payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داشت. بال‌ها برای کاستن از طول و نیروی پسار آن‌ها، به صورت بال‌مرغی معکوس با زاویه تند حدود یک به چهار بودند. ارابه فرود آن ثابت و پوشیده بود. هر چرخ بر روی دو ضربه‌گیر نصب شده بود. در نتیجه پسارگیر چرخ‌ها به اندازه‌ای بزرگ بود که امکان نصب یک مسلسل ۷٫۹۲ م‌م ام‌گه ۱۷ یا یک توپ خودکار ام‌گه اف‌اف درون آن‌ها برای آزمایش را می‌داد. دو مسلسل دیگر ام‌گه ۱۷ نیز جلوی بدنه روی موتور نصب بود. چهار بمب ۵۰ کیلوگرمی در بال‌ها حمل می‌شد. در ابتدا نیرومحرکه هواگرد را یک موتور ب‌ام‌و ۱۵ تأمین می‌کرد که بعداً با موتور پرت
ب‌ام‌و ۱۵ تأمین می‌کرد که بعداً با موتور پرت اند ویتنی هورنت با توان ۶۵۰ اسب بخار جایگزین شد. این موتور در آلمان به صورت تحت لیسانس تحت عنوان «ب‌ام‌و ۱۳۲» تولید می‌شد. سه پیش‌نمونه تولید شد. نخستین فروند (ها ۱۳۷ فاو۱) ماه آوریل سال ۱۹۳۵ و دومی ماه بعد به پرواز درآمد. مشخص شد موتور هورنت خیلی بزرگ است و هنگام شیرجه جلوی دید را می‌گیرد. سه پیش‌نمونه با موتور یومو ۲۱۰ با توان ۶۱۹ اسب بخار تولید و آزمایش شدند. ساخت هواگرد استحکام بالا و تحرک‌پذیری خوبی داشت. به هر صورت وزارت هوانوردی رایش در نهایت هواگرد دو
به هر صورت وزارت هوانوردی رایش در نهایت هواگرد دو سرنشین یو ۸۷ را به عنوان بمب‌افکن شیرجه‌ای استاندارد "لوفت‌وافه" برگزید. متعاقباً کار بر روی‌ها ۱۳۷ سال ۱۹۳۶ متوقف شد. پیش‌نمونه‌های تولیدشدهٔ‌ها ۱۳۷ در وضعیت قابل پرواز نگاه‌داری شدند و از آن‌ها برای آزمایش‌هایی چون شلیک راکت‌های هوابه‌هوا استفاده شد. برنامه‌ای برای تولید نسخهٔ آب‌نشین دریایی تحت عنوان «پروژه ۱۱» مطرح شد. به هر حال نصب شناورهای فرود وزن هواگرد را افزاش داد و موجب کاهش شدید عملکرد و غیر عملی بودن طراحی آن شد.
ایکاروس آی‌کی-۲ یک هواگرد از نوع هواپیمای جنگنده ساخت شرکت Ikarus A.D. است. هواگرد ایکاروس آی‌کی-۲ نخستین پروازش را در ۲۲ آوریل ۱۹۳۵ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۳۵ میلادی رسماً معرفی گردید. در مجموع، تعداد ۱۲ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، Ljubomir Ilić and Kosta Sivčev بود.
ناکاجیما ای۲ان یک هواگرد از نوع ناو هواپیمابر هواپیمای جنگنده ساخت شرکت شرکت هواپیمای ناکاجیما است. هواگرد ناکاجیما ای۲ان نخستین پروازش را در ۱۹۲۹ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۳۲ میلادی رسماً معرفی گردید و در سال‌های 1932-1936 (A2N) تولید شده‌است. در مجموع، تعداد ۱۶۶ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، Takao Yoshida بود.
ناکاجیما کای۸۷ یک هواگرد از نوع هواپیمای جنگنده-هواپیمای رهگیر ساخت شرکت شرکت هواپیمای ناکاجیما است. هواگرد ناکاجیما کای۸۷ نخستین پروازش را در آوریل ۱۹۴۵ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، Kunihiro Aoki بود.
آریکو دی‌اچ. ۵ یک هواگرد از نوع هواپیمای جنگنده ساخت شرکت Aircraft Manufacturing Company (Airco) است. هواگرد آریکو دی‌اچ. ۵ نخستین پروازش را در اوت ۱۹۱۶ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال مه ۱۹۱۷ میلادی رسماً معرفی گردید. در مجموع، تعداد ۵۵۲ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، جفری د هویلند بود.
بی‌اچ-۲۱ یک هواگرد از نوع جنگنده ساخت شرکت Avia است. هواگرد بی‌اچ-۲۱ نخستین پروازش را در ژانویه ۱۹۲۵ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱۸۴ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، Pavel Beneš and Miroslav Hajn بود.
