payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و دونات‌های ژله‌ای هستند که در زبان عبری به عنوان "سوفگانیوت"، در زبان ییدیش به "عنوان پونتشکِس" یا در زبان لادینو به عنوان "بیموئلو" شناخته می‌شوند، زیرا این دونات‌ها در روغن سرخ می‌شوند. پنکیک‌های حنوکا از مواد مختلفی تهیه می‌شوند، از سیب‌زمینی یا پنیر سنتی گرفته تا نوآوری‌های مدرن‌تر، از جمله ذرت، اسفناج، کدو و سیب‌زمینی شیرین. نانوایی‌های اسرائیل علاوه بر ژله توت‌فرنگی، انواع جدیدی از مواد پرکننده برای "سفگانیوت" را رواج داده‌اند، که شامل کرم شکلاتی، وانیلی یا کاپوچینو و غیره می‌شود. در سال‌های اخیر،
یا کاپوچینو و غیره می‌شود. در سال‌های اخیر، "سفگانیوت‌های" کوچک‌تر نیز به دلیل نگرانی‌های مربوط به کالری ظاهر شده‌اند. تو بیشوات. تو بی‌شوات یک تعطیلات یهودی کوچک است که معمولاً در اواخر ژانویه یا اوایل فوریه برگزار می‌شود و «سال نو درختان» را نشان می‌دهد. آداب و رسوم آن شامل کاشت درختان و خوردن میوه‌های خشک و آجیل، به ویژه انجیر، خرما، کشمش، خسک و بادام است. بسیاری از اسرائیلی‌ها، چه مذهبی و چه سکولار، این روز را با یک سِدِر تو بیشواتِ الهام گرفته از کابالیست‌ها جشن می‌گیرند که شامل ضیافتی از میوه‌ها و
جشن می‌گیرند که شامل ضیافتی از میوه‌ها و چهار جام شراب است، طبق مراسمی که در "هاگادوت" ویژه‌ای که به همین منظور از هاگادای فصح الگوبرداری شده است، ارائه می‌شود. پوریم. جشن پوریم نجات یهودیان از توطئه هامان برای نابود کردن آن‌ها در امپراتوری هخامنشی باستان را جشن می‌گیرد، همان‌طور که در کتاب استر توصیف شده است. این روزی است برای شادی و خوشحالی، که در آن کودکان و بسیاری از بزرگ‌ترها لباس‌های مخصوص می‌پوشند. مرسوم است که یک وعده غذایی جشن، "سودات پوریم"، در بعدازظهر برگزار شود، که معمولاً با شراب به عنوان
بعدازظهر برگزار شود، که معمولاً با شراب به عنوان نوشیدنی اصلی همراه است تا با جو خوشحالی همخوانی داشته باشد. بسیاری از مردم بسته‌های غذایی تهیه می‌کنند که در پوریم به همسایگان، دوستان، خانواده و همکاران خود می‌دهند. این‌ها بسته‌ها "میشلاخ مانات" ("ارسال بخش‌ها") نامیده می‌شوند و معمولاً شامل شراب و شیرینی، میوه و آجیل و شیرینی‌ها هستند. غذای اصلی مرتبط با پوریم "اوزنی هامان" ("گوش‌های هامان") نام دارد. این‌ها شیرینی‌های سه‌گوشی هستند که معمولاً با دانه‌های خشخاش پر می‌شوند، اما پرکننده‌های دیگری نیز دارند.
پر می‌شوند، اما پرکننده‌های دیگری نیز دارند. شکل مثلثی ممکن است تحت تأثیر تصاویر قدیمی ازهامان باشد که در آن‌ها کلاهی سه‌گوش به سر داشت. عید پسح. تعطیلات یک هفته‌ای پسح در بهار یادآور خروج از مصر است و در اسرائیل معمولاً زمانی برای دیدار با دوستان و بستگان، سفر و در شب اول پسح، شام سنتی معروف به سدر پسح است. غذاهایی که حاوی "خمیتز"—خمیر یا مخمر—هستند، نباید در طول پسح خورده شوند. این به این معنی است که نان، شیرینی‌ها و برخی نوشیدنی‌های تخمیری، مانند آبجو، نمی‌توانند مصرف شوند. اشکنازی‌ها همچنین از خوردن
نمی‌توانند مصرف شوند. اشکنازی‌ها همچنین از خوردن حبوبات، که به نام "کتنیوت" شناخته می‌شوند، پرهیز می‌کنند. در طول قرن‌ها، آشپزهای یهودی غذاهایی با استفاده از مواد جایگزین ابداع کرده‌اند و این ویژگی غذاهای پسح در اسرائیل امروز است. سوپ مرغ با کوفته‌های ماته "(کنیدلاخ)" اغلب به عنوان پیش‌غذا برای شام سدر در میان اسرائیلی‌ها از تمام قومیت‌ها سرو می‌شود. سبزیجات بهاری، مانند مارچوبه و کنگر فرنگی معمولاً همراه با این وعده غذایی سرو می‌شوند. رستوران‌ها در اسرائیل راه‌حل‌های خلاقانه‌ای برای جایگزینی مواد "خمیتز"
