payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به آنان رحم کند، مغیرة تمام سخنان او را در مورد اعراب تأیید کرد و خود نیز از بیچارگی‌های عرب سخن گفت؛ وی سپس سخن خود را با شرح بعثت پیامبر ادامه داد و در آخر با زبانی تند و ناخوشایند سه پیشنهاد را بازگو کرد، نخستین پیشنهاد، آن بود که با خفت به دادن جزیه تن دهند، پیشنهاد دوم جنگ و سومین پیشنهاد قبول اسلام بود. این سخنان موجب غضب شاه شد، پس یزدگرد با بیان آن‌که اگر نماینده و فرستاده نبودند و اگر کشتن سفیر ممکن بود، خون آن‌ها را می‌ریخت آنان را با این سخن که «هیچ چیز نزد من ندارید، برخیزید و بروید.» از بارگاه
چیز نزد من ندارید، برخیزید و بروید.» از بارگاه خود بیرون راند، سپس دستور داد یک بار خاک آورده و بر دوش بزرگ‌ترین نمایندگان بگذارند و او را با خفت از دروازهٔ مدائن بیرون کنند. نمایندگان از دربار ایران خارج شدند و به سوی قوم خود حرکت کردند و زمانی که به نزدیکی اعراب رسیدند رستم فرخزاد از حال آنان باخبر شد و شخصی را فرستاد تا خاک را از آنان پس بگیرد، اما نماینده به آنان نرسید و آنان خاک را نزد سعد برده و سخنان یزدگرد را بازگو کردند. رستم این عمل ایرانیان را، یعنی دادن خاک به دست اعراب را به فال بد گرفت؛ اما
یعنی دادن خاک به دست اعراب را به فال بد گرفت؛ اما سعد آن را فالی نیک پنداشت و رو به اعراب گفت ما خاک آنان را گرفتیم. بر اساس روایتی دیگر، عمر که از عاقبت جنگ با ایرانیان هراس داشت با نوشتن نامه‌ای به سعد امر کرد نماینده‌ای به سوی یزدگرد و فرماندهٔ کل سپاه ایران فرستاده و با پیشنهاد اسلام یا جزیه، صلح را برقرار کنند. سعد نیز مغیرة بن شعبه را نزد رستم فرستاد اما رستم در جواب دعوت به اسلام او سخن از تنگدستی آنان و بخشیدن آذوقه به میان آورد، پس مغیره اینگونه به او پاسخ داد: رستم با شنیدن این سخن خشمگین گشت و
او پاسخ داد: رستم با شنیدن این سخن خشمگین گشت و کشتن تمامی آنان را وعده داد. پس از آن سعد دو تن از سران عرب را نزد رستم فرستاد و آنان خواستار حضور در دربار یزدگرد شدند و با موافقت رستم نزد یزدگرد رفتند، اما دعوت یزدگرد توسط اعراب به اسلام موجب خشم او شد، پس فرستادگان را با این جمله که اگر سفیر نبودید دستور قتل شما را می‌دادم، از بارگاه خود بیرون راند. شرح نبرد. بر اساس روایات، یزدگرد سوم از طریق مشورت با ستاره‌شناسان دربار، زمان این نبرد را تعیین کرده‌بود. ۱۸ ماه پس از فتح نخیله، سپاه اسلام به فرماندهی سعد
ماه پس از فتح نخیله، سپاه اسلام به فرماندهی سعد بن ابی‌وقاص و سپاه ایران به فرماندهی رستم فرخزاد، والی خراسان به سوی قادسیه حرکت کردند تا در برابر یکدیگر قرار گیرند، اما هراس عمر از عاقبت جنگ و نارضایتی رستم از این نبرد موجب شد که دو سپاه مدتی در اردوگاه خود باقی بمانند و از حمله خودداری کنند. در این مدت سعد با پیشنهاد جزیه یا اسلام، سعی داشت که صلح را برقرار کند؛ اما سرانجام پس از چهار ماه گفتگو این نبرد در ژوئن سال ۶۳۷ م/جمادی‌الاولی سال ۱۶ ه‍.ق اتفاق افتاد. ایرانیان با پر کردن رود عتیق به دستور رستم قدم
ایرانیان با پر کردن رود عتیق به دستور رستم قدم به خاک قادسیه گذاشتند و نبرد قادسیه را آغاز کردند، این نبرد چهار روز طول کشید که آن را مهم‌ترین و بزرگ‌ترین نبرد بین ایرانیان و سپاه اسلام دانسته‌اند و اعراب مطابق عادتشان برای هر روز نامی برگزیدند. آنان نخستین روز جنگ را یوم ارماث گفتند و یوم اغواث نامی بود که بر روی روز دوم نبرد گذاشتند، روز سوم را یوم عماس و روز چهارم را نیز یوم القادسیه نامیدند. اعراب علاوه بر آن‌که چهار روز نبرد را نامگذاری نمودند، شب سوم نبرد را نیز لیلة الهریر نامیدند. روز اول. روزی که
