payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌کنند. چنین تفکراتی نشان می‌دهد که، انسان به فرایند درونی دسترسی کامل ندارد. فهمیدن این که انسان اراده مصمم دارد (؟)، می‌تواند مسئولیت اخلاقی یا نداشتن مسئولیت اخلاقی را به همراه داشته باشد. دانشمندان علوم اعصاب و نویسنده، سم هریس، بر این باور هستند که عقیده این که قصد شروع کار است، اشتباه می‌کنیم. درواقع، هریس حتی دربارهٔ این که، "اختیار"، مبتنی بر درک مستقیم است انتقاد می‌کند: او می‌گوید، تفکر و تأمل دقیق، می‌تواند مارا دربارهٔ اختیار به شک بیندازد. هریس استدلال می‌کند: افکار به سادگی در مغز به وجود
استدلال می‌کند: افکار به سادگی در مغز به وجود می‌آیند. آنها چه کار دیگری می‌توانند انجام دهند؟ حقیقت دربارهٔ ما از آنچه که تصور می‌کنیم هم عجیب تر است: توهم دربارهٔ اختیار خودش هم یک توهم است. والتر جکسون فریمن III، دانشمند علوم اعصاب، هنوز دربارهٔ قدرت سیستم ناخودآگاه و اقدامات برای تغییر جهان با توجه به اهداف ما صحبت می‌کند. او می‌نویسد: "کارهای عمدی ما، به‌طور مداوم در جهان جریان دارد، و جهان و روابط بدنی ما با آن تغییر می‌کند. این سیستم دینامیکی، در هرکدام از ما خود ما است، این اختیار است که مسئول است
از ما خود ما است، این اختیار است که مسئول است نه آگاهی ما که دائماً در تلاش است که با آنچه انجام می‌دهیم، همگام باشد. برای فریمن، قدرت قصد و عمل می‌تواند مستقل از آگاهی باشد. یک تفاوت مهم، تفاوتی میان تصمیم نزدیک (proximal) و دور است. تصمیم نزدیک، لحظه ای هستند چرا که دربارهٔ رفتارهای حال حاضر اند، برای مثال، تصمیم برای الان بلند کردن دست یا الان فشار دادن دکمه نوعی از آزمایش لیبت است. تصمیم دور، با تأخیر رخ می‌دهند چرا که دربارهٔ رفتار در زمانی دورتر هستند. برای مثال، تصمیم گرفتن برای بعداً به فروشگاه
برای مثال، تصمیم گرفتن برای بعداً به فروشگاه رفتن. تحقیقات بیشتر روی تصمیم‌های نزدیک متمرکز است، اگرچه مشخص نیست یافته تا چه اندازه ای از یک نوع تصمیم به تصمیم دیگر تعمیم داده می‌شود. ارتباط تحقیقات علمی. برخی از متفکران علوم اعصاب و فیلسوفان مانند، آدینا راسکیس فکر می‌کنند که این مطالعات هنوز می‌تواند به مطابق با انتظار، نشان دهد که فاکتورهای فیزیکی در مغز، قبل از تصمیم‌گیری درگیر هستند. هاگارد در نقطه مقابل، معتقد است که " ما احساس می‌کنیم که انتخاب می‌کنیم، درحالی که نمی‌کنیم ". محقق جان دیلان هاینز،
درحالی که نمی‌کنیم ". محقق جان دیلان هاینز، افزود: " چطور می‌توانم، یک تصمیم را مال خود بنامم، درحالی که حتی نمی‌دانم چه زمانی و برای چه کاری گرفته شده‌است ؟". فیلسوفان، والتر گلانون و آلفر میلی، معتقدند که برخی دانشمندان در مسیر درستی تحقیق می‌کنند، اما جلوه بدی از فیلسوفان مدرن به نمایش می‌گذارند. دلیل آن بخاطر این است که "اختیار" می‌تواند معناهای مختلفی داشته باشد: وقتی یک نفر می‌گوید " اختیار وجود ندارد، مشخص نیست که دقیقا منظورش از آن چیست ". میلی وگلانون می‌گویند که تحقیقات در دسترس، مدارک بیشتری بر
می‌گویند که تحقیقات در دسترس، مدارک بیشتری بر علیه نظریه‌های دوگانگی اختیار را شامل اند – اما رد کردن آن برای دانشمندان علوم اعصاب کار آسانی است – میلی می‌گوید که بیشتر مباحث اختیار بیشتر در فرم‌های مادی گرایانه است. در این موارد، "اختیار" بیشتر به معنای "اجباری نبودن " یا این که " شخص در آن لحظه کار دیگری می‌توانست انجام دهد " است. وجود این انواع اختیار قابل بحث است. هرچند میلی قبول دارد که علم، با نشان دادن جزئیات بحرانی درمورد این که موقع تصمیم‌گیری چه اتفاقاتی در مغز رخ میده ادامه می‌دهد. این مسئله
اتفاقاتی در مغز رخ میده ادامه می‌دهد. این مسئله ممکن است، به دلایل خوبی بحث‌برانگیز باشد: شواهدی موجود است که نشان می‌دهد، مردم معمولاً باور به اختیار را با قابلیت تأثیری گذاری در زندگی مرتبط می‌دانند. فیلسوف دنیل دنت و نویسنده elbow room، و حامی نظریه اراده مصمم، بر این باور است که دانشمندان ریسک اشتباهی جدی کردن را می‌کنند. او می‌گود که انواعی از اختیار وجود دارد که با علم مدرن ناسازگار است .، اما او می‌گوید که این انواع اختیار ارزش خواستن را ندارد. انواع دیگر «اختیار» در احساس مسئولیت هدف افراد نقش
دیگر «اختیار» در احساس مسئولیت هدف افراد نقش محوری دارند، و بسیاری از این انواع اختیار با علم مدرن سازگاری دارند. تحقیقات دیگری که در زیر دربارهٔ آنها توضیح داده شده، تازه شروع به روشن کردن نقشی که خودآگاهی در اعمال بازی می‌کنند، کرده‌اند و برای نتیجه‌گیری قاطع، در مورد گونه‌های معینی از اختیار بسیار زود است. شایان ذکر است، چنین آزمایشهایی تا به حال فقط با تصمیمات اختیاری که در زمانی کوتاه (ثانیه ای) گرفته می‌شدند، مربوط بوده‌اند و ممکن است تأثیر مستقیمی روی تصمیمات اختیاری گرفته شده توسط نمونه در طی مدت
تصمیمات اختیاری گرفته شده توسط نمونه در طی مدت چندین ثانیه، دقیقه، ساعت و بیشتر نداشته باشد. دانشمندان همچنین تا به حال تحقیقاتی درمورد رفتارهای بسیار ساده داشتند (مثل تکان دادن انگشت). آدینا راسکیس به پنج زمینه تحقیقات علوم اعصاب اشاره می‌کند: ۱-شروع شدن عمل ۲- قصد ۳-تصمیم ۴- مهار و کنترل ۵- پدیده‌شناسی اختیار، و راسکیس برای هرکدام از این زمینه‌ها نتیجه می‌گیرد که این علم ممکن است به درک ما از اراده یا "اختیار" توسعه دهد، اما همچنان هیچی برای توسعه " آزاد" از بحث "اراده آزاد " ارائه نمی‌دهد. همچنین مسئله
از بحث "اراده آزاد " ارائه نمی‌دهد. همچنین مسئله تأثیر اینگونه برداشت‌ها از رفتار افراد وجود دارد. در سال ۲۰۰۸، روانشناسان، کاتلین واس و جاناتان اسکولر یک مطالعه و تحقیق روی چگونگی رفتار افراد وقتی که مجبور می‌شوند که فکر کنند مصمم بودن درست است منتشر کردند. آنها از نمونه‌هایشان درخواست کردند که یکی از دو متن زیر را بخوانند: یکی نشان می‌دهد که رفتار، به فاکتورهای محیطی یا ژنتیکی که تحت کنترل خودمان نیست خلاصه می‌شود، دیگری دربارهٔ آنچه که رفتار را تحت تأثیر قرار می‌دهد چیزی نمی‌گوید. سپس شرکت کنندگان چند
قرار می‌دهد چیزی نمی‌گوید. سپس شرکت کنندگان چند مسئله ریاضی را روی کامپیوتر حل کردند. اما دقیقاً قبل از شروع آزمایش، به آنها اطلاع داده شد که، به علت نقص فنی در کامپیوتر، گاهی برخی از جواب‌ها تصادفاً نمایش داده می‌شوند. اگر چنین اتفاقی افتاد، آنها باید بدون نگاه کردن به آن، از آن بگذرند. کسانی که پیام قطعی را خواندند بیشتر از آنها انتظار می‌رفت که در امتحان تقلب کنند. واس و اسکولر پیشنهاد دادند که "شاید، انکار کردن اختیار بهانه ای برای هر طور رفتار کردن ایجاد کند "، هرچند، اگرچه مطالعات اولیه حاکی از آن
کند "، هرچند، اگرچه مطالعات اولیه حاکی از آن بودند که باور به اختیار آزاد مربوط به رفتارهای قابل تشویق از لحاظ اخلاقی هستند، برخی مطالعات جدید یافته‌های متناقضی را گزارش کرده‌اند. آزمایش‌های قابل توجه. آزمایش لیبت. یک آزمایش پیشگام در این زمینه توسط بنجامین لیبت در سال ۱۹۸۰ ارایه شد که در آن از نمونه‌ها درخواست می‌کرد زمانی تصادفی را برای تکان دادن مچ دستشان انتخاب کنند و او همزمان فعالیت مربوط در مغزشان را اندازه‌گیری کند (در واقع به‌وجود آمدن سیگنالهای الکتریکی که توسط کورنهابر و دیک در سال ۱۹۶۵ کشف
الکتریکی که توسط کورنهابر و دیک در سال ۱۹۶۵ کشف وپتانسیل پایه نام گذاری شد). اگرچه از گذشته می‌دانستند که پتانسیل پایه (Bereitschaftspotential) زودتر از فعالیت فیزیکی رخ می‌دهد پرسش لیبت این بود که چگونه به احساس قصد برای حرکت کردن مربوط می‌شود. برای اینکه تعیین کند چه موقع نمونه قصد برای حرکت کردن را احساس می‌کند او از آنها خواست که موقعی که قصد برای حرکت را آگاهانه احساس کردند به عقربهٔ بزرگ ساعت نگاه کنند و موقعیت آن را گزارش دهند. لیبت متوجه شد که فعالیت ناخودآگاه مغز که در ادامه به تصمیم آگاه برای
ناخودآگاه مغز که در ادامه به تصمیم آگاه برای حرکت مچ می‌رسد در حدود نیم ثانیه قبل از اینکه نمونه آگاهانه متوجه شود باید مچش را حرکت دهد شروع می‌شود. یافته‌های لیبت نشان از آن دارند که تصمیمات گرفته شده توسط نمونه اول در حدود ناخودآگاه ایجاد و سپس به یک تصمیم آگاه تبدیل می‌شوند و باور نمونه به اینکه این اتفاق به درخواست ارادهٔ آنها رخ داد به دلیل دید گذشته نگرانهٔ آنها نسبت به این اتفاق بود. دنیل دنت از تفسیر این یافته‌ها به دلیل آنکه افراد باید توجه خود را از قصد خود به ساعت تغییر دهند و اینکه این باعث
را از قصد خود به ساعت تغییر دهند و اینکه این باعث می‌شود که تطابق زمانی میان زمانی که فرد اراده را احساس می‌کند و زمانی که موقعیت عقربه ساعت را درک می‌کند از بین رود، انتقاد کرد. مطابق با این گفته تحقیقات مختلفی نشان می‌دهند که بسته به توجه اعداد دقیق، تغییر می‌کنند. با وجود تفاوت‌های عددی موجود اما یافتهٔ اصلی استوار بوده. فیلسوف آلفرد میلی به دلایلی دیگر از این آزمایش انتقاد می‌کند. او که خود در این آزمایش شرکت کرده می‌گوید "آگاهی از قصد برای حرکت" در بهترین حالت احساسی مبهم است. به همین دلیل او نسبت به
حالت احساسی مبهم است. به همین دلیل او نسبت به تفاسیر گزارش‌های زمانی نمونه‌ها برای مقایسه با "پتانسیل پایه(Bereitschaftspotential)" آنها مشکوک باقی ماند. انتقادات. در آزمایشی مشابه هاگارد و آیمر درخواست کردند که نه تنها نمونه زمان تکان دادن دستش را انتخاب کند بلکه همچنین از او خواستند که انتخاب کند کدام دستش را تکان دهد. در این حالت احساس قصد بسیار بیشتر با "پتانسیل آماده‌سازی جانبی(lateralized readiness potential) همخوانی داشت. یک پتانسیل مربوط به اتفاقی که تفاوت فعالیت نیم کرهٔ چپ و راست را اندازه
که تفاوت فعالیت نیم کرهٔ چپ و راست را اندازه می‌گیرد. هاگارد و آیمر می‌گویند احساس ارادهٔ آگاه باید بعد از تصمیم برای تکان دادن کدام دست اتفاق بیافتد چرا که LRP (laterized readiness potential) تصمیم برای تکان دادن دست انخابی را بازتاب می‌دهد. یک آزمایش مستقیم تر از رابطه میان پتانسیل آمادگی و " آگاهی از قصد حرکت " توسط بنک و آیشام در سال ۲۰۰۹ ارائه شد. در مطالعات آنها، یک نمونه مشابه آزمایش لیبت که روی شرکت کنندگان انجام می‌شد، در آن بعد از شنیدن یک صدا با تأخیر و بعد از آن فشار دادن یک دکمه را به دنبال
تأخیر و بعد از آن فشار دادن یک دکمه را به دنبال داشت. در نتیجه آن، شرکت کنندگان تحقیق زمان قصدشان برای عمل را نشان دادند (برای مثال w لیبت). اگر w در زمان ۰ در حالت پتانسیل آمادگی قرار داشته باشد، w تحت تأثیر اطلاعات بعد از عمل قرار نمی‌گیرد. هرچند یافته‌ها از این مطالعه نشان می‌دهند که w درواقع سیستماتیک با زمان پخش صدا تغییر می‌کند، که نشان می‌دهد حداقل بخشی از w گذشته نگرانه بازسازی می‌شود، نه این که از قبل توسط پتانسیل آمادگی معین شود. یک مطالعه که توسط جف میلر و جودی ترونا که درسال ۲۰۰۹ ارائه شد، نشان
جف میلر و جودی ترونا که درسال ۲۰۰۹ ارائه شد، نشان از آن دارد که سیگنال پتانسیل آمادگی در آزمایش لیبت یک تصمیم برای حرکت را نمایش نمی‌دهد. بلکه این فقط نشانه ای از توجه مغز است. در این آزمایش، آزمایش لیبت کلاسیک توسط پخش یک صدا که برای داوطلبان نشان از آن داشت که کلید را فشار دهند یا ندهد، بهبود داده شد. محققان دریافتند که در هردو حالت سیگنال (rp) یکسان بود. صرف نظر از این که داوطلبان انتخاب کرده‌اند فشار دهند یا ندهند. که نشان از آن داشت که سیگنال rp بیانگر آن نیست که تصمیمی گرفته شده باشد. در آزمایش دوم،
آن نیست که تصمیمی گرفته شده باشد. در آزمایش دوم، محققان از داوطلبان خواستند که دست چپ یا راست را برای فشار دادن کلید انتخاب کنند درحالی که خودشان سیگنال‌های مغزی آنها را بررسی می‌کردند، و آنها هیچ تطابقی میان سیگنال‌ها و دست انتخابی پیدا نکردند. این انتقاد توسط محقق اختیار پاتریک هاگارد، مورد انتقاد قرار گرفت، که با اشاره به ادبیات که دو جریان مختلف در مغز که به عمل منتهی می‌شود را جدا می‌کند: یک جریان "پاسخ محرک " و جریان "داوطلبانه ". طبق گفته‌های هاگارد، محققانی که محرک‌های خارجی استفاده می‌کنند ممکن
محققانی که محرک‌های خارجی استفاده می‌کنند ممکن است که جریان داوطلبانه پیشنهادی و همچنین فرضیات لیبت در مورد عمل‌های خودجوش درونی را مورد آزمایش قرار ندهند. تفاسیر لیبت از بالا رفتن فعالیت مغزی مقدم بر گزارش آگاهانه " اراده " انتقادهای شدیدی را برمی‌انگیزد. تحقیقات از قابلیت شرکت کنندگان برای گزارش زمان "اراده" سؤال کرده. نویسندگان متوجه شده‌اند که فعالیت‌های قبل از قشر حرکتی مغز(preSMA)، توسط توجه تعدیل می‌شود (توجه ۱۰۰ میلی ثانیه قبل از سیگنال حرکت رخ می‌دهد)، و فعالیت اولیه گزارش شده می‌تواند محصولی از
و فعالیت اولیه گزارش شده می‌تواند محصولی از توجه به حرکت باشد. آنها همچنین متوجه شدند که درک شروع قصد به فعالیت نورونی که بعد از انجام عمل اتفاق می‌افتد، بستگی دارد. تحریک مغناطیسی مغز از طریق جمجمه(TMS) که روی فعالیت‌های قبل از قشر حرکتی مغز(preSMA) اعمال شده بعد از این که شرکت کننده عملی را انجام می‌دهد درک شروع از قصد حرکت در زمان برعکس و درک زمان انجام عمل روبه جلو تغییر داد. بقیه حدس می‌زدند که فعالیت‌های نورونی قبلی که توسط لیبت گزارش شد، ممکن است میانگین زمانی مصنوعی اراده باشد، درحالی که فعالیت
میانگین زمانی مصنوعی اراده باشد، درحالی که فعالیت نورونی همیشه قبل از «اراده» گزارش شده، اتفاق نمی‌افتد. در یک تکرار مشابه آنها گزارش داده‌اند هیچ تفاوتی میان نشانه‌های الکتروفیسیولوژی قبل از تصمیم برای حرکت نکردن و قبل از تصمیم برای حرکت کردن وجود ندارد. علی‌رغم تفاسیر محبوب یافته‌هایش، لیبت آزمایشش را با عنوان ناکارآمدی اختیار آگاهانه تفسیر نکرد – او اشاره می‌کند که اگرچه تمایل برای فشار دادن یک دکمه ممکن است برای مدت ۵۰۰ میلی ثانیه طول بکشد تا ایجاد شود، اختیار خودآگاهانه حق مخالفت با هر عملی را در لحظه
اختیار خودآگاهانه حق مخالفت با هر عملی را در لحظه حفظ می‌کند. طبق این مدل برانگیزش‌های ناخودآگاهانه بر انجام یک عمل ارادی می‌تواند توسط تلاش‌های آگاهانه نمونه سرکوب شوند (free won’t). یک مقایسه دربارهٔ یک بازیکن گلف که ممکن است چوب گلف را قبل از زدن به توپ چندین بار تکان دهد، انجام شد. این عمل در آخرین میلی ثانیه مورد تأیید قرار می‌گیرد. با این حال مکس ولمنز، استدلال می‌کند که ممکن است "نخواستن آزادانه (free won)" به اندازه " اراده آزادانه " به آمادگی نورونی نیاز داشته باشد. بعضی از مطالعات هرچند که
نورونی نیاز داشته باشد. بعضی از مطالعات هرچند که یافته‌های لیبت را به برخی از انتقادات اصلی اشاره می‌کنند، تکرار کردند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۱ توسط آیزاک فراید انجام شد، نشان داد که هر تک نورون دو ثانیه قبل از اراده گزارش شده برای انجام عمل، اسپایک می‌زنند (خیلی قبل تر از این که نوار مغزی چنین واکنشی را پیش‌بینی کنند). این امر با کمک بیماران صرعی داوطلب، که به هر حال برای ارزیابی و درمان نیاز به الکترودهای کاشته شده در اعماق مغز خود داشتند، محقق شد. اکنون محققان قادر هستند که بیماران بیدار و درحال حرکت را
قادر هستند که بیماران بیدار و درحال حرکت را مورد مطالعه قرار دهند، محققان ناهنجاری‌های زمانی که توسط لیبت کشف شده بودند را تکرار کردند. مشابه همین آزمایش‌ها، چان سیونگ سون، آنا هانزی هه، استفان بوده و جان دیلان هاینز یک مطالعه در سال ۲۰۱۳ ارائه دادند که ادعا می‌کرد که قادر است انتخاب برای جمع یا تفریق را قبل از این که نمونه آن را گزارش کند، پیش‌بینی کند. ویلیام آر. کلم به عدم نتیجه‌گیری این آزمونها به دلیل محدودیتهای طراحی و تفسیر داده‌ها اشاره کرد و آزمایش‌هایی با ابهام کمتر پیشنهاد کرد. درحالی که مانند
با ابهام کمتر پیشنهاد کرد. درحالی که مانند روی اف. بامایستر یا دانشمندان علوم اعصاب کاتولیک مانند Tadeusz Pacholczyk وجود اختیار آزادانه را تأیید می‌کرد. آدریان جی. گوگیزبرگ، آنائیس موتاز هم یافته‌های آیزاک فراید را به چالش کشیدند. یک مطالعه توسط آرون شورگر و همکارانش در مقالات آکادمی ملی علوم ایالت متحده آمریکا (PNAS) منتشر شد، فرضیات مربوط به ذات پتانسیل آمادگی را به چالش کشید، که نتایج به دست آمده از مطالعات لیبت و فراید را رد می‌کند. اعمال ناخودآگاه. زمان‌بندی قصد نسبت به عمل کردن. یک مطالعه توسط
زمان‌بندی قصد نسبت به عمل کردن. یک مطالعه توسط مازائو ماتسوهاشی و مارک هالت، که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد ادعا می‌کند که یافته‌های لیبت را بدون تکیه کردن بر گزارش نمونه یا حفظ کردن ساعت توسط شرکت کنندگان تکرار کرده‌است. نویسندگان بر این باوراند که، روش آنها می‌تواند زمانی (T) را که نمونه از حرکت خود آگاه می‌شود را مشخص کند. ماتسوهاشی و هالت می‌گویند نه تنها T تغییر می‌کند بلکه بعضی اوقات بعد از اولین فازهای شروع حرکت، رخ می‌دهد. آنها نتیجه می‌گیرند که آگاهی فرد، نمی‌تواند علت حرکت باشد. و در عوض ممکن است فقط
نمی‌تواند علت حرکت باشد. و در عوض ممکن است فقط متوجه حرکت باشد. آزمایش. مطالعه ماتسوهاشی و هالت می‌تواند به این شکل خلاصه شود. محققان فرض کردند که، اگر خودآگاه ما همان چیزی باشد که باعث پیدایش حرکت می‌شود (شروع یک عمل) طبیعتاً خودآگاه ما باید قبل از هر حرکتی رخ دهد. در غیر این صورت، اگر فقط بعد از آغاز هر حرکت ازآن آگاه شویم، آگاهی ما نمی‌تواند دلیل آن حرکت خاص باشد. به بیان ساده، قصد خودآگاهانه باید زودتر از عمل اتفاق بیوفتد اگر که علت آن باشد. برای آزمایش این فرضیه، ماتسوهاشی و هالت از داوطلبان خواستند،
این فرضیه، ماتسوهاشی و هالت از داوطلبان خواستند، که در بازه زمانی تصادفی انگشتان خود را سریع تکان دهند، درحالی که برای انجام این حرکات برنامه‌ریزی نمی‌کنند بلکه این حرکات را فوراً بعد از این که به آن فکر می‌کنند، انجام می‌دهند. یک صدای از بیرون کنترل شده به معنای "سیگنال ایست " در بازه‌های زمانی شبه تصادفی، پخش می‌شد و داوطلبان می‌بایست بعد از شنیدن این صدا، با وجود آگاهی از قصد فوری به حرکت، قصد خود به حرکت را لغو می‌کردند. هروقت که عملی انجام می‌شد (حرکت انگشت)، نویسندگان هر صدایی را که قبل از عمل پخش
انگشت)، نویسندگان هر صدایی را که قبل از عمل پخش می‌شد را ضبط می‌کردند (رسم می‌کردند)، نمودار صداها قبل از عمل‌ها، فقط صداهای (a) قبل از این که حتی نمونه از "شروع حرکتش" باخبر شود (درغیر این صورت آنها از حرکت بازایستاده اند یا با آن مخالفت کردند) و صداهای (b) بعد از این که برای مخالفت کردن با عمل بسیار دیر شده. نمودار صداهای گروه (b) از اهمیت کمی برخورد دارند. در این کار، «پیدایش حرکت» به عنوان فرایندی از مغز برای ایجاد حرکت تعریف می‌شود. که مشاهدات فیزیولوژیکی (از طریق الکترودها) نشان از آن دارد که ممکن
(از طریق الکترودها) نشان از آن دارد که ممکن است قبل از هوشیاری آگاهانه قصد به حرکت اتفاق بیوفتد. محققان با بررسی اینکه چه زمانی تن‌ها مانع از اقدامات می‌شوند، می‌دانند که مدت زمانی (در چند ثانیه) که وقتی یک فرد قصد آگاهانه برای حرکت سوژه را دارد و حرکت را انجام می‌دهد، وجود دارد. این لحظه هوشیار را T می‌نامند (میانگین زمان خودآگاهی برای حرکت). با نگاه کردن به مرز صداها و نبود صداها می‌تواند پیدا شود. این محققان را قابل می‌سازد که، زمان‌بندی قصد خودآگاهانه برای حرکت را بدون تکیه بر علم نمونه یا تقاضا از
برای حرکت را بدون تکیه بر علم نمونه یا تقاضا از آنها برای تمرکز روی ساعت تقریب بزنند. آخرین مرحل آزمایش، مقایسه کردن زمان T برای هرکدام از نمونه‌ها با مقادیر پتانسیل مربوط به رویدادشان است، که زمان شروع حرکت انگشت آن هارا نشان می‌دهد. محققان متوجه شدند که زمان قصد آگاهانه برای حرکت، T، معمولاً برای علت پیدایش حرکت بودن خیلی دیر اتفاق می‌افتد. نمودار یکی از نمونه‌ها را در پایین می‌بینیم، اگرچه در نمودار نشان داده نشده اما پتانسیل آمادگی نمونه به ما می‌گوید که اعمال او در ثانیه -۲٫۸ شروع می‌شود و با این
که اعمال او در ثانیه -۲٫۸ شروع می‌شود و با این وجود، این اساساً زودتر از قصد خودآگاهانه او، زمان T(-1.8 ثانیه)، برای حرکت است. ماتسوهاشی و هالت نتیجه گرفتند که احساس قصد خود آگاهانه برای حرکت باعث پیدایش حرکت نمی‌شود، هردو احساس قصد و حرکت به خودی خودش حاصل فرایند نا خود آگاه هستند. تحلیل و تفسیر. این مطالعه از برخی جهات مشابه آزمایش لیبت است: مجدداً از داوطلبانه خواسته شد که در فواصل زمانی کوتاه و به ترتیب خاصی، انگشتان خود را حرکت دهند. در این ورژن از آزمایش، زمان‌های تصادفی ای را برای " قطع صداً در زمان
زمان‌های تصادفی ای را برای " قطع صداً در زمان این حرکت از قبل طراحی شده معرفی کردند. اگر شرکت کنندگان از قصد حرکت خود آگاه نبودند، به راحتی صدا را نادیده می‌گرفتند. از طرفی اگر آنها در زمان شنیدن صدا، از قصد به حرکت خود آگاه بودند، سعی می‌کردند با آن مخالفت کنند، سپس قبل از ادامه حرکت از قبل تعیین شده کمی استراحت کنند. طراحی این آزمایش به ماتسوهاشی و هالت اجازه داد تا ببینند که در زمان رخ دادن چه صدایی نمونه انگشت خود را حرکت می‌دهد. هدف این بود که w لیبت را با تخمین زمانی خودشان از زمان قصد آگاهانه حرکت
را با تخمین زمانی خودشان از زمان قصد آگاهانه حرکت که آن را T می‌نامند، معادل تشخیص دهند. آزمایش این فرضیه که «قصد آگاهانه پس از آغاز پیدایش حرکت رخ می‌دهد» محققان را ملزم به تجزیه و تحلیل توزیع پاسخ به صدا قبل از عمل می‌کند. ایده این است که، پس از زمان T، صداها منجر به مخالفت و در نتیجه نمایشی کاهش یافته، در داده‌ها می‌شوند. همچنین یک نقطه بدون بازگشت مانند P وجود دارد که در آن صدا خیلی نزدیک به شروع حرکت است تا جنبش رد شود. به عبارت دیگر، محققان انتظار داشتند موارد زیر را بر روی نمودار مشاهده کنند: بسیاری
موارد زیر را بر روی نمودار مشاهده کنند: بسیاری از پاسخهای سرکوب نشده به صداها در حالی که افراد هنوز از پیدایش حرکتی خود آگاهی ندارند و به دنبال آن تعداد پاسخهای سرکوب نشده به صداها که در طی یک دوره مشخص از زمانی که نمونه از قصد خود آگاه بوده و هرگونه حرکتی را متوقف می‌کند، و نهایتاً هنگامی که افراد وقت کافی برای پردازش صدا و جلوگیری از یک عمل را ندارند، مجدداً پاسخ‌های سرکوب نشده را به صدا افزایش می‌دهند - آنها «نقطه بازگشت» عمل را پشت سر گذاشته‌اند این دقیقاً همان چیزی است که محققان پیدا کردند (نمودار سمت
همان چیزی است که محققان پیدا کردند (نمودار سمت راست را در زیر ببینید). نمودار زمانهایی را نشان می‌دهد که هنگام حرکت داوطلب، پاسخهای سرکوب نشده به زنگها رخ داده‌است. وی پاسخهای زیادی را نسبت به صداها (که به آنها «رویدادهای تن» می‌گویند) به‌طور متوسط تا ۱٫۸ ثانیه قبل از شروع حرکت نشان داد، اما بلافاصله بعد از آن رخ داد کاهش قابل توجهی در صداها وجود داشت. احتمالاً دلیل این امر این است که فرد معمولاً از قصد خود برای حرکت در حدود ۱٫۸ ثانیه مطلع می‌شود، که سپس به عنوان نقطه T برچسب گذاری می‌شود. از آنجا که اگر
عنوان نقطه T برچسب گذاری می‌شود. از آنجا که اگر یک صدا پس از نقطه T رخ دهد، با اکثر اقدامات مخالفت می‌شوند، در آن محدوده تعداد وقایع بسیار کمی وجود دارد. سرانجام، یک افزایش ناگهانی در تعداد رویدادهای صدا در ۰٫۱ ثانیه وجود دارد، به این معنی که این موضوع از نقطه P عبور کرده‌است. ماتسوهاشی و هالت توانستند بدون گزارش ذهنی یک میانگین زمان T (− ۱٫۸ ثانیه) ایجاد کنند. بدین ترتیب، آنها با اندازه‌گیری حرکت ERP که به‌طور متوسط در حدود ۲٫۸ ثانیه حرکت را برای این شرکت کننده تشخیص داده بود، مقایسه کردند. از آنجا که T،
کننده تشخیص داده بود، مقایسه کردند. از آنجا که T، مانند W اصلی لیبت، اغلب پس از آغاز پیدایش حرکت یافت می‌شود، نویسندگان نتیجه گرفتند که تولید آگاهی پس از آن یا به موازات عمل رخ می‌دهد، اما مهم‌تر از همه، که احتمالاً دلیل این حرکت نیست. انتقادات. هاگارد سایر مطالعات مانند آنچه که در گذشته دربارهٔ سطوح دیگر نورون‌ها توضیح داده شد را چنین توصیف می‌کند که «تأیید اطمینان بخشی از مطالعات قبلی است که جمعیت‌های نورونی را ثبت کرده‌است». توجه داشته باشید که این نتایج با استفاده از حرکات انگشت جمع شده‌است و ممکن است
با استفاده از حرکات انگشت جمع شده‌است و ممکن است لزوماً به سایر اقدامات مانند تفکر، یا حتی سایر اقدامات حرکتی در شرایط مختلف تعمیم داده نشود. در واقع، عمل برنامه‌ریزی کردن انسان پیامدهای مربوط به اختیار را به همراه دارد و بنابراین، این توانایی را باید با هر نظریه تصمیم‌گیری ناخودآگاه توضیح داد. فیلسوف آلفرد میلی نیز در نتیجه‌گیری این مطالعات شک دارد. وی توضیح می‌دهد که صرف اینکه حرکتی ممکن است قبل از اینکه «خودآگاه» ما از آن آگاه شود آغاز شود، به این معنی نیست که آگاهی ما فرصت تأیید، اصلاح یا کنسل کردن این
که آگاهی ما فرصت تأیید، اصلاح یا کنسل کردن این عمل را ندارد. لغو ناخودآگاه عمل. احتمال این که " نخواستن آزادانه " انسان نیز از اختیارات ضمیر ناخودآگاه باشد، درحال بررسی است. قضاوت گذشته نگر از انتخاب آزاد. تحقیقات اخیر که توسط سیمون کوهن و مارسل براس انجام شده حاکی از آن است که خودآگاهی ما علت انجام ندادن برخی اعمال در لحظهٔ آخر نمی‌باشد. اول از همه، آزمایش آنها به ایده ساده ای تکیه دارد که ما باید وقتی آگاهانه عملی را لغو می‌کنیم، آن را بدانیم (بدین معنا که باید اطلاعاتی از آن در دسترسمان باشد). ثانیاً
که باید اطلاعاتی از آن در دسترسمان باشد). ثانیاً نشان از آن دارد که اگر اطلاعات در دسترسمان بود باید برای انسان راحت باشد که بعد از انجام عمل تعیین کند که آیا ناگهانی (زمانی برای تصمیم‌گیری موجود نباشد) یا زمانی برای محاسبه موجود بوده (شرکت کننده تصمیم برای انجام دادن یا ندادن آن عمل گرفته باشد). مدارک حاکی از آن بودند که نمونه‌ها نتوانستند این تفاوت مهم را از یکدیگر تشخیص دهند. این برخی از وجوه "اختیار" را در مقابل "توهم درون نگری(Introspection illusion)" آسیب‌پذیر می‌کند. محققان نتایج خود را به این معنی
آسیب‌پذیر می‌کند. محققان نتایج خود را به این معنی تفسیر می‌کنند که تصمیم برای "لغو" یک عمل ناخودآگاه تعیین می‌شود همان‌طور که عمل نیز ممکن است توسط ناخودآگاه شروع شود. آزمایش. این آزمایش شامل درخواست از داوطلبان برای پاسخ دادن به یک سیگنال برای رفتن با فشار دادن یک دکمه الکترونیکی «رفتن» در سریع‌ترین واکنش ممکن است. در این آزمایش سیگنال رفتن یک محرک دیداری بود که توسط یک مانیتور نشان داده می‌شد (مطابق با عکس یا چراغ سبز). مدت زمان واکنش شرکت کننده‌ها در این مرحله که «آزمایش‌ها پاسخ اولیه» توصیف شد جمع‌آوری
مرحله که «آزمایش‌ها پاسخ اولیه» توصیف شد جمع‌آوری می‌شوند. آزمایش‌ها پاسخ اولیه نیز پیشرفت داده شدند به طوری که در ۲۵٪ سیگنالها برای رفتن بلا فاصله سیگنال «ایست» یا «تصمیم بگیر» نمایش داده می‌شد. بقیهٔ سیگنال‌ها با تأخیر و به‌طور تصادفی تا ۲ ثانیه بعد از سیگنال رفتن رخ دادند. هر کدام از اینها به‌طور مساوی و در ۱۲٫۵٪ موارد رخ می‌دادند. این سیگنال‌های جدید با تعویض رنگ مانیتور نمایش داده می‌شدند (قرمز برای حالت اول و زرد برای حالت دوم). ۷۵٪ از سیگنالهای رفتن سیگنالی به دنبای نداشتند و هدف شرکت کنندگان همان
سیگنالی به دنبای نداشتند و هدف شرکت کنندگان همان فشردن دکمه در سریع‌ترین حالت ممکن باقی ماند. با دیدن سیگنال رفتن اولیه، شرکت کننده بلافاصله قصد دارد دکمه «رفتن» را فشار دهد. به شرکت کننده دستور داده می‌شد که در صورت مشاهده سیگنال توقف، قصد فوری خود را برای فشار دادن دکمه «رفتن» لغو کند. شرکت کننده در هنگام دیدن سیگنال «تصمیم بگیر» باید تصادفاً میان فشار دادن یا ندادن دکمه انتخاب کند. در آزمایش‌های «سیگنال تصمیم بگیر» باید از فشار دادن ناگهانی دکمه در هنگام دیدن سیگنال رفتن خودداری کند و بعد تصمیم بگیرد.
دیدن سیگنال رفتن خودداری کند و بعد تصمیم بگیرد. به دلیل تصادفی بودن مدت تأخیر بعضی مواقع اینکار ممکن نبود (چرا که سیگنال ثانویه در بعضی مواقع بسیار دیر نمایش داده می‌شد). آن آزمایش‌هایی که در آن نمونه بدون دیدن سیگنال بعدی به صورت ناگهانی به سیگنال رفتن واکنش نشان می‌داد نمایانگر زمان واکنش در حدود ۶۰۰ میلی ثانیه است. آن آزمایشاتی که در آنها سیگنال تصمیم خیلی دیر نشان داده شد، و شرکت کننده قبلاً انگیزه خود را برای فشار دادن دکمه رفتن را اعمال کرده بود نیز زمان واکنش در حدود ۶۰۰ میلی ثانیه است. آزمایشاتی که
واکنش در حدود ۶۰۰ میلی ثانیه است. آزمایشاتی که در آنها سیگنال توقف نشان داده شده و شرکت کننده با موفقیت به آن پاسخ داده‌است، زمان پاسخ را نشان نمی‌دهند. آزمایشاتی که در آنها یک سیگنال تصمیم‌گیری نشان داده شده‌است، و شرکت کننده تصمیم گرفته‌است دکمه رفتن را فشار ندهد، نیز زمان پاسخ را نشان نمی‌دهد.. آزمایشاتی که در آن یک سیگنال تصمیم‌گیری نشان داده می‌شود، و شرکت کننده قبلاً انگیزه خود را برای فشار دادن دکمه حرکت انتخاب نکرده‌است (که طبق فرضیه باید می‌کردند) ولی فرصت تصمیم‌گیری داشته زمان واکنش نسبتاً کند