payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تئاتر لایسییِم () یک سالن تئاتر متعلق به سازمان شوبرت در شهر نیویورک، آمریکا است. این تئاتر که در سال ۱۹۰۳ تأسیس شده در منطقه تئاتر برادوی قرار دارد و دارای ۹۲۲ نفر ظرفیت است.
جنگ لهستان و لیتوانی یک درگیری نظامی بود که بین دو کشور تازه‌تاسیس لیتوانی و جمهوری دوم لهستان پس از جنگ جهانی اول روی داد. علت اصلی که جنگ مناقشات مرزی دو کشور بر سر مناطق ویلنیوس و سوالکی بود. رویدادهای این درگیری غالباً تحت تأثیر جنگ لهستان-شوروی و تلاش‌های اجلاس سفیران و بعدها جامعه ملل برای حکمیت بین دو کشور شکل گرفت. این جنگ با با پیروزی نظامی لهستان همراه بود. در اواخر سپتامبر ۱۹۲۰، لهستان در جنگ لهستان-شوروی پیروز شد و موقعیت نظامی خود را در منطقهٔ سوالکی تثبیت کرد و فرصتی برای حمله به شهر ویلنیوس
سوالکی تثبیت کرد و فرصتی برای حمله به شهر ویلنیوس فراهم شد. رهبر لهستان، یوزف پیلسودسکی تصمیم داشت در عملیاتی از نوع پرچم دروغین کنترل شهر را به‌دست بگیرد. تحت فشار جامعه ملل، لهستان به میز مذاکره آمد و معاهده سوالکی را امضا کرد. طرف لهستانی در این مذاکرات موفق شد تا گسترهٔ معاهدهٔ سوالکی را محدود نگه دارد تا برنامه‌ریزی‌های عملیات پنهانی برای حمله به ویلنیوس را تحت تأثیر قرار ندهد. لهستان اندکی بعد از امضای قرارداد به لیتوانی حمله کرد. ژنرال لهستانی لوتسیان ژلیگفسکی، تحت فرمان پنهانی پیلسودسکی، این گونه
ژلیگفسکی، تحت فرمان پنهانی پیلسودسکی، این گونه وانمود کرد که از فرمان ارتش لهستان سر باز می‌زند و به شهر ویلنیوس حمله کرد و این شهر را در نهم اکتبر تصرف کرد. معاهدهٔ سوالسکی قرار بود رسماً از دهم اکتبر اجرایی شود. ژلیگفسکی با وجود اعتراضات لیتوانی، اعلام کرد جمهوری لیتوانی مرکزی را به عنوان کشوری مستقل تأسیس می‌کند. جمهوری لیتوانی مرکزی در ۱۹۲۳ رسماً به لهستان پیوست و تا آغاز جنگ جهانی دوم در ۱۹۳۹ بخشی از این کشور ماند. لیتوانی در اعتراض به تصرف منطقهٔ ویلنیوس از سوی لهستان هر گونه روابط دیپلماتیک با این
از سوی لهستان هر گونه روابط دیپلماتیک با این کشور را رد کرد و تا زمان اولتیماتوم لهستان به لیتوانی (۱۹۳۸) رابطه‌ای بین دو کشور برقرار نشد.
اولتیماتوم آلمان به لیتوانی یک اولتیماتوم شفاهی بود که یواخیم فون ریبنتروپ، وزیر خارجهٔ آلمان، آن را در ۲۰ مارس ۱۹۳۹ به یوازس اربشیس، وزیر خارجهٔ لیتوانی ایراد کرد. آلمان به لیتوانی هشدار دادند که منطقه کلایپدا را که در پی جنگ جهانی اول از آلمان جدا و در کشور تازه‌تاسیس لیتوانی ادغام شده بود، ترک کند وگرنه مورد حمله قرار خواهد گرفت. لیتوانی از پیش انتظار چنین هشداری را با افزایش تنش بین آلمان و لیتوانی در طول سال‌ها، پروپاگاندای نازی‌ها در منطقه و گسترش نفوذ نظامی آلمان داشت. این اولتیماتوم تنها پنج روز پس
