payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تبدیل کرد. در ۸ مارس، البشیر اعلام کرد که تمام زنانی که به خاطر این اعتراضات بازداشت شده‌اند، آزاد خواهند شد. در آخر هفته ۶–۷ آوریل، تظاهرات عظیمی برای نخستین بار پس از اعلام وضعیت اضطراری برگزار شد. در ۱۰ آوریل، سربازان در حال دفاع از مردم در برابر نیروهای امنیتی بودند و در ۱۱ آوریل، نیروهای نظامی، البشیر را سرنگون کردند. رد طرح ارتش از طرف مخالفان. در ۴ ژوئن ۲۰۱۹ در پی پیشنهاد ارتش مبنی بر برگزاری انتخابات طی ۹ ماه آینده، مخالفان با برقراری تحصنی در سودان آنرا رد کردند که با حمله نیروهای امنیتی به این
آنرا رد کردند که با حمله نیروهای امنیتی به این تحصن در مقابل مقر فرماندهی ارتش حداقل ۱۰۰ نفر کشته و صدها نفر زخمی شدند. اجساد ۴۰ نفر از رودخانه نیل در خارطوم، پایتخت سودان گرفته شده‌است که توسط نیروهای واکنش سریع وابسته به دولت به نقاط نامعلومی برده شده‌اند.
شهزاده سمرقندی یا شهزاده نظرزاده خبرنگار، گوینده، برنامه‌ساز رادیو، شاعر، داستان‌نویس و وبلاگ‌نویس تاجیک‌تبار ازبکستانی است، که در ۱۳۵۴ خورشیدی در سمرقند، در جمهوری ازبکستانِ اتحاد جماهیر شوروی چشم به جهان گشود. گذشته از دو دفتر شعر، از او تاکنون سه رمان «سندرُم استکهلم»، «زمین مادران» و «ریگستان» منتشر شده است، که جوایز مختلفی را از آن او کرده‌اند و ستایش منتقدان بسیاری را برانگیخته‌اند. انتشار آثار او به علل سیاسی در ازبکستان ممنوع است. شهزاده سمرقندی هنگامی که به استخدام بخش پارسی بی‌بی‌سی درآمد، ناچار
که به استخدام بخش پارسی بی‌بی‌سی درآمد، ناچار به کوچیدن به اروپا شد و اکنون سال‌ها است، که در آمستردام هلند زندگی می‌کند و از برنامه‌سازان رادیو زمانه است. او مدتی هم در ایران بوده، به زبان‌های روسی، انگلیسی و هلندی هم مسلط است. بخشی از برنامه‌هایی که او تهیه‌شان را بر عهده دارد، به ادبیات، فرهنگ و سیاست در آسیای میانه، به‌ویژه تاجیکستان و ازبکستان می‌پردازد. جوایز. شهزاده سمرقندی در سال ۲۰۱۶ میلادی از میان ۱٬۴۰۰ نویسنده از ۴۳ کشور جهان برندۀ جایزۀ بهترین نویسندۀ زن در جشنوارۀ کتاب اوراسیا در لندن شد.
اصل نهم قانون اساسی ژاپن یکی از مشهورترین و بحث‌انگیزترین اصول قانون اساسی این کشور است که از سال ۱۹۴۷ میلادی تاکنون نافذ می‌باشد. مطابق مفاد این اصل که بر مبنای صلح‌طلبی و بین‌الملل‌گرایی نوشته‌شده، کشور ژاپن استفاده از جنگ را به عنوان یک حق حاکمیت ملی از خود سلب کرده و به همین منظور حق داشتن نیروهای مسلح را نیز از خود اسقاط می‌کند. این اصل در زمان اشغال ژاپن، توسط حکومت نظامی وابسته به دولت ایالات متحده آمریکا تدوین شد، اما بیشتر از آنچه تصور می‌شد مورد پذیرش مردم ژاپن قرار گرفت و دولت این کشور نیز آن را
مردم ژاپن قرار گرفت و دولت این کشور نیز آن را پذیرفت. یکی از اهداف اصل نهم نفی نظامی‌گری ژاپن است که در زمان جنگ جهانی دوم نمود زیادی داشت. نص اصل نهم. مطابق ترجمه منتشرشده توسط مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، برابر این اصل به زبان فارسی چنین است: نحوه اجرا و سیر تفسیرها. فقدان نیروهای مسلح (۱۹۵۴–۱۹۴۷). پس از خلع‌سلاح و انحلال ارتش امپراتوری ژاپن (شامل دو نیروی زمینی و دریایی) در سال ۱۹۴۵، این کشور تا سال ۱۹۵۴ یعنی به مدت ۹ سال رسماً فاقد نیروهای مسلح بود. اما با بالاگرفتن جنگ سرد، بلافاصله خلاء نیروهای
اما با بالاگرفتن جنگ سرد، بلافاصله خلاء نیروهای مسلح در این کشور حس شد. بدین ترتیب نیروهای مسلح ژاپن تحت عنوان «نیروهای دفاع‌ازخود» و با شاخه‌های زمینی، دریایی و هوایی جهت حفاظت از مرزهای کشور مجدداً احیا شد. امتناع از شرکت در جنگ خلیج فارس (۱۹۹۰). در سال ۱۹۹۰ دولت ژاپن با توسل به اصل نهم در برابر فشارهای ایالات متحده آمریکا برای شرکت در جنگ خلیج فارس، از اعزام نیروهای خود به کویت خودداری کرد اما در نهایت از این جنگ حمایت مالی انجام داد. ژاپن با پرداخت بالغ بر ۱۳ میلیارد دلار بخش اعظم هزینه‌های این جنگ را
