payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از شخصیت زن توصیف شده در فولکلور آذربایجانی و اشعار ملاپناه واقف، با بهره‌مندی از ظرافت‌های حرفه نقاشی و هنرنمایی هر چه تمام تر خلق گردیده‌اند. این دو اثر که، در اواسط قرن ۱۹ میلادی نگارگری شده‌اند، بیشتر سنت‌های مینیاتوری قرون وسطایی را از خود نشان می‌دهند. امروزه هر دو نقش در موزه ملی هنر جمهوری آذربایجان در معرض نمایش گذاشته شده‌اند. برخی از نقاشی‌های میرزا قدیم ایروانی در «کاخ سردار» واقع در ایروان موجود بود، که سه پرتره به اسامی «فتح‌علی شاه»، «عباس میرزا»، «ماه تلت خانم»، «وجیه‌الله میرزا» را
میرزا»، «ماه تلت خانم»، «وجیه‌الله میرزا» را دربرمی‌گرفت. افزون بر اینها، پرتره ای موسوم به «سرباز گمنام» نیز در داخل کاخ وجود داشت؛ ولی در نتیجهٔ تخریب کاخ مزبور در سال ۱۹۱۴م. تمام این پرتره‌ها جز پرتره‌های «فتح‌علی شاه» و «عباس میرزا» که از دیوارها برداشته و به شهر تفلیس منتقل شدند، از بین رفتند. فقط نسخه‌هایی از این پرتره‌ها به جا مانده‌است. می‌توان از بقیهٔ نقاشی‌های ایروانی از «زن رقاص»، «درویش»، «پهلوان»، «سرباز سواره» نیز اسم برد. هنرهای تجسمی. در اواخر قرن ۱۹ میلادی، هنرهای تجسمی آذربایجانی تحت
اواخر قرن ۱۹ میلادی، هنرهای تجسمی آذربایجانی تحت تأثیر تفکرات دمکراتیک، اندیشه‌های فلسفی مترقی، هنجارهای جدید زیبایی و ابدیات نوین در محیطی که، روشنفکران وقت آذربایجانی مانند میرزا فتحعلی آخوندزاده، حسن بیگ زردابی، سید عظیم شیروانی و غیره… فعال بودند، به پیشرفت خود استمرار می‌داد. در این وهله، مشخصاتی که، جهت‌های اصلی توسعه هنرهای تجسمی آذربایجانی را در میان می‌گذاشتند، شامل عبور تدریجی از سبک تزئینی مشروطی مختص قرون وسطی به روش نقاشی واقع گرایانه و غنی‌سازی شکل‌های هنری و ایجاد انواع جدید بود. این غنی
شکل‌های هنری و ایجاد انواع جدید بود. این غنی سازی‌ها را می‌توان در آثار مصوران منسوب به این دوره زمانی چون «م. نواب»، خورشیدبانو ناتوان، «اوستا قنبر قره‌باغی» و غیره… دید.
بیل هارپر (; – ) فوتبالیست اهل بریتانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال، و باشگاه فوتبال هیبرنین، باشگاه فوتبال پلیموث آرگیل، باشگاه فوتبال آرسنال، و تیم ملی فوتبال اسکاتلند اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسکاتلند بازی کرده‌است.
اکواستار () یک شرکت مخابراتی و ماهواره‌ای در ایالات متحده آمریکا است. شرکت هیوز نتورک سیستمز متعلق به این شرکت است. این شرکت که در سال ۱۹۸۰ میلادی تأسیس شده مقر آن در شهر انگلوود، کلرادو است و در سال ۲۰۱۶ دارای ۲۰۰۰ کارمند بوده‌است.
ایشان کَتَّر (متولد ۱ نوامبر ۱۹۹۵) بازیگر هندی است. پسر بازیگران راجش کتر و نیلیما عظیم است. او اولین بار به عنوان یک کودک در سال ۲۰۰۵ در فیلم "وای! این چیزی است که زندگی باید باشد! ظاهر شد که درآن" برادر ناتنی‌اش شاهد کاپور درخشید. او در بزرگسالی در درام ساخته مجید مجیدی به نام "فراتر از ابرها" (۲۰۱۷) که در آن او نقش یک فروشنده مواد مخدر را بازی می‌کرد و همچنین در درام عاشقانه ضربان قلب (فیلم ۲۰۱۸) درخشید. زندگی و حرفه. ایشان کتر پسر بازیگران بالیوود، نیلیما عظیم و راجش کتر؛ و برادر ناتنی شاهد کاپور است.
عظیم و راجش کتر؛ و برادر ناتنی شاهد کاپور است. او پسر نیلیما عظیم از ازدواج اولش با بازیگر پانکاج کاپور است.خاطر خود را به عنوان کسی که به ارزش‌های طبقه متوسط خود افتخار می‌کند توصیف می‌کند. او توضیح می‌دهد که در یک خانواده غنی از نظر فرهنگ و سینما و هنرهای نمایشی بزرگ شده‌است و برای پیشرفت در هنر بسیار کار کرده‌است. خاطر در Jamnabai Narsee مدرسه و Billabong دبیرستان بین‌المللی، Juhu در بمبئی تحصیل کرده‌است. او همچنین در آکادمی Shiamak داور رقص را آموخته‌است. تمجید. ایشان کتر برنده بهترین بازیگر جایزه در
تمجید. ایشان کتر برنده بهترین بازیگر جایزه در جشنواره بین‌المللی فیلم استانبول برای عملکرد خود در "فراتر از ابرها شد".
