payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با فارغ‌التحصیلی وی، و بنا به درخواست کفیل معارف گیلان قویم الدوله، از رئیس تعلیمات وقت میرزا سهام الدین خان، در تهران در رابطه با نیاز مبرم مدرسه احمدیه رشت به یک معلم در رشته ریاضی، مقرر شد بین دانشجویان فارغ التحصیل از مدرسه علمیه دارالفنون دررشته ریاضی با طرح مسائلی از دروس حساب و هندسه و جبر مسابقه‌ای برگزار شود، موفق‌ترین آن‌ها انتخاب و به معارف گیلان معرفی شود. حسین جودت با حل کلیه مسائل مطرح شده انتخاب، و به معارف گیلان معرفی شد. بدین گونه جودت به گیلان راه یافت و رهسپار آن دیار شد؛ و فعالیت‌های
گیلان راه یافت و رهسپار آن دیار شد؛ و فعالیت‌های فرهنگی و مطبوعاتی و سیاسی خود را رسماً شروع نمود. وی علاوه بر تدریس، در سال ۱۲۹۵ جمعیت فرهنگ گیلان را بنیاد نهاد، و تا سال ۱۳۱۰ نیز این جمعیت فعال بود. جودت امتیاز روزنامه بیداری را داشت و روزنامه کمیته دموکرات رشت، روزنامه بیداری بود وی سپس به جرگه انقلاب گیلان پیوست. در انقلاب گیلان ابتدا محمد جعفر کنگاوری به سمت کمیسر معارف تعیین شد، چون وی کمتر به کارهای اداری علاقه داشت، کار معارف آن ایالت به میرزا حسین خان جودت واگذار شد، نخستین کار جودت تحویل گرفتن
خان جودت واگذار شد، نخستین کار جودت تحویل گرفتن اداره از صدیق اعلم بود. در این رابطه عیسی صدیق (وزیر فرهنگ در سال‌های ۱۳۲۰ و ۱۳۲۶ خورشیدی)، درکتاب یادگار عمر می‌نویسد: حسین جودت که به سر پرستی معارف گیلان معین شده بود اداره را از روی دفاتر و اسناد از من تحویل گرفت. پس از سقوط نهضت جنگل. میرزا حسین خان جودت، پس از سقوط نهضت جنگل، چگونگی ادامه فعالیتش در دوران پهلوی را در سه کتاب (یادبودهای انقلاب گیلان و از انقلاب مشروطیت تا انقلاب شاه و ملت، گردآورنده حسین جودت و در کتاب سردار جنگل نوشته ابراهیم فخرائی)
جودت و در کتاب سردار جنگل نوشته ابراهیم فخرائی) بتفصیل توضیح داده‌است. با توجه به توضیحات داده شده در کتاب‌های یادشده، وی به قصد ملاقات با سردارسپه به خانه او مراجعه می‌کند، و با راهنمائی آجودان وی به اتاق سردارسپه وارد می‌شود. در این اتاق سردارسپه و خالو قربان و سایر روسای کرد حضور داشتند، پس از ادای احترام به سردارسپه و تعارفات معمول با سران کرد. خالو قربان فرمانده قوای کرد، که از طرف سردارسپه به درجه سالار ظفری نائل شده، و مأموریت سرکوبی قوای سیمیتقو در آذربایجان به وی محول شده بود، و با توجه به سوابق
آذربایجان به وی محول شده بود، و با توجه به سوابق آشنائی با میرزا حسین خان جودت در نهضت جنگل و اطلاع از خصوصیات اخلاقی او در زمان همکاری با میرزا کوچک خان جنگلی، بدون مقدمه به سردارسپه می‌گوید که اگر جودت از طرف ما در ارکان حرب باشد، رفع نگرانی ما اکراد خواهد شد. (سالار ظفر علت این پیشنهاد را این گونه بیان می‌نماید، کسانی هستند که در غیاب من افکار سردارسپه را علیه من تحریک نموده و باعث کدورت فی‌مابین گردند. اگر چنین مسائلی پیش آید، وجود میرزا حسین خان جودت در ارکان حرب که مورد اعتماد هر دو طرف است، در قوای
ارکان حرب که مورد اعتماد هر دو طرف است، در قوای اکراد ضروری است) سردارسپهٔ به سرهنگ باقرخان (آجودان) می‌گوید، در این باره مشورت لازم را انجام دهید، نظر امیر موثق و شاهزاده روح‌الله میرزا را نیز بخواهید تا من برگردم. چیزی نمی‌گذرد که سردارسپه مراجعت می‌کند. و نتیجه شور را می‌پرسد. همگی باتفاق می‌گویند که با عضویت جودت در ارکان حرب رفع نگرانی خالوها خواهد شد. رضا شاه پهلوی نیز با این پیشنهاد موافقت می‌نماید؛ و نظر جودت را خواهان می‌شود، وی می‌گوید داور حکم ریاست فرهنگ گرگان مرا صادر نموده من برای این گزارش
