payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داشت و به همین دلیل به منظور پیشبرد خواستهٔ خود نظر غزها را به سوی خود جلب کرد و شروع به توسعهٔ متصرفات خود در مرز شمالی بامیان کرد ولی امیر قماج سر راه او قرار گرفت. در این‌جا غزها چون منافع بیشتری نصیبشان می‌شد به پشتیبانی علاءالدین برخاسته و باعث شکست قماج شدند. علاءالدین بلافاصله پس از این پیروزی، بامیان و تخارستان را تصاحب کرد. سنجر که از پیشرفت‌های علاءالدین نگران شده‌بود رهسپار مرز بلخ گردید و از اردوی سلطنتی خود در اطراف بلخ نامه‌ای به بهرام‌شاه نوشته و از او تقاضای کمک کرد. علاءالدین که شهر بلخ را
و از او تقاضای کمک کرد. علاءالدین که شهر بلخ را در تصرف داشت با حملهٔ سنجر مجبور شد آن منطقه را ترک کند. سنجر فهمید که از طرف بهرام‌شاه کمکی حاصل نمی‌شود چون از نیروی غزها اطلاع داشت با اعطای امتیازاتی توانست آن‌ها را به کمک خود بطلبد و درصدد سرکوبی علاءالدین و علی چتری درآید. علاءالدین حسین نیز به همراه متحد خود، علی چتری برای جلوگیری از نفوذ سنجر به سوی وی حرکت کرد. دو سپاه در درهٔ هریرود، برای جنگی حتمی رودرروی هم قرار گرفتند. دربارهٔ تاریخ وقوع این جنگ بیشتر تاریخ‌نویسان یا سکوت کرده‌اند یا سال ۵۴۵
بیشتر تاریخ‌نویسان یا سکوت کرده‌اند یا سال ۵۴۵ هجری (۱۷۰۹ شاهنشاهی) را ذکر کرده‌اند. نظامی عروضی که منسوب به دودمان غوری بود، گفته است: «... من بنده در هرات چون متواری گونه همی‌گشتم…» وی تاریخ این جنگ را سال ۵۴۷ هجری (۱۷۱۱ شاهنشاهی) ذکر کرده است. علاءالدین چون از وفاداری سربازان ترک و غز لشکر خود اطمینان کامل نداشت دستور داد تا به منظور استقامت و پایداری آن‌ها یک روز قبل از شروع جنگ، آب هریرود را به زمین‌های پشت جبهه جاری سازند. در آغاز جنگ شش هزار سرباز غز و ترک، لشکر علاءالدین حسین و علی چتری را ترک کرده
و ترک، لشکر علاءالدین حسین و علی چتری را ترک کرده و به اردوی سلطان سنجر پیوستند. این عمل ضربهٔ شدیدی به روح جنگاوری سپاه غوریان وارد ساخت و باعث شد دست به فرار بزنند. در این کشمکش عدهٔ زیادی در گل‌ولای فرورفته به دست دشمن کشته شدند. علاءالدین و علی چتری نیز دستگیر شدند و به محضر سلطان سنجر برده شدند. وی دستور داد تا فوراً علی چتری را بکشند و علاءالدین حسین را به زندان بیاندازند. سلطان سنجر با توجه به اوضاع سیاسی و موقعیت خطرناک خود با علاءالدین حسین به مهربانی رفتار کرد و پس از چند روز او را از زندان بیرون
رفتار کرد و پس از چند روز او را از زندان بیرون آورده و مورد لطف و بخشش خویش قرار داد و به گفتهٔ جوزجانی «ندیم خاص سلطان سنجر گشت». علاءالدین حسین از آن پس پیوسته در دربار سنجر حضور داشت و نظر به لطف و محبت سلطان نسبت به خود اشعاری در ستایش او می‌سرود. البته این اظهار محبت و دوستی زیرکانهٔ سنجر نسبت به علاءالدین نقشهٔ سیاسی بود چون سلطان سلجوقی با توجه به اوضاع خطرناک امپراتوری خود از جمله خوارزمشاه، قراختاییان و غزها صلاح در آن دید که نظر علاءالدین حسین را به سوی خود جلب کند تا از نیروی نظامی وی به عنوان
به سوی خود جلب کند تا از نیروی نظامی وی به عنوان یک متفق بانفوذ و وفادار استفاده نماید. در این هنگام غزها که از ضعف دولت سنجر آگاه بودند در اطراف بلخ شروع به ایجاد مزاحمت و شورش کرده‌بودند و به همین دلیل هم سلطان سنجر پیش از آن‌که به سرکوبی غزها اقدام کند، علاءالدین را با بدرقه‌ای شایان به غور فرستاد. از طرفی چون سلطان سنجر نسبت به پیروزی خود بر غزها اطمینان کامل نداشت، تمامی اسب و گلهٔ شتران و خزانهٔ خود را به امانت تحویل علاءالدین داد تا آن‌ها را به غور برده و در موقع مناسبی دوباره به دربار سنجر
