payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تراکم بنزوئین (که اغلب یک واکنش تراکمی محسوب می‌شود) واکنشی است که بین دو آلدئید به خصوص بنزآلدئید رخ می‌دهد. به‌طور کلی واکنش بین آلدئیدهای آروماتیک یا گلیوکسال‌ها رخ می‌دهد. به‌طور مرسوم، فرایند شامل یک واکنش افزایشی کاتالیز شده توسط هسته‌دوست‌هایی مانند آنیون سیانید یا یک کاربن ناجور حلقهٔ نیتروزنی (معمولاً نمک‌های تیازولیوم) می‌باشد. محصول واکنش آسیلوئین آروماتیک به همراه یک بنزوئین به عنوان ترکیب اصلی است. مکانیسم واکنش. در اولین گام در این واکنش یک آنیون سیانید (مانند سدیم سیانید) با یک آلدهید طی یک
سیانید (مانند سدیم سیانید) با یک آلدهید طی یک یک فرایند هسته‌دوستی، واکنش می‌دهد. نوآرایی حدواسط منجر به معکوس شدن قطبیت گروه کربونیل می‌شود و این خود موجب می‌شود روه کربونیل حاصل به گروه کربونیل دیگری حمله نماید و تولید یک محصول افزایشی را موجب گردد. در نهایت انتقال پروتون و حذف یون سیانید منجر به محصول بنزوئین می‌شوند.
حلقه‌زایی برگمن یا واکنش برگمن یک واکنش آلی است که طی آن یک ان‌دی‌این در اثر حرارت در حضور یک ترکیب مناسب دهنده اتم هیدروژن، اقدام به نوآرایی می‌کند. این دسته از واکنش‌ها در ردهٔ واکنش‌های حلقه‌زایی آروماتیکی طبقه بندی می‌شوند. نام این واکنش از نام شیمیدان آمریکایی رابرت برگمن (متولد ۱۹۴۲) گرفته شده است. به‌صورت مرسوم، محصول واکنش یکی از مشتقات بنزن است. منابع. &lt;references group=" responsive="&gt;
هفت کشور در حال ظهور (E7) شامل برزیل، هند، اندونزی، مکزیک، ترکیه، روسیه و چین است که به دلیل ویژگی درحال ظهور بودن در یک گروه‌بندی قرار گرفته‌اند. در سال ۲۰۰۶، دو تن از اقتصاددانان شرکت پرایس واتر هاوس کوپرز به نام‌های جان هاکس ورث و گوردن کوک سون اصطلاح کشورهای در حال ظهور را ساختند. رشد کشورهای ای۷ در مقایسه با اندازه آن در مقایسه با گروه هفت کشور که بسیاری از بزرگترین اقتصادهای جهان را در قرن بیستم تشکیل داده‌است، مشخص شده‌است. در سال ۲۰۱۱، پیش‌بینی می‌شد که ای۷ نسبت به کشورهای گروه هفت تا سال ۲۰۲۰،
که ای۷ نسبت به کشورهای گروه هفت تا سال ۲۰۲۰، اقتصادهای بزرگتری داشته باشند. در سال ۲۰۱۴، هفت کشور در حال ظهور بر اساس نرخ برابری قدرت خرید از هفت کشور صنعتی پیشی گرفتند. در سال ۲۰۱۶، پیشبینی دیگری برآورد کرد که اقتصادهای ای۷ در سال ۲۰۳۰، بزرگتر از جی۷ خواهد بود. شرکت پرایس واتر هاوس کوپرز پیش‌بینی کرده‌است که ای۷ تا سال ۲۰۵۰ می‌تواند در نرخ برابری قدرت خرید ۷۵٪ بزرگتر از جی۷ باشد. جداول. مقایسه نرخ برابری قدرت خرید کشورهای ای۷ با جی۷. در سال ۱۹۹۵، هفت کشور در حال ظهور فقط نیمی از اندازه گروه هفت کشور صنعتی
حال ظهور فقط نیمی از اندازه گروه هفت کشور صنعتی را بر اساس تولید ناخالص داخلی و نرخ برابری قدرت خرید را تشکیل می‌دادند اما این روند با مرور زمان دچار تغییراتی شده‌است. مقایسه تولید ناخالص داخلی کشورهای ای۷ با جی۷. در سال ۲۰۱۰ میزان تولید ناخالص ملی هفت کشور صنعتی فقط ۳۳٪ بیشتر از هفت کشور درحال ظهور بود این در حالی است که سال ۲۰۰۹ این رقم ۴۴٪ بوده‌است. در سال ۲۰۱۱ میزان اختلاف به رقم ۳۰٪ کاهش یافت. با توجه به برنامه‌های از پیش تعیین شده برای هفت کشور در حال ظهور میزان رشد سالانه آن‌ها برای مدت ۳۴ سال
حال ظهور میزان رشد سالانه آن‌ها برای مدت ۳۴ سال می‌بایست ۳٫۵٪ باشد و این در حالیست که میزان رشد سالانه هفت کشور صنعتی ۱٫۶٪ است. در نتیجه تا سال ۲۰۵۰، کشورهای ای۷ نیمی از تولید ناخالص داخلی دنیا را به خود اختصاص خواهند داد و این در حالیست که ممکن است، سهم کشورهای جی۷ به ۲۰٪ کاهش یابد.
