payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خاصی، معمولاً به صورت فلش کارت‌هایی که پیام‌های درمانی مهمی دارند و در جلسه‌ی درمان نوشته می‌شوند، اجرا می‌شود. همچنین دفترچه خاطرات طرح‌واره محور که کتابچه ایست که توسط مراجع در بین جلسات پر می‌شود و پیشرفت مراجع را در رابطه با تمامی مفاهیم نظری در طرح‌واره درمانی گزارش می‌کند. یکی از کلیدی‌ترین تکنیک‌های طرح‌واره درمانی، استفاده از رابطه‌ی درمانی در طی پروسه‌ای اثربخش به نام باز والدینی حد و مرز دار است. طرح‌واره درمانی و روان تحلیلی. از دیدگاه روان درمانی یکپارچه نگر باز والدینی حد و مرز دار و تکنیک‌های
یکپارچه نگر باز والدینی حد و مرز دار و تکنیک‌های تجربی، به‌خصوص در مورد تغییر ذهنیت‌ها را می‌توان به عنوان تغییرات فعال آنچه که در روان تحلیلی روابط شی نام دارد در نظر گرفت. از نظر تاریخی، مسیر اصلی روان تحلیلی همواره تمایل به پس زدن تکنیک‌های فعال داشته اما روان تحلیلی مبتنی بر رابطه در عصر حاضر نسبت به تکنیک‌های فعال پذیراتر است. این نکته قابل توجه است که در مقایسه‌ای هم سطح بین درمان روان تحلیلی با رویکرد روابط شی‌ء و طرح‌واره درمانی، طرح‌واره درمانی نتایج بهتری داشته‌است.
نائومی اوساکا (؛ زادهٔ ) تنیس‌باز اهل ژاپن است. وی موفق شد در فینال اوپن ۲۰۱۸ آمریکا با غلبه بر سرنا ویلیامز با نتایج ۴–۶ و ۲–۶ برنده اولین گرنداسلم زندگی ورزشی خویش شود. وی اولین تنیس‌باز زن ژاپنی است که به فینال یک گرنداسلم می‌رسد و اولین تنیس‌باز تاریخ کشورش است که قهرمان گرند اسلم شده‌است. اوساکا در ژاپن از پدری هائیتی و مادری ژاپنی متولد شد، از سه سالگی در ایالات متحده زندگی و آموزش دیده‌است. او در شانزده سالگی وقتی که قهرمان سابق اوپن ایالات متحده سامانتا استوسور را در اولین تور WTA Tour خود در ۲۰۱۴
استوسور را در اولین تور WTA Tour خود در ۲۰۱۴ استنفورد کلاسیک شکست داد، به شهرت رسید. دو سال بعد، او به اولین فینال WTA خود در Open Pacific Open 2016 ژاپن رسید تا وارد لیست ۵۰ بازیکن برتر WTA شود. اوساکا در سال ۲۰۱۸ هنگامی که اولین عنوان WTA خود را در مسابقات قهرمانی هندوستان ولز کسب کرد، توانست به موفقیت در سطح بالای تنیس زنان برسد. در اواخر سال، وی در فینال مسابقات Open US یونایتد قهرمان ۲۳ بار تک نفره گرند اسلم، سرنا ویلیامز را شکست داد و به اولین بازیکن ژاپنی تبدیل شد که عنوان انفرادی گرند اسلم را از آن
تبدیل شد که عنوان انفرادی گرند اسلم را از آن خود کرد. از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰، وی در سه سال متوالی قهرمانی گرند اسلم تک نفره را از آن خود کرده‌است. مشعل بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ توسط او روشن شد. زندگی‌نامه. نائومی اوساکا در ۱۶ اکتبر ۱۹۹۷ در Chūō-ku , Osaka در ژاپن از تاماکی اوساکا و لئونارد فرانسوا متولد شد. مادر وی اهل هوکایدو ژاپن و پدرش اهل Jacmel در هائیتی است. او یک خواهر بزرگتر به نام ماری دارد که او هم یک تنیس باز حرفه ای است. مطابق قانون ژاپن فرزندان دارای یک پدر یا مادر خارجی ملزم هستند نام خانوادگی
