payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و اردن آغاز می‌شود و به خط لوله گاز عربی در نزدیکی شهر مفرق در شمال اردن متصل می‌گردد. در داخل اسرائیل، این خط لوله به طول ۲۳ کیلومتر از مرز اردن تا نزدیکی کیبوتص دورت در دره یزرعیل امتداد می‌یابد، جایی که به شبکه داخلی توزیع گاز طبیعی اسرائیل متصل می‌شود. انتظار می‌رفت این خط لوله تا اواسط سال ۲۰۱۹ تکمیل شود و از سال ۲۰۲۰، سالانه ۳ میلیارد متر مکعب (BCM) گاز طبیعی به اردن تأمین کند. یک خط لوله گاز به قطر ۱۲ اینچ (۳۰۰ میلی‌متر) نیز از اسرائیل، کارخانه‌های پتاس عربی اردن واقع در نزدیکی دریای مرده را تغذیه
پتاس عربی اردن واقع در نزدیکی دریای مرده را تغذیه می‌کند. با این حال، این خط لوله در فاصله زیادی از خط لوله گاز عربی قرار دارد و به آن متصل نیست. بخش ارحاب-حمص. بخش سوم خط لوله دارای طول کلی ۳۱۹ کیلومتر (۱۹۸ مایل) است و از اردن به سوریه امتداد دارد. یک بخش به طول ۹۰ کیلومتر (۵۶ مایل) از مرز اردن–سوریه تا نیروگاه دیر علی کشیده شده است. از آنجا، خط لوله از طریق دمشق به ایستگاه تقویت فشار گاز الریان در نزدیکی شهر حمص ادامه می‌یابد. این بخش شامل چهار ایستگاه ارسال/دریافت، ۱۲ ایستگاه شیرکنترلی، و یک ایستگاه
ارسال/دریافت، ۱۲ ایستگاه شیرکنترلی، و یک ایستگاه اندازه‌گیری مالی با ظرفیتی معادل ۱.۱ میلیارد متر مکعب (۳۹ میلیارد فوت مکعب) است و نیروگاه‌های تشرین و دیر علی را تغذیه می‌کند. این بخش در فوریه ۲۰۰۸ تکمیل شد و توسط شرکت نفت سوریه (Syrian Petroleum Company) و شرکت استروی‌ ترانس‌گاز (Stroytransgaz)، یکی از زیرمجموعه‌های گازپروم روسیه، ساخته شده است. بخش حمص-طرابلس. اتصال حمص–طرابلس از ایستگاه تقویت فشار الریان در سوریه شروع می‌شود و به بانیاس در سوریه می‌رسد، سپس از طریق یک مسیر ۳۲ کیلومتری (۲۰ مایلی) به
سپس از طریق یک مسیر ۳۲ کیلومتری (۲۰ مایلی) به طرابلس لبنان امتداد می‌یابد. توافق‌نامه آغاز تأمین گاز در تاریخ ۲ سپتامبر ۲۰۰۹ امضا شد و آزمایش اولیه خط لوله در ۸ سپتامبر ۲۰۰۹ آغاز گردید. تأمین گاز به‌صورت منظم از ۱۹ اکتبر ۲۰۰۹ شروع شد و گاز به نیروگاه دیر عمار تحویل داده می‌شود. پیشنهادی مطرح شده است برای گسترش شاخه‌ای از خط لوله از بندر بانیاس در سوریه به سمت قبرس. اتصال سوریه-ترکیه. در سال ۲۰۰۶، کشورهای مصر، سوریه، اردن، ترکیه، لبنان و رومانی به توافقی برای احداث ادامه خط لوله گاز عربی از طریق سوریه تا
احداث ادامه خط لوله گاز عربی از طریق سوریه تا مرز ترکیه دست یافتند. بر اساس این توافق، قرار بود خط لوله از مرز ترکیه به خط لوله پیشنهادی نابوکو متصل شود تا گاز طبیعی به اروپا منتقل گردد. ترکیه پیش‌بینی کرده بود که سالانه تا ۴ میلیارد متر مکعب (۱۴۰ میلیارد فوت مکعب) گاز طبیعی از خط لوله گاز عربی خریداری کند. در سال ۲۰۰۸، ترکیه و سوریه توافقنامه‌ای برای ساخت خط لوله‌ای به طول ۶۳ کیلومتر (۳۹ مایل) میان شهر حلب و کیلیس (در خاک ترکیه) به عنوان نخستین بخش از اتصال سوریه–ترکیه امضا کردند. شرکت روسی Stroytransgaz
