payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیش از حد بزرگ برای ورشکستگی یا نظریه زیادی بزرگ برای ورشکسته شدن () عنوان می کند که برخی از شرکت ها و مؤسسات مالی به‌خصوص، آن‌قدر بزرگ و با اقتصاد در هم تنیده هستند که ورشکسته‌شدن یا عدم موفقیت‌شان می‌تواند برای سیستم اقتصادی بزرگ‌تر فاجعه‌بار باشد؛ بنابراین هنگامی که آثار و امکان ورشکستگی آن‌ها نمایان می‌شود، اجباراً از سوی برخی دولت‌ها حمایت می‌شوند. این اصطلاح را اولین‌بار نماینده کنگره ایالات متحده آمریکا استوارت مکینی در جلسه‌ای در کنگره در سال ۱۹۸۴ و در هنگام بحث در مورد مداخله شرکت بیمه صندوق فدرال
در هنگام بحث در مورد مداخله شرکت بیمه صندوق فدرال در بانک کانتیننتال ایلینوی مطرح کرد. این اصطلاح در گذشته نیز گاهی در مطبوعات استفاده شده‌است.
دوه‌چی یک روستا در ایران است که در دهستان زرینه‌رود واقع شده‌است. دوه چی ۴۵۷ نفر جمعیت دارد.
use both this parameter and |birth_date to display the person's date of birth, date of death, and age at death) --&gt; محمد دجانی داودی ؛ (زاده: ۱۹ مارس ۱۹۴۶) یک استاد فلسطینی و فعال صلح است. پروفسور محمد دجانی داودی به خاطر یادداشت‌های گسترده‌ای که در کمک به افزایش آگاهی در زمینه هولوکاست منتشر کرده مشهور شده‌است. وی این کمپین آگاه‌سازی را از طریق مصاحبه‌های تلویزیونی، کتاب‌ها، مستندات، مقالات، کنفرانس‌ها، کارگاه‌ها، مجلات، گروه‌های فیس بوک، وب سایت‌ها و غیره انجام داده‌است. همچنین دجانی در شکل‌گیری روابط
انجام داده‌است. همچنین دجانی در شکل‌گیری روابط خوب با رهبران مذهبی یهودی و مسیحی و فعالان صلح فعال بوده‌است. در سال ۲۰۱۴ هنگامی که او رهبری گروهی از دانشجویان را از دانشگاه قدس به اردوگاه آشویتس برعهده گرفت، در مرکز مباحثات و مشاجرات و یک جنجال قرار گرفت. زندگی‌نامه. دجانی متعلق به یک خانواده برجسته یهودی فلسطینی در اورشلیم است که در طول هشت قرن از جمله سلیمان یکم یکی از کلید داران آرامگاه داوود در کوه صهیون بوده‌اند. او در اورشلیم متولد شد. پسوند «داودی» به نام خانوادگی وی در سال ۱۵۲۹ اضافه شد، خانواده اش
نام خانوادگی وی در سال ۱۵۲۹ اضافه شد، خانواده اش زمانی که اسرائیل استقلال خود را در سال ۱۹۴۸ اعلام کرد، به مصر فرار کرد، اما سال بعد (با حمایت حکومت اردن) به شهر قدیم (اورشلیم) بازگشت. والدین دجانی، مسلمان سکولار با تحصیلات عالی هستند، او را ابتدا به یک مدرسه انگلیسی زبان فرستادند. دجانی به عنوان دانشجوی مهندسی در دانشگاه آمریکایی بیروت، به سازمان (فتح) پیوست. هرچند او آموزش نظامی فراگرفت، اما در بخش روابط عمومی و زبان انگلیسی در سازمان آزادیبخش فلسطین فعالیت می‌کرد. در سال ۱۹۷۵ دولت لبنان دجانی را اخراج
می‌کرد. در سال ۱۹۷۵ دولت لبنان دجانی را اخراج کرد. او به دلیل فعالیت‌هایش در فتح از رفتن به اسرائیل و اردن ممنوع شد و تصمیم گرفت تا تحصیلات خود را در آمریکا ادامه دهد. او در نهایت یک دکترا از دانشگاه کارولینای جنوبی و دکترای دیگری در اقتصاد سیاسی از دانشگاه تگزاس در آستین گرفت. اعتدال‌گرایی. محمد دجانی برای گسترش پیامی که مبلغ آن است یعنی واساتیا که درک، تحمل، همزیستی و برادری را تبلیغ می‌کند فعال می‌باشد. دجانی در ایدئولوژی واساتیا خود با ریشه‌های ایدئولوژیک افراط گرایی مواجه است. محمد دجانی در دهه‌ی۶۰ و
