payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نویسندگی و آزادی اطلاعات. با تصویب قانون آزادی اطلاعات ۲۰۰۰، بروک شروع به کار کرد تا کتابی را دربارهٔ نحوه استفاده از قانون، که قرار بود پنج سال دیگر اجرا شود، آغاز کند. شهرت و به رسمیت شناختن. در روز ۲۳ فوریه ۲۰۱۰، بی بی‌سی یک فیلم نمایشی در چهار قسمت را در مورد مبارزات هیتر بروک به منظور افشای هزینه‌های نمایندگان مجلس، تحت نام هزینه‌های پرداخت به نمایش گذاشت. آنا ماکسول مارتین در این نمایش نقش هیتر بروک را ایفا کرد. بروک هنوز به عنوان استاد مهمان در بخش روزنامه‌نگاری دانشگاه شهر لندن مشغول به کار است و
روزنامه‌نگاری دانشگاه شهر لندن مشغول به کار است و از زمان رسوایی هزینه‌ها در این سمت مشغول به کار است. او اولین برنده بین‌المللی جایزه FOI در سال ۲۰۰۹ و دریافت جایزه روزنامه‌نگاری تحقیقی و ویراستاران را دریافت نمود. در مارس ۲۰۱۰، جایزه قضات و همچنین جوایز مطبوعات بریتانیا و جایزه ویژه افتخاری سانسور آزادی بیان که سالانه اهدا می‌شود را دریافت کرد. بروک همچنین «جایزه کلیدی»، را به افتخار یک عمل خوب در پیشرفت دولت کسب کرد بروک همچنین از طریق یک حساب شخصی به نقش تبادل پول در هزینه‌های نمایندگان مجلس پرداخت و
تبادل پول در هزینه‌های نمایندگان مجلس پرداخت و آن را در کتاب دوم خود، "دولت خاموش" به رشته تحریر درآورد و همچنین کتاب «"نحوه محرمانگی و اطلاعات غلط دموکراسی را نابود می‌کند (۲۰۱۰)"». علاوه بر این، خبرگزاری انگلیسی گازت کارهای بروک را به عنوان شماره ۵ در فهرست ۱۰روزنامه‌نگار برتر خود در فوریه سال ۲۰۱۳ رتبه‌بندی کرد.
بقایای معماری سرخ کوه ، اثری است مربوط به دوره ایلخانی که در شهر تاریخی تون و در غرب محله سردشت واقع شده‌است. این اثر در تاریخ ۱۷ بهمن ۱۳۸۹ با شمارهٔ ثبت ۳۰۳۴۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
فرانک کلپاکی، یک موسیقی‌دان آمریکایی است که به خاطر آثارش از مجموعه Command Conquer به عنوان بهترین کارگردان آمریکایی شناخته شده‌است. او پس از اینکه نواختن درام آکوستیک را در کودکی شروع کرد؛ در سن ۱۷ سالگی به استودیو Westwood پیوست. وی چندین اثر را در آن‌جا به انجام رساند. او در لاس وگاس زندگی می‌کند، زمانی که او حرفه تک خوانی را شروع کرد، برای چند گروه محلی، محصول تولید کرد. او حرفهٔ شخصی اش را روی چندین ژانر مختلف از جمله موسیقی راک،موسیقی جاز، موسیقی هیپ هاپ ، موسیقی روح و فانک متمرکز کرد؛ و او این سبک
هاپ ، موسیقی روح و فانک متمرکز کرد؛ و او این سبک موسیقی را "Rocktronic" نامید. کار او در رسانه‌های مختلف از جمله برنامه اسپایک تی وی پخش شده‌است. کلپاکی در حال حاضر رئیس the audio director of Petroglyph games است؛ که توانسته‌است چندین برنامه موفق را برگزار کند. اوایل زندگی و حرفه. کلپاکی توسط خانواده ای از موسیقی‌دانان لهستان و ایتالیایی‌تبار که در لاس وگاس زندگی می‌کردند؛ مطرح شد و در آن جا آموزش دید. او هنرش را به عنوان سرگرمی شروع کرد؛ اما موسیقی، به یکی از هنرهای مورد علاقه او تبدیل شد. او در سن ۸
یکی از هنرهای مورد علاقه او تبدیل شد. او در سن ۸ سالگی اولین drumset را دریافت کرد؛ و از سن ۱۱ سالگی کار حرفه ای خود را شروع کرد.
