payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موروماچی حمایت می‌کرد) بود. در سال ۱۵۳۲ (سال اول تنبون)، شایعاتی منتشر شد مبنی بر اینکه نیروی ایکو-ایکی (شورشی مذهبی) که با هوسوکاوا هاروموتو مخالفت کرده بود، به کیوتو حمله خواهد کرد، بنابراین مردم شهر با هوسوکاوا هاروموتو و دیگران متحد شدند و ارتش بزرگی متشکل از ۲۰۰۰۰ نفر تشکیل دادند. معبد یاماشینا هونگان-جی (شهر کیوتو، استان کیوتو)، پایگاه فرقه جودو شینشو، به دست این ارتش به آتش کشیده شد. این قیام مسلحانه مردم شهر در سال ۱۵۳۲ به نام دیگر فرقه نیچیرن، فرقه هوکّه/ هوکّه شو، به نام شورش هوکّه یا هوکّه ایکی
هوکّه/ هوکّه شو، به نام شورش هوکّه یا هوکّه ایکی نامیده شد. پس از آن، مردم شهر حق حفاظت از شهر کیوتو را به دست آوردند و حدود پنج سال به حفظ نظم عمومی در کیوتو ادامه دادند. پس از یک جلسه یک «پرسش و پاسخ مذهبی» و شکست معبد انریاکو در سال ۱۵۳۶ میلادی راهبان و سربازان معبد انریاکو در کوه هیئی، معابد فرقه نیچیرن را در سراسر شهر کیوتو به آتش کشیدند. این به این دلیل بود که تعداد معتقدان فرقه نیچیرن در میان مردم شهر کیوتو افزایش یافته بود. در نظر گرفته می‌شود که کوه هیئی در کیوتو بازار و مکانی داشت که می‌توانستند
هیئی در کیوتو بازار و مکانی داشت که می‌توانستند از طریق آن پول در بیاورند. از این رو، برای به دست آوردن مجدد بازار از فرقه رقیب، سوهی (سربازان راهب) را فرستادند و معابد فرقه نیچیرن را به آتش کشیدند و گفتند: «شرم آور است که چنین دین شیطانی را گسترش دهیم.» می‌گویند همه را از جمله زنان و کودکان را کشتند. در این دوره، درگیری‌های بین گروه‌های مذهبی به سرعت به کشتن یکدیگر تبدیل می‌شد، زیرا هر گروه دارای سلاح بود. پس زمینه. هنگامی که نیچیزو یکی از جانشینان نیچیرن برای اولین بار در سال ۱۲۹۳ وارد کیوتو شد، به دلیل
برای اولین بار در سال ۱۲۹۳ وارد کیوتو شد، به دلیل شکایت راهبان چندین بار توسط دربار امپراتوری در کیوتو اخراج شد. اما در نهایت در معبد انریاکو در کوه هیئی، اجازه ورود پیدا کرد. او درخواست داد تا فرقه نیچیرن توسط دربار امپراتوری به رسمیت شناخته شود، درخواستی که در نهایت پذیرفته شد. پس از شورش اونین، که به مدت ۱۱ سال از سال ۱۴۶۷ شروع شد، گفته می‌شود که بسیاری از مردم شهر که مسئول بازسازی کیوتو بودند، اعضای فرقه نیچیرن بودند. در دوره تنبون، فرقه نیچیرن در بین بسیاری از مردم شهر ("machi-shu"، 町衆) در کیوتو گسترش
از مردم شهر ("machi-shu"، 町衆) در کیوتو گسترش یافته بود، و در حال قدرت گرفتن بود، و در اطراف معابد نیچیرن مانند هونکوکو-جی متمرکز شده بود. در سال ۱۵۳۲، ایکو-ایکی به کیوتو حمله کرد و فرقه نیچیرن در کنار هوسوکاوا هاروموتو، روکاکو سادایوری و کیزاوا ناگاماسا، تحت فرماندهی شوگون آشیکاگا یوشی‌هارو علیه آنها جنگید. در طول این حمله، چندین معبد شین بودیسم در کیوتو مانند یاماشینا میدو توسط سامورایی‌هایی که از شهر دفاع می‌کردند و همچنین گروهی از شهرنشینان متعصب نیچیرن ویران و سوزانده شدند. پس از این رویداد، فرقه
ویران و سوزانده شدند. پس از این رویداد، فرقه نیچیرن در شهر کیوتو خودمختاری به دست آورد، از پرداخت مالیات زمین خودداری کرد و نفوذ خود را در کیوتو در طول پنج سال گسترش داد. این گسترش نفوذ فرقه هوکی توسط فرقه‌های دیگر «هوکه ایکی» "Hokke-ikki" (法華一揆) نامیده می‌شود. در ۳ مارس ۱۵۳۶، مناظره ای بین افراد غیر روحانی نیچیرن و فرقه تندای برگزار شد که باعث موفقیت فرقه نیچیرن شد. هنگامی که شایعاتی منتشر شد مبنی بر اینکه راهبان معبد انریاکو توسط پیروان فرقه معمولی نیچیرن شکست خورده‌اند، انریاکو احساس حقارت کرد و از