افراط گرایی مواجه است. محمد دجانی در دهه‌ی۶۰ و دوران جوانی در دانشگاه آمریکایی بیروت یک فعال دانشجویی و عضوی از گروه «فتح» شد که برای آزادی فلسطین می‌جنگیدند. اما بعد از مرگ والدینش که هر کدام به نوبه خود توسط پزشکان و کادر اورژانس اسرائیلی مورد مراقبت قرار گرفته بودند، دیدگاه‌های تندروانه اش ملایم تر شدند. دجانی به صدای اعتدال و میانه‌روی مبدل شد و تلاش می‌کند تا از طریق تعریف داستان‌های هولوکاست، به درگیری‌ها پایان دهد. داودی مانیفست تجدد خواهی خود را منتشر کرده‌است، به نام «واساتیا.» داودی از واژه عربی
کرده‌است، به نام «واساتیا.» داودی از واژه عربی «وسط» یعنی «راه وسط» به معنی «زمین میانی»، «تعادل» «اعتدال، عدالت.» دجانی این ایده را از آیه قرآن تفسیر کرده که می‌گوید: «و بنابراین ما شما را یک ملتی درمیان زمین ایجاد کردیم … پس، ما از شما ملتی متعادل ساختم وبه شما احترام می‌گذاریم.» دجانی که در دهه ۱۹۷۰ رادیکال بود، پس از کسب دو دکترا از ایالات متحده آمریکا، ارزش‌های آمریکا درخصوص مشاوره، مصالحه و توافق دموکراتیک را پذیرفت. سفر آشویتس. در ماه مارس ۲۰۱۴، دجانی گروهی متشکل از ۲۷ دانشجو دانشگاه قدس را برای
گروهی متشکل از ۲۷ دانشجو دانشگاه قدس را برای بازدید از اردوگاه‌های مرگ نازی در آشویتس به همراه خود برد. اعتقاد بر این است که آنها اولین گروه دانشجویان فلسطینی بودند که برای بازدید از موزه دولتی آشویتس به آشویتس سفر کردند. البته این بخشی از یک پروژه مشترک با دانشگاه فردریش شیلر و دانشگاه ینا و بن گوریون بود تا به این وسیله هر دو دانشجویان فلسطینی و اسرائیلی آموزش ببینند «به رنجهایی که کشیده شده و آگاهی‌های تاریخی همدیگر اشراف پیدا کنند.» در ادامه دانشجویان اسرائیلی نیر از اردوگاه پناهندگان الدهیشه در نزدیکی
نیر از اردوگاه پناهندگان الدهیشه در نزدیکی بیت لحم بازدید کردند. پس از برگزاری این سفر روزنامه اسرائیلی هاآرتص دربارهٔ آن مقاله نوشت و مقاله عبری به زبان عربی ترجمه شد. بدنبال انتشار این خبر دجانی از منظر برخی فلسطینی‌ها به‌عنوان «خائن» و «مزدور» شناخته شد. دانشگاه قدس اعلام کرد که دجانی و دانش آموزان بر اساس توانایی شخصی خود به این کار مبادرت کردند؛ و اتحادیه استادان دانشگاه دجانی را اخراج کرد. وی در ۱۸ ماه مه طی نامه ای استعفای خود را به هیئت استادان فرستاد، وی امیدوار بود که مقامات دانشگاه آن را رد کرده
وی امیدوار بود که مقامات دانشگاه آن را رد کرده و مبارزه علیه وی را محکوم کنند. در عوض، او از اداره پرسنل دانشگاه درخواست نمود تا استعفای او را تا روز اول ژوئن به تأخیر بیندازند. در ماه ژانویه ۲۰۱۵، ماشین دجانی در مقابل خانه اش به آتش کشیده شد و منهدم گردید. دجانی به روزنامه «تایمز اسرائیل» گفت که این حمله بیشتر از این که او را بترساند او را متأثر کرده‌است. متعاقباً در همان سال، او به واشینگتن دی سی نقل مکان کرد، جایی که او پیش از این به عنوان یکی از همکاران در مؤسسه واشینگتن برای سیاست خاور نزدیک مشغول به
در مؤسسه واشینگتن برای سیاست خاور نزدیک مشغول به کار بود. در سپتامبر سال ۲۰۱۶، دجانی به هاآرتص گفت که او به سوی اورشلیم حرکت می‌کند و امیدوار است تا سازماندهی سفر دیگری به آشویتس را تدارک ببیند، اما نمی‌خواست جزئیات آن منتشر شود.
الیور اشنایدر (؛ زادهٔ ) نوازنده پیانو اهل سوئیس است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. او نوازنده کلاسیک می‌باشد. الیور در سال ۱۹۹۴ به مدرسه نخبگان موسیقی سوئیس رفت و در دانشگاه هنر زوریخ لیسانس خود را گرفت.