یک پدر یا مادر خارجی ملزم هستند نام خانوادگی پدر یا مادر ژاپنی خود را برای ثبت در koseki یا ثبت نام خانوادگی، به دو دختر اعطا کنند. والدین اوساکا هنگامی که پدرش از هوکایدو دیدار می‌کرد هنگامی که وی دانشجوی دانشگاه در نیویورک بود، با یکدیگر آشنا شدند. وقتی اوساکا سه ساله بود، خانواده اش از ژاپن به دره استریم، نیویورک در لانگ آیلند نقل مکان کردند تا با پدر و مادر پدرش زندگی کنند. پدر اوساکا با تماشای مسابقه خواهران ویلیامز در اوپن فرانسه ۱۹۹۹ الهام گرفته شد که به دخترانش نحوه تنیس بازی بدهد. او که تجربه کمی
به دخترانش نحوه تنیس بازی بدهد. او که تجربه کمی به عنوان یک تنیس بازداشت، سعی در الگوبرداری از چگونگی آموزش ریچارد ویلیامز به دخترانش داشت که با وجود اینکه هرگز در این ورزش بازی نکرده‌اند، به دو بازیکن برتر جهان تبدیل شوند. فرانسوا اظهار داشت که «طرح اولیه از قبل وجود داشت. من فقط باید آن را دنبال می‌کردم»، با توجه به برنامه‌ریزی دقیق ریچارد برای دخترانش. او پس از اقامت در ایالات متحده، مربیگری نائومی و ماری را آغاز کرد. در سال ۲۰۰۶، خانواده اوساکا هنگامی که نائومی هشت یا نه ساله بود به فلوریدا نقل مکان
که نائومی هشت یا نه ساله بود به فلوریدا نقل مکان کردند تا فرصت‌های بهتری برای آموزش داشته باشند. نائومی در زمینهای تنیس عمومی Pembroke Pines تمرین می‌کرد. هنگامی که او ۱۵ ساله بود، او با آکادمی ISP با پاتریک Tauma شروع به کار کرد. در سال ۲۰۱۴، او به آکادمی تنیس هارولد سلیمان نقل مکان کرد. وی بعداً در آکادمی تنیس ProWorld آموزش دید. اگرچه اوساکا در ایالات متحده بزرگ شد، والدین او تصمیم گرفتند که دخترانشان نماینده ژاپن باشند. آنها گفتند: «ما تصمیم گرفتیم که نائومی در سنین کودکی ژاپن را نمایندگی دهد. او در
نائومی در سنین کودکی ژاپن را نمایندگی دهد. او در اوساکا متولد شد و در خانواده ای از فرهنگ ژاپنی و هائیتی بزرگ شد. بسیار ساده، نائومی و خواهرش ماری همیشه ژاپنی را احساس کرده‌اند به طوری که تنها دلیل منطقی ما بود. این هیچ وقت تصمیمی با انگیزه مالی نبوده و هرگز تحت تأثیر هیچ فدراسیون ملی قرار نگرفته‌ایم.» این تصمیم همچنین ممکن است ناشی از عدم علاقه اتحادیه تنیس ایالات متحده (USTA) باشد نائومی هنوز یک بازیکن جوان بود. بعداً USTA در ۱۶ سالگی به نائومی این فرصت را داد تا در مرکز آموزش ملی آنها در بوکا راتون
را داد تا در مرکز آموزش ملی آنها در بوکا راتون آموزش ببیند، اما او این کار را رد کرد. حمایت‌های مالی. اوساکا یکی از پربازدیدترین ورزشکاران در جهان است. وی در سال ۲۰۱۹ حدود ۱۶ میلیون دلار درآمد فقط از تبلیغات کسب کرده‌است، که پس از سرنا ویلیامز که ۲۵ میلیون دلار درآمد کسب کرده‌است، مقام دوم او را در میان تمام ورزشکاران زن قرار داده‌است. سال بعد، او با درآمد ۳۷٫۴ میلیون دلار در مجموع، از جمله ۳۴ میلیون دلار تبلیغات، پردرآمدترین ورزشکار زن در تمام ادوار شد. به‌طور کلی، وی ۲۹ امین ورزشکار پردرآمد در سال ۲۰۲۰ و
کلی، وی ۲۹ امین ورزشکار پردرآمد در سال ۲۰۲۰ و هشتمین ورزشکار پردرآمد در تبلیغات بود. اوساکا از سال ۲۰۱۶ توسط شرکت مدیریت IMG نمایندگی شده‌است. تولیدکننده تجهیزات ورزشی ژاپنی Yonex از سال ۲۰۰۸ راکت مورد نیاز وی را تهیه کرده‌است. [۱۱۸] او با راکت Yonex Ezone 98، مجهز به سیم‌های Polytour Pro 125 و Rexis 130 بازی می‌کند. نایک از سال ۲۰۱۹ اسپانسر پوشاک او شده‌است. او قبلاً به مدت چهار سال توسط آدیداس حمایت مالی شده بود. اوساکا یک سفیر برند در تولیدکننده خودروی ژاپنی نیسان و تولیدکننده الکترونیک ژاپنی Citizen
