payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زیادی ویدیو که تا سال ۲۰۱۸ به راحتی یک میلیارد بازدید داشتند، علاقه به معیارهای بالاتر بیشتر شد. در مه ۲۰۱۴، «گانگنام استایل» اولین ویدیویی بود که بیش از دو میلیارد بازدید داشت. «دسپاسیتو» اولین ویدیویی بود که در اوت ۲۰۱۷ به سه میلیارد بازدید، چهار میلیارد در اکتبر ۲۰۱۷، پنج میلیارد در آوریل ۲۰۱۸، شش میلیارد در فوریه ۲۰۱۹، و در اکتبر ۲۰۲۰ به هفت میلیارد بازدید رسید. «رقص بچه کوسه» اولین ویدیویی بود که در فوریه ۲۰۲۱ به هشت میلیارد بازدید، در ژوئیه ۲۰۲۱ به نه میلیارد و در ژانویه ۲۰۲۲ به ده میلیارد بازدید
نه میلیارد و در ژانویه ۲۰۲۲ به ده میلیارد بازدید رسید. تاریخچه ویدئوهای پربازدید. جدول زیر ویدیوهایی را نشان می‌دهد که از آوریل ۲۰۰۵ تا کنون به پربازدیدترین ویدیوی یوتیوب تبدیل شده‌اند.
رام پوتینینی (زاده ۱۵ می ۱۹۸۸) بازیگر هندی است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به دوداسو، گانش، جشن پیروزی، سلامی محض رضای عشق، آماده، چون عشق است، ذهن دوگانه و ایسمارت شانکار اشاره کرد.
سایاجی شینده (زاده ۱ فوریه ۱۹۵۹) بازیگر هندی است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به دوداسو اشاره کرد. فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که سایاجی شینده در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته‌است:
شاخص تیوبی (TIOBE index) شاخص جامعه برنامه‌نویسی TIOBE معیار محبوبیت زبان‌های برنامه‌نویسی است که توسط TIOBE Software BV، مستقر در آیندهوون، هلند ایجاد و نگهداری می‌شود. TIOBE مخفف کلمه مهم بودن جدی بودن، عنوان نمایشنامه کمدی اسکار وایلد در سال ۱۸۹۵ است. ایندکس از تعداد نتایج موتورهای جستجو برای عبارتهای حاوی نام زبان محاسبه می‌شود. این فهرست شامل جستجوهای Google , Google Blogs , MSN , Yahoo!، Baidu , Wikipedia و YouTube می‌شود. شاخص هر ماه یکبار به روز می‌شود. اطلاعات فعلی رایگان است، اما داده‌های آماری
اطلاعات فعلی رایگان است، اما داده‌های آماری بلند مدت برای فروش است. نویسندگان فهرست اظهار کرده‌اند که ممکن است هنگام تصمیم‌گیری‌های استراتژیک مختلف ارزشمند باشد. TIOBE بر زبانهای تورینگ کامل تمرکز می‌کند، بنابراین اطلاعاتی دربارهٔ محبوبیت، به عنوان مثال، HTML ارائه نمی‌دهد. تاریخچه. شاخص TIOBE به سیاست رتبه‌بندی موتورهای جستجو حساس و بر اساس آن است. به عنوان مثال، در آوریل ۲۰۰۴، گوگل اقدام به پاکسازی کرد تا از تلاش‌های ناعادلانه برای ارتقاء رتبه جستجو خلاص شود. در نتیجه، کاهش زیادی برای زبان‌هایی مانند
شود. در نتیجه، کاهش زیادی برای زبان‌هایی مانند جاوا و C ++ رخ داد، اما این زبان‌ها در بالای جدول باقی مانده‌اند. برای جلوگیری از چنین نوساناتی، TIOBE اکنون از چندین موتور جستجو استفاده می‌کند. در اوت ۲۰۱۶، C به پایین‌ترین نمره رتبه‌بندی خود از زمان راه اندازی این شاخص رسید، اما هنوز دومین زبان محبوب پس از جاوا بود، در حالی که در ماه مه ۲۰۲۰، C رتبه اول را بدست آورد، و از آن زمان جاوا به‌طور قابل توجهی کاهش یافته‌است در حالی که هنوز حفظ می‌شود رتبه دوم تا نوامبر ۲۰۲۰، زمانی که پایتون جاوا را به عنوان دومین
۲۰۲۰، زمانی که پایتون جاوا را به عنوان دومین زبان برنامه‌نویسی محبوب پس از C پشت سر گذاشت. جایزه زبان برنامه‌نویسی سال TIOBE به زبان با بیشترین میزان محبوبیت سالانه در شاخص تعلق می‌گیرد، به عنوان مثال، Go در سال 2016 زبان برنامه‌نویسی سال بود و پایتون این جایزه را برای سال ۲۰۲۰ دریافت کرد. شاخص. نگهبانان تصریح می‌کنند که شاخص TIOBE «در مورد بهترین زبان برنامه‌نویسی یا زبانی نیست که بیشتر خطوط کد در آن نوشته شده‌است»، اما ادعا می‌کنند که تعداد صفحات وب ممکن است نشان دهنده تعداد مهندسان ماهر، دوره‌ها و مشاغل
نشان دهنده تعداد مهندسان ماهر، دوره‌ها و مشاغل در سراسر جهان باشد. پیر کربنل نامگذاری TIOBE از Objective-C را به عنوان «زبان برنامه‌نویسی سال» در سال ۲۰۱۲ به چالش می‌کشد و معتقد است که ممکن است صفحات Objective-C زیادی در وب وجود داشته باشد، اما آنها به ندرت خوانده می‌شوند. در عوض، بر اساس داده‌های Google Trends، شاخص PYPL خود را پیشنهاد می‌کند. این روند محبوبیت را از سال ۲۰۰۴، در سراسر جهان و برای ۵ کشور مختلف نشان می‌دهد. Bjarne Stroustrup معتقد است که TIOBE بیشتر «سر و صدا» را اندازه‌گیری می‌کند و باید
بیشتر «سر و صدا» را اندازه‌گیری می‌کند و باید یافته‌های خود را به جای «محبوبیت» بر حسب دسی بل گزارش دهد. تیم بانس، نویسنده Perl DBI، نسبت به شاخص و روشهای رتبه‌بندی آن انتقاد کرده‌است.
