payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سرتیپی، علاوه بر تدریس در مدرسه دارالفنون، در وزارت انطباعات و دارالترجمه خاصه دولتی، به عنوان مترجم زبان‌های روسی و فرانسه آغاز به کار کرد. در سال ۱۲۹۶ ه‍.ق که افسران روسی تعلیم افراد بریگاد قزاق را به عهده گرفتند، مادروس خان با سمت مترجمی بریگاد قزاق به کار پرداخت. در بریگاد قزاق به تدریج مناصب نظامی را طی کرد و به درجهٔ امیرتومانی ارتقا یافت. با این درجه بود که به ریاست ستاد بریگاد قزاق روسیه منصوب شد و او را، به اصطلاح آن روز رئیس اتاماژور (به فرانسوی état-Major) خواندند. مادروس خان مدت بیست و شش سال
état-Major) خواندند. مادروس خان مدت بیست و شش سال از ۱۲۹۶ ه‍.ق تا ۱۳۲۲ ه‍.ق ریاست بریگاد قزاق را به عهده داشت. در ۱۳۰۱ ه‍.ق که ناصرالدین شاه هوس آموختن زبان روسی کرد، مادروس خان مشغول تعلیم زبان روسی به او شد. مادروس امیرتومان مدت سی و دو سال معلم زبان روسی مدرسه دارالفنون بود. پسر او اسکندر خان که مانند پدر زبان روسی می‌دانست، افسر قزاقخانه و خلیفه درس پدر بود. وی پس از مرگ مادروس خان جانشین پدر شد و به تدریس زبان روسی در دارالفنون پرداخت. در اواخر پادشاهی سلسله قاجار مادروس خان سرپرستی گارد سلطنتی را که
سلسله قاجار مادروس خان سرپرستی گارد سلطنتی را که مرکب از افراد مهاجر نخجوانی بود به عهده داشت.
پیکار خشونت هدفمند برای تضعیف، چیرگی، یا کشتن طرف مقابل، یا جابجا کردن آن از مکانی است که نمی‌خواهد یا لازم نمی‌داند. برابر این واژه در زبان انگلیسی «Fight» و در زبان فرانسوی «Combat» است. پیکار معمولاً بین نیروهای نظامی در یک جنگ است. خشونت پیکار می‌تواند یک‌جانبه باشد. درحالیکه در مبارزه، دستکم یک طرف، واکنش دفاعی دارد. به جنگ بزرگ "نبرد" گفته می‌شود. به جنگ کلامی "مشاجره" می‌گویند. تاثیرگذاری پیکار در زمینه راهبرد نظامی، نیاز به آمادگی دارد. در مناطق نظامی، "پیکارجو" به کسانی گفته می‌شود که نیاز به آموزش
"پیکارجو" به کسانی گفته می‌شود که نیاز به آموزش مناسب و ارزیابی دارند تا در بتوانند عملیات جنگی در واحد اختصاص داده خود شرکت کنند. زمینه. ممکن است پیکار بر پایه قوانین ویژه‌ای انجام شود یا بی‌قائده باشد. نمونه این قوانین کنوانسیون ژنو (رفتار با مردم در جنگ)، شوالیه‌گری در سده‌های میانی، قوانین مارکوس کوئینزبری (دربارهٔ مشت‌زنی)، و بسیاری قوانین ورزش‌های پیکاری هستند. پیکار در جنگ شامل دو یا چند سازمان نظامی مخالف یکدیگر می‌شود که معمولاً به نمایندگی از یک ملت می‌جنگند. اگرچه جنگ چریکی و سرکوب شورشگری
یک ملت می‌جنگند. اگرچه جنگ چریکی و سرکوب شورشگری می‌توانند بیرون از تعریف قرار بگیرند. جنگ، تحت قانون جنگ انجام می‌شود که اهداف خود را پیگیری می‌کند. قانون جنگ، همچنین حقوقی را برای جنگجو و غیر جنگجو بر می‌شمارد. ممکن است پیکار مسلحانه (با جنگ‌افزار) یا غیر مسلحانه (بدون جنگ‌افزار) انجام شود. جنگ تن به تن (ستیزه) در فاصله بسیار کم با اعضای بدن (ضربه زدن، لگد زدن، خفه کردن، و دیگر) و/یا جنگ‌افزار سرد (چاقو، شمشیر، باتون، و دیگر) و جنگ‌افزار کوتاه‌برد (نیزه، کمان زنبورکی، بومرنگ، توپ، و دیگر) انجام می‌شود.
کمان زنبورکی، بومرنگ، توپ، و دیگر) انجام می‌شود. جنگ تن به تن بسته به فاصله و موقعیت جنگجویان، می‌تواند به سه گونه دسته‌بندی شود:
ایوان بارنو (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل بلغارستان است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "درس" اشاره کرد.
کامیلا رادرفورد (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، و مدل (شخص) اهل بریتانیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "گاسفورد پارک"، "دارجلینگ محدود"، "ونیتی فر"، "نفس بکش"، "تصویر کلر" و "رشته خیال" اشاره کرد.
