payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دولت میجی دولتی بود که توسط سیاستمداران قلمروی ساتسوما و قلمروی چوشو در دهه ۱۸۶۰ میلادی در ژاپن تشکیل شد. دولت میجی یک دولت اولیه در امپراتوری ژاپن بود. سیاستمداران دولت میجی که به عنوان الیگارشی میجی نیز شناخته می‌شوند، کسانی هستند که شوگون‌سالاری توکوگاوا را سرنگون کردند. تصمیم‌گیری در دولت محدود به الیگارشی میجی بود که شامل ۲۰ نفر سیاستمدار (از ساتسوما، چوشو، توسا، هیزن و دربار امپراتور) می‌شد. تحولات اولیه. پس از اصلاحات میجی، رهبران «سامورایی» شوگون‌سالاری توکوگاوا را سرنگون کرده بودند هیچ برنامه دقیق
توکوگاوا را سرنگون کرده بودند هیچ برنامه دقیق و مشخصی جهت توسعه برای اجرا در ژاپن نداشتند. بیشترین آن‌ها در اواسط دهه ۴۰ عمر خود بودند و اکثر آن‌ها از چهار قلمروی دایمیوهای توزاما غربی ژاپن بود (قلمروی ساتسوما، قلمروی چوشو قلمروی توسا و ولایت هیزن). اگر چه کسانی که از خانواده‌های رده پایین سامورایی، به پست‌های رهبری نظامی در حوزه‌های مربوط خود رسیده بودند، از یک پیشینه آموزشی مبتنی بر کنفسیوس‌گرایی که بر وفاداری و خدمت به جامعه تأکید داشتند. بیشتر سیاستمداران دولت میجی تجربه سفر در خارج از کشور یا تجربه
دولت میجی تجربه سفر در خارج از کشور یا تجربه دست دوم را از طریق تماس با مشاوران خارجی در ژاپن تجربه کرده بودند. در نتیجه، آن‌ها از برتری نظامی ملل غربی و نیاز ژاپن برای متحد شدن و تقویت خود برای جلوگیری از سرنوشت استعماری همسایگان خود در قاره آسیا آگاه بودند. با این وجود، بلافاصله پس از استعفای توکوگاوا یوشینوبو در سال ۱۸۶۷، بدون حکومت متمرکز دولتی، کشور مجموعه ای بود از حوزه‌های فئودالی نیمه مستقل تحت کنترل دایمیو‌ها، که توسط قدرت نظامی اتحاد ساتچو، و با اعتبار دربار امپراتوری در کیوتو کنار هم نگهداشته
اعتبار دربار امپراتوری در کیوتو کنار هم نگهداشته شده بودند. در اوایل ماه مارس ۱۸۶۸، در حالیکه هنوز نتیجه جنگ بوشین همچنان نامعلوم بود، دولت جدید میجی، نمایندگان را از هر حوزه به کیوتو برای تشکیل یک مجمع ملی موقت مشورتی احضار کرد. در ماه آوریل سال ۱۸۶۸، سوگندنامه پنج‌ماده‌ای اعلام شد، که در آن امپراتور میجی طرح کلی عمومی توسعه و مدرنیزاسیون ژاپن را تنظیم کرده بود. دو ماه بعد، در ژوئن ۱۸۶۸، «سِی تایشو» اعلام شد که مبنای جدید اداری برای دولت میجی بود. این کد اجرایی توسط فوکوئوکا تاکاچیکا و سوئه‌جیما تانه‌اومی
توسط فوکوئوکا تاکاچیکا و سوئه‌جیما تانه‌اومی (که هر دو آن‌ها در خارج از کشور تحصیل کرده بودند و چشم‌انداز سیاسی لیبرالی داشتند، طراحی شده بود) و ترکیبی از مفاهیم غربی مانند تقسیم قدرت و یک احیای ساختارهای باستانی بوروکراسی که به دوره نارا می‌رسید. یک ساختار دولتی مرکزی یا «دایجوکان» ایجاد شد. دایجوکان هفت بخش داشت: وزارت دادگستری جداگانه برای ایجاد یک تفکیک قدرت در تقلید از کشورهای غربی ایجاد شد. دولت فوهانکن سانچیسی را ایجاد کرد، قلمروهای قبلی را به مناطق شهری یا شهرداری (" فو ") و مناطق روستایی (" کِن ")
یا شهرداری (" فو ") و مناطق روستایی (" کِن ") تقسیم کرد. دولت محلی در ژاپن شامل منطقه‌ای بود که از زمان شوگون‌سالاری توکوگاوا، به صورت ۲۷۳ ناحیه نیمه مستقل اداره می‌شد. نمایندگان دولت مرکزی به هر یک از این حوزه‌ها فرستاده شدند تا به سمت یکپارچگی اداری و سازگاری با دستورالعمل‌های دولت مرکزی کار کنند. در اوایل سال ۱۸۶۹، پایتخت از کیوتو به ادو منتقل شد، که به توکیو (پایتخت شرقی) تغییر نام یافت. لغو حوزه‌ها. در ماه مارس سال ۱۸۶۹، دولت مرکزی به رهبری اوکوبو توشیمیچی از قلمروی ساتسوما به اندازه کافی قوی شد تا
