payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تعیین می‌کند یک برنامه کی باید متوقف شود. شرط‌های نقطه توقف. نقطه توقف معمولاً برای قطع یک برنامه در حال اجرا بلافاصله قبل از اجرای یک دستورالعمل مشخص شده توسط برنامه‌نویس، مورد استفاده قرار می‌گیرد. به این اغلب یک "نقطه توقف دستور"العمل گفته می‌شود. دیگر انواع شرط‌ها نیز می‌تواند استفاده شوند، مانند خواندن، نوشتن یا اصلاح یک مکان خاص در یک منطقه از حافظه؛ که به این اغلب یک "نقطه توقف مشروط"، یک "نقطه توقف داده" یا نقطه "مراقبت" گفته می "شود". نقطه توقف همچنین می‌تواند برای توقف اجرا در یک زمان خاص، پس از
می‌تواند برای توقف اجرا در یک زمان خاص، پس از یک ضربه زدن به کلید و غیره استفاده شود. ابزار بازرسی. هنگامی که یک نقطه توقف رخ می‌دهد، ابزارهای مختلف برای بررسی وضعیت برنامه یا تغییر دادن آن استفاده می‌شود. ردیابی پشته از هر ریسه می‌تواند برای دیدن زنجیره ای از توابع استفاده شود که باعث ایجاد وقفه در دستورالعمل‌ها شده‌است. لیستی از "نگهبان‌ها" به شما اجازه می‌دهد تا مقادیر متغیرها و عبارت‌های انتخاب شده را مشاهده کنید. همچنین ممکن است ابزاری برای نمایش محتویات ثبات‌ها، ماژول‌های برنامهٔ بارگذاری شده و سایر
ثبات‌ها، ماژول‌های برنامهٔ بارگذاری شده و سایر اطلاعات باشند. پیاده‌سازی. سخت‌افزاری. بسیاری از پردازنده‌ها شامل پشتیبانی سخت‌افزاری برای نقاط توقف هستند (نوعاً نقاط توقف دستورالعمل و داده). به عنوان مثال، معماری مجموعه دستورالعملx86 با رجیستریهای اشکال زدایی ایکس ۸۶ خود، پشتیبانی سخت‌افزاری را برای نقاط توقف ارائه می‌دهد. چنین سخت‌افزاری ممکن است شامل محدودیت‌هایی باشد، به عنوان مثال اجازه نمی‌دهد نقاط توقف روی تکه‌های تأخیر پرش قرار گیرند. این نوع محدودیت توسط ریز معماری پردازنده اعمال می‌شود و از
توسط ریز معماری پردازنده اعمال می‌شود و از پردازنده به پردازنده متفاوت است. نرم‌افزاری. بدون پشتیبانی سخت‌افزاری (و در محیط‌های چند وظیفه ای)، وظیفهٔ پیاده‌سازی نقاط توقف بر عهدهٔ اشکال زدا هاست. برای نقاط توقف دستورالعمل، این یک کار نسبتاً سادهٔ جابه جایی دستورالعمل‌ها در محل نقطه توقف است، که می‌تواند به دو طریق انجام شود: این روش ممکن است در سیستم‌های چند وظیفه ای با استفاده از ذخیره‌سازی برنامه‌های مشترک سخت‌تر باشد (ممکن است وقفه در یک ریسه متفاوت رخ دهد، که در این صورت باید دستورالعمل اصلی آن ریسه
دهد، که در این صورت باید دستورالعمل اصلی آن ریسه اجرا شود). همچنین، اگر برنامه در حافظه محافظت شده قرار داشته باشد، ممکن است از دوباره نوشتن دستورالعمل‌ها جلوگیری شود. از سوی دیگر، برخی از اشکال زداها به ثبات‌ها یا متغیرهای برنامه در حافظه اجازه می‌دهند تا قبل از ادامه، اصلاح شوند. این کار مفهوم «دستی کدنویسی شدن» ِ مقدار دهی‌های موقت را بیان می‌کند که می‌توانیم از آن‌ها برای تست برنامه استفاده کنیم. به‌طور مشابه، می‌توان از دستورالعمل‌های برنامه رد شد (و آن‌ها را اعمال نکرد) تا میزان تأثیر تغییرات در منطق
را اعمال نکرد) تا میزان تأثیر تغییرات در منطق برنامه مشاهده شود؛ و سوالات مربوط به اجرای برنامه را مستقیماً پاسخ داد (یعنی بدون فرض یا حدس). این راه در بسیاری از موارد ممکن است تنها روش عملی تست کردن زیربرنامه‌های خطا ی «تحت-رویداد» باشد، که به ندرت اجرا می‌شوند یا ممکن است هیچ وقت اجرا نشوند، و می‌دانیم این روش خطر تغییر منبع موقت را ندارد. تغییر دادن دستی مکان ادامه، درون یک برنامه متوقف شده، می‌تواند برای اجرای بخشی از کد که به ندرت اجرا می‌شود (مثلاً یک شرط سخت‌افزاری) اجرا شود. با این حال، پیاده‌سازی