نبرد را نیز لیلة الهریر نامیدند. روز اول. روزی که نبرد قادسیه آغاز شد را «یوم ارماث» می‌گویند. جنگ با رجزخوانی‌های دو طرف و درگیری‌های تن به تن آغاز شد و تا پاسی از شب ادامه یافت. سپاه ایران فیل‌های خود را وارد صحنهٔ نبرد کرده‌بود و فیل‌ها به جناح راست و چپ هجوم بردند، نیروها را پراکنده کردند و به قلب سپاه نیز آسیب سختی وارد کردند؛ اما زمانی که اعراب تصمیم به گریختن گرفته بودند، سعد با کمک گرفتن از ایرانیان داخل سپاه اسلام و همچنین یاری افراد قبیلهٔ تمیم توانست سپاه خود را نجات دهد. طبری این چنین می‌نویسد:
سپاه خود را نجات دهد. طبری این چنین می‌نویسد: به این ترتیب کمک و راهنمایی ایرانیان، موجب حملهٔ مسلمانان به فیل‌داران شد و فیل‌ها نیز زخمی و فلج شدند و از طرف دیگر عاصم بن عمرو و افراد قبیله‌اش که سوارکارانی شجاع و آموزش دیده بودند به درخواست سعد، از پشت به فیل‌ها حمله کردند و کمانداران سپاه نیز تمام فیل سواران را هدف قرار دادند و هنگامی که فیل‌سواران مشغول دفاع از خود بودند عاصم و همراهانش با بریدن بند تخت‌ها، سواران را سرنگون کردند. فیل‌های زخمی به دنبال شاپور مجروح، از صحنهٔ جنگ گریختند و در این حین آسیب
مجروح، از صحنهٔ جنگ گریختند و در این حین آسیب زیادی به سپاه ایران وارد کردند. با این وجود بهمن جادویه و گلینوش توانستند اعراب را شکست داده و سوارانشان را فراری دهند. سپس تیراندازان ایرانی آنان را تیرباران کردند، اتمام جنگ نزدیک بود که سعد برای چهارمین بار تکبیر کرد و فریاد الله اکبر او موجب تجدید حیات افرادش شد و این‌گونه آنان به سختی به پایداریشان ادامه دادند و چند ساعت پس از آغاز شب هر دو سپاه به اردوگاه‌های خود بازگشتند. گفته شد در روز ارماث، پانصد نفر تنها از قبیلهٔ بنی اسد که پیشرو سپاه اسلام بودند
تنها از قبیلهٔ بنی اسد که پیشرو سپاه اسلام بودند کشته شدند، گویا در روز اول نبرد اعراب تلفات زیادی داشتند و در همان روز فعالیت زنان نیز در جنگ آغاز شد و زخمی‌ها برای مراقبت کردن و مردگان برای دفن شدن به آنان سپرده شدند. روز دوم. اعراب روز دوم را با امید به رسیدن نیروی کمکی آغاز کردند و آن را «یوم اغواث» نامیدند، ابی عبیده فرمانده سپاه اسلام پس از فتح دمشق به دستور عمر، سپاه خود را به فرماندهی هاشم بن عتبة بن ابی‌وقاص و مقدمهٔ سپاه را به فرماندهی قعقاع بن عمرو به سوی سپاه تحت فرمان سعد فرستاد تا به آنان
عمرو به سوی سپاه تحت فرمان سعد فرستاد تا به آنان یاری برسانند. افراد سعد که به صحت این خبر اطمینان نداشتند با رسیدن مقدمهٔ سپاه و قعقاع نیرو یافتند و به مبارزه پرداختند. قعقاع که فردی شجاع و با تدبیر بود، نیروهای خود را به دسته‌های ده نفری تقسیم نمود و با ورود هر دسته به میدان نبرد، فریاد الله اکبر، به نشان شادی برمی‌خواست. نزدیک ظهر بود که هاشم و سپاه اصلی رسیدند و بی‌تعلل وارد میدان شدند و در این هنگام بین اعراب این سخن تکرار می‌شد: قعقاع درخواست مبارزهٔ تن به تن کرد و بهمن جادویه گام جلو نهاد و هنگامی
تن به تن کرد و بهمن جادویه گام جلو نهاد و هنگامی که با او روبه‌رو شد، قعقاع او را شناخت و فریاد انتقام و خونخواهی سر داد و در آخر موفق به کشتن بهمن جادویه شد. قتل جادویه، سردار بزرگ ایران توسط قعقاع موجب نیرو یافتن سپاه اسلام و تضعیف سپاه رستم شد، پس از مرگ او فیروزان و بندوان، برادران رستم برای جنگ تن به تن آماده شدند و حارث بن ظبیان نیز به قعقاع پیوست. بندوان در نبرد به دست حارث کشته شد اما در مورد مرگ فیروزان اختلاف نظر وجود دارد، برخی معتقدند او همان‌جا و به دست قعقاع کشته شد و برخی همچون عمرو بن شاس
و به دست قعقاع کشته شد و برخی همچون عمرو بن شاس بر این باورند که او فرار کرده است و پس از مدتی در واقعه‌ای دیگر کشته شده است. ایرانیان در روز دوم نیز از فیل‌ها استفاده کردند؛ اما مسلمانان با انتخاب تعدادی شتر جسور و پوشاندن آنان با پالان و باجل، به آنان ظاهری ترسناک دادند، هر شتر را تعدادی پیاده‌نظام محافظت می‌کرد، سپس آن‌ها را روانه سپاه ایران و به سواران ایرانی حمله کردند و نتیجهٔ مطلوبی نیز دریافتند. زنان عرب در روز دوم نیز به دفن کردن مسلمانان کشته‌شده پرداختند و در نتیجه در صحنهٔ جنگ تنها اجساد سپاه
