payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قرار داده شده بود. تاریخچه عملیاتی. آرادو آر ۶۶ در سال ۱۹۳۳ وارد خدمت در نیروی هوایی آلمان نازی شد و تا پایان جنگ دوم جهانی به عنوان پر کاربردترین هواپیمای آموزشی استفاده گردید. همچنین مدلی نیز با قابلیت فرود بر سطح دریا طراحی ساخته شده بود. در دو سال آخر جنگ با اصلاح قریب به ۲۰۰۰ فروند برای افزودن قابلیت حمل بمب، از این هواپیما برای عملیات‌های شبانه حمایت نیروی زمینی استفاده شد.
آرادو آر ۲۴۰ یک جنگنده سنگین چند منظوره دو موتوره دو سرنشین ساخت شرکت آرادو در آلمان بود. این هواگرد نخستین پرواز خود را روز ۲۵ ژوئن سال ۱۹۴۰ انجام داد اما ادامه توسعه آن در پی مشکلات اساسی در طراحی در مرحله پیش‌نمونه متوقف شد. طراحی و توسعه. آرادو آر ۲۴۰ (پروژه ایی ۲۴۰) بر مبنای سفارش وزارت هوانوردی رایش برای یک هواگرد دو موتوره پر سرعت ایجاد شد. به‌شکل همزمان، شرکت آگ‌اُ بر روی آاُ ۲۲۵ و شرکت مسرشمیت بر روی ام‌ایی ۲۱۰ بدین منظور کار می‌کردند. طرح هواگرد اواخر سال ۱۹۳۸ به وزارت هوانوردی ارائه گردید. شرکت
سال ۱۹۳۸ به وزارت هوانوردی ارائه گردید. شرکت آرادو روز ۲ آوریل سال ۱۹۳۹ سفارش اولیه برای سه پیش‌نمونه آزمایشی دریافت کرد. کار توسعه با راهبری والتر بلومه و ویلهلم فن نس صورت گرفت. پیش از آن که نخستین پیش‌نمونه آرادو به هوا برخیزد، سفارش به ده فروند افزایش یافت. آر ۲۴۰ به صورت هواگرد تک‌باله بال‌میانی با دو موتور دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۱آ با توان ۱٬۰۷۵ اسب بخار (۸۰۲ کیلووات) و ملخ سه تیغه کاملاً قابل تنظیم طراحی شد. بخش مرکزی بال‌های مستطیل‌شکل و بخش بیرونی آن‌ها ذوزنقه‌شکل بود. ساختار بال‌ها دو تیرک اصلی داشت.
ذوزنقه‌شکل بود. ساختار بال‌ها دو تیرک اصلی داشت. برای ایحاد نیروی بالابری کافی، در تمامی لبه پشتی بال‌ها برآافزای نوع فولِر نصب و برای نخستین بار شپهرها در آن ترکیب شد. این ترکیب اختراع در حال ثبت آرادو بود. در دو پیش‌نمونه نخست لبه حمله بال‌ها هوازه خودکار داشت. چهار مخزن سوخت سوخت درون هر بال بود که مجموعا گنجایش ۲٫۳۰۰ لیتر داشتند. این مخازن به سامانه جدید خود مسدود کننده مجهز گشتند و با لایه‌های نازک‌تر، فضای بیشتری برای حمل سوخت فراهم شد. این مسئله کار نگهداری مخازن را سخت‌تر می‌کرد؛ بدین جهت قطعات بال
مخازن را سخت‌تر می‌کرد؛ بدین جهت قطعات بال قابل جداشدن طراحی گردید که بر پیچیدگی حفظ یک پارچگی پوسته و ساخت هواگرد افزود و موجب افزایش وزن آن شد. علاوه بر این یک مخزن سوخت نیز درون بدنه قرار گرفت. همانند طراحی سایر هواگردهای چند منظوره آلمانی، لازم بود که این هواگرد نقش بمب‌افکن شیرجه‌ای را به خوبی ایفا کند. قطعات ضخیم پوسته بال این هواگرد موجب می‌شد ترمزهای معمول شیرجه برای آن مناسب نباشد. بدین جهت نوع دیگری از ترمز هوایی در انتهای بدنه نصب شد که تا حدودی موجب شباهت آن به دورنیه دو ۲۱۷ گشت. هواگرد دو خدمه
شباهت آن به دورنیه دو ۲۱۷ گشت. هواگرد دو خدمه شامل خلبان و تیربارچی دم/بیسیم‌چی داشت که پشت‌به‌پشت می‌نشستند. اتاقک خلبان تحت فشار و به صورت یک پارچه با سازه بدنه هواگرد ساخته شد جهت حفظ فشار اتاقک مسلسل با استفاده از سامانه هدایت از راه دور، خارج از اتاقک در انتهای بدنه قرار گرفت. همه این موارد به افزایش وزن هواگرد انجامید که با توجه به بال‌های کوچک فشار زیادی (۳۳۰ کیلوگرم بر هر متر مربع) در مقایسه با سایر جنگنده‌های تک‌سرنشین (۱۰۰ کیلوگرم بر هر متر مربع) به آن‌ها وارد می‌کرد. ارابه فرود آر ۲۴۰ در قسمت
