payamvha/North_RAG huggingface dataset:
توسط آلمانی‌های اشغالگر دستگیر شد و به زندانی در منطقه کومپین افتاد ولی با تلاش‌های همسرش ملینه چند هفته بعد بدون اینکه به عملی متهم شود آزاد شد. مانوشیان به عنوان رهبر سیاسی بخش زیر زمینی جنبش آزادی ارمنستان انتخاب شد. در مورد فعالیت‌های این جنبش تا سال ۱۹۴۳ مطالب کمی منتشر شده‌است. در فوریه همان سال مانوشیان گروه‌های (جنبش نیروی کار مهاجر) و آزادی ارمنستان را به گروهی مسلح تبدیل کرد. مانوشیان در ژوئن و اوت سال ۱۹۴۳ رهبر این دو گروه شد و جایگزین بوریس هولبن (Boris Holban) شد. مانوشیان ۵۰ رزمنده داشت. گروه
(Boris Holban) شد. مانوشیان ۵۰ رزمنده داشت. گروه او در ۲۸ سپتامبر سال ۱۹۴۳ با ترور ژنرال ژولیوس ریتر اعلام وجود کرد. این ترور را مارسل ریمن، لئوکنه لر (Léo Kneller) و سلستینو آلفونسو (Celestino Alfonso) انجام دادند. گروه مانوشیان از اوت تا نوامبر سال ۱۹۴۳ تقریباً ۳۰ عملیات نظامی موفق را علیه آلمان‌ها انجام دادند. دستگیری و اعدام. در شانزده نوامبر سال ۱۹۴۳ پلیس فرانسه که با اشغالگران همکاری می‌کرد گروه مانوشیان را در منطقه آوری پتی بورژ (Évry-Petit Bourg) دستگیر کرد ولی همکار او ملینه توانست از دست پلیس
دستگیر کرد ولی همکار او ملینه توانست از دست پلیس فرار کند. مانوشیان و دیگر رفقای او شکنجه شدند تا اطلاعات گروه را به پلیس بدهند ولی سرانجام آن‌ها به آلمان‌ها تحویل داده شدند. آلمان‌ها با اهداف تبلیغاتی ۲۳ نفر از آن‌ها را قبل از اعدام به یک دادگاه نمایشی آوردند. در ۲۱ فوریه سال ۱۹۴۴ مانوشیان و ۲۱ تن از همکارانش در منطقه ایوری سور سن تیرباران شدند. او در نامه‌اش به ملینه نوشت همه را می‌بخشد بجز کسانی که خیانت کردند و ما را فروختند تا جان خودشان را حفظ کنند. گفته می‌شود که گروه مانوشیان توسط یکی از اعضای گروه
می‌شود که گروه مانوشیان توسط یکی از اعضای گروه بنام جوزف داویدویچ که توسط نازی‌ها دستگیر و شکنجه شده بود لو رفته‌است. این فرد بعد از خیانت توسط آلمان‌ها با گلوله کشته شد. بعضی از بازماندگان این گروه عقیده دارند که لو رفتن آن‌ها به دلیل خیانت حزب کمونیست فرانسه بوده‌است. در دسامبر سال ۲۰۰۹ عکس رزمندگان در مقاومت فرانسه که در مقابل جوخه‌های اعدام نازی‌ها قرار گرفته‌اند، منتشر شد. سرژ کلاسفلد (Serge Klarsfeld) یکی از رزمنده‌های گروه مانوشیان در این عکس شناسایی شد. در ژوئن سال ۲۰۱۰ این عکس در منطقه فور مون
شد. در ژوئن سال ۲۰۱۰ این عکس در منطقه فور مون والرین فرانسه به نمایش گذاشته شد. میراث و ادای احترامات. مانوشیان در روابط میان ارمنستان و فرانسه چهره‌ای برجسته و مشترک است. بعد از جنگ دوم جهانی، ارمنی‌ها به خاطر نقشی که مانوشیان در مقاومت ضد نازی در فرانسه بازی کرده بود مورد احترام قرار گرفتند. در سال ۱۹۴۷ مدرسه‌ای ارمنی در ایروان ساخته شده بود ولی در سال ۱۹۶۳ این مدرسه بنام مانوشیان نامگذاری شد. در پنجم مارس سال ۱۹۵۵ یک خیابان در منطقه بیستم پاریس بنام گروه مانوشیان نامگذاری شد (Rue du Groupe-Manouchian).
