payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دربند برای جلوگیری از یورش یأجوج و مأجوج، به اسکندر نسبت داده می‌شد. گذرگاه دربند با نام‌های "دروازه اسکندر" و "دروازه‌های خزر" نیز شناخته می‌شود. تنگه داریال. تنگه داریال که در پارسی میانه به آن اَرانان در به معنی دروازه اَران‌ها می‌گویند در سرزمین قفقاز واقع شده‌است و در سال‌های ۲۵۲/۲۵۳ به دست ساسانی‌ها افتاد. استحکامات ساخته شده در ین تنگه با نام‌های دروازه اَلان‌ها، دروازه‌های ایبریا و دروازه‌های قفقاز شناخته می‌شدند. جنوب-شرق خزر. دیوار بزرگ گرگان. دیوار بزرگ گرگان یا دیوار بزرگ اسکندر یا دیوار سرخ که
بزرگ گرگان یا دیوار بزرگ اسکندر یا دیوار سرخ که در متون قدیمی با نام مار سرخ نیز نامیده شده‌است دیواری تاریخی است که از کنار دریای خزر در ناحیه گمیشان آغاز شده و تا کوه‌های گلیداغ در شمال شرق کلاله ادامه می‌یافته‌است. هم‌اکنون تقریباً تمام این دیوار از میان رفته‌است و تنها بخش‌های کوچکی از آن که در زیر خاک مدفون مانده، باقی است. دیوار تاریخی گرگان پس از دیوار چین (به طول شش هزار کیلومتر)، بزرگترین دیوار دفاعی جهان است. این دیوار عظیم تاریخی که ۲۰۰ کیلومتر طول دارد در ۲۹ تیرماه سال ۱۳۷۸ به ثبت ملی
کیلومتر طول دارد در ۲۹ تیرماه سال ۱۳۷۸ به ثبت ملی رسیده‌است. بیشتر تاریخ‌نگاران براین باورند انوشیروان ساسانی این دیوار را بنا نهاده، اما گردیزی در "زین الخبار" آغاز بنای آن را به یزدگرد اول و اتمام آن را به انوشیروان نسبت می‌دهد. مارکوارت نیز در" شهرستان‌های ایران" به ساخت این دیوار توسط یزدگرد و بنای شهر دهستان توسط نرسی اشکانی و کمش تپه توسط آژی‌دهاک اشاره می‌کند. سعید نفیسی هم در" تاریخ تمدن ایران ساسانی" از تعمیر آن توسط مازیار فرمانروای طبرستان خبر می‌دهد. دیوار تمیشه. این دیوار با طول ۱۱ کیلومتر از
دیوار تمیشه. این دیوار با طول ۱۱ کیلومتر از خلیج گرگان تا رشته‌کوه‌های البرز امتداد داشت. همچنین درگذشته دیواری به طول ۲۲ کیلومتر موازی با دیوار تمیشه میان شهرهای بندر گز و بهشهر قرار داشته‌است. دیوار تمیشه دومین خط دفاعی پس از دیوار بزرگ گرگان بوده‌است.
نیروهای مسلح جمهوری لهستان که به اصطلاح ارتش لهستان نامیده می‌شود نیروهای مسلح لهستان است که شامل نیروی زمینی لهستان ، نیروی هوایی لهستان ، نیروی دریایی لهستان ، نیروهای ویژه لهستان و نیروهای دفاع منطقه‌ای لهستان می‌شود و تحت فرماندهی وزارت دفاع ملی لهستان قرار دارند. نیروهای مسلح لهستان از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۴ به عنوان جزوی از نیروهای آی‌ساف در افغانستان حضور داشت که بزرگترین عملیات نظامی این نیرو پس از پیوستنش به ناتو بود. همچنین ارتش لهستان در جنگ عراق طی سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸ فرماندهی نیروهای ائتلاف شامل ۲۸
۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸ فرماندهی نیروهای ائتلاف شامل ۲۸ کشور و ۸۵۰۰ سرباز را در جنوب عراق به عهده داشت.
آنو ۱۸۰۰ یک بازی ویدئویی به سبک شهرسازی و استراتژی هم‌زمان است که توسط بلو بایت توسعه یافته و به‌وسیله یوبی‌سافت در ۱۶ آوریل ۲۰۱۹، برای مایکروسافت ویندوز منتشر شد. این بازی هفتمین قسمت از مجموعه بازی‌های "آنو" به‌شمار می‌رود که با استفاده از یک محیط تاریخی به دنبال دو عنوان آخر، "۲۰۷۰ بعد از میلاد" و "۲۲۰۵ بعد از میلاد" بازمی‌گردد، که وقایع آن در جریان انقلاب صنعتی در سدهٔ ۱۹ میلادی اتفاق می‌افتد. به دنبال نسخه پیشین، این بازی به سری بازی‌های سنتی شهرسازی و مکانیسم مبارزهٔ اقیانوسی بازمی‌گردد، اما جنبه‌های
مکانیسم مبارزهٔ اقیانوسی بازمی‌گردد، اما جنبه‌های جدیدی از گیم پلی را نیز نشان می‌دهد، مانند گردشگری، بلوپرینت و تأثیرات صنعتی‌سازی نمودن بر ساکنان جزیره.
