payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کامپیوتر را تشکیل می‌داد. برای مثال، معمولاً تایمر برای تغییر وظایف در یک سیستم عامل استفاده می‌شد. تایمرهای شمارنده که در کامپیوترهای امروزی به کار رفته‌اند، ویژگی‌های مشابه را با دقت کمتری فراهم می‌کنند و ممکن است ردپای نیازمندی‌هایشان را در این نوع ساعت‌ها ببینید. (برای مثال، در PDP-8 که نوعی ساعت مبتنی بر مبادله است، مدل DK8EA در ابتدا عرضه شد و بعدها یک ساعت کریستال به نام DK8EC بر مبنای آن وارد بازار شد). ساعت مبتنی بر نرم‌افزار را باید هر بار که کامپیوتر روشن می‌شود، تنظیم کرد. در ابتدا این کار توسط
روشن می‌شود، تنظیم کرد. در ابتدا این کار توسط اپراتور کامپیوتر انجام می‌شد. از زمانی که اینترنت فراگیر شد، پروتکل‌های زمانی شبکه برای تنظیم این ساعت‌ها به صورت خودکار به کار گرفته شدند. در اروپا، آمریکای شمالی و برخی دیگر از مناطق، این ساعت بلادرنگ کار می‌کند. زیرا فرکانس برق مستقیم تنظیم شده‌است تا یک دقت فرکانس طولانی مدت به خوبی ساعت‌های استاندارد ملی داشته باشد. بدین نحو که در این مناطق، این ساعت بلادرنگ، بهتر از ساعت‌های کوارتز کار می‌کند و هزینه کمتری نیز دارد. طراحی ساعت‌های بلادرنگ در کامپیوترهای
نیز دارد. طراحی ساعت‌های بلادرنگ در کامپیوترهای قابل حمل و مناطقی که برق مستقیم تعدیل نمی‌شود (مثلا جنوب آسیا)، عملی نیست. همچنین تنظیم این ساعت بدون دسترسی به اینترنت ساده نیست. واحدهای پردازشگر مرکزی فاقد ساعت. بعضی از بردهای اصلی کامپیوتر، بدون ساعت‌های بلادرنگ ساخته می‌شوند. عدم استفاده از ساعت بلادرنگ می‌تواند برای صرفه‌جویی در هزینه‌ها (مانند معماری سیستم Raspberry Pi) یا عدم نیاز به آن‌ها (مانند معماری سیستم ) باشد.
ویکی‌پدیا، یک دانشنامهٔ اینترنتی چندزبانه با محتوای آزاد است. ویکی‌پدیا همچنین ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
افشین پیرهاشمی ( – ١٧ آذر ١۴٠٣) نقاش ایرانی و دانش‌آموختهٔ مقطع کارشناسی رشتهٔ نقاشی از دانشگاه آزاد اسلامی بود. سبک کار. بسیاری از نقاشی‌های افشین پیرهاشمی سیاه و سفید هستند و ابعادی بزرگ دارند. برخی از منتقدان، او را فتورئالیست می‌دانند. او رویکردی مینیمالیستی داشت. در نقاشی‌های افشین پیرهاشمی زنان در لایه‌های تودرتو با حجاب سیاه در پس‌زمینه سفید با عناصری غیر معمول از جمله شمشیر و اسلحه و کلاه‌خود گرفته تا خط و شعر فارسی به تصویر کشیده می‌شدند. او همزمان با نگاهی مدرن به زنان دیدگاه اسطوره‌ای خود به آنان
نگاهی مدرن به زنان دیدگاه اسطوره‌ای خود به آنان را حفظ کرد. او در برخی از کارهایش از چهره مهناز افشار و مهتاب کرامتی استفاده کرد. برگزاری نمایشگاه‌ها. او در آغاز نمایشگاه‌هایی در گالری‌های هما و سیحون و موزهٔ هنرهای معاصر تهران برگزار کرد. پیرهاشمی نخستین نمایشگاه انفرادی خود را در سال ۱۳۶۹ در گالری بامداد برگزار کرد. پس از آن در کمتر از یک دهه در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی بسیاری آثار خود را به نمایش گذاشت و در حراجی‌های بین‌المللی معتبری مانند کریستیز، بونامز و فیلیپس آثار خود را به فروش رساند. او خیلی
و فیلیپس آثار خود را به فروش رساند. او خیلی زود به یکی از گران‌ترین هنرمندان جوان معاصر خاورمیانه تبدیل شد. پیرهاشمی نزدیک به ۲۰ سال اجازه برگزاری نمایشگاه در داخل ایران را نداشت. شرکت او در دوسالانه بین‌المللی هنر پکن در سال ۱۳۸۴ و کسب رتبه دوم آن نمایشگاه راه او را برای حضور در عرصه بین‌المللی هموار کرد. آشنایی و همکاری پیرهاشمی با «ایام گالری» در دمشق و شعبه آن در دبی به در معرفی کارهایش بیشتر کمک کرد.. زیرا ایام گالری کارهای او را در لندن، نیویورک و مسکو به نمایش گذاشت.
