payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نواحی «دانگجو» و «دوون» با بقیهٔ اراضی ناحیهٔ سابق «نام‌یانگ» متحد شده و ناحیهٔ «سونگنه» را تشکیل دادند. (۴ ناحیه، ۲ شهرک، و ۶ قصبه) تقسیمات اداری. شهر سامچوک به ۴ ناحیه، ۲ شهرک، و ۶ قصبهٔ تابعه تقسیم شده است. در تابعیت شهرک و قصبهٔ تابعهٔ این شهر، در مجموع ۱۰۱ عدد روستا وجود دارد. لیست روستاها. شهرک دوگیه شهرک ووندوک قصبه شین‌گی قصبه گاگوک قصبه گوندوک قصبه میرو قصبه نوگوک قصبه هاجانگ
سامگاکسان-دونگ () یک "دونگ" (محله) در ناحیه گانگ‌بوک، سئول، کره جنوبی است. در گذشته این محله که در اطراف خیابان‌های سام‌یانگ رو (삼양로) و سول‌سِم رو (솔샘로) قرار داشت، شامل مغازه‌ها و خانه‌های تک‌خانواری بود و به دلیل وجود خانه‌های خراب و ساختمان‌های غیرمجاز در مناطق مرتفع، وضعیت زندگی در آن بسیار بد بود. اما از سال ۱۹۹۸ پروژه‌های بازسازی مسکن شروع شد و از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۱ بیش از ۱۱٬۲۹۱ واحد مسکونی در این محله ساخته شد. علاوه بر این، برای حل مشکلات حمل‌ونقل، خیابان سول‌سِم در سال ۲۰۰۵ به چهار خطه تبدیل شد و خط
سول‌سِم در سال ۲۰۰۵ به چهار خطه تبدیل شد و خط متروی شهری وویی‌شین‌سول در سپتامبر ۲۰۱۷ راه‌اندازی شد. اکنون سامگاکسان-دونگ به محله‌ای با ویژگی‌های مسکونی مناسب و دسترسی آسان به حمل‌ونقل و امکانات تبدیل شده است.
سانگدو-دونگ (به لاتین: Sangdo-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه دونگجاک واقع شده است.
سانگیل-دونگ (به لاتین: Sangil-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در منطقه گانگدونگ واقع شده‌است.
شهرستان سودونگ (به لاتین: Sudong) یک منطقهٔ مسکونی در کره شمالی است.
سوساک-دونگ (به لاتین: Susaek-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه یونپیونگ واقع شده‌است.
سونگجونگ-دونگ (به لاتین: Songjung-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در Gangbuk District واقع شده است.
سویو-دونگ (به لاتین: Suyu-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه گانگبوک واقع شده‌است.
سیللیم-دونگ (به لاتین: Sillim-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه گوانک واقع شده‌است.
گواچئون (به لاتین: Gwacheon) یک شهر و تقسیمات کشوری کره جنوبی در کره جنوبی است که در گیونگی-دو واقع شده‌است. گواچئون ۳۵٫۸۶ کیلومتر مربع مساحت و ۷۲٬۰۸۸ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر ماکن، جورجیا خواهرخواندهٔ گواچئون هست.
گوریونگپو (به لاتین: Guryongpo) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در جئونسانگبوک-دو واقع شده است. گوریونگپو ۴۵٫۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ۹٬۰۹۹ نفر جمعیت دارد.
مونگ‌گیونگ ( "" ()) یک شهر و تقسیمات کشوری کره جنوبی در کره جنوبی است که در استان گیونگ‌سانگ شمالی واقع شده‌است. مون‌گیونگ ۹۱۱٫۷۳ کیلومتر مربع مساحت و ۷۷٬۳۰۴ نفر جمعیت دارد.
قصبه یونگ‌پیونگ (به کره‌ای: 용평면) یک قصبه در شمال‌شرق کره جنوبی (شرق شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت شهرستان پیونگ‌چانگ، استان گانگوون قرار دارد. قصبه یونگ‌پیونگ ۱۳۵٫۴۳ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۹۵۹ نفر جمعیت دارد. تاریخ. در زمان پادشاهی چوسان، اراضی‌ای که بعدا این قصبه را تشکیل دادند، در تابعیت سه قصبهٔ «بونگ‌پیونگ» []، «جینبو» []، و «ده‌هوا» [] و در شهرستان گانگ‌نونگ قرار داشته. در اکتبر سال ۱۹۰۶ میلادی، سه قصبهٔ‌ «بونگ‌پیونگ»، «جینبو»، و «ده‌هوا» از شهرستان گانگ‌نونگ جدا شده و ضمیمهٔ شهرستان پیونگ‌چانگ شدند.