پرداختند و در نتیجه در صحنهٔ جنگ تنها اجساد سپاه رستم دیده می‌شدند که این باعث دلگرمی سپاه اسلام و از سوی دیگر باعث ناامیدی سپاه ایرانی می‌شد؛ زیرا آنان مدام همرزمان و دوستان خود را زیر سم اسبان و کشته شدگان می‌دیدند. روز سوم. در روز سوم، که «یوم عماس» گفته می‌شود جنگ شدیدتر و سخت‌تر از قبل بود، ایرانیان در روز سوم نیز از فیل‌ها استفاده کردند و آن‌هایی که تقریباً نیرو داشتند را وارد میدان نبرد کردند و اطراف هر فیل تعدادی سواره‌نظام و پیاده قرار دادند تا از آن‌ها مراقبت کنند و همین کار باعث شد که اسب‌های
آن‌ها مراقبت کنند و همین کار باعث شد که اسب‌های مسلمانان رم نکنند و حضور فیل‌ها در نبرد بی‌فایده و تقریباً بی‌اثر شد؛ سپس قعقاع بن عمرو چشم شاپور، فیل سفید سپاه ایران را کور کرد و باعث عقب‌نشینی آن شد. سپاه ایران در این زمان از سلاحی استفاده کرد که اعراب به آن «حسک» می‌گفتند، ایرانیان حسک را که مهره‌هایی آهنین و خاردار بودند، در میدان نبرد و بین سواران می‌ریختند و به این ترتیب مهره‌ها در سم اسب‌ها فرورفته و مانع پیشروی یا حملهٔ آنان می‌شدند. اعراب که آنان را مانع خود می‌دیدند اقدام به جمع‌آوری مهره‌ها
را مانع خود می‌دیدند اقدام به جمع‌آوری مهره‌ها نمودند. از طرفی در مدت این سه روز، اعرابی که در سپاه رستم بودند، او را ترک کرده، گریخته یا به مسلمانان پیوسته بودند، همچنین پیادگان و موالی نیز یا کشته شده‌بودند یا راه اعراب را در پیش گرفته‌بودند و تنها وفاداران به رستم و آنان که دفاع از سلطنت ساسانی را دفاع از وطن می‌دانستند باقی مانده‌بودند. جنگ در روز سوم، شکل فجیعی به خود گرفته‌بود و دو هزار نفر از سپاه اسلام کشته و مجروح شدند و تعداد به قدری زیاد بود که زنان نتوانستند به تمام کشته شدگان و مجروحان رسیدگی
نتوانستند به تمام کشته شدگان و مجروحان رسیدگی کنند و ده هزار کشته و مجروح ایرانی نیز در میدان نبرد افتاده‌بودند. در این روز خود هاشم بن عتبه به سپاه سعد پیوست که اگر حمایت او نبود اعراب به احتمال زیاد شکست میخوردند. لیلةالهریر. نبرد پس از آغاز شب نیز ادامه یافت و شب سوم در جنگ قادسیه «لیلةالهریر» نام گرفت، جنگجویان خسته و زخمی بودند با این وجود از جنگیدن دست نمی‌کشیدند و صدای نفس‌هایشان، فریادهایشان و سم اسبان سکوت شب را مانند زوزهٔ سگ‌ها و دیگر جانوران می‌شکست، به همین خاطر آن شب را لیلةالهریر نامیدند. در
به همین خاطر آن شب را لیلةالهریر نامیدند. در منابع دیگر آمده است که سعد در این شب قصد داشت که افراد خود را که بیشترشان تازه‌کار بودند، از میدان نبرد دور کند تا کمی استراحت کنند؛ اما تعدادی از ایرانیان به سوی سعد رفته او را باخبر کردند و او نیز در شب لیلةالهریر به ایرانیان شبیخون زد و جنگ از سر گرفته‌شد. برخی نیز از این شب با عنوان «لیلةالقادسیه» یاد می‌کنند. روز چهارم. در روز چهارم که همان «یوم القادسیه» است، شانس با سپاه اسلام یار شد و تندباد و طوفانی شروع به وزیدن کرد، گرد و خاک به سمت سپاهیان رستم وزید،
به وزیدن کرد، گرد و خاک به سمت سپاهیان رستم وزید، در این هنگام موقعیت سپاه اسلام به گونه‌ای بود که گرد و خاک به پشت آنان اصابت می‌کرد اما مستقیم به روی ایرانیان برخورد می‌کرد؛ مشاهده و مبارزه برای آنان سخت شده‌بود و آنان را از جای خود کنده و به عقب می‌راند. باد خیمهٔ رستم را کند و قعقاع به سوی چادر او راه افتاد، اما پیش از آن رستم برای فرار از گرد و خاک در پناه شتری که زر حمل می‌کرد نشست؛ در این هنگام هلال بن علقه التیمی برای غارت بار شتر آمد و با شمشیر آن را برید و بار بر روی رستم افتاد و مهره‌های کمر او