از قلمروی ساتسوما به اندازه کافی قوی شد تا تأثیر بیشتری بر مرکزیت داشته باشد. پس از ادغام ارتش ساتسوما و چوشو به یک نیروی مشترک، اوکوبو توشیمیچی و کیدو تاکایوشی از قلمروهای ساتسوما و چوشو، دایمیوی ولایت هیزن و قلمروی توسا را متقاعد کردند که دامنه‌های اربابی خود را به امپراتور واگذار کنند. سپس دیگر دایمیوها نیز مجبور به انجام همان کار شدند، و همه آن‌ها به عنوان «فرمانداران» در حوزه‌های مربوط خود مجدداً تعیین شدند، که دیگر به عنوان بخشی از تقسیمات دولت مرکزی تلقی می‌شد. در بهار سال ۱۸۷۱ اوکوبو توشیمیچی، کیدو
می‌شد. در بهار سال ۱۸۷۱ اوکوبو توشیمیچی، کیدو تاکایوشی اینواوئه کائورو، یاماگاتا آریتومو سایگو تاکاموری اویاما ایوائو سانجو سانه‌تومی و ایواکورا تومومی جلسه مخفی را برگزار کردند و در طی آن تصمیم گرفتیم تا به‌طور کامل حوزه‌های 'هان' را از بین ببرند. بعدها در همان سال، تمامی دایمیوهای سابق به نزد امپراتور احضار شد و وی حکم خود را مبنی بر تبدیل این حوزه‌ها به جایی که توسط یک مقام اداری از طرف دولت مرکزی کنترل می‌شوند، صادر کرد. دایمیوها سخاوتمندانه قبول بازنشستگی کردند، و قلعه‌های خود را تبدیل به مراکز اداری
کردند، و قلعه‌های خود را تبدیل به مراکز اداری و محلی برای دولت مرکزی کردند. این فرمان به ایجاد ۳۰۵ واحد اداری محلی منجر شد که تا پایان سال از طریق ادغام‌های مختلف به ۷۲ حوزه و ۳ شهرداری کاهش یافت، به طوری که تا پایان سال ۱۸۷۱ ژاپن تبدیل به یک دولت کاملاً متمرکز شد. انتقال به تدریج صورت گرفت، به طوری که هیچگونه اختلال در زندگی مردم عادی و شیوع هیچ مقاومت یا خشونتی دیده نشد. دولت مرکزی تمام بدهی‌ها و وظایف این حوزه‌ها را جذب کرد و بسیاری از مقامات سابق در حوزه‌های کاری مشاغل جدید با دولت مرکزی پیدا کرده‌اند.
کاری مشاغل جدید با دولت مرکزی پیدا کرده‌اند. در سال ۱۸۷۱، دولت مرکزی از ایجاد مجمع مشورتی در پایین‌ترین سطوح حکومت، در شهر، روستا و سطح شهرستان حمایت کرد. مجمع‌های محلی تنها قدرت بحث و گفتگو و نه وضع قانون را داشتند، آن‌ها یک شیر ایمنی مهم و بدون توانایی به چالش کشیدن اقتدار دولت مرکزی بودند. سازماندهی مجدد دولت مرکزی. در حالیکه در آن زمان حوزه‌های هان (ژاپن) لغو می‌شد، در اوت سال ۱۸۶۹، دولت مرکزی خود را تحت تجدید نظر قرار داد تا اقتدار متمرکز را تقویت کند. ایده تقسیم قدرت کنار گذاشته شد. دولت جدید هشت
ایده تقسیم قدرت کنار گذاشته شد. دولت جدید هشت وزارتخانه ایجاد کرد:
الیگارشی میجی، هان باتسو طبقه جدید حاکم در آغاز دوره میجی بود. اعضای این طبقهٔ حاکم طرفداران کوکوگاکو بودند و اعتقاد داشتند که آن‌ها سازندگان یک نظام جدید هستند. هان باتسو تقریباً به‌طور کامل انحصاراً از شخصیت‌های چهار هان، قلمروی ساتسوما، قلمروی چوشو، قلمروی توسا و قلمروی هیزن تشکیل شده بود. این الیگارشی میجی پس از لغو سیستم هان در سال ۱۸۷۱ تشکیل شد. پس از خودکشی سایگو تاکاموری (۱۸۷۷–۱۸۲۷) و ترور اوکوبو توشیمیچی (۱۸۷۸–۱۸۳۲) رو به تضعیف گذاشت. از چهره‌های اصلی این دولت اوکوبو توشیمیچی (۱۸۷۸–۱۸۳۲)، پسر یکی