سوریه–ترکیه امضا کردند. شرکت روسی Stroytransgaz قراردادی به ارزش ۷۱ میلیون دلار برای ساخت این بخش منعقد کرد. با این حال، این قرارداد در ابتدای سال ۲۰۰۹ لغو شد و مجدداً به مناقصه گذاشته شد. این پروژه در نهایت به شرکت پیمانکاری اهل جمهوری چک به نام PLYNOSTAV Pardubice Holding واگذار شد و این شرکت پروژه را در ماه مه ۲۰۱۱ به پایان رساند. از شهر کیلیس، یک خط لوله به طول ۱۵ کیلومتر و با قطر ۱۲ اینچ (۳۰۰ میلی‌متر) شبکه گاز ترکیه را به خط لوله گاز عربی متصل می‌کند، که این امکان را فراهم می‌سازد تا حتی پیش از تکمیل
که این امکان را فراهم می‌سازد تا حتی پیش از تکمیل بخش حمص–حلب، شبکه گاز ترکیه از طریق شبکه سوریه تأمین شود. اتصال به عراق. در سپتامبر ۲۰۰۴، کشورهای مصر، اردن، سوریه و لبنان توافق کردند که خط لوله گاز عربی به شبکه گاز عراق متصل شود تا عراق بتواند گاز طبیعی خود را به اروپا صادر کند. خط لوله العریش-اشکلون. خط لوله العریش–اشکلون یک خط لوله گاز زیردریایی به طول ۹۰ کیلومتر (۵۶ مایل) و با قطر ۲۶ اینچ (۶۶۰ میلی‌متر) است که خط لوله گاز عربی را به اسرائیل متصل می‌کند. ظرفیت فیزیکی این خط لوله سالانه ۷ میلیارد متر
ظرفیت فیزیکی این خط لوله سالانه ۷ میلیارد متر مکعب (۲۵۰ میلیارد فوت مکعب) گاز است، اما با ارتقاءهای فنی، ظرفیت آن می‌تواند تا ۹ میلیارد متر مکعب (۳۲۰ میلیارد فوت مکعب) در سال افزایش یابد. اگرچه این خط لوله به‌طور رسمی بخشی از پروژه خط لوله گاز عربی محسوب نمی‌شود، اما از همان خط لوله در مصر منشعب می‌گردد. این خط لوله توسط شرکت East Mediterranean Gas Company (EMG) ساخته و اداره می‌شود. این شرکت مشترک شامل ترکیب مالکان است: خط لوله در فوریه ۲۰۰۸ با هزینه‌ای بین ۱۸۰ تا ۵۵۰ میلیون دلار (که رقم دقیق آن محل
بین ۱۸۰ تا ۵۵۰ میلیون دلار (که رقم دقیق آن محل اختلاف است) به بهره‌برداری رسید. با این حال، فعالیت این خط به دلیل خرابکاری‌های مکرر در خط لوله تغذیه‌کننده در صحرای سینا و کمبود گاز داخلی در مصر متوقف شد. در نتیجه این تحولات، با وجود آن‌که هدف اولیه خط لوله، انتقال گاز از مصر به اسرائیل بود، کمبود گاز در مصر باعث شد تا استفاده معکوس از خط لوله مطرح شود. این روند از سال ۲۰۱۹ آغاز شد و خط لوله اکنون برای انتقال گاز از اسرائیل به مصر مورد استفاده قرار می‌گیرد. توافق اولیه تأمین گاز. در ابتدا، مصر و اسرائیل
توافق اولیه تأمین گاز. در ابتدا، مصر و اسرائیل توافق کردند که سالانه ۱.۷ میلیارد متر مکعب (۶۰ میلیارد فوت مکعب) گاز طبیعی از طریق خط لوله به شرکت برق اسرائیل (Israel Electric Corporation) تحویل داده شود. این میزان بعدها افزایش یافت و به ۲.۱ میلیارد متر مکعب (۷۴ میلیارد فوت مکعب) در سال رسید و قرار شد تا سال ۲۰۲۸ ادامه یابد. علاوه بر این، تا پایان سال ۲۰۰۹، شرکت EMG قراردادهایی برای عرضه ۲ میلیارد متر مکعب دیگر (۷۱ میلیارد فوت مکعب) گاز طبیعی در سال به تولیدکنندگان خصوصی برق و صنایع مختلف در اسرائیل امضا
خصوصی برق و صنایع مختلف در اسرائیل امضا کرد و مذاکرات با خریداران بالقوه دیگر نیز در جریان بود. در سال ۲۰۱۰، این خط لوله حدود نیمی از گاز طبیعی مصرفی اسرائیل را تأمین می‌کرد؛ نیمی دیگر از منابع داخلی تأمین می‌شد. با ظرفیت انتقال ۷ میلیارد متر مکعب در سال، اسرائیل به یکی از مهم‌ترین بازارهای صادرات گاز مصر تبدیل شده بود. در سال ۲۰۱۰، برخی فعالان مصری از دولت خواستند بر اساس قرارداد مبهم و قیمت بسیار پایین گاز نسبت به نرخ جهانی، جریان گاز به اسرائیل را متوقف کند. با این حال، این درخواست توسط رژیم حسنی مبارک
