payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است، اگرچه هنوز هیچ اثری ثبت نشده است. بسیاری از همکاران ترانه‌سرای استایلز، استعداد و مهارت او را در ترانه‌سرایی تحسین کرده‌اند، تدر از او به عنوان «نویسنده‌ای مستعد و فوق‌العاده»یاد می‌کند و کتچا می‌گوید: «با هری واقعاً جالب بود، چون از آلبوم دوم [وان دایرکشن] واقعاً دیدید که او نویسنده لعنتی خوبی است. ما برای سومین آلبوم ترانه‌ای نوشتیم، تنها کاری که برای آلبوم سوم انجام دادیم، به نام "با خوشحالی"، که من به آن افتخار می‌کنم و فکر می‌کنم او هم همین فکر را می‌کند… او در ارائه ایده‌ها بسیار عالی بود.» در
می‌کند… او در ارائه ایده‌ها بسیار عالی بود.» در همین حال، گرانده استایلز را ستوده است و تأیید کرده است که «مردم قبل از هرچیزی هری را به عنوان خواننده می‌شناسند، ولی من فکر می‌کنم آن‌ها وقتی مهارت نوشتنش را می‌شنوند بسیار تحت تأثیر قرار خواهند گرفت،» و اینکه «من بیشتر مرعوب شدم، زیرا او نسخه‌ای دمو برایم ضبط کرد تا بتوانم آهنگ [فقط کمی از قلبت] را یاد بگیرم. من دوست داشتم، من نمی‌دانم آیا می‌خواهم آن را لمس کنم! بسیار زیباست، راهی که او آن را خواند، من نمی‌دانم آیا خودم می‌خواهم آن را بسازم.» از طرف خودش،
آیا خودم می‌خواهم آن را بسازم.» از طرف خودش، لجند اظهار داشت که «من دوست دارم دوباره با او بنویسم چون او مرد خوبی است و بسیار با استعداد. او ایده‌های بسیار خوبی را برای ترانه‌هایش دارد و ترانه‌سرای بسیار خوبی است.»
محمد شریفیان (زادهٔ ۱۳۰۳، بوشهر و درگذشتهٔ ۲۰ بهمن ۱۳۵۰، بوشهر) شاعر، آهنگ‌ساز، نوحه‌خوان و یکی از چهره‌های اصیل موسیقی استان بوشهر است. وی شاگردانی چون جهانبخش کردی‌زاده که از معروفترین و خوش صداترین نوحه‌خوانان بوشهر بوده‌است را تربیت کرد. زندگی‌نامه. محمد شریفیان در سال ۱۳۰۳ هجری شمسی در محله صلح آباد بوشهر به دنیا آمد. موسیقی و آئین‌های مذهبی در خانواده او بسیار مورد توجه بود و مادرش «شهربانو» که روضه‌خوان بوده‌است، جزو یکی از نوحه‌خوان‌های مطرح مراسم زنانه بوشهر محسوب می‌شد. شریفیان از همان دوران کودکی
بوشهر محسوب می‌شد. شریفیان از همان دوران کودکی به موسیقی دیار خود علاقه‌مند شد و با دقت زیاد سعی در فراگیری آن نمود و سرانجام با پشتکار و استعدادی که در این زمینه از خود نشان می‌داد، در ردیف بهترین نوحه‌خوان‌های بوشهر قرار گرفت. وی به دلیل نوحه‌سرایی و نواسازی در موسیقی مذهبی و نیز تسلط و بداهه‌خوانی در مراسم سینه‌زنی نزد مردم شهرت فراوانی داشت. تسلط او در مراسم سینه‌زنی هنوز در خاطره مردم این مرز و بوم می‌درخشد. وی پس از آنکه در مسجد شنبدی به نوحه‌خوانی پرداخت، به کوشش یکی از اهالی محله شنبدی، در دایره
پرداخت، به کوشش یکی از اهالی محله شنبدی، در دایره کارپردازی اداره کل آموزش پرورش استان بوشهر مشغول به کار شد. فعالیت. شریفیان با آهنگ‌های رایج زمان خود آشنایی کامل داشت و در بعضی موارد آن‌ها را با شعری که خود می‌سرود انطباق می‌داد و آن را چنان با حزن و اندوه اجرا می‌کرد که ماهیت اصلی آهنگ برای شنونده قابل تشخیص نبود. با این وجود هم‌اکنون تعداد قابل توجهی از نوحه‌های بوشهر که در مراسم سینه‌زنی خوانده می‌شود از آثار او می‌باشد و شعر و آهنگ حزین آن‌ها در نوحه‌خوانی هنوز برای دوستدارانش تازگی دارد و گیراتر از
