payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هنری پنجم نمایشنامه‌ای تاریخی اثر ویلیام شکسپیر است که در سال ۱۵۹۹ نوشته شده‌است. این نمایشنامه، داستان هنری پنجم، پادشاه انگلستان، را با تمرکز بر حوادث قبل تا بعد از نبرد آزینکورت در سال ۱۴۱۵ از سری جنگ‌های صد ساله میان انگلستان و فرانسه بیان می‌کند. گفته‌اند كه شكسپير طرح اين داستان را به مدت ده سال در ذهن می‌پرورانده است. طبق دیدگاه احمد خزاعی، مترجم آثار شکسپیر، این نمایشنامه در واقع حسن ختامی است بر چهارگانهٔ شکسپیر که شامل نمایشنامه‌های "ریچارد دوم"، "هنری چهارم: قسمت اول" و "هنری چهارم: قسمت دوم"
"هنری چهارم: قسمت اول" و "هنری چهارم: قسمت دوم" می‌شود. دیگر مترجم آثار شکسپیر، ابوالحسن تهامی معتقد است که این نمایشنامه، اوج مهارت نمایشنامه‌نویسی شکسپیر در بخش نمایشنامه‌های تاریخی است، به طوری که شکسپیر ده سال تمام موضوع این نمایش را در ذهن می‌پرورانده و با آن زندگی می‌کرده‌است. بر اساس این نمایشنامه، تئاترها و فیلم‌های زیادی تولید شدند که از بهترین و معروف‌ترین آن‌ها می‌توان به فیلم‌های هنری پنجم ۱۹۴۴ ساخته‌ي لارنس الیویه و هنری پنجم ۱۹۸۹ به کارگردانی کنت برانا اشاره کرد. شخصیت‌ها. کُرُس (راوی) شاه
کنت برانا اشاره کرد. شخصیت‌ها. کُرُس (راوی) شاه هنری پنجم هانفری، دوک گلوسستر – برادر هنری جان لنکستر، دوک بدفورد – برادر هنری توماس لنکستر، دوک کلارنس – برادر هنری توماس بووفورت، دوک اکستر – دایی هنری ادوارد نورویچ، دوک یورک – پسرعموی هنری توماس مانتاگ، ارل سالزبری رالف نویل، ارل وست‌مورلند ریچارد بیوچامپ، ارل وارویک سِر توماس ارپینگهم کاپیتان گور – اهل انگلستان کاپیتان فلوئلن – اهل ولز کاپیتان مک‌موریس – اهل ایرلند کاپیتان جیمی – اهل اسکاتلند جان بیتس، الکساندر کورت و مایکل ویلیامز – سربازان پیام‌آور
الکساندر کورت و مایکل ویلیامز – سربازان پیام‌آور (هِرالد) پیستول، نیم، و باردولف – سربازانی که پیش‌تر پیروان سِر فالستاف بودند پسر – پیش‌خدمت پیشین سِر جان فالستاف میسترس کوئیکلی – صاحب میخانهٔ Boar's Head و همسر پیستول اسقف اعظم کانتربری اسقف الی ریچارد کانیزبرو، ارل کمبریج – پسرعموی هنری لرد اسکرُپ سِر توماس گری شاه فرانسه ملکه ایزابل لویی، دوک گویِن، دوفن – پسرشان و ولیعهد فرانسه کاترین والوا – دخترشان آلیس – ندیمهٔ کاترین شارل آلبره – کانتسابل فرانسه ژان، دوک بوربون / ژان ششم، دوک بریتانی (بسته به
ژان، دوک بوربون / ژان ششم، دوک بریتانی (بسته به نسخهٔ نمایش‌نامه) شارل، دوک اورلئان ژان، دوک بری دوک بورگوندی لُرد رامبور لُرد گراندپره موسیو لُ فِر – سرباز فرانسوی مونژوی – پیام‌رسان فرانسوی فرماندار هارفلور سفیران فرانسوی سربازان، خدمت‌کاران، همراهان و درباریان موضوع. کُرُس (راوی‌ای که مستقیماً با تماشاگر سخن می‌گوید) پیش‌درآمد نمایش را می‌گوید. او از محدودیت‌های صحنه تئاتر پوزش می‌طلبد و آرزو می‌کند که: یک موزه بتواند تخیل تماشاگران را برانگیزد، بازیگران از میان پادشاهان واقعی باشند و صحنه آن‌قدر وسیع
از میان پادشاهان واقعی باشند و صحنه آن‌قدر وسیع باشد که همچون یک پادشاهی، شکوه داستان شاه هنری پنجم (یا «هَری») را به‌درستی بازتاب دهد. کورس تماشاگران را تشویق می‌کند که از «نیروی خیال» خود بهره بگیرند تا این کمبودها را جبران کنند: «با اندیشه‌تان نقص‌های ما را تکمیل کنید ... و دستاورد سالیان را در یک ساعت بریزید». پردهٔ اول عمدتاً به هنری و تصمیم او برای حمله به فرانسه می‌پردازد. او با این باور که از طریق نسب‌نامه‌اش وارث قانونی تاج‌وتخت فرانسه است، متقاعد به حمله می‌شود. دوفن فرانسه، پسر شاه شارل ششم
