payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پاریس ماند. او در سال ۱۹۳۳ با یک روزنامه‌نگار اهل شیکاگو به نام که قبلاً او را در پاریس ملاقات، و پس از مدت کوتاهی، با او ازدواج نمود. آن‌ها مدتی بعد به شیکاگو، (همان جایی که در زمان جنگ در آنجا زندگی می‌کردند) برگشتند. داستان زندگی آن‌ها در یک فیلم سینمائی با نام به نمایش درآمد. مرگ. او در ۲۲ ژوئن ۱۹۷۵ در سن ۸۸ سالگی در لکلند فلوریدا درگذشت و زندگی‌نامه او با دو روایت مختلف در سال‌های ۱۹۲۲ و ۲۰۱۱ منتشر شد. جسد او در گورستان چه گوارا در نیوهمپشایر دفن گردید.
بر پایه تعریف سازمان ملل متحد منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای قرارداد بین چند کشور است که بر پایه یک پیمان یا معاهده آزاد، هرگونه استفاده، توسعه، یا برپایی جنگ‌افزار هسته‌ای را در یک مکان مشخص منع می‌کند. سازوکارهای بازرسی و کنترل این پیمان‌ها توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته می‌شوند. منطقه‌های بدون جنگ‌افزار هسته‌ای (که کشورهای دارنده جنگ‌افزار هسته‌ای نیز عضو آن هستند) با پیمان منع گسترش جنگ‌افزارهای هسته‌ای آرمان مشترکی دارند اما از آن جدا هستند. اصطلاح دیگر «منطقه آزاد هسته‌ای» بیشتر به معنی
اصطلاح دیگر «منطقه آزاد هسته‌ای» بیشتر به معنی منطقه‌ای است که هم جنگ‌افزار هسته‌ای و هم انرژی هسته‌ای را منع می‌کند. حتی گاهی دفع پسماند هسته‌ای و پیش‌رانش هسته‌ای را نیز منع می‌کند. اما منطقه آزاد هسته‌ای معمولاً از سوی سازمان ملل متحد به عنوان پیمان بین‌المللی شناخته نمی‌شود. منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای، کشورها یا ناحیه‌های کوچکی را که مانند اتریش برپایه قانون خود، غیرقانونی می‌دانند در بر نمی‌گیرد. همانند آن پیمان ۴+۲ (با نام‌های دیگر پیمان اتحاد دو آلمان یا پیمان نهایی حل مسئله آلمان) استفاده از
آلمان یا پیمان نهایی حل مسئله آلمان) استفاده از جنگ‌افزار هسته‌ای را پس از اتحاد آلمان در آن کشورِ تازه، بازداشت. اما این پیمان، توافقی میان شش کشور بود و سازوکارهای منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای در آن گنجانده نشده بود. گستردگی جغرافیایی. امروزه پنج منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای قاره‌ای یا زیرقاره‌ای برای گروهی از کشورها (به همراه مرز آبی و مرز هوایی این کشورها)، و سه کشور اداره‌کننده جنوبگان، بستر دریا، و فضای بیرونی وجود دارند که بخشی از هیچ کشوری نیستند. جنوبگان، بستر دریا، و فضای بیرونی، بر مرزهای همه
جنوبگان، بستر دریا، و فضای بیرونی، بر مرزهای همه کشورها به غیر از یکی، اولویت دارند. بسیاری از اقیانوس‌های زمین بالاتر از بستر دریا تحت پوشش پیمان‌ها منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای نیستند؛ زیرا آزادی دریاها از اعمال هرگونه محدودیت بر آب‌های بین‌المللی پیشگیری می‌کند. سازمان ملل همچنین کشور مغولستان را نیز به عنوان منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای به رسمیت شناخت. منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای در جایی که آزادی دریاها وجود دارد آب‌های بین‌المللی را پوشش نمی‌دهد. همچنین به خاطر حرکت موشک‌های هسته‌ای در فضا نیز فضای
به خاطر حرکت موشک‌های هسته‌ای در فضا نیز فضای بیرونی بخشی از منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای نیست (که بر خلاف برپایی موشک هسته‌ای در فضای بیرونی است). در ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۹ (میلادی) هنگامیکه پیمان پلیندابا اجرایی شد شش منطقه به اندازه ۵۶٪ سطح کره زمین (۱۴۹ میلیون کیلومتر مربع) و ۶۰٪ از ۱۹۵ کشور جهان و ۳۴٪ بیشتر از سالِ پیش از آن منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای شدند. درحالیکه همه این کشورها تنها ۳۹٪ جمعیت جهان را در بر می‌گرفتند و ۹ کشور دارنده جنگ‌افزار هسته‌ای ۲۸٪ مساحت زمین و ۴۶٪ جمعیت جهان را در خود داشتند.
