payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هاب‌اسپات () یک شرکت توسعه‌دهندهٔ نرم‌افزار برای بازاریابی ربایشی و بازاریاب محصولات نرم‌افزاری برای بازاریابی ورودی ، فروش و خدمات به مشتریان است. این شرکت در سال ۲۰۰۶ توسط برایان هالیگان و دارمش شاه در مؤسسه فناوری ماساچوست تأسیس شد. محصولات و خدمات این شرکت با هدف ارائهٔ ابزارهایی برای مدیریت ارتباط با مشتری، بازاریابی رسانه‌های اجتماعی، مدیریت محتوا، آنالیز وب، بهینه‌سازی موتورهای جستجو، چت زنده و پشتیبانی مشتری است. تاریخچه. هاب‌اسپات توسط برایان هالیگان و دارمش شاه در انستیتوی فناوری ماساچوست (MIT) در
و دارمش شاه در انستیتوی فناوری ماساچوست (MIT) در سال ۲۰۰۶ تاسیس شد. این شرکت از ۲۵۵.۰۰۰ دلار در سال ۲۰۰۷ به ۱۵.۶ میلیون دلار در سال ۲۰۱۰ رسید. بعداً در همان سال HubSpot Oneforty ، فروشگاه برنامه توییتر را که توسط لورا فیتون تأسیس شد، به دست آورد. این شرکت همچنین نرم‌افزار جدیدی را برای شخصی‌سازی وب‌سایت‌ها به هر بازدیدکننده معرفی کرده است. طبق گفته فوربز، هاب‌اسپات شروع به هدف قرار دادن شرکت‌های کوچک کرد. اما "به طور پیوسته حرکت نکرد تا بتواند مشاغل بزرگتر تا ۱۰۰۰ کارمند را تأمین کند." ، با درخواست آن‌ها
تا ۱۰۰۰ کارمند را تأمین کند." ، با درخواست آن‌ها در بورس اوراق بهادار نیویورک تحت نماد تیک HUBS درج شده‌اند. در ژوئیه سال ۲۰۱۷ ، HubSpot Kemvi را به دست آورد، که از هوش مصنوعی و یادگیری ماشین برای کمک به تیم‌های فروش استفاده می‌کند.
برایان هالیگان (؛ زادهٔ ) Executive، پدیدآور اهل ایالات متحده آمریکا است. وی مؤسس و مدیرعامل هاب‌اسپات است.
کارما فیلمی محصول سال ۱۹۸۶ و به کارگردانی سوبهاش گای است. در این فیلم بازیگرانی همچون دیلیپ کومار، نصیرالدین شاه، جکی شروف، آنیل کاپور، انوپم کهیر، سری دوی، نوتان، پونام دیلون، دارا سینگ ایفای نقش کرده‌اند. خلاصه داستان. داستان فیلم کارما دربارهٔ مبارزه با یک گروه تروریستی است. رانا ویشوا پرتاب سینگ (دیلیپ کومار) رئیس یک زندان در هند است. زمانی که دکتر دنگ (انوپم کهیر)، رئیس گروه تروریستی pso وارد زندان او می‌شود با برخورد بسیار تند رانا مواجه می‌شود و قسم می‌خورد که انتقام بگیرد. پس از یک حمله مرگبار دکتر
که انتقام بگیرد. پس از یک حمله مرگبار دکتر دنگ از زندان فرار کرده و خانواده رانا را می‌کشد و همسر رانا (نوتان) بخاطر شوک وارده از مرگ فرزندانش لال می‌شود. رانا پرتاب سینگ پس از مدتی عزاداری تصمیم می‌گیرد با تشکیل گروهی دکتر دنگ و گروهش را نابود کند. وی سه نفر از زندانیان را آزاد می‌کند تا با کمک آنها این کار را انجام دهد. جانی (آنیل کاپور)، بایجو (جکی شروف) و خیرالدین (نصیرالدین شاه) اعضای این گروه هستند. سینگ و گروهش راهی روستایی می‌شوند که دنگ در اطرافش پایگاه دارد. آنها در خانه دوست قدیمی رانا، دارما
پایگاه دارد. آنها در خانه دوست قدیمی رانا، دارما (داراسینگ) مستقر می‌شوند. برادر دارما، جاگا (شاکتی کاپور) عضو گروه pso است. جانی دلباخته دختری بنام تولسی (پونام دیلون) و بایجو عاشق دختری بنام رادا (سری دیوی) می‌شود. عموی رادا که با دکتر دنگ همکاری می‌کند با ارائه گزارشهایی مکان رانا و گروهش را به او لو می‌دهد. افراد دنگ به آنها حمله می‌کنند. جانی، بایجو و خیرالدین در بار زندانی می‌شوند و رانا به تنهایی با آنها مبارزه می‌کند و به شدت زخمی می‌شود. دکتر دنگ در بیمارستان سراغ رانا می‌آید و رادا را به همراه
در بیمارستان سراغ رانا می‌آید و رادا را به همراه خانواده رانا به اسارت می‌گیرد. گروه سه نفره با پوشیدن لباس افراد دنگ وارد مخفیگاه او می‌شوند ولی بخاطر عصبانیت خیرالدین از دیدن قاتل همسرش، هر سه لو می‌روند و اسیر می‌شوند. رانا و دارما به مخفیگاه حمله می‌کنند و اسرای مخفیگاه نیز دست به شورش می‌زنند و یک مبارزه بزرگ رخ می‌دهد. همسر رانا دوباره قدرت تکلم خود را بدست می‌آورد. جانی، بایجو و خیرالدین یک کامیون حامل مواد منفجره را می‌ربایند و خیرالدین پس از کشمکش با دوستانش به تنهایی با کامیون وارد مخفیگاه می‌شود
دوستانش به تنهایی با کامیون وارد مخفیگاه می‌شود و آنجا را منفجر می‌کند و خودش جان می‌بازد. دکتر دنگ هنگام فرار با هواپیما توسط رانا کشته می‌شود. پس از نابودی گروه pso، جانی با تولسی و بایجو با رادا ازدواج می‌کند. همچنین از رانا و گروهش بعنوان قهرمانان جنگ تقدیر می‌گردد.
