payamvha/North_RAG huggingface dataset:
(محمدرضا گلزار) پسر رئیس شرکت (مهران مدیری)، بلایی سر رحمان بیاورد که خانوادهٔ رحمان با پول دیه، زندگی خوبی داشته‌ باشند. رکوردهای فروش. "رحمان ۱۴۰۰" رکورد فروش روزانهٔ سینمای ایران را شکست. این فیلم با فروش بیش از ۱ میلیارد و ۳۵۰ میلیون در روز ۱۴ فروردین ۱۳۹۷ صاحب رکورد بیشترین فروش یک فیلم در یک روز شد. سال گذشته آن، این رکورد در اختیار فیلم "هزارپا" بود. توقیف. پس از اکران فیلم "رحمان ۱۴۰۰" و فروش بسیار آن، مشخص شد که در برخی سینماها نسخهٔ اصلاح‌نشدهٔ فیلم روی پردهٔ نمایش قرار گرفته‌است؛ به‌همین دلیل،
روی پردهٔ نمایش قرار گرفته‌است؛ به‌همین دلیل، اکران این فیلم در تاریخ ۲۴ فروردین ۱۳۹۷ در سراسر کشور متوقف شد.
جَک (به ) عنتری دم‌کوتاه بود که به‌عنوان دستیار یک دیدبان قطار معلول در آفریقای جنوبی شهرت یافت. جک دستیار و حیوان خانگی جیمز واید، دیدبان قطار مسیر کیپ‌تاون به پورت الیزابت بود. جیمز واید، که در حادثهٔ تصادف با ماشین ریلی هر دو پایش را از دست داده بود، بابون دماغه‌ای به نام جک را خرید تا به او در انجام وظایفش کمک کند. صاحب سابق جک کشاورزی بود که به او یاد داده بود چگونه یک گاو و گاری‌ای که به آن بسته شده را هدایت کند. جک یاد گرفت چگونه ویلچر جیمز را به جلو هدایت کند و علائم دیدبانی را تحت نظارت جیمز راه
هدایت کند و علائم دیدبانی را تحت نظارت جیمز راه بیندازد. پس از آنکه عده‌ای از مردم از دیدن اینکه یک عنتر دم‌کوتاه علائم راه‌آهن را در اویتنهاگ عوض می‌کند هراسان شدند، راه‌آهن تحقیقی رسمی در مورد جک آغاز کرد. جک امتحان دیدبانی راه‌آهن شامل فرستادن علائم متناسب با سوت قطار را با موفقیت پشت سر گذاشت. پس از اینکه توانایی جک در کنترل علائم راهنمایی ثابت شد، راه‌آهن تصمیم گرفت جک را رسماً استخدام کند. حقوق جک روزانه بیست سنت به‌علاوهٔ نصف بطری آبجو در هفته تعیین شد. بنابر گزارش‌ها جک در ۹ سال فعالیتش در راه‌آهن
شد. بنابر گزارش‌ها جک در ۹ سال فعالیتش در راه‌آهن مرتکب هیچ اشتباهی نشد. پس از ۹ سال خدمت، جک در سال ۱۸۹۰ در اثر بیماری سل درگذشت. جمجمهٔ جک در مجموعهٔ موزهٔ آلبانی در آفریقای جنوبی قرار دارد.
گلیز ۶۶۷ سی‌سی (نام‌های دیگر: اچ‌آر ۶۴۲۶ سی‌سی، جی‌جی ۶۶۷ سی‌سی و اچ‌دی ۱۵۶۳۸۴ سی‌سی) یک سیاره فراخورشیدی است که در کمربند حیات ستارهٔ کوتولهٔ سرخ میزبانش گلیز ۶۶۷ قرار دارد این سیاره در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۱ توسط رصدخانهٔ جنوبی اروپا (مخفف: ESO) کشف شد. این سیاره به همراه دو سیاره دیگر به نام‌های گلیز ۶۶۷ سی دی و گلیز ۶۶۷ بی در مدار گلیز ۶۶۷ قرار دارند. طول سال این سیاره ۲۸ روز است. فاصلهٔ این سیاره تا زمین تقریباً ۲۳٫۶۲ سال نوری (برابر با ۲۲۳٫۵ تریلیون کیلومتر) است. این سیاره در صورت فلکی کژدم قرار دارد و
است. این سیاره در صورت فلکی کژدم قرار دارد و احتمالاً یکی از سیاره‌های میزبان حیات فرازمینی است. ویژگی‌ها. گلیز ۶۶۷ سی‌سی یک سیاره زمین‌سان است. شعاع این سیاره ۹٬۸۱۱ کیلومتر است یعنی این سیاره بزرگ‌تر از زمین و کوچک‌تر از غول‌های یخی نپتون و اورانوس است. جرم این سیاره تقریباً ۴ تا ۵ برابر زمین و نیروی جاذبه این سیاره احتمالاً (۱٫۶ تا ۲٫۲ جی) است که در مقایسه با زمین که نیروی جاذبه آن (۱ جی) است نیروی مناسبی برای زندگی فرازمینی است. نام ستارهٔ میزبان این سیاره گلیز ۶۶۷ سی است. درجه حرارت این سیاره (۳٫۴ درجه
گلیز ۶۶۷ سی است. درجه حرارت این سیاره (۳٫۴ درجه سانتیگراد ۳۹٫۶ درجه فارنهایت) تخمین زده می‌شود و به همین دلیل ممکن است در این سیاره آب مایع وجود داشته باشد. این سیاره مانند زمین مقدار مشابهی از نور خورشید خود را دریافت می‌کند و عمر این سیاره ۲ میلیارد سال تخمین زده می‌شود.
قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام یکی از سرزمین‌های تحت قیمومت سازمان ملل متحد بود که در منطقه جغرافیایی میکرونزی در اقیانوس آرام باختری شکل گرفت. این قلمرو از ۱۹۴۷ تا ۱۹۸۶ توسط ایالات متحده آمریکا مدیریت می‌شد. تاریخچه. نخستین کشور اروپایی که بر این منطقه ادعای مالکیت کرد پادشاهی اسپانیا بود. پس از آن امپراتوری استعماری آلمان مدعی مالکیت قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام شد. این ادعاهای مالکیت، باعث درگیری میان این دو کشور شد. پس از شکست اسپانیا از آمریکا در جنگ آمریکا و اسپانیا در ۱۸۹۸، امپراتوری
آمریکا در جنگ آمریکا و اسپانیا در ۱۸۹۸، امپراتوری استعماری اسپانیا در ۱۸۹۹ آبخوست‌های این منطقه را به امپراتوری استعماری آلمان فروخت. در جنگ جهانی اول، امپراتوری ژاپن با گرفتن این منطقه از آلمان، کنترل آن را بدست گرفت. در ۲۸ ژوئن ۱۹۱۹ جامعه ملل رسماً حکمرانی قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام را بر پایه پیمان ورسای با تصویب قیمومت اقیانوس آرام جنوبی به امپراتوری استعماری ژاپن واگذار کرد. در ۱۹۴۴ در هنگام جنگ جهانی دوم قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام به دست آمریکا افتاد. با تصویب قطعنامه ۲۱ شورای امنیت
دست آمریکا افتاد. با تصویب قطعنامه ۲۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد در ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۷ قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام به صورت یک قلمرو تحت قیمومت (امانتی) سازمان ملل متحد در آمد. در این قطعنامه، قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام یک "منطقه راهبردی" خوانده شد. بند ۸۳ منشور ملل متحد می‌گوید که خروج این منطقه از قلمرو تحت قیمومت سازمان ملل متحد، تنها با تصویب شورای امنیت ممکن است و مانند دیگر قلمروهای تحت قیمومت سازمان ملل متحد با تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد ممکن نیست. تا ۱۹۵۱ نیروی دریایی ایالات متحده
متحد ممکن نیست. تا ۱۹۵۱ نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام را با برقراری پایگاهی را در گوآم اداره می‌کرد. پس از آن اداره این منطقه به وزارت کشور ایالات متحده آمریکا واگذار شد. وزارت کشور ایالات متحده آمریکا این منطقه را از پایگاهی در سایپن مدیریت می‌کرد. در ۱۹۷۱ کنگره میکرونزی مالیات بر درآمد وضع کرد. این مالیات، بیش از هر فرد دیگری بر خارجی‌هایی که در پایگاه‌های نظامی کار می‌کردند تأثیر گذاشت. در ۲۱ اکتبر ۱۹۸۶ آمریکا به حکمرانی خود بر جزایر مارشال پایان داد. در ۳ نوامبر
خود بر جزایر مارشال پایان داد. در ۳ نوامبر ۱۹۸۶ حکمرانی آمریکا بر چوک، یاپ، کوسرائی، پُناپه، و جزایر ماریانا پایان یافت. در ۲۲ دسامبر ۱۹۹۰ شورای امنیت سازمان ملل با تصویب قطعنامه ۶۸۳ شورای امنیت، منطقه‌های چوک یاپ، کوسرائی، پُناپه، و جزایر ماریانا را از فهرست قلمروهای تحت قیمومت خود خارج کرد. پس از آنکه در ۱ اکتبر ۱۹۹۴ آمریکا و پالائو با ایجاد استقلال دوم توافق کردند. در ۲۵ مه ۱۹۹۴ با تصویب قطعنامه ۹۵۶ شورای امنیت، منطقه پالائو، از فهرست قلمروهای تحت قیمومت سازمان ملل خارج شد. جغرافیا. در ۱۹۶۹، ۱۰۰ آبخوست
سازمان ملل خارج شد. جغرافیا. در ۱۹۶۹، ۱۰۰ آبخوست با مساحت در منطقه دریایی به بزرگی جزء قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام بودند. بزرگی منطقه دوم به اندازه سرزمین اصلی ایالات متحده آمریکا بود. بزرگی قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام به همراه آب‌های آن، ٪۲ از اقیانوس آرام را می‌پوشاند. جمعیت‌شناسی. در نیمه دوم سده ۱۹ (میلادی) جمعیت قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام ۲۰۰،۰۰۰ نفر بود. به خاطر مهاجرت، جنگ، و بیماری، جمعیت آن در سال ۱۹۶۹ به ۱۰۰،۰۰۰ نفر کاهش یافت. در آن هنگام این جمعیت در ۱۰۰ آبخوست از ۲،۱۴۱