مانوشیان نامگذاری شد (Rue du Groupe-Manouchian). از ششم مارس تا بیست و نهم ژوئیه سال ۲۰۰۷ نمایشگاهی به احترام مانوشیان در در پاریس برگزار شد. در سال ۱۹۷۸ یک مجسمه از مانوشیان در گورستان نظامیان ایوری سور سن پاریس که به‌دست آرا هاروتیونیان ساخته شده بود نصب شد. در ۲۲ فوریه سال ۲۰۰۹ یک تابلو یادبود مانوشیان در کوچه پلزانس در منطقه چهاردهم پاریس نصب شد. هتل قدیمی که در این کوچه قرار داشت جزو ملک همسر او ملینه مانوشیان بود. در بیستم فوریه سال ۲۰۱۰ مجسمه نیم تنه مانوشیان در میدانی در شهر مارسی در جنوب فرانسه
مانوشیان در میدانی در شهر مارسی در جنوب فرانسه نصب شد. در بیست و یکم فوریه سال ۲۰۱۰ یک مجسمه نیم تنه مانوشیان در ایسی-له-مولینو توسط شهردار این شهر آندره سانتینی نصب شد. در بیست و یکم فوریه سال ۲۰۱۴ در هفتادمین سالگرد اعدام مانوشیان و گروهش مراسم بزرگداشتی در فور مون والرین برگزار شد. برجسته‌ترین شخصیتهای شرکت‌کننده در این مراسم فرانسوا اولاند رئیس‌جمهور فرانسه و وزیر خارجه ارمنستان، ادوارد نالباندیان و شارل آزناوور خواننده ارمنی-فرانسوی را می‌توان نام برد. در سیزدهم مارس سال ۲۰۱۴ پارک میساک مانوشیان در
در سیزدهم مارس سال ۲۰۱۴ پارک میساک مانوشیان در ایروان پایتخت جمهوری ارمنستان تأسیس شد و فرانسوا اولاند و سرژ سارگسیان در مراسم افتتاح این پارک شرکت کردند. میساک مانوشیان و همسرش ملینه در ۲۱ فوریه ۲۰۲۴ برای بزرگداشت هشتادمین سالگرد اعدام او در پانتئون به خاک سپرده شدند. او اولین مبارز خارجی مقاومت و اولین کمونیست بود که وارد پانتئون شد. در فرهنگ عامه. در سال ۱۹۵۵ لویی آراگون شعری بنام استروف‌هایی برای بخاطر آوردن «Strophes pour se souvenir» سرود. این شعر از آخرین نامه مانوشیان به همسرش ملینه الهام گرفته
از آخرین نامه مانوشیان به همسرش ملینه الهام گرفته بود. در سال ۱۹۵۹ لئو فره (Léo Ferré) ترانه‌ای برای این شعر تنظیم کرد و با نام آفیش سرخ «L'Affiche rouge» ضبط شد.
عفیف باختری (زاده ۱۳۴۱ ٬درگذشته ۸ ثور / اردیبهشت ۱۳۹۶، مزار شریف - بلخ) یکی از روزنامه‌نگاران و شاعران فارسی‌زبان شناخته شده معاصر افغانستان بود. وی در شهر مزار شریف ولایت بلخ به دنیا آمد و بیشتر عمر خود را در همین شهر سپری کرد و درگذشت. ایشان در طول حیات خود در نشریه‌های جهان نو و ماهنامه «الف تا یا» فعالیت داشت و همچنین پنج مجموعه شعر به نشر رسانید. اشعار او که زبان شعر خاص خود را داشت از نظر محتوی بسیار عمیق بود، همچنین آشنایی او با دیگر هنرهای مدرن و اشعار عمیق و پر از کنایه به وضع موجود اما در عین حال
عمیق و پر از کنایه به وضع موجود اما در عین حال سرشار از امید باعث شد که او مورد توجه بسیاری از اهالی ادب و هنر قرار بگیرد و از او چهره مطرحی در این حوزه به نمایش بگذارد. زندگی. عفیف باختری، با نامِ کاملِ اسدالله عفیف باختری، متولّدِ ۱۳۴۱ در شهر مزار شریف در ولایت بلخ به دنیا آمد. دوران کودکی و نوجوانی خود را در همین شهر گذرانید و در محضر پدرش که او نیز شاعر بود و در نشریه‌ای محلی به نام "«نشریه بیدار»" مقاله می‌نوشت با ادبیات آشنا شد. وی پس از آن برای تحصیل در دانشگاه به کابل آمد و در رشته زراعت مشغول
در دانشگاه به کابل آمد و در رشته زراعت مشغول تحصیل شد و نخستین اشعار خود را در همان سال‌ها سرود. باختری پس از پایان تحصیلات و دوره سربازی دوباره به مزار شریف بازگشت. او در بلخ در آغاز به عنوان آموزگار در اداره سواد آموزی، انجمن نویسندگان و اداره کل امور فرهنگی مشغول به کار شد. پس از آن در سال ۱۳۷۷ به عنوان سردبیر نشریه جهان نو آغاز به کار نمود و در ماهنامه "«الف تا یا»" به عنوان مدیر مسئول فعالیت کرد. در دهه ۷۰ خورشیدی به پای او به جمع شاعران ولایت بلخ پیوست و آرام آرام در برنامه‌های رادیو و تلویزیون نیز
و آرام آرام در برنامه‌های رادیو و تلویزیون نیز حضور یافت. آثار. اولین کتاب مجموعه اشعار باختری با نام سنگ و ستاره پس از سقوط طالبان و در سال ۱۳۸۲ به نشر رسید که مورد استقبال نسل جوان قرار گرفت. پس از آن چهار مجموعه کتاب دیگر نیز از او به نشر رسید. افتخارات. جوایز و افتخارات باختری: درگذشت. در تاریخ ۸ ثور/اردیبهشت ۱۳۹۶ ایشان در بیمارستان ابوعلی سینا در شهر مزار شریف به علت بیماری چشم از جهان فروبست.