به غور برده و در موقع مناسبی دوباره به دربار سنجر برگرداند. نبرد امیر زنگی با امیر قماج. پیروزی علاءالدین در به دست آوردن کمک، او را تشویق کرد که از وضع وخیم سیاسی سنجر استفاده کند و به اصطلاح از آب گل‌آلود ماهی بگیرد. در این میان در تخارستان سرحد شمالی غز هم دو دستگی‌هایی به وجود آمده‌بود. امیر زنگی بن خلیفه (حاکم تخارستان) با امیرقماج حکمران دست‌نشاندهٔ سنجر در بلخ، اختلاف پیدا کرده‌بود لذا غزهای ساکن در منطقه حکومتی را به کمک طلبیده آن‌ها را برضد قماج تجهیز کرده‌بود ولی امیر قماج توانست با دادن وعده‌های
کرده‌بود ولی امیر قماج توانست با دادن وعده‌های فریبنده، غزها را به سوی خود بکشاند و بالاخره در جنگی که میان آن دو رقیب رخ داد امیر قماج پیروز شد و توانست امیر زنگی و پسرش را اسیر کرده و به قتل برساند. دوران اسارت. دوران اسارت علاءالدین حسین در دربار سلطان سنجر برخلاف نظر چند نفر از مورخان از جمله کارل بروکلمن که دو سال ذکر کرده است، نمی‌تواند بیش از چند ماه بوده‌باشد. جنگ میان علاءالدین حسین و سلطان سنجر طبق نظر چند تن از مورخان از جمله نظامی عروضی سمرقندی که خود شاهد جریانات بوده در سال ۵۴۷ هجری (۱۷۱۱
که خود شاهد جریانات بوده در سال ۵۴۷ هجری (۱۷۱۱ شاهنشاهی) رخ داده است. از طرف دیگر جنگ سنجر بر ضد غزها و شکست و اسارت او در محرم سال ۵۴۸ هجری (۱۷۱۲ شاهنشاهی) صورت گرفته است. پس در این صورت اسارت علاءالدین حسین فقط چند ماه یا به گفتهٔ خواندمیر «چندگاهی» بیشتر نبوده است. رهایی از اسارت. در چند ماهی که علاءالدین حسین از کشور خود دور افتاده‌بود، عده‌ای از امیران و بزرگان غور برادرزاده او ناصرالدین حسین مادینی را به سلطنت نشانده‌بودند. این سلطان دست‌نشانده چندان موفقیتی در کارهای کشوری نداشت چون بلافاصله پس از
موفقیتی در کارهای کشوری نداشت چون بلافاصله پس از جلوس وی بر تخت سلطنت عده‌ای در ولایت‌کشی به بهانهٔ مختلف از جمله گرفتن انعام دست به غارت اموال دولتی زدند. غیبت چند ماههٔ رهبری قدرتمند مانند علاءالدین نشان داد که اوضاع داخلی سرزمین کوهستانی غور به زودی دستخوش شورش‌های متعددی قرار خواهد گرفت اما بلافاصله پس از آن‌که خبر آزادی و بازگشت وی در غور منتشر شد چند نفر از زنان حرم‌سرا به تحریک سران کشوری طرفدار علاءالدین، شبانه ناصرالدین حسین را با بالش خفه کردند. علاءالدین حسین پس از ترک دربار سنجر پیش از آن‌که به
حسین پس از ترک دربار سنجر پیش از آن‌که به فیروزکوه، پایتخت خود برود به سوی ولایت کشی رفته، متمردان و سرکشان آن ناحیه را سرکوب و دژهای آن‌ها را خراب کرد و سپس به سوی فیروزکوه که مردم آن با اشتیاق در انتظارش بودند، رهسپار گردید. وی پس از استقرار و تنظیم امور داخلی غور به فکر مناطقی افتاد که قبل از جنگ با سلطان سنجر به دست آورده‌بود. در این زمان سنجر در اسارت غزها بود و دیگر مانعی برای پیشرفت‌های سیاسی وی وجود نداشت؛ بنابراین به زودی به نواحی بلخ و تخارستان دست‌اندازی کرده و آن نواحی را به تصرف درآورد. در
