payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ادو ویکس سومین آلبوم استودیویی گروه ویکس می‌باشد که در ۱۷ آوریل ۲۰۱۸ تحت نظر کمپانی جلی‌فیش با آهنگ اصلی «عطرساز» منتشر شد. زمینه و پروموشن. در ۱۲ مارس کمپانی جلی‌فیش اعلام کرد که سومین آلبوم استودیویی ویکس در ۱۷ آوریل ۲۰۱۸ منتشر خواهد شد. پروموشن‌های ویکس برای این آلبوم از شو چمپیون آغاز و به ترتیب با موزیک بانک، موزیک کور، اینکیگایو، رادیو یانگ استریت و در نهایت دِ شو ادامه یافت.
در ۱۱ نوامبر سال ۱۹۱۸ میلادی امپراتور اتریش کارل اول (اتریش) از سلطنت کناره‌گیری نمود و روز بعد مجلس ملی موقت، رژیم جمهوری را در اتریش اعلام نمود. این رژیم توسط انگلبرت دلفوس از هم پاشید و به دولت فدرال اتریش تغییر یافت. آغاز جمهوری. چهار ماه پس از این که جمهوری اتریش اعلام موجودیت کرد، مجلس اتریش کارل زایتس را در ۵ مارس ۱۹۱۹ به عنوان رئیس‌جمهور اتریش معرفی کرد. گرچه او پس از یک سال در ۹ دسامبر ۱۹۲۰ استعفا داد. اولین روزهای جمهوری با اقتصاد ورشکسته و مشکلات فراوان آغاز گشت. مرزهای جدید به‌وجود آمده در
فراوان آغاز گشت. مرزهای جدید به‌وجود آمده در مجارستان، یوگسلاوی و چک‌اسلواکی بر روی اتریش بسته شدند. در وین، شهری که روزی به زیباترین و مرفه‌ترین شهر اروپا شهره بود، مواد غذایی کمیاب و امراض عفونی بیداد می‌کرد. بخش کم‌درآمد مردم شهر از بلاهای ناشی از شکست و پایان جنگ جهانی اول آسیب فراوان دیدند. تشکیل رژیم دیکتاتوری در ایتالیا، در همسایگی اتریش بر مشکلات اقتصادی و سیاسی جمهوری نوپا افزود. کشمکش‌های سیاسی میان احزاب سوسیال دمکرات و سوسیال مسیحی دامنه مشکلات را بیش از پیش گسترش داد. موفقیت‌های جمهوری و آغاز
را بیش از پیش گسترش داد. موفقیت‌های جمهوری و آغاز مشکلات. دولت جدید توانست دو ادعای زمین را از همسایگان خود بگیرد. اولین قسمت جنوب شرقی کارینتی بود که در بخشی از آن اسلاوها ساکن بودند. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۲۰، اکثریت جمعیت اسلاوها تصمیم گرفتند که با اتریش باقی بمانند. دومین جلوگیری از اعتراض به زمین، ادعای مجارستان به بورگنلند بود، که تحت نام «مجارستان غربی» از سال ۹۰۷ بخشی از پادشاهی مجارستان بود. بیشتر جمعیت بورگنلند اتریشی‌ها و آلمانی‌ها بودند و کروات‌ها و مجارها در اقلیت بودند. این مناقشات از طریق پیمان سن
در اقلیت بودند. این مناقشات از طریق پیمان سن ژرمن، حل گردید و بورگنلند در سال ۱۹۲۱ بخشی از جمهوری اتریش شد. بدین ترتیب در یک کشور کوچک ۶٫۵ میلیون نفر زندگی می‌کردند. جمعیت وین به تنهایی به دو میلیون نفر می‌رسید. خود این مسئله مشکل ساز شد زیرا اکثر جمعیت اتریش بدون تغذیه باقی ماند؛ بدین دلیل که تنها ۱۷٫۸ درصد از زمین‌های اتریش زمین زراعی بود. برای بسیاری از اوایل دهه ۱۹۲۰، بقای اتریش بسیار در شک بود. بخشی از این به این دلیل بود که اتریش هرگز یک کشور ملی آلمانی / اتریشی در معنای واقعی کلمه نبود. گرچه دولت