سعید حمامی (؛ زاده: ۱۹۴۱ – درگذشته: ۱۹۷۸) یک سیاستمدار و متفکر فلسطینی بود. زندگی‌نامه. در یافا در سال ۱۹۴۱ به دنیا آمد و در طول استقرار دولت اسرائیل با خانواده‌اش به اردن سفر کرد، در سال ۱۹۴۸ به آمریکا مهاجرت کرد. او مدرک تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در عمان دریافت کرد و سپس به دمشق به دنبال تحصیلات دانشگاهی خود رفت، او در حین تحصیلات به حزب بعث پیوست و پس از فارغ‌التحصیلی به عربستان سعودی رفت و به عنوان یک معلم مشغول به کار شد. پیوستن به جنبش فتح. اما دیری نپایید که سعید حمامی اقدام به یک کار ملی برای
نپایید که سعید حمامی اقدام به یک کار ملی برای مبارزه جهت آزادی فلسطین کرد، بعد از آن او به دمشق بازگشت و در مطبوعات کار می‌کرد و سردبیر یکی از نشریاتی که در آنجا منتشر می‌شد گردید اما او خیلی زود به یک سازمان فلسطینی پیوست و به عضویت جنبش فتح درآمد. او در آغاز سی سالگی عضو شورای ملی فلسطین شد و پس از آن به مسئول دفتر سازمان آزادیبخش فلسطین در لندن شد. سعید حمامی در لندن رابطه فعالی با مطبوعات و رسانه‌ها برقرار کرد که با نوشتن مقاله و سخنرانی توانست روی مطبوعات آنجا تأثیر بگذارد او به خاطر سخنرانی‌های
مطبوعات آنجا تأثیر بگذارد او به خاطر سخنرانی‌های عمومی‌اش، از جمله به «هاید پارک» شناخته شده‌است. فعالیت‌های او تأثیر قابل توجهی بر افکار عمومی بریتانیا و بین‌المللی گذاشت زیرا او پیشنهادهایی برای همزیستی صلح‌آمیز میان فلسطینی‌ها و اسراییلی‌ها را می‌داد و خواهان بازگشت حقوق از دست رفته مردم فلسطین بود. ترور. در ۴ ژانویه سال ۱۹۷۸ او توسط یک مرد جوان که گفته شد یک عرب بوده توسط شلیک گلوله در دفترش در لندن کشته شد و ضارب او دستگیر نشد. اتهامات عنوان شده علیه اسرائیل به عنوان بزرگترین سود برنده بود. درحالیکه
اسرائیل به عنوان بزرگترین سود برنده بود. درحالیکه اتهاماتی به بعضی سازمان‌های فلسطینی زده می‌شد اما انگشت اتهام بیشتر به سوی اسراییل روانه بود.
استیو جیمز (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. فیلم او با نام (۲۰۱۶) در نودمین دوره جوایز اسکار نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم مستند شده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه انجمن کارگردانان آمریکا شده‌است.
بوریس رازینسکی (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو، باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو، باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا، باشگاه فوتبال دینامو کیف و باشگاه فوتبال آرارات ایروان اشاره کرد. وی به‌همراه تیم ملی فوتبال شوروی به مقام قهرمانی فوتبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ دست پیدا کرده‌است.
نیکولای تیشچنکو (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو و تیم ملی فوتبال شوروی اشاره کرد. وی به‌همراه تیم ملی فوتبال شوروی به مقام قهرمانی فوتبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ دست پیدا کرده‌است.
میخائیل اوگونکوف (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو اشاره کرد. وی به‌همراه تیم ملی فوتبال شوروی به مقام قهرمانی فوتبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ دست پیدا کرده‌است.
ووادیسواف مارتسیان میکووای ژلینسکی (؛ ؛ – ) نوازنده پیانو، آهنگساز، مربی موسیقی، استاد دانشگاه، اهل لهستان بود. او همچنین در زمینه فیزیک و نویسندگی فعالیت می‌کرد.
آبشار سر آسیاب، در کوه‌های جنوبی استهبان قرار دارد آب آن از چشمه قهری و چشمه پازهری تأمین می‌شود که آبی بسیار گوار و دلنشین می‌باشد. همه ساله گردشگران زیادی از تمام نقاط ایران برای دیدن این مکان به جنوب شرق استان فارس و شهرستان استهبان سفر می‌کنند تا از این طبیعت زیبا استفاده کنند. مسیر شهرستان استهبان به سبب قرارگرفتن در مسیر ترانزیتی بین استان فارس و استان کرمان قرار دارد. مسافران زیادی از آن تردد می‌کنند و بیشتر مسافران قبل از عبور از این شهرستان بسیار زیبا حتماً سری به آبشارهای آن می‌زنند؛ که آبشار درب
حتماً سری به آبشارهای آن می‌زنند؛ که آبشار درب آسیاب یکی از زیباترین این آبشارها می‌باشد.
