payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نقش میل جنسی را در نظریه خود، به حداقل رساند. از نظر آدلر، هوشیاری، جوهر شخصیت است. بنا به آموزه‌های او، به جای این که توسط نیروهایی برانگیخته شویم که نمی‌توانیم آن‌ها را ببینیم و کنترل کنیم، باید به‌طور فعال در آفریدن خودمان و هدایت کردن آیندهٔ خویش، مشارکت کنیم. روانشناسی فردی. روانشناسی فردی آدلر، شامل نظریه شخصیت، مدل آسیب‌شناسی و فلسفه زندگی است. همچنین راهبردی برای تعلیم و تربیت پیشگیر و فنون روان درمانی ارائه می‌دهد و مردم را تشویق می‌کند از طریق همکاری، جرأت و احساس اجتماعی بودن، سلامت خود را تأمین
جرأت و احساس اجتماعی بودن، سلامت خود را تأمین کنند. (کارلسون، واتس، مانیاتچی،۲۰۰۵). هدف این روانشناسی نه تنها بهبود کیفیت زندگی مراجع بلکه بهبود کیفیت زندگی سایر افراد حاضر در دنیای مراجع و کل جامعه است. روانشناسی فردی به افراد بهنجار کمک می‌کند با دنبال کردن آرمانی امکان‌پذیر و الهام‌بخش در خصوص سلامت روان و برداشتن گام‌های ضروری، برای رسیدن به این آرمان، موجبات رشد و تحول حداکثری خود را فراهم کنند (استاین، ادواردز، ۱۹۹۸). مفاهیم کلیدی. روانشناسی فردی پیچیده است و از لحاظ نظری و عملی، مفاهیم کلیدی زیادی
است و از لحاظ نظری و عملی، مفاهیم کلیدی زیادی دارد. در میان این مفاهیم کلیدی به مفاهیمی چون تلاش برای مهم بودن، عقده حقارت، علاقه اجتماعی، احساس اجتماع بودن، هدف نهایی خیالی و سبک زندگی، ترتیب تولد و منظومه خانوادگی می‌پردازیم. تلاش برای برتری. تلاش برای رسیدن به برتری و کمال در نظریه آدلر، مشابه مفهوم خودشکوفایی کارل راجرز و مفهوم تعالی کارل یونگ است. به عنوان نمونه، فردی که به دلیل دست و پا چلفتی بودن احساس حقارت می‌کند و تلاش می‌کند با تمرین تبدیل به رقصنده ماهری شود، سعی در غلبه بر ضعفش دارد. انسان‌ها
ماهری شود، سعی در غلبه بر ضعفش دارد. انسان‌ها با غلبه بر ضعف‌های خود، احساس امنیت و تکامل می‌کنند. هدف، رقابت مادی‌گرایانه نیست؛ هرچند برخی افراد چنین برداشتی دارند. درک این چنینی از این تلاش، برای سلامت روان، مفید نیست (استاین، ادواردز، ۱۹۹۸). عقده حقارت. آدلر معتقد بود در تمام افراد، بعضی از اندام‌ها از بعضی اندام‌های دیگر ضعیف‌ترند و این باعث آسیب‌پذیری افراد در برابر بیماری‌ها می‌شود. افراد با انجام دادن کارهایی سعی می‌کنند که ضعف اندام حقیر خود را به شکلی افراطی جبران کنند. مانند دموستن سخنران معروف
شکلی افراطی جبران کنند. مانند دموستن سخنران معروف آتنی که لکنت زبان داشت. او با گذاشتن سنگ ریزه‌ها در دهانش، بر مشکل لکنت زبانش غلبه کرده و تبدیل به یک سخنران معروف شد. آدلر، افکارش را در مورد حقارت عضوی، در مورد غلبه بر احساس حقارت روانی به کار برد. به اعتقاد او احساس حقارت مسئله‌ای طبیعی در افراد است؛ چرا که همه ما هنگام تولد موجودی ضعیف و ناتوان هستیم. به مرور زمان، کودک با مسائلی در زندگی روبرو می‌شود که باید آن‌ها را حل کند و در صورت عدم توانایی، احساس حقارت می‌کند. گاهی این حس تبدیل به احساس حقارت
حقارت می‌کند. گاهی این حس تبدیل به احساس حقارت عمیق می‌شود و گاهی نیرویی برای رسیدن به قدرت در فرد می‌شود. زمانی که احساس حقارت در فرد شدید است، تبدیل به عقده حقارت می‌شود و باعث ایجاد احساس ضعف در حل مشکلات شده و فرد خود را بی‌کفایت از لحاظ اجتماعی می‌داند (آنسباخر ۱۹۶۷). چنین فردی برای سرپوش گذاشتن بر حس حقارتش، به شکلی ناخودآگاه، عقده برتری را در خود پرورش می‌دهد (درایکورس، گری،۱۹۶۸). اصطلاحاتی نظیر «حس حقارت» یا «خود کم بینی» و حتی «حس پستی» و نظایر آن که در برخی از نوشته‌ها به چشم می‌خورد، بار معنایی