سنگاپور روابط دیپلماتیک با ۱۸۹ کشور از سراسر جهان دارد اگرچه در بسیاری از این کشورها سفارت یا دفتر ندارد. این کشور عضو سازمان ملل متحد، اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع، انجمن ملل آسیای جنوب شرقی و جنبش عدم تعهد می‌باشد. با توجه به دلایل جغرافیایی واضح، روابط با مالزی و اندونزی برای این کشور مهم‌تر است. سابقه تاریخی همچون جدایی طوفانی از مالزی و دوستی با اندونزی، سبب روحیه محاصره شده‌است. سنگاپور با بریتانیا روابط خوبی دارد و روابط اشتراکی در زمینه دفاع همراه با مالزی و نیوزیلند نیز دارد. در کنار اینها روابط
با مالزی و نیوزیلند نیز دارد. در کنار اینها روابط خوب خود را با ایالات متحده نیز حفظ کرده‌است. سنگاپور از موضوع منطقه ای آسیای جنوب شرقی پشتیبانی می‌کند و نقش فعال در انجمن ملل آسیای جنوب شرقی (ASEAN) دارد که خود سنگاپور یکی از اعضای بنیانگذار آن می‌باشد. سنگاپور همچنین عضو سازمان همکاری‌های اقتصادی آسیا–پاسفیک و اقیانوس آرام است که دبیرخانه آن در سنگاپور می‌باشد. سنگاپور به عنوانی بخشی از نقش خود در سازمان ملل متحد در سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ ریاست شورای امنیت سازمان ملل متحد را به عهده داشت. در مأموریت
امنیت سازمان ملل متحد را به عهده داشت. در مأموریت نگهداری و نظارت سازمان ملل در کویت، آنگولا، کنیا، کامبوج و تیمور شرقی با سازمان ملل همکاری می‌کرد. سنگاپور و چین مدت زمان طولانی ارتباط بسیار نزدیک خود را حفظ کرده‌اند تا حدی که به دلیل نفوذ و ضرورت رو به رشد آن در منطقه آسیا و اقیانوس آرام، مشخص شده‌است که منافع مشترک آن با چین ورای هر گونه اختلاف می‌باشد. علاوه براین سنگاپور خود را به عنوان یک حامی قوی برای مشارکت سازنده چین و توسعه صلح آمیز منطقه نیز در نظر گرفته‌است. این کشور با همکاری سایر اعضای
در نظر گرفته‌است. این کشور با همکاری سایر اعضای کشورهای آسیای شرقی و چین برای تقویت امنیت منطقه و مبارزه با تروریسم مشارکت می‌کند. کنسولگری. سنگاپور علاوه بر سفارتخانه‌ها، کنسولگری‌ها یا کنسول‌های افتخاری را در کشورهای بسیاری ایجاد کرده‌است که می‌توان به اتریش، بنگلادش، کانادا، شیلی، چین، جمهوری چک، دانمارک، آلمان، یونان، هنگ کنگ، مجارستان، هند، اندونزی، جمهوری ایرلند، اسرائیل، ایتالیا، ژاپن، اردن، قزاقستان، لبنان، مالزی، مکزیک، نیجریه، نروژ، پاکستان، پاپوآ گینه نو، پرو، پرتغال، عربستان سعودی، کره جنوبی،
گینه نو، پرو، پرتغال، عربستان سعودی، کره جنوبی، اسپانیا، سری‌لانکا، سوئیس (مأموریت همیشگی در ژنو), ترکیه، امارات متحده عربی، ایالات متحده آمریکا و ویتنام اشاره کرد.
قطر از ۳ سپتامبر ۱۹۷۱ به‌طور کامل به استقلال و به جدایی از بریتانیا رسید. کشورهای عربی اولین کشورهایی بودند که قطر را به رسمیت شناختند و به این کشور در همان سال عضویت سازمان ملل متحد و اتحادیه کشورهای عرب اعطا گردید. قطر روابط دیپلماتیک خود را با اتحاد جماهیر شوروی و دولت کمونیست چین در سال ۱۹۸۸ برقرار نمود. این کشور یکی از اعضای اولیه اوپک و یکی از اعضای بنیانگذار شورای همکاری خلیج فارس (GCC) می‌باشد. قطر رابطه طولانی مدتی بر اساس منافع مشترک با غرب بخصوص با فرانسه و آمریکا دارد. قطر یک متحد استراتژیک چین
فرانسه و آمریکا دارد. قطر یک متحد استراتژیک چین نیز هست و رابطه میان دو کشور رو به رشد است.در دهه گذشته، قطر به عنوان بازیگری فعال در عرصه منطقه‌ای و بین‌المللی ظهور کرده و جایگاه ویژه‌ای در معادلات قدرت پیدا کرده است. یکی از ابزارهای اصلی سیاست خارجی قطر، قدرت نرم بوده است. قطر از طریق ابزارهای مختلف قدرت نرم، از جمله رسانه، ورزش، فرهنگ و دیپلماسی، به دنبال ارتقای وجهه خود در سطح بین‌المللی و پیشبرد اهداف سیاست خارجی خود بوده است. بر اساس گفته ستاد مطالعات بین‌المللی دانشگاه جرج‌تاون، قطر همکاری صمیمانه