سن وران (به فرانسوی: Saint-Véran) یک کمون (فرانسه) و پیست اسکی در فرانسه است که در canton of Aiguilles واقع شده‌است. سن وران ۴۴٫۷۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۸۲ نفر جمعیت دارد و ۲٬۰۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. جغرافیا. سن وران، واقع در کوه‌های آلپ فرانسه، واقع در کمون بالا در فرانسه است. این سومین دهکده در اروپا است، پس از تریپاله در ایتالیا و جوف در سوئیس. جمعیت ثابت در حدود ۳۰۰ نفر است، اما در تابستان و زمستان گردشگران زیادی مراجعه می‌کنند. علاوه بر گردشگری، فعالیت‌های اصلی این منطقه کشاورزی و صنایع
فعالیت‌های اصلی این منطقه کشاورزی و صنایع چوبی است.
جنگ قیمت نوعی رقابت تجاری است که در آن رقبا به‌طور مرتب قیمت خود را نسبت به دیگری کاهش می‌دهند. زمانی که یکی از رقبا قیمت خود را کاهش می‌دهد، سایر رقبا نیز قیمت خود را کاهش می‌دهند. اگر یکی از آن‌ها دوباره قیمت خود را کاهش دهد، یک چرخه از کاهش قیمت‌ها آغاز می‌شود. در کوتاه‌مدت، جنگ قیمت به نفع خریداران است، زیرا از کاهش قیمت‌ها بهره می‌برند. در سوی دیگر، جنگ قیمت معمولاً به نفع شرکت‌های درگیر نیست، زیرا کاهش قیمت باعث می‌شود که سود نهایی شرکت‌ها کاهش یابد و ادامه حیات آن‌ها را به خطر بیندازد. در میان‌مدت و
ادامه حیات آن‌ها را به خطر بیندازد. در میان‌مدت و بلندمدت، جنگ قیمت‌ها می‌تواند برای شرکت‌های چیره در یک صنعت مفید باشد. به‌طور معمول، شرکت‌های کوچکتر و حاشیه‌ای نمی‌توانند در چنین شرایطی رقابت کنند و تعطیل می‌شوند. شرکت‌های باقی‌مانده، سهم بازار رقبای تعطیل شده را در اختیار می‌گیرند؛ بنابراین بازندگان واقعی، شرکت‌های حاشیه‌ای و سرمایه‌گذاران آن‌ها هستند. در درازمدت ممکن است مصرف‌کنندگان نیز ضرر کنند. با کم شدن تعداد شرکت‌های فعال در صنعت، قیمت‌ها افزایش می‌یابند و گاهی اوقات به سطحی بالاتر از شروع جنگ
می‌یابند و گاهی اوقات به سطحی بالاتر از شروع جنگ قیمت می‌رسند. دلایل. مهمترین دلایلی که موجب وقوع جنگ قیمت‌ها می‌شود عبارتند از: اجتناب از جنگ قیمت‌ها. اجتناب از جنگ قیمت‌ها بهترین سیاست است، اما اگر مزایای آن جذاب باشد (حتی برای رقبا)، آغاز می‌گردد.
رافائِل لِمکین (؛ – ) حقوقدان لهستانی یهودی‌تبار بود که بیشتر برای وضع واژهٔ نسل‌کشی و آغاز کنوانسیون منع و مجازات جرم نسل‌کشی شناخته شده‌است. لمکین واژهٔ نسل‌کشی را در سال ۱۹۴۳ از genos (خانواده، قبیله، یا نژاد به یونانی) و -cide (کشتن به لاتین) ساخت. زندگی‌نامه. لمکین در ۲۴ ژوئن ۱۹۰۰ در بزوودنه، دهکده‌ای در ولکوویسکی آویزد، فرمانداری گرودنو، در امپراتوری روسیه (بلاروس کنونی) متولد شد. وی در یک خانواده یهودی لهستانی در یک مزرعه بزرگ در نزدیکی واوکویسک بزرگ شد و یکی از سه فرزند جوزف لمکین و بلا نیوز پومرانز
و یکی از سه فرزند جوزف لمکین و بلا نیوز پومرانز بود. پدرش یک کشاورز و مادرش یک ادیب، نقاش، زبان‌شناس و دانشجوی فلسفه با مجموعه بزرگی از کتابها در زمینه ادبیات و تاریخ بود. لمکین و دو برادرش (الیاس و ساموئل) نرد مادرشان درس خانگی خواندند. از زمان جوانی، لمکین علاقمند به بررسی موضوع قساوتها بود و غالباً از مادرش در مورد حوادث تاریخی نظیر غارت کارتاژ، حمله و فتوحات مغول و آزار و شکنجه قوم اوگنو سؤال می‌کرد. لمکین ظاهراً، در سن ۱۲ سالگی، با خواندن کتاب هوس‌های امپراتور نوشته هنریک سینکیه‌ویچ، به ویژه بخشی که
امپراتور نوشته هنریک سینکیه‌ویچ، به ویژه بخشی که نرون مسیحیان را جلوی شیرها انداخت، با مفهوم جنایات جمعی روبرو شد. در مورد این داستان‌ها، لمکین نوشت: «یک رشته خون از صحنه روم از طریق چوبه دار فرانسه به قتلگاه بیالیستوک هدایت شد». لمکین از طریق نوشته‌های خود، اعتقادی اساسی، که در تفکر او در طول زندگیش به وجود آمده، را نشان می‌دهد: رنج یهودیان در شرق لهستان بخشی از الگوی بزرگتری از بی‌عدالتی و خشونت بود که در طول تاریخ و در سراسر جهان وجود داشت. مزرعه خانوادگی لمکین در منطقه‌ای واقع شده بود که در آن جنگ بین