یوتا پیپیگ (؛ زادهٔ ) دوندهٔ بازنشستهٔ استقامت و ماراتن اهل ایالات متحده آمریکاست. او نخستین زنی‌ست که سه بار پیاپی فاتح ماراتن بوستون شده‌است (۱۹۹۴–۱۹۹۶). پیپیگ همچنین سه بار (۱۹۹۰، ۱۹۹۲ و ۱۹۹۵) برندهٔ ماراتن برلین و یک بار (۱۹۹۳) فاتح ماراتن نیویورک شده‌است.
دنیای خیالی بازی‌های گرسنگی یا جهان خیالی بازی‌های گرسنگی (به انگلیسی: Fictional world of The Hunger Games)؛ یک دنیای خیالی در سری رمان سه‌گانه بازی‌های گرسنگی نوشته سوزان کالینز است. داستان رمان در ویران‌شهری به اسم پانم رخ می‌دهد که جایی در آمریکای شمالی قرار دارد. رمان؛ وقایع زندگی دختری ۱۶ ساله به اسم کتنیس اوردین را دنبال می‌کند که از ساکنین منطقه ۱۲ است. کشور پانم ۱۳ منطقه دارد که هر منطقه با ویژگی مخصوص به خود شناخته می‌شود. در داستان مشخص می‌شود که منطقه ۱۳، به خاطر شورش‌های مردمی سرکوب و نابود
که منطقه ۱۳، به خاطر شورش‌های مردمی سرکوب و نابود شده‌است و پانم رسماً به دوازده منطقه تقسیم شده‌است. در داستان، منطقه ۱۳ تبدیل به محلی برای قدرت‌گیری نیروهای شورشی می‌شود. قدرتی که تمامی ۱۲ منطقه را کنترل می‌کند در "کاپیتول" واقع شده‌است. "کاپیتول" کلانشهری بسیار پیشرفته است که کنترل سیاسی دیگر مناطق این کشور را به دست دارد. "بازی‌های گرسنگی"؛ یک رویداد سالانه است که در آن یک پسر و یک دختر با سن ۱۲ الی ۱۸ سال، از هر یک از مناطق دوازده‌گانه اطراف کاپیتول توسط قرعه‌کشی انتخاب می‌شوند و در یک نبرد تلویزیونی
قرعه‌کشی انتخاب می‌شوند و در یک نبرد تلویزیونی می‌جنگند و تا سرحد مرگ رقابت می‌کنند. پانم. وقایع رمان بازی‌های گرسنگی در زمانی نامعلوم در سده ۲۱ و در کشور خیالی "پانم" رخ می‌دهد که جایی در آمریکای شمالی قرار دارد. پانم بعد از یک سری بلایای زیست‌محیطی؛ درگیر یک جنگ بزرگ می‌شود. عبارت "پانم" در زبان لاتین به معنای نان است.. پایتخت "پانم" به که "کاپیتول" نام دارد در کوه‌های راکی واقع شده‌است. به غیر "کاپیتول"؛ "پانم" شامل ۱۳ منطقه می‌شود؛ مردم هر منطقه نیز ویژگی مخصوص به خود را دارند. دولتی که بر "پانم"
ویژگی مخصوص به خود را دارند. دولتی که بر "پانم" حکمرانی می‌کند؛ دولتی دیکتاتوری و تمامیت‌خواه می‌باشد که بسیاری آن را با امپراتوری روم مقایسه می‌کنند. در بسیاری از مناطق حکومت پلیسی وجود دارد که زیرمجموعه دولت هستند. این افراد نظامی که در داستان "صلح بان" نامیده می‌شوند مسئول مهار شورش‌های مردمی و برقراری نظم در مناطق هستند. دولت پانم همچنین نظارت شدیدی بر روی تصاویر تلویزیونی و خبری دارد و از طریق آن سعی در کنترل افکار عمومی دارد. در داستان و باتوجه به اطلاعاتی که به خواننده داده می‌شود: متوجه می‌شویم که
که به خواننده داده می‌شود: متوجه می‌شویم که ۷۴ سال پیش یک جنگ داخلی ویرانگر به رهبری مردم منطقه ۱۳ علیه "کاپیتول" به وقوع پیوسته‌است. منطقه ۱۳ دارای مجتمع نظامی صنعتی و قدرت نظامی بالا بود اما با این حال دولت شورش را با شدیدترین ابزار ممکن سرکوب و تمامی منطقه را به آتش کشید. بعد از این کشتار جمعی؛ پانم به‌طور رسمی به ۱۲ منطقه تقسیم شد و دیگر کسی نمی‌توانست دربارهٔ منطقه ۱۳ صحبت کند. در گزارش‌های که "کاپیتول" خطاب به مردم منتشر می‌کند؛ از شورش منطقه ۱۳ و جنگی بزرگی که درگرفت به عنوان «روزهای تاریک» نام برده