/ اتریشی در معنای واقعی کلمه نبود. گرچه دولت اتریش در ۷۰۰ سال گذشته به شکل یک دولت مستقل وجود داشت، اما هیچ نیروی وحدت واقعی را به غیر از سلسله هابسبورگ نداشت و هویت‌های ولایتی تیروئیان، کریستن‌ها و دیگران بسیار قوی تر بودند. دولت جمهوری. قانون اساسی دو مجلس را تشکیل می‌داد که شامل مجلس ایالت‌های فدرال و مجلس ملی اتریش می‌شد و نمایندگان در انتخابات جهانی انتخاب شدند. رئیس‌جمهور فدرال برای یک دوره چهار ساله در جلسه ای کامل از هر دو مجلس انتخاب می‌شد، در حالی که صدراعظم اتریش توسط مردم انتخاب می‌شد. هنگامی
که صدراعظم اتریش توسط مردم انتخاب می‌شد. هنگامی که هیچ حزب سیاسی اکثریت پارلمانی را به دست نیاورد، اتریش توسط ائتلاف‌های حزب محافظه کار دموکرات و حزب سوسیال دموکرات اتریش تحت حمایت قرار گرفت که محافظه کار تر از نخستین حکومت سوسیال دموکرات کارل رنر در سال ۱۹۱۹–۱۹۲۰ بود. پس از سال ۱۹۲۰، دولت اتریش تحت سلطه حزب سوسیال دموکراتیک روابط نزدیک با کلیسای کاتولیک رومی را حفظ کرد. نخستین صدراعظم این حزب، ایگناتس زایپل، در ماه مه ۱۹۲۲ به قدرت رسید و تلاش کرد تا یک اتحاد سیاسی بین حزب کارگران و کلیسای کاتولیک رومی
اتحاد سیاسی بین حزب کارگران و کلیسای کاتولیک رومی ایجاد کند. پس از انتخابات مجلس در ۱۷ اکتبر ۱۹۲۰، سوسیال دموکرات‌ها اکثریت پارلمان را از دست دادند و دیگر نتوانستند آن را بدست بیاورند. در همان سال میشائل هاینیش به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد. پس از انتخابات اکتبر ۱۹۲۴، ایگناتس زایپل قدرت را از داست و در نوامبر ۱۹۲۴، رودلف رامک به عنوان صدر اعظم انتخاب شد. در دسامبر ۱۹۲۸، ویلهلم میکلاس به عنوان رئیس‌جمهور فدرال انتخاب شد و در ۷ دسامبر سال ۱۹۲۹ قانون اساسی اصلاح شد و حقوق پارلمان کاهش داده شد. پس از انتخابات
شد و حقوق پارلمان کاهش داده شد. پس از انتخابات قانون اساسی سال ۱۹۳۰، سوسیال دموکرات‌ها به عنوان بزرگترین حزب با ۷۲ کرسی ظاهر شدند اما اتو اندر صدراعظم جمهوری، یک دولت ائتلافی بدون آنها ایجاد کرد. درگیری‌های بی پایان به مدت ۷ سال (۱۹۲۷–۱۹۳۴). علی‌رغم اینکه کشور دارای یک حزب سیاسی ثابت و قدرتمند بود، سیاست‌های این کشور خشونت‌آمیز بود؛ نیروهای شبه نظامی سیاسی سوسیال دموکرات با سوسیال مسیحی‌ها همدست شدند. بدین ترتیب این کشور بین حزب محافظه کار دموکرات و حزب سوسیال دموکرات تقسیم شد. در سال ۱۹۲۷، در طی یک درگیری
دموکرات تقسیم شد. در سال ۱۹۲۷، در طی یک درگیری سیاسی در وین، یک مرد و یک کودک توسط چند فرد سوسیال دموکرات کشته شدند. در ۱۴ ژوئیه ۱۹۲۷ تیراندازان تبرئه شدند و دموکرات‌ها دست به یک اعتراض بزرگ زدند که در آن ساختمان وزارت دادگستری سوزانده شد. برای بازگرداندن نظم پلیس و ارتش با دموکرات‌ها در گیر شدند و ۸۹ نفر را کشتند و ۶۰۰ نفر را زخمی کردند. اعتراض عظیم به عنوان قیام ژوئیه ۱۹۲۷ شناخته شده‌است. از طرف دیگر سوسیال دموکرات‌ها خواستار اعتصاب عمومی شدند که چهار روز طول کشید. پایان کار جمهوری. پس از وقایع ۱۹۲۷،
روز طول کشید. پایان کار جمهوری. پس از وقایع ۱۹۲۷، عناصر محافظه کار قوی تر شد و خشونت در اتریش تا اوایل دهه ۱۹۳۰ ادامه یافت. انگلبرت دلفوس از حزب سوسیال مسیحی در ۲۰ می ۱۹۳۲ در اتریش قدرت گرفت و اتریش را به سوی دیکتاتوری، تمرکز و فاشیسم حرکت داد، بخشی از این کار به این دلیل بود که ایتالیا فاشیست قویترین متحد بین‌المللی در برابر آلمان بود. در ماه مارس ۱۹۳۳، دولفوس از اشتباه در یک لایحه در مجلس استفاده کرد و کابینه وی رای شورای ملی را رد کرد و اعلام کرد که پارلمان کار خود را متوقف کرده‌است. بدین وسیله از قدرت
