payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و به محض ملاقات با سایگو به او گفت: «شوگون‌سالاری دیگر خوب نیست، بنابراین ما باید یک دولت ائتلافی (ائتلافی از قلمروهای قدرتمند) داشته باشیم. ما نباید به چوشو حمله کنیم.» سایگو از اینکه کاتسو، یکی از مقام‌های ارشد شوگون‌سالاری، از سیاست‌های جمهوری‌خواهانه (共和政治) صحبت می‌کرد، شگفت‌زده شد و به اوکوبو توشیمیچی نوشت: «من واقعاً تحت تأثیر او قرار گرفته‌ام، (حذف شده) و عمیقاً سر تعظیم فرود می‌آورم. نمی‌توانم تصور کنم که او چقدر باهوش و مدبر است. اول از همه، او مردی با شخصیت قهرمانانه است، (حذف شده) و من عمیقاً
با شخصیت قهرمانانه است، (حذف شده) و من عمیقاً شیفتهٔ کاتسو کایشو شده‌ام.» به لطف تلاش‌های سایگو که نظرش را تغییر داده بود، ارباب قلمرو چوشو سرهای افراد مسئول را به عنوان عذرخواهی تقدیم کرد و به‌طور موقت از درگیری مسلحانه جلوگیری شد. با این حال، شوگون‌سالاری ادو از این توافق راضی نبود و در ژانویه سال بعد، ۱۸۶۵، آنها سعی کردند ارباب قلمرو چوشو، موری یوشیچیکا و پسرش را به ادو بفرستند. دربار امپراتوری، با درک این موضوع، فرمان امپراتوری را برای جلوگیری از اقدامات شوگون‌سالاری صادر کرد تا به آنها اجازه ندهد
شوگون‌سالاری صادر کرد تا به آنها اجازه ندهد ابتکار عمل را به دست بگیرند. سپس، در اوایل فوریه، مشاوران ارشد آبه ماساتو و ماتسودایرا مونه‌هیده با هدایت ارتش بزرگی از ادو به کیوتو آمدند. به نظر می‌رسید که آنها قصد دارند دربار امپراتوری را مرعوب کنند و همچنین هیتوتسوباشی یوشینوبو را از کیوتو به مقر شوگون‌ها یعنی ادو بازگردانند. با این حال، کانپاکو نیجو نارییوکی آنها را به شدت توبیخ کرد و گفت: «کیکی از طرف شوگون از کیوتو محافظت می‌کند. من نمی‌فهمم چرا به او می‌گویید که به ادو برگردد. علاوه بر این، چه طرز فکری
که به ادو برگردد. علاوه بر این، چه طرز فکری است که یک ارتش بزرگ را بدون اجازه به پایتخت (کیوتو) بیاورند؟» بنابراین آبه ماساتو و ماتسودایرا مونه‌هیده به ادو عقب‌نشینی کردند. گرفتن تصویب افتتاح بندر کوبه از دربار توسط یوشینوبو. در پنجمین ماه همان سال، شوگون ایه‌موچی ارتش بزرگی را به قلعه اوساکا هدایت کرد، با این هدف که مجوز امپراتوری را برای آغاز لشکرکشی دیگری علیه دولت اصلاح‌طلب تازه تأسیس در چوشو که رویکردی سرکشانه نشان داده بود، به دست آورد. جناح کیکی در کیوتو (دولت ایچی-کای-سو) نیز کاملاً همکاری کرد و در
(دولت ایچی-کای-سو) نیز کاملاً همکاری کرد و در ۲۰ سپتامبر، کیکی وارد شورای دربار شد و رضایت ضمنی برای اعطای مجوز امپراتوری به شوگون ایه‌موچی، که درخواست دومین اردوکشی چوشو را داده بود، به دست آورد. علاوه بر این، در شورای امپراتوری در چهارم اکتبر، هنگامی که یوشینوبو به دنبال تصویب امپراتوری برای حل حادثه تقاضای بازگشایی بندر هیوگو (افتتاح بندر کوبه) بود و اشراف مخالف سعی در ترک آن داشتند، گفت: «اگر آنها امتناع کنند، من مسئولیت را بر عهده می‌گیرم و سپوکو انجام می‌دهم. با این حال، اگر شکمم را پاره کنم، معلوم
می‌دهم. با این حال، اگر شکمم را پاره کنم، معلوم نیست طرفدارانم چه بلایی سرتان بیاورند.» و اتاق را ترک کرد. اشراف ترسیدند و روز بعد، پنجم اکتبر، تصویب امپراتوری برای گشایش بندر کوبه صادر شد. اتحاد ساتسوما-چوشو. سایگو تاکاموری و اوکوبو توشیمیچی از خاندان ساتسوما که با بازوی قدرتمند کیکی مخالف بودند، شروع به تلاش برای اتحاد با خاندان ارباب چوشو کردند. بدین ترتیب، با کمک ریوما ساکاموتو و دیگران، خاندان‌های اربابی ساتسوما و چوشو با هم آشتی کردند و در ژانویه ۱۸۶۶، یک اتحاد نظامی مخفی اتحاد ساتسوما-چوشو) منعقد
