payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به سبب من نلغزند. ۴. متی۲۴ آیه۱۱: انبیای دروغین زیادی برخواهند خاست و بسیاری را گمراه خواهند نمود. ۵. متی۲۴آیه۲۳: در آن زمان اگر کسی به شما بگوید 'نگاه کن! مسیح اینجا یا آنجاست' آن را باور نکنید؛ زیرا پیامبران دروغین بسیاری پیدا خواهند شد آیات و معجزات عظیم ظاهر می‌کنند که اگر ممکن باشد حتی برگزیدگان را گمراه کنند می‌کنند. ببینید پیشاپیش به شما گفتم. ۶. به انجام رسید. من الف و ی و ابتدا و انتها هستم. Alpha and the omega ۷."من الف و ی، اول و آخر و ابتدا و انتها هستم"'. ۸. من راه و راستی وحیات هستم. هیچ‌کس
هستم"'. ۸. من راه و راستی وحیات هستم. هیچ‌کس جز به واسطه من نزد پدر نمی‌آید. ۹.در هیچ‌کس دیگر، رستگاری نیست و در زیر آسمان هیچ نامی جز نام عیسی به مردم عطا نشده است تا به وسیلهٔ آن نجات یابیم. به اینصورت گفته شده که پیامبر دروغین با تکیه بر دین دروغ می‌گوید و جنگ و خشکسالی و فقر و بدبختی و بیچارگی را رواج می‌دهد، سپس با آمیختن حق و باطل، و از حق برای پیشبرد اهداف شیطانی و گناه را استفاده می‌کند، متأسفانه عده زیادی به گمان اینکه راه و طریق حق و درست است و به خدا خدمت می‌کنند پیرو او می‌شوند. مسیحیت. در دین
خدا خدمت می‌کنند پیرو او می‌شوند. مسیحیت. در دین مسیحیت به پیامبر دروغین اشاره شده و با شرح اوصاف وی، به دینداران و معتقدان راستین هشدار داده است. انجیل: «مراقب پیامبر دروغین باشید که نزد شما خواهد آمد، او گرگی گرسنه است در لباس گوسفند.» بدین منظور که پیامبر دروغین پیام‌ها و وعده‌های خوبی در کلام دارد، اما اگر به اعمالش و نحوهٔ مدیریت جامعه توسط او با دقت بنگریم متوجه ذات وی خواهیم شد. مشخصات پیامبر دروغین. از مشخصات پیامبر دروغین علائمی در کتاب انجیل آمده و تأکید شده است که اگر شخصی برخی از این مشخصات را
و تأکید شده است که اگر شخصی برخی از این مشخصات را داشت الزاماً پیامبر دروغین نیست، اما اگر تمامی آن‌ها را داشت حتماً پیامبر دروغین است. اسلام. در روایات شیعه آمده است که پیامبر دروغین در آخرالزمان و پیش از قیام حجت بن الحسن، از خراسان خروج می‌کند و او جمع زیادی از مردم را می‌فریبد و بدبخت می‌کند. سپس دجال در اسرائیل اورشلیم ادعای خدایی می‌کند و به مردم سرگشته وعدهٔ رفاه می‌دهد، که سرانجام پس از حکمرانی به مدت چهل روز یا چهل سال به دست مسیح یا مهدی یا هر دوی آن‌ها از بین می‌رود. از پیروان تحت امر پیامبر
دوی آن‌ها از بین می‌رود. از پیروان تحت امر پیامبر دروغین، در مذهب شیعه به نام قوم بنی امیه یاد شده است و علی بن ابی‌طالب امام اول شیعیان در خطبه ۹۸ نهج البلاغه دربارهٔ آن قوم می‌گوید:
گاه‌شماری بابلی، تقویمی خورشیدی-مهی بوده‌است؛ بنابراین آغاز سال آن‌ها با فصول سال هماهنگی نداشت و هرگاه تقویم، بیش از حد از سال خورشیدی عقب می‌افتاد، منجمان سلطنتی، ماه سیزدهم را به سال می‌افزودند. پس از قرن‌ها مشاهده و رصد ستارگان آسمان، به اختلاف میان سال خورشیدی و سال قمری پی بردند و سال‌های کبیسه منظم برقرار کردند. در این گاهشماری که امتزاج سال شمسی با انتقسام ماه‌ها قمری است لازم می‌آید در هر سه ساله (یا دو ساله) یک ماه کبیسه قمری افزوده شود. بنا به تفاضل این دو گاهشماری بطور معمول در این تقویم در هر
این دو گاهشماری بطور معمول در این تقویم در هر دورهٔ ۱۹ ساله هفت ماه کبیسه (سالهای: ۳ - ۶ - ۸ - ۱۱ - ۱۴ - ۱۷ - ۱۹) اعمال و اضافه می‌شود که دو کبیسه آن دو ساله است. محاسبات آن‌ها در تنظیم سال‌های کبیسه، بعدها پایهٔ تقویم در سرزمین‌های سوریه، بین‌النهرین، ایران دورهٔ اشکانی، چین و نیز سرزمین‌های یهودی‌نشین شد. اسامی فصلها وماه‌ها در گاه‌شماری بابلی. سال تقویم بابلی با بهار آغاز می‌شود و به سه فصل، شامل فصل آغازین، فصل میانی و فصل پایانی و ۱۲ ماه و یک ماه کبیسه تقسیم می‌شود. ماه آخر در ایران نیست. ماه‌های