به آن‌ها وارد می‌کرد. ارابه فرود آر ۲۴۰ در قسمت جلو و دم به صورت جمع‌شونده به طرف عقب و در هر کدام به صورت دو چرخ طراحی شد. قسمت دُم دو تثبیت‌گر عمودی داشت. پیش‌نمونه نخست (فاو-۱) روز ۲۵ ژوئن سال ۱۹۴۰ به پرواز درآمد. هواگرد در اثر گرم شدن بیش از حد موتور و ناپایداری در هر سه محور پروازی مشکلات جدی داشت و پرواز با آن دشوار بود. با تغییر پوسته موتور و نصب دیگر خنک‌کننده‌های روغن به زیر محفظه‌های موتور مسئله گرم شدن برطرف گشت. برای رفع مشکل عدم تعادل، تغییرات عمده‌ای در طراحی بدنه اعمال شد. طول بدنه ۱٫۲۵ متر
عمده‌ای در طراحی بدنه اعمال شد. طول بدنه ۱٫۲۵ متر افزایش یافت و قسمت متحرک بال نسبت به ضخامت آن در پیش‌نمونه دوم بیشتر شد. پیش‌نمونه دوم (فاو-۲) نخستین بار روز ۶ آوریل سال ۱۹۴۱ به هوا برخاست. فاو-۲ تنها مسلح به دو توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری ام‌گه ۲۰/۱۵۱ در دماغه و دو مسلسل ۷٫۹۲ میلی‌متری ام‌گه ۱۷ در ریشه بال‌ها بود. در نتیجه مشکلات فرایند توسعه، مسلسل هدایت از راه دور دُم در دو پیش‌نمونه نخست نصب نشد. برای بهبود عملکرد پروازی، اتاقک خلبان از پیش‌نمونه سوم به دماغه منتقل گشت و دنباله مخروطی جدید دُم با
به دماغه منتقل گشت و دنباله مخروطی جدید دُم با باله‌های کوچک جایگزین ترمز دم پیشین شد. همچنین، هوازه‌های خودکار از لبه حمله بال‌ها حذف شد چرا که در سرعت پایین مزیتی نداشت. پیش‌نمونه سوم (فاو-۳) بهار سال ۱۹۴۱ پرواز کرد. این نخستین هواگرد بود که دو برجک دفاعی نوع اف‌آ ۱۳ مقرر شده توسط وزارت هوانوردی، داشت. در هر یک از این برجک‌ها یکی در سقف و دیگری در پشت کف اتاقک، یک جفت مسلسل ام‌گه ۸۱ست نصب شد. به هر صورت این سامانه تسلیحاتی چندین بار اصلاح گردید تا قابل استفاده شود. هنگام ارزیابی عملیاتی با اسکادران ۳
استفاده شود. هنگام ارزیابی عملیاتی با اسکادران ۳ گروه شناسایی هوایی فرماندهی عالی "لوفت‌وافه" در تابستان سال ۱۹۴۱، مسلسل‌ها از برجک‌های دفاعی فاو-۳ باز و به جای آن دو دوربین نصب شد. پیش‌نمونه چهارم (فاو-۴) نخستین هواگرد با ترمز شیرجه عملیاتی، روز ۱۹ ژوئن به پرواز درآمد. در این هواگرد از دو موتور دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۳آ با توان ۱٬۷۵۰ اسب بخار (۱٬۳۰۵ کیلووات) استفاده شد. پیش‌نمونه‌های پنجم (فاو-۵) و ششم (فاو-۶) نیز به ترتیب نخستین پرواز خود را در ماه‌های دسامبر سال ۱۹۴۱ و ژانویه سال ۱۹۴۲ انجام دادند. در این دو
سال ۱۹۴۱ و ژانویه سال ۱۹۴۲ انجام دادند. در این دو پیش‌نمونه از سامانه ارتقا یافته اف‌آ ۱۳ با دو مسلسل ام‌گه ۱۳۱ با توان آتش بسیار بهتر، استفاده شد. مدل آر ۲۴۰ب مجهز به موتور دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۵ بود. مدل آر ۲۴۰سی طول بال بلندتر و ترکیب‌های مختلفی از تسلیحات داشت. آرادو آر ۴۴۰ بر مبنای آر ۲۴۰ طراحی شد. پیش‌نمونه هر یک از آن‌ها تکمیل گردید و به پرواز درآمد. تولید. پس از تکمیل چند هواگرد پیش‌تولید، کارخانه آگ‌اُ در اوشرسلیبن موظف به تولید ۴۰ فروند دیگر از هواگرد آر ۲۴۰ شد. مدل آر ۲۴۰آ سال ۱۹۴۱ آماده تولید
