payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که اول زن و بچه داشته باشیم. این کشتی به طور کامل مجهز است و همه کسانی که در آن هستند، نجات خواهند یافت.» تیلی تاوسیگ باید از شوهرش (امیل تاوسیگ) دور می‌شد و همراه دخترش به قایق نجات شماره ۸ می‌رفت. وقتی سلنی یاسبک دید که شوهرش قرار نیست در قایق به او بپیوندد، بیهوده تلاش کرد تا به سمت او بازگردد؛ زیرا قایق به سمت دریا می‌افتاد. هاروی (شوهر شارلوت کالیر) در حالی که ۲ دریانورد او را به داخل قایق نجات می‌بردند، همسرش را صدا کرد: «برو، لوتی! به خاطر خدا، شجاع باش و برو! من در یک قایق دیگر می‌نشینم!» هیچ یک از
و برو! من در یک قایق دیگر می‌نشینم!» هیچ یک از این دو جان سالم به در نبردند. زوج های دیگر حاضر به جدایی نشدند. ایدا استراوس به شوهرش (ایزیدور استراوس) که یکی از مالکان فروشگاه بزرگ میسیز و عضو سابق مجلس نمایندگان ایالات متحده بود، گفت: «ما سال‌هاست که با هم زندگی می‌کنیم. هر جا که تو بروی، من می‌روم.» آنها روی یک جفت صندلی عرشه نشستند و منتظر پایان خود بودند. بنجامین گوگنهایم (صنعتگر) جلیقه نجات و ژاکت خود را به کلاه و لباس شب درآورد و اعلام کرد که می‌خواهد مانند یک جنتلمن پایین بیاید. در این مرحله، اکثریت
مانند یک جنتلمن پایین بیاید. در این مرحله، اکثریت قریب به اتفاق مسافرانی که سوار قایق های نجات شده بودند از کلاس یک و دو بودند. تعداد کمی از مسافران کلاس سوم خود را به عرشه رسانده بودند و بیشتر آنها هنوز در پیچ و خم راهروها گم شده بودند یا در پشت دروازه‌ها و پارتیشن‌هایی محبوس بودند که محل اقامت مسافران کلاس سوم را از مناطق درجه یک و دو جدا می‌کرد. این جداسازی صرفاً به دلایل اجتماعی نبود، بلکه یکی از الزامات قوانین مهاجرت ایالات متحده بود که به منظور کنترل مهاجرت و جلوگیری از گسترش بیماری های عفونی،
کنترل مهاجرت و جلوگیری از گسترش بیماری های عفونی، مسافران درجه سه را الزامی میکرد. مسافران درجه یک و دو در کشتی های فراآتلانتیک در اسکله های اصلی منهتن پیاده شدند، اما مسافران درجه سه مجبور بودند در جزیره الیس بررسی های بهداشتی و پردازش را انجام دهند. حداقل در برخی از نقاط، خدمه تایتانیک به نظر می‌رسد که به طور فعال مانع از فرار مسافران درجه سوم شده‌اند. ظاهراً برخی از دروازه‌ها برای جلوگیری از هجوم مسافران درجه سوم به قایق های نجات توسط خدمه قفل و محافظت می‌شدند. مارگارت مورفی (بازمانده ایرلندی) در می
می‌شدند. مارگارت مورفی (بازمانده ایرلندی) در می ۱۹۱۲ نوشت: «قبل از اینکه همه مسافران درجه سوم حتی شانسی برای زندگی داشته باشند، ملوانان تایتانیک درها و راه های همراهی را که از بخش کلاس سوم منتهی می‌شد، بستند… انبوهی از مردان در تلاش بودند که به یک عرشه بالاتر بروند و همه با ملوانان کتک کاری می‌کردند و می‌جنگیدند و به آنها دشنام می‌دادند. زنان و چند کودک آنجا دعا و گریه می‌کردند. سپس ملوانان دریچه های منتهی به بخش درجه سه را محکم کردند. آنها گفتند که می‌خواهند هوا را در آنجا نگه دارند تا کشتی بتواند مدت
هوا را در آنجا نگه دارند تا کشتی بتواند مدت بیشتری بیدار بماند. این بدان معنی بود که تمام امید برای کسانی که هنوز آنجا بودند از بین رفته بود.» یک مسیر طولانی و پر پیچ و خم باید طی می‌شد تا به عرشه رسید. محل اقامت درجه سه در عرشه های C تا G واقع شده بود و در انتهای انتهایی عرشه قرار داشت و به همین ترتیب دورترین مکان از قایق های نجات بود. در مقابل، اقامتگاه درجه یک در عرشه های بالایی قرار داشت و به همین ترتیب نزدیکترین بود. بنابراین نزدیکی به قایق های نجات به یک عامل کلیدی در تعیین اینکه چه کسی سوار آنها