نرگس نهان سرپرست سابق وزارت معادن و پطرولیم افغانستان است. او در دوم عقرب/آبان‌ماه ۱۳۹۸ ه‍.ش از سمت خود کناره‌گیری کرد، وی علت استعفایش را مشکلات شخصی اعلام کرد. او سابقهٔ کار در وزارت مالیه افغانستان و نیز واحد انسجام و پالیسی ریاست‌جمهوری را داراست. او معاون پوهنتون کابل نیز هست. زندگی شخصی. نرگس نهان ۱۹۸۱ و مجرد است. او پیش‌تر به سرطان ثدیه مبتلا بود ولی با پیگیری روند درمان در هند و آلمان، سلامتش را بازیافت.
¡آل-تایم کوارتربک! یک پروژه موسیقی انفرادی از بن گیبارد است که به عنوان بهترین خواننده و نوازنده گیتار انتخاب شد. بن گیبارد آلبومی به همین نام را در سال ۱۹۹۷ آغاز کرد که دو بار ضبط و پخش شد. در سال ۲۰۰۲ دو نسخه اصلی آن توسط بارسوک رکوردز منتشر شد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی [�]
صورة الارض (نگارهٔ زمین) یا المسالک و الممالک (جاده‌ها و پادشاهی‌ها) کتابی از ابن حوقل است که توسط او میان سال‌های ۹۴۳ تا ۹۷۰ میلادی در سفر در سرزمین‌های اسلامی به قصد بازرگانی و گردش، نوشته شده و سرانجام کتاب در ۹۷۷ میلادی تکمیل شده است. صورة الارض، از منابع معتبر دانش جغرافیایی و تا حدودی جغرافیای تاریخی است و تاریخ‌نگاران و جغرافی‌دانانی همچون یاقوت حموی، زکریای قزوینی و ابن شداد در تدوین آثار خود از آن بهره برده و به مطالب آن استناد کرده‌اند. اما ابن سعید، بارتولد، بستانی و سرکیس انتقاداتی را دربارهٔ
بارتولد، بستانی و سرکیس انتقاداتی را دربارهٔ این اثر مطرح نموده‌اند. جعفر شعار، نویسندهٔ مدخل ابن حوقل در دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، اغلب این انتقادات را اغراق‌آمیز و بی‌اعتبار دانسته و نوشته‌است: «دانشمندان و صاحب‌نظران بسیاری … این کتاب را ستوده و از ارزش علمی آن سخن گفته و آن را منبعی معتبر و مأخذی استوار دانسته‌اند و در این سخن جای هیچ‌گونه تردید نیست.» به نوشتهٔ جعفر شعار در دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، وی ممکن است مبلغ مذهبی یا داعی سیاسی بوده باشد و در سال ۹۵۵ میلادی از مناطق شمالی قلمرو مسلمانان شامل
سال ۹۵۵ میلادی از مناطق شمالی قلمرو مسلمانان شامل آذربایجان و ارمنستان دیدار کرده‌است. وی همچنین به رود ولگا و سرزمین بلغارستان ولگا سفر کرده است و اطلاعاتی از خزرها داشته‌است، که در خصوص دست اول بودن آن بین پژوهشگران اختلاف وجود دارد. اما، اطلاعات وی در خصوص سرزمین‌ها غیرمسلمان برگرفته از شنیده‌ها و دارای اشتباهات اما به نوشتهٔ آرتور کستلر ابن حوقل بر خلاف جغرافی‌دانان بالا، در مناطق مذکور نبوده و بیشتر کتاب صورة الارض یا المسالک و الممالک، که در ۹۷۷ میلادی تألیف کرده، نقل از کتاب اصطخری (نگاشتهٔ ۹۳۲
تألیف کرده، نقل از کتاب اصطخری (نگاشتهٔ ۹۳۲ میلادی) است. خود اصطخری هم اغلب از روی شخصی به نام «بلخی» کتابش را نوشته که متعلق به سال ۹۲۱ است. به نظر کستلر تفاوت این سه کتاب در شیوهٔ ارائهٔ آن‌ها بوده؛ بلخی بیشتر بر نقشه‌ها تأکید داشته و اصطخری حاشیه‌نویسی‌ها را افزایش داده و در کتاب ابن حوقل بیشتر مطالب به شکل متن است.