این دولت اوکوبو توشیمیچی (۱۸۷۸–۱۸۳۲)، پسر یکی از ملازم قلمروی ساتسوما و سایگو تاکاموری (۱۸۷۷–۱۸۲۷) یک سامورایی از همان قلمرو بودند که با چندین شخصیت دیگر از قلمروی چوشو، ولایت توسا و ولایت هیزن به یکدیگر پیوسته بودند تا شوگون‌سالاری توکوگاوا را سرنگون کنند. اوکوبو توشیمیچی تبدیل شد به وزیر دارایی (ژاپن) و سایگو تاکاموری به یک سپهبد؛ هر دوی آنان عضور شورای امپراتوری بودند. کیدو تاکایوشی (۱۸۳۳–۷۷)، یکی از اهالی قلمروی چوشو و شاگرد یوشیدا شواین، وزیر آموزش شد. همچنین ایواکورا تومومی (۱۸۲۵–۸۳)، یکی از اهالی
همچنین ایواکورا تومومی (۱۸۲۵–۸۳)، یکی از اهالی کیوتو بود که با توکوگاوا مخالف بود و تبدیل به اولین سفیر در ایالات متحده آمریکا شد و اوکوما شیگه‌نوبو (۱۸۳۸- [۱۹۲۲)، از ولایت هیزن، دانش آموختهٔ رانگاکو، زبان چینی کلاسیک و زبان انگلیسی، که بعدها سرپرستی‌های مختلفی به عنوان یک وزیر را برعهده گرفت، و در نهایت در سال ۱۸۹۸ تبدیل به نخست‌وزیر ژاپن شد. برای رسیدن به اهداف نظام جدید، الیگارشی میجی از طریق یک سری اصلاحات اقتصادی و اجتماعی تصمیم گرفت تا چهار طبقه اجتماعی را منسوخ کند. درآمد شوگون‌سالاری توکوگاوا به
را منسوخ کند. درآمد شوگون‌سالاری توکوگاوا به مالیات بر خاندان توکوگاوا و دیگر دایمیو‌های هان (ژاپن) (املاک فئودالی)، وام گرفتن از دهقانان ثروتمند و تجار شهری، درآمد گمرکی محدود و وام‌های خارجی بستگی داشت. برای تأمین درآمد و توسعه زیرساخت‌ها، دولت جدید شروع به اقداماتی نظیر توسعه بندرگاه‌ها، فانوس دریایی، واردات ماشین آلات، ساخت مدارس، تحصیلات خارج از کشور برای دانشجویان، حقوق معلمان و مشاوران خارجی، ارتقاء ارتش امپراتوری ژاپن و نیروی دریایی امپراتوری ژاپن، راه‌آهن و شبکه‌های تلگراف و مأموریت‌های دیپلماتیک
راه‌آهن و شبکه‌های تلگراف و مأموریت‌های دیپلماتیک خارجی مانند هیئت اعزامی ایواکورا کرد. بحران‌های اقتصادی، که با افزایش حوادث آشوب‌های کشاورزان همراه بود، به اصلاحات اجتماعی منجر شد. علاوه بر اجاره، مالیات و نرخ‌های بهره قدیمی، شهروند معمولی با پرداخت نقدی برای مالیات‌های جدید، خدمت وظیفه عمومی و پرداخت هزینه تحصیل جهت تحصیلات اجباری که تازه مقرر شده بود، مواجه بودند. برای دستیابی به این اصلاحات، سیستم طبقه‌بندی اجتماعی قدیمی توکوگاوا و تقسیم مشاغل به سامورایی، کشاورز، صنعتگر و بازرگان تا سال ۱۸۷۱ لغو شد،
کشاورز، صنعتگر و بازرگان تا سال ۱۸۷۱ لغو شد، اگرچه تعصبات هنوز ادامه داشت، اما از لحاظ نظری همه مردم در مقابل قانون برابر بودند. در حقیقت در جهت تداوم به تمایزات اجتماعی، دولت الفاظ اجتماعی جدیدی را بکار برد: دایمیو تبدیل به نجیب‌زاده شد، سامورایی با اصالت شناخته می‌شد و همه افراد دیگر عادی شدند. حقوق بازنشستگی دایمیو و سامورایی‌ها پرداخت می‌شد و پس از آن سامورایی‌ها بعضی از امتیازات انحصاری خود را در زمینه نظامی از دست دادند. سامورایی‌ها سابق، فعالیت‌های جدیدی را به عنوان کارمند، معلم، افسران ارتش، مقامات
را به عنوان کارمند، معلم، افسران ارتش، مقامات پلیس، روزنامه‌نگار، محقق، مهاجر به سرزمین‌های شمالی ژاپن، بانکدار و بازرگان یافتند. برخی از سامورایی‌ها به شدت از این مشاغل سود می‌بردند، اما بسیاری از آن‌ها در کار خود موفق نشدند و در سال‌های پس از آن مخالفت‌های مهمی را به وجود آوردند. بحران کره (سیکانرون) در سال ۱۸۷۳ منجر به استعفای طرفداران سایگو تاکاموری و شورای امور خارجه اتو شیمپی (۱۸۳۴–۷۴) شد. اتو شیمپی، بنیان‌گذار سازمان‌های میهن‌پرستی مختلف، با دیگر عناصر ناراضی همراه شد و یک قیام مسلحانه بنام شورش