جُوکُو یک اصطلاح و واژه ای است در شرق آسیا که به امپراتور یا امپراتور ژاپن که از سلطنت کناره‌گیری کرده گفته می‌شود. جُوکُو عنوان یک امپراتور ژاپن است که به نفع یک جانشین از سلطنت کناره‌گیری کرده‌است. همان‌طور که در کد تایهو تعریف شده‌است، جُوکُو اگرچه بازنشسته شده‌است، هنوز هم می‌تواند قدرت را اعمال کند. اولین نمونه از آن، امپراتریس جیتو در قرن هفتم بود. امپراتور بازنشسته بعضی اوقات وارد جامعه روحانیت بودایی شده، و تبدیل به یک دایجوهو می‌شد که در دوره هی‌آن این امر شایع بود. آخرین جُوکُو امپراتور کوکاکو
این امر شایع بود. آخرین جُوکُو امپراتور کوکاکو (۱۷۱۷–۱۸۷۹) بود که در سال ۱۸۴۰ درگذشت. هنگامی که امپراتور آکیهیتو در ۳۰ آوریل ۲۰۱۹ از سلطنت کناره‌گیری کرد، وی به اولین جوکو در طول دو قرن تبدیل شد.
جیمز ایول براون «جب» استوارت (۱۲ می ۱۸۳۳–۶ فوریه ۱۸۶۴) ملقب به جی.ای. بی استوارت (انگلیسی: J. E. B. Stuart) که از افسران ارتش ایالات متحده و از فرماندهان جنوبی ارتش کنفدراسیون آمریکا یا ایالات مؤتلفه آمریکا بود. لقب «جب» را یکی از دوستانش در ابتدای نام خانوادگی وی قرار داد. استوارت یک فرمانده سواره نظام ارتش کنفدراسیون جنوب بود که به دلیل توانایی‌ها و نبوغ نظامی اش به یکی از فرماندهان الهام بخش جنوب تبدیل شد. مهارت وی پشتیبانی با کمک سواره نظام در یورش‌ها و عملیات آفندی بمشار می‌رفت. وی یکی از مورد
و عملیات آفندی بمشار می‌رفت. وی یکی از مورد اعتمادترین افسران زیر دست ژنرال رابرت ئی لی بوده به‌طوری که از وی به عنوان چشم‌ها و گوش‌های ژنرال لی یاد می‌کردند. استوارت با داشتن رفتار و کرداری منحصر به فرد، سبک پوشش پر زرق و برق و دلاوری و نبوغ نظامی اش به یکی از شخصیت‌های برجسته جنوبی در طی جنگ داخلی آمریکا تبدیل شد. به ویژه پس از اینکه دو حمله موفقیت‌آمیز را علیه ارتش پوتوماک در سال ۱۸۶۲ رهبری کرد. اما در شکست ارتش جنوب در نبرد گتیسبرگ تا اندازه ای مقصر شناخته شد. زیرا وی متهم شد که در ارائه اطلاعات درست
شد. زیرا وی متهم شد که در ارائه اطلاعات درست به ژنرال لی پیرامون موقعیت نیروهای اتحادیه در طی نبرد ناموفق بود. استوارت در سال ۱۸۶۴ در نبرد یلو تاورن بر اثر زخم مرگباری که برداشته بود در سن ۳۱ سالگی درگذشت. دوران کودکی. استوارت در تاریخ ۶ نوامبر ۱۸۶۶ در کشتزاری بنام لائورل هیل فارم در شهرستان پاتریک، ویرجینیا در نزدیکی مرز کارولینای شمالی زاده شد. نیاکان وی از مهاجران اسکاتلندی و ایرلندی بودند. او هشتمین فرزند از یازده فرزند خانواده و جوانترین برادر در میان پنج پسر خانواده بود. پدربزرگش سرگرد الکساندر
میان پنج پسر خانواده بود. پدربزرگش سرگرد الکساندر استوارت در طول جنگ انقلابی آمریکا، یکی از سرکردگان نیروهای انقلابی در نبرد گیلفورد کورت هاوس بود. پدرش آرچیبالد استوارت یک برده دار، وکیل، سیاست‌مدار وابسته به حزب دموکرات، عضو انجمن ایالتی ویرجینیا، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا و یکی از کهنه سربازان جنگ ۱۸۱۲ بوده‌است. مادرش الیزابت لیچر پنیل استوارت، زنی مذهبی و سختگیر بوده که مدیریت خانواده و کشتزارهای محل درآمدشان را به‌خوبی اداره می‌کرد. استوارت در سن ۱۲ سالگی برای ادامه تحصیل خانه را به مقصد
در سن ۱۲ سالگی برای ادامه تحصیل خانه را به مقصد شهر وایتنویل ویرجینیا ترک کرد. پس از پایان تحصیلات مقدماتی، در ۱۵ سالگی وارد کالج ایموری و هنری شد. در سال ۱۸۵۰، استوارت در آکادمی علوم نظامی آمریکا، وست پوینت نام‌نویسی کرد. در سال ۱۸۵۲ میلادی رابرت ئی. لی به عنوان سرپرست آکادمی وست پوینت برگزیده شد. در همان سال برادر زاده وی فیتزهوگ لی وارد آکادمی شد و به یکی از دوستان نزدیک استوارت تبدیل گشت. این آشنایی و دوستی موجب شد تا استوارت روابط نزدیکی با خانواده لی پیدا کند و بر جایگاه اجتماعی وی افزود. در سال