در آن هنگام این جمعیت در ۱۰۰ آبخوست از ۲،۱۴۱ آبخوست جزایر مارشال، جزایر ماریانا، و جزایر کارولین زندگی می‌کردند. فرهنگ‌های گوناگونی در قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام یافت می‌شوند. مردم آن به ۹ زبان از جمله چوکی‌ای، پوناپیایی، کوسرائیایی، مارشالی، پالائویی، یاپی‌ای، چامورو سخن می‌گویند. اگر چه این زبان‌ها در منطقه اقیانوس آرام پدید آمده‌اند اما نزدیکی بسیار کمی با یکدیگر دارند. فاصله زیاد بین آبخوست‌ها، اقتصاد ضعیف، مانع‌های زبانی و فرهنگی، مانع از اتحاد این مردم شده‌است. شش مرکز ناحیه‌ای تبدیل به
اتحاد این مردم شده‌است. شش مرکز ناحیه‌ای تبدیل به مکان‌های پرجمعیتی شدند که شامل راه‌های تخریب شده‌ای می‌شود که ژاپنی‌ها ساخته بودند. نیروی برق و وردو وسایل الکتریکی و الکترونیکی، موسیقی مدرن، و انحرافات باعث فاصله فرهنگی میان نسل جوان و پیر شده‌است. کسانی که باقی مانده‌اند در تلاش برای حفظ سبک زندگی خود و زیرساخت‌های موجود هستند. آموزش و پرورش. در ۱۹۴۷ "مدرسه تربیت آموزگار جزایر ماریانا" که به همه منطقه‌ای قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام خدمات می‌داد در گوآم باز شد. در سال ۱۹۴۸ این مدرسه به تالاب چوک
گوآم باز شد. در سال ۱۹۴۸ این مدرسه به تالاب چوک منتقل شد تا بیشتر در مرکز قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام قرار بگیرد. در آنجا نام این مدرسه به "مدرسه تربیت آموزگار جزایر اقیانوس آرام" تغییر یافت. همچنین از مدرسه تربیت آموزگار به مدرسه آموزش متوسطه فراگیر تغییر کاربری یافت. به دنبال این تغییر کاربری، نام آن به "مدرسه مرکزی جزایر اقیانوس آرام" تغییر یافت. در ۱۹۵۹ مدرسه مرکزی جزایر اقیانوس آرام به پُناپه جابجا شد. در آن هنگام این مدرسه یک موسسه آموزشی با دوره سه ساله برای دانش‌آموزان فارغ‌التحصیل از دوره
سه ساله برای دانش‌آموزان فارغ‌التحصیل از دوره راهنمایی تحصیلی بود. پس از آن "مدرسه مرکزی جزایر اقیانوس آرام" به "مدرسه مرکزی پُناپه" تغییر نام داد. امروز این مدرسه به دبیرستان بیلی اولتر شناخته می‌شود. از اواخر دهه ۱۹۶۰ (میلادی) تا میانه دهه ۱۹۷۰ (میلادی) چندین دبیرستان در قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام ساخته شده یا توسعه یافتند. مانند دبیرستان جالویت، دبیرستان کوسرائی، دبیرستان جزایر مارشال در ماجورو، دبیرستان پالائو، دبیرستان بیلی اولتر، و دبیرستان چوک (یا تروک). فرهنگستان حرفه‌ای میکرونزی در کورور
(یا تروک). فرهنگستان حرفه‌ای میکرونزی در کورور کشور پالائو ساخته شد. در سال ۱۹۷۶ این فرهنگستان با فرهنگستان گروهی میکرونزی که کار خود را در ۱۹۶۹ آغاز کرد ادغام شد و فرهنگستان میکرونزی-اف‌اس‌ام (ایالات فدرال میکرونزی) پدید آمد. وضعیت کنونی. امروزه قلمرو تحت قیمومت جزایر اقیانوس آرام به چهار کشور مستقل تقسیم شده‌است: کشورهای مستقل در پیمان اتحادیه آزاد با آمریکا. کشورهای مستقل که با آمریکا پیمان اتحادیه آزاد امضا کرده‌اند: جزایر مارشال: پدید آمده در ۱۹۷۹، اجرای پیمان اتحادیه آزاد در ۲۱ اکتبر ۱۹۸۶ ایالات
اجرای پیمان اتحادیه آزاد در ۲۱ اکتبر ۱۹۸۶ ایالات فدرال میکرونزی: پدید آمده در ۱۹۷۹، اجرای پیمان اتحادیه آزاد در ۳ نوامبر ۱۹۸۶ پالائو: پدید آمده در ۱۹۸۱، اجرای پیمان اتحادیه آزاد در ۱ اکتبر ۱۹۸۶ کشور همسود در اتحاد سیاسی با آمریکا. همسود جزایر ماریانای شمالی: قانون اساسی جدید آن به صورت محدود در ۱ ژانویه ۱۹۷۸ و به‌طور کامل در ۴ نوامبر ۱۹۶۸ اجرایی شد.ش