لایحه محافظت از یادمان‌های باستانی ۱۸۸۲ () مصوبه‌ای در پارلمان بریتانیا بود. این لایحه را لاباک، که نمایندهٔ لیبرال میدستون در پارلمان بود، در سال ۱۸۷۳ لایحه‌ای با نام «محافظت از یادمان‌های ملی»{ را در پارلمان مطرح کرد. این طرح رای نیاورد. لاباک در شش سال آتی هر سال این لایحه را در پارلمان مطرح کرد و هر بار شکست خود. لاباک در یکی از این مجالس متن کامل هفت مشعل معماری دوستش جان راسکین را خواند. با این حال محافظه‌کاران به رهبری بنجامین دیزرائیلی پیشنهادهای حداقلی لاباک را تهدیدی برای حقوق مالک می‌دیدند. در
لاباک را تهدیدی برای حقوق مالک می‌دیدند. در نهایت در ۱۸۸۲ و با پیروزی لیبرال‌ها به رهبری ویلیام اوارت گلدستون در انتخابات لایحه محافظت از یادمان‌های باستانی تصویب شد. نشنال تراست نیز در سال ۱۸۹۵ تأسیس شد.
سکه جفرسون سکه پنج سنتی ضرب شده ایالات متحده از سال ۱۹۳۸ بوده، که جایگزین سکه بوفالو شد. از سال ۱۹۳۸ تا سال ۲۰۰۴ روی سکه‌های ۵ سنتی تصویر پدر و بنیانگذار و سومین رئیس‌جمهور آمریکا توماس جفرسون که توسط هنرمند فلیکس اسکالج طراحی شده بود، استفاده می‌شد. همچنین در سال ۲۰۰۵ نیز از طراحی جو فیتزجرالد برای روی سکه استفاده شد. از سال ۲۰۰۶ تصویر جفرسون از رو به رو، از نو توسط جیمی Franki طراحی شد. البته پشت سکه‌ها همچنان همان طرح اسکالج است.
زاراثوس یک شخصیت خیالی شرور بزرگ در کتب کمیک بوده و انتشار شده توسط مارول کمیکس است. این شخصیت به دست روی توماس ، گری فریدریک و مایک پلاگ ساخته شده است و اولین بار در مارول نور شدید شماره ۵ (اوت ۱۹۷۲) حضور پیدا کرد. او به عنوان دشمن گوست رایدر شناخته می شود. منابع. en.wikipedia Zarathos Marvel Database Zarathos (Earth-616) Zarathos In Marvel.com
بوراک توزکوپاران (؛ زاده ۱۴ نوامبر ۱۹۹۲) یک بازیگر اهل ترکیه است. وی در شهر استانبول زاده شد و از سال ۲۰۱۱ فعالیت خود را آغاز کرد. وی علاوه بر بازیگری در یک گروه موسیقی به نام پروانه فعالیت می‌کند. بوراک توزکوپاران به علت بازی در گوزل در نقش اوزان معروف شد و در سال ۲۰۱۵ در سریال غنچه‌های زخمی به ایفای نقش علی پرداخت. و در سریال یکدل در سال ۲۰۱۹ ایفای نقش پرداخت و همچنین در سریال عشق در صدای تو وجود دارد و فیلم سینمایی او می‌توان عشق اینترنتی گفت و در سریال مست عشق نیز ایفای نقش داشت
فیلیپ ریف (؛ زاده – درگذشته ) نویسنده و جامعه‌شناس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی از ۱۹۶۱ تا ۱۹۹۲ در دانشگاه پنسیلوانیا به تدریس جامعه‌شناسی پرداخت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است.
