payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قلعه ادو کشتند. قتل او ضربه سختی به نظام باکوفو و روحیه دولتمردان آن زد. مرگ او پایان استبداد حکومت شوگون بود و باکوفو دیکتاتوری را که با بی رحمی و خشونت خود توانسته بود حکومت شوگون سالاری را بر پا نگه دارد از دست داد. با این وجود شماری از نویسندگان تصمیم ای نائوسوکه را در گشودن دروازه‌های ژاپن ستایش کردند به سبب اینکه این امر در ده سال آینده گرایش‌ها و سیاست‌هایی بار آورد که در جریان تحول ژاپن اهمیت حیاتی داشت.
مارسل دوامل (؛ – ) هنرپیشه، ناشر، مترجم، و فیلم‌نامه‌نویس طرفدار جنبش هنری فراواقع‌گرایی اهل فرانسه بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "جرم موسیو لانگه"، "آب‌سنگ‌های مرجانی" اشاره کرد.
پادشاهی در اسکاتلند برای اولین توسط کنت مک‌آلپین در سال ۸۴۳ میلادی پایه‌گذاری شد و تا سال ۱۷۰۷ میلادی که مصوبه‌های ۱۷۰۷ اتحاد انگلستان و اسکاتلند امضا شد ادامه یافت. فهرست پادشاهان. خاندان آلپین (۸۴۸–۱۰۳۴). † Eochiad was a son of Run, King of Strathclyde, but his mother was a daughter of Kenneth I. بازگشت استوارت‌ها به سلطنت (۱۶۶۰–۱۷۰۷). For the British monarchs see فهرست فرمانروایان بریتانیا.
سورتمه لنگرود در منطقه گردشگری آبچالکی و لیلاکوه احداث شده و طول مسیر این سورتمه ۱۲۰۰ متر است. منظره این سورتمه از بالا به شهرهای لنگرود، املش، رودسر، رحیم آباد، شلمان و چمخاله مشرف است. عملیات احداث این سورتمه از ۸ سال پیش آغاز اما به دلیل پرونده قضایی افتتاح آن بارها به تأخیر افتاد. البته این سورتمه بارها توسط لاهوتی نماینده لنگرود در مجلس شورای اسلامی افتتاح شده‌است. این مجموعه گردشگری شامل پروژه تله‌کابین نیز می‌باشد و عملیات احداث آن هم آغاز شده‌است. مکان این مجموعه فرهنگی-گردشگری در نقشه گوگل را از
حدود یک سوم آلمانی‌ها در دهه ۱۹۳۰ کاتولیک بودند. کلیسای آلمان در مقابل ظهور نازیسم مخالفت خود را نشان دادند، اما حزب مرکزی کاتولیک در ۱۹۳۳ از بین رفت و ممنوع شد. آدولف هیتلر و چندین نازی کلیدی کاتولیک بودند، اما در جوانی علیه کلیسا شدند. در حالی که ماده ۲۴ پیمان حزبی NSDAP خواستار به رسمیت شناختن مسیحیان و پیمان Reichskonkordat 1933 با واتیکان بود که خواهان تضمین آزادی مذهب کاتولیک‌ها بود، نازی‌ها اساساً با مسیحیت دشمنی داشتند و کلیسای کاتولیک در آلمان نازی با آزار و اذیت روبرو شد. مطبوعات، مدارس و
نازی با آزار و اذیت روبرو شد. مطبوعات، مدارس و سازمان‌های جوانان بسته شد، اموال مصادره شد. سلسله مراتب کلیسا در تلاش بود تا با دولت جدید همکاری کند، اما در سال ۱۹۳۷ میلادی، پانتئون انیسیلیک متی بلرنندر دولت را به «خصومت اساسی» با کلیسا متهم کرد. حزب مرکزی کاتولیک یک نیروی اجتماعی و سیاسی در آلمان بود که غالباً پروتستان بودند. این حزب به شکل‌دادن قانون اساسی وایمار در پایان جنگ جهانی اول کمک کرد و در دولت‌های مختلف ائتلافی جمهوری وایمار (۱۹۳۳–۱۹۳۳ / ۳۴) شرکت کرد. با متحدان سوسیال دموکرات و حزب دموکرات از
کرد. با متحدان سوسیال دموکرات و حزب دموکرات از حزب چپ آلمان همکاری داشتند، در سال ۱۹۳۲، این حزب به عنوان یک حزب شناخته شده بود.