واهان کارداشیان (؛ زاده – درگذشته ) وکیل و کارشناس سیاسی ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی‌نامه. او در قیصریه (اسرائیل کنونی) از مستغلات امپراطوری عثمانی متولد شد. واهان یک فعال سیاسی بود که در ۱ دسامبر ۱۸۸۲ یا ۱۸۸۳ در کالج آمریکایی لیسیم در فرانسه تحصیل کرد. کارداشیان در سال ۱۹۰۲ به آمریکا مهاجرت کرد. او در سال ۱۹۰۴ در دانشگاه ییل به ادامه تحصیل پرداخت. در همان سال، کتابی به نام امپراتوری عثمانی در قرن بیستم نوشت. کارداشیان در سال ۱۹۰۹ وارد انجمن وکلای ایالتی نیویورک شد و شروع به فعالیت‌های
وکلای ایالتی نیویورک شد و شروع به فعالیت‌های حقوقی کرد. در سال ۱۹۱۳ او نماینده مالی امپراتوری عثمانی در آمریکا بود. قبل از نسل‌کشی ارمنی‌ها در ۱۹۱۵، او به عنوان مشاور و متخصص آمار اتاق بازرگانی عثمانی در آمریکا خدمت کرد. وی مشاور سفارت عثمانی در واشینگتن دی سی و سپس به کنسولگری عثمانی در نیویورک از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۵ منتقل شد. او چندین کتاب در خصوص مسئله ارمنی نوشته‌است. برخی نویسندگان با اشاره به مقاله فوت او، نوشته‌اند او اشاره کرده‌است که در نسل‌کشی ارمنی‌ها او همراه با خواهر، مادر و برادرش جان سالم به در
او همراه با خواهر، مادر و برادرش جان سالم به در برده‌است. فعالیت‌های سیاسی. در اوایل سال ۱۹۱۹، کارداشیان کمیتهٔ آمریکایی استقلال ارمنستان (ACIA) را تأسیس کرد و رهبری لابی در ایالات متحده را برای حمایت از استقلال ارمنستان در دست گرفت. او به یک کادر برجسته از آمریکایی‌های شناخته شده، اثرگذار و مورد احترام تبدیل شد تا به کمیته آمریکایی استقلال ارمنستان (ACIA) خدمت کنند، او این مسئله را در سطوح بالای حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا دنبال و تقویت نمود. کارداشیان تا زمان مرگش در سال ۱۹۳۴ به تلاش‌هایش ادامه داد.
شورش کینمون، حادثه کینمون شورش دروازه ممنوعه یا نبرد در دروازه‌های ممنوعه یا حادثه هاماگوری گومون ، یک شورش و نبرد بر ضد شوگون‌سالاری توکوگاوا بود که در ۲۰ اوت ۱۸۶۴ در کاخ امپراتوری کیوتو در کیوتو به وقوع پیوست. این اولین جنگ شهری بین قلمروهای ژاپن پس از دو قرن و نیم و محاصره اوساکا بود. با شروع عهدنامه کاناگاوا در سال ۱۸۵۴، طی چند سال قدرت‌های خارجی شوگون‌سالاری را مجبور به کنار گذاشتن سیاست انزواطلبی، ساکوکو کردند. این شورش نارضایتی گسترده‌ای را که در میان گروه‌های طرفدار امپراتوری / ضد شوگون سالاری و ضد
گروه‌های طرفدار امپراتوری / ضد شوگون سالاری و ضد بیگانه احساس می‌شد، منعکس می‌کند. این قیام تحت شعار سوننو جوئی ("احترام به امپراتور، اخراج بربرها") انجام شد. امپراتور کومی "دستور فرمان اخراج اجنبی‌ها را صادر کرده بود؛ بنابراین، در مارس ۱۸۶۳، شورشیان شیشی (ژاپن) سعی در کنترل امپراتور داشتند تا خانواده امپراتوری را به موقعیت برتری سیاسی خود برگردانند. در طی یک درگیری خونین که قلمرو چوشو مسئول تحریک آن بود. برای مقابله با تلاش شورشیان، ارتش‌های حوزه‌های آیزو و قلمرو ساتسوما (دومی به رهبری سایگو تاکاموری)
و قلمرو ساتسوما (دومی به رهبری سایگو تاکاموری) دفاع از کاخ امپراتوری را رهبری کردند. با این حال، در طی این تلاش، شورشیان، از محل اقامت خاندان تاکاتسوکاسا و از یک مقام قلمرو چوشو، کیوتو را به آتش کشیدند. معلوم نیست شورشیان، کیوتو را به محض شروع به باختن آتش زدند یا این که این کار بخشی از استراتژی اصلی آنها بود و به عنوان یک تاکتیک انحرافی انجام می‌شد. در میان شیشی (ژاپن)‌ها که در این حادثه جان خود را از دست داد، کوساکا گنزوی بود. درباریان مختلف، از جمله ناکایاما تادایاسو، مشاور ویژه امپراتور در امور ملی، به