شرط سخت‌افزاری) اجرا شود. با این حال، پیاده‌سازی نقطه‌های توقف داده در نرم‌افزار، می‌تواند به شدت کارایی برنامهٔ در حال اشکال زدایی را کاهش دهد - زیرا از منابع اضافی همان پردازنده استفاده می‌کند. اما، این معمولاً در حین تست کردن قابل چشم پوشی است و مقدار اطلاعاتی که در دسترس اشکال زدا است توسط داده‌های اشکال زدایی که سخت‌افزار می‌شناسد محدود نمی‌شود. به عنوان مثال، یک پیاده‌سازی نرم‌افزاری می‌تواند داده‌های مسیر منطقی را در سطح برنامه / زیربرنامه/ دستورالعمل جمع‌آوری کند تا به‌طور قابل توجهی آنچه را که
جمع‌آوری کند تا به‌طور قابل توجهی آنچه را که ممکن است توسط زیرساخت سخت‌افزاری خاصی برای بازرسی ذخیره شده ارتقا دهد. روش شبیه‌سازی مجموعه دستورالعمل در مقایسه با روش جایگزینی به میزان قابل توجهی سربار محاسباتی و همچنین خطای کش را کاهش می‌دهد. برخی از پیاده‌سازی‌های زبان‌های برنامه‌نویسی توابع اشکال زدایی خود را در معرض نمایش برنامه‌های دیگر قرار می‌دهند. به عنوان مثال، برخی از نسخه‌های FORTRAN دارای عبارت codice_1 هستند، که در ابتدا قرار بود به عنوان یک نقطه توقف دستور عمل کند. پایتون یک اشکالزدارا
یک نقطه توقف دستور عمل کند. پایتون یک اشکالزدارا پیاده‌سازی می‌کند که از یک برنامه پایتون می‌توان به آن دسترسی پیدا کرد. این امکانات می‌توانند شبیه یک عبارت COMEFROM عمل کرده و مورد سوءاستفاده قرار بگیرند. تاریخچه. اختراع نقاط توقف توسط برنامه‌نویس بتی هالبرتن، برای انیاک، یکی از اولین رایانه‌های دیجیتال، اختراع شد. نقاط توقف دستگاه بزرگ رایانه‌های اولیه، مانند IBM / 360، دارای سوئیچ/مودم‌های کنسول بودند که به اجازه می‌دادند نقاط توقف در آدرس‌های ذخیره‌سازی دستور خاصی قرار بگیرد و عملیات تک چرخه را ارائه
دستور خاصی قرار بگیرد و عملیات تک چرخه را ارائه می‌دادند، به این ترتیب محتویات ثبات‌ها و حافظه به‌طور مستقیم بر روی چراغ‌های کنسول مشاهده شد. ظهور چند وظیفه ای استفاده از این گزینه را محدود کرد، زیرا کل دستگاه متوقف می‌شد. نقاط توقف غیر تعاملی برنامه نویسان از همان روزهای اولیهٔ رایانه‌ها از تکه کدهای ماشین استفاده کرده‌اند تا نقاط توقف تک مخرب را پیاده‌سازی کنند که یک روگرفت حافظه ایجاد کنند. روگرفت امکان مشاهده حالت ثبات‌ها و حافظه را دقیقاً در لحظه «شکستگی» عمدی فراهم می‌کرد. نقاط توقف تعاملی ظهور
«شکستگی» عمدی فراهم می‌کرد. نقاط توقف تعاملی ظهور کنسول‌های تله پرینتر در دهه ۱۹۶۰ میلادی امکان تعاملی تر شدن قابلیت اشکال زدایی خط فرمان را فراهم کرد، و در اوایل 1970s با ورود فراگیر دستگاه‌های نمایش متصل به بزرگ رایانه‌ها، شکال زدایی کامل روی صفحه نمایش در محیط‌های چند وظیفه ای به صورت کاملاً تعاملی، به واقعیت تبدیل شد. این اتفاق همچنین اجازه اجرای گام به گام یک برنامه را می‌دهد به طوری که مانند یک پویایی برنامه عمل می‌کند و در حالی که ثبات‌های دلخواه و جابه جایی‌های حافظه همزمان نشان داده شده‌اند. در
جابه جایی‌های حافظه همزمان نشان داده شده‌اند. در ابتدا این نوع انیمیشن در سطح کد ماشین دیس اسمبلر یا دی کامپایل شده بود، اما بعداً تا پویایی در سطح منبع HLL پیشرفت کرد.
