payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بررسی‌های بیشتری در مورد زوایای اقتصادی biobankها بوده‌اند، بخصوص آن دسته از biobankهایی که از امکانات دولتی برخوردار هستند. لازم است ذکر شود که biobankهای ملی اغلب توسط شرکای خصوصی/مردمی تأمین اعتبار می‌شوند و تسهیلات مالی توسط شوراهای تحقیقات ملی، سازمان‌های خیریه پزشکی، سرمایه گزاران صنعت دارو و سرمایه گزاران زمینه بیو تکنولوژی صورت می‌پذیرد. با این روش، biobankهای ملی نوعی رابطه اقتصادی میان ارگان‌های مخالف دولتی، مردم و نهادهای تجاری و تبلیغاتی ایجاد می‌کنند. انگیزه‌های تجاری قوی‌ای وجود دارد که بر
می‌کنند. انگیزه‌های تجاری قوی‌ای وجود دارد که بر روی جمع‌آوری سیستماتیک بافت‌های بدن تمرکز کرده‌است. این موضوع به راحتی در زمینه پژوهش‌های ژنومی نیز دیده می‌شود، جاییکه مطالعات صورت گرفته در گستره جمعیت، خود را بیشتر در زمینه تکنولوژی‌های تشخیصی نسبت به مطالعات اتیولوژیک معطوف می‌کند. بنابراین منجر به تأکید روی ریسک فاکتورها و آزمایش‌ها و اندازه‌گیری‌های پیشگیرانه می‌شود. با در نظر گرفتن پتانسیل این کار برای بدست آوردن سودهای قابل توجه، محققانی مانند Mitchell و Waldby بر سر این مبحث بحث می‌کنند که چون
و Waldby بر سر این مبحث بحث می‌کنند که چون biobankها تعداد زیادی از جمعیت ملی را به عنوان نمونه دهنده مشارکت می‌دهند، در واقع این افراد اجازه می‌دهند تا از بدن آن‌ها و تاریخچه پزشکی آن‌ها منابعی با پتانسیل‌های تجاری ایجاد شود. بنابراین مشارکت آن‌ها باید به عنوان یک «عملکرد کلینیکی» دیده شده و در نتیجه نمونه دهندگان نیز باید از منافع اقتصادی بهره‌مند گردند. مواردی با مشکلات قانونی. Biobankها بالذاته نمونه‌هایی را از بدن انسان ذخیره می‌کنند. مواردی وجود داشته‌است که بر سر مالکیت نمونه‌های ذخیره شده اختلاف
که بر سر مالکیت نمونه‌های ذخیره شده اختلاف نظر برقرار بوده که برای حل این مسئله موضوع به دادگاه واگذار شده‌است. نمونه‌هایی از این موارد به شرح زیر است:
دولت فدرال اتریش ،ادامهٔ نخستین جمهوری اتریش بین سالهای ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۸ بود. این حکومت توسط سیاستمدار رژیم پیشین (جمهوری اول اتریش) یعنی انگلبرت دلفوس و بعد از او اداره این حکومت به دست کورت شوشنیگ افتاد. دولت فدرال اتریش یک حکومت اقتدارگرا بر اساس ترکیبی از تأثیرات حزب محافظه‌کار کاتولیک و فاشیستی ایتالیا بود. تاریخ. انگلبرت دلفوس، در سال ۱۹۳۲ به صدر اعظمی اتریش منصوب شد، در تاریخ ۴ مارس ۱۹۳۳ کارل رنر، استعفای خود را از سمت رئیس پارلمان فدرال اعلام کرد؛ و این استعفا پس از ناکامی در یک روند رای‌گیری رخ داد.