به یک عامل کلیدی در تعیین اینکه چه کسی سوار آنها میشود، تبدیل شد. همچنین بسیاری از مسافران درجه سه، انگلیسی نمی‌دانستند یا صحبت نمی‌کردند. شاید تصادفی نبود که مهاجران ایرلندی انگلیسی‌زبان به‌طور نامتناسبی در بین مسافران درجه سومی که جان سالم به در بردند، حضور داشتند. بسیاری از کسانی که زنده ماندند، جان خود را مدیون جان ادوارد هارت (مهماندار درجه سوم) بودند که ۳ بار داخل کشتی را سیاحت کرد تا گروه‌هایی از مسافران درجه سه را تا عرشه قایق همراهی کند. برخی دیگر از دروازه های باز راه خود را طی کردند یا از نردبان
دروازه های باز راه خود را طی کردند یا از نردبان های اضطراری بالا رفتند. برخی که شاید از همه چیز غرق شده بودند، هیچ تلاشی برای فرار نکردند و در کابین خود ماندند یا در اتاق غذاخوری درجه سوم برای دعا جمع شدند. چارلز هندریکسون (آتش نشان پیشتاز) انبوهی از مسافران درجه سه را با صندوق و دارایی‌هایشان در زیر عرشه دید، انگار منتظر کسی بودند که آنها را هدایت کند. وین کریگ وید (روانشناس) این را به «انفعال رواقی» نسبت می‌دهد که نسل‌ها از مافوق اجتماعی به آنها گفته‌اند که چه باید بکنند. آگوست ونرستروم (یکی از مسافران
که چه باید بکنند. آگوست ونرستروم (یکی از مسافران درجه سومی که نجات یافت) بعداً اظهار داشت که بسیاری از همراهانش برای نجات خود تلاشی نکرده‌اند. او نوشت: «صدها نفر در یک دایره [در سالن غذاخوری درجه سوم] با یک واعظ در وسط، دعا می‌کردند، گریه می‌کردند، از خدا و مریم می‌خواستند که به آنها کمک کنند. آنها آنجا دراز کشیدند و فریاد زدند و هرگز دستی برای کمک به خود بلند نکردند. آنها قدرت اراده خود را از دست داده بودند و از خدا انتظار داشتند که همه کارها را برای آنها انجام دهد.» راه اندازی آخرین قایق های نجات. تا
انجام دهد.» راه اندازی آخرین قایق های نجات. تا ساعت ۱:۳۰ بامداد، زاویه رو به پایین تایتانیک در حال افزایش بود، اما با افزایش شیب به بندرگاه کشتی، بیشتر از ۵ درجه نبود. وخامت اوضاع در لحن پیام های ارسال شده از کشتی منعکس شد؛ در ساعت ۱:۲۵ بامداد، پیغام داد که «زنان سوار قایق‌ها می‌شوند». در ساعت ۱:۳۵ بامداد، پیغام داد که «موتورخانه در حال آبگرفتگی است». در ساعت ۱:۴۵ بامداد، پیغام داد که «موتورخانه تا دیگ های بخار پر شده است». این آخرین سیگنال قابل درک تایتانیک بود که با شروع از کار افتادن سیستم الکتریکی کشتی
بود که با شروع از کار افتادن سیستم الکتریکی کشتی ارسال شد. پیام های بعدی درهم و نامفهوم بود. با این حال، دو اپراتور رادیویی تقریباً تا آخر به ارسال پیام های خطر ادامه دادند. قایق های باقی مانده بسیار نزدیک به ظرفیت و با عجله فزاینده پر شدند. قایق نجات شماره ۱۱ با ۵ نفر بیشتر از ظرفیت اسمی خود پر شد. با پایین آمدن آن، تقریباً توسط آب پمپاژ شده از کشتی، غرق شد. قایق نجات شماره ۱۳ به سختی از همین مشکل جلوگیری کرد، اما سرنشینان نتوانستند طناب‌هایی که قایق از آن پایین آمده بود را رها کنند. هنگام پایین آمدن،
آن پایین آمده بود را رها کنند. هنگام پایین آمدن، مستقیماً زیر قایق نجات شماره ۱۵ به سمت عقب حرکت کرد. طناب‌ها به موقع قطع و هر دو قایق به سلامت دور شدند. اولین علائم وحشت زمانی مشاهده شد که گروهی از مسافران مرد سعی کردند با عجله قایق نجات شماره ۱۴ سمت بندرگاه را در حالی که با ۴۰ سرنشین در حال فرود آمدن بود، برانند. هارولد لو (افسر پنجم تایتانیک) که مسئولیت قایق را برعهده داشت، برای کنترل جمعیت بدون آسیب رساندن، ۳ تیر اخطار به هوا شلیک کرد. ۵ دقیقه بعد، قایق نجات شماره ۱۶ پایین آمد. در میان مسافران کشتی،
نجات شماره ۱۶ پایین آمد. در میان مسافران کشتی، وایولت جساپ (مهماندار) بود که ۴ سال بعد در جنگ جهانی اول از غرق شدن یکی از کشتی های خواهر تایتانیک به نام بریتانیک نیز جان سالم به در برد. قایق تاشو C در ساعت ۱:۴۰ بامداد از منطقه سمت راست عرشه کاملاً خالی از مردم راه اندازی شد، زیرا اکثر کسانی که روی عرشه بودند به سمت پاشنه کشتی حرکت کرده بودند. روی این قایق بود که جی بروس اسمای (رئیس و مدیرعامل وایت استار لاین) با فرار از کشتی به جنجالی‌ترین بازمانده تایتانیک تبدیل شد؛ عملی که بعداً به عنوان بزدلی محکوم شد.
