payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پسر خودش ان چینگشو کشته شد. زندگی. کودکی. مادر ان لوشان از گوک‌ترک‌ها از قبیلهٔ اشید بود و پیشهٔ او جادوگری بود. اسم اصلی ان لوشان احتمالاً الوشان یا گالوشان بوده که در زبان ترکی باستان به معنی «جنگ» است. پدر او در جوانی از دنیا رفت و مادرش با یک جنگاور ترک به نام ان یان-یان (安延偃) ازدواج کرد. از این رو او نام خانوادگی ان را به خود گرفت. در آغاز پادشاهی شوان زونگ اول (۷۱۳ تا ۷۴۱) روابط میان قبیلهٔ گوک‌ترک‌ها به هم ریخت و ان لوشان با ان یان-یان و برادرزاده‌اش ان شیشون به تانگ فرار کرد. بعدها او در یینگ،
ان شیشون به تانگ فرار کرد. بعدها او در یینگ، چاویانگ امروزی ساکن شد. جوانی. ان لوشان شش زبان غیر چینی را بلد بود و در دوره ای در ارتش به عنوان مترجم در بخش بازار خدمت کرد. با استعدادی که او نشان داد دولت توانست با تجارت با خارجی‌ها اسب‌های زیادی در ازای فروش ابریشم دریافت کند. شورش. در ۷۵۳ پس از مرگ لی لینفو فردی به نام یانگ گوئوژونگ جانشین او شد. یانگ، پی‌درپی ان لوشان را به خیانت متهم می‌کرد و به امپراتور شوان زونگ گفت که ان لوشان در حال پی ریزی یک شورش است او پیش‌بینی کرد که اگر او فراخوانده شود اطاعت
است او پیش‌بینی کرد که اگر او فراخوانده شود اطاعت نخواهد کرد و این نشانهٔ خیانت او است، امپراتور شوان زونگ این نظریهٔ یانگ را آزمود ولی ان لوشان بی درنگ خود را به شاه رساند و ادعا کرد که یانگ او را به دروغ متهم می‌کند و کاری کرد که از این پس نظرهای یانگ پذیرفته نشود؛ حتی امپراتور پیشنهاد صدراعظمی به ان لوشان داد. ان لوشان از ۱۶ دسامبر ۷۵۵ شورش کرد و تا ۱۷ فوریهٔ ۷۶۳ مناطق زیر پوشش خود را گسترش داد و باعث مرگ ۱۳ تا ۳۶ میلیون انسان شد. درنتیجه یکی از مرگ آورترین شورش‌های تاریخ را انجام داد.
پرواز ۴۷۲ ژاپن ایرلاینز هواپیمایی بود که در ۲۸ سپتامبر ۱۹۷۷ پس از برخاستن از بمبئی هند توسط گروه ارتش سرخ ژاپن و افرادی که ادعا می‌کردند به شاخه تحقیقات و تحلیل مرتبط هستند ربوده شد و مجبور به فرود در فرودگاه بین‌المللی شاه‌جلال در داکا بنگلادش شد. واقعه. هواپیمای پرواز ۴۷۲ ژاپن ایرلاینز با ۱۵۶ مسافر و خدمه در مسیر پاریس به فرودگاه هانه‌دای ژاپن و با توقفی در بمبئی هند ربوده شد. اندکی پس از بلند شدن از بمبئی، پنج عضو ارتش سرخ ژاپن به همراه یک غیرژاپنی، همگی کاملاً مسلح به سلاح‌های خودکار و نارنجک به سردستگی
مسلح به سلاح‌های خودکار و نارنجک به سردستگی اوسامو مارواُکا هواپیما را ربودند و مجبور به نشستن در فرودگاه بین‌المللی داکا، چسبیده به پایگاه نیروی هوایی بنگلادش کردند. در داکا هواپیماربایان مسافران و خدمهٔ پرواز را به گروگان گرفتند، ۱۱ افسر برج مراقبت نیروی هوایی بنگلادش را کشتند، و درخواست ۶ میلیون دلار آمریکا و آزادی ۱۱ عضو ارتش سرخ ژاپن کردند. واقعه در زمان ریاست جمهوری ضیاء الرحمن در سال ۱۹۷۷ رخ داد و مستقیماً نیروی هوایی بنگلادش را که مراقبت پروازهای و حفاظت فرودگاه را بر عهده داشت درگیر کرد. nدر ۱
و حفاظت فرودگاه را بر عهده داشت درگیر کرد. nدر ۱ اکتبر نخست‌وزیر تاکئو فوکودا اعلام داشت که دولت ژاپن خواستهٔ هواپیماربایان را بر مبنای این اصل که «جان یک تک‌انسان ارزشی بیش از کل زمین دارد» اجابت می‌کند. پس از آن شش عضو زندانی ارتش سرخ ژاپن آزاد شدند. یک پرواز چارتر ژاپن ایرلاینز پول و شش زندانی ارتش سرخ را به داکا برد و مبادله در ۲ اکتر صورت گرفت. هواپیماربایان ۱۸۸ مسافر و خدمه را آزاد کردند. در ۳ اکتبر به کویت و سپس به دمشق پرواز کردند و آنجا ۱۱ عضو دیگر را آزاد کردند. در آخر هواپیما به الجزایر رفت و
را آزاد کردند. در آخر هواپیما به الجزایر رفت و باقی مسافران آزاد شدند و هواپیما توقیف شد. پس از واقعه. این واقعه آشکار کنندهٔ تفاوت رویکرد اروپا و آمریکا نسبت به تروریست‌ها -عدم مذاکره- با رویکرد ژاپن -باج دادن در صورت نیاز- بود. چندین عضو ارتش سرخ ژاپن که در هواپیماربایی مشارکت داشتند هنوز دستگیر نشده‌اند و از وضعیت فعلی‌شان خبری در دست نیست.