بزرگی که درگرفت به عنوان «روزهای تاریک» نام برده می‌شود و همیشه به مردم دیگر هشدار داده می‌شود که اگر در فکر شورش باشند یا خلاف دولت عمل کنند سرنوشتی مشابه در انتظارشان است. مهم‌ترین میراث به جا مانده از این شورش نیز رویداد "بازی‌های گرسنگی" است. بعد از شورش؛ "کاپیتول" تصمیم گرفت مناطقی را که در شورش دست داشتند؛ به شیوه خودشان مجازات کند و برای همین هم رویداد سالانه "بازی‌های گرسنگی" را ایجاد کرد."بازی‌های گرسنگی"؛ یک رویداد سالانه است که در آن یک پسر و یک دختر با سن ۱۲ الی ۱۸ سال، از هر یک از مناطق
و یک دختر با سن ۱۲ الی ۱۸ سال، از هر یک از مناطق دوازده‌گانه اطراف کاپیتول توسط قرعه‌کشی انتخاب می‌شوند و در یک نبرد تلویزیونی می‌جنگند و تا سرحد مرگ رقابت می‌کنند و در نهایت نیز فقط یک نفر از این مسابقه زنده بیرون می‌آید. داستان از جایی آغاز می‌شود که هفتاد و چهارمین دوره بازی‌های گرسنگی در آستانه برگزاری است. رئیس‌جمهور "پانم" که بیش از ۲۵ سال در مسند قدرت بوده شخصی به نام "کورنلیوس اسنو" می‌باشد. اسنو گمان می‌کند که منطقه ۱۳ از بین رفته و دیگر خطری از این بابت او را تهدید نمی‌کند و این در حالی است که
این بابت او را تهدید نمی‌کند و این در حالی است که رقبای سیاسی او به همراه مردم آزادی‌خواه در بخش‌هایی از منطقه ۱۳ در حال برنامه‌ریزی و نقشه کشیدن علیه دولت وی هستند. بعد از شورش دوم به رهبری کتنیس اوردین که موجب دگرگونی وسیع در "پانم" می‌شود؛ شخصی به نام "آلما کوین" به عنوان رئیس‌جمهور موقت انتخاب می‌شود. اما شیوه حکومت کوین نیز فرق چندانی با اسنو ندارد. سرانجام در جنگ نهایی که شکل می‌گیرد کوین توسط کتنیس کشه می‌شود. شخصی به اسم "فرمانده پیلور" جایگزین او شده و پانم رسماً تبدیل به یک جمهوری‌های دموکراتیک
شده و پانم رسماً تبدیل به یک جمهوری‌های دموکراتیک می‌شود. زاغ مقلد. در هنگام نخستین شورش علیه کاپیتول، کاپیتول نوعی پرنده را با دستکاری ژنتیکی می‌سازد تا سخنان شورشیان را برایشان جمع‌آوری کند، اما شورشیان با فهمیدن این موضوع برای گمراه کردن کاپیتول از این پرنده‌ها استفاده می‌کنند، افراد کاپیتول نیز که بسیار خشمگین اند پرنده‌ها در طبیعت رها می‌کنند تا منقرض شوند. اما این پرندگان با جفت‌گیری با مرغ‌های مقلد آمریکای شمالی، زاغ‌های مقلد را به وجود می‌آورند.
دانشگاه هنرهای زوریخ (ZHdK، به آلمانی: Zürcher Hochschule der Künste) بزرگ‌ترین دانشگاه هنر در سوئیس است. این دانشگاه در سال ۲۰۰۷ تأسیس شد، پس از ادغام مدرسه هنر و طراحی زوریخ (HGKZ) و مدرسه موسیقی، تئاتر و رقص (HMT). دانشگاه هنر زوریخ یکی از چهار دانشگاهی است که به دانشگاه علوم کاربردی زوریخ (Zürcher Fachhochschule) وابسته است. دانشگاه هنر زوریخ کارشناسی و کارشناسی ارشد و برنامه‌های آموزش عالی در رشته‌های هنر، طراحی، موسیقی، آموزش هنر، تئاتر، فیلم، رقص و مطالعات میان‌رشته‌ای ارائه می‌دهد، همچنین برنامه‌های
میان‌رشته‌ای ارائه می‌دهد، همچنین برنامه‌های دکترا به صورت همکاری با دانشگاه‌های هنری بین‌المللی و دانشگاه ETH زوریخ برگزار می‌شود. دانشگاه هنر زوریخنقش فعالی در تحقیق و پژوهش، به ویژه در زمینه‌های پژوهش هنری و پژوهش طراحی ایفا می‌کند. از جمله نهادهای وابسته به ZHdK می‌توان به موزه طراحی زوریخ، تئاتر هنرها (Theater der Künste)، باشگاه موسیقی Mehrspur و مرکز رسانه و اطلاعات (MIZ) اشاره کرد.