دست‌اندازی کرده و آن نواحی را به تصرف درآورد. در چنین موقعیتی ناپایدار و مشوش یعنی زمانی که غزها مشغول غارت مرو و نیشابور و دیگر شهرهای خراسان بودند. علاءالدین روی به فتوحات دیگر آورد و شهرهای جروم، داور، بست و قلعه تولک را که در کوهستان‌های هرات بود را ضمیمهٔ متصرفات خود کرد و آن‌گاه متوجه غرستان (غرچستان) گردید. حاکم آن ناحیه، ابراهیم‌شاه رابطهٔ دوستانه‌ای با او به وجود آورد و علاءالدین به خاطر تحکیم آن رابطهٔ دوستانه، دختر وی به نام حره‌نور ملک را به زنی گرفت و سپس درهٔ حاصلخیز مرغاب را پس از درهم‌شکستن
گرفت و سپس درهٔ حاصلخیز مرغاب را پس از درهم‌شکستن مقاومت ساکنان آن اشغال نمود. این پیروزی برای علاءالدین کار آسانی نبود چون برای تصرف یکی از دژهای معروف آن‌جا به نام سبکجی مدت‌ها وقت صرف کرد تا به نتیجه رسید. علاءالدین از آن پس تا پایان زندگی قلمروی حکومتش را با به دست آوردن مناطق مهم سوق‌الجیشی و حساس مرزی استحکام بخشید. طی جریانات گذشته یعنی به هنگام درگیری علاءالدین با سلطان سنجر، شهر غزنه مجدداً به دست خسروشاه افتاده‌بود ولی به زودی گرفتار حملهٔ غزها شد و چون توان برابری با آن‌ها را نداشت به سوی لاهور
و چون توان برابری با آن‌ها را نداشت به سوی لاهور فرار کرد. بعضی تاریخ‌نویسان در این مورد دچار اشتباه شده‌اند و عقیده دارند که پس از استیلا و ورود خسروشاه در غزنه، علاءالدین به آن شهر حمله برده و باعث فرار خسروشاه گردیده است. خواندمیر در این مورد نظر دیگری دارد و می‌نویسد که علاءالدین پس از فتح غزنه حکومت آن‌جا را به غیاث‌الدین و شهاب‌الدین برادرزادگان خود تفویض کرد و آن دو برادر، خسروشاه را با لطائف‌الحیل به دست آورده و در قلعه‌ای محبوس کردند و او در سال ۵۵۵ هجری درگذشت. این تاریخ‌نویس، خسروشاه را با
۵۵۵ هجری درگذشت. این تاریخ‌نویس، خسروشاه را با خسروملک اشتباه گرفته است چون این خسروملک بوده که بعدها به فرمان غیاث‌الدین در قلعهٔ بلروان غرجستان زندانی شده و بالاخره به قتل رسیده است. آمدن مبلغان اسماعیلی به غور. یکی از اتفاقات مهم که در آخرین سال‌های زندگی علاءالدین حسین رخ داده است؛ آمدن مبلغان اسماعیلیه به سرزمین غور است. در این زمان فرقهٔ اسماعیلیه که می‌خواستند قلمروی خود را از جهت خراسان توسعه دهند با ارسال داعی به منظور تبلیغ بین مردم غور و به ویژه سلطان قدرتمند آن سرزمین دست به کار شده‌بودند.
سلطان قدرتمند آن سرزمین دست به کار شده‌بودند. عقیدهٔ علاءالدین نسبت به این فرقه درست مشخص نیست و تنها از گفتهٔ جوزجانی در می‌یابیم که او به آن‌ها اجازه داده‌بود تا در قلمرو غور به کار دعوت و تبلیغ مشغول باشند و حتی به گفتهٔ همین تاریخ‌نویس «سلطان علاءالدین… ایشان را اعزاز کرد و به هرجا از مواضع غور در سر دعوت کردند و ملاحده‌الموت طمع به ضبط و انقیاد اهل غور در بستند.» اتفاقاً این موضوع یکی از مواردی است که مورد بدگویی تاریخ‌نویسان قرار گرفته است و آن را «غبار بدنامی بر ذیل دولت او» دانسته‌اند. مرگ.
را «غبار بدنامی بر ذیل دولت او» دانسته‌اند. مرگ. علاءالدین حسین که یکی از سلاطین نیرومند غور بود در ربیع‌الثانی سال ۵۵۶ هجری (اواخر ۱۷۱۹ شاهنشاهی) درگذشت. جسد او را در آرامگاه خانوادگی و در جوار برادرانش در سنگه به خاک سپردند.
ابن الصفار (؛ درگذشته: ۱۰۳۵) یک ریاضیدان بود که با علوم ستاره‌شناسی کار می‌کرد، وی در کوردوبا (اسپانیا) به‌دنیا آمد و نزد ابی قاسم المجریطی درس خوانده بود. وی آثاری در زمینه علوم ستاره‌شناسی از خود به جای گذاشته است و هنگامی که اندلس در زمان فتنه ناآرام شد به دنیا (آلیکانته) رفت و نزد دوستش مجاهد العامری زیست تا اینکه در سال ۴۲۶ هجری مصادف با ۱۰۳۵ میلادی در دنیا (آلیکانته) درگذشت.
