payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سیمگه ساگین با ایردیم ملاقات کرد که گفته می‌شود او به تولید آلبوم خودش کمک می‌کند. پس از یک سال کار با Erdem Kaynay، اولین آلبوم به نام EP EP Yeni Çıktı در در مارس ۲۰۱۱ توسط کایا موزیک منتشر شد. تک آهنگ اصلی آلبوم "Ödeme Vakti" همزمان با یک موسیقی همراه با موسیقی منتشر شد و در ادامه تصویری دیگر برای ترانه "Başı Dertte" منتشر شد. برای ارتقاء کار، سیمگه در برنامه‌هایی مانند نمایش بیض، دیسکو کرالی و هاکان بیگ حضور پیدا کرد. در مارس ۲۰۱۲، او در دومین جوایز Pal FM برنده جایزه بهترین هنرمند تازه‌وارد شد.] Yeni
FM برنده جایزه بهترین هنرمند تازه‌وارد شد.] Yeni Çıktı موفقیتی را که سیمگه انتظار داشت را به همراه نیاورد و بعداً در زندگی حرفه ای خود با بیان این که این امر به دلیل "تبلیغات ناخوشایند" شکست خورده‌است، این شکست را توصیف کرد. نعیم دیلمینر از هریت اولین شرح سیمگه ساگین را در مقاله خود توصیف کرد و اظهار داشت: "کایا [تولید] هیچ تلاشی برای معرفی خواننده جوان نکرد و این خواننده نوجوان خوش صدای نمی‌تواند صدای او را به اندازه نیاز خود شنیده کند. " سیمگه پس از اولین کار خود به اجرای خود ادامه داد و در سال ۲۰۱۳
کار خود به اجرای خود ادامه داد و در سال ۲۰۱۳ قراردادهای فصلی را برای انجام هفتگی در اسکیشر و ازمیر امضا کرد. برای ادامه کار، او قرارداد جدیدی را با شرکت موسیقی Doğan منعقد کرد و تک آهنگ "Bip Bip" را در سپتامبر ۲۰۱۴ منتشر کرد."Bip Bip" موفقیت بیشتری نسبت به ترانه‌هایی که او سه سال قبل از آن منتشر کرده بود، و او را در بازار موسیقی معرفی کرد و به قول سیمگه، "خواننده فراموش شده" را به زندگی بازگرداند. برای موسیقی فیلم ترانه، به کارگردانی نیهات آداباسی، سیمگه ساگین مبلغ قابل توجهی را خرج کرد و او را با تعادل
ساگین مبلغ قابل توجهی را خرج کرد و او را با تعادل ۳۰٬۰۰۰ پوندی در کارت اعتباری خود قرار داد، که او همچنان برای مدت زمانی بازپرداخت خود را پرداخت می‌کرد. سیمگه ساگین کار خود را با انتشار نسخه جلد آهنگ Riff Cohen "Dans mon quartier" ادامه داد که با نام "Miş Miş" به ترکی تبدیل شد و در ژوئن ۲۰۱۵ منتشر شد. این آهنگ در صدر جدول Türkçe Top 20 برای چهار عدد قرار گرفت، و سیمگه را به‌طور گسترده‌ای در داخل کشور شناخت و این امکان را برای او فراهم کرد تا تا پایان سال ۲۰۰ کنسرت برگزار کند. بر اساس گفته‌های Telifmetre،
کنسرت برگزار کند. بر اساس گفته‌های Telifmetre، این ترانه پخش شده‌ترین آهنگ در رادیو و تلویزیون در نیمه دوم سال بود. این ترانه در بسیاری از مراسم‌های اعطای جوایز از جمله جوایز Golden Objective که توسط انجمن روزنامه نگاران مجله برگزار می‌شود، به عنوان "بهترین آهنگ" انتخاب شد، در حالی که خود سیمگه در تعدادی از مراسم‌های جایزه از جمله ۴۲مین جوایز پروانه طلایی به عنوان "بهترین نوازنده تازه وارد" برگزیده شد. شرکت موسیقی Doğan همچنین به عنوان یکی از "آهنگ‌های شنیده شده سال ۲۰۱۵ بر روی سیستم عامل‌های دیجیتال" به
شده سال ۲۰۱۵ بر روی سیستم عامل‌های دیجیتال" به "میش میش" لوح طلایی داد. پس از انتشار «میش میش»، فعالیت سیمگه با دو تک آهنگ به مدت دو سال ادامه یافت. در ژانویه سال ۲۰۱۶، او دومین تک آهنگ "Yankı" خود را منتشر کرد، که در لیست‌های رسمی به شماره ۲ رسید و مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. طبق گفته‌های Telifmetre , "Yankı" پخش شده‌ترین آهنگ در رادیو و تلویزیون از ژانویه تا سپتامبر ۲۰۱۶ بود. در جوایز ستارگان سال، که توسط دانشگاه فنی یلدز برگزار شد، به این ترانه جایزه آهنگ بیشترین دوست (Liked Song) اهدا شد. موزیک