۲۸٪ مساحت زمین و ۴۶٪ جمعیت جهان را در خود داشتند. منطقه‌های بدون جنگ‌افزار هسته‌ای جنوبگان، آمریکای لاتین، و اقیانوس آرام جنوبی با خط‌های طول جغرافیایی و عرض جغرافیایی تعریف می‌شوند. در مورد اقیانوس آرام جنوبی، مرز شمال باختری آن با آب‌های سرزمینی استرالیا مشخص می‌شود. چون این سه منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای، در کنار هم قرار می‌گیرند مفاد پیمانه‌های منطقه‌های بدون جنگ‌افزار هسته‌ای، برای آب‌های بین‌المللی درون این سه منطقه، قابل اجرا نیستند. در برابر آن، محدوده کشورهای عضو پیمان بانکوک در آسیای جنوب خاوری
کشورهای عضو پیمان بانکوک در آسیای جنوب خاوری به صورت قلمروها و منطقه انحصاری اقتصادی آنها تعریف می‌شود. برای کشورهای آفریقایی، محدوده کشورها و قلمروهای آنها که بخشی از سازمان وحدت آفریقا (امروزه اتحادیه آفریقا) هستند جزء پیمان پلیندابا تعریف می‌شود. همچنین آبخوست‌های نزدیک اتحادیه آفریقا و ماداگاسکار نیز بخشی از منطقه کشورهای عضو پیمان پلیندابا هستند. یکی از کشورهای اتحادیه آفریقا، موریس بر قلمرو بریتانیا در اقیانوس هند ادعای مالکیت دارد. ایالات متحده آمریکا یک پایگاه نظامی در جزیره دیه‌گو گارسیا در این
یک پایگاه نظامی در جزیره دیه‌گو گارسیا در این قلمرو دارد. قدرت هسته‌ای در منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای. چهار کشور در منطقه‌های بدون جنگ‌افزار هسته‌ای از انرژی هسته‌ای برای تولید برق استفاده می‌کنند. آفریقای جنوبی برنامه هسته‌ای داشت که در سال ۱۹۸۹ (میلادی) به آن پایان داد. آرژانتین و برزیل دارای کارخانه‌های غنی‌سازی اورانیوم هستند. در گذشته، لیبی و آفریقای جنوبی، برنامه غنی‌سازی اورانیم داشتند. هرچند که غنی‌سازی اورانیوم در لیبی هیچگاه اجرایی نشد. استرالیا علاقه خود را به غنی‌سازی اقتصادی ابراز کرده و در
علاقه خود را به غنی‌سازی اقتصادی ابراز کرده و در زمینه غنی‌سازی با لیزر پژوهش می‌کند. آرژانتین و برزیل می‌خواهند زیردریایی هسته‌ای بسازند. پروتکل‌هایی برای کشورهای غیر عضو. چند پیمان منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای، پروتکل‌هایی را برای کشورهای غیر عضو و بیرون از محدوده پیمان‌ها که قلمروهایی درون این منطقه‌ها دارند وضع کرده‌اند. انجام مفاد این پروتکل‌ها برای این قلمروها از سوی کشورها لازم است. به غیر از گویان فرانسه، همه این قلمروها آبخوست‌های کوچک هستند. آمریکا پروتکل یکم پیمان راروتونگا را امضا کرده ولی
پروتکل یکم پیمان راروتونگا را امضا کرده ولی تصویب نکرده‌است. اجرای مفاد این پیمان برای ساموآی آمریکا و جزیره جارویس ضروری است. بریتانیا پیمان پلیندابا را نمی‌پذیرد و از اجرای آن در جزیره دیه‌گو گارسیا در قلمرو بریتانیا در اقیانوس هند که آمریکا در آن یک پایگاه نظامی دارد سر باز می‌زند. نیم‌کره جنوبی. وزش همیشگی باد در استوا و تأثیر انفجارهای هسته‌ای در نیم‌کره شمالی می‌تواند از ورود مواد پرتوزا به نیم‌کره جنوبی جلوگیری کند. پنج پیمان منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای، همه نیم‌کره جنوبی را پوشش می‌دهند. تیمور
هسته‌ای، همه نیم‌کره جنوبی را پوشش می‌دهند. تیمور شرقی هنوز پیگیر پیوستن به انجمن ملل آسیای جنوب شرقی (آسه‌آن) است. آبخوست‌های اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام که در محدوده کشورهای منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای نیستند (نقشه روبرو) بین مدار ۶۰ درجه جنوبی، نصف‌النهار ۲۰ درجه غربی، و نصف‌النهار ۱۱۵ درجه خاوری قرار دارند که روی هم رفته مساحتی کمتر از ۸٬۰۰۰ کیلومتر مربع دارند. این آبخوست‌ها: در ۱۹۹۴ (میلادی) کشورهای منطقه صلح و همکاری اقیانوس اطلس جنوبی، هسته‌ای‌زدایی در اقیانوس اطلس جنوبی را اعلام کردند. مجمع عمومی
در اقیانوس اطلس جنوبی را اعلام کردند. مجمع عمومی سازمان ملل این طرح را تصویب کرد. اما بریتانیا، آمریکا، و فرانسه هنوز با آن مخالف هستند. منطقه‌های گرمسیری. منطقه‌های بدون جنگ‌افزار هسته‌ای در آمریکای لاتین، آفریقا، و اقیانوس آرام جنوبی، بیشتر منطقه‌های گرمسیری در نیم‌کره جنوبی را پوشش می‌دهند. اما منطقه‌های بدون جنگ‌افزار هسته‌ای در نیم‌کره شمالی برای هند، پاکستان، و شبه‌جزیره عربستان وجود ندارند. پنج پیمان منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای، ناحیه‌های بسیار کوچکی بالاتر از مدار رأس‌السرطان را پوشش می‌دهند که
