payamvha/North_RAG huggingface dataset:
میلانی، افتخاری میلانی، روشنی میلانی، فخرالاسلامی میلانی و جعفری میلانی اشاره کرد. این خاندان ها به پاس خدمات یکتا و کم نظیر در کمک به توسعه و رقم زدن تاریخ و همچنین تربیت انسان های فرهیخته و تاثیر گذار در همه‌ی ادوار تاریخ، ماندگار مانده و بین مردم شهرستان اسکو به نیکی یاد خواهند شد. خاندان سادات حسینی میلانی. اجداد این خاندان همگی از سادات حسینی شهر مدینهٔ منوره و از فرزندان امام علی بن حسین بودند که به جهت شرافت علمی و معنوی از بزرگان مدینه به‌شمار می‌رفتند. محلهٔ قدیمی "بنی‌هاشم" محل سکونت این خانواده
محلهٔ قدیمی "بنی‌هاشم" محل سکونت این خانواده بود و همواره بزرگانی از قبایل عرب و دانشوران اسلامی بدانجا رفت‌وآمد می‌کردند. هجرت آنان در اواخر قرن یازدهم هجری قمری از مدینه به آذربایجان ایران، در پی دعوتی بود که از جانب شیعیان این دیار انجام گرفت. به دنبال این دعوت، سید حسین (جد محمدهادی میلانی حسینی) و برادرش علی‌اکبر که هر دو از جوانان فرزانهٔ مدینه بودند، به همراه زائران خانهٔ خدا وارد آذربایجان شدند و در اسکو اقامت گزیدند. سید حسین در میلان ماند و از همان‌جا ازدواج کرد. او تا آخر عمر در میان دوستداران
ازدواج کرد. او تا آخر عمر در میان دوستداران اهل بیت پیامبر در منطقهٔ آذربایجان، به تبلیغ و ترویج احکام و اصول دینی مشغول بود. با فوت سید حسین، فرزندان وی و بعدها نوادگانش رسالت او را در منطقهٔ آذربایجان دنبال کردند. علامه سید علی حسینی میلانی اجداد و تبار خود را چنین معرفی کرده‌است: لازم به توضیح است که خاندان مزبور با اینکه دارای نام خانوادگی میلانی هستند، اما اغلب دوران‌های عمرشان را در جاهایی غیر از این روستا سپری کرده‌اند (یعنی در مناطق و شهرهای مختلف ایران و عراق امروزی). مثلاً دربارهٔ آیت‌الله سید
ایران و عراق امروزی). مثلاً دربارهٔ آیت‌الله سید علی‌اصغر حسینی میلانی می‌دانیم که بنا بر حوادث و پیشامدهای کشور عراق و خالص‌سازی عربی توسط حزب بعث و اخراج معاودین عراقی، او در سال ۱۳۹۰ هجری قمری به همراه تعدادی از سایر ایرانیان و برخی از شیعیان ناگزیر به ترک کشور عراق شد و رهسپار ایران گردید. نقش خانوادهٔ سادات میلانی در سیاست و تاریخ. اعلامیه‌ها و بیانیه‌های آیت‌الله میلانی. آیت‌الله سید محمدهادی میلانی یکی از چهره‌های برجسته و شناخته‌شده بین مبارزین نهضت‌های ضدحکومتی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ بود و مخصوصاً در
ضدحکومتی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ بود و مخصوصاً در ماجرای انجمن‌های ایالتی و ولایتی، همراه دیگر مراجع بزرگ، فعالیت‌های چشمگیر و قابل توجهی انجام داد و به شدت با لایحهٔ مزبور به مخالفت پرداخت. از جمله در جمادی‌الثانی ۱۳۸۲ قمری در تلگراف شدیداللحنی، عواقب تصویب این لایحه را به نخست‌وزیر وقت گوشزد کرد. در بخشی از متن آن تلگراف، چنین آمده‌است: وی همچنین در ۲۸ بهمن سال ۱۳۴۱ شمسی (۲۲ ذی‌حجه ۱۳۸۲ قمری) طی اعلامیه‌ای، ضمن تعطیل اعلام کردن عید نوروز، اینچنین از اقدامات حکومت وقت انتقاد نمود (متن اعلامیه): او همچنین پس از