بین‌المللی دانشگاه جرج‌تاون، قطر همکاری صمیمانه ای با سازمان ملل متحد دارد. هم چنین، این کشور، فعالانه در کنفرانس‌ها و جلسات جنبش عدم تعهد مشارکت می‌کند. از اقدامات اوپک در تعیین قیمت نفت و ثبات اقتصادی جهان حمایت به عمل می‌آورد و به کشورهای جهان سوم بخصوص در آفریقا کمک مالی می‌کند. قطر در طول دو دهه گذشته نقش و روابط بین‌الملل خود را افزایش داده و در امور بین‌الملل وزن بالایی دارد. این کشور بسیار با اعتماد به نفس می‌باشد و معتقد است این توانایی و ظرفیت را دارد تا یک سیاست خارجی مستقل را اتخاذ کند. این
را دارد تا یک سیاست خارجی مستقل را اتخاذ کند. این کشور عضو سازمان‌های بین‌الملل متعددی است و روابط دوجانبه را با سراسر جهان حفظ نموده‌است. مرکز تحقیقات اسلام در مرکز مطالعات بین‌المللی و منطقه‌ای دانشگاه جرج‌تاون گزارش می‌دهد که حکومت قطر معتقد است که ادامه روند آن با شناخته‌شدن در سطح منطقه و جهان و گسترش همکاری‌های بین‌المللی امکان‌پذیر است. سرمایه گذاری‌های بین‌المللی و جذب سرمایه گذار از اصول اعتقادی سیاست خارجی این شکور است. بنا بر گزارش جامعه‌شناس آمریکایی امانوئل والرشتاین دانشمند تاریخی اجتماعی،
امانوئل والرشتاین دانشمند تاریخی اجتماعی، قطر تلاش می‌کند که در منطقه خاورمیانه نقش مهم و اصلی ایفا کند. والرشتاین استدلال کرده‌است که قطر قصد دارد همان کار را در جنگ داخلی سوریه نیز انجام دهد و بخاطر همین هم از عناصر افراطی در سوریه حمایت کرده‌است. به گفته والرشتاین قطر و عربستان سعودی برای نفوذ در سیاست‌های منطقه ای رقابت می‌کنند. در آوریل ۲۰۱۷ هک شدن رسانه‌های دولتی باعث شد داستانهایی از امیر قطر در مورد مشکلات آمریکا و ایران و اشاراتی به حماس انتشار یافت که بسیاری سازمان خبری دنیا و منطقه آن را به
یافت که بسیاری سازمان خبری دنیا و منطقه آن را به عنوان واقعیاتی از امیر قطر ارایه کردند. این جنجال منجر به قطع رابطه عربستان سعودی، امارات متحده عربی، یمن، مصر و بحرین شد که روابط دیپلماتیک خود را با قطر به حالت تعلیق درآورند. این موضوع بعد از ایستادگی قطر بعد از چهارسال به حالت عادی بازگشت. براساس قانون اساسی قطر، هدف سیاست خارجی این کشور تحکیم پیوندهای دوستی با کشورها و کلیه کشورهای صلح دوست و مردم جهان است. پای بندی به اعتقادات اسلامی از معیارهای سیاست خارجی این کشور در سطح منطقه، جهان اسلام و روابط بین
این کشور در سطح منطقه، جهان اسلام و روابط بین الملل به شمار می‌رود. حفظ و تعمیق همبستگی عربی، تعهد و هماهنگی با سیاست‌ها و هدف‌های شورای همکاری خلیج فارس و تعهد به اصول منشور سازمان ملل متحد از اصول سیاست خارجی قطر است.
از زمان استقلال اندونزی، این کشور در رابطه با روابط خارجی خود به ایده سیاست خارجی آزاد و فعال پیوست و به دنبال آن در زمینه امور منطقه‌ای با توجه به موقعیت مکانی نقش مهمی ایفا کرد اما از دخالت در اختلافات میان قدرت‌های بزرگ اجتناب ورزید. سیاست خارجی اندونزی تحت نظم حکومت جدید با رهبری رئیس‌جمهور سوهارتو از موضع ضد غرب و ضد آمریکایی دوری ورزید. پس از خروج سوهارتو در سال ۱۹۹۸، دولت اندونزی طرح‌های گسترده‌ای از سیاست خارجی مستقل و معتبر سوهارتو را حفظ نموده‌است. درگیر شدن با مشکلات داخلی مانع از سفر
نموده‌است. درگیر شدن با مشکلات داخلی مانع از سفر رئیس‌جمهورهای منتخب به خارج و مشارکت اندونزی در بسیاری از سازمان‌های بین‌المللی گشته‌است. روابط اندونزی با جامعه بین‌الملل به دلیل حمله این کشور به تیمور شرقی در دسامبر ۱۹۷۵، انزوای بعد از آن و اشغال، رفراندوم استقلال در سال ۱۹۹۹ و خشونت بعد از آن تحت تأثیر قرار گرفت. اندونزی یکی از اعضای بنیانگذار انجمن ملل آسیای جنوب شرقی (ASEAN) است که در سال ۱۹۶۷ تأسیس شده و همچنین بزرگترین کشور در آسیای جنوب شرقی می‌باشد. پس از تحول رژیم سوهارتو اندونزی به یک کشور
پس از تحول رژیم سوهارتو اندونزی به یک کشور نسبتاً باز و دموکراتیک در قرن بیست و یکم تبدیل گشته‌است. امروزه اندونزی از طریق رهبری خود در سازمان کشورهای آسیای شرقی، نفوذ خود را برای ارتقای همکاری، توسعه، دموکراسی، امنیت و صلح و ثبات منطقه اعمال می‌کند. اندونزی نقش مهمی در صلح در ماجرای درگیری کامبوج و تایلند ایفا نمود همچنین اندونزی و دیگر کشورهای عضو جنوب شرقی آسیا نقش مهمی در تشویق دولت میانمار برای بازکردن فضای سیاسی خود و سریع‌تر کردن سیستم اصلاحاتش بازی کردند. پایتخت ملی اندونزی جاکارتا به محلی جهت