هنوز برای دوستدارانش تازگی دارد و گیراتر از هر شعر و آهنگ جدیدی جلوه‌گری می‌کند. گفتنی است که شریفیان، پیش از نوحه‌خوانی، نوازندهٔ سازه‌هایی مانند: نی‌جفتی، فلوت و ضرب بود و در خیام‌خوانی نیز چیره‌دست بوده‌است. شریفیان با بیشتر مراسم و آیین‌های بوشهر آشنایی کامل داشته و مراسم شام‌غریبان، صبحدم، بیت‌خوانی، پامنبری، ذکر و حتی شبیه‌خوانی زین العابدین را به خوبی اجرا می‌نموده‌است. او در شروه‌خوانی نیز یکی از بهترین شیوه‌ها را درا بوده و افسون آهنگ شروه‌اش تا هنوز نیز مورد تقلید و نوجه شروه‌خوانان بوشهری
تا هنوز نیز مورد تقلید و نوجه شروه‌خوانان بوشهری می‌باشد. نوحه خوانی. شریفیان علاوه بر استفاده از تجربه‌های نوحه‌خوانان گذشته و پیشکسوتهایی نظیر ناخدا عباس دریانورد؛ تا حدی زیاد، نوحه‌خوانی خود را مدیون مادرش «شهربانو» می‌دانست. او پاره ای اوقات نیز در مراسم مذهبی چون شام غریبان همراه با مادرش به طرز ویژه ای به نوحه‌خوانی و نواختن فلوت می‌پرداخت. او هرگز مایل نبود که علاقه‌مندان از اندوخته‌ها و یافته‌های هنری‌اش بی‌بهره بمانند. جهانبخش کردی‌زاده معروف به «بخشی» که از معروف‌ترین و خوش صداترین نوحه‌خوانان
«بخشی» که از معروف‌ترین و خوش صداترین نوحه‌خوانان بوشهر بوده‌است از تجربه و شیوه استاد خود محمد شریفیان، که رابطهٔ خویشاوندی نزدیکی با او داشت نهایت استفاده را بردهاست و در واقع می‌توان گفت که او یکی از بهترین استادهای جهانبخش کردی زاده بوده‌است. آهنگسازی. پیرامون تکنیک آهنگسازی محمد شریفیان در آفریدن نوحه‌های مذهبی، اظهار نظر دوتن از موسیقیدانان و محققان نامی عرصهٔ موسیقی، یوزف کوکرتز موسیقی‌دان شهیر آلمانی و محمد تقی مسعودیه محقق و موسیقی‌شناس بزرگ ایرانی شایان تأمل می‌باشد. آن دو پس از آوانویسی یکی از
شایان تأمل می‌باشد. آن دو پس از آوانویسی یکی از آثار محمد شریفیان (نوحهٔ: به دشت کربلا) چنین نوشته‌اند: «در بسیاری از موارد قدرت بیان و توانایی آهنگساز در ایجاد نظم خارق‌العاده به نظر می‌رسد. می‌توان اذعان کرد که او تحت تأثیر موسیقی محلی، آگاهانه نمونه‌های ملودی خود را به نحوی خلق کرده‌است که بتواند با مضامین اشعار انطباق یابد و احساسات و علائق مذهبی شرکت کنندگان را ضمن اجرای مراسم تجدید کند. بررسی آوازهای بعدی او نشان خواهد داد که چگونه می‌توان بر اساس این هدف، موسیقی محمد شریفیان را بعنوان موسیقی «هنری
هدف، موسیقی محمد شریفیان را بعنوان موسیقی «هنری محلی» وانمود». نمونه اشعار. نوحهٔ به دشت کربلا: در وصف شهادت علی بن موسی الرضا : شعری در سوگ ناخدا عباس دریانورد، شاعر و ناخدای ایرانی: درگذشت. شریفیان حاضر نبود تحت هیچ شرایطی، عزاداری اهل بیت را ترک کند؛ به همین علت نیز بدون اعتنا به تذکر پزشکان- که فشار نوحه خوانی و استرس آن را برای قلب و مغز او مضر می‌دانستند- او از قید سلامت خود گذشت و سرانجام در سال ۱۳۴۱ هـ. ش در شب ۱۳ محرم پس از نوحه خوانی در سه محلهٔ مهم بوشهر (صلح آباد، زیارتی‌ها و شنبدی‌ها) در آخرین
بوشهر (صلح آباد، زیارتی‌ها و شنبدی‌ها) در آخرین و چهارمین اجرای خود (محله ریشهر) که تا ساعت ۵/۴ صبح ادامه داشت؛ دچار حمله شدید قلبی و جسمی شد که در نهایت به سکته مغزی انجامید. ۹ سال بعد این حادثه در حالی که سکته دوم به صورت خفیف به سراغش آمده بود نوحه‌سرایی کرده شعر سرود و آهنگ ساخت، تا اینکه سرانجام در روز ۲۰ بهمن سال ۱۳۵۰ عمر خود را به موسیقی بوشهر هدیه کرد و غریبانه جسد پاک او را از صلح آباد تا بهشت صادق تشییع کردند.