راه‌حل‌های خلاقانه‌ای برای جایگزینی مواد "خمیتز" ارائه داده‌اند تا ماکارونی، نان همبرگر، پیتزا و دیگر فست‌فودها را در انواع کوشر برای پسح با استفاده از نشاسته سیب‌زمینی و دیگر مواد غیرمعمول تهیه کنند. پس از پسح، جشن میمونا برگزار می‌شود، سنتی که توسط جوامع یهودی شمال آفریقا به اسرائیل آورده شده است. در شب، ضیافتی از میوه‌ها، شیرینی‌ها و شکلات‌ها برای همسایگان و مهمانان آماده می‌شود. به‌ویژه، اولین خمیر بعد از پسح، یک کرپ نازک به نام "مولفتا" که با عسل، شربت یا مربا خورده می‌شود، سرو می‌گردد. این مناسبت روز
یا مربا خورده می‌شود، سرو می‌گردد. این مناسبت روز بعد با پیک‌نیک‌های بیرونی که در آن سالادها و گوشت کبابی به‌طور ویزه ای سرو می‌گردد، جشن گرفته می‌شود. شاووعوت. در اوایل تابستان، جشن برداشت محصول یهودیان، شاووعوت، برگزار می‌شود. شاووعوت اوج برداشت غلات جدید و رسیدن اولین میوه‌ها را نشان می‌دهد و زمانی است که شیر از نظر تاریخی بیشترین فراوانی را داشته است. برای جشن گرفتن این عید، انواع مختلفی از غذاهای لبنی ("میلچیگ") خورده می‌شود. این موارد شامل پنیر و ماست، پای و کیش پنیری به نام "پاشتیدوت"، بلینتز پنیری
پای و کیش پنیری به نام "پاشتیدوت"، بلینتز پنیری و چیزکیک تهیه شده با پنیر سفید نرم ("گوینا لوانا") یا پنیر خامه‌ای می‌شود. ادعاهای تصاحب فرهنگی. برچسب‌گذاری مواد غذایی تولید خارج از اسرائیل به عنوان «اسرائیلی» منجر به طرح اتهام تصاحب فرهنگی توسط برخی منتقدان شده است. یکی از نمونه‌های قابل توجه که توسط فلسطینی‌ها، لبنانی‌ها و دیگر جمعیت‌های عربی مورد انتقاد قرار گرفته است، فلافل است، که اسرائیلی‌ها آن را به عنوان غذای ملی خود می‌دانند، با وجود اینکه احتمالاً منشأ آن مصری است. هرچند که هرگز یک غذای خاص یهودی
منشأ آن مصری است. هرچند که هرگز یک غذای خاص یهودی نبوده، اما مدت‌هاست که توسط یهودیان سوری و مصری مصرف می‌شود و به رژیم غذایی مهاجران یهودی اولیه به جوامع یهودی سوریه عثمانی وارد شده است. از آنجا که گیاهی است، قوانین غذایی یهودی آن را به عنوان پاره‌وه طبقه‌بندی می‌کنند و بنابراین اجازه می‌دهد که با هر دو وعده غذایی گوشتی و لبنی خورده شود. جوزف مسعد، استاد دانشگاه فلسطینی-اردنی، جشن گرفتن فلافل و دیگر غذاهای با منشأ عربی در رستوران‌های آمریکایی و اروپایی به عنوان اسرائیلی را بخشی از یک روند کلی‌تر از «فتح
عنوان اسرائیلی را بخشی از یک روند کلی‌تر از «فتح استعماری» توصیف کرده است. انجمن صنعتگران لبنانی ادعاهایی از نقض حق کپی‌برداری علیه اسرائیل در مورد فلافل مطرح کرده است.
کلی کاتلین ( – ) دوچرخه‌سوار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۶ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده‌است. کاتلین نقش برجسته‌ای در قهرمانی تیم ملی «دوچرخه‌سواری پیست» ایالات متحده در المپیک ریو داشت. کاتلین قهرمان سه دوره رقابت‌های جهانی دوچرخه سواری و دارنده مدال نقره المپیک بود. او دانشجوی رشته مهندسی محاسباتی و ریاضی در دانشگاه استنفورد بود. کلی کاتلین ۷ مارس ۲۰۱۹ در سن ۲۳ سالگی در خوابگاه دانشگاه استنفورد خودکشی کرد.