بر ۱۳ میلیارد دلار بخش اعظم هزینه‌های این جنگ را متقبل شد. اجازه شرکت در عملیات‌های صلح‌بانی (۱۹۹۲). با تصویب قانونی به نام «قانون همکاری صلح بین‌المللی» توسط پارلمان ژاپن در سال ۱۹۹۲، نیروهای مسلح این کشور اجازه یافتند در عملیات‌های صلح‌بانی سازمان ملل متحد شرکت کنند و در همین سال برای اولین‌بار پس از جنگ جهانی دوم، نیروهای نظامی ژاپن به خارج از مرزهای این کشور اعزام شدند. کاهش محدودیت‌ها و مشارکت در جنگ افغانستان و عراق (۲۰۰۳–۲۰۰۱). مطابق قانون ۱۹۹۲، نیروهای ژاپنی در عملیات‌های صلح‌بانی تنها مجاز به حمل
ژاپنی در عملیات‌های صلح‌بانی تنها مجاز به حمل پرچم سازمان ملل متحد بودند و نمی‌توانستند اسلحه با خود حمل کنند، اما در سال ۲۰۰۱ استفاده از سلاح در شرایط خاصی برای نیروهای صلح‌بان ژاپنی ممکن شد و در سال ۲۰۰۳ با تصویب قانون موسوم به «تمهیدات ویژه ضدتروریسم» شرایط استفاده از سلاح آسان‌تر شد و در نهایت نیروهای ژاپنی تحت نظر نیروهای حافظ صلح هلند (برای اولین بار در عملیاتی خارج از نظارت سازمان ملل) در جنگ عراق شرکت کردند. اگرچه در جریان جنگ افغانستان، هیچ‌گاه نیروهای ژاپنی در این کشور مستقر نشدند اما نیروی
نیروهای ژاپنی در این کشور مستقر نشدند اما نیروی دریایی ژاپن برای پشتیبانی لجستیکی از نیروهای ارتش ایالات متحده آمریکا به مدت هشت سال در این جنگ مشارکت کردند. با قدرت‌گرفتن حزب دموکرات در سال ۲۰۰۹، یوکیو هاتویاما نخست‌وزیر وقت به دلیل مغایرت این مأموریت با اصل نهم به کلیه کشتی‌ها دستور بازگشت داد. بحث بر سر امکان حمله پیشگیرانه. زمانی که کره شمالی در سال ۲۰۰۳ از پیمان منع گسترش جنگ‌افزارهای هسته‌ای رسماً خارج شد و اقدام به انجام آزمایش‌های اتمی کرد، مقامات ارشد دولت ژاپن که روابط خصمانه‌ای با کره شمالی
ارشد دولت ژاپن که روابط خصمانه‌ای با کره شمالی دارد، از امکان انجام حمله پیشگیرانه به این کشور سخن گفتند. موافقان حمله پیشگیرانه معتقدند این کار تنها راه دفاع مشروع است در حالی که مخالفان آن را مغایر اصل نهم می‌دانند. تفسیر جدید و دفاع جمعی (۲۰۱۵–۲۰۱۴). در سال ۲۰۱۵، پارلمان ژاپن تفسیر جدیدی از اصل نهم را به نام «دفاع جمعی» مورد تصویب قرار داد که تحت لوای آن نیروهای مسلح ژاپن مجاز هستند در خارج از خاک این کشور، در کنار ارتش کشورهای متحد در عملیات‌های نظامی شرکت فعال داشته باشد. این تغییر یک «چرخش تاریخی» در
فعال داشته باشد. این تغییر یک «چرخش تاریخی» در سیاست دفاعی و امنیتی این کشور محسوب می‌شود.
عمر برغوثی (م ۱۹۶۴) از اعضای مؤسس کمیته فلسطینی بایکوت دانشگاهی و فرهنگی اسرائیل و از مؤسسین جنبش بایکوت، عدم سرمایه‌گذاری و تحریم اسرائیل است. برغوثی در قطر در یک خانواده فلسطینی متعلق به طایفه برغوثی متولد شد و در خردسالی به مصر نقل مکان کرد و آنجا بزرگ شد. در سال ۱۹۸۲ به آمریکا نقل مکان کرد و ۱۱ سال آنجا زندگی کرد و فوق لیسانس مهندسی برق را از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد. در ۱۹۹۳ پس از ازدواج با یک زن فلسطینی اسراییلی به اسراییل نقل مکان کرد. او دارای اقامت دائم اسرائیل است و در عکا زندگی می‌کند. برغوثی با
دائم اسرائیل است و در عکا زندگی می‌کند. برغوثی با این که به‌طور فعال در سراسر جهان برای بایکوت اقتصادی، فرهنگی و دانشگاهی اسرائیل فعالیت می‌کند خود در دانشگاه تل آویو تحصیل کرده. او دارای فوق لیسانس فلسفه از آن دانشگاه است و در حال تحصیل در مقطع پی اچ دی در آن دانشگاه است. طوماری با ۱۸۴ هزار امضا خواهان اخراج او از این دانشگاه بوده اما او اخراج نشد.