فرهنگ گرگان مرا صادر نموده من برای این گزارش خدمت رسیدم، رضا شاه پهلوی می‌گوید این کار واجب تر است. پس از گفتگویی با او، بلا فاصله به سرهنگ باقر خان آجودان دستور می‌دهد، که حکم جودت را با درجه یاوری به عضویت ارکان حرب عده سالار ظفر صادر و مشغول به کار شود؛ و بدین ترتیب است که جودت وارد ارتش شده و در جنگ‌های سرکوبی غائله سیمیتقو شرکت می‌نماید. پس از کشته شدن سالار ظفر در این جنگ و انتشار خبر کشته شدن او در اردو، سبب شد امیر موثق نتواند انضباط را در قوای سالار ظفر برقرار نماید و به مقاومت ادامه دهد، بناچار
ظفر برقرار نماید و به مقاومت ادامه دهد، بناچار دستور عقب‌نشینی می‌دهد و اردو با زد و خورد به میاندوآب عقب‌نشینی می‌کند. سرتیپ شیبانی فرمانده کل قوای آذربایجان در نامه‌ای به سردارسپه چنین می‌نویسد: ۲۵ برج جوزا آیت ئیل ۱۳۰۱ نمره۲۰۹۳، ارکان حرب شعبه تنظیمات، ریاست محترم ارکان حرب کل قشون، در این موقع که قوای سالار ظفر حسب امر حضرت اشرف عازم تهران هستند، لازم می‌داند خاطر شریف را مستحضر سازد، یاور جودت که آجودان سرتیپ سالار ظفر بوده از حال کلیه صاحب منصبان و افراد و عده مزبور بصیرت کامل دارد و اطلاعات
و افراد و عده مزبور بصیرت کامل دارد و اطلاعات مشارٌ‌الیه از برای تصمیم ارکان حرب راجع به قسمت مزبور مفید خواهد بود)، فرمانده قوای آذربایجان، سرتیپ شیبانی. پس از بررسی‌هائی که دربارهٔ علل قتل خالو قربان به عمل آمد، مسببین مجازات و سایر سران کرد که موقتاً بازداشت شده بودند آزاد و بقیه نفرات نیز به قسمت‌های مختلف قشون تقسیم شدند و بدین ترتیب داستان سر گذشت اکراد جنگل پایان پذیرفت. با به پایان رسیدن سرنوشت سران کرد و تقسیم قوای اکراد مأموریت جودت نیز در این قوا به پایان رسید. پس از خروج از ارتش. میرزا حسین خان
به پایان رسید. پس از خروج از ارتش. میرزا حسین خان جودت پس از خروج از ارتش دوباره به فرهنگ برگشته و به خدمات فرهنگی خود که همانا آرزوی دیرینه اش بود ادامه داد. وی ابتدا به ریاست فرهنگ کرمان و سپس به ریاست فرهنگ لرستان منصوب و مشغول بکار شد. لازم است ذکر شود شرح خدمات وی در فرهنگ کرمان در کتاب‌های ارزشمند جامعه بازنشستگان آموزش وپرورش کرمان و کتاب اسناد و معارف کرمان و نشریه فرهنگ کرمان شرح داده شده‌است. (جودت در ۷ آذر ۱۳۰۶ طبق ابلاغی با حقوق ماهیانه ۵۲ تومان به ریاست فرهنگ کرمان منصوب شد و تا سال ۱۳۰۹ ه‍.خ)
به ریاست فرهنگ کرمان منصوب شد و تا سال ۱۳۰۹ ه‍.خ) این سمت را عهده‌دار بود. چندین باب مدرسه در دوره تصدی او افتتاح شد و خدماتی دیگر مثل تأسیس دارالمعلمین در سال ۱۳۰۸ خورشیدی و بهبود بخشیدن وضع حقوق معلمین و سرو سامان دان به وضع دارالایتام اقدام نمود و در نتیجه بر تعداد مدارس، معلمین و دانش آموزان افزود. به پاس خدمات نامبرده مدرسه‌ای به نام جودت اسم گذاری شد. وی از تاریخ۳۰ فروردین سال ۱۳۰۹ه‍.خ) به تهران منتقل در معارف تهران مشغول بکار شد ولی مردم کرمان با مخابره تلگراف‌های زیاد خواهان بازگشت او بودند. در
مخابره تلگراف‌های زیاد خواهان بازگشت او بودند. در نتیجه وزارت معارف با درخواست‌های مردم کرمان موافقت نمود و جودت در ۲۰ اردیبهشت ۱۳۰۹ه‍.خ). در سمت ریاست فرهنگ به کرمان بازگشت؛ و تا سال ۱۳۱۲ در کرمان عهده‌دار ریاست فرهنگ بود و دوباره به تهران منتقل شد و در سال ۱۳۱۳ به دریافت یک قطعه نشان علمی از نوع درجه دوم نایل شد. در نشریه فرهنگ می‌نویسد: آثار فرهنگی جودت در ایالت کرمان آنقدر زنده و برجسته است که هنوز یاد او از خاطره‌ها فراموش نشده، خلاصه هر مدرسه در دهات یادگاری است که به قلم جودت در پهنه استان هشتم