جدا شده و ضمیمهٔ شهرستان پیونگ‌چانگ شدند. در ژوئیه سال ۱۹۷۳ میلادی، روستای «جانگ‌پیونگ» از «قصبهٔ جینبو» به «قصبهٔ بونگ‌پیونگ» انتقال یافت. در فوریه سال ۱۹۸۳، از ادغام بخش‌هایی از قصبه‌های «بونگ‌پیونگ»، «جینبو»، و «ده‌هوا»، قصبه یونگ‌پیونگ تاسیس شد. دو روستای بزرگ و اصلی این قصبهٔ جدیدالتأسیس، روستاهای «یونگجون» و «جانگ‌پیونگ» می‌باشد. نام این قصبهٔ گرفته شده از هجای اول نام روستای اول، و هجای دوم نام روستای دوم می‌باشد. تقسیمات اداری. قصبه یونگ‌پیونگ به ۸ روستای تابعه تقسیم شده است. دو روستای «یونگجون» و
روستای تابعه تقسیم شده است. دو روستای «یونگجون» و «جانگ‌پیونگ» در واقع تشکیل‌دهندهٔ منطقهٔ‌ شهری و جمعیتی اصلی این قصبه می‌باشند. روستای «یونگجون» مرکز اداری این قصبه، و روستای «جانگ‌پیونگ» پرجمعیت‌ترین و پرتکاپوترین روستای آن می‌باشد.
اسکوتر برقی یا اسکوتر خودتَراز (با نام‌های رایج هاوِربرد (Hoverboard)، اسمارت اسکوتر، اسمارت بالانس، اسکوتر شارژی) یک ناقل شخصی خودتراز، متشکل از دو چرخ کوچک است. ساخت انبوه آن در سال ۲۰۱۴ در چین آغاز شد. این اسکوترها بدون دسته می‌باشند و برای حرکت با آنها کافی است فقط یاد بگیرید چگونه تعادل خود را حفظ کنید. باتری این اسکوترها دارای دوام بالایی می‌باشد و با هربار شارژ شما می‌توانید ۲۵ کیلومتر از آن استفاد نمایید، همچنین جابه جایی آن با وزن ۱۰ کیلوگرم خیلی دشوار نیست. نکاتی که در هنگام استفاده از اسکوتر برقی
نیست. نکاتی که در هنگام استفاده از اسکوتر برقی باید رعایت کرد. نکته ای که کاربران می‌بایست هنگام استفاده از اسکوتر برقی به آن توجه نمایند، محلی است که قرار است در آن اسکوتر را به حرکت درآورند. اصولاً هنگام خرید این قبیل از دستگاه‌ها به مصرف‌کننده توصیه می‌شود که از آن در منزل و بر روی فرش استفاده نشود زیرا در این حالت فشار زیادی به موتورهای موجود در چرخ‌های اسکوتر برقی وارد می‌گردد و ضریب سوختن دستگاه به شدت بالا می‌رود. اجزای اصلی تشکیل دهنده. باتری. باتری‌های اسکوتر برقی معمولاً از نوع لیتیومی می‌باشد و
اسکوتر برقی معمولاً از نوع لیتیومی می‌باشد و از اتصال چندین سلول به‌صورت سری تشکیل شده است. نوع رایج این باتری از نوع ۲۰ سلولی (10s2p cell) با ولتاژ خروجی 36V و 4400mAh ld می‌باشد و به راحتی قابل تعویض است. موتور اسکوتر برقی. اصولاً موتورهای تعبیه شده در اسکوترهای هوشمند از نوع براشلس (به انگلیسی: Brushless_Motors) بوده که نیروی لازم برای به حرکت درآوردن چرخ‌ها را از باتری تعبیه شده در درون اسکوتر دریافت می‌کند و اینکه این موتورها در داخل چرخ‌های اسکوتر برقی موتور قرار گرفته است.
استان پیونگان جنوبی (به کره‌ای: 평안남도) استان مورد ادعای دولت جمهوری کره در کره شمالی است. این واحد تقسیماتی، در سئول دفتر و فرماندار و دستگاه‌های حکومتی دارد. هدف از وجود این‌چنین استانِ ادعایی، پیشبرد ادعای دولت جمهوری کره بر کل شبه‌جزیره کره، و آماده داشتن ساختار و نظام قانونی برای اعمال حاکمیت بر این اراضی در صورت اتحاد دو کره تحت تابعیت متلق دولت جمهوری کره می‌باشد. این استان ادعایی در برگیرندهٔ استان پیونگان جنوبی،‌ شهر «تابع مستقیم دولت» پیونگ‌یانگ، و شهر ویژهٔ نامپو می‌باشد. استان ادعایی پیونگان جنوبی
ویژهٔ نامپو می‌باشد. استان ادعایی پیونگان جنوبی ۱۴٬۹۴۴ کیلومتر مربع مساحت دارد.
استان هامگیونگ جنوبی (به کره‌ای: 함경남도) استان مورد ادعای دولت جمهوری کره در کره شمالی است. این واحد تقسیماتی، در سئول دفتر و فرماندار و دستگاه‌های حکومتی دارد. هدف از وجود این‌چنین استانِ ادعایی، پیشبرد ادعای دولت جمهوری کره بر کل شبه‌جزیره کره، و آماده داشتن ساختار و نظام قانونی برای اعمال حاکمیت بر این اراضی در صورت اتحاد دو کره تحت تابعیت مطلق دولت جمهوری کره می‌باشد. این استان ادعایی در برگیرندهٔ استان هامگیونگ جنوبی،‌ استان ریانگ‌گانگ، بخش‌هایی از استان گانگوون (منجمله شهر وون‌سان)‌ می‌باشد. استان
گانگوون (منجمله شهر وون‌سان)‌ می‌باشد. استان ادعایی هامگیونگ جنوبی ۳۱٬۹۷۷ کیلومتر مربع مساحت دارد.