دویتین ۳۷ یک هواگرد از نوع هواپیمای جنگنده ساخت شرکت Dewoitine / SNCAM / SNCASE است. هواگرد دویتین ۳۷ نخستین پروازش را در اوت ۱۹۳۲ میلادی انجام داد. طراح این هواگرد، Emile Dewoitine بود.
فوکه-وولف اف‌و ۱۵۹ یک هواگرد بال‌چتری تک موتوره تک سرنشین از نوع جنگنده ساخت شرکت فوکه-وولف بود که نخستین پروازش را در سال ۱۹۳۵ انجام داد. این هواگرد هیچگاه وارد خط تولید نشد و در مجموع تنها ۳ فروند از آن تولید گردید. طراحی و توسعه. فوکه-وولف در رقابت با سه شرکت دیگر برای تکمیل درخواست وزارت هوانوردی رایش سوم مبنی بر یک هواگرد جنگنده تمام فلزی بال‌پایین جهت جایگزینی هاینکل اچ‌ایی ۵۱ و آرادو آر ۶۸ در سال ۱۹۳۴ (هواگرد مسلح شماره ۴)، اف‌و ۱۵۹ را ارائه کرد. دلیل تأکید بر بال‌پایین بودن این هواگرد، منسوخ شدن
تأکید بر بال‌پایین بودن این هواگرد، منسوخ شدن پیکربندی‌های دیگر از جمله دوباله و بال‌چتری پیش از آن زمان بود. وزارت هوانوردی در درخواست خود خواهان سه پیش‌نمونه پیش از پایان سال ۱۹۳۴ شده بود. اف‌و ۱۵۹ که همانند سایر رقبا از موتور جدید یونکرس یومو ۲۱۰بی بهره می‌برد، با شاسی نیمه یکپارچه پیکربندی بال‌چتری خود را از هواگرد آموزشی موفق شرکت، اف‌و ۵۶ به ارث برده بود. این بال چتری با میله تقویت‌شده بود. همان موفقیت اف‌و ۵۶ باعث شد که با وجود بال‌چتری بودن اف‌و ۱۵۹ ورود آن به رقابت جنگنده جدید، توسط وزارت هوانوردی
ورود آن به رقابت جنگنده جدید، توسط وزارت هوانوردی مورد پذیرش واقع شود. بال چتری میدان وسیعی در جانب پایین هواگرد به خلبان داده بود. اتاقک سرپوشیده دارای بخش پیشین ضدگلوله و ارابه فرود آن با اهرم توسط خلبان جمع شونده رو به عقب داخل بخش زیرین بدنه بود. این درحالی بود که ترکیب بال‌چتری و ارابه فرود جمع شونده در هواگردها نادر و به کارگیران آن انگشت شمار بوند. با وجود منحصر به فرد بودن ساختار آن فرایند جمع شدن ارابه فرود پیچیده و مشکل آفرین به نظر می‌آمد. آسمانه کابین روی دو ریل به سمت عقب باز می‌شد. چرخ‌های
کابین روی دو ریل به سمت عقب باز می‌شد. چرخ‌های ارابه فرود دارای ترمز و سیستم تعلیق هیدرولیکی بودند. محفظه سوخت ۳۲۰ لیتری زیر کابین خلبان و جلوتر از آن قرار داشت. جهت سهولت فرایند تعمیر و نگهداری بخش جلویی بدنه در قالب چند قسمت دورالومینی برای دسترسی به موتور و تسلیحات به صورت کامل جداشدنی بود. این حالت تنها به خاطر بال‌چتری بودن آن امکان‌پذیر بود و هواگردهای بال‌پایین قادر به استفاده از آن نبودند. بال‌ها نیز از دورالومین ساخته شده بودند. پیش‌نمونه اول نخستین بار در فرودگاهی در برمن در ۱۶ دسامبر ۱۹۳۵ به
بار در فرودگاهی در برمن در ۱۶ دسامبر ۱۹۳۵ به پرواز درآمد. پس از برخاستن هواگرد ارابه فرود به راحتی جمع شد اما پس از انجام بدون مشکل نیم ساعته پرواز آزمایشی، هنگامی که خلبان قصد فرود داشت متوجه باز نشدن کامل یکی از چرخ های ارابه فرود شد. او با توجه به جداشونده نبودن محفظه سوخت در این پیش‌نمونه و برای جلوگیری از انفجار تا اتمام سوخت هواگرد تا یک و نیم ساعت دیگر به پرواز ادامه داد. با توجه به نبود تجهیزات رادیویی در این پیش‌نمونه، برای رساندن پیام به او از نوشته‌های گچی بر باند فرود استفاده شد اما هیچ‌یک از