آر ۲۴۰ شد. مدل آر ۲۴۰آ سال ۱۹۴۱ آماده تولید انبوه بود اما این فرایند به تاخیر افتاد. در این حال نخستین هواگردهای جت پا به عرصه گذاشتند. بدین شکل، ماه دسامبر سال ۱۹۴۲ برنامه تولید آر ۲۴۰ که دیگر ادامه کار بر روی آن مورد توجه نبود، به جهت تداوم مشکلات توسعه متوقف شد. آرادو مستقلانه پیش‌نمونه‌های هفتم تا دوازدهم را تا سال ۱۹۴۳ تولید کرد که موفقیت چندانی به دست نیاورد. بدین ترتیب آر ۲۴۰ هیچگاه فرا تر از مرحله پیش‌نمونه نرفت. با این حال که آر ۲۴۰ هیچگاه به صورت گسترده تولید نشد اما از برخی نوآوری‌های آن از جمله
تولید نشد اما از برخی نوآوری‌های آن از جمله تسلیحات دفاعی پیش‌نمونه‌های آخر بهره‌برداری شد. تاریخچه عملیاتی. استفاده رزمی از آر ۲۴۰ بسیار محدود بود. با این حال چند هواگرد به‌شکل غیررسمی در یگان‌های خط مقدم خدمت کردند. از پیش‌نمونه‌های سوم، پنجم و ششم بدون تسلیحات برای انجام عملیات شناسایی بر فزار انگلستان که هیچ هواگرد دیگری در آن زمان قادر به آن نبود، استفاده شد. چند هواگرد پیش‌تولید در یگان‌های رزمی همچون جناح ۵ شکاری در شمال فنلاند، خدمت کردند و پروازهای شناسایی در شوروی و ایتالیا انجام دادند. مشخصات
شناسایی در شوروی و ایتالیا انجام دادند. مشخصات فنی. "آر ۲۴۰آ":
آرادو آر ۶۴ یک جنگنده دوباله تک سرنشین ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک‌ورک در آلمان بود که با این حال که در جمهوری وایمار طراحی شده بود جزو اولین جنگنده‌هایی نام گرفت که با نقض قرارداد ورسای در دوره زمامداری نازی‌ها کار ساخت آن به پایان رسید. هواگرد آرادو آر ۶۴ نخستین پروازش را در بهار سال ۱۹۳۰ انجام داد. در مجموع حداقل ۴۰ فروند از این هواگرد ساخته شد. طراحی و توسعه. آر ۶۴ حاصل ادامه کار بر روی جنگنده‌های آرادو اس‌دی ۲ و آرادو اس‌دی ۳ بود که در پی درخواست وزارت جنگ رایش جهت جانشینی برای جنگنده فوکر دی.۱۳ به صورت
رایش جهت جانشینی برای جنگنده فوکر دی.۱۳ به صورت مرسوم از ترکیبی از قطعات فلزی جوش خورده و چوب، پوشیده شده با پارچه طراحی شد. این هواپیما نخستین جنگنده ساخت آرادو بود که از مرحله طراحی فراتر رفت. بال‌های این هواپیما یک اندازه نبوده و بال بالایی مقداری بزرگ‌تر از بال پایینی در نظر گرفته شده بود. مدل‌های D و E جنگنده آر ۶۴ نخستین جنگنده‌هایی بودند که پس از جنگ اول جهانی در آلمان به صورت متعدد تولید شدند. محل تفاوت این دو مدل در این‌جا بود که مدل D دارای اَرّاده فرود اصلاح شده و ملخ چهار تیغه (با جوش زدن دو
فرود اصلاح شده و ملخ چهار تیغه (با جوش زدن دو ملخ دو تیغه به هم) به همراه مدل دنده ای موتور ژوپیتر ۶ بود اما مدل E از ملخ دو تیغه و موتور دایرکت درایو (بدون تسمه و دنده) ژوپیتر ۶ استفاده می‌کرد. اَرّاده فرود همگی مدل‌ها به صورت ثابت و جمع نشونده قرار داده شده بود. در تابستان ۱۹۳۲ بیست فروند از این هواپیما جهت استفاده در دانشکده‌های خلبانی سفارش داده شد. با وجود ورود به ارتش در پی پا به عرضه نهادن هواپیمای توانمند تر آرادو آر ۶۵، این هواپیما نتوانست جایی در خط مقدم پیدا کند. از آنجایی که آلمان تحت قرارداد
خط مقدم پیدا کند. از آنجایی که آلمان تحت قرارداد ورسای حق داشتن نیروی هوایی نداشت، هواپیماهای خود از جمله آر ۶۴ را در ابتدا به صورت مخفیانه و در شوروی مورد آزمایش قرار می‌داد. شوروی نیز از جهت آشنایی با این هواپیما ۲۴ فروند برای خرید سفارش داد که نهایتاً تا سال ۱۹۳۶ تنها ۱۹ فروند آن تحویل داده شد.