که در برخی از نوشته‌ها به چشم می‌خورد، بار معنایی منفی دارد و در آن‌ها هیچ جنبه مثبتی لحاظ نمی‌گردد. بر خلاف واژه "کهتری" که در آن فقط بار معنایی منفی لحاظ نشده‌است. بدین روی، هم می‌تواند مخرب و ویرانگر باشد، هم می‌تواند محرک و سازنده. علاوه بر این، هیچ اصطلاح و تعبیری نمی‌تواند بهتر و دقیق‌تر از اصطلاح «احساس کهتری» که تمام خصوصیات لغوی اصطلاح خارجی Inferiority Feeling را دربردارد، با مفهوم اصلی مطابقت داشته باشد. ربر (A. Reber, 1985) و الحفنی (A. M.Alhefny, 1994) معتقدند که احساس کهتری، احساس ضعف و
1994) معتقدند که احساس کهتری، احساس ضعف و ناتوانی‌ای است که از کودکی با فرد همراه است و با نقص بدنی یا روانی تشدید می‌گردد و فرد را دچار یأس و ناکامی می‌سازد. ریموند (J. Raymond, 1985) آدلر (A.Adler,1927) و برخی دیگر از روان‌شناسان احساس کهتری را گرانبهاترین انگیزه‌ای می‌دانند که انسان را وامی‌دارد تا به تکامل خویش بپردازد. بنابراین، به‌طور خلاصه، می‌توان گفت: احساسی که در نتیجه شکست‌ها، طرد شدن‌ها، ناکامی‌ها و نامقبول شدن‌ها پیش بیاید که فرد همه را برتر از خود و خود را فاقد استعداد بیابد، «کهتری منفی» است
خود و خود را فاقد استعداد بیابد، «کهتری منفی» است و احساسی که مبنای حرکت و گذر از موقعیت کهتری به مهتری گردد، «کهتری مثبت» و مفید می‌باشد. علاقه اجتماعی. از نظر آدلر، علاقه اجتماعی، جبران حقیقی و اجتناب‌ناپذیر ضعف طبیعی انسان است؛ اگرچه این علاقه فطری است ولی باید توسط فرد پرورش یابد؛ چرا که نقش مهمی در زندگی متعادل فرد بازی می‌کند. فرد در اجتماع زندگی می‌کند (آنسباخر و آنسباخر). کسانی که علاقه اجتماعی بالایی دارند، در حال عشق ورزیدن، همدلی، همدردی و یاری به دیگران هستند. این افراد می‌دانند که صلاحشان به
به دیگران هستند. این افراد می‌دانند که صلاحشان به صلاح دیگران بستگی دارد. آنها درک می‌کنند که با دیگران کاری را بکنند که با خود می‌کنند. آدلر معتقد بود، اگر مردم بر اساس اصول علاقه اجتماعی زندگی می‌کردند، خبری از جنگ و خشونت و تبعیض و نسل‌کشی نبود. او برای سنجش علاقه اجتماعی افراد از آنان این دو سؤال را می‌پرسید: هدف نهایی خیالی و سبک زندگی. هدف نهایی خیالی، نگاه شخصی و درونی‌شده فرد به آینده است که می‌تواند واقع‌بینانه یا غیر واقع بینانه باشد. هدف نهایی خیالی، بخش مهمی از سبک زندگی است که زندگی فرد را
خیالی، بخش مهمی از سبک زندگی است که زندگی فرد را سازمان‌دهی می‌کند و شکل می‌دهد، هر چند به‌طور کلی، ناهشیارانه است. افرادِ با علاقه اجتماعیِ پرورش یافته، هدف نهایی‌شان، مایه خدمت به دیگران است. افرادی که هدفشان صرفاً خدمت به خود است، اهداف ناسالم دارند. سبک زندگی، رویکرد ویژه هر فرد به زندگی است. اینکه فرد چگونه با تکالیف زندگی برخورد می‌کند یا چگونه اجتناب می‌کند و اینکه فرد چگونه به هدف نهایی خیالی‌اش می‌رسد. به تعداد افرادی که در دنیا زندگی می‌کنند، سبک زندگی وجود دارد که شالوده‌اش در سن پنج تا شش سالگی
وجود دارد که شالوده‌اش در سن پنج تا شش سالگی ریخته می‌شود. سایر مفاهیم آدلری. دلگرمی. دلگرمی همان فعال شدن علاقه اجتماعی در فرد است. دلگرمی جسارت و خلاقیت لازم را برای حل مشکلات زندگی فرد، از طریق مشارکت در اجتماع، فراهم می‌کند. از این طریق فرد احساس قابلیت کرده و از احساس حقارتش کاسته می‌شود. (برد، ۲۰۰۵) دلگرمی دادن از فنونی است که به مستحکم شدن رابطه بین مراجع و درمانگر کمک می‌کند. (واتس، پیتر زاک، ۲۰۰۰) البته دلگرمی دادن و دلگرمی گرفتن، تا آنجایی که به فرد آسیبی نرساند، نشان از بالا بودن سطح سلامت روان
