payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جلو نیامد ، علی دوباره برخاست و محمد دوباره به او گفت که بنشیند. وقتی برای بار سوم هم کسی اعلام آمادگی نکرد، پیامبر درخواست علی را پذیرفت. گفته می شود علی پس از شکست عمرو بن عبدود و بر زمین کوبیدن او ، چنانکه گویی برای کشتن عبدود شکی کرده باشد، لحظه ای مکث میکند و بعد از کمی وی را میکشد. بعدا وقتی محمد دلیل این تردید را پرسید علی پاسخ داد عمرو بن عبدود در حین مبارزه به او توهین وتف کرده بود و ترسیده بود اگر در دم کارش را تمام کند، کینه شخصی در آن دخیل بوده باشد. جلال الدین رومی و ابوحامد غزالی با یادآوری
باشد. جلال الدین رومی و ابوحامد غزالی با یادآوری این داستان، تاکید دارند که اگر کسی قصد امر به معروف و نهی از منکر دارد، باید بر خودخواهی در همه ابعاد آن پیروز شده باشد.
امانوئل پائود (زادهٔ ) موسیقی‌دان اهل سوئیس است. او از سال ۱۹۸۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. پائود در ژنو به دنیا آمد. پدر و مادرش فرانسوی‌اند. او به‌ویژه به خاطر نواختن قطعات خاص فلوتِ دورهٔ باروک سرشناس است. او در یک خانواده‌ای به دنیا آمد که اهل موسیقی نبودند. در کودکی در ایتالیا زندگی می‌کرد و جذب صدای فلوت شد. از چهارسالگی تا ۲۲سالگی نزدِ نوازندگان فلوت مانند کارلوس برونِل و اورِل نیکوله آموزش دید. پائود در هنرستان بین‌المللی پاریس ادامه تحصیل داد. در سال ۱۹۹۲ به ارکستر فیلارمونیک برلین پیوست و
در سال ۱۹۹۲ به ارکستر فیلارمونیک برلین پیوست و در کنسرت‌های بین‌المللی و انفرادی شرکت کرد. او در سبک‌های مختلفی از جمله جاز، کلاسیک، ارکستر، و موسیقی دراماتیک فلوت می‌نوازد.
یان نابینا (; ; ؛ ۱۰ اوت ۱۲۹۶–۲۶ اوت ۱۳۴۶) کنت لوکزامبورگ از سال ۱۳۰۹ و شاه بوهم از سال ۱۳۱۰ و شاه اسمی لهستان بود. او بزرگ‌ترین پسر امپراتور مقدس روم هاینریش هفتم و همسرش مارگارت برابانت بود. یان در ۵۰ سالگی در نبرد کرسی کشته شد و پیش از آن، یک دهه نابینا بود. زندگی. یان در پاریس بزرگ شد و با فرهنگ فرانسوی آموزش دید؛ ولی عمیقاً درگیر سیاست‌های آلمان شد. در سال ۱۳۱۰ پدرش زمینهٔ ازدواج یان چهارده ساله با الیشکا از دودمان پرمیسل را که خواهر شاه واتسلاو سوم بوهم بود، فراهم کرد. مراسم عروسی در اشپیر برگزار شد و
بود، فراهم کرد. مراسم عروسی در اشپیر برگزار شد و زوج جوان به همراه گروهی به رهبری پتر آیشسپلت، اسقف اعظم ماینتس و دیپلمات کارکشته و متخصص در مسائل چک به سوی پراگ رهسپار شدند. هاینریش هنگ‌های امپراتوری را همراه گروه فرستاد و زوج را از نورنبرگ تا پراگ محافظت کرد. در نتیجه در ۳ دسامبر ۱۳۱۰ نیروهای چکی توانستند بر پراگ دست یابند و هاینریش را که شاه بوهم بود، عزل کنند. کاخ پراگ از سکنه خالی شده‌بود؛ بنابراین یان در یکی از خانه‌های میدان بخش قدیمی شهر ساکن شد و با کمک مشاوران خود، شرایط دولت چک را تثبیت کرد. به
کمک مشاوران خود، شرایط دولت چک را تثبیت کرد. به این ترتیب، یکی از هفت امیر انتخابگر امپراتوری مقدس روم شد و به عنوان جانشین واتسلاو سوم، ادعای تاج‌وتخت لهستان و مجارستان را کرد. تلاش‌های او برای پیروی از پدرش و کسب عنوان پادشاه رومن‌ها با انتخاب لودویگ چهارم در سال ۱۳۱۴ به شکست انجامید. او بعداً هنگام رقابت لودویگ با فریدریش هابسبورگ که در نبرد مولدورف در سال ۱۳۲۲ به اوج رسید، از لودویگ حمایت کرد و در بازگشت، اگرلند را به عنوان پاداش دریافت کرد. یان نیز مانند سلفش هاینریش مورد علاقهٔ بیشتر نجیب‌زادگان چک