اوگتو برتوچی (; – ) هنرپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دو شب با کلئوپاترا"، "توتو تارزان"، "آدم و حوا"، "میلیاردر میلان"، "شاهین نیل" و "بانوی کوچک" اشاره کرد.
قهرمانان یکشنبه () یک فیلم در سبک درام به کارگردانی ماریو کامرینی است که در سال ۱۹۵۳ منتشر شد. داستان. جینو بردی یک مهاجم وسط در تیم فوتبال در آستانه سقوط به دسته دوم است. دقیقاً قبل از یک مسابقه بسیار مهم، دختری که با او رابطه دارد به او پیشنهاد تقلب می‌کند. اما جینو این پیشنهاد را رد کرده و مانند یک آماتور شروع به بازی می‌کند. این در حالی است که عده‌ای به او مشکوک شده بودند.
آدا دوندینی (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "خاطرات دخترمدرسه‌ای"، "قهرمانان یکشنبه"، "دانشجویان گاسکونیا"، "عروسی خون"، "زنجیرهای ناپیدا"، "فقط تو را دوست دارم"، "معشوقه پنهانی" و "بانوی کوچک" اشاره کرد.
وینیچو سوفیا (؛ – ) بازیگر و صداپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "آرتینو و استدلال‌هایش در مورد روسپی‌های درباری، زنان شوهردار و… مردان بی‌غیرت"، "فابیولا"، "توتو تارزان"، "آدم و حوا"، "کاراواجو"، "پیراهن سیاه"، "به من نگو!"، "دکتر آنتونیو" و "بانوی کوچک" اشاره کرد.
جانی آگوس (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "این و آن"، "سوداگر"، "فاشیست"، "زیباترین زوج جهان"، "دادرس ناحیه" و "آدم و حوا" اشاره کرد.
کیم دو-هون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کره جنوبی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال چونبوک هیوندای موتورز، باشگاه فوتبال ویسل کوبه، باشگاه فوتبال سئونگنام،اشاره کرد.
محمد کالون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سیرالئون است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کالیاری، باشگاه فوتبال موناکو، باشگاه فوتبال آ. ا. ک آتن، باشگاه فوتبال الشباب امارات، باشگاه فوتبال ویچنزا، باشگاه فوتبال بیجینگ رن، و باشگاه فوتبال رجینا، باشگاه فوتبال لوگانو، باشگاه فوتبال اینتر میلان، باشگاه فوتبال جنوآ، باشگاه فوتبال الاتحاد، باشگاه فوتبال بولونیا، باشگاه فوتبال اینتر میلان، باشگاه فوتبال الهلال، باشگاه فوتبال الشعب امارات، باشگاه فوتبال بیجینگ رن، و باشگاه فوتبال
امارات، باشگاه فوتبال بیجینگ رن، و باشگاه فوتبال آسکولی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سیرالئون بازی کرده‌است.
ریکاردو بیلی (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "زیباترین روزها"، "پیرنو دوباره می‌تازد"، "پیرینو در مقابل همه"، "آفرین به فک"، "پلنگ صورتی"، "توتو تارزان"، "آدم و حوا"، "دانشجویان گاسکونیا"، "کشور زنگ‌ها"، "بی‌اخلاق"، "در پاسگاه پلیس رخ داد"، "نجیب و پاکدامن" و "حمل و نقل" اشاره کرد.
لوئیجی چیمارا (؛ – ) هنرپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "سرنوشت"، "یک دم رسوایی"، "دورا نلسون"، "نخستین عشق" و "آدم و حوا" اشاره کرد.