کند. با این حال، این درخواست توسط رژیم حسنی مبارک به دلایل نامشخص رد شد. پس از انقلاب ۲۰۱۱ علیه رژیم حسنی مبارک، بسیاری از مردم مصر خواستار لغو پروژه گاز با اسرائیل شدند، زیرا معتقد بودند که قیمت قرارداد بسیار پایین است و به نفع اسرائیل می‌باشد. در پی پنجمین بمب‌گذاری در خط لوله، جریان گاز متوقف شد تا عملیات تعمیر صورت گیرد. این حملات که عمدتاً در صحرای سینا رخ می‌داد، روند صادرات گاز به اسرائیل را با اختلالات جدی مواجه کرد و در نهایت موجب پایان یافتن این فاز از پروژه شد. لغو توافق در سال ۲۰۱۲. پس از
این فاز از پروژه شد. لغو توافق در سال ۲۰۱۲. پس از برکناری حسنی مبارک از قدرت و تیره شدن روابط میان مصر و اسرائیل، توافق موجود میان دو کشور درباره صادرات گاز دچار آشفتگی شد. در این دوره، اختلاف‌نظرهایی بر سر دلایل لغو قرارداد به‌وجود آمد. بر اساس اظهارات محمد شعیب، رئیس شرکت دولتی EGAS مصر، این تصمیم ماهیتی اقتصادی داشت و انگیزه سیاسی نداشت. او گفت:"تصمیم ما اقتصادی بود و نه سیاسی؛ ما قرارداد گاز با اسرائیل را لغو کردیم زیرا آن‌ها در ماه‌های اخیر در پرداخت‌ها تأخیر داشته‌اند." در سوی دیگر، بنیامین نتانیاهو،
تأخیر داشته‌اند." در سوی دیگر، بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر وقت اسرائیل نیز اظهار داشت که به نظر او لغو قرارداد ناشی از تحولات سیاسی نبوده است. اما شائول موفاز، وزیر دفاع و سیاستمدار ارشد اسرائیلی، نظر دیگری داشت. او گفت:"این لغو، نقطه‌ای پایین در روابط دو کشور است و نقض آشکار معاهده صلح محسوب می‌شود." در نهایت، کمبود شدید گاز طبیعی در داخل مصر باعث شد که دولت این کشور اکثر قراردادهای صادرات گاز با کشورهای دیگر از جمله اسرائیل را لغو کند تا بتواند نیازهای داخلی را تأمین نماید. این تصمیم نشانه‌ای از بحران
داخلی را تأمین نماید. این تصمیم نشانه‌ای از بحران انرژی فزاینده در مصر و چرخش سیاست انرژی این کشور از صادرات به تأمین تقاضای داخلی بود. دعوی قضایی و حل قانونی. نهادهای دولتی مصر که مسئول تأمین خط لوله بودند تلاش کردند تا با اعلام فورس ماژور قرارداد گاز با شرکت EMG و شرکت برق اسرائیل (Israel Electric Corporation) را لغو کنند، در حالی که طرف مقابل معتقد بود این لغو، نقض یک‌جانبه قرارداد است. این موضوع به دادگاه داوری بین‌المللی اتاق بازرگانی بین‌المللی در ژنو ارجاع شد. پس از چهار سال رسیدگی، هیئت داوری به
ارجاع شد. پس از چهار سال رسیدگی، هیئت داوری به ضرر مصر حکم داد و مصر را موظف کرد که حدود ۲ میلیارد دلار جریمه و خسارت به EMG و IEC به دلیل لغو یک‌جانبه قرارداد پرداخت کند. مصر سپس به این حکم در دادگاه‌های سوئیس اعتراض کرد، اما دادگاه‌های سوئیس نیز در سال ۲۰۱۷ به ضرر مصر رای دادند. نهایتاً در سال ۲۰۱۹ توافقی برای پرداخت جریمه حاصل شد که بر اساس آن مصر طی مدت ۸.۵ سال مبلغ ۵۰۰ میلیون دلار به IEC پرداخت خواهد کرد به عنوان جبران توقف عرضه گاز. این توافق راه را برای آغاز صادرات گاز از اسرائیل به مصر هموار کرد.
