payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باشد نداشته باشند. اما برگزارکنندگان این هشدارها را نادیده گرفتند و این منجر به اقدام شلیک از طرف هر دو طرف گردید و باعث کشته شدن تعدادی از نیروهای پلیس و تظاهرکنندگان گردید. این درگیری‌ها گسترده‌تر شد و شعله‌ورتر گردید و منجر به کشته شدن ۱۰۳ اروپایی گردید. موج این خشونت به روستاها نیز کشیده شد و روستائیان به محل سکونت جامعه فرانسوی و اروپایی و همین‌طور ساختمان‌های دولتی حمله‌ور شدند. ارتش و پلیس به این اقدامات از طریق گواهی‌گیری و امضاگیری طولانی و برنامه‌ریزی شده‌استفاده کردند و علاوه بر این هواپیماهای
شده‌استفاده کردند و علاوه بر این هواپیماهای نظامی اقدام به بمباران محل‌های سکونت مسلمانان نمودند. برحسب آمار رسمی پلیس فرانسه منتشرشده، ۱۵۰۰ مسلمان در نتیجه این تدابیر ضد الجزایری کشته شدند و تخمینی هم زده می‌شود که آمار واقعی بین ۶۰۰۰ تا ۴۵۰۰۰ کشته شدند. در پی این اعمال خشونت‌بار که در «سطیف» اتفاق افتاد، ۵۴۶۰ مسلمان دستگیر شدند منجمله فرحات عباس و تعداد زیادی از اعضای حکومت یا رهبری جنبش که جزو دستگیرشدگان بودند. فرحات عباس اعلام نارضایتی از این قیام و شورش نمود ولکن او سرکوبی راکه در الجزایر در جریان
شورش نمود ولکن او سرکوبی راکه در الجزایر در جریان بود بازگشت به جنگهای صلیبی تشبیه نمود. در آوریل سال ۱۹۴۶ بار دیگر فرحات عباس بر مواد بیانیه کنگره نیروهای ملی الجزایر تأکید نمود و همزمان اتحاد دموکراتیک برای بیانیه الجزایر را بنیان نهاد، عباس درخواست کرد که یک جمهوری سکولار و دموکراتیک و متحد با فرانسه در الجزایر برپا گردد. در همین حین مسالی حاج به الجزایر برگشت و جنبش پیروزی آزادی‌های دموکراتیک را پایه‌ریزی نمود، موضوعی که باعث تشدید در قطب بندی طیف‌های مختلف در جامعه گردید. مسالی حاج ملتزم به استقلال
مختلف در جامعه گردید. مسالی حاج ملتزم به استقلال کامل الجزایر گردید و به شدت از طرح فرحات عباس انتقاد نمود، ولیکن بعضی از اعضای سابق در پیمان نامه صلح کامل معتقد بودند که امکان دستیابی به استقلال نیست مگر به وسیلهٔ نیروهای نظامی و عملیات‌های نظامی. در سال ۱۹۴۷ در ارتفاعات اوریس و کابیلی هسته‌های مقاومت مسلحانه به فرماندهی حسن آیت احمد شکل گرفت و شروع به سازماندهی کرد، هدف این هسته‌ها عبارت بود از اقدام به عملیات تروریستی تا زمانی که حاکمان فرانسوی اقدام به سرکوب اعتراضات سیاسی می‌زنند، مگر اینکه دست از این
اعتراضات سیاسی می‌زنند، مگر اینکه دست از این اقدامات برداشته و با این موضوع در کادر قانون برخورد نماید. احمد بن بلا یکی از رهبران نیروهای ملی در الجزایر بود و بعد از مدتی جانشین حسن آیت احمد گردید. جمعیت ملی با پیشنهاد ایجاد قانون اساسی الجزایری که در ماه اوت ۱۹۴۷ پیشنهاد گردیده بود موافقت نمود. این قانون خواستار ایجاد یک پارلمان الجزایری را داده بود که در آن نمایندگان مسلمانان شایسته و اروپایی‌ها و همین‌طور نمایندگان ۸ میلیون مسلمان دیگر در آن گرد هم بیایند. کما اینکه این قانون اساسی شهرداری‌ها و شوراهای
کما اینکه این قانون اساسی شهرداری‌ها و شوراهای شهر مختلط را از بین برد و به جای آن شوراهای محلی منتخب را جانشین ساخت، این قانون حکومت نظامی در صحرای الجزایر را ملغی ساخت و اعلام نمود که زبان عربی نیز زبان رسمی در الجزایر مانند زبان فرانسوی می‌باشد، این قانون پیشنهاد حذف زن مسلمان را از انتخابات نیز داده بود. نمایندگان مسلمانان و هم جوامع فرانسوی و اروپایی از رأی دادن به هر قانونی که ضد قانون اساسی بود به دلایل کاملاً متفاوت خودداری کردند. این انتخابات که برای گروه مسالی حاج پیروزی و دستاورد بزرگی داشت باعث