تبدیل شد؛ عملی که بعداً به عنوان بزدلی محکوم شد. در ساعت ۱:۴۰ بامداد، قایق نجات شماره ۲ پایین آمد. در حالی که هنوز در سطح عرشه بود، لایتولر قایق را پیدا کرده بود که توسط مردانی اشغال شده بود که او بعداً نوشت: «نه بریتانیایی بودند و نه از نژاد انگلیسی‌زبان... [بلکه] از دسته وسیعی بودند که دریانوردان آن را به عنوان داگو میشناختند.» بعد از اینکه با تهدید با هفت تیر خالی آنها را بیرون کرد، نتوانست زن و بچه کافی برای پر کردن قایق پیدا کند و آن را با تنها ۲۵ سرنشین از ۴۰ ظرفیت ممکن پایین آورد. جان جیکوب آستور
از ۴۰ ظرفیت ممکن پایین آورد. جان جیکوب آستور همسرش را در ساعت ۱:۵۵ بامداد با قایق نجات شماره ۴ به محل امنی برد، اما لایتولر از ورودش امتناع کرد، حتی اگر ۲۰ صندلی از ۶۰ صندلی در کشتی خالی بود. آخرین قایقی که راه اندازی شد، قایق تاشو D بود که در ساعت ۲:۰۵ بامداد با ۲۵ سرنشین حرکت کرد؛ دو مرد دیگر هنگام پایین آمدن قایق روی آن پریدند. آب به عرشه کشتی رسیده بود و سینه‌گاه کشتی در اعماق آب بود. یکی از مسافران درجه یک به نام ادیث کورس ایوانز جای خود را در قایق رها کرد و در نهایت در این فاجعه جان باخت. او یکی از
کرد و در نهایت در این فاجعه جان باخت. او یکی از تنها ۴ زن کلاس اول بود که در غرق شدن جان خود را از دست داد. چند نفر از بازماندگان، از جمله یوجین دالی (مسافر کلاس سوم) و جورج ریمز (مسافر کلاس اول) ادعا کردند که افسری را دیده‌اند که در حین عجله برای یک قایق نجات به ۱ یا ۲ مرد شلیک کرده و سپس به خود شلیک کرده است. شایعه شده بود که افسر مرداک بوده است. طبق گزارش‌ها، توماس اندروز آخرین بار پس از ساعت ۲:۰۵ بامداد در اتاق سیگار درجه یک دیده شد و ظاهراً هیچ تلاشی برای فرار نمی‌کرد. با این حال، گزارش های دیگر حاکی
فرار نمی‌کرد. با این حال، گزارش های دیگر حاکی از آن است که اندروز ممکن است قبل از ساعت ۱:۴۰ بامداد در اتاق سیگار بوده باشد و سپس به کمک به تخلیه ادامه داده است؛ گزارش شده است که او در حال پرتاب صندلی های عرشه به داخل اقیانوس برای مسافران در آب دیده شده است و شاید برای جستجوی کاپیتان اسمیت به سمت پل می‌رود. کاپیتان اسمیت آخرین بازدید از عرشه را انجام داد و به اپراتور های رادیویی و سایر خدمه گفت: «حالا هر کسی برای خودش است.» و به مردانی که سعی در راه اندازی قایق تاشو A داشتند، گفت: «خب پسران، تمام تلاش خود
قایق تاشو A داشتند، گفت: «خب پسران، تمام تلاش خود را برای زنان و بچه‌ها انجام دهید و مراقب خودتان باشید.» و درست قبل از شروع غرق شدن نهایی کشتی به پل بازگشت. تصور می‌شود که او ممکن است تصمیم گرفته باشد که با کشتی خود به پایین برود و هنگام غرق شدن پل، روی پل جان باخته باشد. با این حال، چندین بازمانده از جمله هارولد براید، اسمیت را دیدند که از روی پل پرید. سسیل فیتزپاتریک (مهماندار سالن غذاخوری) مدعی شد که اندروز را دیده است که با اسمیت از دریا پریده است. در حالی که بیشتر مسافران و خدمه به سمت پاشنه کشتی
در حالی که بیشتر مسافران و خدمه به سمت پاشنه کشتی حرکت می‌کردند، جایی که توماس بایلز (مسافر درجه دو) در حال شنیدن اعترافات و بخشش بود، گروه موسیقی تایتانیک بیرون از سالن بدنسازی می‌نواخت. تایتانیک، ۲ گروه موسیقی مجزا داشت. یکی ۵ نفری به رهبری والاس هارتلی بود که بعد از شام و در مراسم مذهبی می‌نواختند و دیگری ۳ نفری بود که در قسمت پذیرش و بیرون از کافه و رستوران می‌نواختند. این دو گروه، کتابخانه‌ها و تنظیمات جداگانه‌ای داشتند و قبل از غرق شدن با هم نوازندگی نکرده بودند. حدود ۳۰ دقیقه پس از برخورد با کوه یخ،