عجمی بن عبوبکر نخجوانی () بیشتر معروف به معمار عجمی معمار آذربایجانی‌تبار و بنیان‌گذار مکتب معماری نخجوان است، که بین قرن‌های ۱۲ الی ۱۳م. زندگی کرده‌است. او یکی از چهره‌های برجسته معماری آذربایجان و از معماران معروف جهان محسوب می‌شود. زندگی‌نامه. سده‌های ۱۱ و ۱۲ میلادی دوره رستاخیز فرهنگ آذربایجان به‌شمار می‌رود. در این بازهٔ زمانی همزمان با اینکه شهرها در حال گسترش بودند، کاخ‌ها، مساجد، برج‌های دفعای و بناهای یادبود جدیدی ساخته می‌شد. عجمی نخجوانی نیز با آفریدن آثار شکوهمند و باعظمت خود مشارکت بسزایی در
آفریدن آثار شکوهمند و باعظمت خود مشارکت بسزایی در معماری آذربایجان داشت. بناهای ساخته شده به دست وی سبک معماری نخجوان را بنیان کردند. آرامگاه «مومنه خاتون» که مزین به عناصر سفالگری است، یکی از شاهکارهای معماری آذربایجان می‌باشد. این آرامگاه به دستور «آتابیگ الدگیز» پادشاه اتابکان آذربایجان برای شادی روح همسر خود «مومنه خاتون» بنا گردیده‌است. تاریخ ساخت موجود روی سطح دیوارهای ۱۰ متری حکایت از بنای این آرامگاه فی‌مابین سالهای ۱۱۸۶–۱۱۸۷م. دارد. تذهیب، کنده‌کاری شکوهمند و عناصر سفالگری به کار رفته روی نمای بنا
شکوهمند و عناصر سفالگری به کار رفته روی نمای بنا زیایی منحصر به فردی بدان به ارمغان آورده‌است. روی بنای آرامگاه آیات قرآنی به خط کوفی نوشته شده‌است. از جملهٔ آثار معمار عجمی می‌توان آرامگاه «یوسف بن کوسیر»، مسجد جامع و مناره‌های توأم را برشمرد. برخی از ساختمان‌های بنا شده به دست وی تخریب شده و تابه‌روز نرسیده‌است. جستارهای وابسته. مقبره مؤمنه خاتون
رومن رادف (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار و پنجمین رئیس‌جمهور بلغارستان و فرمانده کل ارتش بلغارستان است. اقامتگاه رسمی رئیس‌جمهور در بویانا رزیدنس، صوفیه است. پس از پایان مرحله دوم رای‌گیری، رومن رادف در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۶ به عنوان رئیس‌جمهور بلغارستان انتخاب شد. در بلغارستان، نقش رئیس‌جمهور در درجه اول به عنوان یک شخصیت نمادین است و وظیفه اصلی رئیس‌جمهور این است که «داور» اختلافات بین نهادهای مختلف بلغارستان باشد. آنها رئیس دولت یا بخشی از قوه مجریه کشور محسوب نمی‌شوند. رئیس‌جمهور برای یک دوره پنج ساله انتخاب می‌شود که
رئیس‌جمهور برای یک دوره پنج ساله انتخاب می‌شود که فقط یک بار قابل تمدید است. پس از اینکه یک فرد دو دوره به عنوان رئیس‌جمهور فعالیت کرد، آن فرد برای همیشه از انتخاب مجدد به ریاست جمهوری بر اساس قوانین تعیین شده در قانون اساسی بلغارستان منع می‌شود. رئیس‌جمهور همه ساله در شب سال نو، درست لحظاتی قبل از آغاز سال جدید، در تلویزیون ملی برای ملت سخنرانی می‌کند.