یادگاری است که به قلم جودت در پهنه استان هشتم نوشته شده‌است و به پاس قدرشناسی دبستانی نیز در کرمان به نام وی موسوم است. میرزا حسین خان جودت در زمان وزارت علی اصغر حکمت وزیر معارف، که از شهریور سال ۱۳۱۲ تا ۱۳۱۷ ه‍.خ) ادامه داشت. به سِمت ریاست اداره ساختمان در وزارت فرهنگ منسوب شد، که نمونه‌ای از کارهای ا نجام شده، در دوران تصدی این شغل که تحت سرپرستی حکمت وزیر فرهنگ انجام گرفت، احداث بناهای دانشکده‌های پزشکی و دانشکده دندانسازی و دانشکده داروسازی و پاویون‌های تشریح دانشگاه تهران، و ساخت سالن ورزشی امجدیه و
تشریح دانشگاه تهران، و ساخت سالن ورزشی امجدیه و تعداد زیادی دبستان و دبیرستان در تهران و سایر شهرستان‌ها است. جا دارد در اینجا به شرح مختصری از تاریخچه تأسیس دانشگاه تهران که بقلم اقبال یغمائی نوشته شده‌است بپردازیم فعالیت‌های سیاسی. یقیکیان می‌نویسد. هنگام فعالیت حزب دموکرات در گیلان جودت (میرزا حسین خان) که یکی از اعضای مؤثر آن حزب بود، با میرزا و جنگلی‌ها همکاری داشت. حبیب یغمائی، اعضای حزب عامییون را مردمانی شریف و معتمد قلم داد نموده، و اسامی تعدادی از اعضای حزب را چنین یادآور شده‌است، (تقی‌زاده- حکیم
اعضای حزب را چنین یادآور شده‌است، (تقی‌زاده- حکیم الملک- نجم الملک- حسن سمیعی- محمود ارفان- حسین جودت- و…) نوشته‌ها. میرزاحسین خان جودت در خلال مشاغل یادشده نسبت به تألیف و گردآوری و ترجمه کتبی بشرح ذیل اقدام نموده‌است. کتاب‌های ریاضی. کتاب‌های ریاضی نوشته شده برای آموزش در مدارس: نظارت در ساخت بنا. بناهایی که میرزا حسین خان جودت از طرف کار فرما (انجمن آثار ملی) نظارت عالیه بر اجرای آن داشته‌اند. طراحی این بناها توسط مهندس هوشنگ سیحون انجام شده‌است. بناهای اجرایی توسط جودت. بناهایی که میرزا حسین خان جودت
اجرایی توسط جودت. بناهایی که میرزا حسین خان جودت مستقیماً از طرف انجمن آثار ملی عهده‌دار اجرای آن بوده‌اند
حشمت الله قضایی (۱۲۶۳ نهاوند – ۱۳۴۴ تهران) دادستان کل ایران در دولت محمد مصدق بود. تحصیلات. حشمت‌الله قضایی در سال ۱۲۶۳ در نهاوند به دنیا آمد. او دارای تحصیلات علوم قدیمیه و اسلامی بود. پدرش میرزا خسرو قضایی، از ملاکین و خوانین نهاوند محسوب می‌شد. فعالیت‌های اداری. قضایی در سال ۱۲۹۷ به عدلیه پیوست و در مشاغل گوناگون از ریاست دادگستری ملایر تا مدعی العومی تهران را بر عده داشت. او بعد از ایجاد تشکیلات جدیدی قضائی به مسوولیت داور نیز در این وزارت خانه باقی مانده و توانست در مسوولیتهای مانند رئیس شعبه اول بدایت
و توانست در مسوولیتهای مانند رئیس شعبه اول بدایت اصفهان (۱۳۰۸ ش)، رئیس بدایت مشهد (۱۳۱۲ ش)، رئیس شعبه محکمه استان خراسان (۱۳۱۴ ش)، رئیس استیناف استان فارس (۱۳۱۶ ش)، رئیس دادگستری استان هفتم (۱۳۱۸ ش)، رئیس دادگستری استان دهم (۱۳۲۰ ش)، رئیس دیوان کیفر (۱۳۲۰ ش)، رئیس هیئت تجدیدنظر املاک واگذاری (۱۳۲۲ ش)، رئیس دادگاه استان یک و دو (۱۳۲۳ ش)، مستشار دیوان عالی کشور (۱۳۲۵ ش)، رئیس شعبه ۸ دیوان عالی کشور (۱۳۲۵ ش)، رئیس شعبه ۵ دیوان عالی کشور (۱۳۲۸ ش)، رئیس شعبه ۱۰ دیوان عالی کشور (۱۳۲۹ ش)، رئیس شعبه ۵ دیوان عالی
دیوان عالی کشور (۱۳۲۹ ش)، رئیس شعبه ۵ دیوان عالی کشور (۱۳۳۱ ش) فعالیت کند. او در سال ۱۳۳۱ به دستور عبدالعلی لطفی وزیر دادگستری دولت دکتر مصدق به سمت دادستان کل کشور منصوب شد. وی پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ به دستور زاهدی از سمت دادستان کل کشور کنار گذاشته شد.