گچی بر باند فرود استفاده شد اما هیچ‌یک از پیشنهادها مؤثر واقع نگردید. حتی خلبان دیگری به کمک یک اف‌و ۵۶ به هوا بلند شد تا به صورت مستقیم به او کمک کند. بال‌چتری بودن اف‌و ۱۵۹ فرود یک‌طرفه هواگرد را نیز مشکل می‌کرد. نهایتاً پس از اتمام سوخت، خلبان با همان ارابه نیمه باز اقدام به فرود کرد. ارابه فرود نیمه باز بلافاصله پس از برخورد به زمین شکسته شد و هواگرد شروع به غلت زدن کرد تا در آخر به صورت واژگون متوقف شد. با وجود این که خلبان تنها چند جراحت جزئی برداشت اما هواگرد به صورت کامل منهدم گردید. در حالی که
اما هواگرد به صورت کامل منهدم گردید. در حالی که ارابه فرود در مرحله طراحی بر روی زمین به راحتی باز و بسته می‌شد، مشخص شد مهندسان طراح فشار هوا را هنگام پرواز در نظر نگرفته بودند. این امر خود به دلیل نبود تجربه مشابه در این شرکت بود زیرا همه هواگردهای قبلی این شرکت (بجز اف‌و ۵۸ با ساختار بال پایین و اف‌و ۵۶) با ارابه فرود ثابت ساخته شده بودند. این پیش نمونه از یک ملخ دو تیغه چوبی با زاویه ثابت استفاده می‌کرد. پیش‌نمونه دوم با ارابه فرود تقویت شده و ابزار هیدرولیک قوی‌تر طراحی شد. مشکل ارابه فرود همچنان به
قوی‌تر طراحی شد. مشکل ارابه فرود همچنان به شدت پابرجا و سرعت صعود و چرخش این پیش‌نمونه نیز بسیار ضعیف بود. این پیش‌نمونه نخستین هواگرد فوکه-وولف بود که در رقابت شرکت کرد و به وضوح در رقابت با سایر رقبا بدترین نمونه به حساب می‌آمد. در پیش‌نمونه سوم که موتور قدرتمندتر یونکرس یومو ۲۱۰وی و ملخ سه تیغه چوبی با زاویه ثابت استفاده می‌کرد و دو مسلسل هماهنگ شده ام‌گه ۱۷ نیز در دماغه آن تعبیه شده بود، با وجود اشاره به جایگیری حداقل ۱۰۰۰ فشنگ در هر مسلسل در درخواست وزارت هوانوردی، هر یک این مسلسل‌ها با توجه به کمبود
هوانوردی، هر یک این مسلسل‌ها با توجه به کمبود فضا تنها ۵۰۰ فشنگ داشتند. طرحی نیز برای قرار دادن یک توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری وجود داشت که با توجه خلق گرمای بسیار زیاد درون موتور عملی نشد. با وجود ویژگی‌های خوب هنگام پرواز، مشکل ارابه فرود هنوز حل نشده و سرعت صعود و چرخش همچنان راضی کننده نبود و مقاومت آن به هوا نسبت به رقبایش یعنی آرادو آر ۸۰، هاینکل ۱۱۲ و مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹ بیشتر بود. با تغییر موتور قطعات بدنه روی آن دیگر جداشونده نبودند. در نهایت اف‌و ۱۵۹ تنها در مرحله پیش‌نمونه باقی ماند و مورد علاقه وزارت
در مرحله پیش‌نمونه باقی ماند و مورد علاقه وزارت هوانوردی واقع نشد تا دست آخر ب‌اف ۱۰۹ برنده این رقابت گردد.
ام‌سی. ۷۲ یک هواگرد از نوع هواپیمای آب‌نشین رقابت ورزشی ساخت شرکت Aeronautica Macchi است. هواگرد ام‌سی. ۷۲ نخستین پروازش را در ژوئیه ۱۹۳۱ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۵ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، Mario Castoldi بود.