برای آغاز صادرات گاز از اسرائیل به مصر هموار کرد. توافق جریان معکوس. از زمان انقلاب مصر، این کشور با کمبود قابل‌توجه گاز طبیعی در داخل مواجه بوده است که موجب اختلال و زیان‌های مالی برای کسب‌وکارهای مختلف مصری که به آن وابسته هستند شده، و همچنین باعث کاهش صادرات گاز طبیعی از مصر از طریق خط لوله گاز عربی (حتی در دوره‌هایی که این خط عملیاتی بوده) و همچنین از طریق پایانه‌های صادرات گاز طبیعی مایع (LNG) واقع در مصر شده است. این وضعیت امکان استفاده از خط لوله العریش–اشکلون برای ارسال گاز طبیعی به صورت جریان
العریش–اشکلون برای ارسال گاز طبیعی به صورت جریان معکوس را مطرح کرد. در مارس ۲۰۱۵، کنسرسیوم بهره‌بردار میدان گازی تامار در اسرائیل اعلام کرد که به توافقی (مشروط به تأییدهای نظارتی در هر دو کشور) دست یافته است برای فروش حداقل ۵ میلیارد متر مکعب (۱۸۰ میلیارد فوت مکعب) گاز طبیعی طی سه سال از طریق خط لوله به شرکت Dolphinus Holdings – شرکتی که نماینده مصرف‌کنندگان صنعتی و تجاری غیردولتی در مصر است. در نوامبر ۲۰۱۵ نیز، توافق اولیه‌ای برای صادرات تا سقف ۴ میلیارد متر مکعب در سال (۱۴۰ میلیارد فوت مکعب در سال) گاز
متر مکعب در سال (۱۴۰ میلیارد فوت مکعب در سال) گاز طبیعی از میدان گازی لویاتان در اسرائیل به Dolphinus از طریق همین خط لوله اعلام شد. هزینه بازسازی خط لوله و تبدیل آن برای عملیات جریان معکوس حدوداً ۳۰ میلیون دلار آمریکا برآورد شده است. در سپتامبر ۲۰۱۸ اعلام شد که کنسرسیوم بهره‌بردار میدان‌های گازی تامار و لویاتان در اسرائیل به همراه یک شریک مصری تصمیم دارند مبلغ ۵۱۸ میلیون دلار آمریکا سرمایه‌گذاری کنند تا ۳۹ درصد از سهام شرکت EMG (East Mediterranean Gas Company) را خریداری کنند؛ این اقدام در راستای آمادگی
را خریداری کنند؛ این اقدام در راستای آمادگی برای آغاز صادرات گاز از اسرائیل به مصر از طریق خط لوله العریش–اشکلون انجام شد. انتظار می‌رفت که جریان‌های آزمایشی گاز از اسرائیل به مصر از طریق این خط لوله در تابستان ۲۰۱۹ آغاز شود. در صورت موفقیت این آزمایش‌ها، مقادیر کمی از گاز به صورت غیرپیوسته (interruptible) صادر خواهد شد تا زمانی که میدان لویاتان در اواخر ۲۰۱۹ به بهره‌برداری کامل برسد؛ پس از آن، مقادیر قابل‌توجه‌تری از گاز می‌تواند به مصر منتقل شود. توقف و ازسرگیری خدمات. خطوط لوله گاز طبیعی مصر که گاز را
ازسرگیری خدمات. خطوط لوله گاز طبیعی مصر که گاز را به اسرائیل و اردن منتقل می‌کردند، پس از حداقل ۲۶ حمله شورشی از زمان آغاز قیام در اوایل سال ۲۰۱۱ تا اکتبر ۲۰۱۴ از کار افتادند. این حملات عمدتاً بر خط لوله شرکت GASCO در شمال صحرای سینا به سمت العریش صورت گرفته‌اند که خط لوله گاز عربی و خط لوله به اسرائیل را تغذیه می‌کند. این حملات توسط بادیه‌نشین‌هایی انجام شده که نسبت به بی‌توجهی اقتصادی و تبعیض از سوی دولت مرکزی قاهره اعتراض داشته‌اند. تا بهار ۲۰۱۳، خط لوله به عملیات پیوسته بازگشت، با این حال، به دلیل
لوله به عملیات پیوسته بازگشت، با این حال، به دلیل کمبود مداوم گاز طبیعی در مصر، تأمین گاز به اسرائیل به‌طور نامحدود متوقف شد، در حالی که تأمین گاز به اردن از سر گرفته شد، اما با نرخی بسیار پایین‌تر از مقدار مندرج در قرارداد. از آن زمان تاکنون، این خط لوله چندین بار دیگر نیز هدف حملات شبه‌نظامیان قرار گرفته است. در اواسط دهه ۲۰۱۰، این خط لوله به دلیل کمبود داخلی گاز در مصر، گاز مصری صادر نمی‌کرد، چرا که مصر مجبور شد صادرات گاز به همه کشورها را متوقف کند. صادرات در سال ۲۰۱۸ از سر گرفته شد، زیرا تأمین گاز در
در سال ۲۰۱۸ از سر گرفته شد، زیرا تأمین گاز در مصر افزایش یافت (که عمدتاً به‌ دلیل بهره‌برداری از میدان گازی ظهر بود). در سال ۲۰۲۰، این خط لوله توزیع گاز منشأ گرفته از اسرائیل به اردن را از طریق اتصال خط لوله اسرائیل–اردن در شمال اردن آغاز کرد. با معکوس شدن جریان خط لوله العریش–اشکلون در سینا و اتصال شمال اردن، اکنون امکان‌پذیر است که گاز طبیعی از اسرائیل در دو نقطه جداگانه وارد این خط لوله شود، که این امر می‌تواند مقاومت آن را در برابر اختلالات در تأمین افزایش دهد. از سال ۲۰۲۲، مصر و اسرائیل همچنین در حال