در برنامه‌نویسی کامپیوتر، یک اسمبلر درون برنامه ای، یک ویژگی از برخی از کامپایلرهاست که اجازه می‌دهد کُدِ سطح پایینی که به زبان اسمبلی نوشته شده در میان یک برنامه قرار گیرد، درون کدی که بر خلاف آن، از یک زبان سطح بالا مانند C یا Ada کامپایل شده‌است. مزایا. جاسازی کد اسمبلی عموماً برای ۳ دلیل انجام می‌شود: بهینه‌سازی: برنامه نویسان می‌توانند کد زبان اسمبلی را برای پیاده‌سازی بخش‌هایی از الگوریتم برنامه شان استفاده کنند که بیشترین حساسیت را در مورد کارایی دارند. بخش‌هایی که می‌توانند با این روش بهینه تر از
بخش‌هایی که می‌توانند با این روش بهینه تر از وقتی باشند که توسط کامپایلر تولید می‌شوند. دسترسی به دستورالعمل‌های خاص پردازنده: اکثر پردازنده‌ها دستورالعمل‌های ویژه ای مانند دستورالعمل مقایسه و تعویض و تست و تنظیم را ارائه می‌دهند که ممکن است برای ساختن سمافورها یا سایر هماهنگ سازی‌ها و پایه‌های قفل سازی استفاده شود. تقریباً هر پردازنده مدرنی این دستورالعمل‌ها یا مشابه‌های آن‌ها را دارد، زیرا آنها برای اجرای فرایند چند وظیفه ای ضروری هستند. نمونه‌هایی از دستورالعمل‌های تخصصی در SPARC VIS، Intel MMX و SSE و
تخصصی در SPARC VIS، Intel MMX و SSE و مجموعه دستورالعمل‌های Motorola Altivec وجود دارد. فراخوانی‌های سیستمی: زبان‌های سطح بالا به ندرت دارای امکان مستقیم برای برقراری فراخوانی‌های سیستمی دلخواه هستند، در این صورت کد اسمبلی استفاده می‌شود. نحو در استانداردهای زبان. استانداردهای ++ ISO C و استانداردهای ISO C (پیوست J) یک نحو پشتیبانی شدهٔ مشروط را برای اسمبلر درون برنامه ای مشخص می‌کند: اعلان asm فرم زیر را دارد:asm-definition: asm ( عبارت رشته‌ای ) ;اعلان asm به صورت مشروط پشتیبانی می‌شود؛ معنای آن حین اجرا
به صورت مشروط پشتیبانی می‌شود؛ معنای آن حین اجرا مشخص می‌شود. مثالی از یک فراخوان سیستمی. فراخوانی مستقیم سیستم عامل، عموماً تحت سیستمی که از حافظهٔ محافظت شده استفاده می‌کند، امکان‌پذیر نیست. سیستم عامل در سطح بالاتری (حالت هسته) از کاربر (حالت کاربر) اجرا می‌شود؛ یک وقفه (نرم‌افزاری) برای درخواست از سیستم عامل مورد استفاده قرار می‌گیرد. زبان‌های سطح بالا عموماً این ویژگی را ندارند، بنابراین با استفاده از اسمبلر درون برنامه ای، توابع بسته‌بندی برای فراخوانی‌های سیستمی نوشته می‌شود. مثال زیر کد C یک
سیستمی نوشته می‌شود. مثال زیر کد C یک بسته‌بندی تماس تلفنی را در syntax assembler AT &amp; T نشان می‌دهد، با استفاده از اسمبلر گنو. چنین فراخوانی‌هایی معمولاً با کمک ماکرو نوشته می‌شود؛ کد کامل برای وضوح گنجانده شده‌است. فرمت پایه اسمبلی دورن برنامه ای بسیار ساده است: asm (&lt;assembly code&gt;); مثال: asm ("movl %ecx, %eax"); /* moves the contents of ecx to eax */ یا __asm__ ("movb %bh, (%eax)"); /* moves the byte from bh to the memory pointed by eax */ هر دو codice_1 و codice_2 معتبر هستند. codice_2
هر دو codice_1 و codice_2 معتبر هستند. codice_2 می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد اگر کلمه کلیدی codice_1 با چیز دیگری در برنامه در تعارض باشد. extern int errno; int funcname(int arg1, int *arg2, int arg3) int res; __asm__ volatile ( "int $0x80" /* make the request to the OS */ : "=a" (res), /* return result in eax ("a") */ "+b" (arg1), /* pass arg1 in ebx ("b") */ "+c" (arg2), /* pass arg2 in ecx ("c") */ "+d" (arg3) /* pass arg3 in edx ("d") */ : "a" (128) /* pass system call number in eax ("a") */ :