آسیبی نرساند، نشان از بالا بودن سطح سلامت روان فرد است ولی چنانچه، به مرحله ای برسد که شخصیت فرد به سمت شخصیت وابسته یا حمایتگر منفی برود، می‌تواند موجب رنج و آزار خود و دیگران شود و آسیب‌زا باشد. محافظت. افراد به شیوه ناهشیارانه، برای حفاظت خود از حقارت، راهبردهایی را به کار می‌گیرند. منطق خصوصی. فرایند ادراکی و شناختی هر فرد است که مخصوص و منحصر به اوست. هر فرد با این منطق، دنیا را برای خود تفسیر می‌کند. زمانی که دنیای بیرون با نگاه فرد تعارض دارد، فرد با اتصال به منطق خصوصی خود که برایش آشناست، آرامش
با اتصال به منطق خصوصی خود که برایش آشناست، آرامش خود را حفظ می‌کند. (آنساباخر، آنساباخر، ۱۹۷۶) هشیار و ناهشیار. آدلر به مفهوم ناهشیار معتقد بود با این تفاوت که ناهشیار را بخشی از هشیاری می‌دانست که فرد در لحظه بر آن آگاهی ندارد. هشیار و ناهشیار با همکاری یکدیگر، تشخیص مصلحت فرد را می‌دهند. تکالیف زندگی و تیپ‌های شخصیتی. آدلر، چهار تیپ شخصیتی را بر اساس میزان علاقه اجتماعی، معرفی کرد. نقایص بدنی. کودکان دارای نقایص بدنی، به دلیل عدم حس اجتماعی بودن، بیشتر در معرض دلسردی قرار می‌گرند. اگر به آنان بیش از
در معرض دلسردی قرار می‌گرند. اگر به آنان بیش از اندازه توجه شود، باعث می‌شود از دیگران انتظار رفتار به شکل خاصی با خود داشته باشند. این باعث می‌شود که از روبرو شدن با مشکلات اجتناب کنند و احساس حقارت عمیقی در آنان شکل بگیرد. درمان آدلری. کتاب درمانی و تکلیف منزل. از طریق واداشتن افراد به مراجعه به کتابها، بینش افراد بالا رفته و توانایی حل مسئله و نقد را پیدا می‌کنند. این راهکار وقتی مؤثر است که افراد، بگویند که توانایی کمک به خود را پیدا کرده‌اند. (ادواردز، گفرورر،۲۰۰۱، ریودن، ویلسون،۱۹۸۹) تکلیف منزل به
گفرورر،۲۰۰۱، ریودن، ویلسون،۱۹۸۹) تکلیف منزل به مراجع کمک می‌کند با انجام کارهایی، حس علاقه اجتماعی شان افزایش یابد. تکالیف هر فرد مناسب با نیازهای او انتخاب می‌شود تا کمک کند به بینش دست یابند و راه حل مناسب خود را بیابند.
خیابان پارک () یک بلوار در مناطق منهتن و برانکس، نیویورک است. این خیابان که ۱۷٫۵ کیلومتر طول دارد از شرق به موازات خیابان لکسینگتون و از غرب به موازات خیابان مدیسون قرار دارد. ۵ ایستگاه خط آی‌آرتی خیابان لکسینگتون در این خیابان قرار دارد.
لومینوکس () یک برند ساعت‌سازی لوکس است. ساعت‌های این برند به عنوان ساعت‌های دارای تریتیوم شناخته می‌شوند که تابناکی بلندمدت ایجاد می‌کنند. تاریخچه. شرکت لومینکس یک شرکت ساعت‌سازی است که در سال ۱۹۸۹ تأسیس شد که در سان رافائل، کالیفرنیا مستقر است. لومینکس همچنین ساعتهای مارک دار را برای گروه‌های نظامی مختلف با نشان‌های سفارشی و طرح‌های مختلف تولید می‌کند. از میان این‌ها، می‌توان به گارد ساحلی ایالات متحده آمریکا، نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا، یگان ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا و… اشاره کرد. محصولات
دریایی ایالات متحده آمریکا و… اشاره کرد. محصولات این برند به بیش از ۳۰ کشور راه یافته‌اند. لومینکس همچنین طراح و سازنده عناصر بصری یک سری از محصولات شرکت لاکهید مارتین از قبیل لاکهید اس آر-۷۱، لاکهید اف-۱۱۷ نایت‌هاوک، جنرال داینامیکس اف-۱۶ فایتینگ فالکن و لاکهید مارتین اف-۲۲ رپتور بوده‌است.در سال ۲۰۰۶، پنجاه درصد سهام شرکت لومینوکس توسط برند تجاری سوئدی مونداین خریداری شد، به این ترتیب مونداین به بازار آمریکا راه یافت و برند لومینکس دسترسی بیشتری به بازارهای اروپایی و آسیایی را پیدا کرد. تکنولوژی شاخص.
اروپایی و آسیایی را پیدا کرد. تکنولوژی شاخص. شعار ساعت‌های لومینکس "«always visible technology»" (تکنولوژی همیشه قابل‌دید) است چراکه با استفاده از تریتیوم این ساعت‌ها تابناکی بلندمدت دارند برخلاف ساعت‌هایی که از خاصیت فسفرسانس دارند و برای دیدن نیاز به یک منبع نوری دیگر است.