دهد. از سال ۲۰۲۲، مصر و اسرائیل همچنین در حال مذاکره درباره امکان ساخت یک خط لوله زمینی به طول ۷۰ کیلومتر هستند که از شبکه گاز موجود اسرائیل در نئوت حوواف در جنوب بیرشبع به گذرگاه مرزی نیتسانا و از آنجا به بخش العریش–عقبه در سینا متصل شود. جدول زمانی. در تاریخ ۵ فوریه ۲۰۱۱، در جریان اعتراضات مصر در سال ۲۰۱۱، انفجاری در نزدیکی ایستگاه کمپرسور گاز طبیعی العریش که خط لوله‌های گاز به اسرائیل و اردن را تأمین می‌کند، گزارش شد. در نتیجه، تأمین گاز به اسرائیل و اردن متوقف گردید. در تاریخ ۲۷ آوریل ۲۰۱۱، انفجاری در
متوقف گردید. در تاریخ ۲۷ آوریل ۲۰۱۱، انفجاری در نزدیکی روستای السبیل در منطقه العریش در خط لوله رخ داد که تأمین گاز طبیعی به اسرائیل و اردن را متوقف کرد. طبق اعلام وزارت نفت و منابع معدنی، خرابکاران ناشناس اتاق کنترل خط لوله را منفجر کردند. در تاریخ ۴ ژوئیه ۲۰۱۱، انفجاری در نزدیکی نگه در شبه‌جزیره سینا رخ داد که تأمین گاز طبیعی به اسرائیل و اردن را متوقف کرد. یک مقام رسمی اعلام کرد که افراد مسلح با مسلسل، نگهبانان ایستگاه را مجبور کردند تا محل را ترک کنند و سپس یک بمب منفجره در آنجا کار گذاشتند. انفجاری که
سپس یک بمب منفجره در آنجا کار گذاشتند. انفجاری که در شب‌های ۲۶ تا ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۱ رخ داد، خسارات گسترده‌ای به خط لوله در فاصله ۵۰ کیلومتری (۳۱ مایلی) از مرز مصر با اسرائیل وارد کرد. از آنجا که خط لوله از انفجار قبلی در ژوئیه گاز به اسرائیل تامین نمی‌کرد، این حادثه بر تأمین گاز طبیعی اسرائیل تأثیری نداشت. به گفته مقامات مصری، اسلام‌گرایان بادیه‌نشین محلی پشت این حمله بودند. در تاریخ ۱۴ اکتبر ۲۰۱۴، انفجاری برای بیست و ششمین بار در نزدیکی منطقه القریه، در جنوب شرق شهر العریش، به خط لوله حمله کرد. در تاریخ ۳۱
شرق شهر العریش، به خط لوله حمله کرد. در تاریخ ۳۱ مه ۲۰۱۵، خط لوله برای بیست و نهمین بار هدف حمله مهاجمان ناشناس قرار گرفت. این خط لوله بار دیگر در تاریخ ۷ ژانویه ۲۰۱۶ توسط مهاجمان ناشناس هدف قرار گرفت و گروه ولایت سینا مسئولیت آن را بر عهده گرفت. بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸، بخش عقبه–الرحاب تنها بخش از خط لوله گاز عربی خارج از مصر بود که در حال بهره‌برداری بود. این بخش عمدتاً گاز را به صورت داخلی در داخل اردن منتقل می‌کرد، بیشتر از طریق یک ترمینال دریافت ال‌ان‌جی در عقبه که پس از توقف واردات گاز از مصر ساخته
در عقبه که پس از توقف واردات گاز از مصر ساخته شده بود. از سال ۲۰۱۵، مصر نیز گهگاه از ترمینال ال‌ان‌جی عقبه برای واردات گاز استفاده می‌کرد که گاز وارد شده به صورت معکوس از طریق بخش العریش–عقبه به مصر منتقل می‌شد. در سال ۲۰۱۸، مصر صادرات گاز از طریق خط لوله را از سر گرفت. در سال ۲۰۲۰، صادرات گاز از اسرائیل به اردن از طریق اتصال خط لوله اسرائیل–اردن در شمال اردن آغاز شد. همچنین توافقی حاصل شد تا امکان جریان گاز از اسرائیل به مصر از طریق خط لوله گاز عربی فراهم شود که از طریق اتصال اسرائیل–اردن و عبور از اردن و
که از طریق اتصال اسرائیل–اردن و عبور از اردن و سینا تغذیه می‌شود. صادرات گاز از اسرائیل به مصر از طریق خط لوله العریش–اشکلون نیز در سال ۲۰۲۰ آغاز شد. در تاریخ ۲۴ اوت ۲۰۲۰، حمله‌ای به بخشی از خط لوله در شمال دمشق موجب قطعی گسترده برق در سوریه شد. در تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۲۱ اعلام شد که مصر موافقت کرده است در بحران اقتصادی و انرژی جاری لبنان با تلاش برای از سرگیری صادرات گاز به لبنان از طریق بخشی از خط لوله که به طرابلس می‌رسد، کمک کند. با این حال، این بخش از اوایل دهه ۲۰۱۰ عملیاتی نبوده و ممکن است نیاز به
اوایل دهه ۲۰۱۰ عملیاتی نبوده و ممکن است نیاز به تعمیرات اساسی داشته باشد. در تاریخ ۱۳ مارس ۲۰۲۴ قطر، اردن و سوریه توافق‌نامه‌ای درباره گاز امضا کردند. این توافق شامل استفاده از یک شناور بازیابی گاز مایع در عقبه برای دریافت و تبدیل گاز مایع شده است تا سپس از طریق خط لوله گاز عربی به سوریه پمپاژ شود. این اقدام با هدف افزایش تولید برق تا ۴۰۰ مگاوات در روز در مرحله اولیه است و برنامه‌هایی برای افزایش تدریجی ظرفیت تولید در ایستگاه دیرعلی نیز وجود دارد.