عناصر ناراضی همراه شد و یک قیام مسلحانه بنام شورش ساگا را علیه نیروهای دولتی، در جنوب ژاپن (کیوشو) در سال ۱۸۷۴ آغاز کرد. اوکوبو توشیمیچی با سرکوب به این شورش سر و سامان داد و با سرعت اتو را شکست داد، در حالی که اتو از سایگو درخواست کمک کرده بود بدون اینکه در این کار موفق شود. سه سال بعد، آخرین قیام مسلحانه بزرگ و جدی‌ترین چالش برای دولت میجی، جنگ سینان شکل گرفت، این بار سایگو تاکاموری بود که نقش مهمی در این شورش بازی می‌کرد. تا به حال ارتش به راحتی شورش ساگا و سایر قیام‌های کشاورزان و سامورایی‌ها را که در
و سایر قیام‌های کشاورزان و سامورایی‌ها را که در اعتراض به اصلاحات میجی شکل گرفتند، بودند را سرکوب کرده بود. با این حال، تعداد سامورایی‌های شورشی سابق قلمروی ساتسوما بسیار زیاد بود و ساکنان این قلمرو سنت طولانی ای برای مخالفت با مقامات مرکزی داشتند. سایگو با بی میلی و پس از وقوع نارضایتی‌های گسترده در مورد اصلاحات میجی، در سال ۱۸۷۷ شورش کرد. هر دو طرف به خوبی مبارزه کردند، اما سلاح‌های مدرن و تأمین مالی بهتر نیروهای دولتی، به شورش ساتسوما پایان داد. اگر چه سایگو تاکاموری شکست خورد و خودکشی کرد، اما سایگو در
تاکاموری شکست خورد و خودکشی کرد، اما سایگو در تاریخ ژاپن یک خائن نیست و شخصیت قهرمانانه ای دارد. سرکوب شورشیان ساتسوما، پایان دادن به تهدیدهای جدی برای رژیم میجی بود، اما برای الیگارشی مشکل بود. این مبارزه خزانه ملی را تخریب کرد، منجر به تورم شدید و بالا رفتن ارزش زمین شد و مالیات به شدت مورد نیاز قرار گرفت و مهمتر از همه، اصلاحات مجدد لازم شد. فهرست سیاستمداران برجسته دوره میجی. اسامی زیر چهره‌های برجسته در اصلاحات میجی، و در دولت میجی هستند: از کوگه (درباریان): از قلمروی ساتسوما: از قلمروی چوشو: از
(درباریان): از قلمروی ساتسوما: از قلمروی چوشو: از قلمروی توسا: از قلمروی ساگا: دیگران:
در مخابرات و علوم رادیویی، ژرفاسنجی یون‌کره، روشی برای دستیابی به داده زنده بسامد بالای یون‌کرهٔ وابسته به پخش رادیویی است و از یک سامانه پایه ساخته شده از فرستنده و گیرنده هماهنگ‌شده استفاده می‌کند. تاخیر انتشار زمان بین تراگسیل و دریافت، به عنوان فرازای مؤثر لایه یون‌کره در نظر گرفته می‌شود. ژرفاسنجی عمودی از یک فرستنده و گیرنده کنار هم گذاشته، تشکیل می‌شود و با فرستادن طیف گسترده‌ای از بسامدها به صورت عمودی به یون‌کره و اندازه‌گیری مقادیر بازتاب شده، فرازای مؤثر لایه یون‌کره را اندازه می‌گیرد. از این روش
مؤثر لایه یون‌کره را اندازه می‌گیرد. از این روش همچنین برای سنجش بسامد بحرانی نیز استفاده می‌شود. ژرفاسنج‌های اُریب، از یک فرستنده در یک گوشه از مسیرِ پخشِ مشخص و یک گیرنده هماهنگ‌شده که معمولاً با یک صفحه اسیلوسکوپ مانند (یونوگرام) در گوشه دیگر همراه است استفاده می‌کنند. اندازه‌گیری‌های گیرنده، تاخیر انتشار زمان را به فرازای مؤثر لایه یون‌کره تبدیل می‌کند. نمودار یونوگرام، فرازای مؤثر لایه یون‌کره را به مانند تابعی از بسامد نشان می‌دهد.
کُوکوگاکو یک جنبش علمی و یک مکتب ژاپنی زمینهٔ فلسفه و لغت‌شناسی بود که در دوره ادو شکل گرفت. مکتب کُوکوگاکو دانش ملی ژاپن بود. دانشمندان مکتب ملی باهمهٔ گرایش به باورهای شینتو و ستایش گذشته ژاپن از بینش واقع‌گرای کنفوسیوسی برخوردار بودند، و هم اینان با تکیه به مفاهیم تفوق و مشروعیت تبار و مقام امپراتور سرانجام پیشدار بازگشت قدرت به دستگاه امپراتوری شدند. آن‌ها همچنین با طرح این اصل که تحت حکومت امپراتور امتیازی میان عامهٔ مردم و چهار طبقه اجتماعی نیست، اساس حقوقی نظام طبقاتی را فرو ریختند. بررسی اجمالی.