ادوار دروان دو لوییس (; – ) سیاستمدار، و دیپلمات اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (صلیب بزرگ) شده‌است.
در هندسه، نماد اِشلَفْلی () نوعی نشانه‌گذاری به شکل {p,q،r...} است که با آن می‌توان پلیتوپ‌های منتظم و شیوهٔ مفروش‌سازی آن‌ها را مشخص کرد. نماد اشلفلی نام خود را از ریاضی‌دان قرن نوزدهمی سوئیسی لودویگ اشلفلی گرفته‌است که از پیشگامان ایجاد قراردادهای نوشتاری برای فضاها در ابعاد بالاتر از سه بود. نماد اشلفلی تعریفی بازگشتی دارد و با {p} برای یک چندضلعی منتظم محدب آغاز می‌شود. برای مثال {۳} نماد اشلفلی مثلث متساوی‌الاضلاع، {۴} مربع، {۵} پنج‌ضلعی منتظم و الی آخر است. چندضلعی‌های منتظم ستاره‌ای محدب نیستند و
آخر است. چندضلعی‌های منتظم ستاره‌ای محدب نیستند و نماد اشلفلی آن‌ها به شکل {p/q} نوشته می‌شود که در این کسر تحویل‌ناپذیر p تعداد رئوس است. برای مثال نماد اشلفلی یک ستاره پنج‌پر {۵/۲} است. چندوجهی منتظمی که به دور هر رأسش q وجه p-ضلعی داشته باشد، با نماد اشلفلی {p,q} نشان داده می‌شود. مثلاً در هر رأس مکعب ۳ مربع به هم می‌رسند؛ بنابراین نماد اشلفلی آن {۴٬۳} است. پلیتوپ چهاربعدی‌ای که در هر ضلع آن r تا چندوجهی با نماد اشلفلی {p,q} به هم می‌رسند، با نماد اشلفلی {p,q،r} نشان داده می‌شود. مثلاً در هر ضلع یک
{p,q،r} نشان داده می‌شود. مثلاً در هر ضلع یک تسرکت سه مکعب (با نماد اشلفلی {۴٬۳}) به هم می‌رسند؛ پس نماد اشلفلی آن {۴٬۳،۳} است. به‌طور کلی، پلیتوپ {p,q،r... ,y،z} به دور هر قلّه‌اش z تا وجه با نماد {p,q،r... ,y} دارد. قله (peak) در چندوجهی رأس، در ۴-پلیتوپ ضلع، در ۵-پلیتوپ وجه، در ۶-پلیتوپ خانه و در n-پلیتوپ (n-3)-وجه است.