روجو به معنی تحت‌الفظی ریش سفید یک پست اداری بلندپایه در شوگون‌سالاری توکوگاوا در دوره ادو در ژاپن بود. این عبارت ممکن است به ریش سفید خاص یا شورای ریش سفیدان اشاره داشته باشد. در دوره دو شوگون نخست از شوگون‌سالاری، تنها دو روجو وجود داشت اما به تدریج تعداد آنها به ۵ نفر رسید و بعد از آن تعداد روجوها به چهار نفر کاهش یافت. روجوها از بین دایمیوهای فودای با قلمروهای بین ۲۵۰۰۰ یا ۵۰۰۰۰ ککو انتخاب و منصوب می‌شدند. وظایف. روجو مسئولیت‌های متعددی داشت که به وضوح در فرمان ۱۶۳۴ که دولت را سازماندهی مجدد کرد و
در فرمان ۱۶۳۴ که دولت را سازماندهی مجدد کرد و تعدادی پست جدید ایجاد کرد، مشخص شده است: «روجو» ها نه همزمان، بلکه به صورت چرخشی خدمت می‌کردند و هر کدام به مدت یک ماه در خدمت شوگون بودند و از طریق یک پیشکار به نام «سوبا-یونین» با شوگون در ارتباط بودند. با این حال، «روجو» ها همچنین به عنوان اعضای شورای «هیوجوشو» به همراه مه‌تسوکه یا اومه‌تسوکه و نمایندگان «بوگیو» های مختلف (کمیسیون‌ها یا ادارات) خدمت می‌کردند. به عنوان بخشی از «هیوجوشو»، «روجو» ها گاهی نقشی شبیه به یک «دیوان عالی ایفا می‌کردند و در مورد
شبیه به یک «دیوان عالی ایفا می‌کردند و در مورد اختلافات جانشینی و سایر مسائل مورد اختلاف دولت و دست نشاندگان آن تصمیم می‌گرفتند. در زمان سلطنت توکوگاوا تسونایوشی (۱۶۸۰–۱۷۰۹) «روجو» تقریباً تمام قدرت خود را از دست داد، زیرا شوگون شروع به همکاری نزدیک‌تر با «تایرو»، چمبرلین‌ها و دیگران، از جمله یاناگیساوا یوشی‌یاسو، که قدرت یک «تایرو» را داشتند، اما نه عنوان آن را، کرد. «روجو» چیزی بیش از پیام‌رسان‌ها نشد و وظایف خود را به عنوان واسطه بین شوگون و سایر مناصب انجام می‌دادند، اما قادر به اعمال هیچ قدرتی برای
انجام می‌دادند، اما قادر به اعمال هیچ قدرتی برای تغییر یا تصمیم‌گیری در مورد سیاست نبودند. همان‌طور که آرای هاکوسکی، شاعر و سیاستمدار بزرگ کنفوسیوسی آن زمان نوشت: «تمام کاری که روجو انجام می‌داد، انتقال دستورالعمل‌های [یوشیاسو] بود». حتی پس از مرگ تسونایوشی، «روجو» قدرت سابق خود را بازنیافت. با این حال، آنها به عنوان یک مقام دولتی و یک شورا، رسماً اگر نگوییم در واقع، با تمام اختیارات و مسئولیت‌هایی که در ابتدا در طول دوره ادو داشتند، به حیات خود ادامه دادند. فهرست روجوها. «هر صاحب منصب یک بار فهرست شده
فهرست روجوها. «هر صاحب منصب یک بار فهرست شده است. برخی ممکن است تحت چندین «شوگون» خدمت کرده باشند و در نتیجه دوره‌های متعدد، این فهرست ممکن است به‌طور کامل ترتیب تصدی منصب را منعکس نکند. به عنوان مثال، هوتتا ماسایوشی در سال‌های ۱۸۵۷–۵۸ پس از آبه ماساهیرو (۱۸۴۳–۵۷) خدمت کرد، اما پیش از آن نیز خدمت کرده و زودتر فهرست شده است؛ نام او پس از آبه نیز فهرست نشده است.»
خواجه حسن دامغانی (۷۶۲ - ۷۶۶ ق) پس از قتل لطف‌الله بن مسعود به حکومت سربداران رسید؛ ولی مریدان طریقت شیخ حسن، به رهبری درویش عزیز مجدی در طوس به مخالفت برخاستند. شورش آنان مدتها ادامه داشت تا اینکه حسن دامغانی، آنها را سرکوب کرد. وی پس از دستگیری درویش عزیز از کشتن او امتناع کرد و با دادن هدایایی، او را به اصفهان تبعید کرد. اختلافات داخلی سربداران و مریدان طریقت شیخ حسن جوری موجب شد که امیر ولی، فرزند شیخ علی هندو، از امرای خان مغول در مازندران و استرآباد، مخالفان دولت سربدار را جمع آورد و با کمک آنان،
مخالفان دولت سربدار را جمع آورد و با کمک آنان، استرآباد، و سپس بسطام، دامغان و فیروزکوه را از سلطه سربداران خارج کند. در همین حال، حسن دامغانی برای سرکوبی شورش از سبزوار خارج شد و به قلعه شغان رفت. مخالفان از نبود او در پایتخت استفاده کردند و بدون زحمت، حکومت را در دست گرفتند. آنان به فرماندهان دامغانی نوشتند که از همراهی او دست بردارند و برای آنکه سهمی از خزانه داشته باشند، سر دامغانی را با خود بیاورند. دامغانی پس از اطلاع از این موضوع، برای تسلیم شدن به سوی سبزوار حرکت کرد؛ ولی به دستور خواجه علی موید به
سبزوار حرکت کرد؛ ولی به دستور خواجه علی موید به قتل رسید.
