payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که هر توپ مسیر کمی متفاوت داشت. پراکندگی شلیک ناشی از اختلاف در هر یک از تسلیحات مجزا، گلوله‌های مجزا، دنبالهٔ آتش باروت، و اعوجاج گذرای ساختار کشتی بدون تردید در محدوده درگیری‌های دریایی معمول بزرگ بود. جهت‌یاب‌ها در بالای سازه‌های بلند دید بهتری از موقعیت دشمن در مقایسه با دید جهت‌یاب‌های قرار گرفته روی برجک داشتند و خدمه‌ای که روی آن‌ها کار می‌کردند از صدا و موج انفجار تسلیحات دور بودند. جهت‌یاب‌های تسلیحات در بالاترین نقطه بودند و سرهای فاصله‌یاب‌های نوری آن‌ها از طرفین آن‌ها به جلو آمده بودند که ظاهر
آن‌ها از طرفین آن‌ها به جلو آمده بودند که ظاهر متفاوتی به آن‌ها داده بود. فاکتورهای بالیستیک اندازه‌گیری نشده و غیرقابل کنترل همانند دما، رطوبت، فشار بارومتری، جهت و سرعت باد در ارتفاع بالا به تنظیم نهایی از طریق مشاهدهٔ فرود گلوله نیاز داشت. اندازه‌گیری محدودهٔ دید (هم هدف و هم پاشندگی توپ گلوله) پیش از مطرح شدن رادار دشوار بود. بریتانیایی‌ها فاصله-یاب‌های همزمان را ترجیح دادند در حالیکه آلمانی‌ها به نوع استروسکوپی علاقه داشتند. اولی قدرت کمی در یافتن فاصله از هدف نامشخص داشت اما برای اپراتور در مدت زمان
از هدف نامشخص داشت اما برای اپراتور در مدت زمان طولانی استفاده از آن راحت‌تر بود، دومی برعکس مورد اول بود. زیردریایی‌ها نیز به دلایل مشابه به رایانه‌های کنترل شلیک مجهز شدند، اما مشکل آن‌ها برجسته‌تر بود؛ در «شلیک» معمولی، یک تا دو دقیقه زمان لازم است تا اژدر به هدف خود برسد. محاسبهٔ «هدایت» دقیق با توجه به حرکت نسبی دو کشتی بسیار دشوار بود و رایانه‌های داده‌های اژدر برای بهبود زیاد در سرعت این محاسبات افزوده شدند. در کشتی نوعی بریتانیایی در جنگ جهانی دوم، سامانه کنترل شلیک برجک‌های جداگانهٔ تسلیحات را به
سامانه کنترل شلیک برجک‌های جداگانهٔ تسلیحات را به برج هدایت‌کننده متصل می‌کرد (جائیکه تجهیزات دیده‌بانی قرار داشتند) و رایانه آنالوگ در قلب کشتی قرار داشت. در برج هدایت‌کننده، اپراتورها تلسکوپ‌های خود را روی هدف تنظیم می-کردند؛ یکی از تلسکوپ‌ها ارتفاع و دیگری سمت یا جهت را می‌سنجید. اندازه‌گیری‌ها توسط میز کنترل شلیک به جهات و ارتفاع‌هایی برای شلیک تسلیحات تبدیل می‌شدند. در برجک‌ها، شخص نشانه‌گیر ارتفاع تسلیحات را برای تطبیق با شاخص ارتفاع انتقالی از میز کنترل شلیک تنظیم می‌کرد –نشانه‌گیر برجک همین کار را
شلیک تنظیم می‌کرد –نشانه‌گیر برجک همین کار را برای جهت انجام می‌داد. هرگاه تسلیحات روی هدف قرار می‌گرفت، شلیک آن‌ها به صورت مرکزی انجام می‌شد. حتی با مکانیزاسیون زیاد روی این فرایند، هنوز به کار زیاد انسانی نیاز بود؛ ایستگاه انتقال (اتاقکی که میز درییر داخل آن قرار داشت) برای تسلیحات اصلی هوود ۲۷ خدمه را دربرداشت. جهت‌یاب‌ها تا حد زیادی در معرض شلیک دشمن قرار داشتند. قرار دادن زره بسیار سنگین در ارتفاع بالای کشتی دشوار بود و حتی اگر مانع از شلیک می‌شد، خود اثر به تنهایی ممکن بود جهت‌یابی تجهیزات را تغییر
اثر به تنهایی ممکن بود جهت‌یابی تجهیزات را تغییر دهد. زره بیش‌تر برای حفاظت در برابر توپ‌های کوچک‌تر و برخورد اجزا به سایر بخش‌های کشتی یک محدودیت محسوب می‌شد. کارکرد رایانه آنالوگ شگفت‌انگیز بود. کشتی جنگی USS North Carolina در طول رزمایش ۱۹۴۵ می‌توانست راه‌کار شلیک دقیقی را [۱۲] روی هدف در طول یک سری از شلیک‌های بسیار سریع داشته باشد [۱۳]. این مزیت اساسی برای جنگ محسوب می‌شد تا در حین درگیری با دشمن قدرت مانور داشت. درگیری‌های دریایی شبانه از فاصلهٔ دور زمانی امکان‌پذیر شد که داده‌های رادار به صورت ورودی