گروه مسالی حاج پیروزی و دستاورد بزرگی داشت باعث ترس جوامع فرانسوی و اروپایی در الجزایر گردید و برای همین رهبران سیاسی سعی کردند با سیاست ترس و فریب به نتیجه دلخواه خودشان در اولین انتخابات مجلس الجزایر در سال بعد دست پیدا کنند، بعد از این بود که اصطلاح «الکشن الجیریان» مساوی شد با انتخابات قلابی و دروغین. در این انتخابات گروه مسالی حاج به ۹ کرسی و جریان فرحات عباس به ۸ کرسی و مستقل‌ها به ۵۵ کرسی دست یافتند، این نتایج دو موضوع را بارز کرد اول اینکه نیروهای ملی از طرف مسلمانان رد شدند و دوم اینکه این
ملی از طرف مسلمانان رد شدند و دوم اینکه این انتخابات مشخص ساخت که برای مشکلات الجزایر راه حل مسالمت‌آمیزی وجود ندارد. در دوره نخست این پارلمان الجزایری که جریانات مربوط جوامع اروپایی و فرانسوی بر این دوره از مجلس حاکمیت و سلطه داشتند در یک نوبت یکی از نمایندگان جریان مسالی حاج را در حین دخول دستگیر نمودند و همین باعث گردید که بقیه نمایندگان مسلمانان در اعتراض به اینکار از شرکت در پارلمان خودداری کنند، علاوه بر این فرحات عباس از قبول سخنرانی در مجلس خودداری نمود، در کنار این موضوعات احزاب توانستند به یک
نمود، در کنار این موضوعات احزاب توانستند به یک ائتلاف موقت دست پیدا کنند و این ائتلاف در یک سیاست مشترک متعهد گردید که نتایج این انتخابات را لغو سازد، نیروهای سوسیالیست و فرانسوی‌های میانه‌رو اقدام به تحقیق در مورد تقلبات صورت گرفته در انتخابات نمودند ولی نمایندگان جوامع اروپایی با اقناع حاکم فرانسوی در الجزایر با این بهانه که تحقیقات باعث ناراحتی و نگرانی مسلمانان می‌گردد آن‌ها را از ادامه کار بازداشتند . انتخابات دوم و جدید هم در سال ۱۹۵۱ مانند انتخابات دور اول در سال ۱۹۴۸ آغشته به تقلب بود. در سال ۱۹۵۲
اول در سال ۱۹۴۸ آغشته به تقلب بود. در سال ۱۹۵۲ تظاهراتی که علیه نیروهای فرانسوی در الجزایر برگزار گردید باعث شد تا مسالی حاج دستگیر شده به و فرانسه فرستاده شود، علاوه بر این باعث تعداد زیادی انشعاب در خود گروه مسالی حاج و فشارهای زیادی برای تضعیف این گروه گردید، کما اینکه این کارها باعث کاهش بسیاری از قدرت این گروه گردید. در این زمان افراطیون جریان‌های وابسته به جامعه فرانسوی و اروپایی در الجزایر از فرصت استفاده کرده و حکومت فرانسه را قانع کردند که بایستی علیه جریان استقلال طلبی موضعی قاطع و شدید داشته
علیه جریان استقلال طلبی موضعی قاطع و شدید داشته باشد و تدابیر سختی را در این زمینه اتخاذ نماید. در این زمان بن بلا یک گروه زیر زمینی ایجاد نمود که جایگزین سیستم قبلی اداره امور جنبش که توسط پلیس فرانسه در سال ۱۹۵۰ در هم شکسته شده بود، گردید. این هیئت جدید که مرکز آن در قاهره بود. اسم ۹ تن از رهبران تاریخی این هیئت عبارت بودند از حسین احمد آیت، محمد بودیاف، بلقاسم کریم، رباح بیتات، العربی بن مهیدی، مراد دیدوش، مصطفی بن بولعید، محمد خضر و احمد بن بلا که از رهبران جنگ استقلال الجزایر می‌باشند. در دوره بین
رهبران جنگ استقلال الجزایر می‌باشند. در دوره بین مارس تا اکتبر ۱۹۵۴، این هیئت انقلابی شبکه نظامی اش را در الجزایر که شامل ۶ منطقه نظامی بود سازماندهی کرد و فرماندهان این مناطق به اسم فرماندهان و نیروهای داخلی مشهور شدند، در کنار آن بن بلا و آیت احمد نمایندگی خارج را در قاهره سازماندهی کردند. رئیس‌جمهور مصر جمال عبدالناصر آن‌ها را تشویق کرد که باید نیروهای فرانسوی و خارجی از الجزایر اخراج شوند و به آن‌ها کمک نمود تا به سلاح و پشتیبانی مکفی دست یابند. در اکتبر همان سال جبهه آزادیبخش ملی تأسیس شد و بعد از آن
همان سال جبهه آزادیبخش ملی تأسیس شد و بعد از آن هم بازوی نظامی آن به اسم ارتش آزادیبخش ملی برای بدست گرفتن جنگ استقلال در الجزایر سازماندهی گردید.