شکست خورده‌اند، انریاکو احساس حقارت کرد و از شوگون‌سالاری آشیکاگا خواست که خود را «فرقه هوکه» نخواند. با این حال، شوگون سالاری با استناد به منشور امپراتوری امپراتور گودایگو در سال ۱۳۳۴ به نفع نیچیرن حکم داد و انریاکو نیز این پرونده را باخت. مورخ آکیرا ایمایا استدلال کرده است که شوگونات عمداً به نفع نیچیرن حکمرانی کردند و بدین ترتیب آتش درگیری بین این دو فرقه شعله‌ور شد. روکوئون نیچیروکوکی ثبت می‌کند که در ۲۳ مه شایعاتی مبنی بر اینکه فرقه نیچیرن در معبد شوکوکو-جی اردو خواهد زد پخش شد. در پاسخ به این شایعات،
اردو خواهد زد پخش شد. در پاسخ به این شایعات، صاحب اینریوکن با شوگون ملاقات کرد و به او اطلاع داد که دفاع خود را تقویت خواهد کرد. در ۲۹ مه، خندق اطراف معبد شوکوکو-جی حفر شد. در ۱۶ ژوئن، برجی در خندق در دروازه شرقی ساخته شد. در این میان، شخصی ظاهر شد که میان دو طرف میانجیگری کند. در ۲۹ مه، روکاکو سادایوری از ولایت اومی به کیوتو آمد. کیزاوا ناگاماسا نیز تلاش کرد میانجیگری کند. با این حال توافقی حاصل نشد. در ۱ ژوئن، معبد انریاکو جلسه ای برگزار کرد و تصمیم گرفت فرقه کیوتو هوکه را نابود کند. قطعنامه به دربار
فرقه کیوتو هوکه را نابود کند. قطعنامه به دربار امپراتوری و به شوگون سالاری گزارش شد. در ماه ژوئیه، گروهی از راهبان جنگجوی انریاکو یا سوهی‌ها برای نابودی فرقه هوکه به راه افتادند. توده‌های کل معبد انریاکو دور هم جمع شدند و خواستار آن شدند که ۲۱ معبد فرقه نیچیرن در کیوتو و اطراف آن به معابد شعبه انریاکو تبدیل شوند و ادای احترام کنند. با این حال، فرقه نیچیرن درخواست انریاکو را رد کرد. پس از رد درخواست، انریاکو از دربار امپراتوری و شوگون سالاری اجازه خواست تا فرقه نیچیرن را شکست دهد و از ارباب ولایت اچیزن
تا فرقه نیچیرن را شکست دهد و از ارباب ولایت اچیزن آساکورا تاکاکاگه (دهمین رهبر) و همچنین از فرقه‌های دیگر مانند هونگانجی، کوفوکو-جی، معبد اونجو/می-درا و تو-جی درخواست همکاری کرد. همه آنها از ارسال نیروهای کمکی به انریاکو خودداری کردند، اما قول دادند که بی‌طرف بمانند. نیروهای دو طرف. به گفته یوزاکی، تعداد سربازان معبد انریاکو ۱۵۰۰۰۰ نفر، طبق گفته گنسوکه اونن آکی ۶۰۰۰۰ نفر و طبق گفته نیجو جی- شوکه‌کی - ۳۰۰۰۰ نفر شامل معبد اصلی و معابد شاخه آن به اضافه ۳۰۰۰۰ نفر بود. سربازان ولایت اومی دایمیو روکاکو سادایوری
بود. سربازان ولایت اومی دایمیو روکاکو سادایوری و ۳۰۰۰ سرباز از -درا. می در مقابل، طبق گفته یوزاکی، تعداد سربازان فرقه نیچیرن بیش از ۲۰۰۰۰ نفر از جمله سربازان ۲۱ معبد بود. شورش تنبون هوکه. حدود ۲۰ ژوئیه، معبد انریاکو ده‌ها هزار راهب جنگجو را از معابد شعبه خود در ولایت‌های مختلف در پای هیگاشیاما مستقر کرد و ۳۰۰۰۰ سرباز از ولایت اومی به رهبری روکاکو سادایوری و روکاکو یوشیکاتا در هیگاشیاما، کیوتو، با ۳۰۰۰ سرباز از معبد اونجو/می-درا که در شمال مستقر شده و به‌طور کامل شمال و شرق کیوتو را مسدود کردند. در پاسخ،
کامل شمال و شرق کیوتو را مسدود کردند. در پاسخ، ۲۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ پیرو فرقه نیچیرن دفاع خود را در کیوتو و اطراف آن تقویت کردند. در ۲۲ ژوئیه، نبرد در ماتسوگاساکی بین دو طرف آغاز شد. روکوئون نیچیروکوکی ثبت کرده است که فرقه نیچرن ابتدا شلیک کرد، اما برخی منابع می‌گویند که فرقه انریاکو ابتدا شلیک کرد. در ابتدا، فرقه نیچیرن از اواخر ماه مه در حال حفر خندق‌های مستحکم در کیوتو بود تا برای حمله به معبد انریاکو جی آماده شود، بنابراین فرقه نیچیرن در ابتدا در نبرد مورد علاقه بود، اما در ۲۷ ژوئیه، ارتش خاندان روکاکو از