فهرست زیر فهرستی از رویدادهای کمپانی دبلیودبلیوئی از آغاز تاکنون است. شرکت دبلیودبلیوئی از دههٔ ۸۰ میلادی تاکنون پخش رویدادهای پرداختی یا غیر رایگان یا پی-پر-ویوها را با پخش چهار رویداد اصلی (رویال رامبل، رسلمنیا، سامر اسلم و سروایور سریز) در اولویت‌های اصلی خود قرار داده‌است. در دههٔ ۹۰ ترتیب پخش این رویدادهای پرداختی به گونه‌ای قرار گرفت که هر ماه، یک رویداد پخش شود. این افزایش تعداد در رویدادها تا سال ۲۰۰۶ نیز ادامه داشت تا جایی که دبلیودبلیوئی ۱۶ شو را در یک سال پخش کرد اما این تعداد در سال ۲۰۱۲ به
را در یک سال پخش کرد اما این تعداد در سال ۲۰۱۲ به دوازده شو در سال کاهش یافت. در ژوئیه ۲۰۱۶، تعداد رویدادها (به دلیل جداشدن برندهای راو و اسمکداون) به عدد شانزده بازگشت. این رویدادها یا به‌اصطلاح پی-پر-ویوها، معمولاً مدت زمانی حدود سه ساعت دارند در حالی‌که رویدادهای مخصوصی چون رسلمنیا می‌توانند تا پنج ساعت نیز برسند. از سال ۲۰۰۸ تاکنون، تمامی رویدادهای دبلیودبلیوئی، به صورت اچ‌دی پخش شده‌اند. بیشترین مسابقات پی-پر-ویو. ده کشتی‌گیر زیر بیشترین تعداد مسابقه را در رویدادهای ماهانهٔ دبلیودبلیوئی داشته‌اند.
را در رویدادهای ماهانهٔ دبلیودبلیوئی داشته‌اند. (آخرین آپدیت: سروایور سریز (۲۰۱۸))
سوسیالیسم آزادی‌خواه که با نام آنارکو-سوسیالیسم نیز شناخته می‌شود، مجموعه‌ای از فلسفه‌های سیاسی ضد اقتدارگرایی درون جنبش چپ و سوسیالیسم است که با سوسیالیسم به مثابهٔ مالکیت متمرکز دولتی و اقتصاد دولتی مخالفند. سوسیالیست‌های آزادی‌خواه طرفدار دموکراسی در محیط کار و عدم تمرکز قدرت سیاسی هستند. مدل سیاسی مورد تأکید سوسیالیسم آزادی‌خواه دموکراسی مستقیم و ساماندهی جامعه بر مبنای ادارهٔ شورایی است. سوسیالیسم آزادی‌خواه بلشویسم و سوسیال دموکراسی را رد می‌کند و به دنبال ایجاد جامعه‌ای مبتنی بر همکاری داوطلبانهٔ
دنبال ایجاد جامعه‌ای مبتنی بر همکاری داوطلبانهٔ افراد و نفی اقتدارگرایی است. خطوط کلی. سوسیالیسم آزادی‌خواه هوادار ساماندهی کار و سیستم تولید از طریق خودگردانی کارگری، تعاونی‌ها، و مالکیت اشتراکی ابزار تولید است. هواداران این مکتب می‌گویند چنین سیستمی باید در پی آزادی فردی حداکثری و تمرکز قدرت حداقلی باشد. سوسیالیست‌های آزادی‌خواه نسبت به نهادهای اقتدارگرا دیدگاهی به شدت انتقادی دارند تا جایی که مشروعیت خود نهاد دولت را نیز رد می‌کنند و از این لحاظ با آنارشیست‌ها همسو هستند. آن‌ها عموماً مالکیت خصوصی در
همسو هستند. آن‌ها عموماً مالکیت خصوصی در ابعاد وسیع و به‌طور مشخص مالکیت خصوصی ابزار تولید را مشروع نمی‌دانند، هرچند که اموال شخصی افراد را تا جایی که به آزادی فردی آنان مربوط می‌شود، محترم می‌شمارند. واژه آزادی‌خواه، نخستین بار در یک مجله آنارشیست به نام "لیبرتر" در شهر نیویورک طی سالهای ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۱ استفاده شد که سردبیر آن ژوزف دژک بود. بعدها در نوامبر ۱۸۸۰ در یکی از کنگره‌های منطقه‌ای آنارشیست‌ها در فرانسه صحبت از "کمونیسم لیبرترین" یا "کمونیسم آزادیخواهانه" به میان آمد. سال بعد در ژانویه ۱۸۸۱ مانیفستی
