payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باقی ماند تا بتواند از مشروعیت مشروطه قوانین دهگانه آوریل دفاع کند. در نهایت نیز از سیاست کناره‌گیری کرده و اوقاتش را به رسیدگی املاکش در کِهیدا گذراند. در خلال جنگهای استقلال هیچ مشارکت فعالی نداشت و بعد از شکست مجارستان نیز دادگاهی در اتریش او را تبرئه کرد. پس از انقلاب تا مصالحه. در سال‌های ۱۸۵۰ به بعد او از پذیرش هرگونه نقش سیاسی پرهیز کرد و تبدیل به یک چهره مطرح مقاومت بدون خشونت شد. تا اینکه جنگ دوم استقلال ایتالیا به سال ۱۸۵۹ و حمایت قوی مردمی از ایتالیا او را به حیات سیاسی بازگرداند. از سال ۱۸۶۱ که
او را به حیات سیاسی بازگرداند. از سال ۱۸۶۱ که اتریش در این جنگ بازنده شد، دئاک مذاکراتی را با دربار هابسبورگ، فرانتس یوژف شروع کرد. او رهبری کمیته ای را بر عهده داشت که با کمک کالمان تیسا و دیگر سیاستمداران معاصر پیش‌نویس دستور کار را تهیه کنند. جنگ اتریش و پروس به سال ۱۸۶۶، جنگی که جایگاه اتریش را از یک قدرت بزرگ تنزل داد درست موقعی اتفاق افتاد که کار پیش‌نویس تمام شده بود. به تدریج دئاک دیدگاه‌هایش به استقلال مجارستان را تعدیل کرد و اصرار بر قراردادی کرد که قوانین دهگانه آوریل را معتبر بشمارد، در آن دفاع
قوانین دهگانه آوریل را معتبر بشمارد، در آن دفاع و دارایی بین اتریش و مجارستان مشترک باشد و در ضمن استقلال داخلی مجارستان را نیز محترم بدارد. با این اوصاف در سال ۱۸۶۷ او نقش بزرگی در سازش اتریشی-مجارستانی (به ) داشت که منجر به برقراری بخشی از حاکمیت دوباره پادشاهی مجارستان شد. پس از مصالحه، اگرچه او اولین انتخاب برای سمت نخست‌وزیری در کابینهٔ جدید مجارستان بود ولی به نفع دیْولا آندراشی کنار رفت. درگذشت. بعد از سال سازش سلامتی او بر اثر کار زیاد و حمله‌های گاه‌وبیگاه وطن پرستان رادیکال رو به وخامت گذاشت. او
وطن پرستان رادیکال رو به وخامت گذاشت. او در نهایت در ۲۸ ژانویه ۱۸۷۶ در گذشت و مراسم خاکسپاری وی با شکوه هر چه تمام برگزار شد. یادبودها. فرزانهٔ وطن لقبی که با آن مشهور است را اولین بار لایوش کشوت به او داده‌است. امروز میدان مرکزی بوداپست جایی که ۳ خط مترو از ۴ خط را به هم متصل می‌کند به یاد او میدان دئاک فرنتس نامیده می‌شود. خیابان دئاک فرنتس نیز، که به میدان منتهی می‌شود جایی است که وی برای مدت ۲۰ سال از عمرش را در آن در هتل «ملکه انگلیس» زندگی کرد.
محمد بن نواف بن عبدالعزیز آل سعود (متولد ۲۲ مارس۱۹۵۳) دیپلمات عربستانی است که از سال ۲۰۰۵ سفیر عربستان سعودی در بریتانیا می‌باشد. او عضوی از خاندان آل سعود می‌باشد. زندگی و تحصیلات. شاهزاده محمد متولد ۲۲ مارس سال ۱۹۵۳ در ریاض، عربستان سعودی است. او پسر ارشد شاهزاده نواف بن عبدالعزیز آل سعود پسر بیست و دوم شاه عبدالعزیز عربستان سعودی است. شاهزاده محمد به تحصیل شد در دبیرستان کاپیتال اینستیتیوت در ریاض تحصیل کرد. او دارای مدرک کارشناسی رشته از دانشکده خدمات خارجی آی والش ادموند در دانشگاه جورج تاونو ام‌پی‌ای
آی والش ادموند در دانشگاه جورج تاونو ام‌پی‌ای از مدرسه حکومت جان اف. کندی در دانشگاه هاروارد است. او در حال حاضر رئیس انجمن فارغ‌التحصیلان دانشگاه هاروارد از عربستان سعودی است. زندگی حرفه‌ای. محمد بن نواف به مدت دو سال به عنوان محقق در بخش روابط بین‌المللی در کمیسیون سلطنتی برای جوبیل و ینبع کار کرده است قبل از انتقال به وزارت امور خارجه در فوریه ۱۹۸۴ او ابتدا برای اولین بار در کابینه وزیر کار کرد تا قبل از ارتقا او به بازرس کل در وزارت خارجه. در سال ۱۹۹۵ شاهزاده محمد به عنوان سفیر در ایتالیا و مالت منصوب