/* pass system call number in eax ("a") */ : "memory", "cc"); /* announce to the compiler that the memory and condition codes have been modified */ /* The operating system will return a negative value on error; * wrappers return -1 on error and set the errno global variable */ if (-125 &lt;= res &amp;&amp; res &lt; 0) { errno = -res; res = -1; return res; مثالی برای بهینه‌سازی و دستورالعمل‌های خاص پردازنده. این مثال از اسمبلی درون برنامه ای، از زبان برنامه‌نویسی D، کدی را نشان می‌دهد که تانژانت x با
D، کدی را نشان می‌دهد که تانژانت x با استفاده از دستورالعمل FPU x86 را محاسبه می‌کند؛ که این روش سریعتر است از استفاده از عملیات ممیز شناور که توسط کامپایلر تولید می‌شود، و همچنین به برنامه‌نویس اجازه می‌دهد تا از دستورالعمل codice_5 استفاده کند، که نزدیکترین تقریب احتمالی عدد پی را در معماری x86 بارگذاری می‌کند. // Compute the tangent of x real tan(real x) asm fld x[EBP] ; // load x fxam ; // test for oddball values fstsw AX ; sahf ; jc trigerr ; // x is NAN, infinity, or empty // 387's can handle
x is NAN, infinity, or empty // 387's can handle denormals SC18: fptan ; fstp ST(0) ; // dump X, which is always 1 fstsw AX ; sahf ; jnp Lret ; // C2 = 1 (x is out of range) ;// Do argument reduction to bring x into range fldpi ; fxch ; SC17: fprem1 ; fstsw AX ; sahf ; jp SC17 ; fstp ST(1) ; // remove pi from stack jmp SC18 ; trigerr: return real.nan; Lret:
طاها ذاکر (زادهٔ ۹ بهمن ۱۳۶۵) طراح گرافیک ایرانی است. او از دانشکدهٔ هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز در مقطع کارشناسی ارتباط تصویری فارغ‌التحصیل شده‌است. او در دوره‌های سی و پنجم و سی و هفتم جشنوارهٔ فیلم فجر برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین طراحی پوستر برای فیلم‌های "فصل باران‌های موسمی" و "کوپال" شد. وی در حال حاضر عضو شورای سیاست گذاری و مدیر هنری سمپوزیوم طراحی صحنه و لباس تهران و نیز مدیر هنری کتاب جشنواره فیلم فجر می باشد.
ترجمه ماشینی عصبی گوگل (GNMT) یک سیستم ترجمه عصبی (NMT) است که توسط گوگل ایجاد شده‌است و در ماه نوامبر سال ۲۰۱۶ معرفی شد، که از شبکه عصبی مصنوعی برای افزایش روانی ترجمه و دقت در گوگل ترنسلیت استفاده می‌کند. ترجمه ماشینی عصبی گوگل کیفیت ترجمه را با اعمال ترجمه ماشینی مثال محور بهبود می‌بخشد، روشی که در آن سیستم از میلیون‌ها مثال، ترجمه را می‌آموزد. معماری پیشنهادی ترجمه ماشینی عصبی گوگل ابتدا بر روی بیش از صد زبان پشتیبانی شده توسط گوگل ترنسلیت آزمایش شد.. با چارچوب (Framework) بزرگ پایان‌به‌پایان
شد.. با چارچوب (Framework) بزرگ پایان‌به‌پایان (end-to-end)، سیستم در طول زمان ایجاد ترجمه‌های بهتر و طبیعی‌تر را یادمی‌گیرد. ترجمه ماشینی عصبی گوگل قادر به ترجمه تمام جملات به صورت همزمان است، نه فقط جمله به جمله. شبکه ترجمه ماشینی عصبی گوگل می‌تواند با استفاده از رمزنگاری معانی یک جمله به جای یاد داشتن ترجمه‌های اصطلاح به اصطلاح، قادر به انجام ترجمه ماشین میان‌زبانی باشد. تاریخچه. پروژه مغز گوگل در سال ۲۰۱۱ در "آزمایشگاه تحقیقاتی مخفی گوگل X" توسط یکی از همکاران گوگل جف دین، پژوهشگر گوگل گرگ کورادو، و