آهنگ بیشترین دوست (Liked Song) اهدا شد. موزیک ویدیوی این آهنگ در سال ۲۰۱۶ به نهمین ویدیوی پر بازدید ترکیه در یوتیوب در ترکیه تبدیل شد. در ژانویه سال ۲۰۱۶، او همچنین در فیلم Her Şey Aşktan مهمان شد. در ماه مه، وی در وودافون آرنا در طی مراسمی که به افتخار قهرمانی بشیکتاش در Süper Lig برگزار شد، اجرا کرد. دو ماه بعد، وی "کامره" را منتشر کرد، نسخه ای از ترانه بالیوود "Badtameez Dil" از فیلم Yeh Jawaani Hai Deewani (2013). موزیک ویدئو ایجاد شده برای این آهنگ بر اساس موضوع سفر زمانی و هزینه ۲۰۰۰۰۰ پوند ساخته
بر اساس موضوع سفر زمانی و هزینه ۲۰۰۰۰۰ پوند ساخته شده‌است. در ۴۳مین جوایز پروانه طلایی و چهاردهمین جوایز موسیقی رادیو بوشازیچی به عنوان "بهترین کلیپ ویدیویی" معرفی شد، دومین عنوان آن برنده شد. اگرچه "کامراً در ۴۳مین جوایز پروانه طلایی هیچ جایزه ای کسب نکرد، اما به سیمگه ساگین جایزه ستاره درخشان داده شد. در همان سال، او در تعدادی از تبلیغات برای دایچمان بازی کرد. وی در ژانویه سال ۲۰۱۷ تک آهنگ "Prens &amp; Prenses" را منتشر کرد. چند ماه بعد، وی در مصاحبه خود دربارهٔ شخصی صحبت کرد و از او به عنوان "دختر من"
دربارهٔ شخصی صحبت کرد و از او به عنوان "دختر من" یاد کرد، که در نتیجه تعدادی از تبلورها دربارهٔ کودک پنهان خود گزارش دادند. به دنبال وقفه این خبر، وی مجبور شد بیانیه ای را منتشر کند و گفت که هنگام استفاده از عبارت "دختر" در واقع به خودش مراجعه می‌کند. وی علیه جیم آیدینلی دادخواستی ارائه داد که ادعا کرده بود که سیمگه دارای یک کودک است که او را از بین مردم مخفی کرده بود، اما توافق کرد که در ازای دادن چهار صندلی چرخدار برقی توسط آیدینلی به بنیاد اوتیسم توهوم، شکایت خود را پس بگیرد. پس از امتناع آیدینلی از
شکایت خود را پس بگیرد. پس از امتناع آیدینلی از پذیرش پیشنهاد او، پرونده علیه وی بازماند و در اوت سال ۲۰۱۹ حبس وی به مدت ۴٫۵ سال درخواست شد. او در پایان سال ترانه "Üzülmedin mi؟" به عنوان تک آهنگ اصلی از اولین آلبوم استودیویی اش. این ترانه در اولین هفته از انتشار، صدر جدول ۲۰ تا از بهترین‌های ترکیه قرار گرفت و در پانزدهمین جوایز موسیقی رادیویی Boğaziçi جایزه "بهترین آهنگ" را به دست آورد. در ژوئن سال ۲۰۱۸، اولین آلبوم استودیویی وی بن بازن منتشر شد. آهنگ "üzülmedin mi؟" این آلبوم در دسامبر سال ۲۰۱۷ به عنوان
mi؟" این آلبوم در دسامبر سال ۲۰۱۷ به عنوان یک آهنگ تبلیغاتی منتشر شده بود، و موزیک ویدیوی آن به عنوان دنباله نهایی داستان نمایش داده شده در موسیقی فیلم‌ها برای "Prens &amp; Prenses" و "Yankı" ساخته شد. در طی مراحل آماده‌سازی این آلبوم که به مدت چهار سال به طول انجامید، سیمگه ساگین با نام‌هایی چون Alper Narman , Ersay Üner , Onurr و Sezen Aksu کار کرد. منتقدان موسیقی از تنوع موسیقی در این آلبوم تمجید کرده و خاطرنشان کردند که این موفقیت به دلیل یک کار تیمی موفق ظاهر شد. ترانه‌ای که نام این آلبوم را به خود
موفق ظاهر شد. ترانه‌ای که نام این آلبوم را به خود اختصاص داده‌است، در ترکیه به اوج شماره سه رسید و یک موسیقی ویدیو برای آن سه روز پس از انتشار این آلبوم منتشر شد. موزیک ویدیوی دیگری بعداً برای ترانه "üpücem" منتشر شد که سرانجام در فهرست موسیقی رسمی ترکیه در رتبه نخست قرار گرفت. طبق گفته Telifmetre، سیمگه ساگین دومین هنرمند زن بود که بیشترین تعداد پخش در رادیو و تلویزیون را در سال ۲۰۱۸ داشت. در همان سال، او در جوایز پروانه طلایی نامزد دریافت جایزه بهترین هنرمند زن موسیقی پاپ شد. چهارمین موزیک ویدیوی بن بازن