بودند. حدود ۳۰ دقیقه پس از برخورد با کوه یخ، دو گروه احتمالاً توسط هیو والتر مک الروی (صندوقدار ارشد) یا کاپیتان اسمیت فراخوانده شدند و به آنها دستور دادند که در سالن کلاس اول بنوازند. مسافران حاضر، آنها را با نواختن آهنگ های پر جنب و جوش مانند «گروه رگتایم الکساندر» به یاد می‌آورند. مشخص نیست که این دو نوازنده پیانو در حال حاضر همراه گروه بودند یا خیر. زمان دقیق مشخص نیست، اما نوازندگان بعداً به سطح عرشه ورودی درجه یک نقل مکان کردند. بر خلاف تصور، هیچ مدرکی وجود ندارد که آنها روی عرشه حرکت کرده‌اند، اما
وجود ندارد که آنها روی عرشه حرکت کرده‌اند، اما در داخل ماندند؛ زیرا ادوارد براون (مهماندار) ادعا کرد که آنها را در بالای راه پله در ورودی درجه یک دیده است. بخشی از فولکلور ماندگار غرق شدن کشتی تایتانیک این است که نوازندگان سرود «خدای من به تو نزدیکتر است» را هنگام غرق شدن کشتی پخش کردند، اگرچه برخی این را مشکوک می‌دانند. با این وجود، این ادعا در میان اولین گزارش‌ها از غرق شدن ظاهر شد و این سرود به قدری با فاجعه تایتانیک مرتبط شد که میله های افتتاحیه آن بر روی بنای یادبود والاس هارتلی (رهبر ارکستر تایتانیک)
بنای یادبود والاس هارتلی (رهبر ارکستر تایتانیک) حک شد. آرچیبالد گریسی قاطعانه آن را در حساب خود که بلافاصله پس از غرق شدن نوشته بود، رد کرد و هارولد براید گفت که او صدای گروه موسیقی را شنیده است که رگتایم می‌نوازد؛ سپس «پاییز» که شاید منظور او والس «رویای پاییزی» محبوب آن زمان آرچیبالد جویس بوده است. جورج اورل (رهبر ارکستر کشتی نجات کارپاتیا) که با بازماندگان صحبت کرد، گفت: «انتظار می‌رود که گروه موسیقی کشتی در هر شرایط اضطراری برای آرام کردن مسافران بنوازند. پس از برخورد تایتانیک به کوه یخ، گروه موسیقی
پس از برخورد تایتانیک به کوه یخ، گروه موسیقی شروع به پخش موسیقی روشن و موسیقی رقص و آهنگ های طنز و هر چیزی که از وحشت زده شدن مسافران جلوگیری می‌کرد، کرد... مسافران وحشت زده مختلف شروع به فکر کردن به مرگی کردند که با آنها روبرو شد و از مدیر گروه موسیقی خواستند که سرودهایی بنوازد. سرودی که برای همه جذاب بود، «خدای من به تو نزدیکتر است» بود. به گفته گریسی، آهنگ‌هایی که گروه موسیقی پخش می‌کرد «شاد» بود، اما او هیچ‌کدام از آنها را نمی‌شناخت. گفت که اگر «خدای من به تو نزدیکتر است» را می‌نواختند، «باید متوجه آن
به تو نزدیکتر است» را می‌نواختند، «باید متوجه آن می‌شد و آن را یک بی‌تدبیری می‌پنداشت. هشدار مرگ فوری برای همه ما و یکی ممکن است باعث ایجاد وحشت شود». چندین بازمانده از جمله براون که از آخرین کسانی بودند که کشتی را ترک کردند، گفتند که گروه موسیقی تا شروع غرق شدن نهایی کشتی به نواختن خود ادامه داد. گریسی گفت که گروه موسیقی حداقل 30 دقیقه قبل از غرق شدن کشتی، نواختن را متوقف کرد. الجرنون هنری بارکورث (مسافر درجه یک) گفت: «من نمی‌خواهم شجاعت کسی را کم کنم، اما می‌توانم اشاره کنم که وقتی برای اولین بار روی
اما می‌توانم اشاره کنم که وقتی برای اولین بار روی عرشه آمدم، گروه موسیقی در حال نواختن والس بود. دفعه بعد از جایی که گروه مستقر بود رد شدم، اعضا ابزار خود را به زمین انداخته بودند و دیده نمی‌شدند.» گروه موسیقی می‌توانست برای بازیابی کمربند نجات خود به‌طور موقت نواختن را متوقف کند و سپس از سر گرفته شود. براید هنگام خروج از کابین رادیو که در حال حاضر غرق شده بود، در شرکت اپراتور رادیو دیگر (جک فیلیپس)، صدای نواختن گروه موسیقی را شنید. او با خدمه‌ای که براید فکر می‌کرد «متصدی سوخت کوره یا کسی از زیر عرشه»