به میان آمد. سال بعد در ژانویه ۱۸۸۱ مانیفستی به زبان فرانسوی با عنوان «آزادی یا کمونیسمِ آنارشیست» منتشر شد. سرانجام در ۱۸۹۵ آنارشیست‌های سرشناس فرانسوی سباستین فاره و لوئیس میشل "مجله لیبرتر" را در فرانسه منتشر کردند. در این سال‌ها کلمه لیبرتر عموماً مترادف آنارشیسم تلقی می‌شد و برای دور زدن قوانینی که کلمه آنارشیسم را غیرقانونی اعلام کرده بود استفاده می‌شد. ازین حیث سوسیالیسم آزادی‌خواه می‌تواند همان سوسیالیسم آنارشیستی باشد و چهره‌هایی در جنبش سوسیالیسم که مخالف سوسیالیسم دولتی بوده‌اند همچون میخائیل
که مخالف سوسیالیسم دولتی بوده‌اند همچون میخائیل باکونین را شامل گردد. تداعی شدن آزادی‌خواهی با سوسیالیسم، قدیمی‌تر از تداعی آن با سرمایه‌داری است و بسیاری از ضد اقتدارگرایان اساساً مرتبط بودن سرمایه‌داری با آزادی‌خواهی را رد می‌کنند. نوآم چامسکی برجسته‌ترین اندیشمند حال حاضر سوسیالیسم آزادی‌خواه در این رابطه می‌گوید: «[آزادی‌خواهی که نظریاتش از انسجام برخوردار است] می‌بایست با مالکیت خصوصی ابزار تولید و کار مزدی که اجزای سیستم فعلی هستند مخالف باشد چون با این اصل که کار می‌باید آزادانه و کارگر می‌بایست بر
اصل که کار می‌باید آزادانه و کارگر می‌بایست بر آن کنترل داشته باشد تناقض دارند.» "رابین هنل" اقتصاددان سوسیالیست آزادی‌خواه در بخشی از کتاب «عدالت اقتصادی و دموکراسی» توضیح می‌دهد که سوسیالیسم آزادی‌خواه بیشترین درجه تأثیرگذاری را در اواخر قرن نوزدهم و چهار دهه اول قرن بیستم تجربه کرد: از سوی دیگر در اواخر دهه دوم قرن بیستم و در واکنش به قدرت گرفتن بلشویک‌ها و لنینیست‌ها در اتحاد جماهیر شوروی، گرایش لیبرترین و آزادی‌خواهانه در درون مارکسیسم نیز پدید آمد و ادامه یافت و بخشی از کمونیست‌ها نیز با گرایش
و ادامه یافت و بخشی از کمونیست‌ها نیز با گرایش سوسیالیسم آزادی‌خواه همراه شدند. ضدسرمایه‌داری. سوسیالیست‌های آزادی‌خواه ضدسرمایه‌داری هستند و از این جهت با لیبرترین‌های راست مرزبندی دارند. سرمایه‌داری موجب تمرکز قدرت اقتصادی در دستان عدهٔ معدودی از صاحبان سرمایه می‌شود و سوسیالیسم آزادی‌خواه می‌خواهد این قدرت را به‌طور وسیعً میان تمام اعضای جامعه پخش کند. برخلاف لیبرترین‌های راست که آزادی را تنها در آزادی انتخاب در چارچوب اقتصاد و جامعه سرمایه‌داری می‌فهمند، سوسیالیست‌های آزادی‌خواه استدلال می‌کنند که درون
سوسیالیست‌های آزادی‌خواه استدلال می‌کنند که درون سرمایه‌داری درجه آزادی افراد به موقعیت اجتماعی و ثروت آن‌ها محدود می‌گردد. به نوشتهٔ نوآم چامسکی این در واقع تفاوت میان طرفداری از «خلاقیت آزاد» است با طرفداری از «کاسبی آزاد» . یکی از آموزه‌های سوسیالیسم آزادی‌خواه نقد برده‌داری مزدی است. بردگی مزدی به مفهوم کار در ازای دستمزد در شرایطی که بقاء شخص بستگی بلافاصله و تام به دریافت مزد دارد اشاره می‌کند. سوسیالیست‌های آزادی‌خواه با استفاده از این اصطلاح کارِ مزدی را به برده‌داری تشبیه می‌کنند، از این لحاظ که
را به برده‌داری تشبیه می‌کنند، از این لحاظ که برده‌داری مستلزم مالکیت و کار مزدی به معنی اجاره کردن انسان‌هاست. از دیدگاه سوسیالیسم آزادی‌خواه، استثمار اقتصادی به دلیل فقدان خودگردانی کارگری و قشربندی طبقاتی جامعه در اثر قدرت نابرابر کار در برابر سرمایه از اجزای نظام بردگی مزدی هستند. سوسیالیست‌های آزادی‌خواه عموماً به جای کار مزدی تشکیلات خودگردان مبتنی بر همکاری داوطلبانه را برای تولید اقتصادی پیشنهاد می‌کنند. آن‌ها بین مالکیت خصوصی بر ابزار تولید، یعنی شخصی حق استفاده یا عدم‌استفاده از ابزار مولد را
