payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سری آبشار جاذبه را برای کانال دیزنی ساخت. این انیمیشن که در شهر خیالی آبشار جاذبه، اورگان سپری می‌شود، در ژوئن ۲۰۱۲ با صداپیشگی جیسون جیسون ریتر در نقش دیپر، کریستین شال در نقش میبل و خود او ساخته شد. در طول انیمیشن، هیرش صدای stanley, Soos, Old Man McGucket, Bill Cipher و بسیاری دیگر از شخصیت‌های کوچک را ارائه کرد. این انیمیشن در سال ۲۰۱۴ به شبکه Disney XD منتقل شد. این انیمیشن سریالی برنده جایزه کودکان BAFTA و جایزه انی در سال ۲۰۱۵ است و برای چندین جایزه دیگر نیز (از جمله جایزه Peabody در سال ۲۰۱۶) نامزد
نیز (از جمله جایزه Peabody در سال ۲۰۱۶) نامزد دریافت جایزه شده‌است. همچنین این انیمیشن از نمره بسیار بالا و عالی ۸٫۹ در سایت معروف imdb برخوردار است. هیرش در ماه فوریه سال ۲۰۱۶ آبشار جاذبه را به پایان رساند تا پروژه‌های دیگری را دنبال کند. وی جدیداً خبری راجع به ساخت انیمیشن جدیدی در شبکه نتفلیکس داده که به احتمال زیاد آبشار جاذبه ۳ باشد اما مشخص نیست که نام و شخصیت‌های انیمیشن همان باشند یا خیر. دو سال پیش، الکس هیرش پس از پخش دو فصل از مجموعهٔ تلویزیونی محبوب و پرطرفدار خود تحت عنوان آبشار جاذبه، به این
و پرطرفدار خود تحت عنوان آبشار جاذبه، به این سریال خاتمه داد. هیرش از آن زمان تاکنون به همکاری در نویسندگی آثاری چون و Detective Pikachu مشغول بوده‌است. زندگی شخصی. داستان دوقلوهای انیمیشن آبشار جاذبه از داستان زندگی خود هیرش همراه با خواهر دوقلویش در طول تعطیلات تابستانی الهام گرفته شده‌است. او بسیاری از تجربه‌های زندگی خود را در این انیمیشن نشان می‌دهد، مانند زندگی در پیمونت و نوع معاشرت با خواهرش. دیپر پاینز، یکی از شخصیت‌های اصلی آبشار جاذبه، از خود او الهام گرفته شده‌است. او می‌گوید وقتی تقریباً هم سن
گرفته شده‌است. او می‌گوید وقتی تقریباً هم سن دیپر بود (۱۲ سال) صدای خود را ضبط می‌کرده و چندین بار به عقب برمی‌گردانده تا سعی کند برعکس حرف زدن را یاد بگیرد. هیرش خود را این گونه توصیف می‌کند: «آن کودک عصبی هر جایی که می‌رفت، ۱۶ دوربین عکاسی یکبار مصرف را با خود حمل می‌کرد» میبل پاینز، یکی دیگر از شخصیت‌های اصلی آبشار جاذبه، از خواهر دوقلویش، آریل هیرش، الهام گرفته شده‌است. او واقعاً در زندگی واقعی ژاکت‌های خل‌ وضع رنگی خاص می‌پوشید و هر هفته به یک شخص مسخره و عجیب علاقه‌مند (کراش) می‌شد. همچنین در این
و عجیب علاقه‌مند (کراش) می‌شد. همچنین در این انیمیشن یک خوک به عنوان حیوان خانگی میبل دیده می‌شود؛ همانگونه که خواهر هیرش در دنیای واقعی آرزوی داشتنش را داشت. شخصیت «عمو استن» نیز از پدربزرگ هیرش الهام گرفته شده‌است کسی که داستان‌های بلندی را برای هیرش تعریف می‌کرد و رابطه خوبی با دوقلوهای هیرش داشت. در سال ۲۰۱۷، هیرش همراه با جاستین رویلاند و اتیان کلین، از طریق یک جریان مستقیم خیریه توئیتر، کمک هزینه ۲۰۰۰۰۰ دلاری را برای کمک به توفند هاروی پرداختند. در فوریه ۲۰۱۸، هیرش از حساب توییتر خود برای اعلام یک
فوریه ۲۰۱۸، هیرش از حساب توییتر خود برای اعلام یک رمان گرافیکی رسمی آبشار جاذبه، از طریق یک سری قطعات پازلی که در طول روز منتشر می‌کرد، استفاده کرد. با کنار هم قرار دادن قطعات پازل آبشار جاذبه، افسانه های گمشده را به‌وجود آورد. ۴ ماجراجویی کاملاً جدید! که توسط هیرش نوشته شده بود در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۸ منتشر شد و نیویورک تایمر آن را پرفروش ترین رمان ارزیابی کرد. نویسندگی. کتاب Gravity Falls , Journal 3 کتاب Gravity falls: The book of bill کتاب Gravity Falls: Lost Legends: 4 All-New Adventures منابع. ۲. ۳. ۴.