کنت‌نشین فلاندر ()، از قلمروهای تاریخی در فروبومان است که از سده هفتم (میلادی) یکی از قلمروهای مهم دوازده‌گانه در پادشاهی فرانسه بود. با این حال بر سر این منطقه میان امپراتوری مقدس روم و فرانسه درگیری و اختلاف نظر بود تا این که این منطقه به دو منطقه تقسیم شد. در سده سیزدهم میلادی پس از جنگ جانشینی کنت‌نشین فلاندر، گویده، کنت فلاندر این مقام را از مادرش به ارث برد و به این ترتیب این مقام در دودمان دامپیر موروثی شد. بعدها هنگامی که به جنگ با فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه شتافت، مقام کنتی را به پسرش رابرت سوم،
فرانسه شتافت، مقام کنتی را به پسرش رابرت سوم، کنت فلاندر سپرد، اما شکست خورد و هر دو به اسارت درآمدند. رابرت بعدها آزاد شد. نواده او مارگارت سوم واپسین کنتس فلاندر از دودمان دامپیر بود. او با فیلیپ جسور، دوک بورگوندی ازدواج کرد.
اوتو یکم، دوک مرانیا (; c. 1180 – ۷ مه ۱۲۳۴)، دوک مرانیا از خاندان آندشز از سال ۱۲۰۴ تا زمان مرگش بود. وی همچنین کنت بورگونی از سال ۱۲۰۸ تا ۱۲۳۱ بعد از ازدواج با بیاتریس دوم، کنتس بورگونی بود.
نان و گل‌های سرخ یا نان و رُزها (به ) شعاری سیاسی است که می‌تواند به شعر و ترانه‌ای به همین نام نیز اشاره داشته‌باشد. این شعار از یک سخنرانی "هلن تاد" نشأت می‌گیرد. بخشی از سخنرانی که گفته می‌شود «هم نون می‌خوایم، هم گل‌سرخ» الهام بخش جیمز اپنهایم برای عنوان شعرش «نان و گل‌های سرخ» بوده‌است. این شعر اولین‌بار دسامبر ۱۹۱۱ در مجلهٔ آمریکایی به‌همراه عبارت «نان برای همه، و همین‌طور گل‌های سرخ - شعاری از زنان در غرب» منتشر شد. شعر به زبان‌های مختلف ترجمه شده‌است و تا کنون چندین آهنگ‌ساز آن را برای موسیقی تنظیم
و تا کنون چندین آهنگ‌ساز آن را برای موسیقی تنظیم کرده‌اند. بسیاری این عبارت را با اعتصاب موفق کارگران نساجی لارنس بین ژانویه تا مارس ۱۹۱۲ مرتبط می‌دانند. اعتصابی که امروزه اغلب با عنوان «اعتصاب نان و گل‌های سرخ» شناخته می‌شود. این شعار «نان» و «گل‌های سرخ» را همچون یک‌جفت کنار هم قرار می‌دهد و مسئلهٔ دستمزدهای عادلانه و شرایط شغلی شرافتمندانه را در کنار یکدیگر مطرح می‌کند. تاریخچه. حق رأی زنان. اولین اشاره به شعار «نان و گل‌های سرخ» و معنای آن، مقاله‌ای است که "هلن تاد" سپتامبر ۱۹۱۱ در مجلهٔ آمریکایی نوشت.
که "هلن تاد" سپتامبر ۱۹۱۱ در مجلهٔ آمریکایی نوشت. او شرح می‌دهد که چگونه گروهی از زنان باشگاه زنان شیکاگو پس از گوش‌دادن به نصیحت‌های سناتور رابرت لا فولت، تصمیم گرفتند کارزار اتوموبیلی را در ایالت ایلینوی برای حق رأی زنان از ژوئن ۱۹۱۰ شروع کنند. جستارهای وابسته. نان و گل‌های سرخ (فیلم ۲۰۰۰)، فیلم کن لوچ
نان و گل سرخ کتابی از کاترین پاترسون با ترجمهٔ حسین ابراهیمی الوند است که در سال ۱۳۸۶ منتشر و در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان کتاب برگزیده معرفی شد.
المظفر محمود (; unknown – 1244)، امیر ایوبی حمات از سال ۱۲۱۹ تا ۱۲۴۴ میلادی بود. وی پسر منصور محمد، امیر حمات و برادر بزرگتر ناصر قلج ارسلان بود.