ژاپنی نیسان و تولیدکننده الکترونیک ژاپنی Citizen Watch است. وی همچنین چندین شرکت ژاپنی دیگر از جمله تولیدکننده رشته فرنگی Nissin Foods، تولیدکننده لوازم آرایشی Shiseido، ایستگاه پخش Wowow و شرکت هواپیمایی All Nippon Airways (ANA) را تبلیغ می‌کند. زندگی شخصی. اوساکا دارای یک نژاد چند قومی است، پدرش در هائیتی متولد شده و مادرش از ژاپن است. او گفته‌است، «پدر من از هائیتی است، بنابراین من در یک خانواده هائیتی در نیویورک بزرگ شدم. من با مادربزرگم زندگی می‌کردم؛ و مادر من ژاپنی است و من با فرهنگ ژاپنی نیز بزرگ
و مادر من ژاپنی است و من با فرهنگ ژاپنی نیز بزرگ شده‌ام؛ و اگر شما می‌گویید آمریکایی هستم، چون من در آمریکا زندگی می‌کردم، بله، من آمریکایی نیز هستم.» اوساکا تصمیم گرفت در سال ۲۰۱۹ از تابعیت ایالات متحده خود چشم پوشی کند تا بتواند نماینده ژاپن در بازی‌های المپیک ۲۰۲۰ توکیو و همچنین مطابق با قانون ملیت ژاپن باشد که طبق آن شهروندان دو تابعیتی باید تابعیت را تا ۲۲ سالگی انتخاب کنند. اوساکا می‌تواند ژاپنی را بفهمد، اما صحبت کردن با این زبان خیلی مطمئن نیست. وی گفته‌است، «من می‌توانم ژاپنی را بیش از آنچه که
وی گفته‌است، «من می‌توانم ژاپنی را بیش از آنچه که صحبت می‌کنم بفهمم.» در کنفرانس‌های مطبوعاتی، اوساکا می‌تواند سؤالات را به زبان ژاپنی بشنود اما به‌طور معمول به آنها به انگلیسی پاسخ می‌دهد. پیشینه اوساکا به ویژه با توجه به اینکه وی نماینده ژاپن است، کشوری که خود را بسیار نژادی همگن می‌داند، غیر معمول است. در ژاپن از او به عنوان hāfu یاد می‌شود، به این معنی که او نیمه ژاپنی است. پدربزرگ و مادربزرگ ژاپنی او در ابتدا رابطه والدینش را قبول نمی‌کردند. این امر باعث شد که والدین وی از هوکایدو به شهر اوساکا نقل
باعث شد که والدین وی از هوکایدو به شهر اوساکا نقل مکان کنند، جایی که او و خواهرش متولد شدند. در نتیجه، مادرش نزدیک به ۱۵ سال هیچ ارتباطی با خانواده اش نداشت و اوساکا تا ۱۱ سالگی فرصتی برای بازگشت به ژاپن پیدا نکرد و پدربزرگ و مادربزرگش در ابتدا از پدر و مادرش برای ساختن زندگی دخترانشان در اطراف تنیس حمایت نکردند. با این حال، آنها بعداً به دنبال ناراحتی غیرمنتظره از سام استوسور در اولین تور WTA خود، از اوساکا به عنوان یک تنیسور حمایت کردند. آن‌ها همچنین به ویژه به خاطر قهرمانی در Open US 2018 به او افتخار
ویژه به خاطر قهرمانی در Open US 2018 به او افتخار می‌کردند. اوساکا در اوایل حضور در تور WTA شخصیتی خجالتی و محفوظ داشت. مربی سابق او ساسا باجین در ابتدا با شخصیت او گیج شده بود و گفت: «من فکر کردم او کمی بیشتر یک دیو است زیرا زیاد حرف نمی‌زد. او واقعاً به چشمان کسی نگاه نمی‌کند، اما این فقط به این دلیل است که همیشه خیلی خجالتی است … آن زمان من نمی‌دانستم چه دلیلی دارد.» اوساکا نیز بسیار صریح است و به عنوان یک شوخ‌طبع خشک به حساب می‌آید. او در طی سخنرانی پیروزی خود در سال ۲۰۱۸ ایندیان ولز، با گفتن «سلام،
خود در سال ۲۰۱۸ ایندیان ولز، با گفتن «سلام، سلام … من نائوم هستم … آه هرگز مهم نیست» شروع کرد و بعداً متذکر شد، «این احتمالاً بدترین سخنرانی قبولی در تمام دوران خواهد بود» پس از نگرانی در مورد فراموش کردن اینکه چه کسی را تشکر کند، و به نظر می‌رسد تقریباً فراموش کند که از حریف خود داریا کساتکینا و همچنین یکی از حامیان مالی او یونکس تشکر کند. او از آن زمان تلاش کرده‌است تا بر خجالتی بودن خود غلبه کند.