استعفا پس از ناکامی در یک روند رای‌گیری رخ داد. دلفوس این حادثه را «انحلال خود» پارلمان فدرال نامید و جلسه بعدی پارلمان فدرال را در روز ۱۵ مارس برگزار کرد. دلفوس در ۱۵ مارس پارلمان را منحل کرد و دموکراسی در اتریش را به کلی نابود کرد. رئیس‌جمهور ویلهلم میکلاس، همانند پیروزی آدولف هیتلر در انتخابات آلمان در ۵ مارس ۱۹۳۳، هیچ اقدامی برای بازگرداندن دموکراسی انجام نداد. دلفوس پس از منحل کردن پارلمان یک سری فرمان‌ها فوری صادر کرد، از جمله ممنوعیت فعالیت حزب کمونیست در تاریخ ۲۶ مه ۱۹۳۳، ممنوعیت فعالیت حزب سوسیال
در تاریخ ۲۶ مه ۱۹۳۳، ممنوعیت فعالیت حزب سوسیال دموکرات در ۳۰ مه و ممنوعیت فعالیت حزب نازی در تاریخ ۱۹ ژوئن. در عوض، در ۲۰ مه ۱۹۳۳، حزب وطن پرستان (ملقب به حزب فاشیستی اتریش) را تأسیس کرد. بدین ترتیب تنها حزب فعال در اتریش در زمان دولت فدرال اتریش، حزب وطن پرستان بود. جنگ داخلی اتریش. در ۱۲ فوریه ۱۹۳۴ دلفوس به نیروهای امنیتی دستور داد تا سوسیال دموکرات‎ها را دستگیر کنند. پس از آنکه دیکتاتوری دلفوس اقدامات علیه سوسیال دموکرات‌های شناخته شده را انجام داد، سوسیال دموکرات‌ها خواستار مقاومت در سطح کشور علیه دولت
دموکرات‌ها خواستار مقاومت در سطح کشور علیه دولت شدند. یک جنگ داخلی آغاز شد که شانزده روز، از ۱۲ تا ۲۷ فوریه ادامه داشت. مبارزه شدید در درجه اول در شرق اتریش، به ویژه در خیابان‌های برخی از ولسوالی‌های بیرونی وین، که در آن ساختمان‌های بزرگ کارکنان شهری مانند قلمرو واقع شده بود، و در مناطق صنعتی شمال استان شریف، وجود داشت. اما شورش سوسیال دموکرات‌ها، کمونیست‌ها و برخی از مردم، برای پایان دادن به ممنوعیت فعالیت حزب سوسیال دموکرات و حزب کمونیست، توسط پلیس و ارتش اتریش سرکوب شد. سوسیال دموکرات‌ها و رهبران آنها
اتریش سرکوب شد. سوسیال دموکرات‌ها و رهبران آنها زندانی شدند یا به خارج از کشور فرار کردند. بدین ترتیب مسیر حرکت اتریش به سمت دیکتاتوری تکمیل شد. در تاریخ ۱ مه ۱۹۳۴، زمانی که قانون اساسی جدید توسط شورای ملی تدوین شد، دلفوس آخرین بقایای دموکراسی در اتریش را از بین برد، جمهوری اول اتریش را منحل شده اعلام کرد و دولت فدرال اتریش را تأسیس کرد. کودتای نازی‌ها و مرگ دلفوس. دلفوس همچنان به مقابله با نازی‌ها ادامه داد تا زمانی که ترور وی توسط نازی‌های اتریشی در تاریخ ۲۵ ژوئیه ۱۹۳۴ صورت گرفت. جانشین او کورت شوشنیگ از
۲۵ ژوئیه ۱۹۳۴ صورت گرفت. جانشین او کورت شوشنیگ از موسلینی درخواست کمک کرد تا اگر هیتلر تصمیم به تصرف نظامی اتریش کرد به اتریش کمک کند. از این رو موسولینی بخشی از ارتش ایتالیا را در مرز اتریش بسیج کرد تا در صورت حمله نظامی آلمان به اتریش از اتریش دفاع کنند. او همچنین هیتلر را تهدید کرد که در صورت حمله به اتریش از راه نظامی با آلمان درگیر می‌شود. سپس او به جهان اعلام کرد: «استقلال اتریش، یک اصل است که توسط ایتالیا دفاع شده و حتی بیشتر از آن دفاع خواهد شد». ترور دلفوس با قیام در بسیاری از مناطق اتریش همراه
ترور دلفوس با قیام در بسیاری از مناطق اتریش همراه بود، که باعث مرگ و میر بسیاری از مردم شد. در کارینتی، یک گروه بزرگ نازی اتریش سعی داشتند قدرت را در دست بگیرند، اما توسط واحدهای ایتالیایی در نزدیکی آن منطقه، دستگیر شدند. در ابتدا هیتلر به تصرف اتریش جلب شد، اما واکنش ایتالیا او را شگفت زده کرد. هیتلر متقاعد شد که نمی‌تواند با قدرت‌های غربی اروپایی مواجه شود و او رسماً مسئولیت قتل دلفوس را رد کرد و پشیمانی خود را نسبت به قتل صدر اعظم دولت فدرال اتریش اعلام کرد. نازی‌ها در وین، پس از اعلام ساختن یک دولت