مظفر مسافری (زاده ۳۱ فروردین ۱۳۱۴ در بندر انزلی – درگذشته ۱۱ مهر ۱۳۷۱ در بندر انزلی) مربی و ورزشکار رشته بوکس ایران بود. او قهرمان و نفر اول بوکس ایران و آسیا در دهه‌های ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۰ بود و نخستین قهرمانی تیمی تیم ملی بوکس ایران را در سال ۱۳۵۰ (۱۹۷۱ میلادی) به عنوان سر مربی در کارنامه خود دارد. او هم چنین به عنوان سرمربی تیم ملی بوکس ایران در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ مونیخ حضور داشته. بوکس انزلی در دوران مربیگری مسافری بیشترین تعداد قهرمانان ایران و آسیا و ارتش‌های جهان را داشت. قهرمانانی همچون حسین
و ارتش‌های جهان را داشت. قهرمانانی همچون حسین اغماض، محمد آذرحزین، جبار فعلی، کریم کامیاب، کریم صمدی، نصرت وکیل منفرد، قاسم سلمسدانی و داود بلانش. به طوری که از کاروان شش نفرهٔ تیم بوکس ایران در المپیک مونیخ، چهار نفر انزلیچی بودند. از این رو به وی لقب پدر بوکس انزلی داده شد. زندگی شخصی. مظفر مسافری در شهر ساحلی و ورزشدوست بندر انزلی از استان گیلان چشم به جهان گشود. وی دوران متوسطهٔ خود را در دبیرستان بوذرجمهر که در آن سال‌ها خاستگاه بسیاری از ورزشکاران، هنرمندان و شخصیت‌های نامی شهر و استانش بوده و نقشی
و شخصیت‌های نامی شهر و استانش بوده و نقشی همچون آکادمی علمی و ورزشی داشته، سپری کرد. همسر وی مونس رودباری نام دارد که او هم از ورزشکاران انزلی و قهرمان تنیس روی میز شهر بوده. حاصل ازدواج آن‌ها چهار فرزند به نام‌های محمدرضا، حسین، محمد و نازنین می‌باشد که همگی تحت تأثیر فضای ورزشی خانواده بزرگ شده و به ورزش‌های مختلف پرداختند. از جمله محمدرضا که دروازه‌بان تیم ملی هاکی ایران در اواخر دهه ۶۰ و اوایل ۷۰ بوده. زندگی ورزشی. علاقه‌مندی به ورزش مسافری از دوران دانش آموزی به دلیل حضور مربیان و پایه‌گذاران ورزش
دانش آموزی به دلیل حضور مربیان و پایه‌گذاران ورزش نوین همچون جبار صمدی، احمد نژداغی، عزیز وکیل منفرد و دیگر بزرگان شهر، به ورزش علاقه‌مند شد و در رشته‌های مختلف ورزشی همچون دو و میدانی، فوتبال و تنیس روی میز در سطح شهر و آموزشگاهی شرکت کرده و عناوینی کسب می‌نمود. خودش گرایشش به ورزش را این گونه شرح می‌دهد: "در سنین نوجوانی شور و شوق زیادی به ورزش داشتم و در مدرسه در هر مسابقه‌ای که بود شرکت می‌کردم؛ فرقی نمی‌کرد که چه رشته‌ای باشد. اولین مدال خود را از تنیس روی میز گرفتم و بعداً در دو استقامت قهرمان شهرم
روی میز گرفتم و بعداً در دو استقامت قهرمان شهرم شدم و به مرور در سایر رشته‌های ورزشی شرکت داشته و قهرمان شهر خود شده و مدال می‌گرفتم. تا اینکه اعلان اولین دوره مسابقات بوکس قهرمانی کشور را که قرار بود در شهرم برگزار گردد دیدم. با اشتیاق فراوان به تماشای مسابقات رفتم. در این دوره از مسابقات، از انزلی آقایان مهدی پورعباسی، سیلویا کنستانتین و ایرج در طلوعی شرکت کرده بودند که در طلوعی قهرمان اولین دوره مسابقات بوکس کشور شد. این قهرمانی مرا به طرف این ورزش جذب کرد و در مسابقات آموزشگاهی همان سال در شهر خودم و
کرد و در مسابقات آموزشگاهی همان سال در شهر خودم و از دبیرستان بوذرجمهر شرکت کرده و به مقام اول نائل شدم." مسابقات کشوری. مظفر مسافری در سال ۱۳۳۴ به عنوان بوکسور وزن ۵۴ کیلوگرم از انزلی، در مسابقات قهرمانی کشور که در هتل دربند شهر تهران برگزار می‌شد شرکت کرده و در همان اولین حضور کشوری خود توانست قهرمان ایران شده و مدال طلا را به زادگاه خود ببرد. در سال ۱۳۳۶ برای دومین بار در مسابقات کشوری در تهران شرکت کرده و برای دومین بار مقام قهرمانی کشور را در وزن ۵۷ کیلوگرم به‌دست‌آورد و به تیم ملی ایران دعوت شد و به
به‌دست‌آورد و به تیم ملی ایران دعوت شد و به همراه این تیم برای مسابقه با تیم لبنان به این کشور رفته و در آنجا موفق شد این تیم را شکست دهد. سال ۱۳۳۸ در وزن ۶۰ کیلوگرم در مسابقات کشوری شرکت کرده و باز هم عنوان قهرمانی را کسب نمود و متعاقبش به همراه تیم ملی برای مسابقات به کشور پاکستان رفته که آنجا هم بر حریفان خود پیروز گشت. سال ۱۳۳۹ به خدمت سربازی رفته و با کم کردن وزن، دوباره در ردهٔ ۵۷ کیلوگرم و این بار در شهر تبریز پا به مسابقات گذاشت و برای چهارمین بار پیاپی قهرمان کشور شد. جایی که از زبان خودش،
بار پیاپی قهرمان کشور شد. جایی که از زبان خودش، زیباترین خاطرهٔ دوران ورزشی‌اش شکل گرفت. پس از این مسابقات و در قالب تیم ملی ایران، مسابقه‌ای با تیم ملی ایتالیا برگزار کردند که در آنجا مغلوب حریف ایتالیایی‌اش شد. به گفتهٔ خودش، این تنها باخت دوران ورزش حرفه‌ای‌اش بوده. قهرمانی‌های او تا سال ۱۳۴۲ ادامه داشت و در این سال حین برگزاری مسابقات انتخابی تیم ملی جهت اعزام به کشور آلمان و در اعتراض به نحوهٔ داوری و وضع مسابقات، دستکشها و رینگ بوکس را بوسیده و برای همیشه از دوران قهرمانی خداحافظی کرد. دوران مربیگری.