ووژیتسای علیا ناحیه‌ای تاریخی در آلمان و لهستان است. این ناحیه و ووژیتسای سفلی در شمال آن، ووژیتسا را تشکیل می‌دهند. هر دو ناحیهٔ ووژیتسا مسکن اقلیت اسلاو غربی با نام مردمان سوربی هستند. بخش عمدهٔ ووژیتسای علیا در ایالت زاکسن آلمان قرار می‌گیرد و شامل ناحیه‌های باوتسن و گورلیتس است. انتهای شمال غربی در اطراف روهلند و تتاو درون ناحیهٔ اوبرشپریوالد-لاوزیتس در براندنبورگ قرار دارد. بخش لهستانی در شرق رود لوسیشن نایسه قرار دارد و در استان سیلزی سفلی قرار می‌گیرد. نوار باریکی پیرامون شمال ونکنیتسا در استان
نوار باریکی پیرامون شمال ونکنیتسا در استان لوبوسکی واقع شده‌است. باوتسن پایتخت تاریخی ووژیتسای علیا است و بزرگترین شهر آن، گرلیتز/ازگوژلتس است که از سال ۱۹۴۵ میان آلمان و لهستان تقسیم شده‌است. نام ووژیتسای علیا نخستین بار در متنی مربوط به سال ۱۴۷۴ ثبت شده‌است. در سالنامه‌های معاصر، این ناحیه با نام میلسکو شناخته می‌شد که از نام قبیلهٔ میلچانه گرفته شده‌بود. جغرافیا و طبیعت. از نظر ژئومورفولوژی، ووژیتسای علیا به صورت ارتفاعات گرانیتی ووژیتسا شکل گرفته‌است. تنها بخش‌های شمالی و شمال شرقی که شامل فلات تیغهٔ
تنها بخش‌های شمالی و شمال شرقی که شامل فلات تیغهٔ ووژیتسای علیا است، در دوران پلئیستوسن تشکیل شده‌است. در سال ۱۹۹۶ یونسکو این ناحیه را ذخیره‌گاه زیست‌کره اعلام کرده‌است. کوه‌ها و رودها. بلندترین نقاط بخش آلمانی ووژیتسای علیا در کوه زیتاو قرار دارند. این کوه بخشی از کوهستان ووژیتسا است که مرز آن را با ناحیهٔ بوهم در جنوب شکل می‌دهد. بلندترین قلهٔ کوه تسیتا، لوتس به ارتفاع ۷۹۲٫۶ متر و هوخوالد به ارتفاع ۷۴۹ متر هستند. در مجاورت آن، ارتفاعات ووژیتسا قرار داد که شامل قله‌هایی با ارتفاع کمتر از ۶۰۰ متر است.
که شامل قله‌هایی با ارتفاع کمتر از ۶۰۰ متر است. البته بلندترین قلهٔ ووژیتسای علیا تافلشتاین است که در بخش لهستانی قرار دارد و ارتفاع آن ۱۱۲۳ متر است. این قله در کوه ایسرا قرار دارد که مرز میان ووژیتسای علیا با سیلزی سفلی در شرق و بوهم در جنوب است. جهت جریان همهٔ رودهای اصلی ووژیتسای علیا جنوب به شمال است. در غرب آن، رود پولسنیتز در کونیگزبروک قرار دارد که قبلاً مرز آن با سرزمین مایسن در قلمرو ساکسونی را مشخص می‌کرد. رود شپری از ارتفاعات ووژیتسا سرچشمه می‌گیرد و از باوتسن می‌گذرد. لوسیشن نایسه از سال ۱۹۴۵
و از باوتسن می‌گذرد. لوسیشن نایسه از سال ۱۹۴۵ مرز آلمان و لهستان است. رود کویسا مرز ووژیتسای علیا با سیلزی سفلی است و از لوبانگ می‌گذرد. بخش تپه‌ای میانی بین کامنتس و لوبا برای کشاورزی مناسب بود و هنوز بسیار سودآور است. در سدهٔ نوزدهم، مقدار زیادی زغال قهوه‌ای در شمال ووژیتسای علیا در دو سوی رود نایسه و پیرامون خویرزوردا کشف شد. حفر معادن روباز، باعث نابودی بخش زیادی از مناظر فرهنگی قدیمی شده‌است. تاریخچه. شکارچیان عصر سنگی میانه (حدود ۸۰۰۰ سال پیش از میلاد) تنها از این ناحیه عبور کردند. حتی قدیمی‌ترین
تنها از این ناحیه عبور کردند. حتی قدیمی‌ترین فرهنگ‌های کشاورزی (حدود ۴۵۰۰ تا ۳۳۰۰ پیش از میلاد) تنها شواهد اندکی از سکونت در آن باقی گذاشتند. در اوایل عصر برنز (سده‌های یازدهم تا نهم پیش از میلاد) مردمان فرهنگ ووژیتسایی وارد ناحیه‌ای نامسکون از بوهم و لوسیشن نایسه شدند. شواهد باستان‌شناسی، مسیری میان مناطق مسکونی پیرامون باوتسن و تسیتا را نشان می‌دهد. اسلاوها از سدهٔ هفتم در این منطقه ساکن شدند. قبیلهٔ میلچانه در ناحیه‌ای میان کامنتس و لوباو زندگی می‌کرد. یکی دیگر از مساکن اسلاوی اولیه در درهٔ رود نایسن