سلفش هاینریش مورد علاقهٔ بیشتر نجیب‌زادگان چک نبود. یان را شاه بیگانه می‌دانستند و او نیز پس از مدتی ادارهٔ بوهم را واگذار کرد و زندگی خود را به سفر کردن گذراند. راه خود را از همسرش جدا کرد و حکومت کشور چک را به بارون‌ها سپرد تا زمان خود را در لوکزامبورگ و دربار فرانسه بگذراند. او سفرهایی به سیلزی، لهستان، لیتوانی، تیرول، شمال ایتالیا و پاپ‌نشین اوینیون داشت. یان که رقیب ووادیسواف یکم برای رسیدن به تاج‌وتخت لهستان بود، در جنگ شوالیه‌های تتونیک و لهستان بین سال‌های ۱۳۲۶ و ۱۳۳۲ از شوالیه‌های تتونیک حمایت
سال‌های ۱۳۲۶ و ۱۳۳۲ از شوالیه‌های تتونیک حمایت کرد. همچنین چند دوک سیلزی را وادار کرد سوگند وفاداری به او بخورند. در سال ۱۳۳۵ در کنگرهٔ ویشگراد، کازیمیر کبیر که جانشین ووادیسواف شده‌بود، پول قابل توجهی به یان پرداخت کرد تا یان از ادعای خود بر تحت پادشاهی لهستان دست بکشد. یان در سال ۱۳۳۶ در ۳۹ یا ۴۰ سالگی هنگام شرکت در جنگ صلیبی در لیتوانی نور چشم خود را به دلیل ابتلا به افتالمی از دست داد. درمان توسط پزشک مشهور گای ده شولیاک نیز مؤثر نبود. در آغاز جنگ صدساله در سال ۱۳۳۷ با فیلیپ ششم فرانسه متحد شد و حتی
در سال ۱۳۳۷ با فیلیپ ششم فرانسه متحد شد و حتی فرمانداری لانگداک را از ۳۰ نوامبر ۱۳۳۸ تا نوامبر ۱۳۴۰ به عهده داشت. در سال ۱۳۴۶ در نبرد کرسی فرماندهٔ محافظان فیلیپ و نیز بخش‌های بزرگی از نیروهای شارل دوم آلنسون و لودوایک یکم فلاندر بود. با وجود نابینایی از شوالیه‌های خود خواست او را به میانه نبردگاه ببرند تا با شمشیرش به دشمنان انگلیسی یورش ببرد. دوازده شوالیه او افسار اسب‌های خود را به یکدیگر بستند و با جلوداری یان وارد کارزار شدند. جسد یان روز بعد در میان شوالیه‌ها، درحالیکه اسب‌هایشان همچنان به یکدیگر
شوالیه‌ها، درحالیکه اسب‌هایشان همچنان به یکدیگر بسته بودند، یافت شد. بزرگ‌ترین پسر یان به نام کارل (بعدها کارل چهارم امپراتور مقدس روم) جانشین او در مقام پادشاه بوهم شد. در لوکزامبورگ نیز واتسلاو که پسر یان از همسر دومش بود جانشین او شد. خاکسپاری. بدن یان نابینا به صومعه آلمنستر در لوکزامبورگ منتقل شد. پس از تخریب صومعه در سال ۱۵۴۳ جنازه به صومعه نایمنستر برده شد. هنگام انقلاب فرانسه باقیمانده‌های بدن او توسط خانوادهٔ بوخ (مؤسسان ویلروی اند بوخ) نجات یافت و در یک اتاق زیر شیروانی در متلاخ کنار رود زار مخفی
در یک اتاق زیر شیروانی در متلاخ کنار رود زار مخفی شد. پسرش ژان-فرانسوا بوش هنگام سفرش در راینلاند در سال ۱۸۳۳ با شاهزاده فریدریش ویلهلم چهارم ملاقات کرد و باقیماندهٔ جنازهٔ یان را به عنوان هدیه‌ای به او پیشنهاد داد. شاهزاده فریدریش که یان را یکی از اسلاف خود می‌دانست، به کارل فریدریش شینکل دستور داد کلیسایی برای خاکسپاری او بسازد. کلیسا در سال ۱۸۳۵ در نزدیکی کاشتل-شتادت روی صخره‌ای بر فراز شهر ساخته شد. در سال ۱۹۴۵ دولت لوکزامبورگ درخواست داد که مالکیت استخوان‌ها را به دست آورد. آنان به صورت مخفیانه جنازه
را به دست آورد. آنان به صورت مخفیانه جنازه را برداشتند و به سرداب کلیسای جامع نوتردام منتقل کردند. خانواده و فرزندان. یان دو بار ازدواج کرد. ابتدا با الیشکای بوهم ازدواج کرد که حاصل آن، فرزندان زیر بود: موراویا دومین همسر او بئاتریس بوربون (۲۵ فوریه ۱۳۳۷–۷ دسامبر ۱۳۸۳) بود. این ازدواج منجر به تولد یک پسر شد:
«تابستون» (به ؛ عنوان‌شده «این تابستون» (This Summer) یا «تابستون» (This Summer's Gonna Hurt like a MotherF****r) برای نسخهٔ ویرایش‌شده) ترانه چهارم از آلبوم "پنج" گروه موسیقی پاپ راک اهل ایالات متحده آمریکا مارون ۵ است که در ۱۵ مه ۲۰۱۵ از طریق اینتراسکوپ رکوردز انتشار یافت. بعضیا با ممد جونشون میرن چیکار کنیم؟! ممد جونشون صدا کرده
در زیر فهرستی از کشورها بر پایه صادرات نفت خام پالایش‌شده آمده‌است. این داده‌ها در سال ۲۰۱۲ بر مبنای میلیون دلار آمریکا مرتب شده‌است که از سوی رصدخانه پیچیدگی اقتصادی منتشر شده‌است. در زیر ۲۱ کشور برتر فهرست شده‌اند.