را برید و بار بر روی رستم افتاد و مهره‌های کمر او را شکست. رستم افتان و خیزان با کمر شکسته شده خود را به رود رسانید، اما هلال او را دنبال کرده و از آب بیرون کشید و بدون آنکه او را بشناسد، رستم را کشت و آنگاه با به مشام رسیدن بوی عطرش فهمید که او فرمانده سپاه ایران است. پس با خوشحالی به سوی تخت رستم رفت و فریاد زد: «به خداوند کعبه سوگند که من رستم را کشتم.» اعراب در اطراف تخت جمع شدند، اما از شدت گرد و خاک قادر به دیدن یکدیگر نبودند و در آخر رستم را زیر سم اسبان و آغشته به خون یافتند. در این بین سپاه ایران
و آغشته به خون یافتند. در این بین سپاه ایران آشفته شد و عده‌ای کشته و عده‌ای نیز به دنبال گلینوش که به فرار مشهور بود، وارد آب شدند و غرق گشتند؛ درفش با ارزش کاویانی نیز که توسط یزدگرد به رستم داده‌شده‌بود به‌دست مسلمانان افتاد و سپاه یزدگرد شکست خورد. غنائم جنگی. در این نبرد درفش کاویانی که در جنگ‌ها همراه فرماندهٔ لشکر حمل می‌شد، به دست فردی به نام ضرار بن الخطاب نخعی افتاد و آن را به قیمت سی هزار درهم فروخت. درفش که مزین به جواهرات گرانبها بود نزد عمر فرستاده شد و بعد پاره‌پاره و تقسیم شد. علل شکست سپاه
شد و بعد پاره‌پاره و تقسیم شد. علل شکست سپاه ایران. در کنار هم قرار گرفتن مجموعه‌ای از شرایط موجب شکست ایرانیان در برابر مسلمانان شد که این شرایط عبارتند از: عوامل مؤثر در پیروزی مسلمانان در برابر ایرانیان. در حملاتی که مسلمان به سرزمین‌های ایرانی داشتند نیز عواملی چند به یاری آنان رسید و موجب پیروزی مسلمانان شد که عبارتند از: رخدادهای پس از نبرد قادسیه. اعراب پس از پیروزی در نبرد قادسیه، با بی‌دفاع دیدن زمین‌های حاصلخیز سواد عراق، آن‌ها را تصرف کردند و ارمنی‌های ساکن ایران که اعراب را نجات‌بخش خود
و ارمنی‌های ساکن ایران که اعراب را نجات‌بخش خود می‌دیدند، تحت فرمان مسلمانان درآمدند. با پیروزی در این نبرد، ساحل چپ فرات به دست مسلمانان افتاد. یزدگرد در این هنگام به فکر آن افتاد که پایتخت خود را استخر یا شهری دیگر اعلام کند؛ اما روحانیون زرتشتی که معتقد بودند این کار به معنای ترس از اعراب است و موجب جرئت گرفتن مسلمانان می‌شود با او مخالفت کردند و دو ماه پس از این پیروزی بود که مسلمانان به دستور خلیفه به سوی پایتخت ساسانیان تاختند. سقوط مدائن. مدائن با توجه به معنی که دارا است تشکیل شده از هفت شهر،
با توجه به معنی که دارا است تشکیل شده از هفت شهر، تیسفون، به‌اردشیر، سلوکیه، رومیه، درزیجان، ساباط و اسبانبر بود؛ اطراف این شهرها دیوارهای بلندی به صورت حصار قرار داشت. پادشاه ساسانی در کاخ سفید واقع در تیسفون سکونت داشت و ایوان مدائن در شهر اسبانیر قرار داشت. محاصره کردن بخش‌های غربی مدائن نخستین اقدام مسلمانان پس از پیروزی در نبرد قادسیه بود. گفته شده است مدت محاصره به قدری طولانی بود که اعراب دو بار خرمای تازه خوردند. ساکنان مدائن گرفتار قحطی شدند به گونه‌ای که مردم ساباط خواستار صلح با اعراب شدند و با
که مردم ساباط خواستار صلح با اعراب شدند و با قبول پرداخت جزیه خود را از سختی رها کردند. مردم رومیه، شهر را ترک کردند و هنگامی که اعراب وارد شهر شدند از آنجا می‌توانستند کاخ سفید تیسفون را مشاهده کنند و با مشاهدهٔ آن اعراب تکبیر گفتند. با ورود اعراب به تیسفون که نگهبانان شهر آنان را دیو می‌خواندند، یزدگرد به همراه نزدیکان و گنج‌هایش شهر را ترک کرد و گریخت؛ بدین ترتیب دروازه‌های مدائن به روی مسلمانان و اعراب گشوده شد. گفته شد که به هر یک از سپاهیان سعد، دوازده هزار درهم غنیمت رسید و در این زمان تعداد سپاهیان
هزار درهم غنیمت رسید و در این زمان تعداد سپاهیان او شصت هزار نفر بوده است و سعد چون به کاخ رسید هشت رکعت نماز شکر به جا آورد.