آرادو آر ۷۶ یک جنگنده تک باله تک موتوره تک سرنشین ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک‌ورک در آلمان بود. شرکت آرادو در پاسخ به اعلام نیاز وزارت هوانوردی رایش سوم به یک جنگنده سبک، در رقابت با سایر شرکت‌ها از جمله هنشل و فوکه-وولف اقدام به طراحی آرادو آر ۷۶ کرد که با وجود پیروزی نهایی جنگنده اف‌دبلیو-۵۶ ساخت شرکت فوکه-وولف، آر ۷۶ توانست با جلب نظر وزارت هوانوردی در مقیاس کم وارد خط تولید شود. آر ۷۶ به صورت تک باله و بال‌چتری با ارابه فرود ثابت واقع در بخش دم و به شکل متعارف با بال‌های چوبی و بدنه فولادی پوشش یافته با
با بال‌های چوبی و بدنه فولادی پوشش یافته با پارچه توسط والتر بلومه مهندس آلمانی طراحی شده بود. هواگرد آرادو آر ۷۶ نخستین پروازش را در سال ۱۹۳۴ انجام داد و در سال ۱۹۳۶ رسماً وارد خدمت در ارتش گردید. در مجموع، تعداد ۱۸۹ فروند از این هواگرد ساخته شد.
آرادو آر ۹۵ یک هواگرد دوباله تک‌موتوره دو سرنشین شناسایی و گشت‌زنی هوایی ساخت شرکت آرادو در آلمان بود. هواگرد آرادو آر ۹۵ نخستین پروازش را در سال ۱۹۳۷ به انجام رساند. طراحی و توسعه. آر ۹۵ در سال ۱۹۳۵ به عنوان یک هواگرد آب‌نشین در نقش گشت ساحلی، عملیات شناسایی و هواگرد تهاجمی سبک، توسط والتر بلومه، مهندس آلمانی طراحی شد. نخستین پیش‌نمونه به صورت دو سرنشین دوباله تمام‌فلزی با استفاده از موتور شعاعی ۹ سیلندر ب‌ام‌و ۱۳۲ با توان ۸۸۰ اسب بخار، در سال ۱۹۳۷ به پرواز درآمد. بال پایین هواگرد ضخیم‌تر و پهن‌تر از بال
درآمد. بال پایین هواگرد ضخیم‌تر و پهن‌تر از بال بالای آن بود. این حالت غیر معمول به جهت دسترسی راحت‌تر از ریشه بال پایین به اتاقک صورت گرفت. نازکی بال بالا نیز میدان دید بهتری بر فراز هواگرد تأمین می‌کرد. دو شناور با میله‌هایی به بدنه و بخش مرکزی بال‌ها اتصال داشت. اتاقک سرنشینان دو قسمتی و با یک آسمانه کشویی تمام‌سرپوشیده بود. انتهای این اتاقک جهت به‌کارگیری یک مسلسل دفاعی باز بود. بدنه آر ۹۵ از فلز سبک و دارای شاسی یکپارچه بود. بال‌های هواگرد به پشت جمع می‌شدند. در دومین پیش‌نمونه موتور ۱۲ سیلندر یونکرس
در دومین پیش‌نمونه موتور ۱۲ سیلندر یونکرس یومو ۲۱۰ با توان ۶۹۰ اسب بخار به کار برده شد. پس از آن که مشخص شد عملکرد موتور ب‌ام‌و ۱۳۲ در این هواگرد بهتر است، شش فروند آر ۹۵ مجهز به این موتور برای آزمایش‌های بیشتر همراه لژیون کوندور جهت حضور در جنگ داخلی اسپانیا به این کشور فرستاده شد. بعدها پیش‌نمونه سومی نیز با سه سرنشین ساخته شد. از آر ۹۵ به عنوان پایه طراحی هواگرد اژدرافکن آرادو آر ۱۹۵ که جهت عملیات بر عرشه ناو هواپیمابر در حال ساخت "گراف سپلین" ساخته شد، استفاده گردید. تاریخچه عملیاتی. آر ۹۵ در رقابت با
استفاده گردید. تاریخچه عملیاتی. آر ۹۵ در رقابت با هواگرد فوکه-وولف اف‌و ۶۲، در ابتدا مورد پذیرش نیروهای مسلح آلمان واقع نشد؛ به همین جهت از دو نسخه آب‌نشین و خشکی‌نشین آن با ارابه فرود ثابت، برای صادرات استفاده گردید. شش فروند آر ۹۵اِل خشکی‌نشین با ارابه فرود پوشیده و ثابت توسط نیروی هوایی شیلی سفارش داده شد که پیش از آغاز جنگ جهانی دوم به این کشور تحویل گردید. ترکیه نیز سفارشی برای دریافت آر ۹۵و آب‌نشین ارائه کرد که با آغاز جنگ، تحویل آن محقق نشد و هواگردهای تولید شده بدین منظور تحت عنوان آر ۹۵آ به
تولید شده بدین منظور تحت عنوان آر ۹۵آ به "لوفت‌وافه" تحویل گردیدند. "لوفت‌وافه" در سال ۱۹۴۱ چندین فروند از هواگردهای آر ۹۵ را جهت مقاصد آموزشی و انجام عملیات‌های شناسایی ساحلی در دریای بالتیک و خلیج فنلاند سفارش داد که تا سال ۱۹۴۴ مورد استفاده قرار گرفت. مشخصات فنی. "آرادو آر ۹۵ آ-۱":
