payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اُلیور فیشر وینچستر (۳۰ نوامبر ۱۸۱۰ – ۱۱ دسامبر ۱۸۸۰) بازرگان، سیاستمدار و بنیانگذار شرکت اسلحه‌سازی وینچستر است. الیور وینچستر ابتدا در کار تولید پوشاک بود. وی وقتی متوجه شد اسمیث و ویسن دو اسلحه‌ساز برجسته به دنبال سرمایه‌گذار هستند، اقدام به سرمایه‌گذاری در این صنعت نمود. در این زمان وینچستر کمترین اطلاعی از اسلحه‌سازی نداشت و فقط یک سرمایه‌گذار بود، اما به مرور با خروج بقیه سرمایه‌گذارها و حتی اسمیث و ویسن، وینچستر مدیر شرکت گردید و در سال ۱۸۵۷ نام شرکت را به «نیو هیون آرمز» تغییر داد. این شرکت با
شرکت را به «نیو هیون آرمز» تغییر داد. این شرکت با بازدهی ناپایدار روبرو شد که یکی از علت‌های آن طراحی و عملکرد ضعیف سلاح‌ها بود. وینچستر با استخدام مخترعانی همچون بنجامین تایلر هنری و نلسون کینگ، به اصلاح طرح‌های اسلحه گرم ادامه داد و در سال ۱۸۶۶، نام شرکت را به اسلحه‌سازی وینچستر تغییر داد. موفقیت سلاح‌های وینچستر به حدی بود که سرخ‌پوستان آمریکا هم در ازای دادن کالا آنرا خریداری می‌کردند. الیور وینچستر در سال ۱۸۶۶ وارد سیاست شد و به فرمانداری ایالت کنتیکت انتخاب گردید. تولد و ازدواج. الیور پسر ساموئل
انتخاب گردید. تولد و ازدواج. الیور پسر ساموئل وینچستر و هانا بیتس بود و در تاریخ ۳۰ نوامبر ۱۸۱۰ در بوستون متولد شد. او در ۲۰ فوریه ۱۸۳۴ در بوستون ازدواج کرد. فرزندان آنها:
سومیترا چاترجی ؛ (۱۹ ژانویه ۱۹۳۵ – ۱۵ نوامبر ۲۰۲۰) یک بازیگر هندی بود. این بازیگر پرکار در بیش از ۳۰۰ فیلم نقش‌آفرینی کرد. او همچنین بازیگر تئاتر، نمایشنامه‌نویس و شاعر زبردستی نیز بود. چاترجی در ۱۵ نوامبر ۲۰۲۰ در پی ابتلا به کووید-۱۹ درگذشت. او هنگام مرگ ۸۵ سال داشت و صاحب کارنامه هنری شصت ساله بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به روز و شب در جنگل اشاره کرد. فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که سومیترا چاترجی در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
انوشکا مانچاندا (زاده ۱۱ فوریه ۱۹۸۲) بازیگر هندی است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به داماد پیدا شد و الهه‌های عصبانی هند اشاره کرد.
شمال چین (به چینی: 华北؛ به معنی «شمال چین») یکی از دو منطقهٔ جغرافیایی مهم چین است که در شمال کشور چین واقع شده است. مرکز این ناحیه دشت شمال چین یا دشت رود زرد می‌باشد. شمال چین ۲٬۱۸۵٬۱۰۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶۴٬۸۲۳٬۱۳۶ نفر جمعیت دارد. در این ناحیه زبان اکثر مردم زبان ماندارین است که پایهٔ چینی استاندارد است. این ناحیه از گذشته‌های دور و هم‌چنان تا امروز مرکز سیاسی، نظامی و فرهنگی چین بوده است. پایتخت چین، پکن در این ناحیه قرار دارد. تاریخ. در طول تاریخ، ناحیه وسیع قرار گرفته بین رود زرد تا رود یانگ‌تسه
ناحیه وسیع قرار گرفته بین رود زرد تا رود یانگ‌تسه مرکز امپراتوری‌های بزرگ چین و کنفسیوس‌گرایی بوده‌است. در تاریخ رسمی چین، از این ناحیه به عنوان خاستگاه تمدن و فرهنگ چین یاد می‌شود. در دوران پیش از تاریخ، این ناحیه مرکز فرهنگ یانگ‌شائو و فرهنگ لانگ‌شان بوده‌است. انسان پکن به عنوان نمونه‌ای از انسان راست‌قامت با قدمت حدود ۶۸۰ تا ۷۸۰ هزار سال در همین ناحیه و در نزدیکی پکن امروزی پیدا شده‌است. جغرافیا و منابع. چگالی جمعیت در این ناحیه بسیار بالا است. منابع معدنی آهن و زغال سنگ فراوانی در این ناحیه وجود دارد.