نظامی آلمان داشت. این اولتیماتوم تنها پنج روز پس از تسلط بر چکسلواکی از سوی آلمان صادر شد. پیش زمینه. شهر بندری مِمِل (شهر کلایپدا امروزی) و منطقه کلایپدا از چند سده پیش سرزمین آلمانی بود و اکثریت مطلق مردمانش آلمانی‌تبار وآلمانی‌زبان بودند، اما پس از شکست امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول بنابر مادهٔ ۹۹ معاهدهٔ ورسای کنترل به شکل موقت به متفقین اروپایی حاکم بر جامعه ملل داده شده بود. دولت‌های فرانسه و لهستان بر آن بودند که ممل را به یک شهر بین‌المللی تبدیل کنند، و لیتوانی هم ادعای حاکمیت بر این منطقه را
کنند، و لیتوانی هم ادعای حاکمیت بر این منطقه را داشت. تا ۱۹۲۳, وضعیت شهر هنوز تعیین نشده بود، و لیتوانی در ژانویهٔ ۱۹۲۳ به آن حمله کرد و بندر را به‌زور به تصرف درآورد. پس از ناموفق بودن متفقین در مذاکره با لیتوانی، امر به جامعه ملل سپرده شد. در دسامبر ۱۹۲۳، شورای اجرایی جامعه کمیته‌ای برای تحقیق در باب موضوع تشکیل داد. رای «کمیته کلایپدا» بر آن بود که منطقه جزئی از لیتوانی بشود و منطقه به صورت خودمختار اداره شود. شورای اجرایی جامعه ملل تصمیم کمیته را در ۱۴ مارس ۱۹۲۴ تصویب کرد و قدرت‌های متفقین و لیتوانی هم
۱۹۲۴ تصویب کرد و قدرت‌های متفقین و لیتوانی هم بعدها آن را تأیید کردند. این کار لیتوانی در جمهوری وایمار (آلمان ۱۹۱۹-۱۹۳۳) که با مشکلات شدید سیاسی و مالی نیز روبرو بود به شدت ستمگرانه شمرده شد و سبب آسیب به غرور ملی آلمانی ها و به ویژه برخی نظامیان جنگ جهانی اول شد که با غرور به قیصر‌ نشین آلمان و گذشته پرشکوه آلمان می نگریستند، همچنین سبب این شد که گروه های تندرو مانند حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان به رهبری آدولف هیتلر به دولت جمهوری وایمار حمله کنند و آن مشروعیت و توانمندی آن را زیر سوال ببرند.
و آن مشروعیت و توانمندی آن را زیر سوال ببرند. اولتیماتوم. در ۱۹۳۹ و در پی ظهور نازیسم، آلمان اولتیماتومی به لیتوانی داد و به این کشور هشدار داد که اگر منطقهٔ کلایپدا را ترک نکند ارتش آلمان به این کشور حمله خواهد کرد. جامعهٔ ملل نیز نتوانست مانع پیوستن کلایپدا به آلمان نازی شود. از چهار کشوری که در ۱۹۲۴ در کنوانسیون کلایپدا در مورد الصاق این منطقه به لیتوانی را امضا کرده بودند، فرانسه و بریتانیا سیاست مماشات با آلمان نازی را پی گرفته بودند و ژاپن و ایتالیا از آلمان حمایت می‌کردند. در نهایت لیتوانی مجبور شد
آلمان حمایت می‌کردند. در نهایت لیتوانی مجبور شد در ۲۲ مارس به خواسته‌های آلمان تن در دهد. کلایپدا آخرین افزایش گستردگی سرزمینی آلمان پیش از آغاز جنگ جهانی دوم بود و این امر تنش‌ها در اروپا را تشدید کرد.
تئاتر مجستیک () یک سالن تئاتر متعلق به سازمان شوبرت در شهر نیویورک، آمریکا است. این تئاتر که در سال ۱۹۲۷ تأسیس شده در منطقه تئاتر برادوی قرار دارد و دارای ۱٬۶۸۱ نفر ظرفیت است.
تئاتر میوزیک باکس () یک سالن تئاتر متعلق به سازمان شوبرت در شهر نیویورک، آمریکا است. این تئاتر که در سال ۱۹۲۱ تأسیس شده در منطقه تئاتر برادوی قرار دارد و دارای ۱٬۰۰۹ نفر ظرفیت است.
ماباندلا دلامینی (زاده ۱۱ نوامبر ۱۹۳۰ – درگذشته ۲۸ ژوئن ۲۰۲۵) سیاستمدار اهل سوازیلند بود. وی از ۲۳ نوامبر ۱۹۷۹ تا ۲۵ مارس ۱۹۸۳ نخست‌وزیر این کشور بود. ماباندلا دلامینی در ۲۸ ژوئن ۲۰۲۵، در سن ۹۴ سالگی درگذشت.