امکان‌پذیر شد که داده‌های رادار به صورت ورودی در اختیار فاصله‌نگهدار قرار داده شدند. کارایی این ترکیب در نوامبر سال ۱۹۴۲ در جنگ سوم جزیرهٔ ساوو نشان داده شد که در آن کشتی USS Washington با کشتی جنگی ژاپنی کیریشیما در فاصله-ی ۸۴۰۰ یاردی (۷٫۷ کیلومتری) در شب درگیر شدند. کیریشما شعله‌ور شد و چند انفجار در آن رخ داد و با خدمهٔ خود غرق شد. حداقل ۹ گلولهٔ ۱۶-اینچی (۴۱۰ میلی‌متر) از ۷۵ شلیک (نرخ برخورد ۱۲٪) به این کشتی برخورد کرد بقایای کیریشما در سال ۱۹۹۲ کشف شد و مشاهده شد که کل بخش سینی کشتی وجود ندارد
کشف شد و مشاهده شد که کل بخش سینی کشتی وجود ندارد ژاپنی‌ها در طول جنگ جهانی دوم بخش‌هایی مانند رادار یا کنترل خودکار شلیک را در سطح نیروی دریایی آمریکا توسعه نداده و بسیار عقب بودند. در سال‌های ۱۹۵۰، برجک‌های تسلیحات تا حد زیادی بدون دخالت انسان و خودکار بودند بطوریکه نشانه‌گیر از راه دور و از مرکز کنترل کشتی با استفاده از ورودی‌های رادار و سایر منابع کنترل می‌شدند. آخرین نبرد برای فاصله‌نگهدارهای آنالوگ حداقل برای نیروی دریایی ایالات متحده در جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ بود [۱۶] در این جنگ فاصله نگهدارها
در سال ۱۹۹۱ بود [۱۶] در این جنگ فاصله نگهدارها روی کشتی‌های جنگی کلاس آیوا جهت‌گیری گلوله‌ها را در نبرد بر عهده داشتند. کنترل شلیک از هوا. نشانه گیرهای بمب افکن در جنگ جهانی دوم. نخستین کاربرد سامانه‌های کنترل شلیک، در هواپیمای بمب افکن بود که از دستگاه نشانه‌گیری بمب برای پیش‌بینی و نمایش نقطهٔ اثر یا فرود بمب انداخته شده در آن لحظه از روی داده‌های مربوط به ارتفاع و سرعت هواپیما استفاده می‌کرد. بهترین دستگاه در ایالات متحده دستگاه نشانه‌گیری بمب نوردن بود. نشانه گیرهای بمب افکن هوایی در جنگ جهانی دوم. از
نشانه گیرهای بمب افکن هوایی در جنگ جهانی دوم. از سامانه‌های ساده که تحت عنوان نشانه‌گیرهای محاسباتی پیشرو نیز شناخته می‌شدند سپس در هواپیما و در جنگ به عنوان نشانه گیرهای تسلیحات ژیرو استفاده شد. این دستگاه‌ها از ژیروسکوپ برای اندازه‌گیری سرعت شلیک‌ها استفاده می‌کردند و نقطهٔ هدف نشانه گیر توپ را برای در نظر گرفتن این امر جابجا می‌کردند با این هدف که نقطهٔ هدف از طریق نشانه گیر رفلکتور وجود داشته باشد. تنها ورودی دستی برای این نشانه گیر فاصلهٔ هدف بود که معمولاً از طریق تنظیم اندازهٔ اسپن بالای هدف در برخی
از طریق تنظیم اندازهٔ اسپن بالای هدف در برخی از فواصل شناخته شده انجام می‌شد. دستگاه‌های کوچک رادار در دوران پس از جنگ برای خودکار کردن این ورودی افزوده شدند اما این کار تقریباً پیش از زمانی افزوده شد که خلبان در مورد سرعت آن رضایت داشته باشد. سامانه‌های پس از جنگ جهانی دوم. با شروع جنگ ویتنام، پیش بین گر بمب افکن رایانه‌ای جدیدی تحت عنوان سامانه بمب افکن ارتفاع کم (LABS) روی سامانه‌های هواپیما افزوده شد تا تسلیحات هسته‌ای را حمل کند. این بمب رایانه‌ای جدید انقلابی محسوب می‌شد که در آن فرمان شلیک بمب توسط
انقلابی محسوب می‌شد که در آن فرمان شلیک بمب توسط رایانه و نه خلبان ارسال می‌شد؛ خلبان با استفاده از رادار یا سایر سامانه‌های هدف‌گیری هدف را مشخص می‌کرد و سپس با انداختن بمب موافقت می‌کرد و سپس رایانه این کار را با «نقطهٔ فرود» محاسبه شده پس از چند ثانیه انجام می‌داد. این کار با سامانه‌های قبلی فرق داشت و هرچند سامانه‌های قبلی نیز رایانه‌ای بودند اما هنوز «نقطهٔ فرود» را محاسبه می‌کردند تا مشخص شود که اگر بمب در آن لحظه‌ای انداخته شود کجا فرود خواهد آمد. مزیت اساسی این روش در آن است که می‌توان تسلیحات را
اساسی این روش در آن است که می‌توان تسلیحات را حتی در حین مانور هواپیما با دقت پرتاب کرد. برای اکثر نشانه گرهای بمب تا این زمان لازم بود هواپیما ارتفاع (معمولاً سطح) ثابتی داشته باشد هرچند نشانه گیرهای شیرجه ای (dive) نیز چیز معمولی بودند. سامانه LABS اساساً برای تسهیل تاکتیکی تحت عنوان بمباران در حین صعود هواپیما طراحی شد تا به هواپیما این اجازه را بدهد که خارج از شعاع موج انفجار تسلیحات قرار بگیرد. اصول محاسبهٔ نقطهٔ فرود در نهایت روی رایانه‌های کنترل شلیک در بمب افکن‌های بعدی و هواپیمای جنگی افزوده شد که