غار زکریا در نزدیکی شهر استهبان قرار دارد. این مکان در ابتدای ورودی تنگه‌ای به نام تنگ توده واقع شده‌است. در ادامه این مسیر، یعنی در ارتفاعات بعد از غار زکریا نیز مکان دیگری با نام غار کیمیا در سمت راست تنگه وجود دارد که در سال ۱۳۶۱ مورد بازدید و شناسایی گروه آرش قرار گرفته‌است. طول غار 160 متر و اختلاف ارتفاع بین ابتدا و انتهای آن 29 متر می باشد. این غار از نوع آناستوموز تک گذرگاهی است که در داخل آهک های سازند جهرم تشکیل شده است. این غار عمق چندانی ندارد و با یک شیب ملایم رو به پایین به حوضچه‌ای منتهی
و با یک شیب ملایم رو به پایین به حوضچه‌ای منتهی می‌گردد. اینگونه حوضچه‌ها معمولاً فصلی هستند و در سال‌های پر باران قابل مشاهده می‌باشند. نوع ساختار زمین‌شناسی و جنس سنگ‌ها در منطقه استهبان، احتمال وجود غارهای دیگری را در تنگ توده و رشته کوه ما بین استهبان و تنگ کرم (قمپ آتشکده) افزایش می‌دهد. در این میان می‌توان از غارهای چله خانه، چم زرد و گبر به عنوان نمونه نام برد که گزارش و کروکی آن‌ها نیز موجود می‌باشد.
بوریس کوزنتسوف (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد. وی به‌همراه تیم ملی فوتبال شوروی به مقام قهرمانی فوتبال در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۵۶ دست پیدا کرده‌است.
مصطفی لُطفی المَنفِلوطی (؛ زاده: – درگذشته: ) ادیب و شاعر مصری در آفرینش و ادبیات، منحصر به فرد با سبک خاص در مقالاتش، شعرهای خوبی می‌سرود، ترجمه‌های بسیاری را نقل قول کرده و از برخی رمان‌های ادبیات فرانسوی نقل قول کرده‌است و متون عربی آن بسیار چشمگیر است. او مسلط به زبان فرانسوی نبود بیشتر از دوستانش برای ترجمه رمانهایش استفاده می‌کرد. زندگی‌نامه. مصطفی لطفی در سال ۱۸۷۶ از پدر مصری و مادر ترکیه‌ای در شهر منفلوط مصر به دنیا آمد. منفلوط یکی از شهرستانها از استان اسیوط هست. پدرش او را به مسجد الازهر تحت نظارت
اسیوط هست. پدرش او را به مسجد الازهر تحت نظارت رفقای خود برای فراگیری قرآن فرستاد. در سه سال از اقامت خود در الازهر شروع به پاسخ دادن به تمایلات واضح و روشن ادبی کرد، او کتاب میراث فرهنگی در عصر طلایی بجا گذاشت. این یک دستاورد ادبی سخت، سطح بالا برای وی بود. آثار. مهمترین آثار او عبارتند از:
طغرل بیک ابوطالب محمد بن میکائیل (۳۸۵ ه‍.ق / ۹۹۳ م – ۲ رمضان ۴۵۵ ه‍.ق / ۴ سپتامبر ۱۰۶۳ م) پایه‌گذار امپراتوری سلجوقی بود که از ۴۲۹ تا ۴۵۵ ه‍.ق بر قلمرویی مشتمل بر ماوراءالنهر، خراسان بزرگ، فلات ایران و سرزمین‌های همجوار همچون قفقاز جنوبی، عراق، بخشی از آناتولی و نیز قسمتی از ارمنستان بزرگ حکومت کرد. سلجوقیان تحت سلطنت او، با ایجاد تسلط سیاسی بر خلافت عباسی در بغداد، رهبری جهان اسلام را به دست گرفتند. سلجوقیان پس از مرگ رهبران خود یعنی اسرائیل و میکائیل، به فرمان طغرل درآمدند و تحت رهبری او و برادرش چغری بیک
طغرل درآمدند و تحت رهبری او و برادرش چغری بیک به گسترش قلمروی خود پرداختند. طغرل در سال ۴۲۹ ه‍.ق (۱۰۳۷ م) از سوی بزرگان سلجوقی به‌عنوان سلطان برگزیده شد و به نام او خطبه خوانده شد. پس از مرگ محمود غزنوی و قدرت‌گیری سلطان مسعود، سلجوقیان به رهبری طغرل، در چند مرحله با غزنویان جنگیدند که سرانجام با پیروزی سلجوقیان در نبرد دندانقان در سال ۴۳۱ ه‍.ق، طومار غزنویان در خراسان بزرگ و نواحی اطرافش پیچیده شد و سلجوقیان به‌عنوان قدرتی جدید وارد فلات ایران شدند. در این میان، طغرل با استقرار در نیشابور به‌عنوان پایتخت،