خیابان لکسینگتون () یک خیابان در منطقه منهتن، نیویورک است. این خیابان که در سال ۱۸۳۶ تکمیل شده‌است ۹٫۳ کیلومتر طول دارد و از شرق به موازات خیابان سوم و از غرب به موازات خیابان پارک قرار دارد. ۱۰ ایستگاه خط آی‌آرتی خیابان لکسینگتون در این خیابان قرار دارد.
اختلافات مرزی در جزایر الند یکی از اولین پرونده‌هایی بود که برای حل اختلاف و حکمیت به جامعه ملل ارجاع داده شد. پس از آنکه درخواست ساکنان جزایر الند برای حق تعیین سرنوشت و پیوستن به سوئد از سوی فنلاند رد شد و این کشور بر حاکمیت خود در این جزایر تأکید کرد، به ابتکار بریتانیا کمیسیونی بی‌طرف در جامعه ملل برای حل این اختلاف تشکیل شد. رای نهایی جامعه ملل این بود که جزایر الند جزئی از فنلاند بمانند ولی از ساکنان آن در برابر همگون‌سازی فرهنگی فنلاند محافظت شود. پیش‌زمینه. الند مجموعه‌ای از حدود ۶٬۵۰۰ جزیره در
پیش‌زمینه. الند مجموعه‌ای از حدود ۶٬۵۰۰ جزیره در دریای بالتیک و در میانهٔ راه سوئد و فنلاند است. ساکنان این جزایر غالباً به زبان سوئدی صحبت می‌کنند. در ۱۸۰۹ امپراتوری روسیه این جزایر را به‌همراه فنلاند تصرف کرده بود. در دسامبر ۱۹۱۷ و در گرماگرم انقلاب اکتبر، فنلاند اعلام استقلال کرد، ولی بیشتر ساکنان الند ترجیح می‌دادند سرزمینشان ضمیمهٔ کشور سوئد شود. دولت فنلاند این جزایر را بخشی از سرزمین خود می‌دانست، چرا که از زمان تأسیس دوک‌نشین بزرگ فنلاند در ۱۸۰۹ توسط روس‌ها الند تحت کنترل فنلاند بود. تا سال ۱۹۲۰،
روس‌ها الند تحت کنترل فنلاند بود. تا سال ۱۹۲۰، این مناقشه به حدی رسیده بود که خطر جنگ بین دو کشور وجود داشت. ارجاع به جامعه ملل. به ابتکار دولت بریتانیا، مسئله به جامعه ملل ارجاع شد، ولی دولت فنلاند حکمیت جامعه ملل را نمی‌پذیرفت و مسئله را امری داخلی می‌دانست. جامعه برای تصمیم‌گیری در مورد صلاحیت حکمیت در این مورد هیئتی کوچک تشکیل داد و با چراغ سبز این هیئت، کمیسیونی بی‌طرف برای حکمیت در مورد جزایر الند ایجاد گشت. رأی نهایی. در ژوئن ۱۹۲۰، رای نهایی جامعه ملل اعلام شد و قرار شد که جزایر الند جزئی از فنلاند
اعلام شد و قرار شد که جزایر الند جزئی از فنلاند بمانند ولی از هویت فرهنگی ساکنان آن در برابر فنلاند محافظت شود و اقداماتی برای غیرنظامی شدن جزیره صورت گیرد. با موافقت سرد سوئد، پروندهٔ جزایر الند به عنوان نخستین معاهدهٔ بین‌المللی جامعه تکمیل شد.
کتاب احتیاط کنید! پرنده‌ها پای سفره صبحانه‌اند اثر حسین تولایی کتاب شایسته تقدیر سی و ششمین جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران و یکی از نامزدهای نهایی شعر فجر است. این کتاب در سال ۲۰۱۸ در فهرست کلاغ سفید قرار گرفت. بخشی از کتاب. صبح‌های خیلی زود وقتی تمام مترسک‌های جهان در خواب‌اند دست‌های تو این گندمزاران کوچک میزبان پرنده‌های بی تاب اند.
سیلزی علیا (; لهستانی سیلزی: "Gōrny Ślōnsk"; ; ; آلمانی سیلزی: "Oberschläsing"; ) عنوانی است که به بخش جنوب شرقی منطقهٔ تاریخی و جغرافیایی سیلزی گفته می‌شود که بیشتر آن در لهستان امروزی و بخش کوچکی از آن در جمهوری چک امروزی قرار دارد. این منطقه از قرن نهم بخشی از (به‌ترتیب) موراویای بزرگ، دوک‌نشینی بوهم، پادشاهی لهستان، دوباره تاج‌وتخت بوهمی و امپراتوری مقدس روم، و از ۱۵۲۶ بخشی از امپراتوری هابسبورگ بوده‌است. در ۱۷۴۲ بخش اعظم این منطقه را پادشاهی پروس تصرف کرد و در ۱۸۷۱ بخشی از امپراتوری آلمان شد. پس از جنگ
و در ۱۸۷۱ بخشی از امپراتوری آلمان شد. پس از جنگ جهانی دوم این منطقه تحت کنترل جمهوری خلق لهستان، درآمد و از سال ۱۹۹۰ بخشی از لهستان است.