کردند. پایتخت ملی اندونزی جاکارتا به محلی جهت استقرار سفارتخانه‌های خارجی، ماموریت‌های دیپلماتیک و دفتر مرکزی انجمن کشورهای آسیای شرقی تبدیل شده‌است. جاکارتا به عنوان یک مرکز دیپلماتیک در آسیای جنوب شرقی مطرح می‌باشد. اندونزی دارای بزرگترین جمعیت مسلمان جهان می‌باشد و عضو سازمان همکاری اسلامی (OIC) است. این کشور به دقت منافع همبستگی اسلامی را در تصمیمات سیاست خارجی خود مورد توجه قرار می‌دهد اما به‌طور کلی تأثیر آرام کننده در سازمان کنفرانس اسلامی دارد. در حال حاضر رئیس‌جمهور اندونزی عبدالرحمن وحید روابط
حال حاضر رئیس‌جمهور اندونزی عبدالرحمن وحید روابط بهتری را با اسرائیل دنبال می‌کند.
سیاست دولت روسیه در روابط خارجی تعامل با دیگر کشورها و سایر مردمان ملل دیگر می‌باشد. این سرفصل سیاست خارجی روسیه پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی از سال ۱۹۹۱ می‌باشد. پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی، سیاست خارجی روسیه به دنبال روابط نزدیک تر با ایالات متحده آمریکا و جهان غرب بوده‌است. ریاست جمهوری ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهور فعلی این کشور یکبار از ژانویه ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ و مجدداً از سال ۲۰۱۲ ریاست جمهوری را بعهده گرفته‌است. او در امور بین‌الملل، بیانیه‌های عمومی را در رابطه با سیاست خارجی ایالات متحده و
عمومی را در رابطه با سیاست خارجی ایالات متحده و دیگر کشورهای غربی به‌طور چشمگیری افزایش داد. همچنین در فوریه ۲۰۰۷، در همایش امنیتی مونیخ در مورد سیاست امنیتی، اوضاع تسلط انحصاری ایالات متحده در روابط جهانی را مورد انتقاد قرار داد و به این مسئله اشاره کرد که ایالات متحده آمریکا فشار بالایی بدون استفاده از نیروی نظامی در روابط بین‌الملل ایجاد می‌کند که در نتیجه هیچ‌کس احساس امنیت نمی‌کند زیرا هیچ‌کس احساس نمی‌کند که قوانین بین‌المللی مانند یک دیوار سنگی از آنها محافظت می‌کند و چنین سیاستی باعث شروع و تحریک
محافظت می‌کند و چنین سیاستی باعث شروع و تحریک یک مسابقه تسلیحاتی می‌شود. پوتین پیشنهادهای خاصی نظیر ایجاد مراکز بین‌المللی جهت غنی سازی اورانیوم و همچنین منع استقرار سلاح در فضا را پیشنهاد کرد. او در یک مصاحبه در ژانویه ۲۰۰۷ گفت که روسیه به نفع یک جهان چند قطبی دموکراتیک حرکت می‌کند و به دنبال تقویت سیستم حقوق بین‌الملل می‌باشد. در حالی که پوتین اغلب توسط رسانه‌های غربی و برخی سیاستمداران تحت عنوان خودکامه شناخته می‌شود ولی رابطه او با ریس جمهور سابق آمریکا، جورج دبلیو بوش، ریس جمهور پیشین برزیل، لوئیس
جورج دبلیو بوش، ریس جمهور پیشین برزیل، لوئیس ایناسیو لولا دا سیلوا، هوگو چاوز رئیس‌جمهور پیشین ونزویلا، ژاک شیراک، رئیس‌جمهور سابق فرانسه و سیلویو برلوسکونی نخست‌وزیر سابق ایتالیا، شخصاً بسیار دوستانه بوده و هست. روابط پوتین با آنگلا مرکل بیشتر بر پایه کسب و کار می‌باشد. در پی حملات ۱۱ سپتامبر به ایالات متحده آمریکا، او با ایجاد پایگاه‌های نظامی در آسیای میانه قبل و در طی حمله تحت رهبری ایالات متحده به افغانستان موافقت نمود. این امر باعث مخالفت و اعتراض ناسیونالیست‌های روسیه به ایجاد هر گونه حضور نظامی
ناسیونالیست‌های روسیه به ایجاد هر گونه حضور نظامی آمریکا در خاک شوروی گردید. عضویت‌های بین‌المللی. روسیه در سازمان‌ها و گروه‌های زیر حضور فعال دارد: همچنین روسیه در سازمان‌های زیر عضویت داشته یا از بنیان‌گذاران آن است:
روابط خارجی ژاپن توسط وزارت امور خارجه ژاپن اداره می‌گردد. روابط بین‌الملل ژاپن از سال ۱۹۴۵ شروع شد وقتی که در جنگ شکست خورده بود و تمام اراضی تحت اشغال و متعلقاتش از دستش خارج شده بود. به تاریخ روابط خارجی ژاپن نگاهی می‌اندازیم: ایالات متحده آمریکا با حمایت قدرت‌های متحد، ژاپن را در سالهای ۱۹۴۵ الی ۱۹۵۱ اشغال کرد. از زمان بدست آوردن دوباره استقلال در قرارداد سان‌فرانسیسکو، سیاست دیپلماتیک ژاپن مبتنی بر همکاری نزدیک با ایالات متحده آمریکا و تأکید بر همکاری‌های بین‌المللی براساس قواعد سازمان ملل متحد