میان، طغرل با استقرار در نیشابور به‌عنوان پایتخت، مشغول به گسترش سرزمین خود به کمک برادر و خویشانش شد و سلسلهٔ سلجوقیان را پایه‌گذاری کرد. طغرل پس از نبرد دندانقان، با همراهی با سران سلجوقی در ارسال نامه‌ای به نزد القائم بامرالله، خلیفهٔ عباسی، و درخواست منشور حکومت و دریافت پاسخ مساعد خلیفه، آغازگر رابطه‌ای مهم میان دو حکومت شد. او در فاصله سال‌های ۴۴۶–۴۳۲ ه‍.ق، با توسل بر لشکرکشی و اعمال زور و یاری ابراهیم ینال، مناطق وسیعی از سرزمین ایران شامل عراق عجم و جبال را تصرف کرد و به حکومت آل بویه در این سرزمین
جبال را تصرف کرد و به حکومت آل بویه در این سرزمین پایان داد. او در پی فتح ری و بازسازی آن، این شهر را پایتخت خویش قرار داد؛ اما پس از تسخیر اصفهان در سال ۴۴۳ ه‍.ق، اصفهان را به پایتختی خویش برگزید. سپس او با حمله به آذربایجان، این سرزمین را تحت فرمان خود درآورد و در ادامه، با لشکرکشی به ارمنستان بیزانس و سرزمین‌های روم شرقی، قلمروی سلجوقیان را گسترش داد. طغرل در سال ۴۴۷ ه‍.ق، با قبول دعوت خلیفه عباسی برای سفر به بغداد، صفحهٔ جدیدی را در روابط سلجوقیان و عباسیان گشود و با سلسله اقداماتش در آنجا، جایگاهی
عباسیان گشود و با سلسله اقداماتش در آنجا، جایگاهی بلندی را به‌دست‌آورد. وی در بین سال‌های ۴۵۱–۴۴۷ ه‍.ق، با به بند کشیدن ملک رحیم بویه‌ای، حکومت آل بویه در عراق عرب را برانداخت و خطبه به نامش در آن مناطق خوانده شد؛ سپس او به بازسازی بغداد پرداخت و با ازدواج دختر چغری بیک با خلیفه، روابط حکومتش را با خلافت عباسی مستحکم کرد. سپس ناحیه جزیره را نیز تصرف نمود. او طغیان دوبارهٔ برادرش ابراهیم ینال را با شکست و کشتنش در نبرد، درهم کوبید. سپس به جنگ ارسلان بساسیری، امیر حامی خلافت فاطمیان، رفت و وی را نیز سرکوب
امیر حامی خلافت فاطمیان، رفت و وی را نیز سرکوب نمود. طغرل در فاصله سال‌های ۴۵۵–۴۵۲ ه‍.ق، با وجود مخالفت خلیفه، با دختر خلیفه ازدواج کرد که البته با اتفاقات و مشکلات فراوانی انجام شد و سرانجام طغرل در سال ۴۵۵ ه‍.ق بدون جانشین درگذشت و سرزمین پهناوری را برای آیندگان بر جای گذاشت. طغرل را شخصیتی مذهبی معرفی کرده‌اند که بناهای متعددی، از جمله، مسجد و مدرسه ساخت و با تعصبی که در مذهب حنفی داشت، به همراه وزیرش عمیدالملک کندری، عرصه را بر دیگر مذاهب اسلامی تنگ کرد. برخی منابع، او را دارای شخصیتی عادل و بیزار از
برخی منابع، او را دارای شخصیتی عادل و بیزار از خون‌ریزی معرفی نموده‌اند؛ هر چند در برخی منابع دیگر نیز به رفتارهای ظالمانه و ناشایست او و سپاهیانش اشاره شده است. یکی از عوامل موفقیت طغرل، شخصیت عمیدالملک کندری بود که با ارائهٔ راهنمایی و ایده‌های ایرانشهری خویش، سهم فراوانی در پیشرفت طغرل داشت. میراث طغرل، ایدهٔ حکومتی اوست که از ترکیب نظام سیاسی ترکان با نظام ایران‌شهری و کسب مشروعیت مذهبی از سوی خلافت عباسی پدید آمده بود و با معرفی یک تن به‌عنوان قدرت مطلق و برتر، باعث پدیدار شدن مقام سلطان در قالبی
