payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شهرستان ژاویوان (به چینی: 肇州县) یک شهرستان در استان هئی‌لونگ‌جیانگ چین است که در تابعیت شهر داچینگ قرار دارد. شهرستان ژاویوان ۴٬۱۱۰٫۴۳ کیلومتر مربع مساحت و ۳۳۰٬۳۴۰ نفر جمعیت دارد. آزادراه ملی G45 و آزادراه استانی S22، که شهرهای داچینگ (مرکز «شهر در سطح ولایت» داچینگ)، هاربین، مرکز استان هئی‌لونگ‌جیانگ، و سونگ‌یوان در استان جی‌لین را به هم متصل می‌کند، از این شهرستان عبور می‌کنند. در گذشته، نام این شهرستان، لواء عقبی غورلوس (به چینی: 郭尔罗斯后旗)(به مغولی: ) بوده. در جنوب این منطقه در استان جی‌لین،‌ «لواء جلویی
در جنوب این منطقه در استان جی‌لین،‌ «لواء جلویی غورلوس» قرار داشته، که در سال ۱۹۵۶ میلادی به شهرستان خودمختار جلویی غورلوس مغولی تغییر وضعیت داد. تقسیمات اداری. شهرستان ژاوژوو به ۸ شهرک، ۵ قصبه، و ۳ قصبه قومیتی (برای مغول‌ها) تابعه تقسیم شده است. هفت «میدان» هم‌سطح قصبه نیز تابع این شهرستان می‌باشند، مانند نواحی اداری مزارع و مراتع.
شهرستان ژاوژوو (به چینی: 肇州县)، یک شهرستان در استان هئی‌لونگ‌جیانگ چین است که در تابعیت شهر داچینگ قرار دارد. آزادراه استانی S22، که شهر هاربین، مرکز استان هئی‌لونگ‌جیانگ را به سونگ‌یوان در استان جی‌لین متصل می‌کند از این شهرستان عبور می‌کند. تقسیمات اداری. شهرستان ژاوژوو به ۶ شهرک و ۶ قصبه تابعه تقسیم شده است. دو «میدان» هم‌سطح قصبه نیز تابع این شهرستان می‌باشند، مانند نواحی اداری مزارع و مراتع.
شهرستان ژاشوی (به لاتین: Zhashui County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین در چین است که در شانگلو واقع شده‌است. شهرستان ژاشوی ۲٬۳۲۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان ژنان (به لاتین: Zhen'an County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین در چین است که در شانگلو واقع شده‌است. شهرستان ژنان ۳٬۴۸۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲۸۳٬۳۱۲ نفر جمعیت دارد.
شهرستان ژنبا (به لاتین: Zhenba County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین در چین است که در هانژونگ واقع شده‌است. شهرستان ژنبا ۳٬۴۳۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲۸۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان ژنگان (به لاتین: Zheng'an County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین در چین است که در زونیای واقع شده است.
شهرستان ژنگهه (به لاتین: Zhenghe County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین در چین است که در نانپینگ واقع شده‌است. شهرستان ژنگهه ۱٬۷۳۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۲۱٬۵۳۷ نفر جمعیت دارد.
شهرستان گوما (به اویغوری: گۇما ناھىيىسى) و یا شهرستان پیشان (به چینی: 皮山县، به پین‌یین: Píshān Xiàn) یک واحد تقسیماتی در چین است که در ولایت ختن واقع شده‌است. تاریخچه. بین سال‌های ۱۸۸۳ میلادی و ۱۹۱۳ میلادی، تحت حاکمیت دودمان چینگ، «ولایت ختن» برای اولین بار تاسیس شد. منطقهٔ گوما در این ولایت قرار داشت. در سال ۱۹۱۳ میلادی، با تاسیس جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲)، این ولایت منحل شده. ۱۲ شهرستان با هم یکی شده و ولایت کاشغر را تاسیس کردند. ۴ تا از این ۱۲شهرستان، شامل اراضی تشکیل دهندهٔ ولایت ختن امروزی هستند، منجمله