حمیداکبری (زاده ۲۵خرداد ۱۳۶۱ در تهران) هنرمند و آرایشگر ایرانی است. وی اولین چهره ماندگار هنر آرایشگری در حوزه زیبایی، مشاهیر و مفاخر ایران است. او از چهره‌های برجسته کارآفرین در حوزه زیبایی به‌شمار می‌رود. او دارای مدارک بین‌المللی بسیاری در حوزه زیبایی از مراکز معتبر اروپایی می‌باشد. در بسیاری از همایش‌های رسمی هم که برای اولین بار در ایران برگزار می‌شود. به عنوان برترین چهره، موفق به کسب افتخارات مختلف شده‌است که از جمله آنان می‌توان به دریافت اولین تندیس قیچی طلایی در سال ۹۳ اشاره کرد. حمید اکبری در
قیچی طلایی در سال ۹۳ اشاره کرد. حمید اکبری در حرفه خود موفق شده چندین مدل مو به ابتکار خود ابداع کند و آن‌ها به تأیید اتحادیه آرایشگران مردانه تهران رسانده و سپس در ژورنال‌های معتبر ایرانی به ثبت و انتشار برساند. زندگی‌نامه. اولین چهره ماندگار آرایشگری ایران حمید اکبری روز سه شنبه ۲۵ خرداد ۱۳۶۱ در تهران متولد شد وی تحصیلاتش را در همان شهر شروع و با اخذ مدرک درجه یک فنی به اتمام رساند اکبری با دست‌های ظریف و توانا و با روحیه لطیف که خواست یک هنرمند می‌باشد توانسته پیشه آرایشگری را با هنر در هم بیامیزد و با
پیشه آرایشگری را با هنر در هم بیامیزد و با خلق مدل‌ها و استایل‌های مختلف در این زمینه عناوین متعددی را کسب کند وی با شوق فراوان هنر را با فطرت انسانی در هم آمیخته و با کمک رساندن به کودکان محروم و بی بضاعت و حضور در مدارس حاشیه نشین و اصلاح موی سر آن‌ها به صورت داوطلبانه و بدون هیچ چشم داشتی لبخند را بر لبان معصومانه‌شان بنشاند وی با عشقی که در کار خود دارد توانسته آرایشگری را علاوه بر یک پیشه به عنوان هنر برای اولین بار در ایران مطرح کند. آثار و فعالیت‌ها. از آثار حمید اکبری می‌توان به ثبت و انتشار دو مدل
از آثار حمید اکبری می‌توان به ثبت و انتشار دو مدل موی ایرانی برای اولین ژورنال رسمی کشور در سال ۱۳۹۳ نام برد که هر دو مدل مو ابداعی به تأیید اتحادیه آرایشگران مردانه تهران رسیده و ثبت و انتشار گردیده‌است. مدارک تخصصی. مدارک مدیریت بر سالن‌های زیبایی بین‌المللی شاگردان. حمید اکبری هر ساله بیش از ده‌ها هنرجو را پرورش و به جامعه معرفی کرده‌است. ابتکارات. مبتکر قیچی مهربانی در رسانه ها. همراه با چهره ماندگار هنر آرایشگری چهره ماندگار آرايشگري ايران
دو لایحه امنیتی ژاپن که به قانون صلح و امنیت موسوم شدند و در سال ۲۰۱۵ به تصویب پارلمان ژاپن رسیدند، تفسیر جدیدی از قانون اساسی ژاپن ارائه دادند که محدودیت تحت لوای آن نیروهای مسلح ژاپن قادرند برای «دفاع جمعی» در خارج از مرزهای این کشور عملیات نظامی انجام دهند. از این رخداد به عنوان یک «چرخش تاریخی» در سیاست‌های نظامی این کشور یاد می‌شود. تصویب این قانون که توسط حزب حاکم لیبرال دموکرات به رهبری نخست‌وزیر شینزو آبه و حزب مؤتلف آن کومیتو مورد حمایت قرار داشت، با مخالفت عمومی گسترده مواجه شد. مخالفان از این
با مخالفت عمومی گسترده مواجه شد. مخالفان از این قانون به عنوان «کودتای پارلمانی» یادکرده و معتقد بودند این قانون در تضاد آشکار با نص صریح اصل نهم قانون اساسی ژاپن می‌باشد.