کرد. نازی‌ها در وین، پس از اعلام ساختن یک دولت جدید تحت ناسیونالی اتریشی، آنتون رینتلن که قبلاً توسط دلفوس زندانی شده بود، را به عنوان رهبر نازی‌ها در اتریش و صدر اعظم جدید اتریش انتخاب کردند و به مجلس ملی اتریش رفتند تا ضمن تشکیل دولت جدید آنتون رینتلن را به عنوان صدر اعظم جدید به مردم معرفی کنند اما پس از تهدیدات ارتش اتریش به منظور تخریب مجلس با استفاده از دینامیت تسلیم شدند و سپس مورد محاکمه و اعدام قرار گرفتند و بدین ترتیب کورت شوشنیگ در ۲۹ ژوئیه سال ۱۹۳۴ به صدر اعظمی اتریش رسید. با این وجود، هیتلر
۱۹۳۴ به صدر اعظمی اتریش رسید. با این وجود، هیتلر همچنان به بی‌ثباتی سیستم دولتی اتریش معتقد بود و مخفیانه روابط خود را با هواداران نازی در اتریش مانند آرتور زایس-اینکوارت و ادموند گلیس-هورستنوا ادامه داد. اما اتریش تحت سلطه شوشنیگ نیز مانند دولت دلفوس تحت حمایت همسایهٔ جنوبی خود، یعنی حکومت فاشیستی ایتالیا بود. اما رفته رفته موسولینی، به هیتلر نزدیک شد. اگرچه شوشنیگ سعی کرد روابط اتریش را با نازی‌ها بهبود ببخشد اما با برپایی «محور» برلین و رم توسط موسولینی و هیتلر در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۳۶، ایتالیا حمایت خود
و هیتلر در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۳۶، ایتالیا حمایت خود از اتریش را برداشت و اتریش بدون داشتن یک حامی قدرتمند بین‌المللی بسیار ضعیف گشت. آنشلوس. هیتلر در نوامبر ۱۹۳۷ برنامه‌های خود را برای الحاق اتریش به آلمان را در دیدار با فرماندهان ارشد ارتش اعلام کرد. بعد از آن آلمان نازی به اتریش اولتیماتوم داد و با فشارهای زیاد هیتلر به شوشنیگ، او مجبور شد تا آرتور زایس-اینکوارت را وارد کابینه خود کند. اما پس از گذشت چند هفته فشارهای هیتلر به اتریش از سر گرفته شد و شوشنیگ مجبور شد تا زایس اینکوارت را به سمت جانشینی خود
مجبور شد تا زایس اینکوارت را به سمت جانشینی خود برساند. آخرین تلاش شوشنیگ برای حفظ استقلال اتریش، رفراندوم بود و این همه‌پرسی قرار بود تا در ۱۳ مارس صورت بگیرد. به عنوان بخشی از تلاش او برای اطمینان از پیروزی در رفراندوم، او رهبران سوسیال دموکرات را از زندان آزاد کرد و در عوض پیشنهاد از بین بردن دولت یک طرفه و قانونی کردن فعالیت حزب سوسیال دموکرات اتریش را مطرح کرد. هیتلر با بسیج نیروهای ارتش آلمان در مرز اتریش واکنش نشان داد و خواستار تعیین زایس اینکوارت به عنوان صدراعظم اتریش شد. در ۱۱ مارس، نازیهای
به عنوان صدراعظم اتریش شد. در ۱۱ مارس، نازیهای اتریشی شوشنیگ را مجبور به استعفا کردند. زایس اینکوارت به عنوان جانشین وی، صدر اعظم اتریش شد و در حضور ویلهلم میکلاس سوگند یاد کرد اما روز بعد نیروهای ارتش اتریش بدون هیچگونه مقاومت به ارتش آلمان نازی اجازه ورود به اتریش را دادند گرچه این کار به دستور آرتور زایس-اینکوارت صورت گرفت. هیتلر در اصل قصد داشت تا اتریش را به عنوان یک کشور دست نشانده به رهبری زایس اینکوارت حفظ کند. با این حال، حمایت مشتاقانه مردم از هیتلر باعث شد تا او موضع خود را تغییر دهد و از الحاق
باعث شد تا او موضع خود را تغییر دهد و از الحاق اتریش به آلمان نازی پشتیبانی کند. در ۱۳ مارس، زایس اینکوارت رسماً آنشلوس را تصویب کرد، هر چند رئیس‌جمهور میکلاس از امضای آنشلوس خودداری کرد و از سمت خود استعفا داد. سپس آرتور زایس-اینکوارت بیشتر وظایف میکلاس را به عهده گرفت و لایحهٔ آنشلوس را به تصویب قانون اساسی و مجلس ملی دولت فدرال رساند، سپس اتریش به آلمان نازی پیوست.