ویدَفرنه ( یا اینتافرنس Intaphrenes',) یکی از شش تنی بود که در سپتامبر ۵۲۲ پیش از میلاد به داریوش بزرگ کمک کرد تاج‌وتخت را از بردیای دروغین، غاصب شاهنشاهی هخامنشی بازپس بگیرد. سپس ویدَفرنه کماندار داریوش شد، موقعیت بالایی که وی در کتیبه بیستون به تصویر کشیده شده‌است. انقیاد بابل. در ۵۲۱ پیش از میلاد، ویدفرنه توسط داریوش بزرگ به عنوان فرمانده کل ارتش در رأس ارتش اعزام شد تا ارخه را که ظاهراً تخت سلطنت بابل را به عنوان نبوکدنصر چهارم در ۵۲۲ پ. م غصب کرده بود، از بین ببرد. بابل در ۲۷ نوامبر ۵۲۱ پیش از میلاد
از بین ببرد. بابل در ۲۷ نوامبر ۵۲۱ پیش از میلاد بدون درگیری زیاد به تصرف درآمد و طبق معمول در چنین مواردی، آرخَه با پیروان خود مثله و شکنجه می‌شد. مرگ. ویدَفرنه پس از قیام، به دلیل تلاش برای ورود به قصر پادشاه در حالی که با همسرش در حال استراحت بود، به قتل رسید. هفت نجیب‌زاده که گئومات را سرنگون کردند، توافق کرده بودند که همه آنها هر زمان که بخواهند می‌توانند به دیدار پادشاه جدید بروند، مگر زمانی که او با همسرش باشد. عصر یک روز، وین‌دفرنه برای ملاقات داریوش به قصر رفت، اما دو افسر که اظهار داشتند به علت
به قصر رفت، اما دو افسر که اظهار داشتند به علت اینکه داریوش در کنار همسرش است، مانع او شدند. ویدفرنه که گمان می‌کرد به او توهین شده، عصبانی شد شمشیر خود را کشید و گوش و بینی دو افسر را برید. هنگام خروج از قصر، او لگام را از اسب خود برداشت و دو افسر را به هم بست. افسران نزد پادشاه رفتند و آنچه را که ویدفرنه با آنها کرده بود به او نشان دادند. داریوش بابت امنیت خودش احساس ترس کرد. او فکر کرد که هر شش نجیب‌زاده برای شورش علیه او به هم پیوسته‌اند و حمله علیه افسران او اولین نشانه شورش است. وی برای هر یک از
افسران او اولین نشانه شورش است. وی برای هر یک از بزرگان پیکی فرستاد و از آنها پرسید که آیا اقدامات ویدفرنه را تأیید می‌کنید؟ آنها هرگونه ارتباط با اقدامات ویدفرنه را رد و انکار کردند و اظهار داشتند که در تصمیم خود برای تعیین داریوش به عنوان شاه‌شاهان ایستاده‌اند. داریوش با احتیاط در برابر مقاومت بیشتر، سربازان را برای دستگیری ویدفرنه همراه پسرش، اعضای خانواده، اقوام و هر دوست دیگری که توانایی مسلح شدن داشتند فرستاد. داریوش معتقد بود که ویدفرنه قصد شورش دارد، اما وقتی او را به دربار آوردند، هیچ مدرکی برای
اما وقتی او را به دربار آوردند، هیچ مدرکی برای چنین برنامه‌ای وجود نداشت. با این وجود، داریوش تمام خانواده ویدفرنه را به استثنای پسرش و برادر همسرش، کشت. از همسرش خواسته شد بین برادر و پسرش یکی را انتخاب کند. او برادرش را برای زندگی انتخاب کرد. دلیل او برای این کار این بود که می‌تواند شوهر و پسر دیگری داشته باشد، اما همیشه یک برادر خواهد داشت. داریوش از واکنش او تحت تأثیر قرار گرفت و از زندگی برادرش و پسرش چشم پوشی کرد. هرودوت بعد از مرگ ویدفرنه، هرگز نام ویدفرنه را ذکر نکرد.
نونتسیو فیلوگامو (; – ) مجری تلویزیون، خواننده، و هنرپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "آدم و حوا" اشاره کرد.
جولیو مارکتی (؛ ۹ ژوئن ۱۹۱۱ – ۱ دسامبر ۱۹۹۳) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "حمله سری"، "مردان خشن"، "بزرگ‌ترین شیادان عالم" و "آدم و حوا" اشاره کرد.
نینو کریسمن (؛ ۲۷ اکتبر ۱۹۱۱ – ۱۵ نوامبر ۱۹۸۳) هنرپیشه و تهیه‌کننده فیلم اهل ایتالیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "زندگی دشوار"، "بازی کثیف"، "کاراواجو"، "ال گرکو"، "دورا نلسون" و "من کاپاتاز هستم" اشاره کرد.
لائورو گادزولو (؛ – ) هنرپیشه و صداپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "جحا"، "ورای عشق"، "مؤسسه ریکوردی"، "چهار قدم در ابرها"، "کاراواجو"، "ترانه بهار"، "نامزدشده"، "میخانه سرخ"، "عاشقان پیشین"، "شام دلقک"، "کاستا دیوا"، "نغمه‌های جاویدان" و "اتصال کوتاه" اشاره کرد.