به حمله می‌شود. دوفن فرانسه، پسر شاه شارل ششم فرانسه، در پاسخ به ادعای هنری، هدیه‌ای توهین‌آمیز برایش می‌فرستد: جعبه‌ای از توپ‌های تنیس که نمادی از جوانی و بی‌پروایی فرضی هنری است. کُرس در آغاز هر پرده دوباره ظاهر می‌شود تا داستان را پیش ببرد. در پردهٔ دوم، او از آمادگی ملی برای جنگ سخن می‌گوید: «اکنون تمام جوانان انگلستان در آتش‌اند... / اکنون زره‌سازان رونق گرفته‌اند و اندیشهٔ افتخار / تنها در دل هر مرد حکومت می‌کند». در این پرده توطئه‌ای از سوی ارل کمبریج و دو همدستش برای ترور هنری در ساوت‌همپتون آشکار
و دو همدستش برای ترور هنری در ساوت‌همپتون آشکار می‌شود. فاش‌سازی زیرکانهٔ این توطئه توسط هنری و مجازات سخت توطئه‌گران نشان می‌دهد که او دیگر آن جوان سبک‌سر نمایش‌های «هنری چهارم» نیست. در پردهٔ سوم، هنری و سپاهش پس از عبور از کانال مانش، بندر فرانسه‌ای هارفلور را محاصره می‌کنند. به گفتهٔ کُرس، شاه فرانسه «کاترین، دخترش را به او پیشنهاد می‌دهد، و همراه او، مهریه‌ای از دوک‌نشین‌های بی‌ارزش و کم‌درآمد»، اما هنری قانع نمی‌شود. در جریان محاصرهٔ هارفلور، انگلیسی‌ها در آغاز عقب رانده می‌شوند، اما هنری آنان را با
در آغاز عقب رانده می‌شوند، اما هنری آنان را با یکی از مشهورترین سخنان شکسپیر تشویق می‌کند: «یک‌بار دیگر به شکاف، ای دوستان، یک‌بار دیگر؛ / یا دیوار را با پیکر مردگان انگلیسی ببندید». پس از نبردی دشوار، انگلیسی‌ها شهر را تسخیر می‌کنند. مونژوی، پیام‌رسان شاه فرانسه، پیام تهدیدآمیز و تحقیرکنندهٔ شاه را به هنری می‌رساند. هنری پاسخ می‌دهد که نیروهایش چنان آسیب‌دیده‌اند که هنوز به پاریس حمله نخواهد کرد، و در عوض، به‌سوی کاله در امتداد ساحل خواهد رفت. در پردهٔ چهارم، کل نیروی ارتش فرانسه، هنری را در شهر کوچک
چهارم، کل نیروی ارتش فرانسه، هنری را در شهر کوچک آزینکور محاصره کرده‌ است. شب پیش از نبرد، هنری در حالی‌که می‌داند شمار دشمن بسیار بیشتر است، در هیبتی مبدل در اردوگاه می‌گردد، با سربازان گفت‌وگو می‌کند، به آنان دلگرمی می‌دهد و از دیدگاه‌شان دربارهٔ خود آگاه می‌شود. او از بار اخلاقی پادشاه بودن در عذاب است و از خدا می‌خواهد که «دل سربازانم را استوار ساز». با رسیدن سپیده‌دم، هنری اشرافش را با سخنرانی روز سن کریسپین دلگرم می‌کند: «ما ... به یاد آورده خواهیم شد؛ / ما اندکند، ما اندکند و خوشبخت، ما جمع
شد؛ / ما اندکند، ما اندکند و خوشبخت، ما جمع برادران». پیام‌آور فرانسوی، مونژوی، بازمی‌گردد و از هنری می‌خواهد با پرداخت خون‌بها، از شکست حتمی بگریزد. هنری پاسخ می‌دهد که مونژوی باید «پاسخ پیشین مرا بازگوید» و تسلیم را رد می‌کند. شکسپیر نبرد آزینکور را به‌طور مستقیم توصیف نمی‌کند. در یکی از صحنه‌ها، فرانسویان می‌گویند: «"Tout est perdu"» («همه چیز از دست رفت»)، اما سرانجام برای هنری آشکار نمی‌شود تا آن‌که مونژوی بازمی‌گردد و اعلام می‌کند: «روز از آنِ توست». سپس هنری درمی‌یابد که این پیروزی به‌شدت یک‌سویه
سپس هنری درمی‌یابد که این پیروزی به‌شدت یک‌سویه بوده: فرانسویان ۱۰٬۰۰۰ کشته داده‌اند، در حالی‌که انگلیسی‌ها تنها یک دوک، یک ارل، یک شوالیه، یک ملازم و «در کل، تنها بیست‌وپنج تن دیگر» را از دست داده‌اند. (در اقتباس فیلمی لارنس الیویه در سال ۱۹۴۴، این جمله به «در کل، تنها پانصد تن دیگر» تغییر یافت، زیرا تاریخ‌نگاران شمار تلفات انگلیس را حدود ۶۰۰ تن می‌دانند). هنری این پیروزی شگفت‌انگیز را به خدا نسبت می‌دهد. پردهٔ پنجم چند سال بعد می‌گذرد، هنگامی‌که جنگ صدساله به دوره‌ای از صلح موقت رسیده‌ است. نمایندگان
به دوره‌ای از صلح موقت رسیده‌ است. نمایندگان انگلیس و فرانسه برای عقد پیمان تروا گرد آمده‌اند و هنری تلاش می‌کند خواستگاری کند از شاهزاده کاترین والوا. نه هنری و نه کاترین زبان دیگری را به‌خوبی نمی‌دانند، اما همین اشتباهات زبانی باعث می‌شود صحنه حال‌وهوایی شیرین و طنزآمیز پیدا کند و هنری بتواند دل کاترین را به دست آورد. صحنه با پذیرفتن هنری به‌عنوان وارث تاج‌وتخت فرانسه از سوی شاه فرانسه و دعای ملکه برای اتحاد دو ملت به پایان می‌رسد: «تا انگلیسی همچون فرانسوی، و فرانسوی چون انگلیسی، یکدیگر را بپذیرند».