حقوقی نظام طبقاتی را فرو ریختند. بررسی اجمالی. کُوکوگاکو به معنی «یادگیری ملی»، جنبشی در اواخر قرن هفدهم و هجدهم ژاپن که بر مطالعات کلاسیک ژاپنی تأکید داشت. این جنبش از نئوکنفوسیوسی‌ها، که بر اهمیت ادبیات کلاسیک چینی تأکید داشتند، انگیزه گرفت. برای مثال، مکتب میتو، محققان، اثری عظیم به نام دای-نیهون-شی («تاریخ ژاپن بزرگ») را بر اساس مدل چینی تاریخ‌ها آغاز کرد. با این حال، به زودی، جنبش کوکوگاکو تلاش کرد تا تمام تأثیرات خارجی، از جمله بودیسم و کنفوسیوس‌گرایی را پاکسازی کند. جنبش «یادگیری ملی» در مکتب فوکو
را پاکسازی کند. جنبش «یادگیری ملی» در مکتب فوکو (بازسازی) شینتو تحت رهبری مردانی مانند کامو مابوچی، موتوئوری نوریناگا و هیراتا آتسوتانه به اوج خود رسید. احیای شینتو، جنبش کوکوگاکو و احساسات سلطنت‌طلبانه مکتب میتو، همگی در دوره میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲) در احیای حکومت امپراتوری و تأسیس شینتو به عنوان یک فرقه دولتی ترکیب شدند.
نخست‌وزیر ژاپن ، رئیس دولت و بالاترین مقام اجرایی ژاپن است. نخست‌وزیر ریاست کابینه ژاپن را بر عهده دارد و توانایی انتخاب و عزل وزرای کشور را دارد. نخست‌وزیر همچنین به عنوان فرمانده کل نیروهای دفاع‌ازخود ژاپن عمل می‌کند و یکی از اعضای نشسته هر یک از مجلس‌های دایت ملی (معمولاً مجلس نمایندگان) است. در تاریخ ۲۸ اوت ۲۰۲۰، شینزو آبه نخست‌وزیر ژاپن به دلیل تشدید بیماری «کولیت زخمی» از سمت خود استعفا داد. پس از وی یوشیهیده سوگا (به ژاپنی: 菅 義偉 yoshhide suga) به سمت نخست‌وزیری برگزیده شد. نخست‌وزیر فعلی شیگرو ایشیبا
برگزیده شد. نخست‌وزیر فعلی شیگرو ایشیبا از حزب لیبرال دموکرات است که در ۱ اکتبر ۲۰۲۴، این سمت را بر عهده گرفت.
امید نام یک درنای سیبری نر است که سال‌هاست برای گذران زمستان از سیبری به فریدون‌کنار مهاجرت می‌کند. امید تنها بازماندهٔ گلّهٔ غربی است. درناهای سیبری نخستین بار در سال ۱۳۵۳ در ایران دیده شدند. جمعیت غربی درناهای سیبری با گذر از تالاب‌های نارزوم در قزاقستان، ذخیره‌گاه طبیعی آستراخان روسیه در دهانهٔ رود ولگا و آذربایجان و طی مسافت تقریباً ۵۰۰۰ کیلومتری در آبان هر سال به تالاب‌های فریدونکنار در استان مازندران مهاجرت می‌کنند و تا اوایل اسفند را در این تالاب می‌گذرانند. همسرگزینی. یکی از خصوصیات درناها نوع
می‌گذرانند. همسرگزینی. یکی از خصوصیات درناها نوع همسرگزینی‌شان است که به‌صورت تک‌همسری است. اگر اتفاقی برای جفت آن‌ها بیفتد، به‌سختی دوباره امکان جفت‌یابی برایشان مهیا می‌شود. امید در ابتدا با درنایِ ماده‌ای به نام «آرزو» به ایران می‌آمد، اما آرزو در سالِ ۸۶ به دلایل نامعلومی تلف شد و پس از آن نیز امید دیگر جفت‌گیری نکرد و ۱۵ سال به‌تنهایی به ایران می‌آمد. در سال ۱۴۰۱ در پروژه ای مشترک، یک درنای ماده (از گلّهٔ شرقی) به نامِ رؤیا را در تالابِ فریدونکنار در نزدیکیِ امید رهاسازی کردند. این دو در رویدادی نادر،
امید رهاسازی کردند. این دو در رویدادی نادر، پس از آغازِ آشنایی، به آوازخوانی روی آوردند و پس از چندی با هم پروازِ خود را به سویِ سیبری آغاز کردند. آنها در مسیر مهاجرت، روزانه ۸۰۰ کیلومتر در پرواز هستند. پیشتر تلاش‌هایی در سازمان‌های محیط زیست کشورها برای جفت‌یابی «امید» با درناهای موجود در شرایط اسارت انجام شده بود تا بتوانند جمعیتِ او را دوباره احیا کنند اما تا پیش از «رؤیا» این تلاش‌ها موفقیت‌آمیز نبود. جمعیت. جمعیت این دسته از درناها از بیش از ۲۰۰ قطعه در سال ۱۹۳۰ به دو قطعه در سالیان اخیر و با مرگ
در سال ۱۹۳۰ به دو قطعه در سالیان اخیر و با مرگ «آرزو» به یک قطعه رسیده است. از سال ۱۳۸۵، امید — آخرین بازماندهٔ جمعیت غربی درناهای سیبری — به تنهایی به ایران می‌آید. قد امید ۱۶۰ سانتی‌متر است. این پرنده در آبان ماه ۱۴۰۱ برای پانزدهمین سال متوالی به ایران سفر کرد.