در بمب افکن‌های بعدی و هواپیمای جنگی افزوده شد که امکان شلیک بمب در سطح [ثابت]، شیرجه و صعود را میسر می‌کرد. همچنین، با افزوده شدن رایانه کنترل شلیک به سامانه‌های توپخانه، رایانه می‌توانست مشخصات پرواز تسلیحات ارسالی را در نظر بگیرد. کنترل شلیک زمینی. کنترل شلیک ضدهوایی. با شروع جنگ جهانی دوم، بازده ارتفاع هواپیما تا حد زیادی افزایش یافت بطوریکه تسلیحات ضدهوایی با مسائل پیش‌بینی کنندهٔ مشابهی مواجه بودند و تا حد زیادی به رایانه‌های کنترل شلیک مجهز بودند. اختلاف اساسی بین این سامانه‌ها و سامانه‌های روی کشتی
اساسی بین این سامانه‌ها و سامانه‌های روی کشتی اندازه و سرعت بود. نخستین نمونه‌های سامانه کنترل با زاویهٔ بالا یا HACS در نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا مثالی از سامانهی بودند که بر مبنای این فرض پیش بین کار می‌کرد که سرعت، جهت و ارتفاع هدف ممکن است در حین چرخهٔ پیش‌بینی ثابت بماند بطوریکه در فاصلهٔ زمانی بین چاشنی گذاری بمب و زمان حرکت بمب به سمت هدف قرار داشت. سامانه USN Mk 37 از فرضیات مشابهی استفاده می‌کرد بطوریکه می‌توانست سرعت ثابت مربوط به تغییرات ارتفاع را پیش‌بینی کند. پیش بین گر کریسون نمونه ای از
را پیش‌بینی کند. پیش بین گر کریسون نمونه ای از سامانهی است که برای حل مسألهٔ نشانه‌گیری در زمان-واقعی ساخته شد که این کار تنها با نشانه‌گیری جهت‌یاب روی هدف و سپس هدف‌گیری بمب روی پوینتری که روی آن نشانه رفته‌است انجام می‌شود. همچنین، این دستگاه عمداً سبک و کوچک ساخته شد تا جابجایی آن همراه تسلیحاتی که برای آن‌ها بکار می‌رود آسان باشد. از سامانه ضدهوایی M-9/SCR-584 مبتنی بر رادار برای هدایت تسلیحات دفاعی هوایی از سال ۱۹۴۳ استفاده می‌شود. SCR-584 مربوط به آزمایشگاه تابش MIT نخستین سامانه راداری با ردیابی
آزمایشگاه تابش MIT نخستین سامانه راداری با ردیابی خودکار بود، M-9 آزمایشگاه بل رایانه کنترل شلیک آنالوگ الکترونیکی بود که جایگزین رایانه‌های مکانیکی پیچیده شد که ساخت آن‌ها دشوار بود (همانند Sperry M-7 یا پیش بین گر کرسون بریتانیایی). همراه با ماسوره گذاری مجاور VT، این سامانه عمل فوق العادهٔ پرتاب تسلیحات کروز V-I را با کمتر از ۱۰۰ گلوله در هر هواپیما انجام داد (چند هزار گلوله در سامانه‌های ابتدایی AA معمول بود) این سامانه در دفاع لندن و آنتورپ [بلژیک] در مقابل VI مفید بود. هرچند سامانه‌های کنترل شلیک
در مقابل VI مفید بود. هرچند سامانه‌های کنترل شلیک ضدهوایی جزو سامانه‌های کنترل شلیک زمینی محسوب می‌شوند می‌توان از آن‌ها در سامانه‌های دریایی و هوایی نیز بهره برد. کنترل شلیک توپخانه ساحلی. در ایالات متحده، سامانه‌های کنترل شلیک توپخانهٔ ساحلی در پایان قرن ۱۹ ایجاد شد و تا جنگ جهانی دوم پیشرفت داشت. سامانه‌های ابتدایی از چند ایستگاه مشاهده یا ایستگاه عقب (شکل ۱) برای یافتن و ردیابی کردن اهدافی استفاده کردند که به اسکله‌های آمریکایی حمله کردند. سپس داده‌های گرفته شده از این ایستگاه‌ها در اختیار اتاق
گرفته شده از این ایستگاه‌ها در اختیار اتاق نقشه‌کشی قرار داده می‌شد که در آنجا دستگاه‌های مکانیکی آنالوگ همانند بورد نقشه‌کشی برای تخمین مکان اهداف و استخراج داده‌های شلیک برای توپ‌هایی از تسلیحات ساحلی برای دفع آن‌ها بکار برده می‌شد. دژهای تسلیحات ساحلی ایالات متحده همراه با انواع مهمات از خمپاره‌های دفاع ساحلی ۱۲ اینچی تا تسلیحات میان‌برد ۳ و ۶ اینچی تا تسلیحات بزرگ شامل دیوارهٔ زرهی ۱۰ و ۱۲ اینچی و تسلیحات حامل ناپدیدشونده، تسلیحات مسلسل ۱۴ اینچی، و کانن ۱۶ اینچی پیش از جنگ جهانی دوم و تا آن وجود داشت.