از دوران قهرمانی خداحافظی کرد. دوران مربیگری. سال ۱۳۴۸ پیشنهاد مربیگری تیم منتخب گیلان را دریافت نموده و با این تیم به مسابقات مشهد اعزام شدند. تیم گیلان در این مسابقات سه مدال طلا کسب کرده و مسافری کاپ بهترین مربی سال را دریافت نمود. همین عنوان و کاپ، سال ۱۳۵۰ و پس از قهرمانی تیم گیلان در مسابقات قهرمانی کشور در رشت دوباره به وی اهدا شد. قهرمانی آسیا در سال ۱۳۵۰. در این سال وی به عنوان سرمربی تیم ملی ایران برای شرکت در مسابقات آسیایی ۱۹۷۱ تهران برگزیده شد. مسابقاتی که تیم ایران با کسب سه مدال طلا، دو مدال
مسابقاتی که تیم ایران با کسب سه مدال طلا، دو مدال نقره و چهار مدال برنز، عنوان قهرمانی آن را کسب کرد. عنوانی که فقط یکبار دیگر در سال ۱۳۵۶ و در زمان مربیگری محمود مساعدیان به‌دست آمد. برندگان مدال این مسابقات عبارت بودند از: مدال طلا: مدال نقره: مدال برنز: المپیک ۱۹۷۲ مونیخ. در این سال‌ها بوکسورهای انزلی اسکلت تیم ملی ایران را تشکیل می‌دادند، بطوریکه در اردوی آمادگی تیم ملی جهت شرکت در بازی‌های المپیک، شش بوکسور انزلیچی حضور داشتند. در نهایت سه نفر از آنان به همراه مظفر مسافری (بعنوان سر مربی) عازم این
به همراه مظفر مسافری (بعنوان سر مربی) عازم این مسابقات شدند. دو بوکسور غیر شمالی که در این تیم حضور داشتند، و منوچهر بهمنی بودند. خداحافظی با ورزش. پس از بازگشت از بازی‌های المپیک، اختلافات مسافری با هیئت بوکس گیلان از سویی و فدراسیون بوکس کشور از سوی دیگر شروع شد. آنان نمی‌توانستند بپذیرند که شالودهٔ تیم ملی بر مبنای ورزشکاران یک شهرستان کوچک باشد. مسافری هم با انجام مصاحبه‌های تند در جراید و علیه فدراسیون (که عکس آن‌ها در همین صفحه وجود دارند)، در نهایت برای اینکه بوکس انزلی به‌علت حضور شخص او و
نهایت برای اینکه بوکس انزلی به‌علت حضور شخص او و مخالفت‌هایش لطمه نخورد، علی‌رغم عشق به شهرش و این رشته، استعفای خود را تقدیم فدراسیون کرد. پس از انقلاب اسلامی، ورزش بوکس سال‌ها تعطیل گشت و در سال ۶۸ دوباره راه‌اندازی شد. در همان سال ریاست فدراسیون بوکس از مسافری و دیگر پیشکسوتان این رشته خواست تا به این ورزش جان دوباره ببخشند. مطلب زیرین به نقل از مجلهٔ کیهان ورزشی (هفته‌نامه)، شماره ۱۴۸۹۰، مورخ ۲۲ مهر ۱۳۷۲، صفحه ۲۷: "او پس از انقلاب و با شروع مجدد فعالیت رشتهٔ بوکس انزلی که همه گاه صاحب ملی پوشان بسیار
رشتهٔ بوکس انزلی که همه گاه صاحب ملی پوشان بسیار در سطح تیم ملی بوده، وارد کار شد و مدت ۴ ماه مربیگری تیم انزلی را بعهده داشت که به‌دلیل اختلافات داخلی و مشکلات بین استان و شهرستان برای همیشه از بوکس خداحافظی کرد." موخره. به گفتهٔ تمامی دوستان و شاگردان وی، مسافری بیشتر از اینکه مربی ورزشی باشد، مربی و قهرمان اخلاق بود. از میان دوستان و ورزشکاران همشهری و همدورهٔ او که عناوین ملی، آسیایی و جهانی داشته و نقش بسزایی در پیشرفت بوکس شهرستان انزلی و همین‌طور ایران داشتند می‌توان به ایرج سلامی کهن، اکبر خوجینی،
داشتند می‌توان به ایرج سلامی کهن، اکبر خوجینی، خسرو کوچکیان، کمال مسافری، ایرج درطلوعی و منوچهر درطلوعی اشاره کرد.