آهن و زغال سنگ فراوانی در این ناحیه وجود دارد. همچنین، پنبه و انواع غلات نظیر گندم در این سرزمین کشت می‌شود که در سال‌های اخیر به دلیل کمبود منابع آبی با مشکل مواجه شده‌است. آب و هوای نسبتاً خشک این منطقه اجازه کشت برنج را (بر خلاف جنوب چین) به مردم منطقه نمی‌دهد. فرهنگ. منطقه‌ی شمال چین و منطقه‌ی جنوب چین دو ناحیهٔ تقریبی فرهنگی کشور چین هستند که حول آن‌ها تفکرات قالبی فراوانی در میان مردم چینی شکل گرفته است. ریشه این دو مفهوم، به تفاوت‌های اقلیمی، جغرافیایی، فرهنگی، مشخصات فیزیکی ساکنان و نیز چند دوره‌ی
فرهنگی، مشخصات فیزیکی ساکنان و نیز چند دوره‌ی تاریخی جدایی رسمی این دو قسمت از یکدیگر برمی‌گردد. برای مثال، مردم شمال چین قد بلندتر هستند، به زبان ماندارین با لهجه شمالی تکلم می‌کنند و بیشتر به غذاهای بر پایه گندم علاقه دارند. (در مقابل مردم جنوب چین که بیشتر به غذاهای بر پایه برنج علاقه‌مند هستند.) نویسنده مشهور چینی لو شون در دوره جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲)، در این باره نوشته است : «طبق مشاهدات من، شمالی‌ها صادق و رو راست هستند؛ و جنوبی‌ها باهوش و با مهارتند. این‌ها فضیلت‌های نسبی این دو گروه است.» شهرهای
این‌ها فضیلت‌های نسبی این دو گروه است.» شهرهای دارای جمعیت شهری بیش از یک میلیون. شهرهای با جمیعت بالای یک میلیون در این ناحیه در جدول زیر آورده شده‌اند. پایتخت‌های استانی پررنگ شده‌اند.
میمیر یک شخصیت خیالی ابرشرور در کتب کامیک است و منتشر شده توسط مارول کامیکس است. میمیر اولین بار در ثور شماره ۲۴۰ (اکتبر ۱۹۷۵) ظاهر شد و توسط روی توماس، بیل مانتلو و سل باسیما ایجاد شد. میمیر فرزند بوری و عموی اودین بود. او مخالف سابق اودین بود که اودین او را به یک موجود آتشین تبدیل کرد. او در حال حاضر در وِل آو ویسدِم در آزگارد ساکن است. اودین چشم راست خود را به میمیر برای جلوگیری از حکمت راگناروک قربانی کرد. میمیر یک موجود عمیق شناخته شده با توانایی‌های پیش‌بینی است. وقتی ثور به هیلداستَلف سفر می‌کند، به
است. وقتی ثور به هیلداستَلف سفر می‌کند، به دنبال ویسدِم آو وِل از میمیر است. ظاهراً میمیر در نابودی آزگارد به دست ثور کشته شد. پیوند به بیرون. Mimir (Earth-616) In Marvel Wikia
کوی نو بوری علامتی پرچم مانند یا بادنمای کیسه‌ای به شکل ماهی کپور است که در ژاپن، در روز کودکان خانواده‌هایی که فرزند پسر دارند به نشانه قدرت در بیرون خانه خود می‌آویزند. تاریخچه. در دوره ادو (۱۶۰۳–۱۸۶۷) رسمی در جامعه ژاپن وجود داشت که اگر در یک خانواده سامورایی پسری به دنیا می‌آمد برای اینکه در آینده موقعیت اجتماعی خوبی داشته باشد و در عرصه زندگی مقاوم و پراستقامت باشد، علامت پرچم مانندی را بیرون از خانه و معمولاً بر پشت بام برمی‌افراشتند که احتمالاً از یک شعر چینی منشأ گرفته‌است. این شعر چنین است: پرواز
شعر چینی منشأ گرفته‌است. این شعر چنین است: پرواز یا پرش ماهی‌های کپور همواره موجب شگفتی ماهیگیران بوده‌است. گزارش شده‌است که ماهی‌های کپور چینی توانسته‌اند با پرش از حوضچه‌های پرورش ماهی در کانزاس فرار کنند. به احتمال قوی شعرای قدیم در کشور چین با دیدن حرکات این ماهی‌ها اشعاری دربارهٔ آنها ساخته‌اند. نماد. تا قبل از جنگ جهانی دوم در کوی نو بوری تنها نمادی از پدر و فرزندان پسر خانواده محسوب می‌شد اما بعد از جنگ و با قدرت گرفتن زنان بالاترین ماهی به رنگ سیاه نماد پدر و سپس به ترتیب ماهی قرمز به عنوان مادر و
نماد پدر و سپس به ترتیب ماهی قرمز به عنوان مادر و فرزندان ذکور به ترتیب سن قرار داده می‌شوند. بعضی از خانواده‌ها نیز تنها یک ماهی (شکل ماهی) نصب می‌کنند. زمان برافراشتن. در ژاپن از ماه آوریل تا اوایل ماه مه کوی نو بوری در بیرون از خانه‌ها برافراشته می‌شود. روز پنجم ماه مه در ژاپن روز کودکان و از سال ۱۹۴۸ تعطیل ملی است. روز پنجم ماه مه آخرین روز بلندترین تعطیلات رسمی در ژاپن یا گلدن ویک است. این روز اگر چه روز کودکان نامیده می‌شود ولی جشن‌های آن در واقع فقط برای پسران است. در قدیم بعضی معتقد بودند که پنجم
برای پسران است. در قدیم بعضی معتقد بودند که پنجم ماه مه روز دور کردن بدبختی‌ها و کدورت‌ها و دستیابی به خوشبختی و سعادت است و در این روز جشن ورزش اسب سواری و تیراندازی برگزار می‌شد و از این رو این روز را به عنوان روز کودکان در تقویم‌ها ثبت کرده بودند که منظور پسربچه‌ها بودند. چون معمولاً پسرها به تیراندازی و اسب سواری روی می‌آوردند.