تادایاسو، مشاور ویژه امپراتور در امور ملی، به دلیل مشارکت در این حادثه از دربار اخراج شدند. شوگون‌سالاری این رویداد را با یک حمله مسلحانه تلافی جویانه، اولین اردوکشی چوشو، در سپتامبر ۱۸۶۴ دنبال کرد. پیشینه. قلمرو چوشو که از نظریه رادیکال سوننو جوئی حمایت می‌کرد و اوضاع سیاسی کیوتو را رهبری می‌کرد، رهبری سیاسی خود را در سال ۱۸۶۳ (بونکیو (دوره) ۳) در نتیجه کودتایی (کودتای بونکیو) به رهبری خاندان‌های آیزو و قلمرو ساتسوما که طرفدار اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری بودند، از دست داد. سربازان قلمرو چوشو از
بودند، از دست داد. سربازان قلمرو چوشو از وظایف خود برکنار و از کیوتو تبعید شدند و به ارباب خاندان، موری یوشیچیکا، و پسرش، موری ساداهیرو، دستور داده شد که در استان‌های خود در حصر خانگی بمانند. در همین حال، چندین عضو جناح سوننو جوئی از قلمرو چوشو که در کیوتو و اوساکا پنهان شده بودند، به تلاش برای بازپس‌گیری قدرت از دست رفته خود ادامه دادند. اگرچه تحولات سیاسی اخیر باعث عقب‌نشینی در سیاست رادیکال ضد خارجی شد که مایل به جنگ با کشورهای خارجی بود، اما دربار امپراتوری همچنان از اخراج بیگانگان حمایت می‌کرد و در
همچنان از اخراج بیگانگان حمایت می‌کرد و در سال ۱۸۶۴ (اولین سال دوره گنجی) هم دربار امپراتوری و هم شوگون‌سالاری با سیاست بستن بندر یوکوهاما موافقت کردند. با این حال، به دلیل درگیری‌های داخلی در شوگون‌سالاری، بستن بندر انجام نشد و در ماه مارس، جناح سوننو-جوئی از قلمرو میتو در تلاش برای بستن بندر، شورشی (شورش میتو) به پا کرد. در این شرایط، صداهایی که خواستار بازگشت قلمرو چوشو به صحنه سیاسی در کیوتو بودند، در میان جناح سوننو-جوئی در مناطق مختلف بلندتر شد. در درون قلمرو چوشو، صحبت‌هایی مبنی بر پیشروی به کیوتو
قلمرو چوشو، صحبت‌هایی مبنی بر پیشروی به کیوتو برای شکستن بن‌بست و استفاده از نیروی نظامی برای اثبات بی‌گناهی چوشو مطرح بود. کسانی که از این پیشروی حمایت می‌کردند، کیجیما ماتابی و ماکی یاسواومی بودند، در حالی که کاتسورا کوگورو، تاکاسوگی شینساکو و کوساکا گنزوی طرفدار موضعی محتاطانه‌تر بودند. قلمرو چوشو رویکرد محتاطانه را جدی گرفت و هدایت نیروها به کیوتو را به تعویق انداخت و در عوض کیجیما ماتابی را به بهانه بازرسی به کیوتو فرستاد. کیجیما وارد اقامتگاه قلمرو چوشو در کیوتو شد، جایی که لباس آتش‌نشانی و زره
چوشو در کیوتو شد، جایی که لباس آتش‌نشانی و زره زنجیری خریداری کرد و قصد حمله به ماتسودایرا کاتاموری، ارباب آیزو، را داشت، اما به دلیل تدابیر شدید امنیتی این امر محقق نشد. در همین حال، شورای وزیران حوزه‌های فئودالی قدرتمند با شکست مواجه شد و اربابان فئودالی که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری حمایت می‌کردند، یکی پس از دیگری کیوتو را ترک کردند. کوساکا گنزوی و کوروشیما با دیدن این فرصت، استدلال محکمی برای ترک آنجا ارائه دادند. سپس، در ۵ ژوئن، هنگامی که خبر کشته شدن یک سامورایی توسط شینسنگومی در حادثه
خبر کشته شدن یک سامورایی توسط شینسنگومی در حادثه ایکِدایا به چوشو رسید، ناگهان افکار عمومی در قلمرو به نفع عزیمت تغییر کرد. چهره‌های محتاطی مانند شوفو ماسانوسوکه، تاکاسوگی شینساکو و شیشیدو شینشو سعی کردند افکار عمومی در قلمرو را آرام کنند، اما چهره‌های فعالی مانند سه ملازم ارشد فوکوهارا گِنکان، ماسودا چیکارا و کوکوشی چیکاسو تصمیم گرفتند به بهانه «اعتراض به امپراتور مبنی بر اینکه ارباب قلمرو به دروغ متهم شده است» ارتشی تشکیل دهند. ماسودا، کوساکا و دیگران نیروهای خود را جمع کردند و در یامازاکی تنوزان و هوزان