اراضی تشکیل دهندهٔ ولایت ختن امروزی هستند، منجمله شهرستان گوما. در سال ۱۹۲۰ میلادی، ولایت ختن، شامل ۶ شهرستان ختن، کرییه، گوما، لوپ، قره‌قاش، و کارگیلیک تاسیس شد. در سالهای ۱۹۳۳ و ۱۹۳۴ میلادی، در منطقهٔ کاشغر که در آن زمان شامل ولایت خودمختار قزل‌سو قرقیز نیز می‌شد، در طی شورشی علیه حکومت استانی وفادار به جمهوری چین، کشور جدیدی به طول دو سال با نام جمهوری اسلامی ترکستان شرقی اعلام شده بود. در منطقهٔ ختن نیز، کشوری با نام «امارت اسلامی ختن» اعلام شد. بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ میلادی، منطقهٔ ختن تحت سلطهٔ
سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ میلادی، منطقهٔ ختن تحت سلطهٔ جنگ‌سالاران هوئی (مسلمانان چینی‌تبار) بود، در حکومتی که اصطلاحا با نام «دونگانستان» از آن یاد می شود. (در منابع روسی، هوئی‌ها را دونگان می نامند) بین سالهای ۱۹۵۴ و ۱۹۵۶ میلادی، «ولایت خودمختار جنوب سین‌کیانگ» (مشابه ولایت خودمختار ایلی قزاق) با تحت مدیریت داشتن ولایات کاشغر، یارکند، آق‌سو، ختن، و ولایت خودمختار قزل‌سو قرقیز ایجاد شد. در فوریه سال ۲۰۱۶، با جدایی از اراضی تحت مدیریت شهرستان‌های قره‌قاش، گوما، و چیرا، شهر قروم‌قاش/کونیو به عنوان شهر وابسته به
و چیرا، شهر قروم‌قاش/کونیو به عنوان شهر وابسته به بینگتوان و «شهر تابع مستقیم منطقه خودمختار» تاسیس شده، از تابعیت ولایت ختن در آمده، و مستقیما در تابعیت اداری منطقه خودمختار سین‌کیانگ قرار گرفت. در ژانویه سال ۲۰۱۸، اراضی جدیدی از شهرستان کرییه جدا شده و ضمیمهٔ شهر قروم‌قاش شدند. در دسامبر سال ۲۰۱۹، اراضی جدیدی به مساحت ۱۰۳۹ کیلومتر مربع از شهرستان‌های قره‌قاش، گوما، چیرا، و کرییه جدا شده و ضمیمهٔ شهر قروم‌قاش شدند. تقسیمات اداری. شهرستان گوما متشکل از ۱ ناحیه، ۶ شهرک، ۸ قصبه، و ۲ قصبه قومیتی است. تنها
ناحیه، ۶ شهرک، ۸ قصبه، و ۲ قصبه قومیتی است. تنها ناحیهٔ تابع شهرستان گوما، نام رسمی خاصی ندارد. این ناحیه شامل محلات شهری قدیمی شهر گوما است. در همسایگی این ناحیه، یکی از شهرک‌های تابع شهرستان گوما است که «شهرک گوما» نام دارد. بر خلاف شهرستان که نام اویغوری آن «گوما» و نام چینی آن «پیشان» است، این شهرک در هر دو زبان رسمی، با نام «گوما» شناخته می شود. «شهرک گوما» شامل محلات نوساز شهر گوما و همینطور حلقه‌ای محله و روستا دورادور شهر گوما می شود. از نکات قابل توجه در شهرستان گوما، این است که در تابعیت «قصبه
توجه در شهرستان گوما، این است که در تابعیت «قصبه کیلیانگ»، دهی به نام «اصفهان» وجود دارد.
شهرستان چیان‌آن (به چینی: 乾安县) یک شهرستان در استان جی‌لین چین است که در تابعیت شهر سونگ‌یوان قرار دارد. شهرستان چیان‌آن ۳٬۵۱۲٫۹۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰۵٬۵۴۲ نفر جمعیت دارد و ۱۴۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. تقسیمات اداری. شهرستان چیان‌آن به ۳ ناحیه، ۶ شهرک و ۴ قصبه تابعه تقسیم شده است. شش «میدان» هم‌سطح قصبه نیز تابع این شهرستان می‌باشند.
شهرستان ژن‌لای (به چینی: 镇赉县) یک شهرستان در استان جی‌لین چین است که در تابعیت شهر بای‌چنگ قرار دارد. شهرستان ژن‌لای ۴٬۷۱۸٫۶۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲۷۱٬۳۸۷ نفر جمعیت دارد و ۱۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. تقسیمات اداری. شهرستان ژن‌لای به ۷ شهرک، ۲ قصبه و ۲ قصبه قومیتی (برای مردم مغول) تابعه تقسیم شده است. هشت «میدان» هم‌سطح قصبه نیز تابع این شهرستان می‌باشد.