ناکاجیما مدل ۹۱ نیروی زمینی یک هواگرد جنگنده تک‌باله بال‌چتری تک‌موتوره تک‌سرنشین ساخت شرکت ناکاجیما در امپراتوری ژاپن در دهه ۱۹۳۰ میلادی بود. این هواگرد در سال ۱۹۳۱ رسماً معرفی و ۴۲۰ فروند از آن بین سال‌های ۱۹۳۱ و ۱۹۳۴ تولید شد. طراحی و توسعه. این هواگرد بنا به درخواست سال ۱۹۲۷ نیروی زمینی امپراتوری ژاپن در نخستین رقابت آزاد جهت انتخاب یک جنگنده ساخت ژاپن، به صورت دم‌چرخ و با ارابه فرود ثابت و شاسی یک‌پارچه در رقابت با شرکت‌های دیگر همچون میتسوبیشی و کاوازاکی با همیاری مهندسان فرانسوی طراحی شد. این مدل
با همیاری مهندسان فرانسوی طراحی شد. این مدل نسبت به نمونه‌های پیشین دارای بال‌های کوچک‌تر، مخزن سوخت تغییر مکان یافته، ستون‌هایی برای نگهداری بال چتری، محافظ حلقه ای شکل موتور و طراحی جدیدی در بخش دم و ارابه فرود بود. تاریخچه عملیاتی. نیروی زمینی امپراتوری ژاپن پس از موفقیت هواگرد جدید در آزمایش‌ها آن را تحت عنوان "ناکاجیما مدل ۹۱ نیروی زمینی" (به جهت سال ۲۵۹۱ در تقویم ژاپنی) سفارش داد که نخستین فروند از آن سال ۱۹۳۱ تحویل داده شد. البته با توجه به بروز مشکلاتی در هدایت‌پذیری و نقطه سقل هواگرد، ورود آن به
در هدایت‌پذیری و نقطه سقل هواگرد، ورود آن به خدمت در نیروی زمینی با مقداری تأخیر مواجه گشت. از این هواگرد پس از سال ۱۹۳۲ به عنوان جنگنده اصلی نیروی زمینی امپراتوری ژاپن استفاده شد. با پدیداری مدل جدیدتر کاوازاکی مدل ۹۵ نیروی زمینی در محدوده سال‌های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷ مدل ۹۱ کنار نهاده شد. این هواگرد در سال ۱۹۳۲ در قالب ۴ اسکادران نخستین نبرد خود در نخستین جنگ ژاپن و چین تجربه کرد. ۱۲ فروند از مدل ۹۱ به جمهوری چین فروخته شد که با آغاز جنگ بین دو کشور علیه خود ژاپنی‌ها به کار گرفته شد.
پِ زد ال-۱۳۰ اورلیک (به معنی عقاب) یک هواپیمای آموزشی با دو صندلی پشت سرهم ساخت لهستان، با یک موتور توربوپراپ می‌باشد. طراحی و توسعه. اورلیک توسط "پ.زد.ال وارشاوا اوکِچه" به عنوان یک هواپیمای آموزشی برای نیروی هوایی لهستان طراحی شد و به عنوان جایگزینی برای پ.زد. ال-۱۱۰ کولیبِرس در نظر گرفته شد. این هواپیما همچنین برای تطابق با استاندارد اف.ای. ار ۲۳ ایالات متحده طراحی شده است. نظارت بر این پروژه توسط "آندری فریدریحویچ" ، مهندس ارشد "پ. زد. ال وارشاوا اوکِچه" به انجام رسید. برای شبیه‌سازی بهتر ویژگی‌های
به انجام رسید. برای شبیه‌سازی بهتر ویژگی‌های هندلینگ در جنگنده‌های جت، دراین هواپیما از یک بال با نسبت اندازه بال پائین استفاده شد.در زمان طراحی این هواپیما پیشرانه آن یک موتور پیستونی شعاعی از نوع وِدِنیف ام ۱۴پی ام که در اتحادجماهیر شوروی طراحی و تولید شده بود، لیکن هدف این بود که در زمان تولید، موتور پیشرانه این هواپیما با یک دستگاه موتور ایوچنکو ای‌آی-۱۴ ساخت لهستان، جایگزین شود.اولین نمونه اولیه اورلیک در ۱۲ اکتبر ۱۹۸۴ پرواز کرد، نمونه اولیه دوم در دسامبرهمان سال و سومین نمونه در ژانویه ۱۹۸۵به پرواز
سال و سومین نمونه در ژانویه ۱۹۸۵به پرواز درآمدند. در حالی که نیروی هوایی لهستان برنامه‌ریزی می‌نمود تا از اورلیک‌های با موتورهای شعاعی ساخت لهستان، بهره‌برداری نماید، پ.زد. ال یک نسخه جدید به نام پ. زد. ال-۱۳۰ تی توربو اورلیک را برای اهداف صادراتی را برنامه‌ریزی می‌نمود. بنابراین نمونه سوم اورلیک مجدداً با یک موتورتوربوپراپ پرت اند ویتنی پی‌تی۶ای-۲۵ پی به قدرت ۴۱۰ کیلووات (۵۵۰ اسب بخار) تجهیز شده و در ۱۳ ژوئیه ۱۹۸۶ به پرواز درآمد. این نمونه زمانی که برای پیشنهاد به نیروی هوایی کلمبیا عرضه می‌شد، در اثر یک