میروسلاو شاریچ (زاده ۷ فوریه ۱۹۸۶) بازیکن حرفه‌ای کروات است که برای باشگاه کرکا توپ می‌زند. باشگاه. کرواسی. در ۱۵ دسامبر ۲۰۰۴، اون اولین بازی‌اش را برای تیم دینامو زاگرب انجام داد. شاریچ در این بازی از دقیقه ۸۳ به عنوان بازیکن تعویضی به زمین آمد تا برای تیمش در برابر اشتوتگارت آلمان از سری مسابقات جام یوفا بازی کند. پس از آن، اون دیگر در هیچ مسابقه‌ای برای دینامو زاگرب به میدان نرفت. هنگ‌کنگ. در ۱۷ اوت ۲۰۱۲، شاریچ به باشگاه بیو چون رنجرز در دسته یک هنگ‌کنگ با مبلغ نامعلومی پیوست.
سینوپسیس همچنین به عنوان شناخته شده سینوپسیس کی‌یفی (به ) اثری تاریخی است که برای اولین بار در کی‌یف در سال ۱۶۷۴ منتشر شد. آن را تفسیر تاریخی از مفهوم مسیحی زمان در روایت آفرینش، هبوط و رستگاری می‌دانند. همچنین هدف از نگارش آن را توجیهی برای سیاست پی گرفته شده در پیمان پریاسلاو دانستند که منجر به ضمیمه شدن کازاکها به روسیه تزاری شد. پیوستی از این کتاب شامل لیست شاهزادگان و ویوده‌های لهستانی در روسیه کوچک، کازاک و شهرستان‌های کی‌یفی است.
پیش زمینه. پس از شکست فرانسه از ارتش آلمان در جنگ جهانی دوم، این کشور به دو قسمت تقسیم شد. قسمتی از فرانسه تحت اشغال آلمان باقی ماند و قسمت دیگر تحت حکومت ویشی اداره می‌شد. طبق قرارداد متارکهٔ جنگ قرار شد که فرانسوی‌ها کشتی‌های جنگی خود را بدون سلاح و سوخت در بنادر خود نگهداری کنند. همان‌طور که قبلاً هم اشاره کردیم چرچیل گمان می‌کرد که امکان دارد آلمان این کشتی‌ها را به نیروی دریایی خود ملحق کند و از آنجا که فرانسه در آن زمان یک قدرت دریایی بزرگ بود این کار می‌توانست تعادل را در دریاها به ضرر متفقین به هم
می‌توانست تعادل را در دریاها به ضرر متفقین به هم بزند. به همین دلیل بود که بریتانیا در نبرد مرسی الکبیر ناوگان فرانسه را در این بندر به توپ بست. در روز هشتم نوامبر ۱۹۴۲ متفقین تحت یک عملیات آبی-خاکی (عملیات مشعل) وارد خاک آفریقای شمالی شدند تا از آنجا به عنوان یک سکوی پرش برای حمله به جنوب اروپا استفاده کنند. آیزنهاور، فرمانده عالی متفقین در اروپا، یک توافق محرمانه با دریاسالار دارلان، فرماندهٔ نیروی دریایی ویشی در شمال آفریقا، انجام داد که تحت آن دارلان به همراه ناوگانش به متفقین بپیوندد. هنگامی که
به همراه ناوگانش به متفقین بپیوندد. هنگامی که جاسوسان هیتلر این خبر را به او دادند او بلافاصله تصمیم گرفت تا تمامی خاک فرانسه را اشغال کند و کشتی‌های فرانسه را تحت کنترل خود بگیرد. مذاکرات سیاسی. مذاکرات بین دولت ویشی و رایش در روز ۱۱ نوامبر ۱۹۴۲ آغاز شد. طبق توافقهای صورت گرفته قرار شد تا بندر تولون به عنوان یک دژ دفاعی ویشی تحت حکومت ویشی باقی بماند. دریاسالار رایدر، فرماندهٔ نیروی دریایی هیتلر، فکر می‌کرد که افسران فرانسوی به خاطر غرور وطن‌پرستی خود اجازه نمی‌دهند که کشتی‌هایشان به دست متفقین بیفتد. او
نمی‌دهند که کشتی‌هایشان به دست متفقین بیفتد. او قصد داشت تا احساسات ضد انگلیسی را بین ملوانهای فرانسوی گسترش بدهد اما هیتلر قصد داشت که ابتکار عمل را در دست بگیرد و تمام ناوگان فرانسه را به غنیمت بگیرد. بعضی از افسران آلمانی با این نقشه مخالف بودند اما به هرحال دستورات اجرای آن در روز ۱۹ نوامبر صادر شد. واقعه ترسناکی که چرچیل از آن می‌ترسید در حال شکل گرفتن بود. تولون به محاصرهٔ سربازان آلمانی و ایتالیایی درآمد و دریاسالار آیفان، وزیر دریاداری حکومت ویشی، دستور داد تا از ورود آن‌ها به داخل تأسیسات نظامی
دستور داد تا از ورود آن‌ها به داخل تأسیسات نظامی ممانعت به عمل آید. او دستور داد تا خدمهٔ کشتی‌ها آماده باشند تا اگر سربازان محور وارد کشتی‌ها شدند خدمهٔ کشتی‌ها آن‌ها را غرق کنند. جنبه‌های فنی. در آن زمان ناوگان مستقر در تولون تحت فرمان دریاسالار ژان لابورد (۳۸ کشتی) و دریاسالار آندره مارکیز (۱۳۵ کشتی) بود. بر طبق قرارداد آتش‌بس بین فرانسه و آلمان قرار بود که کشتی‌ها در بندر بدون سوخت باشند اما ملوان‌های فرانسوی با دستکاری نشاندهندهٔ مخازن سوخت، آنقدر سوخت زده بودند تا کشتی‌ها بتوانند خود را تا سواحل