"با دیگر سقوط‌های اصفهان اشتباه نگیرید." فتح اصفهان و خوزستان اشاره به لشکرکشی‌های مرداویج زیاری در ۳۲۱ و ۳۲۲ هجری دارد. اصفهان که پیشتر از جانب خلیفه به فرزندان یاقوت اهدا شده‌بود، در این دوره عرصهٔ نبرد گروه‌های مختلفی شده بود که مرداویج توانست به راحتی آن را فتح کند ولی به دستور خلیفه آن را تخلیه کرد. اما با مرگ خلیفه عباسی، مجدداً به شهر وارد شد و در آن به عنوان «شاهنشاه» تاجگذاری کرد. فتح اصفهان. در این هنگام نبردی میان «لشکری» و «احمد بن کیغلغ» در شهر اصفهان در جریان بود که نهایتاً احمد بن کیغلغ در آن
در جریان بود که نهایتاً احمد بن کیغلغ در آن پیروز شد؛ ولی خلیفه حکومت اصفهان را به مظفر بن یاقوت سپرد. در ذی‌الحجه ۳۲۱ هجری مرداویج لشکری به سمت آن شهر روانه کرد و به سادگی اصفهان را فتح کرد، سپس همراه با سپاه چهل الی پنجاه هزار نفرهٔ خود وارد آن شد و در قصر «احمد بن عبدالعزیز ابی دلف عجلی»، که برایش مهیا کرده‌بودند، بر تخت نشست و سپاهیانش با مردم بدرفتاری کردند. عده‌ای از مردم اصفهان برای شکایت به پایتخت رفتند ولی خلیفه وقعی ننهاد. پس از این تا چهار ماه خلیفه در قبال حمله سکوت کرد و پس از آن ضمن تعیین
خلیفه در قبال حمله سکوت کرد و پس از آن ضمن تعیین محمد بن یاقوت به حکومت اصفهان، به مرداویج دستور داد که اصفهان را تخلیه نماید تا حکومت ری و جبال را به او واگذار کند و از جمله دوستان خلیفه شود و نامش از لیست سرکشان خارج شود. این نامه نشان می‌دهد دستگاه خلافت دوباره مرداویج را یک سردار شورشی دانسته و نه تنها حکومتش بر اصفهان را به رسمیت نشناخته بلکه او را تهدید کرد که در صورت تخلیه نکردن اصفهان، همان شهرهای قبلی را هم از او پس می‌گیرد. مرداویج در پاسخ سریعاً شهر را از نیروهای خود خالی کرد و حتی منتظر نماند
شهر را از نیروهای خود خالی کرد و حتی منتظر نماند که شهر را به حاکم بعدی تحویل دهد. در نتیجه اصفهان ۱۷ روز بدون حکمران بود. تا این که در جمادی‌الاول ۳۲۲ هجری خلیفه به قتل رسید و مرداویج مجدداً به اصفهان بازگشت. مشخص نیست که خلیفه بعدی، الراضی بالله، با مرداویج چگونه رابطه‌ای داشته. فتح خوزستان. پس از آن مرداویج «محمد بن وهبان فضیلی» را برای فتح شوشتر، ایذه و اهواز فرستاد. بن وهبان نیز با پیروزی بر اهواز، خراجی تهیه کرد و نزد مرداویج گسیل داشت. پس از فتوحات در خوزستان، مرداویج غنایم بسیاری که به دست آوردند
در خوزستان، مرداویج غنایم بسیاری که به دست آوردند را میان سپاهیان تقسیم کرد.
لایتنینگ با نام اصلی جنیفر پیرس، یک شخصیت خیالی ابرقهرمان در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی‌سی کامیکس است. شخصیت لایتنینگ توسط نویسنده مارک وید و طراح الکس راس خلق شده‌است؛ که برای اولین بار در شمارهٔ ۱ از مینی‌سریال "کینگ‌دام کام" (۱۹۹۶) حضور پیدا کرد. این شخصیت یکبار دیگر و به‌طور رسمی در شمارهٔ ۱۲ از سومین جلد "جامعه عدالت آمریکا" (مارس ۲۰۰۸)، توسط نویسنده جف جانز و طراح دیل ایگلزهام معرفی شد. او دومین فرزند شخصیت ابرقهرمان بلک لایتنینگ و هم‌نیا کوچکتر آنیسا پیرس (با نام مستعار تاندر) به‌شمار
کوچکتر آنیسا پیرس (با نام مستعار تاندر) به‌شمار می‌رود. او که اجازهٔ استفاده از توانایی‌های خود را تا زمان فارغ‌التحصیلی نداشت، بعدها به یکی از اعضای تیم ابرقهرمانی جامعه عدالت آمریکا تبدیل گشت. او از قدرت‌هایی مشابه با پدرش شامل ایجاد و بکارگیری الکتریسیته و همچنین پرواز برخوردار است. با این حال با جلو رفتن داستان، پیرس هنوز طریقه کنترل کامل توانایی‌های خود را بدست نیاورده است. چین آن مک‌کلین در مجموعه تلویزیونی "بلک لایتنینگ" (۲۰۱۸) وظیفه بازی در این نقش را بر عهده دارد.