کریتریوم اینترناسیونال () مسابقهٔ دوچرخه‌سواری دو روزه‌ای است که در بهار هر سال معمولاً در اواخر ماه مارس در فرانسه برگزار می‌شود. نام پیشین آن، کریتریوم ناسیونال د لا روت بود و نخستین بار در سال ۱۹۳۲ برگزار شد. تا سال‌ها به عنوان مسابقهٔ قهرمانی کشور فرانسه در نظر گرفته می‌شد و برای نخستین بار در سال ۱۹۷۹ به روی غیر فرانسوی‌ها باز شد. برنار اینو تنها دوچرخه‌سواری است که توانسته است در هر دو شکل برگزاری مسابقه، برنده شود. برخی از رکابزنان بسیار سرشناس از جمله ژاک آنکتیل، میگل ایندوراین، استیفن روچ، یوپ
جمله ژاک آنکتیل، میگل ایندوراین، استیفن روچ، یوپ سوتملک، لوران فینیون، ینس فوکت، کدل ایونز و کریس فروم برندهٔ این مسابقه شده‌اند. تاریخچه. کریتریوم یکی از معدود مسابقات دوچرخه‌سواری (به جز گرند تورها) است که در ناحیهٔ ثابتی برگزار نمی‌شود. نخستین دورهٔ آن در سال ۱۹۳۲ در پیست پارک ده پرنس به پایان رسید. در سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ سالانه دو مسابقه برگزار می‌شد: یکی در فرانسه تحت اشغال نازی‌ها و یکی در فرانسه آزاد. تا سال ۱۹۵۹ مسابقه هر سال مکان مسابقه تغییر می‌کرد. مسابقهٔ ۱۹۶۰ در وهران در الجزایر فرانسه برگزار
مسابقهٔ ۱۹۶۰ در وهران در الجزایر فرانسه برگزار شد. سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۶ نخستین دوره‌هایی بودند که به صورت مرحله‌ای برگزار شدند. از سال ۱۹۷۸ تا پایان نیز مسابقه مرحله‌ای بود. از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۹ مسابقه در آردن برگزار می‌شد و آغاز و پایان همهٔ مرحله‌ها در پیرامون شارلویل-مزیر بود. در سال ۲۰۱۰ مسابقه به جزیرهٔ کرس منتقل شد. سازمان ورزشی آموری در سال ۲۰۱۴ طبق قراردادی پذیرفت که مسابقه دست‌کم تا سال ۲۰۱۶ باقی بماند. معمولاً کریتریوم اینترناسیونال به دلیل مسیر چالش‌برانگیز خود و شرایط آب‌وهوایی آرام اوایل بهار،
خود و شرایط آب‌وهوایی آرام اوایل بهار، برای آماده‌سازی بسیاری از رقیبان رده‌بندی اصلی گرند تورها به‌ویژه تور دو فرانس استفاده می‌شد. در نوامبر ۲۰۱۶ آموری اعلام کرد مسابقه را در سال ۲۰۱۷ برگزار نخواهد کرد و دوران ۸۵ سالهٔ کریتریوم اینترناسیونال به پایان رسید. گذر اسب در سال ۱۹۹۷. در سال ۱۹۹۷ یک اسب از نرده‌ها پرید و به گروه رکابزنان پیوست. سپس از آنان گذشت و مسابقه را در ۲۰ کیلومتری خط پایان ترک کرد. این صحنه به شکل کوتاه در فیلم املی نمایش داده شد و گاهی با صحنه‌ای از تور دو فرانس اشتباه گرفته می‌شود.
نامه شکتر (همچنین شناخته شده به نام سند کمبریج) یک سری نامه‌های قدیمی است که توسط سلیمان شکتر در اطراف شهر قاهره کشف شد. نامه. یک نویسنده ناشناس خزری نامه را به یک ناشناس یهودی نوشته. بسیاری بر این باورند که نامه شکتر خطاب به حسدائی ابن شپروت است و توسط یکی از اهالی خزری قسطنطنیه پس از اولین تلاشش برای ارتباط با شاه خزران، یوسف بن هارون، نوشته شده (همچنین مکاتبات خزر را بنگرید). در سال ۱۸۹۸ این نامه در میان گنجینه جنیزه توسط آقای شکتر به دانشگاه کمبریج اهدا شد. متأسفانه بسیاری از برگ‌های این سند قابل خواندن
متأسفانه بسیاری از برگ‌های این سند قابل خواندن نیست و تنها دو بلوک از متن وجود دارد که خواناست.