آلبر روست (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال مون‌پلیه، باشگاه فوتبال سوشو و باشگاه فوتبال موناکو اشاره کرد.
میشل بیبار (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نانت و باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن اشاره کرد.
دومینیک بیژوتا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بوردو و باشگاه فوتبال موناکو اشاره کرد.
فرانسوا بریسون (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال المپیک لیون، باشگاه فوتبال لیل، باشگاه فوتبال استراسبورگ، باشگاه فوتبال المپیک مارسی، باشگاه فوتبال لن و باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن اشاره کرد.
درختان بید یا پشت درختان بید یک رمان کوتاه به قلم نویسنده انگلیسی آلگرنون بلکوود است که در اصل به عنوان بخشی از مجموعه داستان "شنونده و داستان‌های دیگر" در سال ۱۹۰۷ منتشر شد. این داستان یکی از بهترین و شناخته شده‌ترین کارهای بلکوود است که تأثیر شگرفی بر نویسندگان بعدی او گذاشت. نویسندهٔ سرشناس این ژانر، اچ.پی. لاوکرافت، آن را به عنوان بهترین داستان ماوراءالطبیعه در ادبیات انگلیسی دانسته‌است. «درختان بید» مصداق بارزی از داستان‌های ترسناک مدرن است و با سنت ادبی ادبیات شگرف در ارتباط نزدیک است. خلاصه داستان.
ادبیات شگرف در ارتباط نزدیک است. خلاصه داستان. دو دوست با یک قایق به دل رودخانه دانوب می‌زنند. در طول داستان بلک وود به محیط اطراف - رودخانه، خورشید و باد - روحی انسان گونه می‌بخشد و آن‌ها را مجهز به قدرت‌ها و خصیصه‌های عجیب و غریب می‌کند. شوم ترینِ آن‌ها توده‌های متراکم، وهم انگیز و شومِ درختان بید هستند که «حتی وقت‌هایی که بادی نمی‌وزید، برگ‌های بیشمارشان را تکان‌تکان می‌دادند. به میل و اراده خودشان حرکت می‌کردند، گویی زنده‌اند، و نمی‌دانم چطور، اما حس وحشت تند و تیزی را در من بیدار می‌کردند.» مدت کوتاهی
تند و تیزی را در من بیدار می‌کردند.» مدت کوتاهی پس از توقف در یک جزیره شنی برای گذرانِ شب در منطقه ای از کشور اتریش-مجارستان راوی قدرت‌ها، ویژگی‌های انسانی، و اراده خود را اینگونه توصیف می‌کند:"دانوب اولش خواب‌آلود بود، اما بعد که از روح عمیق خودش آگاه شد امیال تُندی پیدا کرد، مثل یک موجودِ سیالِ عظیم به خودش پیچید، در همة کشورهایی که از آن‌ها رد شده بودیم جولان داد، قایق کوچک ما را روی شانه‌های نیرومندش نگه داشت؛ گاهی اوقات با خشونت با ما بازی کرد، اما با این حال همیشه دوست ما بود و نیت بدی نداشت، تا این
این حال همیشه دوست ما بود و نیت بدی نداشت، تا این که بالاخره ما ناگزیر معترف شدیم که او شخصیت بزرگی دارد." بلکوود توصیف ویژه‌ای هم از درختان بید نقره‌گون که در باد به رقص درآمده‌اند می‌کند و آن‌ها را شوم می‌نمایاند: "و سوایِ ارتباطی که با عناصر چهارگانه حس می‌کردم، درختان بید به شکل ماهرانه‌ای خودشان را به احساس بی‌قراری من وصل کرده بودند، و به علت تعداد بالایشان موذیانه به ذهن من حمله برده بودند، و به هر طریقی سعی داشتند قدرتی جدید و بزرگ را به تخیلات من تحمیل کنند، قدرتی که اصلاً با ما رفتار دوستانه