کوئینتت برای پیانو و سازهای بادی در می بمل ماژور، اُپوس ۱۶)، یک کوئینتت (پنج‌نوازی) ساختهٔ لودویگ فان بتهوون است که آن را در سال ۱۷۹۶، برای پنج سازِ پیانو، ابوا، کلارینت، کُر (هورن) و فاگوت (باسون)، و در سه موومان تصنیف کرد. گویا بتهوون در تصنیفِ این اثر از کوئینتت برای پیانو و سازهای بادی در می بمل ماژور، ک. ۴۵۲، ساختهٔ ولفگانگ آمادئوس موتسارت (۱۷۸۴) الهام گرفت. ساختار اثر. بتهوون این کوئینتت را در سه موومان ساخته‌است. اجرای کاملِ این اثر حدود ۲۳ تا ۲۷ دقیقه به طول می‌انجامد. تنظیم‌ها. بتهوون، حدود یک سال
به طول می‌انجامد. تنظیم‌ها. بتهوون، حدود یک سال بعد، از این اثر، تنظیمی در فرم چهارنوازی (کوارتت) برای پیانو همراه با (ویولن، ویولا و ویولنسل) با همان شمارهٔ اُپوس و همان نشانه‌های سرعتِ اجرا منتشر کرد. از این تنظیم معمولاً با عنوانِ «اُپوس ۱۶ب» یاد می‌کنند. انتشارات تنظیمی غیررسمی از کوئینتتِ اُپوس ۱۶ بتهوون در فرم «کوارتت» و با عنوان «اُپوس ۷۵» منتشر کرده‌است.
زنان زیمبابوه برمی‌خیزند () این سازمان در سال ۲۰۰۳ توسط جنی ویلیامز تأسیس شد، این سازمان با استفاده از روش‌های مسالمت آمیز، علیه تجاوز و خشونت خانگی نسبت به زنان و برای تأمین حق آموزش و تغذیه، مبارزه می‌کند. با وجود بازداشت و سرکوب مداوم اعضای سازمان، هزاران زن در زیمبابوه دراین سازمان فعالیت می‌کنند. ماگودونگا مالانگو در رأس سازمان «زنان زیمبابوه برمی‌خیزند» قرار دارد.
آزادی از آن ماست () یک فیلم کمدی موزیکال به کارگردانی رنه کلر و موسیقی ژرژ اوریک محصول سال ۱۹۳۱است. از بازیگران آن می‌توان به هنری مارشان، ریموند کوردی و الکساندر دارسی اشاره کرد. "آزادی مال ماست" به دلیل طراحی صحنه و صدای درخشان از قله‌های کارنامهٔ رنه کلر به‌شمار می‌رود.
ماگودونگا مالانگو (؛ زادهٔ ) فعال حقوق بشر و حقوق زنان و اهل زیمبابوه است. وی که در سال ۲۰۰۹ برندهٔ جایزه حقوق بشر رابرت اف. کندی شده بود، جایزه خود رااز باراک اوباما دریافت کرد. رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، هنگام اهدای جایزه به مالانگو در کاخ سفید گفت که وی با وجود ۳۰ بار بازداشت و بازرسی خانه و تهدیدهای مداوم، از فعالیت خود در پیشبرد دمکراسی و احقاق حقوق زنان دست برنداشته و الهام‌بخش هم‌وطنان خود برای استیفای حقوقشان بوده‌است. اوباما افزود که مالانگو نشان داد که مردم زیمبابوه می‌توانند با اتکا به نیروی
داد که مردم زیمبابوه می‌توانند با اتکا به نیروی خود دیکتاتوری‌ها را متزلزل کنند. سازمان زنان زیمبابوه برمی‌خیزند. مالانگو در رأس سازمان «زنان زیمبابوه برمی‌خیزند» قرار دارد که از سال ۲۰۰۲ توسط جنی ویلیامز تأسیس شد، این سازمان با استفاده از روش‌های مسالمت آمیز، علیه تجاوز و خشونت خانگی نسبت به زنان و برای تأمین حق آموزش و تغذیه، مبارزه می‌کند.با وجود بازداشت و سرکوب مداوم اعضای سازمان، هزاران زن در زیمبابوه دراین سازمان فعالیت می‌کنند.