آرادو آر ۱۹۷ یک جنگنده دو باله تک موتوره تک سرنشین ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک‌ورک در آلمان بود که برای انجام عملیات‌های دریایی بر عرشه ناو هواپیمابر گراف زپلین (که هیچگاه ساخت آن به پایان نرسید) به صورت تمام فلزی (به جز بال بالا) طراحی شده بود. هواگرد آرادو آر ۱۹۷ به عنوان آخرین هواپیمای دوباله در آلمان نازی نخستین پروازش را در بهار سال ۱۹۳۷ انجام داد. در مجموع تنها ۳ نمونه از این هواگرد ساخته شد و پروژه آن به نفع مدل T جنگنده مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹ و بی‌وی ۱۵۵ کنار نهاده شد. طراحی و توسعه. در پی بروز نیاز جهت
کنار نهاده شد. طراحی و توسعه. در پی بروز نیاز جهت ساخت جنگنده قادر به انجام عملیات بر عرشه ناو هواپیمابر، بنابه درخواست وزارت هوانوردی رایش سوم پروژه ساخت آر ۱۹۷ آغاز شد. بدین منظور از مدل H جنگنده آرادو آر ۶۸، نخستین جنگنده با اتاقک کاملاً محصور به عنوان پایه طراحی آر ۱۹۷ استفاده گردید. در نخستین مدل آر ۱۹۷ (V1) از موتور خطی خنک شونده با مایعات DB 600A دایملر-بنز و ملخ سه تیغه استفاده شد اما برای انجام عملیات‌های دریایی آماده نبود. نمونه دوم (V2) مشابه نمونه اول بود اما از موتور شعاعی ب‌ام‌و ۱۳۲ با توان
اول بود اما از موتور شعاعی ب‌ام‌و ۱۳۲ با توان ۸۱۵ اسب بخار استفاده می‌کرد و تجهیزات عملیات دریایی از جمله قلاب نگهدارنده در دم و قرقره پرتاب در آن تعبیه شده بود. هر دو مدل اول و دوم در بهار سال ۱۹۳۷ نخستین پرواز خود را انجام دادند. در تابستان همین سال ساخت سومین مدل (V3) به پایان رسید. در این نمونه از موتور شعاعی مشابه اما قدرتمندتر دیگری با توان ۸۸۰ اسب بخار ساخت شرکت ب‌ام‌و استفاده گردید و به عنوان اولین نمونه تسلیحات تهاجمی یعنی دو مسلسل ۷٫۹۲ میلی‌متری و یک توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری در آن تعبیه شد. همچنین
یک توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری در آن تعبیه شد. همچنین زیر بدنه این مدل جایگاهی برای حمل چهار بمب ۵۰ کیلوگرمی، مخزن سوخت کمکی یا مخزن تولید دود قرار گرفت. در این هواپیما همچنین قابلیت پرتاب اَرّاده فرود ثابت جهت تسهیل فرود بر سطح آب قرار گرفته شده بود. تاریخچه عملیاتی. مدل سوم برای انجام مراحل آزمایش انتخاب شد اما با آغاز کار بر روی نمونه‌های جدیدتر تک باله برای ورود به خط تولید مورد تأیید واقع نگردید. با توجه به کندی فرایند طراحی و ساخت این هواپیما، هنگامی که قرار بود ساخت گراف ژپلین تقریباً به پایان برسد،
قرار بود ساخت گراف ژپلین تقریباً به پایان برسد، هواپیمای‌های دو باله همچون آر ۱۹۷ خارج از رده به حساب می‌آمدند. در سال ۱۹۳۹ مدل T جنگنده مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹ جایگزین آر ۱۹۷ شد و در سال ۱۹۴۱ بی‌وی ۱۵۵ جای آن را گرفت.
آرادو آر ۶۷ یک جنگنده دوباله ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک‌ورک در آلمان بود. ساخت این هواپیما به صورت متعارف صورت گرفت به شکلی که در بدنه آن از قطعات جوش داده شده فولاد، در بال هابش از چوب و در پوشش کابین آن از پارچه استفاده گردید. آرادو آر ۶۷ که جانشین آرادو آر ۶۵ (نخستین جنگنده لوفتوافه) شده بود، به صورت قابل ملاحظه ای کوچک‌تر و سبک‌تر از سلف خود بود و طراحی جدید بخش دم آن ارتقا خاصی در مانورپذیری آن ایجاد نموده بود. این هواپیما نخستین پروازش را در سال ۱۹۳۳ میلادی انجام داد. با توجه به این که آرادو آر ۶۸ که
انجام داد. با توجه به این که آرادو آر ۶۸ که به صورت همزمان طراحی و ساخته شده بود، با عملکردی بهتر برای تولید ترجیح داده شد، در مجموع تنها یک نمونه از آرادو آر ۶۷ ساخته شد. یکی از مهم‌ترین دلایلی که تولید آرادو آر ۶۷ ادامه پیدا نکرد این بود که رولز-رویس کسترل VI موتور به کار برده شده در آن ساخت بریتانیا بود و از این جهت دسترسی به آن می‌توانست در مواقع حساس مشکل ساز شود.