استان پیونگان شمالی(به کره‌ای: 평안북도) استان مورد ادعای دولت جمهوری کره در کره شمالی است. این واحد تقسیماتی، در سئول دفتر و فرماندار و دستگاه‌های حکومتی دارد. هدف از وجود این‌چنین استانِ ادعایی، پیشبرد ادعای دولت جمهوری کره بر کل شبه‌جزیره کره، و آماده داشتن ساختار و نظام قانونی برای اعمال حاکمیت بر این اراضی در صورت اتحاد دو کره تحت تابعیت متلق دولت جمهوری کره می‌باشد. این استان ادعایی در برگیرندهٔ استان پیونگان شمالی و استان جاگانگ می‌باشد. استان ادعایی پیونگان شمالی ۲۸٬۴۴۲٫۹ کیلومتر مربع مساحت دارد.
استان هامگیونگ شمالی (به کره‌ای: 함경북도) استان مورد ادعای دولت جمهوری کره در کره شمالی است. این واحد تقسیماتی، در سئول دفتر و فرماندار و دستگاه‌های حکومتی دارد. هدف از وجود این‌چنین استانِ ادعایی، پیشبرد ادعای دولت جمهوری کره بر کل شبه‌جزیره کره، و آماده داشتن ساختار و نظام قانونی برای اعمال حاکمیت بر این اراضی در صورت اتحاد دو کره تحت تابعیت متلق دولت جمهوری کره می‌باشد. این استان ادعایی در برگیرندهٔ استان هامگیونگ شمالی و شهر ویژه راسون می‌باشد. استان ادعایی هامگیونگ شمالی ۲۰٬۳۴۵ کیلومتر مربع مساحت دارد.
استان هوانگهه (به کره‌ای: 황해도) یک استان مورد ادعا توسط دولت جمهوری کره در کره شمالی است. این واحد اداری، شامل اراضی دو استان هوانگهه شمالی و هوانگهه جنوبی در جمهوری دموکراتیک خلق کره (کره شمالی) می‌شود. هدف از وجود این‌چنین استانِ ادعایی، پیشبرد ادعای دولت جمهوری کره بر کل شبه‌جزیره کره، و آماده داشتن ساختار و نظام قانونی برای اعمال حاکمیت بر این اراضی در صورت اتحاد دو کره تحت تابعیت متلق دولت جمهوری کره می‌باشد.
دونگهه یک شهر در شمال‌شرق کره جنوبی (شرق شبه‌جزیره کره) بر روی ساحل دریای شرق کره (دریای ژاپن) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. دونگهه ۱۸۰٫۱۷ کیلومتر مربع مساحت و ۸۶٬۹۹۷ نفر جمعیت دارد. وجه تسمیه. این شهر با ادغام دو شهرک «بوک‌پیونگ» و «موکهو» در سال ۱۹۸۰ میلادی تأسیس شد. اما نام «دونگهه» نامی جدید بوده و ارتباطی به نام‌های قبلی نداشته است. این نام متشکل از «دونگ» (شرقی) و «هه» (دریا) می‌باشد، و اشاره به نام کره‌ای دریای ژاپن دارد. در زبان کره‌ای، این دریا موسوم به «دریای شرقی کره» می‌باشد. تاریخ.