انتقام یک شخصیت خیالی ابرشرور در کتاب‌های کامیک منتشر شده توسط مارول کامیکس است. او برای نخستین بار به عنوان یک هماورد در مقابل شخصیت روح‌سوار معرفی شد. شخصیت "انتقام" توسط هاوارد مکی خلق شده‌است؛ که برای اولین بار، در شمارهٔ ۲۳ از مجلهٔ "بلیز: ارواح انتقام" در آوریل ۱۹۹۳ ظاهر شد. داستان. مایکل بدیلینو یک کارآگاه پلیس و مأمور دولتی بود. او مرد خوبی بود و با روح سوار (جانی بلیز) ارتباط خوبی داشت. اما بعدها مفیستو به او پیشنهادی داد و او با کمال میل آن را پذیرفت. وی روح خود را به مفیستو فروخت و با روح شیطانی
وی روح خود را به مفیستو فروخت و با روح شیطانی با نام انتقام عوض کرد. او با داشتن این روح خبیث شده بود و دیگر روابط خوبی با روح سوار نداشت. وی به عنوان دشمن روح‌سوار به شمار می‌رود. رسانه ها. او در گوست رایدر (بازی ویدئویی) سال ۲۰۰۷ به عنوان رئیس مرحله اول حضور یافت. بازیکن در نقش روح سوار بود و باید با موتور به دنبال «انتقام» می رفت تا به آن ضربه بزند.
والتر جی. آونگ (؛ – ) انسان‌شناس، تاریخ‌نگار، نویسنده، فیلسوف، کشیش انجمن عیسی، منتقد ادبی و روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است.
آی. اِی. ریچاردز (زادهٔ ۲۶ فوریهٔ ۱۸۹۳ – درگذشتهٔ ۷ سپتامبر ۱۹۷۹) آموزگار، منتقد ادبی، سخنور اهل انگلستان، و بنیان‌گذار جنبش نقد نو بود. ریچاردز در سال ۱۹۲۶ با دوروتی پیلی (ریچاردز) (۱۸۹۴–۱۹۸۶)، کوهنورد حرفه‌ای و برجسته، ازدواج کرد.
اورت راجرز (; – )، پژوهشگر، آموزگار و یکی از برجسته‌ترین نظریه پردازان و جامعه شناسان اهل ایالات متحده آمریکا بود. او یک استاد برجسته در وزارت ارتباطات و روزنامه‌نگاری در دانشگاه نیومکزیکو بود.
ترنر کانستراکشن () شرکت ساخت‌وساز آمریکایی است، که در زمینه ارائه خدمات مشاور مهندسی، خدمات لجستیک، مدیریت پروژه ساخت و معماری داخلی، ساخت املاک و مستغلات، زیرساخت‌های صنعتی و مراکز داده فعالیت می‌کند. شرکت ترنر در سال ۱۹۰۲ توسط هنری شندلی ترنر در خیابان برادوی تأسیس شد. این شرکت امروزه دارای ۴۶ شعبه دفتر فنی در ایالات متحده، همچنین ۲۰ کشور جهان می‌باشد و به‌طور متوسط سالانه بیش از ۱٫۵۰۰ پروژه را اجرا و راه‌اندازی می‌نماید. دفتر مرکزی شرکت ترنر در شهر منهتن، نیویورک قرار دارد و زیرمجموعه‌ای از شرکت آلمانی
نیویورک قرار دارد و زیرمجموعه‌ای از شرکت آلمانی هاچتیف بشمار می‌آید.
کاواراتی () یک جزیره در بخش لاکشادویپ، هند در دریای عرب است. این جزیره دارای ۳٫۹۳ کیلومتر مربع مساحت، ۵ کیلومتر طول، ۱٫۵ کیلومتر عرض و ۱۱٬۴۷۳ نفر جمعیت می‌باشد.
پتر شولتسه (؛ –) ریاضیدان آلمانیست که به خاطر کار بر هندسه جبری حسابی شناخته می‌شود. او استاد دانشگاه بن است و از ریاضیدانان پیشرو در جهان محسوب می‌شود. او در گومنازیوم هاینریش هرتس در فریدرایشسهاین، تحصیل کرد. در المپیاد جهانی ریاضی شرکت و سه مدال طلا و یک مدال نقره کسب کرد. در ۲۵ سالگی پی اچ دی خود را در سال ۲۰۱۲ از دانشگاه بن دریافت کرد.او مدرک کارشناسی را در عرض سه ترم و کارشناسی ارشد خود را در دو ترم پس از آن دریافت کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال فیلدز و جایزه تحقیقاتی کلی شده‌است. شولتز شاگرد
فیلدز و جایزه تحقیقاتی کلی شده‌است. شولتز شاگرد راپاپورت و راپاپورت شاگرد دلین و دلین شاگرد گروتندیک پدر هندسه جبری مدرن است. از این چهار ریاضیدان گروتندیک دلین و شولتز برنده ی مدال فیلدزند و در مقیاس تاریخی از بزرگان ریاضی محسوب می شوند؛ این مسئله بیانگر نقش موثر استادان بزرگ شولتز در تربیت او دارند. شولتز همچنین در کلاس های فیلدز مدالیست هم وطن خود فالتینگز شرکت می کرد.