عابدین دینو () (زاده ۲۳ مارس ۱۹۱۳ - وفات ۷ دسامبر ۱۹۹۳) هنرمند و نقاش معروف اهل ترکیه عهد عثمانی است. او بوم‌هایی را با ترکیب عناصر اکسپرسیونیسم، رئالیسم و سوررئالیسم خلق کرد که اکنون دیوارهای موزه‌ها و مجموعه‌داران در اسپانیا و ترکیه را مزین می‌کنند. نشریات ترکیه تصاویر آثار خوشنویسی و مقالات او را به نمایش گذاشتند و دید منحصر به فرد او حتی در سینما و در سراسر صحنه‌ها نیز وجود داشت. سال‌های اولیه. عابدین در ۲۳ مارس ۱۹۱۳ در استانبول و در یک خانواده هنری به دنیا آمد. او نوه عابدین دینو، دیپلمات آلبانی‌تبار
دنیا آمد. او نوه عابدین دینو، دیپلمات آلبانی‌تبار عثمانی بود. او نقاشی را از همان سال‌های اولیه و تحت تأثیر خانواده‌اش آغاز کرد. در کودکی برای چندین سال در ژنو، سویس و فرانسه به همراه خانواده‌اش زندگی کرد و در سال ۱۹۲۵ به استانبول بازگشت. دینو تحصیلات راهنمایی خود را در دبیرستان آمریکایی کالج رابرت استانبول آغاز کرد اما مدرسه را رها کرد تا تمام وقت خود را به نقاشی اختصاص دهد. مقاله‌ها و کارتون‌های او خیلی زود در روزنامه‌ها و مجله‌ها منتشر شد. او در سال ۱۹۳۰ اولین جنبش آوانگارد ترکیه را در کنار پنج نقاش
اولین جنبش آوانگارد ترکیه را در کنار پنج نقاش پیشرو دیگر به‌نام "گروه د" ("D Grubu") را پایه‌گذاری کردند و چندین نمایشگاه از کارهایشان به نمایش گذاشتند. در همین زمان او کار تصویرسازی کتاب شعر ناظم حکمت را نیز برعهده گرفت. در سال ۱۹۳۳ سرگی یوتکویچ کارگردان اهل شوروی که فیلمی دربارهٔ آنکارا ساخته بود، دینو را به استودیوی لنفیل در لنینگراد (سن پترزبورگ فعلی) دعوت کرد که با تشویق آتاتورک او این دعوت را قبول کرد. در لنینگراد او به عنوان طراح صحنه و دستیار کارگردان در چند فیلم مشارکت کرد و فیلمی با عنوان
کارگردان در چند فیلم مشارکت کرد و فیلمی با عنوان "معدنچی‌ها" را در مسکو، کی‌یف و اودسا کارگردانی کرد. دینو کمی بعد از بازگشت به ترکیه، به پاریس سفر کرد و بین سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹ در این شهر مشغول به نقاشی شد و هنرمندان مشهوری مانند گرترود استاین، تریستان تزارا و پیکاسو را ملاقات کرد. بعد از بازگشت دوباره‌اش به استانبول، او در نمایشگاه مشهور "بندرگاه" شرکت کرد که به نقاشی‌هایی از ملوانان و ماهی‌گیران اختصاص داشت و نقاشان به‌نام ترکیه نیز در آن شرکت داشتند. این نمایشگاه بازخورد وسیعی در سطح جامعه داشت و از
این نمایشگاه بازخورد وسیعی در سطح جامعه داشت و از دینو خواسته شد تا غرفه ترکیه را در نمایشگاه جهانی نیویورک ۱۹۳۹ طراحی کند. دنیو در زمان جنگ جهانی دوم، طراحی‌هایی با تأثیر از جنگ کشید اما نحوه برخورد او با موضوعات سیاسی باعث ناخرسندی مقامات ترکیه شد و در سال ۱۹۴۱ در حکمی نظامی، او و برادر جوان‌ترش به جنوب شرق ترکیه تبعید شدند که پیش از این پدربزرگشان فرماندار منطقه بود. سال‌های تبعید که تا ۱۹۴۵ به طول انجامید برای دینو از نظر هنری پربار بود. همسر دینو، گوزین دینو، در دبیرستان آدانا به تدریس فرانسه