به نیروی هوایی کلمبیا عرضه می‌شد، در اثر یک حادثه در ژانویه ۱۹۸۷ از میان رفت. دو نمونه اولیه دیگر با موتورهای توربوپراپ در سال‌های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰، با موتورهای والتر ام-۶۰۱ ایی ساخت جمهوری چک به قدرت ۵۶۰ کیلووات (۷۵۰ اسب بخار) و موتور پی‌تی۶ای-۲۵ تولید شده است. این مدل‌ها به ترتیب پ. زد. ال-۱۳۰تی بی و پ. زد. ال-۱۳۰تی پی، نام گرفتند. در سال ۱۹۹۰، توسعه اورلیک با موتور پیستونی با توجه به ناکافی بودن قدرت موتورهای شعاعی و همچنین علاقه لهستانی‌ها به مدل پ. زد. ال-۱۳۰ تی بی یا موتور ام-۶۰۱ به کنار گذاشته شد. سابقه
تی بی یا موتور ام-۶۰۱ به کنار گذاشته شد. سابقه عملیاتی. تحویل پ. زد. ال-۱۳۰ تی بی به نیروهای مسلح لهستان در سال ۱۹۹۴ آغاز شد، آکادمی آموزش خلبانی نظامی در دنبلین و هنگ هوایی ۶۰ ام آموزشی در رادوم به این هواپیما مجهز شدند. همه هواپیماهای پ. زد. ال-۱۳۰ تی بی لهستانی به استاندارد تی سی-۱ ارتقا یافته و با صندلی‌پَران و ایونیک بهتر تجهیز شدند. گونه‌ها. گونه اولیه مجهز به موتورپپیستونی ودنیف ام ۱۴ پی ام
آی-۱۸۰ پلیکارپوف یک هواگرد از نوع جنگنده ساخت شرکت پولیکارپوف است. هواگرد آی-۱۸۰ پلیکارپوف نخستین پروازش را در ۱۵ دسامبر ۱۹۳۸ میلادی انجام داد. برنامه ساخت این هواگرد در نهایت لغو گردید. در مجموع، تعداد ۱۳ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، نیکولای نیکولائوچ پولیکارپف بود.
سوکوتا تی‌بی-۳۰ اپسیلون یک هواپیمای آموزشی ساخت شرکت سوکوتا (آئروسپاسیال) است. هواگرد تی‌بی-۳۰ اپسیلون نخستین پروازش را در ۲۲ دسامبر ۱۹۷۹ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۸۳ میلادی رسماً معرفی گردید و در سال‌های ۱۹۷۹–۱۹۸۹ تولید شده است.
پی-۶۶ وولتی یک هواگرد از نوع هواپیمای جنگنده ساخت شرکت Vultee Aircraft است. هواگرد پی-۶۶ وولتی نخستین پروازش را در ۸ سپتامبر ۱۹۳۹ (Model 61) میلادی انجام داد. این هواگرد در سال 1941 (date shipment completed) میلادی رسماً معرفی گردید و در سال‌های ۱۹۴۰–۱۹۴۲ تولید شده‌است. در مجموع، تعداد ۱۴۶ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، Richard W. Palmer بود.
آویا بی‌اچ-۳ یک هواگرد از نوع جنگنده ساخت شرکت آویا است. هواگرد آویا بی‌اچ-۳ نخستین پروازش را در ۱۹۲۱ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۲۳ میلادی رسماً معرفی گردید. در مجموع، تعداد ۱۴ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، Pavel Beneš and Miroslav Hajn بود.
آویاتیک ب-۱ یک هواگرد دوباله تک‌موتوره دو سرنشین شناسایی ساخت شرکت آویاتیک در امپراتوری آلمان بود. این هواگرد در جریان جنگ جهانی اول در "لوفت‌اشترایت‌کرفته" خدمت کرد. مشخصات فنی. "آویاتیک ب-۱"
بیچ‌کرفت مدل ۱۷ استاگروینگ یک هواگرد از نوع هواگرد چندمنظوره ساخت شرکت بیچ‌کرفت است. هواگرد مدل ۱۷ استاگروینگ نخستین پروازش را در ۴ نوامبر ۱۹۳۲ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۳۳ میلادی رسماً معرفی گردید و در سال‌های ۱۹۳۳–۱۹۴۹ تولید شده‌است. در مجموع، تعداد ۷۸۵ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، T. A. Wells بود.
بلریو اس. ۵۱۰ یک هواگرد از نوع جنگنده ساخت شرکت Blériot-SPAD است. هواگرد بلریو اس. ۵۱۰ نخستین پروازش را در ۶ ژانویه ۱۹۳۳ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۳۶ میلادی رسماً معرفی گردید. در مجموع، تعداد ۶۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، André Herbemont بود.
تی‌بی‌وای سیولف یک هواگرد از نوع هواگرد اژدرافکن ساخت شرکت Consolidated Aircraft است. هواگرد تی‌بی‌وای سیولف نخستین پروازش را در ۲۲ دسامبر ۱۹۴۱ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۴۴ میلادی رسماً معرفی گردید. در مجموع، تعداد ۱۸۰ فروند از این هواگرد ساخته شده است.
ایکس‌پی۴۶ مورتیس یک هواگرد از نوع جنگنده ساخت شرکت Curtiss-Wright Corporation است. هواگرد ایکس‌پی۴۶ مورتیس نخستین پروازش را در ۱۵ فوریه ۱۹۴۱ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۲ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، Don R. Berlin بود.