کار خود را متوقف کرده‌است. بدین وسیله از قدرت رئیس‌جمهور فدرال به شدت کاسته شد به طوری که اکثر قدرت به دست انگلبرت دلفوس افتاد. دولت در حال رقابت با حزب نازی‌های رو به رشد اتریش بود که خواهان پیوستن اتریش به آلمان بودند. انگلبرت دلفوس وابستگی هویت اتریش به کلیسای کاتولیک رومی را به عنوان وسیله ای برای نشان دادن این که این موضوع دلیلی است که چرا اتریش نباید به آلمان که پیروی کلیسای پروتستان است بپیوندد. خشونت سیاسی در جنگ داخلی اتریش در فوریه ۱۹۳۴، بین نازی‌ها، سوسیال دموکرات‌ها و نیروهای دولتی افزایش یافت.
سوسیال دموکرات‌ها و نیروهای دولتی افزایش یافت. در روز ۱ ماه مه ۱۹۳۴، دلفوس یک دولت حزبی را به رهبری جبهه حامی خود به وجود آورد و قانون اساسی ایجاد کرد. نام کشور از «جمهوری اتریش» به «دولت فدرال اتریش» تغییر یافت. پرچم، کت و شلوار و سرود نیز تغییر یافتند. بدین ترتیب کار جمهوری اول اتریش بعد از ۱۵ سال به پایان رسید. فدرالیسم و ​​قدرت‌های کنترل شورای فدرال محدود شد، در حالی که انتخابات شورای ملی لغو شد، و اعضای آن توسط چهار شورای غیرانتفاعی، شرکت‌های بزرگ مدنی، شورای دولتی، شورای فرهنگ فدرال، فدرال شورای
مدنی، شورای دولتی، شورای فرهنگ فدرال، فدرال شورای اقتصادی و شورای ایالت، انتخاب می‌شدند. در عمل همه قوانین و قرار ملاقات‌ها از سوی فرمان رئیس دولت فدرال اجرا می‌شد. اقتصاد. جمهوری اتریش توانایی تهیه خوراک و لوازم صنعتی مورد نیاز را نداشت. علاوه بر این، چکوسلواکی، مجارستان، یوگسلاوی و ایتالیا محاصره تجاری را به اتریش تحمیل کرده بودند و از فروش مواد غذایی و زغال سنگ به اتریش خودداری می‌کردند تا این که در نهایت با کمک و حمایت دولت‌های غربی مانند آمریکا اتریش نجات یافت. تا سال ۱۹۲۲ یک دلار آمریکا به ارزش ۱۹۰۰۰
یافت. تا سال ۱۹۲۲ یک دلار آمریکا به ارزش ۱۹۰۰۰ کرون بود و نیمی از جمعیت اتریش بیکار بود. در دسامبر ۱۹۲۱ پیمان لانا بین اتریش و چکسلواکی امضا شد که در آن اتریش می‌بایست از ادعاهای خود بر روی سرزمین‌های آلمانی زبان چکسلواکی دست بردارد و به جای آن چکسلواکی، وام ۵۰۰ میلیون کرون را به اتریش واگذار کند. برای مقابله با تنش‌های پس از جنگ، صدراعظم یوهان شوبر در سال ۱۹۲۲ خواستار وام‌های خارجی و سیاست‌های ریاضت اقتصادی شد. در اکتبر ۱۹۲۲ بریتانیا، فرانسه، ایتالیا و چکسلواکی وام ۶۵۰ میلیون کرون را بعد از اینکه شوبر قول
وام ۶۵۰ میلیون کرون را بعد از اینکه شوبر قول داد تا ۲۰ سال دیگر روابطی با جمهوری وایمر نداشته باشد و به لیگ ملت‌ها اجازه دهد تا اقتصاد اتریش را کنترل کنند، وام گرفت. در دو سال آینده بودجه ایالتی تثبیت شد و نظارت مالی بین‌المللی در ماه مارس سال ۱۹۲۶ به پایان رسید. بانک ملی اتریش در سال ۱۹۲۳ بازسازی شد، مالیات بر فروش در سال ۱۹۲۳ معرفی شد، شیلینگ اتریشی در دسامبر ۱۹۲۴ جایگزین کرون شد. اما با این حال پس از چند سال رکود در اتریش شدیدتر شد و در ماه مه سال ۱۹۳۱ بزرگترین بانک اتریش، بانک اعتبارتانستالت فرو ریخت.