یک اتحاد نظامی مخفی اتحاد ساتسوما-چوشو) منعقد شد. با این حال، در سال‌های اخیر، نظریه‌هایی مطرح شده است مبنی بر اینکه این اتحاد وعده‌ای برای سرنگونی شوگون‌ها نبوده، ریوما در مذاکرات اتحاد نقشی نداشته و کیدو تاکایوشی به تنهایی برای تحقق آن جنگیده است. در ژوئن همان سال، دومین لشکرکشی چوشو آغاز شد، اما خاندان ارباب ساتسوما از اعزام نیرو خودداری کرد. علاوه بر این، نبرد به‌طور غیرمنتظره‌ای تغییر جهت داد و نیروهای چوشو نیروهای اعزامی را در هم کوبیدند. علاوه بر این، در ژوئیه سال بعد، شوگون توکوگاوا ایه‌موچی بر اثر
در ژوئیه سال بعد، شوگون توکوگاوا ایه‌موچی بر اثر بیماری در قلعه اوساکا درگذشت. شوگونی توکوگاوا یوشینوبو. در این شرایط بحرانی، بسیاری از مقام‌های شوگون‌سالاری می‌خواستند یوشینوبو جانشین او به عنوان شوگون شود. با این حال، یوشینوبو فقط ریاست خاندان توکوگاوا را به ارث برد و مقام شوگون را به عهده نگرفت. هارا ایچینوشین، که مشاور مورد اعتماد یوشینوبو بود، با اربابان فئودال مختلفی ملاقات کرد و از آنها خواست که یوشینوبو را برای مقام شوگون توصیه کنند. در نتیجه، قلمروهای اوواری، کی و ماتسویاما دادخواست‌هایی را به
اوواری، کی و ماتسویاما دادخواست‌هایی را به دربار امپراتوری ارائه دادند که در آنها آمده بود: «ما باید یوشینوبو را شوگون کنیم» و امپراتور کومی نیز در ماه نوامبر گفت: «من معتقدم که توکوگاوا یوشینوبو باید به عنوان شوگون اعلام شود. حتی اگر او قاطعانه امتناع کند، لطفاً قصد من را مبنی بر پذیرش این بار به او ابلاغ کنید.» ("زندگی توکوگاوا یوشینوبو"، تویو بونکو). بدین ترتیب، کِیکی در دسامبر ۱۸۶۶ به عنوان پانزدهمین شوگون انتخاب شد. با این حال، تنها ۲۰ روز بعد، امپراتور کومی ناگهان درگذشت. مرگ امپراتور ضربه بزرگی برای
کومی ناگهان درگذشت. مرگ امپراتور ضربه بزرگی برای کیکی بود. گفته می‌شود علت مرگ آبله بوده است، اما نظریه‌ای نیز وجود دارد که او توسط ایواکورا تومومی و اوکوبو توشیمیچی مسموم شده است. در ماه مه ۱۸۶۷ مجوز امپراتوری برای افتتاح بندر هیوگو را به دست آورد. توافق سری برای سرنگونی شوگون‌سالاری. در همین حال، سایگو و اوکوبو توشیمیچی از ساتسوما، که از پیوستن یوشینوبو به شوگون‌سالاری احساس بحران می‌کردند، فعالیت‌های سیاسی خود را نیز افزایش دادند. در ماه ژوئن، آنها اتحاد ساتسوما-توسا را با گوتو شوجیرو و فوکوئوکا
اتحاد ساتسوما-توسا را با گوتو شوجیرو و فوکوئوکا تاکاچیکا، از ملازمان ارشد خاندان ارباب توسا، منعقد کردند که در آن آمده بود: «یوشینوبو از مقام شوگون استعفا می‌دهد و از طریق جلسه‌ای از اربابان فئودال با محوریت دربار امپراتوری، یک دولت جمهوری را تشکیل می‌دهد.» سپس آنها قلمرو هیروشیما را به اتحاد سه قلمرویی ساتسوما-توگی اضافه کردند. علاوه بر این، به دنبال پیشنهاد ساکاموتو ریوما و با اجازه ارباب فئودال سابق، یامائوچی یودو، گوتو شوجیرو شروع به لابی کردن با شوگون‌سالاری کرد تا بازگشت قدرت سیاسی به امپراتور را
کرد تا بازگشت قدرت سیاسی به امپراتور را محقق کند. از سوی دیگر، با مشاهده اصلاحات نظامی عظیم کیکی، جناح ضد شوگون‌سالاری ساتسوما-چوشو به این باور رسید که تنها گزینه، سرنگونی خود خانواده توکوگاوا با زور است. آنها با پیشنهاد گوتو برای بازگشت قدرت سیاسی به امپراتور مخالفت کردند و پایان اتحاد ساتسوما-توسا را اعلام کردند. در همان زمان، اوکوبو توشیمیچی، با همکاری ایواکورا تومومی، مانور سیاسی را برای صدور فرمان امپراتوری برای سرنگونی شوگون‌سالاری به هر دو خاندان ساتسوما و چوشو آغاز کرد. فرمان مخفی امپراتوری برای