گوزین دینو، در دبیرستان آدانا به تدریس فرانسه می‌پرداخت و خود نیز در یک روزنامه محلی کار می‌کرد و نقاشی‌های شاعرانه و واقع‌گرا از زندگی سخت مردم و شرایط کار و کارگران زراعی منطقه می‌کشید. در این زمان بود که او دو نمایشنامه "کچل" و "وارثان" را نوشت و مجسمه‌سازی را نیز آغاز کرد. در سال ۱۹۵۱ به او اجازه داده شد تا ترکیه را ترک کند. او ابتدا به رم رفت و نه ماه در آنجا ماند و سپس در سال ۱۹۵۲ در پاریس سکنی گزید. روزهای پاریس. در مدت کوتاهی، خانهٔ گوزین و عابدین در پاریس پاتوق بسیاری از هنرمندان و نویسندگان معروف
پاریس پاتوق بسیاری از هنرمندان و نویسندگان معروف شد. این دو ابتدا به خانهٔ استودیویی در طبقه بالای آپارتمان ماکس ارنست در اسکلهٔ سنت مایکل رفتند و سپس به آپارتمان کوچکی در لئور نقل مکان کردند. این زوج سال‌ها میزبان هنرمندان، دانش‌پژوهان و دانشجویان ترکیه بودند و دنیاها و جهان‌بینی‌ها را به هم متصل کردند. دوستان خارجی و ترک‌تبار آنها عبارت بودند از ناظم حکمت، یاشار کمال، احمد حمدی تانپینار و ملیح جودت که این فرصت را پیدا می‌کردند تا با یکدیگر در خانهٔ دینو ملاقات کنند. دینوها همچنین همیشه آمادهٔ کمک به
ملاقات کنند. دینوها همچنین همیشه آمادهٔ کمک به نقاشان و دانشجویان جوان ترک در پاریس بودند و آنها را با مشاهیر هنر آشنا می‌کردند و در تثبیت آنها به عنوان هنرمند نیز یاری می‌رساندند. برای هشت سال از سال ۱۹۸۵، عابدین دینو در نمایشگاه "سالون د مای" در پاریس شرکت می‌کرد و در این مدت گوزین دینو به تولید برنامه‌هایی برای رادیو فرانسه، آموزش زبان ترکی در دانشکده زبان سوربون و ترجمه آثار ادبی ترکی می‌پرداخت. دوستی فراموش‌نشدنی. با اینکه عابدین دینو در خارج زندگی می‌کرد اما رابطهٔ او با ترکیه و دوستانش در ترکیه قطع
اما رابطهٔ او با ترکیه و دوستانش در ترکیه قطع نشد و او همیشه علاقهٔ زیادی به وقایع داخلی و خصوصاً سیاسی نشان می‌داد. او همواره دوست داشت تا با دیگر هنرمندان و نویسندگان همکاری کند و این کار را با نوشتن مقدمه و طراحی برای کتاب‌های دوستانش انجام می‌داد. بعد از پیش از یک دهه دوری، دینو در سال ۱۹۶۹ برای نمایش آثارش به ترکیه بازگشت. در سال ۱۹۷۹ او به عنوان ریاست افتخاری مجمع ملی هنرهای نمایشی در فرانسه درآمد. فیلم او با نام "گل! جام جهانی ۱۹۶۶" نشان‌دهنده ذهن حساس و تصویری او بود و برایش "جایزه‌ی فلاهرتی" را به
و تصویری او بود و برایش "جایزه‌ی فلاهرتی" را به ارمغان آورد. این فیلم دربارهٔ فینال جام جهانی ۱۹۶۶ مستندی است که به مسابقات فوتبال محدود نمی‌شود، بلکه شامل فیلم‌های جذابی از مردم لندن و سایر نقاط انگلستان نیز می‌شود. استاد طراحی. عابدین دینو به هرچیزی که زنده بود علاقه نشان می‌داد و با استادی تمام‌عیار آن تصویر را با قلم‌مو، مداد و دوربین ثبت می‌کرد. دو موضعِ موردعلاقهٔ او دست‌ها و گل‌ها بودند. در کتاب کوچکی از طراحی‌هایش که همسرش گوزین در دهمین سالگرد درگشت عابدین منتشر کرد، عشق و حس تنهایی که الهام‌بخش
عابدین منتشر کرد، عشق و حس تنهایی که الهام‌بخش او بودند، نمایان است. دینو در هفتم دسامبر ۱۹۹۳ در بیمارستان ویلژوئیف در پاریس درگذشت و در قبرستان آشیان استانبول به خاک سپرده شد.
بتریچه مانچینی (; – ) هنرپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "کاراواجو"، "عروسی خون" و "فرشته سپید" اشاره کرد.
اولینتو کریستینا (؛ – ) هنرپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "شنل"، "داستان عشق"، "گذرنامه سرخ"، "توده"، "دکتر آنتونیو" (فیلم)، "دکتر آنتونیو" (سریال)، "دورا نلسون" و "کاراواجو" اشاره کرد.