سعدی حسنی (زادهٔ ۱ اردیبهشت ۱۳۰۲ در وین – درگذشتهٔ ۲۶ آذر ۱۳۶۵، هامبورگ، آلمان) پژوهشگر موسیقی و موسیقی‌شناس ایرانی بود. زندگی هنری. سعدی حسنی در ۱ اردیبهشت ۱۳۰۲ متولد شد. در سال ۱۳۲۴ مدرک لیسانس خود را در رشته حقوق سیاسی از دانشگاه تهران دریافت کرد. از سال ۱۳۲۹ با دوره دوم مجله موسیقی که با «نام نامه موسیقی» منتشر می‌شد و «انجمن هنری جوانان» همکاری نزدیک داشت.او به جهت ادامه تحصیلات خود در سال ۱۳۳۲ به اتریش مهاجرت نمود و موفق به اخذ دکترای حقوق از دانشکده علوم سیاسی وین شد. وی همزمان با تحصیل علوم سیاسی در
سیاسی وین شد. وی همزمان با تحصیل علوم سیاسی در دانشکده علوم موسیقی وین، به تحصیل موسیقی غرب پرداخت. پس از پایان تحصیلات و بازگشت به ایران، نخستین مقالات خود را در مجلۀ «سخن» به چاپ رساند و در سال ۱۳۳۳ مجموعه‌ای از نقدها و تفسیرهای او در کتابی با عنوان «"هفت نغمه چنگ"» منتشر شد.او از موسیقی دانان تأثیرگذار برای شناساندن موسیقی هنری غرب به ایرانیان بوده‌است. وی در زمانی که هیچ کتابی در زمینه شناخت موسیقی هنری غرب در اختیار مردم ایران قرار نداشت و آثار موسیقی کلاسیک کمیاب بود، سال‌ها در رادیو تهران به تفسیر
کلاسیک کمیاب بود، سال‌ها در رادیو تهران به تفسیر آثار آهنگسازان بزرگ جهان همراه با نمونه‌هایی از آثار آنان همت گماشت.۲ کتاب مهم او، کتاب «"تاریخ موسیقی (از رمانتیسم تا دوره معاصر)"» و کتاب «"تفسیر موسیقی"» در دهه ۳۰ توسط انتشارات صفی علیشاه تهران منتشر شد و تا چند دهه پس از انتشار، همچنان از مهم‌ترین منابع نوشتاری فارسی دربارهٔ موسیقی غرب بودند.در سال ۱۳۴۶ تالار رودکی تهران (تالار وحدت) گشوده شد و سعدی حسنی به عنوان نخستین مدیر عامل آن برگزیده شد. او در سال ۱۳۵۱ «انجمن ژونس موزیکال ایران» (جوانان دوستدار
۱۳۵۱ «انجمن ژونس موزیکال ایران» (جوانان دوستدار موسیقی) را بنا نهاد. این انجمن با همراهی بسیاری از نوازندگان، کنسرت‌های موسیقی کلاسیک ایران و غرب را در شهرهای مختلف اجرا نمود. وی همچنین از سال ۱۳۵۲ چهارمین دوره مجله موسیقی را با نام «نشریه انجمن ژونس موزیکال ایران» مدیریت و منتشر نمود.او پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران با دریافت حکم ممنوع‌الخروجی مواجه شد و در انزوا با سکته‌ای ناقص، بیمار شد. سرانجام با کمک دوستانش در اواخر سال ۱۳۶۲، اجازه خروج برای درمان به وی داده شد و برای معالجه راهی برلین شد. فعالیت‌های هنری
شد و برای معالجه راهی برلین شد. فعالیت‌های هنری و اجرایی. از جمله فعالیت‌های هنری و اجرایی سعدی حسنی به موارد زیر می‌توان اشاره کرد: درگذشت. سعدی حسنی پس از یک دوره بیماری طولانی، در ۲۶ آذر ۱۳۶۵ در هامبورگ آلمان درگذشت.