مسیر تجارت از وارنگیان به یونانیان یا مسیر تجاری دنیپر (به ، به ، به ) نام مسیر تجارتی بود که در قرون وسطی اسکاندیناوی را با کیوان روس و امپراطوری روم شرقی متصل می‌کرده است. این مسیر اجازه می‌داد معامله گران در امتداد طول آن تجارتی پرسود با شهرهای امپراتوری بیزانس داشته و همچنین بتوانند در مناطق بلاروس، روسیه و اوکراین کنونی سکونت کنند. اکثر مسیر متشکل از یک آبراه بود که منجمله دریای بالتیک، چندین رودخانه و رودهای منطقه بالتیک مانند دنیپر و حوضه آبریز آن و… را شامل می‌شد. به جز مسیر دنیپر یک مسیر جایگزین هم
شامل می‌شد. به جز مسیر دنیپر یک مسیر جایگزین هم وجود داشت که طول نیستر را پیموده و در ساحل غربی دریای سیاه توقف می‌کرد. این یکی مسیر را به تنهایی مسیر تجاری نیستر نیز می‌نامند. در اوایل قرن نهم میلادی، روس‌های وارنگی، که وایکینگ‌های به شرق آمده بودند، پس از عبور از دریای بالتیک و خلیج فنلاند از راه رود وولخوف به دریاچه ایلمن در جنوب سن پترزبورگ وارد شده و شهر نووگورود را در جزیرهٔ مناسبی ساختند. همچنین روس‌ها یک شهر به نام آلدیگجا را بنا نهاده بودند، این شهر حدود ۹٫۷ کیلومتری جنوب رود وولخوف، در دهانهٔ
شهر حدود ۹٫۷ کیلومتری جنوب رود وولخوف، در دهانهٔ دریاچه لادوگا، بود. تاریخچه. مسیر از وارنگیان به یونان اولین بار در "کرونیکل اولیه" ثبت شده اما به وقایعی که در ارتباط با حضور وارنگی‌ها در بیزانس است، خیلی زودتر و در اوایل قرن نهم اشاره شده. در آن نوشتارها از لفظ وایکینگ استفاده شده که دقیق مشخص نیست منظور کدام طایفه وایکینگی از میان وارنگیان، سوئدیان، روس‌ها یا… بوده‌اند. مسیر مذکور احتمالاً در اواخر هشتم و اوایل قرن نهم زمانی که کاشفان وارنگی در جستجوی ناحیتی برای غارت و گرفتن بردگان و محصولات بودند،
ناحیتی برای غارت و گرفتن بردگان و محصولات بودند، افتتاح شد. مسیر اهمیت قابل توجهی در قرن دهم تا اوایل قرن یازدهم داشت و همزمان با مسیر تجاری ولگا و مسیر تجاری خزرها به آلمان مورد استفاده بود. طبق گفته کنستانتین هفتم قبایل Krivichs و دیگر دسته‌های وابسته به کییف با قایق‌های بادبانی که برای سی تا چهل نفر جا داشت به امتداد رودخانه رفته و سپس از دنیپر به کییف می‌رفتند. آن‌ها مسلح بودند و کالاهایی برای تجارت حمل می‌کردند.
خودگرایی یک فلسفه است که به نقش خود یا به‌عنوان انگیزه و هدفِ کنش فردی می‌پردازد. نظریه‌های مختلف دربارهٔ خودگرایی، طیفی از ایده‌های گوناگون را دربرمی‌گیرند و به‌طور کلی می‌توان آن‌ها را در قالب‌های توصیفی یا هنجاری دسته‌بندی کرد. به این معنا که ممکن است این نظریه‌ها یا در پیِ توصیف این باشند که انسان‌ها واقعاً در پی منافع خود عمل می‌کنند، یا تجویز کنند که آن‌ها "باید" چنین کنند. برخی تعریف‌های دیگر از خودگرایی، به‌جای تأکید بر منافع شخصی، عمل مطابق اراده فرد را برجسته می‌کنند و علاوه بر این، مدعی‌اند که
فرد را برجسته می‌کنند و علاوه بر این، مدعی‌اند که این تعبیرْ معنای حقیقی‌تر خودگرایی است. "دانشنامه کاتولیک نوین" دربارهٔ خودگرایی بیان می‌کند که: «خودگرایی در ذات خود برخی حقایق اساسی را دربر دارد: طبیعی است که انسانْ خود را دوست بدارد؛ افزون بر این، او باید چنین کند، چرا که هر فرد نهایتاً مسئول خویشتن است؛ لذت، شکوفایی توانایی‌های فردی، و دستیابی به قدرت عموماً اموری مطلوب‌اند.» نکوهش اخلاقیِ خودنفعی موضوع رایجی در نقد فلسفهٔ خودگرایانه است، به‌طوری‌که این داوری‌ها اغلب به‌مثابه ابزار کنترل و حاصل روابط
داوری‌ها اغلب به‌مثابه ابزار کنترل و حاصل روابط قدرت مورد بررسی قرار می‌گیرند. خودگرایی همچنین ممکن است این ایده را رد کند که شناخت انگیزه‌های درونی فرد می‌تواند از بیرون، مثلاً از طریق روان‌شناسی یا جامعه‌شناسی، حاصل شود، هرچند این موضع، برای نمونه، در فلسفه فریدریش نیچه وجود ندارد.
اُملیان پریتساک (; ۷ مارس ۱۹۱۹ لوکا، سامبیر، گالیسیا، اتریش – ۲۹ مه ۲۰۰۶، بوستون، ماساچوست، ایالات متحده) اولین استاد تاریخ اوکراین در دانشگاه هاروارد و بنیانگذار و اولین مدیر (۱۹۷۳–۱۹۸۹) مؤسسه تحقیقات اوکراین دانشگاه هاروارد است. دیدگاه در سیاست. وی از لحاظ سیاسی محافظه کار و این دیدش را در دوران جوانی خود در شرق گالیسیا تحت حکومت لهستان و بعد از آن نیز در طول جنگ سرد در کشور اوکراین حفظ نمود. وی خواهان آشتی اوکراینیان و یهودیان بود.