آشپزی کوبایی عمدتاً بر پایه آشپزی اسپانیایی استوار است و تحت تأثیر آشپزی هندی، آفریقایی و دیگر آشپزی‌های کارائیبی قرار دارد. برخی از دستورهای غذایی کوبایی ادویه‌ها و تکنیک‌هایی را با آشپزی اسپانیایی، تاینو و آفریقایی به اشتراک می‌گذارند و تأثیراتی از کارائیب در ادویه‌ها و طعم‌ها وجود دارد. این موضوع منجر به ترکیبی از چندین تأثیر فرهنگی مختلف می‌شود. همچنین تأثیر کوچک اما قابل توجهی از آشپزی چینی، به ویژه در منطقه هاوانا وجود دارد. تأثیراتی از آشپزی ایتالیایی نیز مشاهده می‌شود. در دوران استعماری، کوبا بندر
نیز مشاهده می‌شود. در دوران استعماری، کوبا بندر مهمی برای تجارت بود و اجداد اسپانیایی کوبایی‌ها سنت‌های آشپزی مناطق مختلف اسپانیا را با خود به ارمغان آوردند. نمای کلی. به دلیل استعمار کوبا توسط اسپانیا، یکی از تأثیرات اصلی بر روی آشپزی کوبایی از اسپانیا نشأت می‌گیرد. سایر تأثیرات آشپزی شامل تائینو، مردم بومی کوبا، آفریقا، از آفریقایی‌هایی که به عنوان برده به کوبا آورده شدند و فرانسوی‌ها، از مستعمره‌نشینان فرانسوی که از هائیتی به کوبا آمدند، هستند. یکی دیگر از عوامل تأثیرگذار این است که کوبا یک جزیره است که
عوامل تأثیرگذار این است که کوبا یک جزیره است که باعث می‌شود غذاهای دریایی تأثیر زیادی بر روی آشپزی کوبایی داشته باشد. همچنین، آب و هوای استوایی کوبا میوه‌ها و سبزیجات ریشه‌ای را تولید می‌کند که در غذاها و وعده‌های کوبایی استفاده می‌شود. یک وعده غذایی معمول شامل برنج و لوبیا است که یا با هم یا جداگانه پخته می‌شوند. وقتی که با هم پخته می‌شوند، این دستور به نام «کنگری» یا «مورس» یا «مورس و کریستیان‌ها» (لوبیا سیاه و برنج) شناخته می‌شود. اگر جداگانه پخته شوند، به نام «آرز کن فریخولس» (برنج با لوبیا) یا «آرز و
به نام «آرز کن فریخولس» (برنج با لوبیا) یا «آرز و فریخولس» (برنج و لوبیا) نامیده می‌شود. ساندویچ کوبایی. یک ساندویچ کوبایی (که گاهی به آن "میستو" نیز گفته می‌شود، به ویژه در کوبا) یک غذای محبوب ناهاری است که از جریان آزاد کارگران سیگار بین کوبا و فلوریدا (به ویژه کی وست و محله یبر سیتی در تمپا) در اواخر قرن نوزدهم به وجود آمده و از آن زمان به دیگر جوامع کوبایی-آمریکایی گسترش یافته است. این ساندویچ بر پایه نان نان کوبایی که به آرامی کره‌مالی شده است، ساخته می‌شود و شامل برش‌های گوشت خوک کبابی، برش‌های نازک
و شامل برش‌های گوشت خوک کبابی، برش‌های نازک ژامون سرانو، پنیر سوئیسی، خیارشور و خردل زرد است. در تامپا، سالامی جنوا به‌طور سنتی با سایر گوشت‌ها لایه‌لایه می‌شود، احتمالاً به دلیل تأثیر مهاجران ایتالیایی که در کنار کوبایی‌ها و اسپانیایی‌ها در یبر سیتی زندگی می‌کردند. گوجه‌فرنگی و کاهو در بسیاری از رستوران‌ها به عنوان افزودنی‌های موجود هستند، اما این‌ها توسط سنت‌گرایان به عنوان آمریکایی‌سازی غیرقابل قبول ساندویچ در نظر گرفته می‌شوند. پس از آماده‌سازی، ساندویچ کوبایی ممکن است در یک گریل نوع پانینی بدون شیار
کوبایی ممکن است در یک گریل نوع پانینی بدون شیار به نام "پلانچا" فشرده شود که هم محتویات را گرم می‌کند و هم فشرده می‌سازد.
ملیس توزونگوچ (؛ زادهٔ ) بازیگر تلویزیون و تئاتر ترکیه است. وی از سال ۲۰۱۱ فعالیت خود را آغاز کرده است. از آثاری که وی در آن‌ها شرکت داشته است می‌توان به حرم سلطان و پرنده‌های بی‌بال اشاره کرد.
ورزشگاه شهری ایپوروا () یک ورزشگاه فوتبال در ایبار، اسپانیا است. این ورزشگاه که در سال ۱۹۴۷ تأسیس شده دارای ۷٬۰۸۳ نفر ظرفیت می‌باشد و ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال ایبار محسوب می‌شود.
آشپزی سوری یک نوع مدیترانه‌ای و خاورمیانه‌ای است که ریشه در تمدن‌های باستانی سوریه و منطقه دارد. غذاهای مخصوص سوری از بادنجان ، کدو سبز ، سیر ، گوشت (عمدتاً گوشت بره و گوسفند )، دانه کنجد ، برنج ، نخود ، باقلا ، عدس ، استیک ، کلم ، گل کلم ، برگ مو ، شلغم ترشی ، خیار ، گوجه فرنگی ، روغن زیتون ، آبلیمو ، نعناع ، پسته ، عسل و میوه‌ها تهیه می‌شوند. انتخاب‌هایی از پیش‌غذاها به نام "مزه" معمولاً همراه با نان پیتا قبل از وعده اصلی غذا سرو می‌شود، که با قهوه و شیرینی‌های شیرین یا میوه‌ها به دلخواه دنبال می‌شود.