گومنازیوم (;) در نظام آموزشی آلمان در میان سه نوع آموزش متوسطه آلمان پیشرفته‌ترین آنهاست، دو نوع دیگر رِئال‌شوله و هاوپتْ‌شوله هستند. گومنازیوم شدیداً بر یادگیری دانشگاهی تأکید دارد و با نظام grammar school بریتانیا و پیش‌دانشگاهی در آمریکا قابل مقایسه است. به دانش آموزی که در گومنازیوم تحصیل می‌کند گومناسیاست گفته می‌شود. در سال ۲۰۰۹/۲۰۱۰ در آلمان ۲۰۹۴ گومنازیوم وجود داشت که دانش آموز در آنها تحصیل می‌کردند. این مدارس عموماً مدارسی دولتی با بودجه دولتی هستند، اما تعدادی گومنازیوم محلی و خصوصی نیز وجود
هستند، اما تعدادی گومنازیوم محلی و خصوصی نیز وجود دارد. در سال ۲۰۰۹/۱۰، ۱۱٫۱درصد از دانش آموزان گومنازیوم در یک سالن خصوصی حضور داشتند. این مدارس اغلب شهریه دریافت می‌کنند، اگرچه بسیاری از آنها بورسیه تحصیلی نیز ارائه می‌دهند. هزینه‌های تحصیل در مقایسه با دیگر کشورهای اروپایی کمتر است. برخی از گومنازیوم‌ها مدارس شبانه‌روزی هستند، در حالی که برخی دیگر به عنوان مدارس روزانه اداره می‌شوند. آنها در حال حاضر عمدتاً به صورت مختلط هستند و تعداد کمی از مدارس تک جنسیتی باقی مانده است. دانش‌آموزان عموماً در سن ۱۰
باقی مانده است. دانش‌آموزان عموماً در سن ۱۰ سالگی پذیرفته می‌شوند و باید چهار سال (شش سال در برلین و براندنبورگ که در سن ۱۲ سالگی ثبت‌نام می‌شوند) دوره grundschule (آموزش ابتدایی) را گذرانده باشند. در برخی از ایالت‌های آلمان، مجوز درخواست برای گومنازیا به‌طور اسمی به توصیه نامه ای که توسط یک معلم یا معدل مشخصی نوشته شده است، بستگی دارد، اگرچه زمانی که والدین درخواست می‌کنند، می‌توان از مصاحبه برای تصمیم‌گیری در مورد نتیجه استفاده کرد. به‌طور سنتی، یک دانش آموز به مدت ۹ سال در غرب آلمان در گومنازیوم شرکت
آموز به مدت ۹ سال در غرب آلمان در گومنازیوم شرکت می‌کرد. با این حال، از سال ۲۰۰۴، یک جنبش سیاسی قوی برای کاهش زمان صرف شده در گومنازیوم به هشت سال در سراسر آلمان وجود داشته است. امروزه اکثر دانش آموزان در سراسر آلمان به مدت ۸ سال در گومنازیوم شرکت می‌کنند (که G8 نامیده می‌شود) و از سال نهم سنتی یا oberprima صرف نظر می‌کنند (به جز در راینلاند-فالتز و نیدرزاکسن که هنوز یک سال ۱۳دارد؛ باواریا سال سیزدهم را در سال ۲۰۲۴، برمی‌گرداند. نوردراین وستفالن و شلزویگ هلشتاین، سال سیزدهم را در سال ۲۰۲۵ بازمی‌گردانند)،
سال سیزدهم را در سال ۲۰۲۵ بازمی‌گردانند)، که تقریباً معادل سال اول آموزش عالی است. دانش آموزان سال آخر در امتحان نهایی abitur شرکت می‌کنند. تاریخچه. گومنازیوم از جنبش انسان گرایانه قرن شانزدهم به وجود آمد. اولین سیستم مدرسه عمومی که شامل گومنازیوم شد در سال ۱۵۲۸در زاکسن پدیدار شد و بعدها مطالعه یونانی و لاتین به برنامه درسی اضافه شد. این زبان‌ها پایه و اساس آموزش و تحصیل در گومنازیوم شد، که در یک دوره نه ساله ارائه شد. عبری نیز در برخی از گومنازیوم‌ها تدریس می‌شد. ادغام فلسفه، زبان انگلیسی و شیمی در برنامه
می‌شد. ادغام فلسفه، زبان انگلیسی و شیمی در برنامه درسی نیز گومنازیوم را از سایر مدارس متمایز می‌کند. مدارس متوسطه پروس از سال ۱۹۱۸عنوان "Gymnasium" را دریافت کردند که برای مدتی تنها راه برای تحصیل در دانشگاه بود. به دلیل ظهور ناسیونالیسم آلمانی در دهه ۱۹۰۰، تمرکز Gymnasium بر انسان گرایی مورد حمله قرار گرفت و باعث از دست دادن اعتبار آن شد. یکی از سرسخت‌ترین منتقدان، فردریش لانگه بود که به «اومانیسم بیش از حد و «ایده‌آلیسم زیبایی‌شناختی» مدرسه حمله کرد. او استدلال کرد که این مکتب با اهداف میهن‌پرستی، وظیفه،
کرد که این مکتب با اهداف میهن‌پرستی، وظیفه، و ایده آلمانی بودن همسو نیستند و تاریخ کشور نیز می‌تواند آن را فراهم کند. آموزش و بینش ارائه شده توسط مدل‌های دوران باستان کلاسیک. در دوران ناسیونال سوسیالیسم، طبق نظر هیتلر برای دختران عملاً غیرممکن شد که در یک گومنازیوم تحصیل کنند، همان‌طور که در نبرد من آمده است، تحصیل دختران باید مشروط شود. تنها با وظیفه مادری. پس از جنگ جهانی دوم، آموزش و پرورش آلمان با معرفی سیستم، محتوا، اهداف و اخلاق جدید اصلاح شد. Gymnasium همراه با مدارس حرفه ای و عمومی حفظ شد. دیگر
همراه با مدارس حرفه ای و عمومی حفظ شد. دیگر روش‌ها. Realgymnasium در عوض یک دوره نه ساله شامل لاتین، اما نه یونانی ارائه می‌دهد. Prussian Progymnasien و Realprogymnasien دوره‌های شش یا هفت ساله ارائه کردند و اوبرشولن بعداً دوره‌های نه ساله را بدون یونانی و لاتین ارائه داد. گومنازیوم برای دختران. اوایل قرن بیستم شاهد افزایش تعداد مدارس دخترانه Lyzeum بود که یک دوره شش ساله ارائه می‌کردند. برجستگی روزافزون گومنازیوم دختران عمدتاً به دلیل برتری جنبش فمینیستی آلمان در قرن نوزدهم و بیستم بود که مطابق با افزایش
در قرن نوزدهم و بیستم بود که مطابق با افزایش تقاضا برای تحصیلات دانشگاهی زنان بود. گومنازیوم‌های مختلط از دهه ۹۷۰ رایج شده است و امروزه گومنازیوم‌های تک جنسیتی در آلمان نادر است.