خانه نایب الملک فیلمی محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی گاریندر چادا است. در این فیلم بازیگرانی همچون هیو بونه‌ویل، جیلین اندرسون، مانیش دایال، هما قریشی، دیوید هایمن، مایکل گمبون، سیمون کالو، اوم پوری، سیمون ویلیامز، سارا جین دیاز، روبرتا تیلر، ترنس هاروی و نیکلاس بلین ایفای نقش کرده‌اند. چکیده داستان. لرد مونتباتن در سال ۱۹۴۷ به همراه همسر قوی اراده خود ادوینا و دخترش پاملا به خانه نایب الملک در دهلی نو می‌رسد. او به عنوان آخرین نایب الملک هند، مسئول نظارت بر انحلال راج بریتانیا و جایگزینی آن با تأسیس ملت
بر انحلال راج بریتانیا و جایگزینی آن با تأسیس ملت مستقل هند است. مونتباتن تلاش می‌کند در اختلاف بین دو رهبر بزرگ سیاسی هند به نام جواهرلعل نهرو که می‌خواهد هند پس از استقلال به عنوان ملتی یکپارچه باقی بماند و محمد علی جناح که مایل به تأسیس دولت جداگانه مسلمان پاکستان است، میانجی گری کند. در همین حال نوکر تازه‌وارد مونتباتن جیت با آلیای زیبا مواجه می‌شود که پیش از این عاشق او شده بود. آلیا به تحریک جیت ادامه می‌دهد زیرا او هندو است و آلیا مسلمان است؛ آلیا می‌ترسد که پدر علیلش علی را که جیت در جریان دوره حبس
که پدر علیلش علی را که جیت در جریان دوره حبس به دست بریتانیا کمک کرده بود، ناامید کند. با شورش‌هایی که در سراسر هند رخ داده، تعداد کمی از سربازان غیر هندی همچنان در رسته‌های ارتشی باقی مانده‌اند و وفاداری سربازان هندی نیز بین سیک، مسلمان و هندو دچار تضاد و اختلال شده‌است، بنابراین انگلیسی‌ها تصمیم می‌گیرند روند استقلال را تسریع کنند. مونتباتن که در ابتدا تحت تأثیر گاندی قرار داشت، چاره کار را در تشکیل یک کشور واحد می‌بیند، اما با تشدید خشونت بین مسلمانان و هندوها با اکراه تجزیه هند را می‌پذیرد. به او تنها
هندوها با اکراه تجزیه هند را می‌پذیرد. به او تنها چند ماه فرصت داده می‌شود تا با کمک یک وکیل بی تجربه انگلیسی به نام سیریل رادکلیف، یک دولت جداگانه از قلمرو موجود را ایجاد و سازمان دهی کند.
شاخص پیچیدگی اقتصادی سنجش ویژگی‌های محصولات تولیدی سیستم‌های اقتصادی در سطح کشورها است. این شاخص در پی توضیح سیستمی اقتصادی به عنوان یک کل به جای مجموع قطعات آن است، به عبارت دیگر براساس محصول تولید شده به نهادهای مورد نیاز آن می‌رسد. شاخص پیچیدگی اقتصادی به دنبال تبیین دانش انباشته شده در جمعیت یک کشور است (شبکه‌هایی که توسط مردم شکل می‌گیرند) که نتیجه آن در ترکیب صنعتی کشورها قابل مشاهده است. برای محاسبه این شاخص ترکیبی از معیارهای تنوع و فراگیری محصولات جهت اندازه‌گیری پیچیدگی نسبی صادرات کشورها استفاده
اندازه‌گیری پیچیدگی نسبی صادرات کشورها استفاده می‌شود. در کنار شاخص پیچیدگی اقتصادی (ECI)، شاخص دیگری با عنوان شاخص پیچیدگی محصول (PCI) نیزی بیان می‌گردد. پیش زمینه. شاخص پیچیدگی اقتصادی توسط سزار هیدالگو از دانشگاه ماساچوست (MIT) و ریکاردو هاسمن از دانشگاه هاروارد توسعه داده شده‌است. فرمول اصلی شاخص پیچیدگی اقتصادی در سال ۲۰۰۹ در PNAS منتشر شد، داده‌های مربوط به آن در سایت اطلس پیچیدگی اقتصادی موجود می‌باشد. نحوه محاسبه. به منظور محاسبه شاخص پیچیدگی اقتصادی، نخست مزیت نسبی آشکارشده کشورها و سپس ماتریس
نخست مزیت نسبی آشکارشده کشورها و سپس ماتریس کشور-محصول محاسبه می‌شود. این ماتریس بیان می‌کند که هر کشور در تولید چه محصولاتی رقابت پذیر است و بر اساس آن، تنوع و فراگیری محصولات محاسبه می‌شوند. بررسی جایگاه رقابت پذیری فناورانه ایران در منطقه با رویکرد پیچیدگی اقتصادی تنوع یک محصول در یک کشور به این معناست که آن کشور چه تعداد محصولات رقابت پذیر تولید می‌کند؟ کشورهایی که تنوع محصول بالایی دارند احتمالاً دارای اقتصاد پیچیده تری هستند. فراگیری محصول نیز به این معنا است که چه تعداد کشورهایی در تولید آن محصول،
معنا است که چه تعداد کشورهایی در تولید آن محصول، قدرت رقابت پذیری دارند؟ محصولاتی که تعداد کمی از کشورها در تولید آنها رقابت پذیر هستند احتمالاً از پیچیدگی بالاتری برخوردارند. در گام بعد دو ماتریس محصول-محصول و کشور-کشور و سپس شاخص پیچیدگی اقتصادی هر کشور محاسبه می‌شود. هر چه شاخص پیچیدگی اقتصادی کشوری بالاتر باشد آن کشور دارای اقتصاد پیچیده تری است. مزیت. هیدالگو و هاسمن مفهوم پیچیدگی اقتصادی را نه تنها به عنوان ابزاری توصیفی، بلکه به عنوان ابزار پیش‌بینی کننده رشد اقتصادی پیشنهاد می‌کنند. بر اساس مدل‌های
رشد اقتصادی پیشنهاد می‌کنند. بر اساس مدل‌های آمار ارائه شده در Atlas of Complexity of Economics (2011) شاخص پیچیدگی اقتصادی یک پیش‌بینی دقیق از رشد تولید ناخالص داخلی را ارئه کرده‌است. منابع. Cesar A. Hidalgo, Ricardo Hausmann (2009). "The Building Blocks of Economic Complexity". PNAS. Ricardo Hausmann, Cesar Hidalgo; et al. "The Atlas of Economic Complexity". Puritan Press, Cambridge MA. Archived from the original on 18 May 2012. Retrieved 26 April 2012.