اُومیسوکا، شب عید ژاپنی به شب آخرین روز سال یا شب ۳۱ دسامبر در ژاپن گفته می‌شود. بعضی از ژاپنی‌ها شب عید را بیدار می‌مانند و معتقدند که با این عمل می‌توانند از کامی (رب‌النّوع) سال نو استقبال کنند. واژه‌شناسی. در ژاپن به آخرین روز هر ماه «میسوکا» می‌گویند چون آخرین روز ماه دوازدهم، آخرین روز سال نیز می‌باشد مهم تلقی می‌شود و به آن اُومیسوکا می‌گویند که به معنی آخرین روز بزرگ ماه است. رسوم. در قدیم تا روز سی ام دسامبر خانه تکانی، پختن غذا و آماده کردن خود برای استقبال از کامی سال نو به اتمام می‌رسید. در روز
استقبال از کامی سال نو به اتمام می‌رسید. در روز سی و یکم ماه دوازدهم مردم استحمام کرده و به معابد می‌رفتند و شب را در آنجا بیدار می‌ماندند و از کامی سال نو استقبال می‌کردند. بعضی از مردم اعتقاد داشتند که اگر کسی زود بخوابد به کامی سال نو بی‌احترامی کرده‌است. در شب آخر سال معمولاً غذایی به نام «توشی کوشی سوبا» خورده می‌شود که نوعی رشته‌است و چون رشته‌ها نازک و طولانی هستند مردم امیدوارند با خوردن آن عمرشان همانند رشته طولانی شود و در زندگی خوشبخت باشند. در دوره ادو آخرین روز سال شلوغ‌ترین روز مغازه‌های
در دوره ادو آخرین روز سال شلوغ‌ترین روز مغازه‌های تجاری بود چون باید تسویه حساب می‌کردند و به همین علت از آن دوره غذایی (توشی کوشی سوبا) برای این شب انتخاب می‌کردند که درست کردن آن آسان باشد و نیاز به صرف وقت چندانی نداشته باشد. امروزه نیز بعضی‌ها در شب آخر سال این غذا را می‌خورند. در این شب و در آخرین لحظات سال زنگ بعضی از معابد ژاپن به صدا در می‌آید که حکایت از تعویض سال دارد. زنگ‌ها ۱۰۸ بار به صدا در می‌آیند که از این تعداد ۱۰۷ بار در زمان لحظات آخر سال کهنه و یکبار دیگر آن در اولین لحظه سال نو صورت
کهنه و یکبار دیگر آن در اولین لحظه سال نو صورت می‌گیرد. دلیل ۱۰۸ بار به نواخته شدن زنگ معابد این است که مردم اعتقاد دارند باید ۱۰۸ بدی و فکر بد را که مربوط به گذشته و حال و آینده است از خود دور کنیم و از این پس به افکار خوب روی بیاوریم. مسابقه آواز دو گروه سفید و قرمز. در شب سی و یکم دسامبر برنامه مسابقه دو گروه سفید و قرمز هر ساله از کانال ان‌اچ‌کی ژاپن پخش می‌شود. تعداد خوانندگان ۵۰ نفرند و به دو گروه ۲۵ نفری تقسیم می‌شوند. این مسابقه حدود سه ساعت و نیم طول می‌کشد.