رابرت هاگمن (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل [[سست. منابع. [[رده:افراد زنده]] [[رده:اهالی کانتون سولوتورن]] [[رده:دوچرخه‌سواران تور دو فرانس]] [[رده:دوچرخه‌سواران مرد اهل سوئیس]] [[رده:زادگان ۱۹۴۲ (میلادی)]] [[رده:برندگان مرحله تور دوچرخه‌سواری سوئیس]]
ویلی ترپ (؛ زادهٔ ۲۳ دسامبر ۱۹۳۸) دوچرخه‌سوار پیست اهل سوئیس است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
هانسیورگ امیزگر (؛ (۱۸ فوریهٔ ۱۹۵۲ - ۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵) دوچرخه‌سوار اهل سوئیس بود.
رولاند تالمن (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل سوئیس است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به روت–آکروس اشاره کرد.
یوزف هلبلینگ () ( – ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۴) یک دوچرخه‌سوار اهل سوئیس بود.
آوو پیکوس (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده‌است.
آرتوراس کاسپوتیس (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل لیتوانی است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به آژ۲آر لا موندیال اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده‌است.
گینتاوتاس اوماراس (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل لیتوانی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
عمر پخاکادزه (؛ ۸ دسامبر ۱۹۴۴ – ۲۱ مه ۱۹۹۳ (aged 48)) ورزشکار دوچرخه‌سواری پیست اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
بوریس شوخوف (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار پیست اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
گاینان سایدخوژین (؛ – ) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
ایمانتس بودنیکس (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل آلمان نازی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
لئونید کلومبت (; – ) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۳ مدال برنز شده‌است.
نیکولای کوفش (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
والری مفچان (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
والری یاردی (؛ – ) دوچرخه‌سوار اهل روسیه بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده‌است.
ویکتور ماناکوف (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
ویکتور سوکولف (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
بیلفینگر () شرکت مهندسی آلمانی است، که در زمینه ارائه خدمات مهندسی و مشاوره، همچنین ساخت‌وساز شهری و صنعتی فعالیت می‌نماید. شرکت بیلفینگر در سال ۱۸۸۰ توسط آگست برناتز تأسیس شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر مانهایم، آلمان قرار دارد و بخشی از سهام آن در بورس دویچه بورزه معامله می‌شود.
وینالی پتراکوف (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل روسیه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
ولادیمیر کامینسکی (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل بلاروس است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۳ مدال نقره شده‌است.
ولادیمیر اوسوکین (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل روسیه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۶ مدال نقره شده‌است.