شخصی حق استفاده یا عدم‌استفاده از ابزار مولد را اختصاصاً از آن خود کند، و اینکه آن ابزار مولد صرفاً در اختیار شخصی باشد تا با آن فعالیت تولیدی انجام دهد تفاوت قائلند. ضد اقتدارگرایی و مخالفت با دولت. فلسفهٔ آزادی‌خواهی، تمرکز قدرت و اقتدارگرایی را در مجموع منشأ ستم می‌داند و معتقد است باید تمام انواع قدرت را دائماً به چالش کشید و محدود کرد. آزادی‌خواهان معتقدند در هرگونه اعمال قدرت از جمله اعمال قدرت اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، یا فیزیکی از آنجا این اعمال قدرت سبب محدود شدن آزادی انسان می‌گردد، شخص صاحب قدرت
سبب محدود شدن آزادی انسان می‌گردد، شخص صاحب قدرت وظیفه دارد ثابت کند که عمل او مشروع است. سوسیالیست‌های آزادی‌خواه با ساختارهای سخت و طبقاتی اقتدار، چه از نوع سیاسی یا اقتصادی یا اجتماعی باشد، مخالفت می‌کنند. به جای کمپانی‌های سرمایه‌داری و نهادهای دولتی، سوسیالیسم آزادی‌خواه در پی ساماندهی جامعه در چارچوب مجامع داوطلبانه است. این مجامع می‌تواند شامل مجامع اشتراکی، کمون‌ها، شهرداری‌ها، تعاونی‌ها، منابع همگانی، و سندیکاها باشد که از دموکراسی مستقیم یا شیوه تصمیم‌گیری به اتفاق آراء استفاده می‌کنند. برخی از
تصمیم‌گیری به اتفاق آراء استفاده می‌کنند. برخی از سوسیالیست‌های آزادی‌خواه معقتدند در کنار چنین نهادهایی می‌بایست از مکانیسم نمایندگی به شکل گردشی (مشابه انجام وظیفه تمام شهروندان در هیئت منصفه) و با این قید که نمایندگان می‌بایست عزل‌پذیر باشند برای تشکیل نهادهای تصمیم‌گیری سطح بالاتر استفاده کرد. اسپانیای جمهوریخواه یک نمونه تاریخی برای چنین سیستمی است. نمونه‌های معاصر از مدل‌های سازماندهی و تصمیم‌گیری سوسیالیسم آزادی‌خواه شامل جنبش‌هایی مثل شوراهای زاپاتیستا و شبکه جهانی ایندی‌مدیا است. از آنجا که
زاپاتیستا و شبکه جهانی ایندی‌مدیا است. از آنجا که سوسیالیسم آزادی‌خواه مجموعه‌ای متکثر از دیدگاه‌ها را شامل می‌شود، همواره اشخاصی بوده‌اند که ضمن اینکه خود را عضو این جنبش می‌دانند برخی از آموزه‌های محوری آن را رد کرده‌اند. به عنوان نمونه پیتر هین عضو سرشناس حزب کارگر بریتانیا و نمایندهٔ سابق مجلس عوام که نوشته‌هایی در دفاع از سوسیالیسم آزادی‌خواه دارد این دیدگاه که در نهایت نهاد دولت باید از میان برود را رد می‌کند. همچنین نوام چامسکی استدلال می‌کند که دولت می‌تواند حداقل به‌طور موقت به عنوان ابزاری برای
می‌تواند حداقل به‌طور موقت به عنوان ابزاری برای از بین بردن ساختارهای ظالمانه استفاده شود. یکی از مسائلی که در پی موضع ضد اقتدارگرای سوسیالیست‌های آزادی‌خواه مطرح می‌گردد مسئله سازماندهی و تشکیلات سیاسی است. برخی از آنها اساساً تشکیلات را فراتر از تشکیلات خودسازمانده کارگری نفی می‌کنند و فعالیت‌های خود را به گروه‌های مطالعاتی و محافل غیر تشکیلاتی محدود می‌کنند. اما از نظر تاریخی، خصوصاً در جناح کمونیسم چپ یا کمونیسم شورایی از سوسیالیسم آزادی‌خواه بر ضرورت تشکیلات سیاسی دارای دیسیپلین، با قید وجود
ضرورت تشکیلات سیاسی دارای دیسیپلین، با قید وجود مکانیسم‌های انتقاد از خود ولی فاقد ساختار سلسله‌مراتبی و خط رسمی، تأکید شده است.
هیراتا آتسوتانه (; – ) زبان‌شناس، فیلسوف، و متخصص الهیات اهل ژاپن بود. در یک خانواده سامورایی رده پایین در استان آکیتا در منطقه توهوکو در شمال ژاپن متولد شد. وی در سال ۱۸۰۱ خود را شاگرد و مرید موتواوری نوریناگا (بنیانگذار جنبش کوکوگاکو) معرفی کرد. تفسیر دین شینتو یی که آتسوتانه و پیروانش به دست دادند به نام «شینتوی هیراتا» خوانده می‌شود.