اندازه کلی الکترون کمیت توصیفی مهمی برای یون‌کره زمین است. اندازه کلی الکترون، شمار کل الکترون‌های جمع‌شده بین دو نقطه در امتداد یک لوله با سطح مقطع یک متر مربع است. نمونه آن چگالی عددی ستونی الکترون‌ها است. این کمیت، بیشتر به شکل ضریبی از به اصلاح "واحد اندازه کلی الکترون" معرفی می‌شود که اندازه آن ۱۰۱۶الکترون\متر مربع است. اندازه کلی الکترون برای تعیین درخشش بین ستاره‌ای و تاخیر گروهی و تاخیر فازی موج‌های رادیویی در یک رسانا، مهم است. اندازه کلی الکترون یون‌کره با پایش تاخیرهای فازی حامل سیگنال‌های
یون‌کره با پایش تاخیرهای فازی حامل سیگنال‌های رادیویی دریافت‌شده از ماهواره‌هایی که بالای لایه یون‌کره گسیل شده‌اند انجام می‌شود که بیشتر آنها ماهواره‌های سامانه موقعیت‌یاب جهانی هستند. اندازه کلی الکترون وابستگی بسیار زیادی به چرخه خورشیدی دارد. فرمول‌بندی. اندازه کلی الکترون وابسته به مسیر است. بر پایه تعریف، اندازه کلی الکترون می‌تواند با جمع‌شدن الکترون‌ها در طول مسیر "ds" یون‌کره با چکالی الکترونی وابسته به مکان جغرافیایی "ne(s)" محاسبه شود: اندازه کلی الکترون عمودی با اندازه‌گیری تجمع چگالی الکترونی
الکترون عمودی با اندازه‌گیری تجمع چگالی الکترونی عمود بر مسیر ثابت زمین بدست می‌آید. اندازه کلی الکترون کَج با اندازه‌گیری تجمع چگالی الکترونی عمود بر مسیر مستقیم بدست می‌آید. در اندازه کلی الکترون عمودی، اثر رادیویی یون‌کره، متناسب با اندازه کلی الکترون است و رابطه وارونه‌ای با بسامد دارد. بنابراین تاخیر فازی یون‌کره به این صورت است: درحالیکه تاخیر گروهی همان اندازه اما در جهت خلاف تاخیر فازی است: تناسب ثابت "K" به این شکل است: هنگامیکه "q" بار الکترون، "me" جرم الکترون، "re" شعاع الکترون، "c" سرعت نور در
جرم الکترون، "re" شعاع الکترون، "c" سرعت نور در خلأ، و "ϵ0" ثابت گذردهی خلأ است مقدار "k" نزدیک به m3.s-2 ۴۰/۳۰۸۱۹۳ بدست می‌آید. واحد اندازه کلی الکترون می‌تواند به صورت m·m2·Hz2 نیز بیان شود تا بتوان انقطاع‌هایی مانند تاخیر خمشی "τ" به متر، تاخیر عمدی "f" به هرتز، و تاخیر اندازه کلی الکترون به m−2 را در آن نشان داد.
شهرستان یی‌لان (به چینی: 依兰县) یا اویران (به کره‌ای: 의란현) یک شهرستان در استان هئی‌لونگ‌جیانگ چین است که در تابعیت شهر هاربین قرار دارد. شهرستان یی‌لان ۴٬۶۰۶٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲۵۸٬۳۴۵ نفر جمعیت دارد و ۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. تقسیمات اداری. شهرستان یی‌لان به ۶ شهرک، ۲ قصبه، و ۱ قصبه قومیتی (برای کره‌ای‌ها) تابعه تقسیم شده است. سه «میدان» هم‌سطح قصبه نیز تابع این شهرستان می‌باشند، مانند نواحی مزرعه و جنگل‌داری.
شهرستان یونگ‌جی (به چینی: 永吉县) یک شهرستان در استان جی‌لین چین است که در تابعیت شهر جی‌لین قرار دارد. شهرستان یونگ‌جی ۲٬۶۲۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۸۰٬۶۳۳ نفر جمعیت دارد و ۳۶۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. تقسیمات اداری. شهرستان یونگ‌جی به ۷ شهرک، ۱ قصبه، و ۱ قصبه قومیتی‌ (برای مردم منچو) تابعه تقسیم شده است. یک «منطقهٔ اداری» هم‌سطح قصبه نیز تابع این شهرستان می‌باشد.