آنا جولیا هیوارد نویسنده، مربی، جامعه‌شناس، و فعال آزادی‌خواه سیاه‌پوست و یکی از برجسته‌ترین متفکران آفریقایی-آمریکایی در تاریخ ایالات متحده بود. او در سال ۱۸۵۸ در شهر رالِی، در ایالت کارولینای شمالی، زاده شد. او دختری بسیار باهوش بود و برای اینکه بتواند تحصیل کند باید با تبعیض نژادی، تبعیض جنسیتی و بی‌پولی می‌جنگید. در مؤسسه طبیعی و دانشگاهی سنت آگوستین، مدرسه اسقفی ویژه آفریقایی-امریکایی‌ها مشغول به تحصیل شد. او به سبب هوش سرشار خود از ۹ سالگی تدریس خصوصی می‌کرد. سپس وارد کالج اوبرلین شد. در سال ۱۸۸۴ مدرک
سپس وارد کالج اوبرلین شد. در سال ۱۸۸۴ مدرک لیسانس و در سال ۱۸۸۷، مدرک فوق لیسانس افتخاری خود را دریافت کرد. آنا جولیا هیوارد تا پایان زندگی در واشینگتن دی.سی، از پیشه معلمی روزگار گذراند. او تمام عمر، به مبارزه با تبعیض نژادی پرداخت. آثار. آنا جولیا کوپر در سال ۱۸۹۲ مجموعه مقالاتی دربارهٔ نژاد، جنسیت و آموزش و موضوعاتی دیگر با عنوان آوایی از جنوب، به انتشار رساند. همچنین در سن ۶۵ سالگی به دفاع از پایان‌نامه دکترایش با عنوان برده‌داری و انقلابیون فرانسوی پرداخت. پایان‌نامه او که به زبان فرانسه نوشته شده
پرداخت. پایان‌نامه او که به زبان فرانسه نوشته شده بود، در سال ۱۹۸۸ به انگلیسی ترجمه و منتشر شد. کوپر با همین دو کتاب قابلیت‌های خود را به مثابه «نظریه‌پرداز برجسته جامعه‌شناسی در خصوص نژاد و جامعه، هم در آمریکا و هم در سطح جهان» نشان داد.
فرهنگ هند اشاره به مجموع هزاران فرهنگ متفاوت و مجزای ادیان و جوامع گوناگون در هند دارد. در مناطق مختلف کشور هند آداب و رسوم و شکل زبان، دین، معماری، آشپزی، موسیقی و رقص متفاوت است. فرهنگ هندی که ترکیبی از چندین فرهنگ است در شبه‌قاره هند گسترده شده و پیشینه‌ای چند هزار ساله دارد. بسیاری از اجزای فرهنگ گسترده هندی نظیر ادیان، فلسفه، آشپزی، زبان‌ها، رقص، موسیقی، سینما و هنرهای رزمی هندی آثار عمیقی بر سرتاسر جهان، و به خصوص هند بزرگ داشته‌اند. ادیان. هند ترکیبی از ادیان مختلف و فرقه‌های مذهبی گوناگون است که
از ادیان مختلف و فرقه‌های مذهبی گوناگون است که اغلب آن‌ها از هندوئیسم، اسلام و آیین بودایی نشأت گرفته‌اند. حدود ۸۰٫۵٪ مردم هند پیرو آئین‌های هندو و حدود ۱۳٫۴٪ مسلمان هستند. هند همچنین بیش از ۲٫۳٪ مسیحی و ۱٫۹٪ سیک دارد. هند اگرچه زادگاه آئین بودا بوده، اما جمعیت بودائیان هند در حال حاضر تنها حدود ۰٫۸٪ برآورد می‌شود. علاوه‌بر آن پیروان آیین جینیسم ۰٫۸٪ و مجموع پیروان دین زرتشتی، یهودی، بهایی و بقیه مذاهب ۰٫۴٪ است. زرتشتیان، از مهم‌ترین اقلیت‌های دینی هند هستند که به پارسی معروفند و طی بیش از پنج سده اولیه
که به پارسی معروفند و طی بیش از پنج سده اولیه حمله اعراب به ایران، از ایران به هند مهاجرت کرده‌اند و بیشتر در مناطق مختلف گجرات و مهاراشترا به مرکزیت بمبئی اقامت دارند. اگر چه جمعیت آنان کمتر از۲۰۰ هزار نفر است، اما نزدیک به ۱۷ ٪ اقتصاد هند را در دست دارند. شرکت‌های بزرگی مانند: «تاتا» و «گودریج»، متعلق به زرتشتیان است. گروه دیگری از اقلیت‌های کم جمعیت بهره‌ها هستند. هند دومین (یا سومین) جمعیت بزرگ مسلمانان جهان را در خود جای داده‌است. تنها کمتر از ۱۵ درصد جمعیت آن مسلمانند، اما کل جمعیت این کشور آنقدر
جمعیت آن مسلمانند، اما کل جمعیت این کشور آنقدر زیاد است که با همین نسبت اندک هم جمعیت مسلمانان آن از جمعیت مسلمانان همه کشورهایی که اکثریت مردمانشان مسلمان هستند، به جز اندونزی و شاید پاکستان، بیشتر است. شمار مسلمانان هند و پاکستان تقریباً مساوی است. تصور می‌شود که اولین مسلمانان هند بازرگانانی بوده‌اند که در دوران حیات محمد به منطقه کرالا سفر کردند. در زمان استقلال هند میلیون‌ها مسلمان به پاکستان شرقی و غربی (که در سال ۱۹۷۱ بنگلادش نام گرفت) مهاجرت کردند، اما عده بسیار زیادی هم در هند باقی ماندند. امروزه
اما عده بسیار زیادی هم در هند باقی ماندند. امروزه تنها مناطقی در هند که اکثریت جمعیت آنها را مسلمانان تشکیل می‌دهند، دره کشمیر و منطقه کوچک لاکشادویپ در اقیانوس هند هستند. مسلمانان هند در سراسر بقیه کشور پراکنده‌اند، هرچند که در مناطق شمال شرقی و ایالت پنجاب تقریباً اثری از آن‌ها نیست. ساختار خانواده و ازدواج. در طی قرن‌ها، رویه غالب در هند ساختار اشتراکی خانواده بزرگ بوده است، به این صورت که همه‌ی افراد یک خانواده شامل والدین، فرزندان، خانواده فرزندان و ... همگی در یک مکان در کنار هم زندگی می‌کرده‌اند.