شهرستان چرچن (به اویغوری: چەرچەن ناھىيىسى) و یا شهرستان چییمو (به چینی: 且末县، به پین‌یین:‌ Qiěmò Xiàn)یک شهرستان در چین است که در ولایت خودمختار بایینغولین مغول واقع شده‌است. شهرستان چرچن ۱۳۸٬۶۶۵ کیلومتر مربع مساحت دارد. تاریخچه. اولین واحد تقسیماتی مدرن که معادل ولایت خودمختار بایینغولین مغول بود، در سال ۱۸۸۲ میلادی تحت نام «ولایت قره‌شهر»، شامل سه شهرستان بوگور، لوپنور، و یانچی تاسیس شد. در سال ۱۸۹۹ میلادی، نام این ولایت به «ولایت یانچی» تغییر کرد. در سال ۱۹۱۴ میلادی، شهرستان چرچن با جدا شدن از لوپنور
۱۹۱۴ میلادی، شهرستان چرچن با جدا شدن از لوپنور تاسیس شد. در ژوئن سال ۱۹۵۴ میلادی، «ولایت یانچی» منحل شد. در این سال، ۲ واحد تقسیماتی جدید بجای این ولایت تاسیس شدند. اولین این دو، «ولایت خودمختار بایینغولین مغول» است که شامل ۳ شهرستان یانچی، هجینگ، و خوشوت، در بر گیرندهٔ ۱۱٪ مساحت «ولایت یانچی» در شمال آن. دومین این دو، «ولایت کورلا» است که شامل ۵ شهرستان کورلا، بوگور،لوپنور، شهرستان چارقیلیق، شهرستان چرچن در بر گیرندهٔ ۸۹٪ مساحت «ولایت یانچی» در جنوب آن. ۶ سال بعد، در دسامبر سال ۱۹۶۰ میلادی، «ولایت کورلا»
سال بعد، در دسامبر سال ۱۹۶۰ میلادی، «ولایت کورلا» در «ولایت خودمختار بایینغولین مغول» ادغام شد. مرکز ولایت خودمختار بایینغولین مغول از یانچی به کورلا انتقال یافت. در دسامبر سال ۲۰۱۲، با جدایی از اراضی تحت مدیریت شهر کورلا، باش‌اگیم/تیه‌منگوان به عنوان شهر وابسته به بینگتوان و «شهر تابع مستقیم منطقه خودمختار» تاسیس شده، از تابعیت ولایت خودمختار بایینغولین مغول در آمده، و مستقیما در تابعیت اداری منطقه خودمختار سین‌کیانگ قرار گرفت. در ژانویه سال ۲۰۲۰ میلادی، اراضی از شهرستان‌های خودمختار یانچی هوئی، باغراش،
اراضی از شهرستان‌های خودمختار یانچی هوئی، باغراش، چارقیلیق، چرچن، خوشوت، و هجینگ از تابعیت ولایت خودمختار بایینغولین مغول در آمده و ضمیمهٔ باش‌اگیم شدند. اکثر این اراضی شامل هنگ‌های متعلق به بینگتوان بودند.
شهرستان چینگ‌آن (به چینی: 庆安县) یک شهرستان در استان هئی‌لونگ‌جیانگ چین است که در تابعیت شهر سوی‌هوا قرار دارد. تقسیمات اداری. شهرستان وانگ‌کوی به ۴ ناحیه، ۸ شهرک، و ۶ قصبه تابعه تقسیم شده است. دو «میدان» هم‌سطح قصبه نیز تابع این شهرستان می‌باشند، مانند نواحی اداری مزارع و مراتع.
شهرستان ژونگ (ژونگ‌شیان) (به چینی: 忠县، به پین‌یین: Zhōngxiàn) یک شهرستان تابع شهر چونگ‌چینگ، در جمهوری خلق چین است. شهرستان ژونگ (ژونگ‌شیان) ۲٬۱۸۴ کیلومتر مربع مساحت و ۷۵۱٬۴۰۰ نفر جمعیت دارد. تا پیش از سال ۱۹۹۲ میلادی، شهرستان ژونگ (ژونگ‌شیان) تابع ولایت وان‌شیان در استان سیچوان بود. در دسامبر سال ۱۹۹۲، ولایت وان‌شیان به شهر در سطح ولایت وان‌شیان ارتقاء یافت. شهرستان ژونگ (ژونگ‌شیان) تابع شهر وان (وان‌شیان) قرار گرفت. در دسامبر ۱۹۹۷، «شهر در سطح ولایت وان‌شیان» منحل شد مناطق و شهرستان‌های تابع آن، منجمله
منحل شد مناطق و شهرستان‌های تابع آن، منجمله شهرستان ژونگ (ژونگ‌شیان) به شهر جدید التاسیس در سطح استان چونگ‌چینگ پیوستند.
