payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دریا را طی کنند. برخلاف ریچارد، پادشاه انگلستان، هیچ‌کدام از این لردهای فئودال صاحب ناوگان بزرگی نبودند؛ بنابراین تصمیم گرفتند با یکی از بندرهای کشتیرانی، برای دریافت کشتی قرارداد ببندند؛ بنابراین کمیته‌ای برای تهیه کشتی با اختیار تام مأمور شد تا به بهترین بندرها سفر کند و هر برنامه‌ای را که عاقلانه و سنجیده می‌دانست، را دنبال کند. عهدنامه ونیز. پس از عزیمت نمایندگان، آن‌ها سرانجام جمهوری ونیز را انتخاب کردند، زیرا آگاه بودند که این جمهوری سابقهٔ دیرینه‌ای در ارتباط با جنگ‌های صلیبی و منابع کافی جهت تأمین
در ارتباط با جنگ‌های صلیبی و منابع کافی جهت تأمین ناوگانی بزرگ برای جنگ در اختیار دارد. طی زمستان ۱۲۰۰–۱۲۰۱، نمایندگان از کوه‌های آلپ گذشتند و راه خود را به سمت ونیز پیش گرفتند. در این زمان جمهوری ونیز توسط انریکو داندولو که بسیار پیر و نابینا بود، کنترل می‌شد. با ورود نمایندگان، مذاکرات بین طرفین آغاز شد. آن‌ها از انریکو درخواست کردند، که به سرزمین مسیح (فلسطین) به دیدهٔ شفقت بنگرد و آن‌ها را در این کار مقدس یاری کند. نمایندگان در ادامه، تصمیم خود مبنی بر صلیب گرفتن و دنبال کردن راهکار نظامی ریچارد برای
صلیب گرفتن و دنبال کردن راهکار نظامی ریچارد برای حمله به مصر، قبل از فتح اورشلیم، را با انریکو در میان گذاشتند. اما مقصد جنگ صلیبی باید از همگان مخفی می‌ماند زیرا بارون‌ها بیم داشتند که سربازان عادی با آن مخالفت کنند. داندلو موافقت خود را اعلام کرد و قول داد هرچه در توان دارد انجام دهد، تا رضایت مردم ونیز را برای اهداف آن‌ها جلب کند. بعد از مدتی مذاکره، سرانجام جمهوری ونیز موافقت کرد که به مدت یک سال تأمین آذوقه و کشتی کافی برای حمل و نقل چهار هزار و پانصد شوالیه و اسب‌های آن‌ها، نه هزار خدمتکار شوالیه و
شوالیه و اسب‌های آن‌ها، نه هزار خدمتکار شوالیه و بیست و دو هزار سرباز پیاده‌نظام را در قبال دریافت هشتاد و پنج هزار مارک کلون به عهده بگیرد. به علاوه، ونیزی‌ها توافق کردند که پنجاه کشتی جنگی سرنشین‌دار را به رایگان در اختیار صلیبی‌ها بگذارند، مشروط بر اینکه در غنائم به‌طور مساوی سهیم شوند. طبق قرار، ناوگان ۲۹ ژوئن ۱۲۰۲، حرکت می‌کرد. نمایندگان نیز با شوق قرارداد را امضا کردند و پاپ نیز در ادامه آن را تصدیق کرد. در همین اثناء، تئوبالد سوم شامپانی بیمار شد و پس از مدتی درگذشت، تا صلیبیون رهبری نیروهای صلیبی
پس از مدتی درگذشت، تا صلیبیون رهبری نیروهای صلیبی را به بونیفاس مونفروا، برادر کنراد مونفروا (پادشاه سابق اورشلیم که توسط نزاریان به قتل رسیده بود)، بسپارند. پس از عهدنامه ونیز. پس از امضا شدن عهدنامه میان نمایندگان رهبران صلیبی و انریکو داندولو، بسیاری از نیروهای صلیبی به این قرارداد بدبین بودند زیرا با توجه به مفاد قرارداد، آن را نوعی واگذاری رهبری صلیبیون به ونیزی‌ها می‌دیدند که ونیزی‌ها از آن برای استفاده برای مقاصد خود استفاده می‌کردند؛ بنابراین افرادی همچون اسقف آتون و رینالد دامپیری، قراردادهای
همچون اسقف آتون و رینالد دامپیری، قراردادهای جداگانه‌ای با بندرهای دیگر بستند و خود از طریق از بندرهایی نظیر بندر مارسی عازم عکا شدند. همچنین در میان نیروها، گروهی بودند که با حمله به مصر موافق نبودند زیرا این افراد به دلیل حرکت به سمت اراضی مقدس و بازپس‌گیری اورشلیم، صلیب برداشته بودند. ونیزی‌ها که همزمان با بسته شدن عهدنامه با صلیبیون، مشغول مذاکره با سلطان ایوبی، العادل بودند و توافق کرده بودند که در ازای به‌دست گرفتن تجارت دریایی مصر با اروپا، صلیبیون را در جنگ با مصر همراهی نکنند و حتی آن‌ها را از این
