payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اروپا در سال ۲۰۰۷ مورد تقدیر قرار گرفت. همچنین در سال ۲۰۰۷ پارلمان اروپا به اتفاق آراء به او رأی داد تا جایزه ساخاروف برای آزادی اندیشه به او اهدا شود. او سه بار برای دفاع شجاعانه‌اش در دفاع از حقوق بشر بازداشت شد، اما هرگز به هیچ جرمی متهم نشد. در سال ۲۰۰۵، او به مجلس ملی سودان منصوب شد و در آنجا برای ترویج اصلاحات قانونی و ایجاد قانون در سودان کار می‌کند.
گای تیس مربی بزرگ فوتبال بلژیک (زاده ۶ دسامبر ۱۹۲۲ در آنتورپ بلژیک - در گذشته در اول اوت ۲۰۰۳ در آنتورپ) بود. زندگی‌نامه. دوران بازیکنی وی از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۵۸ بود. او از سال ۱۹۵۴ به مربیگری فوتبال پرداخت. وی مربیگری تیم ملی بلژیک را از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۹ به عهده داشت. در جریان بازی‌های جام جهانی ۱۹۹۰ دوباره به تیم ملی بازگشت و سمت سرمربی گری را بر عهده گرفت و سرانجام در سال ۱۹۹۱ با دنیای مربی گری خداحافظی کرد. وی با تربیت نسلی از ستارگان ممتاز بلژیک نظیر یان کولمانز، انزو شیفو، اریک ژرتس، ژان ماری فاف و … تیم
انزو شیفو، اریک ژرتس، ژان ماری فاف و … تیم ملی این کشور را برای نخستین بار بعنوان یک تیم قدرتمند در سطح بین‌المللی مطرح نمود.
تپه بوزان پائین مربوط به هزاره اول (پیش از میلاد) - دوره اسلامی قرن ۶ تا ۸ ه.ق است و در شهرستان پیرانشهر، بخش لاجان، دهستان لاهیجان غربی، روستای قبه واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۶۸۲۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
هو یا (; زاده ) فعال حقوق بشر اهل چین است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. کار او بر روی جنبش دموکراسی چین، جنبش چینی زیست‌گرایی یا دفاع از محیط زیست و کمک به ویروس اچ‌آی‌وی در جمهوری خلق چین متمرکز شده‌است. هو یا مدیر میراث چهارم ژوئن است. پس از آنکه رهبران روستایی در چندین استان چین بیانیه‌ای را صادر کردند و خواستار حقوق زمین‌های خود شدند زیرا به خاطر اعمال سیاست زمین در چین و فساد، اموال آنان توقیف شده‌بود، این تصمیم هو یا منجر به دستگیری و حبس وی شد، زندانی شدن هو یا از سوی رهبران
و حبس وی شد، زندانی شدن هو یا از سوی رهبران روستایی در چندین استان چین مورد توجه قرار گرفت. در سوم آوریل ۲۰۰۸ او به ۵ سال زندان محکوم شد. هو یا پس از اینکه در مارس ۲۰۰۸ به اتهام «براندازی حکومت مرکزی» و تحریک کردن مردم اقرار کرد، محاکمه شد. محاکمه و بازداشت او توجهات بین‌المللی را به خود جلب کرد و هو یا به عنوان زندانی سیاسی شناخته شده مورد حمایت عفو بین‌الملل قرار گرفت. در نهایت هو در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۱ آزاد شد. در دسامبر ۲۰۰۸ پارلمان اروپا هو یا را به عنوان برندهٔ جایزه ساخاروف برای آزادی اندیشه معرفی کرد. به
جایزه ساخاروف برای آزادی اندیشه معرفی کرد. به هو در ۲۱ آوریل ۲۰۰۸ عنوان شهروند افتخاری پاریس اعطا شد. زندگی‌نامه. والدین هو یا از دانشجویان دانشگاه چینهوا در پکن و دانشگاه نانکای در تیانجین در سال ۱۹۵۷ بودند، والدین هو در هنگام جنبش ضد راستگرایی در زمان مائو تسه‌تونگ به لحاظ سیاسی به عنوان عناصر راست برچسب خوردند. پس از آن برای زندگی به مناطق دوردست در گانسو و هونان مهاجرت کرده کار می‌کردند و اغلب مجبور بودند تا سال ۱۹۷۸ با یکدیگر زندگی کنند، هنگامی که دنگ شیائوپینگ به قدرت رسید، برچسب سیاسی علیه آن‌ها لغو
به قدرت رسید، برچسب سیاسی علیه آن‌ها لغو شد. در سال ۱۹۹۶ هو یا از دانشکده اقتصاد پکن در رشته مهندسی اطلاعات فارغ‌التحصیل شد (دانشگاه اقتصاد و تجارت)، در ژانویه ۲۰۰۶، هو با (Zeng Jinyan) زنگ جینیان ازدواج کرد و اکنون یک دختر دارد. زنگ که جزو ۱۰۰ تن از قهرمانان و پیشگامان مجله تایم برای وبلاگ‌نویسی شده بود. در فوریه ۲۰۰۸ دستگیر گردید. او برای نشان دادن ابراز خشم خود از چین به عنوان میزبان بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ تحت نظر قرار گرفت و باتفاق همسر و دخترش در حصر خانگی به سر بردند و توسط وزارت امنیت کشور
در حصر خانگی به سر بردند و توسط وزارت امنیت کشور جمهوری خلق چین و وزارت امور خارجه مورد آزار و اذیت و آزار نیز قرار گرفتند؛ تا اینکه یک روز قبل از مراسم افتتاحیه در پکن ناپدید شدند. هو به آیین بودایی و بودیسم تبتی یا لامایی شاخه‌ای از مذهب بودایی اعتقاد دارد. او شروع به تمرین بودیسم پس از شورش‌های دانشجویی کرد.