مورگان جونز (؛ ۱۸۷۹ – ۲۱ سپتامبر ۱۹۵۱) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "سرقت بزرگ قطار" اشاره کرد.
جان پی. مک‌کارتی (; – ) کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "تعصب" اشاره نمود.
جان جورج (، ، در زمان تولد ؛ – ) هنرپیشه متولد سوریه عثمانی بود. اوایل زندگی. جورج در حلب سوریه به دنیا آمد. او در حدود سال ۱۹۱۱ به ایالات متحده مهاجرت کرد و به جستجوی مادر و خواهرانش که به نظر می‌رسد در منطقه نشویل، تنسی، ساکن شده‌ بودند، پرداخت. فیلم‌شناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "شرق بهشت"، "مردی که می‌خندد، و "شاهزاده و گدا" اشاره کرد.
جان الیوت (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "هدف"، "کنتاکی"، "تماس با دکتر دث"، "برای اثبات بی‌گناهی"، "چشمان مرد مرده، و "فرار از زندان" اشاره کرد.
هری ال. راتنبری (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در فیلم‌هایی همچون "مردی انگشت‌نما"، "الیور توئیست"، "زب در مقابل پاپریکا" و "وصله ناجور مهمانی آخر هفته" بازی کرده‌است.
فرانک لوسی (; – ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "کلبه عمو تام"، "دیپلماسی" و "غزل غزل‌ها" اشاره کرد.
محمدرضا وجدانی (۱۲۵۰ ش قم – ۱۳۲۶ ش قم) مجتهد و مدرس دانشگاه و حوزه علمیه و به مدت ده سال دادستان کل کشور بود. تولد و تحصیلات. محمدرضا وجدانی در سال ۱۲۵۰ در شهر قم به دنیا آمد. او تحصیلات اولیه را در قم فراگرفت و برای تکمیل دوره‌های عالی حوزوی به حوزه علمیه اصفهان و حوزه علمیه تهران و سپس به نجف رفت و به درجه اجتهاد رسید. از مهم‌ترین هم دوره‌های او می‌توان به محمد عبده اشاره کرد. فعالیتهای اداری و علمی. وجدانی پس از کسب درجه اجتهاد به تدریس در حوزه علمی پرداخت. او در سال ۱۲۸۹ هجری و پس از استقرار مشروطه به
او در سال ۱۲۸۹ هجری و پس از استقرار مشروطه به عدلیه رفته و مسوولیت‌هایی همچون ریاست محکمه استیناف تهران، مستشار دیوان عالی تمیز برعهده گرفت. وی در همین دوران به تدریس در دانشکده معقول و منقول، مدراس مروی و حوزه‌های علمیه در تهران مشغول بود. پس ایجاد تشکیلات جدید دادگستری به رهبری داور او با رتبه ۹ قضایی به دادستانی محاکم تجدید نظر استان تهران و بعد به ریاست شعبه دیوان عالی کشور (در امور جزایی) رسید. محمدرضا وجدانی سرانجام در سال ۱۳۱۵ به سمت دادستانی کل کشور انتخاب و به مدت ده سال یعنی تا زمان بازنشستگی در
انتخاب و به مدت ده سال یعنی تا زمان بازنشستگی در این سمت فعالیت کرد. او در سال ۱۳۲۶ در شهر قم فوت کرد و در قبرستان صحن کهنه قم (مقبره امین الدوله کاشی غفاری) به خاک سپرده شد. همسرش ایران مخصوص دختر آجودان مخصوص پسر وزیر همایون بود.
تارون آویا (; ) یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا H7 است که در تاریخ ۲۰۰۷ میلادی تأسیس شد. دفتر مرکزی ایر آرمنیا در شهر ایروان کشور ارمنستان واقع شده‌است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین‌المللی زوارتنوتس قرار داشت این شرکت هواپیمایی در سال ۲۰۱۸ منحل شد.و به ۵ مقصد، پرواز مستقیم انجام می‌دهد. مقصدهای پروازی. تارون آویا به مقصدهای زیر پرواز انجام می‌داد:
سید احمد امامی (۱۲۷۳ تهران – ۱۳۷۰ تهران) دادستان کل کشور و وکیل دادگستری بود. خانواده و تحصیلات. سید احمد امامی در سال ۱۲۷۳ (ش) در تهران به دنیا آمد. او فرزند میرزا سید محمود فخرالفقها و نوه میرمحمدحسین سلطان امام جمعه اصفهان بود. امامی پس از تحصیل علوم قدیمه و اصول فقه و کلام وارد مدرسه علوم سیاسی و لیسانس در رشته حقوق قضائی را در سال ۱۲۹۸ دریافت کرد. فعالیتهای اداری. او پس از ان وارد عدلیه شد و در مناسب گوناگون در آنجا فعالیت کرد. برخی از این مناسب عبارتند از :عضو امانت دادگاه بخش حضرت عبدالعظیم، عضو شعبه
از :عضو امانت دادگاه بخش حضرت عبدالعظیم، عضو شعبه محکمه بدایت سیار، رئیس شعبه سوم دادگاه شهرستان مرکز، دادیار دادسرای دیوان عالی کشور، مدیر کل ثبت اسناد، مستشار دیوان عالی کشور، رئیس شعبه دیوان عالی کشور امامی در سال ۱۳۳۲ ه‍.خ به سمت دادستان کل کشور انتخاب شد.