خود را جمع کردند و در یامازاکی تنوزان و هوزان اردوگاه‌هایی برپا کردند، کوکوشی و کوروشیما در معبد ساگا تنریوجی و فوکوهارا گِنکان نیروهای خود را در اقامتگاه چوشو در فوشیمی جمع کردند. در ۲۴ ژوئن، کوساکا دادخواستی را به دربار امپراتوری ارائه داد و درخواست بخشش قسور قلمرو چوشو را کرد. اگرچه سامورایی‌ها و اشرافی از سایر حوزه‌ها بودند که با قلمرو چوشو همدردی کرده و خواستار رفتار ملایم بودند، سامورایی ساتسوما، یوشی کوسوکه، سامورایی قلمرو توسا، اینویی ماساتسو، سامورایی کورومه، اوتسوکا کیسوکه و تاناکا مونجیرو با هم
کورومه، اوتسوکا کیسوکه و تاناکا مونجیرو با هم ملاقات کردند و در ۱۷ ژوئیه نامه‌ای مشترک به دربار امپراتوری ارائه دادند و خواستار جلوگیری از ورود سربازان قلمرو چوشو به کیوتو شدند. در دربار امپراتوری، بین تندروهایی که خواهان اخراج نیروهای قلمرو چوشو و مماشات با این قلمرو بودند، درگیری وجود داشت و در شب هجدهم ماه اوت، شاهزاده آریسوگاوا تاکاهیتو و شاهزاده تاروهیتو به همراه ناکایاما تادایاسو ناگهان وارد دربار امپراتوری شدند و خواستار ورود نیروهای چوشو به کیوتو و اخراج ماتسودایرا کاتاموری از قلمرو آیزو شدند.
و اخراج ماتسودایرا کاتاموری از قلمرو آیزو شدند. توکوگاوا یوشینوبو، فرمانده کل گارد امپراتوری، از سربازان چوشو خواست که آنجا را ترک کنند، اما امپراتور کومی، که پیوسته از خاندان آیزو حمایت می‌کرد، بارها به او دستور داد که نیروهای چوشو را نابود کند و در نهایت موضع سختگیرانه‌ای اتخاذ کرد. کوساکا گنزوی از قلمرو چوشو می‌خواست از دستور دربار امپراتوری برای ترک آنجا پیروی کند، اما توسط کیجیما ماتابی، ماکی یاسواومی و دیگران تحت فشار قرار گرفت تا رادیکال تر حرکت کند و مجبور شد ارتشی تشکیل دهد. پیشرفت نبرد. در ۱۹
و مجبور شد ارتشی تشکیل دهد. پیشرفت نبرد. در ۱۹ ژوئیه، سربازان چوشو با سربازان آیزو و کووانا در نزدیکی دروازه هاماگوری-گومون (بخش کامیگیو، شهر کیوتو)، در ضلع غربی کاخ امپراتوری، درگیر شدند و نبردی درگرفت. در یک مقطع، سربازان فوکوهارا و سربازان کوکوشی شینانو و کوروشیما از دروازه ناکاتاچیوری که توسط قبایل فوکوئوکا و چیکوزن محافظت می‌شد، عبور کردند و وارد کاخ امپراتوری کیوتو شدند، اما اوضاع زمانی معکوس شد که سربازان ساتسوما که از دروازه اینویی محافظت می‌کردند، برای تقویت آنها هجوم آوردند و شکست خوردند. کیجیما
برای تقویت آنها هجوم آوردند و شکست خوردند. کیجیما ماتابی، که مورد اصابت گلوله قرار گرفته و زخمی شده بود، خودکشی کرد. سربازان ماکی و کوساکا در شروع نبرد دیر کردند و پس از رسیدن، از مرگ کوروشیما و تخریب خط مقدم مطلع شدند، اما همچنان به دروازه ساکایماچی-گومون، در جنوب کاخ امپراتوری، حمله کردند. با این حال، کوساکا گنزوی، ترشیما چوزابورو و دیگران که نتوانستند سربازان مدافع اچیزن را شکست دهند، در اقامتگاه تاکاتسوکاسا خودکشی کردند، جایی که برای دادخواهی از دربار امپراتوری به آنجا نفوذ کرده بودند. ایری کیویچی، که
به آنجا نفوذ کرده بودند. ایری کیویچی، که دستور نهایی شوگون به او سپرده شده بود، از دیوار اقامتگاه تاکاتسوکاسا بالا رفت و فرار کرد، اما توسط یک سامورایی ولایت اچیزن کشف شد و با نیزه به صورتش ضربه زد که منجر به مرگش شد. پس از اتخاذ تصمیم، نیروهای چوشو که فرار کرده بودند، در اقامتگاه کانپاکو تاکاتسوکاسا سوکه‌هیرو سنگر گرفتند، در حالی که نیروهای آیزو به خانه‌هایی در نزدیکی ناکاداچیوری گومون، جایی که گمان می‌رفت سامورایی‌های چوشو در آنجا پنهان شده‌اند، حمله کردند. اگرچه خود نبرد در عرض یک روز به پایان رسید، اما