فکر می‌کرد «متصدی سوخت کوره یا کسی از زیر عرشه» است، جنگیده بود که مخفیانه وارد کابین رادیو شده بود و تلاش کرده بود کمربند نجات فیلیپس را بدزدد. براید بعداً نوشت: «من وظیفه‌ام را انجام دادم. امیدوارم [کار مرد را] تمام کرده باشم. نمی‌دانم. او را در کف کابین اتاق رادیو رها کردیم و او حرکت نمی‌کرد.» ۲ اپراتور رادیویی در جهت مخالف رفتند؛ فیلیپس به عقب به سمت پاشنه کشتی و براید به جلو به سمت قایق نجات تاشو B حرکت کرد. در همین حال، فیلیپس به طرز مشکوکی جان خود را از دست داد. اطلاعات متناقض منجر به این باور عمومی
از دست داد. اطلاعات متناقض منجر به این باور عمومی شد که فیلیپس احتمالاً موفق شده است خود را به قایق نجات تاشو B برساند که مسئولیت آن بر عهده چارلز لایتولر (افسر دوم تایتانیک) به همراه براید بود، اما شب دوام نیاورد. براید در مصاحبه خود با نیویورک تایمز گفت که مردی از قایق B مرده است و هنگامی که او سوار بر کارپاتیا شد، دید که آن مرد، فیلیپس است. گریسی نیز در حال حرکت به سمت عقب بود، اما هنگامی که به سمت پاشنه کشتی حرکت کرد، متوجه شد که مسیرش توسط «انبوهی از انسان‌ها در عمق چند خط که عرشه کشتی پوشانده‌اند»،
انسان‌ها در عمق چند خط که عرشه کشتی پوشانده‌اند»، مسدود شده است؛ صدها مسافر درجه سه که سرانجام درست در زمانی که آخرین قایق های نجات حرکت کردند، به عرشه رسیدند. او از فکر رفتن به عقب دست کشید و برای دور شدن از جمعیت به داخل آب پرید. آخرین دقایق غرق شدن. در حدود ساعت ۲:۱۵ بامداد، زاویه تایتانیک در آب به سرعت شروع به افزایش کرد؛ زیرا آب از طریق دریچه های عرشه، قسمت‌هایی از کشتی که قبلاً زیر آب نرفته بود را پر کرد. افزایش ناگهانی زاویه او که یکی از بازماندگان آن را «موج غول پیکر» نامید، باعث شد که از انتهای
آن را «موج غول پیکر» نامید، باعث شد که از انتهای جلوی عرشه در امتداد کشتی شسته شود و بسیاری از مردم را در خود غرق کند. کسانی از جمله جیمز پاول مودی (افسر ششم تایتانیک) و آرچیبالد گریسی که سعی در راه اندازی قایق های تاشو A و B داشتند، همراه با آن دو قایق از بین رفتند (قایق B به صورت وارونه و هارولد براید زیر آن گیر افتاده بود و قایق A تا حدودی غرق شده و دو طرف آن بالا نیامده بود). براید و گریسی در قایق B زنده ماندند، اما مودی جان خود را از دست داد. چارلز لایتولر (افسر دوم تایتانیک) که تلاش کرده بود تا قایق
(افسر دوم تایتانیک) که تلاش کرده بود تا قایق تاشو B را راه اندازی کند، متوجه شد که رفتن به سمت پاشنه کشتی بیهوده خواهد بود و از پشت بام اتاق افسران شیرجه زد. لایتولر ضرب آب را مانند «۱,۰۰۰ چاقویی که به بدن یک نفر فرو می‌کنند» توصیف کرد. لایتولر با رسیدن به سطح آب، لانه کلاغ کشتی را که اکنون همسطح آب بود، دید و شروع به شنا کردن به سمت آن به عنوان مکانی امن کرد. سپس، هنگامی که آب به یکی از هواکش های جلوی کشتی سرازیر شد، لایتولر از زیر آن مکیده شد. او مدتی در اثر فشار آب ورودی به توری چسبید تا اینکه «یک
در اثر فشار آب ورودی به توری چسبید تا اینکه «یک انفجار هوای گرم» از اعماق کشتی از هواکش بیرون زد و او را به سطح آب در کنار قایق تاشو واژگون شده B پرتاب کرد. او سپس متوجه شد که به دلیل وزن ششلول وبلی (۱.۱ کیلوگرم) که در جیب کتش حمل می‌کرد، نمی‌تواند به درستی شنا کند؛ بنابراین به سرعت آن را دور انداخت. به دنبال آن، او قایق تاشو B را دید که به صورت وارونه شناور بود و چندین شناگر به آن آویزان بودند. او به سمت آن شنا کرد و در جلو به یک طناب چسبید. سپس دودکش جلویی کشتی شکسته شد و به آب برخورد کرد و موجی ایجاد
کشتی شکسته شد و به آب برخورد کرد و موجی ایجاد کرد که آن قایق را به فاصله ۵۰ یارد (۴۵.۷۲ متر) از کشتی در حال غرق شدن دور کرد؛ چندین نفر از جمله چارلز دوان ویلیامز (مسافر درجه یک) که در آب دست و پا می‌زدند را تا حد مرگ له کرد، اما لایتولر که در کنار آنها بود، جان سالم به در برد. کسانی که هنوز در کشتی بودند، احساس می‌کردند که ساختار او در اثر فشار های شدید می‌لرزد. همان‌طور که جک تایر (مسافر درجه یک) توصیفش کرد: «گهگاه صدایی خفه شده یا انفجاری در داخل کشتی شنیده می‌شد. حالا، بدون هیچ هشداری به نظر می‌رسید که