وقت انتقاد نمود (متن اعلامیه): او همچنین پس از شورش ۱۵ خرداد سال ۱۳۴۲ و دستگیری و زندانی شدن آیت‌الله خمینی، بدون اطلاع قبلی و به طوری که مقامات محلی خبردار نشوند، با هواپیما عازم تهران شد، اما هنگامی که هواپیما به نیمه‌های راه رسیده بود، مقامات از قضیه باخبر شدند و هواپیما را به مشهد برگرداندند. پس از آن، آیت‌الله میلانی از راه زمینی و باز بدون اطلاع مقامات، خود را به تهران رساند، و طی تلگرافی به آیت‌الله خمینی چنین نوشت: محمدهادی میلانی در تاریخ دوم مرداد ۱۳۴۲ نیز ضمن اعلامیه‌ای مفصل در محکومیت دستگیری
۱۳۴۲ نیز ضمن اعلامیه‌ای مفصل در محکومیت دستگیری آیت‌الله خمینی، مظالم حکومتی را به مردم گوشزد کرد و آن‌ها را به پایداری دعوت نمود. پس از حملهٔ مأموران حکومتی به مدرسهٔ فیضیه، آیت‌الله میلانی پیامی بدین مضمون صادر کرد: همچنین وی در سفری به تهران، ماهیت نهضت علما و مردم را چنین بیان می‌کند: ارادت به آیت‌الله خمینی. میلانی نسبت به خمینی اخلاص و ارادت داشته‌است. در نامه‌ای که خطاب به خمینی در دوران تبعید وی در ترکیه نوشته‌است، چنین می‌گوید: شهید سعیدی خاطره‌ای بدین مضمون از آیت‌الله میلانی تعریف کرده‌است:
بدین مضمون از آیت‌الله میلانی تعریف کرده‌است: خدمات. آیت‌الله میلانی با وجود همهٔ اشتغالاتی که در مقام مرجعیت و زعامت حوزه داشت، هیچ‌گاه از مشکلات مردم غافل نشد. او پس از زلزلهٔ سال ۱۳۴۷ شمسی در جنوب خراسان (منطقهٔ کاخک)، مردم را برای بازسازی و کمک به آوارگان بسیج کرد و بارها طلاب را جهت کمک به مردم به این شهر اعزام نمود. گفته شده که برای مردم بی‌خانمان و آوارهٔ آن منطقه خانه‌ها ساخت و حتی سند به نام آن‌ها نوشت. وی در بازسازی مسجد امام علی هامبورگ آلمان نقش مؤثری ایفا کرد و در اعزام آیت‌الله بهشتی به آنجا
مؤثری ایفا کرد و در اعزام آیت‌الله بهشتی به آنجا تلاش بسیاری نمود. وی همچنین به مسلمانان و اندیشمندان اسلام‌گرای اروپا کمک می‌کرد تا در نشر و ترویج اسلام جدی باشند. او علاوه بر این موارد، بازسازی مدارس علمی مشهد و مدرسهٔ حقانی قم و کمک به ایجاد چندین مدرسهٔ دینی در شهرستان‌ها و ده‌ها کار نیکوکارانهٔ دیگر برای مسلمانان ایران و سایر کشورهای اسلامی را در کارنامهٔ خود دارد. تقدیر و تجلیل. سایت شفقنا (پایگاه بین‌المللی همکاری‌های خبری شیعه) در تاریخ ۸ دی ۱۳۹۵ در گزارشی اعلام کرد که طی مراسمی با حضور برخی مراجع
گزارشی اعلام کرد که طی مراسمی با حضور برخی مراجع عظام تقلید از مجموعه‌ای ۲۶ جلدی از آثار و تألیفات شخصی آیت‌الله‌العظمی سید محمدهادی میلانی و آثار دیگر مرتبط با او رونمایی شده‌است. شخصیتهای علمی، فرهنگی و اجتماعی برجستهٔ دیگر. از چهره های شاخص روستای میلان میتوان به مهندسِ مخترع میر ابوالقاسم فخرالاسلامی میلانی (۱۲۹۵ ش. -۱۳۸۱ ش.) اشاره کرد. بر اساس آنچه در فرهنگ سه جلدی اَعلام سخن (۱۳۸۷ ش.) آمده است ایشان طراح ماشین آلات نساجی و اولین مهندسی بود که دستگاه ژاکارد را اختراع کرد. این دستگاه، پارچه های گلدار و
را اختراع کرد. این دستگاه، پارچه های گلدار و طرحدار میبافت. وی همچنین مخترع نخستین دستگاه فتیله بافی گرد بود. اختراعات ایشان همواره کمک شایانی به صنعت نساجی ایران کرده و از نامشان در کتب دانشگاهی یاد شده است.[۵۱] از دیگر چهره های شاخص, سید محمد میلانی حسینی (چهارشنبه، ۱ فروردین ۱۳۱۸ ش. ـ) پزشک متخصص اطفال و نمایندهٔ مردم در اولین دورهٔ مجلس شورای اسلامی (مرحلهٔ دوم) از شهر تبریز و دانشیار دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی و درمانی تهران از دیگر شخصیت‌های مهم و معروف معاصر اهل میلان است.