همه‌پرسی سیلزی علیا یک همه‌پرسی بود که پیمان ورسای اجرای آن را برای مشخص کردن مرز بین آلمان (جمهوری وایمار) و لهستان (جمهوری دوم لهستان) الزامی کرده بود و در ۲۰ مارس ۱۹۲۱ اجرا شد. منطقهٔ سلزی علیا از لحاظ تاریخی ترکیبی از لهستانی‌ها و آلمانی‌ها بود و بنابر آمار پیش از جنگ جهانی اول ۶۰ درصد جمعیت آن را لهستانی‌ها تشکیل می‌دادند و مدعی بودند امپراتوری آلمان نسبت به ایشان سیاستی تبعیض‌آمیز در پیش گرفته‌است و علیه آلمانی‌ها دست به سه شورش مسلح و گسترده زدند. در نتیجهٔ این همه‌پرسی از ۱۵ مه ۱۹۲۲ بخش‌هایی از
در نتیجهٔ این همه‌پرسی از ۱۵ مه ۱۹۲۲ بخش‌هایی از منطقهٔ سیلزی علیا بخشی از جمهوری دوم لهستان شد. پس زمینه. متفقین مسئلهٔ سیلزی علیا را پس از آن به «جامعه» ارجاع دادند که خود نتوانستند مناقشات ارضی در این منطقه را حل کنند. پس از جنگ جهانی اول، جمهوری دوم لهستان مدعی حاکمیت بر سیلزی علیا، که پیشتر بخشی از پروس بود شد. در معاهدهٔ ورسای پیشنهادی مبنی بر اجرای همه‌پرسی سیلزی در علیا گنجانده شده‌است تا در مورد این امر تصمیم‌گیری شود که این منطقه بخشی از کدامیک از دو کشور آلمان یا لهستان باشد. اعتراض‌ها در مورد
دو کشور آلمان یا لهستان باشد. اعتراض‌ها در مورد تبعیض‌های مقامات آلمانی با ساکنان لهستانی‌الاصل این مناطق منجر به شورش‌های سیلزی اول و دوم (۱۹۱۹ و ۱۹۲۰) شد. برگزاری همه‌پرسی. در همه‌پرسی ۲۰ مارس ۱۹۲۱، ۵۹٫۶ درصد (حدود ۵۰۰٬۰۰۰ نفر) از آرا برای الصاق به آلمان بود، ولی لهستان مدعی شد که شرایط رای‌گیری عادلانه نبوده‌است. این امر به سومین شورش سیلزی در ۱۹۲۱ انجامید. تقسیم سیلزی علیا. در ۱۲ اوت ۱۹۲۱، حل این مسئله به «جامعه» ارجاع شد. شورای اجرایی کمیته‌ای بری مطالعهٔ وضعیت با حضور نمایندگانی از بلژیک، برزیل، چین،
وضعیت با حضور نمایندگانی از بلژیک، برزیل، چین، و اسپانیا تشکیل داد. کمیته پیشنهاد کرد که سیلزی علیا بنابر بر خواستهٔ مشخص‌شدهٔ هر بخش بین دو کشور لهستان و آلمان تقسیم شود و دو کشور تمهیداتی برای ارتباط دو منطقه (از جمله آزادی تجارت کالا بین دو منطقه بسته به همبستگی اقتصادی و صنعتی آن‌ها) در نظر بگیرند. در نوامبر ۱۹۲۱ کنفرانسی در ژنو تشکیل شد تا قراردادی بین دو کشور منعقد شود. پس از پنج جلسه، قرار بر آن شد که بیشتر مناطق سیلزی علیا به آلمان تخصیص یابد، ولی اغلب منابع معدنی و مقدار زیادی از صنایع منطقه در
اغلب منابع معدنی و مقدار زیادی از صنایع منطقه در بخشی قرار داشت که به لهستان تخصیص یافته بود. پیامد. اعلان عمومی این موافقت‌نامه در مه ۱۹۲۲ موجب خشم مردم آلمان شد، بااین‌حال هر دو کشور قرار را به‌تصویب رساندند و در نتیجهٔ آن صلحی در منطقه ایجاد شد که تا آغاز جنگ جهانی دوم پایدار ماند.
شورش‌های سیلزی (; ) به مجموعه‌ای از سه شورش مسلح لهستانی‌ها در سیلزی علیا بین سال‌های ۱۹۱۹ و ۱۹۲۱ علیه حکومت آلمان (جمهوری وایمار) گفته می‌شود. ساکنان سیلزی می‌خواستند از آلمان جدا شده و به جمهوری دوم لهستان که پس از جنگ جهانی اول تأسیس شده بود بپیوندند. اولین شورش سیلزی. اولین شورش سیلزی در ۱۶–۲۶ اوت ۱۹۱۹ روی داد و در نتیجهٔ آن شورشیان لهستانی از سوی نیروهای آلمان سرکوب شدند. دومین شورش سیلزی. دومین شورش سیلزی در ۱۹–۲۵ اوت ۱۹۲۰ روی داد و در نتیجهٔ آن نیروهای خارجی طرفین را مجبور به پذیرش آتش‌بس کردند.