ابوعلی منصور العزیزی الجوذری، منشی مخصوص (کاتب) "جوذر" از بزرگان خلافت فاطمی بود. جوذر به عنوان معتمد چهار خلیفهٔ نخست فاطمی انجام وظیفه می‌نمود. "زندگینامهٔ استادجوذر" با عنوان «سیرة الأستاذ جوذر»، با تکیه بر دانسته‌های کاتب در مورد اسرار اربابش (جوذر) و مکاتبات او با امامان اسماعیلی توسط ابوعلی منصور العزیزی نگاشته شده‌است. منصور به عنوان کارمندی طرف اعتماد به بایگانی‌های جوذر دسترسی کامل داشته و پس از مرگ وی، با هدف حفظ خاطرهٔ این سیاستمدار، اثر را نوشته و هر از چند گاهی تجربه‌های شخصی خود را نیز در آن
و هر از چند گاهی تجربه‌های شخصی خود را نیز در آن نقل می‌کند. منصور العزیزی دوازده سال (از ۹۶۱ م تا مرگ جوذر در۹۷۳ / ۳۶۲ ه. ق )در خدمت وی بوده‌است. سیره الجوذر اطلاعات مهمی پیرامون تاریخ سیاسی و تشکیلات و نظام اداری و تاریخ اجتماعی دولت فاطمیان در دوره معز و عزیز دربردارد.نوشته منصور العزیزی نگاه اجمالی نادری است به این دورهٔ زمانی که نه تنها یک روایت زندگینامه‌ای از سیاستمداری برجسته از دورهٔ آغازین عصر فاطمی ارائه می‌کند بلکه اظهارات شفاهی و مواد آرشیوی از دوره ای را گردآوری می‌کند که بیش از شصت سال از
از دوره ای را گردآوری می‌کند که بیش از شصت سال از حکومت فاطمی را در بر می‌گیرد.
سونات ویولن شماره ۴ در لا مینور، اُپوس ۲۳ اثر لودویگ فان بتهوون، یک سونات دونوازی برای ویولن و پیانو است که آهنگساز، آن را در سال ۱۸۰۱، یک سال پس از تصنیفِ سمفونی اول خود، ساخت و در اکتبرِ همان سال منتشر شد. بتهوون سونات ویولن شماره ۴ خود را به کُنت موریتس فون فریس (۱۷۷۷–۱۸۲۶)، نجیب‌زاده، بانکدار، و حامی هنر اهل اتریش، اهدا کرد. آهنگساز، افزون بر این دو سونات ویولن، دو اثر دیگرِ خود را نیز به این کُنت تقدیم کرد: یکی، در همان سال، کوئینتت زهی اُپوس ۲۹ در دو ماژور، و دیگری، ۱۱ سال بعد، یعنی در ۱۸۱۲، سمفونی
ماژور، و دیگری، ۱۱ سال بعد، یعنی در ۱۸۱۲، سمفونی شماره ۷ خود را نیز به این کنت تقدیم کرد. قرار بود این سونات همراه با سوناتِ ویولنِ بعدیِ بتهوون، یعنی سونات ویولن شماره ۵، اُپوس ۲۴، منتشر شود؛ اما این دو اثر، به دلیل متفاوت بودنِ اندازهٔ کاغذها، در نوبت‌های جداگانه و با دو شماره اُپوسِ جدا منتشر شدند. برخلاف سه سونات ویولنِ نخستِ بتهوون (سونات شماره ۱ و شماره ۲ و شماره ۳)، سونات شماره ۴ با اقبالِ منتقدان روبه‌رو شد. ساختار. این سونات از سه موومان تشکیل شده‌است: اجرای کاملِ سونات ویولن شماره ۴ بتهوون به‌طور
دفترهای نیما یک مجموعهٔ سه‌جلدی از آثار نیما به کوشش، تصحیح، تطبیق فرزند او شراگیم یوشیج است که توسط نشر رشدیه به چاپ رسیده است. جلد نخست "دفترهای نیما: مجموعه آثار منثور نیما" در سال ۱۳۹۶، جلد دوم "دفترهای نیما: مجموعه اشعار نیما «الف»" در سال ۱۳۹۷ و جلد سوم "دفترهای نیما: مجموعه یادداشت‌های روزانه نیما یوشیج" در سال ۱۳۹۹ منتشر شده است. دفترهای نیما: مجموعه آثار منثور نیما. جلد نخست کتابی مشتمل بر آثار منثور نیما یوشیج است. این کتاب با پرتره‌های بهمن محصص، هانیبال الخاص، علی گلستانه و منوچهر معتبر از نیما
هانیبال الخاص، علی گلستانه و منوچهر معتبر از نیما مصور شده‌است. به گفتهٔ شراگیم یوشیج بخشی از محتوای این کتاب پیش‌تر هرگز چاپ نشده بود؛ ازجمله نمایشنامه‌ای با عنوان "خواهش می‌کنم و" چند داستان کوتاه. دفترهای نیما: مجموعه اشعار نیما «الف». جلد دوم اشعار نیما یوشیج را در بر می‌گیرد. "دفترهای نیما: مجموعه یادداشت‌های روزانه نیما یوشیج". جلد سوم یادداشت‌های روزانهٔ نیما یوشیج است.