سوخت زده بودند تا کشتی‌ها بتوانند خود را تا سواحل آفریقا برسانند. به علت کمبود نفرات، ملوان‌ها ناچار بودند تا توپهای دفاع ساحلی و ضدهوایی را هم کنترل کنند که این مسئله جمع کردن ملوانان برای فراری دادن کشتی‌ها را مشکل ساخته بود. عملیات لیلا. نقشهٔ هیتلر این بود که با استفاده از لشکر هفتم زرهی، لشکر دوم زرهی اس. اس و چند واحد دیگر کنترل تمام کشتی‌های فرانسوی را یکجا به دست بگیرد تا آن‌ها نتوانند به متفقین ملحق شوند. قرار شد تا یک گروه رزمی مهندسی از نیروی دریایی به همراه گروه حمله باشد تا از غرق شدن کشتی‌ها
به همراه گروه حمله باشد تا از غرق شدن کشتی‌ها توسط خدمهٔ آن‌ها جلوگیری کند. نقشهٔ آلمان‌ها یک حملهٔ گاز انبری ۳ شاخه بود. یک گروه باید از سمت شرق وارد تولون می‌شد تا سرفرماندهی دریاسالار مارکیز و انبار مهمات موریلون را اشغال کند. گروه دیگر از غرب وارد تولون می‌شد تا انبار مهمات اصلی و دفاع ساحلی را تسخیر کند. نیروی دریایی آلمان هم باید در ساحل مستقر می‌شد تا از فرارکردن کشتی‌های فرانسوی به دریا جلوگیری کند و دهانهٔ بندر را مین ریزی کند. گروه رزمی اول در ساعت ۴ صبح روز ۲۷ نوامبر وارد بندر شدند ولی با مقاومت
۴ صبح روز ۲۷ نوامبر وارد بندر شدند ولی با مقاومت چندانی روبرو نگشتند. نیم ساعت بعد دریاسالار مارکیز دستگیرشده بود اما فرماندهٔ ستاد وی، دریادار رابین، توانست دیگر همکاران خود را از حمله با خبر کند. حملهٔ آلمان‌ها کاملاً غافلگیرکننده بود. دریادار دورنون توانست به دریاسالار لابورده، که بر روی عرشهٔ ناو سرفرماندهی استراسبورگ بود، خبر حملهٔ آلمان‌ها را برساند. لابورده به خدمهٔ کشتی‌ها پیغام داد که کشتی‌هایشان را غرق کنند و به هر آلمانی که قصد وارد شدن به کشتی‌ها را دارد شلیک کنند. بیست دقیقه بعد آلمان وارد مقر
را دارد شلیک کنند. بیست دقیقه بعد آلمان وارد مقر زیردریایی‌ها شدند و آن‌ها را به مسلسل بستند. بعضی از زیردریایی‌ها حرکت کردند تا در آب‌های عمیق‌تر خود را غرق کنند. نیروی اصلی آلمان‌ها یک ساعت از برنامهٔ اصلی عقب افتاده بود و زمانی که به دروازه‌های پایگاه رسیدند دژبانهای فرانسوی سعی کردند آن‌ها را بیشتر معطل کنند. در ساعت ۵:۲۰ تانک‌های آلمانی بالاخره وارد پایگاه شدند و استراسبورگ به بقیهٔ کشتی‌ها فرمان غرق شدن را اعلام کرد. انفجار بمب و بازکردن دریچه‌های ورود آب در داخل کشتی‌ها آغاز شد. در ساعت ۶:۴۵ درگیری
آب در داخل کشتی‌ها آغاز شد. در ساعت ۶:۴۵ درگیری در نزدیک شناورهای استراسبورگ و فوش شروع شد که در نتیجه یک افسر و ۵ ملوان فرانسوی کشته شدند. فرانسوی‌ها توپهای شناورهای را به سمت تانک‌های آلمانی گرفتند و در نتیجه آلمان‌ها درخواست مذاکره کردند. آن‌ها از لابورده خواستند که تسلیم شود و کشتی خود را تحویل دهد اما او جواب داد که کشتی اش قبلاً غرق شده‌است. در نهایت آلمان‌ها توانستند ۳ ناوشکن و ۴ زیردریایی، ۳ کشتی غیرنظامی و چند کشتی از رده خارج شده را به غنیمت بگیرند. پی آمدها. عملیات لیلا به منظور در اختیار گرفتن
پی آمدها. عملیات لیلا به منظور در اختیار گرفتن ناوگان فرانسه توسط آلمان نازی به بن‌بست خورد. فرانسوی‌ها توانستند ۷۷ فروند شناور از جمله ۳ فروند نبردناو، ۷ فروند رزمناو، ۱۵ فروند ناوشکن، ۱۳ فروند قایق اژدرافکن، ۶ فروند کرجی، ۱۲ فروند زیردریایی، ۹ فروند قایق گاردساحلی، ۱۹ فروند کشتی کمکی، ۱ فروند کشتی آموزشی، ۲۸ فروند یدک‌کش را غرق کند. تعدادی از نبردناوهایی که غرق شدند از به روزترین کشتی‌های جنگی آن زمان به حساب می‌آمدند. ۳۹ فروند کشتی کوچک توسط آلمانی‌ها تسخیر شد که بیشتر آن‌ها قبلاً از کار افتاده بودند.