آرادو آر ۷۹ یک هواپیمای تک‌باله آموزشی تک موتوره دو سرنشین ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک‌ورک در آلمان بود. اَرّاده فرود این هواپیما جمع شونده، بال‌هایش از تخته چندلا و بدنه از فلز پوشیده با پارچه ساخته شده بود. ویژگی ساختاری این هواپیما باعث کاهش وزن و سبکی فوق‌العاده آن شده بود. این هواپیما چند رکورد سرعت را در زمان خود شکست.
آرادو ئی. ۵۵۵ یک هواپیمای بمب‌افکن راهبردی ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک‌ورک در آلمان است که برای بُرد بلند طراحی شده بود. این پروژه حتی به مرحلهٔ پیش‌نمونه هم نرسید. این پروژه در اواخر سال ۱۹۴۴ میلادی، لغو شد. درخواست پروژه. درسال ۱۹۴۲ میلادی، وزارت هوانوردی آلمان نازی درخواست ساخت یک بمب‌افکن برد بلند را به صنایع دفاع خود ارائه کرد که توانایی رسیدن به ایالات متحده آمریکا را داشته باشد. درنهایت از میان بمب‌افکن‌های زیادی که ارائه شدند، تنها هاینکل ۱۷۷ به تولید انبوه رسید که درنهایت با پایان جنگ به دست نیروهای
انبوه رسید که درنهایت با پایان جنگ به دست نیروهای متحد افتاد و بمب‌افکن کانویر بی-۳۶ با الهام‌گیری از آن ساخته شد.
آرادو آر ۱۹۹ یک هواگرد از نوع هواپیمای آموزشی و پیش‌نمونه ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد آرادو آر ۱۹۹ نخستین پروازش را در میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۲ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است.
آرادو آر ۸۱ یک هواگرد دوباله از نوع بمب‌افکن شیرجه‌ای ساخت شرکت آرادو در آلمان بود که نخستین پروازش را بهار سال ۱۹۳۶ انجام داد. آر ۸۱ در رقابت با یو ۸۷، مورد پذیرش وزارت هوانوردی رایش قرار نگرفت و از مرحله پیش‌نمونه فرا تر نرفت. طراحی و توسعه. وزارت هوانوردی رایش سال ۱۹۳۴ دو برنامه موازی برای ساخت بمب‌افکن‌های شیرجه‌ای جدید به عنوان جانشین هاینکل هائی ۵۰ برای "لوفت‌وافه" ارائه کرد. نخستین مورد برنامه به اصطلاح فوری ساخت یک بمب‌افکن شیرجه‌ای موقت بود که به ساخت هنشل هااس ۱۲۳ منجر شد. دومین برنامه برای ساخت
هنشل هااس ۱۲۳ منجر شد. دومین برنامه برای ساخت محصول نهایی مقرر گردید. درخواست رسمی ساخت این موارد ماه ژانویه ۱۹۳۵ برای شرکت‌های آلمانی ارسال شد. پیش از آن نخستین پیش‌نمونه یونکرس یو ۸۷ از پیش در حال ساخت بود و "لوفت‌وافه" نیز سفارش ۱۱۸ فروند را داده بود. با این وجود دو کارخانه موظف شدند سه پیش‌نمونه برای رقابت بر سر پروژه ارائه کنند. هائی ۱۱۸ و آر ۸۱ بدین منظور به وزارت هوانوردی معرفی شدند. هامبورگر ها-۱۳۷ نیز از طرف یک سرمایه‌گذار شخصی پا به عرصه گذاشت. آر ۸۱ تنها رقابت‌کننده دو باله این پروژه بود. این
آر ۸۱ تنها رقابت‌کننده دو باله این پروژه بود. این مسئله بنابر توصیه ارنست اودت، یکی از ژنرال‌های "لوفت‌وافه" صورت گرفت. به جهت اختلاف نظر در استفاده از این طراحی قدیمی بود که پیشنهادهای دیگری نیز به صورت تک‌بال با بال‌های مقعر ارائه گشت اما نهایتا آر ۸۱ به صورت دو بال و تمام‌فلزی ساخته شد. این شکل طراحی قابل قبول‌تر و ساده‌تری نسبت به یو ۸۷ به نظر می‌رسید که مقداری کوچک‌تر و سبک‌تر از آن نیز بود. در مدل آر ۸۱ سی موتور یونکرس یومو ۲۱۰ به همراه یک رادیاتور بزرگ در زیر آن بر روی بدنه باریک سوار بود. طول
بزرگ در زیر آن بر روی بدنه باریک سوار بود. طول بال‌های آن نسبتاً کوتاه و به وسیله ستون‌هایی اِن‌شکل به یکدیگر متصل بود. اتاقک بزرگ دو سرنشین (پشت به پشت) عقب‌تر از بال‌ها و به صورت نیمه سر باز طراحی شد. انتهای اتاقک خلبان برای آزاد بودن تیربارچی دم جهت هدف قرار دادن دشمنان با تسلیحات دفاعی باز بود. ارابه فرود نیز به صورت ثابت و با پوششی ساده کار گذاشته شد. بخش دم آر ۸۱ بسیار باریک بود. پایدارکننده افقی پیش‌نمونه نخست (فاو ۱) به شکلی ساخته شد که میدان آتش دفاعی تیربارچی دم را فراخ تر کند اما آزمایش‌ها نشان