محمد به عنوان سفیر در ایتالیا و مالت منصوب شد. در طول تصدی خود در سال ۱۹۹۸ او به عنوان رئیس‌جمهور شورای دولت اسلامی مرکز فرهنگی ایتالیا انتخاب شد. او همچنین دین سفیران عرب سفیران بود. در دسامبر سال ۲۰۰۵ شاهزاده محمد به عنوان سفیر عربستان در بریتانیا و ایرلند منصوب شد. او رئیس انجمن سعودی بریتانیا در لندن و رئیس هیئت امنا آکادمی کینگ فهد می‌باشد. او از مدعوین به شرکت در جشن ضیافت ناهار سازمان یافته در قلعه ویندسور در می ۲۰۱۲ بود که منجر به انتقادات گروه‌های مختلف حقوق بشر شد. او همچنین رئیس هیئت امنا آکادمی
حقوق بشر شد. او همچنین رئیس هیئت امنا آکادمی کینگ فهد می‌باشد. او در میان ستون نویس‌های روزنامه "العربیه بود". زندگی شخصی. شاهزاده محمد بن نواف با شاهزاده فدوا بنت خالد بن عبدالله آل سعود ازدواج کرده‌است. آآنها صاحب پنج فرزند هستند. همسرش، شاهزاده فدوا رئیس افتخاری انجمن زنان عرب و ایتالیا (AIWA) می‌باشد که در ماه می ۲۰۰۲ توسط زنان بازرگان ایتالیایی و همسران دیپلمات‌های عربستانی در ایتالیا تشکیل شد. یکی از دخترانش مداوا بنت محمد، با فهد بن فیصل بن سعود بن محمد در ۲۴ ژانویه ۲۰۰۹ در هتل دورچستر ازدواج کرد.
محمد در ۲۴ ژانویه ۲۰۰۹ در هتل دورچستر ازدواج کرد. فهد بن فیصل نوه عطاب بنت سلطان که دختر مورد علاقه شاهزاده سلطان می‌باشد. شاهزاده سلطان برای شرکت کنندگان ناوگان جت‌های خصوصی را به راه انداخت تا ۵۰۰ مهمان را به جشن بیاورند اگرچه خود او در مهمانی حضور نداشت. پسرش شاهزاده منصور در سپتامبر ۲۰۰۹ درگذشت. محمد بن نواف به اسراف در خرج کردن شناخته شده‌است. در سال ۲۰۰۹ او با خریداری کشتی ۶۵ متری (۲۱۳-پایی) مگا یاخت به مجموع ناوگان کشتی‌های تفریحی خود افزوده‌است. او این کشتی را به نام نور ریاض نام‌گزاری کرده است.
این کشتی را به نام نور ریاض نام‌گزاری کرده است. این بزرگ‌ترین مگایاخت ساخته شده تا به امروز در ترکیه است. ساخت مجلل داخلی این مگا یاخت توسط دونالد استارکی با وسایلی از روکش طلا از جمله برای دستشویی و حمام می‌باشد. قایق تفریحی متشکل از شش اتاق مهمان کشوری، تسهیلات برای ۲۱ خدمه، ناهارخوری ۲۰ نفره، سالن اصلی، کابین کاپیتان اتاق جکوزی سلطنتی، سینمای خصوصی، ۱۲۰ متر مربع پلت فرم حمام آفتاب و شنا کردن، دو دستگاه آسانسور و یک هلی‌پد می‌باشد. در سال ۲۰۰۹ دیلی میل گزارش داد که محمد بن نواف پنج اتاق خواب عمارت
میل گزارش داد که محمد بن نواف پنج اتاق خواب عمارت مای‌فیر به یکی دیگر از اعضای خاندان سلطنتی عربستان سعودی فروخته‌است.
فعال‌سازی پیوند کربن-هیدروژن نوعی واکنش است که در آن پیوند کربن–هیدروژن شکسته می‌شود و با یک پیوند کربن-X جایگزین می‌شود که معمولاً به جای X می‌توان کربن، اکسیژن یا نیتروژن داشت. این عبارت معمولاً این مفهوم را می‌رساند که یک فلز واسطه درگیر این واکنش شده‌است. سازوکار فعال سازی C-H سه ردهٔ کلی دارد: ۱) اکسایش افزایشی که در آن یک مرکز فلزی وارد پیوند کربن - هیدروژن می‌شود، پیوند را می‌شکند و فلز را اکسید می‌کند. (۲) "فعالسازی الکترون دوستی" که در آن یک بستر سرشار از الکترون دچار مکانیسم SeAr می‌شود.