دیگر شخصیت‌های مهم و معروف معاصر اهل میلان است. جلوه‌ها و مظاهر فرهنگی منطقه. پارچهٔ کلاقه‌ای، نان و دوشاب اسکو. اسکو مرکز اصلی تجمع کارگاه‌های چاپ باتیک یا چاپ کَلاقه‌ای در استان آذربایجان شرقی و قطب اصلی این هنر-صنعت در کشور محسوب می‌شود.اسکو از مراکز مهم تولید پارچه‌های حریر ابریشمی به‌خصوص پارچه‌های زیبا و خوش‌سلیقهٔ کلاقه‌ای است که به صورت طبیعی و مصنوعی توسط هنرمندان اسکویی تولید می‌شوند، و علاوه بر مصرف در داخل، به کشورهای مشترک‌المنافع نیز صادر می‌گردند. تولید این نوع پارچه به دورهٔ انقلاب مشروطیت
تولید این نوع پارچه به دورهٔ انقلاب مشروطیت برمی‌گردد. برخی از اهالی شهر اسکو که در آن زمان جهت امرار معاش به کشورهای اقماری شوروی سابق رفته بودند، هنگام بازگشت به میهن، صنعت بافت و تولید پارچه‌های کلاقه‌ای را از شهر گنجه جمهوری آذربایجان با خود به اسکو منتقل کردند و رفته‌رفته رونق و آوازهٔ این نوع پارچه‌های ساخت اسکو در منطقه فراگیر شد. درست است که اسکو، تاکستان‌ها و باغ‌های انگور قابل توجهی ندارد، یا به علت کوهستانی بودن فاقد مزارع وسیع گندم و جو است، اما جالب توجه است که بهترین دوشاب (نوعی شیرهٔ مخصوص
جالب توجه است که بهترین دوشاب (نوعی شیرهٔ مخصوص حاصل از انگور) و لذیذترین نان خوردنی با عالی‌ترین کیفیت و مرغوبیت (که حتی تا چندین سال هم می‌تواند سالم بماند) و نیز بهترین عسل طبیعی در همین منطقه تولید و نه تنها به اقصی نقاط کشور؛ بلکه به کشورهای همجوار نیز صادر می‌شود. بناهای تاریخی. حمام. شاید بتوان گفت معروف‌ترین بنای میلان، حمام قدیمی آن است که قدمتش به دورهٔ صفویان می‌رسد. ورودی این حمام در منتهی‌الیه ضلع جنوبی آن قرار دارد و با چهار پله وارد یک هشتی هشت‌ضلعی می‌شود و از آنجا منتهی به راهروی شمالی
هشت‌ضلعی می‌شود و از آنجا منتهی به راهروی شمالی سربینه می‌گردد. رعایت سلسله مراتب ورودی، دالان، سربینه و گرمخانه چون سایر حمام‌های تاریخی به چشم می‌خورد. پوشش طاق و گنبدی بر روی ستون‌های سنگی با سرستون‌های مقرنس کاری سنگی از ویژگی‌های خاص این بناست. بنا پلانی به ابعاد تقریبی ۱۵ در ۴۰ متر دارد. مصالح به‌کاررفته در بنا، سنگ و آجر با ملات ساروج و گچ می‌باشد. حمام پس از هشتی و راهروی ضلع شمالی، شامل یک سربینه با سقف گنبدی است که بر روی چهار ستون سنگی استوار شده‌اند. فضای گرمخانه نیز سقف گنبدی زیبایی دارد.
شده‌اند. فضای گرمخانه نیز سقف گنبدی زیبایی دارد. تزئینات بنا شامل سرستون‌های مقرنس سنگی در فضای داخلی است. حمام میلان در سال ۱۳۸۲ شمسی توسط سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری با شماره ۱۰۴۷۵ در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسید. مسجد جامع. در میلان مسجد کهنی وجود دارد که به عنوان مسجد جامع روستاست و بنای آن به سال‌های نخست هزارهٔ دوم هجری مربوط می‌شود (دورهٔ صفویه). این مسجد به صورت مجموعه طراحی و اجرا شده‌است. پلان اصلی مسجد به‌طور یک مربع منسجم در ابعاد ۱۶ در ۱۶ متر گنجانده شده و شامل ۹ گنبد عرق‌چین
۱۶ در ۱۶ متر گنجانده شده و شامل ۹ گنبد عرق‌چین می‌باشد. عمق ایوان‌های سه‌طرفهٔ مسجد ـ یعنی شمال، شرق و غرب ـ به‌طور دقیق محاسبه شده‌است؛ به طوری که در مدت نزدیک به چهار قرن از بنا و ایجاد مسجد، در طاق‌ها و گنبدهای آن هیچ رانش و خللی مشاهده نمی‌شود. ایوان ضلع غربی که مشرف به میدان و آب‌نماست، به طول ۱۶ متر و عرض ۳ متر علاوه بر زیبایی، در تابستان و زمستان به اعتدال هوای فضای داخل مسجد کمک می‌کند. منارهٔ آجری جالبی برای مسجد تعبیه شده، که کلاهکش به صورت گنبد کوچک ضربی است. سنگنبشته‌ای نیز بر بالای در ورودی