برج مدور مردکان () قلعه ای است که در شهرک مردکان در باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان قرار دارد. این برج در میان ساکنین محلی به «قلعهٔ شیخ» نیز معروف است. تاریخچهٔ برج. سر دروازهٔ برج سه کتیبه وجود دارد، که روی لایه سنگی مستطیلی شکل به زبان عربی نوشته شده‌است. بنابه کتیبهٔ اول، برج در دورهٔ سلطنت «فریبرز سوم» بنا شده‌است. کتیبهٔ دوم حکایت از آن دارد، که صاحب برج مدور مردکان مردکان «اسحق بن کاکولی» بوده و تاریخ ساخت آن به سال ۱۲۳۲ (میلادی) بازمی‌گردد. روی سومین کتیبه نیز نوشته شده‌است، که این ساختمان از سوی
کتیبه نیز نوشته شده‌است، که این ساختمان از سوی معماری به نام «عبد المجعد فرزدن مسعود» بنا گردیده‌است. مشخصات معماری. ارتفاع قلعه برج مدور مردکان مردکان ۱۶ متر می‌باشد. قلعهٔ موجود در اطراف برج شامل یک حیاط مستطیلی شکل است، که با دیوارهای سنگی دارای بلندی ۷ متر در هر زاویه احاطه شده‌است. مساحت کل حیاط به‌بُعد ۲۵ متر در ۲۵ متر است. در گوشه‌های دیوار قلعه، برج‌ها، طارمی‌ها و برج‌های دیده‌بانی قرار گرفته‌است. برج مدور مردکان از لحاظ طرح، دایره‌ای شکل می‌باشد، که رو به طبقات بالا کم‌کم باریک‌تر می‌گردد. برج در
رو به طبقات بالا کم‌کم باریک‌تر می‌گردد. برج در امتداد ارتفاع‌اش به سه بخش تقسیم می‌شود. این قسمت‌ها با گنبدها پوشانیده شده و با یکدیگر به واسطه پله‌هایی وصل می‌شود، که روی دیوار ساخته شده‌است. جهت روشن کردن طبقات دوم و سوم پنجره‌هایی به شکل نوار تنگ در داخل برج ساخته شده‌است، که از خارج ساختمان به سمت داخلش شدیداً گسترش می‌یابد. برج با استفاده از محلول آهک و سنگ آهک بنا گردیده‌است.
سونات ویولن شماره ۵ در فا ماژور، اُپوس ۲۴ اثر لودویگ فان بتهوون، یک سونات دونوازی برای ویولن و پیانو است که آهنگساز، آن را در سال ۱۸۰۱ ساخت و در همان سال منتشر شد. این سونات عموماً به نام سونات بهار معروف است؛ نامی که پس از درگذشتِ بتهوون به آن داده شد. بتهوون سونات ویولن شماره ۵ خود را، همچون سونات ویولن شماره ۴، به کُنت موریتس فون فریس (۱۷۷۷–۱۸۲۶)، نجیب‌زاده، بانکدار، و حامی هنر اهل اتریش، اهدا کرد. آهنگساز، افزون بر این دو سونات ویولن، دو اثر دیگرِ خود را نیز به این کُنت تقدیم کرد: یکی، در همان سال،
را نیز به این کُنت تقدیم کرد: یکی، در همان سال، کوئینتت زهی اُپوس ۲۹ در دو ماژور، و دیگری، ۱۱ سال بعد، یعنی در ۱۸۱۲، سمفونی شماره ۷ خود را نیز به این کنت تقدیم کرد. قرار بود این سونات همراه با سوناتِ ویولنِ قبلیِ بتهوون، یعنی سونات ویولن شماره ۴، اُپوس ۲۳، منتشر شود؛ اما این دو اثر، به دلیل متفاوت بودنِ اندازهٔ کاغذها، در نوبت‌های جداگانه و با دو شماره اُپوسِ جدا منتشر شدند. ساختار. این سونات از چهار موومان تشکیل شده‌است: اِسکِرتسو و تریویِ این اثر کوتاه است. اجرای کاملِ سونات ویولن شماره ۵ بتهوون به‌طور
اجرای کاملِ سونات ویولن شماره ۵ بتهوون به‌طور معمول ۲۲ دقیقه به‌طول می‌انجامد.