زن موسیقی پاپ شد. چهارمین موزیک ویدیوی بن بازن با نام "Aşkın Olayım" (اونور) در فوریه ۲۰۱۹ منتشر شد و پس از آن موزیک ویدیو برای "Yalnız Başına" در اکتبر ۲۰۱۹ منتشر شد. در سال ۲۰۱۹، سیمگه سایین از جمله هنرمندانی بود که در آلبوم اوزان دوغولو 130 Bpm Kreşendo به نمایش درآمد و آهنگ "Ne Zamandır" را اجرا کرد، که توسط ارسای آنیر نگارش و آهنگسازی شده‌است. یک موزیک ویدئو برای این آهنگ بعداً در فوریه ۲۰۱۹ منتشر شد. مایک منیسمن از مایلیت معتقد بود که این ترانه "طعم آهنگ‌های گولسین. دلپذیر، باحال، اما همچنین مدرن"
آهنگ‌های گولسین. دلپذیر، باحال، اما همچنین مدرن" است. در اوت ۲۰۱۹، تک آهنگ سیمگه سایین "As Bayrakları" توسط شرکت موسیقی Doğan منتشر شد. این ترانه، که توسط اونور سروده شده و توسط خود آنور و سیمگه سایین ساخته شده‌است، به همراه یک موزیک ویدیو به کارگردانی Seçkin Süngüç منتشر شد. در اکتبر سال ۲۰۱۹، موسیقی ویدیویی دیگری از بن بازن منتشر شد. این ویدئو، ساخته شده برای آهنگ "Yalnız Başına"، در شهر نیویورک ضبط شده‌است. چهار فیلم موسیقی نهایی آلبوم "Pes Etme" , "Ram Ta Tam" , "Oster İnan İster İnanma" و
, "Ram Ta Tam" , "Oster İnan İster İnanma" و "Gülümseyişinle Uyandım" در ۲۵ فوریه ۲۰۲۰ به‌طور مشترک منتشر شد. . هنر. سیمگه یک سوپرانو است. وی در مصاحبه ای در سال ۲۰۱۱، دربارهٔ سبک موسیقی خود گفت و گفت که سعی کرده‌است «کمی از موسیقی ترکی را که با عناصر مدرن در آهنگ‌های [آمیخته اش] مخلوط شده‌است استفاده کند؛ بنابراین آهنگ‌ها هم غربی و هم شرقی هستند.» وی از سزن آکسو به عنوان منبع الهام خود نام برد. مایک سیسمن از میلیت همچنین در مورد سبک موسیقی این هنرمند اظهار داشت: «امثال سیمگه که سبک غربی را ترجیح می‌دهند
داشت: «امثال سیمگه که سبک غربی را ترجیح می‌دهند اما از عناصر شرقی نیز در موسیقی خود استفاده می‌کنند، به‌طور خودکار مورد علاقه و آغوش قرار می‌گیرند و می‌توانند توجه همه را به خود جلب کنند.» دیسکوگرافی. آلبوم‌ها آلبوم‌های استودیویی پخش شده‌های طولانی تک آهنگ‌ها
لوسی جونز (زاده ۲۰ مارس ۱۹۹۱) خواننده، بازیگر، مدل بریتانیایی است. او در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۷ نماینده بریتانیا بود. بخشی از فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
جوست با نام اصلیجوست (زاده ۲۶ ژوئن ۱۹۸۹) ترانه سرا، تهیه کننده موسیقی نروژی است. او در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۷ نماینده نروژ بود .
بریتیش ریل کلاس ۱۷۵ () یک قطار خودگرانشی دیزلی ساخت شرکت آلستوم است. این قطار که از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۰ تولید می‌شده دارای ۹۷٫۸۵ تن وزن، ۲٫۷۳ متر عرض، سرعت نهایی ۱۶۰ کیلومتر در ساعت و ۴۵۰ اسب بخار توان خروجی است.
اسلاوکو کالزیچ (زاده ۴ اکتبر ۱۹۸۵) خواننده مونته‌نگرویی است او در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۷ نماینده مونته‌نگرو بود .
کریستین کوستاو (زاده ۱۵ مارس ۲۰۰۰) خواننده، ترانه سرا، موسیقی دان، بازیگر بلغاری است. او در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۷ نماینده بلغارستان بود و به مقام دوم دست یافت.
لوینا با نام اصلی ایزابلا لوئین (زاده ۴ دسامبر ۱۹۹۱) خواننده، ترانه سرا آلمانی است. او در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۷ نماینده آلمان بود .
اگر یک سرور DNS داده‌های اشتباهی بدهد، با یک DNS Sinkhole مواجه هستیم. این سرور با نام‌های sinkhole server, internet sinkhole و BlackholeDNS نیز شناخته می‌شود.
بریتیش ریل کلاس ۳۷۵ () یک قطار خودگرانشی الکتریکی ساخت شرکت بومباردیه (Bombardier Transportation) است. این قطار که از آوریل ۲۰۱۵ تولید میشود دارای ۱ مگاوات توان خروجی و ۲.۸۰ متر عرض است.
مراسم سی و چهارمین دوره جوایز تمشک طلایی () ۱ مارس در لس آنجلس برگزار شد. Films with multiple nominations. The following five films received multiple nominations:
جو دا یونگ (؛ زادهٔ ) یک بازیگر سینما، و هنرپیشه اهل کره جنوبی است.