اگرچه خود نبرد در عرض یک روز به پایان رسید، اما آتش‌سوزی‌های این دو مکان، آتش بزرگی به نام دوندون یاکه را شعله‌ور کرد که تا صبح ۲۱ ژوئیه (تقویم قمری) در سراسر شهر کیوتو گسترش یافت و منطقه وسیعی از بلوک‌های شهری و معابد و زیارتگاه‌ها را از ایچیجو-دوری در شمال تا معبد هیگاشی هونگان-جی در شیچیجو-دوری در جنوب نابود کرد. سربازان بازمانده یکی پس از دیگری فرار کردند، در حالی که فوکوهارا و کوکوشی در حالی که زخمی‌ها را در سبد حمل می‌کردند، به سمت اوساکا و هاریما عقب‌نشینی کردند. با شنیدن خبر شکست، سربازان ماسودا که
کردند. با شنیدن خبر شکست، سربازان ماسودا که در پشت کوه تنو بودند نیز عقب‌نشینی کردند و به چوشو بازگشتند. ماکی یاسواومی، که از حامیان اصلی جنگ بود، با بقایای سربازان شکست‌خورده خود به کوه تنو رسید، اما ماسودا و دیگران قبلاً آنجا را ترک کرده بودند و او نتوانست به آنها بپیوندد. ماکی و افرادش سربازانشان را فراری دادند و ۱۷ نفر دیگر، از جمله میابه هاروزو، در کوه تنوزان سنگر گرفتند. در ۲۰ ژوئیه (تقویم قمری)، آنها فراخوان قلمرو یاماتو کوریاما برای تسلیم را نادیده گرفتند و در ۲۱ ژوئیه، هنگامی که توسط قلمرو آیزو و
گرفتند و در ۲۱ ژوئیه، هنگامی که توسط قلمرو آیزو و شینسنگومی مورد حمله قرار گرفتند، در کلبه‌ای سنگر گرفتند و باروت را آتش زدند و خود را کشتند. اوساوا ایپه فرار کرد و به سمت قلمرو چوشو رفت تا وصیت ماکی را به تاکاسوگی شینساکو، سانجو سانتومی و دیگران ابلاغ کند. آتش‌سوزی دوندون یاکه. در بحبوحه حادثه کینمون، آتش توپخانه نه تنها به سمت اقامتگاه‌های قلمرو چوشو، بلکه به سمت اقامتگاه‌های اشرافی که گفته می‌شد طرفدار امپراتوری هستند نیز شلیک شد و شعله‌های آتش در خانه‌های شخصی ساکنان عادی شهر نیز زبانه کشید. در کنار
شخصی ساکنان عادی شهر نیز زبانه کشید. در کنار سردرگمی ناشی از نبرد، آتش‌سوزی‌ها به سرعت گسترش یافتند. این آتش‌سوزی بزرگ که بعدها آتش‌سوزی بزرگ دوندون یاکه نامیده شد، سه روز طول کشید تا خاموش شود و منجر به فاجعه‌ای ویرانگر شد که در آن ۲۸٬۰۰۰ خانه، که تخمین زده می‌شود نیمی از کل خانه‌های کیوتو باشد، سوختند. پس از جنگ. با توجه به اینکه گلوله‌ها به سمت کاخ امپراتوری شلیک شده بودند و حکم نظامی که ارباب و پسر به فرماندار استان، چیکاسابورو، داده بودند، امپراتور کومی در ۲۳ ژوئیه (تقویم قمری) دستور دستگیری ارباب،
در ۲۳ ژوئیه (تقویم قمری) دستور دستگیری ارباب، موری یوشیچیکا، را صادر کرد و قلمرو چوشو به عنوان دشمن دربار ژاپن تعیین شد که منجر به اولین لشکرکشی چوشو شد. علاوه بر این، قلمرو چوشو در حمله ناوگانی متشکل از چهار کشور بریتانیای کبیر، فرانسه، هلند و ایالات متحده، که در تلافی جنبش ضد خارجی سال قبل صورت گرفت، متحمل خسارات سنگینی شد و در مقطعی، نیروهای وفادار به شوگون‌سالاری کنترل را به دست گرفتند و موجودیت قلمرو چوشو را در معرض خطر قرار دادند. در نتیجه این وقایع، قلمرو چوشو متوجه شد که اخراج اجباری بیگانگان
قلمرو چوشو متوجه شد که اخراج اجباری بیگانگان غیرممکن است و ایده اخراج بیگانگان کم‌کم کنار گذاشته شد. بعدها، افرادی مانند کوگورو کاتسورا به بریتانیا نزدیک شدند و در تلاش برای فاصله گرفتن از سبک مبارزه سنتی ژاپنی مبتنی بر شمشیر، شروع به گسترش و نوسازی تجهیزات نظامی کردند. پس از آن، شوگون‌سالاری دوباره به چوشو حمله کرد، اما بار دوم نیروهای شوگون‌سالاری شکست خوردند. این شکست به روشنی نشان داد که قدرت نظامی شوگون‌سالاری در واقع تهدیدی نیست و قادر به دخالت در قلمروهای ساتسوما و چوشو نیست، که در نهایت منجر به