من تحمیل کنند، قدرتی که اصلاً با ما رفتار دوستانه نداشت." در یک نقطه از داستان، و دو مرد مسافری را در «قایق کوچک» می‌بینند. این مرد به نظر می‌رسد به آن‌ها هشدار می‌دهد و در نهایت از آن‌ها عبور کرده در پایین رودخانه ناپدید می‌شود. در طول شب نیروهای مرموز از درون جنگل ظهور می‌کنند، از جمله اشکال تاریکی که به نظر می‌رسد هوشیاری راوی را مورد هدف قرار داده‌اند، از بیرون از چادر صدای ضربه‌های عجیب شنیده می‌شود، سایه‌های عجیب و غریب دیده می‌شود، و ظاهر آن است که درختان بید تغییر محل داده‌اند. در صبح یکی از آن دو
بید تغییر محل داده‌اند. در صبح یکی از آن دو متوجه می‌شود که یکی از پاروها گم شده‌است، یک شکاف عمیق در قایق ایجاد شده‌است، و کمی از مواد غذایی‌شان ناپدید شده‌است. یک احساس بی‌اعتمادی بین آن‌ها ایجاد می‌شود. زوزه باد در روز دوم می‌میرد و جایش را به یک زمزمه آرام می‌دهد. در طول شب دوم، مرد دوم، سوئدی، تلاش می‌کند تا خود را به عنوان یک قربانی به داخل رودخانه پرتاب کند. البته راوی نجاتش می‌دهد، اما ماجرای صداها و سایه‌های عجیب و غریب همچنان ادامه دارد… توضیح. ماهیت دقیق این اشخاص مرموز در «درختان بید» نامشخص
ماهیت دقیق این اشخاص مرموز در «درختان بید» نامشخص است. آن‌ها گاهی بدخواه، یا خائنانه، یا کینه‌توزانه ظاهر می‌شوند، اما گاهی هم ظاهری عرفانی و تقریباً خداگونه دارند: «مرتبه جدیدی از تجربه بود، و شاید بهترین کلمه برای توصیفش «غیرزمینی» باشد» و جهانی «که در آن اتفاقات بزرگ بی وقفه می‌افتند … اهداف عظیم… که ارتباطی مستقیم با روح دارند و نه به‌طور غیر مستقیم و با تجلی‌های فرعیِ روح.» این نیروها اغلب در تضاد با زیبایی‌های طبیعی آن منطقه هستند. به‌طور کلی این داستان نشان می‌دهد که این چشم‌انداز در واقع یک تقاطع
نشان می‌دهد که این چشم‌انداز در واقع یک تقاطع است، یک نقطه تماس با یک «بُعد چهارم» — «بر روی مرز دنیایی دیگر، یک دنیای بیگانه، دنیایی که تنها در سیطره درختان بید و ارواح درختان بید بود.» ترجمه. این کتاب با عنوان «پشت درختان بید»، توسط اسدالله حقانی در سال ۱۳۹۷ (انتشارات آرادمان) به فارسی برگردان شده‌است.
کلوولی (به انگلیسی: Clovelly) یک منطقهٔ مسکونی در بریتانیا است که در Torridge واقع شده است. کلوولی ۴۴۳ نفر جمعیت دارد.
مارکل ان‌گای فولتز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به فیلادلفیا سونتی‌سیکسرز اشاره کرد.
دولت باحچلی (زاده ) سیاستمدار ترک و رهبر حزب حرکت ملی و گرگ های خاکستری از ۶ ژوئیه ۱۹۹۷ تا کنون است. او از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ معاون بولنت اجویت بود و از ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۷ تاکنون نماینده مجلس ملی کبیر ترکیه است.
کوکزتاون (به انگلیسی: Cookstown) یک شهرک در بریتانیا است که در شهرستان تایرون واقع شده‌است. کوکزتاون ۱۰٬۶۴۶ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر Plérin خواهرخواندهٔ کوکزتاون هست.
کاتون این د المز (به انگلیسی: Coton in the Elms) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در South Derbyshire واقع شده‌است. کاتون این د المز ۸۹۶ نفر جمعیت‌دارد.
بردلی امانوئل بیل (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به واشینگتن ویزاردز اشاره کرد.
کمبا هادلی واکر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به شارلوت هورنتس اشاره کرد.
کوشندال (به انگلیسی: Cushendall) یک روستا در بریتانیا است که در شهرستان انتریم واقع شده است. کوشندال ۱٬۳۶۳ نفر جمعیت دارد.