آکیله مایرونی (؛ – ) هنرپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "ولگردها"، "تخت زفاف"، "کاراواجو"، "دکتر آنتونیو"، "مسالینا"، "همچون برگ‌ها"، "جوزپه وردی"، "کاستا دیوا" و "عروسی خون" اشاره کرد.
رناتو مالاواسی (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "من، من، من… و دیگران"، "دختر اهل بولونیا"، "عشق‌بازان"، "قصه‌های ممنوعه… دربارهٔ برهنگی"، "روشنایی‌های واریته"، "دیوارهای مالاپاگا"، "اولیس"، "مؤسسه ریکوردی"، "ترانه عشق"، "کاراواجو، "چه کسی دادستان را کشت و برای چه؟"، "زنجیرهای ناپیدا"، "اوبالدا، سر تا پا عریان و داغ"، "مسیر نفرت"، "چیچو و فرانکو در سال اختلاف نظر"، "عشق‌های حزن‌انگیز" و "رستاخیز" اشاره کرد.
ولفگانگ لوکشی (؛ ۱۹ اکتبر ۱۹۰۵ – ۱۰ ژوئیه ۱۹۸۳) صدا پیشه، بازیگر تئاتر و بازیگر سینما اهل آلمان بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "به خاطر یک مشت دلار"، "طولانی‌ترین روز، و "بازی کثیف" اشاره کرد.
ریچارد انست (؛ ۲۳ ژوئیه ۱۹۰۵ – ۲۴ ژوئیه ۱۹۸۴) فیلم‌بردار اهل سوئیس بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه فیلم آلمان شده‌است.
جیمی جونز (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌بود می‌توان به باشگاه فوتبال اورتون، باشگاه فوتبال لینکولن سیتی و باشگاه فوتبال روچدیل اشاره کرد.
جیمی جونز (؛ – ) بازیکن فوتبال در پست مهاجم اهل ایرلند شمالی بود. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌بود می‌توان به باشگاه فوتبال فولام اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایرلند شمالی بازی کرده بود.
جیمی جونز (؛ ۱۶ نوامبر ۱۹۱۹ – ۱۹۷۶) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌بود می‌توان به باشگاه فوتبال واتفورد اشاره کرد.
جیمی جونز (؛ زادهٔ ۱۹۰۱-درگذشته نامعلوم) بازیکن فوتبال اهل ولز بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌بود می‌توان به باشگاه فوتبال رکسهام اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ولز بازی کرده‌بود.
جیمی جونز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌بود می‌توان به باشگاه فوتبال بلکپول، باشگاه فوتبال گیتزهد، و باشگاه فوتبال بولتون واندررز اشاره کرد.
جیمی جونز (؛ زادهٔ ۱۸۷۶) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده بود می‌توان به باشگاه فوتبال استوک سیتی و باشگاه فوتبال کرو آلکساندرا اشاره کرد.
جوزپه زوکا (؛ ۱ مه ۱۸۸۷ – ۲ دسامبر ۱۹۵۹) فیلم‌نامه‌نویس اهل ایتالیا بود.
نینو پاوسه (؛ – ) هنرپیشه و صداپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "عروسی خون"، "آسیاب رودخانه پو"، "به من نگو!" و "آنتونیوی لیسبونی" اشاره کرد.
فلیچه مینوتی (؛ – ) هنرپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دون بوسکو"، "سواره‌نظام"، "عروسی خون"، "یک توپ و یازده مرد" و "آنتونیوی لیسبونی" اشاره کرد.
واسکو کرتی (; – ) هنرپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "۱۸۶۰"، "دبران"، "بیوه، "صدای بی رخ"، "میهمان یک‌شبه"، "آخرین روزهای پمپئی"، "کاستا دیوا" و "عروسی خون" اشاره کرد.
دانته ماجو (; – ) هنرپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "روشنایی‌های واریته"، "بوکاچو ۷۰"، "به خاطر چند دلار بیشتر"، "ملاقات"، "ترانه بهار"، "گنجینه سان جنارو"، "وای خدای بزرگ، پاستوره اومد!"، "کاستا دیوا"، "بر رنگین‌کمان می‌رقصیم" و "میلیاردر میلان" اشاره کرد.
تینو اسکوتی (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "ایزابلا، دوشس شیاطین"، "زندگی سگی"، "زوزه"، "به من نگو!"، "عاشق مجنون‌وار"، "تمام رم در برابر او لرزید" و "میلیاردر میلان" اشاره کرد.