الکساندر الکساندروویچ رومانوفسکی (به اوکراینی: Олександр Олександрович Романовський، به لاتین: Alexander Alexandrovich Romanovsky) (زادهٔ ) نوازندهٔ پیانو کلاسیک اهل اوکراین است. او تاکنون برندهٔ چندین جایزه شده‌است. رومانوفسکی در ایتالیا زندگی می‌کند.
مجله خوانش، فصلنامه‌ای ادبی است که از بهمن سال ۱۳۸۴ به مدیر مسئولی و سردبیری بهناز صالحی و با هدف فراهم آوردن فضایی برای عرضهٔ دیدگاه‌ها، نظریه‌ها و تئوری‌های نو در حوزهٔ ادبیات (داستان، شعر، نقد ادبی، فلسفه و جامعه‌شناسی ادبیات) شروع به فعالیت کرده‌است. در یک دهه گذشته خط مشی و هدف بنیادین فصلنامه بر حمایت از تفکر و انتشار مطالب ادبی با رویکرد انتقادی و معرفی ادبیات مدرن ایران بوده‌است. تا کنون ۱۹ شماره از این مجله به صورت فصلنامه به چاپ رسیده‌است. همچنین آخرین شماره این مجله علاوه بر نسخه چاپی، به صورت
آخرین شماره این مجله علاوه بر نسخه چاپی، به صورت الکترونیک نیز در سایت فیدیبو منتشر شده‌است. هیئت تحریریه. بهناز صالحی، رضا زنگی آبادی و مهدی بهرامی هیئت تحریریه مجله خوانش را تشکیل می‌دهند.
حسن زرین‌خط از سرآمدان خوشنویسی معاصر ایران است. او در سال در تهران متولد و در سال در همین شهر چشم از جهان فروبست. او خود را از پیروان میرزا رضا کلهر می‌دانست. در زمانی که هنوز دستگاه‌های جدید چاپ وارد ایران نشده بود، اکثر کتب چاپ سنگی به خط استاد زرین‌خط بود و از او ده‌ها کتیبه مساجد و بناهای بزرگ تاریخی به جا مانده است. در زمان حیات او تقریباً تمامی اسکناس‌ها، تمبرها، اوراق بهادار، کاشی‌ها، پلاک‌ها، شناسنامه‌ها، دفاتر ازدواج و بسیاری اوراق رسمی و دولتی به خط او بود. نکوداشت. مراسم نکوداشت استاد زرین‌خط در
او بود. نکوداشت. مراسم نکوداشت استاد زرین‌خط در تاریخ در نگارخانه برگ سازمان زیباسازی شهر تهران برگزار گردید. در این مراسم جهانگیر نظام‌العلما، اکبر ساعتچی و حمیدرضا قلیچ‌خانی به سخنرانی پرداختند و نمایشگاهی شامل عکس، آثار و اسناد برپاگردید. همچنین در این مراسم فیلم مستند کوتاهی ساخته امیر فرهاد بنمایش درآمد.