در جنگ با مصر همراهی نکنند و حتی آن‌ها را از این کار منصرف کنند، بر این نارضایتی بین نیروهای صلیبی برای حمله به مصر دامن زدند و توانستند با توجه به مفاد عهدنامه ونیز، صلیبیون از حمله به مصر منصرف و آن‌ها را به سمت خواسته‌های خود سوق دهند. تغییر مسیر صلیبیون. با بسته شدن قرارداد، صلیبیون خود را آماده حرکت به سمت سواحل شرقی مدیترانه کردند. ابتدا ونیزی‌ها تمام نیروهای خود را برای جنگ آماده و تمام فعالیت‌های بازرگانی خود را متوقف کردند و تمام کشتی‌های بازرگانی را تحت فشار به خدمت صلیبیون درآوردند. به‌علاوه،
را تحت فشار به خدمت صلیبیون درآوردند. به‌علاوه، کشتی‌های زیادی ساخته شد و انبارهای آذوقه، توسط ونیزی‌ها برای نیروهای صلیبی تأمین شد. ونیزی‌ها با تمام مشقت‌های موجود، وظیفهٔ خود را به پایان رساندند و بدین ترتیب، بزرگترین ناوگان از عهد روم باستان به این طرف در اروپا، آماده حمل نیروهای جنگ چهارم صلیبی در طول مدیترانه به مصر شد. اما صلیبیون نتوانستند همانند ونیزی‌ها به تعهدات خود پایبند باشند. طبق قرارداد صلیبیون باید تا آوریل سال ۱۲۰۲، در قبال تحویل ناوگان، مبلغی را در چهار قسط به ونیزی‌ها پرداخت می‌کردند.
مبلغی را در چهار قسط به ونیزی‌ها پرداخت می‌کردند. اما وقتی ژوئن همان سال اولین گروه صلیبی وارد ونیز شد، فقط بخش اندکی از مبلغ یاد شده را پرداخت کردند. وانگهی، اگرچه قرار بود ناوگان ۲۹ ژوئن حرکت کند، تنها گروهی از صلیبیون در آن تاریخ به ونیز آمدند. حتی نمایندگان پاپ تا ۲۲ ژوئیه در ونیز حاضر نشدند. این‌چنین مشخص شد که صلیبیون دچار مشکل شده‌اند. با حضور تقریباً یک سوم نیروهای پیش‌بینی شده، ۱۱ هزار نفر، تنها یک سوم هزینهٔ مورد نظر جمع‌آوری شد. انریکو داندولو نمی‌توانست از هزینهٔ ناوگان خود چشم بپوشد، زیرا منجر
از هزینهٔ ناوگان خود چشم بپوشد، زیرا منجر به خسارت مالی هنگفت و زیانباری به ونیزی‌ها می‌شد و از آنجایی که ونیز، جمهوری بود، داندلو نمی‌توانست بدهی صلیبیون را از طریق مالیات شهروندان خود تأمین کند. بدین ترتیب صلیبیون در لیدو، جزیره‌ای بایر در نزدیکی ونیز، اردو زدند و هفته‌های سختی را پشت سر گذاشتند و منتظر تأمین مبلغ لازم برای حرکت به سمت اراضی مقدس بودند. این‌چنین اعتراض‌ها برانگیخته شد اما در ماه اوت، داندلو با رهبران صلیبیون ملاقات کرد. وی طی این ملاقات خاطرنشان ساخت که ونیزی‌ها به تعهدات خود عمل کردند و
ساخت که ونیزی‌ها به تعهدات خود عمل کردند و تا کنون شکیبایی به خرج داده‌اند و خواستار پرداخت بدهی‌های صلیبیون شد. رهبران صلیبی که با انریکو داندلو موافق بودند، طی پیامی به قشون خود، از آن‌ها خواستند که مابقی پول مورد نیاز را جمع‌آوری کنند، اما با وجود تلاش صلیبیون، مبلغ مورد نظر جمع‌آوری نشد، تا اوضاع آشفته‌تر از گذشته شود. پیش از نبرد. داندلو ملاقاتی با شورای کنت‌ها ترتیب داد تا اوضاع وحشتناک موجود را مورد بحث قرار دهند. صلیبیون که تمام دارایی خود را داده بودند، دیگر توانایی پرداخت مابقی بدهی را نداشتند؛
بودند، دیگر توانایی پرداخت مابقی بدهی را نداشتند؛ بنابراین شورا راه‌حل دیگری را پیشنهاد کرد. در این زمان، شهر زادار که بر سواحل دالماسی قرار داشت، علیه دولت ونیز طغیان کرده بود و تلاش ونیزی‌ها برای بازپس‌گیری شهر نیز بی‌فایده بود. اگر صلیبیون به ونیزی‌ها کمک می‌کردند تا زادار را دوباره تحت انقیاد درآورند، ونیزی‌ها نیز پرداخت بدهی صلیبیون را به تعویق می‌انداختند، تا بعداً بتوانند آن را از راه غنائم جنگی تأمین کنند. به این ترتیب صلیبیون می‌توانستند زمستان را در زادار سر کنند و بهار به طرف مصر حرکت کنند.