شد که بیشتر آن‌ها قبلاً از کار افتاده بودند. بعضی از کشتی‌ها تا چند روز در آتش می‌سوختند. سوخت کشتی‌ها چنان به دریا ریخته بود که تا ۲ سال بعد کسی نمی‌توانست در ساحل تولون شنا کند. تعدادی از زیردریایی‌های فرانسوی سعی کردند تا خود را به سواحل شمال آفریقا برسانند. زیر دریایی‌های کازابلانکا و مراسوین به الجزیره رسیدند، گلوری به اوران رسید. اریس به بارسلون رفت و ونوس در ورودی بندر غرق شد. یکی از شناورها به نام لئونور فرسنل نیز فرار کرد و به الجزیره رفت. دو گل فرماندهان نیروی دریایی ویشی را به خاطر اینکه اجازه
نیروی دریایی ویشی را به خاطر اینکه اجازه ندادند تا کشتی‌ها به الجزیره فرار کنند نکوهش کرد. حکومت ویشی اقتدار و ناوگانش را از دست داد و قدرت چانه زنی خود در قبال آلمانی‌ها را را از دست داد. منابع. ویکی‌پدیا انگلیسی
جین لابچنکو (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا است. متخصص در علم محیط زیست و اقیانوس و بوم‌شناسی که در دانشگاه ایالتی اورگن استاد و محقق است. علایق تحقیقاتی او، شامل فعل و انفعالات بین محیط زیست و رفاه انسانی، تنوع زیستی، تغییر آب و هوا و استفاده پایدار از اقیانوس‌ها و سیاره می‌باشد. از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳، او به عنوان رئیس اداره ملی اقیانوس و جوی تحت نظارت دبیر بازرگانی اقیانوس‌ها و اتمسفر عمل کرد. پس از استعفا از این اداره او اولین بازدیدکننده دانشگاه استنفورد در (مارس تا ژوئن ۲۰۱۳) بود. در ژوئن
استنفورد در (مارس تا ژوئن ۲۰۱۳) بود. در ژوئن ۲۰۱۳، او به دانشگاه ایالتی اورگن بازگشت و قبل از اینکه توسط رئیس‌جمهور اوباما برای خدمت به تیم علوم او دعوت شود، در هیئت علمی قرار گرفت. زندگی‌نامه. لابچنکو در ۴ دسامبر ۱۹۴۷ در دنور، کلرادو به دنیا آمد و بزرگ شد. پدرش مایکل لابچنکو، جراح اهل کارولینای جنوبی، از نژاد اوکراینی، فرانسوی، انگلیسی، اسکاتلندی و ایرلندی بود و مادرش، لام‌تا دال لابچنکو، پزشک اطفال از داکوتای شمالی و مینه‌سوتا بود. لابچنکو در آکادمی سنت مریز (روستای چری هیلز)، یک دبیرستان دخترانه
سنت مریز (روستای چری هیلز)، یک دبیرستان دخترانه کاتولیک، تحصیل کرد. او دوران دانشگاهی خود را در کالج کلرادو و در کلرادو اسپرینگز، کلرادو سپری کرد و در سال ۱۹۶۹ مدرک کارشناسی خود را کسب کرد. در طول کالج، یک کلاس تابستانی در جانورشناسی بی‌مهرگان گذراند و در آزمایشگاه بیولوژی نیروی دریایی در جنگل وودز در ماساچوست، فعالیت کرد و علاقه خود را به بیولوژی و تحقیقات دریایی نشان داد. او در مدرسه فارغ‌التحصیلان دانشگاه ایالتی واشینگتن، جایی که او روش‌های تجربی و تکاملی را به اکولوژی دریایی پیوند داد و پایان‌نامه خود
را به اکولوژی دریایی پیوند داد و پایان‌نامه خود در مورد رقابت بین ستارگان دریایی را نوشت. لابچنکو با مدرک کارشناسی‌ارشد در سال ۱۹۷۱ و بعد از آن، دکترای خود را در سال ۱۹۷۵ در اکولوژی دریایی از دانشگاه هاروارد کسب کرد. فعالیت دانشگاهی. پس از اخذ دکتری. در سال ۱۹۷۵، لابچنکو به عنوان استادیار در دانشگاه هاروارد استخدام شد. در سال ۱۹۷۷، او و همسرش به دانشگاه ایالتی اورگان (OSU) در کوروالیس، اورگان نقل مکان کردند، جایی که او استادیار (۱۹۷۷–۱۹۸۲)، دانشیار (۱۹۸۲–۱۹۸۸) و استاد تمام (۱۹۸۸–۲۰۰۹، ۲۰۱۳ تا کنون) بود.