یوسف بن هارون یکی از پادشاهان مردم خزر در طول دهه‌های ۹۵۰ و ۹۶۰ میلادی بود. جوزف پسر هارون دوم خزری است که شکست جبههٔ بیزانس در برابر سپاه او تاریخ آمده است. همسر یوسف (یا احتمالاً یکی از همسرانش) دختر پادشاه آلان‌ها بود. اختلاف است که لقب وی خاقان بوده است یا بیگ. این امکان هست که با توجه به تفکیک قدرت نظامی و سیاسی در میان خزران، وی فقط یکی از این دو قدرت را دربرداشته بوده باشد. (نگاه کنید به پادشاهی خزران). یوسف به طور فعال به دنبال تماس با یهودیان در جاهای دیگر خارج از کشور بود. مکاتبات خزر و نامه سچچتر
دیگر خارج از کشور بود. مکاتبات خزر و نامه سچچتر در ارتباط با اوست. در مکاتبات خزر وی با خاخامی اهل قرطبه (در اندلس اسلامی) مذاکراتی برای حل مشکلات خزر انجام داده. یوسف درگیر در جنگ‌هایی در برابر کیوان روس و پچنگ‌ها و همچنین منازعات پراکنده با بیزانس در شبه‌جزیره کریمه بوده است. او در مکاتبات خزر گزارش داده است که از ممالک مسلمان اطراف دریای خزر در برابر وارنگیان غارتگر و روس‌های کیف محافظت می‌کند. سرنوشت جوزف ناشناخته است. امپراتوری خزر توسط سویاتوسلاو یکم کی‌یف نابود شد و این در فاصله نه چندان بلندی از
کی‌یف نابود شد و این در فاصله نه چندان بلندی از نگارش نامه‌های مرتبط با جوزف است؛ لذا احتمال دارد در نبرد با روس‌ها او حضور داشته و شکست خورده باشد.
لوکزامبورگیسم () شکل تغییریافته‌ای از نظریهٔ انقلابی مارکسیسم است که بر آرا و آثار رزا لوکزامبورگ استوار است. این اصطلاح از سوی رهبران بلشویک برای محکوم‌کردن انشعاب‌کنندگان هوادار لوکزامبورگ از لنینیسم وضع شد. لوکزامبورگیسم متمایل به مارکسیسم لیبرترین و همچون خود لوکزامبورگ حامی انقلاب روسیه است اما نسبت به سیاست‌های بلشویک‌‌ها موضعی انتقادی دارد.
قلعه هم‌مرکز () یا به تعبیر دیگر قلعه متحدالمرکز عنوان قلعه‌هایی است که به صورت دو یا چند پرده دیوار حایل مستحکم دفاعی از مرکز ایجاد می‌گردد به گونه‌ای که دیوار داخلی بلندتر از دیوار بیرونی است و بدین وسیله به راحتی می‌توان از قلعه در قبال تهاجمات دفاع نمود. گفتن لفظ هم‌مرکز یا متحدالمرکز به این قلعه‌ها دلیل بر این نیست که همگی این قلعه‌ها به شکل دایره بوده‌اند به همین دلیل انتساب این اسم به این قلعه‌ها گاهی گمراه‌کننده است. شیوه ساخت قلعه‌های هم‌مرکز به گونه‌ای بود که حالت تو در تو به خود می‌گرفت در نتیجه
بود که حالت تو در تو به خود می‌گرفت در نتیجه باعث ایجاد یک بخش درونی و بیرونی می‌گردید که معمولاً به صورت مستقل و آزاد از بخش اصلی و مرکزی ایجاد می‌گردیدند. ورود و خروج به اینگونه قلعه‌ها در بیرونی‌ترین دیوار قلعه و به وسیله یک تخته‌پل فراهم می‌گردید. قلعه‌های هم‌مرکز جزو قلعه‌های دست‌نیافتنی به حساب می‌آمدند به گونه‌ای که تسخیر آن‌ها برای مهاجمین همراه با تلفات سنگین بود. یکی از مشهورترین قلعه‌های هم‌مرکز، دژ شهسواران مربوط به دوران جنگ‌های صلیبی در سوریه می‌باشد.
محمد دوم پنجمین شاه مستقل از شیروان و دومین شاه لاهیج بود که پدرش اولین لاهیج‌شاه یزید بن خالد بود. او برادرزاده نخستین شروان‌شاه مستقل، هیثم بن خالد، است. او با حمله به شروانشاه علی چندی از اقوام او را به گروگان گرفت. شروانشاه محمد دوم پس از فتح شروان توانست پادشاهی‌های لاهیج و شروان را یک‌کاسه کند و شاخهٔ شروانشاهان یزیدی را جایگزین شاخه هیثمیان کند.