می‌شد. حالا، بدون هیچ هشداری به نظر می‌رسید که او به جلو و با زاویه حدود ۱۵ درجه به داخل آب حرکت کرد. این حرکت با هجوم آب به سمت ما با صدای غرشی همراه با انفجار های خفه‌تر بود. مثل ایستادن زیر یک پل راه آهن فولادی بود در حالی که یک قطار سریع السیر از بالای سرش می‌گذرد که با سر و صدای یک کارخانه فولاد فشرده و شکستگی گسترده چین در هم آمیخته شده بود.» شاهدان عینی در حالی که کشتی در آب به سمت پایین کج می‌شد، پاشنه کشتی را دیدند که در هوا به سمت بالا می‌رفت. گفته می‌شود که به زاویه ۳۰ تا ۴۵ درجه رسیده است،
گفته می‌شود که به زاویه ۳۰ تا ۴۵ درجه رسیده است، همانطور که لارنس بیزلی بعداً بیان کرد: «ظاهراً حول مرکز جاذبه دقیقاً در انتهای میان کشتی‌ها می‌چرخد.» بسیاری از بازماندگان صدای بزرگی را توصیف کردند که برخی آن را به انفجار دیگ های بخار نسبت دادند. بیزلی آن را به‌عنوان «تا حدودی ناله، تا حدودی لرزش و تا حدودی در هم کوبیدن و یک غرش ناگهانی که مانند انفجار نبود؛ پی در پی برای چند ثانیه، احتمالاً ۱۵ تا ۲۰ ثانیه» ادامه یافت. او آن را به این نسبت داد که «موتورها و ماشین‌آلات از پیچ و مهره‌ها و یاتاقان‌هایشان شل
و ماشین‌آلات از پیچ و مهره‌ها و یاتاقان‌هایشان شل می‌شوند و از میان محفظه‌ها می‌افتند و همه چیز را در سر راهشان خرد می‌کنند». پس از ۱ دقیقه دیگر، چراغ های کشتی یک بار چشمک زدند و سپس برای همیشه خاموش شدند و تایتانیک را در تاریکی فرو برد. جک تایر به یاد می‌آورد که «گروه‌هایی متشکل از ۱,۵۰۰ نفر را دیده است که هنوز سرنشین بودند و به‌صورت دسته‌ها یا دسته‌هایی مانند زنبور های ازدحامی به هم چسبیده بودند؛ فقط برای سقوط دسته‌جمعی، جفت یا منفرد به‌عنوان قسمت بزرگ پاشنه کشتی، ۲۵۰ فوت (۷۶.۲ متر) از آن به آسمان بلند
کشتی، ۲۵۰ فوت (۷۶.۲ متر) از آن به آسمان بلند شد.» آخرین لحظات تایتانیک. تایتانیک در معرض نیرو های مخالف شدید قرار گرفت (سینه کشتی او را به پایین می‌کشید، در حالی که هوای داخل پاشنه کشتی او را به سطح آب نگه می‌داشت) که در ناحیه دریچه موتورخانه که یکی از ضعیفترین نقاط ساختار کشتی بود، متمرکز شده بود. مدت کوتاهی پس از خاموش شدن چراغ‌ها، کشتی از هم جدا شد. سینه کشتی غرق شده ممکن است برای مدت کوتاهی به وسیله صفحه های آهن ته کشتی به پاشنه کشتی چسبیده باشد، پاشنه کشتی را قبل از جدا شدن تا زاویه بالایی کشیده و
کشتی را قبل از جدا شدن تا زاویه بالایی کشیده و پاشنه کشتی را برای چند لحظه بیشتر به حالت شناور رها کرده است. قسمت جلوی پاشنه کشتی خیلی سریع آب گرفته و باعث کج شدن آن می‌شود و سپس برای مدت کوتاهی ته نشین می‌شود تا غرق شود. کشتی در ساعت ۲:۲۰ بامداد (۲ ساعت و ۴۰ دقیقه پس از برخورد با کوه یخ) از دید ناپدید شد. جک تایر گزارش داد که روی سطح آب می‌چرخد و «به تدریج عرشه‌اش را از ما دور می‌کند، گویی می‌خواهد این منظره وحشتناک را از دید ما پنهان کند… سپس، با سر و صدای بی جان شده ناشی از ترکیدن چند دیوارپوش بزرگ
صدای بی جان شده ناشی از ترکیدن چند دیوارپوش بزرگ آخرش، او بی سر و صدا از ما دور شد و به دریا رفت.» افسران بازمانده تایتانیک و برخی از بازماندگان برجسته شهادت دادند که کشتی به صورت یک تکه غرق شده است، اعتقادی که توسط تحقیقات بریتانیا و آمریکا در مورد فاجعه تأیید شد. آرچیبالد گریسی که همراه با گروه روی عرشه تفرجگاه بود، اظهار داشت که «عرشه های تایتانیک در زمان غرق شدن دست‌نخورده بود و وقتی من با او غرق شدم، بیش از هفت شانزدهم کشتی در زیر آب بود و هیچ نشانه‌ای از شکست قریب الوقوع عرشه یا کشتی وجود نداشت.»