اِسپلَنِیْد – تماشاخانه کنار خلیج ()، تماشاخانه اسپلنید یا اسپلنید ، مرکزی برای هنرهای نمایشی در مرکز شهر سنگاپور است که در کنار رودخانه سنگاپور قرار دارد. نام این مجموعه از پارک اسپلنید که در نزدیکی‌اش قرار دارد، گرفته شده است. این مجموعه دارای تالار کنسرتی با ظرفیت ۱۶۰۰ نفر و تماشاخانه‌ای برای هنرهای نمایشی با ۲۰۰۰ نفر ظرفیت است. جستارهای وابسته. فهرست تالارهای اپرای جهان
محیا دهقانی (زادهٔ ۲۴ دی ۱۳۷۰) بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر اهل ایران است. او فارغ‌التحصیل رشتهٔ تئاتر است و اولین حضور جدی‌اش در سینما با ایفای نقش در "شیار ۱۴۳" (۱۳۹۲) آغاز شد. دهقانی که نخستین بار با نقشی فرعی در مجموعهٔ "قهر و آشتی" (۱۳۹۱) به تلویزیون پا گذاشت، با "پایتخت ۴" (۱۳۹۴) به شهرت رسید و بعدها نقش اصلی مجموعه‌های تلویزیونی "نجلا ۲" (۱۴۰۱) و "مستوران ۲" (۱۴۰۲) را ایفا کرد. او برای بازی در فیلم کوتاه "باهر" (۱۳۹۵) موفق به دریافت جایزهٔ بهترین بازیگر زن در نهمین جشنواره فیلم‌های ایرانی
بهترین بازیگر زن در نهمین جشنواره فیلم‌های ایرانی سان‌فرانسیسکو شد. زندگی‌نامه. محیا دهقانی ۲۴ دی ۱۳۷۰ در تهران به دنیا آمد. او فارغ‌التحصیل کارشناسی رشتهٔ تئاتر با گرایش ادبیات نمایشی است و مدرک آزاد بازیگری خود را در کلاس‌های داریوش ارجمند دریافت کرده است. اولین بازی سینمایی وی در فیلم "شیار ۱۴۳" به کارگردانی نرگس آبیار است. مجموعهٔ "قهر و آشتی" (۱۳۹۱) نخستین تجربه او در تلویزیون محسوب می‌شود. او همچنین در سریال "پایتخت ۴" (۱۳۹۴) در نقش «"سوسن"» ظاهر شد. او در فیلم سینمایی "ماجرای نیمروز" (۱۳۹۵) به
شد. او در فیلم سینمایی "ماجرای نیمروز" (۱۳۹۵) به کارگردانی محمدحسین مهدویان، نقش فریده شخصیت اصلی زن فیلم را بازی کرده است. وی برای بازی در فیلم کوتاه "باهر" به کارگردانی حسن آخوندپور موفق به دریافت جایزهٔ بهترین بازیگر زن در نهمین جشنوارهٔ فیلم‌های ایرانی سان‌فرانسیسکو شد. دهقانی، پس از فصل دوم مجموعه تلویزیونی "نجلا" و نقش‌آفرینی به عنوان نقش اول زن این سریال، بیش از پیش شناخته شد.
آکورد ثانویه () در موسیقی کلاسیک و در دانش هارمونی، آکوردی است فرعی و غریبه در تنالیته که در یک گام دیاتونیک شکل می‌گیرد و به قصد ساختنِ پایه‌های (تونیک) جدید برای مدگردی و ایجاد هارمونی کروماتیک در موسیقی است. این شیوه در دوران قواعد مشترک رواج داشته‌ است. تعریف. در گام دیاتونیک آکوردهای درجه یک (تونیک) و درجه پنج (دومینانت)، مهمترین درجات گام محسوب می‌شوند. آکورد ثانویه، یک آکورد ماژور و قرضی از تنالیته‌ای دیگر است که روی درجات فرعی گام ساخته می‌شود. به‌عنوان مثال در گام دو ماژور، درجۀ پنج (سل، سی، ر) را
مثال در گام دو ماژور، درجۀ پنج (سل، سی، ر) را به‌عنوان پایه فرض کرده و یک آکورد دومینانت دیگر روی آن ساخته می‌شود (ر، فا دیز، لا) که به‌عنوان آکورد «دومینانت، دومینانت» یا «پنج روی پنج» (V/V) شناخته می‌شود. این آکورد را می‌توان به‌عنوان متداولترین نوع از آکوردهای ثانوبه دانست. به همین ترتیب می‌توان روی دیگر درجات گام، آکوردهای نمایانِ ثانویه ساخت. مانند: پنج روی دو (V/II)، پنج روی سه (V/III)، پنج روی چهار (V/IV)، پنج روی شش (V/VI)، پنج روی هفت (V/VII) آکوردهای ثانویه می‌توانند به صورت سه‌صدایی، چهار‌صدایی
ثانویه می‌توانند به صورت سه‌صدایی، چهار‌صدایی و پنج‌صدایی به صورت پایگی و معکوس در گام‌های مینور و ماژور مورد استفاده قرار گیرند.
جنیفر کنت (؛ زادهٔ 1969) فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان فیلم، و هنرپیشه اهل استرالیا است. شناخته شده به عنوان کارگردان فیلم ترسناک بابادوک(2014)
شموئیل رودنسکی (؛ ۱۹۰۲ – ۱۶ ژوئیه ۱۹۸۹) هنرپیشه اهل لیتوانی بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "موسی قانون‌گذار"، "عقرب"، "پرونده اودسا" و "سیلاس" اشاره کرد.
آندرا پالائورو (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایتالیا است. آندرا در ترنتو، ایتالیا به‌دنیا آمد.
خاویر لگراند (؛ زادهٔ 1979) بازیگر تئاتر، بازیگر سینما، و کارگردان فیلم اهل فرانسه است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "خداحافظ بچه‌ها" اشاره کرد.
