payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هئو هوانگ‌اوک، همسر پادشاه سورو، نخستین پادشاه گئومگوان گایا بود. هوانگ‌اوک همچنین نخستین ملکه گئومگوان گایا بود. او و پادشاه سورو در ۴۸ میلادی با یکدیگر ازدواج کردند و صاحب فرزندی به نام گئودئونگ وانگ (گئودئونگ گئومگوان گایا) شدند.
گئودئونگ گایا، همچنین گئودئونگ وانگ، دومین پادشاه گایا، یک کنفدراسیون از فرماندهی‌هایی در جنوب شبه‌جزیره کره بود. او پسر پادشاه سورو و همسرش ملکه هئوانگوک بود. پس از او پسرش ماپوم گئومگوان گایا بر تخت نشست.
مسجد شیخ نبهان اول قدیمی‌ترین مسجد اهواز به حساب می‌آید. قدمت ساخت این مسجد به اواسط قرن ۱۱ هجری قمری بازمی‌گردد. این بنا در لیست آثار ملی ایران و زیر نظر سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان خوزستان است. یکی از جاذبه‌های جالب مسجد شیخ نبهان اول، بدون مناره بودن آن است. مسجد در زمینی به مساحت ۳۰۹/۳۷ متر مربع، طول ۲۱/۱ متر، عرض ۵/۳۲ متر ارتفاع ۶/۱۵ متر ساخته شده و ۱۶ متر از سطح دریا ارتفاع دارد و در بنای آن از گل رس و آهک استفاده شده است. قدمت. شیخ نبهان اول، حکمران وقت اهواز بنای مسجدی در کوی
شیخ نبهان اول، حکمران وقت اهواز بنای مسجدی در کوی اهواز قدیم فعلی، کنار رودخانه کارون که در حال حاضر به نام مسجد حاج احمد عامری معروف شده‌است را احداث کرد. این مسجد اولین مسجد اهواز است که قدمت بیش از ۳۰۰ سال دارد. موقعیت جغرافیایی. مسجد شیخ نبهان اول در محلهٔ اهواز قدیم یا عامری در ساحل شرقی رود کارون قرار دارد. منطقه عامری یکی از محلات قدیمی شهر اهواز است که هسته اصلی شهر را تشکیل می‌داده و در منطقه اهواز قدیم قرار دارد. خانه‌های قدیمی و نخل‌های بلند و پیر، نمای زیبایی به این محله شرق کارون داده است.
پیر، نمای زیبایی به این محله شرق کارون داده است. «شیخ نبهان عامری» که مردی مذهبی بود و تحصیلات مکتبخانه‌ای داشت. مسجد شیخ نبهان از ۴ دیوار از جنس گل رس و آهک با سقفی حصیری و کفی خاکی تشکیل شده بود و اهالی منطقه پس از وضو گرفتن در رودخانه کارون که آن روزها تا چند متری مسجد می‌رسید، به عبادت می‌پرداختند. پس از شیخ نبهان «حاج عامر عامری» نیز در شهرهای دیگر از جمله رامهرمز چند مسجد بنا کرد. در شبستان مسجد ۶ گنبد- که روی ستون‌هایی به ارتفاع ۹۲ سانتی متر ساخته شده‌اند - وجود دارد. حیاط مسجد دارای طاقچه‌هایی با
- وجود دارد. حیاط مسجد دارای طاقچه‌هایی با قوس هلالی است و قوس ورودی شبستان با گل پخته به صورت آجر و کاشی با رنگ فیروزه ای و مشکی تزئین شده. محراب قوس جناقی و شبستان ۳ ورودی داردکه برای پوشش آن‌ها از تیرهایی با چوب ساج استفاده شده‌است. نازک کاری داخل بنا دوباره سازی شده و تا ارتفاع یک متر و ۲۰ سانتی‌متر از کف سنگ« ازاره »کار شده‌است. همچنین حدود ۵۰ تا ۶۰ سال قبل کف مسجد با موزاییک فرش شده، اما اسکلت کلی بنا سالم مانده‌است. از نظر دوره‌بندی این مسجد به قرون متاخر اسلامی یعنی قرون ۱۰ تا ۱۳ اختصاص دارد. مرمت.
اسلامی یعنی قرون ۱۰ تا ۱۳ اختصاص دارد. مرمت. حاج احمد عامری یکی از نوادگان شیخ نبهان طی دو مرحله در سال های ١٣٣٠ و ١٣٤٧ به دلیل مجاورت با رودخانه کارون و رطوبت بیش از حد مسجد را مرمت و بازسازی کرد و در همان زمان حسینیه ای به نام خودش در کنار مسجد بنا کرد.