... همگی در یک مکان در کنار هم زندگی می‌کرده‌اند. پیرترین مرد خانواده کلیدی‌ترین شخص در تصمیم‌گیری‌های مهم بوده و سایر اعضا ملزم به تبعیت از او بوده‌اند. ازدواج. از گذشته دور شیوه‌ی ازدواج در هند ازدواج سنتی بوده است که امروزه نیز تا حد زیادی رایج است و اشخاص همسرشان را بر پایه نظرات والدین‌شان و یا سایر اعضای مورد احترام خانواده انتخاب می‌کنند. در گذشته سن ازدواج پایین بود، اما امروزه افزایش یافته و طبق آماری در سال ۲۰۱۱ به متوسط ۲۱ سال برای دختران رسیده است. مراسم ازدواج در هند دربرگیرنده آداب و رسوم و
است. مراسم ازدواج در هند دربرگیرنده آداب و رسوم و جشن‌های رنگارنگ و متنوعی است که به فرهنگ خانواده عروس و داماد وابسته است. مراسم. هند به عنوان کشوری چند فرهنگی، چند قومیتی و چند دینی دارای مراسم متعدد و متنوعی است.
فرهنگ کره جنوبی در دوره معاصر برگفته از فرهنگ سنتی کره است که در میان اقوام اولیه کره‌ای رایج بوده‌است. با این وجود و با داشتن ویژگی‌هایی از فرهنگ چند هزار ساله کره‌ای و اثرپذیری از فرهنگ باستانی چین، مسیر توسعه فرهنگ کره جنوبی پس از تقسیم کره در سال ۱۹۴۸ از فرهنگ کره شمالی جدا شد. از آن به بعد صنعتی‌سازی، شهرنشینی و غرب‌گرایی در کره جنوبی به خصوص در سئول تغییرات بسیار زیادی در سبک زندگی مردم کره جنوبی ایجاد کرده‌است. امروزه، تعدادی از اجزای فرهنگ کره‌ای به خصوص فرهنگ عامه کره‌ای، از طریق محصولات
کره‌ای به خصوص فرهنگ عامه کره‌ای، از طریق محصولات چندرسانه‌ای ساخت کره جنوبی، در جهان گسترش چشم‌گیری یافته‌اند که اصطلاحاً به آن موج کره‌ای گفته می‌شود. دین. قدیمی‌ترین دین در شبه‌جزیره کره، شامانیسم کره‌ای است که از دوران پیش از تاریخ تا به امروز وجود داشته‌است. آیین بودایی در دوران سه پادشاهی کره در قرن چهارم میلادی از کشور چین به کره وارد شد و در دوران پادشاهی چوسان و با اعلام کونفوسیانیسم کره‌ای به عنوان دین رسمی کرده، به اوج خود رسید. در قرن ۱۹ میلادی مسیحیت در کشور کره شروع به گسترش یافتن کرد.
مسیحیت در کشور کره شروع به گسترش یافتن کرد. ادبیات. مانهوا به‌طور عمومی به کتاب‌های کمیکی گفته می‌شود که در کره جنوبی طراحی شده‌اند. به بیان دیگر، مانهوا مانگای کشور کره جنوبی است. در مانهوا، معمولاً صورت و چشمهای شخصیت‌ها حالت اغراق‌آمیز دارند اما اندام آنها معمولاً متناسب است. در مقابل، در بسیاری از آنها برخلاف مانگا که دارای زمینه ساده است، از زمینه‌های طرح‌دار استفاده می‌شود و روش خواندن آنها نیز بر خلاف مانگا از چپ به راست می‌باشد. موسیقی. پانسوری (판소리) نوعی موسیقی سنتی کره‌ای است که به صورت آواز
(판소리) نوعی موسیقی سنتی کره‌ای است که به صورت آواز همراه با ساز کوبه‌ای انجام می‌شود. واژه پانسوری از دو بخش "پان" به معنای "محل گرد آمدن مردم" و "سوری" به مفهوم "صدا" تشکیل شده‌است. پانسوری در قرن نوزدهم میلادی دارای ویژگی‌های طنز و داستان‌های عاشقانه بود. در این سبک، نقل داستان کامل معمولاً ساعت‌ها به طول می‌انجامد تا به‌طور کامل نقل شود، برای نمونه «سرود چون‌هیانگ» هشت ساعت بدون وقفه ادامه می‌یابد.