خواجه علی موید (۷۶۶–۷۸۳ ق) آخرین امیر سربداران بود. وی از طرفداران طریقت شیخ حسن جوری بود و برای جلب حمایت مردم، درویش عزیز مجدی را به عنوان رهبر دینی و معنوی نهضت برگزید. وقتی خواجه علی، قدرت خود را تثبیت کرد، درویش عزیز را مانع کار خود دید. از طرفی، درویش عزیز اصرار داشت تا انتقام خون شیخ حسن را از آل کُرت بگیرد. از این رو، خواجه علی، سپاهی به همراهی درویش عزیز، روانه جنگ با معزالدین حسین کرت کرد و تصمیم گرفت درویش را از بین ببرد. وی نامه ای به سران سپاه خود نوشت تا درویش را تنها گذاشته و بازگردند. درویش
نوشت تا درویش را تنها گذاشته و بازگردند. درویش عزیز با تعدادی از طرفدارانش به سوی عراق حرکت کرد؛ اما خواجه علی که از نفوذ او در هراس بود، نیرویی به تعقیب او فرستاد که در این درگیری، درویش و عده ای از یارانش کشته شدند. علی موید، پس از پیروزی بر مریدان طریقت شیخ حسن، مزار شیخ خلیفه و شیخ حسن را تخریب کرد. در نتیجه کسانی مانند درویش رکن الدین، از مریدان شیخ حسن، در سال ۷۷۸ ق، به مخالفت با خواجه علی برخاستند که خواجه علی، بر آنها پیروز شد و درویش رکن الدین به اصفهان گریخت. بعد از مدتی، درویش با حمایت حاکم
به اصفهان گریخت. بعد از مدتی، درویش با حمایت حاکم کرمان، شاه شجاع و حاکم هرات، پیر علی، به سبزوار حمله کرد و آنجا را به تصرف درآورد و به نام خود، خطبه خواند و خواجه علی موید از سبزوار گریخت و به حاکم استرآباد، امیر ولی، پناه برد. امیرولی با سپاهیان بسیاری به کمک علی موید آمد و درویش رکن الدین و مریدان او را شکست داد و خواجه علی بار دیگر در سال ۷۸۰ ق، سبزوار را فتح کرد. پس از چندی، امیر ولی به سبزوار حمله کرد و آنجا را به محاصره درآورد. خواجه علی از تیمور یاری خواست. تیمور، امیرولی را شکست داد و وارد سبزوار
خواست. تیمور، امیرولی را شکست داد و وارد سبزوار شد و مورد استقبال علی موید قرار گرفت و پیروی خود را از او اعلام کرد. مردم سبزوار که حاضر به پذیرفتن سلطه بیگانگان نبودند، مبارزه خود را آغاز کردند و شیخ داوود سبزواری، رهبری قیام را بر عهده گرفت؛ اما سپاه تیمور بار دیگر بر سبزوار یورش آوردند و پس از کشتار بسیار از مردم سبزوار، بر آنجا تسلط یافتند. خواجه علی در جنگ با لُر کوچک در نزدیک خرم‌آباد کشته شد.
لیو بیان (۱۷۶ تا ۶ مارس ۱۹۰)، همچنین شناخته شده با نام امپراتور شائو هان و شاهزاده هونگنونگ، سیزدهمین امپراتور دودمان هان شرقی بود. امپراتور شائو پسر و جانشین دوازدهمین امپراتور دودمان هان شرقی، امپراتور لینگ بود. لیو بیان در حدود سن ۱۳ سالگی‌اش از هنگام مرگ پدرش امپراتور لینگ (دو روز بعد از مرگ پدرش) (۱۵ مه ۱۸۹) تا تاریخ ۲۸ سپتامبر ۱۸۹ (تاریخ عزل شدنش) بر هان شرقی حکم می‌راند. پس از عزل شدنش در ۲۸ سپتامبر ۱۸۹، لیو بیان تا هنگام مرگش یعنی ۶ مارس ۱۹۰، لقب شاهزاده هونگنونگ را گرفت. پس از عزل شدن امپراتور شائو
هونگنونگ را گرفت. پس از عزل شدن امپراتور شائو (لیو بیان) از سلطنت، برادر کوچکش لیو شیه با نام امپراتور شیان هان، واپسین امپراتور هان شرقی و دودمان هان، بر تخت پادشاهی تکیه زد.