را در زادار سر کنند و بهار به طرف مصر حرکت کنند. رهبران صلیبی پیشنهاد ونیزی‌ها را به شور گذاشتند. با اینکه بازگرداندن زادار به وضع تحت تسلط ونیز حرکتی قابل قبول بود، اما عوامل مشکل‌ساز دیگری در کار بود. زادار در این زمان تحت کنترل پادشاه مجارستان، ایمره (۱۱۹۶–۱۲۰۴)، بود که خود در سال ۱۲۰۰ صلیب برگرفته بود؛ بنابراین صلیبیون نگران ریختن خون مسیحیان توسط هم‌کیشان خود بودند. رهبران صلیبی با احساسات ضد و نقیض بالاخره پیشنهاد ونیزی‌ها را پذیرفتند؛ زیرا هر راه‌حل دیگری منجر به اضمحلال جنبش صلیبی می‌شد. وقتی که
دیگری منجر به اضمحلال جنبش صلیبی می‌شد. وقتی که صلیبیون برای حرکت به تأخیر افتادهٔ خود آماده می‌شدند، رهبران آن‌ها پیشنهادی دریافت کردند. آلکسیوس آنجلیوس، شاهزادهٔ پناهندهٔ بیزانسی، نمایندگانی به سوی بارون‌های صلیبی روانه کرد و از آن‌ها خواست به وی کمک کنند. علت کمک خواستن وی، خلع پدرش، ایزاک دوم، از سلطنت توسط عمویش، آلکسیوس سوم، بود. آلکسیوس سوم پس از شکست دادن ایزاک، برادر و برادرزاده‌اش، آلکسیوس آنجلیوس، را زندانی کرد؛ اما شاهزاده جوان از زندان گریخت و به دربار فیلیپ سوآبی پناهنده شد. اکنون تقاضای او
به دربار فیلیپ سوآبی پناهنده شد. اکنون تقاضای او از صلیبیون این بود که او را در تحقق هدفش، مبنی بر پس گرفتن قدرت از دست عمویش، یاری کنند. او به رهبران صلیبی اطمینان داد که در عوض رسیدن به تاج و تخت، پاداش هنگفتی به صلیبیون بدهد و آن‌ها را در سفر به مصر یاری کند، که این پیشنهاد از نظر صلیبیون پیشنهادی جذاب بود، که سبب می‌شد تا صلیبیون از مشکلات مالی رها گردند. نبرد. اوایل اکتبر ۱۲۰۲ ناوگان بزرگی از صلیبیون آماده حرکت شد. انریکو داندلو نیز، خود را آماده سفر کرده بود تا صلیبیون را در جنگ همراهی کند. ناوگان
کرده بود تا صلیبیون را در جنگ همراهی کند. ناوگان عظیم دریایی پس از دریافت پیمان وفاداری و حمایت نظامی راه خود را در مسیر ساحل دالماسی در پیش گرفت. ۱۰ اکتبر، کشتی‌ها در سواحل شهر زادار لنگر انداختند و صلیبیون پس از پیاده شدن، خود را آماده محاصره کردند. مردم زادار که یارای مقابله با نیروهای صلیبی را نداشتند، نمایندگان خود را فرستادند، تا با انریکو داندلو برای شرایط تسلیم شدن، مذاکره کنند. انریکو با پیشنهاد نمایندگان زادار موافقت کرد و بعد، از آن‌ها جدا شد تا موضوع را با رهبران صلیبی در میان بگذارد. اما در
موضوع را با رهبران صلیبی در میان بگذارد. اما در غیاب انریکو، سیمون مونت فورت که از مخالفان تغییر مسیر به سمت زادار بود، با نمایندگان مذاکره کرد و اهالی زادار را از دوستی و همراهی صلیبیون به‌خصوص فرانسویان مطلع ساخت، بنابراین نمایندگان به شهر بازگشتند. با بازگشت داندلو به همراه بارون‌ها و رهبران صلیبی، سیمون و گی ودو سرنی نامهٔ پاپ مبنی بر مخالفت وی با حملهٔ صلیبیون به شهر زادار برای رهبران صلیبی قرائت کردند. رهبران صلیبی که در شرایط دشواری قرار گرفته بودند، با توجه وعدهٔ خود به ونیزی‌ها و آگاهی از
بودند، با توجه وعدهٔ خود به ونیزی‌ها و آگاهی از مخالفت‌های بی‌مورد سیمون، اعلام کردند که ونیزی‌ها را در حمله و تسخیر زادار یاری می‌کنند. سیمون نیز به همراه نیروهای خود از سپاه اصلی جدا شدند و دور از آن‌ها چادرهای خود را برافراشتند. صلیبیون با تمام قوا به شهر حمله بردند و اهالی شهر در مقابل پارچهٔ صلیب‌دار از دیوار شهر آویختند، تا مشخص کنند که شهر تحت حمایت پاپ است؛ اما شهر پس از یک هفته تسلیم شد. پس از تصرف شهر، صلیبیون به غارت شهر پرداختند و تمامی غنائمی را که به دست آوردند را بین فرانک‌ها و ونیزی‌ها