الکساندر کراسنوف (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل روسیه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
الکساندر پانفیلوف (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
الکساندر پروف (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
لن اوان گودمن فیلسوف و تاریخ‌دان فلسفه که زمینه کاری او فلسفه یهودی و اسلامی، اخلاق و متافیزیک است. گودمن از سال ۱۹۹۴ در دانشگاه وندربیلت تدریس می‌کند. گودمن لیسانش را در دانشگاه هاروارد در زمینه فلسفه و زبان‌ها و ادبیات‌های خاورمیانه گرفت. او دکترایش را در سال ۱۹۶۸ را از دانشگاه آکسفورد گرفت. او به عنوان استاد مدعو فلسفه و زبان‌ها و ادبیات‌های خاورمیانه در دانشگاه یو سی ال ای تدریس می‌کرد سپس به عنوان استادیار در سال ۱۹۶۹–۱۹۷۴ و به عنوان دانشیار در سال ۱۹۷۴–۱۹۸۱ به عنوان استاد فلسفه تدریس می‌کرد و در
۱۹۷۴–۱۹۸۱ به عنوان استاد فلسفه تدریس می‌کرد و در دانشگاه هاوایی در سال‌های ۱۹۹۳–۱۹۹۴ به عنوان استاد مدعو در هیئت علمی علوم انسانی تدریس می‌کرد. بعد از سمت‌های مختلف در تحقیقات متفاوت، گودمن از سال ۱۹۹۴ در دانشگاه وندربیلت فلسفه تدریس می‌کند.
اولگ لوگوین (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
سرگئی شلپاکوف (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
واسیلی اژدانوف (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل روسیه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
ویکتور بیکوف (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوچرخه‌سواری پیست اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۳ مدال برنز شده‌است.
هاچتیف یا هُخ‌تیف شرکت ساخت‌وساز آلمانی است، که در زمینه طراحی و احداث انواع زیرساخت‌های شهری و صنعتی، ارائه خدمات مهندسی و ساخت، همچنین مدیریت پروژه فعالیت می‌کند. شرکت هُخ‌تیف در سال ۱۸۷۳ توسط فیلیپ و بالتزار هافمن تأسیس شد و تاکنون پروژه‌های بزرگی چون: احداث فرودگاه بین‌المللی آتن، پل بسفر، فرودگاه بین‌المللی ملک عبدالعزیز و برج کومرتس‌بانک را برعهده داشته‌است. دفتر مرکزی این شرکت در شهر اسن، آلمان قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس فرانکفورت معامله می‌شود. اکثریت سهام شرکت هاتچیف (۶۶٪) متعلق به
می‌شود. اکثریت سهام شرکت هاتچیف (۶۶٪) متعلق به گروپو آسی‌اس می‌باشد.
جنگ داخلی اتریش که همچنین به عنوان قیام فوریه (آلمانی: Februarkämpfe) شناخته می‌شود، اصطلاحاً برای پانزده روز از تداخل بین سوسیالیست‌ها و ارتش اتریش، بین ۱۲ فوریه تا ۲۷ فوریه ۱۹۳۴ در اتریش استفاده می‌شود. درگیری‌ها در شهر لینز آغاز شد و عمدتاً در شهرهای وین، گراتس، بروک آندر مور، یودنبورگ، وینر نویشتات و اشتایر، اما همچنین در برخی از شهرهای صنعتی شرقی و مرکزی اتریش رخ داد. ریشه‌های درگیری. پس از فروپاشی امپراتوری اتریش-مجارستان (پس از جنگ جهانی اول)، جمهوری اول اتریش، که عمدتاً شامل بخش آلمانی زبان
جمهوری اول اتریش، که عمدتاً شامل بخش آلمانی زبان امپراتوری سابق بود، به عنوان یک دموکراسی پارلمانی تشکیل شد. دو حزب عمده در سیاست ملت جدید سلطه داشت: سوسیالیست‌ها (حزب کارگران سوسیال دموکرات و حزب سوسیال دموکرات) و محافظه کاران (حزب سوسیال مسیحی). سوسیالیست‌ها هواداران خود را در مناطق شهری طبقه کارگر شهر یافتند، در حالی که هواداران محافظه کاران جمعیت روستایی و اکثر طبقه‌های بالای جامعه را در بر می‌گرفتند. محافظه کاران همچنان همکاری نزدیکی با کلیسای کاتولیک رومی داشتند و می‌توانستند برخی از روحانیون برجسته