تقسیم می‌شود. ماه آخر در ایران نیست. ماه‌های گاه‌شماری بابلی. سال بابلی درابتدابه صورت قمری بود ولی پس از مدتی برای اعتدال آغاز سال با بهار و ثابت کردن سال کبیسه، سال به شمسی_قمری تبدیل شد. بابلیان ماه را از رویت هلال آن تا رویت آینده آن حساب می‌کردند. در گاه‌شماری بابلی سال با آغاز بهار شروع می‌شد وبه ۳۶۰ روز تقسیم می‌شد. نام ماه‌های بابلی با نام‌های آرامی یکی است که برگرفته از گاه‌شماری یهودیان است. اولین روز از ماه آن روزی است که هلال باریک ماه جدید را بعد از غروب آفتاب رویت می‌شود؛ و چون ابتدای ماه
بعد از غروب آفتاب رویت می‌شود؛ و چون ابتدای ماه آدارو با یک ماه فاصله از آغاز بهار شروع می‌شد؛ ماه سیزدهمی به ماه‌ها اضافه می‌کردند که آن را آدارو دوم می‌نامیدند. از آنجا که ماه سیزدهم به آشور، خدای اصلی آشوریان اختصاص یافته می‌توان نتیجه گرفت که این تقویم در ابتدا زمان بابلیان ایجاد شده و سپس توسط آشوریان مورد استفاده قرار گرفته‌است. همچنین نام ماه‌ها در این تقویم از زمان تبعید یهودیان به بابل وارد تقویم عبری شده‌است. نام برخی از ماه‌ها همچون ایارو، دوزو، آبو، آولولو، تشتریتو و آدارو در تقویم آشوریان یا
آبو، آولولو، تشتریتو و آدارو در تقویم آشوریان یا تقویم سریانی نیز که در عراق و شام مورد استفاده است از تقویم بابلی اقتباس شده‌است. اولین کبیسه کردن سال در سلطنت کمبوجیه (۵۲۳–۵۲۹ قبل از میلاد) اتفاق افتاد که در سومین سال سلطنتش در ابتدا اولولو را کبیسه می‌کردند که به آن اولولودوم می‌گفتند ولی در سال‌های ۵و۶ سلطنتش آدارو را کبیسه کردند؛ و در زمان سلطنت داریوش در سال‌های ۱۳ و۱۶ سلطنتش آدارو را کبیسه می‌کردند. درگاه شماری بابلی هر ۲ ماه در حکم یک ماه بزرگتر شمرده می‌شد که به آن سوس(soss) می‌گفتند. اسم اخیر که
می‌شد که به آن سوس(soss) می‌گفتند. اسم اخیر که از ماه‌های بابلی داریم، از سلطنت کاسی‌ها برقرار شده‌است. روزها در گاه‌شماری بابلی. در بابل ماه به ۶ قسمت ۵ روزه (خَمُشتو) تقسیم می‌شد که حکم هفته را داشت. علاوه بر این ماه‌ها به وسیله روزهایی که اسم مخصوصی داشتند به قسمت‌هایی تقسیم می‌شد. مثلاً روزهای ۱٬۷٬۱۵٬۲۶ ماه هر کدام اسمی داشتند و روزهای ۳٬۷٬۱۶ لقب‌های مشترکی داشتند که در آن زمان معنی استراحت و تعطیلی داشته‌است و روزهای ۷٬۱۴٬۲۱٬۲۸ و همچنین روز ۱۹ ماه؛ روزهای نحسی بودند که در آن روزها انجام دادن برخی از
نحسی بودند که در آن روزها انجام دادن برخی از کارها نامناسب بوده‌است. پس از مدتی هفته را به ۷ روز تقسیم کردند و شبانه روز ۶ قسمت داشت که ۳ قسمت آن را به روز و ۳ قسمت بعدی را به شب اختصاص می‌دادند. بابلیان و آشوری‌ها. گاه‌شمار بابلیان توسط آشوریان در اواخر هزاره دوم قبل از مسیح و از طرف یهودیان اخذ شد. پس از آن که آشوریان گاه‌شماری بابلی را انتخاب کردند، سال و ماه هر دو قوم با یکدیگر مطابقت پیدا کرد و سال آشوری نیز مانند بابلی با آغاز بهار شروع می‌شد و در آغاز سال جشن بزرگی می‌گرفتند که این جشن بیرون از
آغاز سال جشن بزرگی می‌گرفتند که این جشن بیرون از پایتخت برگزار می‌شد. در نزد بابلی‌ها و آشوری‌ها هر روز از ماه به فرشته‌ای تعلق داشت که لوحی از اسامی فرشتگان روز که از عهد آشوربانی پال است اخیراً پیدا شده‌است؛ و روز اول و آخر ماه را هم به نیایش آنو وبِل اختصاص می‌دادند. گاه‌شماری بابلیان در طول تاریخ بارها تغییر یافته‌است که یکی از آن اصلاحات در زمان نبوناسار در سال ۷۴۷ قبل از میلاد بود.