تیربارچی دم را فراخ تر کند اما آزمایش‌ها نشان داد که این موضوع باعث مشکلات پایداری هواگرد می‌شود. پایدارکننده افقی پیش‌نمونه دوم (فاو ۲) با تغییراتی همراه بود اما نتوانست مسئله پایداری را حل کند. در پیش‌نمونه سوم (فاو ۳) بخش دم به صورت بنیادین از نو طراحی و ملخ دو تیغه با زاویهٔ قابل تنظیم جایگزین ملخ سه‌تیغه با زاویه ثابت شد. یک مسلسل ام‌گه ۱۷ جلوی موتور و یک مسلسل دیگر ام‌گه ۱۵ در پشت اتاقک به عنوان تسلیحات دفاعی برای تیربارچی دم و یک محفظه برای حمل ۲۵۰ کیلوگرم بمب دقیقاً پشت ملخ برای بمباران شیرجه‌ای
کیلوگرم بمب دقیقاً پشت ملخ برای بمباران شیرجه‌ای بود. آر ۸۱ نخستین بار بهار سال ۱۹۳۶ به پرواز درآمد. پیش‌نمونه سوم از چندین لحاظ از جمله سرعت در سطح، تحرک‌پذیری، برد و مخصوصاً سرعت اوج‌گیری بر یو ۸۷ برتری داشت. آر ۸۱ می‌توانست تنها در ۱۱ دقیقه به ارتفاع ۴ هزار متری برسد؛ درحالی‌که یو ۸۷ به ۲۳ دقیقه برای این کار نیاز داشت. به هر صورت یو ۸۷ طراحی جدیدتری داشت و می‌توانست با موتورهای قدرتمندتر عملکرد خود را ارتقا دهد؛ درحالیک‌ه آر ۸۱ ظرفیت کمتری برای ارتقا داشت. طراحی مجدد بخش دم در پیش‌نمونه سوم آر ۸۱ تا
داشت. طراحی مجدد بخش دم در پیش‌نمونه سوم آر ۸۱ تا پاییز سال ۱۹۳۶ به طول انجامید. در اثر این تأخیر وزارت هوانوردی از پیش یو ۸۷ را برای استفاده برگزید که نهایتاً بیش ۶۵۰۰ فروند از آن تولید شد. کار بر روی طراحی آر ۸۱ پس از تولید سه پیش‌نمونه متوقف شد.
آرادو اس‌دی۱ یک هواگرد از نوع هواپیمای جنگنده ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد آرادو اس‌دی۱ نخستین پروازش را در ۲۷ اکتبر ۱۹۲۷ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۲ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، والتر رتل مهندس آلمانی بود.
آرادو آر ۱۹۵ یک هواگرد دوباله تک‌موتوره دوسرنشین از نوع اژدرافکن ناوپایه ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک‌ورک در آلمان بود که نخستین پروازش را در ۱۹۳۷ میلادی انجام داد. طراحی و توسعه. این هواگرد که برگرفته از آر ۹۵ بود، با ارابه فرود ثابت، اتافک سربسته خلبان و افزوده شدن تجهیزات لازم جهت استفاده به عنوان هواگرد اژدرافکن در عرشه ناو هواپیمابر در حال ساخت گراف زپلین طراحی گردید. سرنشینان این هواپیما شامل یک خلبان و یک تیربارچی جهت مقابله با هواگردهای دشمن بودند که پشت سر هم قرار داشتند. با وجود توانایی حمل بالا،
پشت سر هم قرار داشتند. با وجود توانایی حمل بالا، مقاومت بیش از حد بال‌ها در مقابل هوا و شرایط بد آیرودینامیکی موجب شد پس از تولید تنها ۳ پیش‌نمونه کار بر روی آر ۱۹۵ به نفع هواگرد با عملکرد بهتر اف‌آی ۱۶۷ متوقف شود. در هر حال با توجه به عدم اتمام مراحل ساخت ناو هواپیمابر مذکور هیچ‌یک از این هواگردها به مرحله عملیاتی نرسیدند.
آرادو ال۲ یک هواگرد از نوع هواگرد تفریحی ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد آرادو ال۲ نخستین پروازش را در ۱۹۲۹ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۵ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، والتر رتل مهندس آلمانی بود.
آرادو اس‌اس‌دی ۱ یک هواگرد از نوع هواپیمای جنگنده و هواپیمای آب‌نشین ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد آرادو اس‌اس‌دی ۱ نخستین پروازش را در ۱۹۳۰ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، والتر رتل مهندس آلمانی بود.
آرادو ئی. ۵۶۰ یک هواگرد از نوع بمباران تاکتیکی ساخت شرکت در آلمان است. در مجموع، تعداد صفر فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، آرادو فلوکتسایک‌ورک مهندس آلمانی بود.