در فیزیک،جرم پلانک که توسط "m"P نشان داده می‌شود یکایی در جرم در سیستم یکاهای طبیعی با نام یکاهای پلانک است و تقریباً برابر ۰٫۰۲۱۷۶۵۱ میلی‌گرم—به اندازه یک تخم کک—است. این به این شکل تعریف می‌شود که در آن "c" است که سرعت نور در خلاء، "G" ثابت گرانش، و "ħ" ثابت کاهیده پلانک است. فیزیک‌دانان ذرات و کیهان‌شناسان اغلب از یک جایگزین بهنجارشده استفاده می‌کنند که جرم کاهیده پلانک نام دارد. عامل formula_3 تعدادی از معادلات نسبیت عام را ساده می‌کند.
خانقاه شمس‌الدین برهان یا خانقاه برهان مربوط به دورهٔ قاجار و در شهرستان بوکان، استان آذربایجان غربی قرار دارد. شیخ شمس‌الدین برهانی از مشایخ مشهور نقشبندی در قرن چهاردهم هجری بوده‌است. آرامگاه مذهبی-زیارتی شیخ شمس‌الدین در شبستان بلند آجری قرار دارد. در این آرامگاه علاوه بر مزار شیخ، چندین شخصیت همچون علی بیگ حیدری (شاعر و سیاستمدار) سیف القضات، ملا صالح حریق در آن جا دفن شده‌اند. بنای خانقاه در سال ۱۳۱۰ هجری قمری برابر با ۱۲۷۱ خورشیدی به دست مردم و علما و پیروان طریقه نقشبندی ساخته شده‌است. این بنا در
و پیروان طریقه نقشبندی ساخته شده‌است. این بنا در حدود ۳۰ کیلومتری شهر بوکان و بر سر جاده برهان (بوکان - مهاباد) قرارگرفته‌است.
انگشت وسط، یا انگشت میانی یک اشارهٔ دست توهین‌آمیز است. این اشاره بیانگر میزان متوسط تا شدید تحقیر است و تقریباً معادل عبارت‌های «"برو به جهنم»، «گور بابات»، «گاییدمت»، یا «برو در خودت بذار» است. این حرکت با نشان‌دادن پشت دستی که تنها انگشت میانی آن به سمت بالا کشیده شده است، انجام می‌شود، هرچند در برخی مناطق، انگشت شست نیز کشیده می‌شود. دراز کردن این انگشت در چندین فرهنگ، به ویژه در جهان غرب، نماد تحقیر محسوب می‌شود. بسیاری از فرهنگ‌ها از حرکات مشابهی برای نشان دادن بی‌احترامی استفاده می‌کنند، اگرچه برخی
نشان دادن بی‌احترامی استفاده می‌کنند، اگرچه برخی دیگر از آن برای اشاره بدون قصد بی‌احترامی بهره می‌برند. این اشاره معمولاً برای بیان تحقیر به کار می‌رود اما می‌تواند به‌صورت طنز یا شوخی نیز استفاده شود. پیشینهٔ این حرکت به یونان باستان بازمی‌گردد و در روم باستان نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت. از نظر تاریخی، این حرکت نمایانگر آلت‌پرستی بود. در اوایل قرن نوزدهم، این اشاره به‌تدریج به عنوان نشانه‌ای از بی‌احترامی شناخته شد و توسط هنرمندان موسیقی (و به‌ویژه در میان بازیگران، افراد مشهور، ورزشکاران و
در میان بازیگران، افراد مشهور، ورزشکاران و سیاستمداران) استفاده شد؛ با این حال، بیشتر مردم هنوز این حرکت را زشت می‌دانند. در دوره‌های معاصر، خم کردن انگشت اشاره و انگشت حلقه در دو طرف انگشت وسط، به عنوان نمادی از بیضه تعبیر شده است. دوران کلاسیک. اشاره به انگشت وسط در زمان‌های باستان نمادی از آمیزش جنسی بود که برای تحقیر، ترساندن و تهدید فردِ گیرنده استفاده می‌شد. این حرکت همچنین نماد آلت‌پرستی بود، به‌طوری که انگشتان کنار انگشت وسط نمایانگر بیضه‌ها بودند؛ به دلیل این ارتباط نزدیک، این اشاره ممکن است خاصیت
دلیل این ارتباط نزدیک، این اشاره ممکن است خاصیت دفع شر پیدا کرده باشد. در دنیای دریای مدیترانه در سدهٔ ۱ میلادی، دراز کردن «انگشت» یکی از روش‌های متعددی بود که برای دور کردن تهدید دائمی چشم‌زخم به کار می‌رفت. در یونانی، این اشاره "katapygon" ("κατάπυγον"، از "kata" – κατά، به معنای «پایین» و "pugē" – πυγή، به معنای «پشت، باسن») نامیده. در کمدی یونان باستان، این حرکت به عنوان نشانه‌ای از توهین به دیگران به کار می‌رفت و واژهٔ "katapugon" همچنین به «مردی که تسلیم دخول مقعدی می‌شود» اشاره داشت و "katapygaina"