آیدا مطلبی (زادهٔ ۱۱ اسفند ۱۳۷۱) بازیگر کودک سینما اهل ایران است. شایعات: زمانی که خبر مرگ بیتا توکلی آمد این خبر را برای ایدا مطلبی نیز نوشتند برخی چون دیدند دیگر بازیگری نمیکند گمان کردند که آیدا فوت شده اما این اخبار صحت ندارد آیدا مطلبی زنده است و از دوران بزرگسالی دیگر به بازیگری ادامه نداده است
سیران هوسپیان (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل ارمنستان بود. باشگاهی. وی نخستین بازی حرفه ای خود را در لیگ دسته اول شوروی در سال ۱۹۸۰ در ترکیب باشگاه فوتبال دینامو استاوروپول انجام داد. از باشگاه‌هایی که در آن هوسپیان بازی کرده‌است می‌توان به دینامو استاوروپول، ماشوک-کی‌ام‌وی پیتیگورسک، آرارات ایروان، هبار پازارجیک، دینامو جی‌تی‌سی استاوروپول و هومنمن ای‌ای بیروت اشاره کرد. درگذشت. وی در تاریخ ۱۳ ژانویه ۲۰۰۸ در سن ۴۶ سالگی به علت نارسایی قلبی درگذشت.
ملک‌مطیعی یک نام خانوادگی‌ست. افراد سرشناس با این نام از این قرارند:
تیر خلاص شلیک مرگ به منظور پایان دادن به درد و رنج یک شخص یا حیوان به شدت زخمی می‌باشد. این عمل نوعی قتل ترحم آمیز شهروندان یا سربازان، دوستان یا دشمنان، با رضایت شخص مصدوم یا بدون آن محسوب می‌شود. نمونه‌هایی از تیر خلاص عبارتند از تیراندازی به قلب یا سر (معمولاً پشت جمجمه) یک فرد زخمی شده در جریان یک اعدام که هنوز زنده مانده‌است یا کشتن انسان دوستانه سربازی که در میدان جنگ به طرز مرگباری زخمی شده‌است ولی کمکهای پزشکی برای تسکین دردش در دسترس نمی‌باشند. در دوران پیش از سلاح گرم، زندگی این گونه زخمی‌ها با
دوران پیش از سلاح گرم، زندگی این گونه زخمی‌ها با سلاح‌های تیغه دار یا ضربه ای به پایان می‌رسید که شامل بریدن گلو، ضربه به سر یا فروکردن یک سلاح تیز در قلب می‌شد. مثالهای دیگر عبارتند از افسر فرمانده یک جوخه آتش که در صورتی که شلیک تفنگها نتواند هدف را بکشد، با تپانچه شخصی اش تیر خلاص را اجرا می‌کند یا قطع سر یک سامورایی بلافاصله پس از سپوکو، که به منظور خاتمه سریع زندگی و جلوگیری از درد کشیدن انجام می‌گرفت.
بانتوستان منطقه‌ای بود که طبق سیاست آپارتاید برای ساکنان سیاه‌پوست آفریقای جنوبی و آفریقای جنوب غربی (که اکنون با نام نامیبیا شناخته می‌شود) در نظر گرفته شده بود. ده بانتوستان در آفریقای جنوبی و ده بانتوستان در آفریقای جنوب غربی تأسیس شد. هدف از تأسیس این مناطق، متمرکز کردن اعضای گروه‌های قومی مد نظر و همگن‌سازی هر یک از این مناطق به عنوان پایه‌ای برای تشکیل دولت‌های خودمختار برای گروه‌های قومی سیاه‌پوست آفریقای جنوبی بود. این اصطلاح نخستین بار در اواخر دهه ۱۹۴۰ میلادی به کار رفت و از دو بخش بانتو (در برخی
۱۹۴۰ میلادی به کار رفت و از دو بخش بانتو (در برخی زبان‌های بانتو به معنی مردم) و ـستان (پسوند فارسی به معنی سرزمین) مشتق شده بود. چهار بانتوستان آفریقای جنوبی (شامل ترانسکی، سیسکی، وندا و بوفوتاتسوانا) مستقل اعلام شدند؛ هرچند کشوری جز آفریقای جنوبی آنها را به رسمیت نشناخت. سایر بانتوستان‌های آفریقای جنوبی (از جمله کوازولو، لبووا و کواکوا) خودمختاری نسبی کسب کردند؛ ولی به استقلال نرسیدند. با پایان آپارتاید در سال ۱۹۹۴ بانتوستان‌ها منحل شدند و به سرزمین اصلی آفریقای جنوبی بازگشتند. شکل‌گیری. حاکمان مستعمرات