و فرانسوی چون انگلیسی، یکدیگر را بپذیرند». نمایش با سخنان پایانی کورس پایان می‌یابد که در آن از مرگ زودهنگام هنری (در کمتر از دو سال) و دوران پرآشوب سلطنت پسرش هنری ششم انگلستان سخن می‌گوید: «که زمامش را بسیاری در دست داشتند، فرانسه را باختند، و کاری کردند که انگلیس خون بریزد، چنان‌که بارها صحنهٔ ما نشان داده‌ است». (شکسپیر در اینجا به این اشاره دارد که پیش‌تر سه‌گانهٔ نمایشی دربارهٔ این رویدادها را نگاشته بود: "هنری ششم، بخش اول"، "هنری ششم، بخش دوم" و "هنری ششم، بخش سوم".) داستان‌های فرعی. همان‌طور که در
ششم، بخش سوم".) داستان‌های فرعی. همان‌طور که در بسیاری از نمایشنامه‌های تاریخی و تراژدی شکسپیر دیده می‌شود، گروهی از شخصیت‌های فرعی طنزآمیز نیز در «هنری پنجم» حضور دارند که با داستان اصلی در تضاد بوده یا گاه آن را به‌نوعی تفسیر می‌کنند. در این نمایش، این شخصیت‌ها عمدتاً سربازان عادی در ارتش هنری هستند؛ از جمله پیستول، نیم و باردولف که از نمایشنامه‌های «هنری چهارم» به یادگار مانده‌اند. در لحنی تلخ، باردولف به‌دلیل غارت یک کلیسا به دار آویخته می‌شود. ارتش همچنین شامل یک اسکاتلندی، یک ایرلندی و یک انگلیسی
همچنین شامل یک اسکاتلندی، یک ایرلندی و یک انگلیسی است، و فلوئلن، سربازی ولزی با ویژگی‌های کمیک اغراق‌شده نیز در میان آن‌ها دیده می‌شود. در یکی از صحنه‌ها، که به زبان فرانسوی است، شاهزاده کاترین از ندیمه‌اش آلیس می‌خواهد که برخی واژه‌های پایهٔ انگلیسی مربوط به اعضای بدن را به او بیاموزد. این صحنه حالتی طنزآمیز دارد و بر ضعف زبانی او و تلاش برای تطبیق با فرهنگ بیگانه تأکید می‌کند. نمایش همچنین به‌طور گذرا به مرگ سِر جان فالستاف اشاره می‌کند؛ دوستی که پیش‌تر همراه هنری در نمایش‌های «هنری چهارم» بود و در پایان
هنری در نمایش‌های «هنری چهارم» بود و در پایان بخش دوم آن نمایش، از سوی هنری طرد شد. در این نمایش، فالستاف بیمار است و مرگ او نمادی از پایان دوران خوش‌گذرانی و گذار هنری به دوران پادشاهی و مسئولیت‌پذیری تلقی می‌شود. منابع. منبع اصلی شکسپیر برای نگارش «هنری پنجم» همچون بسیاری از نمایشنامه‌های تاریخی‌اش، وقایع‌نامهٔ رافائل هالینشد بود. چاپ دوم این اثر در سال ۱۵۸۷ منتشر شد و یک «terminus post quem» (تاریخ زودتر ممکن برای نگارش نمایشنامه) برای آن محسوب می‌شود. همچنین احتمال می‌رود که شکسپیر از کتاب "اتحاد دو
همچنین احتمال می‌رود که شکسپیر از کتاب "اتحاد دو خانوادهٔ درخشان لنکستر و یورک" نوشتهٔ ادوارد هال نیز بهره برده باشد. برخی پژوهشگران بر این باورند که او با شعر ساموئل دانیل دربارهٔ جنگ‌های داخلی انگلستان نیز آشنایی داشته‌ است. افزون بر این، گمان عمومی بر آن است که نمایشنامهٔ پیشین "پیروزی‌های مشهور هنری پنجم" نیز الگویی برای این اثر بوده‌ است. تاریخ و متن. بر پایهٔ اشاره‌ای که احتمالاً به مأموریت رابرت دورو، دومین ارل اسکس برای سرکوب شورش نُه‌ساله در ایرلند دارد، تصور می‌شود که نگارش این نمایشنامه به اوایل