بین‌المللی براساس قواعد سازمان ملل متحد می‌باشد. ژاپن در دوره جنگ سرد، در مقابله با اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در آسیای شرقی نقش اساسی داشت. این کشور در تحولات سریع اقتصادی در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، تأثیرات خود را بیشتر کرد و به عنوان یکی از قدرتمندترین کشورهای جهان شناخته شد گرچه این تأثیرات در مقابل دو کشور خاص یعنی چین و کره جنوبی منفی می‌باشد. در طول جنگ سرد، سیاست خارجی ژاپن نه تنها خودخواهانه نبود بلکه بر رشد اقتصادی کشور متمرکز بود. با این حال، در پایان جنگ سرد و درس‌های تلخ از جنگ خلیج فارس ژاپن به
جنگ سرد و درس‌های تلخ از جنگ خلیج فارس ژاپن به آرامی این سیاست را تغییر داد و تصمیم گرفت تا با سازمان ملل متحد در عملیات حفظ صلح همکاری نماید و نیروهای خود را در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ به کامبوج، موزامبیک، بلندی‌های جولان و تیمور شرقی فرستاد. پس از حملات ۱۱ سپتامبر در سال ۲۰۰۱، کشتی‌های دریایی ژاپن به اقیانوس هند فرستاده شدند و نیروهای دفاعی زمینی خود را نیز به جنوب عراق برای بازسازی زیرساخت‌های اولیه ارسال نمود. ژاپن علاوه بر همسایگان نزدیک خود، در سالهای اخیر سیاست خارجی فعال‌تری را دنبال کرده‌است.
اخیر سیاست خارجی فعال‌تری را دنبال کرده‌است. نخست‌وزیر ژاپن یاسوئو فوکودا در یک سخنرانی به تغییر جهت در سیاست اشاره کرد: «ژاپن قصد دارد که به توسعه منابع انسانی و همچنین تلاش‌های پژوهشی و فکری برای ادامه همکاری در زمینه صلح ادامه دهد.» این به دنبال موفقیت نسبتاً خوب طرح صلح ژاپن است که پایه و اساس انتخابات سراسری کشور در سال ۱۹۹۸ بود.
نیکولای پلاتونویچ پاتروشف (؛ زادهٔ ۱۱ ژوئیهٔ ۱۹۵۱) یک سیاستمدار، افسر امنیتی و افسر اطلاعاتی روسی است که از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۴ به‌عنوان دبیر شورای امنیت روسیه فعالیت کرد. او پیش‌از این از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۸ به‌عنوان مدیر سرویس امنیت فدرال فعالیت می‌کرد. زندگی. پاتروشف در سال ۱۹۵۱ در سن پترزبورگ بدنیا آمد. او پسر یک افسر نیروی دریایی شوروی است که همچنین عضو حزب کمونیست اتحاد شوروی نیز بود.او در سال ۱۹۷۴ از مؤسسه کشتی سازی لنینگراد فارغ‌التحصیل شد و در ابتدا به عنوان مهندس در قسمت طراحی کشتی سازی مشغول بود اما
عنوان مهندس در قسمت طراحی کشتی سازی مشغول بود اما خیلی زود توسط کا.گ. ب استخدام گردید. پاتروشف در دوره‌های اطلاعاتی و امنیتی مدارس کا.گ. ب در مینسک حضور یافت و سپس به آکادمی اف‌اس‌بی رفت. در ابتدا او یک افسر امنیتی کا.گ. ب در شهر لنینگراد بود سپس رئیس مبارزه با قاچاق و مبارزه با فساد داخلی کا.گ. ب گردید. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، پاتروشف کار در قسمت امنیتی را ادامه داد و از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ وزیر امنیت جمهوری کارلیا بود. اگر چه در سال ۱۹۹۴ به مسکو منتقل شد و به عنوان رئیس اداره امنیت داخلی شروع به
شد و به عنوان رئیس اداره امنیت داخلی شروع به خدمت کرد. در ژوئیه ۱۹۹۵، پاتروشف معاون رئیس سازمان فساد اداری و بازرسی گردید. در ماه مه و اوت ۱۹۹۸ رئیس اداره کنترل کارکنان ریاست جمهوری شد و در اوت و اکتبر همان سال او معاون دفتر ریاست جمهوری گردید. در اکتبر ۱۹۹۸، معاونت فساد اداری و ریاست اداره امنیت اقتصادی را عهده‌دار گردید. در ۱۹۹۸ رئیس‌جمهور بوریس یلتسین، او را به سمت مدیر، جایگزین دوست نزدیک خود ولادیمیر پوتین کرد. تحقیقات عمومی دولت انگلیس در سال ۲۰۰۶ در مورد مسمومیت الکساندر لیتویننکو، خبرنگار نشان داد
مورد مسمومیت الکساندر لیتویننکو، خبرنگار نشان داد که عملیات کشتن این خبرنگار احتمالاً توسط آقای پاتروشف و همچنین تأیید رئیس‌جمهور پوتین بوده‌است. از سال ۲۰۰۸، پاتروشف، دبیر شورای امنیت روسیه بوده‌است و عضو هییت مشورتی ریاست جمهوری است که تصمیم‌گیری‌های مهم را در مورد امور امنیتی ملی انجام می‌دهد.