ریتش باترا (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم اهل هند است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه فیلم‌فیر شده‌است.
ادواردو وینسپیر (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، کارگردان فیلم اهل ایتالیا است. فعالیت وی از سال ۱۹۹۶ آغاز شده است
راس کتس (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده فیلم، کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم‌های او می‌توان به "ترفند" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه انجمن کارگردانان آمریکا شده‌است.
ولفگانگ گلوک (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۱۳ دسامبر ۲۰۲۳) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل اتریش بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی ای که وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به "بازی‌های مسخره" اشاره کرد.
جین بون (; – ) عکاس اهل بریتانیا بود. او به واسطه عکس‌های پرتره‌ای که از هنرمندان مشهور همچون ساموئل بکت، اورسون ولز و … گرفت شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. جین بون عکاس شاخص بریتانیایی است و بیش از هر چیز، پرتره‌هایش شهرت جهانی دارد. اوکه متولد ۱۹۲۵ است، در مدرسه هنرهای گیلفورد درس خوانده و کار حرفه‌ایش را از ۶۰ سال پیش با چاپ پرتره برتراند راسل در هفته نامه آبزرور آغاز کرد. . عکس‌های جین بون در چهار کتاب با نام‌های چشم لطیف (۱۹۸۰)، مردان مهم (۱۹۸۷)، گربه مفرد (۱۹۸۸)، چهره ها(۲۰۰۰) و بون گمنام (۲۰۰۷) منتشر
(۱۹۸۸)، چهره ها(۲۰۰۰) و بون گمنام (۲۰۰۷) منتشر شده‌است. بون در سال ۱۹۹۵ نشان افتخاری سلطنتی دریافت کرد. هنگامی که ملکه الیزابت او را «هنرمند» نامید، مؤدبانه این لقب را رد کرد و گفت: عکس‌های جین بون معمولاً سیاه و سفید هستند و با نور طبیعی گرفته می‌شوند. شهرت بون ثبت سریع و با اطمینان از نماهای منحصربه فرد است. مشهور است که او اغلب عکس‌های خود را درست پیش از موعد نهایی، و گاهی در میان یک گفتگوی شتابزده می‌گیرد.
آندرس پیترسن (؛ زادهٔ ) عکاس اهل سوئد است. زندگی‌نامه. آندرس پیترسن متولد ۱۹۴۴ در شهر استکهلم سوئد است. او فقط ۱۴ سال داشت که به همراه خانواده‌اش به کارل اشتاد در ورم‌لند نقل مکان کرد؛ جاِیی که با دو هنرمند به نام‌های کارین بودلاند و لارس زیوگرن آشنا شد. او در سال ۱۹۶۱مدتی را در هامبورگ گذراند، تا آلمانی یاد بگیرد و شانس خود را در نقاشی بیازماید. در آن زمان آندرس اصلاً عکس نمی‌گرفت. پنج سال بعد کریستر اشتروم هلم را ملاقات کرد و در مدرسة عکاسی استکهلم شاگرد او شد. اشتروم هلم نه تنها معلم او، بلکه درست نزدیکش
شد. اشتروم هلم نه تنها معلم او، بلکه درست نزدیکش هم بود. دوستی آن‌ها در تمام طول عمرش بر آندرس تأثیرگذار بود. پیترسن، در سال ۱۹۶۷عکاسی را از یک کافه با نام «لمیتز» در هامبورگ نزدیک چویگ هاوس مارکت آغاز کرد، او حدود سه سال در آن‌جا عکاسی کرد و در سال ۱۹۷۰ اولین نمایشگاه انفرادی‌اش از این کافه را با عکس‌هایی که به دیوار میخ شده بودند، برگزار کرد.
برج کریستال یک آسمان‌خراش در منطقه تجارتی چهار برج مادرید، اسپانیا است که در سال ۲۰۰۸ تکمیل شد. با ارتفاع نهایی ۲۴۹ متر، آن را به عنوان بلندترین ساختمان در اسپانیا با اختلاف یک متر از برج همسایه‌اش قرار داده‌است. این برج در آوریل ۲۰۰۷ چهارمین برج بلند در اتحادیه اروپا بود. این ساختمان توسط سزار پلی طراحی و توسط گروپو آسی‌اس ساخته شده‌است.