جمعیت‌شناسی چین () به بررسی هرم ساختار سنی، جمعیت اقوام چین و سیاست تک فرزندی می‌پردازد. جمعیت چین در سال ۱۹۸۲ میلادی به یک میلیارد نفر رسید. بر پایه اعلام اداره ملی آمار چین، جمعیت‌شناسی چین در سال ۲۰۲۲ میلادی، برای اولین بار بعد از ۶۰ سال کاهش یافت و به ۱٫۴۱۱٫۸۰۰٫۰۰۰ نفر رسید. آخرین آمارهای رسمی درسال ۲۰۲۳ نشان می‌دهد که جمعیت چین به ۱٬۴۲۵٬۷۰۰٬۰۰۰ نفر رسیده‌است. کاهش جمعیت چین در سال ۲۰۲۳ شتاب گرفته و با بیشتر از ۶ دهه رشد، در زمانی که این کشور با بحران جمعیتی مبارزه می‌کند، روند نزولی پیش گرفته‌است. به
مبارزه می‌کند، روند نزولی پیش گرفته‌است. به دلیل کاهش جمعیت سال ۲۰۱۵ سیاست تک فرزندی به دو فرزندی و سال ۲۰۲۱ به سه فرزندی تغییر یافت. عدم تمایل و ابای نسل جوان از کار یدی در کارخانه‌ها زنگ خطر را نه تنها برای اقتصاد چین که برای جهان به‌صدا درآورده است. کاهش جمعیت چین برای دومین سال متوالی. اداره ملی آمار چین جمعیت این کشور را در سال ۲۰۲۳ یک میلیارد و ۴۰۹ میلیون نفر اعلام کرد که نسبت به سال قبل از آن دو میلیون و ۷۵۰ هزار نفر کاهش یافته‌است. سال ۲۰۲۲ نخستین کاهش جمعیت چین از سال ۱۹۶۱ در دوران قحطی بزرگ دوران
جمعیت چین از سال ۱۹۶۱ در دوران قحطی بزرگ دوران مائوتسه تونگ رخ داد. با کاهش نرخ زاد و ولد و موج مرگ و میر ناشی از کرونا پس از پایان قرنطینه شدید جمعیت این کشور برای دومین سال متوالی در سال ۲۰۲۳ کاهش یافت که انتظار می‌رود اثرات طولانی‌مدت عمیقی بر پتانسیل رشد اقتصاد چین داشته باشد. در نتیجه سیاست تک فرزندی که از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۵ اجرا شد و شهرنشینی سریع آن دوره، نرخ زاد و ولد این کشور ده‌ها سال است که در حال کاهش بوده‌است. همچنین به سبب رونق اقتصادی جمعیت زیادی از جوامع روستایی چین به شهرها نقل مکان کردند؛
از جوامع روستایی چین به شهرها نقل مکان کردند؛ جایی که بچه دار شدن گران‌تر است. کارشناسان سازمان ملل می‌گویند در درازمدت جمعیت چین تا سال ۲۰۵۰ به میزان ۱۰۹ میلیون نفر کاهش می‌یابد که بیش از سه برابر کاهش پیش‌بینی‌شده قبلی آنها در سال ۲۰۱۹ است. انتظار می‌رود جمعیت سن بازنشستگی چین، ۶۰ ساله و بالاتر، تا سال ۲۰۳۵ از حدود ۲۸۰ میلیون نفر در حال حاضر به بیش از ۴۰۰ میلیون نفر افزایش یابد - بیش از کل جمعیت آمریکا. آکادمی علوم دولتی چین پیش‌بینی کرده‌است بودجه سیستم بازنشستگی چین تا سال ۲۰۳۵ تمام می‌شود. نرخ زاد و
بازنشستگی چین تا سال ۲۰۳۵ تمام می‌شود. نرخ زاد و ولد چین در سال گذشته ۶٫۳۹ تولد به ازای هر هزار نفر بود که نسبت به نرخ تولد ۶٫۷۷ در سال ۲۰۲۲ کاهش داشت و پایین‌ترین نرخ زاد و ولد را به ثبت رساند. نرخ تولد در ژاپن ۶٫۳ به ازای هر ۱۰۰۰ نفر در سال ۲۰۲۲ بود، در حالی که کره جنوبی ۴٫۹ بود. نرخ مرگ‌ومیر سال ۲۰۲۳ چین نیز با ۷٫۸۷ مرگ به ازای هر ۱۰۰۰ نفر، از ۷٫۳۷ مرگ‌ومیر در سال ۲۰۲۲ افزایش یافته‌است که بالاترین میزان از سال ۱۹۷۴ محسوب می‌شود. نسل زد و کاهش جمعیت. نسل زد در چین تمایل کمی به ازدواج و فرزندآوری دارند.
زد در چین تمایل کمی به ازدواج و فرزندآوری دارند. طبق قوانین چین، مردان از ۲۲ و زنان از ۲۰ سالگی می‌توانند ازدواج کنند. عبور از سیاست تک‌فرزندی به دو تا سه‌فرزندی بیانگر آن است که مسئولان چین خطر کاهش جمعیت را در آینده‌ای نزدیک درک کرده‌ و از نگاه ناظران، زمان آن فرا رسیده که سران پکن بیش از تغییر سیاست‌های جمعیتی در پی تغییر نگرش جامعه به ویژه «نسل زِد (Z)» به ازدواج برآیند. شمار زیادی از جوانان در جوامع شرق آسیا همزمان با رشد و شکوفایی منطقه و افزایش سطح خواسته‌هایشان، ازدواج خود را به تاخیر می‌اندازند.