«آنچه یک دختر می‌خواهد» تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا کریستینا آگیلرا است. این تک‌آهنگ در چارت‌های، نیوزلند، اسپانیا در رتبه اول و در چارت‌های استرالیا، والونیا، اسکاتلند، فلاندرز جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
«بیا عزیزم (همه خواسته من تویی)» تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا کریستینا آگیلرا است. این تک‌آهنگ در چارت‌های، در رتبه اول و در چارت‌های استرالیا، بریتانیا، ایرلند، نیوزلند، اسپانیا، جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
«درتی» () تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا کریستینا آگیلرا، است. واژهٔ 'Dirrty' با این ترانه ابداع شد و در اصطلاح عامیانه به فعالیت های جنسی اشاره دارد. این تک‌آهنگ در چارت‌های اسکاتلند، ایرلند، بریتانیا در رتبه اول و در چارت‌های ایتالیا، نروژ، استرالیا، آلمان، اسپانیا، دانمارک، سوئد، سوئیس، اتریش جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
«آوای درون» تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا کریستینا آگیلرا است. این تک‌آهنگ در چارت‌های استرالیا، بریتانیا، دانمارک، اتریش، ایرلند، سوئیس، جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
«مرد دیگری نیست» تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا کریستینا آگیلرا است که در منتشر شد. این تک‌آهنگ که در آلبوم بازگشت به اصول (آلبوم کریستینا آگیلرا) قرار داشت در سال ۲۰۰۷ برندهٔ جایزه گرمی شد. این تک‌آهنگ در چارت‌های، استرالیا، ایتالیا، اسکاتلند، بریتانیا، فنلاند، سوئیس، اتریش، آلمان، ایرلند، نیوزلند، نروژ جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
«کندی‌من» تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا کریستینا آگیلرا است که در منتشر شد. این تک‌آهنگ در آلبوم بازگشت به اصول (آلبوم کریستینا آگیلرا) قرار داشت. این تک‌آهنگ در چارت‌های کانادا، استرالیا، ایتالیا، نیوزلند جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
به تو رو میارم () تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا کریستینا آگیلرا است. این تک‌آهنگ در چارت ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد در رتبه سوم و در چارت‌های کانادا و اسپانیا جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
شارخوگین تومنتستسگ کشتی گیر زن کشور مغولستان است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال نقره بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ اشاره کرد.
رزیتا علیپور (زادهٔ ۱۵ تیر ۱۳۶۸ در قائمشهر)، کاراته‌کار ایرانی است. وی در وزن ۶۱ کیلوگرم کومیته مسابقه می‌دهد. او در بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی ۲۰۱۷ و بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ به مدال نقره دست یافت. او همچنین در مسابقات لیگ جهانی کاراته ۲۰۱۹ که در مسکو برگزار شد، موفق به کسب مدال طلا شد. افتخارات. سال ۲۰۱۳ مدال طلای لیگ جهانی سال ۲۰۱۳ مدال طلای مسابقات آسیایی سال ۲۰۱۴ مدال نقره مسابقات دانشجویان جهان سال ۲۰۱۵ مدال طلای جام باشگاه‌های آسیا سال ۲۰۱۵ مدال طلای مسابقات جایزه بزرگ امارات سال ۲۰۱۷ مدال نقره
طلای مسابقات جایزه بزرگ امارات سال ۲۰۱۷ مدال نقره مسابقات کشورهای اسلامی
هیرو سوزوکی میناگاوا کشتی گیر زن کشور ژاپن است. از عناوین وی می‌توان به کسب مدال نقره مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۹ و دو مدال برنز مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۷ و مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۸ و مدال نقره بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ اشاره کرد. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۰ توکیو را دارد.
الیاس علی‌اکبری (زاده ۱۰ اسفند ۱۳۶۶ در اسفراین) کوراش‌کار اهل ایران است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال برنز وزن ۸۱- کیلوگرم در مسابقات جهانی کوراش ۲۰۱۵ اشاره کرد. وی همچنین موفق به کسب مدال طلای کوراش در مسابقات آسیایی جاکارتا ۲۰۱۸ شد. او در سال ۲۰۱۸ به عنوان بهترین کوراش‌کار مرد سال ۲۰۱۸ جهان شد. وی هم‌اکنون سرمربی تیم ملی کوراش ایران است.
جعفر پهلوانی (زاده ۱۱ تیر ۱۳۷۱ - تهران) جودوکار و کوراش‌کار اهل ایران است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره وزن ۱۰۰+ کیلوگرم در مسابقات جهانی کوراش ۲۰۱۷ اشاره کرد.