علاقه بود، اما در ۲۷ ژوئیه، ارتش خاندان روکاکو از شیجوگوچی حمله کرد و معبد را آتش زد و تمام ۲۱ معبد فرقه نیچیرن به جز معبد هونکوکو را سوزاند. سپس، در رور بیست و هشتم، معبد هونکوکو نیز به آتش کشیده شد. گفته می‌شود که تلفات فرقه نیچیرن در این نبرد به ۱۰۰۰۰ نفر نیز رسیده است. علاوه بر این، آتش‌های ایجاد شده توسط نیروهای معبد انریاکو و سربازان روکاکو منجر به آتش‌سوزی بزرگی شد که کل منطقه شیموگیو، کیوتو در کیوتو و حدود یک سوم منطقه کامیگیو، کیوتو را سوزاند. مقیاس خسارات ناشی از آتش‌سوزی‌ها از شورش اونین بیشتر
خسارات ناشی از آتش‌سوزی‌ها از شورش اونین بیشتر بود. در نتیجه، پیروان فرقه نیچیرن از کیوتو اخراج شدند و به ساکای (شهر ساکای کنونی، استان اوساکا) نقل مکان کردند. برای شش سال بعد، فعالیت‌های تبلیغی فرقه نیچیرن در کیوتو ممنوع بود. معتقدان فرقه نیچیرن/فرقه هوکّه که به ساکای پناه برده بودند به امید بازگشت به کیوتو درخواست‌های زیادی از شوگون‌سالاری آشیکاگا کردند. در نتیجه درخواست‌های مستمر برای بازگشت به کیوتو، مجوز امپراتوری در سال ۱۵۴۲ اعطا شد. زمانی که ممنوعیت ورود آنان به کیوتو برداشته شد، از ۲۱ معبد اصلی که
ورود آنان به کیوتو برداشته شد، از ۲۱ معبد اصلی که در اثر آتش‌سوزی ویران شدند، ۱۵ معبد از جمله میوکنجی (شهر کیوتو) بازسازی شدند.
پت بارکر (؛ زادهٔ ) رمان‌نویس اهل بریتانیا است. وی همچنین به خاطر اثر جادهٔ ارواح برندهٔ جوایزی همچون جایزه ادبی من بوکر شده‌است.
میلان رودیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به زنیت سن پترزبورگ و ستاره سرخ بلگراد اشاره کرد.
گراهام سویفت (؛ زادهٔ ) رمان‌نویس اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه یادبود جیمز تیت بلاک و جایزه ادبی من بوکر شده‌است.
اوروش اسپاییچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به ستاره سرخ بلگراد، تولوز، اندرلشت، و کراسنودار اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده‌است.
الن جکسون (; – ۱۹۷۴) دوچرخه‌سوار اهل بریتانیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
نمانیا رادونیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است که برای باشگاه تورینو بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به رم، ستاره سرخ بلگراد و مارسی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده‌است.
جایزه یادبود جفری فیبر () یک جایزه ادبی در بریتانیا است که در ۱۹۶۳ به احترام جفری فیبر بنیانگذار و اولین رئیس انتشارات فیبر تأسیس شد. این جایزه به نویسندگانی اهدا می‌شود که با نوشته‌های خود در زمینه ادبیات به زبان انگلیسی برجسته شده‌اند. ارزش این جایزه ۱۵۰۰ پوند است. در سال اول، این جایزه به کریستوفر میدلتون و جورج مک‌بث برای شعر تعلق گرفت.
جفری فیبر (; – ) فرد تحصیل کرده، ناشر و شاعر اهل بریتانیا بود. زندگی‌نامه. فیبر در ۱۸۸۹ در مالورن، ووسترشر متولد شد. پدر وی فردریک ویلیام فیبر مؤسس کلیسا برامپتون اوراتوری بود. وی در مدرسه راگبی و کلیسای مسیح، دانشگاه آکسفورد تحصیل کرد.
فیلیپ کوستیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است که برای باشگاه یوونتوس بازی می‌کند. کاستیچ در سال ۲۰۲۲ با اینتراخت فرانکفورت، قهرمان لیگ اروپا شد و از ارکان اصلی قهرمانی این تیم بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به خرونینگن، اشتوتگارت، هامبورگ و آینتراخت فرانکفورت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده‌است.