خواسته‌هایشان، ازدواج خود را به تاخیر می‌اندازند. داده‌های سرشماری سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰ نشان می‌دهد بیشتر جوان چینیِ تحصیل‌کرده دانشگاه بین سنین ۲۵ تا ۲۹ سال، مجردند و زنان به‌ویژه آن دسته که در شهرهای توسعه‌یافته چین زندگی می‌کنند، تمایل چندانی برای ازدواج ندارند. این طرز فکر، مقام‌های دولتی چین را بیش از پیش نگران کرده‌ زیرا کاهش رشد جمعیت در سال‌های اخیر وخیم‌تر شده‌است. برای معکوس کردن این روند، پکن در سال ۲۰۱۵ سیاست تک فرزندی را که برای چند دهه در این کشور حکمفرما بود، کنار گذاشت و در ماه می سال گذشته
حکمفرما بود، کنار گذاشت و در ماه می سال گذشته میلادی (اردیبهشت- خرداد۱۴۰۰) سیاست سه فرزندی را معرفی کرد. «لیو یه» دانشیار کینگز کالج لندن نیز معتقد است این سیاست‌ها بیشتر «مردانه» هستند و با واقعیتی که «نسل Z» امروز چین با آن مواجه شده، همخوانی ندارد. به گفته وی، «نسل جدید به دنبال یافتن آینده شغلی بهتری است، آنها فرصتی برای داشتن همه چیز از جمله شغل و خانواده و همچنین خودشکوفایی می‌خواهند. بدون فراهم ساختن این موارد، متقاعد کردن آنها برای بچه‌دار شدن سخت است.» نسل Z که به زبان عامیانه به عنوان زومرها نیز
نسل Z که به زبان عامیانه به عنوان زومرها نیز شناخته می‌شوند، نخستین نسل اجتماعی هستند که از جوانی با دسترسی به اینترنت و فناوری دیجیتال قابل حمل بزرگ شده‌اند. شماری از ویژگی‌های آنها این است که نسبت به نسل پیش از خود در سن بالاتری ازدواج می‌کنند؛ میزان بارداری در این گروه پایین‎تر است و همچنین جوانان این نسل بیشتر از نسل‌های قدیمی دغدغه عملکرد تحصیلی و چشم‌انداز شغلی خود را دارند. حضور زنان چین در قدرت سیاسی و اقتصادی به‌شدت کم بوده‌ است و این کشور راه‌درازی برای ایجاد جامعه‌ای همراه با برابری جنسیتی در
برای ایجاد جامعه‌ای همراه با برابری جنسیتی در پیش دارد. مشکل اما اینجاست که این معضل به‌سادگی از طریق صدور اسناد سیاستی دولت قابل حل نیست. با وجود اتخاذ سیاست‌های تک فرزندی و سپس دو تا سه فرزندی، برخی منابع از کاهش چشمگیر جمعیت چین در دهه‌های آتی خبر می‌دهند. چین سالانه نزدیک به ۴۰۰ هزار نفر از جمعیت خود را از دست می‌دهد. کاهش جمعیت که پیش از این پیش‌بینی می‌شد اواسط قرن شروع شود، ممکن است از اوایل سال ۲۰۳۰ آغاز شود. این بدان معناست که چین ممکن است تا سال ۲۱۰۰ حدود ۶۰۰ تا ۷۰۰ میلیون نفر از جمعیت خود یا
۲۱۰۰ حدود ۶۰۰ تا ۷۰۰ میلیون نفر از جمعیت خود یا تقریبا نیمی از کل جمعیت امروز خود را از دست بدهد. «چین به دلیل ادامه سیاست تک فرزندی در حال از دست دادن جمعیت پویای خود است»، پیش‌بینی کرد: این کشور بین سال های ۲۰۲۰ تا ۲۰۳۵، تقریبا ۷۰ میلیون بزرگسال در سن کار را از دست می دهد و ۱۳۰ میلیون شهروند سالمند روی دست خود دارد. عبور از سیاست تک فرزندی به دو و سه فرزندی نشان‌دهنده آن است که دولتمردان چین این خطر را درک کرده و از نگاه ناظران، امروز زمان آن فرا رسیده که سران پکن بیش از تغییر سیاست‌های جمعیتی، در پی
که سران پکن بیش از تغییر سیاست‌های جمعیتی، در پی تغییر نگرش جامعه به ویژه نوجوانان و جوانان دررمورد ازدواج برآیند. گروه‌های قومی. نمایندگان مردم چین (PRC) رسماً ۵۶ گروه قومی متمایز را به رسمیت می‌شناسند، بزرگ‌ترین آنها هان هستند که ۹۱٫۵۱٪ از کل جمعیت را در سال ۲۰۱۰ تشکیل می‌دهند. اقلیت‌های قومی ۸٫۴۹٪ یا ۱۱۳٫۸ میلیون نفر از جمعیت چین را در سال ۲۰۱۰ تشکیل می‌دهند. در دهه‌های گذشته اقلیت‌های قومی نسبت به اکثریت جمعیت هان نرخ رشد بالاتری را تجربه کرده‌اند، زیرا آنها تحت سیاست یک فرزند قرار ندارند. نسبت جمعیت
آنها تحت سیاست یک فرزند قرار ندارند. نسبت جمعیت این کشور در چین از ۶٫۱٪ در سال ۱۹۵۳، به ۸٫۰۴٪ در سال ۱۹۹۰، ۸٫۴۱٪ در سال ۲۰۰۰ و ۸٫۴۹٪ در سال ۲۰۱۰ افزایش یافته‌است. اقلیتهای قومی بزرگ (داده‌ها طبق سرشماری ۲۰۰۰) شامل ژوانگ (۱۶ میلیون، ۱٫۲۸٪)، منچو(۱۰ میلیون، ۰٫۸۴٪)، اویغور(۹ میلیون، ۰٫۷۸٪)، هویی (۹ میلیون، ۰٫۷۱٪)، میآو(۸ میلیون، ۰٫۷۱٪)، یی (۷ میلیون، ۰٫۶۱٪)، توجیا (۵٫۷۵ میلیون، ۰٫۶۳٪)، مغول‌ها (۵ میلیون، ۰٫۴۶٪)، تبت (۵ میلیون، ۰٫۴۳٪)، بووی (۳ میلیون، ۰٫۲۳٪) و کره ای (۲ میلیون، ۰٫۱۵٪). بیش از ۱۲۶٬۰۰۰ کشورهای