دکتر اسلیپ ، یک فیلم آمریکایی در ژانر فانتزی تاریک ترسناک به نویسندگی و کارگردانی مایک فلناگان است که در سال ۲۰۱۹ اکران شد. فلناگان علاوه بر نویسندگی و کارگردانی فیلم، تدوین‌گر و یکی از تهیه‌کنندگان اجرایی فیلم نیز است. "دکتر اسلیپ" دنباله‌ای بر فیلم مشهور درخشش به کارگردانی استنلی کوبریک است و فیلم‌نامه آن بر اساس رمانی به همین نام که در سال ۲۰۱۳ توسط استیون کینگ نوشته شده، به رشته تحریر درآمده است. در این فیلم، یوان مک‌گرگور در نقش دنی تورنس ظاهر شده‌است. از دیگر بازیگران فیلم می‌توان به ربکا فرگوسن،
از دیگر بازیگران فیلم می‌توان به ربکا فرگوسن، کایلی کرن، بروس گرینوود، امیلی آلین لیند و جیکوب ترمبلی اشاره کرد. کمپانی برادران وارنر برای مدت زیادی تلاش کرد تا اقتباس سینمایی از رمان "دکتر اسلیپ" را بسازد اما پروژه به خاطر تأمین نشدن بودجه مناسب چندین بار متوقف شد. تا اینکه بعد از موفقیت بزرگ فیلم ترسناک آن در گیشه که بر اساس یکی از دیگر از رمان‌های کینگ ساخته شده‌است، بودجه مناسب برای ساخت فیلم در اختیار سازندگان قرار گرفت. فیلم‌برداری فیلم از سپتامبر ۲۰۱۸ در جورجیا آغاز شد و دسامبر همین سال در آتلانتا
در جورجیا آغاز شد و دسامبر همین سال در آتلانتا به پایان رسید. "دکتر اسلیپ" اکران جهانی خود را از تاریخ ۸ نوامبر ۲۰۱۹ آغاز کرد. فیلم با واکنش مثبت منتقدان همراه بود و در زمینه کارگردانی، موسیقی، فضاسازی، وفاداری به رمان و عملکرد مک‌گرگور و فرگوسن ستایش شد، هم‌چنین مدت طولانی فیلم و ریتم کند آن مورد انتقاد قرار گرفت. خلاصه داستان. سال‌ها بعد از رویدادهای قسمت نخست، دنی تورنس که همچنان با کابوس‌های دوران کودکی خود درگیر است، دختر بچه‌ای را ملاقات می‌کند که قدرت‌هایی شبیه او داشته و دنی باید بین کمک کردن به
شبیه او داشته و دنی باید بین کمک کردن به خودش و این دختر یک مسیر را انتخاب کند.
تئاتر شوبرت () یک سالن تئاتر متعلق به سازمان شوبرت در شهر نیویورک، آمریکا است. این تئاتر که در سال ۱۹۱۳ تأسیس شده در منطقه تئاتر برادوی قرار دارد و دارای ۱٬۴۶۰ نفر ظرفیت است.
تئاتر وینتر گاردن () یک سالن تئاتر متعلق به سازمان شوبرت در شهر نیویورک، آمریکا است. این تئاتر که در سال ۱۹۱۱ تأسیس شده در منطقه تئاتر برادوی قرار دارد و دارای ۱۵۲۶ نفر ظرفیت است.
ژن فرانسوا ژولی آدلید رکامیه معروف به ژولی رکامیه (مادام رکامیه)، (۱۷۷۷–۱۸۴۹) زن ادیب از طبقهٔ ممتاز فرانسه که هم از نظر ذوق ادبی و هم زیبایی شهرت داشت. وی چون با حکومت ناپلئون مخالف بود از سال ۱۸۱۹ منزل شخصی خود را در پاریس به سالن و محفل ادبی تبدیل کرد که تحت تجمع روشنفکران و ادبای عصر شد. شاتوبریان یکی از گردانندگان این محفل ادبی بود. مادام رکامیه در ۷۱ سالگی در پاریس به علت بیماری وبا درگذشت و در گورستان مون‌مارتر به خاک سپرده شد. آثار فرهنگی. دو فیلم صامت مادام رکامیه محصول ۱۹۲۰ آلمان و مادام رکامیهٔ
مادام رکامیه محصول ۱۹۲۰ آلمان و مادام رکامیهٔ محصول ۱۹۲۸ فرانسه به موضوع ژولی رکامیه اختصاص دارد. گونه ای از کاناپه که برای تکیه دادن می‌پسندید، بعد از او به نام رکامیه نامگذاری شد. کتاب و مقالات متعددی تاکنون در رابطه با او به چاپ رسیده‌است. از جمله کتاب «یادگارها و مکاتبات مادام رکامیه» در سال ۱۸۵۹ و «مادام رکامیه، دوستان جوانی و مکاتبات صمیمی او» در سال ۱۸۷۲ هر دو توسط "Amélie Lenormant" نگاشته شده‌است.
استیج ۴۲ () یک سالن تئاتر در شهر نیویورک، آمریکا است. این تئاتر که در سال ۲۰۰۲ تاسیس شده متعلق به سازمان شوبرت بوده و دارای ۴۹۹ نفر ظرفیت است.
نیو وورد استیج () یک مجموعه تئاتر در شهر نیویورک، آمریکا است. این تئاتر که در سال ۲۰۰۴ تأسیس شده متعلق به سازمان شوبرت بوده و دارای ۵ سالن نمایش است.
تئاتر فورست () یک سالن تئاتر در شهر فیلادلفیا، ایالات متحده آمریکا است. این تئاتر که در سال ۱۹۲۸ تأسیس شده متعلق به سازمان شوبرت است و دارای ۱٬۸۵۱ نفر ظرفیت است.
تئاتر شوبرت () یک سالن تئاتر در شهر بوستون، آمریکا است. این تئاتر که در سال ۱۹۰۸ تأسیس شده متعلق به سازمان شوبرت می‌باشد و دارای ۱۶۰۰ نفر ظرفیت است.