باغ مهتاب () یک چهارباغ در آگرا در شمال هند است این باغ در شمال تاج محل و قلعه آگره در طرف مقابل رودخانه جمنا در دشت سیلابی قرار گرفته‌است. باغ مربع شکل با ابعادی در حدود و کاملاً همتراز با تاج محل در کرانهٔ روبرویی آن قرار گرفته‌است.در طول فصل بارانی بخشی از زمین دچار آب گرفتگی می‌شود. تاریخچه. باغ مهتاب آخرین باغ از یازده باغ گورکانی در امتداد جمنا در مقابل تاج محل و قلعه آگره بود. نخستین آن باغ‌ها، باغ آرام بود. همچنین ذکر شده‌است که شاه جهان یک منطقه از حاشیه هلال شکل و پوشیده از چمن رودخانهٔ جمنا را به
هلال شکل و پوشیده از چمن رودخانهٔ جمنا را به عنوان بهترین جا برای تماشای تاج محل انتخاب کرده بود. آن را به عنوان «یک باغ مجلسی در نور ماه به نام باغ مهتاب» ایجاد کرد. راه‌های گچی سفید، کوشک‌های باز، استخر و فواره‌ها نیز به عنوان بخشی از باغ ساخته شدند، در کنار آنها درختان میوه و گل نرگس ایجاد شد. باغ به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از مجموعه تاج محل در الگوی تراس‌های رو به رودخانه طراحی شده بود. عرض آن با بقیه تاج محل یکسان است. افسانه‌های منسوب به سفرنامه قرن ۱۷ میلادی ژان باتیست تاورنیه، سیاح فرانسوی، اشاره
۱۷ میلادی ژان باتیست تاورنیه، سیاح فرانسوی، اشاره به میل شاه جهان برای ساختن یک تاج محل سیاه برای خودش، به عنوان دوقلوی تاج محل سخن می‌گویند؛ با این حال، این امر ممکن نشد زیرا او توسط پسرش اورنگ‌زیب زندانی شد. این اسطوره در سال ۱۸۷۱ توسط یک باستان‌شناس بریتانیایی، ای.سی. آی کارلایل، که در حالی که بقایای یک حوضچه قدیمی در سایت، کشف کرد و آن را با پی آن بنای افسانه ای اشتباه گرفت، تقویت شد.بنابراین، کارلایل اولین محقق شد که بقایای ساختاری را در محل پیدا کرد، هرچند که توسط خزه و گلسنگ سیاه شده بود. باغ مهتاب
هرچند که توسط خزه و گلسنگ سیاه شده بود. باغ مهتاب متعلق به راجه مان سینگه کااچاوا از اهالی آمر بود که مالک زمینهای اطراف تاج محل بود. سیلاب‌های مکرر و روستاییانی که مصالح ساختمانی را استخراج می‌کنند باعث شده که باغ تقریباً خراب شود. ساختارهای باقی مانده در باغ در حالت مخروبه قرار داشتند. تا دهه ۱۹۹۰، وجود باغ تقریباً فراموش شد و آن به یک تپه از شن و ماسه، پوشش داده شده با گیاهان وحشی و خاویار آبی تبدیل شده بود.
محاصرهٔ لیسبون از ۱ ژوئیه تا ۲۵ اکتبر ۱۱۴۷ به حملهٔ نظامی پرتغالی‌ها برای به کنترل درآوردن شهر می‌گویند. درنهایت، پرتغالی توانستند شهر را تسخیر و حاکمان مورو را از آنجا بیرون کنند. محاصرهٔ لیسبون یکی از اندک پیروزی‌های جنگ صلیبی محسوب می‌شود. (بنا به گفتهٔ هلموند، تاریخ‌نگار هم‌دوران جنگ‌های صلیبی: این «تنها موفقیت عملیات جهانی‌ای محسوب می‌شد، که سپاه زائران برعهده گرفته بود.» در جنگ دوم صلیبی)، اگرچه دیگران پرسیده‌اند آیا این نبرد براستی جزوی از جنگ صلیبی بوده‌است یا خیر. این نبرد به عنوان نبردی محوری در
بوده‌است یا خیر. این نبرد به عنوان نبردی محوری در جریان بازپس‌گیری اندلس به‌شمار می‌رود.