شهرستان کرییه (به اویغوری: كېرىيە ناھىيىسى) و یا شهرستان یوتیان (به چینی: 于田县، به پین‌یین: Yútián Xiàn) یک شهرستان در چین است که در ولایت ختن واقع شده‌است. تاریخچه. بین سال‌های ۱۸۸۳ میلادی و ۱۹۱۳ میلادی، تحت حاکمیت دودمان چینگ، «ولایت ختن» برای اولین بار تاسیس شد. منطقهٔ کرییه در این ولایت قرار داشت. در سال ۱۹۱۳ میلادی، با تاسیس جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲)، این ولایت منحل شده. ۱۲ شهرستان با هم یکی شده و ولایت کاشغر را تاسیس کردند. ۴ تا از این ۱۲شهرستان، شامل اراضی تشکیل دهندهٔ ولایت ختن امروزی هستند، منجمله
اراضی تشکیل دهندهٔ ولایت ختن امروزی هستند، منجمله شهرستان کرییه. در سال ۱۹۲۰ میلادی، ولایت ختن، شامل ۶ شهرستان ختن، کرییه، گوما، لوپ، قره‌قاش، و کارگیلیک تاسیس شد. در سال ۱۹۲۹ میلادی، با جدا شدن از شهرستان کرییه، شهرستان چیرا در ولایت ختن تاسیس شد. در سالهای ۱۹۳۳ و ۱۹۳۴ میلادی، در منطقهٔ کاشغر که در آن زمان شامل ولایت خودمختار قزل‌سو قرقیز نیز می‌شد، در طی شورشی علیه حکومت استانی وفادار به جمهوری چین، کشور جدیدی به طول دو سال با نام جمهوری اسلامی ترکستان شرقی اعلام شده بود. در منطقهٔ ختن نیز، کشوری با نام
اعلام شده بود. در منطقهٔ ختن نیز، کشوری با نام «امارت اسلامی ختن» اعلام شد. بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ میلادی، منطقهٔ ختن تحت سلطهٔ جنگ‌سالاران هوئی (مسلمانان چینی‌تبار) بود، در حکومتی که اصطلاحا با نام «دونگانستان» از آن یاد می شود. (در منابع روسی، هوئی‌ها را دونگان می نامند) در سال ۱۹۴۵ میلادی، با جدا شدن از شهرستان کرییه، شهرستان نییه در ولایت ختن تاسیس شد. بین سالهای ۱۹۵۴ و ۱۹۵۶ میلادی، «ولایت خودمختار جنوب سین‌کیانگ» (مشابه ولایت خودمختار ایلی قزاق) با تحت مدیریت داشتن ولایات کاشغر، یارکند، آق‌سو، ختن،
مدیریت داشتن ولایات کاشغر، یارکند، آق‌سو، ختن، و ولایت خودمختار قزل‌سو قرقیز ایجاد شد. در فوریه سال ۲۰۱۶، با جدایی از اراضی تحت مدیریت شهرستان‌های قره‌قاش، گوما، و چیرا، شهر قروم‌قاش/کونیو به عنوان شهر وابسته به بینگتوان و «شهر تابع مستقیم منطقه خودمختار» تاسیس شده، از تابعیت ولایت ختن در آمده، و مستقیما در تابعیت اداری منطقه خودمختار سین‌کیانگ قرار گرفت. در ژانویه سال ۲۰۱۸، اراضی جدیدی از شهرستان کرییه جدا شده و ضمیمهٔ شهر قروم‌قاش شدند. در دسامبر سال ۲۰۱۹، اراضی جدیدی به مساحت ۱۰۳۹ کیلومتر مربع از
۲۰۱۹، اراضی جدیدی به مساحت ۱۰۳۹ کیلومتر مربع از شهرستان‌های قره‌قاش، گوما، چیرا، و کرییه جدا شده و ضمیمهٔ شهر قروم‌قاش شدند. تقسیمات اداری. شهرستان کرییه متشکل از ۲ شهرک و ۱۳ قصبه است. دریابویی. روستای دَریابویی یکی از دورافتاده‌ترین و منحصربه‌فردترین سکونتگاه‌های انسانی در بیابان تکله‌مکان در منطقه خودمختار سین‌کیانگ چین است. این روستا در امتداد رودخانه کریا قرار دارد که از کوه‌های کونلون سرچشمه می‌گیرد و به‌عنوان تنها منبع آب در این منطقه خشک شناخته می‌شود. واژه دریا در نام این روستا همان واژه فارسی دریا
واژه دریا در نام این روستا همان واژه فارسی دریا است که در فارسی آسیای میانه معنای رود می‌دهد و زبان اویغوری هم همین واژه را وام گرفته است. دریابویی در گذشته در عمق بیش از ۲۰۰ کیلومتری بیابان تکله‌مکان واقع شده بود و به‌دلیل انزوای جغرافیایی، ساکنان آن سبک زندگی سنتی و فرهنگ بومی خود را حفظ کرده بودند. برخی معتقدند که ساکنان این روستا از نوادگان پادشاهی باستانی لولان هستند که برای فرار از جنگ‌ها به این منطقه پناه آورده‌اند. تا پیش از سال ۲۰۱۹، دسترسی به دریابویی بسیار دشوار بود؛ به‌طوری‌که ساکنان برای رسیدن
بسیار دشوار بود؛ به‌طوری‌که ساکنان برای رسیدن به نزدیک‌ترین شهر باید ۲۰ روز با الاغ سفر می‌کردند. کمبود امکانات اولیه مانند برق، آب آشامیدنی، خدمات درمانی و آموزشی از چالش‌های اصلی زندگی در این روستا بود. در سال ۲۰۱۹، با حمایت دولت چین، ساکنان دریابویی به منطقه‌ای نزدیک‌تر به شهر یوتیان منتقل شدند. در محل جدید، امکاناتی مانند خانه‌های مدرن با آب و برق، مدرسه، کلینیک و فروشگاه‌های محلی فراهم شده است. همچنین، تعاونی‌های کشاورزی و دامداری و گردشگری بیابانی به‌عنوان منابع درآمد جدید برای ساکنان ایجاد شده‌اند.