آریادنا آلکساندرونا اسکریابینا (؛ همچنین به‌عنوان سارا نوت و رجینا شناخته می‌شود؛ ۲۶ اکتبر ۱۹۰۵ – ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۴) موسیقی‌دان، شاعر و نویسنده اهل امپراتوری روسیه و از فعالان مقاومت فرانسه بود که توسط یک مأمور شبه‌نظامی فرانسه به قتل رسید. پس از مرگش او مدال صلیب جنگ و همچنین مدال مقاومت را دریافت کرد. آریادنا بزرگ‌ترین دختر آهنگساز روسی، الکساندر اسکریابین، و تاتیانا اشلتزر بود. پس از مرگ پدرش، آدریانا نام خانوادگی او را برگزید و پس از مرگ مادرش به فرانسه رفت. او که شاعر بود، شعرهایش را منتشر می‌کرد و بخشی از
او که شاعر بود، شعرهایش را منتشر می‌کرد و بخشی از دایره ادبی جماعت روس در فرانسه بود. او سه بار ازدواج کرد، آخرین ازدواج وی با یک شاعر به نام دیوید کنوت بود. او و همسرش از ایده‌های تجدیدنظرطلبی صهیونیستی حمایت می‌کردند. او که به‌عنوان یک مسیحی ارتدکس غسل تعمید شده بود، پس از ازدواج با دوید، یهودی شده و نامش را به سارا تغییر داد. در اشغال فرانسه توسط آلمان، او سازمانده و همچنین عضو فعال مقاومت یهودی فرانسه در جنوب این کشور بود. او در شهر تولوز توسط یک مأمور شبه‌نظامی فرانسه کمی قبل تر از سقوط حکومت ویشی
شبه‌نظامی فرانسه کمی قبل تر از سقوط حکومت ویشی کشته شد. زندگی‌نامه. آریادنا، بزرگ‌ترین دختر اسکریابین و اشلتزر، در شهر ایتالیایی بوگلیاسکو به دنیا آمد. در آوریل ۱۹۱۵، پدر آریادنا به دلیل سپتیسمی درگذشت و خانواده آریادنا بدون سرپناه مالی ماندند. اما به دلیل تلاش‌های دوستان خانوادگی، همسر قانونی اسکریابین موقعیت آریادنا و خواهرانش مارینا و جولیان را به‌عنوان فرزندان اسکریابین را به رسمیت شناخت و در نتیجه، آنها اجازه یافتند که نام او را بر خود بگذارند. در سال ۱۹۱۸، قحطی سراسر مسکو را فراگرفت و اشلتزر فرزندان
۱۹۱۸، قحطی سراسر مسکو را فراگرفت و اشلتزر فرزندان خود را به اوکراین، کیو، برد که تحت تأثیر قحطی نبود. در ژانویه ۱۹۲۲، دانشگاه آریادنا بسته شد و مادرش نیز در مارس فوت کرد و در گورستان نووودویچی به خاک سپرده شد. سپس آریادنا به پاریس فرستاده شد تا با عمویش زندگی کند. در پاریس با همسر آینده‌اش دوید نوت، یک شاعر روسی یهودی، آشنا شد. آن‌ها با اضطراب شاهد رشد احساسات ضد صهیونیستی در اروپا به‌خصوص در آلمان بودند. در اوایل ۱۹۳۹، دوید و آریادنا توانستند نشریه‌ای را تحت عنوان «تصدیق» تأسیس کنند که هدف آن بیداری وجدان
عنوان «تصدیق» تأسیس کنند که هدف آن بیداری وجدان ملی یهودیان بود. دوید نه تنها سردبیر، بلکه به‌عنوان روزنامه‌نگار نیز در آن فعالیت می‌کرد. این روزنامه برای یهودیان در پاریس یک رویداد مهم محسوب می‌شد و در اوت ۱۹۳۹، نوت‌ها به بیست و یکمین کنگره جهانی صهیونیسم دعوت شدند. شروع جنگ جهانی دوم. یک هفته پس از کنگره، جنگ جهانی دوم شروع شد و در روز اول جنگ، در یک سپتامبر ۱۹۳۹، نوت به ارتش فرانسه پیوست و روزنامه بسته شد. او در پاریس خدمت می‌کرد و در ۳۰ مارس ۱۹۴۰، او و آریادنا بالاخره ازدواج خود را به صورت رسمی ثبت
و آریادنا بالاخره ازدواج خود را به صورت رسمی ثبت کردند. چند روز بعد آدریانا به یهودیت تغییر دین داد و نام خود را نیز به سارا تغییر داد. او اصرار داشت که دوستانش او را با نام جدیدش صدا کنند. با نزدیک شدن نیروهای آلمانی به پایتخت، واحد نظامی نوت به سمت جنوب منتقل شد، در حالی‌که آریادنا با فرزندانش در پاریس اقامت داشتند. او شروع به کار در یک کارخانه کرد، اما تنها سه روز بعد از شروع کار، کارخانه به دلیل فرار بسیاری از افراد از پاریس، بسته شد. کمی قبل از اینکه آلمانی‌ها وارد پاریس شدند، او به شوهرش در تولوز