کاترینا کپلر (; – ) یک متهم به ساحره بودن اهل دوک‌نشین وورتمبرگ در اشتوتگارت آلمان و مادر ستاره‌شناس نامدار یوهانس کپلر بود. کاترینا کپلر همسر هاینریش کپلر بود و یک دختر و سه پسر داشت که یکی از آن‌ها یوهانس کپلر بود. در ۱۶۱۵ میلادی، کاترینا به اتهام افسونگری محاکمه شد. اتهام افسونگری را ووگت (شهردار) شهر پروتستان لئونبرگ، لوتروس اینهورن به کاترینا زده بود. اینهورن ساحره‌گیری افراطی بود و در دوران شهرداری‌اش (۱۶۱۳ – ۱۶۲۹) ۱۵ زن را به جرم افسونگری محاکمه کرد و ۸ تای آن‌ها را اعدام کرد. اعمال اینهورن مطابق با
۸ تای آن‌ها را اعدام کرد. اعمال اینهورن مطابق با ارادهٔ امپراتوری مقدس روم و عامهٔ مردم بود. در سال ۱۶۱۵، زنی به‌نام «اورسولا راینبولد» کاترینا را متهم کرده بود که پس از مشاجره، کاترینا به او معجونی خورانده و او را بیمار کرده‌است. اینهورن فرمانی برای دستگیری کاترینا صادر کرد. یوهانس کپلر خود دفاع از مادرش را بر عهده گرفت. دانشگاه توبینگن نیز در این منظور به او کمک کرد و یکی از دانشجویانش به نام در موارد حقوقی او را راهنمایی کرد. کاترینا در دسامبر ۱۶۱۶ با کمک پسرش به لینتس گریخت. پس از بازگشت به لئونبرگ در
پسرش به لینتس گریخت. پس از بازگشت به لئونبرگ در تابستان ۱۶۲۰، کاترینا دستگیر شد و برای چهارده ماه در زندان ماند. به کاترینا گفته شد که اگر به ساحره بودن اعتراف نکند او را شکنجه خواهند کرد، ولی او از اعتراف خودداری کرد. یوهانس کپلر سرانجام توانست در اکتبر ۱۶۲۱ مادرش را آزاد کند. کاترینا شش ماه بعد درگذشت.
کراش تیم ریسینگ نیترو-سوخت یک بازی ویدئویی در سبک مسابقه‌ای است که توسط شرکت بیناکس توسعه یافته و به‌وسیلهٔ اکتیویژن در تاریخ ۲۱ ژوئن ۲۰۱۹ (۳۱ خرداد ۱۳۹۸) برای نینتندو سوئیچ، پلی‌استیشن ۴ و اکس‌باکس وان عرضه شد، اما برای ویندوز عرضه نشد. این بازی نسخه ارتقا یافته بازی "کراش تیم ریسینگ" به‌شمار می‌رود که در ابتدا و در سال ۱۹۹۹ بوسیله شرکت ناتی داگ برای کنسول پلی‌استیشن توسعه یافته بود. نیترو-سوخت هفدهمین نسخه از مجموعه بازی‌های "کراش باندیکوت"، و به‌طور کلی چهارمین بازی مسابقه‌ای در این سری محسوب می‌شود. از
بازی مسابقه‌ای در این سری محسوب می‌شود. از قابلیت‌هایی که به این بازی اضافه شده می‌توان به امکان ارتقا دادن و تغییر ماشین‌ها، گرافیک بهبود یافته، اضافه شدن مراحل و شخصیت‌های جدید، حرکات نمایشی شخصیت‌ها در حین رانندگی، اضافه شدن حالت آنلاین و همچنین مراحل بازی "کراش نیترو کارت" در این بازی اشاره کرد.
علی سوزنده (متولد ۲۲ آوریل ۱۹۷۰) انیماتور و فیلمساز آلمانی ایرانی‌تبار است. او برای فیلم انیمیشن آلمانی-اتریشی به نام "تابوی تهران" که به بررسی روابط جنسی و جنسیتی استانداردهای دوگانه در ایران است شناخته شده‌است. اوایل زندگی و تحصیلات. سوزنده متولد شیراز است. او قبل از اینکه در سال ۱۹۹۵ میلادی به آلمان بیایید در تهران هنر درس می‌خواند. پس از مهاجرت به آلمان، او موفق به دریافت دیپلم در رسانه‌ها در طراحی از ویژگی‌های دانشگاه کلن است. او تنها عضو خانواده اش است که در خارج از ایران زندگی می‌کند. حرفه‌ای. او
است که در خارج از ایران زندگی می‌کند. حرفه‌ای. او شرکتی به نام ایکتافیلم دارد. از کارهای او نیز را در انیمیشن-مستند "موج سبز" (۲۰۱۰) که جایزه گریمه بهترین فیلم مستند را برده‌است نام برد. او همچنین در تولید انیمیشن آلمانی - کره ای (جنوبی) به نام "اردوگاه ۱۴: کنترل کل منطقه" با مارک ویز همکاری داشته‌است.