روسیه از زمان آغاز جنگ داخلی سوریه در سال ۲۰۱۱ چه از نظر سیاسی، چه کمک نظامی، و از سپتامبر ۲۰۱۵ از طریق دخالت مستقیم نظامی در سوریه فعالیت داشته‌است. این دومین بار از زمان پایان جنگ سرد است که روسیه خود را درگیر جنگ مسلحانه در خارج از مرزهای اتحاد جماهیر شوروی کرده‌است. از اکتبر ۲۰۱۱، روسیه به عنوان یکی از اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد که دارای حق وتو می‌باشند بارها قطعنامه‌های شورای امنیت سازمان ملل را که خواستار استعفای رئیس‌جمهور سوریه بشار اسد و همچنین امکان تحریم‌های سازمان ملل را علیه دولت
و همچنین امکان تحریم‌های سازمان ملل را علیه دولت اسد را وتو نموده‌است. همچنین همواره درخواست قدرت‌های غربی و متحدان عرب آن‌ها را که نمی‌خواهند بشار اسد در مذاکرات سوریه باشد را رد می‌کند. در ماه ژانویه و فوریه ۲۰۱۲، طرح‌های صلح روسیه، توسط شورای ملی سوریه و قدرت‌های غربی رد شده‌است. حملات هوایی روسیه به سوریه بارها مورد انتقاد قرار گرفته و ادعا شده که تخریب بیمارستان‌ها و تجهیزات پزشکی را هدف قرار داده‌است و همچنین در مورد کشته شدن چندین هزار غیرنظامی مورد انتقاد شدید قرار گرفت و به همین دلیل حق ریاست خود
انتقاد شدید قرار گرفت و به همین دلیل حق ریاست خود در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد را از دست داد. گزارش‌ها نشان می‌دهد در شش ماه اول سال ۲۰۱۸، در مقایسه با سال ۲۰۱۷، میزان آسیب‌های غیرنظامی ناشی از حملات روسیه افزایش ۳۴ درصدی داشته‌است. روسیه به‌طور رسمی، تنها در یک جنگ هوایی علیه سوریه شرکت کرده‌است با تعداد کمی از نیروهای ویژه و پشتیبانی در زمین، با این حال در نوامبر ۲۰۱۶، رویترز گزارشی را منتشر کرد که حاوی شواهدی مبنی بر نقش مهم روسیه در مبارزه زمینی که در پوشش پیمانکاران استخدامی و از طریق سازمان
که در پوشش پیمانکاران استخدامی و از طریق سازمان خصوصی انجام شده‌است. بر اساس این گزارش، به صورت غیررسمی، این نیروها در هماهنگی با ارتش روسیه کار می‌کردند و گزارش شده که به این پیمانکاران روسیه در سوریه مبلغ ۶۵۰۰ دلار در ماه پرداخت می‌گردد.
اکسایش جونز یک واکنش آلی برای اکسایش الکل‌های نوع یک و دو به به ترتیب کربوکسیلیک اسید و کتون‌ها است. کاشف این واکنش فردی به نام سر اوارت جونز است. واکنشگرهای ناب جونز که از تری‌اکسید کروم و سولفوریک اسید تشکیل شده بودند در یک مخلوط استون و آب حل شدند؛ به عنوان جایگزین می‌توان از پتاسیم دی‌کرومات به جای تری‌اکسید کروم استفاده کرد. واکنش اکسیداسیون بسیار سریع و گرمازا است. واکنشگرهای ناب کمتر باعث اکسید پیوندهای غیراشباع می‌شوند.