بانک اتریش، بانک اعتبارتانستالت فرو ریخت. به منظور بهبود اقتصاد آن، اتریش خواستار تشکیل اتحادیه گمرکی با آلمان بود، اما طی قرارداد وام با بریتانیا، فرانسه، ایتالیا و چکسلواکی نمی‌توانست این کار را بکند.
قاچاق انسان در آرژانتین () عبارت است از تجارت غیرقانونی انسانها برای اهداف بردگی تولید مثل، استثمار جنسی، کار اجباری، برداشتن عضوی از بدن، یا هر شکل دیگری از برده‌داری نوین در آرژانتین. امضا پروتکل جهانی سازمان ملل. این موضوع یک جنایت بین‌المللی علیه بشریت و نقض حقوق بشر است. قاچاق انسان بعنوان یک نوع برده‌داری مدرن شناخته می‌شود. در صحنه بین‌المللی در میان جنایات، قاچاق انسان پس از قاچاق اسلحه و مواد مخدر در رده سوم قرار دارد. این موضوع عامل جابجائی بیش از ۳۲ میلیارد دلار در سراسر جهان است. پروتکل جهانی
۳۲ میلیارد دلار در سراسر جهان است. پروتکل جهانی سازمان ملل علیه قاچاق انسان توسط ۱۱۷ کشور مختلف، از جمله آرژانتین امضا شده‌است. این پیمان کشورهای امضا کننده را ملزم می‌سازد که از قاچاق انسان پیشگیری و با آن مبارزه کنند و از قربانیان آن محافظت و به آنها کمک نمایند. همچنین کشورها را تشویق می‌کند که برای رسیدن به این اهداف با یکدیگر همکاری کنند. قوانین. در آرژانتین مرتکبین این جرم طبق قانون مستحق مجازات هستند. با اینکه قوانین زیادی این مشکل را پوشش می‌دهند اما تکرار این جرم همچنان ادامه دارد. یک پیشرفت قانونی
تکرار این جرم همچنان ادامه دارد. یک پیشرفت قانونی مهم در این حوزه تصویب قانون شماره ۲۶٫۳۶۴ بود، که تلاش می‌کند تا مطالبات این پروتکل بین‌المللی را محقق کند و مجازات ۳ تا ۱۵ سال زندان را در نظر می‌گیرد. علی‌رغم اینکه قاچاق انسان یک جرم جدی است، در آرژانتین آمار رسمی دراین مورد وجود ندارد، تنها برای پیگردهای قضائی این موضوع آمار ثبت شده‌است. اما این امری شناخته شده‌است که این کشور یک منبع، مسیر ترانزیت و مقصد برای قاچاق انسان است. به عنوان وسیله‌ای برای جلوگیری از قاچاق انسان، در ژوئیه ۲۰۱۱، دولت حکمی صادر
از قاچاق انسان، در ژوئیه ۲۰۱۱، دولت حکمی صادر کرد که انتشار تبلیغات صریح درخواست جنسی را در روزنامه‌ها ممنوع اعلام کرد. یک مطالعه از سال ۲۰۱۲ نشان داد که قاچاق جنسی بمنظور دور زدن قانون در حال تغییر است، بدین‌ترتیب که به زنانی که مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرد اجازه می‌دهند تا مدارک شناسایی خود را نگه دارند یا به آن‌ها اجازه می‌دهند تا محل استثمار را ترک کنند تا کار اثبات قاچاق را دشوارتر کنند. دفتر نظارت و مبارزه با قاچاق انسان وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۱۷ کشور آرژانتین را در رده دوم
آمریکا در سال ۲۰۱۷ کشور آرژانتین را در رده دوم قرار داد.
فرانکو آرمانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است که در حال حاضر در پست دروازه‌بان در باشگاه فوتبال ریور پلاته بازی می‌کند. باشگاهی. از دیگر باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است، می‌توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو ناسیونال اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده‌است.