آفریقای جنوبی بازگشتند. شکل‌گیری. حاکمان مستعمرات بریتانیا در سدهٔ نوزدهم و دولت‌های آفریقای جنوبی که جانشین آنان شدند، در سال‌های ۱۹۱۳ و ۱۹۳۶ مناطقی را با هدف جداسازی سیاه‌پوستان آفریقای جنوبی از سفیدپوستان تأسیس کردند. با به قدرت رسیدن حزب ملی در سال ۱۹۴۸ هندریک فروورد، وزیر امور بومیان (که بعداً نخست‌وزیر آفریقای جنوبی شد)، معیارهایی را برای شکل‌دهی دوبارهٔ جامعهٔ آفریقای جنوبی معرفی کرد تا سفیدپوستان در اکثریت قومی قرار گیرند. ایجاد بانتوستان‌ها یکی از عناصر اصلی این رویکرد بود که هدف بلندمدت آن مستقل
عناصر اصلی این رویکرد بود که هدف بلندمدت آن مستقل کردن بانتوستان‌ها بود. در نتیجه، سیاه‌پوستان شهروندی آفریقای جنوبی و حق رأی خود را از دست می‌دادند و سفیدپوستان می‌توانستند سلطهٔ خود بر این کشور را حفظ کنند. به عقیده فروورد بانتوستان‌ها خانهٔ اصلی سیاه‌پوستان آفریقای جنوبی بود. در سال ۱۹۵۱ دولت دانیل فرانسوا مالان قانون حکومت‌های بانتو را برای بنیان‌گذاری سرزمین‌های مادری برای اسکان گروه‌های قومی سیاه‌پوست کشور ارائه کرد. این سرزمین‌ها ۱۳٪ مساحت کشور را در بر می‌گرفت و بقیه کشور برای جمعیت سیدپوست حفظ
در بر می‌گرفت و بقیه کشور برای جمعیت سیدپوست حفظ می‌شد. ادارهٔ سرزمین‌های مادری به دست رهبران قبایل همگرا با دولت بود و رؤسای غیر همگرا به اجبار خلع می‌شدند. در طول زمان، گروهی از نخبگان حاکم سیاه‌پوست ایجاد شد که نفع شخصی و مالی آنها در حفظ سرزمین‌های مادری بود. این باعث کمک به پایداری سیاسی این سرزمین‌ها می‌شد، ولی هنوز موقعیت رهبران کاملاً وابسته به حمایت آفریقای جنوبی بود. در سال ۱۹۵۹ با تصویب قانون خودحاکمیتی بانتو نقش سرزمین‌های مادری بسط یافت. این قانون طرحی با عنوان توسعهٔ مجزا را دنبال می‌کرد. این
طرحی با عنوان توسعهٔ مجزا را دنبال می‌کرد. این قانون به سرزمین‌های مادری اجازه می‌داد دولت‌هایی شبه مستقل و دارای حق حاکمیت بر خود تأسیس کنند. جانشین فروورد یعنی جان وورستر این طرح را به پیش برد. هدف اصلی این سیاست، تکمیل طرح اولیهٔ فروورد برای تغییر ملیت‌سیاه پوستان و زدودن اندک حقوق باقیماندهٔ آنان به عنوان شهروند بود. سرزمین‌های مادری تشویق به استقلال می‌شدند و این می‌توانست شمار سیاه‌پوستان آفریقای جنوبی را بسیار کاهش دهد. با تصویب قانون شهروندی سرزمین‌های مادری سیاه‌پوستان در سال ۱۹۷۰ این فرایند کامل
مادری سیاه‌پوستان در سال ۱۹۷۰ این فرایند کامل شد. طبق این قانون، رسماً همهٔ سیاه‌پوستان آفریقای جنوبی، شهروند سرزمین‌های مادری به‌شمار می‌رفتند. به موازات ایجاد سرزمین‌های مادری، جمعیت سیاه‌پوست آفریقای جنوبی در معرض برنامهٔ گسترده‌ای برای جابجایی اجباری نیز قرار گرفت. تخمین زده می‌شود که از دههٔ ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰ حدود ۳٫۵ میلیون نفر وادار به ترک خانه‌های خود شدند که بسیاری از آنها در بانتوستان‌ها اسکان داده شدند. دولت به صورت شفاف اعلام کرد که هدف نهایی آن، حذف کامل جمعیت سیاه‌پوست از آفریقای جنوبی است؛ ولی
کامل جمعیت سیاه‌پوست از آفریقای جنوبی است؛ ولی این هدف قابل دستیابی نبود. تنها اقلیتی از جمعیت آفریقای جنوبی (حدود ۳۹٪ در سال ۱۹۸۶) در بانتوستان‌ها زندگی می‌کردند. تأیید بین‌المللی. بانتوستان‌های درون آفریقای جنوبی «مستقل» طبقه‌بندی می‌شدند. در تئوری بانتوستان‌ها بر بسیاری از امور داخلی خود تسلط داشتند، ولی هنوز کشورهای مستقلی نبودند. بانتوستان‌های مستقل (شامل ترانسکی، بوفوتاتسوانا، وندا و سیسکی) قرار بود کاملاً مستقل باشند. در واقعیت، آنها هیچ زیرساخت اقتصادی قابل توجهی نداشتند و دارای مرزهای ناپیوسته