به سو بین (؛ زادهٔ ۱۰ ژوئیه ۱۹۹۴) که به‌طور حرفه‌ای با نام چه سو بین () شناخته می‌شود، بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در مجموعه تلویزیونی "عشق در مهتاب" (۲۰۱۶) به شهرت رسید و سپس نقش اصلی در مجموعه‌های تلویزیونی "" (۲۰۱۷)، "قوی‌ترین پیک" (۲۰۱۷)، "من ربات نیستم" (۲۰۱۷)، "سرزمین ستارگان" (۲۰۱۸)، "بخشی از ذهن تو" (۲۰۲۰)، "پلیس‌های تازه‌کار" (۲۰۲۲)، "شگفت‌انگیز" (۲۰۲۲) و "وقتی تلفن زنگ می‌زند" (۲۰۲۴) ایفا کرد.
چو یو جونگ (؛ زادهٔ ۱۰ فوریه ۱۹۸۱) بازیگر اهل کره جنوبی است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "خدمتکار" و "هدف" و "انگل" اشاره کرد. او بیشتر به خاطر بازی در نقش خانم پارک در فیلم "انگل" که جایزه اسکار ۲۰۱۹ را از آن خود کرد شناخته می‌شود. زندگی و حرفه. شروع کار. چو یو جونگ در سئول کره جنوبی متولد شد. او در سال ۱۹۹۷ در ۱۶ سالگی در مجله CeCi آغاز کرد و از سال ۱۹۹۹ به‌طور جدی بازیگری را آغاز کرد. با وجود حضور در مجموعه‌های تلویزیونی درام، فیلم‌های موسیقایی و تبلیغات تلویزیونی، وی ناشناخته ماند.
موسیقایی و تبلیغات تلویزیونی، وی ناشناخته ماند. در این دوره، او همچنین از نقش محدودی که به او پیشنهاد می‌شد ناراضی بود. درخشش. سپس چو در سال ۲۰۱۰ با بازی به عنوان زن جاه طلب چوسانی در درام "خدمتکار" ظاهر شد و مورد توجه قرار گرفت. وی در فیلم دارای رتبه R که نسخه جدید اقتباسی و غم‌انگیز از داستان مشهور کره ای داستان چونهیانگ، که به علت دارا بودن صحنه‌های جنسی زیاد توسط تعدادی از بازیگران زن رد شده بود، ظاهر شد. چو از فرصت استفاده کرد به طوری که که این فیلم یک پله عظیم در زندگی حرفه ای او شد. پس از اکران
یک پله عظیم در زندگی حرفه ای او شد. پس از اکران فیلم، چو با موفقیت از اینکه «یک چهره زیبا دیگر» در صحنه سرگرمی کره باشد فرار کرد. کارهای دیگر. در سال ۲۰۱۱، چو در مجموعه تلویزیونی "من یک حس عاشقانه می‌خوام"، یک کمدی جنسی صریح و خنده دار در مورد گروهی از دوست دختران سی و چند ساله که در حال دوستیابی در سئول هستند، بازی کرد. در سال ۲۰۱۵، چو در یک کمدی جنسی "خانهٔ عشق: انحصاری برای خانم‌ها" بازی کرد. وی این دربارهٔ گفت که این کار باعث شد تا او متوجه شود «دیدن مردم که به خاطر من می‌خندند، چقدر خوشحال‌کننده است.
که به خاطر من می‌خندند، چقدر خوشحال‌کننده است. خانهٔ عشق: انحصاری برای خانم‌ها اولین فیلمی است که من در مدت طولانی انجام داده‌ام که داستان آن روی زنان متمرکز است. امیدوارم با تکیه بر موفقیت این فیلم، فیلم‌های بیشتری با صدا و تجربیات زنان ساخته شود.»