شیرین یا میوه‌ها به دلخواه دنبال می‌شود. بسیاری از دستورهای آشپزی به حداقل قرن سیزدهم برمی‌گردد. غذاها. "کیبه". انواع غذاهای سوری که از مخلوط بلغور و گوشت چرخ‌کرده بره به صورت سرخ‌شده، کبابی، پخته‌شده یا خام تهیه می‌شوند "، کبه" () نامیده می‌شوند. "ماهشی" (کدو حلوایی شکم پر). یک غذای معروف که در سوریه سرو می‌شود از سبزیجات (معمولاً کدو سبز - تهیه می‌شود. / "kūsā", or بادنجان — / "بادهنجان" ) که با گوشت چرخ‌کرده گاو یا بره یا گوسفند، آجیل و برنج پر می شوند. غذای خیابانی. غذاهای خیابانی سوریه شامل موارد زیر
غذای خیابانی. غذاهای خیابانی سوریه شامل موارد زیر است:
آیدین سیار سریع (زادهٔ ۱۲ فروردین ۱۳۷۰) نویسنده طنز و فیلم‌نامه‌نویس ایرانی است. سیارسریع فعالیت طنزنویسی خود را از سایت بازتاب شروع کرد و سپس در مجله خط‌خطی به نوشتن مشغول شد. با انتشار صفحه طنزانه (ضمیمه طنز روزنامه قانون) با طنزهای سیاسی‌اش به شهرت رسید. همچنین در روزنامه‌های شهروند، مردم امروز، هفته‌نامه صدا ستون طنز داشته‌است. در دوره دوم انتشار ضمیمه طنز قانون (بی‌قانون) نیز با این روزنامه همکاری کرده‌است. وی پس از توقیف روزنامه قانون به نوشتن فیلمنامه کمدی روی آورد که نتیجه آن فیلم سینمایی مارموز
کمدی روی آورد که نتیجه آن فیلم سینمایی مارموز ساخته کمال تبریزی بود.
علیرضا معیری دیپلمات و سیاستمدار ایرانی است. معیری در دولت چهارم به جمع دولتمردان ایرانی پیوست و به عنوان معاون سیاسی نخست‌وزیر برگزیده شد. وی مشاور بین‌الملل اکبر هاشمی رفسنجانی، معاون آموزش و پژوهش کمال خرازی، سفیر ایران در فرانسه، مشاور هماهنگی سید محمد خاتمی و رئیس مرکز مطالعات جهانی‌شدن بوده‌است. منابع. https://fa.wikipedia.org/wiki/محمد_هندی
کاپیتان یونیورس یک شخصیت خیالی ابرقهرمان در کتاب‌های کامیک منتشر شده توسط مارول کامیکس است. این شخصیت توسط نویسنده بیل مانتلو و طراح مایکل گولدن خلق شده‌است؛ که برای نخستین بار در شماره ۸ از "مایکروناتس" حضور پیدا کرد. کاپیتان یونیورس نمایانگر فیزیکی خدای نور هست که قدرتی به نام یونی-پاور، و همچنین نگهبان و محافظ اترنیتی است. در ازای شخصیتی دارای تنها یک هویت، کاپیتان یونیورس یک پرسونا است که در طول تاریخ نگارش با چندین میزبان ادغام شده‌است. به محض اینکه میزبانی را در اختیار بگیرد، قدرتی بی‌پایان را با هدف
را در اختیار بگیرد، قدرتی بی‌پایان را با هدف حفظ تعادل جهان به آن اعطا خواهد کرد آخرین میزبان اون تا الان ادی براک هستش .
ورزشگاه ال الکورا () یک ورزشگاه فوتبال در شهر اوئسکا، اسپانیا است. این ورزشگاه که در سال ۱۹۷۲ تاسیس شده دارای ۷٬۶۳۸ نفر ظرفیت است و ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال اوئسکا محسوب میشود
آدم و حوا (به انگلیسی: Adam and Eve) یک نقاشی دوبخشی اثر لوکاس کراناخ پدر است. این اثر در سال ۱۵۲۸ میلادی خلق شد و هم‌اکنون در موزه اوفیتزی نگهداری می‌شود. نقاشی‌های دیگری با همین نام توسط کراناخ کشیده شده‌اند؛ برای نمونه نقاشی‌ای با همین نام در مؤسسه هنر شیکاگو و یکی دیگر در موزه هنرهای زیبا در شهر لایپزیگ قرار دارد. در این اثر آدم و حوا در دو بوم مجزا با پس‌زمینه تیره به تصویر کشیده شده‌اند. هردوی آن‌ها روی زمینی که به زحمت دیده‌می‌شود ایستاده‌اند و شاخه‌ای در دست دارند که اندام‌های تناسلی آن‌ها را
شاخه‌ای در دست دارند که اندام‌های تناسلی آن‌ها را می‌پوشاند. حوا میوه ممنوعه را در دست دارد و ماری پشت سر وی بر روی درخت زندگی دیده می‌شود. تاریخچه. این اثر تا سال ۱۶۸۸ میلادی در مجموعه هنری دوک‌نشین بزرگ توسکانی نگهداری می‌شد و در سده هجدهم میلادی بارها در موزه اوفیتزی به‌نمایش درآمد. فیلیپو بالدینوچی این اثر را به آلبرشت دورر نسبت می‌داد؛ تا اینکه در سال ۱۷۸۴ مشخص‌شد که این اثر متعلق به کراناخ است.