خودمدیریتی کارگران (همچنین خودمدیریتی، مدیریت نیروی کار، کنترل کارگری، دموکراسی صنعتی، دموکراسی در محیط کار و تعاونی کارگری) نوعی از مدیریت سازمانی بر اساس فرایندهای کاری خودگردان از سوی نیروی کار سازمان است. خودمدیریتی، یکی از مشخصه‌های بسیاری از انواع سوسیالیسم است و طرح‌های پیشنهادی مختلف برای خودمدیریتی، توسط سوسیالیست‌های بازار، کمونیست‌ها و آنارشیست‌ها، به کرات در طول تاریخ جنبش سوسیالیستی وجود داشته‌اند. انواع مختلفی از خودمدیریتی وجود دارد. در برخی انواع، تمام اعضای نیروی کار، سازمان را به‌ طور
انواع، تمام اعضای نیروی کار، سازمان را به‌ طور مستقیم توسط انجمن‌ها مدیریت می‌کنند. در انواع دیگر، کارگران مدیریت را به صورت غیرمستقیم و از طریق انتخاب مدیران متخصص اعمال می‌کنند. خودمدیریتی می‌تواند شامل نظارت و سرپرستی کارگران بر سازمان از طریق برگزیدن هیئت منتخب، انتخاب مدیران متخصص یا مدیریت خودگردان بدون حضور مدیران متخصص باشد. اهداف خودمدیریتی عبارتند از: بهبود بهره‌وری از طریق اعطای خودمختاری بیشتر به کارگران در عملکردهای روزمره، تقویت روحیه، استحاله کردن از خودبیگانگی و زمانی که با مالکیت کارگران
کردن از خودبیگانگی و زمانی که با مالکیت کارگران همراه باشد، زدودن استثمار. یک تشکیلات خودمدیریتی، با عنوان یک شرکت "تحت مدیریت کارگری" شناخته می‌شود. خودمدیریتی به حقوق نظارت درون یک سازمان تولیدی اشاره دارد که ارتباطی با مسائل مالکیتی و نظام اقتصادی که سازمان تحت آن اداره می‌شود ندارد. خودمدیریتی یک سازمان می‌تواند با طرح مالکیت سهام کارکنان در آن سازمان همراه باشد. با این حال، خودمدیریتی همچنین می‌تواند در یک سازمان تحت مالکیت دولتی و یا به میزان محدودتر در یک شرکت خصوصی، و به صورت مشارکت کارگران و حضور
در یک شرکت خصوصی، و به صورت مشارکت کارگران و حضور نمایندگان کارگران در هیئت مدیره، وجود داشته باشد. نظریه اقتصادی. یک نظام اقتصادی متشکل از شرکت‌های خودمدیریتی گاهی اوقات به عنوان "اقتصاد مشارکتی"، "اقتصاد خودمدیریتی" یا "اقتصاد تعاونی" شناخته می‌شود. این مدل اقتصادی یک نسخه عمده از سوسیالیسم بازار و اقتصاد برنامه‌ریزی شده غیر متمرکز است که از این تصور نشئت می‌گیرد که مردم باید بتوانند در تصمیم‌گیری‌هایی که بر رفاه آن‌ها تأثیر می‌گذارند، مشارکت داشته باشند. طرفداران اصلی سوسیالیسم بازار خودمدیریتی در قرن
طرفداران اصلی سوسیالیسم بازار خودمدیریتی در قرن بیستم عبارتند از اقتصاددانان: بنجامین وارد، یاروسلاو وانک و برانکو هوروت. مدل خودمدیریتی وارد-وانک، دربرگیرنده تقسیم مسئولیت‌های کارآفرینی در میان همه شرکای شرکت است. برانکو هوروت یادآور می‌شود که مشارکت تنها مطلوب‌تر نیست، بلکه بر اساس سنجش‌های اقتصادی، نتیجه می‌گیرد که بهره‌وری با مشارکت بیشتر در تصمیم‌گیری افزایش می‌یابد؛ بدین ترتیب از دیدگاه اقتصادی نیز خودمدیریتی از مدیریت سلسله مراتبی و اقتدارگرای سنتی پایدارتر است. به گفته هوروت، این تحولات، در حال
پایدارتر است. به گفته هوروت، این تحولات، در حال هدایت جهان را به سوی شیوهٔ سازماندهی سوسیالیستی خودگردان هستند. چهره‌های اقتصادی تاریخی که از تعاونی‌ها و برخی از انواع خودمدیریتی حمایت می‌کردند عبارت بودند از پیر-ژوزف پرودون آنارشیست، اقتصاددان کلاسیک جان استوارت میل و اقتصاددان نئوکلاسیک آلفرد مارشال. از طرفداران معاصر خودمدیریتی می‌توان به اقتصاددان مارکسیست آمریکایی ریچارد دی. ولف و فیلسوف آنارشیست نوآم چامسکی اشاره کرد.