آلمانی‌ها وارد پاریس شدند، او به شوهرش در تولوز پیوست. تولوز. تولوز به اصطلاح «منطقه آزاد» بود، که تا نوامبر ۱۹۴۲ شاهد جنگ و نیروهای اشغالگر نبود، اما یک نیروی شبه نظامی محلی که توسط رژیم ویشی تعیین شده بود، در اختیار داشت. نگرش آنها نسبت به یهودیان آنقدر شدید بود که نوت‌ها دیگر به زبان روسی صحبت نمی‌کردند و تنها از فرانسوی حتی در صحبت با فرزندانشان استفاده می‌کردند. اکثر یهودیان سعی کردند از طریق مارسی به آمریکای جنوبی فرار کنند؛ نوت‌ها هم تلاش خود را کردند اما شکست خوردند. زندگی آنها بسیار فقیرانه و سخت
اما شکست خوردند. زندگی آنها بسیار فقیرانه و سخت بود و هر شغل در دسترس را می‌پذیرفتند. ارتش یهودی. در اوایل سال ۱۹۴۲، دوید و آریادنا جزوه ای با عنوان «چه باید کرد؟» در مورد تضاد یهودیان در جنگ جهانی دوم منتشر کردند که در آن نیاز به یک سازمان زیرزمینی یهودی را مورد بحث قرار دادند. دوید این جزوه را برای چندین صهیونیست در تولوز خواند، اما تنها ابراهام پولونسکی با او موافقت کرد، در حالی که دیگران ایده مبارزه زیرزمینی را خودکشی دانستند. علی‌رغم مخالفت صهیونیست‌ها، نوت‌ها، پولونسکی و همسرش یک سازمان تشکیل دادند
نوت‌ها، پولونسکی و همسرش یک سازمان تشکیل دادند که ابتدا به نام بنی داوود و بعد از آن «ارتش یهودی» آغاز به کار کرد. به دلایل نگرانی از توطئه، سارا-آریادنا نام مستعار رجینا را برای خود گذاشت. او برای اعضای جدید یک سوگند و مراسم ابداع کرد و در طول سال‌ها تقریباً ۲۰۰۰ نفر از این طریق وارد ارتش یهودی شدند. اعضای «ارتش یهودی» در میان کارگران کارخانه، دانشجویان دانشگاه تولوز و کنیسه‌ها استخدام شدند. اولین وظیفه آنها نسبتاً ساده بود، برای مثال غذا دادن به پناهندگان یهودی از آلمان، که در کمپ دو رسیبدو در نزدیکی
یهودی از آلمان، که در کمپ دو رسیبدو در نزدیکی تولوز در شرایط سختی نگهداری می‌شدند. بعدها، آنها شروع به جمع‌آوری سلاح و اطلاعات حساس، پنهان کردن یهودیان با ریسک بالا در مزارع و صومعه‌های دور افتاده و انتقال آنها به سوئیس و اسپانیا کردند. آنها همچنین اقدام به خرابکاری علیه نازی‌ها و مزدورانش کردند. آریادنا در یکی از دشوارترین و خطرناکترین ماموریت‌ها دخیل بود؛ یعنی منتقل کردن فرزندان یهودیانی که به اردوگاه‌ها برده شده بودند. به بچه‌ها آموزش داده شد بود تا هیچ‌گونه سوء ظن ایجاد نکنند و به رویدادهای پیش‌بینی
سوء ظن ایجاد نکنند و به رویدادهای پیش‌بینی نشده در طی سفر واکنش درست نشان دهند. اقدامات نظامی «ارتش یهودی» عمدتاً محدود به کشتن عوامل شبه نظامیانی که در شناسایی یهودیان در خیابان‌ها شرکت داشتند، بود. اسلحه برای این کار عمدتاً از طریق هواپیماهای بریتانیا که اسلحه برای پارتیزان‌های فرانسوی به زمین می‌انداختند، تأمین می‌شد. مرگ. در نوامبر ۱۹۴۲ پلیس، آرنولد مندل، عضو ارتش یهودی که همچنین دوست کنوت در پاریس بود را دستگیر کردند. ماندل نام و آدرس کنوت را به مأموران تحویل داد، اما جنبش زیرزمینی از طریق خبرچینان
تحویل داد، اما جنبش زیرزمینی از طریق خبرچینان خود از این موضوع اطلاع پیدا کرد. هنگامی که پلیس به خانه کنوت حمله کردند، هیچ مدرکی دال بر فعالیت آنها پیدا نکردند. با این وجود کنوت تحت سوء ظن قرار گرفت و به سوئیس فرستاده شد. آریادنا که جذب فعالیت‌های زیرزمینی شده بود، اگرچه حامله بود، نپذیرفت که با او برود. در ۲۲ مه سال ۱۹۴۳، آریادنا، جوزف را به دنیا آورد و در نوامبر-دسامبر، پسرش الی، تاتیانا-میریام و جوزف را به سوئیس فرستاد. در ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۴، آریادنا برای ارتقاء یک عضو جدید از «ارتش یهودی» اقدام کرد. او و
یک عضو جدید از «ارتش یهودی» اقدام کرد. او و رائول لئون توسط دو مأمور شبه نظامی دستگیر شدند. یکی از آنها برای خبر کردن و فرستادن نیروی تقویتی صحنه را ترک کرد درحالی‌که مأمور باقیمانده، بر روی آریادنا و رائول سلاح کشیده بود. در حالی‌که منتظر بودند، لئون یک بطری خالی را به سمت مأمور انداخت و در واکنش مأمور آتش باز کرد که منجر به کشته شدن آریادنا شد. لئون با وجود اینکه هر دو پایش مجروح شد، موفق به فرار گردید و بعداً گزارش مفصلی از این رویداد را ارائه کرد.