ماتئوس آقاخان قاراخانیان () عکاس دربار و شهربانی اصفهان بود. زندگی‌نامه. ماتئوس آقاخان به سال ۱۸۶۰ میلادی (۱۲۳۹ خورشیدی) در همدان در یک خانواده ارمنی به دنیا آمد دوساله بود که به همراه خانواده اش به اصفهان آمد و در قریهٔ جلفا ساکن شد. پدرش، یوسف آقاخان قاراخانیان، به زبان فارسی تسلط کافی داشت و به منشی کلیسای وانک جلفا، در مکاتبات فارسی مشغول به کار شد. ماتئوس تحصیلات ابتدایی خود را در کلیسای سورپ میناس و سورپ آستواتساتسین جلفا به پایان رسانید و همزمان پدرش خواندن و نوشتن زبان فارسی را نیز به وی آموخت، تا
خواندن و نوشتن زبان فارسی را نیز به وی آموخت، تا جایی که ماتئوس پس از پدر توانست عهده‌دار شغل او در کلیسای وانک گردد. در سال ۱۸۸۰ (۱۲۵۹) ماتئوس جوان که بیست سال بیشتر نداشت، برای اولین بار در مقابل دوربین عکاسی گریگوری ارمنی نشست همان با دختری از ارامنهٔ تهران ازدواج کرد و عکس مذکور را چون جواهری در پشت حفاظ شیشه، با گچ روی دیوار حجله عروسی‌اش قاب گرفت که تا سال‌ها پس از مرگش همچنان بر روی دیوار باقی ماند. در سال ۱۸۹۶ (۱۲۷۵) ریاست اولین پست خانهٔ جلفای اصفهان به وی واگذار شد که تا سال ۱۹۰۶ (۱۲۸۴) عهده‌دار
به وی واگذار شد که تا سال ۱۹۰۶ (۱۲۸۴) عهده‌دار این سمت بود. پس از آن در ۱۹۲۰ (۱۲۹۹) به مدت هشت سال، در مقان فرماندهٔ کل شهربانی در نظمیهٔ اصفهان خدمت کرد. ماتئوس آقاخان در سنین نوجوانی دو پسر خود، آبرام و استفان را برای تحصیل به کلکته، هند فرستاد. در سفری به هند به منظور دیدار از فرزندانش، به خاطر علاقهٔ زیادی که به عکاسی داشت مصمم شد دوربین و وسایل عکاسی خریداری نموده با خود به جلفا بیاورد. وی اولین عکس خود را در سال ۱۹۲۱ (۱۳۰۰) از خانواده وسکانیان در جلفا گرفت. هر چند که آغاز فعالیت ماتئوس آقاخان به
جلفا گرفت. هر چند که آغاز فعالیت ماتئوس آقاخان به عنوان عکاس در سن شصت و یک سالگی بود اما به زودی توانست در این فن صاحب مهارت زیادی شود. یکی از اتاق‌های خانه اش در محلهٔ چهارسوی اصفهان را به تاریکخانه تبدیل نمود و تا سال ۱۹۳۵ (۱۳۱۴) که بینایی خود را کاملاً از دست داد، عکاسی می‌کرد. ماتئوس آقاخان، سرانجام به سال ۱۹۴۷ (۱۳۲۵) در جلفای نو درگذشت و در آرامستان ارامنه اصفهان به خاک سپرده شد.
بیستمین جشن خانه سینمای ایران در روز ۱۰ شهریور ۱۳۹۷ برگزار شده‌است. تعداد نامزدها و برنده‌ها. فیلمهایی که در چند رشته کاندیدای دریافت تندیس بودند: فیلمهایی که موفق به دریافت چند تندیس شدند:
در سال ۲۰۱۸ فیلم‌های متعددی ساخته شده‌است. این لیست شامل همه فیلم‌های ۲۰۱۸ و رویدادهای این سال است. ۱۰ فیلم پرفروش سال ۲۰۱۸. پرفروش‌ترین فیلم‌های ۲۰۱۸ به شرح زیر می‌باشد: " " با عبور از فروش دو میلیارد دلاری، به چهارمین فیلم پر فروش تاریخ تبدیل شد. "پلنگ سیاه"، "" و "شگفت‌انگیزان ۲" نیز هر کدام با عبور از فروش یک میلیارد دلاری، به ترتیب نهمین، دوازدهمین و نوزدهمین فیلم پر فروش تاریخ شدند، همچنین "شگفت‌انگیزان ۲" به سومین انیمیشن پر فروش تاریخ تبدیل شد. جوایز. جشنواره‌ها. فهرستی برخی از جشنواره‌های فیلم سال
جشنواره‌ها. فهرستی برخی از جشنواره‌های فیلم سال ۲۰۱۸ که که توسط فدراسیون بین‌المللی انجمن‌های تولیدکنندگان فیلم تأیید شده‌است.