کره ای (۲ میلیون، ۰٫۱۵٪). بیش از ۱۲۶٬۰۰۰ کشورهای غربی از کانادا، ایالات متحده و اروپا در سرزمین اصلی چین زندگی می‌کنند. تقریباً ۱٪ افرادی که در هنگ کنگ زندگی می‌کنند غربی هستند. نه هنگ کنگ و نه ماکائو طبقه‌بندی‌های قومی رسمی توسط دولت مرکزی شناخته شده نیستند. در ماکائو، بزرگ‌ترین گروه‌های قومی قابل توجهی با تبار غیر چینی، ماکائیان، از تبار آمیخته چینی و پرتغالی (اوراسیایی) و همچنین مهاجران از فیلیپین و تایلند هستند. فیلیپین‌های خارج از کشور (که اکثراً زن هستند) بزرگ‌ترین گروه قومی غیر هان چینی در هنگ کنگ
بزرگ‌ترین گروه قومی غیر هان چینی در هنگ کنگ را تشکیل می‌دهند. افراد دیگر مهاجر از دیگر کشورها. سرشماری سال ۲۰۱۰ تعداد ۲۳۴٫۸۲۹ نفر از ساکنان هنگ کنگ، ۲۱٫۲۰۱ نفر ساکن ماکائو، ۱۷۰۲۸۳ ساکن تایوان و ۵۹۳٫۸۳۲ نفر ساکن در دیگر مناطق بودند که در مجموع ۱٫۰۲۰٫۱۴۵ نفر ساکن بودند.
شهرستان ژونگمو (به لاتین: Zhongmu County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین در چین است که در ژنگژو واقع شده‌است. شهرستان ژونگمو ۱٬۴۱۶٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۶۸۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان ژوونینگ (به لاتین: Zhouning County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین در چین است که در نینگده واقع شده‌است. شهرستان ژوونینگ ۱٬۰۴۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱۲٬۷۰۱ نفر جمعیت دارد.
شهرستان ژووژی (به لاتین: Zhouzhi County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین در چین است که در شی‌آن واقع شده‌است. شهرستان ژووژی ۲٬۹۴۵٫۲۰ کیلومتر مربع مساحت و ۵۶۲٬۷۶۸ نفر جمعیت دارد.
شهرستان ژوولو (به لاتین: Zhuolu County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین در چین است که در جانگجیاکو واقع شده‌است. شهرستان ژوولو ۲٬۸۰۲ کیلومتر مربع مساحت و ۳۳۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان ژوشان (به لاتین: Zhushan County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین در چین است که در شییان واقع شده‌است. شهرستان ژوشان ۳٬۵۹۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۴۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان زیگوی (به لاتین: Zigui County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین در چین است که در ایچانگ واقع شده‌است. شهرستان زیگوی ۲٬۴۲۷ کیلومتر مربع مساحت و ۳۶۷٬۱۰۷ نفر جمعیت دارد.
شهرستان زییانگ (به لاتین: Ziyang County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین در چین است که در آنکانگ واقع شده‌است. شهرستان زییانگ ۲٬۲۰۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۸۳٬۹۴۷ نفر جمعیت دارد و ۳۳۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شهرستان زییوان (به لاتین: Ziyuan County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین در چین است که در گویلین واقع شده‌است. شهرستان زییوان ۱٬۹۵۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۷۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان زیژوو (به لاتین: Zizhou County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین و تقسیمات کشوری در چین است که در یولین واقع شده‌است. شهرستان زیژوو ۲٬۰۴۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱۷۳٬۹۸۶ نفر جمعیت دارد.
شهرستان زوگانگ (به لاتین: Zogang County) یک شهرستان‌های جمهوری خلق چین در چین است که در چامدو واقع شده‌است. شهرستان زوگانگ ۴۴٬۳۲۰ نفر جمعیت دارد.
کنام سلول‌های بنیادی به ریزمحیطی گفته می‌شود که در آن سلول‌های بنیادی قرار دارد، که سلول‌های بنیادی در آن سرنوشت جاندار را مشخص می‌کند. در طی رشد و نمو سلول‌های بنیادی فاکتورهای کنام مختلف با آن‌ها در تماس است که باعث تقسیم سلولی و رشد و نمو جنینی می‌شود. در بدن انسان بالغ کنام‌ها به صورت خاموش می‌باشد که به محض جراحت فعال می‌شود، در این موقع سیگنال‌هایی از قسمت آسیب به سلول‌های بنیادی می‌رسد که باعث می‌شود سلول بنیادی شروع به تقسیم کند. چندین عامل مهم در تنظیم سلول‌های بنیادی از قبیل: ارتباطات بین سلول _
سلول‌های بنیادی از قبیل: ارتباطات بین سلول _ سلول بین سلول‌های بنیادی، اتصالات سلول-سلول بین سلول‌های بنیادی و سلول‌های تمایز داده شده از سلول‌های بنیادی، اتصالات سلول بنیادی به مولکول‌های چسبان، ماتریکس خارج سلولی، مقدار اکسیژن، فاکتورهای رشد، سایتوکاین‌ها در کنام مؤثر می‌باشد، همچنین عوامل فیزیک و شیمیایی محیط شامل مقدار PH، مقدار یون‌های ضروری مثل 2+Ca، مقدار متابولیت‌هایی مانند ATP نیز در تنظیم کنام مهم می‌باشد.