الکساندر نیکولایویچ وینوکوروف (؛ زادهٔ ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۳) رکابزن سابق قزاقستانی است که در رشتهٔ دوچرخه‌سواری جاده فعالیت می‌کرد و اکنون مربی اصلی تیم آستانه است. او در دوران فعالیت حرفه‌ای خود دو مدال برنز مسابقات قهرمانی جهان، چهار پیروزی مرحله‌ای در تور دو فرانس، چهار پیروزی مرحله‌ای در ووئلتا اسپانیا و قهرمانی در سال ۲۰۰۶، چند قهرمانی در مسابقات کلاسیک و مدال طلای المپیک ۲۰۱۲ لندن در رشتهٔ دوچرخه‌سواری جادهٔ مردان به دست آورد. وینوکوروف دوچرخه‌سواری را در سال ۱۹۸۴ آغاز کرد و در رقابت‌هایی در شوروی سابق
سال ۱۹۸۴ آغاز کرد و در رقابت‌هایی در شوروی سابق شرکت کرد. او در سال ۱۹۹۷ به عنوان رکابزن آماتور به فرانس رفت و در سال ۱۹۹۸ حرفه‌ای شد. حدود یک دههٔ بعد، دوپینگ خونی او در تور دو فرانس ۲۰۰۷ اعلام شد و به مدت دو سال از حضور در مسابقات محروم شد. در بازگشت در اوت ۲۰۰۹ برای تیم ملی قزاقستان و سپس برای تیم آستانه مسابقه داد. یک تصادف سنگین در تور دو فرانس ۲۰۱۱ می‌توانست دوران حرفه‌ای او را به پایان برساند؛ ولی اعلام کرد که یک فصل دیگر مسابقه خواهد داد. یکی از اهداف وینوکوروف، حضور در المپیک ۲۰۱۲ لندن بود که در
وینوکوروف، حضور در المپیک ۲۰۱۲ لندن بود که در آن توانست مدال طلای دوچرخه‌سواری جادهٔ مردان را پس از فرار در کیلومترهای پایانی به همراه ریگوبرتو اوران به دست آورد. وینوکوروف پس از المپیک بازنشسته شد و در سال ۲۰۱۳ به مربی‌گری در تیم آستانه مشغول شد. او اکنون به همراه همسر و فرزندانش در فرانسه زندگی می‌کند. فعالیت رقابتی. دوران آماتور (۱۹۸۴–۱۹۹۶). وینوکوروف به گفتهٔ پدرش از یازده سالگی به مدرسهٔ ورزش پتروپاول پیوست و وارد دوچرخه‌سواری شد. در سال ۱۹۸۶ وارد مدرسهٔ ورزشی در آلماتی شد و در پنج سال بعدی در آنجا
ورزشی در آلماتی شد و در پنج سال بعدی در آنجا تمرین کرد. در دوران دوسالهٔ خدمت سربازی نیز به عنوان عضوی از تیم ملی شوروی تمرین می‌کرد. پس از استقلال قزاقستان از شوروی در دسامبر ۱۹۹۱، وینوکوروف به تمرین و مسابقه ادامه داد و عضو تیم ملی قزاقستان شد. در سال ۱۹۹۳ در تور آماتور رجیو در آلمان، رتبهٔ سوم را کسب کرد. از سایر دستاوردهای او در دوران آماتور می‌توان به پیروزی در دو مرحلهٔ تور اکوادور ۱۹۹۵ و قهرمانی تور اسلوونی ۱۹۹۶ نام برد. وینوکوروف در المپیک ۱۹۹۶ نیز شرکت کرد و مسابقهٔ استقامت جادهٔ مردان به مقام ۵۳
شرکت کرد و مسابقهٔ استقامت جادهٔ مردان به مقام ۵۳ دست یافت. دوران آماتور در سنت اتین (۱۹۹۷). در زمستان ۱۹۹۶ مربی تیم ملی قزاقستان از ژیل ماس، مدیر ورزشی تیم آگریژل، درخواست کرد که در صورت امکان، شش دوچرخه‌سوار قزاقستانی را به تیم‌های حرفه‌ای اروپایی انتقال دهد. ماس پذیرفت که دو نفر برتر را انتقال دهد؛ به شرطی که ابتدا یک سال برای باشگاه آماتور اسپوار سیکلیست سن اتین لوار مسابقه بدهند. آنان وینوکوروف و آندری میزوروف را برگزیدند. وینوکوروف در ۲۲ مارس ۱۹۹۷ به فرانسه رسید. او توانست به خوبی با شرایط تازه تطبیق
رسید. او توانست به خوبی با شرایط تازه تطبیق یابد، در حالی که میزوروف با وضعیت جدید خو نگرفت و ترجیح داد به قزاقستان بازگردد. در مهٔ ۱۹۹۷ آندری کیویلف، هم‌کلاسی سابق وینوکوروف که در تیم آماتوری در بورگوس اسپانیا بود، جانشین میزوروف شد. میزوروف در سال ۱۹۹۹ حرفه‌ای شد و در سال ۲۰۰۷ در تیم آستانه به وینوکوروف پیوست. دو هفتهٔ بعد، وینوکوروف در یک مرحلهٔ تور آورنی دوم شد و پس از یک هفته، بهترین سربالایی‌رو کاپ فرانسه شد. او توانست در مجموع ده پیروزی برای باشگاه آماتور خود به دست آورد و ونسان لاونو وادار شد
آماتور خود به دست آورد و ونسان لاونو وادار شد پیشنهاد قرارداد حرفه‌ای دو ساله‌ای برای عضویت در تیم کازینو در سال‌های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ به او بدهد. ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲. وینوکوروف در سال ۱۹۹۸ در شش مسابقه از جمله مسابقهٔ چهار روزهٔ دونکرک و تور لهستان پیروز شد. در آغاز فصل ۱۹۹۹ برندهٔ تور والنسیا شد و سه ماه بعد، قهرمان کریتریوم دوفینه شد. وینو در سال ۲۰۰۰ به تیم تلکام پیوست. او برندهٔ مسابقهٔ ترکیبی پاریس–نیس شد و سکوی سوم کریتریوم اینترناسیونال را به دست آورد. در تور دو فرانس نیز خادم یان اولریش بود و تور را در جایگاه
فرانس نیز خادم یان اولریش بود و تور را در جایگاه ۱۵ به پایان رساند. نخستین پیروزی او برای تلکام، فتح مرحلهٔ ۱۸ ووئلتا اسپانیا بود. چند هفتهٔ بعد، در المپیک سیدنی پس از اولریش به مدال نقره دست یافت، در حالی که هم‌تیمی دیگرش آندرئاس کلودن بر سکوی سوم ایستاد. در سال ۲۰۰۱ وینو برندهٔ تایم تریل تور آلمان شد و پیراهن طلایی را از هم‌تیمی خود اریک زابل گرفت. در روز بعد، وینوکوروف یک و نیم دقیقه جلوتر از گروه اصلی از خط پایان گذشت و قهرمانی خود را قطعی کرد. در تور ۲۰۰۱ از اولریش حمایت کرد و رتبهٔ ۱۶ را به دست آورد.