مأموریت مشترک انرژی تاریک یا (جی‌دی‌ای‌ام JDEM) یک کاوشگر فضایی پروژهٔ انیشتین بود که برای تمرکز پیرامون بررسی انرژی تاریک برنامه‌ریزی شده‌بود. جی‌دی‌ای‌ام با همکاری بین ناسا و وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا به‌وجود آمده است. در اوت ۲۰۱۰, کمیتهٔ فیزیک و اخترشناسیِ بنیاد ملی علوم مأموریت گستردهٔ تلسکوپ نقشه‌برداری میدان باز فروسرخ یا (دبلیوفیرست WFIRST) را پیشنهاد داد؛ برنامهٔ تغییر نام یافتهٔ پیشنهادهای منحل‌شدهٔ SNAP, Destiny, ADEPT و امگا JDEM، جایگزینی که به عنوان بالاترین اولویت برای توسعه و تکمیل در
که به عنوان بالاترین اولویت برای توسعه و تکمیل در حدود ۲۰۲۰ پیشنهاد شد. این تلسکوپ ۱٫۵ متری با ۱۴۴ مگاپیکسل HgCdTe آرایه سطحی فاصله کانونی، واقع در نقطهٔ لاگرانژی L2 خواهد بود. انتظار می‌رود هزینهٔ انجام این پروژه در حدود ۱٫۶ میلیارد دلار باشد. پیشنهادهای مطرح پیشین. تلسکوپ فضایی انرژی تاریک (Destiny)Dark Energy Space Telescope کاوشگر فضایی ابرنواختر / Supernova/Acceleration Probe (SNAP). جستارهای وابسته. کاوشگر نقشه‌بردار فروسرخ میدان وسیع
"آواز اجساد بی‌گور (به انگلیسی: Sing, Unburied, Sing)" یک رمان سبک داستانی نوشته شده توسط جسمین وارد است که در سال ۲۰۱۷ توسط انتشارات پسران چارلز اسکریبنر منتشر شد. این رمان در مورد پویایی خانواده ای در شهر داستانی ای در منطقه میسیسیپی است. همچنین این رمان، نقدهای بسیار مثبتی را دریافت کرد و توسط نیویورک تایمز به عنوان یکی از ۱۰ بهترین کتاب سال ۲۰۱۷ انتخاب شد. تاریخ انتشار. این کتاب سومین رمان جسمین وارد است که در تاریخ ۵ سپتامبر ۲۰۱۷ توسط انتشارات پسران چارلز اسکریبنر منتشر شد.
گَلووِی () منطقه‌ای در جنوب غربی اسکاتلند است که شامل شایرهای تاریخی ویگ‌تاون‌شیر و کرککادبرایت‌شیر می‌شود. گالوی از غرب و جنوب به دریا و از شمال به تپه‌های گلووی و از شرق به رود نیث محصور می‌شود. مرز بین کرککادبرایت‌شیر و ویگ‌تاون‌شیر با رود کری معین می‌شود. این رود در طول تاریخی تغییر مسیر زیادی داشته و مرزهای این منطقه را دستخوش تغییر کرده. گونه‌ای گاو سیاه بدون شاخ به نام گاو گالووی به نام این منطقه نامگذاری شده‌است.
بوف‌های ماهی‌خوار یا جغدهای ماهی‌خوار سرده‌ای از جغدان چندنیا از تیرهٔ جغدان راستین هستند که در شرق آسیا ،جنوب آسیا و جنوب شرق آسیا (از جمله بخش‌هایی از اندونزی) یافت می‌شوند .گرچه از نظر تاریخی در سردهٔ بوف‌های ماهی‌خوار قرار گرفته بودند، تجزیه‌وتحلیل ژنتیکی نشان داد که بهتر است آن‌ها را‎ در سردهٔ بوف‌ها قرار داد. چهار گونه به طور سنتی در این گروه قرار می‌گیرند:
اولْف کریسترسون (به ؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار سوئدی است که از ۱۸ اکتبر ۲۰۲۲ به عنوان نخست‌وزیر سوئد خدمت می‌کند و از اکتبر سال ۲۰۱۷ رهبر حزب میانه‌رو است. او از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۰ از شهرستان استکهلم و از سال ۲۰۱۴ تا کنون از شهرستان سودرمانلاند نماینده ریکسداگ بوده است. وی در فاصله سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴ وزیر خدمات اجتماعی بود. در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۴، او به عنوان وزیر در سایه مالیه و سخنگوی سیاست اقتصادی حزب میانه‌رو منصوب شد. در ۱ اکتبر ۲۰۱۷ او به عنوان رهبر حزب میانه‌رو انتخاب شد. این حزب تحت رهبری او گشایشی نسبت به
انتخاب شد. این حزب تحت رهبری او گشایشی نسبت به دموکرات‌های سوئد (SD) صورت داده و تا آخر سال ۲۰۲۱، یک ائتلاف دست راستی غیررسمی با آنان و دو حزب راست میانه حزب منحل شده آلیانس شکل داده بود. در انتخابات سراسری ۲۰۲۲ سوئد، این بلوک حزبی در ریکسداگ به اکثریت رسید که منجر به نخست‌وزیر شدن کریسترسون در ۱۷ اکتبر شد.