صلیب نقره‌ای یک تله‌فیلم محصول سال ۱۳۸۰ به کارگردانی اسماعیل سلطانیان و نویسندگی بهرام علیان و تهیه‌کنندگی علیرضا سرباز می‌باشد که از شبکه یک پخش شد. خلاصه داستان. ژانت مدت دوازده سال است که از آلبرت، همسرش که به جبهه رفته بود، خبری ندارد تا روزی برحسب تصادف در جیب مجروح تصادفی که به بیمارستان محل کارش آورده بودند، صلیبی را که در هنگام رفتن آلبرت به گردنش انداخته بود، می‌یابد. مجروح از دنیا می‌رود و ژانت، صالح همرزم آلبرت و پدر روحانی از روی شماره تلفن و عکس‌هایی که همراه مجروح بود به همه جا سر زده تا سر از
که همراه مجروح بود به همه جا سر زده تا سر از زابل درآورده و در آنجا آلبرت را می‌یابند که حافظه اش را از دست داده و نامش را هومن نهاده‌است. آلبرت به کمک صالح و نمایش‌های کودکانه نینت، دخترش، حافظه اش را بازمی‌یابد.
فانوس دریایی کیپ بوژیدور () که همچنین به نام فانوس بورگوس شناخته می‌شود، یک بنای میراث فرهنگی در بورگوس و ایلوکوس شمالی است که طی دوران استعمار اسپانیا در فیلیپین تأسیس شد. این فانوس دریایی برای اولین بار در ۳۰ مارس ۱۸۹۲ روشن شد که بر بلندی تپه ویجیا نگپارتی واقع شده و از آنجا به تمام منطقه کیپ بوژیدور مشرف است جایی که گالئونهای اولیه دریانوردی را آغاز کردند. این فانوس با گذشت بیش از ۱۰۰ سال، هنوز هم کار می‌کند و کشتی‌هایی را که از شمال به مجمع الجزایر فیلیپین وارد می‌شوند هدایت کرده و از ساحل سنگی شهر. در
وارد می‌شوند هدایت کرده و از ساحل سنگی شهر. در امان نگه‌می‌دارد. این فانوس بیشتر مناطق شمال غربی در لوزون را نشان داده و راهنمائی می‌کند. برای بیشتر مناطق شمال شرقی فانوس دریائی کیپ انگانو که در جزیره پالائو، در سانتا آنا، در کاگایان مستقر است مورد استفاده قرارمی‌گیرد. مشخصات. این برج سنگی هشت ضلعی ۶۶ متر (۲۰ متر)، که برجسته‌ترین سازه در این ناحیه می‌باشد، می‌تواند از فاصله ای یعنی شهر پاسوکوین در جنوب و بانگوئی، ایلوکوس شمالی در شرق در یک روز روشن دیده شود. بر خلاف باور عمومی، این فانوس بلندترین و
شود. بر خلاف باور عمومی، این فانوس بلندترین و بلندترین فیلیپین نیست. اما بلندترین فانوس دوران اولیه و تسلط اسپانیا در کشور است. فانوس دریائی کورگیدور با بیش از ۶۰۰ فوت (۱۸۰ متر) بلندتر است و در میان فانوس‌های استعمار اسپانیا، برج فانوس کیپ ملویل بلندترین با ۹۰ فوت (۲۷ متر) است می‌باشد. اخیراً در تنگه میندورو، برج مدرنی در ایستگاه آپوریف به ارتفاع ۱۱۰ فوت (۳۴ متر) قد برافراشته است. تاریخچه. فانوس کیپ فانوس دریائی کیپ بوژیدور بخشی از نقشه اصلی دولت اسپانیا برای روشن کردن مجمع الجزایر فیلیپین بود. این پروژه
روشن کردن مجمع الجزایر فیلیپین بود. این پروژه با اجرای فانوس دریایی در قسمت شمالی و غربی فیلیپین و اطراف آن، ایلویلو و سبو، آغاز شد. فانوس دریائی برای اولین بار در ۳۰ مارس ۱۸۹۲ روشن شد.