از اولریش حمایت کرد و رتبهٔ ۱۶ را به دست آورد. در سال ۲۰۰۲ وینو برندهٔ پاریس–نیس شد. سپس در نخستین مرحلهٔ کوهستانی تور سوئیس پیروز شد؛ ولی چند مرحلهٔ بعد در سراشیبی زمین‌خورد و پس از مرحله به بیمارستان منتقل شد. او از تور انصراف داد تا برای تور دو فرانس آماده شود؛ ولی دو هفتهٔ بعد، شکستگی دنبالچه او تشخیص داده شد و تور را از دست داد. ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵. آندری کیویلف، دوست صمیمی وینو، در مرحلهٔ دوم تور پاریس–نیس ۲۰۰۳ به‌شدت زمین‌خورد و به کما رفت و همان شب درگذشت. این اتفاق، اثر شدیدی بر وینوکوروف داشت. او از این
این اتفاق، اثر شدیدی بر وینوکوروف داشت. او از این اتفاق نیرو گرفت و اعلام کرد بیش از همیشه برای بردن انگیزه دارد. وینو در مرحلهٔ پنجم فرار کرد و با پیروزی در آن مرحله، رهبر تور شد. وینوکوروف در خط پایان، به آسمان اشاره کرد. دو روز بعد، وینوکوروف برندهٔ تور شد و بر روی سکو، تصویر کیویلف را به نمایش گذاشت. در تور سوئیس ۲۰۰۳ وینوکوروف برندهٔ مرحلهٔ نخست شد و پیراهن طلایی را به تن کرد. در مرحلهٔ سوم فرانچسکو کاساگرانده پیروز شد و رهبری را از وینو گرفت؛ ولی با زمین‌خوردن او در تایم تریل انفرادی روزهای پایانی،
زمین‌خوردن او در تایم تریل انفرادی روزهای پایانی، وینو دوباره به صدر برگشت و برندهٔ تور سوئیس شد. در تور دو فرانس ۲۰۰۳ وینوکوروف برای نخستین بار با هدف قهرمانی وارد تور شد. او در مرحلهٔ کوهستانی که در آلپ دوئز به پایان رسید، دوم شد. در مرحلهٔ بعد در سربالایی به فاصلهٔ ۹ کیلومتر از خط پایان فرار کرد و برندهٔ مرحله شد. او توانست به رتبهٔ دوم رده‌بندی اصلی با اختلاف ۲۱ ثانیه نسبت به لانس آرمسترانگ صعود کند. با پیروزی یان اولریش در تایم تریل انفرادی مرحلهٔ ۱۲ وینو به رتبهٔ سوم نزول کرد؛ ولی آن را تا پایان تور
به رتبهٔ سوم نزول کرد؛ ولی آن را تا پایان تور نگه داشت. همچنین برندهٔ جایزهٔ تهاجمی‌ترین رکابزن تور شد. در فصل ۲۰۰۴ وینوکوروف در مرحلهٔ دوم پاریس–نیس، پنج دقیقه عقب افتاد؛ ولی پس از آن در سه مرحله پیروز شد. در لیژ–باستون–لیژ پس از داویده ربلین و مایکل بوگرد سوم شد. پس از آن در تور سوئیس تصادف کرد و پارگی رباط‌های شانهٔ او باعث شد که تور دو فرانس را از دست بدهد. او در ماه اوت بازگشت و برندهٔ تور رجیو شد. سپس در ووئلتا اسپانیا شرکت کرد؛ ولی در هفتهٔ اول به دلیل مسمومیت غذایی زمان زیادی از دست داد و از ادامهٔ
مسمومیت غذایی زمان زیادی از دست داد و از ادامهٔ مسابقه، کناره‌گیری کرد. پس از آن در مسابقات قهرمانی جهان حضور یافت و مدال برنز را در تایم تریل انفرادی به دست آورد. نخستین پیروزی وینوکوروف در فصل ۲۰۰۵ در مسابقهٔ لیژ–باستون–لیژ به دست آمد. همچنین در یک مرحلهٔ کوهستانی دوفینه لیبره در مون ونتو برنده شد. سپس به قزاقستان سفر کرد و فاتح مسابقهٔ قهرمانی کشور شد. در ژوئیه ۲۰۰۵ وینوکوروف اعلام کرد شرایطش به خوبی سال ۲۰۰۳ است که در تور سوم شده‌بود. او گفت برای تیم رکاب خواهد زد. قرار بود در صورتی که او یا آندرئاس
رکاب خواهد زد. قرار بود در صورتی که او یا آندرئاس کلودن بهتر از اولریش رکاب بزنند، وینوکوروف رهبر تیم شود. در تایم تریل افتتاحیه، وینو سوم شد و بالاتر از کلودن و اولریش قرار گرفت. در مرحلهٔ هشتم، آرمسترانگ حملات وینوکوروف را دنبال کرد؛ ولی به کلودن اجازه داد پیشی بگیرد. وینو جدا از هم‌تیمی‌های خود رکاب می‌زد و نقش اولریش را در تیم می‌خواست. وینوکوروف زمان قابل توجهی در مراحل کوهستانی از دست داد؛ ولی در مرحلهٔ ۱۱ بخشی از آن را جبران کرد و جلوتر از سانتیاگو بوترو به عنوان نفر اول از خط پایان گذشت. تنش میان