دارد، تصور می‌شود که نگارش این نمایشنامه به اوایل سال ۱۵۹۹ بازمی‌گردد. نسخه‌ای از نمایشنامه با عنوان "تاریخ‌نگاری پادشاه هنری پنجم" در ۱۴ اوت ۱۶۰۰ در دفتر ثبت انجمن ناشران به نام کتاب‌فروش توماس پیور ثبت شد. نخستین نسخهٔ کوارتو پیش از پایان همان سال منتشر شد، هرچند نه به‌وسیلهٔ پیور، بلکه توسط توماس میلینگتون و جان باسبی. چاپ نسخه بر عهدهٔ توماس کرید بود. نسخهٔ نخست کوارتو (Q1) از «هنری پنجم» یک کوارتوی بد است، یعنی نسخه‌ای کوتاه‌شده از نمایشنامه که احتمال دارد نسخه‌ای غیرقانونی یا روایتی از طریق شنیدن
دارد نسخه‌ای غیرقانونی یا روایتی از طریق شنیدن باشد. دومین کوارتو، که بازچاپی از Q1 است، در سال ۱۶۰۲ توسط پیور منتشر شد؛ و چاپ سوم آن (Q3) در سال ۱۶۱۹ با تاریخ جعلی ۱۶۰۸ منتشر شد—بخشی از مجموعهٔ جعلی ویلیام جاگارد موسوم به فولیوی دروغین. متن برتر این نمایشنامه نخستین‌بار در فولیو اول در سال ۱۶۲۳ چاپ شد.
اشتفان ایلزانکر (؛ زادهٔ ) ورزشکار اهل اتریش است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ردبول زالتسبورگ، باشگاه فوتبال ردبول زالتسبورگ، باشگاه فوتبال لایپزیگ و تیم ملی فوتبال اتریش اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال اتریش بازی کرده‌است. عملکرد باشگاهی. ایلانسکر کار خود را در تیم جوانان آغاز کرد. در هالاینر به عنوان دروازه‌بان بود اما خیلی زود وارد خط میانی شد. در سال ۲۰۰۵، او با ردبول سالزبورگ به توافق رسید، جایی که در تیم ردبول جونیورز بازی کرد. در ۴ آوریل ۲۰۰۹، ایلانسکر به
جونیورز بازی کرد. در ۴ آوریل ۲۰۰۹، ایلانسکر به عنوان نیمکت تیم اول برای یک بازی در لیگ فراخوانده شد. اولین بازی او برای ردبول سالزبورگ در یک بازی جام حذفی در ۱۵ اوت ۲۰۰۹ بود. در ۲۵ اوت ۲۰۰۹، او اولین بازی بین‌المللی خود را برای ردبول سالزبورگ در مرحله مقدماتی لیگ قهرمانان اروپا در مقابل ماکبی حیفا انجام داد. در پایان فصل ۲۰۰۹–۱۰ ایلانسکر با مترسبرگ قرارداد امضا کرد. در سال ۲۰۱۲، او به ردبول سالزبورگ بازگشت. در این میان، او به‌طور مرتب در تیم آغازین این باشگاه حضور داشت. در تاریخ ۲۶ فوریه، این باشگاه اعلام
حضور داشت. در تاریخ ۲۶ فوریه، این باشگاه اعلام کرد که قرارداد وی تا سال ۲۰۱۸ تمدید شده‌است. استفان ایلانسکر در تاریخ ۱۹ دسامبر ۲۰۱۸ مقابل بایرن مونیخ به میدان رفت. در ۳۱ ژانویه سال ۲۰۲۰، ایلانسکر در قراردادی دائمی تا سال ۲۰۲۲ به اینتراخت فرانکفورت پیوست. در ۳ ژوئن سال ۲۰۲۰، ایلسانکر مقابل وردبرمن از نیمکت نشینی خارج شد و در ۱۰ دقیقه پایانی مسابقه دو گل به ثمر رساند تا پیروزی ۳–۰ حاصل شود. عملکرد بین‌المللی. ایلانسکر از نخستین بازی خود در سال ۲۰۱۴ بیش از ۴۰ بازی برای اتریش کسب کرده‌است. ایلسانکر نماینده
۴۰ بازی برای اتریش کسب کرده‌است. ایلسانکر نماینده کشور خود در یورو ۲۰۱۶ بود، جایی که اتریش در رده آخر گروه اف به پایان رسید. ایلزاکنز در این مسابقات در دو مسابقه برای اتریش بازی کرد، تساوی ۰–۰ آنها با قهرمان نهایی پرتغال و باخت ۱–۲ برابر ایسلند. زندگی شخصی. استفان ایلانسکر فرزند هربرت ایلانسکر مربی دروازه‌بان سابق تیم ردبول سالزبورگ است.