مرد رباتی یا ربات‌من با نام اصلی کلیفورد «کلیف» استیل، یک شخصیت خیالی ابرقهرمان سایبورگ در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی‌سی کامیکس است، که به عنوان یکی از اعضاء و بنیان‌گذار تیم دووم پاترول به‌شمار می‌رود. او تنها عضوی محسوب می‌شود که تا کنون در تمامی تجسم‌های تیم حضور داشته است، و حتی در برهه‌ای از زمان نقش رهبر تیم را عهده‌دار بود. این شخصیت توسط نویسنده آرنولد دریک و طراح برونو پرمیانی خلق شده‌است؛ که برای اولین بار در شمارهٔ ۸۰ از مجموعه کمیک "بزرگترین ماجراجویی من" (ژوئن ۱۹۶۳) حضور پیدا
"بزرگترین ماجراجویی من" (ژوئن ۱۹۶۳) حضور پیدا کرد. مرد رباتی در نمایش‌های تلویزیونی کارتونی و فیلم‌های متعددی ظاهر شده‌است. نخستین حضور سینمایی این شخصیت به عنوان مهمان در مجموعه تلویزیونی "تایتان‌ها" (۲۰۱۸) با بازی جیک مایکلز بود؛ و همچنین برندن فریزر به ایفای نقش کلیف استیل و صداپیشگی مرد رباتی در مجموعه اسپین‌آف "دووم پاترول" (۲۰۱۹) پرداخته است.
نگتیو من با نام اصلی لارنس «لری» ترینر، یک شخصیت خیالی ابرقهرمان در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی‌سی کامیکس است، که به عنوان یکی از اعضاء و بنیان‌گذاران تیم دووم پاترول به‌شمار می‌رود. این شخصیت توسط باب هانی، آرنولد دریک و برونو پرمیانی خلق شده‌است؛ که برای اولین بار در شمارهٔ ۸۰ از مجموعه کمیک "بزرگترین ماجراجویی من" (ژوئن ۱۹۶۳) حضور پیدا کرد. نگتیو من در نمایش‌های تلویزیونی کارتونی و فیلم‌های متعددی ظاهر شده‌است. نخستین حضور لایو اکشن این شخصیت به عنوان مهمان در مجموعه تلویزیونی "تایتان‌ها"
به عنوان مهمان در مجموعه تلویزیونی "تایتان‌ها" (۲۰۱۸) با بازی دوین مورفی و صداپیشگی مت بامر بود؛ همچنین او یکی از شخصیت‌های اصلی در مجموعه اسپین‌آف "دووم پاترول" (۲۰۱۹) با بازی متیو زاک در حالت باند پیچیده، و صداپیشگی بامر است.
پس از سقوط کابل (۱۴۰۰) به دست نیروهای طالبان در ۱۵ اوت ۲۰۲۱ و تأسیس مجدد امارت اسلامی افغانستان که اکنون بر بیشتر کشور کنترل "دفاکتو" دارد، جمهوری اسلامی افغانستان عملاً فروپاشید، و حکومت افغانستان مورد مناقشه است. افغانستان حکومت جدید موقتی به ریاست ملا محمدحسن آخند به حیث سرپرست رئیس‌الوزرای افغانستان اعلام کرد. این حکومت تحت نظارت هبت‌الله آخندزاده رهبر عالی طالبان قرار دارد. تا تاریخ ۸ سپتامبر ۲۰۲۱، امارت اسلامی افغانستان به عنوان حکومت دوژور افغانستان از سوی هیچ کشوری به رسمیت شناخته نشده‌است. نماینده
سوی هیچ کشوری به رسمیت شناخته نشده‌است. نماینده منصوب جمهوری اسلامی افغانستان همچنان این کشور را در سازمان ملل متحد نمایندگی می‌کند. این نمایندگان از به رسمیت شناختن حکومت منصوب طالبان سر باز زده‌اند و کشورهای دیگر را به به رسمیت نشناختن این حکومت هم فراخوانده اند. بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۲۱ حکومت افغانستان شامل شورای وزیران، والی‌ها، شورای ملی با یک رئیس‌جمهور بود که به عنوان رئیس کشور و فرمانده کل قوا فعالیت می‌کردند. ساختار حکومتی افغانستان ریاستی به شکل جمهوری اسلامی و دموکراسی نیابتی بود. رئیس‌جمهور
جمهوری اسلامی و دموکراسی نیابتی بود. رئیس‌جمهور رئیس دولت محسوب می‌شد که آخرین آنها محمد اشرف غنی رئیس‌جمهور این کشور بود. در قانون اساسی که در ۱۴ جدی/دی ۱۳۸۲ تصویب شد، بر اصل تفکیک قوا تأکید شده، اما رئیس‌جمهور به نوعی، رئیس هر سه قوه مجریه، مقننه، قضایی نیز بود. رئیس‌جمهور در افغانستان با رأی مستقیم مردم انتخاب می‌شد و هر شخص می‌توانست فقط برای دو بار رئیس‌جمهور افغانستان شود. رئیس‌جمهور افغانستان دو معاون داشت که همزمان با وی انتخاب می‌شدند. حکومت یا قوه اجرائیه افغانستان به سه بخش شورای وزیران،