و چوشو آغاز کرد. فرمان مخفی امپراتوری برای سرنگونی شوگون‌سالاری در ۱۳ اکتبر به خاندان اربابی قلمرو ساتسوما صادر شد، اما وقتی یوشینوبو در روز بعد، ۱۴ اکتبر، دادخواستی را به دربار امپراتوری ارائه داد تا قدرت را به امپراتور بازگرداند، همه چیز بی‌نتیجه ماند. یوشینوبو با بازگرداندن قدرت به امپراتور بر قلمرو ساتسوما غلبه کرده بود. به دنبال شکست مجمع شیکو در ماه مه ۱۸۶۷، اوکوبو توشیمیچی، کوماتسو کیوکادو و سایگو تاکاموری از قلمروی ساتسوما در خط مش خود تجدید نظر کرده و به‌طور کامل به سمت جنبش براندازی شوگون حرکت
و به‌طور کامل به سمت جنبش براندازی شوگون حرکت کردند. اوکوبو توشیمیچی با مقام درباری کوگه، ایواکورا تومومی تماس گرفته و مقدمات اخذ فرمان مخفی امپراتوری برای سرنگونی شوگون‌سالاری را فراهم کرد. بازگشت قدرت سیاسی به امپراتور/تایسی هوکان. در ماه ششم از سال ۱۸۶۷ میلادی ساکاموتو ریوما، یک برنامه هشت‌بندی که بعدها به نام هشت طرح از درون کشتی شهرت پیدا کرد را ارائه کرد که در یکی از طرح‌ها از پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو خواسته می‌شد تا استعفا دهد تا جنگ داخلی صورت نگیرد. بعد از مطرح شدن این طرح توسط ساکاموتو
صورت نگیرد. بعد از مطرح شدن این طرح توسط ساکاموتو ریوما به توصیه وی، گوتو شوجیرو جهت جلوگیری از درگیری و جنگ، طرح تایسی هوکان را به دایمیوی سابق ولایت توسا، یامائوچی یودو ارائه کرد. آخرین شوگون توکوگاوا یوشینوبو، که می‌خواست نفوذ سیاسی خود را حفظ کند، در ۱۳ اکتبر در اربابان فئودال‌های مختلفی را به قلعه نیجو در کیوتو دعوت کرد و در مورد بازگرداندن قدرت به امپراتور ژاپن مشورت کرد. از نظر توکوگاوا یوشینوبو، امپراتور میجی که در آن زمان ۱۵ سال بود هنوز آمادگی اداره کشور را نداشت و در پی ابزارهایی بود که نفوذ خود
کشور را نداشت و در پی ابزارهایی بود که نفوذ خود را در اداره کشور حفظ کند. توکوگاوا یوشینوبو همچنین با بازگرداندن قدرت با امپراتور قصد داشت مانع از سوءاستفاده فرانسه و بریتانیا از موقعیت جنگ داخلی در ژاپن شود زیرا این امکان وجود داشت که اگر شوگون‌سالاری با ساتسوما و چوشو وارد جنگ داخلی شود، بریتانیا یا فرانسه به ژاپن حمله کنند. او تصور می‌کرد که اگر شوگون‌سالاری ادو منقرض شود خانواده توکوگاوا همان مقام را، البته به شکلی متفاوت، به عنوان رئیس کنفرانس اربابان و خاندان‌های فئودال حفظ خواهند کرد. این مصداق «فدا
خاندان‌های فئودال حفظ خواهند کرد. این مصداق «فدا کردن آبرو به خاطر نتایج» بود. این به معنای سقوط شوگون‌سالاری ادو بود که ۲۶۰ سال دوام آورده بود. در ۳ ژانویه ۱۸۶۸، امپراتور میجی اعلام کرد که قدرت سیاسی به خاندان امپراتوری بازگردانده می‌شود. سال ۱۸۶۸ به عنوان آغاز نوسازی میجی (اصلاحات میجی) نیز شناخته می‌شود. واکنش ساتسوما و چوشو. در همان زمان، خاندان‌های ارابی ساتسوما و چوشو از طریق اشراف در پشت صحنه تلاش می‌کردند تا از دربار امپراتوری، ایواکورا تومومی اجازه سرنگونی شوگون‌سالاری را بگیرند. در ۱۴ اکتبر، درست
سرنگونی شوگون‌سالاری را بگیرند. در ۱۴ اکتبر، درست زمانی که آنها در شُرُف دریافت مجوز از دربار امپراتوری برای آغاز جنبش سرنگونی شوگون‌سالاری بودند، شوگون‌سالاری دادخواستی برای بازگرداندن قدرت به امپراتور ارائه داد و تقریباً هیچ ارکانی از شوگون‌سالاری برای سرنگونی وجود نداشت. خاندان‌های ساتسوما و چوشو به شدت با این نحوه احیای حکومت امپراتوری مخالف بودند، زیرا احساس می‌کردند اگر توکوگاوا یوشینوبو حتی پس از انحلال شوگون‌سالاری ادو به عنوان «رئیس کنفرانس قلمروهای فئودالی» باقی بماند، قدرت شوگون‌سالاری سابق به
