payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جنوب غربی گانسو در حوزه ولایت خودمختار گانان تبتی واقع شده‌است. وجود این سلسله کوه نتیجه یکی از خمیدگی‌های بزرگ رود زرد می‌باشد. این رودخانه نخست به طول چند صد کیلومتر به سمت شرق و جنوب شرقی، در امتداد جنوب غربی دامنه آمنه ماچین جریان دارد و در ادامه تمام طول حوزه گولوگ را عبور کرده و به مرزهای گانسو و سیچوان می‌رسد. سپس رودخانه تقریباً ۱۸۰ درجه به سمت چپ منحرف شده و از ناحیه شمال شرقی آمنه ماچین به سمت شمال شرقی عبور کرده و تا ۲۰۰–۳۰۰ کیلومتر به سمت شمال شرقی در چندین قلمرو شمال شرقی چینگهای جریان دارد.
شرقی در چندین قلمرو شمال شرقی چینگهای جریان دارد. قله آمنه ماچین (بالاترین نقطه محدوده) در شهرستان ماچن واقع در استان گولوگ قرار دارد. ارتفاع آن ۶۲۸۲ متر (۲۰۶۱۰ فوت) برآورد شده‌است. بلحاظ ارتفاع این بیست و سومین رتبه را در میان قله‌های کوهستان چین دارا می‌باشد. بخشی از محدوده ای اطراف قله یعنی بخش سنجی‌یان گوان که سرچشمه سه رودخانه می‌باشد بعنوان منابع طبیعی ملی اعلان شده‌است. تاریخچه. این کوه در چین باستان بنام کوه جیشی معروف بود. در یادداشت‌های مربوط به ویای شمالی در مورد رود هان ارا بیان می‌کند که یوی
ویای شمالی در مورد رود هان ارا بیان می‌کند که یوی بزرگ رود زرد را مهار کرد و آن بخشی از فرماندهی لانگ جی شمرده می‌شد که درفاصله ۱۷۴۰ لی (۷۲۴ کیلومتر یا ۴۵۰ مایل) از کوه کونلون و ۵۰۰۰ لی (۲٬۰۸۰ کیلومتر یا ۱٬۲۹۰ مایل) از رودخانه لو قرار داشت.
فورت وسکوئز (به انگلیسی: Fort Vasquez) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در کلرادو واقع شده است.
کُشتی سِنِگالی( لابام یا لوت سنتگالیز ) ، نوعی از کشتی‌های قومی و از کُشتی‌های سنتی غرب آفریقا است که به‌شکل سنتی توسط مردمان سِرِر انجام می‌گرفت. امروزه این ورزش، یک ورزش ملی در کشور سنگال است و همچنین در بخش‌هایی از کشور گامبیا انجام می‌شود. کُشتی سِنِگالی بر روی شِن ساحلی انجام می‌شود .این ورزش ترکیبی از فرهنگ، موسیقی، رسم و آیین‌های محلی است و محبوبیت بالایی در بین مردم سنگال دارد. کشتی سنگالی اخیراً برخی مرزها را شکسته و برخی مبارزان آن وارد MMA شده‌اند، مثل که در سال 2024 قهرمان سنگین وزن one
شده‌اند، مثل که در سال 2024 قهرمان سنگین وزن one championship شد. تاریخچه. کشتی سنگالی یا "لابام" (Laamb) یکی از قدیمی‌ترین سنت‌های رزمی در آفریقای غربی است. این ورزش در ابتدا در میان قبایل سنگال به‌عنوان بخشی از آیین‌های کشاورزی، جشن برداشت محصول و تمرین جنگجویان انجام می‌شد. از نیمهٔ قرن بیستم، کشتی سنتی از سطح محلی و قبیله‌ای فراتر رفت و به یک پدیدهٔ ملی تبدیل شد. برگزاری مسابقات در استادیوم‌های بزرگ داکار باعث افزایش محبوبیت و حرفه‌ای‌شدن این ورزش شد. در سال ۲۰۱۸، "آرِن ملی" (Arène Nationale) در داکار
سال ۲۰۱۸، "آرِن ملی" (Arène Nationale) در داکار افتتاح شد که ظرفیت بیش از ۲۰ هزار نفر دارد و مهم‌ترین مرکز مسابقات کشتی سنگالی است. قوانین. کشتی سنگالی در دو سبک برگزار می‌شود: برندهٔ مسابقه کسی است که بتواند حریف را طوری به زمین بزند که هر بخشی از بدن (به‌جز کف پا) زمین را لمس کند. برخلاف کشتی آزاد یا فرنگی، امتیازگیری چند مرحله‌ای وجود ندارد و مسابقه با نخستین زمین‌خوردن پایان می‌یابد. مدت زمان معمول مسابقه ۱۵ تا ۲۰ دقیقه است. آیین‌ها. کشتی سنگالی فقط یک ورزش نیست بلکه نمایش آیینی و فرهنگی نیز به شمار
ورزش نیست بلکه نمایش آیینی و فرهنگی نیز به شمار می‌رود: اهمیت اجتماعی. کشتی محبوب‌ترین ورزش در سنگال به‌شمار می‌آید و در بسیاری از مناطق حتی از فوتبال نیز پرطرفدارتر است. برای جوانان مناطق روستایی، کشتی مسیری برای ارتقا، شهرت و درآمد محسوب می‌شود. قهرمانان کشتی اغلب به چهره‌های ملی تبدیل می‌شوند و برخی از آنان وارد عرصهٔ سیاست یا تبلیغات تجاری می‌گردند. وضعیت امروزی. امروزه مسابقات بزرگ کشتی سنگالی با پوشش زندهٔ تلویزیونی و حمایت مالی اسپانسرها برگزار می‌شوند. حضور کشتی‌گیرانی مانند عمر کین (Reug Reug) در
حضور کشتی‌گیرانی مانند عمر کین (Reug Reug) در مسابقات بین‌المللی هنرهای رزمی ترکیبی، نام کشتی سنگالی را در سطح جهانی مطرح کرده‌است. هنرهای رزمی ترکیبی
گیرندهٔ پپتید شبه‌گلوکاگون ۱ () یک گیرندهٔ پروتئینی است که در انسان توسط ژن «"GLP1R"» کُدگذاری می‌شود و در سلول‌های بتای لوزالمعده یافت می‌شود. این گیرنده در تنظیم قند خون از طریق افزایش ترشح انسولین دخالت دارد. این پروتئین، یکی از اعضای خانوادهٔ بزرگ «گیرنده‌های جفت‌شونده با پروتئین جی» است. لیراگلوتاید یکی از آگونیست‌های این گیرنده است.