همکاران گوگل جف دین، پژوهشگر گوگل گرگ کورادو، و استاد علوم کامپیوتر دانشگاه استنفورد اندرو انجی. فعالیت‌های انجی به برخی از بزرگترین پیشرفت‌ها در گوگل و استنفورد منجر شده‌است. در سپتامبر ۲۰۱۶ یک تیم تحقیقاتی در گوگل اعلام کرد که سیستم ترجمه ماشینی عصبی گوگل (GNMT) را توسعه داده و در ماه نوامبر، گوگل ترجمه با استفاده از ماشین عصبی خود (NMT) را به جای شیوه دیگری که از اکتبر ۲۰۰۷ به کار گرفته بود، یعنی ترجمه آماری (SMT) آغاز کرد. سیستم ترجمه عصبی گوگل ترنسلیت از یک شبکه عصبی مصنوعی بزرگ که قادر به یادگیری
از یک شبکه عصبی مصنوعی بزرگ که قادر به یادگیری عمیق است استفاده می‌کند. با استفاده از میلیون‌ها نمونه، ترجمه ماشینی عصبی گوگل کیفیت ترجمه را بهبود می‌بخشد، سپس نتیجه تغییر ساختار داده شده و با گرامر زبان انسانی سازگار می‌شود. معماری پیشنهادی ترجمه ماشینی عصبی گوگل ابتدا بر روی بیش از صد زبان پشتیبانی شده توسط گوگل ترنسلیت آزمایش شد. ترجمه ماشینی عصبی گوگل زبان میانی خود را نساخت، بلکه از اشتراکاتی که میان تعداد زیادی زبان وجود داشت استفاده کرد، فعالیتی که بیشتر روانشناسان و زبان‌شناسان را درگیر می‌کرد تا
بیشتر روانشناسان و زبان‌شناسان را درگیر می‌کرد تا دانشمندان حوزه کامپیوتر. موتور جدید ترجمه برای اولین بار در سال ۲۰۱۶ برای هشت زبان انگلیسی و فرانسوی، آلمانی، اسپانیایی، پرتغالی، چینی، ژاپنی، کره ای و ترکی فعال شد. در مارس ۲۰۱۷، سه زبان دیگر فعال شد: روسی، هندی و ویتنامی همراه با تایلندی پشتیبانی از آن بعداً اضافه شد. پشتیبانی از زبان عبری و عربی نیز با کمک انجمن ترجمه گوگل (متشکل از کاربران داوطلب) در همان ماه اضافه شد. در اواسط آوریل ۲۰۱۷، گوگلِ هلند پشتیبانی از زبان هلندی و دیگر زبان‌های اروپایی نزدیک
از زبان هلندی و دیگر زبان‌های اروپایی نزدیک به انگلیسی را اعلام کرد. پشتیبانی بیشتر برای نه زبان هندی، یعنی: هندی، بنگالی، مراتی، گجراتی، پنجابی، تامیل، تلوگو، مالایالام و کاناده در پایان آوریل ۲۰۱۷ اضافه. زبان‌های پشتیبانی شده توسط GNMT. در ادامه لیستی از جفت زبان‌های قابل ترجمه توسط ماشین ترجمه عصبی گوگل ارائه شده‌است. (نام زبان‌ها ترجمه نشده‌است) ترجمه زیرو شات. گفته می‌شود سیستم ترجمه ماشینی عصبی گوگل پیشرفتی را نسبت به گوگل ترنسلیت پیشین از لحاظ توانایی در «ترجمه زیرو شات» نشان می‌دهد، یعنی به‌طور
در «ترجمه زیرو شات» نشان می‌دهد، یعنی به‌طور مستقیم یک زبان را به زبانی دیگر ترجمه می‌کند (به عنوان مثال از ژاپنی به کره ای). گوگل ترنسلیت قبلاً ابتدا زبان منبع را به زبان انگلیسی ترجمه می‌کرد و سپس انگلیسی را به زبان مقصد، نه به‌طور مستقیم از یک زبان به زبان دیگر. در حال حاضر، هیچ جفت زبان غیر انگلیسی پشتیبانی نمی‌شود.
ناحیه سپتال متشکل از سپتوم جانبی و سپتوم میانی، ناحیه ای در قسمت تحتانی و خلفی سطح داخلی لوب پیشانی است و به سپتوم پلوسیدوم مجاور اطلاق می‌شود. فضای سپتال (فضای بویایی میانی) ارتباطی با حس بویایی ندارد بلکه در حیوانات تحت عنوان منطقه لذت شناخته می‌شود. هسته سپتال همراه با هسته آکومبنس در پاداش و تقویت نقش ایفا می‌کند. هسته‌های سپتال در این ناحیه قرار دارند. هسته‌های سپتال از نورون‌های با اندازه متوسط تشکیل شده‌اند که به گروه‌های پشتی، شکمی، میانی و دمی طبقه‌بندی می‌شوند. هسته‌های سپتوم اتصالات متقابلی را از
می‌شوند. هسته‌های سپتوم اتصالات متقابلی را از پیاز بویایی، هیپوکامپ، آمیگدال، هیپوتالاموس، مغز میانی، هابنولا، شکنج سینگولیت و تالاموس دریافت می‌کنند. هسته‌های سپتال در ایجاد ریتم تتا هیپوکامپ ضروری هستند. این مجموعه که زیر تاج کورپوس کولاسوم و در جلوی لمینا ترمینالیس (لایه ای از جسم خاکستری در مغز که کیاسمای بینایی را متصل می‌کند و سطح اتصال قدامی که در ادامه به به روسترال لمینا متصل می‌شود) قرار دارند. این هسته‌ها دارای اندازه متوسط هستند که به گروه‌های میانی، جانبی و خلفی تفسیم می‌شوند. در دهه ۱۹۵۰