آشپزی لبنانی، سنت‌ها و شیوه‌های آشپزی هستند که از لبنان نشأت می‌گیرند. این آشپزی شامل مقدار زیادی غلات کامل، میوه‌ها، سبزیجات، ماهی تازه و غذاهای دریایی است. پروتئین بیشتر از گوشت قرمز تأمین می‌شود، معمولاً گوشت بره و بز غالب است. غذاها شامل مقادیر زیادی سیر و روغن زیتون هستند و معمولاً با نمک و آبلیمو طعم‌دار می‌شوند. نخود و جعفری نیز از مواد اصلی رژیم غذایی لبنانی هستند. غذاهای معروف شامل "بابا غنوج"، "تبوله"، "سفیهه"، "فلافل" و "شاورما" هستند. یک جزء مهم در بسیاری از وعده‌های غذایی لبنانی "حمص" است، یک
در بسیاری از وعده‌های غذایی لبنانی "حمص" است، یک غذا از پوره نخود، و بسیاری از غذاها با نان تخت خورده می‌شوند. یک بشقاب سبزیجات شامل گوجه‌فرنگی، خیار، نعناع، زیتون و ترشی همیشه در میز سرو می‌شود و در پایان وعده غذایی یک بشقاب میوه با قهوه لبنانی سرو می‌گردد. دسرهای معروف شامل "باقلوا"، "صفوف" و "کعک" هستند. برخی دسرها به‌طور خاص در مناسبت‌های ویژه تهیه می‌شوند؛ به‌عنوان مثال، "مغلی" (دسر پودینگ برنج) که با بادیان رومی، زیره و دارچین طعم‌دار می‌شود، برای جشن تولد نوزاد در خانواده سرو می‌گردد. "اراک" یک
جشن تولد نوزاد در خانواده سرو می‌گردد. "اراک" یک نوشیدنی با طعم انیسون است و نوشیدنی ملی لبنان محسوب می‌شود که معمولاً با یک وعده غذایی سنتی و جشن لبنانی سرو می‌گردد. یکی دیگر از نوشیدنی‌های تاریخی و سنتی، شراب لبنانی است. تاریخچه. آشپزی لبنانی ریشه‌های باستانی دارد و بخشی از سنت آشپزی مدیترانه شرقی است. بسیاری از غذاهای آشپزی لبنانی به هزاران سال پیش و دوره‌های حکومت فینیقی‌ها، ایرانی‌ها، مصری‌ها، نئوبابلی‌ها، رومی‌ها، یونانی‌ها، بیزانسی‌ها، عرب‌ها و عثمانی‌ها بازمی‌گردند. در ۵۰۰ سال اخیر، آشپزی لبنانی
بازمی‌گردند. در ۵۰۰ سال اخیر، آشپزی لبنانی تحت تأثیر تمدن‌های خارجی مختلفی که قدرت را در دست داشتند قرار گرفته است. از سال ۱۵۱۶ تا ۱۹۱۸، ترک‌های عثمانی لبنان را کنترل می‌کردند و انواع غذاهایی را معرفی کردند، مانند آشپزی با گوشت بره، که به بخش اصلی رژیم غذایی لبنانی تبدیل شده‌اند. پس از شکست عثمانی‌ها در جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸)، فرانسه کنترل لبنان را به دست گرفت تا سال ۱۹۴۳ که کشور استقلال خود را به دست آورد. فرانسوی‌ها غذاهایی مانند فلن، کاستارد کاراملی، آکله، سیب‌زمینی سرخ‌کرده و کروسان را معرفی کردند.