یکی دیگر از مساکن اسلاوی اولیه در درهٔ رود نایسن قرار داشت. مایسن. گسترش دولت آلمانی فرانک خاوری در سدهٔ دهم میلادی باعث به هم خوردن توسعهٔ مستقل قبایل اسلاو غربی شد. حملات هاینریش مرغ‌گیر در سال‌های ۹۲۱/۹۲۲ و ۹۲۸/۹۲۹ آغازگر دورانی از مطیع‌سازی اسلاوهای پولابی بود. در سال ۹۳۲ میلچانه وادار به پرداخت خراج شد. پس از مرگ هاینریش در سال ۹۳۶ میلچانه دوباره مستقل شد؛ ولی دوباره در سال ۹۳۹ توسط اتوی یکم رام شد. در نتیجه سرزمین‌های میلچانه ضمیمهٔ مارکا گرونیس و پس از سال ۹۶۵، بخشی از مارگراف مایسن شد. همهٔ
و پس از سال ۹۶۵، بخشی از مارگراف مایسن شد. همهٔ قلعه‌های مرزی اصلی تقویت شد و برای آغاز فتوحات جدید، آماده شد. نخستین بار در سال ۱۰۰۲ در تاریخ تیتمار به شهر باوتسن اشاره شد. درگیری‌ها تا نیمهٔ دوم سدهٔ دهم میلادی ادامه داشت و در نهایت، در سال ۹۹۰ میلچانه مطیع مارگراف اکارد شد. در سال ۹۶۸، کلیسای ووژیتسای علیا زیر مجموعهٔ اسقف‌نشین مایسن شد. اندکی پس از آن، فتوحات غربی نظام در حال توسعهٔ پادشاهی لهستان تهدیدی برای حکومت فئودال آلمان شد. در سال ۱۰۰۲ بولسلاو یکم ووژیتسای علیا و سفلی را تصرف کرد و هاینریش دوم
ووژیتسای علیا و سفلی را تصرف کرد و هاینریش دوم را وادار کرد به او تیولی دهد. پیمان صلح باوتسن در ۳۰ ژانویه ۱۰۱۸ به نبرد لهستان و آلمان خاتمه داد. طبق این پیمان، ووژیتسای علیا و سفلی به مالکیت لهستان درآمد. پس از پیروزی امپراتور کنراد دوم بر میشکو دوم لهستان در سال ۱۰۳۱، دوباره ووژیتسای علیا به مارگراف مایسن پیوست. در حین مناقشه اعطای مقام در سال ۱۰۷۶، شاه هاینریش چهارم سرزمین بودیسین را به عنوان تیول امپراتوری در عوض حمایت وراتیسلاو دوم از او در شورش زاکسن، به وراتیسلاو داد. در سال ۱۰۹۱ نیز چند روستای دیگر
به وراتیسلاو داد. در سال ۱۰۹۱ نیز چند روستای دیگر به این منطقه اهدا شد. بوهم. در سال ۱۱۵۶ امپراتور فریدریش بارباروسا اتحادی با ولادیسلاو دوم بوهم امضا کرد و دو سال بعد، قلعه ارتنبورگ و منطقهٔ بودیسین را به بوهم داد. به این ترتیب، نخستین دورهٔ بوهمی در تاریخ ووژیتسای علیا آغاز شد. همهٔ شهرهای اصلی و همهٔ مؤسسات مذهبی اصلی ووژیتسای علیا (به جز باوتسن) در نخستین سدهٔ حکومت بوهمی‌ها بنا شدند. پاکسازی جنگل‌ها که از حدود سال ۱۱۰۰ و عمدتاً توسط دهقانان سوربی آغاز شد، سطح زیر کشت را افزایش داد. مناطق جدیدی در بخش
شد، سطح زیر کشت را افزایش داد. مناطق جدیدی در بخش شمالی پیرامون خویرزوردا ایجاد شد. توسعهٔ کشور در میانهٔ سدهٔ دوازدهم تحت حکومت شاهان بوهم در رقابت با اسقف‌های مایسن شدت یافت. دهقانان آلمانی که سطوح جنگلی زیادی را پاکسازی کرده‌بودند و روستاهای زیادی ساخته بودند، در دوران توسعهٔ شرقی آلمان به درون کشور آورده شدند. کشاورزان آلمانی تازه‌وارد از نظر قانونی برتر از جمعیت ساکن فعلی بودند. اکثر دهقانان سوربی رعیت بودند. روستاهای جدید می‌توانستند تا حدودی در ادارهٔ امور خود خودمختار باشند. دهقانان سوربی نیز که در