حسن شهباز (۲۳ اسفند ۱۲۹۹ – ۱۷ اردیبهشت ۱۳۸۵)، نویسنده، مترجم و روزنامه‌نگار ایرانی بود. وی در دوران زندگی خود بیش از سی اثر برجسته اروپایی و آمریکایی را به فارسی برگرداند و مقالات مختلفی در زمینه نقد ادبی منتشر کرد. وی معرفی کننده رمان‌های بزرگی چون «بر باد رفته»، «ربه کا»، «به کجا می‌روی» و «سرزمین بی‌حاصل» تی. اس. الیوت است. حسن شهباز در دوران مهاجرت از سال ۱۹۸۲ تا هنگام مرگ فصلنامه ره آورد را در لس آنجلس منتشر می‌کرد که به زعم اکثر ایران دوستان به روشن شدن نقاط تاریکی از ادب، هنر و سیاست ایران در دوران
نقاط تاریکی از ادب، هنر و سیاست ایران در دوران پهلوی، از راه انتشار خاطرات و گفتگوها و بسط تاریخ شفاهی انجامید. زندگی. وی در ۲۳ اسفندماه ۱۲۹۹ در شهرستان بابل در مازندران به دنیا آمد. پدرش حسین شهبازیان مازندرانی، زاده و بزرگ شده باکو بود که سال‌ها برای شرکت‌های روسی که در ایران کار می‌کردند، و به دلیل دانستن زبان روسی عالی، کارمند بانک استقراضی روس بود. پس از تعطیلی بانک در ۱۳۰۵ (۱۹۲۶) با خانواده خود به اصفهان کوچید. در ۱۳۰۷ (۱۹۲۸) شهباز در کالج استوارت مموریال ثبت نام کرد. در ۱۳۱۵ (۱۹۳۶) زمانی که پدرش به
ثبت نام کرد. در ۱۳۱۵ (۱۹۳۶) زمانی که پدرش به زندان در اراک محکوم شد، حسن و خانواده نیز به اراک کوچیدند که تا ۱۳۲۱ (۱۹۴۲) در آنجا زندگی کردند. در این مدت او در آنجا انگلیسی آموخت و از درسش را نزد محمد خزائلی که نابینا هم بود ادامه داد. در ۱۳۱۹ (۱۹۴۰)، دیپلم گرفت؛ و اندکی بعد به تهران آمد که دو سال بعد با بتول عبدالوهابی ازدواج کرد. از این ازدواج دو فرزند گیتی و فرامرز حاصل شد و در ۱۳۳۲ (۱۹۵۳) به طلاق انجامید. از ۱۳۲۱ تا ۱۳۲۷ (۱۹۴۲–۱۹۴۸) وی دست به کار نوشتن مقالات فراوانی برای روزنامه‌ها و مجلات و ترجمه
مقالات فراوانی برای روزنامه‌ها و مجلات و ترجمه نخستین کتاب‌های خود شد. در همین اثنا برای شرکت‌های خارجی به عنوان مترجم و پیمانکار متحدین در ایران برای خرید مایحتاج ارتش انگلستان کار می‌کرد. در ۱۳۲۸ (۱۹۴۹) سردبیر نشریه سفارت پاکستان شد و یک سال بعد به مرکز خبری فرهنگی سفارت آمریکا در تهران پیوست که به همین سبب در ۱۳۲۹ (۱۹۵۰) در دانشگاه وِین دیترویت میشیگان به مطالعه برنامه سازی رادیو و تلویزیون مشغول شد. به محض بازگشت به ایران در بخش صدای آمریکای فارسی به کار مشغول شد. آشنایی و دوستی او با لطفعلی صورتگر،
کار مشغول شد. آشنایی و دوستی او با لطفعلی صورتگر، رئیس دانشکده ادبیات دانشگاه تهران به ثبت نام وی در این دانشکده انجامید و مدرک خود در زبان و ادبیات انگلیسی را در ۱۳۳۴ (۱۹۵۵) دریافت کرد. از ۱۳۲۹ (۱۹۵۰) به موازات کار در سفارت آمریکا، او به ساخت برنامه‌ها در رادیو تهران نیز پرداخت. با رسیدن دوست نزدیک وی، نصرت‌الله معینیان به وزارت اطلاعات و جهانگردی، شهباز بیشتر درگیر رادیو تهران شد و با ساخت سری برنامه‌های مشهوری چون «با آثار جاویدان ادبیات جهان آشنا شوید» (که برای سال‌ها پخش می‌شد)، «داستان‌های زندگی ما»،
برای سال‌ها پخش می‌شد)، «داستان‌های زندگی ما»، «دکتر خوشقدم»، «قصه شب!» و «سخنی با مخاطبان!» به شهرت رسید. در ۱۳۴۳ (۱۹۶۴) از کار خود در سفارت آمریکا استعفا داد تا تمام وقت به کار در رادیو تهران بپردازد و کمی بعد به سازمان تلویزیون ملی ایران، به مدیریت رضا قطبی منتقل شد. وی آنجا به عنوان نماینده سازمان تلویزیون ملی، در کنفرانس‌های متعدد اتحادیه رادیو تلویزیونی آسیا-اقیانوسیه (the Radio and Television Union of Asia and Australia)، از جمله کنفرانس‌هایی که در ۱۹۷۱ دهلی و ۱۹۷۲ مانیل شرکت کرد. اندکی پس از انقلاب