آشپزی بنگلادشی ()، آشپزی ملی بنگلادش است. تنوع تاریخی و خط رودخانه جغرافیای بنگلادش به آشپزی آن شکل داده است. اقلیم موسمی نیز تأثیر فراوانی در این آشپزی داشته است. تاریخچه. عادات غذایی بنگلادش به شدت تحت تأثیر آشپزی و فرهنگ تاریخ سلطنت مغول قرار گرفته است. داکا پایتخت مغول‌ها در صوبه بنگال و یک مرکز تجاری بزرگ در جنوب آسیا بود. بازرگانان، مهاجران و بازدیدکنندگان سبک‌های آشپزی از سرتاسر جهان را به این شهر آوردند که بر آشپزی آن تأثیر گذاشت. پس از اینکه داکا به پایتخت بنگال شرقی تبدیل شد، غذاهای تحت تأثیر
به پایتخت بنگال شرقی تبدیل شد، غذاهای تحت تأثیر آشپزیهای فارسی، ترکی و عربی محبوب شدند. فلفل سیاه و "چوی جال" برای افزودن تندی قبل از معرفی فلفل از آمریکا استفاده می‌شد. سبک آشپزی و تأثیرات. برنج غذای اصلی بنگلادش است، در حالی که ماهی رایج‌ترین منبع پروتئین در بنگلادش محسوب می‌شود. در آشپزی بنگلادشی ۲۵۰ ماده گیاهی وجود دارد. استفاده از روغن خردل نیز رایج است. تخصص‌ها بر اساس منطقه. داکا. آداب و رسوم آشپزی پایتخت کشور تحت تأثیر آشپزی مغولی، آسیای مرکزی، ارمنی، پارسی و آشپزی بومی بنگالی قرار گرفته است. آشپزی
پارسی و آشپزی بومی بنگالی قرار گرفته است. آشپزی این شهر همچنین دارای غذاهای محلی منحصر به فردی است. نواب داکا آشپزی مغولی را به بنگال آوردند. آشپزی مغولی معمولاً مجلل و گران‌قیمت است و برای بسیاری از مردم در طول قرن‌ها در دسترس نبود، اما با رشد اقتصاد بنگلادش، این نوع آشپزی بیشتر رواج یافت. این آشپزی با استفاده از مواد گوشتی و لبنی مانند بره، گوشت گوسفند، گوشت گاو و ماست به همراه ادویه‌های ملایم مشخص می‌شود. غذاهای آن شامل کباب، نان‌های پر شده، "کچچی بریانی"، بره، مرغ و مرغابی کبابی، "پاتی‌سپتا"، چای
بره، مرغ و مرغابی کبابی، "پاتی‌سپتا"، چای کشمیری و "کُرما" است که هنوز در مناسبت‌های ویژه مانند عید فطر و در عروسی‌ها سرو می‌شود. "بازار چوک" در داکای قدیم یک بازار غذایی چند صد ساله است و در ماه رمضان به عنوان نقطه کانونی برای افطار پس از غروب آفتاب شناخته می‌شود. "پاراتای دکاهی" نانی چند لایه است که در کلکته محبوبیت پیدا کرد، زمانی که پس از تقسیم هند مهاجران از داکا آن را به آنجا معرفی کردند. "حاجی بریانی" یک غذای برنجی است که از رستورانی در داکا به همین نام نشأت گرفته است. این غذا شامل برنج، گوشت بز و
نام نشأت گرفته است. این غذا شامل برنج، گوشت بز و ادویه‌جات است. "باکر خانی" نانی ضخیم و ادویه‌دار از آشپزی مغولی است که معمولاً با چای سرو می‌شود. داکی باکرخانی گونه ای که در داکا پیدا می‌شود و قرن‌هاست که تهیه می‌گردد. "مرغ پلو" یکی از غذاهای خاص شهر است، یک پلوی معطر با مرغ. بخش چیتاگونگ. در چیتاگونگ و مناطق اطراف، خورشت‌ها معمولاً بسیار ادویه‌دار هستند و اغلب شامل گوشت گاو می‌شوند. "مجبانی گوشت" یک خورشت گوشت گاو برای مناسبت‌های خاص است؛ یک "مجبان" یا "میزبان" یک جشن عمومی است. غذاهای گوشتی در بین
یا "میزبان" یک جشن عمومی است. غذاهای گوشتی در بین مسلمانان بنگالی محبوب هستند و اغلب در جشن‌های مجبانی سرو می‌شوند، جایی که نشان‌دهنده رونق هستند. هندوها معمولاً به‌جای گوشت گاو با ماهی به طبخ غذا می‌پردازند. جامعه هندو در چیتاگونگ هر سال جشن‌های مجبانی را به عنوان «چیتاگونگ پریشاد» برگزار می‌کند که شامل خورشت‌های ماهی و سبزیجات است. "کالا بونا"، گوشت گاو سیاه‌شده، یکی از غذاهای چیتاگونگ است که از گوشت سردست گاو تهیه می‌شود و با ادویه‌جات پخته می‌شود تا تیره و نرم گردد. "دوروس کُرا" یا "دوروس" یک غذاست که