بالاتر از مدار رأس‌السرطان را پوشش می‌دهند که تنها شمال مکزیک، شمال باهاماس، شمال برمه (میانمار)، و شمال آفریقا را در بر می‌گیرد. اگرچه منطقه‌های آسیای میانه و مغولستان در مناطق معتدل شمالی هستند. نیم‌کره شمالی. بیشتر کشورهای غیر عضو در پیمان‌های هسته‌ای یا منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای در اروپا و اقیانوس اطلس شمالی هستند. این کشورها عضو (یا محصور شده) متحدان امنیت جمعی کشورهای دارنده جنگ‌افزار هسته‌ای هستند که از هنگام جنگ سرد و پیش از آغاز جنبش‌های منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای با یکدیگر همکاری می‌کردند.
بدون جنگ‌افزار هسته‌ای با یکدیگر همکاری می‌کردند. ۲۲ کشور، عضو هیچ پیمان منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای یا امنیت جمعی نیستند. ۱۲ کشور در خاورمیانه، ۶ کشور در آسیا و ۴ کشور که در گذشته بخشی از اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بودند. پیشنهادهایی برای پیدایش منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای خاورمیانه داده شده‌است. نمونه پیشنهادها برای این پیمان در سال ۲۰۰۹ از سوی سازمان ملل و ۲۰۱۱ (میلادی) از سوی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، برای خاورمیانه و همچنین شبه‌جزیره کره، اروپای مرکزی، آسیای جنوبی، آسیای جنوب خاوری، و شمالگان
مرکزی، آسیای جنوبی، آسیای جنوب خاوری، و شمالگان داده شده‌اند. همه کشورهایی که جنگ‌افزار هسته‌ای ندارند به جز سودان جنوبی عضو پیمان منع گسترشجنگ‌افزارهای هسته‌ای هستند. البته ۵ کشور دارنده جنگ‌افزار هسته‌ای نیز هستند که پیمان‌نامه منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای را تحریم کرده‌اند. اروپا. بریتانیا، فرانسه، و آمریکا چتر هسته‌ای خود را بر روی ۲۵ کشور دیگر عضو سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) و شش کشور دیگر اروپایی که عضو ناتو نیستند (اتریش، قبرس، جمهوری ایرلند، مالت، سوئد، و فنلاند) گسترانده‌اند. این شش کشور غیر
سوئد، و فنلاند) گسترانده‌اند. این شش کشور غیر عضو ناتو، عضو دفتر سیاست‌گذاری دفاعی و امنیتی مشترک اتحادیه اروپا هستند. دیگر کشورهای اروپایی که در گذشته بخش باختری شوروی را تشکیل می‌دادند به همراه سوئیس و کشورهای کوچک در اروپای غربی که عضو اتحادیه اروپا یا ناتو نیستند (مانند لیشتن‌اشتاین، موناکو، سان مارینو، واتیکان، و آندورا) و همچنین کشورهای منطقه بالکان که هنوز عضو اتحادیه اروپا نیستند (آلبانی، بوسنی و هرزگوین، صربستان، مونته‌نگرو، و کوزوو) نیز تحت پوشش دفاع هسته‌ای اتحادیه اروپا و ناتو هستند. شوروی
دفاع هسته‌ای اتحادیه اروپا و ناتو هستند. شوروی پیشین. بلاروس و ارمنستان به همراه کشورهای پیمان سمیپالاتینسک در سازمان پیمان امنیت جمعی متحد روسیه هستند. سه کشور کناره دریای بالتیک (لیتوانی، استونی، لتونی) به ناتو پیوسته‌اند. کشورهای سازمان توسعه اقتصادی و دموکراسی گوآم (گرجستان، جمهوری آذربایجان، اوکراین، و مولداوی) عضو هیچ پیمان امنیتی نیستند. اقیانوس آرام شمالی. کره جنوبی و ژاپن متحدان آمریکا و زیر چتر هسته‌ای آن کشور هستند. درحالیکه سه کشور منطقه میکرونزی (جزایر مارشال، ایالات فدرال میکرونزی، و پالائو)
(جزایر مارشال، ایالات فدرال میکرونزی، و پالائو) با آمریکا پیمان اتحادیه آزاد دارند. آسیای جنوبی. هند و پاکستان جنگ‌افزار هسته‌ای دارند. این دو کشور به همراه افغانستان، سری‌لانکا، مالدیو، بنگلادش، نپال، و بوتان عضو هیچ پیمان منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای نیستند. خاورمیانه. ۶ کشور شورای همکاری خلیج فارس و ۵ کشور دیگر عرب‌زبان (یمن، اردن، لبنان، سوریه، و عراق) به همراه ایران جنگ‌افزار هسته‌ای ندارند و عضو هیچ پیمان منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای نیستند. مجمع عمومی سازمان ملل پیشنهاد منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای
سازمان ملل پیشنهاد منطقه بدون جنگ‌افزار هسته‌ای خاورمیانه را داده‌است. در بازخوانی پیمان‌نامه منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای در همایش سال‌های ۱۹۹۵ (میلادی) و ۲۰۱۰ (میلادی) درخواست نابودی همه جنگ‌افزارهای کشتارجمعی در خاورمیانه داده شده‌است. در دسامبر ۲۰۱۳ (میلادی) یک همایش بین‌المللی برای خاورمیانه بدون جنگ‌افزارهای کشتار جمعی در حیفا اسرائیل برگزار شد که در آن، همه شهروندان جهان که از نبود پیشرفت در گفتگوهای رسمی در خاورمیانه نگران بودند شرکت داشتند.