عباس‌علی داداش‌بیگ (۱۱۹۳ – ۵ آذر ۱۲۵۶) پدر رضاشاه و پدربزرگ محمدرضا پهلوی بود. وی پیش از تولد فرزند سی و دوم و واپسین خود، رضاشاه، درگذشت و از دیدار او محروم ماند. زندگی‌نامه. عباس‌علی داداش‌بیگ فرزند مرادعلی خان سلطان از بزرگان منطقه سوادکوه مازندران بود و در روستای آلاشت در یک خانواده پرجمعیت متولد شد. مرادعلی خان پدر بزرگ رضاشاه در سال ۱۲۱۰ قمری و در اوایل سلطنت آقامحمدخان قاجار در آلاشت بدنیا آمد و بعدها در فوج سوادکوه مشغول به خدمت شد و در سال ۱۲۷۲ هجری قمری (۱۲۳۵ خورشیدی) در جنگ هرات که با انگلیسی‌ها
قمری (۱۲۳۵ خورشیدی) در جنگ هرات که با انگلیسی‌ها می‌جنگند، کشته می‌شود. سه پسر و شش دختر از او باقی ماند. چراغعلی خان، فضل‌الله خان، عباسعلی خان یاور نام پسرهای اوست. عباسعلی خان ۲ برادر و ۶ خواهر داشت. عموی وی آخوند عباسعلی نام داشت که از علمای دوران آقامحمدخان و فتحعلی‌شاه قاجار بود، پیش از آن که ازدواج کند فوت می‌کند و مرادعلی خان به یاد برادر نام فرزند خود را عباسعلی می‌گذارد و خانواده پدری هم وی را داداش بیگ به معنای آقا داداش نام می‌نهند. پدر وی به گفته برخی منابع در جنگ هرات (افغانستان) حضور داشت و
برخی منابع در جنگ هرات (افغانستان) حضور داشت و در این جنگ کشته می‌شود. عباس‌علی در دوران جوانی به تهران رفت و چون اجدادش به حرفه سپاهی‌گری روی آورد. وی ابتدا با درجه نایبی در فوج سوادکوه مشغول خدمت شد و با درجه یاوری (سرگرد) بازنشسته شد و با عنوان یاور عباسعلی خان به همراه برادر بزرگترش چراغعلی خان، ریاست فوج سوادکوه در دوره حکومت ناصرالدین شاه قاجار را به عهده داشت. وی و اجدادش که همگی از پهلوانان خطه مازندران و سوادکوه بودند خدمات بسیاری به قاجاریان کردند و در دفاع از امنیت و مرزهای ایران تلاش نمودند.
و در دفاع از امنیت و مرزهای ایران تلاش نمودند. عباسعلی مانند بسیاری از اهالی منطقه سوادکوه در فوج سوادکوه به حرفه سپاهی‌گری اشتغال داشت. پدر و برادران و بسیاری دیگر از نزدیکان عباسعلی خان نیز نظامی بوده و در همان فوج سوادکوه خدمت می‌کردند. عباسعلی خان با درجه یاور (معادل سرگرد) و همانند بسیاری از سوادکوهی‌های دیگر بازنشست شد و به روستایش در آلاشت بازگشت تا در قطعه زمینی که خریده بود به کشت و زرع بپردازد و در اثر کشاورزی و دامداری و کارهای جنگلی متمول شده بود و املاکی در آلاشت و بابل و دیگر نقاط داشت. خانه
و املاکی در آلاشت و بابل و دیگر نقاط داشت. خانه اصلی عباسعلی در منطقه سیتاق آلاشت بود که در ابتدا متعلق به پدرش مرادعلی خان سلطان بود. او مدتی از سوی فوج سوادکوه به عنوان رئیس تأمینات یا نظمیه در بخش بابل‌کنار منصوب می‌شود و به همین خاطر چند سالی را در درازکلا به همراه همسرانش به‌سر می‌برد. در برخی منابع آمده است که وی چهار بار ازدواج کرد و از همسر اولش ۴ پسر (فتح‌الله، عبدالله، اسماعیل، عنایت‌الله) و ۳ دختر (خورشید، بهار، خاور) و از همسر دوم به نام «خانم کوچک» ۲ پسر (نامدار، جواد) و ۳ دختر (درّی‌جهان،
کوچک» ۲ پسر (نامدار، جواد) و ۳ دختر (درّی‌جهان، نبات، حکیمه) داشت، ولی در کتاب رضاشاه از تولد تا سلطنت نوشته سید رضا نیازمند ذکر شده که وی دو بار ازدواج کرد، مرتبه اول با یکی از بستگان خود در سوادکوه و مرتبه دوم با نوش‌آفرین آیرملو دختری ۱۶ ساله از مهاجران قفقازی در تهران که بعد از ازدواج در آلاشت ساکن شدند. وی هنگامی که دومین همسرش باردار بود، برای مداوای بیماری خود به تهران رفت و در سن ۶۴ سالگی در تهران بر اثر بیماری درگذشت. چهل روز پیش از مرگ وی، نوش‌آفرین در ۲۴ اسفند ۱۲۵۶ پسری به دنیا می‌آورد که بعدها