را که به دست آوردند را بین فرانک‌ها و ونیزی‌ها تقسیم کردند. پس از سقوط زادار، جنگ چهارم صلیبی توسط پاپ مورد تکفیر قرار گرفت. صلیبیون فرانسوی فوراً نمایندگان خود را به رم فرستادند، تا از پاپ طلب بخشایش کنند. اینوست نیز از ندامت و پشیمانی آن‌ها، حکم خود مبنی بر تکفیر جنگ چهارم را لغو کرد و تمامی نیروهای صلیبی را بخشید. اما ونیزی‌ها از اعتراف به گناه خودداری می‌کردند و دلیل آن‌ها این بود که فتح زادار برای ایجاد ثبات در قلمروشان، حق آن‌ها بوده‌است. پاپ رسماً ونیزی‌ها را، که نصف بیشتر ارتش را تشکیل می‌دادند،
ونیزی‌ها را، که نصف بیشتر ارتش را تشکیل می‌دادند، تکفیر کرد. اما به فرانک‌ها اجازه داد تا سفر خود به همراه آن‌ها را ادامه دهند. پس از جنگ. غارت قسطنطنیه. ۱ ژانویه سال ۱۲۰۳، از جانب آلکسیوس آنجلیوس، نمایندگان فیلیپ سوابی، امپراتور مقدس روم و همسر ایرنه آنجلینا خواهر آلکسیوس آنجلیوس، وارد زادار شدند. آن‌ها پس از بازگویی داستان کودتای آلکسیوس سوم، از صلیبیون تقاضا کردند که به کمک شاهزاده بیزانس روند و وی را در رسیدن به تخت حکومت یاری رسانند. آلکسیوس آنجلیوس نیز قول داده بود که در قبال این خدمت و کمک، کلیسای
قول داده بود که در قبال این خدمت و کمک، کلیسای یونان را تحت فرمان کلیسای روم قرار دهد، با ارتشی بالغ بر ۱۰ هزار نفر به جنگ صلیبیی ملحق شود، به‌طور ثابت ۵۰۰ شوالیه را در سرزمین مقدس نگه دارد و ۲۰۰ هزار مارک نقره به صلیبیون بپردازد. این پیشنهاد در نظر صلیبیون جذاب بود، زیرا قرارداد حمل و نقل نیروهای صلیبی با ونیزی‌ها در ماه ژوئن به پایان می‌رسید و آن‌ها هنوز بدهی اولین سال خود را پرداخت نکرده بودند. اگر آن‌ها به آلکسیوس کمک می‌کردند، بر مسند فرمانروایی خود بنشیند، عمل جوانمردانه و صحیحی انجام می‌دادند و به
عمل جوانمردانه و صحیحی انجام می‌دادند و به این ترتیب هم از فقر نجات پیدا می‌کردند و هم سپاه صلیبی را برای مأموریتش در شرق تقویت می‌کردند. برخلاف تمام جذابیتی که این پیشنهاد داشت، اکثر نیروهای صلیبی میلی به پذیرش آن نداشتند؛ چرا که آن‌ها تازه برای حمله زادار مورد بخشایش قرار گرفته بودند و نمی‌خواستند دوباره خشم پاپ را برانگیزند. سپاه تا همین‌جا نیز خیلی تأخیر کرده بود و اکثر آن‌ها از انتظار بیش از این خسته شده بودند. بونیفاس مونفروا، بالدوین فلاندرز، لوییز بلوایی و هوگ سن پل، بدون حمایت سربازان عادی ارتش،
بلوایی و هوگ سن پل، بدون حمایت سربازان عادی ارتش، قراردادی امضا کردند که طبق آن صلیبیون متعهد می‌شدند که آنجلیوس را در تلاش برای سلطنت بیزانس یاری کنند. این تصمیم‌گیری با مخالفت شدیدی روبه‌رو شد. صدها نفر با خشم از ارتش خارج شدند و راه خود را به سوی سرزمین مقدس در پیش گرفتند. صدها نفر دیگر به کلی از مبارزه دست شستند و به سرزمین خود بازگشتند و آن‌هایی که باقی مانده بودند، به هیچ وجه با یکدیگر متحد، یکپارچه و هماهنگ نبودند. اگرچه سربازان عادی سرانجام به تغییر مسیر به سوی قسطنطنیه رضایت دادند، اما اصرار
تغییر مسیر به سوی قسطنطنیه رضایت دادند، اما اصرار داشتند که فقط مدت کوتاهی در آنجا بمانند و بعد با سرعت تمام به سوی شرق مدیترانه حرکت کنند. منبع‌شناسی. منابع اولیه. در میان منابع تاریخ‌نگاری مسلمان، به جز عزالدین بن اثیر (ف. ۶۳۰)، تقریباً هیچ‌یک التفاتی به جنگ صلیبی چهارم نداشته‌است و ابن واصل (ف. ۶۹۷ قمری)، ابوالفدا (۷۳۲ف. قمری)، مقریزی (ف. ۸۴۵)، ابن تغری (ف. ۸۷۴) و ابن فرات صرفاً به سقوط قسطنطنیه به‌طور گذرا اشاره کرده‌اند. تنها ابن اثیر است که در ذکر وقایع سال‌های ۵۹۹ و ۶۰۰ هجری در کتاب الکامل فی
وقایع سال‌های ۵۹۹ و ۶۰۰ هجری در کتاب الکامل فی التاریخ به شرح وقایع این جنگ پرداخته‌است و با توجه به اینکه وی از معاصران این رخداد بوده‌است، اثر وی به عنوان یک منبع اولیه حائز اهمیت است، هرچند در بیان مناسبات پیچیده بین شاهان و فئودال‌های اروپایی دچار اشتباهاتی شده‌است. به نظر می‌رسد وی از دو منبع معاصر خود بهره جسته باشد.