قابل توجهی نداشتند و دارای مرزهای ناپیوسته بودند. در دوران موجودیت بانتوستان‌های مستقل، آفریقای جنوبی تنها کشوری بود که استقلال آنها را تأیید کرد. با این وجود، سازمان‌های داخلی بسیاری از کشورها از جمله دولت آفریقای جنوبی برای تأیید آنها لابی می‌کردند. برای نمونه، پس از تأسیس ترانسکی، انجمن سوئیس-آفریقای جنوبی دولت سوئیس را به تأیید کشور تازه ترغیب می‌کرد. هنگامی که طرح مجلس نمایندگان ایالات متحده برای وادار کردن رئیس‌جمهور به عدم تأیید ترانسکی در سال ۱۹۷۶ مطرح شد، دولت آفریقای جنوبی به شدت با قانون‌گزاران
شد، دولت آفریقای جنوبی به شدت با قانون‌گزاران لابی کرد تا با طرح مخالفت کنند. انحلال. در ژانویهٔ ۱۹۸۵ پی دبلیو بوتا رئیس‌جمهور آفریقای جنوبی اعلام کرد از این پس، شهروندی آفریقای جنوبی سیاه‌پوستان ساکن سرزمین اصلی آفریقای جنوبی به نفع شهروندی بانتوستان لغو نمی‌شود و سیاه‌پوستان ساکن بانتوستان‌های مستقل می‌توانند دوباره برای شهروندی آفریقای جنوبی درخواست دهند. در مارس ۱۹۹۰ اف. دبلیو. کلرک (که از سال ۱۹۸۹ جانشین بوتا شده بود) اعلام کرد دولت او به بانتوستان دیگری استقلال اعطا نخواهد کرد. با انحلال رژیم
دیگری استقلال اعطا نخواهد کرد. با انحلال رژیم آپارتاید آفریقای جنوبی در سال ۱۹۹۴ بانتوستان‌ها منحل شدند و به قلمرو جمهوری آفریقای جنوبی بازگشتند. این بازگشت عمدتاً به صورت صلح‌آمیز انجام شد، هرچند مقاومت‌هایی از سوی برخی حاکمان محلی (که فرصت کسب ثروت و قدرت سیاسی را از دست می‌دادند) وجود داشت. انحلال بوفوتاتسوانا و سیسکی سختی ویژه‌ای داشت. در سیسکی نیروهای امنیتی در مارس ۱۹۹۴ وادار به دخالت شدند تا از بحران سیاسی جلوگیری کنند. بسیاری از رهبران بانتوستان‌های سابق، پس از انحلال آنها نقشی در سیاست‌های آفریقای
سابق، پس از انحلال آنها نقشی در سیاست‌های آفریقای جنوبی داشتند. برخی حزب خود را در نخستین انتخابات چندنژادی شرکت دادند و برخی به کنگرهٔ ملی آفریقا پیوستند. فهرست بانتوستان‌ها. بانتوستان‌های آفریقای جنوبی. دولت‌های خودمختار. لسوتو و سوازیلند بانتوستان نبودند و کشورهای مستقل تحت‌الحمایه بریتانیا هستند. این کشورها تقریباً یا کاملاً محصور در آفریقای جنوبی هستند و تقریباً به‌طور کامل وابسته به این کشور هستند. آنها هرگز وابستگی سیاسی به آفریقای جنوبی نداشته‌اند و از زمان استقلال از بریتانیا در دههٔ ۱۹۶۰ توسط
و از زمان استقلال از بریتانیا در دههٔ ۱۹۶۰ توسط جامعهٔ بین‌الملل به عنوان کشور مستقل پذیرفته شده‌اند. کاربرد در مفاهیم دیگر. اصطلاح «بانتوستان» در مفاهیم دیگری عموماً برای اشاره به تلاش به منظور ایجاد دولت‌ها یا ناحیه‌های قومی به کار رفته‌است. ارتباط آن با آپارتاید به این معنی است که استفاده از این اصطلاح با لحن انتقادی انجام می‌شود. در جنوب آسیا دولت سینهالی سریلانکا متهم به تبدیل مناطق تامیل‌نشین به بانتوستان بود. این اصطلاح برای اشاره به شرایط زندگی دالیت‌های هند نیز به کار رفته‌است. در جنوب شرقی اروپا،
هند نیز به کار رفته‌است. در جنوب شرقی اروپا، شمار روزافزون کشورهای کوچک بالکان پس از فروپاشی یوگسلاوی، بانتوستان نامیده شده‌اند. در غرب آسیا، گاهی کرانه غربی و نوار غزه را بانتوستان‌های اسرائیل می‌نامند.