آرامگاه یا خرابهٔ ابش خاتون، در مرکز شهرشیراز، نزدیک میدان دفاع مقدس و جنب آتش‌نشانی قرار دارد و آرامگاه آبش خاتون دختر اتابک سعدبن بوبکر (۶۵۸ ه‍.ق) بوده‌است. این مقبره که به نام رباط ابش نیز معروف است، بنایی سه طبقه است که گنبدی بر روی آن قرار داشته‌است. بعدها این گنبد و قسمتی از طبقهٔ سوم مقبره فرو ریخت و ادارهٔ باستان‌شناسی برای حفظ آن بنا، طبقهٔ فوقانی را خراب کرد. اطراف مقبره با کاشی‌های معرق نفیسی تزیین شده بود که هم اینک بخش عظیمی از آن کاشی‌ها از میان رفته و فقط کاشی‌های یک جبههٔ آن که در پشت آن
میان رفته و فقط کاشی‌های یک جبههٔ آن که در پشت آن آتش‌نشانی بود، باقی مانده‌است. بنای کنونی مقبره ساختمان آجری قدیمی مربع شکلی است که هر ضلع آن ۱۶٫۷۵ متر و ارتفاعی در حدود ۱۰ متر دارد. قسمت‌هایی از کاشی کاری از راه داخل بنا در موزهٔ پارس نگهداری می‌شود. در بالای بنا کتیبه‌هایی مشتمل بر آیات قرآنی به خط ثلث و بر روی کاشی نصب شده‌است. مقبره آبش خاتون در حیاط بنا و در اتاقی با میله‌های سبزرنگ قرار گرفته‌است. خرابه‌های مقبرهٔ آبش خاتون در دی‌ماه ۱۳۱۰ ذیل شماره ۷۶ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. بنایی
در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. بنایی "مکعب شکل در شهر شیراز" است. این بنا بسیار استوار و دارای سه طبقه است که دو طبقهٔ این بنا به وسیلهٔ کاشی‌هایی که حاوی آیات قرآن است تزیین شده‌است. ابش خاتون. ابش خاتون آخرین اتابک از اتابکان فارس و دختر ترکان خاتون (همسر سعد بن ابوبکر) بود. سلطان خاتون پس از مرگ پسرش در سال ۶۶۰ هجری ترکان خاتون کارها را زیر نظر داشت و داماد خود را یعنی محمد بن سلغور را که نوادهٔ سعد بن زنگی بود به امارت برداشت اما چندی بعد او را به اتهام افراط در ظلم و عیاشی در رمضان ۶۶۱ هجری
به اتهام افراط در ظلم و عیاشی در رمضان ۶۶۱ هجری معزول کرد و به اردوی خان مغول روانه داشت. بعد از او هم برادرش سلجوقشاه بن سنقر را که در زندان بود، بیرون آورد و به امارت نشاند. اما سلجوقشاه که از تسلط ترکان خاتون بر کارها، نگرانی و ناخرسندی داشت وی را کشت و داعیهٔ استقلال یافت. با این حال، در جنگی که برای دفع او و انتقام خون ترکان خاتون بر ضد او و تا حدی به اصرار اتابک یزد که به خونخواهی خواهر خود ترکان خاتون برخاسته بود، درگرفت، در سال ۶۶۲ هجری شکست خورد و به قتل رسید. پس از مرگ سلجوقشاه فرمانروایی ابش
و به قتل رسید. پس از مرگ سلجوقشاه فرمانروایی ابش خاتون چندان طولی نکشید و هولاکو خان او را نامزد پسر خود منگوتیمور کرد و با عزیمت او از شیراز در سال ۶۶۳ هجری حکومت اتابکان سلغری در فارس خاتمه یافت و آن سرزمین به دست امرای مغول و کسانی که مالیان آن را به مقاطعه می‌گرفتند، افتاد و بازگشت ابش خاتون و بعدها دخترش کردوجین ۶۹۰ هجری به حکومت فارس دیگر ادامه حکومت اتابکان به شمار نمی‌آید. سازنده. این بنا توسط دختر آخرین شاه اتابکان سلغریان یعنی دختر اتابک سعد بن ابوبکر بن مد بن زنگی ساخته شده‌است. دیگر نام‌ها. از
بن مد بن زنگی ساخته شده‌است. دیگر نام‌ها. از دیگر نام‌های خرابه ابش خاتون "خاتون قیامت" و "خرابه خاتون" است.