گیرندهٔ پپتید شبه‌گلوکاگون ۲ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"GLP2R"» واقع بر کروموزوم ۱۷ کدگذاری می‌شود. این گیرنده یکی از اعضای خانوادهٔ بزرگ «گیرنده‌های جفت‌شونده با پروتئین جی» است. این گیرنده رشد سلول‌های روده را تحریک می‌کند، طول پرزهای رودهٔ باریک و رشد کریپت‌های آن را کنترل کرده و آپوپتوز سلول‌هایش را کاهش می‌دهد.
خانواده گیرنده گلوکاگون () گروهی از مولکول‌های پروتئینی مشابه با گیرنده‌های جفت‌شونده با پروتئین جی است که موارد زیر را شامل می‌شود: سه گیرندهٔ اول به گلوکاگون، پپتید شبه گلوکاگون ۱ و پپتید شبه گلوکاگون ۲ اتصال می‌یابند. گیرندهٔ آخری نیز به پلی‌پپتید مهاری معده متصل می‌شود.
گیرنده هورمون آزادکننده هورمون رشد () نوعی گیرنده جفت‌شونده با پروتئین جی است که به هورمون آزادکننده هورمون رشد اتصال می‌یابد و کارش را از طریق آدنیلات سیکلاز به انجام می‌رساند. این ژن در غدهٔ هیپوفیز بیان می‌شود و در نهایت موجب رهاسازی هورمون رشد می‌گردد. داروی سی‌جی‌سی ۱۲۹۵ یک آگونیست این گیرنده است.
جولیتا گویچاردی (۲۳ نوامبر ۱۷۸۲ – ۲۲ مارس ۱۸۵۶) کُنتِس اتریشی ایتالیایی‌الاصل که مدتی از شاگردان و دوستان نزدیکِ لودویگ فان بتهوون، آهنگساز بزرگ آلمانی بود. معروفیتِ او به این دلیل است که بتهوون سونات پیانو شماره ۱۴ خود در دو دیِز مینور، اُپوس ۲۷ شماره ۱ خود را -که امروزه به "سونات مهتاب" معروف است- در سال ۱۸۰۲ به او تقدیم‌کرد. زندگی. جولیتا گویچاردی در سال ۱۷۸۲ در پرزمیسی به دنیا آمد. او، به همراه پدر و مادرش، در ماه ژوئن ۱۸۰۰ از شهرِ تریسته به وین نقل مکان کرد. زیباییِ «جولی» -نامی که در خانواده‌اش به آن
کرد. زیباییِ «جولی» -نامی که در خانواده‌اش به آن معروف بود- توجه اشراف و خانواده‌های مرفه را جلب‌کرد. او را بسیار زود با آهنگسازی آماتور به نام (۱۷۸۰–۱۸۳۹) نامزدکردند. آن دو در ۱۴ نوامبر ۱۸۰۳ ازدواج کردند و سپس به ناپل عزیمت‌کردند. جولی ۲۰ سال در ایتالیا زندگی کرد. در واپسین سال‌ها، بسیار مورد توجه بود و به‌ویژه از مشوقانِ بنام او بود. او در وین در سال ۱۸۵۶ درگذشت. آشنایی و ارتباط با بتهوون. بتهوون از طریق خانوادهٔ «برونسویک» جولیتا گویچاردی آشنا شد. بتهوون، به‌خصوص با دخترخاله‌های جولیتا، یعنی با خواهرانِ
به‌خصوص با دخترخاله‌های جولیتا، یعنی با خواهرانِ تِرِز (۱۷۷۵–۱۸۶۱) و ژوزِفین برونسویک (۱۷۷۹–۱۸۲۱)، بسیار صمیمی بود. ژوزِفین برونسویک احتمالاً مهم‌ترین زن در زندگی بتهوون بود و از سال ۱۷۹۹ نزدِ آهنگسازِ بزرگ پیانو می‌آموخت. بتهوون در ۱۸۰۲ یکی از آثار بسیار معروفش سونات پیانو شماره ۱۴ در دو دیِز مینور، اُپوس ۲۷ شماره ۱ را -که امروزه به "سونات مهتاب" معروف است- به او تقدیم کرد. البته نام «مهتاب» را یکی از منتقدان موسیقی به نام لودویگ رِلْشْتاب، چند سال بعد از درگذشتِ آهنگساز، در سال ۱۸۳۲ به آن داد. بتهوون در