روئلتو گارماجو (به انگلیسی:Revuelto Gramajo) یک غذای مخلوط آرژانتینی است که از ترکیب تخم مرغ هم زده شده، سبزیجات، پنیر و سیب زمینی تهیه می‌شود. این غذا یکی از معروف‌ترین غذاهای پایتخت آرژانتین، بوئنوس آیرس است. سیب‌زمینی سرخ‌کرده گاهی به عنوان یک جز تشکیل‌دهنده در این غذا به کار می‌رود. تاریخچه. این غذا توسط یک سرآشپز ساخته‌شده که قصد داشت به سربازان در میدان جنگ خدمت کند، که در آن زمان شامل سیب‌زمینی سرخ‌کرده، ژامبون، تخم‌مرغ و نخود فرنگی می‌شد. اطلاعات تغذیه. ارزش غذایی این غذا متشکل از مقادیر زیادی
تغذیه. ارزش غذایی این غذا متشکل از مقادیر زیادی پروتئین و مواد مغذی به همراه مقدار متعادلی از کربوهیدرات‌ها می‌باشد.
کالج ماریست () کالج هنرهای آزاد در شهرک پوکیپسی واقع در نیویورک است. این کالج در ۱۹۰۵ و به دست برادران ماریست که مؤسسه‌ای مذهبی و کاتولیک است و هدفش آماده‌سازی برادران کاتولیک برای حرفه آموزگاری است، افتتاح شد. در ۱۹۲۹ این کالج از سوی ایالت اجازه یافت تا طیف وسیع‌تری از مدرک‌ها را در فعالیت‌های هنری و علوم اعطا کند. امروزه ماریست در هنرهای آزاد، جامع است و ۵۶ مدرک برای دانشجویان و فارغ‌التحصیلان دارد و ۲۱ برنامه گواهی برگزار می‌کند. فضای وسیع پردیس اصلی ماریست نمایی از رود هادسون دارد. ماریس شعبه‌ای نیز در
نمایی از رود هادسون دارد. ماریس شعبه‌ای نیز در فلورانس ایتالیا دارد و در ۲۶ کشور فضای تحصیلی ایجاد کرده است. ماریس به عنوان عضوی از بخش یکم اتحادیه ملی ورزش دانشگاهی از ۲۳ رشته ورزشی کالجی حمایت می‌کند.
عبدالرحیم‌بیگ حقوردی‌اف () نمایشنامه‌نویس، مدیر نمایش و سیاستمدار اهل جمهوری آذربایجان بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۷ مه سال ۱۸۷۰ در روستا «آق‌بولاق» شهرستان شوشی به دنیا آمد. دوره راهنمایی خود را در سال ۱۸۸۰ در مدرسه تابستانی موقت «یوسف بیگ» در شوشی پشت سر گذاشت. بین سال‌های ۱۸۸۱ تا ۱۸۹۰، در مردسه «رئالنی» شوشی تحصیل کرد. بین سال ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۹، در دانشگاه «مهندسان راه سن پترزبورگ» به تحصیل پرداخت. در دوران دانشجویی به عنوان دانشجوی مهمان در دانشکده شرق‌شناسی نیز در دروس حاضر شد. این نیز تأثیرات زیادی در بروز
در دروس حاضر شد. این نیز تأثیرات زیادی در بروز علاقه وی به ادبیات گذاشت. در همان سال‌ها وی آثار «می‌خوری گوشت گاز را، می‌بینی لذتش را» (۱۸۹۲) و «اتحاد از هم پاشیده» (۱۸۹۶) به تحریر درآورد. آثر «اتحاد از هم پاشیده» در سال ۱۸۹۹ در سن پترزبورگ به انتشار رسید. بعد از فراغت از تحصیل به شوشی برگشته و آنجا نمایش‌هایی برپا نمود. بین سال‌های ۱۹۰۲–۰۳، در باکو به ریاست وی کنسرت‌های شرقی تشکیل شد. در باکو اولین داستان‌های خود را به نام‌های «پدر و پسر» و «شهادت ماه» نوشت و تحت عنوان «دو داستان» منتشر کرد. پس از انقلاب
و تحت عنوان «دو داستان» منتشر کرد. پس از انقلاب سال ۱۹۰۵، به عنوان نمایندهٔ استان گنجه به دومای روسیه راه یافت و راهی سن‌پترزبورگ شد. در آنجا در کتابخانه دولتی مطالبی برای نوشتن کتاب جدید (آقا محمد شاه قاجار) جمع‌آوری و به استان مازندران مسافرت نمود. در ۱۲ ژانویه سال ۱۹۰۸ که اپرای «لیلی و مجنون» به نمایش درآمد، وی به عنوان اولین رهبر ارکستر هدایت گروه کر و ارکستر را بر عهده داشت. زمانی که در سازمان «نجات» و اداره کشتیرانی «کور خزر» کار می‌کرد، به قفقاز جنوبی، داغستان، آسیای مرکزی و کشورهای حوزه رود ولگا