سلطان علی‌ یا علی میرزا (مرگ ۱۴۹۳) پسر ارشد شیخ حیدر صفوی و جانشین وی در طریقت صفویه بود. او به خون‌خواهی پدرش قیام کرد و آغازگر قیام صفویان بود که بعداً برادر کوچکش شاه اسماعیل یکم امپراتوری صفوی را بنیان‌گذاری کرد. زندگی. سلطان علی، فرزند ارشد شیخ حیدر و همسرش عالم شاه بیگم، نوهٔ اوزون حسن و دسپینا خاتون بود. او دو برادر به نام‌های اسماعیل و ابراهیم داشت. علی میرزا بعد از مرگ پدرش رهبری طریقت صفویان را بر عهده گرفت و لقب سلطان را بر خود برگزید و اولین کسی بود که از خاندان صفویان لقب پادشاه (سلطان) را قبول
که از خاندان صفویان لقب پادشاه (سلطان) را قبول کرد. بزرگان طریقت صفوی او را تحریک کردند تا انتقام پدرش را از خاندان آق‌قویونلو بگیرد به همین علّت سلطان یعقوب دستور داد سلطان علی را همراه با مادر و برادرانش به فارس ببرند و زندانی کنند. او به مدت چهار سال زندانی بود. تا اینکه در سال ۱۵۹۳، سلطان رستم او را آزاد کرد تا به او در شورش علیه بایسنقر میرزا کمک کند پس از آن که رستم در جنگ پیروز شد علی میرزا را تهدیدی برای حکومت خود دید به همین علّت دستور داد او و برادرهایش را دستگیر کنند اما سلطان علی از لشکر رستم
را دستگیر کنند اما سلطان علی از لشکر رستم فرار کرد و به اردبیل رفت. سلطان رستم دستور تعقیب آن‌ها را صادر کرد. علی میرزا برادرش اسماعیل را جانشین خود معرفی کرد و او را به اردبیل فرستاد. در نهایت سلطان علی و نیروهایش در شام‌اسبی با لشکر سلطان رستم رو به رو شدند و در نبردی که میان آن‌ها روی داد، سلطان علی کشته شد. جسد سلطان علی به فرمان عالم‌شاه بیگم به اردبیل برده شد. او را در مقبره پدرش دفن کردند. برادر وی شاه اسماعیل در سال ۱۵۰۱ با شکست آخرین سلطان آق‌قویونلو، امپراتوری صفویه را تشکیل داد.
جیکوب کولمن (جی. سی) هورویتز (; – ) استاد علوم سیاسی اهل ایالات متحده آمریکا بود. او در دوران جنگ جهانی دوم در بخش خاور نزدیک اداره خدمات استراتژیک آمریکا مشغول شد و بعدها در وزارت امور خارجهٔ آمریکا مشغول به کار شد و مشاور رئیس‌جمهور آمریکا و بعدها دبیرکل سازمان ملل متحد در مسائل فلسطین شد. او از پیشگامان مطالعهٔ ملل خاورمیانه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک‌هزینه گوگنهایم شده‌است. هورویتز در ۱۶ مه ۲۰۰۸ در سن ۹۳ سالگی در اثر سینه‌پهلو درگذشت.
مازیار ظهیرالدینی (زادهٔ اردیبهشت ۱۳۵۳)، موسیقی‌دان و نوازندهٔ ویلن اهل ایران و کنسرت مایستر ارکستر سمفونیک تهران است. زندگی‌نامه. مازیار ظهیرالدینی در اردیبهشت سال ۱۳۵۳ در تهران متولد شد. در کودکی مقدمات موسیقی را نزد پدر «محمود ظهیرالدینی» فراگرفت. پس از پایان تحصیلات ابتدایی به هنرستان موسیقی تهران راه یافت و نواختن ساز ویلن را پی گرفت. از استادان او می‌توان به بهروز وحیدی آذر، روبن طهماسبیان و ابراهیم لطفی اشاره کرد. او پس از پایان تحصیل در هنرستان عالی موسیقی همکاری خود را با ارکستر سمفونیک تهران به
موسیقی همکاری خود را با ارکستر سمفونیک تهران به رهبری فریدون ناصری آغاز کرد. وی در دو دوره جشنواره موسیقی فجر به عنوان بهترین نوازندهٔ ویلن برگزیده شده‌است. او همچنین لوح تقدیر هفتمین جشنواره موسیقی فجر را دریافت کرده‌است. فعالیت‌های هنری. از جمله فعالیت‌های هنری مازیار ظهیرالدینی به موارد زیر می‌توان اشاره کرد: همکاری با ارکستر سمفونیک تهران به رهبری شهرداد روحانی، علی رهبری و نادر مرتضی‌پور به عنوان کنسرت مایستر، همکاری با ارکستر مجلسی کریستین رابینز، همکاری با ارکستر جوانان، همکاری با ارکستر فرهنگسرای
با ارکستر جوانان، همکاری با ارکستر فرهنگسرای بهمن، سرپرستی و نوازندگی در ارکستر زهی پارسیان، همکاری با ارکستر فیلارمونیک تهران به عنوان مایستر ویولا، تدریس در هنرستان‌های موسیقی پسران و دختران و دانشگاه جامع علمی کاربردی، داوری اولین مسابقه ویلن تهران آثار هنری. از جمله آثاری که مازیار ظهیرالدینی در آن‌ها حضور داشته‌است به موارد زیر می‌توان اشاره کرد:
تش سلتانا متولد ۱۵ ژوئن ۱۹۹۵، یک خواننده-ترانه‌سرا استرالیایی و نوازنده چند ساز است که به عنوان یک «گروه یک‌نفره» توصیف شده است. سلتانا در ملبورن بزرگ شده است و و از سه سالگی گیتار زدن را شروع و با اجراهای خیابانی حرفهٔ او آغاز شد. اجراهای او در سال ۲۰۱۶، میلیون‌ها بار در یوتویوب دیده شد. آلبوم چندآهنگهی او با نام اندیشه (به انگلیسی: "Notion)" در تاریخ ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۶ منتشر شد و در اوایل سال ۲۰۲۷ تور جهانی‌اش برگزار شد. سلتانا در ملبورن استرالیا با نسب نیم مالتی متولد و بزرگ شد و در سن سه سالگی از پدربزرگش
متولد و بزرگ شد و در سن سه سالگی از پدربزرگش یک گیتار هدیه گرفت. او می‌توانند ۲۰ ساز مختلف شامل گیتار، بیس، ترومپت، فلوت، پرکاشن و ساکسوفون را بنوازد. سولتانا، خودش را معتاد به مواد مخدر توصیف کرده که در ۱۷ سالگی به روانپریشی ناشی از مواد مخدر مبتلا شد و مجبور به چند ماه درمان شد. حرفه. از آنجایی که او قادر به پیدا کردن پیشهٔ عادی نبود، برای گذران زندگی به اجرای خیابانی در ملبورن روی آورد. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲، سلطان خواننده گروه "مایندپایلت" با پاتریک ابرین، امیلی دای و دیوید هربرت بود. این گروه در ۲۰۱۲ از
امیلی دای و دیوید هربرت بود. این گروه در ۲۰۱۲ از هم جدا شد. در سال ۲۰۱۶، سلتانا یک ویدیو در رسانه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشت که در عرض پنج روز یک میلیون بازدید به همراه داشت. در همان سال، جایزهٔ جی برای «هنرمند کشف‌نشدهٔ سال به» را دست‌آورد. یک اجرای خانگی او از تک‌ترانهٔ «جنگل» بیش از ۲۰ میلیون بازدید داشت. سلتانا با تهیه‌کننده‌اش، نیکیتا میلتیادو به استودیو رفت و کار بر روی آلبوم چندآهنگه "اندیشه" را شروع کرد. در سپتامبر ۲۰۱۶، آلبوم را از طریق ناشر مستقل خود، Lonely Lands Records منتشر کردند. آلبوم در
خود، Lonely Lands Records منتشر کردند. آلبوم در نمودارهای ARIA به رتبه ۸ رسید. با توجه به موفقیت "اندیشه"، سلتانا یک تور جهانی را شامل صدها نمایش در استرالیا، اروپا، نیوزیلند و انگلیس اعلام کرد. پدر او کارش را به منظور کمک به برگزاری اجراها ترک کرد. سپس تک‌ترانهٔ «قتل به ذهن» از اون منتشر شد و پس از آن، سلتانا مبتلا به لارنژیت تشخیص داده شد و مجبور به لغو و توقف نمایش‌ها در سراسر استرالیا شد. نخستین آلبوم بلند او با نام "حالت جریان" (به انگلیسی:Flow State)، در تاریخ ۳۱ اوت ۲۰۱۸ منتشر شد. در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۸،
در تاریخ ۳۱ اوت ۲۰۱۸ منتشر شد. در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۸، سلطان یک پیام خصوصی فیس‌بوکی از ویدوی اجرای تک‌ترانه تازه‌ای با نام «رستگاری» را برای عدهٔ از طرفدارانش ارسال کرد. این ترانه در ۲۲ ژوئن منتشر شد. زندگی شخصی. سلطان به عنوان خارج از جنسیت شناخته می‌شود و ضمیر «They» را در زبان انگلیسی ترجیح می‌دهد. جوایز و نامزدها. جوایز موسیقی ای‌آرآی‌ای. جوایز موسیقی ARIA، جوایزی سالانه هستند، که برتری، نوآوری و موفقیت در تمامی ژانرهای موسیقی استرالیا را در نظر می‌گیرند که در سال ۱۹۸۷ آغاز شدند. سلتانا یک جایزه از ۱۰ نامزدی
سال ۱۹۸۷ آغاز شدند. سلتانا یک جایزه از ۱۰ نامزدی را دریافت کرده است.
بورچ (به انگلیسی: Burch) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در آریزونا واقع شده است. بورچ ۹۷۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دک رمبو (; – ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "دالاس" اشاره کرد.