یک هواکش پنجره یک نوع فن می‌باشد که در داخل قاب یک پنجره تعبیه می‌گردد. هواکش‌های پنجره برای چندین دهه برای حفظ دمای اتاق و تهویه در داخل خانه و محل کار در بخش کوچکی از هزینه‌های تهویه مطبوع مرکزی استفاده می‌شده‌اند. طراحی و عملیات. هواکش‌های پنجره برای قرار گرفتن شدن در پنجره‌های باز طراحی شده‌اند و معمولاً دارای پنل جداشونده برای پوشش کل پنجره می‌باشند. اکثر دستگاه‌ها یا یک هواکش بزرگ یا دو هواکش کوچک نصب شده در کنار هم دارند. اکثر هواکش‌های پنجره دو یا سه سرعت و برخی به صورت برگشت الکتریکی هستند به طوری
سرعت و برخی به صورت برگشت الکتریکی هستند به طوری که کاربر می‌تواند بین حالت ورودی و خروجی سوئیچ کند. تولیدکنندگان قابلیت‌هایی به مدل‌های خود در طول سالها افزوده‌اند. برخی از هواکش‌ها شامل ترموستات هستند که به نوبه خود فن خاموش اگر حرارت هوا قطره به یک نقطه خاص یا قابل تنظیم دریچه برای هدایت جریان هوا در یک جهت خاص است. هواکش‌های دیگر قابلیت‌های پیچیده الکترونیکی مانند کنترل از راه دور، به صورت خودکار خاموش کردن تایمرو دیمر-مانند متغیر-کنترل سرعت موتور. اکثر هواکش‌های پنجره ای امروزه از پلاستیک ساخته
اکثر هواکش‌های پنجره ای امروزه از پلاستیک ساخته شده‌است. بسیاری از هواکش‌های قدیمی تر بیشتر از فلز از جامدات ساخته شده‌اند. هواکش‌های پنجره ای قدرتمندتر می‌تواند برای گردش هوا در سراسر خانه به عنوان یک کل خانه فن بکار گرفته شود.
روز آخر ژوئن یک بازی ویدئویی به سبک ماجراجویی و معمایی است که به دست کمپانی Ovosonico ساخته و games 555 آن را پخش کرده است. این بازی در اوت ۲۰۱۷ برای ویندوز و پلی‌استیشن ۴ انتشار یافت و مورد توجه مطلوب نقدکنندگان قرار گرفت.
مجتمع پردازش و بازیافت زباله آرادکوه از تأسیسات دفع و بازیافت پسماندهای شهر تهران است که در بخش کهریزک شهرستان ری استان تهران واقع شده‌است. مجتمع آرادکوه در کیلومتر ۲۳ جاده قدیم تهران-قم و در جنوب کهریزک واقع شده‌است. این مرکز روزانه به‌طور متوسط ۸۰۰۰ تن انواع پسماندهای مختلف از منابع مختلف تولید همچون مناطق ۲۲ گانه، شهرک و شهرهای اطراف، مراکز بهداشتی و درمانی، لجن و سرشاخه و … جهت امحا و دفع به این مرکز ارسال می‌شود. تأسیسات مختلفی در خصوص دفع و بازیافت پسماندهای شهر تهران در این مجتمع مشغول به فعالیت
پسماندهای شهر تهران در این مجتمع مشغول به فعالیت هستند که از آن جمله می‌توان به واحدهای پردازش، سایت هوادهی تولید کمپوست، واحدهای پالایش کمپوست، سامانه ریجکت‌سوز و واحد تصفیه‌خانه شیرآبه اشاره کرد. از مرکز بازیافت زباله آرادکوه به عنوان یکی از معضلات ترافیکی کهریزک یاد کرده‌اند. افزایش ظرفیت این سایت دفع زباله و همین‌طور حجم بالای زباله‌های ارسالی به آرادکوه موجب بروز مشکلات زیست‌محیطی بسیاری برای شهر تهران و محیط اطراف آن شده‌است. اثرات منفی بر محیط زیست. علی‌رغم اتمام ظرفیت آرادکوه و وجود مشکلات عدیده
علی‌رغم اتمام ظرفیت آرادکوه و وجود مشکلات عدیده برای پذیرش زباله‌های بیشتر روزانه سی هزار تن زباله به این سایت منتقل می‌شود، ارتفاع برخی از کوه‌های زباله در این سایت به شصت متر می‌رسد. این مسئله موجب بروز مشکلات بسیاری برای محیط زیست شهر تهران شده‌است. ارتباط با بوی نامطبوع تهران. برخی گزارش‌ها حکایت از این داشته که منشأ بوی نامطبوع تهران این سایت دفع زباله است یا دست کم در تولید این بو که از سال ۱۳۹۷ و ۹۸ مکرراً در سطح شهر احساس می‌شده نقش دارد. رئیس اداره محیط زیست شهرستان ری در سال ۹۸ اظهار کرد که حین
محیط زیست شهرستان ری در سال ۹۸ اظهار کرد که حین هوادهی پشته‌های کمپوست -که بوی نامطبوعی ایجاد می‌کند- هوا در حالت سکون بوده و باد نمی‌وزید و بابت همین بوی فوق دفع نشده و به تهران و شهر ری رسیده‌است.
ماپوم گئومگوان گایا (درگذشته ۲۹۱ میلادی)، سومین پادشاه گئومگوان گایا (یکی از ایالات کنفدراسیون گایا) و پسر دومین پادشاه آن، گئودئونگ و همسرش ملکه موجونگ بود. او در سال ۲۵۹ جانشین پدرش گئودئونگ شد و پس از ماپوم پسرش گئوجیلمی به پادشاهی رسید. او نیز مانند دیگر پادشاهان دودمان سلطنتی گئومگوان، نام خانوادگی کیم را داشت. مادر او ملکه موجونگ بود. ماپوم با ملکه هوگو که نوهٔ جو گوانگ (یک مقام بلندپایه) بود ازدواج کرد.