درگذشتِ آهنگساز، در سال ۱۸۳۲ به آن داد. بتهوون در اواخر سال ۱۸۰۱ معلم پیانوی گویچاردی شد و ظاهراً شیفتهٔ او شد. بتهوون، در نامه‌ای که به تاریخِ ۱۶ نوامبر ۱۸۰۱ به دوستش فرانتس گرهارد وِگلِر نوشت و از زندگی و حس عاطفیِ آن دوره‌اش گفت، منظورش از «دخترِ فریبنده» ظاهراً جولیتا است. در فیلم "معشوق جاودان" (۱۹۹۴)، والریا گولینو نقشِ جولیتا را بازی می‌کند. جولیتا یکی از زنانی است که احتمال می‌رود مخاطبِ نامه‌ای از بتهوون با عنوان «معشوق جاودان» باشد؛ نامه‌ای که بتهوون هرگز برای هیچ‌کس نفرستاد.
گیرنده یتیم () در زیست‌شیمی، پروتئینی است که ساختار مشابه با گیرنده‌های شناخته‌شده دیگر دارد، اما هنوز لیگاند درون‌زادی برای آن یافت نشده‌است. اگر بعدها برای اینگونه گیرنده‌ها، لیگاندی یافت شود به آنها «یتیم پذیرش‌شده» یا «یتیم اتخاذشده» می‌گویند. لازم به یادآوری است که اصطلاح «لیگاند یتیم» نیز برای لیگاندی بکار می‌رود که هنوز گیرنده‌ای برایش کشف نشده‌است. مثال‌هایی از گیرنده یتیم را می‌توان در میان اعضای خانوادهٔ گیرنده‌های جفت‌شونده با پروتئین جی و گیرنده‌های هسته‌ای یافت.
فاکتور رشد اپیدرمی، پروتئین شمارهٔ ۱ حاوی ۷ دومین تراغشایی و لاتروفیلین () یک گیرنده یتیم شبه لاتروفیلین است که در انسان توسط ژن «"ELTD1"» کدگذاری می‌شود. این پروتئین در رگ‌زایی طبیعی و بیمارگونه و همچنین بروز گلیوبلاستوما نقش دارد.
مدرسه ملی ارتدوکس () الشمیسانی که به اختصار به آن (NOS) می‌گویند یک مدرسه ملی ارتدکس، و خصوصی مسیحی در منطقه شمیسانی در غرب امان، اردن است. این مدرسه اخیراً نامزد دریافت جایزه بین‌المللی مدرک کارشناسی شده‌است. تاریخچه. این مدرسه توسط ارتدوکس‌های انجمن‌های آموزشی (OES) تأسیس شده‌است و به‌عنوان یک سازمان خیریه و یک سازمان غیرانتفاعی ملی می‌باشد که در میان اهداف خیرخواهانه آن مدیریت مدارس و سایر موسسات آموزشی در سراسر اردن قرار دارد. این مدرسه در سال ۱۹۵۷ تأسیس شد و اولین مدرسه مختلط در کشور بود. این مدرسه کار
شد و اولین مدرسه مختلط در کشور بود. این مدرسه کار خودش را در یک ساختمان اجاره شده در جبل عمان با تنها ۷۰ دانش آموز و چهار معلم در سه کلاس آغاز نمود. در سال ۱۹۶۵ آنها به مکان دائم خود در منطقه الشمیسانی درغرب امان نقل مکان کرد، و به گسترش کار خودش ادامه داد بنحویکه اکنون تعداد دانش‌آموزان مدرسه به حدود ۲۴۰۰ دانش‌آموز (از کلاس اول تا کلاس ۱۲). با بیش از ۳۶۰ کارمند می‌رسد. این مدرسه اکنون عضو معتبر در شورای بین‌المللی مدارس (CIS) است. قسمتهای مختلف مدرسه. در این مدرسه پنج بخش آموزشی (مراحل) وجود دارد: مهد
این مدرسه پنج بخش آموزشی (مراحل) وجود دارد: مهد کودک KG1 و KG2، که به عنوان مهد کودک «وهبة تماری» شناخته می‌شود، با یک ساختمان جداگانه در «الشمیسانی» و نزدیک محوطه مدرسه است. مراحل آموزشی:
لاتروفیلین‌ها () گروهی از گیرنده‌های جفت‌شونده با پروتئین جی بشدت حفظ‌شده هستند و نخستین بار بر اساس توانایی‌شان در اتصال به زهر عنکبوت آلفا لاتروتوکسین شناسایی شدند. این مولکول در طنابداران و از جمله انسان تا ۳ هومولوگ دارد. عملکرد دقیق لاتروفیلین‌ها هنوز به‌خوبی مشخص نشده‌است؛ اما اختلال ژنتیکی در آنها را با بروز اختلال کم‌توجهی - بیش‌فعالی و سرطان مرتبط دانسته‌اند.