مینت (به انگلیسی: Mint) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در آریزونا واقع شده است. مینت ۱٬۵۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شاهزاده اوبول راتانا (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل تایلند است. زندگینامه. شاهزاده راتانا، بزرگترین فرزند بومیپول آدولیاده، پادشاه پیشین تایلند و سیریکیت ملکه مادر است. وی در ۵ آوریل ۱۹۵۱ در لوزان سوییس به دنیا آمد. او فارغ‌التحصیل ام آی تی است و در سال ۱۹۷۲ بعد از ازدواج با یک Peter Ladd Jensen آمریکایی، از القاب سلطنتی خود دست کشید. او بعد از طلاق در سال ۲۰۰۱ به تایلند بازگشت و در امور خاندان سلطنتی مشارکت کرد. شاهزاده راتانا یکی از سه فرزندش را در سونامی بزرگ آسیا در سال ۲۰۰۴ از دست داد. حزب «نجات ملت تایلند»،
در سال ۲۰۰۴ از دست داد. حزب «نجات ملت تایلند»، روز هشتم فوریه ۲۰۱۹ در اعلام کرد که شاهزاده راتانا را به عنوان نامزد نخست‌وزیری برای شرکت در انتخابات ۲۰۱۹ معرفی می‌کند.
برنامه پکن عملیاتی بود که طی آن سه ناوشکن نیروی دریای لهستان به نام‌های Burza (طوفان)، Błyskawica (رعد) و Grom (تندر) در انتهای اوت و اوایل سپتامبر سال ۱۹۳۹ میلادی به بریتانیا فرستاده شدند تا در صورت تهاجم آلمان نازی به لهستان همراه با نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا به نبرد بپردازند. پیش زمینه. نیروی دریایی آلمان نسبت به نیروی دریایی لهستان برتری محسوسی داشت و فرماندهان لهستانی به این آگاه بودند که در صورت وقوع جنگ به سرعت کشتی‌های لهستانی در دریای بالتیک توسط نیروی دریایی و هوایی آلمان غرق خواهند شد. از این
نیروی دریایی و هوایی آلمان غرق خواهند شد. از این رو ضروری بود هرگونه عملیاتی پیش از آغاز تخاصم میان آلمان نازی و لهستان صورت بگیرد. در اوت ۱۹۳۹ بریتانیایی‌ها که آغاز درگیری را نزدیک می‌دیدند تلاش کردند تا لهستانی‌ها را قانع کنند که کشتی‌های مهم و نوین خود را از دریای بالتیک تخلیه کنند. علی‌رغم این که فرمانده کل قوا لهستان مارشال ادوارد ریدز-اشمیگوی در ابتدا مخالف این برنامه بود اما در ادامه با توجه به اینکه برنامه ارتش لهستان مقاومت در مرز مشترکشان با رومانی در جنوب شرق کشور بود با این طرح موافقت کرد. امید
در جنوب شرق کشور بود با این طرح موافقت کرد. امید لهستانی‌ها این بود که تا هنگام تهاجم نیروهای متفقین در غرب بتوانند از طریق بنادر رومانی در دریای سیاه ملزومات مورد نظر ارتش خود را فراهم کنند و در این میان کشتی‌های لهستانی می‌توانستند به فرایند تحویل ملزومات کمک کنند. حرکت به سمت بریتانیا. با بالا گرفتن هر چه بیشتر تنش‌ها میان آلمان و لهستان در روز ۲۵ اوت سال ۱۹۳۹ معاهده دفاعی مشترک میان بریتانیا و لهستان امضا گشت، فردای آن فرمانده نیروی دریای لهستان یوزف اونروگ فرمان عملیات را صادر کرد و در ۲۹ اوت مارشال
فرمان عملیات را صادر کرد و در ۲۹ اوت مارشال ادوارد ریدز-اشمیگوی به ناوها دستور اجرا عملیات را ابلاغ کرد و در ساعت ۱۴:۱۵ دقیقه ناوها از بندرگاه جدا شدند. عبور از دریای بالتیک بدون هیچگونه مشکلی انجام شد و در نیمه شب کشتی‌ها به تنگه اورسوند رسیدند، در طول سفر کشتی‌های لهستانی با ناو کونیگزبرگ و چند کشتی دیگر آلمانی برخورد کردند که به دلیل عدم اعلام رسمی جنگ درگیری میان ناوها شکل نگرفت. در روز ۳۱ اوت کشتی‌ها پرواز یک هواپیمای شناسایی آلمانی بر فراز خود را متوجه شدند و به همین جهت مسیر حرکت خود را به سوی نروژ
شدند و به همین جهت مسیر حرکت خود را به سوی نروژ تغییر دادند تا با فرارسیدن شب مسیر اصلی خود را دوباره ادامه دهند. در ساعت ۹:۲۵ صبح که کشتی‌ها در حال حرکت در دریای شمال به سمت بریتانیا بودند خبر تهاجم آلمان به لهستان را دریافت کردند و در ساعت ۱۲:۵۸ با ناوشکن اچ‌ام‌اس واندرر از نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا برخورد کردند که آن‌ها را به سمت بندر ادینبرا هدایت کرد و نهایتاً در ساعت ۱۷:۳۷ کشتی‌ها در بریتانیا پهلو گرفتند. نتیجه عملیات. برنامه پکن در لهستان منشا اختلافات زیادی شد اما در انتها نشان داد که برنامه‌ای
زیادی شد اما در انتها نشان داد که برنامه‌ای صحیح بود زیرا دو کشتی باقی مانده در خاک لهستان به نام‌های "Wicher" و "Gryf" طی نبرد خلیج دانزینگ در روز سوم جنگ غرق شدند اما سه کشتی تخلیه شده به بریتانیا توانستند از نابودی بگریزند و به نبرد ادامه دهند. از این سه کشتی ناوشکن "Grom" در نبرد نروژ از دست رفت اما دو عدد دیگر از جنگ سالم ماندند.