چارلی و آسانسور بزرگ شیشه ای یک کتاب کودکان انگلیسی است به نویسندگی رولد دال. این داستان ادامه قسمت قبل یعنی "چارلی و کارخانه شکلات سازی" است، در ادامه داستان چارلی باکت و ویلی ونکا شکلات ساز در یک آسانسور بزرگ شیشه ای سفر می‌کنند. این کتاب در در ایالات متحده توسط انتشارات آلفرد ای کناف در سال ۱۹۷۲ منتشر شد و در انگلستان توسط انتشارات جورج آلن و یووین در سال ۱۹۷۳ منتشر شد. دال شروع به نوشتن کتاب سوم از این مجموعه با عنوان "چارلی در کاخ سفید" کرد اما کامل نشد داستان. در کتاب قبلی چارلی و آقای ویلی وانکا برای
داستان. در کتاب قبلی چارلی و آقای ویلی وانکا برای رساندن خانواده اش به کارخانه اش ببرد ولی مادربزرگ جورجینا با پرت کردن حواس آقای وانکا باعث می‌شود آنها به فضا برود و به هتل فضایی آمریکا برخورد کنند آنها به هتل فضایی می‌روند آقای وانکا مجبور می‌شود به رئیس‌جمهور بگوید مریخی هستند. در هتل فضایی با موجوداتی به نام کرمسانان برخورد می‌کنند که قصد دارند همه را بکشند اما چارلی و خانواده اش نمی‌گذارند این اتفاق بیفتد و کرمسانان را نابود می‌کنند، آنها به زمین برمیگردند و آقای وانکا سالخوردگان دارویی می‌دهد که
و آقای وانکا سالخوردگان دارویی می‌دهد که می‌توانند سن آنهارا کم کند و آنها بچه می‌شوند ولی جورجینا نیست زیرا به دنیای منهاها رفته‌است و جوریجنا با کمک چارلی و وانکا به دنیای واقعی برمیگردند اما سن او زیاد از آب درمی آید و ونکا اومپا لومپاها جورجینا و بقیه افراد سالخورده به سن واقعی خود برمیگردند درنهایت رئیسجمهور گیلیگرس برای آنها دعوت نامه ای نوشته و آنهارا به دلیل نجات از کرمسانان به کاخ سفید دعوت می‌کند دنباله. رولد دال قرار بود دنبالهٔ این کتاب به نام "چارلی در کاخ سفید" را بنویسد اما به دلیل مرگش تمام
در کاخ سفید" را بنویسد اما به دلیل مرگش تمام نشد فصل ۱ این کتاب در موزه رولددال و مرکز قصه‌ها در گریت میسیندن برروی صفحه نمایش نشان داده می‌شود.
رنگ‌ها و نشان‌های باشگاه فوتبال استقلال تهران نقش اساسی‌ای در شکل‌گیری هویت اجتماعی و تاریخی این باشگاه فوتبال خارج از محیط ورزشی داشته‌اند. باشگاه فوتبال استقلال با نام نخستین کلوپ دوچرخه‌سواران در ۴ مهر ۱۳۲۴ در دفتری در خیابان فردوسی شهر تهران تشکیل شد در ۱ اسفند ۱۳۲۸ با رای‌گیری اعضای هیئت مدیره نامش را به تاج و در بهار ۱۳۵۸ به عنوان یکی از پیامدهای انقلاب ۱۳۵۷ ایران نامش را به استقلال تغییر داد. استقلال از همان ابتدا رنگ آبی را به عنوان رنگ نخست و رنگ سفید را به عنوان رنگ دوم خویش برگزید. لباس. لباس
سفید را به عنوان رنگ دوم خویش برگزید. لباس. لباس نخستین باشگاه دوچرخه‌سواران آبی و لباس دوم سفید بود. استقلال در چند بازی خاص رنگ‌های دیگری همچون زرد و مشکی و نقره‌ای نیز به تن کرده‌است اما رنگ اصلی لباس باشگاه همواره آبی بوده و رنگ اصلی تغییری نیافته. تنها تغییر لباس آبی رنگ استقلال در کم‌رنگ و پررنگ بودن آن بوده‌است. طرح لباس استقلال در سال‌های نخست ساده بود اما کم‌کم و با گذر زمان لباس استقلال طرح‌های مختلفی گرفت و حتی در بعضی فصل‌ها در یک فصل چندین لباس مختلف به تن این تیم رفته‌است. لباس نخست. رنگ آبی