روز استقلال جمهوری ازبکستان هر سال روز یکم سپتامبر به پاسداشت اعلام استقلال این کشور در روز سی و یکم آگوست سال ۱۹۹۱ از اتحاد جماهیر شوروی جشن گرفته می‌شود. روز یکم سپتامبر در ازبکستان تعطیلی رسمی است. اعلام استقلال. در سال ۱۹۹۱، در کودتای آگوست، مسکو پایتخت شوروی به تسخیر کودتا کنندگان درآمد. به ابتکار اسلام کریموف در روز ۳۱ آگوست سال ۱۹۹۱ استقلال ازبکستان اعلام شد. در این روز در نشست فوق العادهٔ شورای عالی جمهوری سوسیالیستی شورویِ ازبکستان، قطعنامه ای برای «اعلام استقلال جمهوری ازبکستان» و قانون «اساسنامهٔ
استقلال جمهوری ازبکستان» و قانون «اساسنامهٔ استقلال جمهوری ازبکستان» منتشر شدند. بنیان‌گذاری روز تعطیل. در روز ۳۱ آگوست سال ۱۹۹۱، روز یکم ماه سپتامبر به عنوان روز استقلال اعلام شد. افزون بر این، در روز پنجم سپتامبر ب فرمان اسلام کریموف میدان مرکزی پایتخت ازبکستان که پیشتر میدان لنین خوانده می‌شد، از آن پس میدان استقلال نامگذاری شد. در روز سوم ژوئیه سال ۱۹۹۲، قانون شمارهٔ 669-XII به نام «تعطیلات عمومی در جمهوری ازبکستان» منتشر شد که روزهای تعطیل رسمی از جمله روز استقلال را برمی‌شمرد. پیشینهٔ جشن‌های برگزار
روز استقلال را برمی‌شمرد. پیشینهٔ جشن‌های برگزار شده. ۱۹۹۲. در سال ۱۹۹۲، روز استقلال برای نخستین بار جشن گرفته شد. به افتخار این روز نخستین روز سرگرمی کارگران ازبکستان به مدت پنج روز برگزار شد و از تمامی کشورهای منطقه نمایندگانی گرد آمدند. در روز ۳۱ آگوست سال ۱۹۹۲، فیلم استقلال به کارگردانی داورون سلیموف در سینمای «نادیرا بِگیم» تاشکند به نمایش درآمد. این فیلم دربارهٔ نخستین سال این کشور جدید و دگرگونی پدید آمده سخن می‌گفت. در ادامهٔ این فیلم، کارهای دیگری دربارهٔ پیشینهٔ ازبکستان و نویسندگان و فیلسوفان
دربارهٔ پیشینهٔ ازبکستان و نویسندگان و فیلسوفان برجستهٔ آن به نمایش درآمدند. ۱۹۹۳. در ۳۱ سپتامبر ۱۹۹۳، نمیشگاهی از نگارهٔ اولین سفیران کشورهای مختلف که به تاشکند آمده بودند به نمایش درآمد. در سپتامبر، کتابخانهٔ بین‌المللی استقلال در تاشکند شروع به کار کرد.
در اواخر سلسله گوریو در قرن سیزدهم میلادی افرادی که در قدرت بودند با دلایل مختلفی زمین‌های کشاورزان را غضب می‌کردند و آن‌ها را از کار بر روی زمین محروم می‌کردند. کشاورزانی که زمین‌های خود را از دست می‌دادند به بردگی گرفته می‌شدند. به منظور اصلاح این شرایط برای اولین بار در سال ۱۲۶۹ سیستم مدیریت برای طبقه بندی زمین‌های کشاورزی و جمعیت کشاورزان معرفی شد. سازماندهی دولت با هدف اصلاح زمین‌ها و برده‌ها پس از آن چندین مرتبه دیگر تکرار شد. دفتر سلطنتی تا سال ۱۳۶۶ در خلال سلطنت امپراتور گنگ مین نقشی حیاتی را بازی
در خلال سلطنت امپراتور گنگ مین نقشی حیاتی را بازی می‌کرد. راهبی بودایی به نام شین دون در خلال این سازماندهی‌ها مبادرت به اصلاحاتی ورزید وی به پشتوانه اعتماد پادشاه اکثر قدرت کشور را در دست گرفت. بعضی‌ها او را یک اصلاح طلب و انقلابی و بعضی دیگر او را یک راهب بودایی فاسد می‌دانند که طمع قدرت او را کور کرده بود. زندگی‌نامه. شین دون (هانگول:산돈، انگلیسی: sin don) به عنوان پسر یک زن برده در دیری بودایی در سال ۱۳۲۲ به دنیا آمد. او بدون پدر و توسط مادرش پرورش یافت. او به‌طور طبیعی تبدیل به یک راهب بودایی شد و
او به‌طور طبیعی تبدیل به یک راهب بودایی شد و دوران کودکی خود را با نام دار مایی خود «پیون جو» سپری کرد. شین دون برای اولین بار و در سال ۱۳۵۸ با پادشاه گنگ مین دیدار کرد. پادشاه از طبقه اشراف به دلیل همراهی با قدرت ناامید شده بود و به دنبال شخصیت تازه ای برای پیشبرد اصلاحات بود. شبی پادشاه خوابی دید. در خواب مردی در حال کشتن پادشاه بود که راهبی بودایی در حال گذر از آن مکان جان پادشاه را نجات داد. مدت کمی بعد از آن خواب پادشاه، شین دون را ملاقات کرد. پادشاه بر این اعتقاد بود کسی که او را در خواب نجات داده