داغستان، آسیای مرکزی و کشورهای حوزه رود ولگا مسافرت نموده و داستان‌هایی با لقب‌هایی همچون «جیران‌علی»، «هیولا»، «سخره»، «موزالان» و غیره… در مجلهٔ ملانصرالدین منتشر کرده‌است. در سال ۱۹۱۰، هنگامی که در هشترخان زندگی می‌کرد، در کارهای اجتماعی شهر فعال بود. بعد به شهر آق‌دام منتقل شده و بین سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۵ در آنجا به سر برد. در میان سال‌های ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۷، تصدی یک نشریه ماهانه به نام «خبرهای بخش قفقاز اتحاد شهرها» به عهده داشت. پس از تشکیل شوروی در آذربایجان به چند وظیفه دیگر نیز گماشته شد. وی در ۱۷ دسامبر
به چند وظیفه دیگر نیز گماشته شد. وی در ۱۷ دسامبر سال ۱۹۳۳ درگذشت و در پارک مفاخر باکو دفن شد. یکی از خیابان‌های حومه «یاسامال» باکو وامدار اسم عبدالرحیم‌بیگ حقوردی‌اف است. آفرینش. عبدالرحیم‌بیگ حقوردی‌اف وفتی که در مدرسهٔ «رئالنی» شوشی مشغول درس خواندن بود، شروع به نویسندگی نمود. در سال ۱۸۸۴، با الهام از میرزا فتحعلی آخوندزاده نمایش‌نامه ای کوچک به اسم «حاج داشدمیر» نوشت. همگام دوران دانشجویی در سن‌پترزبورگ به نویسندگی راغب تر شد. در همان دوره، درام «می‌خوری گوشت گاز را، می‌بینی لذتش را» (۱۸۹۲) و تراژدی
گوشت گاز را، می‌بینی لذتش را» (۱۸۹۲) و تراژدی «اتحاد از هم پاشیده» (۱۸۹۶) را به تحریر درآورد. در سال ۱۸۹۹، به آذربایجان بازگشته و برای مدتی در باکو زندگی کرد. اینجا هم مدرس بود، هم در نمایش‌هایی در تئاترها کارگردانی می‌کرد. همزمان به نویسندگی خود نیز ادامه می‌داد. با نوشتن تراژدی‌های «جوان بدشانس» (۱۹۰۰) و «پر جادی» (۱۹۰۱) آثار جدیدی را به نمایشنامه‌نویسی آذربایجانی به ارمغان آورد. در سال ۱۹۰۶، داستان‌هایی در مجلهٔ «حیات» و پاورقی‌ها و مضحکه‌هایی با نام‌های استعاری در مجلهٔ ملانصرالدین منتشر می‌کرد. علاوه
استعاری در مجلهٔ ملانصرالدین منتشر می‌کرد. علاوه بر اینها، تعداد زیادی از داستان‌ها و نمایشنامه‌ها نیز نوشته‌است.
کلمبیا جورنالیزم ریویو () مجله‌ای برای روزنامه‌نگاران حرفه‌ای است که از سال ۱۹۶۱ توسط دانش‌آموختگان مدرسه روزنامه‌نگاری دانشگاه کلمبیا منتشر می‌شود. مطالب این مجله شامل اخبار و تازه‌های صنعت رسانه، تحلیل، اخلاق حرفه‌ای و داستان‌هایی است که پشت پرده اخبار وجود دارند. در اکتبر ۲۰۱۵ اعلام شد که بسامد انتشار مجله چاپی از شش شماره در سال به دو شماره در سال کاهش یافته است و در مقابل روی فضای دیجیتال تمرکز می‌شود.
انتشارات دانشگاه استنفورد () بخش نشر و انتشار دانشگاه استنفورد است. در ۱۸۹۲ به عنوان یک شرکت انتشاراتی مستقل در دانشگاه افتتاح شد. اولین استفاده از نام «انتشارات دانشگاه استنفورد» در کتابی منتشرشده در ۱۸۹۵ بود. در ۱۹۱۷ دانشگاه انتشارات مزبور را خرید و آن را بخشی از استنفورد کرد. در ۱۹۹۹ انتشارات بخشی از کتابخانه‌های دانشگاه استنفورد شد. این انتشارات در جاده پیج میل پارک پژوهش استنفورد در جنوب شرقی پردیس استنفورد پیش از انتقالش به مکان فعلی، در ردوود سیتی، کالیفرنیا در سال ۲۰۱۲-۲۰۱۳ قرار داشت. این انتشارات
در سال ۲۰۱۲-۲۰۱۳ قرار داشت. این انتشارات حدود ۱۳۰ عنوان کتاب در سال منتشر می‌کند.
گاوری لانکش ()؛ (زاده ۲۹ ژانویه ۱۹۶۲ - درگذشته ۵ سپتامبر ۲۰۱۷) روزنامه‌نگار، و ویراستار اهل هند بود. او به عنوان یک ویراستار در مجله لانکش پاتریک در کرناتکه که به زبان کانارا چاپ شده و توسط پدرش اداره می‌شد کار می‌کرد. پ. پاتریک پدر گاوری به اتفاق دخترش یک مجله هفتگی باعنوان گاوری لانکش پاتریک را چاپ و توزیع می‌کردند. لانکش در ۵ سپتامبر ۲۰۱۷ توسط مهاجمان ناشناس در بیرون خانه‌اش در راجراج‌شواری در نگر، بنگلور به ضرب گلوله کشته شد. در زمان مرگش، گاوری به عنوان یکی از منتقدان جناح راست‌گرای هندو شناخته می‌شد.