فئودالی» باقی بماند، قدرت شوگون‌سالاری سابق به شکلی متفاوت ادامه خواهد یافت. چوشو و ساتسوما معتقد بودند که سیاست‌های جدید غیرممکن خواهد بود مگر اینکه افراد مهم مرتبط با شوگون‌سالاری کنار گذاشته شوند. سپس خاندان‌های چوشو و ساتسوما و همچنین ایواکورا تومومی، کودتای سیاسی را برنامه‌ریزی کردند. روز قبل از جلسه ۲ ژانویه ۱۸۶۸. از آنجا که عفو قلمرو چوشو که در نتیجه حادثه کینمون به دشمن دربار امپراتوری تبدیل شده بود، اهمیت داشت، یک بحث عمومی کامل ضروری بود و لازم بود خاندان‌های مختلف که به تاکتیک عدم شرکت متوسل شده
خاندان‌های مختلف که به تاکتیک عدم شرکت متوسل شده بودند، مجبور به شرکت در آن شوند. در ۲ ژانویه، دربار امپراتوری دستوری مبنی بر «ارائه هرگونه نظر کتبی» در مورد عفو قلمرو چوشو و درخواست وزیر بریتانیا، پارکس، برای غیرنظامی کردن منطقه اطراف هیوگو صادر کرد. به‌طور خاص، در مورد موضوع عفو چوشو، دادگاه پیش‌نویس نامه عفو را ارائه داد و خواستار پاسخ فوری در مورد تأیید یا عدم تأیید آن تا پایان روز شد. این تلاشی به زور به پایان رساندن «بحث عمومی» به منظور جلوگیری از تاکتیک‌های تحریم بود. سه نفر از اعضای دولت
از تاکتیک‌های تحریم بود. سه نفر از اعضای دولت ایچی-کای-سو شامل توکوگاوا یوشینوبو، ماتسودایرا کاتاموری و ماتسودایرا سادایوشی نیز به این رویداد دعوت شده بودند، اما هر سه به دلیل بیماری غایب بودند. بسیاری از پاسخ‌ها از حوزه‌های مختلف در این راستا بود که «این موضوع آسانی نیست، بنابراین ما قادر به پاسخگویی نیستیم»، اما حداقل حتی یک اعتراض هم وجود نداشت. حوزه‌های آیزو و کووانا که با خاندان چوشو اختلاف داشتند، غایب بودند و پاسخی ارائه نکردند، اما در هر صورت، ظاهر «بحث را به پایان رساندیم» به نظر می‌رسید و
ظاهر «بحث را به پایان رساندیم» به نظر می‌رسید و بنابراین نامه عفو به گروه خاندان اربابی چوشو که در نیشینومیا اقامت داشتند، تحویل داده شد. در این جلسه، تصمیم گرفته شد که ارباب خاندان چوشو و پسرش، و همچنین سانجو سانه‌تومی و دیگران، به رتبه‌های رسمی خود بازگردانده شوند و اجازه سفر به کیوتو را داشته باشند، و تمام اشراف دربار که از زمان بونکیو ۲ (۱۸۶۲) با عفو امپراتوری مجازات شده بودند، بخشیده شوند. پس از آنکه نایب‌السلطنه و دیگران مشورت‌های شبانه خود را به پایان رساندند و از کاخ خارج شدند، اولین کنفرانس کوگوشو
رساندند و از کاخ خارج شدند، اولین کنفرانس کوگوشو توسط اشراف و اربابانی که از کودتا حمایت کرده و همزمان به کاخ رسیده بودند، و همچنین کسانی که در کاخ باقی مانده بودند، برگزار شد. روز کودتا و جلسه ۳ ژانویه ۱۸۶۸. مرحله اول کودتا یا اولین کنفرانس کوگوشو. در صبح روز حمله، پنج قلمرو (قلمرو ساتسوما، قلمرو توسا، قلمرو هیروشیما (قلمرو آکی)، قلمرو اوواری و قلمرو فوکویی (نام دیگر قلمرو اچیزن) نیروهایی را اعزام کرده و کاخ امپراتوری کیوتو را مسدود کردند. سربازان آیزو که تا آن زمان از کاخ امپراتوری محافظت می‌کردند، بدون
تا آن زمان از کاخ امپراتوری محافظت می‌کردند، بدون مقاومت تسلیم شدند. تنها تعداد کمی از افراد برگزیده به کاخ امپراتوری احضار شدند و سربازانی از خاندان چوشو و دیگر خاندان‌ها، کاخ را محاصره کردند تا از ورود بیگانگان جلوگیری کنند. این «بیگانگان» عمدتاً به افرادی گفته می‌شد که با شوگون‌سالاری مرتبط هستند. سپس، در کاخ امپراتوری، بدون حضور هیچ‌یک از اعضای شوگون‌سالاری، سرانجام اعلامیه بزرگ احیای سلطنت اعلام شد. پس از این کنفرانس، به دربار امپراتوری و درباریان اعلام شد که نظام‌های قدیمی هر دو هم دربار امپراتوری و