خارجی طرفین را مجبور به پذیرش آتش‌بس کردند. سومین شورش سیلزی. سومین شورش سیلزی از ۲ مه تا ۲۱ ژوئیه ۱۹۲۱ روی داد و در نتیجهٔ آن جامعه ملل طرفین را مجبور به پذیرش آتش‌بس کرد. همه‌پرسی سیلزی علیا. در نتیجهٔ این همه‌پرسی از ۱۵ مه ۱۹۲۲ بخشی از منطقهٔ سیلزی علیا بخشی از جمهوری دوم لهستان شد.
بَوری () () یک خیابان و محله در منهتن، نیویورک است. این خیابان که ۱٫۶ کیلومتر طول دارد از شمال به خیابان چهارم شرقی و از جنوب به میدان چتم منتهی می‌شود.
شهریارنشین آلبانی (آلبانیایی: "Principata e Shqipërisë" یا "Shteti Shqiptar") یک حکومت پادشاهی کوتاه‌مدت بود که با معاهده لندن (۱۹۱۳) (که به جنگ اول بالکان پایان داد) تأسیس شد و تا زمان حمله به آلبانی در جریان جنگ جهانی اول و اختلافات بر سر استقلال این کشور در کنفرانس صلح پاریس (۱۹۱۹) تا ۱۹۲۵ ادامه یافت. تنها فرمانروای این حکومت ویلیام، شهریار آلبانی بود. با اعلام تشکیل جمهوری آلبانی این حکومت منحل شد. تاریخ. آلبانی از حدود سال ۱۴۷۸ تحت سلطه عثمانی بود. قدرت‌های بزرگ استقلال آلبانی را در معاهده لندن در ماه
بزرگ استقلال آلبانی را در معاهده لندن در ماه مه ۱۹۱۳ به رسمیت شناختند و شاهزاده در ۲۱ فوریه ۱۹۱۴ تأسیس شد. قدرت‌های بزرگ شاهزاده ویلیام را که برادرزاده ملکه بود انتخاب کردند. الیزابت رومانیایی، برای تبدیل شدن به حاکمیت آلبانی تازه استقلال یافته. در ۲۱ فوریه ۱۹۱۴ یک پیشنهاد رسمی توسط ۱۸ نماینده آلبانیایی به نمایندگی از ۱۸ ناحیه آلبانی ارائه شد، پیشنهادی که او پذیرفت. ویلیام در خارج از آلبانی به عنوان شاهزاده نامیده می‌شد، اما در آلبانی از او به عنوان پادشاه یاد می‌شد تا از پادشاه مونته‌نگرو پست‌تر به نظر
یاد می‌شد تا از پادشاه مونته‌نگرو پست‌تر به نظر نرسد. اولین دولت تحت حاکمیت خاندان وید نوعی «شورای خصوصی شاهزادگان» بود به دلیل اعضای آن که نمایندگان اشراف آلبانیایی بودند: شاهزاده تورهان پاشا پرمتی (فرماندار سابق کرت و سفیر امپراتوری عثمانی در سنت پترزبورگ)، عزیز پاشا وریونی، شاهزاده بیب دودا پاشا جومارکاج-میردیتا، شاهزاده آساد پاشا توپتانی، شاهزاده جورج آدامیدی بی فراشری، میهال تورتولی بی کوریتزا و دیگران. شاهزاده ویلیام در ۷ مارس ۱۹۱۴ به همراه خانواده سلطنتی در پایتخت موقت خود در دراج وارد آلبانی شد.