مختلف به تن این تیم رفته‌است. لباس نخست. رنگ آبی تیره نخستین رنگ ثبت شده برای استقلال است و این تیم از زمان تشکیلش در اواسط دهه ۱۳۲۰ خورشیدی با این رنگ به میدان رفت و هنوز هم همین رنگ، رنگ اصلی استقلال است و رنگ آبی بخشی از هویت استقلال است. در دهه ۱۳۳۰ نخستین تغییرات در طرح لباس تاج پدیدار شد و آستین‌های لباس تاج سفید رنگ شدند و تاج که تا آن زمان معمولاً لباس یقه گرد به تن می‌کرد با لباس یقه هفت به میدان رفت. این طرح، لباس یقه آبی هفت و آستین سفید رنگ، بعدها به طرح اصلی استقلال تبدیل شد و حتی تا میانه‌های
به طرح اصلی استقلال تبدیل شد و حتی تا میانه‌های دهه ۱۳۷۰ خورشیدی استقلال به تناوب لباس آبی با آستین سفید به تن می‌کرد. در فصل ۱۳۳۸ تیم تاج با پیراهن آبی و یک نوار مورب سفید رنگ به میدان رفت، این طرح بعدها و در فصل ۱۳۶۰ نیز تکرار شد. از میانه‌های دهه ۱۳۶۰ تغییرات طرح لباس استقلال بیشتر شدند خطوط و طرح‌هایی همچون شطرنجی و حتی راه راه آبی و مشکی نیز مورد استفاده باشگاه قرار گرفتند. این تغییرات از ابتدای دهه ۱۳۷۰ بسیار شتابان‌تر شدند و استقلال حتی در طی یک فصل با لباس‌های متفاوتی به میدان می‌رفت. رنگ لباس
فصل با لباس‌های متفاوتی به میدان می‌رفت. رنگ لباس استقلال معمولاً آبی تیره بود اما در بعضی فصل‌ها همچون ۱۳۴۹ و ۱۳۶۱ باشگاه با رنگ‌های به ترتیب آبی فیروزه‌ای و آبی روشن به میدان رفت و در فصل ۱۳۴۹ که تاج قهرمان آسیا شد این تیم در بازی‌های جام باشگاه‌های آسیا با لباس آبی فیروزه‌ای رنگ به میدان رفت. لباس دوم. لباس دوم استقلال همواره سفید رنگ بوده و معمولاً رنگ سفید و آبی آن قرینه رنگ اصلی آبی و سفید انتخاب می‌شد. لباس سوم. استقلال هیچ‌گاه بعد از رنگ‌های آبی و سفید به عنوان رنگ‌های اول و دومش رنگ دیگری را به
سفید به عنوان رنگ‌های اول و دومش رنگ دیگری را به عنوان رنگ سوم برنگزیده بود اما تیم تاج در بهار ۱۳۵۲ و در مسابقات جام علم که در خوزستان و میان ۴ تیم تاج تهران، تاج اهواز، تاج مسجد سلیمان و تاج آبادان برگزار می‌شد به لباس زرد رنگ به عنوان پیراهن دوم به میدان رفت. استفاده از این رنگ بعدها دیگر در تاریخ باشگاه تکرار نشد. در فصل ۹۲–۱۳۹۱ و در مسابقات لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۳ تیم استقلال در دیداری خارج از خانه در عربستان سعودی در مقابل تیم آبی‌پوش الهلال با لباس نقره‌ای رنگ به میدان رفت تا برای نخستین بار از
نقره‌ای رنگ به میدان رفت تا برای نخستین بار از پیراهن سوم در طی یک فصل استفاده کرده باشد. این امر در حالی رقم خورد که استقلال در همان فصل و در بازی خارج از خانه با پیراهن دوم معمول‌اش، سفید رنگ، به میدان رفته بود. در فصل ۹۷–۱۳۹۶ نیز استقلال یک لباس بنفش رنگ را به عنوان لباس سوم خود معرفی کرد و قصد استفاده از آن در دیدار شهرآورد تهران را داشت که با اعتراض هواداران استقلال به این امر از این کار منصرف شد و آن لباس هیچ‌گاه در هیچ بازی‌ای بر تن استقلال ننشست. لباس دروازه‌بان‌ها. لباس دروازه‌بان‌های استقلال
لباس دروازه‌بان‌ها. لباس دروازه‌بان‌های استقلال هیچگاه رنگ ثابت و مشخصی نداشته اما دو رنگ زرد و سبز بسیار بیشتر مورد استفاده دروازه‌بان‌های استقلال بوده‌است. از لباس‌های خاص دورازه بانی استقلال می‌توان به لباس دروازه‌بان تیم ملی کره‌جنوی اشاره کرد که توسط ناصر حجازی در دهه ۱۳۶۰ مورد استفاده قرار می‌گرفت. مهدی رحمتی دروازه‌بان سابق استقلال در فصل ۹۱–۱۳۹۰ و در دیدار فینال جام حذفی برابر شاهین بوشهر با همین پیراهن به میدان رفت. لباس‌های ویژه. استقلال در بسیاری از بازی‌های همچون شهرآوردها یا فینال‌های جام