شد که نظام‌های قدیمی هر دو هم دربار امپراتوری و هم شوگون‌سالاری لغو خواهند شد و اعضای متشکل از سه مقام رئیس، مشاور ارشد و مشاوران، اعضای دولت جدید (احیای حکومت امپراتوری) که قرار بود تأسیس شود، خواهند شد. به عبارت دیگر، فرمانی امپراتوری با عنوان «اعلامیه بزرگ احیای حکومت امپراتوری» صادر شد که خواستار لغو مناصب نایب‌السلطنه (کانپاکو)، صدراعظم (تایرو)، شوگون، کیوتو شوگوشوکو، کیوتو شوشیدای و غیره بود (در پاسخ به این، یامائوچی یودو به همراه شونگاکو و دیگران به سمت مشاور منصوب شد). این بازسازی به معنای لغو
به سمت مشاور منصوب شد). این بازسازی به معنای لغو سیستم کانپاکو (نایب‌السلطنه) بود که حدود ۱۰۰۰ سال از زمان نایب‌السلطنه شدن فوجیوارا نو موتوتسونه در دوره هی‌آن ادامه داشت و بازگشت به سیستم قبل از آن. اولین سیاست احیای سلطنت، ایجاد سه مقام برای جایگزینی سیستم نایب‌السلطنه بود. علاوه بر این، این جلسه دفاتر کیوتو شوگوشوکو و کیوتو شوشیدای را لغو کرد و به ماتسودایرا کاتاموری و ماتسودایرا ساداآکی دستور داد به قلمروهای خود بازگردند. مرحله دوم کودتا یا دومین کنفرانس کوگوشو. عصر روزی که دولت جدید افتتاح شد، دومین
کوگوشو. عصر روزی که دولت جدید افتتاح شد، دومین «کنفرانس کوگوشو» در کاخ امپراتوری برگزار شد تا در مورد نحوه برخورد با توکوگاوا یوشینوبو، محل تأمین منابع مالی برای حمایت از دولت جدید و چگونگی تحقق بازنشستگی اربابان کای و کووا و بازگشت سربازانشان به ولایتشان بود. به عنوان یک واقعیت تاریخی تقریباً قطعی گفت این است که دو بازیگر اصلی در کنفرانس، ایواکورا تومومی و یامائوچی یودو بودند. دلیل این امر این بود که این دو نفر بر سر موضوع استعفا و تسلیم زمین، که موضوع اصلی کنفرانس آن روز بود، با هم درگیر شدند. در نهم
اصلی کنفرانس آن روز بود، با هم درگیر شدند. در نهم دسامبر، پس از پایان شورای صبحگاهی، پس از بیرون راندن نایب‌السلطنه و خانواده امپراتوری که لحظاتی قبل شورا را برگزار کرده بودند، ایواکورا تومومی وارد کاخ شد تا تأسیس دولت جدید را اعلام کند و پرسنل سه دفتر جدید را تعیین کند. این سه منصب جلسه کوگوشو عبارت بودند از: جناحی که به دنبال سرنگونی شوگون‌سالاری با زور بود، از جمله ایواکورا تومومی و اوکوبو توشیمیچی، که در پی بازگشت حکومت امپراتوری بودند، در بحثی بر سر مجازات خاندان توکوگاوا، بر طرفداران سیستم دولتی، از
خاندان توکوگاوا، بر طرفداران سیستم دولتی، از جمله یامائوچی یودو و ماتسودایرا یوشیناگا، غلبه کردند و تصمیم گرفتند که توکوگاوا یوشینوبو از سمت رسمی خود کناره‌گیری کند و سرزمین خود را بازگرداند. واکنش شوگون پانزدهم. روز بعد از کودتا توکوگاوا یوشیکاتسو و ماتسودایرا یوشیناگا از مقام‌های نظام تازه، با یوشینوبو ملاقات کردند تا تصمیم جلسه کوگوشو، یعنی «استعفا و واگذاری زمین» را به او ابلاغ کنند. این دو مرد پیشنهاد کردند که او از مقام رسمی خود نای‌دایجین (وزیر کشور) صرف نظر کند و نیمی از ۴ میلیون ککو زمین خود را به
صرف نظر کند و نیمی از ۴ میلیون ککو زمین خود را به عنوان کمک به دولت جدید اهدا کند. یوشینوبو پاسخی نداد، اما از ترس اینکه حدود ۱۰٫۰۰۰ سرباز سابق شوگون‌سالاری و سربازان قلمرو آیزو که از احیای حکومت امپراتوری خشمگین بودند، منفجر شوند، قلعه نیجو را ترک کرد و به قلعه اوساکا نقل مکان کرد. این آغاز نبرد توبا-فوشیمی و جنگ بوشین بود. یوشینوبو پس از اطلاع از این موضوع، طغیان زیردستان خود را سرکوب کرد و به سرعت از کیوتو به قلعه اوساکا نقل مکان کرد تا اوضاع را زیر نظر بگیرد. بسیاری از اربابان فئودال سپس با خاندان