الکساندر پریوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به پارما، دربی کانتی، یئوویل تاون، نورث‌همپتون تاون، سیون، لوزان اسپورت، ترومسو، دیورگاردن، بولوسپور، لگیا ورشو، پائوک، الاتحاد و وسترن یونایتد اشاره کرد. وی همچنین سابقه بازی در تیم ملی فوتبال صربستان را دارد.
یاتسک گورالسکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به زاویشا بیدگوشچ، یاگلونیا بیاویستوک، و لودوگورتس رازگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لهستان بازی کرده‌است.
رافائو ماچی کورزاوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به گورنیک زابژه، آمیان، میتیولن و اسبیرگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لهستان بازی کرده‌است.
طرح بمبئی عنوانی است که به‌طور معمول به مجموعه ای از طرح‌های پیشنهادی دوران جنگ جهانی دوم برای توسعهٔ اقتصاد هندِ پس از استقلال پیشنهاد شد. این طرح که در ۱۹۴۴/۱۹۴۵ توسط هشت مدیر صنعتی پیشرو منتشر شد، پیشنهاد دخالت دولت در توسعه اقتصادی این کشور را پس از استقلال از بریتانیا (که در سال ۱۹۴۷ صورت گرفت) مطرح کرد. امضاء کنندگان این طرح با عنوان" تفاهم نامه ای مختصر من باب طرح کلی برنامه توسعهٔ اقتصادی هند،" Jamshedji Ratanji Dadabhoy Tata, Ghanshyam Das Birla, Ardeshir Dalal, Sri Ram, Kasturbhai Lalbhai,
Ardeshir Dalal, Sri Ram, Kasturbhai Lalbhai, Ardeshir Darabshaw Shroff, Sir Purshottamdas Thakurdas و [John Mathai] بودند. این طرح دو نسخه داشت: نسخه اول در ژانویه ۱۹۴۴ منتشر شد. اما در نسخه دوم که در سال ۱۹۴۵ به سردبیری تاکورداس پوروشوتماداس در ۲ جلد منتشر شد نسخه اول در قالب قسمت اول آورده شد. هرچند جواهر لعل نهرو، اولین نخست‌وزیر هند، در ابتدا ، این طرح را رسماً نپذیرفت، «عصر نهرویی نظاره گر (آنچیزی که متاثر از ) اجرای طرح بمبئی بود قرار گرفت، یعنی: یک دولت نسبتا مداخله گر و اقتصادی با بخش خصوصی قابل
دولت نسبتا مداخله گر و اقتصادی با بخش خصوصی قابل گسترش به خود دید». تأثیر آن حالتی ستودنی و نمادین به آن داده، و "هیچ اغراق‌ گونه نیست که اذعان کنیم طرح بمبئی در تاریخ هند جایگاه وجه ای افسانه ای به خود گرفته. هیچ مطالعهٔ اقتصادی پسا جنگی هندی را نمی‌توان یافت که به این طرح اشاره ای نداشته باشد و آن را به عنوان افتخار ملی و توسعه ای برای قشر سرمایه داران داخلی نشناسد ". اهداف اساسی شامل دو برابر شدن (در آن زمان) خروجی از بخش کشاورزی و رشد پنج برابری در بخش صنعت بود که هر دو در چارچوب سرمایه‌گذاری (که ۴۴٫۸
صنعت بود که هر دو در چارچوب سرمایه‌گذاری (که ۴۴٫۸ درصد برای صنعت اختصاص داشت) ۱۰۰ میلیارد روپیه (معادل ۱۸ میلیارد دلار و ۷۲ هزار میلیون پوند) در مدت زمان بیش از ۱۵ سال بود. یک اصل کلیدی در طرح بمبئی این بود که اقتصاد نمی‌تواند بدون مداخله دولت و قوانین و مقررات رشد کند. با این فرض که صنایع نوپای هند نخواهند توانست در اقتصاد بازار آزاد رقابت کنند، طرح خواستار حمایت دولت در محافظت از صنایع غیر بومی در رقابت خارجی در بازارهای محلی بود. از نقاط برجستهٔ دیگر از طرح بمبئی نقش فعال دولت در تأمین کسری مالی و
از طرح بمبئی نقش فعال دولت در تأمین کسری مالی و برنامه‌ریزی رشد عادلانه، گذر از جامعه وابسته به کشاورزی به یک جامعه صنعتی و در صورتی که بخش خصوصی در این مورد ناکارآمد باشد؛ استقرار صنایع حیاتی به عنوان شرکت‌های بخش دولتی که به‌طور همزمان بازاری برای صادرات، از طریق خریدهای از قبل برنامه‌ریزی شده، تضمین کند. اگر چه طرح بمبئی خود نتوانست یک دستور کار سوسیالیستی ارائه دهد، «تقریباً همه» مفسران اذعان دارند که «یک سیر مستقیم و متداوم از طرح بمبئی سال ۱۹۴۴–۱۹۴۵ به اولین برنامه پنج ساله در سال ۱۹۵۰ وجود دارد.» یک