آموزش در هند توسط بخش دولتی به همان شکل بخش خصوصی ایجاد گردیده که با کنترل و تأمین مالی در سه سطح مرکزی، ایالتی و محلی فعالیت می‌کنند. براساس بندهایی از قانون اساسی هند، تحصیلات رایگان و اجباری به عنوان یک حق اساسی برای کودکان در سنین بین ۶ تا ۱۴ سال به رسمیت شناخته شده‌است. نسبت مدارس دولتی به مدارس خصوصی در هند ۷ به ۵ می‌باشد. هند تلاش بسیاری برای بالا بردن تحصیلات ابتدایی برای حداقل سه چهارم جمعیت در سنین بین ۷ تا ۱۰ سال انجام داده و پیشرفت سیستم تحصیلی و آموزشی هند یکی از مهم‌ترین دلایل پیشرفت اقتصادی
و آموزشی هند یکی از مهم‌ترین دلایل پیشرفت اقتصادی این کشور بوده‌است. هند در مقطع ابتدایی و متوسطه مدارس خصوصی بزرگ و متعددی دارد که با ۲۹٪ از دانش آموز در سنین ۶ تا ۱۴ سال تکمیل‌کننده سیستم مدارس اداره شده توسط دولت می‌باشند. تحصیلات بعد از دبیرستان و مدارس فنی نیز اکثراً در اختیار بخش خصوصی می‌باشد و بازار مدارس غیرانتفاعی در هند یک تجارت ۴۵۰ میلیون دلاری در سال ۲۰۰۸ بوده و به سوی یک تجارت ۴۰ میلیارد دلاری پیش می‌رود. آموزش مدارس. مقاطع تحصیلی در هند. مرحله پیش دبستانی. مرحله پیش دبستانی از اساسی‌ترین
پیش دبستانی. مرحله پیش دبستانی از اساسی‌ترین مراحل تحصیل کودکان در هند است. مهارت و رفتار، هدف آموزش در پیش دبستانی می‌باشد. طبق قانون کودکان برای تحصیلات ابتدایی به مدارس فرستاده می‌شوند اما هنوز فرستادن کودکان به پیش دبستانی به صورت قانون اجباری وجود ندارد. معمولاً در شهرهای کوچک پیش دبستانی به ندرت قابل دسترسی است مخصوصاً در مزارع و دهکده‌های کوچک اطراف کشور اما در شهرها و کلان‌شهرها تعداد زیادی مراکز پیش دبستانی تأسیس شده‌است و نیاز به مدارس پیش دبستانی در شهرهای کوچک رو به رشد می‌باشد ولی به‌طور کلی
در شهرهای کوچک رو به رشد می‌باشد ولی به‌طور کلی ۱٪ از جمعیت زیر سن ۶ سال برای آموزش به مدارس پیش دبستانی فرستاده می‌شوند. مدارس ابتدایی. دولت هند مدارس ابتدایی برای کودکان سنین ۶ تا ۱۴ سال را اجباری کرده‌است و روی دوره آموزش ابتدایی تأکید دارد.
پرواز ۶۵۳ مالزی ایرلاینز (MH653) پروازی داخلی از پنانگ به مقصد کوالا لامپور در مالزی و متعلق به شرکت هواپیمایی مالزی ایرلاینز بود. در عصر ۴ دسامبر ۱۹۷۷، هواپیمای بوئینگ ۷۳۷–۲۰۰ این خط در حالی که احتمالاً توسط هواپیماربایان به سمت سنگاپور هدایت می‌شد سقوط کرد. این نخستین سقوط یک پرواز شرکت مالزی ایرلاینز بود و در آن ۹۳ مسافر و ۷ خدمه کشته شدند. هواپیما ظاهراً هنگامی که به ارتفاع مناسب برای هدایت خودکار رسید ربوده شد. شرایطی که هواپیماربایی و سقوط متعاقب آن رخ داد نامعلوم باقی‌مانده است. رشتهٔ وقایع. پرواز
رخ داد نامعلوم باقی‌مانده است. رشتهٔ وقایع. پرواز ۶۵۳ در ساعت ۱۹:۲۱ از فرودگاه بین‌المللی پنانگ به مقصد فرودگاه بین‌المللی سوبانگ کوالا لامپور (با نام امروزی فرودگاه سلطان عبدالعزیز شاه) از زمین برخاست. خلبان خلبان و کمک‌خلبان برای فرود آماده می‌شدند که در ساعت ۱۹:۵۴ در ارتفاع ۴۰۰۰ پا (۱۲۰۰ متر) و هنگام فرود در فرودگاه سوبانگ خدمهٔ پرواز به برج مراقبت سوبانگ اطلاع دادند که یک هواپیماربای ناشناس داخل هواپیماست. سپس چند هواپیماربا وارد اتاقک خلبان شدند و خلبان و کمک‌خلبان را مجبور به قطع تمامی راه‌های