امور خود خودمختار باشند. دهقانان سوربی نیز که در توسعهٔ کشور مشارکت داشتند، از حقوق یکسانی نسبت به آلمانی‌ها برخوردار شدند. مهاجرت تدریجی از غرب رود البه منجر به تشکیل طبقهٔ نجیب‌زادگان ووژیتسای علیا شد. این نجبا کشور را در جهت سیاست‌های شاه یا مارگراف‌ها هدایت می‌کردند و در عوض، زمین‌هایی به عنوان تیول دریافت می‌کردند. برخلاف کشور همسایه یعنی بوهم، نجیب‌زادگان دارای عنوان کامل نبودند؛ زیرا سرزمین‌های میلچانه از ابتدا به شاه تعلق داشت. طی قراردادی در سال ۱۲۴۱ مرز میان قلمرو اسقف‌های مایسن و ووژیتسای علیا
مرز میان قلمرو اسقف‌های مایسن و ووژیتسای علیا مورد توافق قرار گرفت. در میانهٔ سدهٔ سیزدهم باوتسن به تصرف خاندان آسکانی که مارگراف براندنبورگ بودند، درآمد. مقری به نام لندفوگت تأسیس شد که جانشین مارگراف در ووژیتسای علیا بود. در اصل، قدرت‌های حاکمیتی بوهمی در دست یک نفر جمع شده‌بود و حتی افزایش یافته‌بود. لندفوگت بالاترین مقام اداری کشور بود و تا زمان جنگ سی‌ساله نیز باقی ماند. مهم‌ترین رخداد دوران حاکمیت خاندان آسکانی، تقسیم ووژیتسای علیا به دو کشور باوتسن (بودیسین) و گورلیتز در سال ۱۲۶۸ بود. با این وجود که
و گورلیتز در سال ۱۲۶۸ بود. با این وجود که خودمختاری گورلیتز در سال ۱۳۲۹ خاتمه یافت، این عمل باعث تقسیم نجیب‌زادگی ووژیتسای علیا و ادارهٔ شهری شد. شهر گورلیتز که مرکز بخش شرقی بود، به سرعت اهمیت یافت و از نظر اقتصادی قدرتمندترین شهر ووژیتسای علیا شد. پس از انقراض دودمان آسکانی در سال ۱۳۱۹، شاهزادگان قلمروهای مجاور مانند یان بوهم از خاندان لوکزامبورگ، ادعای مالکیت ووژیتسای علیا کردند. در همین سال دوباره امپراتور لودویگ چهارم بخش باوتسن را به شاه بوهم داد. بخش شرقی به عنوان جهیزیه به دوک سیلزی رسید؛ ولی در
شرقی به عنوان جهیزیه به دوک سیلزی رسید؛ ولی در سال ۱۳۲۹ آن را به شاه بوهم بازگرداند و تنها تسیتا را حفظ کرد. اتحادیه ووژیتسا. در سال ۱۳۴۶ پنج شهر سلطنتی ووژیتسای علیا و تسیتا که پس از مرگ دوک سیلزی به دست بوهم افتاده بود، اتحادیه ووژیتسا را تأسیس کردند. نیروهای متحد شهرها باید صلح عمومی را تضمین می‌کردند و بر بارون‌های دزد محلی غلبه می‌یافتند. شاه کارل چهارم نیز با صدور اجازه‌هایی از اتحادیه حمایت کرد. در سال‌های بعد این شش شهر توانستند بر نجیب‌زادگی چیره شوند. با افزایش توان اقتصادیشان دارای تأثیر سیاسی
شوند. با افزایش توان اقتصادیشان دارای تأثیر سیاسی شدند. آنها توانستند در دویست سال بعدی شمار زیادی روستا بخرند و بخش بزرگی از کشور تحت حکومت مستقیم شوراهای شهری قرار گرفت. هنگام شورش هوسی‌ها در اوایل سدهٔ پانزدهم، شهرها با امپراتور زیگیزموند و نجبای ووژیتسای سفلی علیه شورشیان متحد شدند. هوسی‌ها شهرهای کامنتس، رایشنباخ، لوبا، تسیتا و لوبان را تصرف و ویران کردند. تنها دو شهر بزرگتر یعنی باوتسن و گورلیتز توانستند در برابر حملات مقاومت کنند. جنگ با هوسی‌ها دسترسی ووژیتسای علیا به بوهم را هموارتر کرد و به دلیل
ووژیتسای علیا به بوهم را هموارتر کرد و به دلیل ضعف پادشاهی، امور داخلی عمدتاً بدون دخالت شاه حل و فصل می‌شد. در سال ۱۴۶۹ زمین داران ووژیتسای علیا به دلیل اعتراف ییری پودبرادی (شاه بوهم) به اوتراکیست بودن (که توسط پاپ محکوم شده بود)، از او جدا شدند. ووژیتسای علیا با رقیب او ماتیاش یکم شاه مجار بیعت کرد. ماتیاش مناطق موراویا، سیلزی و ووژیتسا را تصرف کرده بود، ولی نتوانست بر خود بوهم حکمرانی کند. تا صلح اولوموتس با اولاسلوی دوم در سال ۱۴۷۹ اتحادیه ووژیتسا در جنگ ماتیاش برای دستیابی به حکومت بوهم شرکت می‌کرد.