اولین برنامه پنج ساله در سال ۱۹۵۰ وجود دارد.» یک شیوهٔ استدلال دیگر این است که طرح بمبئی واکنشی بود به نارضایتی‌های اجتماعی گسترده دهه‌های ۱۹۴۰ (که ناشی از رشد صنعتی جدید در زمان جنگ بود)، و محصول ترس از آن بود که جنبش علیه حکومت استعماری در نهایت جنبشی در برابر مالکیت خصوصی خواهد شد. طرح بمبئی از تمام بخش‌ها مورد انتقاد قرار گرفت: چپی‌های افراطی با انتقاد از پیشینهٔ سرمایه داری موئلفین طرح، اعلام داشتند که طرح آن طور که باید تکمیل نگشته‌است. راست‌های افراطی آن را پیشگام جامعه ای سوسیالیستی دانستند و آن را
آن را پیشگام جامعه ای سوسیالیستی دانستند و آن را ناقض توافقنامهٔ سازمان ملل متحد "کنفرانس برتون وودز" (که شروف (Ardeshir Darabshaw Shroff) در آن حضور داشت) دانستند. اقتصاددانان به دلایل فنی از طرح انتقاد کردند؛ و آن این که طرح اثر تورمی ایجاد سرمایه را در نظر نگرفته، و اضافه بر آن، مؤلفین ظرفیت اقتصاد هند را برای تولید سرمایه بیش از حد پیش‌بینی کرده بودند. با افزایش قیمت، توان خرید (برای سرمایه‌گذاری) کاهش می‌یابد. به گفتهٔ یکی از تحلیل‌های انجام شده در سپتامبر ۲۰۰۴ (شصت سال پس از آماده شدن طرح بمبئی):
سپتامبر ۲۰۰۴ (شصت سال پس از آماده شدن طرح بمبئی): "شرکت‌های بخش عمومی به عنوان املاک شخصی سیاستمداران و بوروکرات‌های در قدرت مورد استفاده قرار می گرفتند و بدین ترتیب دولت تبدیل شد به ملک "شخصی" عدهٔ معدودی از امتیازداران. هم‌زمان گروه‌های شرکتی خصوصی به دلیل مقدار زیادی سرمایه، که از طرف بانک‌های دولتی و موسسات مالی داده شد، رونق یافتند. در نتیجه از دست رفتگان بخش دولتی تبدیل شد به داشته‌ها و سودهای بخش خصوصی. دولت‌های کنگرهٔ بعدی (قبل از رژیم P. V. Narasimha Rao) نظام اقتصادی بیش از حد دیوان‌سالارانه راه
Rao) نظام اقتصادی بیش از حد دیوان‌سالارانه راه اندازی کردند که از یک سو کارآفرینی و ابتکار خصوصی را خشکانید و از طرفی دیگر موفق به ارائه آموزش ابتدایی و بهداشت و درمان پایه برای اکثریت مردم هند نشد.
یوون لاندری امووگو انگانوما (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به یانگ بویز برن و لایپزیگ اشاره کرد. عملکرد باشگاهی. امووگو در یائونده، کامرون به دنیا آمد. او اولین بازی حرفه ای خود را در ۱۷ اوت ۲۰۱۳ در جام سوئیس مقابل ویایر انجام داد. او یک بازی کامل را در یک پیروزی ۰–۸ به سود خارج از خانه انجام داد. او پیراهن شماره ۱۸ را می‌پوشد. قرارداد وی در ژوئن ۲۰۱۸ منقضی می‌شد. در آوریل ۲۰۱۷، مشخص شد که امووگو پس از امضای قرارداد چهار ساله با باشگاه آلمانی، در تاریخ
قرارداد چهار ساله با باشگاه آلمانی، در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۱۷ به بوندسلیگا پیوست و بازیکن آینده لایپزیگ برای لیگ قهرمانان شد. عملکرد بین‌المللی. امووگو اولین دعوت خود را به اردوی بزرگسالان سوئیس برای انتخابی یورو ۲۰۱۶ مقابل لیتوانی در ژوئن ۲۰۱۵ دریافت کرد. وی برای حضور در جام جهانی فیفا ۲۰۱۸ در ترکیب ۲۳ نفره تیم ملی فوتبال سوئیس قرار گرفت. او اولین حضور خود در تیم ملی را در ۱۵ اکتبر ۲۰۱۸ مقابل ایسلند برای بازی گروهی لیگ ملتهای یوفا ۲۰۱۸–۱۹ انجام داد.