ارّه کردن یکی از شیوه‌های شکنجه و اعدام است. در این روش شخص قربانی از پا آویزان شده و دو نفر در طرفین قرار می‌گیرد و شروع به اره کردن از وسط پاهای او می‌کنند همچنین ممکن است در این روش اره کردن از سر شروع شود. اگرچه بعضی گمان دارند که این عمل هرگز انجام نشده‌است. روش‌ها. روش‌های گوناگونی از اره کردن به ثبت رسیده‌است. گفته می‌شود که در دوران کالیگولا، امپراتور روم، اره کردن از وسط شکم انجام می‌شده‌است. و در مراکش اره کردن از بین دو کشاله ران یا از جمجمه انجام می‌شده. در دوران باستان. ایران باستان. جمشید یکی
می‌شده. در دوران باستان. ایران باستان. جمشید یکی از پادشاهان اساطیری ایرانی بود. او سرانجام به‌خاطرِ خودبینی و غرور فرّه ایزدی را ازدست داد و سرانجام به دست ضحاک دو نیم شد. پروشات نخستین همسر داریوش دوم هخامنشی (۴۲۳ تا ۴۰۵ پ. م) و بانوی اول دربار بود. او بعد از ماجرای ترتخمه دستور اعدام همه اعضای خانواده استاتیرا، همسر پسرش اردشیر دوم، را داد. خواهر استاتیرا، روکسانا، اولین عضو خانواده بود که به وسیله ارّه دو نیم شد. هرمز چهارم شاه ساسانی بود که از ۵۷۹ تا ۵۹۰ میلادی بر تخت شاهی نشست. رفتار خشونت‌بار هرمز
۵۹۰ میلادی بر تخت شاهی نشست. رفتار خشونت‌بار هرمز چهارم با اشراف یک شورش فراگیر را به رهبری برادران ناتنی خودش بندوی و ویستهم/بستام آغاز کرد که هرمز چهارم را برکنار و پسر او، خسرو پرویز، را پادشاه خواندند. او سپس مجبور به تماشای اعدام همسر و یکی از پسرانش به روش اره کردن شد. سرانجام هرمز را نابینا کردند و بعد از مدتی او را کشتند.
آیت الله محمد شریف رازی ، عالم شیعه قرن چهاردهم و پانزدهم قمری بود. او شاگرد سید روح‌الله خمینی، سید شهاب‌الدین مرعشی نجفی و سید محمدرضا گلپایگانی بود. او کتاب‌های زیادی نوشته که مشهورترین آن گنجینه دانشمندان است. زندگینامه. شیخ محمد شریف رازی در رمضان ۱۳۴۰ قمری در ری متولد شد. او تا سیزده سالگی نزد پدرش پرورش یافت اما در سال ۱۳۵۳ قمری پدرش را از دست داد و مجبور شد همراه تحصیل، به کار مشغول شود. او در هفده سالگی به قم مهاجرت کرد و به تحصیل پرداخت. شیخ محمدشریف رازی، در ۳ شعبان ۱۴۱۶ قمری سکته کرد و در ۱۴۲۱
رازی، در ۳ شعبان ۱۴۱۶ قمری سکته کرد و در ۱۴۲۱ قمری در ۷۹ سالگی درگذشت. محل دفن وی قبرستان شیخان قم می‌باشد.&lt;/ref&gt; تألیفات. شریف رازی بیش از هر چیز به عنوان یک تراجم نگار معروف می باشد و مهمترین اثر وی گنجینه دانشمندان در 9 جلد و آثار الحجه در 2 جلد است که پیرامون تاریخ حوزه علمیه قم و شخصیت های روحانی جهان تشیع است. آثار وی بدین قرار است:
رادیو البرز در سال ۱۳۷۶ تحت عنوان رادیو البرز (مهارت) آغاز به کار کرد و در سال ۱۳۹۲ رادیو البرز به صدا و سیمای مرکز البرز ملحق شد. رادیو البرز بیست و چهار ساعته برنامه‌های خود را تولید و پخش می‌نماید. در حال حاضر مدیر صداوسیمای البرز علی صادق مقدسی می باشد.