گروه توسا کیننو ; به معنای تحت الفظی گروه وفاداران به امپراتور در (قلمروی) توسا یک انجمن در قلمروی توسا در ژاپن بود. اساس فعالیت این حزب بر سون‌نو جوای به معنی حرمت‌گزاری به امپراتور، اخراج اجنبی قرار گرفته بود. سون‌نو جوای نوعی فلسفه سیاسی و جنبش اجتماعی برخاسته از آئین کنفوسیوسی بود که به شکل شعار سیاسی در دههٔ ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ در طی باکوماتسو، دوران پایانی شوگون‌سالاری توکوگاوا در ژاپن رایج شد. این حزب توسط تاکچی هانپیتا در سال ۱۸۶۱ در قلمروی توسا تشکیل شد. در ماه نهم همان سال ساکاموتو ریوما که بتازگی از ادو
ماه نهم همان سال ساکاموتو ریوما که بتازگی از ادو بازگشته بود به عضویت این گروه درآمد. این اقدام اولین قدم ریوما در زمینه سیاست به‌شمار می‌آید. تاکچی هانپیتا دوست دوران کودکی ریوما بود. سال پس از آن با وجود مخالفت ریوما این گروه یوشیدا تویو یکی از دولتمردان بانفوذ را در قلمروی توسا ترور کرد. ریوما به علت اینکه این گروه به راه‌های افراطی و خشن رو آورده بود این گروه را ترک کرد. تاکچی هانپیتا به پیشنهاد پذیرفتن شغلی در دولت توسا جواب رد داد و توسا کیننو از این پس نیز یکی پس از دیگری مخالفان خود را به قتل
این پس نیز یکی پس از دیگری مخالفان خود را به قتل رساند. در سال ۱۸۶۵ تاکِچی به دستور فرماندار توسا یامائوچی یودو به جرم کشتن یوشیدا تویو مجبور به هاراکیری شد.
اتحاد ساتچو یا اتحاد ساتسوما و چوشو، اتحاد سیاسی و نظامی بین قلمروهای فئودالی قلمروی ساتسوما و قلمروی چوشو بود. این توافقنامه در ۷ مارس سال ۱۸۶۶ در کیوتو در منزل کوماتسو کیوکادو از اهالی ساتسوما امضا شد. این اتحاد در جهت سلسله تلاش‌های مربوط به بازگرداندن قدرت به امپراتور و از بین بردن شوگون‌سالاری توکوگاوا بود. قلمروی ساتسوما قبل از این اتحاد طرفدار کوبو گاتای یا هماهنگی بین قدرت شوگون‌سالاری و امپراتور ژاپن بود، پس از آن خواستار اصلاحات در دولت شوگون‌سالاری شد اما قلمروی چوشو که از قبل خواستار سرنگونی
شد اما قلمروی چوشو که از قبل خواستار سرنگونی شوگون‌سالاری بود عزم خود را در این جهت قوی‌تر کرد. قلمروی ساتسوما و قلمروی چوشو هر دو جزو قلمروهای پرقدرت (یوهان) در دوره باکوماتسو بودند. در سال ۱۸۶۳ قلمروی ساتسوما با کمک قلمروی آیزو قلمروی چوشو را از دنیای سیاست در پایتخت بیرون رانده بود (تغییر سیاسی روز هیجدهم ماه هشت) و در سال بعد ۱۸۶۴ با اسلحه گرم (حادثه کینمون) توانسته بود سربازان قلمروی چوشو را که به کیوتو آمده بودند را شکست دهد و از پایتخت براند. بدین ترتیب رابطه مابین دو قلمرو به دشمنی گرایید. در
ترتیب رابطه مابین دو قلمرو به دشمنی گرایید. در سال‌های دهه ۱۸۶۰، ساتسوما تمایل داشت موقعیت ممتاز خود را در راستای حفظ وضعیت موجود حفظ کند، در حالی که هدف چوشو به قیام با هدف سرنگونی حکومت تبدیل شده بود. ساکاموتو ریوما(قلمروی توسا) (استان کوچی کنونی) از طریق میانجیگری، رهبران نظامی ساتسوما سایگو تاکاموری و اوکوبو توشیمیچی و از طرف دیگر کیدو تاکایوشی (کاتسورا کوگورو) از قلمروی چوشو را گرد هم آورد. اگر چه این دو قلمرو به‌طور سنتی دشمنان شدید یکدیگر بودند، رهبران آنها موافقت کردند که زمان مناسب برای تغییر
رهبران آنها موافقت کردند که زمان مناسب برای تغییر رسیده است و موافقت کردند که در صورت حمله از طرف دیگران به یکدیگر کمک کنند. همچنین قلمروی چوشو به شدت به سلاح‌های مدرن نیاز داشت، اما ارتباطات بسیار محدودی با قدرت‌های غربی داشت. از طرف دیگر، قلمروی ساتسوما، یک تجارت اساسی قابل توجه با بریتانیای کبیر از طریق توماس بلیک گلاور، یک اسکاتلندی، وابسته به شرکت جاردین ماتسون برقرار کرده بود. با پیشنهاد ساکاموتو ریوما، سایگو توافق کرد که سلاح مورد نیاز قلمروی چوشو برای مبارزه با شوگون‌سالاری توکوگاوا را تأمین کند.