کوچک ضربی است. سنگنبشته‌ای نیز بر بالای در ورودی مسجد نصب گردیده که مضمونش چنین است: "«قال الله تبارک و تعالی و إن المساجد لله، فلاتدعوا مع الله احداً،و قال النبی علیه‌السلام: من بنی مسجداً لله، بنی الله له بیتاً فی الجنة»." سنگنبشتهٔ مزبور، خط ثلث برجسته دارد و تاریخ حجاری آن معلوم نیست، ولی شیوهٔ کار و مضمون عبارت درود فرستاده شده به پیامبر اسلام به خوبی مسلم می‌سازد که سنگنوشته متعلق به قبل از ظهور حکومت صفویه است. مسجد مزبور در دههٔ هفتاد شمسی در حال تخریب بود، به همین جهت در سال‌های ۱۳۷۶ و ۱۳۷۷ برای
بود، به همین جهت در سال‌های ۱۳۷۶ و ۱۳۷۷ برای پیشگیری از ریزش و جلوگیری از خطرات جانی و انسانی، مورد بازسازی و مرمت کلی قرار گرفت و جمع‌آوری و دوباره‌سازی شد. سطوح و بخش‌های مختلف مسجد جامع میلان به‌طور کلی عبارتند از: سطح مسجد: ۲۵۶ مترمربع، ایوان غربی دوطبقه: ۹۶ مترمربع، بخش شرقی در دوطبقه: ۲۲۴ مترمربع، که مجموع مساحت آن ۵۷۶ مترمربع می‌شود و از این مقدار، ۲۵۶ مترمربع آن مرمت و ۳۳۰ مترمربع آن در دههٔ هفتاد بازسازی شد. منارهٔ مسجد نیز به علت عدم ایستایی و تعمیرات نامناسب گذشته، مجدداً طراحی و اجرا گردید. این
نامناسب گذشته، مجدداً طراحی و اجرا گردید. این مسجد که بنا و تجدید ساختمان و مرمت آن مربوط به دوره‌های صفویه و قاجاریه است، در تاریخ ۱۶ مهر ۱۳۷۹ شمسی با شمارهٔ ثبت ۲۷۹۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی کشور به ثبت رسیده‌است. پیوند به بیرون. سازمان میراث فرهنگی و صنایع دستی آذربایجان شرقی پانویس. ۵۱ .
فرهنگی و صنایع دستی آذربایجان شرقی پانویس. ۵۱ . https://sokhanpub.net/%D9%81%D8%B1%D9%88%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87/%D9%85%D8%AC%D9%85%D9%88%D8%B9%D9%87-%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF-%D8%B3%D8%AE%D9%86/%D9%81%D8%B1%D9%87%D9%86%DA%AF-%D8%A7%D8%B9%D9%84%D8%A7%D9%85-%D8%B3%D8%AE%D9%86/
دودمان زیک یا زیخ یکی از هفت دودمان پارتی بودند که در سرزمین ماد و آذربایجان در شمال غربی ایران در قلمرو شاهنشاهی اشکانی و ساسانی فرمانروایی می‌کردند. این دودمان ایران بزرگ را در دوران اشکانیان و سپس در دوران شاهنشاهی ساسانی همراه با دودمان پادشاهی و ۵ دودمان دیگر (اسپندیاذ، اسپهبد، سورن، کارن و مهران،) اداره می‌کردند.
پوشش و لباس مردم ایل جاف، که یکی از ایل‌های کرد زبان هستند؛ شامل قسمت‌های مختلفی می‌شود. پوشش مردان جافی شامل ژیر کرواسی، کرواس فقیانه، کوا و… است. نکتهٔ جالب شباهت پوشش مردان و زنان جافی است، در این ایل پوشش زنان نیز مانند مردان شامل: کرواس فقیانه، کوا، سخمه و… است. همچنین بانوهای جافی از زیورآلاتی در مدل‌های مختلف هم استفاده می‌کردند و در بیشتر این زیورآلات همچون خرخال، پنج لیره‌ای و کلاوزر،... سکه‌های طلا و نقره به کار برده‌شده‌است. ایلات کرد تقریباً دارای پوشش‌هایی مشابه هستند و تفاوت‌ها تنها در برخی
پوشش‌هایی مشابه هستند و تفاوت‌ها تنها در برخی جزئیات قابل مشاهده هستند. کلیاتی دربارهٔ ایل جاف. ایل جاف در گذشته یک ایل و طایفهٔ بزرگ کرد بود که برخی از سرداران بزرگ صفوی و افشاری از میان آنان برخواسته‌اند. در حال حاضر برخی از مردم این ایل در ایران و برخی دیگر در عراق ساکن هستند؛ اکثر آن‌ها اهل سنت‌اند و به گویشی معروف به جافی، از گویش‌های سورانی (از شاخه‌های زبان کردی) صحبت می‌کنند. جاف‌ها عمدتاً در مناطق ثلاث باباجانی، جوانرود، روانسر و سرپل ذهاب (ایران، استان کرمانشاه) و بخش‌هایی از شهرهای کلار، حلبچه،