ورزشگاه الثمامه() یک ورزشگاه فوتبال در الثمامه قطر است. ورزشگاه الثمامه یکی از هشت استادیومی بوده که مورد استفاده برای جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ و تورنمنت فیفا عرب کاپ ۲۰۲۱ و جام ملت های آسیا ۲۰۲۳ قرار گرفته است. موقعیت. ورزشگاه الثمامه در جنوب شهر دوحه و در حدود ۱۲ کیلومتری جنوب مرکز دوحه و منطقه سوق واقف، واقع شده‌است. تاریخچه. احداث استادیوم الثمامه در کشور قطر از سال ۲۰۱۷ آغاز شدو چهار سال طول کشید تا به پایان برسد. سرمایه‌گذاری این پروژه عظیم توسط مهندسی ال جابر قطر و شرکت ساخت و ساز تکفن از ترکیه و طراحی
جابر قطر و شرکت ساخت و ساز تکفن از ترکیه و طراحی آن به دست ابراهیم محمد جیده صورت پذیرفت. پس از پایان طراحی ورزشگاه الثمامه در سال ۲۰۱۸، جایزه بهترین طراحی بخش امکانات ورزشی و استادیوم‌های در دست ساخت MIPIM را کسب کرد. این جایزه نوآوری‌های فناوری در طراحی و ساخت و همچنین ارتباط آن‌ها با محیط زیست را مورد توجه قرار می‌دهد. افتتاح رسمی این ورزشگاه در تاریخ ۲۲ اکتبر سال ۲۰۲۱ با میزبانی چهل‌ونهمین فینال امیر کاپ بین تیم‌های السد و الریان انجام شد. معماری. گنجایش. این ورزشگاه برای جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ گنجایش
این ورزشگاه برای جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ گنجایش ۴۰۰۰۰ نفر رادارد و پس از جام جهانی این ظرفیت به ۲۰۰۰۰ نفر کاهش خواهد یافت و صندلی‌های آن به کشورهای در حال توسعه اهدا می‌شود. طراحی کلی. الثمامه نام درختی است که سن زیادی دارد و در این منطقه رشد می‌کند اما برخلاف نام گذاری آن شکل ظاهری ورزشگاه الثمامه شبیه به کلاه‌های نخی اعراب(گافیا) است. استفاده از این کلاه‌ها برای نشان دادن استقلال و عزت نفس بین اعراب رواج دارد. نمای این ورزشگاه که با حدود ۲۵۰۰۰ متر مربع، پانل‌های سوراخ پوشیده شده‌است، به رنگ سفید بوده و از
سوراخ پوشیده شده‌است، به رنگ سفید بوده و از تزئینات توری مانند بهره می‌برد. سقف سالن یک سازه کابلی است که با یک غشای سفید پوشانده شده‌است و در مجموع حدود ۳۵۰۰۰ متر مربع است. ارتفاع این ورزشگاه نیز حدوداً به ۴۳ متر می‌رسد. ویژگی‌های ورزشگاه. یکی از ویژگی‌های مهم این ورزشگاه وجود پنل‌های خورشیدی بر روی سقف آن است، این پنل‌ها برق مورد نیاز کل ورزشگاه را تأمین می‌کند و هیچ آسیبی به منابع طبیعی وارد نمی‌کند، همچنین وجود سیستم‌های خنک‌کننده برای زمین و جایگاه تماشاچیان این امکان را ایجاد می‌کند که هوای متعادلی
این امکان را ایجاد می‌کند که هوای متعادلی در ورزشگاه جریان داشته باشد؛ زمین‌های چندگانه تمرینی استخرهای سرپوشیده و… از دیگر امکانات این ورزشگاه می‌باشد. سیستم حمل و نقل. این ورزشگاه به دلیل نبود خط مترو فعال تنها توسط ایستگاه اتوبوس الغانیم در نزدیکی سوق واقف که در امتداد خط ایستگاه‌های اتوبوس دوحه است سرویس دهی می‌شود. نتایج مسابقات اخیر. جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲. ورزشگاه الثمامه میزبانی هشت بازی در جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ را بر عهده داشت. جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۳. ورزشگاه الثمامه میزبانی شش مسابقه در جام ملت‌های
ورزشگاه الثمامه میزبانی شش مسابقه در جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۳ را برعهده گرفت.