ماتیاش برای دستیابی به حکومت بوهم شرکت می‌کرد. ماتیاش به دنبال مدیریت کشور خود به روشی کارامدتر بود. او فرمانداری را برای سیلزی منصوب کرد که ووژیتسا را نیز تحت سلطهٔ خود داشت. زمین داران ووژیتسای علیا این اقدام را تهدیدی علیه خودمختاری دانستند. با مرگ ماتیاش در سال ۱۴۹۰ ووژیتسای علیا دوباره بخشی از سرزمین بوهم شد. فرماندار منفور شاه ماتیاش به سرعت اخراج شد. در انتهای سدهٔ پانزدهم، نظام سیاسی منطقه تا حد زیادی به ثبات رسید. مجلس زمین داران (لندتاگ) مرکز قدرت کشور بود. از سدهٔ پانزدهم نجبا و شهرها
مرکز قدرت کشور بود. از سدهٔ پانزدهم نجبا و شهرها می‌توانستند بدون موافقت شاه، تصمیم‌گیری کنند. لندتاگ پس از شاه بدنهٔ قانونگذاری ووژیتسای علیا بود. شهرها در زمینه مسائل مربوط به بسیاری از شوالیه‌ها و نیز نجبا از قدرت قضایی وسیعی برخوردار بودند. تصمیم دادگاه عالی نهایی بود و در دادگاه‌های شاهی پراگ قابل تغییر نبود. برتری شهرها خاری در گلوی اشراف ووژیتسای علیا بود. تنها چند سال پس از انتشار اعلامیه نود و پنج ماده‌ای مارتین لوتر در ویتنبرگ، نظرات اصلاح گرانهٔ او در تمام ووژیتسای علیا گسترده شد. با وجود تلاش
او در تمام ووژیتسای علیا گسترده شد. با وجود تلاش نجبا، شوراهای شهری و شاه لایوش دوم برای جلوگیری از گسترش پروتستان، نخستین خطبه‌های پروتستان در گورلیتز، باوتسن و زیتاو در سال‌های ۱۵۲۰ و ۱۵۲۱ خوانده شد. در سال‌های ۱۵۲۳ و ۱۵۲۴ حاکمان گورلیتز و باوتسن به سرعت تحت فشار جمعیت وادار شدند اصلاحات پروتستان را البته در گام‌هایی کوچک و محتاطانه بپذیرند. کلیسای سن پتر باوتسن با موفقیت مقاومت کرد و کاتولیک ماند. از آن جایی که در ووژیتسای علیا برخلاف بوهم، شوراهای شهری و لردهای نجیب‌زاده اصلاحات را معرفی می‌کردند،
و لردهای نجیب‌زاده اصلاحات را معرفی می‌کردند، استیلای کامل دکترین لوتری در کلیساها دهه‌ها به طول انجامید. حکومت هابسبورگ. با کشته شدن شاه لویی دوم در نبرد موهاچ در سال ۱۵۲۶ برادر زنش فردیناند یکم هابسبورگ حکومت او را به ارث برد. تنها بازدید او در سال ۱۵۳۷ با استقبال زمین داران همراه شد. شاه فردیناند تصمیمات متناقضی اتخاذ می‌کرد که به حل منازعات متمادی بر سر زمین‌های ووژیتسای علیا منجر نشد. شاه فردیناند در جنگ‌های عثمانی و هابسبورگ به حمایت و مالیات وابسته بود و هرگز نتوانست نجبا را دور کند یا از گسترش
بود و هرگز نتوانست نجبا را دور کند یا از گسترش پروتستان جلوگیری کند. زاکسن. طبق پیمان صلح پراگ (۱۶۳۵) مارگراف ووژیتسای علیا به انتخابگر زاکسن داده شد. این انتخابگر در سال ۱۸۰۶ به پادشاهی زاکسن ارتقاء یافت. طبق اعلامیهٔ پایانی کنگره وین در سال ۱۸۱۵ بخش شمال شرقی ووژیتسای علیا از پادشاهی زاکسن به پادشاهی پروس منتقل شد. مرز جدید از روهلند در شمال غربی تا مرز بوهم در سایدنبرگ در جنوب شرقی امتداد داشت. منطقهٔ ووژیتسای علیا در شمال این مرز (شمال شهرستان‌های خویرزوردا، رتنبورگ، گورلیتز و لوبان) ضمیمهٔ استان سیلزی
رتنبورگ، گورلیتز و لوبان) ضمیمهٔ استان سیلزی پروس شد.
در هندسه اقلیدسی قضیه دکارت بیان می‌کند که به ازای هر چهار دایرهٔ در حال «بوسه»، یا دایره‌هایی که به‌صورت مشترک مماسند، شعاع‌های دایره‌ها در یک معادله درجه دو صدق می‌کنند. با حل کردن این معادله می‌توان یکی از این دایره‌ها را با داشتن سه دایرهٔ دیگر ترسیم کرد. این قضیه نامش را از رنه دکارت گرفته است که آن را در سال ۱۶۴۳ در نامه‌ای به لیزابت پالاتینی، دختر فردریک پنجم و الیزابت استوارت بیان کرده بود. توضیح. این مسأله اولین بار در قرن سوم پیش‌ازمیلاد در یونان باستان پدیدار شد و آپولونیوس کتاب کاملی درباره‌اش
باستان پدیدار شد و آپولونیوس کتاب کاملی درباره‌اش نوشت، ازین رو به مسئله آپولونیوس معروف است. اگر سه دایرهٔ مفروض در مسئله آپولونیوس دو به دو بر یکدیگر مماس باشند، مسئله آپولونیوس دارای پنج جواب است که سه جواب آن همان دایره‌های داده شده هستند. دو دایره دیگر متناظر دایره‌های محیطی و محاطی هستند و دایره های سُدی نامیده می شوند که نامش را از شیمی‌دان فردریک سودی گرفته است که قضیهٔ دکارت را در سال 1936 برای بار دوم کشف کرد. هر کدام از دایره های سُدی با سه دایره مفروض یک مجموعه از چهار دایره را تشکیل می دهند که