کریستوف یا کریستف () یک نام کوچک مردانه و یک نام خانوادگی است. این نام شکلِ آلمانی کریستوفر است. افراد مشهور با این نام از این قرارند:
باینتها براک () کوه صخره‌ای پر شیب و بلندی در پانماه موستاق، زیررشته‌ای از رشته‌کوه قراقروم است که در گلگت-بلتستان، پاکستان قرار دارد. این کوه با ارتفاع ۷٬۲۸۵ متر یکی از سخت‌ترین قله‌ها در جهان برای صعود است؛ به گونه‌ای که بین اولین صعود در سال ۱۹۷۷ و صعود دوم آن در سال ۲۰۰۱ بیست و چهار سال فاصله زمانی وجود داشته‌است. این کوه به دلیل وضعیت خاص خود که ترکیبی از ارتفاع زیاد از سطح دریا، ارتفاع زیاد نسبت به سطح محل و شیب زیاد است، حالتی ویژه و استثنایی دارد و از این جهت صعود آن بسیار دشوار بوده و کوهی بسیار
از این جهت صعود آن بسیار دشوار بوده و کوهی بسیار فنی و سطح بالا در کوهنوردی تخصصی به شمار می‌رود. موقعیت. باینتها براک در سمت شمالی یخچال بیافو که یکی از مهم‌ترین یخچال‌های طبیعی قراقروم مرکزی است، قرار دارد. این کوه در ۷۵ کیلومتری شمال سکردو که مهم‌ترین شهر منطقه است و حدود ۳۰ کیلومتری شمال آسکوله واقع شده است.
پاینت () یک واحد اندازه‌گیری حجم در سیستم‌های واحد اندازه‌گیری بریتانیا و آمریکا و در هر دو، برابر با یک-هشتم گالون می‌باشد. تعاریف. پاینت مایع آمریکایی. در ایالات متحده، یک پاینت مایع یک-هشتم گالن مایع (۲۳۱ اینچ مکعب) تعریف می‌شود. پاینت خشک آمریکایی. در ایالات متحده، یک پاینت خشک برابر با یک-هشتم گالن خشک است.
مرتضی مرادیان (زادهٔ ۶ بهمن ۱۳۴۴) دیپلمات ایرانی و سفیر کنونی ایران در مجارستان می‌باشد. او پیشتر سفیر ایران در کره شمالی و دانمارک نیز بوده‌است. وی دارای کارشناسی ارشد در رشته روابط بین‌الملل از دانشگاه وزارت امور خارجه و به زبان‌های انگلیسی و عربی مسلط است.
سکستوس ژولیوس سزار، یک پرایتور رومی در سال ۲۰۸ پیش از میلاد در طول جنگ دوم پونیک بود. بنظر می‌رسد که او اولین فرد خاندان سزارهای ژولیایی بود. خانواده. خاندان سزارهای ژولیایی. سکستوس اولین عضو خاندان سزارهای ژولیایی است که نام آن در منابع تاریخی پیدا شده‌است. از نام پسرش که سکستوس است می‌توان فهمید که نام پدرش، لوسیوس بوده‌است و به احتمال زیاد این لوسیوس همان لوسیوس ژولیوس لیبوی دوم پسر لوسیوس ژولیوس لیبو است. اما اگر این احتمال وجود نداشته باشد نمی‌توانیم بگوییم که نام‌خانوادگی پدر سکستوس سزار بوده یا نه.
که نام‌خانوادگی پدر سکستوس سزار بوده یا نه. فرزندان. سکستوس حداقل دو فرزند داشته‌است: مقام و کار. در سال ۲۰۸ پیش از میلاد مقام پرایتوری استان سیسیل به وی اعطا شد. با توجه به فرماندهی لژیونهایی که از بازماندگان نبرد کانای تشکیل شده بودند، هنگامی که کنسول مارکوس کلودیوس مارسلوس و تیتوس کوینکسیوس کریسپینوس که موقعیت هانیبال را می‌دیدند، فاجعه بزرگی به وقوع پیوست، مارسلوس کشته شد.
شتاینباخ یک شهرداری در آلمان است که در آیشسفلد (ناحیه) واقع شده است. شتاینباخ ۵۸۰ نفر جمعیت دارد.
کاراوان پالیس گروه الکترونیک سوینگ فرانسوی است که از سال ۲۰۰۸ کار خود را آغاز کرده است. کاراوان پالیس از نوازنده‌ها و گروه‌های موسیقی مختلفی از جمله جنگو راینهارت، لایونل همپتون، ویتالیک و دفت پانک تاثیر گرفته است و اولین آلبوم استودیویی آنها در سال ۲۰۰۸ با نام کاراوان پالیس توسط واگرام منتشر شد. تاریخچه. در ابتدا گروه از سه عضو اصلی تشکیل شده بود. لویچ باروک به پروژه‌ی گروه علاقه‌مند شد و برای گروه یک استودیو رزرو کرد و چند کنسرت نیز برای گروه ترتیب داد. برای اجراهای زنده نوازنده‌های بیشتری نیاز بود که این
اجراهای زنده نوازنده‌های بیشتری نیاز بود که این نوازنده‌ها از طریق مای اسپیس پیدا شدند. بعد از انتشار چند تک‌اهنگ در اینترنت گروه به شهرت نسبی رسید. از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۷ آنها یک سال را به برگزاری کنسرت در فرانسه اختصاص دادند و اولین فستیوالی که در آن شرکت کردند، فستیوال جز جنگو راینهارت در سال ۲۰۰۷ بود. بعد از این درخشش، گروه با ناشر فرانسوی، واگرام موزیک، قراردادی امضا کرد و تا یک سال بعد مشغول به ساخت و ضبط موزیک برای اولین آلبوم خود شدند. اولین آلبوم گروه به نام کاراوان پالیس در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۸ منتشر شد که
به نام کاراوان پالیس در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۸ منتشر شد که با تحسین منتقدان برای مایه‌های جاز کلاسیک آلبوم همراه بود که تنها در فرانسه بری ۶۸ هفته متمادی در رده یازدهم پرفروش‌ترین آلبوم‌ها قرار گرفت. در ۳ اکتبر ۲۰۱۱ کاراوان پالیس آلبومی تک آهنگه به نام تصادف را منتشر کردند که حاوی دو آهنگ جدید و چهار ریمیکس از آهنگ‌های پیشین آنها بود.