ورزشگاه ۹۷۴ () یا رأس ابوعبود سابق، یک ورزشگاه فوتبال در رأس ابوعبود، قطر بود که در ۳۰ نوامبر ۲۰۲۱ افتتاح شد. این ورزشگاه که با قرارگیری ۹۷۴ کانتینر حمل و نقل کامل شده بود میزبانی ۷ بازی در جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ را برعهده داشت و پس از آن برچیده شد. ورزشگاه ۹۷۴ اولین سازه موقتی بود که برای برگزاری بازی‌ها، در جام جهانی فوتبال مورد استفاده قرار گرفت. گفتنی است عدد ۹۷۴ پیش‌شماره تلفن کشور قطر نیز می‌باشد که از نکات قابل توجه در ساخت این ورزشگاه است موقعیت. ورزشگاه ۹۷۴ در شهر رأس ابوعبود، ۱۰ کیلومتری شرق مرکز
۹۷۴ در شهر رأس ابوعبود، ۱۰ کیلومتری شرق مرکز دوحه واقع شده‌است. طراحی و ساخت. این کانسپت ورزشگاه توسط معماران فنویک ایریبار طراحی شده‌است. ظرفیت ورزشگاه در حدود ۴۰۰۰۰ صندلی است؛ وسعت آن در زمینی به مساحت ۴۵۰۰۰۰ متر مربع در کنار آب و بر روی یک دماغه مصنوعی است. این ورزشگاه طراحی مدولار دارد و ۹۷۴ کانتینر حمل بازیافتی را در ادای احترام به تاریخ صنعتی سایت و کد شماره‌گیری بین‌المللی قطر (۹۷۴+) در خود جای داده، به عقیده مقامات قطر کل پروژه ادای احترام به بندر مجاور و سنت‌های دریایی دوحه است. برخی از کانتینرها
و سنت‌های دریایی دوحه است. برخی از کانتینرها دارای امکانات مورد استفاده یک ورزشگاه هستند. کانتینرها و صندلی‌های قابل حمل و نقل بوده و پس از برگزاری جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ برچیده شده و به عنوان کمک به سایر کشورهای توسعه نیافته جهان ارائه می‌شود. ساخت. روند خرید برای تبدیل به ورزشگاه در سال ۲۰۱۷ آغاز شد. ورزشگاه ۹۷۴ بر روی پلانی مستطیل شکل با لبه‌های کاملاً گرد ساخته شده‌است. از بیرون، محل برگزاری این تصور را ایجاد می‌کند که از آجرهای غول‌پیکر لگو در رنگ‌های مختلف ساخته شده‌است. چنین سازه‌ای به واسطه عناصر و
ساخته شده‌است. چنین سازه‌ای به واسطه عناصر و ظروف فولادی مدولار که به عنوان امکانات پشتیبان ورزشگاه عمل می‌کنند به دست آمد. این ورزشگاه به دلیل موقت بودن فاقد سیستم خنک‌کننده هوشمند می‌باشد اما نحوه طراحی آن به واسطه قرار گرفتن ورزشگاه در کنار خلیج فارس، مشکل تهویه مطبوع را برطرف خواهد کرد. این ورزشگاه پس از اتمام ساخت از سوی سیستم ارزیابی پایداری جهانی (GSAS) رتبه چهار ستاره را دریافت کرد. افتتاح. این ورزشگاه در ابتدا با نام ورزشگاه راس ابو عبود اعلام شد . در طی یک رویداد راه‌اندازی در ۲۰ نوامبر ۲۰۲۱، محل
در طی یک رویداد راه‌اندازی در ۲۰ نوامبر ۲۰۲۱، محل برگزاری رسماً به ورزشگاه ۹۷۴ تغییر نام داد. اولین بازی انجام شده در این ورزشگاه در تاریخ ۳۰ نوامبر ۲۰۲۱ در روز افتتاحیه جام عرب ۲۰۲۱ بین امارات متحده عربی و سوریه برگزار شد. این ورزشگاه در طول مسابقات میزبان شش مسابقه بود. پس از جام جهانی. ورزشگاه ۹۷۴ پس از اتمام جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ و برچیدن، قرار است برای انتقال و بازسازی در مالدونادوی اروگوئه برای میزبانی مسابقات جام جهانی فوتبال ۲۰۳۰ در صورت موفقیت‌آمیز بودن پیشنهاد این کشور مورد استفاده قرار بگیرد. پس
بودن پیشنهاد این کشور مورد استفاده قرار بگیرد. پس از اتمام بازی‌ها محل برگزاری بازسازی خواهد شد و اجزای آن مانند سقف و صندلی‌ها در سایر پروژه‌های ساختمانی ورزشی در خارج از قطر مورد استفاده قرار خواهند گرفت، به گفته مسئولان قطری پس از برچیدن، محل پاکسازی و به مناطق سبز تبدیل می‌شود. سیستم حمل و نقل. مترو راس ابو عبود نزدیک‌ترین ایستگاه به استادیوم است، این آخرین ایستگاه خط طلایی است که از مرکز دوحه می‌گذرد اما به خطوط قرمز و سبز نیز متصل می‌شود. نتایج مسابقات اخیر. جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲. ورزشگاه ۹۷۴ میزبان
اخیر. جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲. ورزشگاه ۹۷۴ میزبان هفت بازی در جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ بود.
قلعه ساکاموتو نام یک قلعه ژاپنی در ولایت اومی در دوره سنگوکو امروزی این قلعه در استان شیگا، اتسو، شیگا است. این قلعه در سال ۱۵۷۱ توسط آکچی میتسوهیده در کنار دریاچه بیوا ساخته شد. در غرب این قلعه کوه هیئی قرار دارد. این قلعه در ۱۵۸۶ میلادی متروک شد.