مفروض یک مجموعه از چهار دایره را تشکیل می دهند که در شش نقطه بر یکدیگر مماس هستند. شعاع‌های این چهار دایره در رابطهٔ زیر که به قضیه دکارت معروف است صدق می کند: K=+-1/r منفی جهت دایره محاطی و مثبت جهت دایره محیطی برای یافتن شعاع دایرهٔ چهارم بهتر است معادله به شکل زیر نوشته شود:
خانهٔ خاموش یک رمان نوشته اورهان پاموک نویسندهٔ اهل ترکیه است که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد. این رمان داستان سفر اعضای یک خانواده را به شهر جنت حصار برای دیدن مادربزرگشان نقل می‌کند. طرح. این کتاب از ۳۲ فصل تشکیل شده‌است، و هر فصل توسط یکی از کاراکترهای داستان نقل می‌شود. نام نقل کننده‌های داستان به ترتیب: رجب، بیوک خانم، حسن، فاروک و متین است. چکیدهٔ کتاب. در عمارتی قدیمی در جنت حصار، پیرزن سالخورده‌ای به نام فاطیما انتظار بازدید سالانهٔ نوه‌هایش را می‌کشد: فاروک، تاریخ‌نگاری فاسد و شکست خورده؛ خواهر حساس و
تاریخ‌نگاری فاسد و شکست خورده؛ خواهر حساس و چپ‌گرای او به نام نیلگون و نوهٔ کوچکتر، متین که علاقه‌مند به زندگی مدرن است و رؤیای زندگی در آمریکا را در سر می‌پروراند. فاطما برای چندین دهه در این روستا زندگی کرده‌است: از زمانی که همسرش، دکتری جوان و آرمان‌گرا، برای کمک به ماهیگیران فقیر به این روستا آمد. حالا او مدت هاست که مریض است و خدمتکار باوفایش رجب، یک کوتوله و فرزند نامشروع دکتر، از او مراقبت می‌کند. فاطما و رجب خاطرات مشترک خوب و بد فراوانی را به یاد دارند. اما پسرعموی رجب، پسری که از مدرسه اخراج شده
اما پسرعموی رجب، پسری که از مدرسه اخراج شده و تمایلات افراطی میهن پرستانه دارد، این خانواده را وارد جریانات و آشوب‌های فزایندهٔ سیاسی کشور می‌کند. رمان خانهٔ خاموش، رمانی مسحورکننده است که کشمکش بلندمدت ترکیه در سال‌های سیاه دهه هشتاد میلادی و در مواجهه با مدرنیته را به زیبایی به تصویر کشیده‌است.
هوشپوکنا یک محدوده ثبت‌نشده واقع در شهرستان بولیوار، می سی سی پی، ایالات متحده است. هوشپوکنا در حدود ۳ مایل (۴٫۸ کیلومتر) جنوب از دانکن و حدود ۴ کیلومتر (۶٫۴ کیلومتر) شمال شلبی است. این نام از نام رودخانه هوشپوکنا نام گذاری شده‌است.
پوآبی که به زبان اکدی به معنی «حرف پدرم» است، فردی مهم در شهر اور سومریان در دورهٔ نخستین شاهان سومری بود (۲۶۰۰ سال پیش از میلاد). لئونارد وولی به اشتباه نام او را شوباد فهمیده بود. پوآبی با نام ملکه یا نایب‌السلطنه مشهور است. مقام پوآبی در حکومت هنوز کاملاً روشن نیست چندین مهر استوانه‌ای در آرامگاه او پیدا شده‌است که از او با نام‌های "نین" و "اِرِش" یاد شده که آنها می‌توانند به معنی ملکه یا کشیش باشند. به هر حال روشن است که پوآبی نقش فرهنگی و اجتماعی مهمی در حکومت سومر داشته‌است. آرامگاه. باستان‌شناس
در حکومت سومر داشته‌است. آرامگاه. باستان‌شناس بریتانیایی، لئونارد وولی نخستین کسی بود که آرامگاه پوآبی را شناسایی کرد آنها در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۴ در کاوش‌هایشان آرامگاه پوآبی و نزدیک به ۱۸۰۰ تن دیگر را در گورستان شاهی اور شناسایی کردند. آرامگاه پوآبی بسیار ویژه و مهم بود، نه به این خاطر که اثاث قبر آن بسیار با کیفیت و فراوان بود بلکه به این دلیل که غارتگران به سراغ آرامگاه او نرفته بودند و آرامگاه در طول هزاران سال دست نخورده مانده بود. از جمله اثاث قبر پوآبی می‌توان به کلاه‌های سنگین و شگفت زرین
قبر پوآبی می‌توان به کلاه‌های سنگین و شگفت زرین که از برگ‌های زرین ساخته شده بود، حلقه‌ها، بشقاب‌ها، چنگ، یک کلهٔ گاو نر که از لاجورد و زر ساخته شده بود، گردنبند، کمربند، دستبند و حلقه‌هایی که با دانه‌های لاجورد تزئین شده بود، ارابه که با تصویر سر شیر مادهٔ نقره ای تزئین شده بود. پوآبی با ۵۲ تن دیگر شامل نگهبانان، اسب‌ها، شیرها، یک ارابه و چندین تن دیگر به خاک سپرده شده بود. از دید لئونارد وولی، مستخدمانی که با پوآبی به خاک سپرده شده بودند زهر خورده بودند یا به آنها خورانده شده بود تا در جهان دیگر در خدمت