آرادو اس‌دی ۲ یک هواگرد از نوع هواپیمای جنگنده ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد آرادو اس‌دی ۲ نخستین پروازش را در ۱۹۲۹ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، والتر رتل مهندس آلمانی بود.
آرادو اس‌دی ۳ یک هواگرد از نوع هواپیمای جنگنده ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد آرادو اس‌دی ۳ نخستین پروازش را در ۱۹۲۹ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، والتر رتل مهندس آلمانی بود.
آرادو ال ۱ یک هواگرد از نوع هواپیمای ورزشی ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد آرادو ال ۱ نخستین پروازش را در ۱۹۲۹ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، هرمان هافمن مهندس آلمانی بود.
آرادو آر ۸۰ یک جنگنده تک باله تک موتوره تک سرنشین ساخت شرکت آرادو فلوکتسایک‌ورک در آلمان بود که توسط والتر بلومه، مهندس آلمانی طراحی گردیده بود. طراحی و توسعه. با به قدرت رسیدن حزب نازی به رهبری آدولف هیتلر و در جریان تسلیح مجدد آلمان بر خلاف متن قرارداد ورسای، در سال ۱۹۳۳ وزارت هوانوردی رایش سوم طرحی را برای طراحی مخفیانه و سری جنگنده تک باله تمام فلزی جدید با مشخصاتی ویژه از جمله موتور یونکرس یومو ۲۱۰، حداکثر سرعت ۴۰۰ کیلومتر بر ساعت در ارتفاع ۶ هزار متری برای بیست دقیقه و حمل سه مسلسل با هزار گلوله یا یک
بیست دقیقه و حمل سه مسلسل با هزار گلوله یا یک توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری با ۲۰۰ گلوله به چهار شرکت عمده هواپیماسازی آلمانی ارائه کرد و مقرر گردید هر شرکت تا اواخر سال ۱۹۳۴ سه نمونه برای انجام مراحل آزمایش رو در رو تحویل بدهد. با این حال موتور یونکرس یومو ۲۱۰ تا موعد مقرر آماده استفاده نبود بدین جهت آرادو برای پر کردن این خلع از موتور رولز-رویس کسترل ۶ (۵۲۵ اسب بخار) استفاده نمود که با توجه به توان پایین‌تر آن باعث کاهش عملکرد واقعی هواپیما شد. نمونه‌های اولیه و آزمایش‌ها. مدل اولیه هواگرد آرادو آر ۸۰ که بر
و آزمایش‌ها. مدل اولیه هواگرد آرادو آر ۸۰ که بر خلاف نمونه‌های قبلی آرادو تمام فلزی و با اِرّاده فرود جمع شونده ساخته شده بود، با وجود مشکل در بخش اِرّاده فرود نخستین پروازش را در بهار سال ۱۹۳۵ انجام داد. هنگام ساخت مدل دوم، موتور از پیش اعلام شده همچنان آماده بهره‌برداری نبود به همین جهت وزارت هوانوردی یرای ترسیم مدلی واقعی تر، یک هواپیمای غیرنظامی تازه تولید شده هاینکل ۷۰ را با چهار موتور رولز-رویس کسترل ۵ (۶۹۵ اسب بخار) معاوضه کرد. با این وجود که اساس این موتور با مدل ۶ آن مشابه بود اما با توان بیشتر،
موتور با مدل ۶ آن مشابه بود اما با توان بیشتر، قدرتمندترین موتور خطی روز دنیا به حساب می‌آمد. شرکت‌های مختلف برای به دست آوردن این موتور جهت به کار بردن در نمونه‌های خود رقابت سنگینی را آغاز کردند. شاید علت پیروزی مدل نهایی را بتوان در این مسئله یافت که دو موتور به شرکت مسرشمیت و یک موتور به هر یک از شرکت‌های آرادو و هاینکل رسید و شرکت فوکه-وولف بی نصیب ماند. تولید مدل دوم به کمک موتور جدید در پاییز سال ۱۹۳۵ به اتمام رسید و مراحل آزمایش آن آغاز گردید. این بار نیز اِرّاده فرود مجدداً مشکل آفرین شد. آرادو
بار نیز اِرّاده فرود مجدداً مشکل آفرین شد. آرادو برای حل این مشکل، با اتکا به کاهش وزن و صرف نظر از عملکرد بهتر اِرّاده جمع شونده، اقدام به استفاده از اِرّاده‌های معمول خود در هواپیماهای پیشین یعنی اراده ثابت کرد که طراحی آن چندین ماه را به خود اختصاص داد. استفاده از اراده فرود ثابت طبق انتظار وزن را کاهش نداد و هواپیما در حالت خالی همچنان ۱۶ درصد سنگین تر از مدل خواسته شده بود. هنگام بارگذاری کامل، وزن هواپیما حتی بدون تسلیحات به ۲۱۰۰ کیلوگرم می‌رسید که با وجود موتور قدرتمند کسترل هم توان آن به شدت کاهش