برج سن-ژاک () یادمانی است واقع در منطقه چهارم پاریس، خیابان دو ریولی، خیابان نیکلاس فلامل. این برج ۵۲ متری در سبک گوتیک شعله‌سان، تنها باقی‌مانده کلیسای سده شانزدهمی سن-ژاک لا بوچری (سنت جیمز قصاب‌ها) است که در ۱۷۹۷ و طی انقلاب فرانسه ویران شد و تنها برج آن باقی ماند. تزئینات و معماری باشکوه این برج، تمول اهالی محله له‌ال که قصاب بودند را نشان می‌دهد. این کلیسا از ۱۵۰۹ تا ۱۵۲۳ میلادی، در دوره فرانسوای اول و برای گرامیداشت یعقوب بزرگ‌تر ساخته شده‌است. این اثر در ۱۹۹۸ در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
حدود ۱۰٫۰۰۰ سال پیش یکجانشینی، و به‌تَبَعِ آن معماری، از شام و میانرودان به آنچه امروزه ایران است گسترش یافت. جغرافیای ناهموار ایران سبب شد سکونت‌گاه‌های این سرزمین متفاوت از دشت‌های شام و میانرودان شکل بگیرند. نخستین این سکونت‌گاه‌ها را مردمان عصر حجر در جلگهٔ خوزستان برپا داشتند که قدیمی‌ترین نمونهٔ کاوش‌شده‌شان در ایران علی‌کُش است که در حدود ۹٫۰۰۰ سال پیش از خانه‌هایی تک‌اتاقی ساخته شده. باوجوداین، عمدهٔ دانسته‌های ما در مورد معماری سکونت‌گاه‌های ایران پیش از ابداع سفال از دره‌ها و دشت‌های اطراف زاگرس
پیش از ابداع سفال از دره‌ها و دشت‌های اطراف زاگرس مرکزی می‌آید. یکی ازین سکونت‌گاه‌ها گنج‌دره است که نوآوری‌های معماری در آن سبب شده بود به نسبت ساخت‌وسازهای معاصر دیوارهایی نازک‌تر داشته باشد. در شمال غربی ایران ساکنانِ حاجی‌فیروز خانه‌هایشان را به دو بخش، یکی برای نشستن و دیگری برای کار، تقسیم می‌کردند و در جنوب شرقی، ساکنانِ تل ابلیس فضایی با کاربرد آیینی ساخته بوده‌اند. به‌سبب خشکی و ناملایمات جغرافیایی فلات مرکزی ایران، تا پیش از ابداع سفال در این منطقه استقرارهای چندانی صورت نگرفت. تنها سکونت‌گاه
استقرارهای چندانی صورت نگرفت. تنها سکونت‌گاه شناخته‌شدهٔ منطقه از این دوران تپهٔ غربیِ سنگ چخماق است. تپهٔ شرقیِ سنگ چخماق هزار سال پس از تپهٔ غربی و پس از ابداع سفال ساخته شده و گذار از فرهنگ بدون سفال به فرهنگ با سفال را در آن می‌توان دید که مدلل بر دورهٔ تحول مهمی در مسیر تکامل مدنیت است. سکونت‌گاه معرف جوامع نوسنگی با سفال در فلات مرکزی ایران تپهٔ زاغه است. در تپهٔ زاغه خانه‌ها به تناسب نوع فعالیت اقتصادی (کشاورزی یا دامداری) ساخته شده‌اند و به‌نظر می‌رسد نوعی نظام طبقاتی شکل گرفته بوده. همچنین در این
نوعی نظام طبقاتی شکل گرفته بوده. همچنین در این دوران در تپهٔ شمالی سیلک برای ساخت اتاق‌های راست‌گوشه از خشت قالبی استفاده شده که تحول مهمی در معماری به‌شمار می‌رود. در حدود ۵٫۴۰۰–۵٫۳۰۰ سال پیش (در عصر برنز) شهرهایی بازرگانی در ایران برآمدند که احتمالاً در شبکهٔ فرهنگی مشترکی با هم پیوند داشته‌اند. شوشِ پیشاایلامی از مهم‌ترین این شهرها در جنوب غربی ایران بوده که امروزه اثری از آن نمانده. دور شهرهای ملیان و انشان دیوار حصار دفاعی کشیده بودند و فرمانروایی ایلامی نیز کاخ و آرامگاهی در هفت‌تپه ساخته بوده‌است.