جی ۲۲ یک هواگرد از نوع جنگنده ساخت شرکت Kungliga Flygförvaltningens Flygverkstad i Stockholm (FFVS) است. هواگرد جی ۲۲ نخستین پروازش را در سپتامبر ۱۹۴۲ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال اکتبر ۱۹۴۳ میلادی رسماً معرفی گردید و در سال‌های ۱۹۴۲–۱۹۴۶ تولید شده‌است. در مجموع، تعداد ۱۹۸ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، Bo Lundberg بود.
فیات سی‌آر. ۲۰ یک هواگرد از نوع هواپیمای جنگنده ساخت شرکت Fiat است. هواگرد فیات سی‌آر. ۲۰ نخستین پروازش را در ۱۹ ژوئن ۱۹۲۶ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۲۷۰ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، Celestino Rosatelli بود.
فیزِلر فی ۹۸ یک هواگرد دوباله تک‌موتوره تک‌سرنشین از گونه بمب‌افکن شیرجه‌ای و هواگرد تهاجمی ساخت شرکت فیزلر در آلمان بود که نخستین پروازش را سال ۱۹۳۵ انجام داد. ها-۱۳۷ در رقابت با هنشل هااس ۱۲۳، مورد پذیرش قرار نگرفت و از مرحله پیش‌نمونه فرا تر نرفت. طراحی و توسعه. شرکت فیزلر هواگرد فی ۹۸ را در پاسخ به درخواست ماه فوریه سال ۱۹۳۴ وزارت هوانوردی رایش برای یک هواگرد دوباله با کاربرد بمب‌افکن شیرجه‌ای و هواگرد تهاجمی که در قالب گام نخست "لوفت‌وافه" در توسعه بمب‌افکن‌های شیرجه‌ای انجام می‌گرفت، طراحی کرد. فی ۹۸
شیرجه‌ای انجام می‌گرفت، طراحی کرد. فی ۹۸ دارای شاسی نیمه یک‌پارچه و ارابه فرود پوشیده ثابت بود. در طراحی این هواگرد بال زیر و رو هم اندازه نبودند و بال بالا اندکی بزرگ‌تر و جلوتر از بال زیرین بود. این دو بال با میله‌های متعددی به یکدیگر متصل بودند. غیرعادی‌ترین ویژگی فی ۹۸ تعبیه دو بخش هدایت افقی در قسمت دم بود. بدنه این هواگرد تماماً از فلز ساخته شد درحالی‌که بال‌ها و دم تنها دارای شبکه فلزی بود و با پارچه پوشانده شد. نیرومجرکه هواگرد توسط یک موتور شعاعی ب‌ام‌و ۱۳۲آ با توان ۶۵۰ اسب بخار تامین می‌شد.
ب‌ام‌و ۱۳۲آ با توان ۶۵۰ اسب بخار تامین می‌شد. هواگرد مسلح به دو مسلسل ام‌گه ۱۷ بود و می‌توانست چهار بمب ۵۰ کیلوگرمی حمل کند. دو پیش‌نمونه سفارش داده شد که تنها نخستین فروند از آن تکمیل گردید. پس از انجام چندین پرواز آزمایشی در پایگاه هوایی رشلین در نهایت عملکرد فی ۹۸ مورد رضایت واقع نشد و به نفع هنشل هااس ۱۲۳ کنار گذاشته شد و به مرحله تولید نرسید. شرکت فیزلر قصد داشت فی ۹۸ را برای استفاده در نیروی دریایی امپراتوری ژاپن به این کشور بفروشد که در آن نیز به نتیجه‌ای نرسید. با وجود توقف کار بر روی این طراحی،
نرسید. با وجود توقف کار بر روی این طراحی، تنها پیش‌نمونه تولید شده از فی ۹۸ توسط "لوفت‌وافه" تا سال ۱۹۴۵ مورد استفاده قرار گرفت.
هالبرشتات دی. ۲ یک هواگرد از نوع هواپیمای جنگنده ساخت شرکت Halberstädter Flugzeugwerke است. هواگرد هالبرشتات دی. ۲ نخستین پروازش را در Late 1915 میلادی انجام داد. این هواگرد در سال Early 1916 میلادی رسماً معرفی گردید و در سال‌های ۱۹۱۶ تولید شده‌است. در مجموع، تعداد ۶۵ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، Karl Theis بود.
هانزا دبلیو-۱۲ یک هواگرد از نوع جنگنده آب‌نشین ساخت شرکت هنسا-برندنبرگ است. هواگرد هانزا دبلیو-۱۲ نخستین پروازش را در Early 1917 میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱۸۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، ارنست هاینکل بود.
هانزا دبلیو. ۲۹ یک هواگرد از نوع جنگنده آب‌نشین ساخت شرکت Hansa und Brandenburgische Flugzeug-Werke است. هواگرد هانزا دبلیو. ۲۹ نخستین پروازش را در ۲۷ مارس ۱۹۱۸ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۱۸ میلادی رسماً معرفی گردید. در مجموع، تعداد ۷۸ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، ارنست هاینکل بود.