سلطنتی در پایتخت موقت خود در دراج وارد آلبانی شد. قرار بود امنیت آلبانی توسط یک ژاندارمری بین‌المللی به فرماندهی افسران هلندی تأمین شود. ویلیام در ۳ سپتامبر ۱۹۱۴ آلبانی را به دنبال شورش دهقانان به ابتکار آساد پاشا و بعداً به رهبری هاجی قامیلی، فرمانده نظامی «دولت اسلامی آلبانی مرکزی» به مرکزیت تیرانا ترک کرد. ویلیام هرگز از ادعای خود برای تاج و تخت چشم پوشی نکرد. جنگ جهانی اول. جنگ جهانی اول تمام فعالیت‌های دولت در آلبانی را قطع کرد و این کشور به تعدادی از دولت‌های منطقه ای تقسیم شد. هرج و مرج سیاسی آلبانی
منطقه ای تقسیم شد. هرج و مرج سیاسی آلبانی را پس از شروع جنگ جهانی اول فرا گرفت. شاهزاده ویلیام که توسط شورشیان در دراج محاصره شده بود، در سپتامبر ۱۹۱۴، تنها شش ماه پس از ورود، کشور را ترک کرد و متعاقباً به ارتش آلمان پیوست و در جبهه شرقی خدمت کرد. مردم آلبانی پس از خروج شاهزاده بر اساس خطوط مذهبی و قبیله ای از هم جدا شدند. مسلمانان خواستار یک شاهزاده مسلمان بودند و به امپراتوری عثمانی به عنوان حافظ امتیازاتی که از آن برخوردار بودند نگاه می‌کردند، از این رو بسیاری از بیگ‌ها و رؤسای قبایل هیچ مقام برتر را به
از بیگ‌ها و رؤسای قبایل هیچ مقام برتر را به رسمیت نمی‌شناختند. در اواخر اکتبر ۱۹۱۴، نیروهای یونانی در پروتکل جمهوری خودمختار اپیروس شمالی به رسمیت شناخته شده کورفو وارد آلبانی شدند. ایتالیا ولوره را اشغال کرد و صربستان و مونته‌نگرو بخش‌هایی از شمال آلبانی را اشغال کردند تا اینکه حمله نیروهای مرکزی ارتش صرب را پراکنده کرد که توسط فرانسوی‌ها به سالونیک تخلیه شد. سپس نیروهای اتریش-مجارستان و بلغارستان حدود دو سوم کشور را اشغال کردند. بر اساس معاهده محرمانه لندن که در آوریل ۱۹۱۵ امضا شد، قدرت‌های سه‌گانه
لندن که در آوریل ۱۹۱۵ امضا شد، قدرت‌های سه‌گانه آنتانت به ایتالیا قول دادند که در ازای ورود به جنگ علیه اتریش-مجارستان، شهر ولوره و سرزمین‌های مجاور و تحت الحمایه ای بر آلبانی را بدست خواهد آورد. به صربستان و مونته‌نگرو وعده داده شده بود که بخش اعظم شمال آلبانی و یونان بخش اعظم نیمه جنوبی کشور را دریافت کنند. این معاهده قرار بود یک دولت کوچک آلبانیایی را ترک کند که توسط ایتالیا در روابطش با دیگر قدرت‌های بزرگ نمایندگی می‌شد، بنابراین هیچ سیاست خارجی نداشت. در سپتامبر ۱۹۱۸، نیروهای آنتانت خطوط نیروهای مرکزی
سپتامبر ۱۹۱۸، نیروهای آنتانت خطوط نیروهای مرکزی در شمال سالونیک را شکستند و ظرف چند روز نیروهای اتریش-مجارستان شروع به عقب‌نشینی از آلبانی کردند. هنگامی که جنگ در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ به پایان رسید، ارتش ایتالیا بیشتر آلبانی را اشغال کرده بود، صربستان بیشتر کوه‌های شمالی کشور را در اختیار داشت، یونان تکه ای از زمین را در مرزهای آلبانی در سال ۱۹۱۳ اشغال کرد. و نیروهای فرانسوی کورچه و شودر و همچنین سایر مناطق با جمعیت آلبانیایی قابل توجهی مانند کوزوو را اشغال کردند و بخشی از صربستان باقی ماندند. شکل‌گیری مجدد.
و بخشی از صربستان باقی ماندند. شکل‌گیری مجدد. سردرگمی سیاسی آلبانی در پی جنگ جهانی اول ادامه یافت. این کشور فاقد یک دولت واحد به رسمیت شناخته شده بود و آلبانیایی‌ها با توجیهی می‌ترسیدند که ایتالیا، یوگسلاوی و یونان در خاموش کردن استقلال آلبانی و تجزیه کشور موفق شوند. نیروهای ایتالیایی فعالیت سیاسی آلبانیایی را در مناطقی که اشغال کرده بودند کنترل می‌کردند. صرب‌ها که عمدتاً سیاست خارجی یوگسلاوی را دیکته می‌کردند، برای تصرف شمال آلبانی تلاش کردند و یونانی‌ها به دنبال کنترل جنوب آلبانی بودند. هیئتی که توسط
به دنبال کنترل جنوب آلبانی بودند. هیئتی که توسط مجلس ملی آلبانی پس از جنگ فرستاده شد و در دسامبر ۱۹۱۸ در دراج تشکیل شد، از منافع آلبانی در کنفرانس صلح پاریس دفاع کرد، اما کنفرانس نمایندگی رسمی آلبانی را رد کرد. مجلس ملی که مشتاق حفظ آلبانی بود، ابراز تمایل کرد که حمایت ایتالیایی و حتی یک شاهزاده ایتالیایی را به عنوان حاکم بپذیرد، تا زمانی که به این معنی باشد که آلبانی قلمرو خود را از دست ندهد. نیروهای صرب اقداماتی را در مناطق مرزی پرجمعیت آلبانیایی انجام دادند، در حالی که چریک‌های آلبانیایی در صربستان و