گریما (Gríma) معروف به مارزبان یک شخصیت خیالی در داستان ارباب حلقه‌های جی. آر. آر. تالکین است. داستان او در جلد دوم، و سوم، کتاب آمده‌است. همچنین نقش او در افسانه‌های ناتمام گسترش می‌یابد. گریما شخصیتی دروغگو، چاپلوس و فریبکار دارد در کل تالکین شخصیت او را از آنفرث از حماسهٔ بیوولف گرفته‌است. گریما در زبان انگلیسی باستان یا زبان ایسلندی به معنی ماسک، کلاه‌خود و شبح است. همچنین عبارت grim در انگلیسی باستان به معنی زشت نیز می‌باشد. توضیح. دو برج. گریما پسر گَلمُد است که نخست خدمتگزاری خوب بود اما کم‌کم به جمع
است که نخست خدمتگزاری خوب بود اما کم‌کم به جمع یاران سارومان می پیوند و خیانت می‌کند. از آن پس تلاش او بر این بود تا تئودن و حکومتش را با دروغ و تحریک نابجا ضعیف کند. تالکین گریما را چنین توصیف می‌کند: مردی با چهره ای تکیده، عاقل، سفید و رنگ پریده و پشت چشمانش پهن بود (برخلاف شرقی‌ها) و زبان درازی داشت. همهٔ روهان به جز تئودن از گریما متنفر بودند و به او مارزبان می‌گفتند. گندالف بارها او را با مار مقایسه کرده بود. چنین برداشت می‌شود که سارومان، ائووین را به عنوان پاداش به گریما قول داده بود. هنگامی که
به عنوان پاداش به گریما قول داده بود. هنگامی که گندالف سپید و یارانش به ادوراس رسیدند و شاه را قانع کردند که آنچنان‌که گریما به او تلقین کرده ضعیف نیست، چیزهای گم شدهٔ زیادی در صندوق گریما پیدا شد از جمله هروگریم یا شمشیر شاه. پس از آنکه تئودن به قدرت برگشت به گریما فرصت داد که یا آنها را در حمله به آیزنگارد همراهی کند و وفاداری اش را ثابت کند یا به تبعید برود و او تبعید را انتخاب کرد و نزد سارومان رفت. در هنگام روبرویی سارومان و گندالف، گریما به اشتباه پالانتیر را پرتاب کرد که به دست پیپین رسید. بازگشت
را پرتاب کرد که به دست پیپین رسید. بازگشت پادشاه. گریما در سفر به شایر با سارومان همراه شد در شایر، سارومان به دنبال انتقام شکستش از هابیت‌ها بود. او نام گریما را خلاصه کرده بود و به او «مار» (یا کِرم) می‌گفت. هنگامی که سارومان از هابیت‌ها شکست خورد و دستور ترک منطقه را داد فرودو بگینز به گریما التماس کرد که به دنبال سارومان نرود حتی به او وعدهٔ غذا و سرپناه داد اما سارومان در مقابل جلوی هابیت‌ها آشکار کرد که گریما کسی است که لوتو سکویل-بگینز از اقوام فرودو را کشته و احتمالاً گوشت او را خورده‌است. در اثر
را کشته و احتمالاً گوشت او را خورده‌است. در اثر این حرف، گریما، سارومان را کشت و بعد خودش با تیر یکی از کمانداران هابیت کشته شد. داستان‌های ناتمام. پیش از داستان ارباب حلقه‌ها نقش‌های کلیدی برای گریما آورده شده‌است برای نمونه هنگامی که گریما از روهان به آیزنگارد می‌رفت تا سارومان را از حضور گندالف در ادوراس آگاه کند، توسط نازگول دستگیر می‌شود. او به نازگول از نقشه‌های سارومان و تمایلش به شایر و موقعیت فعلی اش می‌گوید. نازگول او را آزاد می‌کند و به سرعت به شایر می‌رود. در همین کتاب آمده‌است که گریما به
به شایر می‌رود. در همین کتاب آمده‌است که گریما به تئودن معجونی می‌دهد که او را سریع تر از حد معمول پیر کند.
ماریا و کونسولاتا امواکیکوتی (زاده - درگذشته ۲ ژوئن ۲۰۱۸) دوقلوی به‌هم‌چسبیده اهل تانزانیا بودند. ماریا و کونسولاتا از سینه به‌هم‌چسبیده بودند و یک پایین‌تنه زنانه داشتند و برخی از اعضا از جمله کبد و ریه‌هایشان نیز مشترک بود اما دو قلب، دو سر و دست و بازوهای جداگانه داشتند. والدین این دو زمانی که کودک بودند درگذشتند و یک مؤسسه خیریه کاتولیک سرپرستی آنها را بر عهده گرفت و آنها را بزرگ نمود. ادامه تحصیل برای ماریا و کونسولاتا در شرایطی که آنها داشتند بسیار دشوار بود و با کمک مالی محلی و کمک‌های مردمی توانستند
بود و با کمک مالی محلی و کمک‌های مردمی توانستند ادامه تحصیل دهند. این دو خواهر که به شدت مخالف جراحی برای جداشدن بودند گفته بودند که آرزو دارند روزی با یک شخص ازدواج کنند. دو خواهر در مصاحبه با بی‌بی‌سی گفته بودند که قصد دارند پس از پایان تحصیلات دانشگاه معلم شوند. دوقلوها که از ماه دسامبر ۲۰۱۷ به دلیل بیماری قلبی در بیمارستان بستری بودند، شنبه دوم ژوئن ۲۰۱۸ در ۲۲ سالگی بر اثر بیماری قلبی درگذشتند. این دو بسیار شناخته شده و محبوب بودند و مرگ آنها بسیاری را در سراسر تانزانیا اندوهگین کرد.