استان کرمانشاه) و بخش‌هایی از شهرهای کلار، حلبچه، چمچال و کرکوک عراق زندگی می‌کنند. لباس مردان جافی. پوشش کامل مردان جاف شامل؛ ژیرکرواس، کرواس فقیانه، سُخمَه، قبا (کوا)، سَلطه، شلوار کردی (جافی)، جوراب، پاپوش (گیوه ملکی و کلاش)، سربند (کلاغی) و کلاه می‌باشد. ژیرکرواس. ژیرکرواس(zir kervas)، یا زیر پیراهن را اصولاً بدون آستین می‌دوزند و معمولاً پارچهٔ آن از جنس کتان است. کرواسی فقیانه. کرواسی فقیانه (faqyane) پیراهنی است با آستین‌های بلند که به «فقیانه» موسوم‌اند؛ جنس این پیراهن معمولاً ابریشم بوده؛ لازم است
جنس این پیراهن معمولاً ابریشم بوده؛ لازم است ذکر شود که بلندی آستین‌ها از مچ هم عبور می‌کند و این بلندی به حدی بوده که مردان هنگام شستن دست‌ها دو سر آستین را پشت گردن گره می‌زدند تا از خیس شدن آن‌ها جلوگیری کنند. در گذشته از این بلندی آستین‌ها به منظورهای مختلفی استفاده می‌کردند از جمله: استفاده به عنوان باند و زخم بند در میدان‌های جنگ. سُخمَه. سخمه(soxme)که روی کرواس فقیانه، پوشیده می‌شود، سخمه مردانه بلندی تا کمر داشته و معمولاً دارای آستینی کوتاه بوده و جلو آن کاملاً باز بوده و دکمه داشته‌است. جنس سخمه
جلو آن کاملاً باز بوده و دکمه داشته‌است. جنس سخمه از ترمه یا طاقه و شمسه گلابتون بوده و در قسمت پشتی آن از پارچه کتان یا ابریشم استفاده می‌شده‌است. قبا. قبا یا کوا لباسی بلند و تمام قدی بوده‌است که مردان بر روی سخمه می‌پوشیدند، عموماً قبا دارای شانهٔ فراخ و کمر مناسب است که از جلو لبه‌های عمودی آن در اندازهٔ یک وجب روی هم می‌افتادند و روی آن شال بسته می‌شد، برای دوخت قبا از طاقه یا شمسه گلابتون استفاده می‌شده. شال. شال را مردان به منظور ثابت نگه داشتن قبا، به دور کمر می‌بستند به همین خاطر برای دوخت آن
به دور کمر می‌بستند به همین خاطر برای دوخت آن پارچه‌های نرم و محکم انتخاب می‌شده. شال را می‌توان به دو صورت ساده یا قلابی چپ و راست بست. سلطه. سلطه(salte)در صورتی که قبا و سخمه از جنس طاقه یا ترمه بود؛ برای دوخت سلطه از شمسه گلابتون استفاده می‌شد و در صورت نبود آن از فاستونی (گونه‌ای پارچه پشمی) استفاده می‌کردند. سلطه پوششی است که دارای قدی تا روی کمر با آستین‌هایی که تا مچ ادامه داشته و دارای دو جیب داخلی بود. از سلطه به عنوان کت و روپوش استفاده می‌شده. شلوار کردی. شلوار کردی یا جافی که استفاده از آن
شلوار کردی. شلوار کردی یا جافی که استفاده از آن امروزه در اکثر نقاط ایران رایج شده نوعی شلوار است که از مچ پا تنگ بود و هر چه به سمت بالا و کمر می‌آید گشادتر می‌شود و در آخر با بند ابریشم یا مویین در کمر بسته می‌شود. جوراب. جوراب مردم جاف حاصل کار زنان جاف بوده، جوراب‌های دست بافتی که در دو نوع مختلف برای استفاده در دو فصل تابستان و زمستان درست می‌شده؛ که جوراب‌های تابستانی از جنس نخ و جوراب‌های زمستانی از جنس پشم بودند. پاپوش. مردان ایل جاف در زمستان از گیوه ملکی و زیره گاومیشی استفاده می‌کردند و اعیان و
ملکی و زیره گاومیشی استفاده می‌کردند و اعیان و اشراف ایل چکمه‌های موصولی که از عثمانی آورده می‌شد را به پا می‌کردند و در صورت توانایی در تابستان‌ها کلاش اورامی می‌پوشیدند. سربند. مردان برای سربند یا از کلاغی یا «دزمال‌های یزدی» استفاده می‌کردند یا این که از پارچه‌های زربافتی استفاده می‌کردند که افراد ماهر و علاقمند حاشیه آن را از گل‌های ابریشمی سیاهی می‌بافتند و انتهای گل‌ها را با سیم‌های زرد و سفید با ظرافت و مهارتی خاص می‌پیچیدند تا در هنگام بستن سربند گل‌ها در دو سوی سر قرار بگیرند و جلوی صورت نیفتند.