شماره سریال نگهداری شماره شناسایی کسانی است که در درگیری‌های نظامی به اسارت وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا در آمده‌اند. در ۳ مارس ۲۰۰۶ (میلادی) برای سازگاری با حکم دادگاه، وزارت دفاع آمریکا ۵۷ پرونده را منتشر کرد. این پرونده‌ها رونوشت‌های شنیده‌های دادگاه تجدید نظر وضعیت جنگجویان زندانیان گوانتانامو و هیئت‌مدیره تجدید نظر اداری از بازداشتیان بودند. در این رونوشت‌ها تنها شماره سریال نگهداری زندانیان و نه نام آنها آورده شده بود. در ۲۰ آوریل ۲۰۰۶ وزارت دفاع آمریکا یکی از دو فهرست رسمی را منتشر کرد. در این
آمریکا یکی از دو فهرست رسمی را منتشر کرد. در این فهرست، شماره سریال نگهداری زندانیان، نام، و ملیت آنها آمده بودند. این افراد ۵۵۸ نفر از زندانیان گوانتانامو بودند که از اوت ۲۰۰۴ (میلادی) بنا به تشخیص دادگاه تجدید نظر وضعیت جنگجویان، قطعاً یا به احتمال زیاد "جنگجوی دشمن" بودند. در ۱۵ مه ۲۰۰۶ وزارت دفاع آمریکا فهرست بلند دیگری از ۷۵۹ نفر را منتشر کرد که همه کسانی بودند که در گوانتانامو در بازداشت نظامی بودند. هر دو فهرست، نام‌های ناسازگاری برای افراد بی‌شمار داشتند. نام بسیاری از زندانیان در هیچ‌کدام از دو
داشتند. نام بسیاری از زندانیان در هیچ‌کدام از دو فهرست نبود. یک بازداشتی ناشناس اصولاً بدون اختصاص شماره سریال نگهداری و تنها با سه حرف X یا (XXX) مشخص می‌شد. زیرا درخواست زندانی شدن او از سوی آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) صادر شده بود. در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۰ (میلادی) وزارت دفاع آمریکا فهرست ۶۴۵ زندانی زندان بگرام (بازداشتگاه پروان) در افغانستان را منتشر کرد. تاریخ‌نگار اندی ورتینگتون نویسنده کتاب "" نسخه تفسیر شده‌ای از زندانیان را منتشر کرد و در آن توضیح داد که شماره‌های اختصاص داده شده، به ترتیب نیستند. سه نفر
اختصاص داده شده، به ترتیب نیستند. سه نفر از زندانیان پیشین گوانتانامو که پس از آزادی، دوباره دستگیر شدند و در بگرام نگهداری می‌شوند با همان شماره سریال نگهداری نخستین خود شناسایی می‌شوند.
عبدالله بن یاسین (متوفای ۷ ژوئیه ۱۰۵۹) یزدان‌شناس و بنیان‌نهای جنبش و دودمان مرابطی بود. او از اعضای قبیله جزوله بود و به‌همین دلیل او را جزولی می‌خواندند. پدرش یاسین بن مکوک بن سیر بن علی جزولی تامنراتی بود. پس از او، یحیی یکم به سرکردگی جنبش و دودمان مرابطی رسید.
هیوا عبدالرحمان رشول با نام خودمانی «تریپل-ایکس» یا «XXX» که نگهبانان آمریکایی به او داده بودند نخستین بازداشتی ناشناسی بود که توسط سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا در رسانه‌ها معرفی شد. هیوا عبدالرحمان توسط نیروهای کرد در ژوئن یا ژوئیه ۲۰۰۳ (میلادی) در عراق دستگیر و به سازمان اطلاعات مرکزی ایالات متحده آمریکا (سیا) سپرده شد. او از سوی سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا مظنون به همکاری با انصار الاسلام بود. هیوا عبدالرحمان پس از دستگیری به یکی از زندان‌های سازمان اطلاعات مرکزی در افغانستان برده شد. در اکتبر ۲۰۰۳ جک
مرکزی در افغانستان برده شد. در اکتبر ۲۰۰۳ جک گلداسمیت نماینده دفتر مشاوره حقوقی به آلبرتو گونزالس اعلام کرد که از هیوا عبدالرحمان بر پایه کنوانسیون ژنو پشتیبانی می‌شود و او بر پایه قانون باید به عراق بازگردانده شود. در ۱۶ ژوئن ۲۰۰۴ (میلادی) وزیر دفاع ایالات متحده آمریکا دونالد رامسفلد اعلام کرد که به درخواست رئیس اطلاعات مرکزی جرج تنت، دستور زندانی کردن او بدون هیچ بزهی را داده‌است. هیوا عبدالرحمان رشول «تریپل-ایکس» یا «XXX» نامیده شد؛ زیرا نام او از فهرست‌ها حذف شده بود. به گونه‌ای که حتی نگهبانان او نیز
حذف شده بود. به گونه‌ای که حتی نگهبانان او نیز نام درست او را نمی‌دانستند. هنگامی که برخی اطلاعات دربارهٔ وضعیت زندانی بودن او به آگاهی مردم رسید، پیشنهاد شد که علت پنهان کردن نام او از فهرست‌ها برای هفت ماه و بدون هیچ بازجویی، این اعلام شود که "او در این مدت، گم شده بود". بنابراین برای اینکه بازجوها غیبت او را ثبت کنند یا نبود او فراموش نشود او را با XXX نشان می‌دادند.
کارائیب هلند (به لاتین: Dutch Caribbean) با نام تاریخی هند غربی هلند (Dutch West Indies) قلمروها و مستعمراتی است که در زمان گذشته جزئی از امپراتوری هلند بوده و امروزه بخشی از پادشاهی هلند است که در مجمع‌الجزایر آنتیل کوچک در دریای کارائیب است. کارائیب هلند در حال حاضر شامل جزایر آروبا، کوراسائو، سینت مارتن، بونیر، سینت یوستیشس، و سیبا است. در دوره معاصر این عنوان برای جزایر کارائیب هلند نیز به کار می‌رود، که از سال ۲۰۱۰ متشکل از سه جزیره بونیر، سینت یوستیشس و سیبا است.