پروتئین‌های شبه متوشالح () گروهی از گیرنده‌های جفت‌شونده با پروتئین جی هستند که در حشرات، در فرایندهای تولید مثل و پیری نقش دارند. اِعمال آنتاگونیسم بر روی این گیرنده‌ها موجب افزایش طول عمر حیوانات و افزایش مقاومت‌شان به رادیکال‌های آزاد و گرسنگی می‌گردد؛ اما در عین حال قدرت تولیدمثل‌شان را کاهش داده و حساسیت به سرما را در آنها افزایش می‌دهد. البته زوال بویایی و حرکتی وابسته به سن، تغییری نخواهند کرد. این گیرنده‌ها با خانوادهٔ گیرنده‌های سکرتین مرتبط است. نام این پروتئین، برگرفته از متوشالح یکی از شخصیت‌های
این پروتئین، برگرفته از متوشالح یکی از شخصیت‌های اساطیری سامی است.
لاتروفیلین ۱ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"ADGRL1"» کُدگذاری می‌شود. این گیرنده یکی از اعضای خانوادهٔ بزرگ «گیرنده‌های جفت‌شونده با پروتئین جی، ویژهٔ چسبندگی» است. این پروتئین سمی به نام آلفا لاتروتوکسین را در زهر عنکبوت‌های بیوه سیاه بکار می‌گیرد تا غشاء پلاسمایی سلول را سیناپس کند.
شصت و نهمین جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم برلین () از ۷ تا ۱۷ فوریهٔ ۲۰۱۹ برگزار شد. "محبت غریبه‌ها" به کارگردانی لونه شرفیگ فیلم افتتاحیهٔ این جشنواره بود. "مترادف‌ها" به کارگردانی نداو لاپید برندهٔ خرس طلایی این دوره از جشنواره شد. هیئت داوران. رقابت اصلی. افراد زیر اعضای هیئت داوران بخش رقابتی برلیناله بودند: نخستین فیلم بلند. افراد زیر اعضای هیئت داوران جایزهٔ بهترین فیلم اول بلند بودند: فیلم کوتاه. افراد زیر اعضای هیئت داوران بخش فیلم‌های کوتاه برلیناله بودند: فیلم‌ها. بخش رقابتی. فیلم‌های زیر برای بخش
بودند: فیلم‌ها. بخش رقابتی. فیلم‌های زیر برای بخش رقابت اصلی برای کسب جوایز خرس طلایی و خرس نقره‌ای انتخاب شده بودند: ویژه برلیناله. فیلم‌های زیر برای بخش ویژه برلیناله انتخاب شدند: پانوراما. فیلم‌های زیر برای بخش پانوراما انتخاب شدند: پانوراما داکومنته. فیلم‌های زیر برای بخش مستند پانوراما (پانوراما داکومنته) انتخاب شدند: خارج از مسابقه. فیلم‌های زیر برای بخش خارج از مسابقه انتخاب شدند: جوایز. در این دوره جوایز زیر اهدا شد:
لاتروفیلین ۲ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"ADGRL2"» کُدگذاری می‌شود. این گیرنده یکی از اعضای خانوادهٔ بزرگ «گیرنده‌های جفت‌شونده با پروتئین جی، ویژهٔ چسبندگی» است.
لاتروفیلین ۳ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"ADGRL3"» کُدگذاری می‌شود. این گیرنده یکی از اعضای خانوادهٔ بزرگ «گیرنده‌های جفت‌شونده با پروتئین جی، ویژهٔ چسبندگی» است. یکی از گونه‌های این ژن را با بروز اختلال کم‌توجهی - بیش‌فعالی مرتبط دانسته‌اند.