و نرم گردد. "دوروس کُرا" یا "دوروس" یک غذاست که شامل یک مرغ کامل است که در آبگوشت غلیظ پخته می‌شود و با برنج، چه به صورت پلو یا خیچوری سرو می‌گردد. این غذا همچنین بخشی از آشپزی روهینگیا است. "آخنی"، که به‌طور معمول به عنوان "بریانی اوروشر" شناخته می‌شود، یک گونه بریانی است که با برنج "چینیگورا" (برنج معطر و دانه کوتاه) تهیه می‌شود. این غذا شامل گوشت گاو یا بز خد شده به شکل مکعبی به همراه سیب‌زمینی و میوه‌های خشک است. چیتاگونگ نزدیک به سواحل است و غذاهای متعددی از ماهیان دریایی دارد، از جمله "روپچندا" (ماهی
از ماهیان دریایی دارد، از جمله "روپچندا" (ماهی نقره‌ای) و "لویتا" (ماهی بمبئی). "شُتکی"، "لویتا"ی خشک و پخته شده است که یک خوراک خوش‌طعم و خاص این منطقه است. "چوری" (ماهی ریبون) خشک شده که سپس با فلفل و پیاز پخته می‌شود. "کُرال/بِتکی" (ماهی باراماندی) و میگوهای ببری بزرگ از خلیج بنگال در مناطق ساحلی خورده می‌شود. خوراک‌های گوشت گاو در بین مسلمانان بنگالی محبوب هستند و اغلب در جشن‌های مزبان سرو می‌شوند، جایی که نشان‌دهنده رونق هستند. هندوها تمایل دارند به جای گوشت گاو با ماهی آشپزی کنند. جامعه هندو در
به جای گوشت گاو با ماهی آشپزی کنند. جامعه هندو در چیتاگونگ هر ساله جشن‌های مزبان را به عنوان «چیتاگونگ پریشاد» برگزار می‌کند که شامل انواع کاری ماهی و سبزیجات است. "کالا بهونا"، گوشت گاو سیاه شده، یک خوراک از چیتاگونگ است که از گوشت سردست گاو تهیه می‌گردد و با ادویه‌جات پخته می‌شود تا تیره و نرم شود. "دوروس کوره" یا "دوروس" یک خوراک است که شامل یک مرغ کامل پخته شده در آبگوشت غلیظ است و با برنج، چه به صورت پلاو و چه خیچوری سرو می‌شود. این خوراک همچنین بخشی از آشپزی روهینگیایی‌ها نیز هست. "اخنی"، که به‌طور
از آشپزی روهینگیایی‌ها نیز هست. "اخنی"، که به‌طور معمول به عنوان "بریانی اوروشر" شناخته می‌شود، یک نوع بریانی است که با برنج "چینیگورا" (برنج معطر و دانه‌کوتاه) تهیه می‌شود. این خوراک شامل تکه‌های مکعبی گوشت گاو یا بز به همراه سیب‌زمینی و میوه‌های خشک است. چیتاگونگ نزدیک ساحل است و غذاهای مختلفی با ماهی دریایی دارد، از جمله "روپچاندا" (ماهی پامفرت نقره‌ای) و "لویتا" (اردک بمبئی). "شوتکی" نوعی "لویتای" خشک و عمل‌آوری‌شده است که یک غذای لذیذ و تند مخصوص این منطقه محسوب می‌شود. "چوری" (ماهی نواری) خشک شده و
منطقه محسوب می‌شود. "چوری" (ماهی نواری) خشک شده و سپس با فلفل چیلی و پیاز پخته می‌شود. "میگوهای کورال/بهتکی" (باراموندی) و میگوهای ببری غول‌پیکر از خلیج بنگال در مناطق ساحلی خورده می‌شوند. مناطق تپه چیتاگونگ. منطقه تپه‌های چیتاگونگ خانه قبایلی است که فرهنگ و آشپزی خاص خود را دارند. آشپزی چکما از "سیدول"، خمیر تهیه شده از میگوها و ماهی‌های تخمیر شده، و "سگونی"، میگو یا ماهی خشک شده، استفاده می‌کند. در غذاهای آنها بیشتر از گیاهان کوهستانی استفاده می‌شود تا ادویه‌های رایج در غذاهای بنگالی. مواد اولیه فصلی مهم