کلاته ملا یک روستا در بخش مرکزی شهرستان میامی است که در دهستان فرومد واقع شده‌است. این روستا تا دی ماه سال ۱۳۱۶ از توابع خراسان و سبزوار بوده و مردم آن به زبان فارسی خراسانی با لهجه سبزواری صحبت می‌کنند.کلاته ملا ۶۱ نفر جمعیت دارد.
کتاب‌اَنباشت (به زبان ژاپنی: 積ん読) به معنای اندوختن مواد خواندنی و و انباشتن آن‌ها در خانه بدون خواندنشان است. این واژه که یک واژهٔ عامیانه به‌شمار می‌رود، در اصل متعلق به دورهٔ میجی (۱۸۶۸-۱۹۱۲) است. جستارهای وابسته. جنون کتاب
الکسَندریا اُکاسیو-کورتز (؛ ؛ ؛ زادهٔ ۱۳ اکتبر ۱۹۸۹) فعال سیاسی، آموزگار، سازمان‌دهندهٔ جامعه و سیاستمدار دموکراتیک آمریکایی است که از ژانویه ۲۰۱۷ به عنوان عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از حوزه ۱۴ام نیویورک خدمت می‌کند. در تاریخ ۲۶ ژوئن ۲۰۱۸، اُکاسیو-کورتز با شکست یکی از اعضای با سابقهٔ کمیتهٔ مجلس دموکرات‌ها، جوی کراولی در حوزه انتخابی چهاردهم نیویورک، برندهٔ انتخابات حزب دموکرات در این منطقه شد. پیروزی که از آن به عنوان بزرگ‌ترین شکست غیرمنتظره در انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۲۰۱۸ یاد می‌گردد
در انتخابات میان‌دوره‌ای سال ۲۰۱۸ یاد می‌گردد اُکاسیو-کورتز یکی از اعضای سوسیالیست‌های دموکراتیک آمریکا است و توسط نهادهای سیاسی ترقی‌خواه و افراد متعددی مورد تأیید و حمایت قرار گرفته‌است. او جوان‌ترین نماینده زن کنگره در تاریخ آمریکاست. شغل. پس از دانشگاه، اُکاسیو-کورتز به برانکس بازگشت تا با کار در دو جا، متصدی بار و گارسون در رستورانی مکزیکی، به مادرش برای سلب حق اقامهٔ دعوا خانه‌شان پس از مرگ پدرش به دلیل سرطان، کمک کند. وی همچنین در آن دوره به عنوان آموزگار مشغول به کار بود و شرکت انتشاراتی با نام
آموزگار مشغول به کار بود و شرکت انتشاراتی با نام Book Avenue Press بنیان نهاد که هدفش ارائهٔ تصویری مثبت از برانکس به کودکان این منطقه بوده‌است. الکساندریا در سال ۲۰۱۶ در کمپین انتخاباتی ریاست جمهوری برنی سندرز مشغول به کار شد. با فعالیت در این کمپین و سفر به شهرهای مختلف آمریکا بود که وی متوجه شد تنها راه رسیدن به جایگاه‌های سیاسی، ثروت، تأثیر اجتماعی و قدرت نیست. بلکه ملاقات با افرادی که تمام زندگی‌شان را برای محافظت از جامعه‌شان وقف کرده بودند، الهام‌بخش ورود الکساندریا به عرصهٔ سیاست و تلاش برای اعمال
ورود الکساندریا به عرصهٔ سیاست و تلاش برای اعمال تغییرات در شرایط موجود بود. وی دارای لیسانس اقتصاد و روابط بین‌الملل با درجه عالی (cum laude) از دانشگاه بوستون است. وی از حامیان برنی سندرز در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۶ آمریکا بود. وی مورد تأیید باراک اوباما چهل و چهارمین رئیس‌جمهور آمریکا در انتخابات میان دوره ای ۲۰۱۸ آمریکا قرار گرفت.
در دانش سنگواره‌های باستانی به هر لایهٔ رسوبی که از قطعات استخوان، دندان، فلس، پیخال و دیگر واریزه‌های آلی تشکیل شده‌است استخوان‌لایه () می‌گویند.
لیزر فیبری نوعی لیزر حالت جامد است که ناحیه فعال آن (هسته‌ی) فیبر نوری آغشته به عنصرهای خاکی کمیاب مانند اربیم، ایتربیم، نئودیمیم، دیسپروزیم، پرازئودیمیم، تولیم و هولمیم می‌باشد. این عناصر مربوط به تقویت‌کننده فیبری هستند که عمل تقویت نور را بدون نیاز به تولید پرتو لیزر انجام می‌دهند. همچنین اثرات غیرخطی در فیبرنوری مانند پراکندگی رامان القایی یا ترکیب چهارموج، می‌توانند به‌عنوان ماده فعال برای لیزر فیبری، بهره تولید کنند. مزایا و کاربردها. مزایای استفاده از لیزر فیبری بر انواع دیگر لیزر عبارتند از: لیزر