ایکاروس اس-۴۹ یک هواگرد از نوع هواپیمای جنگنده ساخت شرکت Ikarus Aircraft Factory است. هواگرد ایکاروس اس-۴۹ نخستین پروازش را در ژوئن ۱۹۴۹ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۵۰ میلادی رسماً معرفی گردید. در مجموع، تعداد ۱۵۸ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، Kosta Sivčev, Svetozar Popović, Slobodan Zrnić بود.
اف. کی ۵۸ کول‌هوون یک هواگرد از نوع هواپیمای جنگنده ساخت شرکت Koolhoven است. هواگرد اف. کی ۵۸ کول‌هوون نخستین پروازش را در ۱۷ ژوئیه ۱۹۳۸ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۴۰ میلادی رسماً معرفی گردید و در سال‌های ۱۹۳۹–۱۹۴۰ تولید شده‌است. در مجموع، تعداد ۲۰ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، Erich Schatzki بود.
ال‌ای‌جی‌جی۱ لاووشکین یک هواگرد از نوع جنگنده ساخت شرکت OKB - 301, Khimki, Moscow region است. هواگرد ال‌ای‌جی‌جی۱ لاووشکین نخستین پروازش را در ۳۰ مارس ۱۹۴۰ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱۰۰ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، V. P. Gorbunov بود.
ام‌اف‌آی-۹ جونیور یک هواگرد از نوع هواگرد آموزشی ساخت شرکت Malmö Flygindustri, Bölkow (تحت لیسانس) است. هواگرد ام‌اف‌آی-۹ جونیور نخستین پروازش را در ۱۰ اکتبر ۱۹۵۸ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۹ اوت ۱۹۶۲ میلادی رسماً معرفی گردید. طراح این هواگرد، Björn Andreasson بود.
خانواده‌ام ۲۰ یک هواگرد از نوع شخصی ساخت شرکت Mooney International Corporation است. هواگرد خانواده‌ام ۲۰ نخستین پروازش را در ۱۹۵۳ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۵۵ میلادی رسماً معرفی گردید و در سال‌های 1955–1971, 1974–2008, 2014–present تولید شده‌است. در مجموع، تعداد&gt;۱۱٬۰۰۰ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، Al Mooney بود.
پرسیوال پروکتر یک هواگرد از نوع ارتباطی و آموزشی ساخت شرکت Percival Aircraft Limited است. هواگرد پرسیوال پروکتر نخستین پروازش را در ۸ اکتبر ۱۹۳۹ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱٬۱۴۳ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، Edgar Percival بود.
سیدنی جرج رایلی معروف به تک‌خال جاسوسان، به عنوان یک عامل مخفی در سازمان اطلاعات مخفی بریتانیا خدمت می‌کرد. یکی از مأموریتهای مهم او نقش آفرینی در طرح بریتانیا برای سرنگونی دولت بولشویک‌ها در سال ۱۹۱۸ بود. سیدنی رایلی برای نقش خود در این طرح به‌طور غیابی به اعدام محکوم شد. این حکم در سال ۱۹۲۵ میلادی پس از بازگشت او به شوروی به اجرا درآمد. گفته می‌شود سیدنی رایلی الهام بخش ایان فلمینگ، نویسنده بریتانیایی برای خلق شخصیت جیمز باند بوده‌است.امروزه برخی از مورخان، از رایلی به عنوان نخستین «جاسوسی فوق‌العاده» قرن
از رایلی به عنوان نخستین «جاسوسی فوق‌العاده» قرن بیستم یاد می‌کنند. اوایل زندگی. هنوز جزئیات دقیقی دربارهٔ واقعیت زندگی سیدنی رایلی دردسترس نیست. ادعاهای متعددی از خود رایلی نقل شده که پدرش را به عنوان یک روحانی ایرلندی، یک دریانورد تجاری ایرلندی و زمین‌دار به دیگران معرفی نموده‌است. به گفته دانشنامه بریتانیکا، سیدنی رایلی، با نام اصلی زیگموند رزنبلوم ، در ۲۴ مارس ۱۸۷۴، در شهر اودسا، امپراتوری روسیه متولد شد. او فرزند نامشروع یک دکتر یهودی در اودسا بود. در طول ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۳ او به وین رفت و شیمی را مطالعه
طول ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۳ او به وین رفت و شیمی را مطالعه کرد. او برای فرار از دست پلیس مخفی پادشاهی روسیه، به برزیل رفت. در آنجا او با افسران ارتش انگلیس در آمازون دوست شد و به اطلاعات انگلیس در لندن معرفی شد. در سال ۱۸۹۹، او نام خود را به سیدنی جورج ریلی تغییر داد. جنگ روسیه و ژاپن. رایلی با استفاده از پاسپورت جعلی انگلیس در ماه ژوئن ۱۸۹۹ به روسیه تزاری سفر کرد. او به قفقاز رفت تا ذخایر نفتی را بررسی کند و پس از آن گزارش خود را برای دولت بریتانیا ارسال کرد. سپس او پیش از جنگ روسیه و ژاپن به پورت آرتور و منچوری سفر