رایج در غذاهای بنگالی. مواد اولیه فصلی مهم شامل قارچ‌های وحشی و گل‌های زنجبیل و زردچوبه هستند. "سوموه گورانگ" یک خوراک است که در بامبو پخته می‌شود و "هباانگ" در برگ‌های موز در یک تنور گلی طبخ می‌شود. آشپزی مارما از خمیری به نام "نپی" که از ماهی خشک تهیه می‌شود، استفاده می‌کند. آبجو برنج نیز یک نوشیدنی محبوب است. میمنسینگ بزرگ. در مایمنسینگ، "دوئی" (ماست) اغلب با برنج پف‌کرده یا برنج تخت ترکیب می‌شود. "موندا" یک نوع شیرینی ماست است که از موکتاگاچار تهیه می‌شود و اولین بار در سال ۱۸۲۴ طبخ شده است. مردم گارو
و اولین بار در سال ۱۸۲۴ طبخ شده است. مردم گارو یک اقلیت قومی و مذهبی در منطقه مایمنسینگ هستند که فرهنگ و آشپزی خاص خود را دارند. آشپزی آنها به خاطر استفاده از گوشت خوک، ماهی اِل و گوشت لاک‌پشت شناخته شده است. مردم گارو در خانه مشروبات الکلی می‌سازند و با سودا و در بامبو آشپزی می‌کنند. شمال بنگلادش. شمال بنگلادش دارای مزارع لبنی زیادی است که ماست ("دوئی") تولید می‌کنند. ماست همچنین از شیر تبخیر شده تهیه می‌شود که طعمی قوی‌تر شبیه به خیّر به آن می‌دهد. بیرال اوپازیلا به خاطر ماهی‌های بزرگ کوی معروف است که در
به خاطر ماهی‌های بزرگ کوی معروف است که در برگ‌های موز پخته می‌شوند. ماهی کاتلا معمولاً در ماست دوئی پخته می‌شود. بوگرا به خاطر کشک شیرین خود در سطح ملی و بین‌المللی شناخته شده است. منطقه رنگپور یک غذای گوشتی دارد که با کدو حلوایی پخته می‌شود. مردم سانتال در منطقه راجشاهی خرچنگ، گوشت خوک، سنجاب و ماهی می‌خورند و تمایل دارند که از ادویه‌های کمتری در آشپزی خود استفاده کنند. آنها یک نوشیدنی الکلی به نام "هادیه" دارند که آن را از برنج تولید می‌کنند. آنها با استفاده از صمغ درخت خرما که برای مراسم مذهبی استفاده
از صمغ درخت خرما که برای مراسم مذهبی استفاده می‌شود، مشروبات الکلی درست می‌کنند. جنوب بنگلادش. پیپر چابا یک ادویه معطر بسیار تند است که در جنوب بنگال کشت می‌شود. قدمت آن به قبل از معرفی فلفل چیلی از قاره آمریکا در قرن شانزدهم برمی‌گردد. ساقه و ریشه‌های پوست کنده و خرد شده آن به غذاهای گوشتی و ماهی اضافه می‌گردد. باریسال، یک منطقه ساحلی است، از نارگیل در آشپزی استفاده می‌کند. بخش سیلهت. منطقه سیلِت بنگلادش دارای تعدادی از غذاها و مواد اولیه خاص است. این منطقه زیستگاه چندین نوع میوه مرکبات مانند هتکورا و
زیستگاه چندین نوع میوه مرکبات مانند هتکورا و تویکور، آداجمیر یا آدا لبو و آشکول لبو یا آشکونی لبو است که معمولاً در غذاهای دارای ماهی و گوشت منطقه استفاده می‌شود.اگرچه آشکول لبو یا آشکونی لبو برای بسیاری از سیلتی‌ها ناشناخته است و احتمالاً تقریباً منقرض شده است، اما عصاره آشکول لبو برای تهیه "تنگا" یا "خاتا" استفاده می‌شود. غذاهای برنجی. "آخنی" یک نوع غذای برنج مخلوط است که مشابه بریانی یا پلاو تهیه می‌شود و با گوشت و/یا سبزیجات طبخ می‌گردد. برنج قرمز و سفید "بیرین" (که به عنوان "بیرون" یا "بیرین" نیز
سفید "بیرین" (که به عنوان "بیرون" یا "بیرین" نیز نوشته می‌شود) فقط در منطقه سیلِت یافت می‌شود. این برنج در غذاهای شیرین و خوشمزه مصرف می‌شود و ماده اصلی چونگا پیتا، یک کیک برنج سنتی است که با پر کردن برنج چسبناک درون بامبوهای جوان و دودی کردن آن به آرامی تهیه می‌شود. کیک برنج از لوله خارج می‌شود و شکل شمعی دارد. این غذا همچنین می‌تواند با شیر، شکر، نارگیل و پودر برنج تهیه شود. خیچوری یک غذای برنجی است که از نظر قوام مشابه حلیم است. در ماه رمضان، به عنوان غذای اصلی برای افطار سرو می‌شود. این غذا شامل برنج