فرهنگ ژاپن در طول تاریخ، از دوره جومون تا دوران معاصر تحول زیادی داشته از فرهنگ‌های سایر نقاط آسیا، اروپا و آمریکای شمالی تأثیر پذیرفته‌است. از آنجایی که چین همواره یک مرکز قدرتمند منطقه‌ای بوده‌است، فرهنگ چین تأثیر زیادی بر فرهنگ ژاپن گذاشته و آثار فرهنگ چینی بر فرهنگ سنتی ژاپن همچنان مشهود است. انتقال فرهنگ چینی به ژاپن ابتدا از طریق کره و سپس با تماس مستقیم میان مردم چین و ژاپن در دوران دودمان تانگ و دودمان سوئی صورت گرفته‌است. مردم ژاپن در زمان شوگون‌سالاری توکوگاوا دوره‌ای طولانی از انزوا از جهان
توکوگاوا دوره‌ای طولانی از انزوا از جهان بیرونی را گذراندند که تا زمان رسیدن کشتی‌های سیاه و آغاز دوره میجی ادامه داشت. امروزه فرهنگ ژاپنی یکی از شاخص‌ترین فرهنگ‌های جهان به‌شمار می‌رود. ادبیات. نخستین آثار ادبیات ژاپنی به‌شدت تحت تأثیر ارتباطات فرهنگی با چین و ادبیات چینی بوده‌اند. این آثار به زبان چینی کلاسیک نوشته شده‌اند. ادبیات هندی نیز با گسترش بودیسم در ژاپن بر ادبیات این کشور تأثیر گذاشته‌است. از زمانی که ژاپن دروازه‌های خود را در سده ۱۹ میلادی به روی تجارت و دیپلماسی با غرب باز کرد ادبیات شرق و
روی تجارت و دیپلماسی با غرب باز کرد ادبیات شرق و غرب به شدت برهم تأثیر گذاشته‌اند و همچنان می‌گذارند. شعر. هایکو کوتاه‌ترین گونه شعری در جهان است که توسط ژاپنی‌ها ایجاد شده استد، این‌گونه شعر به صورت سنتی کم‌تر ۱۷ خط است، یک هایکو عموماً یک احساس یا گرایش شاعرانه سراینده را بیان می‌کند: موسیقی. واژه موسیقی در زبان ژاپنی عبارت است از 音楽 (اون‌گاکو) که ترکیبی از دو واژه کانجی 音 (اون) به معنی صدا و 楽 (گاکو) به معنی «لذت بردن» است. امروزه ژاپن دارای دومین صنعت موسیقی بزرگ در جهان پس از ایالات متحده آمریکا و
موسیقی بزرگ در جهان پس از ایالات متحده آمریکا و بزرگ‌ترین صنعت موسیقی در آسیا است. دین. دو دین اصلی رایج در ژاپن آیین شینتو و آیین بودایی هستند. آیین شینتو دینی است که بر آداب و رسوم تمرکز دارد. این دین پیش از قرن ششم میلادی در ژاپن پدید آمد. از آن به بعد مردم شروع به ساخت معبدهای شینتویی برای ستایش کامی کردند. آیین بودایی، در قرن ششم پس از میلاد از سایر نواحی آسیا به ژاپن وارد شد. این آیین در ابتدا محبوب نبود و اکثر جامعه ژاپن قادر به درک مفاهیم فلسفی موجود در آن نبودند. با این حال، هنرهای مرتبط با این
در آن نبودند. با این حال، هنرهای مرتبط با این آیین برای آن‌ها قابل درک بود که در گسترش این آیین در ژاپن نقش داشته است.
یک سند طراحی بازی (که اغلب به اختصار GDD)گفته می‌شود، یک سند بسیار توصیفی از مراحل طراحی بازی برای یک بازی ویدئویی است. یک سند طراحی بازی توسط تیم توسعه خلق و ویرایش می‌شود و در درجه اول در صنعت بازی‌های ویدئویی برای سازماندهی تلاش‌ها در یک تیم توسعه استفاده می‌شود. این سند توسط تیم توسعه به عنوان نتیجه هم‌کاری بین طراحان بازی ویدئویی ، هنرمند بازی ویدئویی و برنامه‌نویس به عنوان یک بینش راهنما که در سراسر فرایند توسعه بازی ویدئویی استفاده می‌شود، ایجاد شده‌است. زمانی که یک بازی توسط یک ناشر بازی به تیم
زمانی که یک بازی توسط یک ناشر بازی به تیم توسعه سفارش داده می‌شود، این سند باید توسط تیم توسعه ایجاد شود و اغلب به توافق بین ناشر و توسعه دهنده مربوط می‌شود که توسعه دهنده باید در طول فرایند توسعه بازی به آن پایبند باشد. چرخه زندگی. توسعه دهندگان بازی ممکن است سند را در مرحله پیش تولید از توسعه بازی، قبل یا بعد از مرحله نهایی، طراحی کنند. انتشار سند قبل از نهایی سازی بازی ممکن است به سند مفهومی و ناقص منجر شود. هنگامی که پروژه تأیید شد سند توسط توسعه دهندگان گسترش یافته‌است و به سطحی از کیفیت رسیده که
گسترش یافته‌است و به سطحی از کیفیت رسیده که قابلیت هدایت موفق آمیز تیم توسعه را دارا باشد. به دلیل محیط پویای توسعه بازی، در محتوای این سند اغلب تغییر، تجدید نظر و گسترش رخ می‌دهد و این با پیشرفت توسعه بازی و تغییرات در حال بررسی در حوزه و جهتگیری‌ها همراه است. به عنوان مثال از یک سند طراحی بازی اغلب به عنوان یک سند زنده تعبیر می‌شود که یک قطعه از کار است که به‌طور مداوم و در طی اجرای پروژه اغلب اوقات بهبود می یابد و نوسان این تغییرات گاهی به تغییرات روزانه نیز می‌رسد. یک سند ممکن است در ابتدا تنها با شرح
نیز می‌رسد. یک سند ممکن است در ابتدا تنها با شرح مفاهیم اساسی شروع شود و در انتهای پروژه به یک سند کامل با لیست مفصلی از جزئیات بازی تبدیل گردد. محتوا. یک سند طراحی بازی ممکن است شامل متن، تصاویر، نمودارها، محتواهای هنری یا هر رسانه به کار گرفته شده دیگری که بتواند تصمیم گیری‌های طراحی را توصیف نماید در بازی به کار گرفته شده باشد. برخی از اسناد طراحی ممکن است در برخی بخش‌ها شامل اطلاعات مربوط به موتور طراحی بازی یا نمونه‌های اولیه باشد.