سمیره سیطایل (؛ زاده: ۱۶ مه ۱۹۶۴) روزنامه‌نگار فرانسوی - مراکشی، مدیر خبر و معاون مدیر کانال دوم مراکش است که به نام دوزیم شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. پدرش پس از استقلال در سال ۱۹۵۸ مراکش را ترک کرد و در جستجوی شرایط بهتر زندگی بود. او در مارسی با ایده اقامت پنج ساله، با خانواده‌اش مستقر شد که عملاً ۳۰ سال در آنجا ماند. سمیره در فرانسه متولد شد و در حومه پاریس بزرگ شد. محصول تلاش‌های آموزشی وی تحصیل در رشته زبان انگلیسی و دوره‌های آموزشی کوچک عمومی و نیز کار در کانال تلویزیونی پلاس بود در نهایت و قبل از
کار در کانال تلویزیونی پلاس بود در نهایت و قبل از بازگشت به مراکش به عنوان یک کارآموز در رادیو و تلویزیون مراکش کار کرد، پس از آن او و دیگر سهامداران خصوصی در سال ۱۹۸۷ یک شرکت ناشناخته بنام صوریاد ام ۲ را تأسیس کرد. وی جهت‌گیری سیاسی خودش را، به ویژه در مخالفت با اسلامگرایان، پنهان نمی‌کرد و در مصاحبه با یک کانال فرانسوی، مسئولیت وقایع از ۱۶ ماه مه را متوجه حزب عدالت و توسعه دانست. همسر او سمیر ابدیت بود که از مقام کنسول در شهرستان بوردو به سفیر مراکش در بلژیک ارتقاء پیدا کرده بود، ولی سمیره به همسر خود
بلژیک ارتقاء پیدا کرده بود، ولی سمیره به همسر خود ملحق نشد و ترجیح می‌داد که در مراکش بماند. مخالفت با اصلاحات در تلویزیون. در جریان بهار عربی حزب عدالت و توسعه به قدرت رسید و بنکیران دولت را تشکیل داد، و وزارت ارتباطات با مصطفی الخلفی شد، که بدنبال اصلاحاتی در کانال دوم تلویزیون بود ولی قیام سمیره سیطایل و تعدادی از نخبگان در کانال دوم باعث شد که موضوع ابعاد سیاسی به خود گرفت، سمیره ا اصلاحات را به عنوان یک قتل برنامه‌ریزی شده علیه کانال دوزیم توصیف کرد و به‌دنبال دیدار سمیره با ملک محمد ششم پادشاه مراکش
به‌دنبال دیدار سمیره با ملک محمد ششم پادشاه مراکش وی توجیهات و استدلال خودش را در مورد اقدام مصطفی الخلفی توضیح داد اما پادشاه گفت که بگذارید به این جدل‌ها پایان داده شود و اسلام‌گراها بتوانند کارشان را انجام دهند. تفاوت مغاربه با مغرب. وی نظریه خود را در مورد هویت مراکش در برنامه «صبح بخیر رشید» در یک برنامه رادیویی مطرح کرد که باعث بحث و جدل زیادی شد، وی طی آن گفت: «ما کشور مغاربی هستیم و باید به همین هم افتخار کنیم. ما از لحاظ تاریخی یک کشور ریشه‌دار هستیم». منتقدان این اظهارات را یک مفهوم بسیار ساده از
منتقدان این اظهارات را یک مفهوم بسیار ساده از یک هویت پیچیده می‌دانند، زیرا آنچه که در تاریخ تأیید شده‌است، وجود تمدنی است به نام مغرب عرب که بر اساس نامگذاری جدید است و در تاریخ به مغارب عرب اشاره‌ای نشده‌است لذا به همین دلیل نمی‌توان به آنچه گفته شده استناد نمود، خدیجه بن قنه نیز که یک روزنامه‌نگار است به سخنان سیطایل پاسخ داد و گفت: مراکش یک کشور عرب مسلمان است و به مخالفت با این نظریه پرداخت.
گلوریا فلت (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار، فمنیست و تفسیرگر اهل ایالات متحده آمریکا است.او رئیس و مدیر سابق فدراسیون فرزندپروری تنظیم‌شده آمریکا بوده و از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۵ در آنجا مشغول به کار بود. زندگی شخصی. او در سن ۱۵ سالگی با هم‌کلاسی خود ازدواج کرده و تا ۲۰ سالگی صاحب ۳ فرزند می‌شود.