مبارزه با شوگون‌سالاری توکوگاوا را تأمین کند. علی‌رغم این کمک، هنوز هم میان دو قلمرو اختلاف نظر وجود دارد. در ۱ مارس ۱۸۶۶، شوگون‌سالاری خواستار بازنشستگی و محکومیت دایمیوی چوشو موری تاکاچیکا و کاهش درآمد قلمرو شد. این موضوع رهبری چوشو را خشمگین کرد و منجر به یک توافق رسمی با شش اصل با ساتسوما شد. حوزه این توافقنامه نسبتاً محدود بود. ساتسوما موافقت کرد که به چوشو جهت تقاضای عفو از امپراتور کومی که مخالف تندروی‌های چوشو و موافق حمله به این قلمرو بود کمک کند. اگر این طرح شکست خورد و شوگون‌سالاری مورد حمله
اگر این طرح شکست خورد و شوگون‌سالاری مورد حمله قرار گرفت، ساتسوما ۲۰۰۰ نفر به کیوتو نیرو اعزام کند. با این حال، ساتسوما موافقت کرد که تنها در صورتی وارد جنگ با شوگون‌سالاری شود که قلمروی کووانا، ایزو یا محافظان شخصی توکوگاوا یوشینوبو تلاشی جهت جلوگیری از دسترسی و تماس ساتسوما با امپراتور انجام دهند. این اتحاد برای حمایت از چوشو جهت مقاومت در برابر عملیات تنبیهی دومین اردوکشی چوشو که در تابستان سال ۱۸۶۶ توسط شوگون‌سالاری انجام شد، بسیار مؤثر بود، و منجر به شکست کامل شوگون‌سالاری در برابر قلمروی چوشو شد.
شکست کامل شوگون‌سالاری در برابر قلمروی چوشو شد. تأثیر بر شینسنگومی. شینسنگومی که در حادثه ایکه‌دایا و حادثه کینمون به شهرت رسید، به گروه بزرگی متشکل از کمی کمتر از ۲۰۰ نفر تبدیل شد و مقر خود را از روستای میبو به معبد نیشی هونگانجی منتقل کرد. این گروه همچنین در ادو عضوگیری کرد و برخی از افسران ستاد آینده آن، مانند ایتو کاشیتارو، به گروه پیوستند. این دوران اوج گروه بود. با این حال، اوضاع به سرعت در حال تغییر بود و شوگون‌سالاری یک لشکرکشی نظامی معروف به اولین اردوکشی چوشو را آغاز کرد. در پاسخ به این، قلمرو
اردوکشی چوشو را آغاز کرد. در پاسخ به این، قلمرو چوشو تسلیم خود به شوگون‌سالاری را نشان داد و با انجام سپوکو توسط سه نفر از ملازمان ارشد خود، مسئولیت حادثه کینمون را بر عهده گرفت و رده‌های بالاتر که به عنوان «جناح زوکورون» (گروهی از سامورایی‌ها که به دودمان و جایگاه اجتماعی اهمیت می‌دادند) شناخته می‌شدند، قدرت واقعی را در قلمرو به دست گرفتند و جایگزین جناح طرفدار امپراتوری و ضد خارجی شدند. با این حال، تاکاسوگی شینساکو و کاتسورا کوگورو علیه رده‌های بالای جامعه که سعی در پیروی از شوگون‌سالاری داشتند، شورش
که سعی در پیروی از شوگون‌سالاری داشتند، شورش کردند. در دسامبر ۱۸۶۴ (دوره گنجی ۱)، تاکاسوگی شینساکو رهبری کیهیتای را بر عهده گرفت و ارتشی را در شیمونوسکی گرد هم آورد و در ژانویه ۱۸۶۵ (گنجی ۲)، موفق شد قدرت واقعی را در این قلمرو به دست گیرد. این نیرو پیوندهای محکمی با بازرگانان ثروتمند، کشاورزان و مقامات روستایی در داخل حوزه برقرار کرد و نظر حوزه را از «اطاعت مطلق» به «اطاعت مسلحانه» تغییر داد و از طریق اصلاحات نظامی شروع به تقویت قدرت نظامی خود کرد.در پاسخ، شوگون‌سالاری در ماه مه ۱۸۶۵ (اولین سال دوران کیئو)
در ماه مه ۱۸۶۵ (اولین سال دوران کیئو) دستور دومین اردوکشی چوشو را داد که با نام «فتح دوم چوشو» شناخته می‌شود. شینسنگومی نیز در آماده‌سازی برای این نبرد، دستخوش تغییرات سازمانی عمده‌ای شد، اما با شروع انتظار و مشاهده توسط قلمروهای مختلف، اوضاع به بن‌بست رسید.این واقعیت که خاندان ساتسوما، که ایدئولوژی‌اش از اخراج بیگانگان به گشودن کشور تغییر کرده بود، تأثیر عمده‌ای بر سایر خاندان‌ها گذاشت. در پشت این امر، جنبش اتحاد ساتسوما-چوشو قرار داشت که با میانجیگری سامورایی‌های فراری قلمرو توسا، ریوما ساکاموتو و
سامورایی‌های فراری قلمرو توسا، ریوما ساکاموتو و شینتارو ناکائوکا، صورت گرفت.این اتحاد در ژانویه ۱۸۶۶ (کیئو ۲) منعقد شد. تحقق این اتحاد نظامی که توسط سایگو تاکاموری از قلمرو ساتسوما (استان کاگوشیما امروزی) و کاتسورا کوگورو ایجاد شد و بیان می‌کرد که «در صورت جنگ، هر دو طرف با یکدیگر همکاری خواهند کرد»، سرنوشت شینسنگومی را تا حد زیادی تغییر داد.