میانی، جانبی و خلفی تفسیم می‌شوند. در دهه ۱۹۵۰ اولدز و میلنر نشان دادند که موش‌هایی که دارای الکترودهایی در این منطقه بودند به صورت مکرر خود اقدام به تحریک این منطقه نموده‌اند (یعنی اهرمی را فشار می‌دادند تا جریان الکتریکی را که منجر به تحریک این نرون‌ها می‌شود را دریافت نمایند). آزمایش‌های دیگری بر روی فضای سپتال انسانها از دهه ۱۹۶۰ صورت گرفته‌است. اتصالات با سازه‌های دیگر. تیغه خلفی اطلاعات را به فضای پیش بینایی جانبی، هیپوتالاموس جانبی، پری ونتریکولار هیپوتالاموس و تالاموس میانی ارسال می‌کند. تارهای
هیپوتالاموس و تالاموس میانی ارسال می‌کند. تارهای عصبی از نیمه شکمی سپتوم به ساختار هیپوکمپ، تالاموس، هیپوتالاموس و مغز میانی اطلاعات را ارسال می‌نمایند. به ویزه، نرون‌هایی که در خط میانی اندام‌های عمودی نوار مورب بروکا قرار دارند اطلاعات را از طریق فورنیکس پشتی به تمامی زمینه‌های CA هیپوکمپ خلفی و قشر سابیکولار مجاور ارسال می‌کنند. سایر تارهای این منطقه اطلاعات را از طریف استریا مدولاریس به هسته هابلنواتر میانی و خلفی، هسته قدامی-جانبی و پاراتنیال تالاموس و از طریق دسته میانی مغز قدامی به بخش خلفی هسته
و از طریق دسته میانی مغز قدامی به بخش خلفی هسته پستانی میانی ارسال می‌کند. سلولهای واقع در تیغه بینابینی میانی-جانبی اطلاعات را از طریف بخش جانبی فیمبریا به تمامی زمینه‌های CA هیپوکمپ شکمی و قشرهای سابیکولار و انتورینال ارسال می‌کنند. این سلولها همچنین تارها را از طریق استریا مدولاریس به هسته هابنولار جانبی و هسته تالاموسی میانی-خلفی ارسال می‌کنند. سایر آکسونهایی که از این سلولها خارج می‌شوند از طریف دسته میانی بخش قدامی مغز به پایین رفته تا نهایتاً در ناحیه پشتی هسته اینترپندنکولار خاتمه پیدا می‌کنند.
پشتی هسته اینترپندنکولار خاتمه پیدا می‌کنند. تیغه پشتی به عنوان مغز تقویت اتصالات از CA# هیپوتالاموس به منقطه تگمنتال شکمی است. این اتصالات به ایجاد اتصال سیگنالهای پاداش و محتوایی که منجر به ایجاد آنها می‌شود، کمک می‌نمایند. تارهای خارجی‌ترین بخش تیغه شکمی (یعنی هسته زمینه ای اتصالات قدامی) اطلاعات را از طریق پایانه استریا به سوبیکولوم شکمی ارسال می‌کنند. علاوه بر این، سلولهای واقع در اندام افقی نوار مورب بخش اعظم اطلاعات را به بخش خلفی هسته پستانی میانی، ونترال تگمنتال آریا و آمیگدال ارسال می‌کنند. تیغه
ونترال تگمنتال آریا و آمیگدال ارسال می‌کنند. تیغه خارجی و رفتار اجتماعی. گابا و گلوتامات که فعالیت تیغه خارجی را تنظیم می‌نمایند مشخص شده‌است که در حین بازی‌های اجتماعی در موشهای نوجوان افزایش پیدا می‌کنند. در حین بازیهای اجتماعی تفاوتی در غلظت GABA خارج سلولی بین دو جنس مشاهده نشده‌است هرچند، گلوتامات نفش اساسی را در بازیهای اجتماعی زنان بازی می‌کند. زمانی که گیرنده‌های گلوتامات به صورت دارویی در تیغه خارجی مهار می‌شوند، کاهش معناداری در فعالیت‌های اجتماعی زنان مشاهده شده‌است در حالی که چنین کاهشی در
زنان مشاهده شده‌است در حالی که چنین کاهشی در مردان مشاهده نشده‌است. در نتیجه پنین به نظر می‌رسد که انتقال عصبی GABA در تنظیم رفتار احتماعی هر دو جنس دخیل است درحالی که انتقال عصبی گلوتامات وابسته به جنس بوده و تنها در تنظیم رفتار اجتماعی موشهای نوجوان زن دخیل است.