آلبرتو سورنتینو (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "بگذار خودمان را مسلح کنیم و شما به جبهه بروید!"، "زندگی لئوناردو داوینچی"، "ایزابلا، دوشس شیاطین"، "در آخرین لحظه"، "شب‌های پرحرارت پوپیا"، "تنه"، "توتو تارزان"، "دانشجویان گاسکونیا"، "کشور زنگ‌ها"، "من کاپاتاز هستم، "اکشن"، "در پاسگاه پلیس رخ داد"، "اوبالدا، سر تا پا عریان و داغ"، "نخستین شیره زفاف"، "ناپل همیشه ناپل است" و "میلیاردر میلان" اشاره کرد.
روبرتو مورولو (; – ) هنرپیشه، خواننده، آهنگساز و ترانه‌سرای اهل ایتالیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۹۷ میلادی فعالیت می‌کرد.
شک یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی درام حقوقی است که در تاریخ ۱۵ فوریه ۲۰۱۷ در سی‌بی‌اس عرضه شد و در تاریخ ۱۲ اوت ۲۰۱۷ به پایان رسید. این مجموعه توسط تونی پلیان و جوآن راتر ساخته شده‌است و ستاره آن کاترین هیگل در نقش اصلی «سادی الیس»، یک وکیل درخشان است که برای مشتریش (استیون پاسکوال)، یک جراح اطفال که اخیراً متهم به قتل دوست دخترش در ۲۴ سال قبل شده‌است کار می‌کند. در ماه مه ۲۰۱۶، سی‌بی‌اس این مجموعه را به منتشر کرده و به نمایش گذاشت.
انتشار محدود نوعی استراتژی توزیع فیلم با انتشار فیلم جدید در چند سینما در سراسر کشور، معمولاً در کلان‌شهرها است. هدف از آن، اغلب تجدیدنظر در فیلم‌های تخصصی، مانند مستند، فیلم مستقل و فیلم‌های هنری است. یک رویه رایج استودیوهای فیلمسازی این است که فیلم‌های مورد انتظار و مورد تحسین منتقدان را اکران محدودی در تاریخ ۳۱ دسامبر یا قبل از آن در شهرستان لس آنجلس، کالیفرنیا می‌دهند تا برای نامزدی جایزه اسکار (طبق قوانین آن) واجد شرایط شوند. مستندهای موردانتظار نیز به طور همزمان در شهر نیویورک منتشر می شوند که طبق
به طور همزمان در شهر نیویورک منتشر می شوند که طبق قوانین اسکار بهترین فیلم مستند بلند است.دستور انتشار در هر دو مکان. این فیلم‌ها تقریباً همیشه در ژانویه یا فوریه سال بعد برای مخاطبان بیشتری اکران می‌شوند. یک استثنای قابل توجه، نمایش تصویر ترسناک راکی ​​است که در سال ۱۹۷۵ نمایش داده شد و هنوز هم فقط به صورت محدود نمایش داده می شود. این طولانی ترین اکران سینمایی در تاریخ سینما است.[۱] انتشار پلتفرم. اکران پلتفرم نوعی اکران محدود است که در آن یک فیلم در سینماهای کمتری (معمولاً 599 یا کمتر) نسبت به اکران
کمتری (معمولاً 599 یا کمتر) نسبت به اکران گسترده اکران می‌شود . اگر فیلم تبلیغات شفاهی مثبتی دریافت کند، به تدریج به سالن های بیشتری گسترش می یابد، زیرا کمپین بازاریابی شتاب بیشتری می گیرد.[2] یک فیلم موفق که به این شیوه اکران شده است، حتی امکان گسترش به اکران گسترده را دارد. مزیت این استراتژی این است که هزینه های بازاریابی تا زمانی که عملکرد یک فیلم مشخص نشده باشد، حفظ می شود، زمانی که توزیع کننده ممکن است تصمیم بگیرد تبلیغات را افزایش دهد و برای انتشار گسترده تر تلاش کند. از سوی دیگر، اگر در ابتدا با
گسترده تر تلاش کند. از سوی دیگر، اگر در ابتدا با شکست مواجه شود، توزیع کننده می تواند از کمپین کنار بکشد، بنابراین هزینه های تبلیغاتی و تبلیغاتی به حداقل می رسد. در مراحل اولیه اکران پلتفرم، معیار کلیدی میانگین ناخالص در هر تئاتر است ، نه مجموع ناخالص باکس آفیس . آرت‌هاوس و فیلم‌های مستقلی که میانگین بالایی در هر سینما کسب می‌کنند، به‌عنوان نامزدهای احتمالی برای اکران گسترده‌تر موفق در نظر گرفته می‌شوند. توزیع‌کننده‌ای که از این استراتژی اکران استفاده می‌کند باید مراقب باشد که در مراحل اولیه خیلی سریع
باید مراقب باشد که در مراحل اولیه خیلی سریع گسترش نیابد تا از پخش شدن بیش از حد تماشاگران (محدود) جلوگیری کند، که این امر میانگین هر سینما را کاهش می‌دهد و بنابراین باعث می‌شود فیلم ضعیف‌تر به نظر برسد. منابع. ↑ هالنبک، بروس جی. (13 مه 2009). فیلم های کمدی-ترسناک . مک فارلند. ص 112 . شابک 978-0-7864-3332-2.↑ کریگان، فینولا (2009). بازاریابی فیلم . باترورث-هاینمن.