احمد بن صالح (؛ زاده: ۱۳ ژانویه ۱۹۲۶) در شهر مکنین در منطقه ساحلی تونس به‌دنیا آمد. وی یک سیاستمدار و فعال سندیکاها و اتحادیه کارگری تونس است که در دهه ۱۹۶۰ چندین منصب وزارتی را نیز برعهده داشت. دوران جوانی و آموزشها. وی در مکنین وارد مدرسه فرانسوی عربی، و سپس در اکتبر ۱۹۳۸ وارد مدرسه الصادقیه شده و مدارک تحصیلی خودش را کسب کرد. بدنبال آن در اواخر سال ۱۹۴۵ و اواخر ۱۹۴۸ برای مطالعه ادبیات عربی به پاریس رفت. در زمان اشغال آلمان به انجمن «جوانان محمد» که توسط «عبدالمجید بن جدو» رهبری می‌شد پیوست. در سال ۱۹۴۵
«عبدالمجید بن جدو» رهبری می‌شد پیوست. در سال ۱۹۴۵ در انتشار یک نشریه که الهلال نام داشت شرکت کرد. در ۱۹۴۴–۱۹۴۵ انجمن دانش‌آموزان جوان را تشکیل داد و ریاست آنرا برعهده گرفت. اتحادیه. پس از بازگشت از فرانسه، در انستیتوی عالی در سوسه ثبت نام کرد و در کنگره چهارم اتحادیه عمومی تونس برای کار (۱۹۵۱) شرکت کرد و در مقابل خروج اتحادیه از فدراسیون اتحادیه‌های کارگری (FSM) ایستاد. با این وجود او به فدراسیون کارگری اتحادیه‌های آزاد (SEISEL) پیوست و بعنوان دبیرکل اتحادیه عمومی کارگران تونسی انتخاب شد (۱۹۵۶–۱۹۵۴) ولی
عمومی کارگران تونسی انتخاب شد (۱۹۵۶–۱۹۵۴) ولی توسط حبیب بورقیبه در دسامبر ۱۹۵۶ برکنار شد. در سال ۱۹۵۶ او به عنوان عضو تأسیسی ملی انتخاب شد و در ۱۹۵۹، ۱۹۶۴ و ۱۹۶۹ مجدداً برای مجلس ملی انتخاب گردید. در سال ۱۹۵۷، به عنوان وزیر بهداشت منصوب شد که در دهه ۱۹۶۰ وزارتخانه‌های اقتصادی نیز به آن تعلق گرفتند. در ژوئیه ۱۹۶۸، همچنین وزارت آموزش و پرورش به آن اضافه شد. وی در همان دوره، عضو دیوان سیاسی حزب سوسیالیست و قانون اساسی و معاون دبیرکل نیز بود. اما در مقابل از بین رفتن استانداردهای زندگی در ۷ نوامبر ۱۹۶۹ از
بین رفتن استانداردهای زندگی در ۷ نوامبر ۱۹۶۹ از وزارتخانه‌های اقتصادی و وزارت آموزش و پرورش کناره‌گیری نمود و در نهایت به اتهام خیانت در مه ۱۹۷۰ به دیوان عالی کشور ارجاع شد که او را به ۱۰ سال کار اجباری محکوم کردند. دوران تبعید. او در فوریه سال ۱۹۷۳ از زندان فرار کرد تا به الجزایر بپیوندد و در برخی از کشورهای اروپایی مستقر شود. در دوران تبعید وی حزب جنبش وحدت ملی را تأسیس کرد. پس از سرنگونی بورقیبه، او در ماه مه ۱۹۸۸ برای بازگشت به تونس مورد عفو قرار گرفت. اما به دلیل اینکه حکومت جدید به جنبش وی اجازه
اما به دلیل اینکه حکومت جدید به جنبش وی اجازه فعالیت نداد، در سپتامبر ۱۹۹۰ کشورش را ترک کرد. در تبعید وی در کنار نخست‌وزیر سابق محمد مظالی و رشید قنوچی بود و سرانجام در سپتامبر ۲۰۰۰ به تونس بازگشت.
یوآف گالانت (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و نظامی سابق اسرائیلی است که از سال ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۴ وزیر دفاع اسرائیل بود. او که فرماندهٔ سابق فرماندهی جنوبی اسرائیل بود، در سال ۲۰۱۵ با پیوستن به حزب جدید کولانو پا به عرصهٔ سیاست گذاشت. گالانت پس از موفقیت در انتخابات و راه یافتن به کنست، به‌عنوان وزیر ساخت و ساز منصوب شد. او در پایان سال ۲۰۱۸ به حزب راستگرای لیکود پیوست. او پیش‌تر سمت وزارت مهاجرت و ادغام و وزارت آموزش اسرائیل را نیز بر عهده داشته است. در ۲۱ نوامبر ۲۰۲۴، دیوان کیفری بین‌المللی حکم بازداشت گالانت به‌همراه
کیفری بین‌المللی حکم بازداشت گالانت به‌همراه بنیامین نتانیاهو و محمد ضیف را به‌ اتهام جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت در طول جنگ اسرائیل و حماس صادر کرد. زندگی. یوآف گالانت در یافا زاده شد و والدین او مهاجران یهودی اهل لهستان بودند. مادر او، فروما، از بازماندگان هولوکاست بود که در کودکی یکی از مسافران پناهندهٔ سوار بر اس‌اس اکسدس بود. فروما به‌همراه سایر پناهندگان سوار بر اکسدس توسط بریتانیا به هامبورگ برگردانده شد و در سال ۱۹۴۸ به اسرائیل رسید. فروما در حرفهٔ پرستاری فعالیت می‌کرد. پدر او، مایکل، به‌عنوان