دانشگاه دولتی گوریس (; ) یک دانشگاه در شهر گوریس در استان سیونیک ارمنستان می‌باشد. دانشگاه دولتی گاوار بزرگترین دانشگاه در استان سیونیک می‌باشد و دارای چهار دانشکده می‌باشد؛ و در این دانشگاه کسب مدرک تحصیلی در رشته‌های لغت‌شناسی، تاریخ و جغرافیا، علوم پرورشی، زیست‌شناسی و شیمی فراهم شده‌است. هم‌اکنون بیش از ۲۰۰۰ دانشجو در مقطع‌های پاره‌وقت و تمام‌وقت مشغول به تحصیل در این دانشگاه هستند. رئیس فعلی این دانشگاه دکتر پروفسور یوری سافاریان می‌باشد. دانشکده‌ها. دانشکده‌های این دانشگاه از سال ۲۰۱۷ به این ترتیب
مکس اُتو لورنتس (۱۹ سپتامبر ۱۸۷۶–۱ ژوئیه ۱۹۵۹) یک اقتصاددان آمریکایی بود که در سال ۱۹۰۵ منحنی لورنتس را در مقاله ای برای دوره کارشناسی توسعه داد. وی هنگامی که دانشجوی دکترا در دانشگاه ویسکانسین – مدیسن بود مقاله ای در این باره منتشر کرد. او اصالتی آلمانی داشت، پدرش در سال ۱۸۴۱ در اسن در استان راین، پادشاهی پروس به دنیا آمد.پدرش یک تاجر موفق بود. لورنتس در سال ۱۸۹۹ لیسانس خود را از دانشگاه آیووا دریافت کرد. در سال 1906 دکترای اقتصاد خود را از دانشگاه ویسکانسین دریافت کرد. عنوان پایان نامه وی نظریه اقتصادی
دریافت کرد. عنوان پایان نامه وی نظریه اقتصادی نرخ راه آهن بود. وی در زمینه انتشار و تدریس فعال بود و در دوره های مختلف در اداره سرشماری ایالات متحده، اداره اقتصاد راه آهن ایالات متحده، اداره آمار ایالات متحده و کمیسیون تجارت بین ایالتی ایالات متحده کار می کرد. در سال ۱۹۱۷ به عنوان عضو انجمن آماری آمریکا انتخاب شد. در سال ۱۹۱۶/۱۷ لورنتس رئیس "کمیسیون هشت ساعته" بود، که اجرای قانون هشت ساعته در ایالات متحده را بررسی کرد. همچنین نیز وی از سال ۱۹۱۱، برای کمیسیون تجارت بین ایالتی (ICC) کار می کرد. در سال ۱۹۱۱
تجارت بین ایالتی (ICC) کار می کرد. در سال ۱۹۱۱ لورنتس با نلی فلورانس شیتز، دختر یک وکیل از کلمبوس، اوهایو ازدواج کرد و حاصل این ازدواج ۳ فرزند بود. کارهای لورنز در ICC عمدتاً شامل جمع آوری و تجزیه و تحلیل داده ها در مورد حمل و نقل با اتوبوس، قطار و کشتی بود که برای تعیین تعرفه ها و بهبود عملیات مورد استفاده قرار گرفت. وی به همراه سه اقتصاددان دیگر نویسنده یک کتاب درسی مشهور است. امروزه اما او عمدتاً به خاطر مقاله خود در زمینه توزیع درآمد که در دوران دکترای خود نوشت، شناخته شده است. منابع. مشارکت‌کنندگان
خود نوشت، شناخته شده است. منابع. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Lorenz curve». بازبینی شده در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۸.
در موسیقی ردیفی چند فرم اصلی رایج هستند که معمولاً با ترتیبی مشخص و یکی پس از دیگری اجرا می‌شوند. این فرم‌ها عبارتند از پیش‌درآمد، چهارمضراب، آواز و تصنیف، و رِنگ. در برخی از اجراهای جدیدتر، فرم‌های فرعی دیگر با نام‌های «قطعه» و «کارِ عمل» نیز ذکر شده‌اند. فرم‌های اصلی از نظر این که ضربی هستند (دارای وزن‌مشخص بسته هستند) یا نه، چنین طبقه‌بندی می‌شوند: چهارمضراب، رنگ، تصنیف و پیش‌درآمد ضربی هستند ولی آواز نه. از بین این فرم‌ها، چهارمضراب، آواز، تصنیف و رنگ پیشینهٔ بیشتری دارند و دست کم از دورهٔ قاجار مرسوم
بیشتری دارند و دست کم از دورهٔ قاجار مرسوم بوده‌اند. پس از استبداد صغیر، با شکل‌گیری انجمن اخوت و رونق گرفتن اجرای موسیقی سنتی ایرانی با استفاده از ارکستر، فرم پیش‌درآمد نیز توسط رکن‌الدین مختاری و درویش‌خان به کار گرفته می‌شود و تدریجاً متداول می‌گردد. فرم‌های قطعه و کار عمل پیشینهٔ چندانی ندارند؛ اولی به قطعه‌ای سازی و یا آوازی اشاره می‌کند که به جای پیش‌درآمد مرسوم، در ابتدای کنسرت یا آلبوم اجرا می‌شود، و دومی به نوعی از موسیقی آوازی شبیه به تصنیف اشاره دارد که تنها تفاوتش با تصنیف در بداهه بودنش است.