نیز کاخ و آرامگاهی در هفت‌تپه ساخته بوده‌است. در این دوران در تپه یحیی در جنوب شرقی ایران ساختمانی بزرگ برای بازرگانان غیربومی ساخته شده بوده و در همین منطقه شهر سوخته بافتی پیچیده داشته که به حوزه‌های کارکردی مختلف تقسیم شده بوده‌است. در گودین‌تپه در زاگرس مرکزی معابر شهری کوچکی ساخته شده بوده‌اند که برخی ارابه‌رو بوده و در دو طرف آن‌ها مغازه یا کارگاه‌هایی قرار داشته. در عصر برنز در تپهٔ جنوبی سیلک در فلات مرکزی ایران محله‌هایی با خانه‌های مسکونی و کوچه‌هایی در اطراف خانه‌ها ایجاد شده که با خانه‌های
در اطراف خانه‌ها ایجاد شده که با خانه‌های روستایی امروزی اطراف کاشان سنخیّت دارد. در همین دوران یک سوم فضاهای شهری تپه حصار به فعالیت‌های تولیدی اختصاص داشته و ظاهراً مردمان آن ثروتی قابل توجه اندوخته بوده‌اند. در فلات شمالی ایران هم در تورنگ تپه سازهٔ خشتی بزرگی ساخته شده بوده که با زیگورات بزرگ اور-نامو هماوردی می‌کرده. در عصر برنز، شمال غربی ایران حوزه‌ای فرهنگی تشکیل می‌داده که از بقیهٔ ایران متمایز بوده‌است. در شمال دریاچهٔ ارومیه سکونت‌گاه‌ها به الگوی تثبیت‌شده آناتولی و قفقاز جنوبی نزدیکند. از
الگوی تثبیت‌شده آناتولی و قفقاز جنوبی نزدیکند. از سکونت‌گاه‌های جنوب دریاچهٔ ارومیه به علت کاوش‌های محدود الگویی در دست نیست. در اواخر عصر برنز شهرهای ایران به‌تدریج دچار زوال شدند. سه-چهار قرن بعدتر نخستین مردمان آریایی به ایران وارد آمدند و سبب تغییراتی فرهنگی شدند که مبدأ عصر آهن در ایران است. در این زمان در حسنلو در شمال غربی ایران ساختمان‌هایی عظیم ساخته شد که نشان از حضور طبقهٔ اربابی قدرتمندی دارد. تالارهای ستون‌دار در این ساختمان‌ها اولین نمونهٔ شناخته‌شدهٔ این گونهٔ ساختمانی در ایران است. که بعدها
این گونهٔ ساختمانی در ایران است. که بعدها در تالارهای تپهٔ شرقی باباجان در زاگرس مرکزی و در معماری هخامنشی پژواک شد. اثر برجستهٔ عصر آهن در جنوب غربی ایران چغازنبیل است که در آن دوران مهم‌ترین مرکز مذهبی مردمان ایلامی بوده و از شاخص‌ترین زیگورات‌های جهان باستان به‌شمار می‌رود. در این دوران در تپهٔ جنوبی سیلک نیز دور دیگری از سکونت آغاز شد که مهم‌ترین اثر معماریش قلعه‌ای است که روی صفه ساخته شده بود. این فن ساخت‌وساز نیز بعدها به یکی از مشخصه‌های معماری مادها و هخامنشیان تبدیل شد. عصر حجر. مبدأ یکجانشینی،
و هخامنشیان تبدیل شد. عصر حجر. مبدأ یکجانشینی، انقلاب نوسنگی است که حدود ۱۱٫۰۰۰ سال پیش در سرزمین شام شروع شد و در جریان آن جوامعی که پیش از آن شکارچی-گردآورنده بودند روی به «اهلی کردن» گیاهان و حیوانات (کشاورزی و دامداری) آوردند و تغییر محل زیستشان از محیط طبیعی به «محیط مصنوع معمارانه» موجب پدید آمدن روشی بکر از زندگی شد. حدود ۱٫۰۰۰ سال طول کشید تا این وقایع به ایران گسترش یابد. شواهد کنونی حاکی از آن است که کشاورزی از سرچشمه‌اش در کرانهٔ شرقی مدیترانه به میانرودان صادر شده و با گذر از عرض ایران به سوی
میانرودان صادر شده و با گذر از عرض ایران به سوی آسیای مرکزی گسترش یافته. از آنجا که بین جغرافیای فلات ایران و دشت‌های میانرودان و شام تفاوت‌های فاحشی هست، سکونت‌گاه‌های نوسنگی ایران با دیگر سکونت‌گاه‌های نوسنگی خاور نزدیک هماهنگ نیستند. توپوگرافی ناهموار غرب ایران، کمبود زمین قابل کشت، و همچنین گستردگی استفاده از کشت دیمی باعث شد جمعیّت ایران از میانرودان کوچک‌تر و پراکنده‌تر بماند؛ در نتیجه ساختار جوامع نوسنگیِ میانرودان پیچیده‌تر و بزرگ‌تر از جوامع ایران (که غالباً شکل «واحد خانوادگی» داشتند) بود.