نومریوس ژولیوس سزار، پسر دوم لوسیوس ژولیوس لیبوی دوم و برادر کوچکتر سکستوس ژولیوس سزار بود. خانواده. پدر و مادر. پدر وی لوسیوس ژولیوس لیبوی جوانتر بود که احتمالاً تنها پسر لوسیوس ژولیوس لیبو و همسرش سسیلیا متیلا بود. همسران و فرزندان. همسران. از همسران وی اطلاعاتی در دسترس نیست اما با توجه به این که خودش در منابع تاریخی بوده‌است ولی از همسرانش اطلاعی نبوده‌است می‌توان نتیجه گرفت که وی همسری نداشته‌است. فرزندان. علاوه بر همسران از فرزندان وی نیز اطلاعاتی موجود نیست بنابراین احتمال این‌که وی فرزندی نداشته
نیست بنابراین احتمال این‌که وی فرزندی نداشته باشد بیشتر می‌شود.
لوسیوس ژولیوس ال. ف. ال. ن. لیبو، یکی از اعضای خاندان باستانی پاتریسیان ژولیایی بود که در سال ۲۶۷ پیش از میلاد کنسول‌گری را برعهده گرفت و پیروزی های مهم نظامی‌ای را بدست آورد. خانواده. پدر و مادر. پدر. از نام پدر او اطلاعی نیست اما با توجه به نام نوه‌هایش (که لوسیوس نبود) می توان نتیجه گرفت که نام پدرش لوسیوس بود. مادر. از مادر وی هیچ اطلاعاتی اعم از نام و خانواده و... موجود نیست. همسران و فرزندان. همسر(ان). نام همسر وی سسیلیا متیلا بود که از او اطلاعات دیگری جز نامش موجود نیست. فرزند(ان). لوسیوس تنها یک
جز نامش موجود نیست. فرزند(ان). لوسیوس تنها یک پسر هم‌نام خود داشت که برای این که با او اشتباه گرفته نشور به او می گفتند: لوسیوس ژولیوس لیبوی جوان‌تر که دارای دو فرزند بود.
لوسیوس ژولیوس لیبوی جوانتر (دوم)، احتمالاً تنها پسر لوسیوس ژولیوس لیبو و همسرش سسیلیا متیلا و پدر نومریوس ژولیوس سزار و سکستوس ژولیوس سزار بود. خانواده. پدر و مادر. پدر. پدر وی لوسیوس ژولیوس لیبو که یکی از اعضای کنسول‌گری در سال ۲۶۷ پیش از میلاد بود که یک پیروزی مهم نظامی را بدست آورد. مادر. مادر وی سسیلیا متیلا تنها همسر لوسیوس لیبو بود. همسران و فرزندان. همسران. از همسر(ان) وی هیچ اطلاعاتی حتی نامشان یا قبیله‌شان نیز در دسترس نیست. فرزندان. او دارای دو پسر به نامهای نومریوس ژولیوس سزار و سکستوس ژولیوس
پسر به نامهای نومریوس ژولیوس سزار و سکستوس ژولیوس سزار بود که سکستوس سومین جد از ژولیوس سزار بود.
قلعهٔ چهارگوش مَردَکان () یک بنای باستانی واقع در شهرک مردکان شهر باکو است. این قلعه از سوی «اخستان یکم» فرزند «منوچهر بزرگ سوم» به صورت چهارگوش در اواسط قرن ۱۴ بنا گردیده‌است. قلعه به افتخار پیروزی «آخسیتان یکم» بر دشمن ساخته شده‌است. قلعه مردکان روزگاری به منزلهٔ پناهگاه فئودالها و برج دیدبانی مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است. ویژگی‌های معماری. قلعهٔ مردکان به شکل چهارگوش ساخته شده‌است. داخل قلعه به پنج قسمت تقسیم می‌شود. بنا ۶ اتاق را دارا ست. حیاط داخلی‌اش به بعد ۲۵ متر در ۲۵ متر است. ارتفاع برج به ۲۲ متر
به بعد ۲۵ متر در ۲۵ متر است. ارتفاع برج به ۲۲ متر می‌رسد. ضخامت آن در سمت پایین ۲٫۱۰ متر و در قسمت بالا ۱٫۶۰ متر است. قلعه واجد ۷۶ راه‌پله می‌باشد. در حیاط قلعه ۱۰۸ چاه خالی وجود دارد، که روزگاری جهت ذخیرهٔ مواد غذایی مورد استفاده واقع می‌شده‌است. دم در ورودی قلعه یک چاه ۲۵ متری نیز وجود دارد. جستارهای وابسته. برج مدور مردکان (باکو) مردکان
«رسوایی در بوهم» () اولین داستان کوتاه و سومین داستان شرلوک هلمز است که توسط آرتور کانن دویل نوشته شده‌است. در این داستان شخصیت آیرین آدلر معرفی می‌شود.