دریا موسوم به «دریای شرقی کره» می‌باشد. تاریخ. در آوریل سال ۱۹۱۴ میلادی، در دوران حاکمیت استعماری ژاپن بر کره، و در پی اصلاحات تقسیماتی اداری، در تابعیت استان (تاریخی) گانگوون، شهرستان گانگ‌نونگ [] با ۱۳ قصبه قرار داشت؛ منجمله قصبهٔ «مانگ‌سانگ» []. در همان تاریخ و در پی اصلاحات تقسیماتی اداری، شهرستان سامچوک در استان (تاریخی) گانگوون دارای ۹ قصبه بود؛ منجمله قصبهٔ «بوکسام» []. در اکتبر سال ۱۹۴۲ میلادی، در شهرستان گانگ‌نونگ، قصبهٔ «مانگ‌سانگ» به شهرک ارتقاء یافته و نام آن به «شهرک موکهو» [] تغییر یافت. در
یافته و نام آن به «شهرک موکهو» [] تغییر یافت. در ژوئیه سال ۱۹۴۵ (تنها دو ماه پیش از تسلیم شدن ژاپن در جنگ جهانی و پایان رژیم استعماری ژاپن بر کره)، در شهرستان سامچوک، «قصبهٔ بوکسام» به شهرک ارتقاء یافته و نام آن به «بوک‌پیونگ» [] تغییر یافت. پس از استقلال کره از ژاپن در سپتامبر سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. با
گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. با این وجود، تمامی اراضی این دو شهرستان، و بالاخص این دو شهرک، در جنوب این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (جنوبی) گانگوون قرار گرفت. در سپتامبر سال ۱۹۵۵ میلادی، «شهرک گانگ‌نونگ» با دو قصبهٔ «سونگدوک» و «گیونگپو» ادغام شده، از شهرستان گانگ‌نونگ جدا شده، و «شهر گانگ‌نونگ» را تشکیل دادند. ۲ شهرک و ۸ قصبهٔ دیگر (منجمله «شهرک موکهو»)، در تابعیت «شهرستان گانگ‌نونگ» باقی ماندند. نام این شهرستان، از «گانگ‌نونگ» به «میونگجو» [] تغییر کرد. در آوریل سال ۱۹۸۰ میلادی،
«میونگجو» [] تغییر کرد. در آوریل سال ۱۹۸۰ میلادی، با جدائی شهرک «بوک‌پیونگ» از شهرستان سامچوک، و جدائی شهرک «موکهو» [] از شهرستان میونگجو، و با انحلال و ادغام آن‌ها، شهر دونگهه تأسیس شد. این دو شهرک، به دلیل قرار داشتن بندر تجاری مهم، صنعت شیلات پویا، خطوط راه‌آهن، و تأسیسات صنعتی پتروشیمی، از نظر شهریت و جمعیت رشد کرده بوده و با هم‌دیگر در عمل یک منطقهٔ شهری و اقتصادی واحد را تشکیل می‌دادند. در پیش از انحلال «شهرک بوک‌پیونگ»، در تابعیت این شهرک، ۲۶ روستا قرار داشت: در پیش از انحلال «شهرک موکهو»، در تابعیت
داشت: در پیش از انحلال «شهرک موکهو»، در تابعیت این شهرک، ۱۰ روستا قرار داشت: پس از انحلال این دو شهرک و ادغام آنان، ۳۶ روستای تابعهٔ آنان، به شرح زیر، به ۱۵ ناحیهٔ تابعه تقسیم شد: در نوامبر ‍۱۹۹۸ میلادی، در پروسه‌ای دیگر از اصلاحات واحد تقسیمات اداری، ۱۵ ناحیهٔ فوق‌الذکر با ادغام و تغییراتی، به ۱۰ ناحیه کاهش یافتند. این ۱۰ ناحیهٔ جدید شامل: تقسیمات اداری. شهر دونگهه به ۱۰ ناحیهٔ تابعه تقسیم شده است. (البته که در تابعیت دونگهه، ۳۶ ناحیهٔ مدیریت شهری نیز وجود دارد که مرزهای آن، با نواحی تقسیمات اداری انطباق
دارد که مرزهای آن، با نواحی تقسیمات اداری انطباق ندارد.)‌
سبزیجات ریشه‌ای ریشه‌های گیاهان هستند که به عنوان سبزی خورده می‌شوند. تعریف. گرچه گیاه‌شناسی ریشه‌های واقعی (مانند ریشه عمودی و تجه ) را از ریشه‌های غیرواقعی (مانند پیاز، زردچوبه ها، کورم زمین‌ساقه) متمایز می‌کند و گرچه بعضی از آنها حاوی هر دو ماده هیپوکوتیل و بافت ریشه عمودیهستند)، در استفادهٔ عادی،کشاورزی و آشپزی اصطلاح «سبزیجات ریشه‌ای» در مورد همه آنها بکار برده می‌شود. عموماً سبزیجات ریشه‌ای اندام‌های ذخیره‌سازی هستند،که برای ذخیره‌سازی انرژی به شکل کربوهیدرات بزرگ شده‌اند.آنها در جمع‌آوری و ایجاد
کربوهیدرات بزرگ شده‌اند.آنها در جمع‌آوری و ایجاد تعادل در بین نشاسته‌ها، قندها و سایر انواع کربوهیدرات‌ها متفاوت هستند.آنهایی که کربوهیدرات‌ها را با غلظت بیشتر و به شکل نشاسته گردآوری می‌کنند از اهمیت ویژه اقتصادی برخوردارند.سبزیجات ریشه‌ای نشاسته‌دار به‌ویژه در مناطق گرمسیری غذاهای اصلی مهم هستند،غلات مهمترین غذا در سراسر آفریقای مرکزی ، و اقیانوسیه هستند و در آنجا یا به طور مستقیم استفاده می‌شوند یا برای درست کردن فوفو و پوی خرد و خمیر می‌شوند. بیشتر سبزیجات ریشه‌ای در انبار برای چندین ماه به‌خوبی
سبزیجات ریشه‌ای در انبار برای چندین ماه به‌خوبی می‌مانند.این یکی از راه‌های ذخیره مواد غذایی برای استفاده طولانی پس از برداشت است، که به‌ویژه در عرض‌های غیرگرمسیری ، جایی که زمستان به طور سنتی زمان کمی برای برداشت است،بسیار مهم است. روش های طولانی کردن فصل هم وجود دارد که می‌توانند زمان برداشت را با نگه داشتن آن‌ها در زیر تونلی از جنس پلی‌اتیلن در طول زمستان افزایش دهند. فهرست سبزیجات ریشه‌ای. در فهرست زیر، سبزیجات ریشه‌ای بر اساس ساختمان آن‌ها طبقه‌بندی شده‌اند.