این فهرست به معرفی آلبوم‌ها و تک‌آهنگ‌های لیلا فروهر هنرمند برجسته ایرانی و سازندگان آثار می‌پردازد. خوانندگی در سینما. ۱۳۴۶ - چهار خواهر. هر ‌سه تر‌انه، هم‌خوانی لیلا فروهر، گوگوش، شهین و مینا جهانگیری ۱۳۴۷ - چرخ بازیگر. هم‌خوانی لیلا فروهر و خاله‌اش ژاله فرحزادی ۱۳۵۱ - پخمه. هم‌خوانی لیلا فروهر، بهمن مفید و پریوش ۱۳۵۶ - هم‌کلاس. هم‌خوانی لیلا فروهر و وفا آلبوم‌های رسمی. ۱۳۶۷ - گل‌های آشنا (منتشر نشده). گوینده: مولود زهتاب ۱۳۷۰ - پرنده‌‌‌‌ها. آلبو‌‌‌‌م‌‌‌ ‌مشتر‌ک با مهستی، شهرام صولتی، نازی افشار، محمو‌‌د
با مهستی، شهرام صولتی، نازی افشار، محمو‌‌د قربانی و شهر‌‌یار‌ سعیدی ۱۳۷۲ - بهانه. آثاری از استاد انوشیروان روحانی با صدای لیلا فروهر ۱۳۷۷ - قهرمانان وطن (با داریوش و اندی). یادواره‌ای به مناسبت شرکت تیم ملی فوتبال ایران در مسابقات جام جهانی فوتبال ۱۹۹۸ فرانسه ۱۳۷۸ - یک صمد و دو لیلا (با پرویز صیاد). آهنگ‌ها و ترانه‌های نمایشنامه «یک صمد و دو لیلا» آلبوم‌های گردآوری شده. ۱۳۷۳ - دو پرنده. آلبوم گردآوری شده شا‌مل گزیده آهنگ‌های دهه پنجاه ۱۳۸۱ - کنسرت لیلا فروهر در کداک تیاتر. کنسرت بزرگ لیلا فروهر در سالن
در کداک تیاتر. کنسرت بزرگ لیلا فروهر در سالن کداک تیاتر (Kodak Theatre) که در دو سی‌دی توسط شرکت کلتکس رکوردز منتشر گردید.تنظیم آهنگ‌ها برای کنسرت و رهبر ارکستر: شوبرت آواکیان سی‌دی اول: سی‌دی دوم:
گلیکوپروتئین وزیکولی 2A سیناپسی () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"SV2A"» کدگذاری می‌شود. این پروتئین یکی از اهداف دارهای ضد صرع لوتیراستام و بریواراستام است.
لِـوِتیراستام () با نام تجاری کِـپرا (Keppra) دارویی است که در درمان صرع به‌کار می‌رود. این دارو در درمان صرع‌های پارشیال، میوکلونیک و تونیک-کلونیک کاربرد دارد و اس-انانتیومرِ مادهٔ شیمیایی اتیراستام است. این دارو خوراکی به ۲ صورت قرص‌های سریع‌الاثر و قرص‌های آهسته رَهش در دسترس است. این دارو فرم تزریقی هم دارد که به صورت داخل وریدی تجویز می‌شود. یک نمونهٔ ژنریک آن از نوامبر ۲۰۰۸ میلادی در ایالات متحده آمریکا و از سال ۲۰۱۱ در بریتانیا موجود است. موارد مصرف. این دارو برای درمان تشنج‌های پارشیال (فوکال)،
این دارو برای درمان تشنج‌های پارشیال (فوکال)، میوکلونیک و تونیک-کلونیک تجویز می‌شود. تجویز آن به عنوان داروی کمکی در درمان صرع پارشیال (فوکال)، منجر به کاهش بیش از ۵۰٪ تشنج‌ها می‌شود. لِـوِتیراستام گاهی به صورت خارج از دستور (off-label) در درمان بحران صرعی و همچنین به‌عنوان درمان پیشگیری‌کننده از تشنج در موارد خونریزی زیر عنکبوتیه بکار رفته‌است. این دارو به‌طور بالقوه، اثرات سودمندی در درمان سندرم توره، اختلال اضطراب و بیماری آلزایمر داشته‌است. با این وجود، چون جدی‌ترین عارضه‌اش اختلالات رفتاری است، نسبت
چون جدی‌ترین عارضه‌اش اختلالات رفتاری است، نسبت منافع به مخاطرات آن (benefit-risk ratio) به‌درستی مشخص نیست. در دوران حاملگی. در دوران بارداری، این دارو در گروه C قرار می‌گیرد. مطالعات انجام‌شده بر روی موش‌های صحرایی، نشان داده‌است که در صورت مصرف آن در دوران بارداری و شیردهی، با حداکثر دوز توصیه‌شدهٔ انسانی، اختلالات اسکلتی خفیفی در نوزاد محتمل است. سالمندان. یک مطالعه که نتایجش در مجلهٔ «پژوهش صرع» منتشر شد، نشان داد که تفوت چندانی از لحاظ میزان بروز عوارض میان جوانان و سالمندان مبتلا به اختلالات دستگاه