زبان‌های فینی یا بالتوفینی شاخه‌ای از خانواده زبان اورالی هستند که در پیرامون دریای بالتیک، عمدتاً در فنلاند و استونی، توسط حدود ۷ میلیون نفر مردم فینی گفتگو می‌شوند. به‌طور سنتی هشت زبان فینی شناخته شده‌است. نمایندگان مدرن خانواده زبان فنلاندی و استونیایی هستند که زبان رسمی کشورهای مادری آن‌ها است. سایر زبان‌های فینی در منطقه دریای بالتیک اینگریایی و ووتی، در اینگریا در کناره خلیج فنلاند صحبت می‌شوند؛ و زبان لیوونیایی که زمانی در اطراف خلیج ریگا صحبت می‌شده‌است. زبان‌های دورتر شمالی کارلیایی، لودیک و وپس
زبان‌های دورتر شمالی کارلیایی، لودیک و وپس در منطقه دریاچه اونگا و لادوگا هستند. علاوه بر این، از دهه ۱۹۹۰، تعدادی از گروه‌های اقلیت فینی‌زبان ظهور کرده‌اند که به دنبال به رسمیت شناختن به عنوان زبان‌های متمایز هستند و زبان‌هایی با استاندارد ادبی جداگانه را ایجاد کرده‌اند. کارلین شمالی، کارلین تور و لیوی-کارلین نشان دهنده سه گویش اصلی کارلین هستند، که قبلاً تنها یک زبان شفاهی بود. زبان وورو و ستو (نوادگان مدرن استونیایی جنوبی) در جنوب شرقی استونی صحبت می‌شوند و پیش از آن گویش‌های استونیایی بودند. گویش‌های
و پیش از آن گویش‌های استونیایی بودند. گویش‌های مینکیلی و کون در شمال سوئد و نروژ صحبت می‌شوند و وضعیت قانونی زبان‌های اقلیت‌های مستقل را دارند. این زبان‌ها قبلاً به گویش‌های فنلاندی شناخته شده بودند و دارای فهم متقابل هستند. زبان‌های کوچکتر در معرض خطر قرار دارند. آخرین سخنوری که زبان مادری‌اش لیوونیایی بود در سال ۲۰۱۳ فوت کرد، و تنها در حدود دوازده نفر با زبان مادری ووتی باقی مانده‌است. صرفنظر از این، حتی برای این زبان‌ها، شکل‌دادن به زبان استاندارد و آموزش در آن ادامه دارد. زبان‌ها. زبان‌های فینی یک
آموزش در آن ادامه دارد. زبان‌ها. زبان‌های فینی یک زنجیره گویشی با چندین مرز جدایی واضح را می‌سازند و به همین دلیل گاه به جای زبان‌ها، از عنوان گویش‌های فینی استفاده می‌شود. از مهم‌ترین زبان‌های این خانواده عبارتند از:
پادشاهی افغانستان یک پادشاهی مشروطه در جنوب و آسیای مرکزی بود که در سال ۱۹۲۶ به عنوان یک کشور از امارت افغانستان تأسیس شد. نخستین پادشاه، امان‌الله خان بود که هفت سال پس از به دست گرفتن قدرت، پادشاهی خود را اعلام کرد. تاریخ. امیر امان‌الله خان مشتاق نوسازی افغانستان بود و چندین قیام را به رهبری مخالفان محافظه کار خود برانگیخت. یکی از این شورش‌ها در حالی که او در سال ۱۹۲۷ از اروپا بازدید می‌کرد آغاز شد. او به نفع برادرش عنایت الله خان، که تنها سه روز قبل از قدرت گرفتن رهبر شورش حبیب‌الله کلاکانی و بازگرداندن
گرفتن رهبر شورش حبیب‌الله کلاکانی و بازگرداندن امارت، حکومت کرد، کناره‌گیری کرد. پس از ۱۰ ماه، محمد نادر، وزیر جنگ امان‌الله خان، از تبعید به هند بازگشت. ارتش او دولت سقاوی را سرنگون کرد و کابل را غارت کرد. پس از آن، نیروهای کلاکانی را دستگیر و اعدام کردند. محمد نادر پادشاهی را احیا کرد، در اکتبر ۱۹۲۹ به عنوان محمد نادرشاه به عنوان پادشاه افغانستان اعلام شد و در ادامه راه اصلاح طلبی آخرین پادشاه، امان‌الله خان را بازگرداند. جانشین او پسرش محمد ظاهر شاه شد که حکومتش از سال ۱۹۳۳ آغاز شد و ۳۹ سال به طول
شد که حکومتش از سال ۱۹۳۳ آغاز شد و ۳۹ سال به طول انجامید. ظاهر شاه، آخرین پادشاه افغانستان، در نهایت توسط پسر عموی خود محمد داوود خان سرنگون شد که با موفقیت به سلطنت چند صد ساله پایان داد و یک جمهوری ایجاد کرد. تحت رهبری ظاهر شاه بود که دولت افغانستان به دنبال روابط با جهان خارج، به ویژه با اتحاد جماهیر شوروی، فرانسه، بریتانیای کبیر و ایالات متحده بود. در ۲۷ سپتامبر ۱۹۳۴، در زمان ظاهر شاه، پادشاهی افغانستان به جامعه ملل پیوست. در طول جنگ جهانی دوم، افغانستان بی‌طرف ماند و سیاست دیپلماتیک عدم تعهد را دنبال
بی‌طرف ماند و سیاست دیپلماتیک عدم تعهد را دنبال کرد. اگر چه افغانستان در جنگ جهانی دوم بی‌طرف بود، اما روابطی با آلمان نازی داشت، اما پس از حمله انگلیس و شوروی به ایران این روابط قطع شد. افغانستان در ۲۹ اوت ۱۹۴۶ به عضویت سازمان ملل متحد پذیرفته شد. در سال ۱۹۴۷، افغانستان تنها عضو سازمان ملل بود که به پذیرش پاکستان در سازمان ملل رای منفی داد. این بیشتر به دلیل درخواست پادشاهی برای پشتونستان انجام شد. نیکیتا خروشچف از پایتخت کابل دیدن کرد و در سال ۱۹۵۵ ادعاهای افغانها را در مورد پشتونستان تأیید کرد.