تاریخچه ده عباسقلی. دهِ عباسقلی یا قریهٔ ملاخلیفه نام اولیهٔ آبلش در شهر تشان در استان خوزستان است. این نام اصلی کوی آبلش از دوران اولیهٔ شکل‌گیری این منطقه بود.عباسقلی طیّب (درگذشته به ۱۳۴۹ خورشیدی) معروف به مشهدی عباسقلی فرزند ابوالفتح طیّب فرزند میرزامحمد طیّب فرزند علی سینا طیّب فرزند علی باز طیّب از بزرگان طایفه تاج طیب ایران از ایل طیبی دفن‌شده در کوی آبلش است.خود عباسقلی طیب از مهاجران استان کهگیلویه و بویر احمد به‌دلیل اختلافات قومی و جنگ‌های قبیله‌ای با برادرزادگان خود است. باید دانست پیش از ورود
با برادرزادگان خود است. باید دانست پیش از ورود خاندان عباسقلی طیب، خاندان وکیل خان طیب برادر قیصرخان حاکمان اولیهٔ آبلش و زمین‌های اطراف آن بودند؛ ولی بعد از انتصاب سید حسین طباطبایی رئیس‌التجار بهبهانی از سوی محمدعلی شاه به عنوان حاکم بهبهان و آغاز حاکمیت او، عباسقلی طیب توانست از طریق روابط دوستانه و گفتگو با شماری از بزرگان بهبهان، از رئیس‌التجار حکم خان و تام‌الاختیاری منطقهٔ آبلش و زمین‌های مربوط به آن را بگیرد.بعدها با تصویب قانون نامگذاری جدید شهرها و روستاهای ایران، نام دیگرِ منطقه که هم‌اکنون آبلش
روستاهای ایران، نام دیگرِ منطقه که هم‌اکنون آبلش است بر این منطقه گذاشته شد.از تاریخ سه شنبه، ۲۶ دی ماه ۱۳۹۱ طبق گزارش و اعلام وزارت کشور، بخش تشان به شهر تغییر یافت و آبلش نیز از حوزهٔ روستایی خارج شد. اکنون نام رسمی آبلش در حوزهٔ جغرافیایی شهر تشان، «کوی آبلش» است.
دیر دورچستر () که پیشتر یک کلیسای جامع سنت پیتر و سنت پل بوده و گفته می‌شد در دورچستر آن تمز، در حدود ۸ مایلی (۱۳ کیلومتر) جنوب شرقی آکسفورد قرار دارد. معماری کلیسا بر اساس یک کلیسای جامع می‌باشد. الکساندر، اسقف لینکلن در سال ۱۱۴۰ دیر دورچستر را تأسیس کرد.
گلدیلاکس و سه خرس (در اصل داستان سه خرس) داستان عامیانهٔ انگلیسی از قرن هجدهم است که سه نسخه از آن وجود دارد. نسخهٔ اصلی داستان قصهٔ پیرزن بدکاری را روایت می‌کند که به خانهٔ جنگلی سه خرس مجرد، درحالی که آن‌ها در خانه نیستند، وارد می‌شود. او روی صندلی‌های آنان می‌نشیند، حلیم آن‌ها را می‌خورد و در تخت آن‌ها می‌خوابد. زمانی که خرس‌ها به خانه برمی‌گردند او از جایش بلند می‌شود و از پنجره فرار می‌کند. در نسخهٔ دوم داستان جای پیرزن با دخترکی به نام گلدیلاکس (موطلایی) عوض می‌شود و در نسخهٔ سوم و معروف‌تر قصه به جای
عوض می‌شود و در نسخهٔ سوم و معروف‌تر قصه به جای سه خرس مجرد خرس مادر، خرس پدر و خرس بچه جایگزین شده‌اند. قصه‌ای که در ابتدا یک حکایت شفاهی وحشت‌انگیز بود بعدها به یک داستان خانوادگی دوست‌داشتنی تبدیل شد که تنها مایهٔ اندکی از هراسناکی در خود دارد. این قصه مایهٔ تفسیرهای متعدد شده و از آن فیلم‌ها، اپراها و آثار هنری دیگری ساخته شده‌است. «گلدیلاکس و سه خرس» یکی از محبوب‌ترین داستان‌های عامیانه در زبان انگلیسی است. اصل گلدیلاکس نیز بر اساس داستان دخترکی که در این داستان به نام گلدیلاکس شناخته می شود نامگذاری
این داستان به نام گلدیلاکس شناخته می شود نامگذاری شده است. داستان. در نسخهٔ کلاسیک رابرت ساوتی، سه خرس—یکی بزرگ، یکی متوسط و یکی کوچک—در خانه‌ای جنگلی با هم زندگی می‌کنند. هرکدام کاسهٔ مخصوص غذای خود (فرنی)، صندلی مخصوص و تختخواب مخصوص خود را دارند. آن‌ها مهربان، تمیز و مهمان‌نواز توصیف شده‌اند. روزی، هنگام خنک شدن فرنی، برای پیاده‌روی از خانه بیرون می‌روند. در این هنگام، پیرزنی بی‌ادب و سرزده وارد خانه می‌شود. او ابتدا از پنجره و سوراخ کلید به داخل نگاه می‌کند، سپس در را باز کرده و وارد می‌شود. او فرنی