یا قوه اجرائیه افغانستان به سه بخش شورای وزیران، والی‌ها، ولسوال‌ها تقسیم شده‌بود. قوه مقننه یا شورای ملی که در قانون اساسی به عنوان عالی‌ترین مرجع قانونگذاری تعریف شده، از دو مجلس نمایندگان (ولسی جرگه) و مجلس سنا (مشرانو جرگه) تشکیل شده‌بود. اعضای مجلس نمایندگان که ۲۵۰ نفر بود، با رأی مستقیم مردم انتخاب می‌شد. اعضای مجلس سنا انتصابی بودند. دیوان عالی (ستره محکمه) عالی‌ترین ارگان قضایی در کشور بود که در رأس قوه قضائیه قرار داشت. دیوان عالی افغانستان ۹ عضو داشت که تمامی آن توسط رئیس‌جمهور و با تأیید مجلس
داشت که تمامی آن توسط رئیس‌جمهور و با تأیید مجلس نمایندگان تعیین می‌شد. گردهمایی بزرگ افغانستان (لویه جرگه) در قانون اساسی به عنوان عالی‌ترین مظهر اراده مردم تعریف شده و تنها نهادی بود که حق تعدیل قانون اساسی را داشت. شوراهای ولایتی، شوراهای ولسوالی و شهرداری‌ها از دیگر ارگان‌های محلی در افغانستان بودند که نقش نظارتی، مشورتی و اجرائی طبق صلاحیت‌هایی که در قانون برایشان تعریف شده داشتند. در ماده هشتم قانون اساسی افغانستان، دولت مکلف شده شده‌بود که سیاست خارجی خود را بر مبنای حفظ استقلال، منافع ملی، تمامیت
خود را بر مبنای حفظ استقلال، منافع ملی، تمامیت ارضی، حسن هم‌جواری، احترام متقابل و تساوی حقوق تنظیم کند. در نزدیک دو دههٔ گذشته سیاست افغانستان تحت تأثیر کشورهای ناتو، به ویژه ایالات متحده آمریکا، در تلاش برای تثبیت و دموکراتیزه کردن کشور بوده‌است. طبق قانون اساسی در افغانستان باید هفت انتخابات برگزار می‌شد که شامل انتخابات ریاست جمهوری، مجلس نمایندگان، شوراهای ولایتی، شوراهای ولسوالی‌ها/فرمانداری‌ها، شهرداری‌ها، شوراهای شهرداری‌ها و روستا می‌شود. اما فقط برای ریاست جمهوری (۱۳۸۳ – ۱۳۸۸ – ۱۳۹۳ - ۱۳۹۸)، مجلس
ریاست جمهوری (۱۳۸۳ – ۱۳۸۸ – ۱۳۹۳ - ۱۳۹۸)، مجلس نمایندگان (۱۳۸۴ – ۱۳۸۹ – ۱۳۹۷) و شوراهای ولایتی (۱۳۸۴–۱۳۸۸ - ۱۳۹۳) انتخابات برگزار شد. متصدی انتخابات در افغانستان کمیسیون مستقل انتخابات است که ۹ عضو دارد و از سوی رئیس‌جمهور تعیین می‌شود. خلاصه تاریخ. اداره دولت در افغانستان از لحاظ تاریخی شامل مبارزات قدرت‌ها، کودتاها، و انتقال متزلزل قدرت است. این کشور تا کنون توسط نظام‌های مختلف حکومتی از جمله پادشاهی، جمهوری، حاکمیت دینی، دیکتاتوری، کمونیستی اداره شده‌است. هرچند افغانستان از لحاظ قدمتی تاریخی، کشوری کهن
هرچند افغانستان از لحاظ قدمتی تاریخی، کشوری کهن به حساب می‌آید اما به عنوان یک کشور و یک ملت دارای تاریخ جدیدی است. میرویس خان هوتک که از قبیله غلجایی بود، در سال ۱۷۰۹ میلادی سلطه گرگین خان گرجی را در قندهار پایان می‌دهد و سلسله هوتکیان را تشکیل می‌دهد. پسر وی محمود افغان پس از فوت پدرش توانست با حمله به اصفهان، شاه حسین صفوی را وادار به تسلیم کند و قدرت را در دست بگیرد. حکومت هوتکیان دوام چندانی نداشت و چند سال بعد توسط نادر شاه افشار سقوط کرد. احمدشاه درانی یکی از فرماندهان با نفوذ نادرشاه افشار، پس از
یکی از فرماندهان با نفوذ نادرشاه افشار، پس از فوت وی در سال ۱۷۴۷ اعلان تشکیل دولتی مستقلی در جغرافیای که اکنون در مرزهای ایران، افغانستان و پاکستان قرار دارد، کرد. انگلستان پس از جنگ دوم افغان و انگلیس در بین سال‌های ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۰به پیروزی کوچکی دست یافت و توانست معاهده گندمک با محمد یعقوب خان را به امضا برساند. در ماده سوم معاهده گندمک آمده‌است که: «"امیر افغانستان و ملحقات آن متعهد است که در روابط با حکومت‌های خارجی پابند مشوره با حکومت بریتانیا بوده و با این حکومات عهدی نبندد و سلاح برضد شان نبردارد"».