به آنها خورانده شده بود تا در جهان دیگر در خدمت او باشند. اسکن‌هایی که اخیراً صورت گرفته نشان می‌دهد برخی از افرادی که قربانی شده‌اند با زور و خشونت کشته شده‌اند احتمالاً یک ابزار نوک تیز سنگین باعث شکستگی‌های ایجاد شده در جمجمه آنها و درنتیجه مرگشان شده‌است. همچنین یک چکش کوچک در آرامگاه پیدا شده‌است. علاوه بر این شنگرف و بقایای بخار جیوه در آرامگاه دیده شده‌است که می‌تواند برای به تأخیر انداختن فساد جنازه‌ها و ادامهٔ مراسم خاکسپاری بوده باشد. جنازه‌ها در آرامگاه به صورت خم شده و در حالتی غیرطبیعی گذاشته
آرامگاه به صورت خم شده و در حالتی غیرطبیعی گذاشته شده بودند گویی که هر جنازه سرش را روی پای دیگری گذاشته و در آرامش است. گاهی سر جنازه در جهتی گذاشته شده که زخمی که بر سر وارد شده پنهان شود. گاهی هم کلاه-خود یا پارچه‌هایی به دور سر قربانیان پیچیده شده‌است که گویی آنها بیرون آرامگاه کشته شده‌اند بعد بر آنها لباس پوشانده شده‌است، مراسم انجام گرفته و دست آخر کنار پوآبی به خاک سپرده شده‌اند. بقایا. بقایای بدن پوآبی از جمله جمجمه اش که به شدت آسیب دیده در موزه تاریخ طبیعی لندن نگهداری می‌شود. وسایل بدست آمده از
طبیعی لندن نگهداری می‌شود. وسایل بدست آمده از آرامگاه که وولی پیدا کرد میان موزه بریتانیا در لندن، موزهٔ دانشگاه فیلادلفیا و موزهٔ ملی بغداد تقسیم شده‌است. همچنین در جریان جنگ عراق در ۲۰۰۳ برخی تکه‌های ارزشمند از موزهٔ ملی بغداد دزدیده شده‌است.
لغو سیستم هان در امپراتوری ژاپن و جایگزینی آن با استان‌های ژاپن در سال ۱۸۷۱، نقطه اوج اصلاحات میجی بود که از سال ۱۸۶۸ و در آغاز دوره میجی شروع شده بود. (در حال حاضر، ۴۷ استان از استان هوکایدو تا استان اوکیناوا در ژاپن وجود دارد) تحت اصلاحات، تمام دایمیو‌ها (اربابان فئودال) مجبور بودند قدرت خود را به امپراتور میجی و دودمان یاماتو بازگردانند این فرایند در چندین مرحله انجام شد و در نتیجه یک دولت جدید متمرکز، دولت میجی جایگزین سیستم فئودالی قدیمی ارباب‌رعیتی با یک الیگارشی جدید الیگارشی میجی شد.
= موقعیت روستا = روستای قلعه بالا ۲۴ کیلومتر با شهر بیارجمند فاصله دارد و در ۱۴۰ کیلومتری جنوب شاهرود قرار گرفته است. روستا در منطقه ای کوهپایه ای بنا نهاده شده است که این امر موجب شده تا در ساخت خانه های آن از معماری پلکانی استفاده شود. این معماری خاص در کنار مصالح خاص منطقه و زیبایی کویر تصویری به یاد ماندنی را ایجاد کرده است. علاوه بر این ویژگی های خاص، پارک ملی توران نیز در جوار آن قراردارد که سفر به روستا را دیدنی تر می کند. = تاریخچه = تاریخ این روستا با شهر بیارجمند گره خورده و اولین بار در کتابی به
با شهر بیارجمند گره خورده و اولین بار در کتابی به نگارش مقدسی در قرن چهارم از آن یاد شده است. در کتاب او نوشته شده است این شهر دارای دژ، بارو و پر از مزارع و تاکستان بوده است. علاوه بر این مردم روستا خود به پرورش دام می پرداختند و از محصولات خود مانند روغن، لبنیات و گوشت دام ها استفاده می کردند. این روستاها در کنار کویر بنا شده اند و مانند اکثر روستاهای کویری ایران برای آب رسانی از قنات استفاده می کردند.طبق گفته ها عده ای از فرقه اسماعیلیه تحت امر حسن صباح به این منطقه گریختند و برای حفظ جان و ترس از
صباح به این منطقه گریختند و برای حفظ جان و ترس از دشمنانشان در غاری در حوالی ارتفاعات جنوب این روستا پناه گرفتند. بعدها محل سکونتشان معروف به غار ملاحدین شد، که مردم محلی آن را غار ملحدو می نامیدند. امروز نیز آثاری از آن برجای مانده است. = معماری = همان طور که گفته شد این روستا نیز مانند روستای معروف ماسوله به علت بنا شدن در منطقه ای کوهپایه ای دارای معماری پلکانی است. بدین گونه که سقف خانه هایی که در ارتفاع پایین تر بنا شده اند، حیاط خانه هایی هستند که در ارتفاعی کمی بالاتر از آن ها هستند. اما این روستا