۱۶ اینچی پیش از جنگ جهانی دوم و تا آن وجود داشت. کنترل شلیک در توپخانهٔ ساحلی از نظر اصلاح داده‌های شلیک برای عواملی مانند شرایط آب و هوایی، شرایط باروت بکار رفته، یا چرخش زمین بسیار پیچیده‌تر شد. تدارکاتی نیز برای تنظیم داده‌های شلیک برای فرود مشاهده شدهٔ گلوله مهیا شد. همانطورکه در شکل ۲ نشان داده شده‌است، همهٔ این اطلاعات دوباره به اتاق‌های نقشه‌کشی برگردانده شدند تا برنامه‌ریزی زمانی بسیار دقیقی انجام شود که توسط سامانه زنگ فاصلهٔ زمانی کنترل می‌شد که در سرتاسر سامانه دفاع هر اسکله ای به صدا در می‌آید.
سرتاسر سامانه دفاع هر اسکله ای به صدا در می‌آید. درست پس از جنگ جهانی دوم، رایانه‌های داده‌های تسلیحات الکترومکانیکی متصل به رادارهای دفاع ساحلی جای مشاهدهٔ نوری و روش‌های نقشه‌کشی دستی را در کنترل توپخانهٔ ساحلی گرفتند. حتی پس از آن، روش‌های دستی به عنوان پشتیبان در پایان جنگ استفاده شدند. سامانه‌های کنترل مستقیم و غیرمستقیم شلیک. می‌توان از سامانه‌های کنترل شلیک زمینی هم در شلیک مستقیم و هم شلیک غیرمستقیم در درگیری نظامی بهره برد. این سامانه‌ها در تسلیحاتی وجود دارند که در محدودهٔ مهمات دستی کوچک تا
وجود دارند که در محدودهٔ مهمات دستی کوچک تا تسلیحات توپخانه ای بزرگ قرار دارند. سامانه‌های پیشرفتهٔ کنترل شلیک. رایانه‌های پیشرفتهٔ کنترل شلیک همانند رایانه‌های با بازده بالا به صورت دیجیتالی هستند. بازده افزوده شده اساساً این امکان را فراهم می-آورد تا بتوان هر نوع ورودی از چگالی هوا و باد، تا فرسودگی لولهٔ تسلیحات و اعوجاج ناشی از گرما را در نظر گرفت. این نوع اثرات برای هرگونه تسلیحاتی چشمگیر هستند و رایانه‌های کنترل شلیک روی پلتفرم‌های بسیار کوچک هم وجود دارند. تانک‌ها یکی از کاربردهای ابتدایی بودند که
دارند. تانک‌ها یکی از کاربردهای ابتدایی بودند که نشانه‌گیری خودکار هدف از فاصله‌یاب لیزری و اندازه‌گیر اعوجاج لوله استفاده کردند. رایانه‌های کنترل شلیک نه تنها برای کانن‌های بزرگ مفید هستند بلکه می‌توان از آن‌ها برای تسلیحات ماشینی، کانن‌های کوچک، مهمات هدایت شده، گلوله‌ها، نارنجک‌ها، راکت‌ها و هر نوع تسلیحاتی استفاده کرد که دارای پارامترهای شلیک یا شلیک متغیر هستند. آن‌ها معمولاً روی کشتی‌ها، زیردریایی‌ها، هواپیماها، تانک‌ها و حتی برخی تسلیحات کوچک نیز نصب می‌شوند برای نمونه پرتاب کننده‌های نارنجک برای
می‌شوند برای نمونه پرتاب کننده‌های نارنجک برای استفاده در گلولهٔ تهاجمی بول پاپ F2000 نشنال فابریک ایجاد شدند. رایانه‌های کنترل شلیک از همگی مراحل فناوری که رایانه‌ها دارند عبور کرده‌اند برخی از طراحی‌ها بر مبنای فناوری آنالوگ و سپس لوله‌های خلأ هستند که سپس جایگزین ترانزیستورها شدند. سامانه‌های کنترل شلیک اغلب به حسگرها (همانند سونار، رادار، جستجو و ردیابی مادون قرمز، فاصله‌یاب‌های لیزر، بادسنج، بادنما، ترمومتر، بارومتر و غیره) متصل هستند تا میزان اطلاعاتی را که باید به صورت دستی برای محاسبهٔ راهکار مناسب