دهلی و ۱۹۷۲ مانیل شرکت کرد. اندکی پس از انقلاب سال ۱۳۵۷، وی تن به مهاجرتی ناخواسته به آمریکا داد و نخست به واشینگتن رفت. سپس بنا بر دعوت نادر صالح، بنیانگذار جامعه ایرانیان مقیم آمریکا (Society of Iranian Residents of the USA) در ۱۳۶۰ (۱۹۸۱) به لس آنجلس آمد. به تشویق شهباز گروهی از متخصصان به زودی دست به کار ایجاد «جامعه دوستداران فرهنگ ایرانی» (Society of Friends of Persian Culture) شدند که متشکل از ابوالقاسم پرتو اعظم، حمید خواجه نصیر، عبدالله حکیم فر و غفور میرزایی بود و در پی شهباز را به عنوان رئیس
و غفور میرزایی بود و در پی شهباز را به عنوان رئیس برگزیدند. در ۱۳۶۱ (۱۹۸۲) شهباز با کمک گرفتن از هر دو انجمن، ره آورد را ایجاد نمود. وی مدت ده سال در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس به تدریس ادبیات فارسی پرداخت. از جمله خدمات جنبی حسن شهباز، اجرای مراسم عقد با زبان سعدی و حافظ است و شرکت در مراسم سوگواری در مقام خطیب است. به پاس خدمات فرهنگی، درجه دکترای افتخاری از دانشگاه یویین در کالیفرنیا به او اهدا گردیده‌است. در تمام این غربت نشینی، خانه وی محل گردهمایی بسیاری از شاعران، نویسندگان، موسیقیدانان و
بسیاری از شاعران، نویسندگان، موسیقیدانان و سیاستمداران بود. حافظه بی همتای او حاوی قطعات بیشماری از شعرهای کلاسیک و نو ایرانی بود و آشنایی خوبی نیز از موسیقی ایرانی داشت. وی در لس آنجلس در ۱۳۷۱ / ۱۹۹۲ با شعله شمسِ شهباز ازدواج کرد. اظهارات رادیویی راجع به جنگ ایران و یونان و احضار. در یکی از برنامه های «با آثار جاویدان ادبیات جهان آشنا شوید» شهباز به یکی از جنگهای دوران باستان بین ایران و یونان اشاره میکند و میگوید که اگر ایرانیان در این جنگ پیروز میشدند چون همواره علمدار استبداد و دیکتاتوری بوده اند و
چون همواره علمدار استبداد و دیکتاتوری بوده اند و یونان مهد دمکراسی بود برپایی دمکراسی امروزی پانصد سال به تاخیر میافتاد. پخش این گفته از رادیو ایران باعث جنجال میشود و شهباز را به ساواک احضار میکنند و در آنجا میگوید مطلب را عینا از کتاب تاریخی نقل کرده و از خود تولید نکرده بوده است. درگذشت. حسن شهباز پس از یک عمل جراحی در روز ۱۷ اردیبهشت ۱۳۸۵ در سن ۸۶ سالگی در شهر لس آنجلس درگذشت. نشریه «ره آورد». از دیدگاه بسیاری از صاحبنظران، فصلنامه ره آورد بزرگترین دستاورد حسن شهباز است. حسن شهباز خود دربارهٔ این نشریه
حسن شهباز است. حسن شهباز خود دربارهٔ این نشریه که نخستین شماره آن در ۱۳۰ صفحه در بهار ۱۳۶۱ (۱۹۸۲) منتشر شد می‌نویسد: «در یک بامداد فروردین ۱۳۶۱ خورشیدی، هر کاری که در دست داشتم، کناری نهادم و به گردآوری و تنظیم و ترجمه و نگارش مطالب نخستین شماره ره آورد پرداختم. این تلاش من، قریب یک هفته به طول انجامید. روزی که اطمینان یافتم مندرجات شماره یک آماده است، هر چند می‌دانستم آنچه را که آماده ساخته‌ام، کمال مطلوب من نیست، با این حال به جمع یارانم پیوستم و در دیداری با حضور آن همه بزرگواران ایراندوست، طرح خود را