نظر بگیرد. بسیاری از اربابان فئودال سپس با خاندان توکوگاوا همدردی کردند و جناح مشورت عمومی از این امر قدرت گرفت و برای به دست گرفتن کنترل دولت جدید از جناح ضد شوگونی و قرار دادن یوشینوبو به عنوان رهبر دولت جدید اقدام کرد. تحریک طرفداران شوگون سالاری به جنگ. در اکتبر ۱۸۶۷ (کیئو ۳) بود که ماسومیتسو یاسونوسوکه، ایموتا شوهی، ساگارا سوزو، به دستور مخفی سایگو تاکاموری وارد اقامتگاه ارشد خاندان ساتسوما در میتا-میناتو، توکیو شدند (اگرچه نظریه‌ای نیز وجود دارد که ساگارا سوزو قبل از آن آنجا بوده است). آنها توسط
ساگارا سوزو قبل از آن آنجا بوده است). آنها توسط سایگو تاکاموری در کیوتو دستور داشتند تا در ادو و منطقه کانتو هرج و مرج ایجاد کنند. با بازگشت قدرت به امپراتور توسط پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو، ساتسوما توجیه خود را برای برنامه‌ریزی برای سرنگونی شوگون‌سالاری با زور از دست داد، بنابراین آنها نقشه کشیدند تا شوگون‌سالاری را تحریک کرده و آنها را به آغاز جنگ وادارند. ساگارا سوزو، که در میان جناح سوننو-جوئی در منطقه کانتو مشهور بود، برای جذب روشی (رونین، سامورایی بدون ارباب) فراخوان داد و ۵۰۰ نفر جمع شدند.
بدون ارباب) فراخوان داد و ۵۰۰ نفر جمع شدند. برخی از آنها آرزوهای بلندی داشتند، اما اراذل و اوباش و قمارباز نیز در میان آنها بودند که آنها را به گروهی واقعاً مختلط تبدیل می‌کرد. هدف ظاهری از جمع‌آوری روشی‌ها، محافظت از تنشو-این (آتسوهیمه) از اهالی ساتسوما بود که با سیزدهمین شوگون، توکوگاوا ایه‌سادا ازدواج کرده بود و اکنون بیوه شده بود. برخی از روشی‌های جمع‌آوری‌شده، ارتش‌هایی را در مکان‌های مختلف تشکیل دادند، اما این ارتش‌ها بدون دستیابی به موفقیت چندانی سرکوب شدند. با این حال، از آنجایی که هدف تحریک
سرکوب شدند. با این حال، از آنجایی که هدف تحریک شوگون‌سالاری و تشویق آنها به جنگ بود، برد یا باخت در درجه دوم اهمیت قرار داشت. از سوی دیگر، روشی‌ها در ادو به فروشگاه‌های بازرگانان ثروتمند حمله کرده و مرتکب سرقت می‌شدند و ادعا می‌کردند که این کار را برای جمع‌آوری پول برای وفاداری خود به امپراتور انجام می‌دهند و همچنین مرتکب قتل‌های خیابانی و آتش‌سوزی می‌شدند که باعث وخامت شدید نظم عمومی در ادو شد. آنها مورد ترس بودند و «ساتسوما گویوتو» نامیده می‌شدند. با این حال، آنها نیز قوانینی داشتند و اهداف آنها محدود به
آنها نیز قوانینی داشتند و اهداف آنها محدود به بازرگانانی بود که به شوگون‌سالاری کمک می‌کردند. قلمرو شونای که به دستور شوگون‌سالاری مسئول محافظت از شهر ادو بود، می‌دانست که پایگاه رونین‌ها محل سکونت بالایی قلمرو ساتسوما است، اما قادر به دستیابی به شواهد محکمی نبود. علاوه بر این، نظرات در داخل شوگون‌سالاری متفاوت بود، به طوری که اوگوری تاداماسا خواستار نابودی شدید رونین‌ها بود، در حالی که کاتسو کایشو با آن مخالفت کرد و گفت که این کار زودهنگام است. با این حال، تحریک‌های رونین‌ها افزایش یافت و در شب ۲۳ دسامبر،
تحریک‌های رونین‌ها افزایش یافت و در شب ۲۳ دسامبر، یک حادثه تیراندازی در پادگان قلمرو شونای در میتا رخ داد. در همان روز، دومین دیوار قلعه ادو به آتش کشیده شد و شایعه شد که ایموتا شوهی مسئول این حادثه است. حادثه آتش‌زدن عمارت اربابی قلمرو ساتسوما در ادو. سرانجام، شوگون‌سالاری که دیگر نمی‌توانست تحمل کند، تصمیم گرفت یاغیان را در اقامتگاه بالایی قلمرو ساتسوما مجازات کند. نیروهایی که برای سرکوب آنها دستور داده شده بودند، نیروی اصلی قلمرو شونای بود. آنها در سپیده دم روز ۲۵ دسامبر، اقامتگاه ساتسوما را محاصره