پرستاری فعالیت می‌کرد. پدر او، مایکل، به‌عنوان یک پارتیزان در جنگ با نازی‌های در جنگل‌های اوکراین و بلاروس حضور داشت و او نیز در سال ۱۹۴۸ به اسرائیل مهاجرت کرد. او در جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل در تیپ گیواتی، ازجمله در واحد روباه‌های سامسون خدمت کرد و به‌عنوان یکی از بهترین تک‌تیراندازهای نیروهای دفاعی اسرائیل شناخته می‌شد. او در عملیات یوآف شرکت داشت و در این عملیات نخستین سربازی بود که به دژ عراق سویدان نفوذ کرد. او نام فرزند خود را از این عملیات گرفته است. خانوادهٔ گالانت در دوران جوانی او به گیواتائیم
خانوادهٔ گالانت در دوران جوانی او به گیواتائیم نقل‌مکان کردند و او در آنجا در دبیرستان دیوید کالای به تحصیل مشغول شد. او مدرک بی‌ای خود در رشتهٔ بازرگانی و مدیریت اقتصادی را از دانشگاه حیفا دریافت کرد. گالانت اکنون در موشاو، امیکام ساکن است. همسرش، کلودین، سرهنگ دوم بازنشستهٔ نیروهای دفاعی اسرائیل است. یوآف و کلودین دارای یک فرزند پسر و دو فرزند دختر هستند. گالانت در سال ۲۰۱۱ از سوی ایهود باراک، وزیر دفاع اسرائیل، به‌عنوان گزینه‌ای برای جانشینی گبی اشکنازی در سمت رئیس ستاد کل اسرائیل انتخاب شد. انتصاب او
در سمت رئیس ستاد کل اسرائیل انتخاب شد. انتصاب او به این سمت توسط دولت تأیید شد، ولی این انتصاب به‌دلیل اتهام ساخت یک جادهٔ غیرمجاز دسترسی به خانهٔ خود و کاشت باغ درخت زیتون در اراضی عمومی در خارج از محدودهٔ املاک خود، لغو شد. سابقهٔ نظامی. گالانت حرفهٔ نظامی‌گری خود را در سال ۱۹۷۷ به‌عنوان تکاور نیروی دریایی در شایتت ۱۳ آغاز کرد. او در دههٔ ۱۹۸۰ پس از شش سال خدمت فعال به آلاسکا نقل مکان کرد و به‌عنوان یک چوب‌بر مشغول به کار شد. او سپس به نیروی دریایی بازگشت و در یک قایق موشکی و مجدداً در شایتت ۱۳ به خدمت
و در یک قایق موشکی و مجدداً در شایتت ۱۳ به خدمت مشغول شد (از جمله به‌عنوان جانشین فرماندهٔ آی‌ان‌اس "کشت"). او در سال ۱۹۹۲ توسط آمی آیالون، فرماندهٔ وقت نیروی دریایی به عنوان گزینهٔ فرماندهی شایتت ۱۳ انتخاب شد و قرار بود که تا سال ۱۹۹۴ به این سمت منصوب شود. ترجیح گالانت بر این بود که در این دو سال باقی مانده به تحصیل نپردازد و در عوض به نیروی زمینی منتقل شد و در سال ۱۹۹۳ فرماندهی تیپ مناشه (جنین) در لشکر کرانهٔ باختری را عهده‌دار شد. گالانت پس از سه سال خدمت به‌عنوان فرماندهٔ شایتت ۱۳ به فرماندهی لشکر غزه
به‌عنوان فرماندهٔ شایتت ۱۳ به فرماندهی لشکر غزه رسید. او همچنین فرماندهی لشکر زرهی ۳۴۰ ذخیره (سازند آیدان) را بر عهده داشت و در سال ۲۰۰۱ رئیس قرارگاه فرماندهی ارتش اسرائیل شد. گالانت پس از آن که در سال ۲۰۰۲ معاون نظامی نخست‌وزیر شد، به درجهٔ ژنرالی رسید. او در سال ۲۰۰۵ فرماندهٔ فرماندهی جنوبی اسرائیل شد. در دوران تصدی او (که تا ۲۱ اکتبر ۲۰۱۰ به طول انجامید)، نیروهای دفاعی اسرائیل عملیات سرب گداخته را در نوار غزه علیه حماس آغاز کردند. گالانت فرماندهی این عملیات را برعهده داشت و نقض او در میدان و کسب موفقیت
را برعهده داشت و نقض او در میدان و کسب موفقیت در این عملیات مورد تحسین قرار گرفت و به او در روند رسیدن به ریاست ستاد کمک کرد. یک سازمان مردم‌نهاد اسرائیلی با نام یش گوول علیه انتصاب گالانت به‌عنوان رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل شکایت کرد و مدعی شد که نقش فرماندهی او در عملیات سرب گداخته مظنون بودن او برای «نقض فاحش قوانین بین‌المللی» را تأیید می‌کند. "هآرتس" نوشته است که گالانت علیه تحقیق دربارهٔ سرهنگ ایلان مالکا، از فرماندهان نیروهای دفاعی که حملهٔ هوایی منجر به کشته‌شدن ۲۱ عضو قبیلهٔ الصمونی در طول
منجر به کشته‌شدن ۲۱ عضو قبیلهٔ الصمونی در طول عملیات سرب گداخته را تأیید کرده‌بود، لابی کرده است. با این حال، دیدگاه گالانت نادیده گرفته شد؛ چرا که دادستان کل نظامی تحقیقاتی را دربارهٔ این حادثه آغاز کرد؛ حادثه‌ای که در گزارش گلدستون به‌عنوان یک نقض جدی احتمالی قوانین بین‌المللی از آن یاد می‌شود (هرچند که نویسندهٔ گزارش این موضوع را انکار کرده است). نامزدی برای ریاست ستاد. در ۲۲ اوت ۲۰۱۰، ایهود باراک، وزیر دفاع اسرائیل نامزدی گالانت به‌عنوان بیستمین رئیس ستاد نیروهای دفاعی اسرائیل را به دولت اعلام کرد.