و خلبان و کمک‌خلبان را مجبور به قطع تمامی راه‌های ارتباطی کردند. از برج مراقبت فوراً موضوع را به مقامات اطلاع دادند تا اقدامات احتیاطی را در فرودگاه به اجرا درآورند. چند دقیقه بعد خدمه طی ارتباطی رادیویی گفتند: «الان ما به سمت سنگاپور در حرکتیم. شب بخوش». در چند دقیقهٔ پایانی نوار صدای اتاقک خلبان، مکالمهٔ بین خلبان‌ها و هواپیماربایان شنیده می‌شود که دربارهٔ تمام شدن سوخت قبل از رسیدن به سنگاپور صحبت می‌کنند. پس از آن صدای شلیک چند گلوله شنیده می‌شود که محتملاً نشانگر این است که خلبان و کمک‌خلبان هر دو به
نشانگر این است که خلبان و کمک‌خلبان هر دو به ضرب گلوله کشته شده‌اند، و عملاً هواپیما را بدون هدایتگر باقی می‌گذارد.در ساعت ۲۰:۱۵ تمامی راه‌های ارتباطی هواپیما قطع می‌شود. در ساعت ۲۰:۳۶ اهالی کامپونگ لندینگ شنیدن صدای انفجار و دیدن سوختن لاشه‌ای را در باتلاق گزارش می‌دهند که بعدتر هواپیمای پرواز ۶۵۳ شناسایی شد. هواپیما با زاویهٔ تقریباً عمودی و با سرعت بسیار زیاد با زمین برخورد کرده بود. هیچ‌کس زنده نماند. تحقیقات و عواقب. جمیع جوانب هواپیماربایی و سقوط آن هرگز آشکار نشد. با این وجود مقامات کوالا لامپور
هرگز آشکار نشد. با این وجود مقامات کوالا لامپور مدعی شدند که هواپیماربایان اطلاع داده‌اند که اعضای گروه ارتش سرخ ژاپن هواپیما را ربوده‌اند. در سال ۱۹۹۶ خبرنگار سی.ان. ان نوشت که هواپیماربان بواقع اعضای ارتش سرخ ژاپن شناسایی شده بودند، ادعایی که هرگز تأیید نشد. همهٔ بقایا برای یافتن اثری از اثر برخورد جنگ‌افزار یا پرتابه با پرتو ایکس بررسی شد، ولی شاهدی بر آن پیدا نشد. باقیماندهٔ اجساد در گوری دسته‌جمعی دفن شد.
موج سرما (که در بعضی از مناطق به عنوان ضربه محکم و ناگهانی سرما یا طلسم سرما شناخته می‌شود) یک پدیدهٔ آب‌وهوایی است که با خنک شدن هوا مشخص می‌شود. به طور خاص، همانطور که توسط سرویس خدمات هواشناسی ملی ایالات متحده آمریکا مورد استفاده قرار می‌گیرد، موج سرما موجب پایین رفتن دما در یک دورهٔ ۲۴ ساعته می‌شود که نیاز به حفاظت قابل ملاحظه‌ای برای کشاورزی، صنعت، تجارت و فعالیت‌های اجتماعی دارد. معیار دقیق برای موج سرما، با نرخی که دمای آن کاهش می‌یابد، و حداقل آن را کاهش می‌دهد است. حداقل این درجه حرارت وابسته به
کاهش می‌دهد است. حداقل این درجه حرارت وابسته به منطقه جغرافیایی و زمان سال است. در ایالات متحده، "طلسم سرما" به عنوان درجه حرارت متوسط ملی زیر تعریف شده است. موج سرما هم می‌تواند به عنوان حجم و مدت کافی یک شیوع هوای سرد (شهس) رده‌بندی شود.
بیانیه جهانی تنوع فرهنگی بیانیه ای است که توسط کنفرانس عمومی سازمان آموزش علمی وفرهنگی سازمان ملل متحد (یونسکو) در سی و یکمین اجلاس ان در ۲ نوامبر ۲۰۰۱ صادر شد. بیانیه از ۱۲ ماده تشکیل شده‌است: ماده۱ با عنوان «تنوع فرهنگی، میراث مشترک انسانیت» می‌گوید. «به عنوان یک متبع تبادل، نوآوری و سازندگی، تنوع فرهنگی برای نوع انسان به همان اندازه ضروری است که تنوع زیستی برای طبیعت ضروری است. در این معنا تنوع فرهنگی یک میراث مشترک انسانیت است و می‌بایست برای منفعت نسلهای حال و آینده به رسمیت شناخته شود». ماده ۴ توضیح
حال و آینده به رسمیت شناخته شود». ماده ۴ توضیح می‌دهد که تنوع فرهنگی نباید از حقوق بشر که با حقوق بین‌الملل ضمانت شده تخلف کند. ماده ۵ بر طبق لایحه بین‌المللی حقوق بشر، حقوق زبانی را به عنوان حقوق فرهنگی تأیید می‌کند. ماده ۶ بر آزادی بیان، پلورالیسم رسانه‌ای و چندزبانگی تأکید می‌کند، و ماده ۱۲ نقش یونسکو را تعریف می‌کند.