می‌کند، سپس در را باز کرده و وارد می‌شود. او فرنی خرس بزرگ را می‌چشد و آن را بسیار داغ می‌یابد، فرنی خرس متوسط را سرد، و فرنی خرس کوچک را «درست به اندازه» می‌یابد و تمامش را می‌خورد. سپس روی صندلی خرس بزرگ می‌نشیند، که خیلی سخت است، بعد روی صندلی خرس متوسط که زیادی نرم است، و در نهایت روی صندلی خرس کوچک می‌نشیند که در اثر سنگینی‌اش می‌شکند. سپس وارد اتاق‌خواب می‌شود: تخت خرس بزرگ را خیلی بلند، تخت خرس متوسط را خیلی عریض، و تخت خرس کوچک را «درست به اندازه» می‌یابد و روی آن به خواب می‌رود. خرس‌ها بازمی‌گردند
و روی آن به خواب می‌رود. خرس‌ها بازمی‌گردند و یکی‌یکی متوجه می‌شوند کسی غذایشان را خورده، روی صندلی‌شان نشسته، و در تخت‌شان خوابیده. بچه‌خرس فریاد می‌زند: «کسی روی تخت من خوابیده… و هنوز هم آنجاست!» پیرزن از خواب می‌پرد، از پنجره بیرون می‌پرد و هرگز دوباره دیده نمی‌شود. نسخه‌های بعدی. در نسخه‌های بعدی که محبوب‌تر شدند، پیرزن جای خود را به دختری جوان، کنجکاو و بی‌پروا با موی طلایی به نام «گُلدیلاک» داد. همچنین سه خرس به یک خانواده متشکل از «بابا خرس»، «مامان خرس» و «بچه‌خرس» تبدیل شدند. در این روایت‌ها،
خرس» و «بچه‌خرس» تبدیل شدند. در این روایت‌ها، گلدیلاک نیز وارد خانه می‌شود، غذای آن‌ها را می‌چشد، صندلی‌ها را امتحان می‌کند و در نهایت روی تخت بچه‌خرس به خواب می‌رود. وقتی خرس‌ها بازمی‌گردند، از دیدن آثار حضور فرد غریبه شگفت‌زده می‌شوند. بچه‌خرس در نهایت گلدیلاک را در تخت خود پیدا می‌کند. گلدیلاک از خواب بیدار شده، وحشت‌زده فرار می‌کند. در برخی روایت‌ها، گلدیلاک از خانه می‌گریزد و قول می‌دهد دیگر چنین کاری نکند. در برخی نسخه‌های دیگر، خرس‌ها او را می‌بخشند یا به خانه بازمی‌گردد. اما در نسخهٔ اولیهٔ ساوتی،
یا به خانه بازمی‌گردد. اما در نسخهٔ اولیهٔ ساوتی، سرنوشت پیرزن مبهم است و تنها از فرار او گفته شده‌است. عناصر داستانی. این داستان از «قانون سه‌تایی» در ادبیات بهره می‌برد: سه کاسهٔ فرنی، سه صندلی، سه تخت، سه خرس. هم کنش‌های گلدیلاک و هم واکنش‌های خرس‌ها در سه مرحله اتفاق می‌افتد. این ساختار باعث حفظ ریتم داستان و یادگیری تدریجی کودک می‌شود. کریستوفر بوکر در کتاب "The Seven Basic Plots" می‌نویسد که این ساختار «سه‌گانگی دیالکتیکی» دارد، جایی که اولی زیاد است، دومی کم، و سومی "درست به اندازه". این الگو در
دومی کم، و سومی "درست به اندازه". این الگو در روان‌شناسی، اقتصاد و حتی اخترفیزیک نیز با عنوان «اصل گلدیلاک» (Goldilocks Principle) شناخته می‌شود—برای مثال، سیاره‌ای که نه خیلی داغ است، نه خیلی سرد، و برای حیات مناسب است، در «منطقهٔ گلدیلاک» قرار دارد. تفسیرها. در کتاب "قصه‌های کلاسیک توضیح‌دار" اثر ماریا تاتار، این داستان به عنوان یک افسانهٔ هشداردهنده برای کودکان معرفی می‌شود که در مورد احترام به حریم خصوصی دیگران و عواقب ورود بی‌اجازه به مکان‌های ناشناخته هشدار می‌دهد. برونوو بتلهایم، روان‌کاو مشهور، در
هشدار می‌دهد. برونوو بتلهایم، روان‌کاو مشهور، در کتاب "کودکان به قصه نیاز دارند" گلدیلاک را دختری «زیبا، جذاب اما بدون رشد شخصیتی» معرفی می‌کند و می‌گوید داستان، کودک را در عبور از مرحله‌های رشد روانی کمک نمی‌کند. او معتقد است داستان با پایانی مبهم، پیام امیدبخشی ارائه نمی‌دهد. اما آلن سی. المز در کتاب "راهنمای روان‌زیست‌نگاری" با دیدگاهی متفاوت، داستان را دربارهٔ «نظم، تمیزی و رعایت چارچوب‌های محیطی» می‌داند و معتقد است بیشتر کودکان خود را با خرس‌های منظم همذات‌پنداری می‌کنند تا با گلدیلاک.