دارد که تنها تفاوتش با تصنیف در بداهه بودنش است. تاریخچه. از روایات موجود چنین بر می‌آید که تا اواخر دورهٔ قاجار رسم بر این بود که وقتی گروهی از نوازندگان و خوانندگان دور هم جمع می‌شدند، همه با هم شروع به اجرای موسیقی نمی‌کردند بلکه ابتدا آن که از همه استادتر بود شروع به نواختن می‌کرد و بعد بقیهٔ نوازندگان به ترتیب به نوبهٔ خود می‌نواختند و خوانندگان به اجرای آواز می‌پرداختند و تنها در انتهای اجرا بود که در قالب قطعاتی در فرمِ رِنگ یا چهارمضراب، اجرای گروهی صورت می‌گرفت. اما پس از استبداد صغیر با شکل‌گیری
صورت می‌گرفت. اما پس از استبداد صغیر با شکل‌گیری انجمن اخوت، گروه‌های موسیقی که برای اجرای کنسرت در این انجمن گرد هم می‌آمدند کنسرت‌ها را با اجرای یک قطعهٔ ضربی سازی به طور همزمان شروع کردند. اولین بار این کار به پیشنهاد رکن‌الدین مختاری انجام شد و قطعه‌ای که ساختهٔ خود او بود را ارکستر به طور دسته‌جمعی نواخت؛ این قطعه را مشیر همایون شهردار «پیش‌درآمد» نامید چرا که قبل از آن اجرای موسیقی با درآمد آغاز می‌شد و این قطعه پیش از درآمد اجرا می‌شد. پس از مختاری، درویش‌خان نیز در این قالب قطعاتی ساخت که اولین
درویش‌خان نیز در این قالب قطعاتی ساخت که اولین آن‌ها یک پیش‌درآمد ابوعطا بود. پس از آن ساختن پیش‌درآمد در دستگاه‌های مختلف رواج یافت، چنانکه مهدیقلی هدایت در "مجمع الادوار" (چاپ ۱۳۱۷ ه‍.خ) نوشته که «اخیراً پیش‌درآمدی برای هر دستگاه یا آواز ساخته‌اند». در این دوره مرسوم بود که برای هر پیش‌درآمد یک رنگ هم می‌ساختند که از نظر مد و ملودی به آن شبیه بود. به این ترتیب، فرم‌های اصلی در اجرای موسیقی سنتی ایرانی عبارتند بودند از: پیش‌درآمد، چهارمضراب، آواز و تصنیف، و رنگ، که در اجراهای متعارف معمولاً به همین ترتیب
و رنگ، که در اجراهای متعارف معمولاً به همین ترتیب نواخته می‌شدند. در دهه‌های اخیر دو فرم فرعی جدید نیز به این مجموعه افزوده شده‌است: «قطعه» و «کارِ عمل». «قطعه» به فرمی سازی یا آوازی (یا ترکیبی)‌ اشاره می‌کند که به جای پیش‌درآمد اجرا می‌شود. «کار عمل» هم به یک اجرای بداههٔ آوازی اشاره دارد که چنان استوار و دلنشین است که گویی خواننده از قبل روی آن کار کرده، اما در عمل حاصل بداهه‌پردازی و فرزند زمان است. از نظر ارزش موسیقایی، این فرم‌های اصلی و فرعی چنین رتبه‌بندی شده‌اند (از بیشتر به کمتر): آواز، پیش‌درآمد،
شده‌اند (از بیشتر به کمتر): آواز، پیش‌درآمد، تصنیف، کار عمل، قطعه، چهارمضراب، رنگ. اما این ترتیب، به میزان تخصصی‌بودن (در مقایسه با عامه‌پسند بودن) موسیقی نیز اشاره می‌کند، و اجرای چهارمضراب و رنگ، نسبت به یک اجرای آوازیِ تنها دارای استقبال عمومی بیشتری دانسته می‌شود. طبقه‌بندی. بررسی فرم‌های موسیقی ایرانی مورد توجه موسیقی‌دانان ایرانی نبوده و از همین رو طبقه‌بندی فرم‌های رایج در موسیقی ردیفی، سابقهٔ طولانی ندارد. محمدرضا لطفی چنین می‌گوید که تا زمان او آموزش فرم‌های موسیقی ایرانی در پردیس هنرهای زیبای
آموزش فرم‌های موسیقی ایرانی در پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران فقط دو بار رخ داد (یک نیمسال توسط فرامرز پایور و یک نیمسال توسط جواد معروفی). اولین کسی که بر این امر اهتمام ورزید محمدعلی بهارلو (نوازندهٔ ویولن) بود که برخلاف نوازندگان هم‌دوره‌اش که صرفاً به تقلید و تکرار این فرم‌ها می‌پرداختند به فکر تعریف تدوین آنچه خود «فرم‌های سازندهٔ موسیقی ایرانی» می‌نامید افتاد. او در این باره مجموعه کتابی نیز با نام «خودآموز ویولن و فرم‌های موسیقی» نوشت که شامل یک کتاب آموزش نوازندگی ویولن و پنج کتاب دیگر است که هر