یکی از منتقدان جناح راست‌گرای هندو شناخته می‌شد. او با آنا پولیتکوفسکایا برای سخن گفتن در مقابل افراط‌گرایی هندو و مبارزه برای حقوق زنان به فعالیت پرداخت و در مخالفت با تبعیض نژادی مورد تقدیر قرار گرفت. زندگی‌نامه. گاوری لانکش در ۲۹ ژانویه ۱۹۶۲ در بنگلور، ایالت میسور، هند در خانواده‌ای متولد شد که پدرش یک روزنامه‌نگار و شاعر بود. لانکش، هفته‌نامه گاوری لانکش پاتریک را که به زبان کانارا بود تأسیس کرد. او دو برادر داشت، کاویتا لانکش و ایندیراجیت لانکش. گاوری حرفه روزنامه‌نگاری را با روزنامه تایمز هند در
حرفه روزنامه‌نگاری را با روزنامه تایمز هند در بنگلور آغاز کرد. بعداً، او با همسرش چیداناد راجگاتا به دهلی نقل مکان کردند. کمی بعد، او به بنگلور بازگشت و در آنجا به عنوان خبرنگار مجله یکشنبه به مدت نه سال خدمت کرد. گاوری در زمان مرگ پدرش در سال ۲۰۰۰ برای کانال تلویزیونی دهلی که به زبان تلوگو پخش می‌شد کار می‌کرد. تا این زمان، لانکش ۱۶ سال از عمرش را به عنوان یک روزنامه‌نگار گذرانده بود. لانکش پاتریک. هنگامی که پدر گاوری فوت کرد، گاوری و برادرش ایندیراجیت با مانی ناشر لانکش پاتریک ملاقات کردند و به او گفتند
مانی ناشر لانکش پاتریک ملاقات کردند و به او گفتند می‌خواهند انتشارات را ببندند. مانی آنها را متقاعد کرد که انتشارات را نبندند. پس از آن گاوری سردبیر لانکش پاتریک شد و برادرش ایندیراجیت مدیریت امور تجاری انتشارات را برعهده گرفت. دیدگاه سیاسی و ایدئولوژی. گاوری یک منتقد جناح راست جنبش هندوها بود، در سال ۲۰۰۳، او مخالفت خود را با ادعای سانگ پاریوار که یک جنبش ناسیونالیست در شبهه قاره هند است، اعلام کرد و آن هنگامی بود که در سال ۲۰۱۲، هندوهای ناسیونالیست می‌خواستند در منگالور به معبد صوفی‌ها حمله کنند، وی
در منگالور به معبد صوفی‌ها حمله کنند، وی اظهار داشت که هندوئیسم مذهب نیست، و در دیدگاه آنان زن به عنوان یک موجود دسته دوم است. او معتقد به یک ایدئولوژی اقلیت در اجتماع لیگایات به رهبری کمو سوهاردا ودیک بود و پلتفرم وی هماهنگی اجتماعی برای جوامع تحت ستم بود. او همچنین بر این باور بود که حامیان فلسفی بسوانان هندو نیستند. زندگی شخصی. گاوری و چیداناد راجقاتا پس از پنج سال ازدواج از هم جدا شدند؛ او بعد از جدایی ازدواج نکرد. گرچه او تنها زندگی می‌کرد (در ۲۳ سالگی) هیچ فرزندی نداشت، گورانی با سایر فعالان جنبش
هیچ فرزندی نداشت، گورانی با سایر فعالان جنبش سرپرستی کودکان را برعهده می‌گرفتند. ترور. در ۵ سپتامبر ۲۰۱۷، سه مرد ناشناس برای کشتن وی به جلوی خانه گاوری در راجراج‌شواری نگار در بنگلور مراجعه کردند. این مردان مسلح در ساعت ۸ صبح هنگامیکه گاوری در مسیر بازگشت از دفترش به خانه بود جلوی در اصلی حداقل با شلیک هشت گلوله او را به قتل رساندند.