دانشگاه علوم پزشکی فاطمیه قم یک دانشگاه غیردولتی و تک جنسیتی (دخترانه) بود که سال ۱۳۷۰ هجری خورشیدی تأسیس و سال ۱۳۸۱ هجری خورشیدی به دستور وزیر بهداشت وقت منحل شد. اما فرایند انحلال تا سال ۱۳۸۳ به طول انجامید. دوران فعالیت. پذیرش دانشجو از طریق کنکور سراسری و به شیوه نیمه متمرکز از نیمسال دوم تحصیلی ۷۲–۱۳۷۱ (بهمن ۷۱) آغاز شد. در چند سال اول فقط در رشته پزشکی دانشجو پذیرش می‌شد اما سپس به تدریج در رشته‌های پرستاری، مامایی، هوشبری و شنوایی سنجی هم پذیرش انجام شد. آخرین دوره پذیرش دانشجو سال ۱۳۷۹ بود.
انجام شد. آخرین دوره پذیرش دانشجو سال ۱۳۷۹ بود. بیمارستان‌های آموزشی. بیمارستان شهیدبهشتی قم. بزرگ‌ترین مرکز درمانی استان قم، در تاریخ ۱۳۶۶/۱۲/۲۵ تأسیس و شروع به کار نموده و تا آبان ماه سال ۱۳۶۸ تحت نظر شبکه بهداشت فعالیت می‌کرد. بیمارستان در شهریور ماه سال ۱۳۷۴ به دانشگاه علوم پزشکی فاطمیه تحویل ولی در اواخر سال ۱۳۸۰ تعطیل شد. پس از دو سال مجمع تشخیص مصلحت نظام بیمارستان را به دولت واگذار کرده و سرانجام در سال ۱۳۸۴ پس از ۴ سال به دانشگاه علوم پزشکی قم تحویل گردید. اعتصاب و انحلال. از ابتدای زمستان سال
گردید. اعتصاب و انحلال. از ابتدای زمستان سال ۱۳۷۸ اعتراضاتی نسبت به کیفیت آموزشی دوره بالینی آغاز شد. با ادامه‌دار شدن دامنه اعتراضات (تحصن دانشجویان مقابل وزارت بهداشت در دی ماه ۷۸ و شورای عالی انقلاب فرهنگی در اسفند همان سال و دو بار تصرف دانشگاه توسط دانشجویان معترض در بهمن ۷۸ و خرداد ۱۳۷۹)، که منجر به تعلیق ترم دوم (بهاره) سال تحصیلی ۷۹–۱۳۷۸ شد، رئیس دانشگاه تغییر کرد و دانشجویان دوره‌های بالینی به تدریج از تیرماه ۱۳۷۹ به عنوان مهمان به سایر دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور فرستاده شدند. اغلب دانشجویان در
علوم پزشکی کشور فرستاده شدند. اغلب دانشجویان در دانشگاه‌های ذیل مورد پذیرش قرار گرفتند: سپس پذیرش دانشجوی جدید متوقف شد و نهایتاً در آبان ۱۳۸۱ دانشگاه منحل شد اما تا سال ۱۳۸۳ با توجه به ادامه تحصیل دانشجویان قبلی به کار خود (بخش‌های اداری مثل انتخاب واحد و…) ادامه داد. در حال حاضر ساختمان سابق دانشگاه به دانشکده فنی و مهندسی دانشگاه قم اختصاص یافته است. تحصن دوم دانشجویان مقابل شورای عالی انقلاب فرهنگی که بیش از ۱۴ شبانه روز مداوم به طول انجامید در زمان خود به عنوان طولانی‌ترین تحصن مشابه خود شهرت یافت. در
به عنوان طولانی‌ترین تحصن مشابه خود شهرت یافت. در شرایطی که هزینه های دانشگاه از سوی دولت تامین می شد و از سوی دیگر بیمارستان نیز به دانشگاه اختصاص داده شده بود و سود خاص و درآمدزایی خود را داشت به وسیله ارتباطاتی که برخی از روسای دانشگاه با وزارت صنایع وقت داشتند امتیاز کارخانه لاستیک دنا که متعلق به وزارت صنایع بود به این دانشگاه به عنوان پشتوانه مالی واگذار گردید. واگذاری کارخانه به قیمت بسیار پایین به هیات امنا و مدیریت جدید و افت کیفیت محصولات موجب شکل گیری اعتراضات کارگری شد. از سوی دیگر موسسین
شکل گیری اعتراضات کارگری شد. از سوی دیگر موسسین دانشگاه با ایده تخصصی شدن بیمارستان برای خانم ها پشتوانه های برخی از علمای وقت را داشتند. در نهایت تنش ها میان کارخانه و دانشگاه بالا گرفت و طرح مذکور شکست خورد.