ادعاهای افغانها را در مورد پشتونستان تأیید کرد. افغانستان همچنین در سال ۱۹۶۱ به عضویت جنبش غیرمتعهدها درآمد. داوود خان، نخست‌وزیر افغانستان در آن زمان، برای توسعه صنایع مدرن و آموزش در کشور تلاش زیادی کرد. در ژوئیه ۱۹۷۳، داود خان در حالی که ظاهرشاه در کشور نبود، کودتای بدون خونریزی انجام داد. ماه بعد، ظاهر شاه به امید اجتناب از یک جنگ داخلی، که رسماً پایان پادشاهی افغانستان و آغاز جمهوری را نشان داد، از سلطنت کنار رفت.
ایکاروس یا MACS J1149 Lensed Star 1 یک ابرغول آبی است که با کمک عدسی گرانشی دیده شد. ایکاروس دورترین تک-ستارهٔ شناسایی شده از زمین است و در فاصله ای نزدیک به ۱۴ میلیارد سال نوری قرار دارد (انتقال به سرخ z=۱٫۴۹، فاصله همراه برابر با ۱۴٫۴ میلیارد سال نوری و زمان کیهانی برابر با ۹٫۳۴ میلیارد سال). این ستاره در آوریل ۲۰۱۸ شناسایی شد. نور این ستاره ۴٫۴ میلیارد سال پس از مه‌بانگ منتشر شده‌است. به گفتهٔ پاتریک کِلی یکی از شناساگران این ستاره، این ستاره احتمالاً نسبت به آخرین ستارهٔ غیر ابرنواختر به نام SDSS
نسبت به آخرین ستارهٔ غیر ابرنواختر به نام SDSS J1229+1122، نزدیک به ۱۰۰ برابر دورتر است و نخستین تک-ستارهٔ بزرگنمایی شده‌است که تا کنون مشاهده شده. پیشینه. در آوریل و مه ۲۰۱۶ با کمک داده‌های بدست آمده از هابل یک ابرغول آبی شناسایی شد. پاتریک کِلی از دانشگاه مینه‌سوتا هدایتگر اصلی تیم بود و اطلاعات را در نیچر منتشر کرد. در حالی که ستاره شناسان از سال ۲۰۰۴ در حال جمع‌آوری تصاویر ابرنواخترها بودند به نقطه ای نورانی رسیدند که در سال ۲۰۱۳ در تصاویر آمده بود اما در ۲۰۱۶ بسیار روشن‌تر شده بود. آن‌ها به این نتیجه
در ۲۰۱۶ بسیار روشن‌تر شده بود. آن‌ها به این نتیجه رسیدند که این منبع نور یک ستاره است که نور آن توسط همگرایی گرانشی نزدیک به ۲۰۰۰ بار قوی تر شده. این نور نه تنها توسط یک خوشه کهکشانی در فاصلهٔ ۵ میلیارد سال نوری قوی تر شده بلکه جرم دیگری تقریباً سه برابر جرم خورشیدی باعث اثر ریزهمگرایی گرانشی در آن شده. احتمالاً اثر خوشتهٔ کهکشانی نزدیک به ۶۰۰ و اثر ریزهمگرایی گرانشی نزدیک به ۴ بوده و باعث شده نقطهٔ روشنی در تصاویر ۲۰۱۶ دیده شود. نکتهٔ دیگر در تصاویر این است که احتمالاً این یک ستاره دوتایی است. جرم مؤثر در
که احتمالاً این یک ستاره دوتایی است. جرم مؤثر در ریزهمگرایی گرانشی احتمالاً یک ستاره یا یک سیاه‌چاله در خوشهٔ کهکشانی است. معمولاً جرم‌هایی که در این فاصله قابل مشاهده‌اند یا یک کهکشان کامل اند یا یک اختروش یا ابرنواختر اما از آنجایی که نور این ستاره چندین بار بزرگنمایی شده امکان مشاهدهٔ آن به وجود آمده‌است. ستاره شناسان به این نتیجه رسیدند که نور بدست آمده در تصویر از یک ستارهٔ پایدار است و نه یک ابرنواختر چون دمای آن در نوسان نیست همچنین از روی دما دریافتند که ستاره از نوع ابرغول آبی است. نور این ستاره
که ستاره از نوع ابرغول آبی است. نور این ستاره هنگامی منتشر شده‌است که احتمالاً جهان هستی ۳۰ درصد سن فعلی را داشته‌است. به نظر کِلی با کمک اثر ریزهمگرایی گرانشی می‌توان ستاره‌های مربوط به دوران آغازین هستی را شناسایی کرد. برپایهٔ عمر چنین ستاره‌هایی احتمالاً این ستاره دیگر یک ابرغول آبی نیست. نامگذاری. کِلی، ستاره‌شناس یابندهٔ این ستاره می‌خواست نام آن را "وارهول" بگذارد به یاد فیلم "۱۵ دقیقه شهرت" اثر اندی وارهول اما در نهایت مجموعهٔ تیم به این نتیجه رسید که نام آن را برپایهٔ شخصیت افسانه ای ایکاروس
رسید که نام آن را برپایهٔ شخصیت افسانه ای ایکاروس بگذارد.