حزب امانت با نام قبلی نور اوتان (نور وطن) حزب سیاسی حاکم در قزاقستان با بیش از ۷۶۲۰۰۰ عضو است. این حزب از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۲۰ تخت رهبری نورسلطان نظربایف رئیس‌جمهوری پیشین قزاقستان بود. اما در سال ۲۰۲۲ حزب با ریاست ارلان قوشانوف رهبری می‌شود. تحت رهبری ۲۱ ساله نورسلطان نظربایف، رئیس‌جمهور پیشین، یعنی سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۲۰ حزب امانت به‌طور مداوم در تمامی انتخاباتهای ریاست جمهوری و پارلمانی ملی قزاقستان پیروز شده بود، اگرچه مخالفان در این مورد تردید داشته و این برنده شدن با به دلیل تفلب و فقدان مخالفان و امکان فعالیت
با به دلیل تفلب و فقدان مخالفان و امکان فعالیت اپوزسیون مربوط می‌دانند. هسته اولیه این حزب در ۱۲ فوریه ۱۹۹۹ توسط نخست‌وزیر سابق سرگئی ترشچنکو و نورسلطان نظربایف، پس از ادغام چندین حزب مانند: اتحادیه خلق اتحاد قزاقستان، جنبش لیبرال قزاقستان و جنبش "برای قزاقستان - ۲۰۳۰" به عنوان اوتان (قزاقستان) به معنی وطن تأسیس شد. پس از آن، اوتان در نهایت احزاب دیگری مانند حزب دموکرات، حزب تعاونی مردم، آسار و اخیراً احزاب مدنی و ارضی را در سال ۲۰۰۶ جذب کرد تا به بزرگ‌ترین حزب تبدیل شود و جایگاه حزب قدرت را به دست آورد.
حزب تبدیل شود و جایگاه حزب قدرت را به دست آورد. در همان سال در دسامبر، اوتان به نور اوتان تغییر نام داد. در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۰۷، نور اوتان تمام کرسی‌های مورد مناقشه مجلس نمایندگان را به دست آورد و هیچ حزب دیگری تا سال ۲۰۱۲ در پارلمان باقی نماند. امانات به عنوان یک حزب محافظه کار، فراگیربا شکل حکومت استبدادی در نظر گرفته شده است که توسط شعب خود در سراسر کشور عمل می‌کند و این حزب در تمام ۱۶ بخش اداری قزاقستان و همچنین ۲۴۱ دفتر محلی حاضر است. حزب امانت خود را حزبی می‌داند که اصلاحات در امور اداری، تنوع
را حزبی می‌داند که اصلاحات در امور اداری، تنوع اقتصادی، دولت لیبرال، حاکمیت قانون و منافع ملی را ترویج می‌کند. تاریخچه. حزب امانت در دوران فعالیت خود که با نام‌های اوتان و نور اوتان شناخته می‌شد سه دبیرکل داشته است: نورسلطان نظربایف، قاسم جومارت توکایف، ارلان قوشانوف دوران نظربایف (۱۹۹۹–۲۰۲۲). ریشه‌های حزب امانت به اکتبر ۱۹۹۸ برمی گردد، زمانی که ستاد عمومی حمایت از نامزد ریاست جمهوری قزاقستان در آن سال یعنی نظربایف در انتخابات ۱۹۹۹ تشکیل شد. این ستاد توسط نخست‌وزیر سابق سرگئی ترشچنکو اداره می‌شد. اندکی پس
سابق سرگئی ترشچنکو اداره می‌شد. اندکی پس از پیروزی مجدد رئیس‌جمهور نورسلطان نظربایف در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۹۹ تصمیم گرفته شد که کارکنان حاضر در ستاد انتخاباتی فعالیت خود را متشکل کرده و این مجموعه به حزب سیاسی وطن یا به قزاقی «اوتان» تبدیل شوند که متعاقباً این حزب به صورت رسمی در ۱۲ فوریه ۱۹۹۹ به ثبت رسید. کنگره مؤسس و آغاز فعالیت‌های حزبی. اولین کنگره مؤسس حزب در تاریخ ۱ مارس ۱۹۹۹ در آلماتی برگزار شد. در این کنگره حدود ۴۰۰ نماینده شرکت کردند. از این تعداد نزدیک به نیمی در بخش‌های دولیت شاغل بودند.