رومی داشتند و می‌توانستند برخی از روحانیون برجسته را در میان هواداران خود قرار دهند. مانند بسیاری از دموکراسی‌های نوظهور اروپایی، سیاست در اتریش به طعم بسیار ایدئولوژیک رسید. هر دو کمپ سوسیالیستی و محافظه کار نه تنها از احزاب سیاسی تشکیل شده بلکه دارای ساختارهای قدرت فراگیر، از جمله نیروهای شبه نظامی خود بودند. محافظه کاران در سالهای ۱۹۲۱–۱۹۲۳ سازماندهی نیروها شبه نظامی خود (به زبان آلمانی: Homeguard) را آغاز کردند؛ در پاسخ، سوسیال دموکرات‌ها بعد از سال یک۱۹۲۳ گروه مسلح به نام جمهوری اسکان زدگان
از سال یک۱۹۲۳ گروه مسلح به نام جمهوری اسکان زدگان (سوسیالیست‌های جمهوریخواه) تشکیل دادند. تغییرات و درگیری بین این نیروها (در تظاهرات سیاسی و غیره) اغلب رخ می‌داد. درگیری‌های ژوئیه. اولین حادثه مهم در اوایل سال ۱۹۲۷ اتفاق افتاد که چند نفر از اعضای جبهه جنگجویان هرمان هیلت ("اتحادیه جنبش مبارزه با مفاسد") که یک گروه شبه نظامی و همچنین گروهی از محافظه کاران بود به ضرب گلوله کشته شدند. در ماه ژوئیه سه متهم سوسیالیست در این مورد محکوم شدند، که منجر به خشم سوسیالیست‌ها شد. در ۱۵ ژوئیه ۱۹۲۷، یک اعتصاب عمومی از
شد. در ۱۵ ژوئیه ۱۹۲۷، یک اعتصاب عمومی از طرف سوسیالیست‌ها رخ داد و تظاهراتی در پایتخت صورت گرفت. در همین درگیری‌ها یک ایستگاه پلیس، به همراه نیروهای امنیتی شروع به تیراندازی به تظاهرکنندگان کردند. در مجموع، ۸۹ نفر (۸۵ نفر از آن‌ها تظاهرکنندگان بودند) در این قیام ماه ژوئیه جان خود را از دست دادند و صدها تن صدمه دیدند. به طرز شگفتآوری، خشونت به زودی کاهش یافت و جناحها نبرد خود را از خیابان‌ها به نهادهای سیاسی بردند. با این حال، مصیبت‌های جمهوری اول اتریش در سال‌های بعد بدتر شد. رکود بزرگ نیز تأثیرات آن را در
بعد بدتر شد. رکود بزرگ نیز تأثیرات آن را در اتریش نشان داد، که منجر به بیکاری شدید و تورم عظیم شد. علاوه بر این، از سال ۱۹۳۳، آدولف هیتلر رئیس‌جمهور آلمان شد، که باعث شد هواداران ملی سوسیالیستی (که خواستار اتحاد آلمان با هیتلر بودند) دولت اتریش را از درون تهدید کنند. چگونگی آغاز درگیری‌ها. در ۴ مارس ۱۹۳۳، انگلبرت دلفوس، صدراعظم مسیحی، پارلمان اتریش را به حالت تعلیق درآورد. در یک رای‌گیری نزدیک (در مورد دستمزد کارگران راه‌آهن) در شورای ملی هر یک از سه سران پارلمان از پارلمان استعفا دادند تا رای دادن را
پارلمان از پارلمان استعفا دادند تا رای دادن را برگزینند و هیچ‌کس به عنوان نماینده مجلس ننشیند. حتی اگر مقررات می‌توانستند این وضعیت را حل کنند، انگلبرت دلفوس از این فرصت استفاده کرد تا اعلام کند که پارلمان کار خود را متوقف کرده‌است و تمام تلاش‌ها برای بازگرداندن آن را مسدود کرد؛ بنابراین حزب سوسیال دموکرات، قدرت سیاسی خود را از دست داد. در ۱۲ فوریه ۱۹۳۴ یک نیروی تحت رهبری فرمانده هیمور در وین، املاک متعلق به حزب سوسیال دموکرات را مورد جستجو قرار دادند، به آن‌ها تحمت دزدی اسناد مهم دولتی زدند و برخی از
به آن‌ها تحمت دزدی اسناد مهم دولتی زدند و برخی از آن‌ها را دستگیر کردند. ریچارد برنشتاک، یکی از فرماندهان سوسیال دموکرات، اولین کسی بود که به‌طور فعال مقاومت و به این جستجو و دستگیری سوسیال دموکرات‌ها اعتراض کرد و باعث ایجاد اختلافات مسلحانه میان گروهی از پلیس، ژاندارمری و ارتش فدرال شد. درگیری‌های بین جمهوری اول اتریش و سوسیال دموکرات‌ها به شهرهای دیگر اتریش نیز راه یافت. پلیس و ارتش اتریش به سرعت در شهرهای اتریش موضع‌گیری کردند و معترظان را در ابتدا تنها با سلاح‌هایی (مانند گاز اشک آور) متفرق می‌ساختند.