بروس گیلدن (؛ زادهٔ ) عکاس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است. زندگی‌نامه. دوران کودکی بروس گیلدن در بروکلین به او چشم‌هایی مشتاق برای مشاهده رفتار و آداب و رسوم شهری عطا کرد. او جامعه‌شناسی خواند، اما علاقه‌اش به عکاسی هنگامی نمود پیدا کرد که فیلمی از میکل آنجلو آنتونیونی به نام آگراندیسمان را دید، سپس او در کلاس‌های شبانه شروع به فراگیری عکاسی در هنرهای تجسمی دانشکده نیویورک کرد. کنجکاوی گیلدن در مورد شخصیت‌های قوی و خصوصیات فردی از آغاز در کارش وجود
شخصیت‌های قوی و خصوصیات فردی از آغاز در کارش وجود داشت. اولین پروژهٔ بزرگ او، که تا سال ۱۹۸۶ روی آن کار می‌کرد، تمرکز در جزیره «کنی»، خصوصیات جسمی، بدن‌های بدقوارهٔ چاق یا لاغر در سراسر ساحل افسانه‌ای نیویورک بود. در طی این سال‌های اولیه گیلدن همچنین در نیواورلئان در فستیوال معروف Mardi Gras عکاسی می‌کرد. سپس، در سال ۱۹۸۴، او شروع به کار در هائیتی کار کرد و پیرو شیفتگی‌اش به مکان‌های جادوگری voodoo، مراسم و اعتقادات آنجا؛ کتابش به نام هائیتی را در سال ۱۹۹۶ منتشر کرد. گیلدن به صورت گسترده‌ای به اطراف جهان
منتشر کرد. گیلدن به صورت گسترده‌ای به اطراف جهان سفر و نمایشگاه برگزار کرده، او جوایز متعددی از جمله، جایزه اروپایی برای عکاسی، سه هدیه ملی برای کمک هزینه تحصیلی هنر و یک کمک هزینه تحصیلی بنیاد ژاپن دریافت کرده‌است. او در نیویورک سیتی زندگی می‌کند.
توماس لویتارد (؛ زادهٔ ) عکاس اهل سوئیس است. او به گفته خود یک عکاس خیابانی است که به شهرهای بزرگ سفر می‌کند تا زندگی خیابانی را عکاسی کند. از نظر وی در عکاسی خیابانی، دوربین فقط یک اتاق تاریک یا به عبارتی تنها یک وسیله است که لحظه را ثبت می‌کند. باید به یاد داشت که در عکاسی خیابانی مسائلی مهمتر از اینکه با چه نوع دوربینی عکاسی می‌کنیم، مطرح است.
دان مک‌کالین یا دان مک‌کولین (؛ زادهٔ ) عکاس جنگ، روزنامه‌نگار، و عکاس اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۵۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. زندگی نامه. دونالد مک کالین که در سال ۱۹۳۵ در منطقه ای فقیرنشین واقع در شمال شهر لندن و در خانواده ای فقیر به دنیا آمد بعد از گذراندن دوره خدمت ملی اش در نیروی هوایی پادشاه، وارد حرفه عکاسی شد.او که از دهه شصت تاکنون در کشورهای مختلف از سوژه های گوناگون عکاسی کرده،متخصص رویه تاریک جامعه است.فقیران، بیکاران و مطرودان اجتماع موضوع عکس‌های او هستند.او در مناطق جنگی و
اجتماع موضوع عکس‌های او هستند.او در مناطق جنگی و مصیبت زده حضور داشته و رویدادهایی نظیر جنگ ویتنام، شیوع بیماری ایدز در آفریقا و درگیری های شمال ایرلند را با دوربین عکاسی خود نگریسته است.وی با عکاسی هوایی برای نیروی هوایی پادشاهی انگلیس از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۸۴ میدان جنگ را در جزیره قبرس، بیافرا، ویتنام، کامبودیا، بنگلادش، السالوادور و شرق دور پوشش داد و یکی از عکاسان مطرح جنگ در تاریخ عکاسی نام گرفت.قبل از دهه ۶۰ شهرت مک کالین از صخره سخت و تصویرهایی از مناطق جنگی ویتنام، کمبودیا، السالوادور و ایرلند شمالی بود
ویتنام، کمبودیا، السالوادور و ایرلند شمالی بود که هم اکنون بخشی از مجموعه کتاب فتوژرنالیست وی است.عکس های او در نشان دادن وحشت، چنان تأثیر گذار است که دولت تاچر او را از مسافرت با سربازان به سرزمین های فالکلند بازداشت، حقیقتی که او را به شدت افسرده کرد.مک کالین بین سالهای ۱۹۶۶ و ۱۹۸۴ به عنوان خبرنگار جهانی برای مجله ساندی تایم همکاری کرد که شامل نمایش بوم شناختی و فاجعه های ساخت بشر چون قربانیان اپیدمی ایدز آفریقا و مناطق جنگی، در سال ۱۹۶۸ است.او از مؤثرترین عکاسان معاصر است که سبب شده بسیاری درک دقیق‌تری
عکاسان معاصر است که سبب شده بسیاری درک دقیق‌تری از جنگ و عواقب آن داشته باشند.دان مک کالین اکثر نبردهای سرنوشت‌ساز تاریخ معاصر را به ثبت رسانده است.مک کالین که یک عکاس خود آموخته به شمار می‌رود،رشته عکاسی را از برلین شروع کرده و هفت سال بعد در ویتنام فارغ‌التحصیل شده است.عکس‌ های مک کالین از ویتنام در روزنامه‌های مهم جهان از جمله ساندی تایمز و نیویورک تایمز به چاپ رسیدند.او همیشه عکس‌ها را خودش آماده و چاپ می‌‌کرد.همه عکسهای مک کالین از جنگ سیاه و سفید است. جوایز. مک کالین برنده جایزه عکس خبری جهان (ورلد
جوایز. مک کالین برنده جایزه عکس خبری جهان (ورلد پرس فتو) و مدال طلای ورشو بوده و دوبار به عنوان عکاس سال شناخته شده است.