محمد عارف () نویسنده، شاعر، منتقد ادبی، مترجم و مدرس اهل جمهوری آذربایجان بود. وی در ۱۰ ژوئن سال ۱۹۰۴ در باکو، امپراتوری روسیه به دنیا آمد. محمد عارف عضو اتحادیه نویسندگان جمهوری آذربایجان (سال ۱۹۳۶)، دکتر علوم فقه الغه (۱۹۵۴)، پروفسور (۱۹۵۵)، عضو غیرحضوری آکادمی ملی علوم آذربایجان شوروی (۱۹۵۵)، عضو حضوری آکادمی ملی علوم آذربایجان شوروی (۱۹۵۸) و دریافت کنندهٔ جایزه دولتی آذربایجان شوروی (۱۹۷۴) بود. زندگی‌نامه. محمد عارف داداش‌زاده فرزند محرم در ۱۰ ژوئن سال ۱۹۰۴ در باکو چشم به دنیا گشود. اصالتاً از شهر خیزی
در باکو چشم به دنیا گشود. اصالتاً از شهر خیزی جمهوری آذربایجان بود. پس از فارغ‌التحصیل شدن از مدرسه روس- تاتار باکو، در دهه ۱۹۲۰ در یک مدرسه آموزگاری کرد. در سال ۱۹۲۵ از دانشکدهٔ ملی معارف دانش‌آموخته شد. بین سال‌های ۱۹۲۵ الی ۱۹۳۰ در رشته شرق‌شناسی دانشگاه دولتی آذربایجان تحصیل کرده و در میان سال‌های ۱۹۳۰–۱۹۳۱ در «دانشگاه علمی پژوهشی مردمان شرقی مسکو» در مطقع تحصیلات تکمیلی به درس خواندن ادامه داد. بین سال‌های ۱۹۳۱–۱۹۴۱، به عنوان معلم و دانشیار کرسی زبان و ادبیات روسی فعالیت داشت. برای مدت مدیدی در دانشگاه
روسی فعالیت داشت. برای مدت مدیدی در دانشگاه دولتی آذربایجان کار کرده و بین سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۵۰ تصدی کرسی زبان و ادبیات روسی را عهده‌دار بوده و در سال ۱۹۵۵ درجه علمی پروفسور را اخذ نمود. افزون بر این، مابین سال‌های ۱۹۴۱ الی ۱۹۴۷ سکاندار معاونت وزیر آموزش و پرورش آذربایجان شوروی را بر عهده داشت. در سال ۱۹۴۱ به زمامداری سردبیری روزنامه «به خاطر وطن» رسیده و تا سال ۱۹۴۷ این سمت را عهده‌دار بود. وی با دفاع از پایان‌نامه خود در موضوع «مسیر نویسندگی جعفر جبارلی» دکترای خود را دریافت نمود. وی در ۲۷ دسامبر سال
دکترای خود را دریافت نمود. وی در ۲۷ دسامبر سال ۱۹۷۵ درگذشت. شروع فعالیت‌های ادبی. محمد عارف با نوشتن اشعار، داستان‌ها و مقالات در سال‌های ۲۰ قرن ۲۰ اولین قدم‌های خود در ادبیات را برداشت. در همان بازه زمانی اشعار وی همچون «بچه‌های خانه به دوش»، «ترانه‌های آخرین بهار»، «رنگ‌های برودسکی»، «هواپیما و من»، «یکی از دو نشاط»، «علاقه» و داستان‌هایش به نام‌های «ازدواج آخر»، «میان‌بر»، «دام پزشک» و «تار به صدا درمی آید» در جریده‌ها و مجلات متنوعی به انتشار رسید. اولین مقاله خود را با لقب «محمد باقر اهل خیزی» در سال
مقاله خود را با لقب «محمد باقر اهل خیزی» در سال ۱۹۲۳ در روزنامه «کمونیست» منتشر کرد. علاوه بر این، مقاله‌های طنزآمیز وی نظیر «ناامیدم»، «شاید درست بشود»، «آگهی»، «حوصله» و «اخبار مرثیه» تحت عنوان «مغمون اهل خیزی» در نشریه ملا نصرالدین به انتشار می‌رسید. از سال ۱۹۲۵ به بعد آثار خود را با لقب محمد عارف منتشر نمود. فعالیت‌های سیاسی. محمد عارف در کنار نویسندگی، به عنوان سیاستمدار نیز شهرت بسزایی دارد. وی برای مدت طولانی تصدی دستیاری رئیس کمیسیون شوروی- ایران را عهده‌دار بود. دو بار به نمایندگی شورای باکو (مجلس
عهده‌دار بود. دو بار به نمایندگی شورای باکو (مجلس ملی) انتخاب شده بود. بین سال‌های ۱۹۶۳ الی ۱۹۶۷ نماینده شورای عالی باکو و رئیس همان شورا بود. نشان‌ها و جوایز. نشان لنین (۱۹۷۱)، نشان انقلاب اکتبر (۱۹۷۴) و «خادم ممتاز معارف» (۱۹۶۴) و دو بار نیز نشان «پرچم سرخ کار» (۱۹۳۹، ۱۹۶۴) به وی اعطا شد.
جزتایمز () مجله‌ای آمریکایی است که به موسیقی جَز اختصاص دارد. از این مجله ۱۰ شماره در سال منتشر می‌شود و در سال ۱۹۷۰ در واشینگتن، دی.سی. توسط داویدسون سابین (۱۹۲۸–۲۰۱۸) به عنوان خبرنامه "رادیو آزاد جز" بنیان‌گذاری شده است. سابین این رادیو را به عنوان بخشی از فروشگاه موسیقی خود که در ۱۹۶۲ افتتاح شده بود، ایجاد کرد. این خبرنامه مشتریان را از آخرین رخدادهای دنیای جز و موسیقی‌های عرضه‌شده باخبر می‌کردند و برنامه‌هایی با اخبار و داستان‌های گفته‌نشده فهرست موسیقی‌شان می‌ساختند.