ایلیاد اس‌ای () شرکت مخابرات فرانسوی است، که در زمینه ارائه خدمات خطوط تلفن ثابت، شبکه تلفن همراه، خدمات اینترنت و ارائه پهنای باند فعالیت می‌نماید. شرکت ایلیاد در سال ۱۹۹۰ توسط خاویر نایل تأسیس شد و امروزه خدمات خود را در کشورهای فرانسه و اسرائیل ارائه می‌کند. دفتر مرکزی این شرکت در شهر پاریس قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس یورونکست معامله می‌شود.
آرمان تروسو (؛ – ) پزشک و متخصص داخلی اهل فرانسه بود. نام او امروزه با نشانه تروسو در بدخیمی، تست تروسو و «اجسام تروسو-لالومان» گره خوده و این توصیه را که «تا فرصتِ اثر هست، تجویز دارو را به‌سرعت شروع کنید» به او نسبت می‌دهند، هرچند «میشل-فیلیپ بووار» ۴۰ سال پیش‌تر، همین حرف را زده بود. تروسو نقش مهمی در ابداع درمان‌های جدید برای خروسک، آمفیزم، پلورزی، گواتر و مالاریا داشت. او نخستین کسی بود که در کشور فرانسه، تراکستومی انجام داد. او ابداع‌کنندهٔ واژه «آفازیا» بود و در نامگذاری نام‌های بیماری آدیسون و لنفوم
بود و در نامگذاری نام‌های بیماری آدیسون و لنفوم هاجکین هم نقش داشت. وی همچنین مخترع «گشادکنندهٔ تراکئال تروسو» است که نوعی فورسپس، جهت دسترسی آسان به روزنه هوایی تراکستومی است. فرزند او ژرژ فیلیپ تروسو پزشک مخصوص دربار «پادشاه هاوایی» و نوه‌اش «آرمان آنری تروسو» یک چشم‌پزشک (۱۸۵۶–۱۹۱۰) مشهور بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده‌است.
هاوایین ایرلاینز یک شرکت هواپیمایی آمریکایی با کد یاتا HA است که در میلادی تأسیس شده‌است. دفتر مرکزی هاوایین ایرلاینز در هونولولو، هاوایی، ایالات متحده آمریکا واقع شده‌است و به ۳۱ مقصد، پرواز انجام می‌دهد. هوایین ایرلاینز بزرگترین شرکت هواپیمایی است که در جزایر هاوایی فعالیت می کنند. این شرکت هواپیمایی رتبه ۱۰ در میاه شرکت های هواپیماپیمایی ایالات متحده آمریکا را دارد. قطب های هواپیمایی این شرکت در فرودگاه بین الملی هونولولو در جزیره اوآهو و فرودگاه کاهولوی در جزیره مائوئی واقع شده است. این شرکت همچنین
در جزیره مائوئی واقع شده است. این شرکت همچنین دارای یک پایگاه خدمه در فرودگاه بین‌المللی لس آنجلس است. این شرکت هواپیمایی به ساموآی آمریکا، استرالیا، پلی‌نزی فرانسه، هاوایی، نیوزیلند، آلاسکا، کانادا و سرزمین اصلی ایالات متحده آمریکا پرواز دارد. در سال ۲۰۲۴، گروه آلاسکا ایر، شرکت مادر آلاسکا ایرلاینز هاوایین ایرلاینز را به مبلغ ۱.۹ میلیارد دلار خرید.
گلدن میانمار ایرلاینز یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا Y5 است که در ۲۰۱۲ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی گلدن میانمار ایرلاینز در یانگون، میانمار واقع شده است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین‌المللی ماندالای قرار دارد و به ۱۵ مقصد، پرواز انجام می‌دهد.
ایر کی‌بی‌زد یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا K7 است که در میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی ایر کی‌بی‌زد در یانگون، میانمار واقع شده است و به ۱۴ مقصد، پرواز انجام می‌دهد.
مان یادانارپون ایرلاینز یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا 7Y است که در میلادی تأسیس شده و در فعالیتش را آغاز کرده است. دفتر مرکزی مان یادانارپون ایرلاینز در یانگون، میانمار واقع شده است و به ۱۲ مقصد، پرواز انجام می‌دهد.
اوتل-دیوی مونترآل () نخستین بیمارستان تأسیس‌شده در آمریکای شمالی (بجز مکزیک) و قدیمی‌ترین بیمارستان شهر مونترآل در استان کبک در کاناداست که در سال ۱۶۴۵ میلادی بنیان نهاده شد.
اوتل-دیوی کبک () یک بیمارستان آموزشی است که در کبک سیتی در استان کبک واقع است و از زیرمجموعه‌های دانشگاه لاوال محسوب می‌شود. این بیمارستان به‌طور تخصصی در حوزهٔ سرطان، بیماری‌های کلیوی و کاشت حلزون گوش فعالیت دارد. این بیمارستان، قدیمی‌ترین بیمارستان کشور کانادا و نخستین بیمارستان آمریکای شمالی (بجز مکزیک) است که در سال ۱۶۳۷ میلادی بنا نهاده شد.