صنایع دستی از دیرباز در میان اقوام مختلف علاوه بر، برطرف کردن نیازهای اولیه مردم آن حاصل تلفیق روح و خلاقیت سازندگان با عناصر طبیعی آن ناحیه بوده و هست. از جمله صنایع دستی پشمین مورد توجه کوهستان‌ها که قدیمی‌ترین آن در طبرستان یافت شده و هنوز هم در میانشان رایج است. جوراب‌های پشمین در منطقهٔ آلاشت است که منبع درآمد اهالی (در بازارچه ای در موزهٔ مردم‌شناسی آلاشت عرضه می‌گردد) محسوب می‌شود و از قدیمی‌ترین هنرهای دستی این ناحیه به‌شمار می‌رود. رونق جوراب بافی در این منطقه دلایل متعددی دارد از جمله: شرایط جوی
در این منطقه دلایل متعددی دارد از جمله: شرایط جوی مساعد برای کشت الیاف، کتان، کنف و پرورش دام و در نتیجه پشم فراوان و نیاز مردم آن نواحی به دست بافت‌های گرم، سرمای این مناطق و نیاز مردم به دست بافت‌های پشمین و دوری آن به سایر جاها باعث شده که بکر و سنتی بمانند و البته انس این اقوام با دامپروری (چوپانی و گالشی) در ترویج این هنر تأثیر بسزایی داشته‌است. ظرافت و نقوش متنوعی که نه تنها در جوراب‌ها بلکه در جاجیم، گلیم، گلیج، ساچین تبلور یافته حاکی آن است که این هنر مخصوص زنان بوده که بعد از فارغ شدن از
که این هنر مخصوص زنان بوده که بعد از فارغ شدن از فعالیت‌های روزمره به بافت می‌پرداختند و در بازارهای شهرهای حوالی برای عرضه آماده می‌کردند. این جوراب‌های پشمین متنوع هستند که کفشک‌ها مخصوص زنان و جوراب‌های چکمه ای یا ساق بلند مختص مردان است. در جوراب بافی نقوش متنوعی به کار رفته که به‌طور کلی در سه گروه جای می‌گیرند. جالب توجه است که هر یک از این نقوش سرشار از رموز الهام بخش هستند. نقوش حیوانی. از جمله این طرح‌ها غازی گلی، کوتری، مهر خفته، پاپلی، بلبک است. غازی گلی. زندگی در دل کوهستان‌های دور افتاده و
غازی گلی. زندگی در دل کوهستان‌های دور افتاده و مرتفع و ارتباط زنان با حیوانات و طبیعت ناخود آگاه در هنر بومی تأثیر گذاشته برای مثال نقش غازی گلی به معنی گردن غاز (غاز از جمله پرندگانی است که گردن درازی دارد) است. این نقش عموماً با طرح کوتری تلفیق می‌شود و از به هم پیوستن دو خط با حرکت s مانند و لوزی‌هایی با رنگ‌متفاوت بافته می‌شود و در حاشیهٔ جوراب به دو نقش کوتری پیچیده‌است. نکتهٔ جالب این جاست که این نقش مایه در نواحی همجوار با نام‌های متفاوتی مثل مهر خفته شناخته شده‌است. درخت مرغی. این طرح ترکیبی از
خفته شناخته شده‌است. درخت مرغی. این طرح ترکیبی از درخت و پرنده، پرنده در همه ادوار مظهر ابر و باران بوده باران نیز نمودی از رشد است که برای ادامه حیات ضروری است پس سنبلی از زندگی است و گیاه هم نماد رویش است و این دودر کنار هم یک مفهموم مشترک را شکل می‌دهند که که زندگی در جریان است و این نقش در میان سفالینه‌های ایرانیان بین‌النهرین نیز در دوران اسطوره‌های پیش از تاریخ و تاریخی منعکس شده‌است و در حاشیهٔ این نقوش مهر خفته یا همان مار خوابیده به کار رفته‌است. «مار جانداری خزنده است که به زبان عربی حیه نام دارد