آموزش نوازندگی ویولن و پنج کتاب دیگر است که هر کدام به یکی از فرم‌های موسیقی ردیفی تعلق دارند. برخی منابع، ردیف موسیقی ایرانی را به دو بخش کلی «آواز» و «ضربی» تقسیم می‌کنند، و انواع اصلی موسیقی ضربی را شامل چهارمضراب (شش یا دوازده ضربی و سریع)، رِنگ (شش ضربی و با سرعت متوسط و معمولاً همراه با رقص)، تصنیف (معمولاً شش ضربی و آهسته)، و پیش‌درآمد (آهسته) بر می‌شمارند. منظور از فرم ضربی، فرمی است که وزن مشخص و بسته دارد، در مقابل آواز که وزن آزاد دارد. اگر چه به لحاظ نظری تمام گوشه‌ها را می‌توان به صورت ضربی یا
لحاظ نظری تمام گوشه‌ها را می‌توان به صورت ضربی یا آوازی اجرا کرد، اما پیمان ناصح‌پور در بررسی ردیف میرزاعبدالله، این گوشه‌ها به عنوان اصلی‌ترین گوشه‌هایی که برای موسیقی ضربی به کار می‌روند برمی‌شمرد: از سوی دیگر، فرم‌های پیش‌درآمد، چهارمضراب و رنگ هیچ وقت آوازی نیستند و فقط با ساز اجرا می‌شوند. پیش‌درآمد. پیش‌درآمد یک فرم سازی (بدون آواز)، متریک (اغلب در میزان‌بندی شش‌چهار)، و از پیش ساخته شده است و معمولاً تُندای آن از پایین‌ترین تنداها در موسیقی سنتی ایرانی است؛ پیش‌درآمد به مُدهای مهم دستگاه اشاره
ایرانی است؛ پیش‌درآمد به مُدهای مهم دستگاه اشاره می‌کند و در آغاز یک برنامهٔ موسیقی نواخته می‌شود. اهمیت پیش‌درآمد در موسیقی ایرانی از آن جهت است که خلاف دیگر فرم‌های این موسیقی که یا همراه با شعر و آواز اجرا می‌شوند، یا بر اوزان عروضی استوار هستند، و یا برای رقص ساخته شده‌اند، پیش‌درآمد اولین فرم موسیقایی بوده که فقط مختص موسیقی است و به رقص و آواز ربطی ندارد. از این رو، جا افتادن فرم پیش‌درآمد و گسترش اجرای موسیقی سنتی به صورت «کنسرت» هر دو به عنوان مصداقی از نوگرایی در موسیقی سنتی ایرانی دانسته می‌شوند
از نوگرایی در موسیقی سنتی ایرانی دانسته می‌شوند چون به اهمیت موسیقی به عنوان «اتفاق اصلی» می‌افزایند و از نقش آواز و رقص در این راستا می‌کاهند. درآمد. نام «پیش‌درآمد» اشاره به آن دارد که اجرای آن قبل از اجرای گوشهٔ درآمد صورت می‌گیرد. به طور سنتی، اجرای دستگاه‌ها و آوازها معمولاً با گوشه‌ای به نام «درآمد» آغاز می‌شد که در آن مُدِ اصلی آن دستگاه یا آواز معرفی می‌شد. اگر چه ادامهٔ اجرای آن دستگاه یا آواز می‌تواند با پرده‌گردانی به دستگاه‌های دیگر همراه باشد اما معمولاً بیشتر گوشه‌ها به نت پایه دستگاه (یا به
معمولاً بیشتر گوشه‌ها به نت پایه دستگاه (یا به بیان دیگر، به درآمد) فرود می‌کنند و اجرای آن دستگاه یا آواز در همان فضای درآمد به پایان می‌رسد. اگر چه پیش از تحول مقام به دستگاه نیز فرم‌های موسیقی شبیه به درآمد وجود داشته‌است، اما رواج درآمد با این نام احتمالاً به بعد از شکل‌گیری و رواج مفهوم دستگاه در موسیقی ایرانی بازمی‌گردد. درآمد نقش برجسته‌ای در شناخت دستگاه دارد چرا که مُدِ مَبنا را معرفی می‌کند (یعنی مدی که در سراسر اجرای دستگاه از طریق انگاره‌های ملودیکی به نام "فرود" به آن برگشت داده می‌شود).
ملودیکی به نام "فرود" به آن برگشت داده می‌شود). گوشه‌های آغازین (درآمد) و پایانی (فرود)، مبنای شناسایی و تعیین نام دستگاه‌ها هستند. گوشه‌های دیگر که پس از درآمد می‌آیند معمولاً در یک مد جدید هستند اما در پایان به زمینهٔ درآمد فرود می‌کنند. از همین رو، درآمد بیشتر از آن که معرف کل دستگاه باشد، معرف مد مبنای دستگاه دانسته می‌شود. چهارمضراب. چهارمضراب فرم یا گونه‌ای سازی (بدون آواز) و متریک در موسیقی ایرانی است که معمولاً طی یک فرآیند آهنگسازی گاه از پیش و گاهی بداهه بر روی یک ضرب‌آهنگِ پایه (معمولاً شش‌هشت
بداهه بر روی یک ضرب‌آهنگِ پایه (معمولاً شش‌هشت یا شش‌شانزده) ساخته می‌شود. چهارمضراب معمولاً تندترین قطعهٔ موسیقی است. چهارمضراب را می‌توان یک انتهای طیف ضربی موسیقی ایرانی دانست، که انتهای دیگر آن طیف آواز است که معمولاً غیر ضربی است. چهارمضراب معمولاً ریتم سریعی دارد. رنگ. رِنگ فرمی در ردیف موسیقی ایرانی است که معمولاً برای شادی و رقص نواخته می‌شده و معمولاً دارای ضرب‌آهنگ شش‌هشت است. رنگ‌ها معمولاً در انتهای اجرای دستگاه نواخته می‌شوند. در ردیف‌های قدیمی‌تر، همهٔ رنگ‌ها در فرمِ بلندی به نام «شهرآشوب»