اوپل مونتسا خودروی شرکتی فست‌بک تولیدشده توسط شرکت خودروسازی اوپل است که از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۶ تولید می‌شد. این خودرو در بریتانیا به نام واکسول رویال کوپه توسط واکسول فروخته شد.
روبین اوکوتیه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتریش است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به سنت ترویدنس، باشگاه فوتبال اشتورم گراتس، باشگاه فوتبال آستریا وین، نورنبرگ، باشگاه فوتبال راپید وین، باشگاه فوتبال آستریا وین، باشگاه فوتبال آستریا وین، و مونیخ ۱۸۶۰ اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
مارکوس سوتنر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتریش است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آستریا وین، باشگاه فوتبال اینگولشتات ۰۴ و باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون اشاره کرد. تیم ملی. وی در تیم‌های ملی فوتبال اتریش بازی کرده‌است.
سیتروئن ۲سی‌وی یک خودروی موتور جلو-محورجلو ارزان‌قیمت بود که از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۰ توسط سیتروئن برای رقابت با فولکس واگن تولید می‌شد. این خودروی ارزان قیمت در سال ۱۹۴۸ و در نمایشگاه Mondial de l'Automobile معرفی شد. نام ۲سی‌وی اشاره به قدرت موتور مدل اولیه این خودرو دارد که فقط ۲ اسب بخار قدرت داشت.
لوکاس هینترسیر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتریش است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اینگولشتات ۰۴ اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال اتریش بازی کرده است.
آنری ویوتان (; ; – ) آهنگساز، مدرس موسیقی و نوازندهٔ ویولن اهل بلژیک بود. آنری از شاگردان زیمون زشتر و آنتونین رایشا بود و بعدها خودش مبدل به یک مدرسِ نامدار موسیقی شد و شاگردان زیادی را تربیت کرد که از آن میان، می‌توان به اوژن ایزایی اشاره کرد. او یکی از نوازندگان مهم ویولن در تاریخ نوازندگی این ساز و یکی از نمایندگان برجستهٔ مکتب ویلن‌نوازی فرانسوی-بلژیکی در اواسط قرن نوزدهم میلادی است.
فرانتس کساور ولفگانگ موتسارت (زادهٔ ۲۶ ژوئیهٔ ۱۷۹۱ - درگذشتهٔ ۲۹ ژوئیهٔ ۱۸۴۴) آهنگساز، نوازنده پیانو، رهبر ارکستر و مدرس موسیقی اهل اتریش بود. او آخرین فرزند ولفگانگ آمادئوس موتسارت و کُنستانتسه وِبِر بود و موسیقی را زیرنظر آنتونیو سالیری، یوهان نپوموک هومل و یوهان آلبرشتس‌برگر آموخت.
نیکلای ایوانِویچ زاریمبا (؛ – ) آهنگساز، نظریه‌پرداز موسیقی و مدرس موسیقی اهل امپراتوری روسیه بود. از شاگردان مشهور او می‌توان به پیوتر ایلیچ چایکوفسکی، واسیلی سافونف و برادرزاده‌های فیودور داستایفسکی اشاره کرد. آثار وی تا سال ۲۰۱۰ میلادی تقریباً ناشناخته بود. او در سال ۱۸۷۸ میلادی بر اثر سکتهٔ مغزی درگذشته بود و همسر و دخترش به روستای کلارنس در کانتون وو سوئیس نقل مکان کرده و تمامی دست‌نوشته‌ها و نت‌های او را، با خود به سوئیس آورده و به دانشگاه بازل اهدا کرده بودند که تا سال ۲۰۱۰ میلادی، کسی نمی‌دانست
کرده بودند که تا سال ۲۰۱۰ میلادی، کسی نمی‌دانست اینها متعلق به نیکلای زاریمباست.
سامانهٔ دفاع فعال تروفی ، به اختصار TAPS سیستم دفاع فعال عملیاتی است که توسط صنایع دفاع پیشرفتهٔ رافائل اسرائیل طراحی و ساخته شده‌است. نحوهٔ عمل سیستم بدین صورت می‌باشد که در هنگام شلیک موشک یا آر پی جی به سمت خودروی زره پوش، رادارهای تخت روی زره پوش پرتابه را شناسایی کرده و در یک فاصلهٔ نزدیک با پرتاب ده‌ها ساچمه پرتابه را از بین می‌برند. در ابتدای طراحی، این سیستم برای پیاده‌نظام اطراف زره پوش باعث تلفاتی در هنگام عمل شد اما بعدها با نصب تجهیزات جدید این سیستم قادر به تشخیص موانع انسانی در مسیر شد و باعث
قادر به تشخیص موانع انسانی در مسیر شد و باعث شد تا سیستم تروفی امن‌ترین مسیر را برای شلیک ساچمه‌ها انتخاب نماید. این سیستم در واقع برای تانک اصلی میدان نبرد اسرائیل یعنی مرکاوا طراحی شد اما بعدها با گسترش و توسعهٔ این سیستم تحت نام Light Trophy بر روی خودروهای سبک پیاده‌نظام، نفربرهای جنگی و حتی قایق‌های تندرو نصب شده‌است.