لطفعلی عبدالله‌اف () یک هنرپیشه تئاتر و فیلم آذربایجانی بود، که در ۳۳ مارس سال ۱۹۱۴ در شهر «نوخای» امپراتوری روسیه متولد شد. کارنامه. لطفعلی عبدالله‌اف در خانواده یک بازرگان در شهر نوخای امپراتوری روسیه زاده شد. وی پس از تماشا به نمایش بازیگران دوره‌گرد در صحنه تماشاخانه محلی علاقه خاصی در او نسبت به بازیگری بروز کرد. «احمد آناتولّو» بازیگر آذربایجانی از آنجا که به علاقهٔ وی به بازیگری پی برده بود، پیشنهاد داد که لطفعلی به باکو فرستاده شده و آنجا جزیات این پیشه را از هنرپیشگان پیشتاز یاد بگیرد. در سن ۱۴
پیشه را از هنرپیشگان پیشتاز یاد بگیرد. در سن ۱۴ سالگی وی شروع به حضور در کلاس‌های خوانندگی و یادگیری نواختن کر در آکادمی موسیقی باکو کرد. در سال ۱۹۳۹، او عضو دسته نمایش دهندگان در تئاتر دولتی کمدی موزون آذربایجان شد، جایی که تا آخر عمرش در آنجا کار کرد. کمدی تبدیل به سبک اصلی بازیگری وی شد. نقش‌های اصلی لطفعلی عبدالله‌اف در فیلم‌های کلاسیک آذربایجان چون «ولی» در فیلم «آرشین مال آلان»، «بال‌اوغلان» در گزینه فیلمی کمدی موزون عزیر حاجی‌بیگف- «او اولماسین بو اولسون»، «ظلمف» در «احمد هارادادیر؟» آوازهٔ بسزایی
«ظلمف» در «احمد هارادادیر؟» آوازهٔ بسزایی به وی به ارمغان آورد. او از سوی منتقدان روسیه‌ای، با ایگور ایلینسکی مقایسه می‌شد. با وجود اینکه پیشنهادهای زیادی به لطفعالی در رابطه با ایفای نقش در تئاترهای روسیه ارائه شد، وی به دلیل عدم توانایی بخوبی حرف زدن به زبان روسی از تمام آنها صرف نظر کرد. حریم شخصی. در سال ۱۹۴۲، لطفعلی عبدالله‌اف با یک دختر ۱۷ ساله به اسم «سودا پپین‌اوا» آشنا شد و چهار سال بعد، آنها تصمیم بر ازدواج گرفتند، در حالی که خانوادهٔ «سودا» به شدت با ازدواج او با لطفعلی مخالفت کردند. لطفعلی پسر
با ازدواج او با لطفعلی مخالفت کردند. لطفعلی پسر یک تاجر و «سودا» دختر بک خانوادهٔ نجیب‌زاده بود؛ ولی دارایی‌ها و املاک خانواده آنها پس از برقراری حکومت شوروی در آذربایجان از سوی دولت مصادره شده بود. پدرش «احمدبیگ پپینف» وزیر کار جمهوری دمکراتیک آذربایجان بود، که پس از تأسیس شوروی در نتیجهٔ سیاست‌های سرکوبگرایانه استالین اعدام گردید. مادر سودا دختر «حسن‌بیگ آقایف» دستیار رئیس مجلس ملی جمهوری دمکراتیک آذربایجان بود. در سال ۱۹۵۶، مادر سودا در حالی که در بستر مرگ بود، با ازدواج وی با لطفعلی عبدالله‌اف موافقت
مرگ بود، با ازدواج وی با لطفعلی عبدالله‌اف موافقت کرد. پس از این لطفعلی تا ۱۷ سال دیگر، یعنی تا آخر عمرش با سودا زندگی کرد. حاصل این ازدواج دو دختر به نام‌های «گلناره» و «خورشید» شد. لطفعلی عبدالله‌ف در ۹ دسامبر سال ۱۹۷۳ چشم به دنیا فروبست.
دانگ‌فنگ الکتریک شرکت مهندسی برق چینی است، که در زمینه ساخت تجهیزات نیروگاه و ژنراتورهای قدرت فعالیت می‌کند. بنابه اظهار S&amp;P Global Platts شرکت دانگ‌فنگ الکتریک به همراه هاربین الکتریک در سال ۲۰۰۹-۲۰۱۰ دومین شرکت بزرگ سازنده توربین‌های بخار پس از شانگهای الکتریک در جهان می‌باشد.
سی‌انگیج () شرکت محتوای آموزشی، فناوری و خدمات آموزش عالی تخصصی و بازار جهانی کتابخانه است. این شرکت در بیش از ۲۰ کشور در سراسر جهان فعال است.
هاربین الکتریک شرکت مهندسی و ساخت نیروگاه و تجهیزات نیروگاهی چینی است، که به همراه شرکت‌های شانگهای الکتریک و دانگ‌فنگ الکتریک سه شرکت بزرگ سازنده تجهیزات نیروگاه در چین می‌باشند. بنابر اظهار S&amp;P Global Platts شرکت هاربین الکتریک به همراه دانگ‌فنگ الکتریک در سال ۲۰۰۹-۲۰۱۰ دومین شرکت بزرگ سازنده توربین‌های بخار پس از شانگهای الکتریک در جهان می‌باشد.