این حکومات عهدی نبندد و سلاح برضد شان نبردارد"». طبق این معاهده افغانستان استقلال سیاسی خود را از دست داد و عبدالرحمن‌خان با انگلیسی‌ها در این مسئله مجدداً به توافق رسید. امان‌الله پس از کشته شدن پدرش حبیب‌الله خان در ۲ حوت/اسفند ۱۲۹۸ در یک سخنرانی آزادی و استقلال کامل افغانستان و لغو تمامی پیمان‌نامه‌ها با دولت انگلیس را اعلان کرد. وی همچنین با ارسال نامه‌های متعدد به مقامات انگلیسی و کشورهای دیگر اعلان استقلال افغانستان به‌طور یکجانبه را اعلان نمود. مقامات انگلیسی در جواب نامه‌های امان‌الله، استقلال
انگلیسی در جواب نامه‌های امان‌الله، استقلال افغانستان را به رسمیت نشناخت و امان‌الله خان که دید مقامات انگلیسی از طریق دیپلماتیک استقلال افغانستان را به رسمیت نمی‌شناسد اعلان جهاد کرد. جنگ سوم افغانستان و انگلیس در ۱۳ ثور/اردیبهشت ۱۲۹۸ در مناطق شرقی افغانستان آغاز شد. پس از آغاز جنگ مناسبات بین دولت افغانستان و انگلیس قطع شد و سفیران یکدیگر را از کشورهای خود اخراج کردند. پس از مدتی دو طرف مخاصمه خواستار آتش‌بس شدند. سرانجام یک هیئت از سوی افغانستان با نماینده انگلیس در راولپندی ملاقات کرد و در ۸ اوت ۱۹۱۹
انگلیس در راولپندی ملاقات کرد و در ۸ اوت ۱۹۱۹ طی یک قرارداد، دولت انگلیس، افغانستان را به عنوان یک دولت مستقل به رسمیت شناخت و در ۲۲ نوامبر ۱۹۲۱ «معاهده افغان انگلیس» در کابل به امضا رسید و طی این معاهده استقلال داخلی و خارجی افغانستان تضمین شد. پس از امان‌الله خان، حبیب‌الله کلکانی، محمد نادر شاه و محمد ظاهرشاه پادشاهان افغانستان بودند. محمد داوود خان از طریق کودتا نظام پادشاهی را در افغانستان برچید و نظام جمهوری را روی کار آورد. حکومت جمهوری محمد داوود خان نیز از طریق کودتای ۷ ثور ۱۳۵۷ سرنگون و خود وی
خان نیز از طریق کودتای ۷ ثور ۱۳۵۷ سرنگون و خود وی نیز کشته شد و قدرت در اختیار حزب دموکراتیک خلق قرار گرفت. مردم افغانستان در اوایل حکومت دموکراتیک خلق در افغانستان دست به قیام‌های متعددی زدند که بعدها با ورود نیروهای شوروی به افغانستان منجر به بروز جنگ در افغانستان شد. هرچند شوروی نیروهای خود را در سال ۱۹۸۹ از افغانستان خارج کرد اما مجاهدین افغانستانی به جنگ علیه حکومت محمد نجیب‌الله ادامه دادند و در سال ۱۹۹۲ وی را مجبور به استعفا کردند. پس از محمد نجیب‌الله قدرت به دست مجاهدین افتاد و دولت اسلامی
نجیب‌الله قدرت به دست مجاهدین افتاد و دولت اسلامی افغانستان به رهبری برهان‌الدین ربانی ربانی روی کار آمد که به دلیل اختلافات میان رهبران مجاهدین در دولت اسلامی، جنگ‌های داخلی افغانستان میان احزاب شروع شد. ائتلاف شمال و دولت طالبان. در ۶ مهر/میزان ۱۳۷۵ دولت اسلامی افغانستان به رهبری برهان‌الدین ربانی به‌دست نیروهای طالبان سقوط کرد. دولت امارت اسلامی افغانستان از طرف سازمان ملل به رسمیت شناخته نشد و به جای آن دولت اسلامی را به عنوان دولت در تبعید به رسمیت شناخت. سازمان همکاری اسلامی صندلی افغانستان را در این
سازمان همکاری اسلامی صندلی افغانستان را در این سازمان خالی گذاشت تا مشکلات با حل و فصل بین نیروهای متخاصم از طریق مذاکرات حل شود. طالبان تا قبل از سقوط در سال ۱۳۸۰ حدود ۹۰٪ افغانستان را تحت کنترل داشت و تنها سه کشور عربستان سعودی، امارات متحده عربی و پاکستان دولت طالبان را به رسمیت شناختند. ۱۰٪ دیگر خاک افغانستان در اختیار نیروهای ائتلاف شمال بود. اقدام نظامی ایالات متحده و متحدانش. پس از آنکه طالبان از تحویل دادن اسامه بن لادن به حکومت ایالات متحده آمریکا بخاطر دخالت و نقش داشتن وی در حملات ۱۱ سپتامبر در