از شکست قریب الوقوع عرشه یا کشتی وجود نداشت.» رابرت بالارد استدلال کرد که بسیاری از گزارش های بازماندگان دیگر نشان می‌دهد که کشتی در حین غرق شدنش به دو نیم شده است. از آنجایی که اکنون مشخص شده است که موتورها همراه با بیشتر دیگ های بخار در جای خود باقی مانده‌اند، «صدای بزرگ» شنیده شده توسط شاهدان و نشست لحظه‌ای پاشنه کشتی احتمالاً ناشی از شکسته شدن کشتی بوده است تا شل شدن اتصالاتش یا انفجارات دیگ بخار. دو نظریه اصلی در مورد اینکه چگونه کشتی به دو قسمت تقسیم شد وجود دارد؛ نظریه «از بالا به پایین» و نظریه
شد وجود دارد؛ نظریه «از بالا به پایین» و نظریه «منگوت» که به نام خالق آن، روی منگوت نامگذاری شده است. نظریه محبوب‌تر «از بالا به پایین» بیان می‌کند که فروپاشی بر روی نقطه ضعف ساختاری در ورودی اولین اتاق دیگ بخار متمرکز بود و این فروپاشی ابتدا در عرشه های بالایی قبل از ساقط شدن صفحه های آهن ته کشتی شکل گرفت. فروپاشی، کشتی را کاملاً تا دو کف جدا کرد که به عنوان یک لولا عمل می‌کرد و سینه کشتی و پاشنه کشتی را به یکدیگر متصل می‌کرد. از این جهت، سینه کشتی می‌توانست تا زمانی که دو کف کشتی شکست خورد و در نهایت هر
تا زمانی که دو کف کشتی شکست خورد و در نهایت هر دو بخش کشتی از هم جدا شدند، پاشنه کشتی را پایین بکشد. نظریه «منگوت» فرض می‌کند که کشتی از نیرو های فشاری شکسته است و نه تنش شکست که منجر به شکستگی از پایین به بالا می‌شود. در این مدل، ابتدا دو کف کشتی از کار افتاد و مجبور شد به سمت بالا در عرشه های پایینی بچسبد؛ زیرا شکستگی به عرشه های بالایی می‌رسید. کشتی توسط عرشه B که دارای ۶ صفحه دوبلور بزرگ بود، قطعات فولادی ذوزنقه‌ای که برای جلوگیری از ایجاد شکاف در دودکش در دریا بود که به‌عنوان حائل عمل می‌کرد و
دودکش در دریا بود که به‌عنوان حائل عمل می‌کرد و شکستگی‌ها را دور می‌کرد، نگه داشت. همانطور که محتویات بدنه از کشتی بیرون ریخت، عرشه B از کار افتاد و باعث شد تا برج عقب کشتی و روبنا های برج جلوی کشتی از پاشنه کشتی جدا شوند؛ زیرا سینه کشتی آزاد شد و غرق شد. پس از فرو رفتن آنها به زیر، سینه کشتی و پاشنه کشتی تنها حدود ۵ تا ۶ دقیقه طول کشید تا ۳,۷۹۵ متر (۱۲,۴۵۱ فوت) غرق شوند و ردپایی از ماشین آلات سنگین، تن‌ها زغال سنگ و مقادیر زیادی زباله از داخل تایتانیک ریخته شود. دو قسمت کشتی با فاصله حدود ۶۰۰ متری (۲,۰۰۰
شود. دو قسمت کشتی با فاصله حدود ۶۰۰ متری (۲,۰۰۰ فوت) از هم بر روی یک ناحیه موج‌دار ملایم از بستر دریا فرود آمدند. بخش کارآمد سینه کشتی تقریباً با زاویه‌ای که روی سطح گرفته بود، به پایین آمدن خود ادامه داد و با سرعت تخمینی ۲۵ تا ۳۰ مایل بر ساعت (۴۰ تا ۴۸ کیلومتر بر ساعت) از جلو با زاویه‌ای کم عمق به کف دریا برخورد کرد. حرکت آن باعث شد که یک گودال عمیق در بستر دریا حفر کند و قبل از اینکه ناگهان متوقف شود، آن قسمت را تا عمق ۲۰ متری (۶۶ فوت) در رسوب مدفون کرد. کاهش ناگهانی سرعت باعث شد ساختار سینه کشتی دقیقاً