سی. ای. پارسونز اند کمپانی یک شرکت بریتانیایی مهندسی در تاینساید، انگلستان بود که بعنوان اولین شرکت تولید کننده توربین بخار معروف بود. این شرکت در سال ۱۸۸۹ توسط چارلز الگرنون پارسونز تاسیس شد، در سال ۱۹۶۸ با شرکت بریتانیایی Clarke Chapman و در سال ۱۹۷۷ با شرکت Northern Engineering Industries ادغام گشت در سال ۱۹۸۹ قسمتی از شرکت رولز-رویس پی‌ال‌سی گردید و نهایتاً توسط شرکت زیمنس خریداری گردید.
گیرندهٔ شمارهٔ ۵۶ جفت‌شونده با پروتئین جی () که با نام TM7XN1 هم شناخته می‌شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"ADGRG1"» کُدگذاری می‌شود. این گیرنده یکی از اعضای خانوادهٔ بزرگ «گیرنده‌های جفت‌شونده با پروتئین جی، ویژهٔ چسبندگی» است. این پروتئین در کبد، ماهیچه اسکلتی، سلول‌های عصبی و لنفوسیت‌های تی کشنده انسان و همچنین پیش‌سازهای خونی، ماهیچه و سلول‌های عصبی موش‌ها بیان می‌شود. این گیرندهٔ پروتئینی در چندین نقش مهم سلولی از جمله چسبندگی و راهبری مؤثرند و ثابت شده که در مهار تومورها و در تکامل دستگاه
و ثابت شده که در مهار تومورها و در تکامل دستگاه عصبی نیز نقش دارند. اخیراً مشاهده گردید که این پروتئین می‌تواند یک نشانگر زیستی برای لنفوسیت‌های تی کشنده و زیرگروهی از سلول‌های کشنده طبیعی باشد. اهمیت بالینی. جهش‌های کارکردزُدا (Loss-of-function) در ژن ایجادکنندهٔ این پروتئین، موجب نوعی ناهنجاری شدید قشر مغز موسوم به «پلی‌مایکروجایریای دوطرفهٔ فرونتوپاریتال» (BFPP) می‌گردد. در خارج از دستگاه عصبی مرکزی، این پروتئین را با عملکرد عضلات و توانایی تولید مثل در مردان مرتبط دانسته‌اند.
گیرندهٔ شمارهٔ ۹۸ جفت‌شونده با پروتئین جی () که با نام VLGR1 هم شناخته می‌شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"GPR98"» کُدگذاری می‌شود. چندین نسخهٔ رونویسی مختلف از این ژن تاکنون کشف شده‌است. این ژن پروتئینی را کد می‌کند که به کلسیم می‌چسبد و در دستگاه عصبی مرکزی بیان می‌شود. در ژنوم توتیای دریایی نیز، ژنی همسان با VLGR1 مشاهده شده‌است. اهمیت بالینی. جهش در این ژن با بروز «نشانگان آشر» و «تشنج ناشی از تب خانوادگی» مرتبط است.
گیرندهٔ شمارهٔ ۱۱۰ جفت‌شونده با پروتئین جی () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"GPR110"» کُدگذاری می‌شود. این گیرنده یکی از اعضای خانوادهٔ بزرگ «گیرنده‌های جفت‌شونده با پروتئین جی، ویژهٔ چسبندگی» است.
باشگاه ورزشی بارسلونا یک باشگاه ورزشی در گوایاکیل، اکوادور است. بارسلونا گوایاکیل موفقترین تیم فوتبال در اکوادور است که تاکنون ۱۵ بار قهرمان سری آ این کشور شده‌است و اخیراً نیز در سال ۲۰۱۶ موفق به کسب ششمین عنوان قهرمانی شده‌است. این تیم اولین باشگاه اکوادوری است که به فینال جام لیبرتادورس رسیده‌است.
ویکتوریا پدرتی ، هنرپیشه آمریکایی است. او بیشتر برای بازی در نقش "نلی" در سریال ترسناک "تسخیرشدگی" از نت‌فلیکس شناخته می‌شود. پدرتی در سال ۲۰۱۹، به عنوان اولین تجربه سینمایی بلند در فیلم "روزی روزگاری در هالیوود" به کارگردانی کوئنتین تارانتینو ایفای نقش کرد. او در این فیلم، وظیفه بازی در نقش لزلی ون هوتن را برعهده دارد. از دیگر آثاری وی می‌توان به سریال اینترنتی "تو" (۲۰۱۹) اشاره کرد.