نظریهٔ اعداد چندگانه یک زیرمجموعه از نظریه اعداد تحلیلی است که با اعداد اول و با تقسیم‌بندی و تقسیم‌کننده‌ها سر و کار دارد. معمولاً تمرکز بر روی ایجاد فرمول تقریبی برای شمارش این اشیا در زمینه‌های مختلف است. تئوری عدد اول در این موضوع یک نتیجه کلیدی است. طبقه‌بندی موضوعیی ریاضیات برای نظریه عدد چندگانه، 11Nxx است. دامنه. تئوری اعداد تکراری در درجه اول در تخمین‌های مربوط به توابع محاسباتی عمل می‌کند. . از لحاظ تاریخی موضوع تحت سلطه عنوان تئوری عدد اول است، ابتدا با تلاش برای اثبات آن و سپس با بهبود در اصطلاح
با تلاش برای اثبات آن و سپس با بهبود در اصطلاح خطا. مسئله تقسیم‌کننده داریچله، برآورد می‌کند که دستور متوسط تابع تقسیم‌کننده (d (n و مسئله دایره گاوس تخمین می‌زند که به‌طور متوسط تعداد عبارات یک عدد به عنوان مجموع دو مربع، همچنان یک مشکل کلاسیک است و دوباره تمرکز بر این است که برآورد خطا را بهبود می‌بخشد. متون استاندارد. بخش بزرگی از نظریه اعداد تحلیلی با نظریه چندگانه (ضربی) سر و کار دارد و بنابراین بسیاری از متون آن شامل بخش‌هایی در نظریه چندگانه هستند. این‌ها برخی از متون شناخته شده هستند که به‌طور خاص
برخی از متون شناخته شده هستند که به‌طور خاص با نظریه اعداد چندگانه سر و کار دارند:
تک‌رأی انتقال‌ناپذیر یا رأی واحد غیر قابل انتقال نوعی نظام انتخاباتی است که هر رأی‌دهنده فقط یک رأی به یکی از نامزدان می‌دهد و نامزدانی که بیشترین آرا را به دست آورده‌اند پیروز انتخابات خواهند شد. فرق تک‌رأی انتقال‌پذیر با نظام نخست‌نفری آن است که در اولی حوزه‌های انتخابیه چندنفره است ولی در دومی منحصراً تک‌نفره. نظام تک‌رأی انتقال‌ناپذیر می‌تواند برای احزاب چالش‌برانگیز باشد. در یک حوزهٔ انتخابیه با چهار نماینده، نامزدی که حداقل ۲۰ درصد آرا را به دست آورد، قطعاً انتخاب خواهد شد. حزبی که ۵۰ درصد رأی دارد،
قطعاً انتخاب خواهد شد. حزبی که ۵۰ درصد رأی دارد، انتظار می‌رود دو کرسی از چهار کرسی را تصاحب کند. اگر هر یک از دو نامزد حزب، حول و حوش ۲۵ درصد آرا را به دست آوردند، هر دو انتخاب خواهند شد. ولی اگر یکی ۴۰ درصد رأی بیاورد و دیگری فقط ۱۰ درصد، نامزد دوم آن حزب ممکن است انتخاب نشود. قضیه وقتی حادتر می‌شود که حزب ۳ نامزد را برای آن حوزه معرفی کرده باشد. شکستن آرا بین نامزدهای هم‌حزب باعث کاهش احتمال انتخاب نامزد دوم خواهد شد. امروزه این نظام انتخاباتی در مجالس کشورهای افغانستان، وانواتو، و جزایر پیت‌کرن و نیز
کشورهای افغانستان، وانواتو، و جزایر پیت‌کرن و نیز مجالس علیای اندونزی و تایلند استفاده می‌شود. برخی دیگر از کشورها نظیر ژاپن از این روش به عنوان بخشی از نظام انتخاباتی موازی استفاده می‌کنند. کشور ژاپن از ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۳ منحصراً از این روش برای انتخابات مجلس نمایندگان خود استفاده می‌کرد که به این روش شهرت و رواج بخشید. این نظام سابقاً در انتخابات مجلس نواب اردن نیز استفاده می‌شد. کشورهای کره جنوبی و تایوان نیز سابقهٔ استفاده از این روش را دارند. مثال. در یک انتخابات فرضی، ۵ نامزد از ۳ حزب برای کسب ۳ کرسی به
فرضی، ۵ نامزد از ۳ حزب برای کسب ۳ کرسی به رقابت می‌پردازند. ه‍، د، ج به ترتیب برنده خواهند شد. اما اگر آرای هر حزب را بشماریم: حزب قرمز از حزب زرد آرای بیشتری کسب کرده ولی در نهایت کرسی‌های کمتری به دست آورده چون آرا بین نامزدانش به طرز نامتوازنی تقسیم شده‌است. اگر حزب قرمز یا زرد، نامزد سومی را هم علم می‌کردند (و رأی حزبشان بیشتر شکسته می‌شد)، احتمال کسب کرسی توسط حزب آبی (نامزد الف) افزایش می‌یافت. محاسن. مهم‌ترین مزیت این روش نسبت به نظام نخست‌نفری و سایر نظام‌های اکثریتی آن است که انتخاب نماینده از بین