لی پیدا کند و بر جایگاه اجتماعی وی افزود. در سال پایانی دانشکده، استوارت به دلیل توانایی بسیاری که در سوارکاری از خود نشان داد به عنوان یکی از هشت دانشجویی برگزیده شد که مفتخر به دریافت درجه ستوان دومی با عنوان افسر سواره نظام شده بودند. در دوران حضورش در وست پوئنت به یکی از دانشجویان برجسته و محبوب دانشکده تبدیل شد. گرچه وی در نوجوانی از ظاهر چندان زیبایی برخوردار نبود، با این وجود همکلاسی‌هایش به دلیل خوشرویی اش به او لقب "زیبا" داده بودند. استوارت در سال ۱۸۵۴، از میان ۴۶ دانشجو با رتبه سیزدهم از آکادمی
۱۸۵۴، از میان ۴۶ دانشجو با رتبه سیزدهم از آکادمی وست پوینت فارغ التحصیل شد. او رتبه دهم دانشجوی برتر را در دوره تاکتیکی سواره نظام بدست آورد. گرچه وی از برنامه‌های آموزشی دوره مهندسی عمران و ریاضیات لذت می‌برد اما استعدادی اندکی که در نقاشی و طراحی داشت موجب شد تا با رتبه پایین بیست و نهم این دوره را به پایان برساند. بنا بر باور خانوادگی استوارت‌ها، وی واپسین سال دانشکده خود را از سر عمد با رتبه‌های پایین سپری کرد تا به‌جای خدمت در واحدهای نخبه ارتش، در رسته نه چندان دشوار مهندسی به خدمت گرفته شود. خدمت در
نه چندان دشوار مهندسی به خدمت گرفته شود. خدمت در ارتش آمریکا. استوارت پس از پایان دوره آموزشی در وست پوینت، در آغاز برای مدت کوتاهی در هنگ ارتش آمریکا واقع در تگزاس خدمت کرد. پس از آن در سال ۱۸۵۵، به هنگ یکم سواره نظام در فورت لیون ورث (انگلیسی: Ft. Leavenworth) در ایالت کانزاس منتقل شد. در آنجا دلباخته دختر یکی از افسران سواره نظام بنام فلورا کوک شد. آن دو پس از یک ماجرای عشقی طولانی باهم ازدواج کردند و صاحب سه فرزند به نام‌های فلورا استوارت (۱۸۵۲-۱۸۵۷)، جیمز ایول براون استوارت جونیور (۱۹۳۰-۱۸۶۰) و
جیمز ایول براون استوارت جونیور (۱۹۳۰-۱۸۶۰) و ویرجینیا پلام استوارت (۱۸۶۳-۱۸۹۸) شدند. استوارت در طی ماجرای بلوای کانزاس، جزو افسران اعزامی جهت سرکوب شورش گروه‌های مخالف برده داری در طول مرز کانزاس و میسوری بود. در سال ۱۸۵۷ در طی عملیات جنگی ارتش آمریکا علیه سرخپوستان نیز حضور یافت و در طی نبردی با قبیله شاین زخمی شد. در سال ۱۸۵۹، استوارت تحت فرماندهی رابرت لی در جریان عملیات ارتش آمریکا جهت دستگیری مخالف سرسخت و پرآوازه برده داری بنام جان براون پس از حمله خرابکارانه وی به زرادخانه ارتش واقع در هارپرز،
خرابکارانه وی به زرادخانه ارتش واقع در هارپرز، ویرجینیای غربی شرکت کرد. که در پایان با حمله نیروهای ارتش، جان براون دستگیر، دادگاهی و اعدام شد. استوارت در ۲۲ آوریل ۱۸۶۱ به درجه سروانی ارتقا یافت ولی اندکی بعد در سوم می از ارتش آمریکا کناره‌گیری کرد. نامه استعفای وی در روز چهاردهم ماه مه در وزارت جنگ پذیرفته شد. با آغاز جنگ داخلی و پس از کناره‌گیری از ارتش فدرال، به ویرجینیا بازگشت و به ارتش کنفدراسیون پیوست. در ارتش کنفدراسیون. با آغاز جنگ داخلی و اعلام جدایی ویرجینیا از اتحادیه آمریکا، استوارت به عنوان یک
ویرجینیا از اتحادیه آمریکا، استوارت به عنوان یک خانواده برده دار جنوبی وفاداری خود را به زادگاهش و ایالات جنوبی آمریکا نشان داد و پس از کناره‌گیری از ارتش اتحادیه، خانواده خود را به جنوب بازگرداند. وی تصمیم گرفت تا خدمات نظامی خود را در اختیار ارتش کنفدراسیون قرار دهد. در ۱۰ می ۱۸۶۱، استوارت با درجه سرهنگ دوم به ارتش ویرجینیای شمالی پیوست. وی طی فرمان ژنرال لی فرمانده ارتش ویرجینیای شمالی موظف شد که در واحد سرهنگ استون‌وال جکسن در هارپرزفری خدمت کند. سرهنگ جکسن اعتقادی به بهره‌گیری از استوارت در واحد پیاده