شلوب (Shelob) نام یک عنکبوت غول پیکر در سرزمین میانی در داستان‌های جی. آر. آر. تالکین است که در پایان کتاب چهارم، جلد دوم در داستان ارباب حلقه‌ها، دربارهٔ او سخن به میان می‌آید. راهروی عبوری از لانهٔ شلوب مستقیم به موردور راه دارد. گالوم از قصد فرودو را از مسیر لانهٔ او می‌برد تا شلوب فرودو را شکار کند و حلقه دوباره از آن او شود. اما سم‌وایز گمجی به شدت شلوب را با استینگ، خنجر ویژهٔ فرودو و جام نورانی که گالادریل داده بود، زخمی می‌کند. توضیح. شلوب یک موجود پلید (مؤنث) در قالب عنکبوت است. او آخرین فرزند
پلید (مؤنث) در قالب عنکبوت است. او آخرین فرزند آنگولیانت است تا سرزمین غمگین را دچار مشکل کند. شلوب با اینکه موجودی پلید است و در محدودهٔ موردور زندگی می‌کند اما از سائورون و نقشه‌هایش جدا است. شلوب در خدمت هیچ‌کس جز خودش نیست؛ خون انسان‌ها و الف‌ها را می‌نوشد و از این راه فربه می‌شود، او بر سر قربانیانش می‌نشیند، برای تمام موجودات زنده ای که می‌توانند خوراکش شوند تارهای تاریکی می‌بافد و تاریکی بالا می‌آورد. از جمله نوادگان او می‌توان به عنکبوتی اشاره کرد که بیلبو در رمان هابیت شکست داد. شلوب از سوی گالوم
بیلبو در رمان هابیت شکست داد. شلوب از سوی گالوم مورد پرستش بود. اورک‌ها به او «شالوب بزرگ» و «بانوی من» می‌گفتند و در مقابل گالوم را «خبرچین او» نامیده بودند. سائورون از وجود شالوب در آن منقطه استفاده می‌کرد و او را به عنوان نگهبان مسیر می‌دانست همچنین گاهی زندانیانش را به شلوب می‌داد تا بخورد. گالوم تلاش کرد تا فرودو و سم را به چنگ شلوب اندازد تا آنها را بخورد و بعد حلقه یگانه را از آن خود کند. ریشه. عبارت شلوب shelob به صورت she + lob تجزیه می‌شود که lob از "loppe" در زبان انگلیسی باستان به معنی عنکبوت
از "loppe" در زبان انگلیسی باستان به معنی عنکبوت گرفته شده‌است.
امیرابراهیم‌خان مظفرالدوله از فرماندهان نظامی دوران قاجار و از سرداران سپاه ایران در جنگ هرات بود. پس از فتح هرات به دستور ناصرالدین‌شاه به مظفرالدوله ملقب شد و به رتبه «امیرتومانی» ارتقاء یافت. او در اواخر عمر به حکومت سیستان منصوب شد و قلعه ناصری را بنیان‌گذاشت که اکنون به شهر زابل تبدیل شده است. ابراهیم‌خان با شمس‌الملوک دختر عبدالله میرزا (پسر یازدهم فتحعلی‌شاه) ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند شد: از ازدواج دوم خود نیز پسری به نام رضاقلی‌خان داشت که با جمیله‌خانم دختر ذوالفقارخان اسعدالدوله ازدواج کرد. تنها
دختر ذوالفقارخان اسعدالدوله ازدواج کرد. تنها دختر رضاقلی‌خان قمرتاج‌خانم احتجاب‌السلطنه بود که به ازدواج پسردائی‌اش حسینقلی‌خان اسعدالدوله ذوالفقاری درآمد.
پرویز عدل (۲۱ مرداد ۱۳۰۲ – ۸ بهمن ۱۳۹۵ بوستون آمریکا) دیپلمات ایرانی بود. پدر او فضل‌الله عدل، صاحب منصب عالی‌رتبه دولت، پدربزرگش سید حسن عدل‌الملک از بزرگان تبریز در دوره قاجار و مادرش ماری‌لوئیس از خوانندگان سرشناس اپرا در انگلستان بود. دوران کودکی و نوجوانی را در خوی و تبریز گذراند و در سال ۱۳۲۵ در رشته حقوق از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد. مدرک دکترای خود را در سال ۱۳۳۱ از دانشگاه کاتولیک لوون در بلژیک دریافت کرد. عدل پس از بازگشت به ایران ابتدا در اداره اطلاعات و دیپلماسی وابسته به سازمان ملل متحد در
اطلاعات و دیپلماسی وابسته به سازمان ملل متحد در تهران سرگرم کار شد و در همان ایام با هما اتحادیه ازدواج کرد و باجناق دکتر مصطفی مصباح‌زاده بنیان‌گذار مؤسسه کیهان شد. در سال ۱۳۳۳ در دولت سپهبد زاهدی نخست وزیر وقت، به سرپرستی اداره انتشارات و تبلیغات و سخنگویی دولت رسید و همین سمت را در دولت حسین علاء نیز حفظ کرد. در سال‌های بعد به عنوان وابسته فرهنگی و مطبوعاتی برخی از سفارتخانه‌های ایران در اروپا فعالیت کرد تا آنکه به عنوان سرکنسول ایران در سان فرانسیسکو و سپس سفیر ایران در کانادا منصوب شد. شش ماه پیش از
سپس سفیر ایران در کانادا منصوب شد. شش ماه پیش از انقلاب در مقام سفیر فوق‌العاده ایران در برزیل به آن کشور رفت. پس از انقلاب با همسرش که مایل به بازگشت به ایران بود متارکه کرد و به ترکیه رفت. پس از دو سال به بوستون رفت و به علت بیماری پارکینسون در روز ۲۸ ژانویه ۲۰۱۶ در همان شهر درگذشت.