جایزه آنا پولیتکوفسکایا () در سال ۲۰۰۶ توسط سازمان بین‌المللی حقوق بشر، در گرامی‌داشت و احترام به روزنامه‌نگار فعال روسی که در ۷ اکتبر۲۰۰۶ به قتل رسید، اهدا می‌شود، پولیتکوفسکایا (۱۹۵۸–۲۰۰۶) را به خاطر گزارش‌هایی که در خصوص جنگ در چچن می‌نوشت خاموش کردند. این جایزه به مدافعان حقوق بشر در سراسر جهان تعلق می‌گیرد که در مناطقی که جنگ و درگیری وجود دارد کار می‌کنند و اغلب در معرض خطر پر ریسک جانی قرار دارند، این جایزه خدمات آن‌ها را گرامی می‌دارد. ماریانا کاتزاروا یک دوست و هم‌کار حقوق بشر پولیتکوفسکایا بود. در
یک دوست و هم‌کار حقوق بشر پولیتکوفسکایا بود. در سال ۲۰۰۶ این روزنامه‌نگار و مدافع حقوق بشر در مناطق جنگی کوزوو، بوسنی و در ۲۰۱۶ وارد چچن شد، در بزرگداشت دهمین سالگرد قتل آنا پولیتکوفسکایا در چچن، یک جایزه ویژه دیگر برای این مدافع حقوق بشر از روسیه در سال ۲۰۰۹ در نظر گرفته شد، و اولین جایزه آنا پولیتکوفسکایا به برنده اول آن یعنی ناتالیا استمیرووا اهدا گردید که او هم در سال ۲۰۰۹. برای ایجاد صلح در مناطق درگیری و کمک به شهروندان به‌دام‌افتاده در میان نیروهای مسلح مخالف تلاش کرد. در سال‌های بعد این جایزه ویژه
مخالف تلاش کرد. در سال‌های بعد این جایزه ویژه به والنتینا چرواتنکو که از سال ۱۹۹۰ در یک سلسله درگیری‌ها در اتحاد جماهیر شوروی سابق فعالیت داشت تعلق گرفت، در سال ۲۰۱۸ جایزه آنا پولیتکوفسکایا به بینالاکاشمی نپرام، یک نویسنده شجاع و نویسنده اهل ایالت مانیپور اهدا شد.
گیرندهٔ شمارهٔ ۱۱۳ جفت‌شونده با پروتئین جی () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"GPR113"» کُدگذاری می‌شود. این پروتئین در مسیر سیگنالینگ نوروپپتید شرکت دارد و سه نسخهٔ رونویسی مختلف از آن در انسان یافت شده است. حذف ژن TP63 منجر به کاهش بیان GPR113 می‌گردد. در آینده، پژوهش‌هایی در زمینهٔ نقش این پروتئین در دو حس چشایی و بویایی انجام خواهد شد.
گیرندهٔ شمارهٔ ۱۱۶ جفت‌شونده با پروتئین جی () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"GPR116"» کُدگذاری می‌شود. این پروتئین نقش مهمی در تنظیم هموستاز سورفکتانت ریوی دارد.
گیرندهٔ شمارهٔ ۱۲۳ جفت‌شونده با پروتئین جی () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"GPR123"» کُدگذاری می‌شود. این گیرنده یکی از اعضای خانوادهٔ بزرگ «گیرنده‌های جفت‌شونده با پروتئین جی، ویژهٔ چسبندگی» است.
ریچی پولینگ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال بارنت، و باشگاه فوتبال گرایس اتلتیک اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جوانان انگلستان بازی کرده‌است.
جو پاول (؛ 1870 – ) بازیکن فوتبال اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "زولو" اشاره کرد. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال اشاره کرد.
هومولوگ بزرگ ۱ دیسک () که با نام پروتئین شماره ۹۷ مرتبط با سیناپس یا SAP97 هم شناخته می‌شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"SAP97"» کُدگذاری می‌شود. این پروتئین در تمامی سلول‌های بافت پوششی بدن انسان و به‌خصوص در مغز و کلیه بیان می‌شود. در مغز، این مولکول در انتقال مواد از شبکه آندوپلاسمی به پوسته یاخته از طریق کانال یونی دریچه-لیگاندی نقش دارد. از طرفی، افزایش تولید این پروتئین در پستانداران سبب افزایش قدرت سیناپسی می‌گردد. در موش‌ها اگر این پروتئین موجود نباشد، لب‌شکری و نارسایی کلیه حاصل می‌شود. در
نباشد، لب‌شکری و نارسایی کلیه حاصل می‌شود. در انسان، جهش در این ژن سبب بروز بیماری کرون می‌گردد.
گیرندهٔ شمارهٔ ۱۲۴ جفت‌شونده با پروتئین جی () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"GPR124"» کُدگذاری می‌شود. این گیرنده یکی از اعضای خانوادهٔ بزرگ «گیرنده‌های جفت‌شونده با پروتئین جی، ویژهٔ چسبندگی» است. این پروتئین با DLG1 تعامل پروتئین-پروتئین دارد.
گیرندهٔ شمارهٔ ۱۳۳ جفت‌شونده با پروتئین جی () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"GPR133"» کُدگذاری می‌شود. این گیرنده یکی از اعضای خانوادهٔ بزرگ «گیرنده‌های جفت‌شونده با پروتئین جی، ویژهٔ چسبندگی» است.