میان جوانان و سالمندان مبتلا به اختلالات دستگاه عصبی مرکزی موجود نیست. کودکان. این دارو را می‌توان با احتیاط در کودکان بالای ۴ سال استفاده کرد. اما مشخص نیست که مصرف آن در سن زیر ۴ سالگی خطری دارد یا خیر. در حضور، نارسایی کلیوی. دوز این دارو در افرادی که به هر دلیل، نقص عملکردی در کلیه‌ها دارند، باید به‌دقت تنظیم و کنترل شود. در حضورِ نارسایی کبدی. در افرادی که نارسایی کبدی دارند، هیچ نیازی به تنظیم دوز لِـوِتیراستام وجود ندارد. تداخلات دارویی. لوتیراسام با سایر داروها ، از جمله سایر داروهای ضدتشنج تداخل
سایر داروها ، از جمله سایر داروهای ضدتشنج تداخل ندارد ، یا اگر داشته باشد ، تعداد آنها بسیار اندک است . این دارو هیچ تعاملی با لیتیوم ندارد . لِـوِتیراستام تداخل دارویی خاصی با سایر داروها ندارد. مکانیسم اثر. اینکه لِـوِتیراستام چگونه باعث قطع تشنج‌ها می‌شود، مشخص نیست؛ اما به هر صورت این دارو به پروتئین SV2A متصل می‌شود که یک گلیکوپروتئین وزیکولی سیناپسی است و مجاری کلسیمی پیش‌سیناپسی را مهار می‌کند و بدین ترتیب، برون‌رانی پیام‌رسان‌های شیمیایی اعصاب کاهش می‌یابد. به نظر می‌رسد که این دارو، جلوی گسیل و
می‌یابد. به نظر می‌رسد که این دارو، جلوی گسیل و انتشار تکانه‌های الکتریکی اعصاب را می‌گیرد.
خط لوله تبریز-آنکارا () خط لوله انتقال گاز طبیعی به طول ۲٬۵۷۷ کیلومتر است، که از شهر تبریز، در ایران آغاز شده و پس از گذر از شهر ارزروم، در شهر آنکارا، ترکیه پایان می‌یابد. ظرفیت انتقال گاز طبیعی این خط لوله روزانه معادل ۴۰ میلیون متر مکعب می‌باشد. این خط لوله که بر اساس یک تفاهم دو جانبه بین ایران و ترکیه ساخته می‌ شود قرار است تا سال ۲۰۰۱ تکمیل شود.
طاها یاسری (متولد ۶ سپتامبر ۱۹۸۴) فیزیکدان و جامعه‌شناس ایرانی، استاد کامل دانشگاه ترینیتی دوبلین و رئیس مرکز جامعه‌شناسی انسان و ماشین است. وی سابقا پژوهشگر ارشد سابق دانشگاه آکسفورد در «علوم اجتماعی محاسباتی» (علوم اجتماعی رایانشی)، پژوهشگر پژوهشکده اینترنت دانشگاه آکسفورد و پژوهشکده علوم داده آلن تورینگ لندن بوده‌است. وی تحصیلات خود را تا مقطع کارشناسی ارشد در دانشکده فیزیک دانشگاه صنعتی شریف و سپس در مقطع دکتری در دانشگاه گوتینگن آلمان و در زمینه «فیزیک سیستم‌های پیچیده» ادامه داده‌است. پژوهش‌های وی در
سیستم‌های پیچیده» ادامه داده‌است. پژوهش‌های وی در پژوهشکده اینترنت دانشگاه آکسفورد در حیطهٔ رفتار جمعی و شبکه‌های اجتماعی آنلاین، دینامیک انسانی، و نشر اجتماعی است. تحقیقات و پژوهش‌های یاسری به‌طور گسترده‌ای در رسانه‌ها پوشش داده شده‌است. تحقیقات. ویکی‌پدیا. یاسری به بررسی آماری در ویکی‌پدیا پرداخته‌است. بر اساس تحقیق وی بیشترین درگیری‌های ویرایشی در ویکی انگلیسی به مقالات جورج دبلیو بوش، آنارشیسم و محمد تعلق دارد. در مقایسه با ویکی آلمانی بیشترین درگیری‌های ویرایشی به مقالات: کرواسی، ساینتولوژی و