جانداری خزنده است که به زبان عربی حیه نام دارد و سرو گاه در زبان عربی شجره الحیه نامیده می‌شود، چرا که اعتقاد بر این است که هر کجا سرو باشد مار هم هسا و این ارتباط بین مار و درخت را نشان می‌دهد.» همین‌طور درخت در بشقاب سیمین ساسانی با دو نگهبان همراه است که از شر مار اهریمنی در امان باشد و در منابع مصری محل زندگی مار در زیر زمین بوده و خود نمایانگر این است که مار مظهر و نگهبان جهان مردگان است. در طرح مزبور در حاشیه، مار در زیر درخت جلوگری می‌کند و بر روی شاخهٔ درختان پرنودگان جای دارند پس در این‌جا مار که
درختان پرنودگان جای دارند پس در این‌جا مار که نماد عالم مردگان و جهان زیرین بوده و درخت نیز سنبلی از این عالم است و پرندگان هم نمایانگر آسمان هستند و به خوبی مار و پرنده در واقع جهان مردگان و زندگان در مقابل یکدیگر قرار می‌گیرند. بلبلک و پاپلی. این دو نقش از نظر لغوی به معنی پروانه هستند اما در نقش نمایه خود با یک دیگر تفاوت دارند، نقش نمایه پاپلی از چهار دایره به هم متصل شده تشکیل شده و در مرکز این دایره‌ها نقاط ریز دایره مانندی وجود دارد. اما در نقش بلبلک خط میانی بال‌های دو طرف از ترکیب چهارخانه‌های آبی
خط میانی بال‌های دو طرف از ترکیب چهارخانه‌های آبی و سفید تشکیل شده‌است. با این وجود هر یک از این دو نقش در باور طبری‌ها مظهر تولد دوباره، جاودانگی و روح و زنانگی و نشانه ای از خرسندی است هم چنین پروانه در سر تا سر طبرستان همیشه یادآور روح عزیزان از دست رفتهٔ این قوم است که در جهان مادی حضور دارند و نظاره گر اعمال آن‌ها هستند. نقوش گیاهی. از جملهٔ این طرح‌ها: برگ دار، داربه داری، دار، گل و سایمه گل است. «یکی از نقش مایه‌های گیاهی گل‌ها هستند، گل‌های گرد این بافته با نقش هندسی دایره ای تو خالی معمولاً با
بافته با نقش هندسی دایره ای تو خالی معمولاً با دوازده پر بافته می‌شوند، خط‌های اصلی با رنگ تیره و فضای خالی درون دایره را رنگین می‌کنند.» در واقع نقش مایهٔ گل حاکی از ظرافت و زیبایی افکار زنان بافنده دارد که چگونه طبیعت و محیط اطراف خود را با دستان خود در کاموا و پشم نمایان ساختند. نقوش طبیعی. از جملهٔ این طرح‌ها: راسرا، چکنه و ولوله است. چکنه. به زبان طبری دارای سه معنا است. کم، گوسفندان کمتر از پنج راس و گوسفندی که نزد یک چونان به امانت گذاشته می‌شود. این طرح از لوزی‌های چهار خانه با ترکیب دو رنگ بافته
طرح از لوزی‌های چهار خانه با ترکیب دو رنگ بافته شده که طرح انتزاعی گوسفندان را نشان می‌دهد. بنابر تحقیقات خانم فیلیس آکرمن این لوزی‌ها نمایانگر تلالو و آب هستند و در اوستا هم اهمیت آن ره عنوان یکی از عناصر چهارگانه بیان شده‌است؛ که نامحدود بودن کائنات را به تصویر می‌کشند، در واقع زنان هنرمند این منطقه بر خلاف ظاهر ساده و افکاری که در روز مرگی خلاصه شده، این جهان نامحدود را تنها در یک طرح ساده به تصویر می‌کشند
هِزاره‌گرایی باوری است که برخی از فرقه‌های دینی، جنبش‌های مدنی و سیاسی ترویج می‌شود مطرح کرده‌اند که پیش از روز حساب و یک عصر طلایی یا بهشت زمینی رخ خواهد داد که وضعیت و حالت ابدی روی زمین تا روز حساب خواهد بود. مسیحیت، یهودیت و اسلام هر سه جنبش‌های آخرالزمانه و منجی‌گرایانه‌ای را به همراه داشته‌اند که بر این پایه بنا شده که پادشاهی خدایانه‌ای روی زمین به زودی رخ خواهد داد. جنبش‌های هزاره‌گرایانه اغلب به ناآرامی‌های اجتماعی قابل توجهی انجامیده‌است. این جنبش‌ها به تغییرات اساسی در جامعه پس از یک فاجعه بزرگ