محمدبن عبدالملک همدانی (۴۶۳ق-۵۲۱ق)، مُکَنّیٰ به ابوالحسن، مورخ قرن پنجم و ششم هجری بود که به ابن همدانی نیز شهرت داشته؛ چرا که پدرش، همدانی بود. نسبت «الفَرَضیُّ» به علت استاد بودن پدرش در دانش "فرائض" به او داده شده بود. فرائض دانشی است که چگونگی تقسیم ارث برمستحقان بوسیلهٔ آن دانسته می‌شود. پدرش، معروف به مقدسی، از مردم همدان بوده که در بغداد می‌زیسته‌است. ابن همدانی نیز در تاریخ و حدیث استاد بود. او و پدرش، هر دو در کنار قبر «ابوالعباس بن سریج» در بغداد به خاک سپرده شده‌اند. او یکی از تاریخ‌نگاران
به خاک سپرده شده‌اند. او یکی از تاریخ‌نگاران برجسته، اما گمنام تاریخ می‌باشد. دانشوری آگاه به تواریخ و اخبار دولت‌ها، شاهان و رویدادهای زمان خود بوده‌است. وی رویدادهای چند دوره مشخص را هم از لحاظ زمانی و هم از حیثیت مکانی، به دو صورت همگانی و ویژه نگاشته‌است. ثبت تاریخ عمومی جهان اسلام در سده‌های چهارم و پنجم هجری و اخبار و حوادث ایران زمین و عراق عرب از دوره بوییان (آل بویه) تا عباسیان به مدت ۶۰ سال و همچنین وقایع دوره سلجوقی، از فعالیت‌های او می‌باشد. آثار متعددی از او به جای مانده‌است که عمدتاً در زمینه
متعددی از او به جای مانده‌است که عمدتاً در زمینه تاریخ و بیشتر ذیل بر تاریخ پیشین است. ازاین‌رو می‌توان او را یک مورخ ذیل‌نویس، فزون‌ساز و کمال‌پرداز شناخت.
پَتَر یک روستا (ده) در جماعت پَتَر واقع در ناحیهٔ کان بادام ولایت سغد کشور تاجیکستان است.
فلیکس بونفیلز عکاس فرانسوی در نیمهٔ دوم سده ۱۹ میلادی بود. فلیکس و همسرش لیدی در سال ۱۸۶۷ میلادی، یک آتلیه عکاسی در بیروت دایر کردند و عکس‌های تاریخی مهمی از فرهنگ و وضعیت زندگی مردمان خاورمیانه را ثبت کردند.
قصهٔ پریان یا افسانه‌های پریان یا داستان‌های جن و پری (به انگلیسی: Fairy Tale) یک نوع از داستان کوتاه است که ویژگی‌های معمول شخصیت‌های فانتزی و قالباً تخیلی فولکلور مانند، دورف‌ها، الف‌ها، جن، دیوها، غول، کوتوله‌ها، ترول‌ها، پری، جادوگران، حیوانات سخنگو و معمولاً سحر و جادو یا تبادل افسانه‌ها را در بر می‌گیرد. این افسانه‌ها ممکن است از روایتها و منابع محلی توصیف شده باشند. در بحث فنی کمتر واژه‌ای می‌توان جهت برابری یا مشابه با آن پیدا کرد که هم در برگیرندهٔ موجودات تخیلی باشد و هم پیوند خورده با افسانه‌ها و
تخیلی باشد و هم پیوند خورده با افسانه‌ها و ادبیات محلی باشد، در این گونه داستان‌ها معمولاً اتفاقات به شکلی ترسناک و عجیب شروع می‌شوند، در ادامهٔ یا میانهٔ داستان شکلی معمایی به خود می‌گیرند و در پایان، معمولاً با خوبی و خوشی به سَر می‌رسند. این داستان‌ها اغلب در زمان و مکانی نامشخص رخ می‌دهند و با عباراتی مانند «روزی روزگاری» یا «یکی بود، یکی نبود» آغاز می‌شوند. افسانه‌های پریان با تاریخچه‌ای غنی و تأثیری گسترده بر فرهنگ‌ها و نسل‌های مختلف، همچنان به عنوان بخش مهمی از ادبیات و هنر جهانی محسوب می‌شوند و