مطلق و برتر، باعث پدیدار شدن مقام سلطان در قالبی جدید، با اختیار و اقتدار فوق‌العاده‌ای بود که حتی بر قدرت دنیوی خلیفه سایه انداخته، و تنها زعامت روحانی او را به رسمیت می‌شناخت. تأثیر این اقدام طغرل در تصمیم‌گیری‌ها و درخواست‌های مرتبط با خلیفه قابل مشاهده است که خلیفه را به دلیل محدودیت قدرت، و وابستگی‌اش به طغرل، به قبول تمام خواسته‌های وی مجاب می‌کرد و حتی قدرت مخالفتش را سلب می‌نمود که این امر را می‌توان به علت وجود دیوانیان و وزیر ایرانی در دستگاه حکومتی طغرل دانست. پیشینهٔ نیاکان طغرل. تاریخ سیاسی و
طغرل دانست. پیشینهٔ نیاکان طغرل. تاریخ سیاسی و نظامی ترکان سلجوقی با ورود سَلجُک (سلجوق) به درگیری‌های سیاسی و نظامی در سرزمین‌های واقع در شمال شرق دریای خزر و شمال ماوراءالنهر در نیمهٔ دوم سدهٔ چهارم ه‍.ق آغاز شد. پس از سلجوق، پسرانش اسرائیل، موسی یبغو و میکائیل به همراه فرزندان میکائیل که طغرل بیک و چغری بیک بودند، وارد چرخهٔ نزاع‌ها و درگیری‌هایی که در ماوراءالنهر و خوارزم در جریان بود شدند و در خدمت کسانی مانند سامانیان که به آنان اطمینان برخورداری از مراتع برای احشام‌شان را می‌دادند، درمی‌آمدند و حتی
برای احشام‌شان را می‌دادند، درمی‌آمدند و حتی در برابر دیگر ترکان پایداری می‌کردند. در اواخر دورهٔ سامانیان وقایعی روی داد و عده‌ای از ترکان برای جنگ با دیگر ترکان، در ابتدا به امیر سامانی یاری رسانده و دشمنانش را شکست دادند، اما در ادامهٔ راه به سامانیان خیانت کرده و از آنان روی گردانیدند؛ بحث‌هایی پیرامون نقش خاندان سلجوق و دیگر ترکان در این زمینه شکل گرفته که در بعضی انگشت اتهام به سمت سلجوقیان دراز شده و در برخی دیگر، آنان را تبرئه کرده‌اند. پس از گذر از دورهٔ سامانیان، سلجوقیان به اطاعت از قراخانیان
از دورهٔ سامانیان، سلجوقیان به اطاعت از قراخانیان روی آوردند و در خدمت آنان درآمدند و به زندگی کوچ‌نشینی خود ادامه داده و قدرت خود را افزایش دادند. آل سلجوق با شخصی از قراخانیان به نام علی تگین همکاری کردند و او را در تصرف بخارا در سال ۴۱۱ ه‍.ق، یاری رساندند و سپس یکی از بزرگان سلجوقیان به وصلت با دختر علی تگین اقدام نمود که به دریافت جایگاهی ممتاز در حکومت علی تگین منجر شد. از سمت دیگر، محمود غزنوی با بهره‌گیری از اغتشاشاتی که در قلمرو قراخانیان در جریان بود، به این بهانه که ستم‌دیدگان را از ظلم علی تگین
به این بهانه که ستم‌دیدگان را از ظلم علی تگین رهایی بخشد و در حقیقت آرزوی خویش را محقق کند و در آن سوی جیحون حضور یابد و علی تگین را که بر بخارا و سمرقند تسلط داشت سرکوب کند، به آن ناحیه لشکرکشی نمود. با ورود او به ماوراءالنهر، علی تگین به بیابان‌ها گریخت و متحدش اسرائیل بن سلجوق نیز پنهان شد. بر اساس روایات مختلف، اسرائیل با اطلاع سلطان محمود غزنوی از مخفیگاهش دستگیر شد و به سوی غزنین و سپس به سمت هند فرستاده شد و تا پایان عمر در آنجا بود. اما بنا بر دیگر روایات موجود، محمود یکی از برادران را برای حضور در
موجود، محمود یکی از برادران را برای حضور در بارگاهش دعوت نمود که اسرائیل به علت تقدم و ارشد بودن، به این دعوت رفت و در آغاز نیز محمود با او به گرمی و مهربانی و با احترام برخورد نمود و لشکریان فراوانش را نیز بازگرداند؛ اما با اطلاع بر قدرت روزافزون سلجوقیان و تعداد پرشمار آنان، او را که رهبر سلجوقیان بود، به همراه یارانش دستگیر نمود و در قلعه‌ای در هند جای داد؛ و اسرائیل در همان‌جا جان سپرد. محمود برای جلوگیری از شورش و قیام سلجوقیان، به آنان اطمینان داد که این واقعه تصادفی و موقتی است و به زودی رفع می‌شود.