لمکین در منطقه‌ای واقع شده بود که در آن جنگ بین نیروهای روسی و آلمانی در طول جنگ جهانی اول رخ داد. خانواده او قبل از پناه گرفتن، در جنگلی در همان نزدیکی کتاب‌ها و اشیا قیمتی خود را دفن کردند. در طول جنگ، آتش توپخانه خانه آنها را ویران کرد و نیروهای آلمانی محصولات و اسب و دام آنها را تصرف کردند. برادر لمکین ساموئل سرانجام بر اثر سینه پهلو و سوء تغذیه درگذشت در حالی‌که خانواده در جنگل باقی مانده بودند. وی پس از فارغ‌التحصیلی از یک مدرسه تجارت محلی در بیاویستوک، تحصیل زبان‌شناسی را در دانشگاه ژان کازیمیر
تحصیل زبان‌شناسی را در دانشگاه ژان کازیمیر (لووف فعلی اوکراین) آغاز کرد. او چند زبانه بود، به ۹ زبان مسلط بود و چهارده زبان را درحد خواندن می‌دانست. اولین کتاب منتشرشده او ترجمه رمان نوه من مریمکا نوشته حییم نحمان بیالیک از عبری به لهستانی در سال ۱۹۲۶ بود. در بیاویستوک بود که لمکین پس از اطلاع از نسل‌کشی ارامنه در امپراتوری عثمانی، و بعداً تجربه آشوریان درعراق و قتل‌عام آنها در طی کشتار سمیل در سال ۱۹۳۳ به قوانین علیه جنایات دسته جمعی علاقه‌مند شد. پس از مطالعه در مورد ترور طلعت پاشا، عامل اصلی نسل‌کشی
مطالعه در مورد ترور طلعت پاشا، عامل اصلی نسل‌کشی ارامنه، در برلین توسط سوقومون تهلیریان، لمکین از جولیوس ماکارویچ پرسید که چرا طلعت پاشا را نمی‌توان به جرم جنایاتش در دادگاه آلمان محاکمه کرد. ماکارویچ، یک ملی‌گرا- محافظه‌کار که معتقد بود یهودیان و اوکراینی‌ها اگر از ذوب شدن در جامعه امتناع ورزند باید از لهستان اخراج شوند، پاسخ داد که دکترین حاکمیت وستفالی به دولت‌ها این حق را می‌دهد که امور داخلی خود را هر طور که صلاح می‌دانند انجام دهند. باسخ لمکین این بود که «او آنها را می‌کشد و این کار اوست. اگر دخالت
که «او آنها را می‌کشد و این کار اوست. اگر دخالت کنید، در حال تجاوز هستید»، «اما ارمنی‌ها مرغ نیستند». او در نهایت چنین نتیجه گرفت، «من معتقدم حاکمیت را نمی‌توان به عنوان حق کشتن میلیون‌ها انسان بی‌گناه تصور کرد». لمکین سپس برای تحصیل فلسفه به دانشگاه هایدلبرگ آلمان رفت و در سال ۱۹۲۶ برای تحصیل در رشته حقوق به لووف بازگشت. در طول جنگ جهانی دوم. او ورشو را در ۶ سپتامبر ۱۹۳۹ ترک کرد و راه خود را به سمت شمال شرقی به سمت وولکوویسکی در پیش گرفت، اما خود را بین اشغالگران گرفتار یافت. آلمانی‌ها در غرب، و شوروی‌ها
گرفتار یافت. آلمانی‌ها در غرب، و شوروی‌ها که از شرق نزدیک می‌شدند، استقلال لهستان با مفاد قرارداد بین استالین و هیتلر به خاموشی می‌گرایید. او به سختی از دستگیری آلمانی‌ها فرار کرد و توانست در اوایل بهار ۱۹۴۰ از طریق لیتوانی خود را به سوئد برساند. در آنجا در دانشگاه استکهلم سخنرانی کرد. با کنجکاوی در مورد نحوه تحمیل حکومت نازی‌ها، او شروع به جمع‌آوری قوانین و احکام نازی کرد، زیرا بر این باور بود که اسناد رسمی اغلب اهداف اساسی را بدون بیان صریح منعکس می‌کنند. او به دنبال شناخت الگوهای رفتار آلمانی، زمان
او به دنبال شناخت الگوهای رفتار آلمانی، زمان زیادی را در کتابخانه مرکزی استکهلم به جمع‌آوری، ترجمه و تجزیه و تحلیل اسنادی که جمع‌آوری کرده بود، گذراند. تلاش لمکین اورا به این نتیجه رساند که هدف کلی آلمان‌ها نابودی کامل ملتی است که در کنترل آنها می‌افتد. برخی از اسنادی که لمکین مورد تحلیل قرار داد توسط هیتلر امضا شده بودو ایده‌های نبرد من را در سیاست لبنسراوم، فضای زندگی جدیدی که آلمانی‌ها در آن ساکن خواهند شد، بکار گرفته بود. لمکین با کمک همکار قبل از جنگ خود، مک درموت، اجازه ورود به ایالات متحده را دریافت