رادیواکتیو () فیلمی در ژانر زندگی‌نامه‌ای به کارگردانی مرجان ساتراپی و نویسندگی جک تورن و محصول سال ۲۰۱۹ بریتانیا است. از بازیگران آن می‌توان به رزمند پایک در نقش ماریا اسکودوسکا کوری (ماری کوری)، سم رایلی، آنیا تیلور-جوی، آنورین برنارد و سایمون راسل بیل اشاره کرد. نخستین نمایش فیلم در سپتامبر ۲۰۱۹ و در طی جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو بود. بازخورد. در راتن تومیتوز برای این فیلم ۱۶ نقد وجود دارد که طبق آن ها ۷۵درصد رضایت کسب کرده و به‌طور متوسط نمره ۶٫۰۳ از ده را گرفته است. در متاکریتیک نیز بر اساس ۸ نقد
ده را گرفته است. در متاکریتیک نیز بر اساس ۸ نقد امتیاز ۵۵ از صد را گرفته که نشانگر سطح "متوسط" برای این اثر است.
«شاه رفت» تیتر نخست روزنامه‌های پرتیراژ "اطلاعات" و "کیهان" در ۲۶ دی ۱۳۵۷ است. این تیتر در صفحه اول روزنامه "اطلاعات" و "کیهان" در روز ۲۶ دی ماه ۱۳۵۷ چاپ شد. در روزنامه "اطلاعات" در زیر تیتر؛ آخرین عکس از شاه بر روی پلکان هواپیما و در حال خروج از ایران منتشر شد که توسط جعفر دانیالی عکاس روزنامه "اطلاعات" گرفته شده بود. این عبارت کوتاه نشان از پایان یک دوران در تاریخ ایران بود. پایان ۲۵۰۰ سال شاهنشاهی در ایران. در پی انتشار این تیتر مجسمه‌های رضا شاه و محمدرضا پهلوی در سطح شهر پایین کشیده شد. مردم به خیابان
پهلوی در سطح شهر پایین کشیده شد. مردم به خیابان ریخته و پخش شیرینی و شادی و پایکوبی پرداختند. این تیتر در یک روزنامهٔ فرانسوی زبان نیز برای انتشار خبر خروج شاه استفاده شد: Le chah s`en va. به گفتهٔ وبگاه بی‌بی‌سی فارسی این تیتر مشهورترین تیتر روزنامه‌های ایران است. با وجود آنکه مردم پیش از انتشار روزنامه‌های "کیهان" و "اطلاعات" از طریق اعلامیه‌هایی که با عنوان «شاه رفت» و در ظهر آن روز در تهران پخش شده بود، از این خبر مطلع بودند و به شادی و پایکوبی و پخش شیرینی در خیابان‌ها می‌پرداختند؛ این نسخهٔ روزنامه
در خیابان‌ها می‌پرداختند؛ این نسخهٔ روزنامه به سرعت ۱ میلیون نسخه فروش داشته‌است. انتخاب و تدریس تیتری که فعل داشته باشد و در عین تلخیص ایجاز نیز داشته باشد پس از تیتر «شاه رفت» در مطبوعات ایران توسط استادان روزنامه‌نگاری تدریس گردید و تیترهای مشابه معروف همچون «امام آمد» در ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ و «خرمشهر آزاد شد» در ۳ خرداد ۱۳۶۱ و پس از آزادی خرمشهر از اشغال ارتش عراق بکار رفت. از دید تاریخی در مورد روزنامه‌نگاری که این تیتر را ابداع کرد اختلاف دیدگاه وجود دارد اما عموماً روزنامه نگاران معتقدند که غلامحسین
اما عموماً روزنامه نگاران معتقدند که غلامحسین صالحیار در "اطلاعات" و رحمان هاتفی در "کیهان" این تیتر را ابداع کردند. برخی روزنامه نگاران معتقدند که روزنامه‌های "کیهان" و "اطلاعات" برای انتشار این تیتر با هم هماهنگ بودند. تا روز ۲۵ دی ۱۳۵۷ طبق روال از فعل جمع برای شاه استفاده می‌شد و انتخاب فعل مفرد برای شاه در تیتر «شاه رفت»؛ و نیز انتخاب فونت بسیار بزرگ و بی‌سابقهٔ آن با توافق دو روزنامه "کیهان" و "اطلاعات" صورت گرفته بود که آثار سوئ آن دامن گیرشان نشود؛ یک اقدام بدیع بود. روزنامه‌نگاران "کیهان" و