سجونگ ، یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در کره جنوبی واقع شده‌است. سه‌جونگ ۴۶۵٫۲۳ کیلومتر مربع مساحت و ۲۳۰٬۳۲۷ نفر جمعیت دارد.
سینسا-دونگ (ونپیئونگ) (به لاتین: Sinsa-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه یونپیونگ واقع شده‌است.
شهرستان اینجه (به کره‌ای: 인제군) یا رینجه (به کره‌ای [معیار پیونگ‌یانگ]: 린제군) یک شهرستان در شمال‌شرق کره جنوبی (شرق شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. شهرستان اینجه ۱٬۶۴۶٫۳۶ کیلومتر مربع مساحت و ۳۱٬۱۳۱ نفر جمعیت دارد. این شهرستان بر روی مرز با کره شمالی قرار داشته، و از زمان جنگ کره به این سو، یکی از مناطق تدارکاتی راهبردی ارتش کره جنوبی و قوای آمریکائی بوده است. تاریخ. در اوس سال ۱۸۹۶ میلادی، شهرستان اینجه، به شکل امروزی خویش، در تابعیت استان (تاریخی) گانگوون تاسیس شد. در سال ۱۹۰۶
استان (تاریخی) گانگوون تاسیس شد. در سال ۱۹۰۶ میلای، «قصبهٔ گیرین» از شهرستان چونچون به این شهرستان ضمیمه شد. در آوریل سال ۱۹۱۴ میلادی، با ادغام و اصلاح مرزها، در تابعیت شهرستان اینجه، ۶ قصبه قرار داشت، شامل: «بوک (شمالی)»، «سوهوا»، «گونّه» []، «گیرین»، «نام (جنوبی)»، و «نِه» []. در سال ۱۹۱۷ میلادی، «قصبهٔ گونّه» به «قصبهٔ اینجه» تغییر نام داد. پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان
درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد.شهرستان اینجه نیز به دو نیم تقسیم شد. بیشتر اراضی آن، منجمله مرکز اداری آن در «قصبهٔ اینجه» در شمال مدار و در تابعیت کره شمالی قرار گرفت. بخش‌هایی از اراضی این شهرستان در جنوب این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (جنوبی) گانگوون قرار گرفتند؛ شامل: تمامی «قصبهٔ نِه»، روستاهای «اورون»، «بوپیونگ»، «جونجا»، «شین‌پونگ»، «گاپ»، و «گیمبو» از «قصبهٔ نام (جنوبی)»،
«گاپ»، و «گیمبو» از «قصبهٔ نام (جنوبی)»، روستاهای «بانگ‌دونگ»، «بوک (شمالی)»، «جین‌دونگ»، «سانگنام»، «سو (غربی)»، «هانام»، و «هیون» از «قصبهٔ گیرین»، و اراضی‌ای از روستای «وون‌ده» از «قصبهٔ اینجه». «قصبهٔ نِه» بدون تغییری ضمیمهٔ شهرستان هونگ‌چون شد. سایر اراضی فوق الذکر با هم ادغام شده و به «قصبهٔ شین‌نام» [] تغییر نام داده و در تابعیت شهرستان هونگ‌چون قرار گرفت. بین سال‌های ۱۹۴۵ و ۱۹۵۲ میلادی (جنگ کره)، «شهرستان اینجه» در تابعیت کره شمالی باقی ماند. در طول جنگ کره، این شهرستان صحنهٔ نبرد بین طرفین بود، و
جنگ کره، این شهرستان صحنهٔ نبرد بین طرفین بود، و در نتیجه تغییرات تقسیماتی اداری در کره شمالی بر روی آن اعمال نشد. با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش‌بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، تقریبا تمامی اراضی شهرستان اینجه به تابعیت دولت کره جنوبی در آمد. در نتیجه، در نوامبر ۱۹۵۴ میلادی، این شهرستان، تحت مدیریت استان (جنوبی) گانگوون مجددا تاسیس شد. هم‌زمان با بازتاسیس شهرستان اینجه، «قصبهٔ شین‌نام» به قصبه‌های سابق خود مجددا تجزیه شده و با جدایی از شهرستان هونگ‌چون، مجددا ضمیمهٔ شهرستان اینجه