"'رسانه‌های روسیه" به رسانه‌های گروهی و مستقر در روسیه گفته می‌شود. رسانه‌های روسیه متنوع هستند و شامل طیف وسیعی از رسانه‌های چاپی، تلویزیون، مجلات و روزنامه‌ها که توسط هر دو بخش دولتی و خصوصی اداره می‌شوند که اشتراک و سایر درآمدهای فروش به تبلیغات بستگی دارد. قانون اساسی روسیه آزادی بیان را تضمین می‌کند. سیستم رسانه ای روسیه به عنوان یک کشور در حال گذار رو به تغییر می‌باشد. بیش از ۸۳۰۰۰ رسانه فعال و رسمی ثبت شده در روسیه وجود دارند که اطلاعات خود را به ۱۰۲ زبان پخش می‌کنند. تقسیم‌بندی رسانه‌های به این شکل
زبان پخش می‌کنند. تقسیم‌بندی رسانه‌های به این شکل می‌باشد: مجلات ۳۷٪. روزنامه‌ها ۲۸٪. رسانه‌های آنلاین ۱۱٪. تلویزیون ۱۰٪. رادیو ۷٪ و آژانس‌های خبری ۲٪. رسانه‌های چاپی که دو سوم کل رسانه‌ها را تشکیل می‌دهند بیشترین درصد را به خود اختصاص داده‌اند. رسانه‌ها باید مجوز پخش اطلاعات را به دست بیاورند و در حال حاضر ۶۳ درصد رسانه‌ها در داخل کشور، ۳۵ درصد در خارج از کشور و ۱۵ درصد در حوزه کشورهای مستقل همسود (CIS) برنامه‌های خود را پخش می‌کنند. سه کانال تلویزیونی سراسری وجود دارد که در سراسر کشور پخش می‌شوند و سایر
وجود دارد که در سراسر کشور پخش می‌شوند و سایر کانال‌ها، کانال‌های محلی و منطقه‌ای می‌باشند. روزنامه‌های محلی دومین انتخاب محبوب هستند، در حالی که اینترنت در مقام سوم است. در تمام حوزه‌های رسانه‌ای، ترکیبی از مالکیت خصوصی و دولتی وجود دارد. سه کانال تلویزیونی سراسری کشور به خاطر عدم رعایت بیطرفی مورد انتقاد مردم می‌باشند. سازمان گزارشگران بدون مرز که هر سال ارزیابی و رتبه‌بندی آزادی مطبوعات کشورها را بر اساس شاخص آزادی رسانه تهیه و منتشر می‌کند، در سال ۲۰۱۶، روسیه را در رتبه ۱۴۷ از ۱۷۹ کشور قرار داده‌است.
روسیه را در رتبه ۱۴۷ از ۱۷۹ کشور قرار داده‌است. انجمن خانه آزادی نیز رتبه‌بندی مشابهی را انتشار داده و در آن روسیه از ۱۹۷ کشور در رتبه ۱۷۶ قرار گرفته‌است. روسیه جزو ۱۰ کشور بزرگ از لحاظ تعداد روزنامه نگاران کشته شده می‌باشد.
اوارت جونز (Ewart Jones) زادهٔ ۱۶ مارس ۱۹۱۱، درگذشت ۷ مه ۲۰۰۲، یک دانشمند شیمی آلی ولزی و همکار انجمن سلطنتی بود که زمینهٔ فعالیتش باعث شناسایی شیمی پدیده‌های طبیعی، ویتامین‌ها، استروئیدها و ترپن‌ها شد. او در نهایت توانست اکسیداسیون جونز را به جهان معرفی کند. زندگی. جونز در ورکسام به دنیا آمد و در یک روستای کوچک در ولز بزرگ شد. او در فاصلهٔ ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۷ خواهر، مادربزرگ و پدرش را از دست داد. او در ۱۹۲۹ وارد دانشگاه بنگور شد تا در رشتهٔ فیزیک ادامه تحصیل دهد اما در ۱۹۳۲ یک مدرک افتخاری در شیمی دریافت کرد. او
در ۱۹۳۲ یک مدرک افتخاری در شیمی دریافت کرد. او به دانشگاه دعوت شد و دو سال آنجا ماند. جونز در ۱۹۴۰ جایزه و نشان ملدولا را دریافت کرد.