یوزف اونروگ ، یک لهستانی متولد پروس و فرمانده نیروی دریایی لهستان پس از جنگ جهانی اول بود که به تشکیل این نیرو کمک بسیار کرد. او در هنگام آغاز جنگ جهانی دوم فرمانده نیروی دریای لهستان بود که به اسارت نیروهای آلمانی درآمد و علی‌رغم درخواست‌های متعدد ایشان به نیروهای آلمانی نپیوست. او به همین واسطه تمام طول جنگ را در اردوگاه‌های متعدد از جمله افلگ چهار-سی گذراند. پس از پایان جنگ او در تبعید ماند و مدتی را در بریتانیا، مراکش و فرانسه گذراند که در همین کشور نیز درگذشت. در سال ۲۰۱۸ رئیس جمهور لهستان به صورت
نیز درگذشت. در سال ۲۰۱۸ رئیس جمهور لهستان به صورت نمادین بالاترین درجه نیروی دریایی این کشور را به یوزف اونروگ اهدا کرد و باقی مانده جنازه او به همراه همسرش پس از ۴۵ سال به لهستان بازگشت تا در گدنیا دفن شود. زندگی‌نامه. یوزف اونروگ از یک خانواده لهستانی آلمانی‌تبار متولد شد. پدر او نظامی بود و خودش نیز به نیروی دریایی امپراتوری آلمان پیوست. در طول جنگ جهانی اول او فرماندهی چند زیردریایی را به عهده داشت. پس از پایان جنگ جهانی اول اونروگ در سال ۱۹۱۹ آلمان را ترک کرد و به صورت داوطلبانه به نیروهای مسلح کشور
ترک کرد و به صورت داوطلبانه به نیروهای مسلح کشور تازه تأسیس لهستان پیوست. مدت کوتاهی پس از آن او به نیروی دریایی منتقل شد و ابتدا به عنوان رئیس بخش آب‌نگاری و سپس فرمانده ناوگان زیر سطحی منصوب شد. اونروگ که یکی از فرماندهان توانا نیروی دریایی لهستان بود، زبان لهستانی را به خوبی فرا گرفت و به سرعت ارتقا پیدا کرد تا در سال ۱۹۲۵ میلادی به فرماندهی ناوگان نیروی دریایی لهستان رسید. جنگ جهانی دوم. در سال ۱۹۳۹ اونروگ که فرمانده نیروی دریایی لهستان بود تحت برنامه پکن قسمتی از ناوگان این کشور را به بریتانیا فرستاد.
قسمتی از ناوگان این کشور را به بریتانیا فرستاد. او همچنین به ۵ زیردریایی لهستان دستور داد تا ضمن برنامه غارت اقدام به مین گذاری خلیج گدانسک کنند. او علاوه بر فرماندهی نیرو دریای فرماندهی واحدهای نظامی که وظیفه دفاع از کریدور لهستان را داشتند به عهده داشت. در روز ۱ اکتبر و پس از تسلیم دژ مودلین و شهر ورشو، اونروگ نیز به همراه واحدهای تحت امرش تسلیم نیروهای آلمانی گشت. او بلندپایه‌ترین نظامی لهستانی در اسارت نیروهای آلمانی بود و تمام طول باقی مانده دوران جنگ را در اردوگاه‌های مختلف گذراند. رفتار آلمانی‌ها با
در اردوگاه‌های مختلف گذراند. رفتار آلمانی‌ها با اونروگ بسیار خوب بود زیرا او سابقاً یک افسر نیروی دریایی آلمان بود. در طول دوره اسارت دوستان سابق او از نیروی دریایی آلمان به دیدنش می‌آمدند تا او را مجاب کنند به آن‌ها بپیوندد، اما اونروگ حتی از صحبت کردن به زبان آلمانی امتناع می‌کرد و می‌گفت از سپتامبر ۱۹۳۹ (هنگام تهاجم آلمان به لهستان) این زبان را از یاد برده‌است. برای رنجش آلمانی‌ها او همواره اصرار داشت تا یک مترجم برای صحبت با ایشان حضور داشته باشد یا آنکه به یک زبان سوم مانند فرانسه صحبت شود، این روحیه
به یک زبان سوم مانند فرانسه صحبت شود، این روحیه و نگرش تزلزل ناپذیر اونروگ همواره الهام بخش باقی زندانیان بود. پس از جنگ. پس از پایان جنگ جهانی دوم لهستان در منطقه تحت نفوذ شوروی باقی ماند و اونروگ مجبور شد به بریتانیا برود. او در آنجا جزئی از نیروهای مسلح لهستان در غرب شد و پس از انحلال این نیرو و عدم شناسایی دولت در تبعید لهستان در لندن باقی ماند، سپس به فرانسه رفت تا آنکه در ۲۸ فوریه ۱۹۷۳ در این کشور درگذشت. او وصیت کرده بود تا هنگامی که بقایای تمامی افسران و سربازان تحت فرمان او از دست دشمن خارج نشوند
و سربازان تحت فرمان او از دست دشمن خارج نشوند در خاک لهستان دفن نشود.