همهٔ رنگ‌ها در فرمِ بلندی به نام «شهرآشوب» گردآوری شده‌اند. شهرآشوب‌ها با فرم رقص کلاسیک که در دوران قاجاریه رایج بوده هماهنگ هستند. شهرآشوب‌ها معمولاً با ضرب‌آهنگ آهسته‌تری شروع می‌شوند و تدریجاً سرعت می‌گیرند و رقص همراه آن نیز همراه با حرکاتی مثل معلق زدن، چرخ زدن یا گذاشتن استکان روی پیشانی انجام می‌شده که در دوران معاصر هنوز در رقص مردم تبریز و مناطق حاشیه کویر در ایران موجود است. فرم‌های فرعی. قطعه. «قطعه» به فرمی سازی یا آوازی (یا ترکیبی)‌ اشاره می‌کند که به جای پیش‌درآمد اجرا می‌شود؛ به بیان دیگر
که به جای پیش‌درآمد اجرا می‌شود؛ به بیان دیگر هر گاه یک کنسرت یا آلبوم به جای شروع با پیش‌درآمد با یک بخش سازی و آوازی شروع می‌شود می‌توان به آن نام «قطعه» داد. نمونه‌های آن عبارتند از قطعهٔ ابتدایی آلبوم "چاووش ۶" از محمدرضا لطفی، و قطعهٔ بیداد در آلبومی به همین نام اثر پرویز مشکاتیان. کار عمل. «کار عمل» به یک اجرای بداههٔ آوازی اشاره دارد که چنان استوار و دلنشین است که گویی خواننده از قبل روی آن کار کرده، اما در عمل حاصل بداهه‌پردازی و فرزند زمان است. در واقع فرم کار عمل و تصنیف، تنها در بداهه بودن کار
واقع فرم کار عمل و تصنیف، تنها در بداهه بودن کار عمل است. خود واژهٔ «کار عمل» در گذشته برای اشاره به قطعه‌هایی که بسیار پیشرفته و «کامل العیار» بودند به کار می‌رفته‌است و برای توصیف فرم‌های دیگر موسیقی استفاده می‌شده‌است؛ مثلاً برخی پیش‌درآمدها «کار عملی» و برخی دیگر «غیر کار عملی» بودند. اما اصطلاح «کار عمل» حتی در این معنا نیز پیشینهٔ درازی ندارد. اما در دورهٔ قاجار نوع خاصی از تصنیف نام «کارِ عمل» (یا «کار و عمل») رایج شد که گاه مقصود از آن نمایش دادن مقام و گوشه‌های هر دستگاه بود. به گفتهٔ محمدرضا
مقام و گوشه‌های هر دستگاه بود. به گفتهٔ محمدرضا لطفی، از اصطلاح کار عمل برای برخی رنگ‌ها نیز استفاده می‌شده‌است و رنگ‌های کار عمل، کمتر حالت هنری داشتند و بیشتر توسط مطرب‌ها (که در آن زمان «عمله‌جات طرب» نام می‌گرفتند) اجرا می‌شدند. احتمال دارد که نام این فرم موسیقی، ریشه در نام «عمل» داشته باشد که اسم یکی از فرم‌های موسیقی در موسیقی مقامی بود. برای مثال، عبدالقادر مراغه‌ای (موسیقی‌دان دورهٔ تیموریان) در رسالهٔ موسیقی خود از «عمل» به عنوان نوعی تصنیف یاد کرده‌است و یک عمل را که در مقام دوگاه است نیز شرح
کرده‌است و یک عمل را که در مقام دوگاه است نیز شرح داده‌است که خود شامل سه بخش «صوتِ میان‌خانه»، «تشییع» و «بازگشت» است. قول و غزل. قول نوعی تصنیف بوده که فرم یاد شده را برای شعر عربی به کار می‌گرفته است. عبدالقادر مراغی ساختن صوت یا میانخانه در این نوع را به اختیار مصنف دانسته است ، اما بنایی و میرصدرالدین محمد قزوینی به صراحت، از فقدان میانخانه در قول سخن گفته‌اند. نجم‌الدین کوکبی بخارایی مسئله را چنین بیان کرده است: «شرط در این تصنیف آن است که تمامیِ او به دو سرخانه و بازگوی باشد، اگرچه بعضی از استادان
به دو سرخانه و بازگوی باشد، اگرچه بعضی از استادان میانخانه بسته‌اند». غزل مثل قول بوده است، اما با شعر فارسی؛ و همان ملاحظاتی که دربارۀ میانخانه برای قول آمد، برای غزل هم صادق بوده است . ترانه. مثل قول بوده است، اما با شعری به بحر رباعی ، چه به فارسی و چه به عربی. مراغی وجود میانخانه در این نوع تصنیف را نیز به اختیار مصنف دانسته است. عارف قزوینی آن را عین قول و غزل به‌شمار آورده است و دیگران در این‌باره سکوت کرده‌اند.۳ نوع تصنیف یاد شده بخشی از یک فرم کلان‌ساختاری به نام نوبت مرتب بوده است که در ادامه از
به نام نوبت مرتب بوده است که در ادامه از آن سخن خواهد رفت.
جانگ هیه دومین پادشاه گوجوسان بود. او از سال ۱۰۸۲ قبل از میلاد تا ۱۰۵۷ قبل از میلاد سلطنت کرد. نام واقعی او سونگ (松/송) بود. بعد از او گیونگ هیو به فرمانروایی رسید.