ادبیات سُریانی ادبیاتی است که به‌ زبان سریانی نوشته شده‌ است و آثار عبادی در مسیحیت سریانی جزو این ادبیات محسوب می‌شوند. دیرینگی متون نخستین سریانی به سدهٔ دوم میلادی باز می‌گردد , و آثار مهم این دوره عبارتند از پشیطتا (انجیل سُریانی) و "دیاتسارون. "با این حال، عمدهٔ آثار ادبیات سریانی در حدود سده‌های چهارم تا هشتم میلادی نوشته شده‌اند. ادبیات سریانی در سدهٔ نُهم میلادی نیز باقی ماند، اما نویسندگان مسیحی سریانی در این دوره، غالباً آثارشان را به زبان عربی می‌نوشتند. سخن‌گفتن به زبان‌های آرامی نو در سدهٔ
می‌نوشتند. سخن‌گفتن به زبان‌های آرامی نو در سدهٔ سیزدهم میلادی منسوخ شد، اما همچنان تعدادی از نویسندگان، تا دورهٔ میانه، آثارشان را به خط و زبان سریانی می‌نوشتند، و سریانی ادبی (ܟܬܒܢܝܐ Kṯāḇānāyā) در میان اعضای کلیسای ارتدکس سریانی رواج داشت. تاریخ. «سریانی کلاسیک» اصطلاحی است که برای زبان ادبی رایج در سدهٔ سوم میلادی استفاده می‌شود. زبان سه سدهٔ نخستین دوران مسیحی را «سریانی باستان» می‌نامند، هرچند که گاهی آن را زیرمجموعهٔ «سریانی کلاسیک» برمی‌شمارند. قدیمی‌ترین ادبیات مسیحی به زبان سریانی، ترجمهٔ کتاب
ادبیات مسیحی به زبان سریانی، ترجمهٔ کتاب مقدس بود که تحت عنوان پشیطتا و دیاتسارون شناخته می‌شود.ابن دیصان یکی از نویسندگان مهم غیرمسیحی (گنوستیک) سدهٔ دوم میلادی بود، اما بیش‌ترِ آثار او از بین رفته‌اند و فقط از ارجاعات بعدی در آثار نویسندگان پس از او شناخته شده‌است. یکی از مهم‌ترین گواهی‌ها مبنی بر وجود ادبیات سریانی در سدهٔ یکم میلادی، نامهٔ مارا بار سراپیون است که احتمالاً در سدهٔ یکم میلادی نوشته شده‌است، اما نسخه‌ای که از این نامه باقی مانده‌است، رونوشتی مربوط به سدهٔ ۶ یا سدهٔ ۷ میلادی است. سدهٔ
مربوط به سدهٔ ۶ یا سدهٔ ۷ میلادی است. سدهٔ چهارم میلادی به‌عنوان عصر طلایی ادبیات سریانی محسوب می‌شود. دو تن از چهره‌های برجستهٔ این دوران، افراهات و افرایم سوری هستند که افراهات خطابه‌هایی برای کلسیای نسطوری در شاهنشاهی ساسانیان می‌نوشت، و افرایم سوری سرودهای روحانی و شعرهایی برای کلیسای امپراتوری روم می‌نوشت. دو سدهٔ بعدی، که از بسیاری جهات ادامهٔ عصر طلایی ادبیات سریانی بود، شعرا و متکلمان سریانی مهمی را به خود دید: یعقوب سروجی، نرسای،اکسنایا مبوجایا، بابای کبیر، اسحاق نینوایی، و یعقوب ادسایی. تلاش‌های
کبیر، اسحاق نینوایی، و یعقوب ادسایی. تلاش‌های قابل توجهی برای ترجمهٔ متون یونانی به سریانی انجام شد. تعدادی از آثار نوشته‌شده به زبان یونانی تنها به‌واسطهٔ ترجمه‌های سریانی‌شان امروزه باقی مانده‌اند. برای نمونه، چند اثر از سوروس انطاکیه‌ای (درگذشتهٔ ۵۳۸ میلادی) که توسط پائول ادسایی (درگذشتهٔ ۵۲۶ میلادی) ترجمه شدند و نیز کتاب "زندگی سوروس" نوشته شده توسط آتاناسیوس یکم گامولو (درگذشتهٔ ۶۳۵ میلادی). نسخهٔ خطی ۱ سریانی کتابخانهٔ ملی روسیه یک دست‌نوشتهٔ خطی از نسخهٔ سریانی "تاریخ کلیسیایی" اثر اوسبیوس قیصری است