دادند، در حالی که چریک‌های آلبانیایی در صربستان و مونته‌نگرو فعالیت داشتند. در ژانویه ۱۹۲۰، در کنفرانس صلح پاریس، مذاکره کنندگان از فرانسه، بریتانیا و یونان توافق کردند که آلبانی را بین یوگسلاوی، ایتالیا و یونان به عنوان یک مصلحت دیپلماتیک با هدف یافتن راه حل سازش برای درگیری ارضی بین ایتالیا و یوگسلاوی تقسیم کنند. این معامله پشت سر آلبانیایی‌ها و در غیاب مذاکره کننده ایالات متحده انجام شد. اعضای دومین مجمع ملی آلبانیایی که در لوشنج در ژانویه ۱۹۲۰ برگزار شد، طرح تقسیم را رد کردند و هشدار دادند که
برگزار شد، طرح تقسیم را رد کردند و هشدار دادند که آلبانیایی‌ها برای دفاع از استقلال و تمامیت ارضی کشورشان سلاح به دست خواهند گرفت. مجلس شورای ملی لوشنج یک نایب السلطنه چهار نفره را برای اداره کشور تعیین کرد. یک پارلمان دو مجلسی نیز ایجاد شد که در آن یک اتاق پایین منتخب، اتاق نمایندگان (با یک نماینده برای هر ۱۲۰۰۰ نفر در آلبانی و یک نماینده برای جامعه آلبانیایی در ایالات متحده)، اعضای رده‌های خود را به یک مجلس عالی منصوب کرد. در فوریه ۱۹۲۰، دولت به تیرانا نقل مکان کرد که پایتخت آلبانی شد. یک ماه بعد، در
نقل مکان کرد که پایتخت آلبانی شد. یک ماه بعد، در مارس ۱۹۲۰، رئیس‌جمهور ایالات متحده وودرو ویلسون برای جلوگیری از توافق پاریس مداخله کرد. ایالات متحده با به رسمیت شناختن نماینده رسمی آلبانی در واشینگتن بر حمایت خود از استقلال آلبانی تأکید کرد و در ۱۷ دسامبر ۱۹۲۰، جامعه ملل با پذیرفتن آن به عنوان عضوی کامل، حاکمیت آلبانی را به رسمیت شناخت. مرزهای این کشور اما ناآرام ماند. دولت جدید آلبانی برای پایان دادن به اشغال این کشور توسط ایتالیا و دهقانان تشویق به آزار و اذیت نیروهای ایتالیایی بود. در سپتامبر ۱۹۲۰، پس
و اذیت نیروهای ایتالیایی بود. در سپتامبر ۱۹۲۰، پس از نبرد ولوره، که در آن ولوره تحت اشغال ایتالیا توسط نیروهای آلبانی محاصره شد، رم از ادعای خود در مورد آلبانی بر اساس پیمان لندن صرف نظر کرد و نیروهای خود را از تمام آلبانی به جز جزیره سازان در دهانه خلیج ولوره خارج کرد.
ویلیام، شهریار آلبانی (; – ) سیاستمدار، و سرباز اهل آلمان بود که مدتی کوتاه از ۷ مارس تا ۳ سپتامبر ۱۹۱۴ با نام ویدی اول بر شهریارنشین آلبانی حکمرانی کرد، با این حال حکومت او رسماً تا ۳۱ ژانویه ۱۹۲۵ و تشکیل جمهوری آلبانی ادامه یافت. وی که در سپامبر ۱۹۱۴ آلبانی را به مقصد ونیز ترک کرده بود خروج خود را موقتی اعلام کرده اما پس از مدتی به ارتش آلمان پیوسته و همواره مدعی تاج و تخت بوده، سرانجام ویلیام در ۱۸ آوریل ۱۹۴۵ در شهر پردال، پادشاهی رومانی درگذشت و در بخارست به خاک سپرده شد. ویلیام همچنین برندهٔ جوایزی
به خاک سپرده شد. ویلیام همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده‌است.
برنامهٔ وب پیشرو (PWA) برنامهٔ کاربردی وب که مانند صفحات وب یا وب‌سایت‌ها بارگذاری می‌شود؛ اما می‌تواند از قابلیت‌های کاربر مانند کار آفلاین، آگاه‌سازی و دسترسی به سخت‌افزار دستگاه به‌طور سنتی برای برنامه‌های بومی استفاده کند. PWAها انعطاف‌پذیری وب را با تجربهٔ یک برنامهٔ بومی ترکیب می‌کنند. زمینه. از سال ۲۰۰۵ فناوری‌های توسعهٔ وب توسط ابزار‌های سمت سرور (PHP و ASP.NET) یا سمت کاربر (ایجکس) و طراحی وب سایت پاسخگو از صفحات وب استاتیک به صفحات وب پویا منتقل شده . با وجود برنامه های مبتنی بر این فناوری در
شده . با وجود برنامه های مبتنی بر این فناوری در دستگاه های مانند 2007 آیفون تلاش در برنامه های وب را با مقایسه با برنامه های بومی است. برنامه های بومی ارائه یک تجربه کاربری بهتر و بوت سریع تر در مقایسه با نیاز به بارگذاری در مرورگر در زمان اجرا. بسته بندی شده منابع و دسترسی مستقیم به سخت افزار مجاز برنامه های بومی برای انجام بسیار سریع تر به ارائه ویژگی های بیشتر. در اواسط سال 2010 ادامه پیشرفت در اچ‌تی‌ام‌ال۵با سی‌اس‌اس CSS و جاوا اسکریپت به طور قابل توجهی بیشتر قادر و استاندارد-سازگار با مرورگرهای