استیو تورپی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سابق انگلیسی است که به عنوان یک مهاجم بازی می‌کرد. او اکنون به عنوان یک مربی تمام وقت در تیم جوانان منچستر سیتی کار می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آلترینچام، باشگاه فوتبال پورت ویل، باشگاه فوتبال پرسکوت کابلس، باشگاه فوتبال فلیتوود، باشگاه فوتبال استالی‌بریج سلتیک، و باشگاه فوتبال آترتون لامبورنوم راورز، باشگاه فوتبال یونایتد آف منچستر، باشگاه فوتبال تلفورد یونایتد، باشگاه فوتبال لیورپول، باشگاه فوتبال پرسکوت کابلس، باشگاه فوتبال
باشگاه فوتبال پرسکوت کابلس، باشگاه فوتبال استالی‌بریج سلتیک، و باشگاه فوتبال یونایتد آف منچستر اشاره کرد.
آلکس توتن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سابق و مربی اسکاتلندی می‌باشد. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال داندی، باشگاه فوتبال فالکیرک، و باشگاه فوتبال لیورپول اشاره کرد.
مختصات: هتل ویکتوریا () یک هتل بزرگ در آمستردام هلند است. این ساختمان در گوشه ای از Damrak و Prins Hendrikkade، نزدیک ایستگاه مرکزی آمستردام واقع شده‌است. هتل ویکتوریا یکی از قدیمی‌ترین و مشهورترین هتلهای هلند است. این هتل در ۱۹ اوت ۱۸۹۰ (۲۸ امرداد، ۱۲۶۹) افتتاح شد و توسط JF Henkenhaf طراحی شده‌است. این اولین هتل در کشور بود که دارای روشنایی الکتریکی بود. در طول سالها، مشتریان شناخته شده از جمله بیلی گراهام، لوئیس آرمسترانگ، زارع لیندر، چربی‌های دومینو، گلدا جکسون و اخیراً کتی پری، آناستاسیا، مریلین مانسون
جکسون و اخیراً کتی پری، آناستاسیا، مریلین مانسون و آیرن میدن گرفته‌اند. این ساختمان در اطراف دو بنای قدیمی تر طراحی شده‌است، که هتل با توجه به قیمت‌های بالا این بناها قادر به خرید آن‌ها نبود. در ۱۳ ژوئیه ۲۰۰۱ (۲۴ دی، ۱۳۷۹)، Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed هتل ویکتوریا را به عنوان سایت میراث ملی انتخاب کرد.
سید علی حائری شاه‌باغ (۱۲۶۶ – ۱۳۵۴ خورشیدی) مجتهد، قاضی و دادستان کل کشور و ریاست دادگاه انتظامی قضات در دولت ملی مصدق بود. خانواده و تحصیلات. سید علی حائری در ۱۲۶۶ در اصفهان به دنیا آمد. او فرزند سید ابراهیم فشارکی از علماء و مجتهدین اصفهان بود. حائری تحصیلات مقدماتی خود در رشته‌های فقه، اصول، فلسفه و منطق را در اصفهان انجام داده و برای دوره‌های عالیه به نجف رفته و در حوزه علمیه نجف مشغول به تحصیل و کسب درجه اجتهاد شد. فعالیتهای اداری. حائری در سال ۱۲۹۰ وارد عدلیه شد؛ و تا سمت ریاست شعبه دیوان عالی کشور
عدلیه شد؛ و تا سمت ریاست شعبه دیوان عالی کشور پیش رفت. او در دولت مصدق به پیشنهاد بروجردی به سمت دادستان کشور منصوب شد. او از سوی مصدق مسوول بررسی صحت و و سقم اعتبار اسناد خانه سدان شد. در سال ۱۳۳۲ و زمان وزارت عبدالعلی لطفی حائری شاهباغ به جای محمد عبده به ریاست دادگاه انتظامی قضات انتخاب شد. پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ با لغو احکام دولت دکتر مصدق حائری جای خود را به محمد عبده داده و بازنشسته شد. درگذشت. سید علی حائری شاه باغ، در دوازدهم آبان ماه ۱۳۵۴ در سن ۹۲ سالگی در تهران درگذشت.
آلبرت والنتین (؛ ۱۹۰۸ – ۱۹۶۸) فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان فیلم اهل بلژیک بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "مسالینا" اشاره نمود.