مک درموت، اجازه ورود به ایالات متحده را دریافت کرد[۳۱] و در سال ۱۹۴۱ به آنجا رفت. اگرچه او توانست جان خود را نجات دهد، اما ۴۹ نفر از خویشاوندانش را در هولوکاست از دست داد. تنها اعضای خانواده لمکین در اروپا که از هولوکاست جان سالم به در بردند، برادرش، الیاس، و همسر و دو پسرش بودند که به اردوگاه کار اجباری شوروی فرستاده شده بودند. لمکین با موفقیت به برادر و خانواده خود کمک کرد تا در سال ۱۹۴۸ به مونترال، کبک، کانادا مهاجرت کنند. پس از ورود به ایالات متحده، در سال ۱۹۴۱ به دعوت مک درموت، لمکین به دانشکده حقوق
سال ۱۹۴۱ به دعوت مک درموت، لمکین به دانشکده حقوق دانشگاه دوک در کارولینای شمالی پیوست. در نوامبر ۱۹۴۴، بنیاد کارنگی برای صلح بین‌المللی، کتاب قانون محور در اروپای اشغالی را منتشر کرد. این کتاب شامل تحلیل حقوقی گسترده‌ای از حاکمیت آلمان در کشورهای تحت اشغال آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم به همراه تعریف واژه نسل‌کشی است. ایده لمکین در مورد نسل‌کشی به عنوان یک جرم علیه حقوق بین‌الملل به‌طور گسترده توسط جامعه بین‌المللی پذیرفته شد و یکی از پایه‌های حقوقی دادگاه نورنبرگ بود. در سالهای ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۶، لمکین مشاور
نورنبرگ بود. در سالهای ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۶، لمکین مشاور دیوان عالی ایالات متحده آمریکا و رابرت جکسن، مشاور رئیس دادگاه نورنبرگ شد. این کتاب به یکی از متون اساسی در مطالعات هولوکاست و مطالعه توتالیتاریسم، خشونت توده‌ای و مطالعات نسل‌کشی تبدیل شد. بعد از جنگ. پس از جنگ، لمکین ترجیح داد در ایالات متحده بماند. از سال ۱۹۴۸، او در دانشگاه ییل در رشته حقوق کیفری تدریس کرد. در سال ۱۹۵۵، او استاد حقوق در دانشکده حقوق دانشگاه راتگرز در نیوآرک شد. لمکین همچنین کمپین خود را برای قوانین بین‌المللی و منع نسل‌کشی، که از زمان
برای قوانین بین‌المللی و منع نسل‌کشی، که از زمان کنفرانس مادرید در سال ۱۹۳۳ از آن دفاع کرده بود، ادامه داد. او ممنوعیت مشابهی را برای جنایات علیه بشریت در کنفرانس صلح پاریس در سال ۱۹۴۵ پیشنهاد کرد، اما پیشنهاد او رد شد. لمکین پیش نویس قطعنامه‌ای را برای معاهده کنوانسیون نسل‌کشی به تعدادی از کشورها ارائه کرد تا آنها را به حمایت از این قطعنامه متقاعد کند. این قطعنامه با حمایت ایالات متحده برای بررسی به مجمع عمومی ارائه شد. کنوانسیون پیشگیری و مجازات جنایت نسل‌کشی به‌طور رسمی در ۹ دسامبر ۱۹۴۸ ارائه و تصویب
به‌طور رسمی در ۹ دسامبر ۱۹۴۸ ارائه و تصویب شد. در سال ۱۹۵۱، لمکین تنها تا حدی به هدف خود رسید و این زمانی بود که کنوانسیون پیشگیری و مجازات جنایت نسل‌کشی پس از تصویب معاهده توسط بیستمین کشور، به مرحله اجرا درآمد. نگرانی‌های گسترده‌تر لمکین در مورد نسل‌کشی، همان‌طور که در کتاب «قاعده محوری» او بیان شده‌است. همچنین آنچه را که می‌توان به‌عنوان غیر فیزیکی شناخت، یعنی اعمال روان‌شناسانه نسل‌کشی، دربر گرفت. این کتاب همچنین تکنیک‌های مختلفی را که برای دستیابی به نسل‌کشی به کار گرفته شده بود، شرح داد بین سال‌های
نسل‌کشی به کار گرفته شده بود، شرح داد بین سال‌های ۱۹۵۳ و ۱۹۵۷، لمکین مستقیماً با نمایندگان چندین دولت از جمله مصر برای غیرقانونی کردن نسل‌کشی تحت قوانین جزایی داخلی این کشورها کار کرد. لمکین همچنین با تیمی از وکلای نمایندگان هیئت‌های عربی در سازمان ملل متحد برای تشکیل پرونده‌ای جهت محاکمه مقامات فرانسوی به جرم نسل‌کشی در الجزایر همکاری کرد. او همچنین هولودومور اوکراینی را به رسمیت شناخت و اصطلاح «نسل‌کشی» را در مقاله خود «نسل‌کشی شوروی در اوکراین» در سال ۱۹۵۳ به کار برد که به عنوان یک سخنرانی در شهر