ماتسودا سیکو (؛ زادهٔ ) خواننده-ترانه‌پرداز موسیقی پاپ اهل ژاپن است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "آرماگدون"، "تایرا نو کیوموری (مجموعه تلویزیونی تایگا)"، "استخوان‌ها (مجموعه تلویزیونی)"، "آخر خوشگل‌ها" اشاره کرد.
فوجیوارا نو تادازانه ; – ) نویسنده، پسر فوجیوارا نو موروماچی و نوه فوجیوارا نو موروزانه اهل ژاپن بود. وی پدر فوجیوارا نو تادامیچی بود. وی در ۱۱۱۲–۱۱۱۳ دایجو دایجین بود. فوجیوارا نو تادازانه یک ویلا در نزدیکی معبد بیودواین در سال ۱۱۱۴ ساخت.
فوجیوارا نو ناریچیکا ; – ) پسر فوجیوارا نو ایه‌ناری یک کوگه در دوره هی‌آن اهل ژاپن بود. وی به همراه پسرش فوجیوارا نو ناریتسونه در حادثه شیشیگاتانی علیه خاندان تایرا شرکت داشت. پس از شورش دستگیر شد و به ولایت بیزن تبعید شد. به علت ندادن غذا در محل تبعید به قتل رسید.
فوجیوارا نو نوبویوری ; – ) یکی از متحدان اصلی میناموتو نو یوشیتومو در شورش هیجی در سال ۱۱۵۹ میلادی اهل ژاپن بود.
شیشهٔ ساسانی ظروف شیشه‌ای هستند که در سده‌های سوم تا هفتم پس از میلاد در گستره‌ی ایران ساسانی در آن زمان ساخته می‌شدند. این ظروف شیشه‌ای از جنس سیلیس، کربنات سدیم و آهک هستند و معمولاً دارای تزئینات و ضخامت زیاد هستند. برای حفظ شفافیت، از رنگ کمی در این ظروف استفاده شده‌ است و همچنین این ظروف به صورت یک‌تکه ساخته شده‌اند. تزئینات این ظروف اغلب شامل برجستگی‌های ساخته شده توسط قالب و شیارها و تراش‌های عمیق بودند. ریشه‌ها. صنعتگران ساسانی پس از سقوط شاهنشاهی ساسانی سنت شیشه‌کاری را که از‌ پارتی‌ها به ارث برده
سنت شیشه‌کاری را که از‌ پارتی‌ها به ارث برده بودند به دوران اسلامی منتقل کردند. شیشه‌سازی ساسانی در آغاز با استفاده از روش سادهٔ دمیدن شیشه در قالب که به سبک پارتی شباهت داشت، انجام می‌شده‌ است؛ اما سپس آن‌ها سبک ویژهٔ خود که دربرگیرندهٔ پیاله‌های تراش‌خوردهٔ نیم‌دایره‌ای گرد یا شش‌ضلعی است، را ابداع کردند. آن‌ها این سبک نوین را در درون و بیرون از مرزهای پادشاهی ساسانی گسترش دادند. جنس. جنس شیشهٔ ساسانی ترکیبی از سیلیس، کربنات سدیم و آهک به همراه میزان بالای پتاسیم و منیزیم است. میزان بالای پتاسیم و منیزیم
پتاسیم و منیزیم است. میزان بالای پتاسیم و منیزیم به دلیل استفاده از خاکستر به عنوان قلیا است. در شیشه‌های اشکانی و رومی برخلاف شیشه‌های ساسانی، از نمک‌های معدنی به جای خاکستر استفاده شده‌ است. انواع گوناگونی شیشهٔ ساسانی وجود دارد. در نوع اول که بیشتر به سرآغاز پادشاهی ساسانی برمی‌گردد (سدهٔ سوم میلادی)، از جنس سیلیس، کربنات سدیم و آهک است. نوع دوم شامل دو زیرگروه دیگر می‌شود؛ در ساخت هر دوی آن‌ها از خاکستر سدیمی استفاده شده‌ است با این تفاوت که این خاکستر از گیاهان متفاوتی به‌دست آمده‌ است. تفاوت مهم‌تری