از شهرستان هونگ‌چون، مجددا ضمیمهٔ شهرستان اینجه شد. «قصبهٔ نِه» بخشی از شهرستان هونگ‌چون باقی ماند. «قصبهٔ هه‌آن» [] که تا پیش از تقسیم کره، در تابعیت شهرستان یانگ‌گو قرار داشت نیز در تابعیت شهرستان اینجه قرار گرفت. یک روستا که بر اساس ادعای کره جنوبی در تابعیت «قصبهٔ سوهوا» قرار دارد، در شمال مرز قرار گرفت، روستای «ایپو» []. این روستا در تابعیت شهرستان گومگانگ که در سال ۱۹۵۲ میلادی تأسیس شده بود، قرار گرفت. دو روستای دیگر نیز در نزدیکی مرز دو کره و منطقه غیرنظامی کره قرار گرفته و خالی از سکنه شدند،
غیرنظامی کره قرار گرفته و خالی از سکنه شدند، روستاهای «جانگ‌سونگ» و «سوهوی». این دو روستا منحل شده و اراضی آن به روستاهای مجاور واگذار شد. در ژانویه سال ۱۹۶۳، «قصبهٔ هه‌آن» منحل شده و اراضی آن ضمیمهٔ «قصبهٔ سوهوا» شد. در ژوئیه ۱۹۷۳ میلادی، روستاهای اراضی قصبهٔ سابق هه‌آن از «قصبهٔ سوهوا» در شهرستان اینجه جدا شده و به «قصبه دونگ (شرقی)» در شهرستان یانگ‌گو پیوستند. در تابعیت این قصبه، دفتر اداری شعبهٔ محلی هه‌آن برای این روستاها تشکیل شد. در همان زمان، دو روستای سانگ‌سونه [] و هاسونه [] از «قصبه نام (جنوبی)»
سانگ‌سونه [] و هاسونه [] از «قصبه نام (جنوبی)» شهرستان یانگ‌گو به «قصبه نام (جنوبی)» در شهرستان اینجه پیوستند. در عوض، از روستای «دومو» [] «قصبه نام (جنوبی)» در شهرستان اینجه به «قصبه نام (جنوبی)» شهرستان یانگ‌گو پیوست. در همان زمان، روستای «سوسان» [] از «قصبهٔ بوکسان» در شهرستان چون‌سونگ (شهر چونچون) به «قصبه نام (جنوبی)» در شهرستان اینجه پیوست. در همان زمان، روستای «میسان» [] از «قصبهٔ نِه» شهرستان هونگ‌چون جدا شده و به «قصبهٔ گیرین» در شهرستان اینجه پیوست. در ماه مه ۱۹۷۹ میلادی، «قصبه اینجه» به شهرک
در ماه مه ۱۹۷۹ میلادی، «قصبه اینجه» به شهرک ارتقاء یافت. در ماه فوریه ۱۹۸۳ میلادی، با ادغام روستاهای «سانگ‌نام»، «هانام»، و «میسان» از «قصبهٔ گیرین»، و «گیمبو» از «قصبهٔ نام (جنوبی)»، «قصبهٔ سانگ‌نام» تأسیس شد. در نوامبر سال ۲۰۱۲ میلای، دو روستایی که به تثبیت مرز میان دو کره در سال ۱۹۵۳ میلادی منحل شده بودند، روستاهای «جانگ‌سونگ» و «سوهوی»، دوباره اسماً تاسیس شدند. در مارس ۲۰۱۷ میلادی، بخش‌هایی از روستای «گاپدون» []، منجمله منطقهٔ مسکونی اصلی این روستا، به «سوچی» تغییر نام یافت. نام «گاپدون»‌ بر روی اراضی
«سوچی» تغییر نام یافت. نام «گاپدون»‌ بر روی اراضی نزدیکتر به اراضی ممنوعهٔ حوالی پایگاه ارتش کره جنوبی باقی ماند. تقسیمات اداری. شهرستان اینجه به ۱ شهرک و ۵ قصبهٔ تابعه تقسیم شده است. در تابعیت این تقسیمات اداری، در مجموع ۴۴ عدد روستا وجود دارد. یک عدد روستای ادعائی نیز در خاک کره شمالی و در تابعیت شهرستان گومگانگ قرار دار. لیست روستاها. شهرک اینجه قصبه بوک (شمالی) قصبه سانگ‌نام قصبه سوهوا قصبه گیرین قصبه نام (جنوبی)
شهرستان جانگهونگ (به لاتین: Jangheung County) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است، که در جئولانام-دو واقع شده‌است. شهرستان جانگهونگ ۶۱۷٫۹۶ کیلومتر مربع مساحت و ۵۳٬۳۹۲ نفر جمعیت دارد.
شهرستان جینچئون (به لاتین: Jincheon County) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در چونگچیونبوک-دو واقع شده‌است. شهرستان جینچئون ۴۰۶٫۰۸ کیلومتر مربع مساحت و ۶۰٬۹۶۴ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر والهو، کالیفرنیا خواهرخواندهٔ شهرستان جینچئون هست.