سال ۱۹۵۳ به کار برد که به عنوان یک سخنرانی در شهر نیویورک ارائه کرد. لمکین اظهار داشت که هولودومور سومین شاخه روسی‌سازی اوکراین توسط شوروی بود. لهستان بعد از جنگ. از ۱۹۴۵ لمکین به عنوان دستیار دادستان در دادگاه ناحیه برژانی اوکراین و ورشو کار می‌کرد، و پس از آن به کار حقوقی خصوصی در ورشو مشغول شد. از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴، لمکین دادستان عمومی دادگاه منطقه ورشو بود. مرگ و میراث. در آخرین سالهای زندگیش، لمکین در یک آپارتمان در نیویورک در فقر زندگی می‌کرد. لمکین در سال ۱۹۵۹، در سن ۵۹ سالگی در اثر سکته قلبی در دفتر
سال ۱۹۵۹، در سن ۵۹ سالگی در اثر سکته قلبی در دفتر روابط عمومی میلتون بلو در شهر نیویورک درگذشت. در مراسم خاکسپاری لمکین در کلیسای ریورساید در شهر نیویورک عده زیادی شرکت کردند. او در قبرستان مانت هبرون در فلاشینگ، کویینز در نیویورک به خاک سپرده شد. در زمان مرگ، لمکین جدای از کارهای دیگرش، دو اثر ناتمام باقی گذاشت: مقدمه ای بر مطالعه نسل‌کشی و تاریخ نسل‌کشی در سه جلد، که شامل هفتاد فصل است، و همچنین تحلیلی به حجم یک کتاب از جنایات جنگی نازی‌ها در نورنبرگ. ایالات متحده، کشوری که موطن لمکین شده بود، در زمان
متحده، کشوری که موطن لمکین شده بود، در زمان حیات وی کنوانسیون نسل‌کشی را تصویب نکرد. او معتقد بود که تلاش‌هایش برای جلوگیری از نسل‌کشی شکست خورده‌است. او نوشت: «واقعیت این است که باران کار من بر دشتی بی‌حاصل بارید، فقط این باران آمیخته‌ای از خون و اشک هشت میلیون انسان بی‌گناه در سراسر جهان بود، که اشک‌های والدین و دوستان من را نیز شامل می‌شد.» تقدیر و جوایز. لمکین برای کارهایش در زمینه حقوق بین‌الملل و پیشگیری از جنایات جنگی جوایزی از جمله نشان کوبایی کارلوس مانوئل دی سسپدس در سال ۱۹۵۰، جایزه استفان وایز
مانوئل دی سسپدس در سال ۱۹۵۰، جایزه استفان وایز از کنگره یهودیان آمریکا در سال ۱۹۵۱ و نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان در سال ۱۹۵۵ دریافت کرد. . در پنجاهمین سالگرد لازم‌الاجرا شدن کنوانسیون، لمکین همچنین توسط دبیرکل سازمان ملل متحد به عنوان «نمونه الهام بخش تعهد اخلاقی» مورد تقدیر قرار گرفت. او ده بار نامزد جایزه صلح نوبل شد. در سال ۱۹۸۹، پس از مرگ لمکین، جایزه چهار آزادی برای آزادی ادیان به او اعطا شد. لمکین سوژه نمایشنامه‌هایی از قبیل خانه لمکین اثر کاترین فیلوکس (۲۰۰۵) و اگر کل بدن بمیرد: رافائل
کاترین فیلوکس (۲۰۰۵) و اگر کل بدن بمیرد: رافائل لمکین و پیمان علیه نسل‌کشی اثر رابرت اسکلوت (۲۰۰۶) بوده‌است. همچنین بخشی از فیلم مستند آمریکایی تماشاگران آسمان در سال ۲۰۱۴ به او اختصاص یافت. هر سال، «ندای خاخام برای حقوق بشر» جایزه حقوق بشر رافائل لمکین را به فردی غیرمتخصص که از ارزش‌های یهودی خود برای رهبری حقوق بشر استفاده می‌کند، می‌دهد. در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۵، مقاله لمکین درمورد نسل‌کشی شوروی در اوکراین به فهرست روسی «نشریات افراطی» اضافه شد که توزیع آن در روسیه ممنوع است. در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۸، بنیاد
آن در روسیه ممنوع است. در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۸، بنیاد آزادی‌های مدنی اوکراینی کانادایی (www.ucclf.ca) و حامیان آن در ایالات متحده از اولین لوح اوکراینی/انگلیسی/عبری/ییدیش در جهان به افتخار لمکین در مؤسسه اوکراینی آمریکا، در شهر نیویورک، رونمایی کرد. این لوح به مناسبت هفتاد و پنجمین سالگرد سخنرانی لمکین، «نسل‌کشی شوروی در اوکراین». و به رسمیت شناساندن هولودومور، قحطی بزرگ نسل‌کشی ۱۹۳۲–۱۹۳۳ اوکراین شوروی بود.