بر این اعتقاد بود کسی که او را در خواب نجات داده شین دون است. بعد از آن پادشاه متناوباً با شین دون ملاقات می‌کرد و به او لقب چونگ هان گوسا را به معنی عابد روشن ضمیر و با فراغ بال اعطا می‌کند. شین دون با جدیت شروع به اشتغال در امور کشوری نمود. او مصمم بود تا جامعه فاسد را اصلاح کند. سیاست او بر بهبود معیشت مردم تکیه داشت. پادشاهان قبلی مدیریتی برای طبقه‌بندی زمین‌های کشاورزی و جمعیت کشاورزان به وجود آورده بودند ولی شین دون تشکیلات برای اصلاح سیستم زمین و بردگان را مجدداً سازماندهی کرد. او بر روی قانونی
بردگان را مجدداً سازماندهی کرد. او بر روی قانونی متمرکز شد که در آن اشراف را ملزم می‌کرد تا زمین‌هایی را که از کشاورزان بینوا گرفته بودند به صاحبان اصلی شان بازگردانند. اگر برده‌ها یا مردمان با رده اجتماعی پایین می‌خواستند به افراد عادی جامعه تبدیل شوند شین دون به این آرزوی آن‌ها جامه عمل می‌پوشاند. این کار او باعث شد تا بردگان و کشاورزان از او به عنوان یک فرد اصلاح طلب و مقدس یاد کنند. کتاب تاریخی با نام تاریخ گوریو شین دون را راهبی شرور می‌داند. در آن کتاب او به عنوان فردی که با کلماتش وانمود می‌کرد مقدس
او به عنوان فردی که با کلماتش وانمود می‌کرد مقدس است اما در مورد دیگران وقیحانه صحبت می‌کرد و در حالی که زنان را با فریب به روابط ناشایست می‌کشاند به آن‌ها صدمه می‌زد، توصیف شده‌است. به گفته این کتاب شین دون علی‌رغم تمام رفتارهای مجرمانه اش در برابر پادشاه کاملاً متفاوت ظاهر می‌شد. شین دون هیچ ترسی از پادشاه نداشت زیرا از اعتماد کامل پادشاه به خودش اطمینان داشت. اشراف از پادشاه در خواست می‌کردند تا از این فرد شیطانی دوری بجوید و حتی نقشه کشیدند تا از شر او خلاص شوند اما پادشاه از شین دون حمایت و طرفداری
خلاص شوند اما پادشاه از شین دون حمایت و طرفداری می‌کرد. با اینحال روابط شین دون و پادشاه گنگ مین هنگامی که شین دون پیشنهاد تغییر پایتخت را داد شروع به فروپاشی کرد. زمانی که پادشاه از فزونی رویاهای شین دون آگاهی یافت سعی کرد تا فاصله خود را با او حفظ کند. شین دون نقشه خیانت کشید که این کارش باعث تبعیدش در سال ۱۳۷۱ شد و بعدها سرش را از تنش جدا کردند. شین دون اختیار قدرت را برای مدت نسبتاً کوتاه شش سال در زمان پادشاه گنگ مین بر عهده گرفت. جایگاه سیاسی او تقریباً غیرطبیعی بود زیرا تنها ریشه در اعتماد پادشاه
غیرطبیعی بود زیرا تنها ریشه در اعتماد پادشاه داشت و گفته شده که او فاقد صلاحیت به عنوان یک سیاستمدار بوده‌است. او از یک پست دولتی برای بازگرداندن زمین‌هایی که اشراف از کشاورزان غضب کرده بودند استفاده کرد تا آن‌ها را به صاحبان اصلی شان بازگرداند. او سیاستمداران را از طریق سیستم سونگ گیونگ وان انتخاب می‌نمود.
شورای عالی شوروی، نام مشترکِ مهستان (مجلس قانون گذاری) جمهوری‌های شوروی سوسیالیستی در کشور اتحاد جماهیر شوروی بود. این شوراهای عالی بر مبنای مدل شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی، که در سال ۱۹۳۸ بنیان‌گذاری شده بود، شکل گرفتند و هم شکل و همسان بودند. نمایندگان مورد قبول شوروی در شوراهای عالی به صورت دوره ای در انتخابات‌های بدون رقیب انتخاب می‌شدند. نخستین انتخابات آزاد یا نیمه آزاد در اواخر سال دههٔ هشتاد میلادی در دورهٔ پرستوریکا برگزار شد. شوراهای عالی تا اندازهٔ زیادی سازمانهایی بودند که فرمان‌های داده شده