از جنگ روسیه و ژاپن به پورت آرتور و منچوری سفر کرد. در آنجا او هم برای بریتانیا و هم برای ژاپن به عنوان عامل دوگانه خدمت کرد. در حالی که پورت آرتور تحت تهدید حمله ژاپنی‌ها قرار گرفت، او به همراه شریک تجاریش مقادیر زیادی مواد غذایی، مواد اولیه، دارو و زغال سنگ را ذخیره کردند و با فروش آن‌ها با نرخ بسیار بالا، درآمد خود را از شرایط جنگ به دست آوردند. او همچنین برنامه‌های دفاع ساحلی روسیه را به سرقت برد و آن‌ها را به ژاپنی‌ها تحویل داد. قرارداد دارسی. در سال ۱۹۰۴،نیروی دریایی بریتانیا در نظر داشت تا با تغییر
دریایی بریتانیا در نظر داشت تا با تغییر سوخت از زغال سنگ به نفت، ناوگان خود را بهینه‌سازی کند. به این منظور، رایلی را به خاورمیانه فرستاده شد تا گزارش‌های مربوط به منابع بزرگ نفتی کشف شده در ایران را بررسی کند. او گزارش داد که اطلاعات واقعی هستند، اما یک استرالیایی به نام ویلیام ناکس دارسی، امتیاز اکتشاف نفت را از شاه ایران گرفته‌است. دارسی برای توسعه میدان‌های نفتی نیاز به تأمین مالی قابل توجهی داشت. هنگامی که او در کن برای سرمایه‌گذاری با فرانسه و روتشیلد در حال مذاکره بود، رایلی خود را به عنوان یک کشیش
در حال مذاکره بود، رایلی خود را به عنوان یک کشیش برای جمع‌آوری کمک‌های مالی خیریه، مخفیانه به قایق بادبانی روتشیلدها که در آن مذاکرات با دولت فرانسه در حال انجام بود، رساند. رایلی توانست مخفیانه دارسی را متقاعد کند تا مذاکرات با روتشیلدها را متوقف کند و برای سرمایه‌گذاری با بریتانیا، به لندن برود. دارسی موافقت کرد و در ماه مه ۱۹۰۵ این توافقنامه امضا شد و در نتیجه بریتانیا سهام عمده ای را در بریتیش پترولیوم بدست آورد.
آشوت‌هالوم یک منطقهٔ مسکونی در مجارستان است که در ناحیه موراهالوم واقع شده‌است. آشوت‌هالوم ۱۲۲٫۵۴ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۱۹۱ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر Bački Vinogradi خواهرخواندهٔ اشوتتهالوم هست.
روگوزارسکی اس‌آی‌ام-۱۲-اچ یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع هواپیمای آموزشی هواپیمای آب‌نشین دارای ارابه فرود ساخت شرکت Rogožarski AD. است. هواگرد روگوزارسکی اس‌آی‌ام-۱۲-اچ نخستین پروازش را در ۷. فوریه ۱۹۳۸ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۳۹ میلادی رسماً معرفی گردید و در سال‌های از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ تولید شده‌است. در مجموع، ۹ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، سیما میلوتینویچ بود.
روگوزارسکی اس‌آی‌ام-اکس یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع ورزشی و آموزشی نظامی ساخت شرکت "Rogožarski A.D." است. هواگرد روگوزارسکی اس‌آی‌ام-اکس نخستین پروازش را در ۱۹۳۶ میلادی انجام داد. این هواگرد در سال ۱۹۳۷ میلادی رسماً معرفی گردید و در سال‌های 1937 تا ۱۹۴۱ تولید شده‌است. در مجموع، تعداد 21 فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، سیما میلوتینویچ بود.
رومانو آر. ۸۲ یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع هواپیمای آموزشی ساخت شرکت رومانو است. هواگرد رومانو آر. ۸۲ نخستین پروازش را در ۱۹۳۶ (میلادی) انجام داد. در مجموع، تعداد ۱۸۰ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، Etienne Romano بود.
شیبه اس‌اف ۲۸ یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع موتورگلایدر ساخت شرکت شیبه ایرکرفت است. هواگرد شیبه اس‌اف ۲۸ نخستین پروازش را در May 1971 میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد 119 فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، Egon Scheibe بود.
اشلیکر ای‌اس‌اچ ۲۵ یک هواگرد ملخ‌پیشین تک‌موتوره از نوع sailplane ساخت شرکت Schleicher است. در مجموع، تعداد ۲۶۰+ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، Martin Heide بود.