ماکسیمیلیانو ادواردو مسا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به جیمناسیا لاپلاتا، ایندپندینته و مونتری اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده‌است.
ساموئل فردریسون (؛ زادهٔ ) ورزشکار فوتبال است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال ایسلند بازی کرده‌است.
روریک گیسلاسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کپنهاگن، باشگاه فوتبال چارلتون اتلتیک و باشگاه فوتبال نورنبرگ اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایسلند بازی کرده‌است.
هولمار اویلفسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال چلتنهام تاون، باشگاه فوتبال بوخوم، باشگاه فوتبال وستهام یونایتد و باشگاه فوتبال روزنبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ایسلند بازی کرده‌است.
اولاویر اسکولاسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال برنتفورد، باشگاه فوتبال زولته وارخم، باشگاه فوتبال فیلکیر، باشگاه فوتبال هلسینگبورگس، باشگاه فوتبال فیلکیر و باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال تیم ملی فوتبال ایسلند بازی کرده‌است.
قاچاق انسان در بولیوی () کشوری که منبع قاچاق مردان، زنان و کودکان است، به ویژه با هدف کار و فحشا اجباری در داخل یا خارج از کشور. تعداد زیادی از مردم بولیوی در شرایط کار اجباری در آرژانتین، برزیل، شیلی، پرو، اسپانیا و ایالات متحده در کارگاه‌های غیرقانونی، کارخانه‌ها و زمینهای کشاورزی یافت می‌شوند. داخل. در داخل بولیوی، زنان و دختران جوان اهل مناطق روستایی بولیوی روستایی در مناطق شهری وادار به فحشا شده‌اند. اعضای جوامع بومی، به ویژه در منطقه چاکو، در معرض خطر کار اجباری در داخل کشور قرار دارند. تعداد قابل
کار اجباری در داخل کشور قرار دارند. تعداد قابل توجهی از کودکان بولیوی تحت شرایط کار اجباری در معادن، کشاورزی و به عنوان خدمتکار خانگی قرار می‌گیرند و گزارش‌ها حاکی از آن است که بعضی از والدین فرزندان خود را برای کار اجباری در معادن و زراعت در نزدیکی مناطق مرزی پرو می‌فروشند یا کرایه می‌دهند. مرزهای پرشکاف این کشور، حرکت مهاجران فاقد مدارک قانونی را تسهیل می‌کند، که برخی از آنها ممکن است گرفتار قاچاقچیان شوند. در یک مورد، مقامات بولیوی ۲۶ کودک اهل هائیتی را شناسایی کردند که برای کار اجباری و فحشا اجباری به
شناسایی کردند که برای کار اجباری و فحشا اجباری به برزیل برده می‌شدند. قوانین. قوانین دولت بولیوی از حداقل استانداردهای لغو قاچاق انسان به‌طور کامل تبعیت نمی‌کند؛ با این حال، تلاش‌های زیادی برای انجام این امر انجام می‌شود. دولت اقدامات قانونی زیادی را علیه مجرمان قاچاق جنسی انجام داده‌است؛ ولی تعداد دستگیری و محکومیت مجرمان قاچاق انسان افزایش نداشته‌است. میزان محکومیت قاچاقچیان در مقایسه با تعداد زیاد قربانیان قاچاق انسان که توسط مقامات بولیوی شناسائی شده‌اند، همچنان کم است. حکومت شواهدی دال بر رسیدگی مناسب
همچنان کم است. حکومت شواهدی دال بر رسیدگی مناسب به موضوع کار اجباری باشد نشان نداده‌است و کلاً خدماتی برای افرادی که به بیگاری مجبور شده‌اند یا بولیویایی‌هایی که به خارج از کشور قاچاق شده و بعد به میهن بازگشته‌اند انجام نداده‌است. در حالی که بسیاری از اقدامات مبارزه با قاچاق بولیوی وابسته به کمک‌های مالی بین‌المللی هستند، دولت پروژه ای را آغاز کرده‌است که به‌طور جدی افسران و دادستانهای بیشتری برای اجرای قانون اختصاص داده‌است تا به تحقیق و تعقیب جرایم قاچاق در سال آینده بپردازند. اداره دیده‌بانی و مبارزه با
سال آینده بپردازند. اداره دیده‌بانی و مبارزه با قاچاق انسان در وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا بولیوی را در سال ۲۰۱۷ در رده دوم کشورهای (مبارزه با قاچاق انسان) قرار داده‌است.