پری ثمر (زادهٔ ۱۳۱۶ در اصفهان) خوانندهٔ اپرا اهل ایران است. زندگی هنری. پَری ثَمَر (پری آریانپور) در سال ۱۳۱۶ در اصفهان زاده شد و از سال‌های نوجوانی در تهران در هنرستان عالی موسیقی نزد اِوِلین باغچه‌بان به آموختن آواز پرداخت. او پس از پایان تحصیل در هنرستان با استفاده از یک بورس وزارت فرهنگ و هنر در سال ۱۳۳۸ به اتریش رفت و در آکادمی موسیقی وین به تحصیل خود ادامه داد و در سال ۱۳۴۳ با درجهٔ ممتاز آن را به پایان برد. وی از آغاز تحصیل در وین در برنامه‌های آکادمی و همچنین در انجمن فرهنگی ایتالیا و اتریش شرکت
و همچنین در انجمن فرهنگی ایتالیا و اتریش شرکت می‌کرد. در بهار ۱۳۴۵ پری ثمر با اجرای نقش «روزینا» از اپرای "آرایشگر شهر سویل" اثر روسینی در فرانکفورت به استخدام رسمی اپرای مزبور درآمد. پری ثمر مجموعاً بیش از ۲۵۰ بار در نقش کارمن و در بیشتر اپراهای جهان از جمله در تهران ظاهر شده‌است. پری ثمر علاوه بر "کارمن" در بیش از ۳۵ نقش دیگر ۸۰۰ بار روی صحنه‌های اپرا رفته و در بیش از ۱۰۰ کنسرت شرکت جسته‌است. او اینک همپای کار آوازخوانی، در مدرسهٔ آواز شهر فرانکفورت به پرورش صداهای مستعد می‌پردازد. پری ثمر در حیطهٔ
به پرورش صداهای مستعد می‌پردازد. پری ثمر در حیطهٔ موسیقی محلی ایران نیز فعالیت کرده و در ضبط اپرای "مانی و مانا" که حسین دهلوی برای کودکان نوشته، ایفای نقش کرده‌است. «امیراشرف آریانپور» ، موسیقی‌دان، نویسنده و پژوهشگر موسیقی، همسر پری ثمر بود. فعالیت‌های هنری. برخی از فعالیت‌های هنری پری ثمر به این شرح است: اجرای شش دوئت از آثار دورژاک در آکادمی موسیقی وین (۱۳۴۱)، اجرای نقش یونو از اپرا بوفای "هلن زیبا" اثر افن باخ در تئاتر رایموند وین (۱۳۴۲)، اجرای نقش ایزولییه از اپرای "کنت آوری" اثر روسینی در اپرای ملی
از اپرای "کنت آوری" اثر روسینی در اپرای ملی وین به عنوان خوانندهٔ مهمان (۱۳۴۳)، بستن قرارداد دوساله با اپرای ملی وین (۱۳۴۳)، همکاری با «ژونس موزیکال» وین برای اجرای بخش آلتوی رکوئیم موتسارت و اوراتوریوی معروف باخ در تالار عظیم «موزیک فراین» وین (۱۳۴۴)، اجرای بخش آلتوی پاسیون باخ و اوراتوریوی "مسیح" اثر هندل در پانزده شهر چکسلواکی، ایتالیا، سوئیس و اتریش با همراهی ارکستر فیلارمونیک شهر برنو (چکسلواکی) و کر آکادمی مجلسی وین (۱۳۴۴). از نگاه دیگران. پرویز ممنون در نقد کنسرت پری ثمر در تهران می‌نویسد: «خانم
در نقد کنسرت پری ثمر در تهران می‌نویسد: «خانم آریانپور (پری ثمر) برای برنامهٔ خود قطعاتی از اپراهای "تیتوس"، "محکومیت فاوست"، "کاوالرییا روستیکانا"، "دختر خاکسترنشین" و "کارمن" را برگزیده بود و نوع انتخاب این آثار نشان می‌داد که پری بی‌تمایل نبود تا در اولین معرفی خود به هموطنانش تمام ویژگیهای تکنیک صدا و زیبایی‌های طنین آن را بنمایاند. از نظر وسعت صدا، متسوسوپرانوی پری آریانپور در مقایسه با چند خوانندهٔ نخبهٔ اپراهای جهان هنوز تکامل کافی نیافته‌است. اما آنچه او را در ظرف همین دورهٔ کوتاه خوانندگی در ردیف
او را در ظرف همین دورهٔ کوتاه خوانندگی در ردیف خوانندگان درجه اول کشورهای آلمانی‌زبان نشاند، تکنیک آواز و ویژگی طبیعت آن است. در برنامهٔ کنسرت تهران، ابتدا آریانپور با خواندن نتهای زیر «کلوراتور» آریایی از اپرای "تیتوس"، تکنیک آواز خود را عرضه کرد و در آخر برنامه با خواندن قطعهٔ مشکلی از "دختر خاکسترنشین" نشان داد که تا چه حد فنون هنرش را آموخته و بر آن مسلط است. در این قسمت، قطعاتی گنجانده شده بود که از زیرترین نت کلوراتور آغاز می‌شد و به ترتیب و در یک‌نفس به نتهای بم می‌رسید. پری بدون برخورد با مشکلی از
به نتهای بم می‌رسید. پری بدون برخورد با مشکلی از فراز و نشیب این نتها می‌گذشت. البته رمانس "سانتوتسا" از اپرای "کاوالرییا روستیکانا" نیز بسیاری از گوشه‌های زیر و بم صدای یک خواننده را لازم دارد، اما برای تماشاگر کنسرت آواز آریانپور، این رمانس موقعیت خوبی بود تا او با طنین صدای مطبوع و «متسوی» رنگارنگ خوانندهٔ نامبرده آشنا گردد.»