زبان‌هایی که در هند صحبت می‌شود متعلق به چندین خانواده زبانی هستند. مهم‌ترین و اصلی‌ترین آنها زبان‌های هندوآریایی هستند که توسط ۷۸٫۰۵٪ از مردم هند صحبت می‌شود. همچنین زبان‌های دراویدی توسط ۱۹٫۶۴٪ هندی‌ها استفاده می‌شود. زبانهای باقیمانده که توسط ۲٫۳۱٪ از جمعیت هند صحبت می‌شود شامل زبان‌های آستروآسیایی، چینی-تبتی، کرا-دای و چند زبان مشابه و زبان تک‌خانواده هستند. هند با ۷۸۰ زبان دومین کشور از لحاظ تعداد زبان در دنیا بعد از پاپوآ گینه نو با ۸۳۹ زبان می‌باشد. با توجه به سرشماری هند در سال ۲۰۰۱، هند ۱۲۲ زبان
با توجه به سرشماری هند در سال ۲۰۰۱، هند ۱۲۲ زبان اصلی و مهم و ۱۵۹۹ زبان‌های دیگر دارد، اما منابع دیگر، آمارهای متفاوتی را نشان می‌دهد که این مسئله مربوط به تفاوت‌های تعاریف زبان و گویش است. در سرشماری ۲۰۰۱ گزارش شده حدود ۳۰ زبان توسط بیش از یک میلیون بومی استفاده شده و ۱۲۲ زبان دیگر توسط بیش از ۱۰۰۰۰ نفر از مردم صحبت می‌شود. دو زبان میانجی مهم‌ترین نقش را در تاریخ زبانی هند بازی می‌کنند: فارسی و انگلیسی. فارسی‌زبان رسمی در دادگاه‌ها در دوران امپراتوری گورکانی هند بوده است. این زبان مدت زیادی به عنوان زبان
هند بوده است. این زبان مدت زیادی به عنوان زبان اداری و رسمی بوده و برای قرن‌ها نقش مهمی ایفا می‌کرده تا زمانی که استعمار انگلیس بر هند تسلط می‌یابد و زبان انگلیسی تبدیل به مهم‌ترین زبان در هند می‌شود. این زبان در تحصیلات عالیه در بسیاری نواحی دولتی هند بکار گرفته می‌شود، البته زبان هندی متداول‌ترین زبان مورد استفاده در هند امروزی می‌باشد؛ و نقش زبان میانجی بین شمال و نواحی مرکزی هند را ایفا می‌کند. تحرکات ضد هندی در جنوب هند به خصوص در ایالت تامیل نادو و کارناتاکا، بنگال غربی، آسام، پنجاب، و سایر نواحی غیر
بنگال غربی، آسام، پنجاب، و سایر نواحی غیر هندی وجود داشته که البته شروع به توجه به زبان هندی در این نواحی نیز آغاز شده است. تاریخچه. زبانهای جنوب هند از زبان‌های دراویدی سرچشمه گرفته‌اند. زبان دراویدی بسیار قدیمی است و به چهار گروه تقسیم می‌شود: شمال، مرکز، جنوب مرکزی و جنوب دراویدی. زبان‌ها و گویش‌های دیگر. آمار سال ۲۰۰۱ از زبان‌ها و گویش‌های دیگری که بیش از یک میلیون گویشور داشته و بیشتر آنها در زیرمجموعه زبان هندی طبقه‌بندی می‌شود:
تولید شیر یک گرایش از کشاورزی (دامداری) برای تولید پایدارمدت شیر است که فرآوری شده، (یا در مزرعه یا در یک کارخانه لبنی یا که ممکن است به نام کارخانه لبنیات باشد) و درنهایت به صورت یک محصول لبنی فروخته می‌شود. گونه‌های رایج. اگرچه هر پستاندار می‌تواند شیر تولید کند، اما گاوداری‌های شیری تجاری به‌طور معمول به‌صورت تک‌گونه‌ای هستند. در کشورهای توسعه‌یافته گاوداری‌ها به‌طور معمول دارای گاوهای شیری با بازدهی تولیدی بالا می‌باشند. دیگر گونه‌های به‌کارگرفته‌شده به‌صورت تجاری، شامل بز، گوسفند و شتر هستند. در
به‌صورت تجاری، شامل بز، گوسفند و شتر هستند. در ایتالیا تولید الاغ شیری درحال رشد است که برای تولید یک منبع شیر جایگزین برای نوزادان محبوبیت یافته‌است.