دوسان بارتویچ (به چکی Dušan Bartovič) متولد ۴ مارس ۱۹۹۴، یک فوتبالیست اسلواکیایی است. او تورنومنت مردان را در المپیک تابستانهٔ سال ۱۹۶۸ کامل کرد. او دوعنوان را برای تیم‌ملی فوتبال تیم ملی فوتبال چکسلواکی برنده شده است. منابع. &lt;references group=" responsive="&gt;
رئیس‌جمهور فنلاند () رئیس کشور می‌باشد که در چارچوب قانون اساسی فنلاند، قدرت اجرایی به رئیس‌جمهور و دولت فنلاند تفویض شده است؛ و براساس روند پیشین تنها قدرت باقی‌مانده در صحنه است. رئیس‌جمهور مستقیماً به مدت شش سال با رأی همگانی انتخاب می‌شود. از سال ۱۹۹۱، هیچ رئیس‌جمهوری نمی‌تواند برای بیش از دو دوره متوالی انتخاب شود. رئیس‌جمهور باید متولد یا شهروند فنلاندی باشد. در اصلاحیه قانون اساسی فنلاند تشکیل دفتر ریاست‌جمهوری در قانون اساسی جمهوری فنلاند اصلاح و گنجانده شد. رئیس‌جمهور کنونی. از ۱ مارس ۲۰۱۲،
و گنجانده شد. رئیس‌جمهور کنونی. از ۱ مارس ۲۰۱۲، رئیس‌جمهور فنلاند سائولی نینیسته بوده است. نینیسته در ماه مه ۲۰۱۷ اعلام کرد که تمایل به شرکت مجدد در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۱۸ دارد و به عنوان یک نامزد مستقل شرکت کرد. NCP و حزب دموکرات مسیحی از نامزدی او حمایت کردند. او در دور اول در ۲۸ ژانویه ۲۰۱۸ با ۶۲٫۷ درصد آرا پیروز انتخابات شد. دوره دوم ریاست جمهوری سائولی نینیسته که از ۱ فوریه ۲۰۱۸ شروع شد. فنلاند بیشتر از زمان استقلال خود دارای نظام نیمه ریاستی است، که در آن رئیس‌جمهور دارای قدرت زیادی در سیاست
که در آن رئیس‌جمهور دارای قدرت زیادی در سیاست خارجی و داخلی بود (بهترین نمونه‌های این دوره از تصدی رئیس‌جمهور نظام نیمه‌ریاستی اورهو ککونن بود، اما در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم، اختیارات رئیس‌جمهور در قانون اساسی کاهش یافت؛ و این قانون در سال‌های ۱۹۹۱، ۲۰۰۰ و ۲۰۱۲ به اجرا درآمد، موقعیت رئیس‌جمهور اکنون به‌طور فزاینده‌ای نمادین شده است. با این حال، رئیس‌جمهور همچنان سیاست خارجی ملی را در ارتباط با دولت هدایت می‌کند و فرماندهی کل نیروی دفاعی فنلاند را بر عهده دارد. انتخابات ریاست‌جمهوری فنلاند
را بر عهده دارد. انتخابات ریاست‌جمهوری فنلاند (۲۰۲۴) در ۲۸ ژانویه شروع شد و دور دوم آن در ۱۱ فوریه برگزار شد. رئیس‌جمهور فعلی ساولی نینیستو مدت زمان محدودی داشت و واجد شرایط نامزدی مجدد برای انتخاب مجدد نبود و حداکثر دو دوره را سپری کرده بود و اطمینان حاصل می‌کرد که رئیس‌جمهور منتخب سیزدهمین دوره کشور خواهد بود. با این حال، از آنجایی که هیچ نامزدی اکثریت آرا را به دست نیاورد، الکساندر اشتوب در دور دوم در ۱۱ فوریه با کسب ۵۱/۶٪ در مقابل پکا هاویستو ۴۸/۴٪ به پیروزی رسید. نتیجه دور دوم نزدیکترین نتیجه در تاریخ
رسید. نتیجه دور دوم نزدیکترین نتیجه در تاریخ انتخابات ریاست‌جمهوری در فنلاند و پس از آن مرحله دوم انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۰۰ بود. اشتوب در ۱ مارس به عنوان رئیس‌جمهور در مراسم تحلیف شرکت خواهد کرد.
دو تندیس ممنون ()، یا مجسمه‌های غول پیکر دو تندیس بسیار بزرگ است که حوالی سال ۱۳۵۰ قبل از میلاد ساخته شده‌اند و یک معبد بجا مانده از فرعون (آمنهوتپ سوم)، واقع در طیبه غربی در مصر باقی می‌باشد. این معبد متعلق به آمنحوتپ یکی از پادشاهان سلسله هیجدهم است که قدرتمندترین خانواده پادشاهان در تاریخ مصر باستان است. ارتفاع یکی از این مجسمه‌ها تا ۱۹ متر و ۳۰ سانتی‌متر است و علت اینکه نام یونانی (ممنون) بر روی آنها گذاشته شده به این بر‌می‌گردد که هنگامی که مجسمه شرقی ترک خورده و صدایی از آن برخاسته بود و آنرا به
ترک خورده و صدایی از آن برخاسته بود و آنرا به قهرمان افسانه‌ای (ممنون) تشبیه کرده بودند، که در جنگ طراوده کشته شده بود و مادرش (أیوس)، الهه سپیده دم هر روز صبح او را فرا می‌خواند و اشکهای ندامتش سرازیر می‌شد. آواز طلوع آفتاب. در قرن اول قبل از میلاد، حدود ۱۳۰۰ سال پس از ایجاد مجسمه‌ها، برخی از قطعات آنها شکسته شد و مجسمه چپ ترک خورده بود. هنگامی هوا در سپیده دم از میان این شکاف‌های پر از خاک عبور می‌کرد، صدایی شنیده می‌شد با توجه به سطح آگاهی حاکم در آن زمان، ادعا می‌کردند که مجسمه با طلوع خورشید آواز