ایران (که غالباً شکل «واحد خانوادگی» داشتند) بود. سکونت‌گاه‌های نوسنگی فلات ایران غالباً در مجاورت منابع آب و زمین‌های حاصلخیز ساخته می‌شدند. هر سکونت‌گاه بین ۵۰ و ۱۰۰ نفر جمعیّت داشت و شامل خانه‌هایی از خشت خام، چادر، یا کپر و همچنین آغل‌هایی برای نگهداری احشام می‌شد. شکل این خانه‌ها و نحوهٔ به هم پیوستن آن‌ها برای تشکیل سکونت‌گاه‌های کوچک، الگوی روستاهای منطقه تا به‌امروز بوده‌است. به‌نظر می‌رسد در این جوامع سلسله مراتب و اختلاف طبقاتی آشکاری وجود نداشته، چرا که نشانی از سازه‌های خاص با کارکرد یادمانی
چرا که نشانی از سازه‌های خاص با کارکرد یادمانی نیست. تدفین مردگان در زیر کفِ خانه‌ها، در زیر فضای باز سکونت‌گاه، و گاه در داخل خانه‌ای رهاشده انجام می‌شد. باستان‌شناسان سکونت‌گاه‌های دوران نوسنگی را به دو گروه کلی «نوسنگی پیش‌ازسفال» و «نوسنگی با سفال» تقسیم می‌کنند. ایشان همچنین قائل به وجود دوران گذاری بین دوران نوسنگی و عصر برنز هستند که به «دوران مس‌سنگی» موسوم است. جنوب غربی ایران. به گفتهٔ فرانک هول، شروع استقرارهای نوسنگی در فلات ایران را باید در جلگهٔ پست خوزستان و محوطه‌هایی مانند تپهٔ علی‌کُش،
پست خوزستان و محوطه‌هایی مانند تپهٔ علی‌کُش، چغابنوت، و چغاگلان دانست. اولین سکونت‌گاه در ایران در حدود ۹٫۰۰۰ سال پیش به‌شکل خانه‌هایی تک‌اتاقه در علی‌کُش (در فاز معروف به بُزمُردهٔ آن) ساخته شده‌اند که دیوارهایی به ضخامت ۲۵ تا ۴۵ سانتی‌متر از خشت‌هایی به ابعاد ۲۵ ۱۵ ۱۰ سانتی‌متر داشته‌اند. احتمالاً هر خانه اجاقی داشته که در محوطهٔ خانه تعبیه می‌شده. چغابنوت هم در دوران نوسنگی پیش‌ازسفال و اوایل دوران نوسنگی باسفال مسکون بوده. در بازمانده‌های دوران نوسنگی پیش‌ازسفال مجموعه‌ای از اجاق‌ها یا گودال‌های آتش
پیش‌ازسفال مجموعه‌ای از اجاق‌ها یا گودال‌های آتش کاوش شده ولی خانه‌ای از این دوران یافت نشده. از سکونت‌گاه باسفال (معروف به فاز ۰) خانه‌های خشتی کوچکی بازمانده‌است. چغابنوت از معدود محوطه‌های نوسنگی‌ای است که پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران کاوش شده. از دیگر سکونت‌گاه‌های منطقه باید به «تپه تولایی» اشاره کرد که قدمتش به اوایل عصر نوسنگی با سفال می‌رسد و به عنوان چراگاه فصلی مردمانی عشایری به‌کار می‌رفته که در سازه‌هایی چادرمانند می‌زیسته‌اند و در جای دیگری از جلگهٔ نیمه‌خشک خوزستان به‌طور محدود کشاورزی
از جلگهٔ نیمه‌خشک خوزستان به‌طور محدود کشاورزی می‌کرده‌اند. یافته‌ها در تپهٔ تولایی شامل دیوارهای بیرونی و سکوهای داخلی سازه‌ای می‌شود که مشابه انبارهایی است که عشایر امروزی منطقه برای ذخیرهٔ دارایی‌هایشان بالاتر از سطح زمین استفاده می‌کنند. از سکونت‌گاه‌های دورهٔ مس‌سنگی در منطقه نیز باید از چغاسفید یادکرد. در دشت داخلی فارس نیز در دوران نوسنگی پیش‌ازسفال سکونت‌گاه‌هایی در تل مشکی و تل جری تشکیل شد که به‌علت عدم وجود معماری قابل‌توجه می‌توان گفت سرپناه فصلی عشایرِ رمه‌گردان (نیمه‌یکجانشین) بوده‌اند. در تل
عشایرِ رمه‌گردان (نیمه‌یکجانشین) بوده‌اند. در تل باکون در مرودشت هم ۶٫۵۰۰ سال پیش سکونت‌گاهی تشکیل شد که تا ۵٫۴۰۰ سال پیش مسکون بوده. در این سکونت‌گاه تعدادی خانه با دیوارهایی از خشت و کاه باقی مانده. روی بعضی از این دیوارها به‌شکل نوارهای رنگی موازی تزئیناتی انجام شده. سقف‌ها احتمالاً از تیر، حصیر، و گل ساخته می‌شده‌است. بین هر چند منزل فضایی باز هست که بناها به آن مرتبط بوده‌اند. ۱۲ انباری نیز در مجموعه کاوش شده که نشان‌دهندهٔ نقش تجاری آن در منطقه است. در این سکونت‌گاه شواهدی از وجود فن مدیریت شهری در