شهرستان جونگ‌سون (به کره‌ای: 정선군) یک شهرستان در شمال‌شرق کره جنوبی (شرق شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. شهرستان جونگ‌سون ۱٬۲۱۹٫۵۸ کیلومتر مربع مساحت و ۳۳٬۳۸۱ نفر جمعیت دارد. تاریخ. این شهرستان، به این شکل امروزی، در سال ۱۸۹۶ میلادی، پیش از استعمار ژاپن بر کره تاسیس شد. در اکتبر سال ۱۹۰۶، دو قصبهٔ «ایم‌گیه» [] و «دوئام» [] از شهرستان گانگ‌نونگ، و قصبهٔ «شین‌دونگ» [] از شهرستان پیونگ‌چانگ ضمیمهٔ‌ این شهرستان شد. در ژوئیه سال ۱۹۲۴، قصبهٔ «سو (غربی)» [] در قصبهٔ «جونگ‌سون» [] ادغام شد.
«سو (غربی)» [] در قصبهٔ «جونگ‌سون» [] ادغام شد. در آوریل سال ۱۹۳۱، قصبهٔ «دوئام» (که بعدتر به «قصبه ده‌گوالّیونگ» تغییر نام داده) به شهرستان پیونگ‌چانگ ضمیمه شد. پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون و از جنوب شهرستان یانگ‌گو عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. تمامی اراضی این شهرستان در جنوب این مدار قرار گرفت، و در تابعیت
شهرستان در جنوب این مدار قرار گرفت، و در تابعیت کره جنوبی. در نتیجه تغییر خاصی در مرزها و وضعیت این شهرستان به دلیل تقسیم کشور اتفاق نیفتاد. در‌ ژوئیه سال ۱۹۷۳ میلادی، قصبهٔ جونگ‌سون به شهرک ارتقأ یافت. در همان تاریخ، با جدائی از «قصبهٔ دونگ (شرقی)»، «شهرک سابوک» تاسیس شد. در همان تاریخ، دو روستای «دوجون» و «گاموک»، با جدائی از «قصبهٔ هاجانگ» [] در شهرستان سامچوک، به قصبهٔ «ایم‌گیه» پیوستند. در همان تاریخ، دو روستای‌ «گوجول» و «نام‌گوک» از «قصبهٔ وانگسان» [] در شهرستان میونگجو [] جدا شده و به «قصبهٔ بوک
[] در شهرستان میونگجو [] جدا شده و به «قصبهٔ بوک (شمالی)» [] پیوستند. در دسامبر سال ۱۹۸۰، «قصبهٔ شین‌دونگ» به شهرک ارتقاء یافت. در اکتبر ۱۹۸۵ میلادی، با جدایی از «شهرک سابوک»، «شهرک گوهان» تأسیس شد. در آوریل سال ۱۹۸۶، با جدائی از «قصبهٔ بوک (شمالی)» []، «قصبهٔ بوک‌پیونگ» تأسیس شد. در ژانویه سال ۱۹۸۹، روستای «بونگ‌جونگ» از «قصبهٔ ایم‌گیه» جدا شده و ضمیمهٔ «قصبهٔ بوک (شمالی)» شد. در ماه مه سال ۲۰۰۹، «قصبهٔ دونگ (غربی)» به «هوائام» تغییر نام یافت، و «قصبهٔ بوک (شمالی)» به «یوریانگ». تقسیمات اداری. شهرستان
بوک (شمالی)» به «یوریانگ». تقسیمات اداری. شهرستان جونگ‌سون به ۴ شهرک و ۵ قصبهٔ تابعه تقسیم شده است در تابعیت این تقسیمات اداری، در مجموع ۵۹ عدد روستا وجود دارد. لیست روستاها. شهرک جونگ‌سون شهرک سابوک شهرک شین‌دونگ شهرک گوهان قصبه ایم‌گیه قصبه بوک‌پیونگ قصبه نام (جنوبی) قصبه هوائام قصبه یوریانگ
شهرستان چوروون به کره‌ای: 철원군) یک شهرستان در شمال کره جنوبی (مرکز شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. این شهرستان، شهرستانی تقسیم شده می‌باشد. منطقه غیرنظامی کره که در عمل مرز بین دو کره می‌باشد، از میان این شهرستان عبور کرده. برای همین در کره شمالی نیز نیمهٔ شمالی این شهرستان در تابعیت نیمهٔ شمالی استان گانگوون وجود دارد. از زمان پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۲ به این سو، مرز هر دو شهرستان تغییرات گسترده‌ای کرده. اهم این تغییرات شامل جذب اراضی قصبه‌ها و روستاها و شهرک‌هایی می‌باشد که به دلیل
قصبه‌ها و روستاها و شهرک‌هایی می‌باشد که به دلیل عبور مرز، به دو نیم تقسیم شده و به عبارتی یتیم مانده‌اند. به طور مثال، در سال ۱۹۶۳ میلادی، شهرستان (جنوبی) گیم‌هوا به دلیل اینکه عمدهٔ اراضی آن یا در کره شمالی بوده یا به دلیل نزدیکی به منطقه غیرنظامی کره، خالی از سکنه باقی مانده بود، منحل شده و به شهرستان (جنوبی) چوروون پیوست؛ یا این که در کره شمالی اراضی شهرستان یونچون (از استان گیونگ‌گی) را که در سمت شمالی مرز قرار گرفته بود در حوزهٔ مدیریت شهرستان (شمالی) چوروون قرار گرفت. شهرستان چوروون ۸۹۰٫۳۰ کیلومتر