ایوان سوِل والاس (به انگلیسی: Evan Sewell Wallace؛ متولد ۱ نوامبر ۱۹۸۲-درگذشت ۱۳ فوریه ۲۰۱۷ میلادی) که بیشتر با نام مستعار ای-دابل (به انگلیسی: E-Dubble) شناخته می‌شود، خواننده رپ اهل فیلادلفیا بود. او بیشتر به‌خاط مجموعه فری‌استایل فرای‌دی خود که از سال ۲۰۱۰ هر جمعه یک آهنگ آن منتشر می‌شد، شناخته شده‌است. او در ۱۳ فوریه ۲۰۱۷ میلادی در ۳۴ سالگی در اثر عفونت (احتمالاً سپتیسمی) درگذشت. او دو آلبوم استودیویی به نام‌های "هیپ‌هاپ خدا است" ("Hip Hop Is Good؛ "۲۰۰۹ میلادی) و "شورشی دو صدا" ("Two Tone Rebel"؛ ۲۰۱۶
میلادی) و "شورشی دو صدا" ("Two Tone Rebel"؛ ۲۰۱۶ میلادی)؛ یک آلبوم چندآهنگه استودیویی به نام "ریست ای‌پی" ("Reset EP"؛ ۲۰۱۲ میلادی)؛ یک آلبوم مشترک با گروه ۲۷ لایتس به نام "محاصره‌شده توسط غول‌پیکرها "("Surrounded By Giants"؛ ۲۰۱۴ میلادی) و یک میکس‌تیپ به نام" یک‌راست از خیابان ماری" ("Straight Outta St. Mary's"؛ ۲۰۰۵ میلادی) منتشر کرد. مرگ. او در اثر عفونتی که ابتدا در دستش شروع‌شده بود و سپس به تمامی بدنش سرایت کرد، در ۱۳ فوریه ۲۰۱۷ میلادی درگذشت. .سپتیسمی علت مرگ گزارش‌شد؛ اما تأیید نشد. والاس گفته‌بود
علت مرگ گزارش‌شد؛ اما تأیید نشد. والاس گفته‌بود که بیماری‌اش سبب شده تا نیمی از خونش را بالا بیاورد و باعث التهاب و ورم دست‌هایش نیز شده‌است.
شهريري، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نیک‌شهر(55کيلومتري نيکشهر )در استان سیستان و بلوچستان ایران است جمعیت. این روستا در دهستان چاهان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن۷۰۰ نفر(۱۵۰خانوار) بوده‌است.
شبه رمان روز سیاه کارگر نوشتهٔ احمدعلی خداداده کرد دینوری (عضو حزب دموکرات عامیون ایران) است که در سال ۱۳۰۵ در کرمانشاه منتشر شد و ترجمهٔ روسی آن در سال ۱۳۱۴/۱۹۳۵ در تاشکند به چاپ رسید. کتاب جدید آن توسط نشر نقطه در سال 1395 منتشر شده است. داستان یک دهقان به اسم بختیار که زندگی سرشار از سختی را می‌گذراند. این داستان در منطقه غرب کشور ودر سه ناحیه کرمانشاهان کوردستان و همدان رخ داده است
ویلیام ادوین استارک زاده ۱۸۱۴ در ویرجینیا، یکی از فرماندهان ارتش ایالات مؤتلفه در طول جنگ داخلی آمریکا بود. وی پیش از آغاز نبرد به عنوان یک دلال پنبه در شهرهای موبیل، آلاباما و نیواورلئان فعالیت داشت. با آغاز جنگ داخلی به ارتش جنوب پیوست و با درجه سرهنگ دومی در هنگ ۶۰ پیاده‌نظام ویرجینیا مشغول خدمت شد. وی در ششم اوت ۱۸۶۲ به دلیل حضور مؤثر در جنگ نبرد هفت روزه به درجه سرتیپی ارتقا پیدا کرد. وی پس از زخمی شدن ژنرال ویلیام تالیافرنو به فرماندهی یک تیپ از ارتش ژنرال استونوال جکسن برگزیده شد. وی در ۱۷ سپتامبر در
استونوال جکسن برگزیده شد. وی در ۱۷ سپتامبر در طی نبرد آنتی تام در سه نوبت زخمی شد که سرانجام باعث مرگ وی گردید. آرامگاه وی در آرامستان هالیوود در ریچموند است.