بیورن سیگوردسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ولورهمپتون واندررز، و باشگاه فوتبال لیلستروم، باشگاه فوتبال مولده، باشگاه فوتبال کپنهاگن، تیم ملی فوتبال ایسلند، باشگاه فوتبال ولورهمپتون واندررز و باشگاه فوتبال روستوف اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال ایسلند بازی کرده‌است.
آلبرت گودموندسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پی‌اس‌وی آیندهوون و باشگاه فوتبال هیرنفین اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال ایسلند بازی کرده‌است.
رونار رونارسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است.وی در باشگاه فوتبال کپنهاگن دانمارک بازی می کند. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نورشلان و باشگاه فوتبال آرسنال اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال ایسلند بازی کرده‌است.
فردریک شرام (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال ایسلند بازی کرده‌است.
موسی کوناته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال در پست مهاجم اهل سنگال است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کراسنودار، باشگاه فوتبال جنوا، باشگاه فوتبال مکابی تل‌آویو و باشگاه فوتبال سیون اشاره کرد. تیم ملی. او همچنین در تیم‌های ملی فوتبال تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده‌است.
پاپا الیون اندیایه (؛ زادهٔ ) که با نام بادو اندیایه شناخته می‌شود، بازیکن فوتبال اهل سنگال است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به بوده/گلیمت، عثمانلی‌اسپور، گالاتاسرای، استوک سیتی، ترابزون‌اسپور و العین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده‌است.
اسماعیل سار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است که برای باشگاه مارسی بازی می‌کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده‌است. عملکرد باشگاهی. دوران نوجوانی. سار متولد سن لوییز ، سنگال ، فوتبال خود را با باشگاه فوتبال سنگالی ، جنریشین فوت آغاز کرد. متز. در تاریخ 13 ژوئیه 2016 ، سار به مدت 5 سال اولین قرارداد حرفه ای خود را با متز امضا کرد.او اولین بازی لیگ خود را در تاریخ 13 اوت 2016 در برابر لیل در استاد سن سیمفورین ، زمین خانگی متز انجام داد ، که متز با نتیجه 3-2 به پیروزی رسید. در این مسابقه ، او
با نتیجه 3-2 به پیروزی رسید. در این مسابقه ، او 20 دقیقه بازی کرد ، پس از این که او جایگزین فلورنت موله شد. استاد رن. در تاریخ 26 ژوئیه سال 2017 ، سار قراردادی چهار ساله با طرف استاد رن امضا کرد. بسته به مبلغ مبلغ نقل و انتقالات پرداختی به متز 17 یا 20 میلیون یورو گزارش شده است.او انتقال به رن را با انتقال به بارسلونا انتخاب کرد. در تاریخ 13 دسامبر 2018 ، سار دو بار در نیمه دوم (شامل یک پنالتی) گلزنی کرد و رن با این پیروزی خانگی مقابل آستانه به مرحله حذفی لیگ اروپا ۱۹-۲۰۱۸ راه یافت. واتفورد. در 8 آگوست
لیگ اروپا ۱۹-۲۰۱۸ راه یافت. واتفورد. در 8 آگوست 2019 ، سار با قراردادی 5 ساله به باشگاه لیگ برتری واتفورد پیوست. مبلغ نقل و انتقالات پرداخت شده به رن یک رکورد برای واتفورد بود و در منطقه 30 میلیون پوند گزارش شد.او اولین گل خود را برای واتفورد در تساوی مقابل کاونتری سیتی در جام اتحادیه در 27 اوت 2019 به ثمر رساند. در تاریخ 29 فوریه 2020 ، سار دو گل و یک پاس گل در پیروزی 3-0 واتفورد مقابل لیورپول به دست آورد و اولین شکست لیورپول در فصل 2019-2020 را به لیورپول تحمیل کرد و به رکورد 27 بازی بدون شکست این باشگاه
تحمیل کرد و به رکورد 27 بازی بدون شکست این باشگاه پایان داد. عملکرد بین المللی. سار نماینده کشورش در تیم ملی فوتبال زیر 23 سال سنگال بود. وی در سال 2015 ، در جام ملتهای آفریقا زیر ۲۳سال ۲۰۱۵ بازی کرد.در آن زمان سن او تنها 17 سال بود. سنگال جام را در جایگاه چهارم تمام کرد و وی سه بازی انجام داد. او برای نخستین بار با تیم ملی فوتبال سنگال برای بازی مقابل نامیبیا در سپتامبر 2016 در داکار (2-0) برای انتخابی جام ملتهای آفریقا 2017 بازی کرد که سنگال در حال حاضر نیز صلاحیت آن را دارد. وی به عنوان جایگزین در دقیقه