با سلاح‌هایی (مانند گاز اشک آور) متفرق می‌ساختند. مبارزه همچنین در شهرهای صنعتی مانند اشتایر، زانکت پلتن، وایتس، اگنبرگ (گراس)، کاپفنبرگ، بروک آندر مور، ایبنزی و ورگل رخ داد. اما پس از آن که در ۲۵ فوریه تمامی نیروهای مسلح اتریش از قبیل پلیس، ارتش اتریش، ارتش فدرال و نیروهای مسلح حزب وطن پرستان اتریش به سرکوب شدید سوسیال دموکرات‌ها و معترظان پرداختند دو روز بعد یعنی در ۲۷ فوریه جنگ داخلی اتریش به پایان رسید. نتایج. چندین صد نفر (از جمله نیروهای مسلح، اعضای نیروهای امنیتی و غیرنظامیان) در درگیری‌های مسلحانه
امنیتی و غیرنظامیان) در درگیری‌های مسلحانه جان باخته‌اند. بیش از یک هزار نفر زخمی شدند. علاوه بر این، بیش از ۱۵۰۰ نفر دستگیر شدند. هم چنین سیاستمداران سوسیالیست دموکرات، مانند اتو بائر، به خارج از کشور تبعید شدند. حوادث فوریه ۱۹۳۴ به عنوان بهانه‌ای از سوی دولت برای ممنوع کردن فعالیت حزب سوسیال دموکرات و اتحادیه‌های وابسته به آن مورد استفاده قرار گرفت. همچنین به علت حضور کمونیست‌ها در اعتراظات فوریه فعالیت آن‌ها نیز ممنوع اعلام شد. بدین ترتیب حزب وطن پرستان به تنها حزب فعال اتریش تبدیل شد.
ویکتور رومانوف (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل روسیه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده‌است.
ولادیمیر لئونوف (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوچرخه‌سواری پیست اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
یوری بارینوف (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
یوری کاشیرین (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
یوری ملیخوف (؛ – فوریه ۲۰۰۰) دوچرخه‌سوار اهل روسیه بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده است.
الکسی پتروف (؛ – مارس ۲۰۰۹) دوچرخه‌سوار اهل روسیه بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
آناتولی یارکین (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده‌است.
دزینتار لاتسیس (؛ ۱۸ مه ۱۹۴۰ – ۱۷ نوامبر ۱۹۹۲) دوچرخه‌سوار اهل لتونی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
ادوارد راپ (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است.
روستیسلاف وارگاشکین (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
سرگئی کرافتسوف (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره شده‌است.
استانیسلاو موسکوین (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوچرخه‌سواری پیست اهل روسیه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده‌است.
والری چاپلیگین (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل روسیه است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده‌است.
ولادیمیر پولنیکوف (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل اوکراین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری کاررا اشاره کرد.
یوگنی کلفتسوف (؛ – ) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
آناتولی الیزارنکو (؛ – ) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده‌است.