آکله، سیب‌زمینی سرخ‌کرده و کروسان را معرفی کردند. لبنانی‌های مهاجر که در سرتاسر جهان زندگی می‌کند، مواد جدید، ادویه‌ها و شیوه‌های آشپزی جدیدی را به آشپزی لبنانی وارد کردند و این آشپزی را هم در داخل و هم در خارج از مرزهای خود نوآور و مشهور نگه داشته است. سرآشپز و نویسنده تارا خطار سبک آشپزی خود را به عنوان 'آشپزی لبنانی پیشرفته' توصیف می‌کند. آشپزی لبنانی به عنوان یکی از پایه‌های اصلی در فرهنگ‌های متعددی مانند استرالیا و برزیل جا افتاده است. این آشپزی همچنین به عنوان منبعی برای هویت و درآمد برای مهاجران
به عنوان منبعی برای هویت و درآمد برای مهاجران لبنانی در سراسر جهان عمل کرده و به عنوان فرصت سرمایه‌گذاری برای افرادی و شرکت‌هایی که می‌خواهند گسترش یافته و به بازارهای جهانی وارد شوند، محسوب می‌شود. نمای کلی. غذاها معمولاً کبابی، پخته یا به آرامی در روغن زیتون پخته می‌شوند؛ کره یا خامه به جز در چند دسر به ندرت استفاده می‌شود. سبزیجات معمولاً خام، ترشی یا پخته مصرف می‌شوند. مانند اکثر کشورهای مدیترانه‌ای، بسیاری از آنچه لبنانی‌ها می‌خورند تحت تأثیر فصل‌ها و آنچه در دسترس است، قرار دارد. آشپزی لبنانی همچنین
آنچه در دسترس است، قرار دارد. آشپزی لبنانی همچنین بر اساس منطقه متفاوت است. جنوب لبنان به خاطر "کبه" معروف است، دره بقاع به خاطر شیرینی‌های گوشتی‌اش (مانند "سفیح") و شمال لبنان و صیدا به خاطر شیرینی‌هایش مشهور هستند. در لبنان، به ندرت نوشیدنی‌ها بدون همراهی غذا سرو شوند. مشابه با "تاپاس" در اسپانیا، "مزلوری" در رومانی و "آپریتیو" در ایتالیا، "مزه" مجموعه‌ای از غذاهای کوچک است که جلوی از مهمانان قرار می‌گیرد و مجموعه‌ای از رنگ‌ها، طعم‌ها، بافت‌ها و عطرها را ایجاد می‌کند. این سبک سرو غذا بیشتر از آنکه بخشی
ایجاد می‌کند. این سبک سرو غذا بیشتر از آنکه بخشی از زندگی خانوادگی باشد، جزئی از مهمانی‌ها و "کافه‌ها" است. "مزه" می‌تواند به سادگی شامل سبزیجات خام یا ترشی، حمص، بابا غنوج و نان باشد، یا می‌تواند به یک وعده غذایی کامل شامل غذاهای دریایی کبابی و مزه‌های مختلف و سالادهای پخته و خام و مجموعه‌ای از دسرها تبدیل شود. انواع غذاهایی که مزه را تشکیل می‌دهند معمولاً در لقمه‌های کوچک با استفاده از یک تکه نان تخت مصرف می‌شوند. یک "مزه" معمولی شامل تنوعی پیچیده از حدود ۳۰ یا بیشتر غذاهای گرم و سرد است که ممکن است
حدود ۳۰ یا بیشتر غذاهای گرم و سرد است که ممکن است شامل: عمل سرو غذا به صورت خانوادگی معمولاً شامل سه یا چهار نوع غذا است، اما زمانی که در رستوران سرو می‌شود، می‌تواند از ۲۰ تا ۶۰ نوع غذا متغیر باشد که در دو دسته به عنوان مزه‌های معمولی یا مزه‌های دریایی ارائه می‌شود و ترکیب‌ها و غذاهای متنوعی در آن وجود دارد. آشپزی خانوادگی همچنین مجموعه‌ای از غذاها را ارائه می‌دهد، مانند خورش‌ها ("یخنه") که بسته به مواد اولیه مورد استفاده، می‌توانند به اشکال مختلفی تهیه شوند و معمولاً با گوشت یا مرغ تهیه می‌شوند و با برنج
و معمولاً با گوشت یا مرغ تهیه می‌شوند و با برنج سرو می‌گردند. اگرچه میوه‌های تازه ساده معمولاً در پایان یک وعده غذایی لبنانی سرو می‌شوند، اما دسرهایی مانند "باقلوا" و قهوه نیز وجود دارد. هنگامی که شیرینی‌ها در دسترس نیستند، میوه‌ها، از جمله انجیر، پرتقال و دیگر میوه‌های مرکبات، سیب، انگور، گیلاس و آلوهای سبز ("جانارک")، معمولاً بعد از وعده‌های غذایی مصرف می‌شوند. اگرچه "باقلوا" شناخته‌شده‌ترین دسر بین‌المللی است، اما تنوع زیادی از دسرهای لبنانی وجود دارد. غذاها و مواد تشکیل‌دهنده. آشپزی لبنانی ترکیبی از