با حضور آن همه بزرگواران ایراندوست، طرح خود را در میان نهادم و از یک یک آنان مدد خواستم، و برای این که از پشتوانه معنوی آنان نیز برخوردار شوم، اعلام داشتم که ره آورد به عنوان «نشریه انجمن دوستداران فرهنگ ایران» منتشر خواهد شد. طرح من مورد تصویب قرار گرفت.» از همان ابتدا تصمیم بر آن شد که ره آورد از رخدادهای سیاسی روزانه برکنار بماند و تنها به مسائل اجتماعی، تاریخی و فرهنگی که درک بهتری از فرهنگ ایرانی بدست می‌دهد بپردازد. این نشریه در عرض ۲۶ سال بیش از سه هزار مقاله به چاپ رساند که از آن میان می‌توان از
هزار مقاله به چاپ رساند که از آن میان می‌توان از بیش از ۵۰۰ خاطره یاد کرد و برای نمونه خاطرات افرادی چون جمشید آموزگار [شماره‌های ۳۲-۳۴، ۳۹ و ۴۲]، جعفر شریف‌امامی [شماره‌های ۳۶-۳۷]، مهدی بازرگان [شماره‌های ۳۶ و ۳۸]، فریدون جم [شماره‌های ۲۰-۶۰]، جعفر صانعی [شماره‌های ۷۴-۷۸]، علی رضایی [شماره ۴۹] و حسن آدین فر [شماره‌های ۲۸-۶۹] مواد تازه ای برای بحث دربارهٔ جنبه‌های کمتر بررسی شده اقتصاد، جامعه‌شناسی و تاریخ سیاسی دوران پهلوی فراهم آورد.» شهباز خود بیش از ۳۰۰ مقاله در نشریه نوشت. شهباز تا شماره ۶۶ رسما
۳۰۰ مقاله در نشریه نوشت. شهباز تا شماره ۶۶ رسما سردبیر مجله بود و تا شماره ۷۴ در قید حیات بود. پس از درگذشت وی در ۱۳۸۵، به درخواست او، همسرش، «شعله شمسِ شهباز»، مدیریت و سپس سردبیری ره آورد را به دست گرفت. شهباز خود دربارهٔ این نشریه می‌نویسد: دربارهٔ وی. ایرج پزشکزاد، نویسنده نامی طنز و خالق کتاب دایی جان ناپلئون دربارهٔ شهباز می‌گوید: «لذت ما این بود که اولاً دوستی من و حسن شهباز به دلیل علاقهٔ مشترکمان خیلی ریشه‌دار شده بود و آن هم علاقه‌مان به «حافظ» بود. با تورج فرازمند مکرر این صحبت را کرده‌ام که
بود. با تورج فرازمند مکرر این صحبت را کرده‌ام که یادم هست وقتی ما «حافظ» را می‌خواندیم و زیبایی کلام «حافظ» ما را مست می‌کرد معشوق یک نقش خیالی بود، در عالم خیال بود، ما او را نمی‌دیدیم، ولی آن جا وقتی حسن شهباز - که در این گنجینهٔ بزرگ ارزشمند مغز و حافظه‌اش چه میزان اشعار «حافظ» را داشت- حافظ را می‌خواند ما لذت مضاعف می‌بردیم برای این که خطابش هم معمولاً به خانم نازنینش شعله بود‎.» کتابشناسی. شهباز نثری ساده و شاعرانه را برای ترجمه نویسندگان رمانتیک اواخر سده ۱۸ و سده ۱۹ میلادی به خدمت گرفت و بسیاری از
سده ۱۸ و سده ۱۹ میلادی به خدمت گرفت و بسیاری از آثار ادبی اروپایی رابه عموم ایرانیان شناساند. در حالی که ترجمه‌های او از سوی خوانندگان جوان با استقبال فراوان روبرو شده بود، منتقدان چپگرا این آثار را بی‌توجه به بی عدالتی اجتماعی و تنها برای سرگرمی دانسته و از آنها انتقاد می‌کردند. شهباز سال‌های زیادی را صرف ترجمه خلاصه‌هایی از از آثار ادبی مشهور جهان، شامل ادبیات یونان، چین، آمریکا، فرانسه، انگلستان و ایتالیا نمود. این خلاصه‌ها در کنار زندگینامه‌های شاعران و نویسندگان زیر نام «سیری در بزرگترین کتاب‌های
و نویسندگان زیر نام «سیری در بزرگترین کتاب‌های جهان» در چهار جلد از ۱۳۵۳ (۱۹۷۴) تا ۱۳۶۰ (۱۹۸۱) به چاپ رسید. ترجمه او از «سرزمین بی‌حاصل» (The Waste Land) اثر تی. اس. الیوت توسط احسان یارشاطر به کمیته ای در دانشگاه کلمبی معرفی گردید و جایزه بهترین ترجمه اثری از نویسنده آمریکایی به زبانی در خاورمیانه و جایزه ادبی تورنتون وایلدر (Thornton Wilder Literary Award) را از آن خود ساخت. او دو زندگی‌نامه نیز به نگارش درآورده است: وی همچنین گزیده‌ای از شعرهای خود را با نام با گام‌های خسته در دشت‌های دور در ۱۳۸۷ در لوس
نام با گام‌های خسته در دشت‌های دور در ۱۳۸۷ در لوس آنجلس به چاپ رساند.