اعتقادی به بهره‌گیری از استوارت در واحد پیاده نظام خود را نداشت. بلکه در ۴ ژوئیه به وی مأموریت داد تا نخستین گردان‌های سواره نظام ارتش ویرجینیای شمالی را سازماندهی کند. پس از آن استوارت در ۱۶ ژوئیه به درجه سرهنگی ارتقا پیدا کرد. پس از سپری کردن نخستین دوره خدمت نظامی اش در دره شناندو، استوارت حضوری موفقیت آمیز در پیروزی چشمگیر جنوبی‌ها علیه ارتش اتحادیه در نخستین نبرد بول ران داشت و پس از نبرد به تعقیب و جستجوی نیروهای در حال گریختن شمالی پرداخت. اندکی بعد وی در ۲۴ سپتامبر ۱۸۶۱ به درجه سرتیپی (انگلیسی:
وی در ۲۴ سپتامبر ۱۸۶۱ به درجه سرتیپی (انگلیسی: brigadier general) ارتقا یافت. در ژوئن ۱۸۶۲ در طی نبرد هفت روزه جهت دفاع از ریچموند که پایتخت ایالات مؤتلفه بشمار می‌رفت شرکت کرد و از سوی ژنرال لی موظف شد که به جناح راست ارتش اتحادیه که فرماندهی آن برعهده ژنرال جورج بی مک‌کللن بوده یورش برد. وی نه تنها مأموریتش را با موفقیت انجام داد، بلکه پس از آن به تعقیب دشمن پرداخت که در پایان گزارشی ارزشمند از موقعیت و مسیر جابجایی ارتش اتحادیه به ژنرال لی ارائه کرد. مأموریت بعدی ژنرال استورات ایجاد اختلال در شبکه
مأموریت بعدی ژنرال استورات ایجاد اختلال در شبکه ارتباطی شمالی‌ها و بریدن سیم‌های تلگراف بود که در انجام آن، گردان‌های سواره نظام وی بسیار فعال و پرکار بودند. در کنار آن سواران چابک و تیز روی ژنرال استوارت وظیفه دیدبانی و گزارش دهی را برعهده داشتند. حتی در موردی موفق شدند سند مهمی از اطلاعات نیروهای فدرال کشف کنند که باعث شناسایی و آشکار شدن شمار و موقعیت آن‌ها شد. پس از آن در اوت ۱۸۶۲، استورات در دومین نبرد بول ران (دومین ماناسس) به درجه سرلشکری (major general) ارتقا یافت و در نبرد فرماندهی کل سواره نظام
ارتقا یافت و در نبرد فرماندهی کل سواره نظام ارتش کنفدراسیون را برعهده داشت. وی در طول کمپین مریلند، نبوغ و توانایی‌های جنگی خود را به هنگام دفاع در کرمپتون گپ (انگلیسی: Gap Crampton's Gap) در یکی از گذرگاه‌های ساوت مانتین (انگلیسی: South Mountain) به‌خوبی نشان داد. پایداری استوارت در برابر حمله ژنرال مک‌کللن باعث تأخیر برنامه و نقشه تهاجم ارتش اتحادیه گردید و ژنرال لی این فرصت را پیدا کرد تا نیروهای خود را به خوبی متمرکز کند. تا پایان سال ۱۸۶۲، استوارت توانایی‌های خود را به عنوان یک فرمانده سواره نظام و یک
خود را به عنوان یک فرمانده سواره نظام و یک افسر اطلاعاتی به‌خوبی نشان داد. به‌طوری‌که ژنرال لی وی را به عنوان چشم‌های ارتش خود می‌نامید. پس از نبرد آنتی تام ،در ۲۶ اکتبر ژنرال مک‌کللن با پافشاری و پیگیری‌های رئیس‌جمهور لینکلن با گذر از رود پوتوماک جهت تعقیب کردن ژنرال لی بسوی جنوب به کندی پیشروی را آغاز کرد. ژنرال لی برای رویارویی با ارتش اتحادیه، ژنرال استوارت را به عنوان پیشقراول ارتش ژنرال لانگستریت قرار داد. در نخستین روزهای ماه نوامبر، چندین زدوخورد میان استوارت با یگان‌های سواره و پیاده نظام ارتش
میان استوارت با یگان‌های سواره و پیاده نظام ارتش اتحادیه در مانیتن ویل، الدی و آپرویل پیش آمد. در ششم نوامبر، استوارت پیغام غم انگیزی از طریق تلگراف دریافت کرد. دخترش فلورا اندکی پیش از جشن تولد پنج سالگی اش بر اثر بیماری حصبه درگذشته بود. در دسامبر ۱۸۶۲ طی نبرد فردریکزبرگ، ژنرال استوارت با کمک سواره نظام خود و همراه آتش توپخانه سرگرد جان پلهام از نیروهای جنوبی در فرمان ژنرال جکسن واقع در گذرگاه همیلتون پشتیبانی می‌کرد. بعدها، ژنرال لی از فرماندهی استوارت و نقش مهم سواره نظام در دفاع از موقعیت جنوبی‌ها در