نظام‌های اکثریتی آن است که انتخاب نماینده از بین احزاب کوچک و نامزدان مستقل را تسهیل می‌کند. هرچقدر که تعداد کرسی‌های حوزهٔ انتخابیه بیشتر باشد، تسهیم کرسی‌ها متناسب‌تر و عادلانه‌تر خواهد بود. برخی از دانشمندان علوم سیاسی این روش را جزو نظام‌های نیمه‌تناسبی دسته‌بندی کرده‌اند. انتخاب نماینده‌های مستقل در پارلمان اردن شاهدی بر این مدعاست. نیکلاس تیدیمن، اقتصاددان و مبدع چند روش انتخاباتی، این نظام را از لحاظ تناسبی بودن از بین پنج درجهٔ خیلی زیاد، زیاد، متوسط، کم، و خیلی کم در وضعیت متوسط قرار می‌دهد. مزیت
کم، و خیلی کم در وضعیت متوسط قرار می‌دهد. مزیت دیگر این نظام انتخاباتی آن است که می‌تواند احزاب سیاسی را سازمان‌یافته و منظم بار بیاورد. احزاب باید طرفدارانشان را به‌نحوی هماهنگ کنند که آرا بین نامزدهای حزب تقریباً به اندازهٔ مساوی تقسیم شود تا میزان آرای هدررفته کاهش یابد و احتمال انتخاب نامزدهای متعدد از یک حزب بالاتر برود. همچنین مشاهده شده‌است که این نظام انتخاباتی، نظام حزبی کشور را کمتر از نظام‌های انتخاباتی تناسبی دچار گونه‌گونی و تشتت می‌کند. مثلاً در طول سال‌های متمادی که کشور ژاپن از این نظام
در طول سال‌های متمادی که کشور ژاپن از این نظام انتخاباتی استفاده می‌کرد، دولت حاکم را تقریباً یک حزب به‌تنهایی تشکیل می‌داد. مزیت دیگر سادگی آن است، هم از لحاظ همه‌فهم بودن قواعد و نحوهٔ رأی‌دهی و هم از لحاظ شمارش آرا و سایر مراحل اجرایی. معایب. ممکن است احزاب سیاسی کوچک که طرفدارانشان از لحاظ جغرافیایی در کل کشور پراکنده‌اند، هیچ کرسی‌ای به دست نیاورند یا دست‌کم به اندازهٔ آرای کسب‌شده، صاحب کرسی نشود. بدین ترتیب احزاب بزرگ‌تر با کسب صرفاً اکثریت سادهٔ آرای مردمی، خواهند توانست اکثریت مطلق کرسی‌ها را به
مردمی، خواهند توانست اکثریت مطلق کرسی‌ها را به دست آوردند و دولت حاکم را به‌تنهایی تشکیل دهند (اکثریت ساختگی). گرچه می‌توان میزان تناسبی بودن روش را با انتخاب حوزهٔ انتخابیهٔ بزرگ‌تر افزایش داد، اما قاعدتاً هرچه حوزه بزرگتر شود از سطح ارتباطات وکیل و موکل کاسته خواهد شد. در تایلند حوزه‌هایی با ۱۸ نماینده وجود دارد که کنترل آنان به‌سادگی امکان‌پذیر نیست. چون در این نظام ممکن است چند نامزد از یک حزب برای کسب تک‌رأی رأی‌دهندگان با هم رقابت کنند، احتمال ایجاد خصومت درون‌حزبی افزایش می‌یابد. این رقابت‌های
خصومت درون‌حزبی افزایش می‌یابد. این رقابت‌های درون‌حزبی ممکن است به بروز فساد مثلاً رشوه‌دهی به رأی‌دهندگان حزب منجر شود، با این توضیح که وقتی حزب آبی فقط یک نامزد را در انتخابات علم کرده‌است، طرفداران حزب آبی چاره‌ای جز رأی دادن به همان نامزد ندارند و طرفداران حزب قرمز هم به‌احتمال زیاد به نامزد حزب خود رأی خواهند داد. ولی وقتی دو یا چند نامزد از حزب آبی در رقابت‌های انتخاباتی حاضر باشند، انتخاب هر یک از آنان برای طرفداران حزب آبی چندان توفیری ندارد و طرفداران ممکن است رأی خود را به‌ازای دریافت برخی
طرفداران ممکن است رأی خود را به‌ازای دریافت برخی تسهیلات بفروشند. احزاب هم در فرایند معرفی نامزدان و هم مدیریت رأی‌دهندگان، باید از استراتژی‌های پیچیده استفاده کنند. معرفی تعداد زیاد نامزدان به‌همان اندازه سرنوشت حزب را به خطر می‌اندازد که معرفی تعداد کم نامزدان. هماهنگ‌کردن رأی‌دهندگان برای تقسیم رأی آنان به اندازهٔ مساوی بین نامزدان نیز پرهزینه و دشوار است. در مجموع این روش در برابر رأی‌دهی تاکتیکی آسیب‌پذیر است. نیکلاس تیدیمن، این نظام را از لحاظ کاهش رأی‌دهی تاکتیکی از بین پنج درجهٔ خیلی زیاد، زیاد،