بخاطر دخالت و نقش داشتن وی در حملات ۱۱ سپتامبر در نیویورک و واشینگتن، دی.سی.، امتناع کرد، یک ائتلاف بین‌المللی به رهبری ایالات متحده تشکیل شد و طی عملیاتی که عملیات آزادی بلندمدت، شناخته می‌شد با حملات هوایی در شمال و حملات نیروهای ائتلاف شمال در زمین، حکومت طالبان را در ۲۶ عقرب/آبان ۱۳۸۰ سرنگون کرد. کنفرانس بن. در ۶ قوس/آذر ۱۳۸۰، تعدادی از رهبران و سیاستمداران برجسته افغانستانی، تحت نظر سازمان ملل برای تصمیم‌گیری در خصوص حکومت پس از طالبان در آلمان گردهم آمدند. این گردهمایی منجر به تصویب توافقنامه‌ای برای
این گردهمایی منجر به تصویب توافقنامه‌ای برای تشکیل دولت موقت برای شش ماه و متشکل از ۳۳ عضو، به رهبری یک رئیس‌جمهور موقت شد تا پس از آن در یک گردهمایی، دولت انتقالی افغانستان تشکیل شود و قدرت را به مدت ۲ سال در اختیار بگیرد و پس از تصویب قانون اساسی انتخابات ریاست‌جمهوری برگزار شود. بعضی از مفاد توافقنامه بن پس از تصویب قانون اساسی منقضی شد اما با این حال، این توافقنامه راه را برای تشکیل نظام دموکراتیک در افغانستان فراهم کرد. آیساف و نیروهای امنیتی افغانستان. شورای امنیت سازمان ملل متحد اجازه تشکیل نیروهای
شورای امنیت سازمان ملل متحد اجازه تشکیل نیروهای بین‌المللی کمک به امنیت (آیساف) را برای کمک به تأمین امنیت مردم افغانستان را داد. اعضای نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا و ناتو که به افغانستان فرستاده شده بودند، شروع به آموزش نیروهای مسلح و پولیس ملی این کشور کردند و در مبارزات علیه شورشیان و در بازسازی افغانستان شرکت داشتند. قانون اساسی جدید و انتخابات ملی. ساختار دولت انتقالی در ۲۰ جوزا/خرداد ۱۳۸۱ اعلام شد. در گردهمایی بزرگ اضطراری، دولت انتقالی افغانستان تشکیل شد که موظف بود ظرف ۱۸ ماه قانون اساسی جدید
تشکیل شد که موظف بود ظرف ۱۸ ماه قانون اساسی جدید را تصویب و در ۲۴ ماه یک انتخابات سراسری برای تشکیل دولت برگزار کند. شورای ملی بعدها جایگزین گردهمایی بزرگ (لویه جرگه) شد. بر اساس توافق بن، کمیسیون تشکیل قانون اساسی برای مشورت با مردم و تشکیل پیش‌نویس قانون اساسی تأسیس شد. جلسه اول گردهمایی تصویب قانون اساسی در ۲۳ قوس/آذر ۱۳۸۲ برگزار شد. طبق قانون اساسی جدید یک دولت جدید متشکل از سه قوه که شامل قوه مجریه (حکومت)، قوه مقننه (شورای ملی) که شامل دو مجالس نمایندگان و سنا است و قوه قضائیه تشکیل شد. انتخابات
و سنا است و قوه قضائیه تشکیل شد. انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۳ در ۱۷ میزان/مهر ۱۳۸۳ برگزار شد و بیش از ۱۰ میلیون شهروند افغانستان برای رأی دهی ثبت نام کردند. بسیاری از کاندیداهای انتخاباتی مخالف حامد کرزی سعی داشتند انتخابات را تحریم کنند؛ زیرا آن‌ها از بی نظمی ترس داشتند، با این حال کرزی این بیانیه را به رسانه‌ها تحویل داد: کمیسیون مستقل انتخابات شواهدی از تقلب پیدا کرد، اما تصریح کرد که بر نتیجه انتخابات تأثیری نداشته و حامد کرزی با کسب ۵۵٫۴٪ آراء کل برنده این انتخابات شد. دوره اول ریاست جمهوری حامد
برنده این انتخابات شد. دوره اول ریاست جمهوری حامد کرزی در ۱۷ قوس/آذر ۱۳۸۳ شروع شد. این اولین انتخابات ریاست‌جمهوری در افغانستان بود. در ۲۷ سنبله/شهریور ۱۳۸۴ انتخابات مجلس برگزار شد؛ شورای ملی افغانستان پس از اعلام نتایج انتخابات افتتاح شد. در قوس/آذر همان سال، صبغت‌الله مجددی به عنوان رئیس مجلس سنا با ۱۰۲ کرسی و یونس قانونی نیز به عنوان رئیس مجلس نمایندگان با ۲۴۹ کرسی تعیین شدند. قوه اجرائیه. در قانون اساسی افغانستان قدرت زیادی به رئیس‌جمهور محول شده‌است؛ رئیس‌جمهور به عنوان رئیس کشور، فرمانده کل قوا