در این سکونت‌گاه شواهدی از وجود فن مدیریت شهری در یک جامعهٔ پیش‌ازتاریخ به چشم می‌خورد. زاگرس مرکزی. بیشتر دانش ما در مورد معماری دوران نوسنگی پیش‌ازسفال در ایران از دره‌ها و دشت‌های اطراف زاگرس مرکزی می‌آید. مهمترین محوطهٔ نوسنگی در این منطقه تپهٔ کوچک گنج‌دره در هفت کیلومتری هرسین است. به‌نظر می‌رسد گنج‌دره کمپ فصلی عشایر رمه‌گردان (نیمه‌یکجانشین) بوده. محوطه شامل اتاق‌های کوچک خشتی بوده که کاربردهای اقامتی، ذخیره‌سازی غلات، و آیینی و نمادی در آن‌ها با هم آمیخته بوده‌اند. از مشخصات تعجب‌آور گنج‌دره،
هم آمیخته بوده‌اند. از مشخصات تعجب‌آور گنج‌دره، ضخامت اندک دیوارها (۳۰ تا ۴۰ سانتی‌متر) در مقایسه با سکونت‌گاه‌های دیگر دوران نوسنگی است. برای برپایی این دیوارها از شمعهای داخلی و خارجی استفاده شده. به گفتهٔ فیلیپ ای.ال. اسمیت گنج‌دره از قدیمترین موارد استفاده از شمع و نیم‌ستون در خاور نزدیک و احتمالاً نخستین نمونه‌ای است که در آن شمعِ شالوده از خشت و گل ساخته شده نه از سنگ. در کل با وجود فراوانی سنگ در محوطه، از این مصالح استفاده چندانی نشده‌است. به نظر می‌رسد که راه ورود به بناها از بام بوده باشد. از
می‌رسد که راه ورود به بناها از بام بوده باشد. از اوایل هزارهٔ هفتم پیش‌ازمیلاد سکونت‌گاهی در تپه عبدالحسین تشکیل شد که آن هم کمپ فصلی عشایر رمه‌گردان بوده. قدیمی‌ترین لایه‌های تپهٔ عبدالحسین شامل مجموعه‌ای است از اجاق‌ها، مربوط به دورهٔ پیش‌ازسفال، و لایه‌های بعدی، از دورهٔ با سفال، دیوارهای خشتی دارد. به‌نظر می‌رسد بین این دوره‌های سکونت، عبدالحسین برای چندهزار سال رها شده بوده باشد. سکونت‌گاه کوچکِ تپه گوران در ۶۵ کیلومتری جنوب کرمانشاه هم از دیگر مراکز سکونت در این منطقه است و در آن مجموعه‌ای از روستاها
در این منطقه است و در آن مجموعه‌ای از روستاها از دوران نوسنگی پیش‌ازسفال تا مراحل اولیه نوسنگی باسفال مسکون بوده. ساکنان اولیه ممکن است عشایر رمه‌گردانی بوده باشند که در زمستان در کلبه‌هایی از چوب و شاخه‌های نازک درختان می‌زیسته‌اند. این کلبه‌ها شامل دو یا سه اتاق راست‌گوش بوده‌اند. حدود ۸٬۲۰۰ سال پیش، این روستا به سکونت‌گاهی دائمی با خانه‌هایی با دیوارهای خشتی و سفال تبدیل شد که روی شالوده‌ای سنگی قرار داشتند. تپهٔ سراب در شمال کرمانشاه نیز از دیگر سکونت‌گاه‌های نوسنگی پیش‌ازسفال منطقه بوده که به‌سبب نبود
نوسنگی پیش‌ازسفال منطقه بوده که به‌سبب نبود خانه و ابزار کشاورزی و کشف مقادیر زیادی استخوان گوسفند و بز، می‌توان گفت کمپ فصلی عشایر رمه‌گردان بوده. در کاوش‌ها در سراب نشانه‌های از دیوارهای خشتی و سفال نیز پیدا شده و به‌نظر می‌رسد بعدها سکونت‌گاهی دائمی هم در سراب بوده. شمال غربی ایران. کشاورزی و دامپروری دیرتر از زاگرس مرکزی به شمال غربی ایران رسید. محوطهٔ کلیدی دوران نوسنگی در این منطقه تپه حاجی فیروز است که با در میانرودان همزمان بوده. در کل ۱۸ بنای چهارضلعی، هر یک به مساحت بین ۲۷ تا ۳۸ مترمربع، در حاجی
هر یک به مساحت بین ۲۷ تا ۳۸ مترمربع، در حاجی فیروز یافت شده. تیغه‌ای کوتاه این خانه‌ها را به دو بخش تقسیم می‌کرده که یکی برای نشستن و دیگری برای کار و فعالیت به کار می‌رفته. دیوارها از خشت‌های نامنظم به ضخامت ۴۰ سانتی‌متر ساخته شده‌اند و در ضلع شرقی ساختمان‌ها (جهت وزش بادِ غالب)، دیواره‌ای کوتاه و بدون سقف قرار دارد. جهت درهای ورودی نیز برای دوری از باد غربی به سمت شرق بوده‌است. سقف بناهای حاجی فیروز احتمالاً مسطح بوده. مانند دیگر محوطه‌های معاصر در ایران، حاجی فیروز روستایی کوچک با خانه‌های تک‌خانواده‌ای