جایزه و مدال ملدولا جایزه ای است که سالانه از ۱۹۲۱ تا ۱۹۷۹ از سوی انجمن شیمی و از ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۸ از سوی انجمن سلطنتی شیمی به یک شیمی‌دان بریتانیایی که زیر ۳۲ سال سن دارد اهدا می‌شود؛ این شیمیدان برای کارهای آینده دار در زمینهٔ شیمی (که منتشر کرده‌است) این جایزه را دریافت می‌کند. این نشان به افتخار رافائل ملدولا چنین نامگذاری شده‌است. جایزه شامل ۵۰۰ پوند پول و یک مدال برنزی است. در سال ۲۰۰۸ جایزه تغییر کرد و با جایزهٔ یادبود ادوارد هریسون یکی شد و جایزهٔ یادبود هریسون-ملدولا نام گرفت. دریافت کنندگان. از جمله
هریسون-ملدولا نام گرفت. دریافت کنندگان. از جمله دریافت کنندگان این جایزه عبارتند از:
رفتارشناسی عصبی یا نورواِتولوژی یعنی بررسی این‌که مغز و دستگاه عصبی چگونه باعث به‌وجود آمدن رفتار می‌شوند. برای نمونه بررسی این پرسش‌ها که هنگامی که می‌ترسیم، خوشحال می‌شویم یا تصمیم می‌گیریم، چه بخش‌هایی از مغز فعال می‌شود و چه پیام‌هایی بین سلول‌های عصبی ردوبدل می‌شود. به زبان ساده، این رشته پلی است بین کارکرد مغز و رفتار روزمرهٔ ما. در ارتباط با جانورشناسی، رفتارشناسی عصبی رویکرد تکاملی و تطبیقی برای مطالعهٔ رفتار حیوانات و کنترل مکانیکی زیرین آن توسط دستگاه عصبی است. این شاخهٔ میان‌رشته‌ای از علوم اعصاب
عصبی است. این شاخهٔ میان‌رشته‌ای از علوم اعصاب رفتاری می‌کوشد تا درک کند که چگونه دستگاه عصبی مرکزی، محرک‌های بیولوژیکی را به رفتار طبیعی تبدیل می‌کند. برای مثال، بسیاری از خفاش‌ها توانایی پژواک‌یابی را دارند که برای شکار و جهت‌یابی شکار از آن استفاده می‌کنند. از دستگاه شنوایی خفاش‌ها به عنوان مثال برای این‌که چگونه ویژگی‌های صوتی صداها را می‌تواند به یک نقشهٔ حسی از رفتارشناسی مرتبط با صداها تبدیل کند، یاد می‌شود. رفتارشناسان عصبی به آشکار کردن اصول کلیِ دستگاه عصبی حیواناتِ دارای رفتارهای اغراق‌آمیز یا
دستگاه عصبی حیواناتِ دارای رفتارهای اغراق‌آمیز یا خاص امیدوار هستند. همان‌طور که از نام این اصطلاح برمی‌آید، رفتارشناسی عصبی یک رشتهٔ چندرشته‌ای متشکل از عصب‌شناسی (مطالعهٔ دستگاه عصبی) و جانورشناسی (مطالعهٔ رفتار جانوری در شرایط طبیعی) است. موضوع اصلیِ رفتارشناسی عصبی، که آن را از شاخه‌های دیگرِ علوم اعصاب متمایز می‌کند، رفتارهایی است که ممکن است از طریق انتخاب طبیعی ایجاد شوند (به عنوان مثال، پیدا کردن نایبان، مسیریابی، حرکت، دوری از شکارچی) برخلاف رفتار در حالت‌های بیماری، یا وظایف رفتاری که خاص
رفتار در حالت‌های بیماری، یا وظایف رفتاری که خاص آزمایشگاه هستند.
اکسیداسیون جزئی به انگلیسی Partial oxidation به صورت خلاصه POX یک نوع واکنش شیمیایی است که هنگامی که مخلوطی از هوا-سوخت به صورت جزئی در یک اصلاحگر می‌سوزد، اتفاق می‌افتد و باعث تشکیل یک گاز سنتز سرشار از هیدروژن می‌شود. این گاز در جاهای دیگر مانند پیل سوختی کاربرد دارد. میان "اکسیداسیون جزئی گرمایی" (TPOX) و "اکسیداسیون جزئی کاتالیزی" (CPOX) تفاوت وجود دارد. اصول. اکسیداسیون جزئی راه مناسبی برای آمیختن یک سوخت با هیدروکربن سنگین یا گاز طبیعی با مقدار محدودی اکسیژن طی یک فرایند گرمازا است. در واکنش نفت
اکسیژن طی یک فرایند گرمازا است. در واکنش نفت گرمایشی می‌توان برای کاهش دما، آب نیز افزود. واکنش TPOX معمولاً در دمای ۱۲۰۰ درجهٔ سلسیوس به بالا انجام می‌شود و دما در آن به نسبت هوا-سوخت یا نسبت نسبت اکسیژن-سوخت وابسته است. در واکنش CPOX از فروکافت استفاده می‌شود درنتیجه دما پایین‌تر می‌آید، این واکنش در دمای ۸۰۰ تا ۹۰۰ درجهٔ سانتیگراد انجام می‌شود. انتخاب نوع اصلاحگر به میزان محتوای گوگرد سوخت بستگی دارد که معمولاً باید ۵۰ppm یا کمتر باشد. اگر گوگرد زیاد باشد معمولاً فروکافت را خراب می‌کند هرچند که برخی
باشد معمولاً فروکافت را خراب می‌کند هرچند که برخی پژوهش‌های تازه نشان می‌دهد تا ۴۰۰ppm گوگرد هم می‌توان از CPOX استفاده کرد.
پرواز فضایی یک مجله ماهانه درباره فضانوردی است که از سال ۱۹۵۶ (میلادی) توسط انجمن بین سیاره‌ای بریتانیا چاپ می‌شود. شماره سال ۲۰۰۸ (میلادی) آن که توسط کلایو سیمپسون ویرایش شده بود برنده جایزه آرتور سی. کلارک در بخش بهترین گرازش فضایی شد.