یاکوپو بلینی (۱۴۷۰–۱۴۰۰ میلادی) از بنیان‌گذاران نقاشی به سبک هنر رنسانس در ونیز و شمال ایتالیا بود. پسران وی جنتیله بلینی و جووانی بلینی و دامادش آندرئا مانتنیا نیز نقاشان برجسته ای بودند. تعداد کمی از نقاشی‌های وی اکنون موجود می‌باشند. اما دو طرح کتاب (یکی در موزه بریتانیا و دیگری در موزه لوور) علاقه وی را به چشم‌انداز و طراحی معماری دقیق نشان می‌دهند و مهم‌ترین میراث او می‌باشند. زندگی‌نامه. وی در ونیز زاده شد. احتمالاً از شاگردان جنتیله دا فابریانو در ونیز بود.
استفانی فان در خراخت (به هلندی: Stefanie van der Gragt، زاده ۱۶ اوت ۱۹۹۲) بازیکن فوتبال زن هلندی است که هم‌اکنون در بارسلونا و تیم ملی فوتبال زنان هلند بازی می‌کند. از تیم‌هایی که در آن‌ها بازی کرده‌است می‌توان به بایرن مونیخ اشاره کرد.
هانس هیلدبراند (; – ) انسان‌شناس، و باستان‌شناس اهل سوئد بود. زندگی‌نامه. هانس اولاف هیلدبراند هیلدبراند در استکهلم متولد شد، او پسر برور امیل هیلدبراند بود و مادرش ماتیلدا اکه‌کرانتز و نام برادرش نیز امیل هیلدبراند بود. هانس در سال ۱۸۶۷ با الین ماریا شارلوت مارتین ازدواج کرد. فعالیت‌ها. هیلدبراند در همکاری با پدرش و دوست خود اسکار مونتلیوس که در زمره پدران باستان‌شناسی سوئد به‌شمار می‌رود. هردو روی باستان‌شناسی و سکه‌شناسی در قرون وسطی کار می‌کردند. به لحاظ بین‌المللی او یکی از پیشگامان تکنیک گونه‌شناسی در
بین‌المللی او یکی از پیشگامان تکنیک گونه‌شناسی در باستان‌شناسی است. بین سالهای ۱۸۹۵ تا قبل از مرگ، هیلدبراند دبیرکل آکادمی سوئد بود، و از ۱۸۷۹ تا ۱۹۰۷ دبیر فرهنگستان پادشاهی علوم سوئد و عضو فرهنگستان و نگهبان میراث ملی فرهنگستان پادشاهی بود و همچنین بنیانگذار ژورنال دانشگاهی «دوستان قدیم» بود. او در سال ۱۸۹۶ مجموعه سخنرانی‌های باستان‌شناسی در مورد هنر صنعتی اسکاندیناوی در زمان بت‌پرستان را ارائه کرد.
گیاه‌پارچ درازبرگ نام یک گونه از سرده گیاه پارچ است. این یک گیاه کوزه‌ای گرمسیری و بومی سوماترا مکانی که ۳۰۰ تا ۱۱۰۰ متر بالای دریاست رشد می‌کند. نام لانگیفولیا ("longifolia") برگرفته از دو کلمه لاتین "longus" به معنای «دراز» و «بلند» و "folius" به معنای «برگ» با توجه به برگ‌های بزرگ این گونه می‌باشد.