لیگ قهرمانان اروپا که تا سال ۱۹۹۲ به‌عنوان جام باشگاه‌های قهرمان اروپا یا در اصطلاح عامیانه جام اروپا شناخته می‌شود، یک رقابت سالانه جام فوتبال است که توسط یوفا از سال ۱۹۵۵ برگزار می‌شود. این مسابقات در اصل یک رقابت مستقیم حذفی بود که فقط برای باشگاه‌های قهرمان باز بود اما در طول دههٔ ۱۹۹۰ گسترش یافت تا یک مرحلهٔ گروهی، دور برگشت و تیم‌های بیشتری را شامل شود. این گسترش باعث شد که بازی‌های بیشتری انجام شود و شانس گلزنی بازیکنان افزایش یابد؛ بنابراین رتبه‌بندی به سود بازیکنان مدرن وزن می‌شود. تنها ۷ بازیکن از
به سود بازیکنان مدرن وزن می‌شود. تنها ۷ بازیکن از ۵۱ بازیکن فهرست هرگز در لیگ قهرمانان اصلاح‌شده، رقابت نکردند. کریستیانو رونالدو با ۱۴۰ گل در حال حاضر بهترین گلزن این رقابت‌ها است. وی در کنار لیونل مسی و روبرت لواندوفسکی جزو تنها کسانی می‌باشد که بالای ۱۰۰ گل در این رقابت‌ها به ثمر رسانده‌است.
ولادیمیر وپنیک (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه ریاضیات اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی یکی از توسعه‌دهندگان Vapnik–Chervonenkis theory در یادگیری ماشین و ماشین بردار پشتیبانی SVM و ماشین خوشه‌بندی بردار پشتیبان است. افتخارات. وی برندهٔ چندین جوایز بین‌المللی از جمله نشان بنجامین فرانکلین شده‌است و تا فوریه ۲۰۱۷، وی دارای یک شاخص اچ ۱۱۵ است و در کل به مقاله‌های وی حدود ۱۸۰ هزار بار ارجاع داده‌شده‌است. کتاب او دربارهٔ «تئوری یادگیری آماری» به تنهایی حدود ۶۰ هزار بار ارجاع داده شده‌است.
ره آورد، نشریه ای فرهنگی، ادبی و تاریخی است که در سال ۱۳۶۱ / ۱۹۸۱ خورشیدی توسط حسن شهباز در لس آنجلس پایه‌گذاری شد. این فصلنامه از نخستین مجلات دوره ای جامعه ایرانیان مقیم آمریکاست که پس از انقلاب ۱۳۵۷ در این کشور بنیان گذاشته شد. ۷۴ شماره از این فصلنامه، در زمان حیات وی و با سردبیری او و مدیریت شعله شمس شهباز به دوستداران فرهنگ ایران ارائه شد. پس از درگذشت حسن شهباز، به درخواست شهباز، همسر او، شعله شمسِ شهباز، مدیریت و سپس سردبیری ره آورد را به دست گرفت و همچنان به انتشار آن ادامه داد. این فصلنامه از سال
همچنان به انتشار آن ادامه داد. این فصلنامه از سال ۲۰۱۷ میلادی و با همکاری به شکل دوزبانه فارسی و انگلیسی و همزمان به شکل دیجیتال در دسترس خوانندگان قرار می​ گیرد. دربارهٔ ره آورد. بنا بر دعوت «نادر صالح»، بنیانگذار «جامعه ایرانیان مقیم آمریکا» (Society of Iranian Residents of the USA) حسن شهباز که به تازگی ایران را ترک کرده بود در ۱۳۶۰ / ۱۹۸۱ به لس آنجلس آمد. به تشویق شهباز گروهی از متخصصان به زودی دست به کار ایجاد «جامعه دوستداران فرهنگ ایرانی» (Society of Friends of Persian Culture) شدند که متشکل از
of Friends of Persian Culture) شدند که متشکل از ابوالقاسم پرتو اعظم، حمید خواجه نصیر، عبدالله حکیم فر و غفور میرزایی بود و در پی شهباز را به عنوان رئیس برگزیدند. در ۱۳۶۱ / ۱۹۸۲ شهباز با کمک گرفتن از هر دو انجمن، ره آورد را ایجاد نمود. تصمیم بر آن شد که ره آورد از رخدادهای سیاسی روزانه برکنار بماند و تنها به مسائل اجتماعی، تاریخی و فرهنگی که درک بهتری از فرهنگ ایرانی بدست می‌دهد بپردازد. نخستین شماره در ۱۳۰ صفحه در بهار ۱۳۶۱ خورشیدی / ۱۹۸۲ میلادی منتشر شد. حسن شهباز دربارهٔ چگونگی آغاز ره آورد می‌نویسد: «در
شهباز دربارهٔ چگونگی آغاز ره آورد می‌نویسد: «در یک بامداد فروردین ۱۳۶۱ خورشیدی، هر کاری که در دست داشتم، کناری نهادم و به گردآوری و تنظیم و ترجمه و نگارش مطالب نخستین شماره ره آورد پرداختم. این تلاش من، قریب یک هفته به طول انجامید. روزی که اطمینان یافتم مندرجات شماره یک آماده است، هر چند می‌دانستم آنچه را که آماده ساخته‌ام، کمال مطلوب من نیست، با این حال به جمع یارانم پیوستم و در دیداری با حضور آن همه بزرگواران ایراندوست، طرح خود را در میان نهادم و از یک یک آنان مدد خواستم، و برای این که از پشتوانه معنوی