واقعه تصادفی و موقتی است و به زودی رفع می‌شود. خاندان سلجوقی نیز در ابتدا قصد خروج بر علیه محمود را داشتند، اما به واسطهٔ پیام او و همچنین قدرت و هیبت محمود غزنوی از این کار منصرف شدند. ورود سلجوقیان به خراسان و تصاحب قدرت. ترکان سلجوقی از سلطان محمود غزنوی درخواست نمودند تا به آنان اجازه دهد که در خراسان ساکن شوند، و از امکانات محیطی آن بهره ببرند؛ زیرا در مکانی که حضور داشتند، از تنگی چراگاه و ستم امیران وابسته به حکومت‌های مختلف در عذاب بودند. محمود نیز به واسطهٔ لشکر قدرتمند خویش، غرور خود و با تصور
به واسطهٔ لشکر قدرتمند خویش، غرور خود و با تصور منهدم شدن قدرت سلاجقه با مرگ رهبرشان، نصایح و مشورت‌های اطرافیانش را نادیده گرفت و به ترکمانان اجازهٔ حضور در خراسان را ابلاغ نمود. آنان به واسطهٔ این اجازه از رودخانهٔ جیحون عبور نمودند و در بیابان سرخس، فراوه و باورد سکونت گزیدند. روایتی نیز اقامت آنان میان نسا و ابیورد را مطرح می‌کند. یکی از مخالفان سرسختِ این تصمیمِ محمود، ارسلان جاذب امیر طوس بود که به مخالفت علنی با این تصمیم پرداخت، اما محمود به هشدارهای او وقعی ننهاد و او را «سختگیر» خواند. عده‌ای نیز
او وقعی ننهاد و او را «سختگیر» خواند. عده‌ای نیز نیروی قابل اتکای ترکمانان و درآمد حاصل از حضورشان در خراسان را از دلایل موافقت سلطان محمود با این امر بیان می‌دارند. بدین ترتیب ترکمانان در خراسان اسکان یافتند و از چراگاه‌های گسترده و نعمت‌های فراوان آن بهره جستند. اما پس از مدتی اقدام به چپاول و طغیان کردند. مردم از آنان به سلطان محمود شکایت بردند و سلطان نیز به ارسلان جاذب فرمان سرکوب آنان را داد؛ اما او نتوانست بر اوضاع مسلط شود در نتیجه سلطان در نامه‌ای دیگر او را سرزنش نمود. اما ارسلان خواستار حضور
دیگر او را سرزنش نمود. اما ارسلان خواستار حضور سلطان محمود در آنجا جهت سرکوب ترکمانان شد و محمود نیز با آزردگی و خشم فراوان در سال ۴۱۹ ه‍.ق به سمت طوس حرکت کرد. سلطان پس از دیدار با ارسلان در جریان مشکلات و وقایع قرار گرفت و نیرویی فراوان را در اختیار ارسلان قرار داد تا سلجوقیان را سرکوب نماید و ارسلان نیز در نبردی در نزدیکی رباط فراوه، آنان را شکست داد. در جریان این شکست عده‌ای از آنان کشته و عده‌ای اسیر شدند و بقیه نیز به سوی بلخان و دهستان (در جنوب و غرب خوارزم) گریختند. با وجود این شکستِ سخت، ترکمانان
خوارزم) گریختند. با وجود این شکستِ سخت، ترکمانان کاملاً از میان نرفتند و در انتظار نشستند، تا بار دیگر به سرزمین‌های گذشته بازگردند. پس از مرگ سلطان محمود، سلجوقیان امیدوار شدند که به خراسان بازگردند و در این راه با نامه‌نگاری‌هایی به سلطان مسعود و قبول تعهداتی، وارد آن سرزمین‌ها شدند. آنان پس از مدتی اقدامات خود را از سر گرفتند و به تاخت و تاز و غارت در خراسان پرداختند. یکی از مواردی که موجب پیشرفت کار آنان شد، عدم توجه کافی سلطان مسعود به خطر واقعی آنان و تمرکزِ او بر روی هند بود که در پایان موجب شکست
و تمرکزِ او بر روی هند بود که در پایان موجب شکست سنگین مسعود و مرگ او شد. ترکان سلجوقی در چندین جنگ در ایالات مختلف به رویارویی با مسعود پرداختند و هر بار موجب هزیمت او یا عاملانش شدند. آغاز کار طغرل و درگیری با مسعود غزنوی. نخستین ردپای طغرل در تاریخ سیاسی سلجوقیان را می‌توان در نگارش نامه‌ای از طغرل به همراه یبغو و داوود، به ابوافضل سوری دانست، که در آن با تقاضای میانجیگری بین آنان و سلطان مسعود و شرح وضعیت ناگوار خود، ولایت نسا و فراوه را در ازای ارسال یکی از سران خود به عنوان گروگان، از مسعود غزنوی