رئیس‌جمهور به عنوان رئیس کشور، فرمانده کل قوا نیروهای مسلح شناخته می‌شود. هر چند در قانون اساسی افغانستان، بر اصل قوا تأکید شده اما رئیس‌جمهور به نوعی رئیس هر سه قوه مجریه، مقننه و قضائیه است. رئیس‌جمهور می‌تواند والیان هر ولایت و اعضای هیئت دولت افغانستان را با تأیید مجلس نمایندگان انتخاب کند. رئیس‌جمهور از طریق انتخابات و به همراه دو معاون انتخاب می‌شود، هر فرد می‌تواند فقط برای دو بار رئیس‌جمهور شود. ریاست جمهوری حامد کرزی. حامد کرزی از جدی/دی ۱۳۸۰ تا ۲۸ جوزا/خرداد ۱۳۸۱ به عنوان رئیس دولت موقت فعالیت
۲۸ جوزا/خرداد ۱۳۸۱ به عنوان رئیس دولت موقت فعالیت کرد. وی سپس از ۲۸ جوزا/خرداد ۱۳۸۱ تا ۱۷ قوس/آذر ۱۳۸۳ به عنوان رئیس‌جمهور دولت انتقالی فعالیت کرد و در سال ۱۳۸۳ و با اعلان نتایج انتخابات، به‌طور رسمی رئیس‌جمهور افغانستان شد. دوره اول. ایالات متحده کشور مقدم در بازسازی و دموکراتیزه کردن افغانستان است. روابط افغانستان و آمریکا در اواخر سال ۱۳۸۰ و به‌خصوص پس از تشکیل دولت حامد کرزی بهبود یافته‌است. روابط خارجی افغانستان با دیگر کشورهای عضو ناتو و کشورهای منطقه در این دوره بهبود یافته‌است. پس از پیروزی در
در این دوره بهبود یافته‌است. پس از پیروزی در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۸۳ و با خارج کردن بسیاری از رهبران ائتلاف شمال از کابینه خود، تصور می‌شد که کرزی در سال ۱۳۸۴ راه اصلاح طلبانه‌تر را دنبال می‌کند اما وی ثابت کرد که بسیار محتاط است. از زمان تصدی دولت جدید در سال ۱۳۸۳، اقتصاد افغانستان به سرعت در حال رشد است و درآمد دولت سالانه افزایش می‌یابد، هرچند هنوز هم به شدت وابسته به کمک‌های خارجی است. در طول حکومت حامد کرزی، نارضایتی عمومی در خصوص فساد و تلفات غیرنظامیان در مبارزه با شورشیان افزایش یافت. دوره دوم.
در مبارزه با شورشیان افزایش یافت. دوره دوم. سه ماه پس از انتخابات ریاست‌جمهوری افغانستان سال ۱۳۸۸، حامد کرزی به‌طور رسمی برنده این انتخابات شد. دولت اوباما از کرزی خواست تا افراد بیهوده و فاسد را در کابینه دولت خود قرار ندهد، این در حالی بود که افراد بانفوذ و قدرتمند که به پیروزی وی در انتخابات کمک کرده بودند، خواستار جایگاهی در دولت وی بودند. به گفته تحلیلگران فهرست وزیرانی که حامد کرزی به پارلمان ارائه کرده بود «دلگرم کننده نبوده» اما منعکس‌کننده سیاست واقعی بود. اندکی بیش از نیمی از وزیران دولت دوم حامد
بود. اندکی بیش از نیمی از وزیران دولت دوم حامد کرزی در سمت قبلی خود باقی مانده بودند یا در دولت قبلی وی حضور داشتند. در جدی/دی ۱۳۸۸ مجلس نمایندگان افغانستان ۱۷ تن از وزیران پیشنهادی حامد کرزی را رأی عدم اعتماد دادند و فقط ۷ نماینده توانستند رأی تأیید صلاحیت را از پارلمان کسب کنند. رابطه رئیس‌جمهور آمریکا باراک اوباما با کرزی در ابتدا بسیار بزرگ نبود اما پس از مرگ اسامه بن لادن و ترور بردارش احمد ولی کرزی کمی بهبود یافت. باراک اوباما در بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ دو سفر رسمی به افغانستان داشت. پس از آنکه کرزی
دو سفر رسمی به افغانستان داشت. پس از آنکه کرزی از امضاء توافق‌نامه امنیتی میان افغانستان و آمریکا امتناع کرد، در اوایل ۲۰۱۳ روابط دوباره کاهش یافت. ریاست جمهوری اشرف غنی. پس از برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری در سال ۱۳۹۳ محمداشرف غنی به عنوان رئیس‌جمهور و عبدالله عبدالله به عنوان رئیس اجرائیه طی یک توافق تعیین شد و یک روز بعد، دولت جدید توافقنامه امنیتی دوجانبه میان آمریکا و افغانستان را امضا کرد. قوه مقننه. طبق ماده ۸۱ قانون اساسی افغانستان شورای ملی جمهوری اسلامی افغانستان به حیث عالی‌ترین ارگان تقنینی در