در دو سوی سر قرار بگیرند و جلوی صورت نیفتند. کلاو. کلاو یا کلاه را در تابستان از جنس پارچه معمولی و در زمستان از نخ‌های پشمی درست می‌کردند و آن را معمولاً زیر سربند بر سر می‌گذاشتند. لباس بانوهای جافی. بانوهای جافی در پوشیدن لباس‌های زیبا و رنگارنگ و همچنین زیورآلات چشمگیر، زبانزد می‌باشند. پوشش آنان شامل: کرواس سورانی و فقیانه، کمرچین، سخمه، کوا و سلطه، چفته و گولنگ، سربند، کلاو لچک و جلیقه می‌باشد. کرواس سورانی یا فقیانی. کرواس سورانی یا فقیانی، پیراهن بلند و گشاد است که با پارچه‌های گلدار و مخمل الوان
و گشاد است که با پارچه‌های گلدار و مخمل الوان یا پارچه‌هایی از جنس‌ها و طرح‌های دلخواه دوخته می‌شود، کرواس سورانی دارای آستین‌های بلندی است که بلندای آن از مچ عبور می‌کند به طوری که زنان در هنگام کار کردن آن‌ها را پشت سر گره می‌زنند. کمرچین. کمرچین پیراهن بلندی است که در قسمت میانی بدن دارای چین است و با پارچه‌های رنگارنگ و زیبا دوخته می‌شود. سخمه. سخمه نیم تنه‌ای جلیقه گونه است که آن را روی کرواس می‌پوشند؛ سخمه را از پارچه زری و مخمل الوان درست می‌کنند و دارای استر و لفافه نیز هست. جلیقه. جلیقه پوششی است
استر و لفافه نیز هست. جلیقه. جلیقه پوششی است که اندازهٔ آن تا روی کمر می‌باشد و بدن آستین است و روی کرواس و کمرچین پوشیده می‌شود، جلیقه‌ها با یراق دوزی و نوار دوزی بسیار چشمگیر می‌شوند. سلطه. سلطه نیم تنه کوتاه و آستین‌داری است که جنس آن مخمل الوان یا زری مرغوب است و بانوان جاف در پاییز از آن روی کرواس و کمرچین استفاده می‌کنند. کوا. کوا یا قبا تن‌پوش تمام قدی است که تا مچ پا را می‌پوشاند و دارای آستین‌هایی تا مچ است و در زمستان بر روی کرواس پوشیده می‌شود. کلاولچک. لچک پارچه‌ای سه گوش، نازک و زیبا در طرح‌ها
لچک پارچه‌ای سه گوش، نازک و زیبا در طرح‌ها و رنگ‌های دلخواه است که راس آن به کلاه وصل شده و روی سر قرار می‌گیرد و دو گوشهٔ لچک بر روی سینه می‌افتد، که زنان جافی گاهی یک گوشه را به پشت می‌انداختند. سربند. سربند یا سروین را با استفاده از پارچه‌های کلاغی درست می‌کنند به این صورت که زنان با هنر خود دستمال کلاغی را به دور سر خود به صورت‌های مختلف می‌پیچند. چفته و گولنگ. نوار پهنی است که با منگوله‌های بزرگ و کوچک تزئین شده و آن را برای زیبایی به دور سر می‌بندند. زیورآلات بانوهای جافی. زیورآلات طلا و نقره
زیورآلات بانوهای جافی. زیورآلات طلا و نقره کرمانشاه و ایل جاف با دستان هنرمند اساتید زرگری و شاگردانشان به گونه‌ای ساخته شده که چشم هر بیننده‌ای را خیره می‌کند. زنان ایل جاف از زیورآلات گوناگونی استفاده می‌کردند که این زیورآلات عبارت بوده‌اند از: سرکلاو (sar-kclav)، سکه‌ای بزرگ است که در وسطش حلقه‌ای گذاشته شده و در قسمت میانی کلاه نصب می‌شود. گیلگیله سراویز (gilaile)، چند رشته مهرهٔ (شوه یا وسه) که به انتهای آن سکه طلا نصب می‌کنند و ابتدای آن را به حلقهٔ سرکلاو می‌بندند. کلاولیره(kelav-lire)، به کلاه‌هایی
می‌بندند. کلاولیره(kelav-lire)، به کلاه‌هایی که مرتب و به ردیف رویشان سکهٔ طلا می‌دوزند، به طوری که از چهار طرف هیچ فاصله‌ای بین سکه‌ها باقی نباشد و سراسر آن را سکه فرا بگیرد؛ گفته می‌شود. کلاوزر، اگر به جای سکه‌های طلایی که روی کلاولیره می‌دوزند سکه‌های نقره‌ای روی کلاه دوخته شود، به آن کلاوزر خواهند گفت. برچاوه(barcave)یا پنجره، از مهره‌های بسیار ریزی به نام «طلاینه» با نخ و سوزن مخصوص به شکل نوارتوری منقش ساخته می‌شود، که به لبهٔ کلاه زنان دوخته می‌شود. ژیرچناکه (zircanake)یا زیر چانه‌ای، رشته‌ای از