به تغییرات اساسی در جامعه پس از یک فاجعه بزرگ یا رویداد دگرگون‌کننده اعتقاد دارند. شباهت‌هایی به هزاره‌گرایی در آیین مزدیسنا که دین منسوب به آموزه‌های زرتشتی است دیده می‌شود که در آن دوره‌های هزار ساله پشت سر هم مشخص شده‌اند که هر یک به فاجعه‌ای از بدعت و نابودی پایان می‌یابد تا این که نابودی نهایی شیطان و روح شر توسط پادشاه پیروز صورت گرفته و صلح در پایان آخرین عصر هزاره به دست آید. «سپس سوشیانت موجودات را دوباره پاک می‌سازد و رستاخیز و وجود آینده رخ می‌دهد» ("زنده وهومن یشت ۳:۶۲"). محققان همچنین جنبش‌های
("زنده وهومن یشت ۳:۶۲"). محققان همچنین جنبش‌های مختلف اجتماعی و سیاسی دیگر، اعم از مذهبی و سکولار را به استعاره‌های هزاره‌گرایانه مرتبط می‌دانند. مسیحیت. بیشتر تفکر هزاره‌گرایی مسیحی مبتنی بر کتاب مکاشفه به ویژه مکاشفه ۲۰ است که رؤیای فرشته‌ای را توصیف می‌کند که با زنجیره‌ای بزرگ و کلیدی به گودالی بی‌انتها از آسمان فرود آمد و شیطان را اسیر کرد و او را برای هزار سال به زندان انداخت: سپس کتاب مکاشفه مجموعه‌ای از قضات را توصیف می‌کند که بر تخت‌ها نشسته‌اند، و همچنین رؤیای یوحنا از روح کسانی که به خاطر
و همچنین رؤیای یوحنا از روح کسانی که به خاطر شهادتشان به نفع عیسی و نپذیرفتن نشان وحش، سر بریده شدند. این روح‌ها: یهودیت. تفکر هزاره برای اولین بار در ادبیات آخرالزمانی یهودی در دوره پرآشوب معبد دوم ظهور کرد، گرشوم شولم آموزه‌های هزاره‌گرایانه یهودی قرون وسطی و اوایل مدرن را در کتاب خود "Sabbatai Sevi، مسیح عرفانی"، که بر جنبش قرن هفدهم متمرکز بر مسیحیت خودخوانده (۱۶۴۸) Sabbatai Zevi () متمرکز است، نشان می‌دهد. بهائیت. بهاءالله در "کتاب ایقان" بیان کرده که خداوند حدوداً هر هزار سال یک بار «شهر خدا» را
که خداوند حدوداً هر هزار سال یک بار «شهر خدا» را تجدید می‌کند، و به‌طور ویژه بیان کرده که تجلی جدیدی از خداوند در عرض ۱۰۰۰ سال (۱۸۵۲–۲۸۵۲ د. م) از دوره بهاءالله که در انگلیسی با نام Dispensation شناخته می‌شود ظاهر نخواهد شد. اما اعتبار پیام حضرت بهاءالله می‌تواند تا ۵۰۰٫۰۰۰ سال دوام داشته باشد. جنبش‌های اجتماعی. جنبش‌های اجتماعی هزاره نیازی به یک پایه مذهبی ندارند، اما حتماً نیاز به دیدی آخرالزمانی دارند که می‌تواند آرمان‌شهری یا ویران‌شهری باشد. کسانی که با جنبش‌های اجتماعی هزاره مرتبط هستند، «مستعد خشونت
جنبش‌های اجتماعی هزاره مرتبط هستند، «مستعد خشونت هستند» با انواع خاصی از هزاره‌گرایی مرتبط با خشونت. در هزاره گرایی مترقی، «تغییر نظم اجتماعی تدریجی است و انسان‌ها در پرورش آن دگرگونی نقش دارند». هزاره گرایی فاجعه‌آمیز «نظم اجتماعی کنونی را فاسد ناپذیر می‌داند و نابودی کامل این نظم به عنوان مقدمه ای برای ایجاد نظمی جدید و خداپسندانه ضروری است». با این حال، پیوند بین هزاره گرایی و خشونت ممکن است مشکل ساز باشد، زیرا جنبش‌های مذهبی جدید ممکن است با گذشت زمان از دیدگاه فاجعه آمیز دور شوند. نازیسم.