قلمروهای ساتسوما و چوشو نیست، که در نهایت منجر به جنبش تمام‌عیار برای سرنگونی شوگون‌سالاری و سقوط شوگون‌سالاری ادو شد. پس از سرنگونی شوگون‌سالاری. ارباب قلمرو چوشو، موری تاکاچیکا/موری یوشی‌چیکا، و پسرش در روز هشتم از ماه دوازدهم قمری ۱۸۶۷ (۲ ژانویه ۱۸۶۸)، یک روز قبل از کودتای احیای امپراتوری، اجازه یافتند به سمت‌های رسمی خود بازگردند. یوشی‌چیکا همچنین از بخش «یوشی» نام خود که توسط دوازدهمین شوگون، توکوگاوا ایه‌یوشی، به او داده شده بود، محروم شد و نام خود را به «موری تاکاچیکا» تغییر داد. جانشین تاکاچیکا،
را به «موری تاکاچیکا» تغییر داد. جانشین تاکاچیکا، موری ساداهیرو، نیز از نام کوچک «سادا» که از سیزدهمین شوگون ،توکوگاوا ایه‌سادا، دریافت کرده بود، محروم شد و آن را به «هیروفو» تغییر داد. گفته می‌شود که سربازان چوشو «ساتسوما-زوکو کایکان» را روی کفش‌های خود می‌نوشتند و با لگد کردن آن راه می‌رفتند و کینه عمیق خود را نسبت به قلمرو ساتسوما و آیزو نشان می‌دادند. در همین حال، اجساد ۲۰ مرد که در جنگ با قلمرو ساتسوما جان باختند، توسط قلمرو ساتسوما در دایکومیو-جی، معبد فرعی شوکوکو-جی، به خاک سپرده شد و در سال ۱۹۰۶
فرعی شوکوکو-جی، به خاک سپرده شد و در سال ۱۹۰۶ (میجی ۳۹)، سنگ قبری توسط خاندان موری ساخته شد. سر سربازان واحد کوساکا، از جمله ایری که در محل اقامت تاکاتسوکاسا جان باختند، با احترام فراوان در معبد جوزنجی، معبد خانوادگی قلمرو فوکوئی در کیوتو، به همراه هشت سرباز دیگر که در نبرد جان باختند، با اجازه ارباب سابق قلمرو، ماتسودایرا شونگاکو، توسط یک سامورایی از قلمرو فوکوئی به خاک سپرده شدند. پس از آن، آنها فراموش شدند، اما یک سامورایی سابق از قلمرو فوکوئی با خانواده موری تماس گرفت و سنگ یادبود در دهه ۱۸۹۰ مرمت شد.
میس یک مجله فمینیست لیبرال آمریکایی است که توسط موج دوم فمینیسم و فعالان سیاسی اجتماعی گلوریا استاینم و دوروتی پیتمن هیوز تشکیل شده است. ویراستاران بنیانگذار عبارت بودند از: لتی کوتیین پوگببین، مری تام، پاتریشیا کارابین، جوآن ادگار، نینا فینکلستاین و مری پائول. میس اولین بار در سال ۱۹۷۱ به عنوان یک مقدمه در مجله نیویورک ظاهر شد. اولین مسئله مستقل در ژانویه سال ۱۹۷۲ با استفاده از مجله Clay Felker ویراستار نیویورک ظاهر شد. از ژوئیه ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۷، به صورت ماهانه ظاهر شد. این بار در حال حاضر به صورت سه ماهه
ظاهر شد. این بار در حال حاضر به صورت سه ماهه منتشر می شود. در طول دهه‌ی ۱۹۷۰ محبوبیت زیادی به دست آورد، اما همیشه نمی توانست نگرانی های ایدئولوژیک خود را با ملاحظات تجاری سازگار کند. از سال ۲۰۰۱ مجله توسط بنیاد عمده فمینیستی در لس آنجلس ، آرلینگتون و ویرجینیا منتشر شده است.
احمد الملیفی (؛ زادهٔ ) با نام کامل احمد عبدالمحسن ترکی الملیفی یک سیاستمدار اهل کویت است. وی وزیر سابق در دولت کویت بوده‌است، وی فارغ‌التحصیل حقوق از دانشگاه کویت دانشکده حقوق و شریعت در سال ۱۹۸۱ است، وی همچنین در سال ۱۹۸۴ موفق به کسب لیسانس قانون از دانشگاه‌های ایالات متحده گردید، وی بعد از آن توانست به دکترا در قانون دست پیدا کند، علاوه بر این وی یک وکیل و عضو مجلس امت در کویت از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۹ بوده‌است، او در انتخابات ۱۹۹۹ نتوانست پیروز شود اما در انتخابات سال ۲۰۰۳ میلادی و ۲۰۰۶ میلادی و ۲۰۰۸ میلادی
سال ۲۰۰۳ میلادی و ۲۰۰۶ میلادی و ۲۰۰۸ میلادی توانست برنده شده و به مجلس مجدداً راه پیدا کند.