آنان مدد خواستم، و برای این که از پشتوانه معنوی آنان نیز برخوردار شوم، اعلام داشتم که ره آورد به عنوان «نشریه انجمن دوستداران فرهنگ ایران» منتشر خواهد شد. طرح من مورد تصویب قرار گرفت.» و در جای دیگر می‌آورد: «ره آورد ارمغانی است به ایرانیان. پیشکش کوچکی است از سوی کسانی که به این بخش از جهان آمدند تا مشعل زبان و فرهنگ فارسی را در اینجا فروزان نگاه دارند.» «هما پرتوی»، نویسنده، نقاش و از دوستان قدیمی شهباز، دربارهٔ هدف او از انتشار این مجله می‌گوید: «شهباز نیت خود در درآوردن مجله را اول دفعه با یکی دو تن از
خود در درآوردن مجله را اول دفعه با یکی دو تن از اطرافیان در میان می‌گذارد. به او خرده می‌گیرند که در این آشفتگی و پریشانی چه جای شعر و ادب و فرهنگ است؟ شهباز می‌گوید: از قضای روزگار درست در همین زمان است که باید به حفظ و حراست هویت ملی و اندوخته‌های ملی مان فکر کنیم، چرا که تغییرات، جابجایی‌ها، بحران‌های سیاسی و اجتماعی آرام آرام، ارزش و اهمیت فرهنگ را بی‌رنگ می‌کند.»دانشنامه ایرانیکا در مقاله خود دربارهٔ نشریه می‌نویسد: «پشتوانه مالی تعدادی از ایرانیان نیکوکار که حراست از فرهنگ ایران را وظیفه میهن پرستانه
که حراست از فرهنگ ایران را وظیفه میهن پرستانه خود می‌دانستند، و بیش از همه خسرو اقبال، عضو هیئت امنای دانشنامه ایرانیکا به همراه تعداد رو به افزایش مشترکین نشریه از تعدادی محدود به دو هزار نفر در کمتر از یک دهه، افق انتشار آن را تضمین نمود… این نشریه با سیاست‌های منعطف دربارهٔ مقالات، به انتشار بیش از سه هزار مقاله در ۲۶ سال انجامید که از این تعداد، ۷۰۰ مقاله دربارهٔ ادبیات فارسی، هنر، فلسفه و دین بود و ۶۰۰ مقاله دربارهٔ تاریخ. (به ترتیب ۳۰ و ۲۵ درصد از کل ۲۲ هزار صفحه) فصلنامه بیش از ۵۰۰ خاطره منتشر کرد
۲۲ هزار صفحه) فصلنامه بیش از ۵۰۰ خاطره منتشر کرد که تقریباً ۲۲ درصد کل صفحات را شامل می‌شد که از میان می‌توان به خاطرات افرادی چون جمشید آموزگار [شماره‌های ۳۲-۳۴، ۳۹ و ۴۲]، جعفر شریف امامی [شماره‌های ۳۶-۳۷]، مهدی بازرگان [شماره‌های ۳۶ و ۳۸]، فریدون جم [شماره‌های ۲۰-۶۰]، جعفر صانعی [شماره‌های ۷۴-۷۸]، علی رضایی [شماره ۴۹] و حسن آدین فر [شماره‌های ۲۸-۶۹] اشاره کرد که این گزارش‌ها مواد تازه ای برای بحث دربارهٔ جنبه‌های کمتر بررسی شده اقتصاد، جامعه‌شناسی و تاریخ سیاسی دوران پهلوی فراهم آورد.» شهباز خود بیش از
سیاسی دوران پهلوی فراهم آورد.» شهباز خود بیش از ۳۰۰ مقاله در نشریه نوشت. افزون بر این، بخش بررسی کتاب نشریه به بررسی بیش از ۴۰۰ کتاب پرداخت که ۹ درصد کل نشریه را شامل می‌شود. از بیست و دومین شماره (زمستان ۱۹۸۸)، برنامه انتشار بصورت فصلنامه شد و از بیست و ششمین شماره (زمستان ۱۹۹۱)، صفحه بندی موضوعی در هفت بخش ادبیات، هنر، دین، فلسفه؛ شعر و شاعری؛ تاریخ ایران؛ خاطرات؛ بررسی کتاب؛ نماه به سردبیر؛ و درگذشتگان شهیر را به خود گرفت. از شماره شصت و ششم، شهباز به تدریج از مسئولیت‌های ویراستاری کنار رفت و هفتاد و
تدریج از مسئولیت‌های ویراستاری کنار رفت و هفتاد و چهارمین شماره، آخرین شماره منتشر شده در زمان زندگانی خود وی بود. در ۱۳۸۴ / ۲۰۰۵، دوستان و پشتیبانان ره آورد، جشنی باشکوه در لس آنجلس به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد ره آورد، بزرگداشتی به افتخار وی بر پا کردند. نشریه، شماره ۷۰ خود را به این رخداد و خود شخص شهباز اختصاص داد. پس از درگذشت حسن شهباز، به درخواست وی، همسرش، «شعله شمسِ شهباز»، مدیریت و سپس سردبیری ره آورد را به دست گرفت و با همکاری احسان یار شاطر و عبدالحمید اشراق به عنوان مشاور فرهنگی و علمی، و