ژیرچناکه (zircanake)یا زیر چانه‌ای، رشته‌ای از مهره‌های طلایی یا سنگ‌های معمولی است که یک طرف آن به کلاه وصل می‌شود و طرف دیگر پس از عبور از زیر چانه به سمت دیگر کلاه وصل می‌گردد. کرمکه، پنجره‌ای طلایی با آویزهایی طلایی که به موازات زیر چانه‌ای استفاده می‌شده. لوته وانه(Lutavave)، زنان جاف و اورامان به هنگام سوراخ کردن گوش، کنار بینی را هم سوراخ می‌کردند که استادکاران زرگر برای آرایش آن وسیله‌ای ساخته بودند و هنگامی که به بینی وصل می‌شد آویزهای ظریف و زیبایی در کنار بینی آویزان می‌شد. پویله(poyle)، چند
در کنار بینی آویزان می‌شد. پویله(poyle)، چند رشته کوتاه از مهره‌های سنگی (شوه یا وسه) که به انتهای آن سکه طلا وصل بود و آن‌ها را به ردیف در یک طرف یا دو طرف کلاه می‌دوختند. گوشواره، آن‌ها را چند طبقه‌ای به صورت بته‌های ظریف و توری طلا که به وسیله رشته‌های ظریفی به هم وصل می‌شدند، می‌ساختند. پنج لیره‌اییا دستبند که کلا از سکه‌های طلا ساخته می‌شد. خرخال یا خلخال یا پای ابرنجن، که مهره‌های سبک یا منجوق‌هایی بودند که به صورت رشته درآورده و به مچ دست یا پا می‌بستند. حمایل، توری از طلا با آویزه که به صورت چپ و
حمایل، توری از طلا با آویزه که به صورت چپ و راست بر گردن حمایل می‌کردند. کمرهرا از نقره یا طلا به پهنای هشت تا ده سانتی‌متر می‌ساختند و به کمر می‌بستند، کمره نقره از نفائس صنعت زرگری بشمار می‌رود. دکمه و دولاب، قلاب و دهانهٔ طلایی است با دو گوی طلای توری که برای بستن سخمه به کار می‌رود. گلوبنگردنبندی بود که به تعداد سکه‌های طلایی پنج لیره‌ای، هشت لیره‌ای و ده لیره‌ای خوانده می‌شد. تپه لخ، دایره‌ای نقره‌ای بود که دور تادور آن را رشته‌های نقره‌ای با آویزهای زیبا فراگرفته بود و آن را در وسط کلاه نصب می‌کردند
فراگرفته بود و آن را در وسط کلاه نصب می‌کردند به صورتی که آویزهای آن سراسر کلاه را می‌پوشاندند.
مرد شاپرکی (به انگلیسی: Mothman) یا مرد پروانه‌ای یا مرد بیدی، موجودی است که رویت آن در ناحیه پوینت پلزنت در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۶۶ تا ۱۵ دسامبر ۱۹۶۶ گزارش شده‌است. اولین گزارش منتشر شده روزنامه‌ای در پوینت پلزنت در تاریخ ۱۶ نوامبر با عنوان «یک زوج موجودی انسان-پرنده مانندی را دیدند» مطبوعات خیلی زود این خبر را در کل ایالات متحده منتشر ساختند. مرد شاپرکی در سال ۱۹۷۰ توسط گری بارکر (Gray Barker) به مخاطبان معرفی شد و توسط جان کیل (John Keel) در کتابش با عنوان " پیشگویی‌های مرد شاپرکی " به صورت عامه‌شناس درآمده
پیشگویی‌های مرد شاپرکی " به صورت عامه‌شناس درآمده بود و در آن کتاب ادعای رابطه وقایع فراطبیعی با مشاهده آن (مرد شاپرکی) و فروریزش پل نقره‌ای (Silver Bridge) شده‌است. مرد شاپرکی در فرهنگ مردم نیز ظاهر شد. فیلم «"پیشگویی‌های مرد شاپرکی»" ۲۰۰۲ با بازی ریچارد گی‌یر بر اساس کتاب کیل ساخته شده‌است. همچنین فستیوال سالانه‌ای در پوینت پلزنت به افسانه مرد بیدی اختصاص دارد. تاریخچه. در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۶۶ تعداد ۵ مرد که در حال حفر قبر در قبرستان‌های ناحیه کلندنین، ویرجینیای غربی بودند ادعای مشاهده موجودی انسان‌گونه
غربی بودند ادعای مشاهده موجودی انسان‌گونه که در ارتفاع پایین در بالای سرشان در حال پرواز بوده را نمودند. این مشاهده اغلب به عنوان اولین رویت از موجودی که به مرد شاپرکی شناخته شد در نظر گرفته می‌شود. مدت کوتاهی پس از آن در ۱۵ نوامبر دو زوج جوان از پوینت پلزنت :راجر و لیندا اسکاربری، و استیو و مری مالت، به پلیس گزارش دادند که آن‌ها موجودی خاکستری بزرگ که با تابش نور خودرویشان چشمانی با درخشش قرمز داشت را دیدند. آن‌ها موجود را این گونه توصیف کردند: "انسان مانندی بزرگ، با توانایی پرواز با بالی ۱۰ فوتی (۳٫۰۴