هنری سی‌بوهم ، (زاده ۱۲ ژوئیه ۱۸۳۲ –درگذشته ۲۶ نوامبر ۱۸۹۵)تولید کنندهٔ فولاد، پرنده‌شناس و تخم‌شناس آماتور و جهانگرد اهل انگلیس بود. هنری مسن‌ترین پسر بنجامین سی‌بوهم (۱۸۷۱–۱۷۹۸)، تاجر پشم در هورتون گرنجِ برادفورد بود. خانوادهٔ آن‌ها از شهر برادفورد در آلمان به انگلستان مهاجرت کرده بودند. مادر هنری استر ویلر (۱۸۶۴–۱۷۹۸) نوهٔ ویلیام توک بود. سی‌بوهم‌ها در انجمن دوستان فعال بودند و هنری در جامعه در یورک آموزش دید. او ابتدا در یک خواربارفروشی به عنوان دستیار کار می‌کرد اما به شفیلد رفت و در آنجا تبدیل به
کار می‌کرد اما به شفیلد رفت و در آنجا تبدیل به تولید کنندهٔ فولاد شد. او در تاریخ ۱۹ ژانویه ۱۸۵۹ با ماریا، دختر جرج جان هیلی که یک تاجر در منچستر بود، ازدواج کرد. هنری در مدرسه به تاریخ طبیعی علاقه‌مند شد و به مطالعه در مورد پرندگان در اوقات فراغت و سفرهایش ادامه داد. او بسیار سفر کرد و کشورهای یونان، منطقه اسکاندیناوی، ترکیه و آفریقای جنوبی را دید. سفرهای اکتشافی او به رود ینی‌سئی در سیبری در دو تا از کتاب‌هایش "سیبری در اروپا" (۱۸۸۰) و "سیبری در آسیا" (۱۸۸۲) توصیف شده‌است، که در کتاب "پرندگان سیبری" که
توصیف شده‌است، که در کتاب "پرندگان سیبری" که پس از مرگش در سال ۱۹۰۱ منتشر شد، ترکیب شده بود. او یکی از نخستین پرنده‌شناسان اروپایی بود که سیستم سه‌گانه آمریکایی طبقه‌بندی زیرگونه‌ها را پذیرفت. بقیه کتاب‌های چاپ شده سی‌بوهم عبارتند از: سی‌بوهم مجموعه پوست پرندگان خود را به موزه بریتانیا واگذار کرد. آن مجموعه که در سال ۱۸۹۶ واگذار شد شامل تقریباً ۱۷٬۰۰۰ نمونه بود.
بوف ماهی‌خوار بلکیستون بزرگ‌ترین گونهٔ زندهٔ جغد، یک بوف ماهی‌خوار و زیرگروهی از بوف‌ها است که متخصص شکار در مناطق ساحلی هستند.این گونه بخشی از تیره‌ای است که با نام جغدان راستین شناخته شده‌اند که شامل بیشتر گونه‌های جغد می‌شود و بومی چین، ژاپن و شمال شرقی آسیا است. بوف ماهی خوار در جنگل‌های انبوه قدیمی و در مجاورت آبراه‌ها یا سواحل جنگلی مشاهده می‌شود. محل آشیانه‌سازی آن‌ها حفره‌های درون درختان رشدیافتهٔ قدیمی و در جوار رودخانه‌هایی است که دست‌کم، در زمستان منجمد نمی‌شوند. این گونه از جغد در زمستان‌های سرد
منجمد نمی‌شوند. این گونه از جغد در زمستان‌های سرد شمالی، تنها در مواردی یافت می‌شود که جریان رودخانه به اندازه کافی سریع یا طغیان چشمه‌های آب گرم در جریان آب وجود داشته باشد. در زمستان و برای زنده‌ماندن، میزان اندکی از جریان رودخانه‌های جاری برای جغد ماهی‌خوار بلکیستن کفایت می‌کند. بوف ماهی‌خوار بلکیستون عنوان بزرگ‌ترین گونه زنده در خانواده جغدان راستین شناخته می‌شود. یک مطالعه میدانی بر روی این گونه نشان داده که وزن نرها در حدود است در حالی که ماده‌ها، حداکثر و در حدود ۲۵٪ بزرگ‌تر هستند. طول این جغد
حداکثر و در حدود ۲۵٪ بزرگ‌تر هستند. طول این جغد می‌باشد. در حال حاضر این توسط اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت به عنوان گونه در معرض خطر معرفی شده است.