والنتین هوگو (؛ – ) هنرمند، نویسنده، نقاش و تصویرگر فراواقع‌گرایی اهل فرانسه بود. او ولنتاین ماری آگوستین گروس، تنها دختر آگوست گروس و زلی دملین، در بولون-سور-مر به دنیا آمد. او بیشتر به خاطر کارش با باله روسی و با سوررئالیست‌های فرانسوی شناخته شده‌است. هوگو در پاریس درگذشت. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "عصر طلایی" اشاره کرد. وی جزو هنرمندان شاخص فرانسه قلمداد می‌شود. زندگی‌نامه. ولنتاین در بولون-سور-مر فرانسه متولد شد. پدر هوگو عاشق تئاتر و موسیقی بود، و تا زمان
شد. پدر هوگو عاشق تئاتر و موسیقی بود، و تا زمان مرگش در سال ۱۹۰۳، ولنتاین را در دستیابی به علایقش همراهی کرد. پس از مرگ هوگو، همسرش زلی، دخترش را به تنهایی بزرگ کرد. ولنتاین هوگو تا سال ۱۹۰۷ در بولون-سور-مر تحصیل و جوایز متعددی را برای موفقیت در طراحی دریافت کرد، و در آن زمان وارد مدرسه هنرهای زیبا در پاریس شد. در آنجا او در استودیو آکادمی هامبرت مشغول به کار شد و در سالن هنرمندان فرانسوی در سال ۱۹۰۹ و بار دیگر در ۱۹۱۱ اقدام به برگزاری نمایشگاه نمود. در سال ۱۹۰۸، ولنتاین هوگو با هنرمندی به نام ادموند امان
۱۹۰۸، ولنتاین هوگو با هنرمندی به نام ادموند امان ژان ملاقات کرد، که پرتره او را در سال ۱۹۰۹ ترسیم و فعالیت‌های هنری هوگو را تشویق کرد. کار هوگو با باله روس، او را با ژان کوکتو آشنا کرد که باعث آشنایی او با چندین چهره مهم زندگی‌اش شد، از جمله همسر آینده‌اش، هنرمند فرانسوی ژان هوگو (۱۸۹۴–۱۹۸۴) که نوه ویکتور هوگو بود. در سال ۱۹۱۹ با ژان هوگو ازدواج کرد. مشارکت او با باله فرصت‌های زیادی برای هوگو برای پیشرفت آثار هنری اش فراهم کرد. او اغلب طرح‌هایی از رقص باله می‌کشید و شیفتگی خاصی به واسلاو نیژینسکی رقصنده و
می‌کشید و شیفتگی خاصی به واسلاو نیژینسکی رقصنده و طراح رقص داشت. در سال ۱۹۱۳ او نقاشی‌های خود را در تئاتر شانزلیزه در اولین نمایش "«آیین بهار»" به نمایش گذاشت. هوگو و کوکتو برای اجرای "رژه" باله، که در ۱۸ مه ۱۹۱۷ نمایش داده شد، همکاری کردند. هوگو میزبان سالن‌هایی با هنرمندان، نویسندگان و نوازندگان بسیاری در پاریس، از جمله رهبران آوانگارد مانند پابلو پیکاسو، آندره برتون و پل الوارد بود. ولنتاین و سوررئالیست‌ها. هوگو در سال ۱۹۱۷، قبل از شروع سوررئالیسم، با برتون در یکی از خوانش‌های کوکتو آشنا شد. دوستی او با
در یکی از خوانش‌های کوکتو آشنا شد. دوستی او با برتون و الوارد، باعث آشنایی او با سوررئالیست‌ها از جمله سالوادور دالی و ماکس ارنست شد. این سه، همراه با دیگر اعضای جنبش در سال‌های ۱۹۳۱ و ۱۹۳۲ با هم سفر می‌کردند. هوگو تنها عضو گروه بود که وسیله نقلیه داشت و همراهانش را به مقصد می‌برد. ولنتاین و ژان در سال ۱۹۲۶ زندگی جدا از هم را آغاز کردند و در نهایت در سال ۱۹۳۲ از هم جدا شدند. جدایی او از شوهرش به هوگو آزادی بیشتری برای ارتباط بیشتر با گروه سوررئالیست داد. او در ماه مه ۱۹۳۲ به همان ساختمانی نقل مکان کرد که
در ماه مه ۱۹۳۲ به همان ساختمانی نقل مکان کرد که الوار و برتون در آن زندگی می‌کردند.