ستاد نیروهای دفاعی اسرائیل را به دولت اعلام کرد. انتظار می‌رفت که او به این سمت منصوب شود. انتصاب گالانت به این مقالم جنجال‌هایی را به‌دنبال داشت؛ در آن زمان سندی جعلی برای کانال ۲ اسرائیل ارسال شده که در آن گالانت به اقدام برای بدنام کردن کاندیدای رقیب خود، یعنی بنی گانتس متهم شده بود. در ۵ سپتامبر ۲۰۱۰، دولت نامزدی گالانت به‌عنوان رئیس بعدی ستاد نیروهای دفاعی اسرائیل را تأیید کرد و تنها مخالف آن وزیر مایکل ایتان از حزب لیکود بود. بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر وقت، گفت که رئیس آیندهٔ ستاد نیروهای دفاعی «در
وقت، گفت که رئیس آیندهٔ ستاد نیروهای دفاعی «در طول ۳۳ سال خدمت نظامی خود در خطوط مقدم نیروهای دفاعی اسرائیل، ارزش خود را ثابت کرده است» و «او خود را به‌عنوان یک جنگجوی شجاع، یک افسر عالی و یک فرماندهٔ نبرد مسئولیت‌پذیر و جدی ثابت کرده است.» نتانیاهو همچنین افزود که گالانت میراث «فداکاری و تعالی» را که گبی اشکنازی، رئیس فعلی ارتش اسرائیل به ارث گذاشته بود، به دست آورده است. همچنین پیشنهاد ایهود باراک، که مطابق آن گالانت باید سه سال در این سمت خدمت می‌کرد و وزیر دفاع می‌توانست آن را برای سال چهارم نیز تمدید
دفاع می‌توانست آن را برای سال چهارم نیز تمدید کند، نیز مورد تأیید کابینهٔ دولت قرار گرفت. در ۱ فوریهٔ ۲۰۱۱، نخست‌وزیر نتانیاهو و وزیر دفاع، ایهود باراک انتصاب گالانت به سمت رئیس ستاد نیروهای دفاعی را لغو کردند. این اعلامیه پس از رسوایی‌های چندین ماهه پیرامون انتصاب وی به‌دلیل ادعاهایی مبنی بر تصرف زمین‌های عمومی نزدیک خانه‌اش در موشاو، امیکام منتشر شد. یهودا واینشتاین، دادستان کل اسرائیل، پس از انجام تحقیقاتی در مورد اتهامات وارده به گالانت گفت که یافته‌های او «مشکلات حقوقی قابل توجهی را برای تصمیم برای
او «مشکلات حقوقی قابل توجهی را برای تصمیم برای انتصاب او ایجاد کند». واینشتاین گفت که تصمیم‌گیری در خصوص انتصاب یا عدم انتصاب او به‌عنوان رئیس جدید ستاد نیروهای دفاعی بر عهدهٔ نخست‌وزیر و وزیر دفاع است. در اوایل همان روز، واینشتاین به نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو اطلاع داده بود که با توجه به موانع قانونی موجود، قادر به دفاع از انتصاب گالانت به‌عنوان رئیس ستاد نیست. در ۳۰ دسامبر ۲۰۱۲ کمیتهٔ برنامه‌ریزی محلی که مدیریت مالکیت اراضی و مجوز ساخت و ساز را برعهده داشت اعلام کرد که گالانت خانهٔ خود را در اراضی شمالی
اعلام کرد که گالانت خانهٔ خود را در اراضی شمالی امیکام در یک ملک به مساخت ۳۵۰ متر مربع ساخته است که به‌طور تصادفی به‌نام او ثبت شده و از این که آن زمین‌ها درواقع اراضی عمومی بوده‌اند، آگاه نبوده است. این تصمیم به دو موضوع دیگر که همچنان توسط بازرس ایالتی و دادستان کل در حال بررسی بودند، نمی‌پرداخت: «احداث یک جادهٔ دسترسی غیرمجاز برای خانهٔ خود و کاشت باغ درخت زیتون در زمین‌هایی که از محدودهٔ تحت مالکیت او تجاوز می‌کرد».