در ۲۴ اسفند ۱۲۵۶ پسری به دنیا می‌آورد که بعدها با نام رضاشاه سلسله قاجار را برانداخت و دودمان پهلوی را بنیان‌گذاری کرد. وی از همسر اول خود سه فرزند دختر به نام‌های (خورشید خانم، دُدُرخانم و نبات خانم) داشت. محمدرضا پهلوی در کتاب مأموریت برای وطنم اینچنین آورده است: «پدرم در سال ۱۲۵۶ در استان مازندران که نزدیک بحر خزر است، پا به عرصه وجود گذاشت. او برخلاف پادشاهان قاجار که چنان‌که گفتم از نژاد ترک بودند، از خانواده ای اصیل ایرانی بود و پدر و جدش در ارتش ایران با سمت افسری خدمت کرده بودند. جد او در یکی از
با سمت افسری خدمت کرده بودند. جد او در یکی از جنگ‌های ایران و افغانستان از خود شجاعت و رشادت مخصوصی نشان داده و پدرش فرماندهی هنگی را که در استان مازندران ساخلو داشت، عهده‌دار بود.» برروی سنگ قبر این نوشته‌ها حک شده است که بعضاً با سطربندی اشتباه می‌باشد: "وفات مرحوم مغفور رضوان جا یگاه داداش بیک یاور فوج سوادکوه ولدمر حرم مرادعلی سلطان تاریخ ذی‌الحجة الحرام ۱۲۹۵" اصل و نسب و تبارنامه. مجله «پیام بهارستان» متعلق به مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی سندی به‌دست آمده از کتابی متعلق به شیخ آقابزرگ تهرانی را در سال
از کتابی متعلق به شیخ آقابزرگ تهرانی را در سال ۱۳۸۸ انتشار داد که تبارنامه رضا شاه را بیان می‌کند. این سند توسط فهرست نگار مجلس شورای اسلامی سید محمد منصور طباطبایی بهبهانی اولین بار به‌دست آمد. شیخ آقابزرگ تهرانی صاحب دانشنامه الذریعه و از بزرگ‌ترین کتابشناسان ایران بوده است. در این شجره نامه که به زبان عربی نگاشته شده، نویسنده، پدر ملا عباس‌علی و مرادعلی سلطان را که پدر بزرگ رضاشاه است با عبارت «... السوادکوهی» نام می‌برد. پس از «... السوادکوهی» که نام کوچک آن ذکر نشده است به دو فرزندش اشاره شد. ملاعباس
آن ذکر نشده است به دو فرزندش اشاره شد. ملاعباس علی که محمدحسن اعتمادالسلطنه از او با عنوان «آخوند ملا عباسعلی سوادکوهی آلاشتی» نام می‌برد و از علمای عهد آغامحمد خان بود که در اوایل عصر فتحعلی شاه فوت کرد و مرادعلی سلطان که از سرکردگان نظامی بود در جنگ هرات کشته شد. از فرزندان او چراغعلی خان است که در کتابچه جمع و خرج مازندران در سال ۱۳۱۶ قمری با عنوان «چراغعلی خان سوادکوهی» آمده است و دیگری پدر رضاشاه عباسعلی داداش بیگ است. از دیگر افراد سرشناس این شجره نامه امیر اکرم است که در دوران مشروطیت به سالار حشمت
امیر اکرم است که در دوران مشروطیت به سالار حشمت ملقب بود و پس از کودتای ۳ حوت ۱۲۹۹ به امیر اکرم ملقب شد و چون نوه عموی رضاخان سردار سپه بود، حکمران مازندران شد. در دوران سلطنت رضاشاه مدتی پیشکار ولیعهد بود و در سال ۱۳۰۹ خورشیدی فوت کرد. سالار حشمت و برادرش ابوالحسن خان صمصام در دوران مظفری و عصر مشروطه از سران فوج سوادکوه بودند. همسران و فرزندان. عباسعلی در طول زندگی خود، پنج بار ازدواج کرده است. حاصل این ازدواج‌ها ۳۲ فرزند بوده که از این تعداد ۲۰ تن از فرزندان وی در بدو تولد از دنیا رفته‌اند. چهار تن از
وی در بدو تولد از دنیا رفته‌اند. چهار تن از همسران وی، اهل سوادکوه و از بستگانش بوده‌اند، همسر پنجم او نوش‌آفرین آیرملو بود که حدود ۴۶ سال از او کوچکتر بود. نوش آفرین اصالتاً از مهاجرین مسلمان قفقاز (گرجستان) بود که بعدها به تهران مهاجرت کرده بودند. حاصل ازدواج عباسعلی و نوش آفرین، فرزندی به نام رضا (همان رضاشاه) بود که واپسین فرزند عباسعلی بود. عباسعلی پیش از به‌دنیا آمدن رضا از دنیا رفت و هرگز واپسین فرزند خود را ندید. سه فرزند اول عباسعلی خان هر سه دختر بودند. خورشید خانم که همسر یکی از روحانیون