غذاها و مواد تشکیل‌دهنده. آشپزی لبنانی ترکیبی از سبک‌های آشپزی ترکی، عربی و فرانسوی است. ویژگی‌های آن شامل استفاده از گوشت بره (که توسط عثمانی‌ها معرفی شده است)، استفاده فراوان از مغزها (به‌ویژه بادام و دانه کاج) و سس‌هایی است که از آب لیمو تهیه می‌شوند. نان. لبنانی‌ها از نان، معمولاً نان مسطح، به عنوان بخش جدایی‌ناپذیر از وعده غذایی استفاده می‌کنند و معمولاً غذا بدون آن سرو نمی‌شود. لبنیات. پنیر، همچنین ماست و تخم‌مرغ، در آشپزی لبنان استفاده می‌شوند. یکی از غذاهای شناخته‌شده در لبنان "لبنه" است. برخلاف
از غذاهای شناخته‌شده در لبنان "لبنه" است. برخلاف ماست معمولی، "لبنه" به‌گونه‌ای صاف می‌شود که مایع آبکی آن جدا شود و قوامی غلیظ‌تر و خامه‌ای‌تر به‌دست آید. این غذا قابل پخش (مالیدن) است و با روغن زیتون و نمک دریا تزئین می‌شود. این غذا بسیار چندمنظوره است و می‌تواند در یک سینی "مزه" برای صبحانه یا شام سرو شود. یک نوع از آن با سیر مخلوط می‌گردد. "اجه"، املت سنتی لبنان است. این املت با تخم‌مرغ، جعفری خردشده و پیازچه تهیه می‌شود. در لبنان، مردم این املت را با انواع مختلفی از سبزیجات که در روستای خود کشت
با انواع مختلفی از سبزیجات که در روستای خود کشت می‌شود، تهیه می‌کنند. خورش‌ها. خورش‌های لبنانی که اغلب با برنج یا نان لواش سرو شده، با مواد اولیه‌ای که در محل موجود است، تهیه می‌شوند. گیاهخوار. غذاهای گیاهی نقش مهمی در آشپزی لبنان دارند. لبنان در منطقه شام واقع شده و سبزیجات و گیاهان (وحشی یا کشت‌شده) در چشم‌انداز حاصلخیز فراوان هستند و به عنوان پایه اصلی آشپزی عمل می‌کنند. برای مسیحیان لبنانی، از جمله کاتولیک‌ها (مارونی‌ها و ملکی‌ها) و ارتدکس‌ها، پرهیز از گوشت در دوره روزه گرفتن (از نیمه شب تا ظهر) در طول
در دوره روزه گرفتن (از نیمه شب تا ظهر) در طول عید پاک انجام می‌شود. در مواردی که از خوردن گوشت پرهیز می‌شود، غذا به عنوان "اکل آته" (به معنای غذایی که «قطع» شده از رژیم، مانند گوشت یا بدون گوشت) شناخته می‌شود. غذایی که «قطع» شده است، بسته به سنت‌های مختلف متفاوت است. گوشت‌ها. غذاهای گوشتی لبنانی معمولاً با مرغ، بره یا گوشت گاو تهیه می‌شوند، هرچند که گوشت خوک نیز مصرف می‌شود (البته نه به‌طور گسترده، به دلیل قوانین غذایی اسلامی). گوشت به‌طور سنتی ارزشمند بوده و معمولاً در تعطیلات آخر هفته سرو می‌شود. گاهی
و معمولاً در تعطیلات آخر هفته سرو می‌شود. گاهی برای افزایش ماندگاری، با بلغور مخلوط می‌شود. شیرینی‌ها. دسرهای لبنانی تحت تأثیر آشپزی عثمانی قرار گرفته‌اند و شباهت‌های بسیاری با سایر کشورهای همسایه دارند. از سمولینا در تهیه چندین دسر برجسته لبنانی استفاده می‌شود.
گایزکا گاریتانو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو آلاوس، باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو بی، باشگاه فوتبال رئال سوسیداد، باشگاه فوتبال ایبار و باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو] اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال باسک بازی کرده‌است.
فران اسکریبا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به والنسیا، والنسیا مستایا و الدنسه اشاره کرد.
درخت زندگی (به عبری: עֵץ הַחַיִּים) اصطلاحی است که در تنخ از آن نام‌برده شده است. درخت زندگی در سفر پیدایش نخست در فصل ۲ بند ۹ آمده است: «و خداوند خدا هر درخت خوش‌نما و خوش‌خوراک را از زمین رویانید، و درخت حیات را در وسط باغ و درخت معرفت نیک و بد را». و همچنین در فصل ۳ بند ۲۲ نیز از آن نام‌برده شده: «همانا انسان مثل یکی از ما شده است، که عارف نیک و بد گردیده. اینک مبادا دست خود را دراز کند و از درخت حیات نیز گرفته بخورَد، و تا به ابد زنده ماند.» پس از هبوط دو کروبی‌ها نگهبان برای جلوگیری از دسترسی او به