نقش مهم سواره نظام در دفاع از موقعیت جنوبی‌ها در برابر نیروهای دشمن ستایش کرد. ژنرال لی عنوان کرد که استوارت در زمان‌های سرنوشت ساز جنگ، به‌خوبی از جناح راست ارتش جنوب دفاع کرده و موجب آشفتگی و پریشانی نیروهای دشمن به هنگام پیشروی آنان شده بود. بعد از جنگ استوارت به همسرش فلورا نامه نوشت که طی این جنگ به دستمال گردن خزدارش گلوله ای برخورد کرده، اما آسیبی به وی وارد نشده‌است. پس از روزهای کریسمس، استورات طبق فرمان ژنرال لی، سواره نظامش را به سوی شمال رودخانه راپاهانوک حرکت داد و می‌بایست به پشت نیروهای
راپاهانوک حرکت داد و می‌بایست به پشت نیروهای شمالی رخنه کند که در صورت امکان به نیروهای دشمن آسیب جدی وارد کند تا شرایط نفوذ و پیشروی دشمن مختل شود. استوارت با هزاروهشتصد سوارکار و با در اختیار داشتن پشتیبانی آتش توپخانه به سمت شمال پیشروی کرد و خود را به چهار مایلی جنوب فرفکس، ویرجینیا رساند. در آنجا موفق شد. ۲۵۰ تن از نیروهای دشمن را اسیر کند و شماری اسب و قاطر و سایر سازوبرگ جنگی دشمن را غنیمت گرفت. سپس استوارت پیش از آنکه نیروهای پیشتازش خطوط تلگرام دشمن را قطع کنند، طی تلگرافی به ژنرال میجس فرمانده
را قطع کنند، طی تلگرافی به ژنرال میجس فرمانده پشتیبانی و تدارکات ارتش اتحادیه نوشت: " ژنرال میجس خواهشمندم دفعه دیگر قاطرهای بهتری برایمان بفرستید. اینهایی که به تازگی فرستادید بسیار بی ارزش هستند." در طول نبرد چنسلورزویل استوارت توانایی‌های خود را در فرماندهی نیروهای پیاده نیز به خوبی نشان داد. پس از زخمی شدن ژنرال استون‌وال جکسن علاوه بر سواره نظام تحت فرمان خود، فرماندهی نیروهای پیاده ژنرال جکسن نیز به وی سپرده شد. تا سال ۱۸۶۳، با بلند شدن نام و آوازه استوارت، وی به یک اسطوره و قهرمان ملی برای جنوبی‌ها
وی به یک اسطوره و قهرمان ملی برای جنوبی‌ها تبدیل شده بود. نقشه‌های جنگی وی، همواره با جزئیات بسیاری همراه بود. اما در ماه ژوئن در طی بزرگترین جنگ سواره نظام در طول جنگ داخلی آمریکا واقع در برندی استیشن، ویرجینیا، بازنگری بزرگی از سوی فرماندهان نظامی و رسانه‌ها پیرامون میزان توانایی‌های سواره نظام پرآوازه و نیرومند وی به وجود آمد. در ۹ ژوئن ۱۸۶۳ دو لشکر سواره نظام ارتش اتحادیه از دو مسیر متفاوت به سواره نظام ژنرال استوارت به‌طور غافلگیرانه یورش بردند. در آغاز جنگ استوارت آمادگی رویارویی با دشمن را نداشت اما
جنگ استوارت آمادگی رویارویی با دشمن را نداشت اما اندکی بعد با روحیه و شور مثال زدنی به سازماندهی نیروهاش پرداخت. وی در ادامه موفق شد به یورش‌های آغازین سواره نظام اتحادیه پاسخ بدهد و از نفوذ آن‌ها جلوگیری کند. اما به آوازه شکست ناپذیری وی خدشه وارد آمده بود. زیرا وی از دفع کامل و آسیب رساندن به دشمن ناکام مانده بود. این برای نخستین بار در طول جنگ بود که وی از برتری کامل در برابر دشمن برخوردار نشده بود. در طول کمپین گتیس‌بورگ (ماه ژوئیه ۱۸۶۳)، ژنرال استورات و مردانش به عنوان جلودار و پیشقراول ارتش ویرجینیای
مردانش به عنوان جلودار و پیشقراول ارتش ویرجینیای جنوبی با پایداری سرسختانه نیروهای اتحادیه روبرو شدند. پیشروی ژنرال استوارت در مسیر شمال رود پوتوماک از سر گرفته شد. فرماندهی استورات طی نبرد گتیسبرگ بسیار مورد بحث و نقد قرار گرفته‌است. طبق فرمان ژنرال لی، استورات مأموریت یافته بود که با پراکنده کردن دیدبان‌های خود به هنگام پیشروی، اطلاعات مهمی از دشمن برای ارتش کنفدراسیون گردآوری کنند. اما ژنرال استوارت تنها بر روی پیشروی متمرکز شده بود. همچنین وی بسیار دیرتر از زمان تعیین شده خود را به گتیس‌برگ رسانید و