منابع درآمد جدید برای ساکنان ایجاد شده‌اند. روستای قدیمی دریابویی به‌عنوان یک جاذبه گردشگری حفظ شده است. برخی از ساکنان برای پذیرایی از گردشگران و دامداری به روستای قدیمی بازگشته‌اند. فعالیت‌هایی مانند کاشت گیاهان دارویی بیابانی و ارائه اقامتگاه‌های بومی برای گردشگران از جمله اقدامات انجام‌شده در این منطقه است.
امپراتوری بیزانس که با نام‌های امپراتوری روم شرقی و بیزانتیوم نیز شناخته می‌شود، ادامهٔ امپراتوری روم در سمت شرق یا همان استان‌های شرقی آن در اواخر دوران باستان و قرون وسطی بود، زمانی که قسطنطنیه (استانبول امروزی) پایتخت این امپراتوری به حساب می‌آمد. هر دو اصطلاح «امپراتوری بیزانس» و «امپراتوری روم شرقی»، اصطلاحاتی تاریخ‌نگارانه هستند که پس از دوران حکومت آن‌ها توسط تاریخ‌نگاران وضع شد؛ شهروندان این امپراتوری آن را امپراتوری روم یا رومانیا () می‌خواندند و خودشان را «رومی» می‌دانستند. سال ۳۹۵ میلادی
و خودشان را «رومی» می‌دانستند. سال ۳۹۵ میلادی امپراتوری روم به دو بخش شرقی و غربی تقسیم شد و بخش غربی در سال ۴۷۶ میلادی فروپاشید. امپراتوری بیزانس از سقوط امپراتوری روم غربی در امان ماند و در زمان ژوستینین یکم بخشی از سرزمین‌های پیشین روم غربی را هم ضمیمهٔ خود کرد و به‌مدت هزار سال به حیات خود ادامه داد تا اینکه در سال ۱۴۵۳ میلادی توسط امپراتوری عثمانی ساقط شد. این امپراتوری با قرار گرفتن در یک موقعیت راهبردی در آسیای صغیر و جنوب بالکان در محاصره دشمنان بالقوه و بالفعل، تاریخ بلند خود را تقریباً همواره در
و بالفعل، تاریخ بلند خود را تقریباً همواره در جنگ با همسایگان کم‌وبیش قدرتمند خود از شاهنشاهی ساسانی و حاکمیت‌های مختلف اسلامی در شرق گرفته تا اسلاوها، بلغارها، صرب‌ها و مجارها در شمال و غرب، گذراند. کنستانتین یکم (پ. ۳۲۴–۳۳۷ میلادی) امپراتوری را سازمان‌دهی مجدد کرد، قسطنطنیه را به‌عنوان پایتخت برگزید و مسیحیت را به‌رسمیت شناخت. در دورهٔ تئودئوس یکم (پ. ۳۷۹–۳۹۵ میلادی) مسیحیت به دین رسمی امپراتوری تبدیل و پرستش دیگر ادیان ممنوع شد. سرانجام، در دورهٔ امپراتوری هراکلیوس (۶۱۰–۶۴۱ میلادی) نیروهای مسلح و
هراکلیوس (۶۱۰–۶۴۱ میلادی) نیروهای مسلح و دیوانسالاری امپراتوری بازسازی شد و زبان یونانی به‌جای زبان لاتین، به‌عنوان زبان رسمی امپراتوری مورد استفاده قرار گرفت. گرچه دولت روم تداوم یافت و سنت‌های آن حفظ شد اما تاریخ‌نگاران این امپراتوری را از روم باستان متمایز می‌دانند زیرا امپراتوری بیزانس در قسطنطنیه مرکزیت و فرهنگ یونانی داشت و کلیسای ارتدکس شرقی نماد بارز آن بود. مرزهای امپراتوری بیزانس به‌طور قابل‌توجهی فراتر از مرزهای اولیهٔ آن توسعه یافت، همان‌طور که طی چند دوره، زوال و بهبودی آن ادامه یافت. در دورهٔ
چند دوره، زوال و بهبودی آن ادامه یافت. در دورهٔ امپراتوری ژوستینین یکم (پ. ۵۲۷–۵۶۵ میلادی)، امپراتوری به بزرگ‌ترین وسعت خود پس از فتح مجدد سرزمین‌های تاریخی روم غربی رسید که به‌مدت دو سده توانست مدیترانه از جمله شمال آفریقا، ایتالیا و خود شهر رم را تحت حکومت خود نگه دارد. در دورهٔ امپراتوری موریس (پ. ۵۸۲–۶۰۲ میلادی) مرز شرقی امپراتوری گسترش یافت و مرزهای شمالی تثبیت شدند. با این حال، ترور او باعث آغاز جنگ ایران و بیزانس در سال‌های ۶۲۸ میلادی تا ۶۰۲ میلادی گردید، که در پی آن منابع امپراتوری از بین رفتند و