از بازی‌های همچون شهرآوردها یا فینال‌های جام باشگاه‌های آسیا و جام حذفی لباس‌هایی را بر تن کرد که تنها مخصوص همان دیدارهای خاص بوده‌اند و هیچ‌گاه نه قبل از آن و نه پس از آن از آن لباس‌ها استفاده نکرده. این لباس‌ها گاه نقوشی بسیار متفاوت از طرح اصلی داشته‌اند، همچون لباس راه‌راه آبی و مشکی که در فصل ۹۱–۱۳۹۰ و در دیدار رفت شهرآورد تهران بر تن تیم نشست. استقلال در دو مورد و به مناسبت درگذشت بازیکنان سابقش به لباس مشکی رنگ به میدان رفت. نخستین بار به مناسبت درگذشت ناصر حجازی در دیدار نیمه‌نهایی جام حذفی
درگذشت ناصر حجازی در دیدار نیمه‌نهایی جام حذفی ۹۰–۱۳۸۹ در برابر ملوان بندرانزلی و دومین مرتبه به مناسبت درگذشت غلامحسین مظلومی در دیدار شهرآورد تهران در لیگ برتر ۹۴–۱۳۹۳. نشان‌ها. کلوپ دوچرخه‌سواران از ابتدای فعالیتش با نشان‌واره مخصوص خود به میدان می‌رفت و این نشان‌واره در طی تاریخ این باشگاه همگون با تغییرات باشگاه دچار تغییرات گاه جزئی و گاه کلی شده‌است. نشان‌واره‌ها. نخستین نشان‌واره باشگاه با توجه به نام و ریشه نخستینش یک دوچرخه سوار بود. این نشان‌واره با تغییر نام باشگاه در سال ۱۳۲۸ تغییر کرد و تاج
با تغییر نام باشگاه در سال ۱۳۲۸ تغییر کرد و تاج پهلوی و دو حلقه در هم تنیده در دو طرفش جایگزین آن شدند. بعد از انقلاب ۱۳۵۷ ایران نشان‌واره باشگاه باز هم دستخوش تغییر و تحول شد و در سال‌های متلاطم پس از انقلاب نشان‌واره باشگاه دچار تغییر و تحولات شتابانی شد. استقلال در تابستان ۱۳۵۸ در مسابقات جام شهید اسپندی با نشان‌واره نوینی به میدان رفت. این نشان‌واره عمر چندانی نداشت و بعدتر در فصل ۱۳۶۰ نشان‌واره استقلال عوض شد و در فصل ۱۳۶۲ استقلال با نشان‌واره دیگری به میدان رفت که این نشان‌واره تا ۱۳۷۰ ثابت ماند. از
میدان رفت که این نشان‌واره تا ۱۳۷۰ ثابت ماند. از سال ۱۳۷۰ استقلال نشان‌واره‌اش را عوض کرد و این‌بار تا فصل ۸۰–۱۳۷۹ این نشان‌واره ثابت ماند و تنها در این فصل استقلال از نشان‌واره نوینی استفاده کرد. از فصل بعد، ۸۱–۱۳۸۰ استقلال دوباره به استفاده از نشان‌واره پیشین روی آورد و این نشان‌واره تا به امروز، مگر در موارد جزئی ثابت مانده‌است. استقلال از ابتدای فصل ۸۷–۱۳۸۶ دو ستاره طلایی به نشان دو قهرمانی در آسیا را به نشان‌واره‌اش افزود. این امر از همان ابتدای کار محل بحث‌های فراوانی میان هواداران استقلال و تیم‌های
بحث‌های فراوانی میان هواداران استقلال و تیم‌های دیگر شد. در حال حاضر نشان‌واره استقلال با همین دو ستاره طلایی به ثبت رسیده‌است و سازمان لیگ ایران، کنفدراسیون فوتبال آسیا و فیفا هر سه از نشان‌واره استقلال به همراه دو ستاره طلایی‌اش استفاده می‌کنند و کم‌کم با گذر زمان این دو ستاره به بخشی از هویت این باشگاه تبدیل شدند به گونه‌ای که هواداران استقلال در زمان بازی‌های استقلال بنرهایی را به ورزشگاه می‌آورند که تنها دو ستاره طلایی رنگ با زمینه آبی است و بازیکنان و مدیران این باشگاه سومین قهرمانی این تیم در آسیا
و مدیران این باشگاه سومین قهرمانی این تیم در آسیا را مترداف با کسب ستاره سوم می‌دانند. لقب‌ها. آبی‌پوشان و آبی‌پوشان پایتخت نخستین لقب‌های این باشگاه هستند. استقلال که تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران تاج نام داشت هنوز هم با این نام توسط هوادارانش یاد می‌شود. پسران آبی، اس‌اس، غول اسیا و تاج کبیر از دیگر القابی هستند که توسط رسانه‌ها و هواداران برای اشاره به استقلال استفاده شده‌اند.