بوترو به عنوان نفر اول از خط پایان گذشت. تنش میان وینو و تیمش در مرحلهٔ ۱۴ در پیرنه به اوج رسید. در این مرحله، وینو عقب افتاد، پس از طی ۲۰ کیلومتر بازگشت و حمله کرد، ولی اولریش و کلودن او را عقب کشیدند. وینوکوروف پس از پیروزی در مرحلهٔ پایانی در پاریس، تفاوت‌های خود را نشان داد. پیش از آغاز مرحلهٔ پایانی، وینوکوروف با فاصلهٔ ۲ ثانیه پشت سر لوی لایفایمر، در رتبهٔ ششم قرار داشت. وینو در اسپرینت میانی اول شد و توانست شش ثانیه جایزه زمانی کسب کند، در حالی که لایفایمر دوم شد و چهار ثانیه به دست آورد و همچنان با
دوم شد و چهار ثانیه به دست آورد و همچنان با اختلاف کمتر از یک ثانیه جلوتر از وینوکوروف بود. در خط پایان، وینوکوروف اول شد و ۲۰ ثانیه جایزهٔ زمانی دیگر گرفت تا تور را در رتبهٔ پنجم به پایان برساند. ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷. وینوکوروف برای فصل ۲۰۰۶ به تیم لیبرتی سگوروس–وورث پیوست. پس از بازداشت مانولو سائیز در ارتباط با دوپینگ خونی، لیبرتی سگوروس از حمایت مالی تیم انصراف داد. گروهی از شرکت‌های قزاقستانی حامی تیم شدند و نام آن به آستانه–وورث تغییر یافت. در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۶ پس از مشخص شدن حضور پنج رکابزن در قضیه دوپینگ عملیات
از مشخص شدن حضور پنج رکابزن در قضیه دوپینگ عملیات پوئرتو، تیم وینوکوروف تنها چهار رکابزن داشت که کمتر از شش رکابزن مورد نیاز برای حضور در تور بود و به همین دلیل، از حضور در تور دو فرانس ۲۰۰۶ صرف نظر کرد. پس از کناره‌گیری وورث از حمایت مالی، نام تیم پیش از ووئلتا اسپانیای ۲۰۰۶ به تیم آستانه تغییر یافت. وینوکوروف در مرحلهٔ ۷ از آلخاندرو والورده شکست خورد؛ ولی با پیروزی در دو مرحلهٔ بعدی به رتبهٔ پنجم صعود کرد. پس از یک تایم تریل خوب و رکابزنی تهاجمی در مراحل ۱۸ و ۱۹ پیراهن طلایی را از والورده گرفت و رهبر
۱۸ و ۱۹ پیراهن طلایی را از والورده گرفت و رهبر مسابقه شد. او در تایم تریل مرحلهٔ بعد نیز پیروز شد و قهرمانی ووئلتا را به دست آورد. پس از آن وینو در مسابقه قهرمانی تایم تریل جهان در سالزبورگ رکاب زد و پس از دو رکابزن تیم سی‌اس‌سی، فابیان کانچلارا و داوید زابریسکی بر سکوی سوم ایستاد. در تور دو فرانس ۲۰۰۷، وینوکوروف که به عضویت تیم تازه‌ای به نام آستانه درآمده‌بود، یکی از بخت‌های قطعی قهرمانی به شمار می‌رفت. وینو تا مرحلهٔ پنجم جزء رقیبان رده‌بندی اصلی بود؛ ولی در این مرحله در سرپایینی پیش از آخرین بخش
ولی در این مرحله در سرپایینی پیش از آخرین بخش کوهستانی زمین‌خورد و به‌شدت زخمی شد. گروه اصلی سرعت خود را کاهش نداد تا وینوکوروف بازگردد. وینو به تعقیب گروه پرداخت و هفت هم‌تیمی خود را به کمک خواست تا به رقیبان برسد. رکابزنان آستانه، بخت‌های قهرمانی را دنبال کردند تا این که وینو به جلوی گروه انتهایی تعقیب‌کنندگان رسید. او ۸۰ ثانیه دیرتر از رقیبان خود از خط پایان گذشت. وینوکوروف زمان زیادی را به دلیل مصدومیت‌های خود در آلپ از دست داد؛ ولی توانست در تایم تریل مرحلهٔ ۱۳ با اختلاف بیش از یک دقیقه نسبت به کدل