مدافعان حقوق بشر یا بنیاد بین‌المللی حمایت از مدافعان حقوق بشر، یک سازمان حقوق بشری در جمهوری ایرلند است که در سال ۲۰۰۱ بنیان‌گذاری شد تا از مدافعان حقوق بشر در معرض خطر محافظت کند.
ژان هوگو (; – ) هنرمند، نقاش، طراح تئاتر و نویسنده اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) شده‌است. زندگی‌نامه. ژان هوگو در ۱۹ نوامبر ۱۸۹۴ در پاریس متولد شد و در ۲۱ ژوئن ۱۹۸۴ در خانه خود در نزدیکی لونل، فرانسه، درگذشت. او نوه بزرگ ویکتور هوگو بود و در یک محیط هنری پر جنب و جوش به صورت خودآموز طراحی و نقاشی را فراگرفت و از سنین جوانی کار نویسندگی مقالات و شعر را شروع کرد. ژان هوگو عمدتاً به خاطر نقاشی‌های کوچک وساده اش با رنگ روغن و گواش شناخته می‌شود. او همچنین در طول سال‌های فعالیت
شناخته می‌شود. او همچنین در طول سال‌های فعالیت خود به تصویرگری کتاب، طراحی صحنه، نقاشی‌های دیواری پرداخت. او بخشی از محافل هنری بود، شامل: ژان کوکتو، ریمون رادیگه، پابلو پیکاسو، ژرژ اوریک، اریک ساتی، بلز ساندرار، پل الوار، فرانسیس پولنک، شارل دولن، لویی ژووه، کولت، مارسل پروست، ژاک ماریتن، ماکس ژاکوب، کارل تئودور درایر، ماری بل، لوئیز دو ویلمورن، سیسیل بیتون و تعدادی دیگر.
توسعه‌دهنده پی‌ال/اس‌کیوال یک محیط توسعه یافته یکپارچه (IDE) برای کار کردن با دستورها SQL در پایگاه داده اورکل است.
اتحاد ساتسوما-توسا، پیمان ساتسودو ، همکاری ساتسودو یک اتحاد سیاسی بین قلمروهای فئودالی ولایت ساتسوما و قلمروی توسا بود که در سال ۱۸۶۷ صورت گرفت. این اتحاد در جهت سلسله تلاش‌های مربوط به بازگرداندن قدرت به امپراتور و از بین بردن شوگون‌سالاری توکوگاوا انجام شد.
تحریک انصاف پاکستان از احزاب پاکستان است که در سال ۱۹۹۶ توسط عمران خان کاپیتان سابق تیم ملی کریکت این کشور تأسیس شده است. این حزب بیشترین رشد را در میان احزاب پاکستان دارد و سیستمی سه حزبی در این کشور به وجود آورده که در آن با هر دوی احزاب چپ «مردم پاکستان» و محافظه‌کار «مسلم لیگ پاکستان (ن)» مقابله می‌کند. هدف حزب ایجاد دولت رفاه است، که در آن دولت مسؤول آموزش، سلامت و اشتغال شهروندان باشد. حزب از آزادی اندیشه، محو مالیات بر درآمد و برچیدن تبعیض دینی در پاکستان حمایت می‌کند. حزب خود را مخالف وضع موجود و
حمایت می‌کند. حزب خود را مخالف وضع موجود و حاوی مساوات‌خواهی می‌داند. مدعای آن این است که تنها حزب بدون خویشاوندسالاری در میان احزاب جریان اصلی پاکستان است.
هشت طرح از درون کشتی ، هشت اصل از درون کشتی در سال ۱۸۶۷ میلادی ساکاموتو ریوما، یک برنامه هشت‌بندی را به پانزدهمین شوگون و آخرین حکمران شوگون‌سالاری توکوگاوا، توکوگاوا یوشینوبو ارائه داد و از او خواست تا استعفا دهد تا جنگ داخلی صورت نگیرد. رد واقعیت داشتن سندی به نام هشت طرح از درون کشتی. هیچ اشاره‌ای به حقایق مربوط به «هشت سیاست در کشتی» در خاطرات موتسو مونه‌میتسو و گوتو شوجیرو یا در دفتر خاطرات ناگائوکا کنکیچی در آن زمان نشده است. چینو نوشت: «داستانی که ساکاموتو ریوما پیشنهاد بازگرداندن حکومت امپراتوری به
ریوما پیشنهاد بازگرداندن حکومت امپراتوری به گوتو شوجیرو را داده بود، چندین بار نقل شده و به عنوان سندی که به عنوان «هشت سیاست در کشتی» شناخته می‌شود، به واقعیت پیوسته و به یک واقعیت تاریخی تبدیل شده است.» مبتکر آن ساکاموتو نائو (تاکاماتسو تارو) بوده است و آن را بر اساس «هشت سیاست برای یک دولت جدید» (که در آن زمان برای عموم آزاد نبود، اما نائو می‌توانست آن را نشان دهد و محتوای آن را توضیح دهد) بنا کرد. چینو گمانه‌زنی کرد که این تلاشی برای بازگرداندن پیشنهاد احیای حکومت امپراتوری است که توسط کایئنتای ابداع