اصلی برای افطار سرو می‌شود. این غذا شامل برنج معطر مخلوط با ادویه‌جات، روغن، زیره و شنبلیله است. همچنین به بیماران به همراه زنجبیل داده می‌شود. غذاهای گوشتی. هاتخورای گوشت گاو یک غذای سنتی مخصوص جشن‌ها است که از گوشت گاو پخته شده با آب هاتخورا تهیه می‌شود. "آش باش" یک غذای سنتی است که با استفاده از گوشت اردک و جوانه بامبو تهیه می‌شود. همچنین به عنوان آش آر خوریل نیز شناخته می‌شود. خوراک‌های ماهی. ماهی هم به صورت خورشتی و هم سرخ‌کرده مصرف می‌شود. ماهی خشک و تخمیر شده‌ای به نام "شوتکی" که بسیاری از محلی‌های
تخمیر شده‌ای به نام "شوتکی" که بسیاری از محلی‌های سیلِت به آن "هوتکی" یا "هکویین" می‌گویند، و همچنین هتکورا، یک میوه مرکبات تلخ و معطر، در خورشت‌های ماهی استفاده می‌شود. فلفل‌های بسیار تند ناگا موریچ نیز در سوپ‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند. برخی از غذاهای محلی شامل "هیدول"، یک چاتنی تند از ماهی خشک شده که در ظروف سفالی پخته می‌شود. این شامل هوتکی شیرا، یک خوراک ماهی با سبزیجات است. "تویکور تنگا" یک خوراک ماهی است که با تویکور، یک میوه مرکبات تلخ که در منطقه سیلِت رشد می‌کند، تهیه می‌شود. سایر غذاهای
منطقه سیلِت رشد می‌کند، تهیه می‌شود. سایر غذاهای سیلهت. بکارخانی نوعی نان مسطح شبیه پوروتا است و معمولاً در زمان افطار، خورده می‌شود هاندش نوعی میان‌وعده است که از خمیر سرخ شده و شیرین شده با ملاس یا شکر تهیه می‌شود. این غذا در مناسبت‌های خاص مانند عید فطر سرو می‌گردد. نونور بورا یک میان‌وعده خوش طعم است که از آرد برنج و پیاز، زنجبیل و زردچوبه تهیه می‌شود و تا زمانی که طلایی رنگ شود، سرخ می‌شود. توشا شینی نوعی "حلوای" دسر است که از خمیر شیرین شده با آجیل و کشمش تهیه می‌گردد و معمولاً در مناسبت‌های خاص سرو
کشمش تهیه می‌گردد و معمولاً در مناسبت‌های خاص سرو می‌شود. چای هفت رنگ یک نوشیدنی رنگارنگ با لایه‌های مختلف چای طعم‌دار است. شیرینی‌ها. "امریتی" یک دسر سرخ‌کرده به شکل گل است که در شربت شیرین است. این دسر در داکا و تانگایل بسیار محبوب است. "چومچوم" یک شیرینی سنتی است که ریشه در پوراباری دارد. این شیرینی به شکل بیضی و قهوه‌ای رنگ است. "بوندی" در ماه رمضان بسیار محبوب است. "بالیش میشتی" (به معنای "شیرینی بالشی") یک شیرینی بزرگ به شکل بالش از منطقه ناتوره است. "جیلاپی" یک شیرینی به شکل حلقه‌ای است که در شربت
"جیلاپی" یک شیرینی به شکل حلقه‌ای است که در شربت تهیه می‌شود و در سراسر جنوب آسیا محبوب است. "شاهی جیلاپی" (جیلاپی سلطنتی) یک نوع بسیار بزرگ و به شکل چرخ‌دنده از داکا است. "کچاگولا" یک دسر تهیه شده از مواد لبنی و شکر است که از منطقه ناتوره در استان راجشاهی منشأ گرفته است. این شیرینی ممکن است به حکمران قرن هجدهم رانی بهوانی تقدیم شده باشد. "لیدیکنی" یک توپ سرخ‌کرده به رنگ قهوه‌ای مایل به قرمز است که از "چنّا" و آرد تهیه می‌شود و در شربت شکر خیسانده می‌شود. این دسر در اواسط قرن نوزدهم ابداع شده و به نام لیدی