آبزیم (برگرفته شده از آنتی‌بادی و آنزیم) که همچنین "(catmab(catalyc monoclonal antibody" و آنتی‌بادی کاتالیک نیز نامیده می‌شود، یک آنتی‌بادی مونوکلونال با فعالیت کاتالیکی است. آبزیم‌ها معمولاً در آزمایشگاه‌های ایمن حیوانات علیه هاپتن‌های سنتتیک برمی‌آیند اما بعضی آبزیم‌های طبیعی ممکن است در بدن انسان‌ها یافت می‌شوند. (اتوآنتی بادی‌های پپتید روده‌ای آنتی وازو-اکتیو) و در بیماران خودایمنی همانند اریتماتوز جلدی سیستمیک به دی‌اِن‌اِی متصل شده و آن را تجزیه می‌کنند. تا به امروز آبزیم‌ها تنها به‌صورت ضعیف، با
تا به امروز آبزیم‌ها تنها به‌صورت ضعیف، با فعالیت کاتالیکی متوسط و بدون استفاده عملی ثابت شده‌ای پدید آمده‌اند. اما آن‌ها موضوعی از علاقهٔ علمی قابل توجهی هستند. مطالعهٔ آن‌ها بینش مهمی در مکانیسم‌های واکنش، ساختار و عملکرد آنزیم، کاتالیز و سیستم ایمنی به همراه داشته‌است. آنزیم‌ها با کاهش انرژی فعال سازی وضعیت گذار یک واکنش عمل می‌کنند؛ بدین وسیله که تشکیل یک واسطهٔ مولکولی کمتر مطلوب میان واکنشگر(ها) و محصول(ها) را قادر می‌سازند. اگر یک آنتی‌بادی به گونه‌ای سازمان یابد که به مولکولی که از لحاظ ساختاری و
سازمان یابد که به مولکولی که از لحاظ ساختاری و الکترونیکی مشابه وضعیت گذار واکنش شیمیایی داده شده‌است، متصل شود؛ آنتی‌بادی سازمان یافته به وضعیت گذار متصل شده تثبیت می‌گردد و درست همانند یک آنزیم طبیعی انرژی فعال‌سازی واکنش را کاهش داده و در نتیجه واکنش را کاتالیز می‌کند. با بارآوردن یک آنتی‌بادی برای اتصال به یک وضعیت گذار پایدار قابل مقایسه، نوع نو و منحصر به‌فردی از آنزیم تولید می‌شود. تاکنون تمام آنتی‌بادی‌های کاتالیکی تولید شده تنها به‌صورت متوسط، با فعالیت آنزیمی ضعیف پدید آمده‌اند. دلیل پایین بودن
فعالیت آنزیمی ضعیف پدید آمده‌اند. دلیل پایین بودن فعالیت کاتالیکی این آنزیم‌ها به‌صورت گسترده‌ای موردبحث قرار گرفته‌است. فرصت‌ها نشان می‌دهند که فاکتورهای خارج از جایگاه اتصال می‌توانند نقش مهمی، به ویژه از راه پروتئین‌های پویا داشته باشند. بعضی آبزیم‌ها طراحی شده‌اند تا از یون‌های فلزی و دیگر کوفاکتورها برای افزایش فعالیت کاتالیکی خود استفاده کنند. تاریخچه. امکان کاتالیز یک واکنش با استفاده از یک آنتی‌بادی که به وضعیت گذار متصل می‌شود نخستین بار توسط ویلیام پ. جنکز در سال ۱۹۶۹ مطرح شد. در سال ۱۹۹۴ پیتر ج.
پ. جنکز در سال ۱۹۶۹ مطرح شد. در سال ۱۹۹۴ پیتر ج. شولز و ریچارد آ. لرنر به علت ساماندهی آنتی‌بادی‌های کاتالیکی برای بسیاری از واکنش‌ها و محبوب ساختن مطالعهٔ خویش در قالب زیرمجموعه‌ای قابل توجه از آنزیم‌شناسی، موفق به دریافت جایزهٔ معتبر "wolf prize in chemistry" گشتند. درمان پنهانی اِچ‌آی‌وی. در ژوئن ۲۰۰۸ موضوع نشریهٔ خودایمنی که پژوهشگران آن س. پلانک، س. پاول و یاسوهیرو نیشیاما، دکتراهای دانشگاه علوم پزشکی تگزاس واقع در هیوستون بودند، اعلان کردند که آبزیمی را ساخته‌اند که می‌تواند ناحیهٔ سوپر-آنتی‌ژنی
را ساخته‌اند که می‌تواند ناحیهٔ سوپر-آنتی‌ژنی جایگاه اتصال "gp120CD4" را تجزیه کند. این یکی از قسمت‌های پوشش خارجی ویروس اچ آی وی است که عوض نمی‌شود زیرا محل ضمیمه شدن به لنفوسیتT، سلول کلیدی در ایمنی سلولی واسط، است. بار اول در اثر اچ آی وی مبتلایان آنتی‌بادی‌هایی را برای قسمت‌های بسیار متغیر پوشش ویروسی می‌سازند. آنتی‌بادی غیرفعال است زیرا ویروس این قابلیت را دارد که پوششهای خود را به سرعت تغییر دهد. چون پروتئین "gp120" جهت حمله برای ویروس ضروری است در کشش‌های مختلف عوض نمی‌شود و به‌عنوان یک نقطهٔ
در کشش‌های مختلف عوض نمی‌شود و به‌عنوان یک نقطهٔ آسیب‌پذیری در میان کل محدودهٔ جمعیت متنوع اچ‌آی‌وی است. آبزیم فراتر از اتصال به جایگاه را انجام می‌دهد، به‌صورت کاتالیکی جایگاه را نابود کرده با تفسیر ویروس راکد می‌تواند به دیگر ویروس‌های اچ‌آی‌وی حمله کند. یک مولکول مستقل آبزیم می‌تواند هزاران ویروس اچ‌آی‌وی را نابود کند.