احیای حکومت امپراتوری است که توسط کایئنتای ابداع شده و توسط ریوما به گوتو شوجیرو ارائه شده بود. آکیهیرو ماچیدا، محقق تاریخ باکوماتسو، در کتاب خود در سال ۲۰۱۹ نوشت که تحقیقات چینو ایده «هشت سیاست در کشتی» را «رد» می‌کند. ریوما و استدلال برای احیای حکومت امپراتوری. این واقعیت که «هشت سیاست روی کشتی» وجود نداشته است، لزوماً به این معنی نیست که ساکاموتو ریوما هیچ ارتباطی با پیشنهاد تایسی هوکان نداشته یا محتوای آن با نظریه خود ریوما بی‌ارتباط بوده است. فومیا چینو اظهار داشته است که «پیشنهاد تایسی هوکان» ایده
اظهار داشته است که «پیشنهاد تایسی هوکان» ایده اصلی ریوما نبوده است، بلکه ریوما بحث‌ها را دیده و شنیده بود و به احتمال زیاد آن را به گوتو پیشنهاد داده است. آکیهیرو ماچیدا اظهار داشته است که ریوما به احتمال زیاد در اتحاد ساتسوما-توسا و «اصول بزرگ» (مقررات مربوط به احیای حکومت امپراتوری و استعفای شوگون برای بازگشت به یکی از اربابان فئودال) که گوتو قبل از اتحاد با تأیید سایر مشاوران قبیله توسا به قلمرو ساتسوما ارائه داد، نقش داشته است و به ویژه «اصول بزرگ» احتمالاً ایده ریوما بوده است.
شکار برای اکتبر سرخ () (عنوان جایگزین روسی روی پرده: «Красный октябрь») یک فیلم زیردریایی جاسوسی دلهره‌آور آمریکایی محصول سال ۱۹۹۰ است که به کارگردانی جان مک‌تیرنان، تهیه‌کنندگی مِیس نیوفِلد و با بازی شون کانری، الک بالدوین، اسکات گلن، جیمز ارل جونز و سم نیل ساخته شد. این فیلم اقتباسی از تام کلنسی و رمان پرفروش او در سال ۱۹۸۴ است. این فیلم نخستین قسمت از مجموعه‌فیلم جک رایان است که شخصیت جک رایان در آن حضور دارد. داستان در اواخر جنگ سرد رخ می‌دهد و دربارهٔ یک ناخدای شوروی است که قصد دارد به همراه افسرانش و
ناخدای شوروی است که قصد دارد به همراه افسرانش و با پیشرفته‌ترین زیردریایی موشک‌های بالستیک نیروی دریایی شوروی، که نسخه‌ای داستانی از زیردریایی‌های کلاس تایفون است، به ایالات متحده آمریکا پناهنده شود. یک تحلیلگر سیا انگیزهٔ او را درست حدس می‌زند و باید پیش از آنکه درگیری خونینی میان ناوگان سرخ شوروی و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا از کنترل خارج شود، نظریه‌اش را ثابت کند. این فیلم به‌طور مشترک توسط پارامونت پیکچرز، «مِیس نیوفِلد پروداکشنز» و «نینا ساکسون فیلم دیزاین» ساخته شد. پخش سینمایی آن توسط پارامونت
دیزاین» ساخته شد. پخش سینمایی آن توسط پارامونت و توزیع رسانهٔ خانگی توسط پارامونت هوم ویدئو انجام گرفت. پس از اکران گسترده، فیلم نامزد دریافت چند جایزه شد و برخی را نیز برد. در شصت و سومین دوره جوایز اسکار، فیلم اسکار بهترین تدوین صدا را برد و برای بهترین صداگذاری و بهترین تدوین نیز نامزد شد. در ۱۲ ژوئن ۱۹۹۰ موسیقی متن اصلی فیلم با آهنگسازی و رهبری بازیِل پولدوریس توسط ام‌سی‌ای رکوردز منتشر شد. «شکار اکتبر سرخ» نقدهای عمدتاً مثبتی دریافت کرد و ششمین فیلم پرفروش سال در آمریکا شد و ۱۲۲ میلیون دلار در آمریکای
سال در آمریکا شد و ۱۲۲ میلیون دلار در آمریکای شمالی و بیش از ۲۰۰ میلیون دلار در جهان فروش داشت. داستان. در نوامبر ۱۹۸۴، ناخدای زیردریایی شوروی «مارکو رامیوس» فرماندهی ، یک زیردریایی موشک‌های بالستیک کلاس تایفون با موتور کاترپیلار را بر عهده می‌گیرد که آن را تقریباً برای سونار غیر فعال غیرقابل شناسایی می‌کند. رامیوس در دریا، افسر سیاسی ایوان پوتین را مخفیانه می‌کشد و دستورهای جعلی به خدمه می‌دهد که قرار است در سواحل شرقی آمریکا مانور موشکی انجام دهند. زیردریایی تهاجمی آمریکایی یواس‌اس «دالاس» که «اکتبر سرخ»
تهاجمی آمریکایی یواس‌اس «دالاس» که «اکتبر سرخ» را تعقیب می‌کرد، پس از به‌کار افتادن موتور کاترپیلار، رد آن را گم می‌کند. تحلیلگر سازمان سیا و تفنگدار پیشین، جک رایان، که در لندن مستقر است، به واشینگتن بازمی‌گردد. او پس از مشورت با دریابُد جیمز گریر، معاون سیا، مقامات دولتی را از تهدید «اکتبر سرخ» آگاه می‌کند. با توجه به اعزام بخش عمدهٔ نیروی دریایی شوروی به اقیانوس اطلس برای یافتن و نابود کردن زیردریایی، ستاد ارتش آمریکا گمان می‌کند که رامیوس قصد حملهٔ هسته‌ای سرخود دارد. اما رایان استدلال می‌کند که
هسته‌ای سرخود دارد. اما رایان استدلال می‌کند که رامیوس، که لیتوانیایی‌تبار و بی‌وابستگی شخصی به شوروی است، در واقع قصد پناهندگی به آمریکا را دارد. مشاور امنیت ملی جفری پِلت به رایان سه روز فرصت می‌دهد تا نظریه‌اش را ثابت کند، وگرنه به نیروی دریایی آمریکا دستور داده خواهد شد «اکتبر سرخ» را نابود کند. رایان راهی دیدار با یک ناو هواپیمابر در اقیانوس اطلس می‌شود. یک خرابکار ناشناس باعث از کار افتادن موتور کاترپیلار «اکتبر سرخ» هنگام عبور خطرناک از یک درهٔ زیرآبی باریک می‌شود. در «دالاس»، افسری به نام «جونزی»
باریک می‌شود. در «دالاس»، افسری به نام «جونزی» با نرم‌افزار صوت‌شناسی زیرآب راهی برای شناسایی «اکتبر سرخ» پیدا می‌کند و مسیر رهگیری را تنظیم می‌کنند. پس از انتقال خطرناک رایان به «دالاس»، او می‌کوشد فرمانده بارْت مانکوزو را قانع کند با رامیوس تماس بگیرد و نیت واقعی‌اش را دریابد. سفیر شوروی به پلت اطلاع می‌دهد که رامیوس قصد حملهٔ موشکی به آمریکا دارد و درخواست کمک برای غرق کردن «اکتبر سرخ» می‌کند. این دستور به نیروی دریایی آمریکا ابلاغ می‌شود، از جمله به «دالاس» که دوباره زیردریایی شوروی را پیدا کرده بود.
که دوباره زیردریایی شوروی را پیدا کرده بود. رایان همچنان بر این باور است که رامیوس قصد پناهندگی دارد و سرانجام مانکوزو را قانع می‌کند تا با او تماس بگیرد و پیشنهاد کمک بدهد. رامیوس، شگفت‌زده از اینکه آمریکایی‌ها نقشه‌اش را درست حدس زده‌اند، پیشنهاد را می‌پذیرد. او سپس با صحنه‌سازی یک «حادثهٔ رآکتور هسته‌ای»، دستور می‌دهد زیردریایی به سطح بیاید و خدمه آن را ترک کنند. با نزدیک شدن یک ناوچهٔ آمریکایی، رامیوس دوباره زیرآب می‌رود و خدمه را در قایق‌های نجات باقی می‌گذارد. رایان، مانکوزو و جونزی با یک زیردریایی
می‌گذارد. رایان، مانکوزو و جونزی با یک زیردریایی نجات کلاس میستیک وارد «اکتبر سرخ» می‌شوند و رامیوس زیردریایی را به آمریکایی‌ها تحویل می‌دهد و برای خود و افسرانش تقاضای پناهندگی می‌کند. «اکتبر سرخ» سپس توسط یک زیردریایی کلاس آلفا به نام «و.ک. کونوالوف» تحت فرمان شاگرد پیشین رامیوس، کاپیتان توپولِف، مورد حمله قرار می‌گیرد. هنگام مانور دو زیردریایی، یکی از آشپزها به نام لوگینوف خود را به‌عنوان خرابکار معرفی می‌کند. او روی پل تیراندازی می‌کند و افسر اول واسیلی بوردین را می‌کشد و سپس به سمت محفظهٔ موشکی می‌رود
بوردین را می‌کشد و سپس به سمت محفظهٔ موشکی می‌رود تا موتور موشکی را شعله‌ور کند. رایان و رامیوس او را دنبال می‌کنند، و رامیوس زخمی می‌شود اما لوگینوف به دست رایان کشته می‌شود. هم‌زمان «کونوالوف» با شلیک اژدر به «اکتبر سرخ» حمله می‌کند که «دالاس» با فریب آن به‌وسیلهٔ طعمهٔ صوتی و بالاست‌زدایی اضطراری آن را منحرف می‌کند. سرانجام مانور مانکوزو باعث می‌شود اژدر به «کونوالوف» برخورد کند و آن را نابود کند. خدمهٔ «اکتبر سرخ» که به ناو آمریکایی منتقل شده‌اند، انفجار زیرآب را می‌بینند و چون از وجود زیردریایی دوم
زیرآب را می‌بینند و چون از وجود زیردریایی دوم خبر ندارند، می‌پندارند رامیوس خود را قربانی کرده و زیردریایی را غرق کرده است. رامیوس و رایان در پنهان‌کاری کامل، «اکتبر سرخ» را به رود پنابسکات در ایالت مین هدایت می‌کنند. رایان با وجود ترس از پرواز، در پرواز بازگشت به لندن در کنار خرس عروسکی دخترش به خواب می‌رود.