دم روز ۲۵ دسامبر، اقامتگاه ساتسوما را محاصره کردند. سربازان شوگون‌سالاری آموزش دیده در فرانسه و نیروهای نظامی از سایر قلمروها نیز همکاری کردند. آبه توزو از قلمرو شونای به اقامتگاه ساتسوما رفت و از سرایدار اقامتگاه، خواست تا یاغیان را تحویل دهد. با این حال، طرف ساتسوما موافقت نکرد و مذاکره شکست خورد و باعث حمله شد و سربازان شونای که منتظر بودند، اقامتگاه را با آتش سنگین توپخانه بمباران کردند و سپس به آنجا حمله کردند و عمارت را به آتش کشیدند. اعلان جنگ با ساتسوما. در روز سال نو در سال ۱۸۶۸ (دوره کیئو ۴)،
ساتسوما. در روز سال نو در سال ۱۸۶۸ (دوره کیئو ۴)، جناح توکوگاوا سندی با عنوان اعلان حمله به ساتسوما صادر کرد. این سند، بیانیه‌ای خشمگینانه بود مبنی بر اینکه «رفتار قلمرو ساتسوما را نمی‌توان نیت واقعی دربار امپراتوری دانست. این رفتار باید نتیجه توطئه‌ای از سوی ملازمان وفادار خاندان شیمازو باشد.» این سند به نام یوشینوبو نوشته شده بود، اما در مورد میزان دخالت او در محتوای سند، نظرات متفاوتی وجود دارد. در هر صورت، یوشینوبو احتمالاً تحت تأثیر جناح طرفدار جنگ قرار گرفته بود. وقتی سربازان قلعه اوساکا از این موضوع
گرفته بود. وقتی سربازان قلعه اوساکا از این موضوع باخبر شدند، خشمگین شدند و حتی کیکی دیگر نتوانست آنها را مهار کند. در روز سال نو ۱۸۶۸، او مجبور شد اطلاعیه حمله به ساتسوما (سند درخواست از دولت جدید برای نابودی نیروهای ساتسوما) را ارائه دهد و روز بعد، به آنها اجازه پیشروی به سمت کیوتو را داد. آغاز نخستین جنگ بوشین. در روز بعد، یعنی روز سوم، یک درگیری مسلحانه تمام عیار بین نیروهای سابق شوگون‌سالاری و جناح ضد شوگون‌سالاری ساتسوما-چوشو در توبا و فوشیمی، ورودی‌های کیوتو، آغاز شد. این نبرد در جهان به عنوان نبرد
کیوتو، آغاز شد. این نبرد در جهان به عنوان نبرد توبا-فوشیمی شناخته می‌شود. نیروهای سابق شوگون ۱۵٬۰۰۰ نفر بودند، در حالی که نیروهای جدید دولتی که در اطراف ساتسوما و چوشو متمرکز بودند، ۵۰۰۰ نفر بودند. نیروهای سابق شوگون به اندازه نیروهای ساتسوما و چوشو مجهز بودند، اما شکست خوردند. در ۶ ژانویه، یوشینوبو در قلعه اوساکا فرار کرد و با یک کشتی بخار به ادو بازگشت. این امر باعث فروپاشی نیروهای سابق شوگون‌سالاری شد اما جنگ بوشین تا سال بعد، ۱۸۶۹ (میجی ۲) ادامه یافت. آغاز دوره میجی. نیروهای دولت جدید با نیرویی بالغ بر
دوره میجی. نیروهای دولت جدید با نیرویی بالغ بر ۵۰٬۰۰۰ نفر ادو را به قصد حمله و تسخیر محاصره کردند، اما پس از ملاقاتی بین کاتسو کایشو، یکی از مقام‌های سابق شوگون‌سالاری، و سایگو تاکاموری، یکی از اعضای نیروهای دولت جدید، حمله به شرط تحویل بدون قید و شرط قلعه ادو و تضمین جان یوشینوبو متوقف شد. اما نبرد در نقاط مختلف بین نیروهای دولت جدید و نیروهای متحد طرفدار شوگون‌سالاری درگرفت. در این مدت، دولت جدید پنج ماده سوگند امپراتوری را صادر کرد و سیاست خود را مبنی بر «گشودن کشور به روی صلح و دوستی و احترام به افکار
«گشودن کشور به روی صلح و دوستی و احترام به افکار عمومی» روشن ساخت و یک سند قانون اساسی میجی را که از قانون اساسی ایالات متحده الگوبرداری شده بود، تدوین کرد و سازمان سیاسی دولت جدید را با تفکیک قوا سازماندهی کرد. علاوه بر این، امپراتور به قلعه ادو منتقل شد و آن را کاخ امپراتوری توکیو نامید، ادو به توکیو تغییر نام داد و نام دوره به دوره میجی تغییر یافت.
شورش گنکو یک جنگ داخلی در ژاپن بود که به شوگون‌سالاری کاماکورا و قدرت خاندان هوجو در ژاپن پایان داد.