از زمان تعیین شده خود را به گتیس‌برگ رسانید و اطلاعات مهمی که پیرامون موقعیت، شمار و مسیر پیشروی نیروهای دشمن که ژنرال لی برای آغاز جنگ به آن‌ها نیازمند بود با تأخیر همراه شد. هنگامی که او به ژنرال لی پیوست، نبرد آغاز شده بود و نیروهای خسته وی نتواستند کمکی چندانی در پیشبرد جنگ انجام دهند. سرتیپ ادوارد پورتر الکساندر نوشت: «ژنرال لی فقط گفت:خب ژنرال،بالاخره تو اینجا هستی.» و استوارت از سرمای کلام ژنرال لی،نارضایتی و اعتراض او را درک کرد. مرگ. در مه 1864،سرلشکر اتحادیه فیلیپ شریدان به قصد پرت کردن حواس
اتحادیه فیلیپ شریدان به قصد پرت کردن حواس ژنرال لی و کشاندن استوارت به میدان نبرد،از رودخانه آنا شمالی عبور و یکی از ایستگاه های قطار ویرجینیا را تصرف کرد. سربازان اتحادیه راه قطار های ارتش کنفدراسیون را بستند،3000 نفر از سربازان اسیر را آزاد کردند و منابع غذایی و دارویی که در قطار بود و بسیار حیاتی به شمار می رفت،از بین بردند. ژنرال استوارت با 5000 نفر نیرو اعزام شد تا راه را بر شریدان ببندد و شمالی ها را بیرون کند. او در سر راه توقف کوتاهی‌ داشت تا با همسر و فرزندانش دیدار کند. اندرو ونبل،دستیار استوارت
و فرزندانش دیدار کند. اندرو ونبل،دستیار استوارت نوشت:«ژنرال به من گفت که انتظار زنده ماندن تا پایان جنگ را ندارد و اگر جنوب از شمال شکست بخورد،نمی خواهد زندگی کند.» در نهایت،دو نیرو در 11 مه در محلی موسوم به یلو تاورن در 6 مایلی شمال ریچموند با هم روبرو شدند. پس از سه ساعت درگیری،استوارت شخصا یک حمله متقابل را رهبری کرد. نیرو های او،پیاده نظام دشمن را عقب راندند. اما در حین عقب نشینی لشکر پیاده نظام دشمن،ناگهان یکی از سربازان اتحادیه به نام جان ای هاف،چرخید و با هفت تیر کالیبر 44 خود به استوارت شلیک کرد.
و با هفت تیر کالیبر 44 خود به استوارت شلیک کرد. گلوله شکم استوارت را شکافت و از یک اینچی ستون فقراتش عبور کرد و بیرون رفت.جسم در حال سقوط استوارت در دستان یکی از افسرانش به نام دورسی افتاد. مرد زخمی به دورسی گفت:«دورسی،مردانت را نجات بده.» اما دورسی خودداری کرد و استوارت را به پشت جبهه برد. پیش از اینکه وی را به ریچموند منتقل کنند،روی برانکارد به نیروهایش که دچار بی نظمی شده بوند گفت:«برگردید،برگردید و وظیفه خود را انجام دهید،همانطور که من انجام داده ام. برگردید،من ترجیح می دهم بمیرم تا اینکه شکست بخورم.»
ترجیح می دهم بمیرم تا اینکه شکست بخورم.» استوارت دستور داد که شمشیر و دیگر وسایلش به پسرش اعطا شود. هنگامی که دستیارش او را ترک کرد، جفرسون دیویس رئیس جمهور کنفدراسیون وارد شد. دستش را گرفت،و گفت:«ژنرال،چه احساسی داری؟» استوارت گفت:«اگر خداوند و کشورم فکر کنند به تقدیرم رسیده ام و وظیفه ام را انجام داده ام،مرگ برایم آسان می شود و حاضرم بمیرم.» گفته می شود آخرین سخنان وی چنین است:«من استعفا می دهم،خواست خداوند انجام شود.» در نهایت،ژنرال جیمز ایول براون استوارت،ساعت 7:38 دقیقه عصر روز 12 مه 1864 میلادی،در سن
7:38 دقیقه عصر روز 12 مه 1864 میلادی،در سن 31 سالگی در ریچموند،پایتخت ایالات موتلفه آمریکا،پیش از رسیدن همسرش به بالینش درگذشت. او را در قبرستان هالیوود ریچموند به خاک سپردند. جان ای هاف،قاتل او هم 16 روز بعد از مرگ وی،در سن 44 سالگی در نبرد هاو شاپ کشته شد. ژنرال رابرت ای لی گفت که با ذکر نام استوارت،به سختی جلوی گریه خود را می گیرد و استوارت هیچ وقت به او اطلاعات غلطی نداده است. فلورا استوارت،همسر جیمز استوارت بعد از مرگ او هرگز لباس سیاه را از تن درنیاورد و به کارهای خیریه پرداخت. در نهایت وی هم در سال
و به کارهای خیریه پرداخت. در نهایت وی هم در سال 1923(قریب به شش دهه پس از مرگ همسرش)در اثر یک حادثه و برخورد سرش با جدول خیابان در نورفک، ویرجینیا درگذشت.