مرحلهٔ ۱۳ با اختلاف بیش از یک دقیقه نسبت به کدل ایونز برنده شود و دوباره به ۱۰ نفر برتر تور بازگردد. او در مرحلهٔ ۱۵ نیز که یک مرحلهٔ کوهستانی بود به پیروزی رسید. اتهام دوپینگ خونی. در روز بعد (۲۴ ژوئیه) تست کنترل دوپینگ وینوکوروف پس از پیروزی او در تایم تریل مثبت اعلام شد. میزان گلبول قرمز خون او دو برابر حالت عادی بود که نشانهٔ تزریق خون بود. چند روز بعد، نمونهٔ B وینوکوروف نیز مثبت شد و کدل ایونز برندهٔ مرحلهٔ ۱۳ اعلام شد. پیروزی مرحلهٔ ۱۵ وینوکوروف نیز از او پس گرفته‌شد و به کیم کرچن لوکزامبورگی داده
از او پس گرفته‌شد و به کیم کرچن لوکزامبورگی داده شد. فدراسیون دوچرخه‌سواری قزاقستان محرومیت یک‌ساله برای وینوکوروف در نظر گرفت و اتحادیه جهانی ناخشنودی خود نسبت به این محرومیت کوتاه را ابراز کرد. تیم آستانه نیز او را تهدید به درخواست غرامت کرد. در دسامبر ۲۰۰۷ وینوکوروف بازنشستگی خود را اعلام کرد. وینوکوروف در یک برنامه تلویزیونی بلژیکی تمایل خود را نسبت به بازگشت به دوچرخه‌سواری در سال ۲۰۰۹ اعلام کرد. اتحادیه جهانی به دادگاه حکمیت ورزش درخواست فرجام‌خواهی کرد تا محرومیت وینوکوروف به دو سال افزایش یابد.
کرد تا محرومیت وینوکوروف به دو سال افزایش یابد. دادگاه این فرجام‌خواهی را پذیرفت و محرومیت وینو تا ۲۴ ژوئیه ۲۰۰۹ تمدید شد. وینو در اوت ۲۰۰۹ با رکابزنی برای تیم قزاقستان در تور لن به مسابقات بازگشت و نخستین پیروزی خود پس از محرومیت را در تایم تریل مرحلهٔ سوم این تور کسب کرد. سپس دوباره به تیم آستانه ملحق شد و برای ووئلتا اسپانیا ۲۰۰۹ معرفی شد. در فصل بعد، وینو خود را برای حضور در جیرو دیتالیا آماده کرد و در ماه آوریل در تور ترنتینو قهرمان شد. شرم دوپینگ وینوکوروف موجب شد که روی مسابقه دادن در تور دو فرانس
موجب شد که روی مسابقه دادن در تور دو فرانس ۲۰۱۰ حساب نکند؛ ولی برگزارکنندگان جیرو این نگرانی را نداشتند و از او دعوت کردند تا در مسابقه شرکت کند. هدف او، عملکردی قدرتمند در جیرو بود. در لیژ–باستون–لیژ ۲۰۱۰ وینو با کمک هم‌تیمی خود آلبرتو کونتادور برنده شد و شش ثانیه زودتر از الکساندر کولوبنف از خط پایان گذشت. در دسامبر ۲۰۱۱ یک مجلهٔ سوئیسی به نام "ایلوستر" ادعا کرد وینوکوروف پیروزی خود را خریده‌است. افشا شد که وینو از حساب خود در موناکو ۱۰۰ هزار یورو به حساب کولوبنف در لوکارنو واریز کرده‌است. این مجله
حساب کولوبنف در لوکارنو واریز کرده‌است. این مجله ایمیل‌های ردوبدل شده میان دو نفر را منتشر کرد که در آن‌ها کولوبنف ابراز امیدواری کرده‌بود که کار درست را انجام داده باشد و وینو پاسخ داده‌بود نگران نباش. وینو پرداخت پول را انکار نکرد؛ ولی ادعا کرد پول را قرض داده‌است. حدود یک ماه بعد، وینوکوروف رتبهٔ ششم رده‌بندی اصلی جیرو را به دست آورد و پنج روز پیراهن صورتی را به تن داشت. در پایان مرحلهٔ سوم، وینو توانست پیراهن صورتی را از کدل ایونز که در ۱۵ کیلومتری خط پایان تصادف کرد، بگیرد؛ ولی در مرحلهٔ بعد آن را به
تصادف کرد، بگیرد؛ ولی در مرحلهٔ بعد آن را به وینچنزو نیبالی داد. دوباره در شرایط بارانی مرحلهٔ هفتم که بسیاری از رقیبان زمین‌خوردند، رهبر جیرو شد و آن را برای چهار روز حفظ کرد. در مرحلهٔ یازدهم، حدود ۵۰ رکابزن از جمله ریچی پورت فرار کردند و با فاصلهٔ حدود ۱۳ دقیقه زودتر از گروه اصلی از خط پایان گذشتند تا وینو پیراهن صورتی را به پورت بدهد. در تور دو فرانس، وینو خادم کونتادور بود و به او کمک کرد تا برندهٔ تور شود. هرچند پس از اعلام مثبت شدن آزماش دوپینگ کونتادور به دلیل وجود مقادیر اندکی از داروی ممنوعهٔ