میخائیل کولیوشف (؛ – ۹ ژوئن ۲۰۲۴) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع، برندهٔ ۲ مدال طلا و ۱ مدال برنز شده‌‌بود.کولیوشف در ۹ ژوئن ۲۰۲۴، در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
مینداوگاس اوماراس (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل لیتوانی است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
آندری ودرنیکوف (؛ زادهٔ – درگذشته ۲۹ فوریه ۲۰۲۰) دوچرخه‌سوار اهل اتحاد جماهیر سوسیالیستی شوروی بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
کورنلیوس گریکف ، نقاش هلندی مقیم کانادا که در ۱۹ جون ۱۸۱۵ به دنیا آمده‌است و در گذشته ۲۸ مه ۱۸۷۲ می‌باشد. کورنلیوس را به عنوان یک نقاش کانادایی قرن نوزدهم میلادی می‌شناسند، وی بیشتر از مناظر طبیعت کانادا و زندگی اجتماعی در آن سرزمین نقاشی می‌کرد، او بیشتر به مناظر زمستانی در کانادا علاقه‌مند بود. کورنلیوس در آمستردام هلند به دنیا آمد اما در سال ۱۸۳۶ به آمریکا و شهر نیویورک نقل مکان کرد و در سال ۱۸۳۷ داوطلب حضور در ارتش ایالات متحده شد. در سال ۱۸۴۰ به همراه همسر خود به کانادا نقال مکان کرد، وی در ابتدا به
همسر خود به کانادا نقال مکان کرد، وی در ابتدا به شهر تورنتو و سپس به مونترال رفت. در سال ۱۸۴۴ به پاریس سفر کرد و در آنجا با استفاده از راهنمایی نقاش فرانسوی میکل مارتین دولینگ به بازدید از موزه لوور پرداخت، کورنلیوس در سال ۱۸۴۶ به مونترال بازگشت و به همراه خانواده به ایالت کبک نقل مکان کرد. از کرنلیوس به عنوان اولین هنرمند کانادایی یاد می‌شود که نقاشی رنگ روغن را در آن سرزمین معرفی کرد.
کشک زرد یا کشک سیستانی یک فراورده پروبیوتیک تخمیری لاکتیکی لبنی-غله ای و یکی از خوراک‌های محبوب سیستان است. کشک زرد به‌عنوان یکی از بهترین و مقوی‌ترین غذاهای سنتی سیستان از گذشته‌های دور تا کنون رواج داشته و به عنوان غذایی لذیذ استفاده می‌شود. کشک زرد گرچه در گذشته تنها در میان مردم سیستان رواج داشت اما رفته‌رفته با مهاجرت سیستانی‌ها و انتقال آن به مناطق دیگر این غذای لذیذ و مغذی مورد اقبال سایر هموطنان نیز قرار گرفت. تیمور در فصل نهم کتاب منم تیمور جهان‌گشا هنگام عزیمت به سمت جنوب به کشک زرد اشاره داشته
هنگام عزیمت به سمت جنوب به کشک زرد اشاره داشته است: دو روز بعد یک کاروان دیگر از شترداران وارد بادامشک شد کاروانیان بعد از اینکه شتران خود را رها کردند که بروند در صحرا خار بخورند، آتش افروختند و اطراف آتش سنگ نهادند و بعد از اینکه دود از بین رفت یک تشت بزرگ روی آتش قرار دادند و از یک خیک روغن بیرون آوردند و به اندازه نیم من سمرقند روغن در تشت ریختند و آنگاه مقداری کشک را که با آب کرده بودند با روغن مخلوط کردند بعد از اینکه مخلوط کشک و روغن بجوش آمد طشت را از روی آتش برداشتند و مقداری زیاد نان فطیر در آن
از روی آتش برداشتند و مقداری زیاد نان فطیر در آن خورد نمودند و مشغول خوردن شدند. من از غذا خوردن آنها که ۷ نفر بودند (پدر و ۶پسر) بودند در شگفت و حیرت می‌کردم که آن لقمه‌های بزرگ را چگونه بر دهان می‌بردند و فرومی‌دهند آنقدر اندام و غذا خوردن آنها عجیب بود که من نزد آنها رفتم واز پدر که ریشی بلند و سفید داشت پرسیدم شما اهل کجا هستید؟ آن مرد جواب داد ما اهل زابلستان هستیم. کشک زرد و اهمیت آن. مردم سیستان برای کشک زرد اهمیت خاصی قائل بودند به‌طوری که در هنگام غم و اندوه از پخت این غذا اجتناب می‌کردند و پخت آن