صلاحیت آن را دارد. وی به عنوان جایگزین در دقیقه 67 به جای سادیو مانه وارد بازی شد.در تاریخ 8 ژانویه 2017 ، سار اولین گل بین المللی خود را در یک بازی دوستانه مقابل تیم ملی فوتبال لیبی در استاد مونیسیپال د کینتله، برزاویل به ثمر رساند. در ماه مه سال 2018 ، او در تیم 23 نفره سنگال برای حضور در جام جهانی فیفا 2018 روسیه معرفی شد.در سال 2019 ، سار بخشی از تیم سنگال بود که به فینال جام ملت های آفریقا رسید ، تنها برای دومین بار در تاریخ این کشور.او 90 دقیقه پایانی فینال را در 19 ژوئیه 2019 بازی کرد و آنها با
فینال را در 19 ژوئیه 2019 بازی کرد و آنها با نتیجه0-1 به الجزایر جام را از دست دادند. در نوامبر 2019 در حالی که بازی بین المللی را بر عهده داشت ، دچار آسیب دیدگی مچ پا شد. افتخارات. باشگاهی. رن. جام حذفی فوتبال فرانسه:۱۹-۲۰۱۸ فردی. بهترین گل لیگ اروپا فصل۱۹-۲۰۱۸
سالیو سیس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال والنسین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده‌است.
موسی واگه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اوپن، بارسلونا و نیس اشاره کرد. او در تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده‌ و در جام جهانی ۲۰۱۸ با گلزنی برابر ژاپن، به جوان‌ترین گلزن آفریقایی تاریخ جام جهانی تبدیل شده‌است.
آلفرد جان مومار دیایه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سنگال است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به نانسی، بورسااسپور، ساندرلند، اسکی‌شهراسپور، بتیس، ویارئال، هال سیتی، ولورهمپتون واندررز و مالاگا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سنگال بازی کرده‌است.
محمد عواد‎ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر و در باشگاه فوتبال الزمالک مصر بازی می کند از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به زمالک اشاره کرد وی همچنین در تیم ملی فوتبال مصر بازی کرده‌است.
محمد الشناوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مصر است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه ورزشی الاهلی مصر اشاره کرد.
ولادیمیر گابولوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده‌است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آنژی مخاچ‌قلعه، باشگاه فوتبال دینامو مسکو، باشگاه فوتبال زسکا مسکو، باشگاه فوتبال آمکار پرم و باشگاه فوتبال کوبان کراسنودار اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده‌است.
آندره لونف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اوفا، باشگاه فوتبال تورپدو مسکو و باشگاه فوتبال زنیت سن پترزبورگ اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده‌است.
سوسلان توترازوویچ زانائف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به زسکا مسکو، کاماز نابرژنیه چلنی، اسپارتاک مسکو، ترک گروزنی، روستوف، روبین کازان و سوچی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده‌است.
فدور واسیلیویچ کودریاشوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اسپارتاک مسکو، خیمکی، کراسنودار، ترک گروزنی، روستوف، روبین کازان، استانبول باشاک‌شهر، سوچی و آنتالیااسپور اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده‌است.
ایلیا کوتپوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال روسیه بازی کرده‌است.
ادغام () در تجارت و کسب‌وکار، به فرایند تصاحب و ادغام تعدادی از شرکت‌های کوچک، در قالب تأسیس یک شرکت بزرگتر، اطلاق می‌شود. در زمینه حسابداری مالی، به جمع‌آوری صورت‌های مالی گروهی از شرکت‌های زیرمجموعه، در قالب صورت‌های مالی تلفیقی اشاره دارد. در حوزه مالیات، به تلفیق گروهی از شرکت‌ها و اشخاص حقوقی وابسته، در قالب یک نهاد یکپارچه اشاره دارد، که با هدف یکپارچگی مالیاتی انجام می‌گیرد. ادغام، تکنیک یا عملی در حوزه کسب‌وکار است که از لحاظ حقوقی، دو یا چند سازمان را به یک واحد سرپرستی جدید متصل می‌کند. پس از
را به یک واحد سرپرستی جدید متصل می‌کند. پس از ادغام، سازمان‌های اصلی از بین می‌روند و توسط یک نهاد جدید، جایگزین می‌شوند.