کاترین هانتر (متولد ۱۹۵۷ در وینیپگ، منیتوبا) شاعر، رمان‌نویس، سردبیر، استاد و منتقد کانادایی است. زندگی‌نامه. کاترین هانتر از دانشگاه وینیپگ و مدرک کارشناسی ارشد و دکترای دانشگاه ویکتوریا را دریافت کرد. او عضو هیئت علمی دانشگاه وینیپگ است که در آن دوره‌های نوشتن زبان انگلیسی و انگلیسی را آموزش می‌دهد. اشعار اول خود منتشر شده در بازبینی ملاهة در سال ۱۹۷۸ ظاهر شده‌است. از آن زمان نوشته هانتر در پری ایری، مقالاتی در مورد نوشتن کانادا، ادبیات کانادایی و تعدادی دیگر از دوره‌های ادبی منتشر شده‌است. هانتر کتاب
دیگر از دوره‌های ادبی منتشر شده‌است. هانتر کتاب «جایزه سالانه مانی نای رابینسون» را برای گرامیداشت حرارت (۱۹۹۷)، مجموعه ای از شعر دریافت کرد. او همچنین کتابهای شعر را برای مطبوعات شرکت موز ویرایش کرده‌است. جدیدترین اثر هنری هانتر از داستان، قهرمان رمان ملکه الماس است. منتشر شده توسط تیونینگ، ملکه الماس یک هیولای رمز و راز در مورد روانشناسان جعلی و مشتریان ثروتمند آنها است که در وینیپگ، منیتوبا قرار دارد. این برنامه در ماه نوامبر سال ۲۰۰۶ راه اندازی شد و در دسترس عموم قرار گرفت.
رون تانر (متولد ۵ دسامبر ۱۹۵۳، سن دیگو، کالیفرنیا) نویسنده داستانی و غیرانتفاعی است و از سال ۱۹۹۱ تاکنون در دانشگاه لویولا مریلند استاد بوده‌است. زندگی‌نامه. تانر در کارولینای شمالی بزرگ شد اما همچنین در نیوجرسی و جزایر مارشال زندگی کرد. در بیست سالگی او یک موسیقیدان حرفه‌ای بود که در کالیفرنیا بازی می‌کرد. او در سال ۱۹۸۶ کارشناسی ارشد هنرهای زیبا را از کارگاه نویسندگان آیووا به دست آورد، جایی که او برای شرکت در تألیف مجموعه "۲۰ زیر ۳۰"، که شامل آن پتچت، لوری مور و دیوید لیویت بود، استخدام شد. تانر یک جوایز
مور و دیوید لیویت بود، استخدام شد. تانر یک جوایز جیمز میچنر پس از فارغ‌التحصیلی را از انجمن کوپرنیک به دست آورد، سپس به تحصیل در رشته دکتری رفت. در ادبیات آمریکایی از دانشگاه ویسکانسین-میلواکی در سال ۱۹۸۹، جایی که او یکی از چهار دانشجوی دانشگاه بود. تانر در سال ۱۹۹۱ به دانشکده نوشتن دانشگاه لویولا مریلند پیوست و در سه دوره هیئت رئیسه هیئت رئیسه هیئت رئیسه هیئت رئیسه بود از سال ۲۰۰۵ تا کنون، تانر به عنوان عضو هیئت مدیره و رئیس دو ساله انجمن نویسندگان و برنامه‌های نوشت خدمت کرده‌است. در حال حاضر او با همسرش
نوشت خدمت کرده‌است. در حال حاضر او با همسرش در بالتیمور، مریلند زندگی می‌کند. نوشتن. کتاب تاندر «موشک بهشت» (۲۰۱۶) است. خاطراتی از خانه حیوانات تا خانه ما: داستان عشق (۲۰۱۲)؛ یک رمان بوسه من غریبه (۲۰۱۱)؛ یک کتابچه راهنمای، چرخ (۲۰۰۹)؛ و یک کتاب داستان کوتاه، تخت ناخن (۲۰۰۳). داستان و مقالات او در «نقد آویا»، «نقد و بررسی ادبیات ماساچوست»، «فصلنامه داستان»، «بخش غرب» و بسیاری دیگر، ظاهر شده‌است. تنر در حال حاضر به عنوان ویراستار کمک به مجله فراموش شده، شعبه غرب و مطبوعات پانچ را فشار دهید کار می‌کند. موشک