یکی از سران خود به عنوان گروگان، از مسعود غزنوی درخواست نمودند. آنان همچنین متعهد شدند که جلوی تاخت و تاز ترکمانان عراقی و خوارزمی را گرفته و از سربرآوردن شورشیان در بلخان کوه، دهستان، اطراف خوارزم و جیحون جلوگیری نمایند. پس از انجام این نامه‌نگاری و مجموعه حوادث و جنگی که در واکنش مسعود به درخواست سلجوقیان به سال ۴۲۶ ه‍.ق/۱۰۳۴ م در نزدیکی نسا رخ داد، این شهر به نام طغرل قرار گرفت. عده‌ای نیز این سال را مصادف با فتح نیشابور و سرخس توسط طغرل و چغری می‌دانند. در سال ۴۲۹ ه‍.ق/۱۰۳۷ م، نبرد دیگری میان قوای
در سال ۴۲۹ ه‍.ق/۱۰۳۷ م، نبرد دیگری میان قوای سلجوقی و غزنوی در نزدیکی سرخس رخ داد که به شکست سخت غزنویان، برتری نظامی سلجوقیان در خراسان و انحطاط لشکر غزنوی در برابر آنان منجر شد. طی سال‌های ۴۲۸ و ۴۲۹ ه‍.ق سلجوقیان بر تمام خراسان بزرگ جز بلخ تسلط یافتند. پس از تسلط بر خراسان، سلجوقیان در سال ۴۲۹ ه‍.ق/۱۰۳۷ م طغرل را به ریاست خویش برگزیدند و به نام او به عنوان نخستین سلطان سلجوقی خطبه خوانده شد. ابراهیم ینال، برادر ناتنی طغرل، نیشابور را با انجام رایزنی‌هایی و به وسیلهٔ دویست سوار فتح کرد و در نخستین جمعهٔ
و به وسیلهٔ دویست سوار فتح کرد و در نخستین جمعهٔ پس از ورود به نیشابور، در مسجد جامع به نام طغرل خطبه خواند. مدتی بعد نیز طغرل در میان استقبال بزرگان نیشابور وارد آن شهر شد و پس از اقامت در باغ شادیاخ، بر تخت سلطنت مسعود غزنوی تکیه زد. برخی نیز تاریخ این حوادث را مصادف با سال ۲۹–۱۰۲۸ م می‌دانند. لازم است ذکر شود که چغری بیک پس از فتح نیشابور قصد غارت آن را داشت، اما طغرل با استناد بر درخواست خلیفه از سلجوقیان مبنی بر عدم کشتار و غارت آن شهر و با اتکا به مقام ارشد خویش در میان سلجوقیان، با پرداخت چهل هزار
ارشد خویش در میان سلجوقیان، با پرداخت چهل هزار دینار به چغری بیک، رضایت وی را در جهت چشم‌پوشی از نیتش جلب کرد. پس از وقوع دو جنگ — که هر کدام از طرفین درگیر، توانستند در یکی از آن‌ها پیروز شوند — مسعود با تجهیز و آماده‌سازی نیروهای خود در هرات در سال ۴۳۱ ه‍.ق به منظور مقابله با ترکمانان، این شهر را ترک گفته و در تعقیب طغرل به نواحی طوس، باورد و نسا رفت، اما طغرل موفق به فرار شد. سلطان مسعود زمستان سال ۴۳۱ ه‍.ق را در نیشابور سپری کرد و سپس در جهت دستیابی به طغرل از آن شهر خارج شد. شدیدترین و مهم‌ترین نبرد
طغرل از آن شهر خارج شد. شدیدترین و مهم‌ترین نبرد طرفین در دندانقان و در سال ۴۳۱ ه‍.ق صورت گرفت که در طی آن لشکر غزنوی به علل مختلف از جمله غرور مسعود و بی‌توجهی به مشورت اطرافیان، برکنار نمودن خدمتگزاران وفادار، پیوستن عده‌ای از سپاهیان به سلجوقیان و ترغیب دیگر سپاهیان به فرار توسط آنان و علل متعدد دیگر، شکست سختی را متحمل شد و با این شکست کار غزنویان در برابر سلجوقیان به پایان رسید و سلطان مسعود نیز مدتی پس از این واقعه، کشته شد. پس از پیروزی در دندانقان، طغرل به همراه دیگر سران سلجوقی همچون چغری بیک،
طغرل به همراه دیگر سران سلجوقی همچون چغری بیک، موسی یبغو و دیگران، با ارسال نامه‌ای به خلیفهٔ عباسی، القائم بامرلله، با بیان سابقهٔ خدمات خویش و همچنین ذکر مشکلات و احوالی که توسط سلطان محمود بر آنان گذشت و بدگویی از سلطان مسعود و همچنین ذکر پیروزی بزرگ خود در برابر سلطان مسعود، منشور سلطنت را از درگاه خلیفه — که دارای قدرت معنوی زیادی بود — درخواست کردند. آغاز سلطنت طغرل و تأسیس سلجوقیان. سلجوقیان پس از قدرت‌گیری و آغاز حکومت خود در ایران، تحت تأثیر فرهنگ سیاسی ایران، سیاستی مبنی بر اقتدار حکومت مرکزی و