استنلی کوهن (متولد ۱۹۵۰) یک وکیل و فعال سیاسی است. او وکالت برخی از اعضای حماس و حزب‌الله، منسوبین به اسامه بن لادن، و نیز برخی دیگر از موکلین بحث‌برانگیز را برعهده داشته‌است. او در سال ۲۰۱۴ با اتهام تخلفات مالیاتی محکوم به ۱۸ ماه حبس شد که منجر به تعلیق مجوز وکالت او نیز گردید. زندگی اولیه و فعالیت شغلی. کوهن در سال ۱۹۵۳ و در پورت چستر (نیویورک) بین گرینویچ کانتی و ریا (نیویورک) متولد شد و رشد کرد. او توسط پدر و مادرش که از یهودیان ارتودکس بودند تربیت شد و در مدارس عبری تعلیم یافت. او عمل به آداب یهودیت را
مدارس عبری تعلیم یافت. او عمل به آداب یهودیت را از سن ۱۴ سالگی متوقف کرد. زمانی که او هنوز یک دانشجوی حقوق در دانشگاه لانگ آیلند بود، همکاری با وکیل لین استوارت را در وکالت از کتی بودین عضو گروه‌های چپ‌گرای آب و هوا زیرزمینی و سازمان کمونیستی ۱۹م می آغاز کرد که متهم به مشارکت در سرقت برینسک ۱۹۸۱ بود. پس از فارغ‌التحصیلی، در دهه ۸۰، کوهن برای هفت سال در انجمن کمک‌های حقوقی در برونکس فعالیت کرد. او همچنین به عنوان یک داوطلب در برنامه دولتی مبارزه با فقر امریکورپ ویستا مشغول به فعالیت در وینباگو، اوماها و
ویستا مشغول به فعالیت در وینباگو، اوماها و اقامتگاه سانتی سو بود. پس از ویستا، او یک برنامه مبارزه با مواد مخدر را برای نوجوانان بی‌خانمان در وستچستر کانتی (نیویورک) رهبری کرد. در سال ۱۹۸۳ او مدرک وکالت JD را از دانشکده حقوق دانشگاه پیس اخذ کرد. او زمانی که وکیل و کارمند ارشد انجمن کمک‌های حقوقی بود، مدت کوتاهی وکالت لری دیویس را برعهده داشت که متهم به کشتار و سرقت از فروشندگان مواد مخدر شده بود. در سال ۱۹۹۰، کوهن برای وکالت از شیخ عبدالرحمن یاسین، مغز متفکر بمب‌گذاری مرکز تجارت جهانی در سال ۱۹۹۳ به ویلیام
بمب‌گذاری مرکز تجارت جهانی در سال ۱۹۹۳ به ویلیام کونتلر و لین استوارت (که برای این پرونده محکوم شده بود) پیوست. کوهن مرتباً از نوار غزه بازدید می‌کند. یکی از موکلین وی موسی محمد ابو مرزوق، عضو حماس بود؛ او همچنین از اعضای حزب‌الله و القاعده مانند بستگان بن لادن، دامادش دفاع حقوقی کرد، پرونده‌ای که نقدهای شدید را در پی داشت. کوهن اعلام کرده‌است که او پرونده‌های بزرگ برعهده نخواهد گرفت، مگر آنکه با منش سیاسی موکل آشنا باشد و از آن‌ها خوشش بیاید، او را به یهودستیزی و «سخنگوی تروریست‌ها» بودن متهم کرده‌اند. در
و «سخنگوی تروریست‌ها» بودن متهم کرده‌اند. در سال ۱۹۹۶، کوهن مخالفان اشغال ساختمان‌های روستای شرقی نیویورک را وکالت کرد و از تبدیل شدن این منطقه به «منطقه مقاومت» با ایجاد پست‌های ایست و بازرسی در مقابل اعیان‌نشین شدن منطقه حمایت کرد. او در مذاکرات ناموفق برای آزادی پیتر کاسیگ، که توسط داعش گروگان گرفته شده بود درگیر شد. با درخواست یک دوست قدیم، جان پنلی، کهنه‌سرباز نیروی دریایی، کوهن پذیرفت نقش واسطه را ایفا کند. بنا به گزارش اینترسپت: "در حالی که او خودش فاقد ارتباطی با دولت اسلامی بود، کوهن توانست با