دخول مقعدی می‌شود» اشاره داشت و "katapygaina" برای زنان به کار می‌رفت. در نمایشنامهٔ "ابرها" از آریستوفان (۴۲۳ پ.م.)، هنگامی که شخصیت سقراط در حال امتحان گرفتن از شاگرد خود دربارهٔ اوزان شعری است، استرپسیادس اعلام می‌کند که به خوبی می‌داند دَکتیل چیست و انگشت وسط خود را نشان می‌دهد. این اشاره یک بازی تصویری بر اساس دو معنای واژهٔ یونانی "daktylos" است، هم به معنای «انگشت» و هم یک میزان شعری که از یک هجای بلند و دو هجای کوتاه تشکیل شده، مانند مفاصل یک انگشت ( که همچنین در یک متن لاتین قرون وسطی به عنوان
( که همچنین در یک متن لاتین قرون وسطی به عنوان بازی تصویری بر روی آلت تناسلی و بیضه‌ها ظاهر می‌شود). سقراط کسی که این اشاره را انجام می‌داد «بی‌ادب و نادان» خواند. این حرکت در نمایشنامهٔ "صلح" نیز به عنوان شکلی از تمسخر ظاهر می‌شود، همراه با رها کردن باد معده در صورت کسی. کاربرد این اشاره بعدها در "سودا" توضیح داده شد و در "آداگیا" اثر دسیدریوس اراسموس نیز آورده شد. فعل «بازی کردن به سبک سیفنیان» نیز در یک قطعه از آریستوفان دیده می‌شود که معنای مشابهی دارد. این کاربرد بار دیگر در "سودا" توضیح داده شده،
این کاربرد بار دیگر در "سودا" توضیح داده شده، جایی که گفته می‌شود این عبارت به معنای «لمس کردن مقعد با انگشت» است. دیوژن لائرتی نقل می‌کند که فیلسوف کلبی دیوژن کلبی این اشاره را به خطیب دموستن در آتن سدهٔ چهارم پ.م. نشان داده است. در "گفتارهای اپیکتت"، هدف دیوژن یکی از سوفسطائیان است. در لاتین، انگشت وسط "digitus impudicus" نامیده می‌شد که به معنای «انگشت بی‌شرمانه، ناشایست یا توهین‌آمیز» بود. در سدهٔ ۱ میلادی، پرسیوس بستگان خرافاتی زن را توصیف می‌کند که افسون‌هایی با «انگشت بدنام» ("digitus infamis") و
افسون‌هایی با «انگشت بدنام» ("digitus infamis") و «آب دهان تطهیرکننده» می‌ساختند. در "ساتیرکان"، زنی سالخورده از گرد و غبار، آب دهان و انگشت وسط خود برای علامت‌گذاری بر پیشانی پیش از افسون استفاده می‌کند. مارشال نیز شخصیتی را توصیف می‌کند که «انگشت ناشایست» را به سمت سه پزشک دراز می‌کند. در یکی دیگر از اشعار او، آمده است: «بلند بخند، سِکستیلیوس، به هر کسی که تو را "cinaedus" می‌خواند و انگشت وسطت را دراز کن.» ایالات متحدهٔ آمریکا. جسی شایدلور، زبان‌شناس، روند تکامل این اشاره را در ایالات متحدهٔ آمریکا به
تکامل این اشاره را در ایالات متحدهٔ آمریکا به دههٔ ۱۸۹۰ میلادی نسبت می‌دهد. به گفتهٔ انسان‌شناس دزموند موریس, این اشاره احتمالاً از طریق مهاجران ایتالیایی به ایالات متحده وارد شده است. اولین حضور مستند انگشت در ایالات متحده در سال ۱۸۸۶ بود، زمانی که چارلز "اولد هاس" رادبورن، یک پیچر بیسبال در حال عکس گرفتن از یک عضو تیم رقیب بود که انگشت وسط خود را به او نشان می‌داد. استفاده از این اشاره در مکان‌های عمومی، در حالی که زشت به نظر می‌آید، غیرقانونی نیست، زیرا به عنوان یک نوع ارتباطی بیانی که تحت حمایت متمم
به عنوان یک نوع ارتباطی بیانی که تحت حمایت متمم اول قانون اساسی قرار دارد، شناخته می‌شود. در برخی موارد، افسران پلیسی که این اشارهٔ توهین‌آمیز به آن‌ها نشان داده شده است، افرادی را که این کار را انجام داده‌اند متوقف، جریمه یا دستگیر کرده‌اند. با این حال، این عمل نه یک جرم است و نه حتی یک دلیل معقول برای متوقف کردن فردی محسوب می‌شود، و پلیسی که این کار را انجام دهد، «یک حق قانونی به‌طور واضح و آشکار» را نقض کرده است و اگر این کار را انجام دهد، از مصونیت صلاحیتی برخوردار نیست، به این معنی که می‌توانند برای