عهدنامه مودت، روابط اقتصادی و حقوق کنسولی ، همچنین شناخته‌شده به نام پیمان دوستی، عهدنامه مودت و روابط اقتصادی و کنسولی ایران و آمریکا در سال ۱۳۳۴ در زمان ریاست جمهوری دوایت آیزنهاور و نخست‌وزیری حسین علاء امضا شد. این دوره با آغاز جذب سرمایه‌گذاری خارجی از سوی دولت ایران و تصویب «قانون جلب و حمایت از سرمایه‌گذاری خارجی» همزمان بود. عهدنامه مودت ایران و آمریکا شامل یک مقدمه و ۲۳ ماده، متضمن مقررات توسعه روابط بازرگانی و تنظیم روابط حقوقی و کنسولی دو کشور با تأکید بر صلح و دوستی پایدار میان دو کشور است.
با تأکید بر صلح و دوستی پایدار میان دو کشور است. عهدنامه در ۲۳ مرداد ۱۳۳۴ (یا ۱۵ اوت ۱۹۵۵) (کمتر از یک هفته تا دومین سالگرد کودتا علیه دولت مصدق) توسط مصطفی سمیعی معاون وزارت امور خارجه ایران و سلدن چاپن سفیر کبیر فوق‌العاده آمریکا در تهران امضا شد و در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۳۶ (۱۶ مه ۱۹۵۷) پس از آنکه اسناد آن در تهران مبادله شد، وارد مرحله اجرایی شد و عملاً از این سال تاکنون مهمترین چارچوب حقوقی دوجانبه میان ایران و آمریکا باقی مانده‌است. بند ۲ ماده ۲۱. بر اساس بند ۲ از ماده ۲۱ عهدنامه مودت، هر اختلافی میان ایران
۲ از ماده ۲۱ عهدنامه مودت، هر اختلافی میان ایران و آمریکا در مورد تفسیر یا اجرای این عهدنامه که از طریق دیپلماتیک میان ایران و آمریکا قابل حل نباشد، باید به دیوان بین‌المللی دادگستری لاهه ارجاع شود. به بیان دیگر بر اساس عهدنامه مودت ارجاع هر اختلافی به دیوان بین‌المللی با رضایت ایران یا آمریکا امکان‌پذیر است و به پیش شرط دیگری احتیاج ندارد. متن صفحه. انگیزهٔ این پیمان، پابرجایی مناسبات دوستانه، گسترش همکاری‌های بازرگانی، و ساماندهی روابط کنسولی خوانده شد. ۲۲ سال پس از اجرایی شدن عهدنامه مودت و روابط
شد. ۲۲ سال پس از اجرایی شدن عهدنامه مودت و روابط اقتصادی و حقوق کنسولی، واقعه گروگانگیری دیپلمات‌های آمریکایی در تهران در آبان ۱۳۵۸(نوامبر۱۹۷۹) پیش آمد. آمریکا چند ماه بعد در اردیبهشت ١٣۵٩ (آوریل۱۹۸۰) روابط سیاسی خود با ایران را به‌طور یکجانبه قطع کرد و کمتر از چند روز بعد در همین ماه برای آزادی گروگان‌ها دست به یک عملیات نظامی در خاک ایران زد که به دلیل نقص فنی تجهیزات و تغییرات پیش‌بینی نشده اقلیمی، به‌طور کامل شکست خورد. اولین رجوع به پیمان مودت برای شکایت در دیوان بین‌المللی دادگستری. آمریکا با استناد
در دیوان بین‌المللی دادگستری. آمریکا با استناد به بند ۴ از ماده ۲ عهدنامه در جریان واقعه گروگانگیری، از ایران به دیوان بین‌المللی دادگستری شکایت کرده بود و دیوان با معتبر دانستن عهدنامه، رای به آزادی فوری گروگان‌ها داده بود. اولین رجوع ایران به پیمان مودت برای شکایت در دیوان بین‌المللی دادگستری. کمتر از یک دهه بعد، ایران در جریان حمله ناو آمریکایی وینسنس به هواپیمای مسافربری اش که به سقوط این هواپیما و کشته شدن نزدیک به ۳۰۰ مسافر غیرنظامی آن انجامید به ایکائو (سازمان بین‌المللی هوانوردی) شکایت کرد اما با