فرهنگ انگلستان () هنجارهای فرهنگی خاص انگلستان و مردم انگلیس تعریف شده‌است. با توجه به موضع نفوذ انگلیس در بریتانیا، گاهی دشوار است که فرهنگ انگلیسی را از فرهنگ پادشاهی متحد تمیز داد. با این حال، از زمان انگلوساکسون، انگلستان فرهنگ منحصر به فرد خود را، جدا از فرهنگ ولز و اسکاتلند داشته‌است. طنز، سنت و رفتارهای خوب ویژگی‌هایی است که معمولاً با زبان انگلیسی در ارتباط است. معماری و باغبانی. معماری انگلیسی با معماری آنگلوساکسون آغاز می‌شود. حداقل پنجاه کلیسای انگلیسی باقیمانده از منشأ آنگلوساکسون هستند، اگر چه
باقیمانده از منشأ آنگلوساکسون هستند، اگر چه در برخی موارد بخش انگلوساکسون کوچک و بسیار تغییر یافته‌است. همه کلیساها، به جز یک کلیسای چوبی، از سنگ یا آجر ساخته شده‌است، و در برخی موارد شواهدی از استفاده مجدد از سبک رومی وجود دارد. دین. مسیحیت در قرن هفتم، دین غالب در انگلستان بود. مذاهب دین نیاهندواروپایی و چندخدایی که اغلب به عنوان پاگانیسم نامیده می‌شوند، قبل از اینکه مسیحیت به انگلیس وارد شود، در این منطقه رایج بود. سینما. انگلیس (و به‌طور کلی انگلستان) تا به حال تأثیر قابل توجهی در تاریخ سینما
تا به حال تأثیر قابل توجهی در تاریخ سینما داشته‌است. این تأثیر را می‌توان در تولید برخی از بزرگ‌ترین بازیگران، کارگردانان و فیلم‌های تمام اعصار، از جمله آلفرد هیچکاک، دیوید لین، لارنس الیویه و پیتر سلرز یافت. بریتانیا برای بیش از یک قرن صنعت فیلم‌سازی قابل توجهی داشته‌است. با اینکه تولید فیلم در سال ۱۹۳۶ در این کشور به اوج خود رسید اغلب باور می‌رود که «عصر طلایی» سینمای بریتانیا در دهه چهل میلادی در دوره‌ای که کارگردانانی همچون دیوید لین، مایکل پاول (همراه با امریک پرسبرگر) و کارول رید مورد تحسین‌ترین
با امریک پرسبرگر) و کارول رید مورد تحسین‌ترین کارهایشان را ساختند رخ داده‌است. ادبیات. ادبیات انگلیسی باستان یا ادبیات آنگلوساکسون شامل ادبیات مکتوب به زبان انگلیسی باستان در دوره‌ای است که ساکسون‌ها و دیگر قبایل ژرمن مثل جوت‌ها و آنگل‌ها پس از عقب‌نشینی رومیان در خاک انگلستان سکنی گزیدند. این ادبیات با ورود نورمن‌ها در سال ۱۰۶۶ پایان یافت. این آثار شامل ژانرهایی همچون شعر حماسی، تذکرهٔ اولیاء و بزرگان، وعاظ مذهبی، ترجمه‌های کتاب مقدس، آثار حقوقی، شرح وقایع، چیستان و دیگر آثار می‌شود. به‌طور کلی در حدود
چیستان و دیگر آثار می‌شود. به‌طور کلی در حدود ۴۰۰ نسخه خطی از این دوره باقی‌مانده‌است. ورزش و سرگرمی. انگلیس به عنوان سرزمین اصلی فوتبال شناخته می‌شود. از جمله دیگر بازی‌هایی که انگلیسی‌ها مبدع آن بوده‌اند، می‌توان به کریکت، کروکت، بدمینتون، تنیس، هاکی روی چمن، راگبی ۱۳ نفره و تنیس روی میز اشاره کرد. نمادها. انگلیسی‌ها از صلیب سرخ سنت جرجیس به عنوان پرچم خود استفاده می‌کنند.
بتلفیلد ۵ یک بازی ویدئویی در سبک تیراندازی اول شخص است که توسط استودیوی دایس وابسته به الکترونیک آرتز ساخ و توسط الکترونیک آرتس در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۸ برای پلترم‌های پلی‌استیشن ۴، مایکروسافت ویندوز و ایکس‌باکس وان منتشر شد. این بازی هفدهمین قسمت از مجموعه بازی‌های "بتلفیلد" به‌شمار می‌رود برخلاف نسخهٔ پیشین خود "بتلفیلد ۱" که داستان آن در جنگ جهانی اول تمرکز داشت داستان این نسخه بر روی جنگ جهانی دوم تمرکز دارد. وسایل نقلیه بتلفیلد وی شامل انواع خودروهای نظامی مختلفی است که بازیکنان می‌توانند از آن‌ها برای کنترل
است که بازیکنان می‌توانند از آن‌ها برای کنترل میدان نبرد در بازی استفاده کنند. در ادامه، وسایل نقلیه بازی بر اساس کشورها و نوع آن‌ها تقسیم‌بندی شده‌اند.
جان همینگز (; – ) بازیگر تئاتر اهل بریتانیا بود. در سال ۱۶۲۳ دو تن از اعضای هیئت شکسپیر، جان همینگز و هنری کاندل، نسخه جامع و ویراسته‌ای از نمایش نامه‌هایش را به چاپ رساندند که فرست فولیو (به انگلیسی: First Folio) نام گرفت.
ناقوس لوله‌ای سازی است از دستهٔ سازهای کوبه‌ای در انواع مختلف با کوک معین و با ساختمانی از یک چهارچوب پایه‌دار. ساختار. در چهارچوب «ناقوس لوله‌ای» دو ردیف قرار دارد. در ردیف جلو، نت‌های دیاتونیک گام با وسعتی حدود یک اکتاو و در ردیف عقب نت‌های کروماتیک گام قرار گرفته‌است. «ناقوس لوله‌ای» با یک چکش که بر سر لوله نواخته می‌شود به صدا درمی‌آید.