آسوسنا ویافلور ()؛ (زادهٔ: - درگذشته: )متولد آویاندا آرژانتین و یک فعال اجتماعی و کنشگری بود. ویافلور یکی از بنیانگذاران انجمن حقوق بشری آرژانتین بود که به مادران میدان مایو نام‌گذاری شد؛ و هدفش دادخواهی از ناپدید شدن قهری افرادی بود که در دوران جنگ کثیف در آرژانتین قربانی شدند. زندگی‌نامه. ویافلور دختری از یک خانواده فقیر کارگری بود. مادرش اما نیتز هنگامی که آسوسنا متولد شد تنها ۱۵ سال داشت. پدرش فلورنتینو ویافلور نیز ۲۱ سال داشت و در یک کارخانه پوشاک پشمی کار می‌کرد. پیشینه خانوادگی آسوسنا حضور در
پشمی کار می‌کرد. پیشینه خانوادگی آسوسنا حضور در فعالیتهای نظامی در حمایت از رئیس‌جمهور اسبق آرژانتین، خوان دومینیک پرون بود.
جهانشاه جاوید (زاده ۱۲ اسفندماه ۱۳۴۰) روزنامه‌نگار ایرانی و بنیان‌گذار و سردبیر نشریات آنلاین و "ایرون دات کام" است. جاوید در آبادان به دبستان و مدرسه راهنمایی رفت. پدربزرگ او ابوالقاسم بختیار مؤسس دانشکده پزشکی دانشگاه تهران بود. ۱۴ساله بود که برای تحصیل در دبیرستان خصوصی تاچر به جنوب کالیفرنیا فرستاده شد. جاوید در سال ۱۳۵۹ به عنوان مترجم به خبرگزاری جمهوری اسلامی پیوست و تا اواسط دهه ۹۰ میلادی در آنجا کار کرد. در سال ۱۹۹۰ ایران را ترک کرد و شروع به تحصیل روزنامه‌نگاری و ارتباطات در دانشگاه نیومکزیکو در
روزنامه‌نگاری و ارتباطات در دانشگاه نیومکزیکو در آلبوکرکی و بعدها کالج هانتر در نیویورک کرد و در سال ۱۹۹۵ مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ مطالعات رسانه‌ای از این کالج دریافت کرد. در ژوئیه ۱۹۹۵ او "ایرانیان دات کام"، مجله‌ای آنلاین دربارهٔ ایران و ایران‌ها، را آغاز کرد. در سال ۲۰۱۲ سهم خود از این وبسایت را فروخت و یک نشریه آنلاین جدید به نام "ایرون دات کام" را آغاز کرد. او هم‌اکنون در شهر کوسکو واقع در پرو زندگی و کار می‌کند.
آلیس دومون، کتی ()؛ (زادهٔ: - درگذشته: ) فعال حقوق بشر اهل فرانسه بود. وی یک خواهر راهبه در میان ده نفر از افراد مرتبط با مادران میدان مایو بود، ربوده شدن اعضای گروه. آلیس در میان گروه حقوق‌بشری مادران میدان مایو بود که ربوده و به بازداشتگاه سری در مدرسه کوچک افسران نیروی دریایی آرژانتین برده شد. براساس اظهارات شاهدانی که وی را در مدت ۱۰ روز در آنجا مشاهده کردند، او تحت بازجویی و شکنجه قرار گرفت، مجبور به نوشتن نامه‌ای شد که ادعا می‌کرد در یک گروه چریکی که با دولت مخالفت می‌کند، شرکت داشته و در صحنه‌ای در