گذشت زمان از دیدگاه فاجعه آمیز دور شوند. نازیسم. بحث‌برانگیزترین تفسیر از فلسفه سه عصر و به‌طور کلی هزاره‌گرایی شامل " رایش سوم " آدولف هیتلر () است که در بینش او هزار سال آینده ("Tausendjähriges Reich") ادامه خواهد داشت اما در نهایت تنها ۱۲ سال (۱۹۳۳–۱۹۴۵) دوام آورد. متفکر آلمانی آرتور مولر ون دن بروک عبارت «رایش سوم» را ابداع کرد و در سال ۱۹۲۳ کتابی با عنوان "داس دریت رایش" منتشر کرد. او با نگاهی به تاریخ آلمان، دو دوره مجزا را متمایز کرد و آنها را با عصر یواخیم فیوره، الهی‌دان ایتالیایی قرن دوازدهم،
عصر یواخیم فیوره، الهی‌دان ایتالیایی قرن دوازدهم، شناسایی کرد: پس از فاصله زمانی جمهوری وایمار (۱۹۱۸ به بعد) که در طی آن مشروطیت، پارلمانتاریسم و حتی صلح‌طلبی حاکم شد، این موارد بعد از آن قرار بود: اگرچه ون دن بروک هنگام ملاقات با هیتلر در سال ۱۹۲۲ تحت تأثیر قرار نگرفت و به حزب نازی نپیوست، با این وجود نازی‌ها اصطلاح «رایش سوم» را برای برچسب زدن به دولت توتالیتری که می‌خواستند پس از به دست آوردن قدرت برپا کنند، به کار گرفتند و موفق شدند. اما بعداً مقامات نازی در تابستان ۱۹۳۹ استفاده غیررسمی از «رایش سوم»
در تابستان ۱۹۳۹ استفاده غیررسمی از «رایش سوم» را در مطبوعات آلمان ممنوع کردند و به آن دستور دادند تا از اصطلاحات رسمی تری مانند «رایش آلمان»، «رایش آلمان بزرگ» و «ناسیونال سوسیالیست» استفاده کند. آلمان" منحصراً. در اوایل دوره رایش سوم، بسیاری از آلمانی‌ها هیتلر را "مسیح آلمانی" می‌نامیدند، به‌ویژه زمانی که او در راهپیمایی‌های نورنبرگ برگزار می‌کرد. که هر سال (۱۹۳۳–۱۹۳۸) در تاریخی کمی قبل از اعتدال پاییزی در نورنبرگ، آلمان برگزار می‌شود. در سخنرانی در ۲۷ نوامبر ۱۹۳۷، هیتلر در مورد برنامه‌های خود برای تخریب
۱۹۳۷، هیتلر در مورد برنامه‌های خود برای تخریب و بازسازی بخش‌های عمده برلین توضیح داد:
بهمن کاظمی (زادهٔ ۱۳۴۵) موسیقی‌شناس اقوام و ملل، پژوهشگر موسیقی و نویسندهٔ اهل ایران است. زندگی هنری. بهمن کاظمی در سال ۱۳۴۵ در کرمانشاه متولد شد. از کودکی به آثار موسیقی دوران قاجار گرایش پیدا کرد. در ۱۲ سالگی مقدمات الکترونیک و فیزیک اصوات را آموخت و پس از سفرهایی به تفلیس، هند و لندن بخشی از صفحات نایاب موسیقی سده پیشین را گردآوری و به ایران بازگرداند. وی در زمینه ادبیات از «بهزاد کرمانشاهی» و «وفای کرمانشاهی» بهره برد. از استادان موسیقی او می‌توان به «حسن شیری»، «رحمت‌الله مرآتی»، «نعمت‌الله معتمدی»،
شیری»، «رحمت‌الله مرآتی»، «نعمت‌الله معتمدی»، «حشمت الله مسنن»، «محمود تاجبخش»، «علی البرزی» و «ابراهیم سپهری» اشاره نمود. در این میان «میرعلی مکرمی» از معاصرین اقبال آذر روایتی متفاوت از روایت‌های رایج موسیقی ردیفی ایران را در اختیار وی نهاد، او همچنین از «صدیف رامبد» و «حاتم عسگری فراهانی» بهره بسیار برده‌است. او از سال ۱۳۷۵ به صورت متمرکز به عنوان پژوهشگر مستقل و با هزینه‌های شخصی به‌طور مستقل به فعالیت‌های پژوهشی در زمینه موسیقی اقوام ایرانی پرداخت. حاصل پژوهش‌های وی بیش از ۱۰۰۰ ساعت ضبط تصویری و ۴۰۰۰۰
پژوهش‌های وی بیش از ۱۰۰۰ ساعت ضبط تصویری و ۴۰۰۰۰ قطعه عکس از زندگی موسیقایی اقوام ایرانی است. او علاوه بر پژوهش در جغرافیای سیاسی ایران، موسیقی ایرانی را در حوزه وسیع تری تحت عنوان جغرافیای فرهنگی مورد مطالعه قرار داد و در این زمینه پژوهش‌هایی میدانی در کشورهای آذربایجان، ترکمنستان، تاجیکستان، ارمنستان، گرجستان، عراق، افغانستان، پاکستان، چین، هند و مالزی انجام داده‌است. برخی کارشناسان پژوهش‌ها و کتاب‌های بهمن کاظمی را در حوزه پژوهش موسیقی، اتفاقی جدید در پژوهش فرهنگی ذکر کرده‌اند. وی فارغ‌التحصیل کارشناسی