رأی‌دهی تاکتیکی از بین پنج درجهٔ خیلی زیاد، زیاد، متوسط، کم، و خیلی کم در وضعیت متوسط قرار می‌دهد. طرفداران نامزدی که بیشتر از میزان لازم رأی دارد، می‌توانند زد و بند کنند و بخشی‌شان به نامزد دیگری رأی دهند تا شانس انتخاب شدن او را هم افزایش دهند. از آن طرف، طرفداران نامزدی که شانسی برای انتخاب شدن ندارد، می‌توانند به جای نامزد محبوبشان به کس دیگری رأی دهند که آنقدری رأی دارد که در صورت هماهنگی و همکاری رأی‌دهندگان با همدیگر از شانس قابل توجهی برای انتخاب شدن بهره‌مند گردد. چون در این روش هر رأی‌دهنده فقط
بهره‌مند گردد. چون در این روش هر رأی‌دهنده فقط یک رأی دارد، احزاب به اندازهٔ کافی انگیزه پیدا نمی‌کنند که برنامه‌ها و طرح‌هایشان را برای همهٔ اقشار جامعه جذاب نگه دارند. مادامی که حزب مطمئن است که رأی کافی را در یک حوزه دارد، لزومی به سازش و جلب نظر سایر رأی‌دهندگان نمی‌بیند. میزان آرای هدررفته در این روش معمولاً بالاست، مخصوصاً وقتی نامزد شدن برای انتخابات ساده و کم‌هزینه باشد.
وولینیایی‌ها (اوکراینی: Волиняни "وُلی‌نیانی"؛ لهستانی:Wołynianie) قبیله‌ای از اسلاوهای شرقی بودند که در سده‌های میانی آغازین در شاهزاده‌نشین وولینی می‌زیستند. ذکر آنان در قصه سالیان گذشته رفته است، سرزمین محل اقامت ایشان هم امروزه دربرگیرنده باختر اوکراین، شرق لهستان و جنوب بلاروس می‌باشد. برخی تاریخ‌دانان احتمال داده‌اند که وولینیایی‌ها در اصل و تا پیش از رسیدن اسلاوها به این منطقه در سدهٔ ششم میلادی، تبار سلتی داشته‌اند. منابع. Wikipedia contributors, "Volhynians," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
"Volhynians," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Volhynians&amp;oldid=787351429 (accessed July 1, 2017
ژاک بالما (زادهٔ ۱۷۶۲- مرگ ۱۸۳۴ میلادی) ملقب به لو مون‌بلان کوهنورد اهل شامونی در ساووا در پادشاهی ساردنی بود. او نخستین فردی بود که توانست در صعودی به همراه ژان-گابریل پاکار در ۷ اوت ۱۸۷۶ میلادی به چکاد کوه مون‌بلان برسد و از این‌رو از سوی ویکتور آمده سوم -پادشاه ساردنی- "لو مون‌بلان" لقب گرفت. منابع. Wikipedia contributors, "Jacques Balmat," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Jacques_Balmat&amp;oldid=773292439 (accessed July 1, 2017
جیجاق خاکستری یا جیجاق کانادائی نام یک گونه از سرده جیجاق شمالی است، جنگل‌های شمال قاره آمریکا تا جنگل‌های مرتفع جنوب نیومکزیکو و آریزونا ناحیه بومی این پرنده را تشکیل می‌دهند. قسمت شکمی جیجاق خاکستری به رنگ خاکستری روشن و ناحیه پشتی و گردن آن دارای رنگ خاکستری تیره و سر این پرنده دارای ترکیب رنگ سفید و خاکستری است. ۹ زیر گونه برای این پرنده شناسایی شده است. جیجاق خاکستری دارای یک قلمرو ثابت در طول سال است و در ماه‌های گرم سال غذا را برای دوره‌های سردتر جمع‌آوری و انبار می‌کند. رفتارشناسی. جفت‌گیری. این
و انبار می‌کند. رفتارشناسی. جفت‌گیری. این پرنده دارای جفت‌پیوندی و جفت‌گیری تک‌همسری دارد و تا آخر عمر به همسرش وفادار است هرچند در صورت از بین رفتن جفت، پرنده بیوه دنبال شریک دیگری می‌گردد. در دومین سال زندگی توانایی جوجه‌کشی دارد، جفت‌گیری این پرنده در اوائل بهار و بین ماه‌های مارس تا آوریل انجام می‌گیرد. آشیانه‌سازی. لانه‌سازی در ماه مارس انجام می‌گیرد، محل برپایی آشیانه را پرنده نر تعیین می‌کند. به طور معمول آشیانه روی درختان صنوبر سفید، سیاه و نراد بالسام ساخته می‌شود.