را که باید به صورت دستی برای محاسبهٔ راهکار مناسب وارد کرد حذف یا کاهش داد. سونار، رادار، IRST و فاصله‌یاب‌ها می‌توانند جهت و فاصلهٔ هدف را ارائه دهند. به‌طور جایگزین، می‌توان از نشانه گیر نوری استفاده کرد بشرطی که اپراتور بتواند به سادگی محل هدف را نشانه‌گیری کند. این کار از وارد کردن فاصله توسط شخص با استفاده از روش‌های دیگر و هشدار کم به هدف تحت تعقیب راحت‌تر است. معمولاً، تسلیحاتی که در فواصل بلند شلیک می‌شوند نیاز به اطلاعات محیط (فاصله ای که مهمات می‌توانند طی کنند) میزان باد، دما، چگالی هوا و غیره
طی کنند) میزان باد، دما، چگالی هوا و غیره دارند که بر مسیر آن تأثیر خواهد گذاشت بنابراین داشتن اطلاعات دقیق برای داشتن راهکاری خوب ضروری است. برخی مواقع، برای راکت‌های دوربرد، داده‌های محیطی باید در ارتفاع‌های بلند یا بین نقطهٔ شلیک و هدف بدست بیاید. اغلب، از ماهواره‌ها یا بالون‌ها برای گردآوری این اطلاعات استفاده می‌شود. به محض محاسبهٔ روش شلیک، بسیاری از سامانه‌های کنترل شلیک نیز می‌توانند هدف‌گیری کرده و مهمات را شلیک کنند. این امر با توجه به سرعت و دقت انجام می‌شود و در رابطه با هواپیما یا تانک، برای
انجام می‌شود و در رابطه با هواپیما یا تانک، برای اینکه خلبان/شخص شلیک کننده/غیره بتواند همزمان کارهای دیگری مانند ردیابی هدف یا پرواز با هواپیما را انجام دهد. حتی اگر سامانه نتواند خود تسلیحات شلیک شده را جهت‌گیری کند، برای نمونه کانن ثابت روی هواپیما، می‌تواند کمک‌هایی در مورد هدف‌گیری را در اختیار اپراتور قرار دهد. معمولاً، نقاط کانن رو به جلو هستند و خلبان باید هواپیما را طوری کنترل کند که پیش از شلیک به درستی جهت‌یابی شود. در بیشتر هواپیماها نشانه‌گیری به شکل «پایپر» ظاهر می‌شود که روی صفحه نمایش
به شکل «پایپر» ظاهر می‌شود که روی صفحه نمایش روبروی خلبان (HUD) مشاهده می‌شود. پایپر به خلبان نشان می‌دهد که هدف باید در چه نسبتی از هواپیما قرار بگیرد تا اصابت به آن انجام شود. هرگاه خلبان مانور روی هواپیما را انجام دهد بطوریکه هدف و پایپر روی هم قرار گیرند، او شلیک را انجام می‌دهد یا در برخی از هواپیماها مهمات به صورت خودکار به این نقطه شلیک می‌شوند تا بر تأخیر خلبان فایق آمد. در حالت شلیک موشک، رایانه کنترل شلیک ممکن است فیدبکی در مورد اینکه هدف در محدوده موشک قرار دارد یا نه و اینکه اگر شلیک انجام شود
موشک قرار دارد یا نه و اینکه اگر شلیک انجام شود به هدف برخورد می‌کند یا نه در اختیار خلبان قرار می‌دهد. سپس خلبان منتظر می‌ماند تا قرائت احتمالات به صورت رضایت بخشی پیش از پرتاب مهمات امکان‌پذیر باشد.
میونل، قویترین گربه دنیا با نام اصلی هیتکلیف سری دوم این سریال تلویزیونی انیمیشنی که توسط کشور کانادا، آمریکا و فرانسه بین سالهای ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۸ میلادی در ۲ فصل و در ۸۶ قسمت ۲۲ دقیقه ای تولید و پخش شد. این سریال در ایران به نام میونل، قویترین گربه دنیا شناخته می‌شود. سری نخست این سریال تلویزیونی بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۱ در دو فصل و در ۲۶ قسمت ساخته شد. هیتکلیف نخستین بار به‌دست جورج گیتلی کارتونیست آمریکایی، طراحی و آفریده شد و به شکل کمیک استریپ در نشریات چاپ شد.
در یک تقسیم سلولی نامتقارن دو سلول دختری با دو سرنوشت متفاوت تولید میشود . این نوع تقسیم کاملاً متفاوت با تقسیم سلولی متقارن میباشد جای که سرنوشت هر دو سلول دختر مشابه هم میباشد . به عنوان مثال سلول های بنیادی به صورت نامقارن تقسیم میشود به طوری که سرنوشت دو سلول متفاوت است ، یک سلول نمونه ای مشابه با سلول بنیادی است در حالی که سلول دوم به یک سلول غیر بنیادی متمایز میشود . (در زمان رشد و نمو، سلول بنیادی میتواند به صورت متقارن تقسیم شود ) ) در اصل دو نوع مکانیسم در ایجاد تقسیم سلولی نامتقارن وجود دارد . در
در ایجاد تقسیم سلولی نامتقارن وجود دارد . در روش اول دو سلول به صورت متقارن تقسیم میشود اما سیگنال های محیط به خصوص از سلول های اطراف باعث تمایز یکی از دو سلول میشود . در روش دوم سلول در همان بطن تقسیم با سلول مادر تفاوت پیدا میکند ، و چون این سلول ها با سلول دیگری و یا محیط برهمکنش ندارد به آن ها تقسیم سلولی نامتقارن ذاتی میگویند .
محمد زارع فعال حقوق بشر اهل مصر است. او رئیس مؤسسه مطالعات حقوق بشر مصر و رهبر حزب سازمان غیردولتی مستقل حقوق بشر مصر است. زارع در سال ۲۰۱۷ برنده جایزه مارتین انالز شد. او در حال حاضر توسط دولت مصر ممنوع‌الخروج است. زندگی‌نامه و تحصیلات. زارع در سال ۲۰۰۲ مدرک کارشناسی‌ارشد خود را از دانشکده حقوق در سال ۲۰۰۲ و دیپلم کارشناسی‌ارشد خود را در زمینه جامعه مدنی و حقوق بشر دریافت کرد. او پیش از پیوستن به مؤسسه مطالعات حقوق بشر مصر در سال ۲۰۱۱ برای گروه اتحاد قرائت در زمینه مطالعات فمینیستی، و همچنین برای آژانس
در زمینه مطالعات فمینیستی، و همچنین برای آژانس آمریکایی خدمات انسانی کاتولیک کار کرد. او متأهل است و دو دختر دارد.
فار کرای: نیو دان داستان بازی. ۱۷ سال پس از فاجعهٔ هسته‌ای در هوپ‌کانتی، شهر دوباره بازسازی شده‌است. با این حال، گروهی غارتگر به نام «های‌وی‌من» منطقه را تحت کنترل خود درمی‌آورند و منابع مردم را غارت می‌کنند. دختری به نام کارمینا از توماس راش، عضو یک گروه شبه‌نظامی، درخواست کمک می‌کند تا با این غارتگران مقابله شود. بازیکن در نقش «کاپیتان» وارد بازی می‌شود و همراه راش به سوی پایگاه مردم عادی با نام «پراسپریتی» حرکت می‌کند. در مسیر، رهبران های‌وی‌من یعنی «میکی» و «لو» حمله می‌کنند، راش را می‌ربایند و بازیکن
و «لو» حمله می‌کنند، راش را می‌ربایند و بازیکن را به دره‌ای پرتاب می‌کنند. راش با این کار جان بازیکن را نجات می‌دهد. کارمینا، بازیکن را نجات داده و به پراسپریتی می‌برد. در آنجا، مادر او «کیم» توضیح می‌دهد که راش به یک معدن منتقل شده‌است. بازیکن و کارمینا به معدن می‌روند، نیروهای دشمن را شکست می‌دهند و راش را نجات می‌دهند. سپس با تأمین منابع، پراسپریتی تقویت می‌شود و مرحلهٔ دوم بازی آغاز می‌شود. در این مرحله، های‌وی‌من‌ها به پراسپریتی حمله می‌کنند اما مردم مقاومت می‌کنند. راش هشدار می‌دهد که در صورت حملهٔ
مقاومت می‌کنند. راش هشدار می‌دهد که در صورت حملهٔ مجدد، دوام نخواهند آورد. او پیشنهاد می‌دهد با گروهی مذهبی به نام «نیو ایدن» متحد شوند. نیو ایدن پیرو آموزه‌های «جوزف سید»، شخصیت منفی بازی فار کرای ۵، هستند. آن‌ها باور دارند جوزف مرده و اکنون پسرش «ایثان» رهبری گروه را بر عهده دارد. ایثان از بازیکن می‌خواهد ماده‌ای به نام «مرگ‌گیر» پیدا کند و او را به سرزمین «بلیس» می‌فرستد. در آنجا، بازیکن با جوزف روبه‌رو می‌شود که زنده است. جوزف به او سیبی می‌دهد که به گفتهٔ او هدیه‌ای الهی است. این میوه به بازیکن قدرتی
او هدیه‌ای الهی است. این میوه به بازیکن قدرتی ماورایی می‌دهد، اما پیش از آن باید آزمونی برای پاکسازی ذهن پشت سر گذاشته شود. پس از موفقیت در آزمون، بازیکن جوزف را به نیو ایدن بازمی‌گرداند. جوزف اعلام می‌کند که خود رهبر واقعی این قوم است. ایثان که انتظار رهبری داشت، احساس خیانت می‌کند. جوزف می‌گوید که این خواست خدا بوده‌است. در ادامه، پراسپریتی با کمک نیو ایدن قدرتمندتر می‌شود. سپس خبر می‌رسد که میکی و لو دوباره حمله کرده و توماس راش را ربوده‌اند. بازیکن به محل نگهداری او می‌رود. در آنجا اسیر می‌شود، شکنجه
محل نگهداری او می‌رود. در آنجا اسیر می‌شود، شکنجه می‌بیند، و شاهد کشته شدن راش است. با استفاده از قدرت الهی، خود را آزاد کرده و با میکی و لو می‌جنگد، اما زخمی می‌شود و از پنجره به بیرون پرت می‌شود. میکی و لو قصد دارند منشأ قدرت بازیکن را پیدا کنند. بازیکن با کمک یکی از اعضای خیانت‌کار های‌وی‌من، وارد مسابقهٔ آن‌ها می‌شود و پس از پیروزی، در ضیافتی با آن‌ها شرکت می‌کند. در آنجا مشخص می‌شود که ایثان به پدرش خیانت کرده و در ازای نابودی نیو ایدن، مکان میوهٔ الهی را به دشمنان گفته‌است. بازیکن با رهبران های‌وی‌من
را به دشمنان گفته‌است. بازیکن با رهبران های‌وی‌من مبارزه کرده و به نیو ایدن بازمی‌گردد، اما می‌بیند که این منطقه به آتش کشیده شده‌است. او با میکی و لو روبه‌رو شده و در نبردی سخت آن‌ها را شکست می‌دهد. میکی پیش از مرگ می‌گوید که جوزف و ایثان به شمال گریخته‌اند. بازیکن به منطقهٔ بلیس در شمال می‌رود و با جوزف و ایثان روبه‌رو می‌شود. ایثان از میوهٔ الهی استفاده کرده، اما چون منتخب خدا نیست، به هیولا تبدیل شده و به غاری فرار می‌کند. بازیکن او را شکست می‌دهد. ایثان در پایان به حالت انسانی بازمی‌گردد و می‌میرد.
در پایان به حالت انسانی بازمی‌گردد و می‌میرد. جوزف که از مرگ پسرش اندوهگین شده، از بازیکن می‌خواهد که او را به قتل برساند. این انتخاب به عهدهٔ بازیکن است. در پایان، بازیکن کنار قبر توماس راش دیده می‌شود. کارمینا می‌گوید که راش به آن‌ها افتخار می‌کرده و آن‌ها موفق شدند هوپ‌کانتی را از خطر نجات دهند. بازی در این نقطه به پایان می‌رسد. منابع. نویسنده:ناصراعظمی
تحریم بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ () تحریم بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ به ابتکار اتحاد جماهیر شوروی و برخی از کشورهای اقمار آن در پاسخ به تحریم بازی‌های المپیک تابستانی مسکو توسط ایالات متحده آمریکا و متحدینش صورت گرفت. چهارده کشور بلوک شرق یا نزدیکان آن این بازی‌ها را تحریم کردند. تعداد زیادی از رشته‌هایی که ورزشکاران این کشورها معمولاً در آن مدال می‌آوردند به شدت از این تحریم آسیب دیدند. به موازات بازی‌های لس‌آنجلس، کشورهای تحریم‌کننده بازی‌های دوستی را در ماه‌های ژوئیه و اوت ۱۹۸۴ برگزار کردند. اعلام
در ماه‌های ژوئیه و اوت ۱۹۸۴ برگزار کردند. اعلام تحریم. اتحاد جماهیر شوروی در بیانیه‌ای به تاریخ ۸ مه ۱۹۸۴ قصد خود را برای تحریم بازی‌های المپیک اعلام کرد. این بیانیه استناد می‌کند به «دلایل امنیتی، احساسات شدید وطن‌پرستی افراطی و هیستری ضدشوروی موجود در ایالات متحده». یک مقام عالیرتبه آمریکا بعدها اذعان کرد که ایالات متحده به بیانات جانبدارانه شوروی‌ها قبل از این بیانیه بی‌اعتنایی کرده بود و با وجود همه علائم پیشین، از این بیانیه رسمی «به شدت متحیر» شد. بعد از این بیانیه، کشورهای بلغارستان و آلمان شرقی در
از این بیانیه، کشورهای بلغارستان و آلمان شرقی در تاریخ ۱۰ مه، مغولستان و ویتنام در تاریخ ۱۱ مه، لائوس و چکسلواکی در تاریخ ۱۳ مه، تحریم بازی‌ها را اعلام کردند. اما جمهوری خلق چین شرکت خود را در این بازی‌ها تأیید کرد. کمی بعد، افغانستان نیز به جرگه کشورهای تحریم‌کننده پیوست. همچنین مجارستان در تاریخ ۱۶ مه و لهستان در تاریخ ۱۷ مه بازی‌ها را تحریم کردند. مجارستان اعلام کرد که جان ورزشکاران آن در لس‌آنجلس در خطر خواهد بود، و لهستان نیز تحریم بازی‌های قبلی توسط ایالات متحده را دلیل تحریم خود اعلام کرد. در تاریخ
متحده را دلیل تحریم خود اعلام کرد. در تاریخ ۲۴ مه، کوبا نیز اعلام کرد که بازی‌ها را تحریم می‌کند و یمن جنوبی نیز بنا به نوشته لس‌آنجلس‌تایمز به دلیل رابطه‌اش با کشورهای مارکسیست به آنها پیوست. کره شمالی بعد از این کشورها سیزدهمین کشوری بود که تحریم بازی‌ها را اعلام کرد. چند روز بعد، اتیوپی نیز اولین کشور آفریقایی بود که تحریم بازی‌ها را اعلام کرد و به دنبال آن آنگولا نیز به جمع کشورهای تحریم‌کننده پیوست. ایران از قبل به دلیل «دخالت ایالات متحده در اوضاع خاورمیانه، حمایت آن از اسرائیل و جنایات ایالات متحده
حمایت آن از اسرائیل و جنایات ایالات متحده در آمریکای لاتین، بخصوص در السالوادور» اعلام کرده بود که بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ را تحریم خواهد کرد. تحت حکومت انقلابی توماس سانکارا، اوت ولتا (به نام بورکینافاسو در 2 اوت 1984) تصمیم گرفت بازی‌ها را به عنوان پاسخی به حمایت ایالات متحده از آفریقای جنوبی که در حال اجرا بود، تحریم کند. سیاست‌های آپارتاید در آن زمان، و برنامه‌ریزی برای مشارکت آفریقای جنوبی در بازی‌های المپیک تابستانی 1984، و تیم اتحادیه راگبی انگلیس که برای یک بازی دوستانه از آفریقای جنوبی دیدن
که برای یک بازی دوستانه از آفریقای جنوبی دیدن کردند. لیبی نیز بعد از اینکه خبرنگاران لیبیایی در چارچوب تحریم‌های سال ۱۹۸۳ آمریکا، در ماه ژوئیه آن سال جواز ورود به این کشور را دریافت نکردند، از بازی‌ها کناره گرفت. آلبانی که متحد جمهوری خلق چین بود، به دنبال سردی روابط چین و شوروی از شوروی فاصله گرفته و به همین دلیل بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ مسکو را تحریم کرده بود. اما نزدیکی چین با غرب باعث دلگیری آلبانی می‌شود و به همین دلیل تصمیم می‌گیرد که بازی‌های ۱۹۸۴ را نیز تحریم کند. در واقع آلبانی و ایران تنها
را نیز تحریم کند. در واقع آلبانی و ایران تنها کشورهایی بودند که هم بازی‌های مسکو و هم بازی‌های لس‌آنجلس را تحریم کردند. احتمال انتقام. چهار سال قبل از آن، جیمی کارتر، رئیس‌جمهور آمریکا، تحریم بازی‌های المپیک مسکو توسط ایالات متحده را اعلام کرده بود و ۶۵ کشور به این تحریم پیوسته بودند. این بالاترین تحریم تاریخ بازی‌های المپیک بود. در سال ۱۹۸۴ نوبت اتحاد جماهیر شوروی رسید که بازی‌های آمریکا را تحریم کند و متحدین بلوک شرق و نزدیکانش نیز به آن پیوستند. علی‌رغم اینکه اتحاد جماهیر شوروی تجاری شدن بازی‌ها و مسائل
اتحاد جماهیر شوروی تجاری شدن بازی‌ها و مسائل امنیتی را دلیل تحریم اعلام کرد، هاوارد تاینر از روزنامه شیکاگو تریبون بر این عقیده است که «در محتوا، بلاشک ناراحتی و احساس تحقیر ناشی از تحریم‌های سال ۱۹۸۰ در پشت تصمیم تماشایی شوروی در روز سه‌شنبه برای به بن‌بست کشاندن بازی‌های المپیک تابستانی لس‌آنجلس خوابیده». اغلب مطبوعات غربی نیز بر این عقیده بودند که تحریم شوروی پاسخی به تحریم بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ مسکو بود که در واکنش به تصرف خاک افغانستان توسط شوروی‌ها در سال ۱۹۷۹ صورت گرفته بود. مطبوعات شوروی
در سال ۱۹۷۹ صورت گرفته بود. مطبوعات شوروی اما مرتباً در طبل عدم امنیت ورزشکاران شوروی می‌کوبیدند اما هیچ تهدیدی علیه ورزشکاران بلوک شرق هیچگاه مورد تأیید قرار نگرفت. رومانی که تنها کشور عضو پیمان ورشو بود که در بازی‌های لس‌آنجلس شرکت کرد، به شدت در مراسم گشایش بازی‌ها مورد استقبال قرار گرفت و موفق به کسب مقام سوم جدول مدال‌های این بازی‌ها شد. پیتر اوبروت، برگزارکننده بازی‌های سال ۱۹۸۴ نیز جزو کسانی بود که معتقد بود تحریم شوروی چیزی جز یک انتقام نیست و آنرا در یک کنفرانس مطبوعاتی در همان روزی که مشعل