بوناد (به نروژی: Bunad) اصطلاحی نروژی است، که در گسترده‌ترین دامنه معنایی خود، هم برای اشاره به پوششی سنتی و روستایی (که بیشتر به سده ۱۹ و ۱۸ میلادی برمی‌گردد)، و هم برای لباس‌های مدرن فولک قرن بیستمی به‌کار می‌رود. با این حال کلمه بوناد کلمه‌ای امروزی است و در قرن بیستم اختراع شده و واژه بوناد تنها برای لباس‌هایی که در اوایل قرن بیستم و بی‌قیدانه براساس لباس‌های سنتی دوخته‌شده‌اند، به‌کار می‌رود. توجه دوباره به بوناد ریشه در ملی‌گرایی رمانتیکی که در قرن نوزدهم در اروپا ایجاد شد دارد؛ که دوباره علاقه مردم
در اروپا ایجاد شد دارد؛ که دوباره علاقه مردم را به لباس‌های سنتی در نروژ و کشورهای همسایه مثل دانمارک و مخصوصاْ آلمان برانگیخت. اگرچه ایده‌های ملی‌گرایی رمانتیک در نروژ دوام بیشتری داشتند. در نروژ. در نروژ در دوران پس از جنگ مخصوصاً در سال‌های اخیر پوشیدن بوناد در مناسبت‌های مختلف مانند عروسی، جشن تولد، جشن کریسمس، رقص‌های فولک، مراسم‌های مذهبی مانند غسل تعمید و جشن روز قانون اساسی نروژ مرسوم است. در سال‌های اخیر استفاده از این لباس دیگر محدود به رقص‌های فولک و جشن‌های خاص نیست، و از این پوشش به عنوان لباس
و جشن‌های خاص نیست، و از این پوشش به عنوان لباس رسمی نیز استفاده می‌شود و دیدن مردم با لباس‌های بوناد، به خصوص زنان، متداول شده. وزیر سابق امورخارجه نروژ، توروالد استولتنبرگ، هنگام ارائه تاییدیه‌اش به عنوان سفیر به مارگریت دوم دانمارک، لباس بوناد به تن کرده بود. دربارهٔ اینکه کدام بونادها استاندارد هستند اختلاف نظر وجود دارد. بعضی باور دارند که بونادها باید بر اساس استانداردهای سخت‌گیرانه و سنتی دوخته شوند؛ اما دیگران طرفدار به‌کارگیری خلاقیت و ایجاد تغییراتی در بونادها هستند. دقیقاًً نمی‌توان گفت چند نوع
در بونادها هستند. دقیقاًً نمی‌توان گفت چند نوع بوناد در نروژ وجود دارد، اما تخمین‌زده می‌شود که حدوداً ۲۰۰ نوع مختلف بوناد وجود دارد. بونادها امروزه نشان دهنده موقعیت اجتماعی افراد هستند. محدوده قیمت بونادها، بسته به طرح دلخواه و مواد به‌کار رفته، چیزی بین ۲ تا ۱۰ هزار دلار است. معمولاً دوخت یک بوناد یک سال زمان می‌برد. پدر و مادرها معمولاً به فرزندان خود یک بوناد به عنوان هدیه روز تأیید می‌دهند، که آن را در روز تأیید خود می‌پوشند. در سال‌های اخیر شرکت‌های چینی شروع به فروش بونادهایی ارزان‌تر، معروف به
چینی شروع به فروش بونادهایی ارزان‌تر، معروف به بوناد چینی، کرده‌اند. این امر باعث به وجود آمدن این نگرانی شده که برندهای چینی باعث تضعیف اعتبار و مطلوبیت بونادها شوند. ریشه‌ها. بعضی از بونادهای امروزی از روی تن‌پوش‌های محلی سنتی و بعضی دیگر در قرن بیستم تولید شده‌اند که تاحدودی براساس تن‌پوش‌های سنتی هستند. محبوبیت دوباره بونادها ریشه در ملی‌گرایی رمانتیک نروژ دارد؛ و همراه با جنبش رقص فولک در اوایل قرن بیستم پرطرفدار شد. اگرچه بونادهای امروزی ریشه در تن‌پوش‌های فولک قرن هجدهم و نوزدهمی دارند اما اسنادی
فولک قرن هجدهم و نوزدهمی دارند اما اسنادی نشان می‌دهد که استفاده از تن‌پوش‌های فولک به قرون وسطا برمی‌گردد. هولدا گاربورگ (۱۸۶۲–۱۹۳۴) و کلارا سمب (۱۸۸۴–۱۹۷۰) اولین پیشگامان وارد کردن بوناد به فرهنگ اصلی کشورهای اروپای شمالی بودند. طرح‌ها و محبوبیت. بونادها معمولاً با گل‌دوزی و جواهرات نقره‌ای و طلایی تزئین می‌شوند. تن‌پوش‌های بوناد هم برای مردان و هم برای زنان تولید می‌شوند اما بونادهای زنانه گوناگون‌تر و پرطرفدارتر هستند.
در دوران جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹–۱۹۴۵)، هند توسط امپراتوری بریتانیا اداره می‌شد. با تسلط کامل بریتانیا در زمین‌های هند که شامل پانصد سال خودمختاری ایالت پرینسلی توسط راج بریتانیا نیز بود، همزمان با اعلام جنگ علیه آلمان نازی در سپتامبر ۱۹۳۹ شد. راج بریتانیا به عنوان بخشی از متفقین جنگ جهانی دوم بیش از دو و نیم میلیون سرباز زیر نظر انگلیس برای جنگ علیه نیروهای محور فرستاد. دولت انگلیس میلیاردها پوند قرض گرفت تا بتوانند اقتصاد و بخش مالی جنگ را پشتیبانی کند. هند همچنین نقش اساسی در عملیات امریکایی‌ها در پشتیبانی