فاقد ارتباطی با دولت اسلامی بود، کوهن توانست با واعظ اردنی ابو محمد المقدسی ارتباط برقرار کرده و او را متقاعد به بازکردن باب گفتگو با ترکی بن علیکند"، اما مذاکرات با بازداشت ناگهانی ابو محمد مقدسی از سوی دولت اردن با شکست روبرو شد. "نیوریپابلیک" در پروفایل سال ۲۰۱۵ کوهن، حساب توییتر او با حدود تقریباً ۱۹٬۰۰۰ فالوئر را با عنوان "جریانی از نقد مشروع سیاست‌های اسرائیل، اما با نظرهایی ناراحت کننده (اگر نگوییم کاملاً نفرت پراکنانه) با نقل قول‌هایی مانند" من بیشتر ترجیح می‌دهم ۱۸ ماه در زندان به سر ببرم تا اینکه
ترجیح می‌دهم ۱۸ ماه در زندان به سر ببرم تا اینکه بخواهم با یک صهیونیست شام بخورم." توصیف کرد. محکومیت جنایی. در آوریل ۲۰۱۴، کوهن با اتهام مانع‌تراشی و جلوگیری از فعالیت اداره خدمات درآمد داخلی و عدم تسلیم اظهارنامه‌های مالیاتی به عنوان یک «جنایتکار» محکوم شد. این محکومیت منجر به از دست دادن مجوز قانونی او شد، هرچند که پس از آزادی از زندان می‌تواند دوباره آن را درخواست کند. او متهم به دریافت در مجموع ۳۵۰۰۰ دلار پول گزارش نشده به IRS بود. اتهام اولیه دادستانان عدم گزارش بیش از ۳ میلیون دلار به IRS و اتهام
عدم گزارش بیش از ۳ میلیون دلار به IRS و اتهام اداره خدمات حقوقی‌اش به صورت نانوشته و خارج از درج در دفاتر رسمی بود. او محکوم به گذراندن هجده ماه در زندان فدرال شد. او ادعا کرد پرونده دارای انگیزه سیاسی است. کوهن این محکومیت را در ندامتگاه کانان ویمارت پنسیلوانیا گذراند.
اینسی ، حکومت در گوشه‌نشینی، حکومت پس از کناره‌گیری فرم خاصی از حکومت در ژاپن در طی دوره هی‌آن بود. در این سیستم دوتایی، یک امپراتور ژاپن از سلطنت کناره‌گیری می‌کرد، اما قدرت و نفوذ را در اختیار داشت. در این دوره امپراتورهای بازنشسته که در معابد زندگی می‌کردند، همچنان به کار خود ادامه می‌دادند تا از نفوذ خاندان فوجیوارا و طبقه جنگجو سامورایی در امور کشور جلوگیری کنند. همزمان، کسی که عنوان رسمی امپراتور را داشت و جانشین انتخابی امپراتور سابق بود، تمام نقش‌های تشریفاتی و وظایف رسمی سلطنت را بر عهده داشت.
تشریفاتی و وظایف رسمی سلطنت را بر عهده داشت. امپراتورهای بازنشسته به نام دایجو تننو یا جوکو خوانده می‌شدند. امپراتور بازنشسته‌ای که به یک روحانی بودایی وارد می‌شد، دایجوهو خوانده می‌شد. امپراتورهای بازنشسته (دایجو تننو)، همین‌طور امپراتورهای روحانی بودایی (دایجوهو)، قبل و بعد از دوره هی‌آن هم وجود داشتند، اما این شیوه از حکومت به عنوان یک سیستم حکومتی، معمولاً اشاره به روشی دارد که توسط امپراتور شیراکاوا در سال ۱۰۸۶ و پس از آن توسط جانشینان وی تا هنگام ظهور شوگونسالاری کاماکورا در سال ۱۱۹۲ اعمال شد. جدول.
شوگونسالاری کاماکورا در سال ۱۱۹۲ اعمال شد. جدول. جانشینی قدرت در سیستم اینسی پیچیده بود.
محمود ذوالفقاری (زاده ۱۲۸۱ خورشیدی در زنجان - درگذشته ۱۳۶۶ خورشیدی در تهران)، نماینده مردم شهر زنجان در دوره هجدهم، دوره نوزدهم و دوره بیستم مجلس شورای ملی بود. زندگی‌نامه. محمود خان ذوالفقاری فرزند ذکور و ارشد اسعد الدوله ذوالفقاری از بطن خانم منورالدوله دختر سلطان علی خان وزیر افخم در سال ۱۲۸۱ در زنجان پا به عرصه وجود نهاد. برای تحصیل عازم فرانسه شد و در رشته اقتصاد دانشنامه گرفت و به ایران بازگشت و معاون پدر خود در اداره املاک وسیع زنجان شد ، معاون (نایب) او کریم الله ناصری و مردی بزرگ و شجاع بود. در