الکساندر یروخین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به شریف تیراسپول، کراسنودار، اورال یکاترینبورگ، روستوف و زنیت سن پترزبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده‌است.
حسین احمدیان معروف به حسین یاوری (زادهٔ ۱۲۸۵ – درگذشتهٔ ۲۲ آذر ۱۳۵۷) نوازنده و مدرس نی اهل ایران بود. زندگی هنری. حسین یاوری در سال ۱۲۸۵ در اصفهان متولد شد. او از کودکی به دلیل فوت پدرش، مجبور به کار کردن شد. در نوجوانی به موسیقی و ساز نی علاقه‌مند شد و از محضر نایب اسدالله بهره برد. از استادان وی در ادامه مسیر فراگیری موسیقی ایرانی، به هنرمندانی همچون: آقا سید رحیم اصفهانی»، مهدی نوایی، «حبیب شاطر حاجی»، «رضا خان باشی»، حسین خضوعی، «سید محمدعلی عریضی»، «غلامرضا خان سارنج»، «محمدخان بلبلی»، نورعلی خان
«غلامرضا خان سارنج»، «محمدخان بلبلی»، نورعلی خان برومند، «آقا جلال کمانچه نواز نی داودی»، «علی آقا شهنازی»، «اکبرخان نوروزی»، «میرزا علی قاری میرسعیدی» می‌توان اشاره کرد. شیوه نوازندگی حسین یاوری تداوم سبک نایب اسدالله و مهدی نوایی بوده‌است. او در برنامه‌های مختلف، هنرمندانی همچون جلال تاج اصفهانی را به عنوان نوازنده نی همراهی می‌کرد. شهرت او پس از مرگ مهدی نوایی در اصفهان به اوج رسید و به درخواست ابوالحسن صبا به تهران رفت و در اولین روزهای افتتاح رادیو در سال ۱۳۲۰ برنامه‌هایی را برای شنوندگان رادیو اجرا
سال ۱۳۲۰ برنامه‌هایی را برای شنوندگان رادیو اجرا کرد. او در دهه ۱۳۲۰ با رادیو تهران و رادیو اصفهان همکاری داشت. از نوازندگی او چند صفحه در گنجینهٔ موسیقی ایران باقی مانده‌است. چشمان او در میانسالی به تدریج کم سو شد و سرانجام به نابینایی کامل منجر شد. وی برموسیقی محلی نیز احاطه داشته‌است.ساسان سپنتا دربارهٔ او اینگونه نوشته‌است: «گوشه‌های زیادی را در دستگاه‌های موسیقی ایرانی روایت می‌کرد. وی می‌نواخت یا با آواز می‌خواند … او قطعات ابتکاری نیز می‌ساخت. روزی قطعه‌ای را که با نام لحن مشهور باربد «مرگ شبدیز»
قطعه‌ای را که با نام لحن مشهور باربد «مرگ شبدیز» ساخته بود، برای من نواخت … شیوهٔ نوازندگی یاوری به سبک قدما بود و از حالات قوی و ضعف صدا در اجرای فیگورهای موسیقایی ردیف به نحو مطلوب استفاده می‌کرد».خسرو سینایی در سال ۱۳۵۲ فیلم مستندی در مورد حسین یاوری ساخت. در آن فیلم یاوری در مورد خود و نی نوازی اش صحبت کرده‌است. شاگردان. حسین یاوری شاگردان زیادی را در ساز نی و آواز ایرانی تربیت کرده‌است که از آن جمله می‌توان به عباس غازی، احمد هنرمند، منوچهر برجیان، هوشنگ بهشتی، محمد بطلانی، حسین مهیاری، عباس مدینه‌ای،
بهشتی، محمد بطلانی، حسین مهیاری، عباس مدینه‌ای، محمدعلی حدادیان، عباس کاظمی، ابوالحسن بشارت و … اشاره کرد. درگذشت. حسین یاوری در ۲۲ آذر ۱۳۵۷ درگذشت و در تخت فولاد اصفهان، «تکیه خواجویی» به خاک سپرده شد. در آذر ماه ۱۳۸۶ مراسم بزرگداشت حسین یاوری در حوزه هنری اصفهان برگزار شد. همچنین مراسم بزرگداشتی در تاریخ ۲۲ آذر ۱۳۹۵ در کنار آرامگاهِ وی برگزار گردید.
رومن زوبنین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو و باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده‌است.