بزرگ، با توانایی پرواز با بالی ۱۰ فوتی (۳٫۰۴ متری)"، خودروی آن‌ها را مادامی که در حال رانندگی در خارج شهر در ناحیه‌ای به نام "ناحیه TNT " که محل سابق جنگ جهانی دوم بوده تعقیب می‌کرده‌است. در طول روزهای بعدی دیگران نیز مشاهداتی این چنین و از این قبیل به پلیس یا نهادهای دیگر گزارش می‌کردند. دو آتش‌نشان داوطلب که آن را دیده بودند این چنین توصیف کردند «پرنده‌ای بزرگ با چشمانی قرمز». کلانتر بخش میسون، جورج جانسون اظهار داشت: من معتقدم این مشاهدات به دلیل وجود یک مرغ ماهیخوار غیرمعمول بزرگ می‌باشد. پیمانکاری به
مرغ ماهیخوار غیرمعمول بزرگ می‌باشد. پیمانکاری به نام نیوئل پارتریج (Newell Partridge) به کلانتر جانسون گفت که وقتی او چراغ قوه خود را روی موجودی در بیشه‌های نزدیک اطرافش انداخت مانند شبرنگ‌های دوچرخه چشمانش به قرمزی درخشید و این موجود (مرد بیدی) را مقصر یا عامل سروصدا یا نویز تلویزیونش و ناپدید شدن سگش می‌دانست. زیست‌شناس محیط وحش، دکتر Robert L. Smith از دانشگاه ویرجینیای غربی اعلام کرد گزارش‌ها، توصیفات و مشاهدات تماماً با پرنده‌ای با نام درنای شنزار (Sandhill crane) سازگاری دارد. درنا یا مرغ ماهیخوار
crane) سازگاری دارد. درنا یا مرغ ماهیخوار آمریکایی که تقریباً با قامت یک مرد، با ۷ فوت (۲٫۱۳ متر) طول بال دارای حلقه ای سرخ رنگ اطراف چشم، و آن پرنده ممکن است خارج از مسیر مهاجرتشان حیران و درمانده باشد؛ و چون این پرنده بومی آن منطقه نبوده در ابتدا غیرقابل تشخیص بوده‌است.
سزارو روزتی (زاده ۱۹۰۱– درگذشته۱۹۵۰)، نویسندهٔ اسکاتلندی بود که به زبان اسپرانتو می‌نوشت. او که از تبار ایتالیایی-سوئیسی بود، در گلاسگو زاده و در بریتانیا بزرگ شد.در سال ۱۹۲۸ به همراه برادر کوچک‌ترش، رتو روزتی، اسپرانتودان شد. او در بمبئی، هند در رشته مدیریت رستوران تحصیل کرد، به عنوان آشپز و مدت کوتاهی دست‌فروش، و بعدها فروشنده در غرفه‌ها کار کرد. رمان او، ' (۱۹۵۰)، نوشته شده به اصرار برادرش و منعکس‌کنندهٔ تجربیات زندگی او، به زبان‌های مجارستانی، ژاپنی، لهستانی و انگلیسی ترجمه شده‌است. ترجمه ایتالیایی آن
و انگلیسی ترجمه شده‌است. ترجمه ایتالیایی آن در سال ۲۰۱۳ به همت باشگاه اسپرانتو میلان چاپ شد: این ترجمه را فدراسیون اسپرانتو ایتالیا منتشر کرد.طبق گفته گودسکف، ' خوش قلم‌ترین، سبک‌ترین و جذاب‌ترین رمانی است که تا به حال به زبان اسپرانتو منتشر شده‌است.
عبدالله غیابی (زاده ) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان اهل ایران است. دو فیلم سینمایی موسرخه و میراث از برجسته‌ترین آثار او هستند. زندگی و آثار. او کارگردانی حرفه‌ای را از سال ۱۳۵۲ و با فیلم سینمایی کیفر آغاز کرد. او علاوه بر نویسندگی و کارگردانی آثار یاد شده؛ دستیاری کارگردان در فیلم‌های بلوچ و رشید و نیز بازیگری در فیلم بلوچ و خوانندگی در فیلم میراث را در کارنامه هنری خویش دارد. غیابی اولین کارگردان حرفه‌ای اهل لرستان به‌شمار می‌آید و در آثاری از خویش مانند میراث نیز جلوه‌های زیادی از فرهنگ بومی لرستان را به
نیز جلوه‌های زیادی از فرهنگ بومی لرستان را به تصویر کشیده‌است. وی کار سینمایی را با دستیاری کارگردان آغاز کرد. او در فیلمهای قیصر، رضا موتوری و داش آکل دستیار مسعود کیمیایی بود و در یکی از فیلمهای داریوش مهرجویی نیز دستیار او بوده‌است. نخستین فیلمش کیفر به رغم کوشش در تمایز با فیلم فارسی، از کیفیت خوبی برخوردار نبود. فیلم بعدی او، سه نفر روی خط تا چند سال اجازه نمایش نیافت و سومین فیلمش موسرخه، پیش از آن به نمایش درآمد. غیابی دارای صدای خوشی است و تعدادی از ترانه های محلی با صدای او پیش از انقلاب ضبط شد که
ترانه های محلی با صدای او پیش از انقلاب ضبط شد که پخش وسیعی نداشت. همچنین اجرای متفاوت و زیبایی از ترانه "شبانه" که قبلا توسط فرهاد اجرا شده بود از وی به یادگار مانده.