چوروون قرار گرفت. شهرستان چوروون ۸۹۰٫۳۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰٬۱۳۰ نفر جمعیت دارد. تاریخ. در آوریل سال ۱۹۳۱ میلادی، «قصبهٔ چوروون» شهرک ارتقاء یافت. پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. تمامی اراضی این شهرستان و همین‌طور شهرستان (تاریخی) گیم‌هوا، در شمال این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت
گیم‌هوا، در شمال این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (شمالی) گانگوون قرار گرفت. در همین زمان، «شهرک چوروون» از این شهرستان مستقل شده و به «شهر در سطح شهرستان» ارتقاء یافت. دلیل این ارتقاء، این بود که شهر چوروون به عنوان مرکز استان (شمالی) گانگوون انتخاب شد. شهرهای اصلی استان تاریخی گانگوون، منجمله دو مرکز اداری سنتی آن (شهرهای وون‌جو و چونچون)، در جنوب مدار ۳۸ درجه و در کره جنوبی قرار گرفته بودند. یک سال بعد، در سپتامبر سال ۱۹۴۶ میلادی، با ضمیمه شدن شهر وون‌سان و تعداد دیگری شهرستان از استان هامگیونگ
وون‌سان و تعداد دیگری شهرستان از استان هامگیونگ جنوبی و انتقال مرکز استان به وون‌سان، شهر چوروون به «شهرک» تقلیل درجه یافته و ضمیمهٔ شهرستان چوروون شد. با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش‌بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، بخش‌هایی از اراضی این شهرستان و شهرستان گیم‌هوا تحت حاکمیت کره جنوبی قرار گرفت. یک عدد روستا از «قصبهٔ نام‌(جنوبی)» از شهرستان پیونگ‌گانگ در جنوب مرز قرار گرفت، «روستای جانگیون» []، سایر اراضی این شهرستان در تابعیت کره شمالی باقی ماند. واحدهای اداری که شهرستان چوروون در
باقی ماند. واحدهای اداری که شهرستان چوروون در تابعیت کره جنوبی را تشکیل دادند شامل «شهرک چوروون»، «قصبهٔ گالمال»، «قصبهٔ دونگ‌سونگ»، «قصبهٔ شینسو» []، نیمی از «قصبهٔ این‌موک» []، نیمی از «قصبهٔ میوجانگ» []، بیشتر «قصبهٔ اوئون» []، دو روستا از «قصبهٔ نه‌مون» []، و دو روستا از «قصبهٔ بوک (شمالی)» []. واحدهای اداری که شهرستان گیم‌هوا در تابعیت کره جنوبی را تشکیل دادند شامل «شهرک گیم‌هوا»، «قصبهٔ سو (غربی)»، «قصبهٔ گون‌نام»، بخش‌هایی از «قصبهٔ گون‌بوک» و «قصبهٔ گون‌دونگ»، «قصبهٔ وون‌دونگ»، و «قصبهٔ وون‌نام»، و
گون‌دونگ»، «قصبهٔ وون‌دونگ»، و «قصبهٔ وون‌نام»، و همین‌طور مناطق کوچکی از «قصبهٔ ایم‌نام». در نوامبر ۱۹۵۴ میلادی، این دو شهرستان، تحت مدیریت استان (جنوبی) گانگوون مجددا و در همسایگی با همتاهای شمالی خود، چوروون و گیم‌هوا تاسیس شدند. شهرستان چوروون متشکل بود از یک شهرک، «شهرک چوروون» («قصبهٔ میوجانگ» منحل شده و اراضی آن ضمیمهٔ این شهرک شد)، و ۳ قصبه: «قصبهٔ گالمال» («روستای جانگیون» []، که در اصل بخشی از شهرستان پیونگ‌گانگ بوده،‌ ضمیمهٔ این قصبه شد.)، «قصبهٔ دونگ‌سونگ» («قصبهٔ اوئون» و «قصبهٔ بوک (شمالی)»
دونگ‌سونگ» («قصبهٔ اوئون» و «قصبهٔ بوک (شمالی)» منحل شده و اراضی آن ضمیمهٔ این قصبه شد)، و «قصبهٔ شینسو» («قصبهٔ این‌موک» و «قصبهٔ نه‌مون» منحل شده و اراضی آن ضمیمهٔ این قصبه شد). در همین تاریخ، به دلیل این‌که منطقهٔ مسکونی اصلی «شهرک چوروون» در طی جنگ کره به طور گسترده تخریب شده بود، و به دلیل مجاورت آن با منطقه غیرنظامی کره، مرکز این شهرستان به «قصبهٔ گالمال» منتقل شد. شهرستان گیم‌هوا متشکل از ۱ شهرک و ۷ قصبهٔ فوق الذکر بود، بدون تغییر در مرزبندی آن‌ها. در ژانویه سال ۱۹۶۳ میلادی، «قصبهٔ شینسو» از این