سخت‌افزار شبکه که با نام‌های تجهیزات شبکه یا دستگاه‌های شبکه رایانه‌ای نیز شناخته می‌شود دستگاه‌های فیزیکی هستند که برای برقراری ارتباط و تعامل بین دستگاه‌ها در یک شبکه رایانه‌ای بکار می‌روند. واحدهایی که گیرنده نهایی یا تولیدکننده داده‌ها هستند میزبان (host) یا تجهیزات پایانه (terminal) نامیده می‌شوند. با پیشرفت فناوری و ادغام شبکه‌های مبتنی بر پروتکل اینترنت (IP) با زیرساخت‌های ساختمانی و لوازم خانگی، سخت‌افزار شبکه به دلیل تعدد به شدت فزاینده نقاط پایانی توانای شبکه، به یک گزاره مبهم تبدیل خواهد شد.
توانای شبکه، به یک گزاره مبهم تبدیل خواهد شد. دامنه. دستگاه‌های شبکه ممکن است شامل دروازه، رهیاب (routers)، پل شبکه، مودم، نقطه دسترسی بی‌سیم، کابل شبکه، تقویت‌کننده خط، سوئیچ شبکه،‌ هاب و تکرارگر باشند. همچنین ممکن است دستگاه‌های ترکیبی شبکه مانند سوئیچ چند لایه، مبدل پروتکل، پل - رهیاب، پراکسی سرور، دیوار آتش، برگردان نشانی شبکه، تسهیم‌کننده، کنترل‌کننده‌های رابط شبکه (کارت شبکه)، کنترل‌کننده رابط شبکه بی‌سیم (کارت شبکه بی‌سیم)، آداپتور ترمینال، و دیگر سخت‌افزارهای مربوط باشند. یکی از رایج‌ترین نوع
سخت‌افزارهای مربوط باشند. یکی از رایج‌ترین نوع سخت‌افزار شبکه، یک کارت شبکه اترنت مبتنی بر کار با سیم مس است که یک درگاه ورودی استاندارد در بسیاری از سیستم‌های رایانه‌ای مدرن است. شبکه‌های بی‌سیم، به ویژه برای دستگاه‌های قابل حمل و دستی محبوب شده‌اند. دیگر سخت‌افزارهای شبکه مورد استفاده در رایانه‌ها شامل تجهیزات مرکز داده (مانند سرویس‌دهنده فایل، سرویس‌دهنده پایگاه داده و شبکه ذخیره‌سازی)، خدمات شبکه (مانند سامانه نام دامنه (DNS)، قرارداد پیکربندی پویای میزبان (DHCP)، رایانامه و غیره) و همچنین دستگاه‌هایی
(DHCP)، رایانامه و غیره) و همچنین دستگاه‌هایی که تحویل محتوا را تضمین می‌کنند. با دید وسیع تر، تلفن همراه، تبلت و دستگاه‌های مرتبط با اینترنت اشیاء نیز ممکن است سخت‌افزار شبکه به حساب بیایند. دستگاه‌های خاص. تک کاربرد. دستگاه‌های تک کاربرد معمول شبکه عبارتند از: ترکیبی. دستگاه‌های ترکیبی شبکه عبارتند از: اجزای سخت‌افزاری یا نرم‌افزاری که معمولاً بر روی نقطه اتصال شبکه‌های مختلف قرار می‌گیرند (مثلاً بین یک شبکه داخلی و یک شبکه خارجی) عبارتند از: مرزی. دستگاه‌های سخت‌افزاری دیگر که برای ایجاد شبکه‌ها یا
سخت‌افزاری دیگر که برای ایجاد شبکه‌ها یا ارتباطات از طریق خط تلفن استفاده می‌شود عبارتند از: دسته‌بندی. سخت‌افزار شبکه به چند دسته تقسیم می‌شوند : سخت‌افزار فعال. سخت‌افزار فعال سخت‌افزاری است که فعالیت الکترونیکی در درون آن صورت می‌گیرد و اطلاعات وارد شده به آن بسته به شرایط تعریف‌شده برای دستگاه، پردازش و منتقل می‌شود. گونه‌های سخت‌افزار فعال عبارتند از: دسته‌بندی سخت‌افزار فعال شبکه سخت‌افزار غیر فعال. سخت‌افزار غیر فعال سخت‌افزاری است که قابل برنامه‌ریزی نبوده و نمی‌تواند تغییری روی اطلاعات یا محتوای
نبوده و نمی‌تواند تغییری روی اطلاعات یا محتوای تبادل شده در شبکه بدهد. بخشی از سخت‌افزار شبکه که به منظور نصب و پیکر بندی سخت‌افزار شبکه (مانند کابل‌کشی و نصب دستگاه‌ها) استفاده می‌شود در این دسته جای می‌گیرند. گونه‌های سخت‌افزار غیر فعال عبارتند از: پیوند به بیرون. نام چند تولیدکننده مطرح سخت‌افزار شبکه در جهان: