payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کوتاه منتشر شد که تابع شرایط اجتماعی و سیاسی آن دوران بودند. در این دهه، کتاب‌های دفاع مقدس با نگاهی جدید و ساختار و فرمی تکامل‌یافته‌تر منتشر شدند و با فاصله گرفتن از محافظه‌کاری و پرهیز از مستقیم‌گویی، جنگ با همه قوت‌ها و ضعف‌هایش در داستان‌ها به تصویر کشیده شد. دهه ۹۰، با سبک و شیوه دهه ۸۰ ادامه پیدا کرد؛ اما در این دهه، ناشران برای معرفی کتاب‌ها و جذب مخاطب از شبکه‌های اجتماعی استفاده کردند. به زبان‌های دیگر. زبان‌ها و گویش‌های محلی ایران. نوشتن رمان به زبان ترکی، حتی قبل از زبان فارسی شروع شد؛ چنان‌که
زبان ترکی، حتی قبل از زبان فارسی شروع شد؛ چنان‌که "ستارگان فریب‌خورده" اثر فتحعلی آخوندزاده که به عنوان نخستین رمان ایرانی شناخته می‌شود، به زبان ترکی نوشته شده‌است. با این حال، با توجه به محدودیت‌هایی که در دوران پهلوی در مورد نگارش به زبان‌های بومی و محلی وضع شده بود، ادبیات داستانی در سال‌های بعد از آن با رکود و افول مواجه شد. بعد از انقلاب ۱۳۵۷ و به‌خصوص بعد از پایان جنگ، در دهه ۷۰ شمسی، تعداد نویسندگانی که به نگارش رمان روی آوردند افزایش یافت و رمان‌هایی به زبان ترکی هم نوشته و منتشر شد. از جمله کسانی
به زبان ترکی هم نوشته و منتشر شد. از جمله کسانی که به زبان ترکی رمان نوشته‌اند، می‌توان به علی حسین‌زاده ("بیچاق و سوموک")، ناصر منظوری ("قاراچوخا")، عیوض طاها ("قورشون هاردان آچیلدی") و عباد ممی‌زاده ("شامان") اشاره کرد. نوشتن رمان کردی، از نیمه دوم قرن بیستم میلادی شروع شد. نخستین رمان کردی، "ژانی گه‌ل" را ابراهیم احمد نویسنده عراقی نوشت. اما نخستین رمان‌نویس ایرانی به زبان کردی، رحیم قاضی است که رمان "پیشمرگه" را در سال ۱۹۶۱ میلادی در خارج از ایران منتشر کرد و داستان بلند "باقه‌بین" را در سال ۱۳۶۰ در
کرد و داستان بلند "باقه‌بین" را در سال ۱۳۶۰ در ایران به چاپ رساند. این داستان‌ها به لحاظ پردازش ادبی و فرم و ساختار داستان‌های مدرن، دارای ضعف اساسی بودند. "هاواره به‌ره" در سال ۱۳۶۹ به قلم فتاح امیری با فرم و تکنیک متأثر از رمان‌های فارسی، به‌خصوص "کلیدر" و "جای خالی سلوچ" و با درون‌مایه جامعه فئودالی و روستایی کردستان منتشر شد. رمان دیگری از همین نویسنده و با همین مضمون، در سال ۱۳۷۲ با نام "میرزا" به چاپ رسید. محمدپور، نویسنده کتاب "جریان‌شناسی ادبیات داستانی کردی در ایران"، انتشار مجموعه داستان‌های عطا
کردی در ایران"، انتشار مجموعه داستان‌های عطا نهایی از سال ۱۳۷۲ را نقطه عطفی در ادبیات داستانی کردی می‌داند که با خروج از فرم دولت‌آبادی و ادبیات رئالیستی اجتماعی و ورود به ادبیات مدرنیستی با الهام از فرم و زبان گلشیری همراه بوده‌است. رمان‌های "گوڵی شۆڕان"، "باڵنده‌کانی ده‌م با" و "گره‌وی به‌ختی هه‌ڵاله‌" از او منتشر شده‌است. رمان‌های "شاربه‌ده‌ر" از حسین شیربگی، "بلیند و نه‌وی" از نسرین جعفری و "هه‌زار ئه‌شکه‌وت" از عمر مولودی از جمله رمان‌های منتشر شده در دهه ۷۰ خورشیدی‌اند. به عقیده محمدپور، جریان سوم
دهه ۷۰ خورشیدی‌اند. به عقیده محمدپور، جریان سوم ادبیات داستانی کردی، داستان تجربی است که از میانه دهه ۸۰ شروع شده‌است. عطا نهایی، سید قادر هدایتی و بریا کاکه‌سوری از جمله پیشروان این سبک داستان‌نویسی‌اند. زبان‌های خارجی. رمان ایرانی، محدود به آثار نوشته‌شده به زبان فارسی یا در محدودهٔ مرزهای ایران نیست. بسیاری از ایرانیانی که به دلایل مختلف ایران را ترک کردند و برای مدت‌های زیادی در کشورهای دیگر ساکن شدند، تلاش کردند رمان‌هایی به زبان‌های دیگر بنویسند. نخستین نویسنده‌ای که به داستان‌نویسی به زبان فرانسوی
نویسنده‌ای که به داستان‌نویسی به زبان فرانسوی روی آورد، امینه پاکروان نام دارد که در استانبول متولد و در اروپا بزرگ شد. او چندین سرگذشت و رمان نوشت که تقریباً همهٔ آن‌ها در دوران قاجار نوشته شدند. "شاهزاده گمنام" یا "امیر بی‌تاریخ"، یک رمان احساسی است در مورد یک شاهزادهٔ یتیم قاجاری که پاکروان در سال ۱۹۲۵ میلادی نوشت و مورد استقبال منتقدان قرار گرفت. فریدون هویدا، رمان‌نویس ایرانی دیگری است که او هم به زبان فرانسوی می‌نوشت. او نخستین رمان خود را با نام "قرنطینه" در سال ۱۹۶۲ میلادی نوشت. فریدون اسفندیاری
در سال ۱۹۶۲ میلادی نوشت. فریدون اسفندیاری نیز نخستین ایرانی بود که به زبان انگلیسی رمان نوشت. او سه رمان تخیلی نوشت که در سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۷ میلادی در نیویورک منتشر شدند. شمسی عصار و بهمن شعله‌ور نیز رمان‌هایی به زبان انگلیسی نوشته‌اند.
استوارت وارنی (به انگلیسی: Stuart Varney؛ زاده ۷ ژوئیه ۱۹۴۸) یک روزنامه‌نگار، مجری برنامه‌های گفتگومحور و کارشناس سیاسی آمریکایی-بریتانیایی است. او از سال ۲۰۰۴ در شبکه‌های فاکس نیوز و فاکس بیزنس فعالیت می‌کند. وارنی هم‌اکنون مجری برنامه اختصاصی خودش در فاکس بیزنس به نام «وارنی و شرکا» است. پس‌زمینه. وارنی در داربی‌شر انگلستان متولد شد. او پس دریافت مدرک اقتصاد از مدرسه اقتصاد لندن، به رادیو تلویزیون هنگ کنگ پیوست و بعد فعالیت روزنامه‌نگاری اقتصادی در شبکه «کی‌اواف‌وای» سان فرانسیسکو ادامه داد. وارنی پس از
سان فرانسیسکو ادامه داد. وارنی پس از افتتاح سی‌ان‌ان در سال ۱۹۸۰، به این شبکه پیوست و مجری چندین برنامه اقتصادی در سی‌ان‌ان بود. وارنی در سال ۲۰۰۱ سی‌ان‌ان را ترک کرد و به شبکه سی‌ان‌بی‌سی پیوست تا برنامه هفتگی «مرور خبری با وال استریت ژورنال» را میزبانی کند. او در سال ۲۰۰۴ به عنوان تحلیلگر و روزنامه‌نگار سیاسی و اقتصادی به شبکه فاکس نیوز پیوست. وارنی در نهایت در اکتبر ۲۰۰۷ با شروع به کار فاکس بیزنس، در این شبکه برنامه «وارنی و شرکا» را آغاز کرد. زندگی شخصی. وارنی با وجود تولد در انگلستان، از سال ۱۹۷۴ در
اعتراضات ۲۰۱۹–۲۰۲۱ الجزایر ()، انقلاب لبخند یا جنبش حِراک () در ۱۶ فوریه ۲۰۱۹، شش روز پس از آن که عبدالعزیز بوتفلیقه، نامزدی خود را برای پنجمین دوره ریاست‌جمهوری در بیانیه‌ای امضا شده، اعلام کرد، آغاز شد. این اعتراضات، بدون سابقه از زمان جنگ داخلی الجزایر، مسالمت‌آمیز بود و ارتش را بر آن داشت تا بر استعفای فوری بوتفلیقه که در ۲ آوریل ۲۰۱۹ انجام شد، پافشاری کند. در اوایل ماه مه، تعداد قابل توجهی از دلالان قدرت نزدیک به دولت برکنار شده، از جمله برادر کوچکتر رئیس‌جمهور سابق، سعید بوتفلیقه، دستگیر شده بود. بعد
سابق، سعید بوتفلیقه، دستگیر شده بود. بعد از استعفای بوتفلیقه، همچنان اعتراضات مردمی ادامه داشت و در ۱۳ دسامبر ۲۰۱۹، ده‌ها هزار نفر الجزایری، همزمان با انتخابات، اعتراضات بزرگی را با ریختن به خیابان‌ها برگزار کرده و خواهان آن بودند که نامزدهای انتخابات ریاست‌جمهوری، از چهره‌هایی باشند که با عبدالعزیز بوتفلیقه، همکاری نکرده‌اند. در حالی روز پنج‌شنبه ۱۲ دسامبر ۲۰۱۹، عبدالمجید تبون، ریاست‌جمهوری الجزایر، معرفی شد و در روز ۱۹ دسامبر، ادای سوگند کرد که معترضان ریاست‌جمهوری او، انتخابات را تحریم کرده و دستگیری‌ها
او، انتخابات را تحریم کرده و دستگیری‌ها و بازداشت‌ها همچنان ادامه داشت. در ۲۸ دسامبر، رئیس‌جمهور، عبدالمجید تبون، عبدالعزیز جراد ۶۵ ساله را به عنوان نخست‌وزیر جدید معرفی کرد و تشکیل کابینه را به عهده او گذاشت. وی که یک استاد علوم سیاسی است، در گذشته، چندین پست سیاسی از جمله مدیرکل ریاست‌جمهوری را برعهده داشت. یک روز قبل از معرفی او در ۲۷ سپتامبر، برای ۴۵اُمین هفته متوالی، مردم معترض الجزایر، به خیابان‌ها آمده و خواستار اجرا و پیگیری اصلاحات اساسی شدند.
تصرف پارت به رویدادی تاریخی می‌پردازد که با حملهٔ ارشک، رهبر قبیلهٔ پرنی، به ساتراپی (ایالت) پارت و شکست حاکم آن، آندراگوراس، سرآغاز دوره‌ای ۵۰۰ ساله از حاکمیت اشکانیان بر ایران بود. زمینهٔ تاریخی. پس از مرگ اسکندر مقدونی، امپراتوری او میان سردارانش تقسیم شد و ایران به قلمرو سلوکوس و جانشینانش تعلق گرفت. با این حال، سلوکیان به دلیل وسعت زیاد قلمرو و درگیری‌های مداوم در غرب، نتوانستند کنترل محکمی بر مناطق شرقی خود داشته باشند. این ضعف حکومت مرکزی به حاکمان محلی و قبایل ایرانی فرصت داد تا برای کسب استقلال
محلی و قبایل ایرانی فرصت داد تا برای کسب استقلال قیام کنند. در حدود سال ۲۵۰ پیش از میلاد، آندراگوراس، ساتراپ سلوکی پارت، علیه حکومت مرکزی شورش کرد و استقلال خود را اعلام نمود. در همین دوران، قبیلهٔ پرنی، که از اقوام کوچ‌نشین ایرانی‌تبار و از زیرشاخه‌های اتحادیهٔ داهه بودند، در شمال شرق ایران سکونت داشتند. رهبر این قبیله، ارشک، از بی‌ثباتی و ضعف آندراگوراس بهره برد. پس از جدایی پارت از امپراتوری سلوکی و در نتیجه از دست دادن پشتیبانی نظامی سلوکی، آندراگوراس در حفظ مرزهای خود دچار مشکل شد و حدود ۲۳۸ پ. م تحت
حفظ مرزهای خود دچار مشکل شد و حدود ۲۳۸ پ. م تحت فرماندهی اشک و برادرش تیرداد» با سوارکاران ماهر خود به منطقهٔ پارت حمله کرده و کنترل آستابنه (اَستاوه)، منطقه شمالی آن قلمرو را به دست گرفتند که پایتخت اداری آن کابوچان (قوچان در نسخه‌های متأخر) بود. مدت کوتاهی پس از آن، پرنی‌ها بقیهٔ پارت را از آندراگوراس گرفتند و او را در یک نبرد قاطع، شکست داده و به قتل رساندند. این پیروزی نظامی نه تنها به سلطهٔ سلوکیان بر پارت پایان داد، بلکه کنترل منطقه را به‌طور کامل به دست ارشک سپرد. پیروزی ارشک و قبایل پرنی بر
به دست ارشک سپرد. پیروزی ارشک و قبایل پرنی بر آندراگوراس و فتح پارت، نقطه عطفی در تاریخ ایران بود. این واقعه نه تنها به سلطهٔ طولانی‌مدت یونانیان بر ایران پایان داد، بلکه زمینه را برای تأسیس یک امپراتوری قدرتمند و مستقل ایرانی فراهم کرد که به مدت نزدیک به ۵۰۰ سال به حیات خود ادامه داد و در برابر امپراتوری روم به عنوان رقیبی قدرتمند ایستادگی کرد.
تاریخ ثبت شده یا تاریخ مکتوب یا تاریخ نوشته شده، یک روایت تاریخی است که بر اساس یک پیشینه مکتوب یا سایر مدارک مستند، گردآوری شده است. تاریخ مکتوب با دیگر روایات مربوط به گذشته، مانند سنت‌های اساطیری، تاریخ شفاهی یا تاریخ باستان‌شناسی تفاوت دارد. در بررسی عمومی تاریخ جهان، تاریخ مکتوب با گزارش‌های موجود از تاریخ دنیای باستانی در حدود هزاره چهارم پیش از میلاد آغاز می‌شود و با تاریخ نوشتن همخوانی دارد. به دلیل استفاده محدود از مدارک نوشتاری، تاریخ مکتوب برای برخی از مناطق جغرافیایی یا فرهنگ‌ها محدود به یک دوره
از مناطق جغرافیایی یا فرهنگ‌ها محدود به یک دوره نسبتاً کوتاه معاصر است. در گذشته همه اطلاعات تاریخی ثبت و ضبط نمی‌شده و گاه مواردی مانند تأثیرات بلایای طبیعی یا اسامی افراد ثبت نمی‌شدند. به همین دلیل، پیشینه مکتوب در حوزه‌های مختلف یکدست نیست. تفسیر تاریخ ثبت شده اغلب متکی به روش تاریخی یا مجموعه‌ای از تکنیک‌ها و دستورالعمل‌هایی است که مورخان از منابع اولیه و شواهد دیگر برای تحقیق و سپس برای نوشتن گزارش‌های گذشته استفاده می‌کنند. سؤال در خصوص طبیعت و حتی امکان به‌کارگیری روشی مؤثر برای تفسیر تاریخ ثبت شده
به‌کارگیری روشی مؤثر برای تفسیر تاریخ ثبت شده در فلسفه تاریخ به عنوان یک سؤال معرفت‌شناسی مطرح شده است. مطالعه روش‌های مختلف تاریخی با عنوان تاریخ‌شناسی شناخته می‌شود که بر بررسی نحوه تفسیرهای مختلف از تاریخ ثبت‌شده می‌پردازد. تاریخ انقضا. پیش از تاریخ (پیشاتاریخ) به‌طور سنتی به دوران قبل از تاریخ ثبت شده گفته می‌شود که با اختراع سیستم نوشتن (خط) خاتمه یافت. پیشاتاریخ به بخشی از گذشته یک منطقه اشاره دارد که هیچ سوابق کتبی در خصوص آن وجود ندارد یا هر جا که نوشتن بخشی از فرهنگ آن نبوده است. آغاز تاریخ به
نوشتن بخشی از فرهنگ آن نبوده است. آغاز تاریخ به دوره گذار بین پیش از تاریخ و تاریخ، پس از ظهور سواد در جامعه، اما قبل از نوشته‌های مورخان اولیه اشاره می‌کند. این اصطلاح همچنین ممکن است به دورانی که طی آن یک فرهنگ یا تمدن هنوز به نوشتار نرسیده است، اشاره کند، در حالی که همزمان در فرهنگهای دیگر، وجود آن را در نوشته‌های خود ذکر کرده باشند. سیستم‌های نوشتاری آغازین پیش از سیستم‌های پیچیده به وجود آمدند. نمونه‌های اولیه آن، نمادهای جیاهو (حدود ۶۶۰۰ قبل از میلاد)، نشانه‌های Vinča (حدود ۵۳۰۰ قبل از میلاد)، اسناد
نشانه‌های Vinča (حدود ۵۳۰۰ قبل از میلاد)، اسناد دره ایندوس (حدود ۳۵۰۰ قبل از میلاد) و اسکریپت Nsibidi (قبل از ۵۰۰ میلادی) هستند. اختلاف نظر در مورد زمان دقیقی است که پیشاتاریخ به تاریخ تبدیل شد و زمانی که نوشتارهای اولیه به نوشتار راستین تبدیل شد. با این حال، اختراع اولین سیستم نوشتن تقریباً معاصر با آغاز عصر برنز در نوسنگی اواخر قرن هزاره چهارم قبل از میلاد است. در مجموع، زبان سومری باستانی خط میخی و هیروگلیف مصری به عنوان نخستین سیستمهای نوشتاری شناخته می‌شوند. نشانه‌های تاریخی. اولین گاهشماری‌ها به
می‌شوند. نشانه‌های تاریخی. اولین گاهشماری‌ها به نخستین تمدن‌های دوران آغازین دودمان مقدس مصر، بین‌النهرین و سومری‌ها می‌رسند که از حدود ۳۵۰۰ پیش از میلاد به‌طور مستقل از یکدیگر ظاهر شدند. اولین تاریخ ثبت شده که با کیفیت و قابلیت اطمینان بسیار متفاوت نسبت به سایر گاهشماری‌هاست، با فرعون‌ها و حکومت آنها ارتباط دارد و توسط مصریان باستان توسعه یافته است. با توجه به آثار به دست آمده از محوطه‌های باستانی، بسیاری از سوابق تاریخی مضبوط، در دوران اخیر مجدداً کشف شده‌اند. آسیای شرقی. در چین، اولین سابقه از تاریخ
شده‌اند. آسیای شرقی. در چین، اولین سابقه از تاریخ مکتوب در نسخه ای استخوانی مربوط به هزاره دوم قبل از میلاد به دست آمده است. شوچینگ (کتاب اسناد) یکی از پنج متن کلاسیک چینی و یکی از اولین روایت‌های تاریخ چین است. سیما چیان (حدود ۱۰۰ میلادی) نخستین کسی بود که در چین زمینه کار برای نوشتن حرفه ای تاریخی را فراهم آورد. کار نوشتاری او «شیجی» ("سوابق تاریخی بزرگ)"، یک دستاورد ماندگار مادام العمر در ادبیات بود که دامنه آن تا قرن شانزدهم گسترش می‌یافت و شامل بسیاری از رساله‌های مربوط به موضوعات خاص و شرح حال شخصی
از رساله‌های مربوط به موضوعات خاص و شرح حال شخصی افراد برجسته است، و همچنین در مورد زندگی و اعمال عامیان، هر دو معاصر و از دوره‌های گذشته را بررسی می‌کند. کار او بر آثار بعدی تاریخی در چین، از جمله آثار خانواده معتبر Ban از دوران سلسله هان اثرگذار بود. اروپا. هرودوت (۴۸۴–۴۲۵ سال پیش از میلاد) به‌طور کلی به عنوان «پدر تاریخ» نامیده می‌شود و اثر معروف او "تاریخ هرودوت" حوادث دهه‌های ۴۵۰ تا ۴۲۰ پیش از میلاد را در بر می‌گیرد. با این حال، مورخ معاصر او تروسیدید (Thucydides) (حدود ۴۶۰ قبل از میلاد - حدود ۴۰۰ سال
(حدود ۴۶۰ قبل از میلاد - حدود ۴۰۰ سال قبل از میلاد) به عنوان نخستین مورخی شناخته می‌شود که با روش‌شناسی تاریخی خوبی در اثر خود با نام "تاریخ جنگهای پلوپونزی" به تاریخ نویسی پرداخته است. بر خلاف هرودوت، تروسیدید تاریخ را محصول انتخابها و اعمال انسان دانسته است و نه در نتیجه علت و معلولی مداخله الهی. سن آگوستین در اندیشه مسیحت غربی و فلسفه غرب در آغاز دوره قرون وسطایی، فردی تأثیرگذار بود. طی دوره‌های قرون وسطی و رنسانس، تاریخ اغلب از منظر مقدس و مذهبی مورد مطالعه قرار می‌گرفت. حدود ۱۸۰۰ میلادی، فیلسوف و مورخ
قرار می‌گرفت. حدود ۱۸۰۰ میلادی، فیلسوف و مورخ آلمانی، فریدریش هگل، فلسفه و رویکرد سکولار را در مطالعه تاریخ ارائه داد. به گفته جان توش، «از دوره قرون وسطایی بالا (۱۳۰۰ تا ۱۰۰۰)، واژگان نوشته شده با فراوانی بیش از هر منبع دیگری برای تاریخ غرب، زنده ماند». مورخان غرب، در قرن‌های هفدهم و هجدهم، بویژه در فرانسه و آلمان، روش‌های قابل مقایسه با تحقیقات تاریخ نگاری مدرن را توسعه دادند، وقتی که شروع به تحقیق دربارهٔ این منابع اولیه برای نوشتن آثار تاریخی خود کردند. بسیاری از این تاریخها ارتباطات ایدئولوژیک و سیاسی
بسیاری از این تاریخها ارتباطات ایدئولوژیک و سیاسی قوی با روایت‌های تاریخی خود داشتند. در قرن بیستم، مورخان دانشگاهی تمرکز خود را از روایت‌های حماسی ناسیونالیستی، که اغلب تمایل داشتند تا کشور یا مردان بزرگ را تحسین کنند، به تحلیل‌های عینی و پیچیده از نیروهای اجتماعی و فکری سوق دادند. روند عمده متدولوژی تاریخی در قرن بیستم متمایل بود که تاریخ را بیشتر به عنوان یک علم اجتماعی و نه به مثابه هنر مورد توجه قرار دهد. مورخان فرانسوی در ارتباط با مکتب آنال، تاریخ کمّی را با استفاده از داده‌های خام برای ردیابی زندگی
را با استفاده از داده‌های خام برای ردیابی زندگی افراد معمولی معرفی کردند و در ایجاد تاریخ فرهنگی نقش برجسته‌ای داشتند. آسیای جنوبی. در سریلانکا، قدیمی‌ترین متن تاریخی «ماهاوامسا» است. راهبان بودایی تاریخ سریلانکا را از قرن سوم قبل از میلاد مکتوب کردند. این سالنامه‌های تاریخی در سده پنجم ترکیب شده و به یک سند واحد منتشر می‌شدند. یک کتاب ترکیبی با نام "کولااماما" «کرونیکل کوچک»، که توسط راهبان سینهالی تهیه شد، رویدادهای تاریخی از قرن چهارم تا تصاحب سریلانکا توسط انگلیس در سال ۱۸۱۵ را پوشش می‌دهد. "ماهاوامسا"
انگلیس در سال ۱۸۱۵ را پوشش می‌دهد. "ماهاوامسا" اثری ترکیبی است که پیشینه تاریخی پیوسته‌ای از دو هزار سال تاریخ را در بر می‌گیرد و یکی از طولانی‌ترین آثار تاریخی بی وقفه جهان محسوب می‌شود. این اثر یکی از معدود مدارکی است که حاوی مطالب مربوط به مردم ناگا و یوکا، ساکنان بومی لانکا قبل از ورود افسانه‌ای شاهزاده ویجایا از سینگا پوا کالینگا است. خاورمیانه. ابن خلدون، مورخ عرب و جامعه‌شناس تاریخی در پیشگفتار کتاب "مقدمه" (۱۳۷۷ میلادی) هفت اشتباه را که او معتقد بود مورخان مرتکب شده، هشدار داد. در این انتقاد، او به
مورخان مرتکب شده، هشدار داد. در این انتقاد، او به گذشته به عنوان یک موضوع عجیب و نیازمند تفسیر نگاه می‌کرد. ابن خلدون اغلب از «خرافه سرگران و پذیرش غیرنقادانه داده‌های تاریخی» انتقاد می‌کند. در نتیجه، او روش علمی ویژه ای برای مطالعه تاریخ معرفی کرد و از آن با عنوان «علم جدید» نام برد. روش تاریخی او همچنین زمینه را برای مشاهده نقش دولت، ارتباط، تبلیغات و خطای مشاهده در تاریخ باز کرد و بنابراین او به عنوان «پدر تاریخ نگاری» یا «پدر فلسفه تاریخ» شناخته می‌شود. روش‌های ثبت تاریخ. در حالی که تاریخ مکتوب با
روش‌های ثبت تاریخ. در حالی که تاریخ مکتوب با اختراع نوشتن آغاز می‌شود، با گذشت زمان، روش‌های جدیدی برای ضبط تاریخ همراه با پیشرفت تکنولوژی همراه بوده است. حالا می‌توان تاریخ را از طریق عکاسی، ضبط صدا و ضبط ویدئو ثبت کرد. اخیراً آرشیوهای اینترنتی کپی صفحات وب را ذخیره کرده‌اند و تاریخچه اینترنت را مستند کرده‌اند. روش‌های دیگر جمع‌آوری اطلاعات تاریخی همچنین تغییر در فناوری را همراهی می‌کنند؛ برای مثال، از حداقل ابتدای قرن بیستم، تلاش برای حفظ تاریخ شفاهی با ثبت کردن این نوع تاریخ، شروع شده است. تا دهه ۱۹۹۰
ثبت کردن این نوع تاریخ، شروع شده است. تا دهه ۱۹۹۰ این کار با استفاده از روش‌های ضبط آنالوگ مانند کاست‌ها و نوارهای مغناطیسی انجام می‌شد. با رواج فناوری‌های جدید، در حال حاضر امکان ضبط دیجیتال فراهم شده است. با این وجود، ضبط و تفسیر تاریخی اغلب به شدت بر روی سوابق نوشته شده (مکتوب) تأکید دارد، زیرا بیشتر آثار تاریخی به صورت مکتوب هستند و نیز به دلیل این که مورخین برای ارتباط و تحقیق از منابع مکتوب استفاده می‌شوند. روش تاریخی. روش تاریخی شامل تکنیک‌ها و دستورالعمل‌هایی است که مورخان از منابع اولیه و شواهد
است که مورخان از منابع اولیه و شواهد دیگر برای تحقیق و سپس برای تاریخ‌نگاری استفاده می‌کنند منابع اطلاعاتی اولیه، شواهد دست اول حاکی از تاریخ هستند (معمولاً به صورت مکتوب اما گاهی نیز در قالب رسانه‌های دیگر) که در زمان یک رویداد توسط یک شخص حاضر در آن رویداد تهیه می‌شوند. مورخان، این منابع را به عنوان نزدیکترین منبع اطلاعات یا ایده مورد مطالعه در نظر می‌گیرند. مورخان همچنین از منابع دیگر برای درک تاریخ نیز استفاده می‌کنند. منابع ثانویه گزارش‌های تاریخی هستند که با استفاده از شواهد مندرج در منابع اولیه
هستند که با استفاده از شواهد مندرج در منابع اولیه نوشته می‌شوند. منابع ثانویه عمدتاً حاوی حساب‌ها، آثار یا تحقیقاتی هستند که با تجزیه و تحلیل، جذب، ارزیابی، تفسیر و / یا ترکیب منابع اولیه به دست می‌آیند. منابع دست سوم با تلفیق منابع اولیه و ثانویه ایجاد می‌شوند و اغلب بر اساس تحقیقات خاص بر روی منابع ردیف اول و دوم ساخته می‌شوند.
فیسایو آدارابویو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال حرفه‌ای انگلیسی است که در پست فوروارد بازی می‌کند. شروع فوتبال حرفه‌ای برای وی با باشگاه فوتبال منچستر سیتی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کریستال پالاس، باشگاه فوتبال فایلد، و باشگاه فوتبال مکلسفیلد تاون اشاره کرد.
توماس اگی‌پونگ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل غنا است که در پست مهاجم در باشگاه فوتبال منچستر سیتی بازی می‌کند. وی در گذشته به باشگاه فوتبال توئنته، باشگاه فوتبال ناک بردا و باشگاه فوتبال هیبرنین قرض داده شده بود. وی همچنین با تیم ملی فوتبال غنا در ۵ مسابقه کامل بازی کرده‌است.
ارنست آگییری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل غنا است. وی در پست هافبک در لیگ برتر فوتبال استونی در باشگاه فوتبال لوادیا تالین بازی می‌کند که در حال حاضر از باشگاه فوتبال منچستر سیتی قرض گرفته است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال غنا بازی کرده‌است.
در جامعه‌شناسی، دوگانگی شرق و غرب، تفاوت درک شده بین دنیای شرقی و غربی است. مرزهای بین شرق و غرب عمدتاً فرهنگی هستند و نه جغرافیایی و به هرحال این مرزها خیلی شفاف نیستند. از لحاظ تاریخی، آسیا (به استثنای سیبری) به عنوان شرق، و اروپا به عنوان غرب شناخته می‌شود. امروزه منظور از «غرب» معمولاً استرالیا، اروپا و آمریکا است. این مفهوم برای بحث در مورد مطالعاتی مانند مدیریت، اقتصاد، روابط بین‌الملل و زبان‌شناسی به کار می‌رود. تقسیم‌بندی. به لحاظ مفهومی، مرزهای این دوگانگی نه جغرافیایی بلکه فرهنگی هستند؛ در نتیجه
دوگانگی نه جغرافیایی بلکه فرهنگی هستند؛ در نتیجه برای مثال استرالیا (با وجود اینکه از لحاظ جغرافیایی در شرق قرار دارد) در غرب گروه‌بندی می‌شود، در حالی که کشورهای اسلامی بدون در نظر گرفتن مکان، در شرق گروه‌بندی می‌شوند. با این حال، تعدادی از مناطق دارای اکثریت مسلمان، در اروپا وجود دارد که در این مرزبندی نمی‌گنجند. مشخص کردن مرزهای فرهنگی به ویژه در مناطق دارای تنوع فرهنگی مانند بوسنی و هرزگوین، که شهروندان ممکن است خود را دارای زمینه شرقی یا غربی معرفی کنند، کار دشواری است. علاوه بر این، ساکنین مناطق
کنند، کار دشواری است. علاوه بر این، ساکنین مناطق مختلف جهان، مرزهای مختلف را درک می‌کنند؛ برای مثال، برخی از محققان اروپایی روسیه را به عنوان شرق تعریف می‌کنند، اما اکثراً توافق دارند که این کشور، دومین مکمل غرب است. ملت‌های اسلامی این تقسیم را می‌پذیرند و دیگر ملل مسیحی را غربی می‌دانند. همچنین یکی دیگر از پرسش‌های بدون پاسخ این است که آیا سیبری (شمال آسیا) «شرقی» یا «غربی» است. تمایز تاریخی بین شرق و غرب. در طول قرون وسطی، تمدن‌های بسیاری که در شرق و غرب حضور داشتند، به نوعی مشابه بودند و چندان قابل
غرب حضور داشتند، به نوعی مشابه بودند و چندان قابل تمایز نبودند. تفاوت در نظام اجتماعی یکی از مسائل مهمی است که در بسیاری از حوزه‌های زندگی، زمانی که دو جامعه تعامل داشته باشند، تأثیر گذار خواهد بود. تقسیم بین فئودالیسم و نظام اجتماعی شرقی، روش‌های رقابتی تجارت و کشاورزی و سطح ثبات دولت‌ها منجر به شکاف در حال رشد هر دو شیوه زندگی می‌شود. تفاوت تمدن غرب و تمدن شرق نه تنها به خاطر موقعیت جغرافیایی بلکه همچنین به خاطر نظام طبقاتی اجتماعی، راه‌های کسب درآمد و سبک رهبری آنهاست. زندگی روزمره مردم عادی در غرب و
سبک رهبری آنهاست. زندگی روزمره مردم عادی در غرب و تمدن‌های شرقی به شدت بر اساس جامعه و تمرکز آن، متفاوت بود. یکی از تفاوت‌های عمده بین غرب و تمدن‌های شرقی، فئودالیسم و ارباب منشی بود. این دو پدیده، قشربندی اجتماعی و سبک عمومی زندگی شخصی در شرق را شکل می‌دادند. سیستم فرماندهی این جوامع با گذاشتن یک ارباب در بالای سر افراد تعریف می‌شد که مقدار زیادی از زمین‌ها را در اختیار داشت. ارباب دارای رعیت و دهقانان بود که آنها در زمین‌هایی که به دست آورده بود به کار گرفته می‌شدند. این جامعه فئودال، مبتنی بر اصل «هرکس
می‌شدند. این جامعه فئودال، مبتنی بر اصل «هرکس برای خودش» بود و کمکی به توسعه تمدنی نکرد. سیستم اجتماعی غرب و شرق متفاوت بود. مغولستان از قبایل عشایری متحد شده توسط چنگیزخان شکل یافت. او بسیاری از زمین‌های اطراف را فتح کرد و امپراتوری بزرگی ایجاد کرد. آنها مدافعان را انتخاب می‌کردند که به آنها ملحق شوند یا بمیرند. این ذهنیت وحشیانه زمانی که اکثریت قریب به اتفاق آسیا و برخی از مناطق اروپا و خاورمیانه را فتح کردند خود را نشان داد. یکی از چیزهایی که سلسله تانگ را از چین جدا کرد تحرک اجتماعی بالای آنان بود.
را از چین جدا کرد تحرک اجتماعی بالای آنان بود. آنها مجموعه‌ای از آزمایش‌هایی را داشتند که می‌توانستند به وضعیت اجتماعی بهتر برسند. این آزمون‌ها برای فقرا در قیاس با اشراف دستیافتنی تر بودند. در غرب، حرکت در کلاس‌های اجتماعی سخت‌تر بود، اما در تمدن‌های شرقی امکان تحرک وجود داشت. در چین، امکان پیشرفت در وضعیت اجتماعی از طریق آزمون‌ها وجود داشت و در مغولستان فرد می‌توانست از طریق مهارت نظامی به مقامی ارشد در ارتش برسد، زیرا جامعه بر اساس توانایی نظامی شکل گرفته بود. تمدن غرب و تمدن شرقی از لحاظ سیاسی متفاوت
بود. تمدن غرب و تمدن شرقی از لحاظ سیاسی متفاوت بودند، زیرا مردم معمولی شرق همیشه با رهبری خود همراه نبودند. در حالی که در غرب در زمان کوتاهی ممکن بود حاکمان بسیاری وجود داشته باشد ناآرامی در مردم مشاهده نمی‌شد. تمدن‌های شرقی شاهد شورش و شکاف طولانی بین حاکمان و مردم بودند. در انگلستان یک جنگ بزرگ برای تخت پادشاهی که تقریباً یک قرن ادامه داشت، وجود داشت. در طول جنگی بزرگ در قرن ۱۴ و ۱۵، انگلستان مبارزات زیادی برای تخت سلطنت داشت که منجر به خونریزی بسیار شد. فرانسه نیز در دولت خود مشکلاتی داشت. در تمام این
فرانسه نیز در دولت خود مشکلاتی داشت. در تمام این موارد، انگلستان هنوز قادر به مبارزه با فرانسه بود و تقریباً در جنگ صد ساله پیروز شد. در تمدن‌های شرقی دولت همیشه ثبات نداشت. در چین، یکی از مرگبارترین رویدادهای تاریخ بشری، در دوران سلسله تانگ اتفاق افتاد. شورش آن لوشان بسیار خونین و نشان دهنده بی‌ثباتی در دولت چین بود. به لحاظ اقتصادی، تمدن غرب و تمدن شرق به شدت از نظر کسب درآمد متفاوت بودند. در چین یکی از عوامل اقتصادی مهم تجارت بود. آنها با جاده ابریشم به اروپا متصل شدند که شامل یک سری مسیرهای تجاری از
اروپا متصل شدند که شامل یک سری مسیرهای تجاری از شرق آسیا به اروپا بود. جاده ابریشم نه تنها برای تجارت کالاها استفاده می‌شد بلکه راهی برای تفکر و مذهب بود. انگلیسی‌ها نوع خاصی از فئودالیسم به نام فئودالیسم خشمگین به کار می‌بردند. این نوع فئودالیسم که در در جنگ رزها خیلی برجسته شده بود، با فئودالیسم منظم متفاوت بود، زیرا پول را در سلسله مراتب اجتماعی وارد کرد. مفاهیم تاریخی. این مفهوم در کشورهای «شرقی» و «غربی» مورد استفاده قرار گرفته‌است. چین‌شناس ژاپنی تاچیبانا شیراکی در دهه ۱۹۲۰، ناز نیاز به متحد کردن
شیراکی در دهه ۱۹۲۰، ناز نیاز به متحد کردن آسیا — شرق آسیا، جنوب آسیا و آسیای جنوب شرقی به غیر از آسیای مرکزی و شرق میانه — و تشکیل یک «شرق نو» که می‌توانست از لحاظ فرهنگی در ایجاد توازن در برابر غرب کمک کند، سخن گفت. ژاپن همچنان بیشترین سهم را در گسترش مفهوم «پان آسیا» در طول جنگ جهانی دوم داشت. در چین، این مفهوم در یک سخنرانی ۱۹۵۷ مائو زدونگ که در طی جنگ سرد در سال ۱۹۵۷ منتشر شد، هنگامی که او گفت: "این یک جنگ بین دو جهان است. باد غرب باد نمی‌تواند بر باد شرقی غلبه کند؛ باد شرقی باید بر باد غرب غلبه کند.»
غلبه کند؛ باد شرقی باید بر باد غرب غلبه کند.» معرفی شد. جامعه‌شناس فرانک فرید نوشت: "ارزیابی فکری ناسیونالیسم اروپایی با رشد تنوع جهان سوم با توسعه یکپارچگی ناسیونالیسم شرقی غربی و غیرقابل انسانی سازگار است. . . . این دوگانگی شرق و غرب تبدیل به بخشی پذیرفته شده از نظریه سیاسی غرب شد. " کتاب "شرق‌شناسی" که در سال ۱۹۷۸ توسط ادوارد سعید نوشته شد تأثیر زیادی در گسترش مفهوم تضاد شرق-غرب داشت. وی مفهوم شرق را به عنوان "مشخصه‌های حساس مذهبی، دستورات اجتماعی خانوادگی و سنت‌های بی پایانی "در مقایسه با عقلانیت