جیتو ناظر و مباشران شوگون در سرزمین‌های قرون وسطی در ژاپن به خصوص در شوگون‌سالاری کاماکورا و دوره موروماچی بودند. آنان توسط شوگون تعیین می‌شدند. جیتو اداره و سرپرستی ارباب‌منشی از جمله دارایی‌های ملی که تحت حاکمیت فرماندار ولایت‌ها (کوکوشی‌ها) قرار داشت، را برعهده داشت. «شوگو» (守護) و «جیتو» (地頭) هر دو بوروکرات‌هایی بودند که از طرف شوگون‌سالاری کاماکورا به مناطق محلی فرستاده می‌شدند. جیتو مالیات‌ها را از خانه‌های اربابی مسکونی در سراسر کشور جمع‌آوری می‌کرد و شوگو نقش نظارت بر جیتو را برعهده داشت. ایجاد این
شوگو نقش نظارت بر جیتو را برعهده داشت. ایجاد این موقعیت در ابتدای شوگون‌سالاری کاماکورا به این معنی است که سیستم هاندن شوجو (نام دیگر کوچی کومین) (کوچی کومین: این ایده که سرزمین و مردم ژاپن همه به امپراتور تعلق دارد) که زمانی اساس سیستم زمینی ژاپن بود، رسماً لغو شد. این بدان معنی است که قدرت جمع‌آوری مالیات، پلیس و ارتش به شوگون‌سالاری کاماکورا داده شد و در سال ۱۱۸۵ میلادی (سال اول بونجی) با گرفتن مجوز تأسیس شوگو و جیتو در سراسر کشور، شوگون‌سالاری کاماکورا موفق به به دست آوردن پایگاه و جایگاه در کشور شد.
موفق به به دست آوردن پایگاه و جایگاه در کشور شد. گفته می‌شود که جیتو مسئولیت حفظ و کنترل نظم عمومی محلی را بر عهده داشت. شکل اولیه زمانی بود که میناموتو نو یوریتومو سامورایی‌ها را به عمارت‌ها و زمین‌های عمومی مصادره شده خاندان تایرا فرستاد. موقعیتی که این جیتوها را در هر منطقه ای از کشور فرماندهی می‌کند، شوگو است؛ بنابراین، تأسیس شوگو و جیتو گاهی به عنوان ایجاد یک سازمان حفظ امنیت در سراسر کشور توضیح داده می‌شود. در اصل، دولت باستانی ژاپن بر اساس اصل سیستم هاندن شوجو استوار بود که در آن سرزمین و مردم کشور
هاندن شوجو استوار بود که در آن سرزمین و مردم کشور همه به امپراتور تعلق داشت. در طول دوره‌های دوره نارا و دوره هی‌آن، این سیستم به تدریج کم رنگ شد و اعتبار خود را از دست داد. این به این دلیل بود که طبقه حاکم، مانند اشراف و معابد و زیارتگاه‌های قدرتمند، به دنبال خلاءهایی در قانون بودند و سیستم را به گونه‌ای تغییر می‌دادند که برای انباشت ثروت برای آنان مناسب باشد. در نتیجه، حقوق و منافع مختلفی بر روی مالکیت زمین شروع شد. بر اساس سیستم زمین، قلمرو سامورایی‌ها به این معنا نیست که «زمین از اینجا تا اینجا مال من
این معنا نیست که «زمین از اینجا تا اینجا مال من است». مهم نبود که آنها چقدر در منطقه قدرتمند هستند، آنچه قانوناً به رسمیت شناخته شد، وظیفه گرفتن خراج و مالیات سالانه از اربابان فئودال بود که به اشراف و کوکوشی‌ها پرداخت می‌شد و اقدام‌های مرتبط با این وظایف بود. اقتدار میناموتو نو یوریتومو برای اعطای قلمرو به سامورایی‌های زیردست خود (گوکه‌نین‌ها هستهٔ اصلی «سیستم شوگو/جیتو» بود. یوریتومو به نام جست‌وجوی و به انقیاد آوردن شورشیان و تأمین بودجه جنگ برای این منظور، به عبارت دیگر، در قالب اقدام‌های حکومت نظامی
به عبارت دیگر، در قالب اقدام‌های حکومت نظامی در رژیم زمان جنگ، اختیار اعطای قلمرو و زمین را به گوکه‌نین‌ها را به دست آورد. به همین دلیل است که بسیاری از تاریخدانان سال ۱۱۸۵ (سال اول بونجی) را نقطه عطف مهمی در تأسیس شوگون‌سالاری کاماکورا می‌دانند. تاریخچه. در سال ۶۴۶ (سال دوم تایکا)، "کایشین نو میکوتو نوری" (Kaishin no Mikoto-nori) یک سیستم مدنی زمین عمومی را ایجاد کرد که در آن تمام زمین و مردم ژاپن به امپراتور تعلق داشت. با این حال، حدود یک قرن بعد، در سال 743 (Tenpyo 15)، کوندن اینن شیزایهو "Konden Einen