دو کروبی‌ها نگهبان برای جلوگیری از دسترسی او به درخت زندگی قرار داده شدند. گمان‌هایی مبنی بر اینکه درخت زندگی همان درخت ممنوعه است، وجود دارد. عبارت درخت زندگی در امثال سلیمان (۳:۱۸، ۱۱:۳۰، ۱۳:۱۲، ۱۵:۱۴)، مکاشفه یوحنا (۲:۷، ۲۲:۲، ۱۴:۱۹)، کتاب عزرا (۲:۱۲، ۸:۵۲) و مکابیان (۱۸:۱۶) نیز آمده است. شمار درخت‌ها. کارل فردیناند راینهارد بودِ در مطالعه نقدگرایانه خود در سال ۱۸۸۳ میلادی بیان‌کرد که تنها یک درخت در سفر پیدایش آمده است و به دو صورت به تصویر کشیده شده: یکبار به عنوان درختی در میان باغ عدن، و بار دیگر به
به عنوان درختی در میان باغ عدن، و بار دیگر به عنوان درخت ممنوعه. کلاوس وسترمن نیز این نگره بودِ را تأیید کرد. الن ولدِ در تحقیق خود در سال ۱۹۹۴ میلادی بیان‌کرد که عالمان انجیل همواره درخت را به صورت جداگانه در نظر می‌گیرند و آن‌ها را به‌یکدیگر مرتبط نمی‌کنند. او همچنین گفت که بیشتر توجهات معطوف به درخت ممنوعه است؛ درحالی که توجه اندکی به درخت زندگی می‌شود. دیدگاه‌های مذهبی. مسیحیت. مسیحیت شرقی. کلیسای ارتدکس شرقی درخت زندگی که از آن در سفر پیدایش نام برده‌شده را استعاره‌ای از صلیب مسیحی می‌داند؛ که تا زمان
را استعاره‌ای از صلیب مسیحی می‌داند؛ که تا زمان زایش و رستاخیز مسیح، انسان‌ها نمی‌توانند از آن بهره‌مند شوند. مسیحیت غربی. در کتاب شهر خدا (xiii.۲۰–۲۱) آگوستین به صورت مفصل به تفسیر معنوی رخدادهای باغ عدن پرداخت؛ او به گفته خودش تلاش‌کرد تا تفاسیر معنوی او خدشه‌ای به واقعیت تاریخی این این رخدادها وارد نکنند. روشنفکران مذهبی در سده بیستم میلادی به‌دنبال تفاسیر نمادین بودند زیرا این رخدادها را از لحاظ تاریخی غیر واقعی می‌دانستند. توماس آکویناس در مدخل الهیات (Q۹۷) استدلال‌کرد که هدف از آفرینش این درخت
(Q۹۷) استدلال‌کرد که هدف از آفرینش این درخت برقراری فرایند زیستی زندگی آدم برای یک زندگی زمینی طولانی بوده است. او همچنین باور داشت این درخت نمی‌توانسته سبب زندگی ابدی شود زیرا خودش فانی بوده. از این رو آدم و حوا پس از مدتی می‌بایست از درخت تغذیه می‌کردند یا درغیر این صورت «به زندگی غیرمادی منتقل می‌شدند». «درخت‌های میوه باغ عدن وظیفه جبران کمبود رطوبت بدن را برعهده داشتند؛ درحالی که درخت زندگی وظیفه جبران ناکارآمدی‌های بدن را برعهده داشت». آگوستین در کتاب شهر خدا (xiv.۲۶) می‌نویسد: «انسان در برابر گرسنگی
شهر خدا (xiv.۲۶) می‌نویسد: «انسان در برابر گرسنگی با خوراک، در برابر تشنگی با نوشیدنی و در برابر ویرانی پیری به درخت زندگی مجهز شده است.» ژان کالون باور داشت انسان تنها در چهارچوب رابطه پیمان با خدا می‌تواند زندگی کند و در این رابطه پیمان‌ها نمادهایی از رحمت خدا نسبت به انسان هستند. او (در کتاب پیدایش ۲:۸) اینگونه تفسیر می‌کند که درخت زندگی نمادی از زندگی‌ای است که خدا به انسان بخشیده. کالون با این تفسیر که درخت از انسان در برابر سالخوردگی محافظت می‌کند، مخالف بود. یهودیت. طبق افسانه‌های یهودی در باغ عدن
بود. یهودیت. طبق افسانه‌های یهودی در باغ عدن درخت زندگی یا درخت جان‌ها وجود دارد. که شکوفه می‌دهد و جانهای جدیدی تولید می‌کند که سپس در جسم یا "خزانه جان‌ها" قرار می‌گیرند. جبرئیل سروقت این خزانه می‌رود و اولین جانی که بدستش می‌رسد بیرون می‌آورد. سپس لیلا، فرشته آبستنی، می‌نشیند و تا زمانی تولد جنین او را تماشا می‌کند. کابالا. درخت زندگی در چندین نمونه از هندسه مقدس به‌نمایش درآمده و در کابالا در مرکز قرار دارد.
قانون اساسی امپراتوری عثمانی در ۱۸۷۶ (۱۲۵۴)، نخستین قانون اساسی امپراتوری عثمانی بود که توسط اعضای عثمانی‌های جوان به ویژه مدحت پاشا در زمان سلطنت سلطان عبدالحمید دوم (۱۲۵۴–۱۲۸۷ هجری خورشیدی) نوشته شد. این قانون اساسی تنها در مدت دو سال از ۱۲۵۴ تا ۱۲۵۶ در دورانی که به‌عنوان نخستین دوره قانون اساسی شناخته شده، برقرار بود. بعدها پس از انقلاب ترکان جوان در ۱۲۸۶ و آغاز دوره‌ای به نام دوره دوم قانون اساسی، دوباره به اجرا درآمد و اصلاح شد تا قدرت بیشتری را از سلطان و مجلس سنا به مجلس نمایندگان انتخاب شده، واگذار