موزه رولددال و مرکز قصه‌ها یک موزه در گریت میسندن باکینگهام‌شر است. روالد دال، نویسنده کتاب کودکان و داستان کوتاه، از ۳۶ سالگی در روستا زندگی می‌کرد تا زمانی که در سال ۱۹۹۰ درگذشت[1] بررسی اجمالی. این موزه به‌طور رسمی در ۱۰ ژوئن سال ۲۰۰۵ افتتاح و توسط چری بلر و به صورت عمومی در ۱۱ ژوئن ۲۰۰۵ باز شد. این موزه در مسافرخانه مربیگری قرار دارد و خانواده دال بودجه این موزی را داده‌اند. این موزه از موسسه خیریه ثبت شده است.
یوجی هیروناگا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سرزو اوساکا، باشگاه فوتبال گامبا اوساکا و باشگاه فوتبال توکیو وردیاشاره کرد.
آکیهیرو اندو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال یوکوهاما مارینوس و باشگاه فوتبال ویسل کوبه اشاره کرد.
شهرسازی ساسانیان به بررسی پاره‌ها، شکل و ساختار شهرهای ایران در دورهٔ ساسانی می‌پردازد. شهریاران ساسانی به شهرسازی اهمیت بسیار می‌دادند و بانیان بزرگ شهرها به‌شمار می‌روند، و منابع تاریخی از وسعت شهرسازی که تقریباً در زمان همهٔ شاهان این سلسله معمول بود گواهی می‌دهند. در این دوره از تاریخ ایران، شهرسازی و توسعهٔ زندگی شهری باعث شد تا عناصر و ساختارهای خاصی به شهرسازی ساسانی وارد شود. با بررسی منابع مرتبط با دورهٔ ساسانی می‌توان چنین نتیجه گرفت که ساختار اصلی شهرهای ساسانی شامل کهندژ، شارستان، شار میانی و
شهرهای ساسانی شامل کهندژ، شارستان، شار میانی و بیرونی، بازار و میدان بوده است که کهندژ محل استقرار حکومت و فرمانروای شهر بوده است و شارستان که خود به دو قسمت شارستان میانی و شارستان بیرونی تقسیم می‌شد، سکونتگاه دیوانیان، اشراف و سپاهیان بود. بازار به‌عنوان قطب اقتصادی و مرکز دادوستد و تجارت، از نقش مهمی در توسعهٔ شهر برخوردار بوده است و نبض اقتصادی شهر در آن جریان داشت و ارتباط مهمی با میدان داشت زیرا میدان محل گردآمدن گروه‌های مختلف اجتماعی بود و معمولاً از نظر مکانی در جایی واقع شده بود که به بازار
از نظر مکانی در جایی واقع شده بود که به بازار ارتباط داشت. شکل شهر بازتاب دهنده ساختار اجتماعی و اقتصادی مسلط بر جامعه شهری است. مناسبات اقتصادی-اجتماعی هر شهر نیز در کنار سایر عوامل مهم (آموزه‌های اعتقادی مسلط، شرایط طبیعی و جغرافیایی و غیره) تأثیرات عمیقی بر چگونگی ترکیب و آرایش عناصر اصلی زندگی شهری و تعیین ویژگی‌های اصلی بافت آن بر جای می‌گذارد. شهرهای ساسانی نیز از لحاظ شکل عموماً به شهرهای مدور، شهرهای مستطیلی (هیپودام) و شهرهای منظم تقسیم‌بندی می‌شوند که دارابگرد، اردشیر خوره، مرو و تخت سلیمان
که دارابگرد، اردشیر خوره، مرو و تخت سلیمان شهرهای مدور بودند و از شهرهای مستطیلی (هیپودام) به بیشابور، جندی‌شاپور، ایوان کرخه، سیراف، نیشابور و استخر می‌توان اشاره کرد و رام شهرستان، تیسفون و قصر شیرین از شهرهای نامنظم این دوره بودند. واژهٔ شهر و مفهوم آن. واژهٔ شهر را در زبان فارسی باستان «خَشَثَ» می‌گفتند و در اوستا این واژه به‌صورت «خَشَثْرَ» آمده که واژهٔ «شهر» در فارسی نو، برگرفته از همین واژهٔ اوستایی است. در روزگار ساسانی، شهر به‌معنای امروزی آن را «شهرستان» می‌خواندند، چنان‌که در کارنامهٔ اردشیر
«شهرستان» می‌خواندند، چنان‌که در کارنامهٔ اردشیر بابکان به‌صورت «شَترستان» ذکر شده‌است و منظور از آن، مرکزِ ناحیه (استان و کوست) بوده‌است. واژهٔ «شهر» در روزگار ساسانیان مفهوم وسیع‌تری داشت و به معنای کشور، استان، ناحیه و ولایت به کار می‌رفت؛ در واقع، «شهر» جایگاه پادشاهی و مرکز قدرت سیاسی و حکومت بوده‌است و واژهٔ «شهر» را می‌توان مترادف با واژهٔ «قلمرو» در نظر گرفت. تفاوت واژه‌های «شهر» و «شهرستان» را می‌توان از عنوان کتاب شهرستان‌های ایرانشهر دریافت. این کتاب که در واپسین سده‌های فرمانروایی ساسانیان