اتحادیه گمرکی اتحادیه اروپا یک اتحادیهٔ گمرکی مشتمل بر کشورهای عضو اتحادیه اروپا، موناکو و برخی از قلمروهای وابسته به بریتانیا است که عضو اتحادیه اروپا نیستند. برخی از سرزمین‌های غیرمتصل اتحادیه اروپا در اتحادیه گمرکی مشارکت ندارند که این مسأله معمولاً به دلیل جدا بودن آنها از لحاظ جغرافیایی است. اتحادیهٔ اروپا به غیر از اتحادیهٔ گمرکی خود، با کشورهای آندورا، سان مارینو و ترکیه هم از طریق توافق‌های دوجانبه اتحادیهٔ گمرکی دارد اما این توافق‌ها شامل همهٔ کالاها نمی‌شود. اتحادیهٔ گمرکی یکی از اساسی‌ترین دلایل
نمی‌شود. اتحادیهٔ گمرکی یکی از اساسی‌ترین دلایل تشکیل اتحادیهٔ اروپا از زمان تشکیل آن در سال ۱۹۵۸ تحت عنوان جامعهٔ اقتصادی اروپا بوده است. میان کشورهای عضو اتحادیهٔ گمرکی هیچ تعرفه یا مانع غیرتعرفه‌ای وجود ندارد و بر خلاف مناطق تجارت آزاد، اعضای این اتحادیه بر همهٔ کالاهایی که از خارج به این اتحادیه وارد می‌شوند، تعرفهٔ یکسان می‌بندند. کمیسیون اروپا به نمایندگی از کل کشورهای عضو در قراردادهای تجاری بین‌المللی (مثل توافقنامه جامع تجاری و اقتصادی با کانادا) مذاکره می‌کند و کشورهای عضو به تنهایی وارد این
مذاکره می‌کند و کشورهای عضو به تنهایی وارد این مذاکرات نمی‌شوند. همچنین این اتحادیه با سازمان تجارت جهانی هم به صورت یک کل واحد طرف می‌شود و همهٔ اختلافات تجاری از طریق همین اتحادیهٔ حل و فصل می‌گردد.
کاباله (به لاتین: Kabale) یک منطقهٔ مسکونی در اوگاندا است که در منطقه کاباله واقع شده‌است. کاباله براساس سرشماری ۲۰۱۰، ۴۹٬۶۰۰ نفر جمعیت دارد. این کشور دارای یک فلات مرکزی کم‌ارتفاع با پوشش گیاهی گرم‌دشت (ساوانا) می‌باشد. در اطراف دریاچه ویکتوریا، استعداد خاک برای کشاورزی بیش از سایر نقاط است. همچنین این دریاچه از نظر ماهیگیری نیز اهمیت به سزایی دارد. در غرب این کشور رشته کوهی با حد اکثر ارتفاع ۵۱۱۸ متر وجود دارد. اوگاندا دارای آب و هوای معتدل با میانگین دمای ۲۴–۲۱ درجه سانتی گراد، و میزان بارش سالانه ۱۵۰–۷۵
۲۴–۲۱ درجه سانتی گراد، و میزان بارش سالانه ۱۵۰–۷۵ سانتی‌متر می‌باشد. رودهای مهم جاری در این کشور نیل و سملیکی است.
سرو پونتا (به اسپانیایی: Cerro Punta) یک منطقهٔ مسکونی در پاناما است که در استان چیریکی واقع شده‌است. سرو پونتا ۷٬۷۵۴ نفر جمعیت دارد. سرو پونتا در بخش غربی پاناما واقع شده و ارتفاع آن ۶٬۵۰۰ فوت (۲۰۰۰ متر) است، در تقسیمات جنوب قاره‌ای. بسیاری از ساکنان روستا و مناطق اطراف آن شامل بومیان آمریکایی هستند. آب و هوای این مناطق مانند سایر نقاط پاناما است، این منطقه یک فصل خشک و یک فصل بارانی دارد که حدود ۹ تا ۱۰ ماه از سال آب و هوایش گرمسیری است. به علت ارتفاع نسبتاً بالایی سرو پونتا در شب دمای هوا بسیار سرد است.
بالایی سرو پونتا در شب دمای هوا بسیار سرد است. در طول دهه ۱۹۷۰ اغلب کشتزارهای آن صرف کشت توت فرنگی شد. خانواده‌ها نیز دارای باغ‌های سبزیجات ترکیبی هستند. راهیابی به روستا از ز طریق شمال بزرگراه پان آمریکان امکان‌پذیر است.
بلبل‌جان (؛ ۱۸۴۱ – ۱۹۲۷) موسیقی‌دان اهل جمهوری آذربایجان در زمینه‌ی موسیقی مقامی آذربایجانی بود. وی بین سال‌های ۱۸۷۵ تا ۱۹۲۹ میلادی فعالیت می‌کرد. او همچنین به خاطر اجرای مقام‌ها در دیگر زبان‌های منطقه مثل گرجی، ارمنی، لزگی، قموقی، فارسی و روسی شناخته می‌شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان افتخار شیر و خورشید شده‌است.