دختر بودند. خورشید خانم که همسر یکی از روحانیون مازندران شد و پسری داشت که او را علی خان می‌خواندند که در دوران سلطنت رضاشاه پیشخدمت او بود. خورشید خانم در قریه گنج افروز بابل زندگی می‌کرد و رضاشاه هر زمان که به مازندران می‌رفت با او دیدار می‌کرد. او در میانه سلطنت رضاشاه بیمار شد و به تهران رفت و در تهران درگذشت. دُدُر خانم خواهر دوم رضاشاه بود که در مازندران می‌زیست و در جوانی فوت کرد. نبات خانم معروف به حسنی خانم سومین خواهر رضاشاه بود که با خانواده شاهرخی ازدواج کرده و در روستای دراز کلای بابل زندگی
ازدواج کرده و در روستای دراز کلای بابل زندگی می‌کرد، بعدها به تهران آمده و مدتی سنگلج و سرای قیصریه نزدیک پامنار که محله مازندرانی‌ها بود زندگی کرد، سپس به مازندران بازگشته و در قریه گنج افروز بابل مقیم شد. آشنایی و ازدواج با نوش آفرین آیرملو مادر رضاشاه. آشنایی عباسعلی خان با نوش آفرین آیرملو به زمانی بازمی‌گردد که در سال‌های آخر عمرش بیمار شده و برای درمان به تهران نزد علی خان حکیم‌باشی و طبیب دستگاه کامران میرزا نایب السلطنه آمد. علی خان از مهاجران گرجی بود که بعدها وارد قزاق‌خانه شده و به علی خان دکتر
بود که بعدها وارد قزاق‌خانه شده و به علی خان دکتر معروف شده بود. عباسعلی خان در خانه علی خان بستری شد. نوش آفرین آیرملو که خواهر علی خان دکتر بود، در مدت بیماری عباسعلی خان از او پرستاری می‌کرد. عباسعلی خان دلبسته او شد و برغم ۴۶ سال اختلاف سنی، نوش آفرین شانزده ساله را به همسری گرفت. عباسعلی خان زمانی که یاور (معادل ستوان) فوج سوادکوه بود به دلیل ابتلا به بیماری درمان ناپذیر به ناچار قشون را رها کرده و با همسر جدیدش به آلاشت رفت. در آلاشت چندان به نوش آفرین خوش نمی‌گذشت چون زبان مازندرانی نمی‌دانست و
آفرین خوش نمی‌گذشت چون زبان مازندرانی نمی‌دانست و خانواده عباسعلی خان و اهالی سوادکوه مازندرانی زبان بودند و تازه عروس قادر به صحبت کردن در میان خانواده شوهر نبود و خانواده و بستگان عباسعلی خان به واسطه گرجی بودن نوش آفرین بنای بدرفتاری با او می‌گذاشتند. عباسعلی خان نیز متوجه دشمنی خانواده‌اش با نوش آفرین شده بود و برای همین علی آقا (در منبع دیگر حسین) برادر نوش آفرین را که جوانی ۱۹ ساله بود برای مراقبت از همسرش از تهران به سوادکوه می‌آورد. در قدیم مازندرانی‌ها ازدواج با غیر مازندرانی را خلاف سنت و امری
ازدواج با غیر مازندرانی را خلاف سنت و امری نکوهیده می‌دانسته و از پسر یا دختری که همسر غیر مازندرانی بستاند، خوششان نمی‌آمد و بر اساس سنت‌های منطقه، از مردان انتظار می‌رفت فقط با زنان و دختران محلی ازدواج کنند. بیماری عباسعلی خان شدت گرفت و بناچار نوش آفرین که باردار بود را به دختر سومش نبات خانم که روابط بهتری با نوش آفرین داشت سپرد و به تهران رفت و در سال ۱۲۵۶ شمسی در تهران درگذشت. نوش آفرین که در دیگر منابع دیگر از او با اسامی سکینه و زهرا یاد کرده‌اند، پس از مرگ عباسعلی ماندن در سوادکوه را صلاح
پس از مرگ عباسعلی ماندن در سوادکوه را صلاح نمی‌دید. پس از تولد رضاشاه در ۲۴ اسفند ۱۲۵۶ سوادکوه را به مقصد تهران ترک کرد. خواهران ناتنی رضا هر از گاهی به او و مادرش در تهران سر می‌زدند و مواد غذایی و کمک مالی برای او از سوادکوه می‌آوردند ولی جدای این، رضا و مادرش را از دارایی‌های عباسعلی خان محروم کرده بودند که سرانجام رضاشاه پس از چهل سال زمانی که به مقام سردار سپه رسید به سوادکوه رفت و ارثیه‌اش را گرفت. خسرو معتضد نیز در این موضوع عقیده دارد که نوش آفرین قفقازی بود و بعد از کشته شدن همسر اولش قزاقخانه یک