این کتاب که در واپسین سده‌های فرمانروایی ساسانیان نوشته شده‌است، به بیان تاریخ، نام و ساختار سیاسی شهرستان‌های ایرانشهر و بیان ویژگی این شهرستان‌ها می‌پردازد و در نخستین عبارت آن، هدف از نگارش کتاب را چنین ذکر کرده‌است: «شهرستان‌هایی که در زمین ایرانشهر ساخته شده‌اند، هرکدام در چه روزگاری، در کجا و به‌دست کدام سرخدایی ساخته‌شده‌است، به تفصیل در این یادگار نوشته‌شده‌است». در این کتاب، برای نام‌بردن شهرها از واژهٔ «شهرستان» استفاده کرده‌است: «شهرستان دارابگرد را دارا پسر دارا ساخت». واژهٔ «شهرستان» برای
را دارا پسر دارا ساخت». واژهٔ «شهرستان» برای نامیدن شهرها، بیش از ۵۰ بار در این متن تکرار شده و منظور از آن، شهر به‌معنای امروزی بوده‌است. از سوی دیگر، در «ایرانشهر»، واژهٔ «شهر» به‌معنای کشور و قلمرو آمده‌است و منظور از آن، «کشور ایران» است. «شهرستان» توسط «شَهرَب» یا «شهریگ» اداره می‌شده که در دورهٔ ساسانیان احتمالاً یک شاه محلی بوده‌است و فرمانروایان استان‌ها را که «شهربان» نامیده می‌شدند، شخص شاهنشاه منصوب می‌کرد. یک شهر یا ناحیه به «روستاگ»‌هایی تقسیم می‌شد که شاید هر یک از چندین دهکده تشکیل می‌شدند.
می‌شد که شاید هر یک از چندین دهکده تشکیل می‌شدند. کوچک‌ترین واحد، «ده» بود که یک دهقان یا دهگان ریاست آن را بر عهده داشت. ویژگی‌های شهر ساسانی. شهر ساسانی مکان اصلی استقرار طبقات برتر اجتماعی بود. شاه و دربار آن در ارگ یا کاخ که در قلب شهر یا در بلندترین محل آن ساخته می‌شد، جای داشتند. در شهرهای دیگر جای خاندان شاهی را شاه محلی (سکانشاه، گیلانشاه، کرمانشاه و غیره یا خاندان‌های قدرتمند محلی مانند سورن، قارن و غیره) پُر می‌کردند. پس از آن موبدان و مغان، جنگاوران و سپاهان، دبیران و پزشکان و اشراف زمین‌دار
و سپاهان، دبیران و پزشکان و اشراف زمین‌دار سکونت می‌یافتند. طیف عظیم مردم مانند پیشه‌وران، بازرگانان و صاحبان حِرَف در خارج از چهارچوب این طبقات چهارگانه و به تبع آن در خارج از دیوارهای شهر زندگی می‌کردند. در ابتدای شکل‌گیری حکومت ساسانی، ساخت شهر به منزلهٔ تمرد از حکومت مرکزی، اعلام استقلال و نشانهٔ قدرتمندی محسوب می‌شد. چنان‌که اردوان پنجم در نامه‌ای به اردشیر بابکان متذکر می‌شود که «اگر ما تو را به حال خود واگذاریم، شهری بزرگ خواهی ساخت». گویا ساخت شهر در این دوره و پیش از آن در محدودهٔ اختیارات شخصی
در این دوره و پیش از آن در محدودهٔ اختیارات شخصی پادشاه قرار داشت و غیر از فرمان حکومتی شهری ساخته نمی‌شد. در بین شهریاران سلسلهٔ ساسانی، یکی از نشانه‌های بهتر رهبری کردن هر شاهنشاه، توجه وی به ساختمان و آبادانی شهر و ساختن شهرهای تازه است. به همین دلیل هر یک از شاهنشاهان آن سلسله می‌کوشیدند شهرهایی را پی افکنند یا شهرهای کهن را نوسازی کنند. در این دوره شهرها از شالوده‌های اساسی ارگانیسم اجتماعی و سیاسی به‌شمار می‌آمدند. در این دوره شهرسازی ساسانیان در همه جا کم‌وبیش یکسان بود و بر آن بودند که جهان چهار
جا کم‌وبیش یکسان بود و بر آن بودند که جهان چهار بخش دارد و شهرها باید طوری ساخته شوند که به چهار سوی جهان گشوده شوند. عناصر و ساختار شهر. از نظر ریخت‌شناسی، می‌توان عمده‌ترین عناصر مهم در شکل شهر ساسانی را چنین برشمرد: کهندژ. مجموعه‌ای است مرکب از کاخ‌ها، آتشگاه اصلی، دیوان‌ها، سربازخانه‌ها، ذخایر، خزاین و انبارهای آذوقه. این دژ در مرکز یا بالاترین نقطهٔ شهر و مهم‌ترین نقطهٔ سوق‌الجیشی ساخته و با دیوارهای سنگین محافظت می‌شد. این دژ در دورهٔ اسلامی به کهندژ یا قهندژ معروف بود. این بخش، در مرکز و بهترین