743 (Tenpyo 15)، کوندن اینن شیزایهو "Konden Einen Shizaiho" به تصویب رسید که زمین‌های زیر کشت را به عنوان دارایی ساکنان به رسمیت شناخت. برای محافظت از زمین‌های به دست آمده از این طریق، مالکان از طریق اهدای کمک‌های مالی یا اهدای شوئن (زمین) به اشراف بانفوذ دربار و معابد و زیارتگاه‌ها یا با تبدیل شدن به ملازمان خانواده‌های قدرتمند سامورایی به دنبال حمایت بودند. در این زمان، زمین دارانی که زمین خود را به افراد قدرتمند می‌سپردند، «جیتو» (地頭 رئیس سرزمین)، «شوجی» (庄司 و «گشی» (下司) نامیده می‌شدند. حتی اگر یک فرد
(庄司 و «گشی» (下司) نامیده می‌شدند. حتی اگر یک فرد قدرتمند از پروژه حمایت می‌کرد، مالکیت زمین تضمین نمی‌شد. اگر آن فرد قدرتمند در نبرد شکست بخورد، احتمال تسخیر زمین او وجود دارد؛ بنابراین، زمین داران همواره به وضعیت اجتماعی نگاه می‌کردند و به دنبال حاکمی قوی تر بودند که مالکیت زمین آنها را تا حد امکان تضمین کند. به ویژه، منطقه توگوکو (منطقه کانتو) از پایتخت، کیوتو دور است، بنابراین اشراف و معابد و زیارتگاه‌های قدرتمند کمی وجود دارد، و گروه‌های سامورایی که در آن زمین‌داران محلی خود را مسلح می‌کردند و
که در آن زمین‌داران محلی خود را مسلح می‌کردند و زمین‌داران اطراف را در صفوف خود قرار می‌دادند، پایگاه‌هایی را در مناطق مختلف اشغال می‌کردند. گروه‌های سامورایی در مناطق شرقی همیشه به دنبال رهبر قدرتمندی بودند که از منافع و سرزمین آنها محافظت کند. در اوایل قرن دهم، تایرا نو ماساکادو، شورش تایرا نو ماساکادو را راه‌اندازی کرد، کودتایی که کنترل کل منطقه کانتو را به دست گرفت و توسط سپاه سامورایی کاماکورا، میناموتو نو یوشیتومو (پدر میناموتو نو یوریتومو) که توسط گروه سامورایی‌ها در کاماکورا حمایت می‌شد، علیه
گروه سامورایی‌ها در کاماکورا حمایت می‌شد، علیه خاندان تایرا در کیوتو جنگید. پشت این حمایت گروه‌های سامورایی در منطقه کانتو بودند که به دنبال رهبران قوی بودند. در نیمه دوم قرن دوازدهم، میناموتو نو یوریتومو رهبر نسل بعدی بود که توجه گروه‌های سامورایی در منطقه کانتو را به خود جلب کرد. در سال ۱۱۸۰ (جیشو ۴)، میناموتو نو یوریتومو، با حمایت هوجو توکیماسا، یکی از سامورایی‌های توگوکو، به برادر کوچکترش میناموتو نو یوشیتسونه دستور داد تا خاندان تایرا را شکست دهد و سرانجام، او به عنوان قدرت جدید جایگزین خاندان تایرا
او به عنوان قدرت جدید جایگزین خاندان تایرا شد. این آمدن رهبر نسل بعدی است که سامورایی‌های توگوکو منتظر آن بودند. سپس اوئه نو هیروموتو، یکی از قدرتمندترین سامورایی‌ها در منطقه شرق خواسته خود را مطرح کرد. در پاسخ به این خواسته، میناموتو نو یوریتومو دو درخواست از قدرتمندترین فرد در دربار امپراتوری، امپراتور بازنشسته، امپراتور گوشیراکاوا، مطرح کرد. اولین مورد این است که میناموتو نو یوریتومو، به عنوان نیهونکوکو سوجیتو "Nihonkoku Sojito" (رئیس کل جیتوهای سرزمین)، حق داشت جیتوها را در سراسر کشور منصوب کند. جیتو
حق داشت جیتوها را در سراسر کشور منصوب کند. جیتو در این زمان نه تنها مسئول زمین سامورایی‌ها، بلکه خانه‌های مسکونی نیز بود، و هدف این درخواست از طرف میناموتو نو یوریتومو این بود که از زمین‌های سراسر ژاپن مالیات بگیرد. اما هر چقدر هم که اخذ مالیات مجاز باشد، اگر مالک زمین پرداخت نکند، وضع آن بی‌معنی است. درخواست دیگری که میناموتو نو یوریتومو از دربار امپراتوری کرد این بود که او نیهونکوکو تسویی بوشی (رئیس کل نیروی ارتش و پلیس) شود و بر انتصاب تسویی بوشی در سراسر کشور کنترل داشته باشد. تسویی بوشی یک فرمانده