جنبش براندازی شوگون ، به فعالیت و جنبش سیاسی به هدف براندازی شوگون سالاری توکوگاوا در اواخر دوره ادو گفته می‌شود. همچنین به جنبش تحت رهبری امپراتور گودای‌گو در اواخر دوره کاماکورا (حادثه شوچو و جنگ گنکو) نیز گفته می‌شود.
فینال جام حذفی فوتبال ایران ۱۳۸۳ هفدهمین فینال جام حذفی ایران بود که بین دو تیم استقلال و سپاهان برگزار شد و در نهایت به قهرمانی سپاهان منجر شد. دور رفت این بازی که به صورت رفت و برگشت انجام شد در اصفهان و بازی برگشت در تهران برگزار شد. رفت. دیدار رفت دو تیم، در حضور بیش از ۳۰ هزار تماشاگر در ورزشگاه نقش جهان اصفهان برگزار شد که در دقیقه نهم مسابقه، لئون استپانیان از روی یک ضربه کاشته، گل اول سپاهان را به ثمر رساند. در دقیقه ۲۷ یدالله اکبری بازی را به تساوی کشاند. هر دو تیم نیمه اول را با تساوی ۱ بر ۱ به
کشاند. هر دو تیم نیمه اول را با تساوی ۱ بر ۱ به پایان رساندند. در نیمه دوم و در دقیقه ۵۶ خرمگاه مدافع استقلال با ضربه سر دروازه خودی را باز کرد تا سپاهان مجدداً از حریف خود پیش افتد. اما غلام‌رضا عنایتی در دقیقه ۷۹ مجدداً بازی را مساوی کرد. در شرایطی که به نظر می‌رسید مسابقه با تساوی ۲ بر ۲ هر دو تیم به پایان برسد و کسب تساوی در دیدار برگشت بتواند استقلال را امیدوار کند که به عنوان دیگر نماینده ایران در مسابقات لیگ قهرمانان فوتبال آسیا صعود کند، هاشمی‌زاده بازیکن تیم سپاهان در دقیقه ۸۷ موفق به گلزنی شد تا
بازیکن تیم سپاهان در دقیقه ۸۷ موفق به گلزنی شد تا بازی با نتیجه ۳ بر ۲ به سود سپاهان به پایان برسد. برگشت. تیم فوتبال سپاهان، در آخرین دیدار هفدهمین دوره رقابت‌های جام حذفی فوتبال باشگاههای کشور، در ورزشگاه آزادی و در حضور ۸۵ هزار تماشاگر به مصاف استقلال رفت و با پیروزی ۲ بر صفر قهرمانی خود را جشن گرفت. هر دو گل تیم سپاهان توسط سید مهدی سیدصالحی به ثمر رسید. تیم فوتبال سپاهان با قهرمانی در جام حذفی به عنوان دومین نماینده ایران برای حضور در لیگ قهرمانان آسیا انتخاب شد. نزدیک به ۲ هزار نفر از تماشاگران تیم
انتخاب شد. نزدیک به ۲ هزار نفر از تماشاگران تیم فوتبال سپاهان با در دست داشتن پرچم‌های تیم خودشان به حمایت از تیم خود پرداختند. در این دیدار امیر قلعه‌نویی سرمربی تیم فوتبال استقلال به دلیل اخراج در بازی دور رفت، از جایگاه ویژه تماشاگران بازی را تماشا کرد. جام قهرمانی تیم سپاهان توسط جمشید تقی‌زاده معاون اشتغال سازمان تربیت بدنی و سردار طلایی فرمانده نیروی انتظامی تهران بزرگ به این تیم اهدا شد. حواشی. برخورد یگان ویژه نیروی انتظامی با چند تن از خبرنگاران ورزشی برای چندمین بار متوالی تکرار شد؛ به طوری که
ورزشی برای چندمین بار متوالی تکرار شد؛ به طوری که این خبرنگاران تا دقیقه ۵۵ بازی، بیرون ورزشگاه معطل ماندند. چهار تن از خبرنگاران خانم نیز از جایگاه خبرنگاران این بازی را پوشش خبری می‌دادند. فینال. رفت. &lt;/onlyinclude&gt; برگشت. &lt;/onlyinclude&gt;
غبرستان حیوانات خانگی یک فیلم آمریکایی در ژانر ترسناک فراطبیعی بر پایه رمانی به همین نام و به قلم استیون کینگ است که سابقاً فیلمی در سال ۱۹۸۹ از آن نیز اقتباس شده بود. این فیلم به نویسندگی جف بولر و کارگردانی کوین کولش و دنیس ویدمایر است و از بازیگران آن می‌توان به جیسون کلارک، ایمی سایمتز، و جان لیسگو اشاره کرد. نمایش افتتاحیه "غبرستان حیوانات خانگی" در ۱۶ مارس ۲۰۱۹، و در جشنواره جنوب از جنوب غربی بود و سپس در تاریخ ۵ آوریل ۲۰۱۹ در ایالات متحده اکران شد. فیلم با واکنش‌های ضد و نقیضی از سوی منتقدان همراه