جایزه بزرگ اروپا ("Grand Prix of Europe") یکی از رویدادهای فرمول یک بود که در میانه دهه ۱۹۸۰ معرفی شد و از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۲ هر سال به جز ۱۹۹۸ برگزار شد. در این سالها جایزه بزرگ اروپا در کشوری برگزار می‌شد که در همان فصل در پیستی دیگر میزبان جایزه بزرگ کشور خود بود. در سال ۲۰۱۶ یک دوره جایزه بزرگ اروپا در پیست شهری باکو در جمهوری آذربایجان برگزار شد؛ ولی در فصل ۲۰۱۷ نام آن به جایزه بزرگ آذربایجان تغییر یافت. در سالهای پیشتر، جایزه بزرگ اروپا به صورت جداگانه برگزار نمی‌شد؛ بلکه نامی افتخاری بود که به یکی از
برگزار نمی‌شد؛ بلکه نامی افتخاری بود که به یکی از جایزه بزرگ‌های اروپایی داده می‌شد. نخستین مسابقه‌ای که به این عنوان نامیده شد، جایزه بزرگ ایتالیای ۱۹۲۳ بود که در مونزا برگزار شد و آخرین مسابقه با این نام افتخاری، جایزه بزرگ بریتانیای ۱۹۷۷ در پیست سیلورستون بود. عنوان افتخاری. جایزه بزرگ اروپا به شکل عنوانی افتخاری توسط ای‌آی‌ای‌سی‌آر که سلف فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی بود، ایجاد شد. نخستین مسابقه‌ای که این عنوان را کسب کرد، جایزه بزرگ ایتالیای ۱۹۲۳ بود. در دو سال بعد به ترتیب جایزه بزرگ فرانسه و
بود. در دو سال بعد به ترتیب جایزه بزرگ فرانسه و جایزه بزرگ بلژیک به این عنوان خوانده شدند. مسابقه بلژیک ۱۹۳۰ آخرین مسابقه‌ای بود که پیش از جنگ جهانی دوم، جایزه بزرگ اروپا نامیده شد. پس از جنگ، این عنوان توسط فدراسیون بین‌المللی احیا شد و به جایزه بزرگ بلژیک ۱۹۴۷ داده شد. در سی سال بعد (جز ۱۹۵۳ و ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۱) عنوان میان چند کشور توزیع شد. آخرین مسابقه‌ای که این عنوان را داشت، جایزه بزرگ بریتانیای ۱۹۷۷ بود. تنها مسابقه غیر فرمول یکی که پس از جنگ جهانی دوم عنوان جایزه بزرگ اروپا را به دست آورد، جایزه بزرگ
عنوان جایزه بزرگ اروپا را به دست آورد، جایزه بزرگ بلژیک ۱۹۵۲ بود که بر اساس قوانین فرمول دو برگزار می‌شد. بخشی از مسابقات قهرمانی جهان. برندز هچ. در سال ۱۹۸۳ قرار بود یکی از مراحل فرمول یک در فلاشینگ میدوز در نیویورک برگزار شود. سه ماه پیش از برگزاری، مسابقه لغو شد؛ ولی مجریان پیست برندز هچ توانستند به جای آن مسابقه‌ای با عنوان جایزه بزرگ اروپا در پیست خود برگزار کنند. موفقیت این رویداد که با نبرد پرهیجان بر سر قهرمانی جهان افزایش یافته بود، باعث شد برای سال بعد نیز در تقویم قرار گیرد. در سال ۱۹۸۴ برندز هچ
بعد نیز در تقویم قرار گیرد. در سال ۱۹۸۴ برندز هچ میزبان جایزه بزرگ بریتانیا بود که در سال‌های زوج در این پیست برگزار می‌شد؛ بنابراین جایزه بزرگ اروپای ۱۹۸۴ به پیست نوربورگ‌رینگ منتقل شد. در سال ۱۹۸۵ مسابقه دوباره به برندز هچ بازگشت؛ ولی در سال ۱۹۸۶ جایزه بزرگ مجارستان جایگزین آن شد. دونینگتون پارک. در سال ۱۹۹۰ تاجر ثروتمند ژاپنی به نام تومونوری تسوروماکی پیست نیپون اتوپولیس را با هدف میزبانی مسابقه فرمول یک ساخت. در سال ۱۹۹۲ برنامه‌ریزی برای یک جایزه بزرگ آسیایی در سال ۱۹۹۳ به جای جایزه بزرگ مکزیک انجام
آسیایی در سال ۱۹۹۳ به جای جایزه بزرگ مکزیک انجام شد؛ ولی این طرح شکست خورد. به جای آن، برنی اکلستون مسابقه‌ای در دونینگتون پارک را به تقویم فرمول یک اضافه کرد و به این ترتیب، جایزه بزرگ اروپا دوباره به فرمول یک بازگشت. این مسابقه تنها مسابقه فرمول یکی بود که در این پیست برگزار شد و با پیروزی آیرتون سنا به پایان رسید. خرز. در فصل بعد، مسابقه در خرز اسپانیا برگزار شد. خرز میزبان مرحله چهاردهم فصل ۱۹۹۴ و مرحله پایانی فصل ۱۹۹۷ بود. تصادف میان میشائیل شوماخر و ژاک ویلنوو که منجر به اخراج شوماخر از مسابقات شد،