کاهش ناگهانی سرعت باعث شد ساختار سینه کشتی دقیقاً جلوتر از پل، چندین درجه به سمت پایین خم شود. عرشه‌ها در انتهای عقب بخش سینه کشتی که قبلاً در طول شکست ضعیف شده بودند، یکی روی دیگری فرو ریخت. به نظر می‌رسد که بخش پاشنه کشتی تقریباً به صورت عمودی پایین آمده است، احتمالاً هنگام سقوط می‌چرخد. مخازن خالی و بستاب‌ها در حین پایین آمدن منفجر شدند، ساختار را پاره کردند و دنده های فولادی عرشه پاشنه کشتی را به عقب تا کردند. این بخش با چنان قدرتی فرود آمد که خود را در عمق ۱۵ متری (۴۹ فوت) روی سکان مدفون کرد. عرشه‌ها
عمق ۱۵ متری (۴۹ فوت) روی سکان مدفون کرد. عرشه‌ها روی هم قرار گرفتند و روکش بدنه به طرفین پخش شد. پس از غرق شدن کشتی تا چند ساعت خرده‌هایش در بستر دریا سقوط می‌کردند. مسافران و خدمه در آب. بلافاصله پس از غرق شدن کشتی، صدها نفر در اقیانوس یخی مانده بودند که توسط خرده های کشتی احاطه شده بودند. متلاشی شدن تایتانیک در هنگام فرود او به بستر دریا باعث شد که خرده های شناور آن از جمله تیر های چوبی، در های چوبی، مبلمان، صفحه‌ها و تکه های چوب پنبه از دیوارها با سرعت به سطح آب بروند. اینها تعدادی از شناگران را مجروح و
سطح آب بروند. اینها تعدادی از شناگران را مجروح و احتمالاً کشته‌اند. دیگران از این خرده‌ها برای شناور نگه داشتن خود استفاده کردند. با دمای -۲ درجه سلسیوس (۲۸ درجه فارنهایت)، آب به‌طور کشنده‌ای سرد بود. غوطه ور شدن ناگهانی در آب یخ زده معمولاً در عرض چند دقیقه به دلایلی از جمله ایست قلبی، تنفس غیر قابل کنترل، شوک سرما و هیپوترمی منجر به مرگ می‌شود؛ تقریباً همه آنها در آب به دلیل ایست قلبی یا سایر واکنش های بدن به یخ زدن آب در عرض ۱۵ تا ۳۰ دقیقه جان خود را از دست دادند. تنها به ۱۳ نفر از آنها کمک شد تا وارد
دست دادند. تنها به ۱۳ نفر از آنها کمک شد تا وارد قایق های نجات شوند، با اینکه این قایق‌ها برای ۵۰۰ نفر بیشتر جا داشتند. کسانی که در قایق های نجات بودند از شنیدن صدای چیزی که لارنس بیزلی می‌گفت، وحشت زده شدند: «من مطمئنم هر احساس ممکن از ترس انسانی، ناامیدی، عذاب، رنجش شدید و خشم کور با نوت‌هایی از تعجب بی نهایت آمیخته شد، گویی هر یک از آنها می‌گفتند: چطور ممکن است که این اتفاق وحشتناک برای من بیفتد که در این تله مرگ گیر بیفتم؟» جک تایر آن را با صدای «ملخ در یک شب تابستانی» مقایسه کرد، در حالی که جورج ریمز
یک شب تابستانی» مقایسه کرد، در حالی که جورج ریمز که لحظاتی قبل از غرق شدن تایتانیک پرید، آن را این‌گونه توصیف کرد: «صدای ناله تاسف باری که هرگز فراموش نخواهم کرد، صدای آن بیچاره‌هایی که در اطراف شناور بودند و درخواست کمک می‌کردند؛ هولناک، مرموز و ماوراء طبیعی بود.» صدای جیغ و داد و فریاد مردم در آب، شوک بزرگی برای سرنشینان قایق های نجات بود که بسیاری از آنها تا آن لحظه معتقد بودند که همه قبل از غرق شدن کشتی فرار کرده‌اند؛ همانطور که بیزلی بعداً نوشت: «فریادها به صورت رعد و برق، غیر منتظره، غیر قابل تصور و