حاجی فیروز روستایی کوچک با خانه‌های تک‌خانواده‌ای بوده و ساکنان آن مردگانشان را در زیر کف همان خانه‌ها دفن می‌کرده‌اند. به‌نظر می‌رسد پس از رها شدن حاجی‌فیروز، برای هزار سال در منطقه سکونت‌گاه دائمی دیگری تشکیل نشده باشد. جنوب شرقی ایران. مهمترین سکونت‌گاه بازمانده از عصر نوسنگی در جنوب شرقی ایران تل ابلیس در درهٔ مشیز کرمان است که در حدود ۶٫۴۰۰ تا ۶٫۲۰۰ سال پیش (اواخر نوسنگی با سفال و اوایل مس‌سنگی) مسکون بوده. در این سکونت‌گاه مجموعه‌ای از اتاق‌های مستطیل‌شکل در ابعاد و اندازه‌های مختلف، تعدادی راهرو،
در ابعاد و اندازه‌های مختلف، تعدادی راهرو، حیاط، و کوچه یافت شده‌است. دیوارها از خشت خام بودند و حدود ۴۰ سانتی‌متری ضخامت داشته‌اند و روی آن‌ها با ۱ تا ۲ سانتی‌متر گل اندود شده بوده. زیر خشت‌ها با اثر انگشت برای اتصال بهتر با ملات کمی فرورفته است. در دو طرف دیوارها با فواصل تقریباً منظم پشت‌بندهایی قرار گرفته و کف‌ها یک لایه زیرسازی شده و با حصیر پوشانده شده بوده‌اند. در کف اتاق‌های تیرهای چوبی سوخته یافت شده که احتمالاً تیرهای سقف بوده‌اند. سقف‌ها احتمالاً کمی شیب‌دار بوده‌اند. در داخل اتاق‌آسیاب، مخزن
کمی شیب‌دار بوده‌اند. در داخل اتاق‌آسیاب، مخزن آسیاب، آتشدان و اجاق (۱۰ سانتی‌متر پایین‌تر از کف)، و عناصر گلی با عملکرد نامعلوم دیده می‌شود. یک اتاق منفرد، یا سرداب، که به باور باستان‌شناسان کارکرد مذهبی داشته، گوشه‌هایی گرد و سقف گنبدی‌شکل دارد که یک ورودی آن با خشت مسدود شده و اسکلت یک مرد و یک گلدان در کف آن یافت شده. فلات مرکزی ایران. به‌سبب خشکی و ناملایمات جغرافیایی فلات مرکزی ایران، در دوران نوسنگی بدون سفال سکونت‌گاه‌های چندانی در این منطقه تشکیل نشد. تنها سکونت‌گاه شناخته‌شده از دوران نوسنگی بدون
تنها سکونت‌گاه شناخته‌شده از دوران نوسنگی بدون سفال در شرق زاگرس فازهای اولیهٔ تپه‌های سنگ‌چخماق در ۸ کیلومتری شمال شهر شاهرود است. سنگ‌چخماق از دو تپه تشکیل شده که هر کدام دارای ۵ فاز استقراری بوده‌اند. در تپه غربی تعدادی پشته و همچنین بقایای بناهایی به شکل مستطیل هر کدام شامل سه اتاق پیدا شده که کاربرد مسکونی و احتمالاً مذهبی داشته‌اند. از یافته‌ها در این محوطه می‌توان به جایگاه آتش به مساحت یک متر مربع، نوعی اجاق روی سکو در بخش میانی خانه (که از اتاق میانی با چند پله قابل دسترسی است)، و سکوی تخت مانند
با چند پله قابل دسترسی است)، و سکوی تخت مانند در بعضی اتاق‌ها اشاره کرد. از آنجا که خاکستر اجاق دست‌نخورده و خارج‌نشده‌است، باستان‌شناسان بر این باورند که آتشِ آتشدان مقدس بوده. روی کف لکه‌های قرمز رنگی احتمالاً برای تزئین ایجاد شده بوده‌است. یکی از خانه‌ها (بنای شمارهٔ ۱۰) پی سنگی دارد. دیوارهای خانه‌ها از گل به ضخامت متوسط ۵۰ سانتی‌متر هستند که در بعضی جاها به یک متر هم می‌رسد. در وسط دیوارها هم یک پشت‌بند ساخته شده‌است. در تپهٔ شرقی که حدود ۱٫۰۰۰ سال پس از تپهٔ غربی مسکون بوده هم بقایای بناهایی با چند
از تپهٔ غربی مسکون بوده هم بقایای بناهایی با چند اتاق پیدا شده که دیوارهایشان اندوه کاهگل دارد. جنس دیوارها از چینه به ضخامت ۷۰ سانتی‌متر است. در محوطهٔ باز دو کوره به شکل نیم‌دایره (به قطر ۱۷۰ سانتی‌متر و ۱۲۰ سانتی‌متر) و یک کورهٔ تقریباً دایره شکل (به قطر ۵۰ سانتی‌متر) پیدا شده. در این محوطه گذار از فاز نوسنگی بدون سفال (تپهٔ غربی) به نوسنگی با سفال (تپهٔ شرقی) در حدود هزارهٔ هفتم پیش از میلاد را به خوبی می‌توان دید و معرف دورهٔ تحول مهمی در مسیر تکامل مدنیت است. تپه زاغهٔ قزوین شاخص‌ترین سکونت‌گاهی