payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شدند، که رویکرد جدیدی را در استفاده از اینترنت در صنعت موسیقی نشان می داد. همکاری آنها با مستند This is not a show درباره ی کنسرت های R.E.M. در دوبلین در تابستان ۲۰۰۷ ادامه یافت. دیگر پروژه های آن زمان شامل فیلمی یک ساعته از گروه Beirut با همکاری La Blogothèque بود. فیلم Cheap Magic Inside (۲۰۰۸، ۶۰ دقیقه) شامل ضبط ۱۲ قطعه از آلبوم جدید گروه بود که در خیابان های بروکلین در یک برداشت طولانی و تجربی فیلم برداری شد. در سال ۲۰۰۸، Vincent Moon سازنده ی اصلی فیلم Miroir Noir بود که تور گروه Arcade Fire را دنبال
Miroir Noir بود که تور گروه Arcade Fire را دنبال می کرد. اما پس از از دست دادن کنترل روی تدوین نهایی، او از دریافت اعتبار به عنوان کارگردان خودداری کرد. بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹، او از جشنواره ی موسیقی مستقل All Tomorrow's Parties در انگلستان فیلم برداری کرد. تصاویر او در فیلم All Tomorrow's Parties (۲۰۰۹، ۹۰ دقیقه) که با همکاری Jonathan Caouette ساخته شد، مورد استفاده قرار گرفت و تحسین های زیادی از سوی رسانه ها دریافت کرد. بعدها، Moon مجموعه ای از هفت فیلم تجربی درباره ی این جشنواره را با عنوان From ATP
تجربی درباره ی این جشنواره را با عنوان From ATP به صورت رایگان در اینترنت منتشر کرد. در نوامبر ۲۰۰۸، او به پراگ سفر کرد تا مستندی درباره ی Havlovi، یک زوج موسیقی دان که زندگی خود را به ساز قدیمی ویول گامبا اختصاص داده بودند، بسازد. نتیجه ی این پروژه، Little Blue Nothing (۲۰۰۹، ۵۰ دقیقه)، در شهرهای مختلف جهان به نمایش درآمد و در سال ۲۰۱۴ به صورت نسخه ی محدود DVD منتشر شد. در مارس ۲۰۰۹، Moon به همراه نوازنده ی ویولن سل Gaspar Claus به توکیو سفر کرد تا از شاعر، موسیقی دان و نقاش ژاپنی Kazuki Tomokawa فیلم
موسیقی دان و نقاش ژاپنی Kazuki Tomokawa فیلم برداری کند. فیلم حاصل، La Faute des fleurs، جایزه ی Sound &amp; Vision را در جشنواره ی فیلم مستند CPH Dox در دانمارک دریافت کرد. در آوریل ۲۰۰۹، او یک کنسرت از خواننده Lhasa de Sela را در مونترال ضبط کرد تا از آلبوم جدید او حمایت کند. این کنسرت آخرین اجرای Lhasa در کانادا بود، زیرا چند ماه بعد درگذشت. فیلم این اجراها بعدها به صورت آنلاین منتشر شد. در همان ماه، Moon با گروه اسکاتلندی Mogwai همکاری کرد و اجرای آنها را در نیویورک ضبط کرد. نتیجه ی این پروژه، فیلم
را در نیویورک ضبط کرد. نتیجه ی این پروژه، فیلم Burning (به مدت ۵۰ دقیقه)، با کارگردانی مشترک Nathanael Le Scouarnec بود. در طول سال ۲۰۰۹، Moon شروع به کاوش در روش های جدیدتری در موسیقی کرد و از Concerts à Emporter فاصله گرفت. او وبلاگ خود با نام Les Nuits de Fiume را راه اندازی کرد و در آن ایده هایی درباره ی رسانه، فرهنگ و خلاقیت در قرن ۲۱ نوشت. آخرین پروژه ی او در حوزه ی موسیقی راک، فیلم An Island بود که در آگوست ۲۰۱۰ با گروه دانمارکی Efterklang در جزیره ی Als ضبط شد. این فیلم در ژانویه ۲۰۱۱ فقط از طریق
ی Als ضبط شد. این فیلم در ژانویه ۲۰۱۱ فقط از طریق اینترنت منتشر شد و روشی جدید برای توزیع فیلم به نام private-public screenings را معرفی کرد. در این روش، کسانی که مایل به تماشای فیلم بودند، می بایست نمایش آن را خودشان سازماندهی می کردند. این ابتکار با موفقیت بزرگی روبه رو شد و بیش از ۱۱۰۰ نمایش در سراسر جهان برگزار شد و یک مفهوم نوین را برای سینما در اینترنت به وجود آورد. کاوش در دنیای صدا (۲۰۰۹-۲۰۱۳). در دسامبر ۲۰۰۸، وینسنت مون پاریس را ترک کرد و بیشتر آثار خود را پشت سر گذاشت تا افق های جدیدی را کشف کند.
خود را پشت سر گذاشت تا افق های جدیدی را کشف کند. او به سرعت از لا بلاگوتک فاصله گرفت، هرچند گهگاه همچنان با چند فیلم همکاری می کرد. او تصمیم گرفت برچسب سیار جدیدی به نام مجموعه سیارات کوچک را آغاز کند. با این پروژه جدید، او موسیقی سنتی، آیین های مذهبی و رابطه موسیقی با خلسه را در پنج قاره بررسی و ثبت کرد. این فیلم ها که از آن ها به عنوان «قوم نگاری تجربی» یاد می شود، تغییر آشکاری نسبت به کارهای پیشین او در صحنه های آلترناتیو و ایندی نشان می دهند. مجموعه سیارات کوچک به طور کامل از طریق کمک های مالی در وب
کوچک به طور کامل از طریق کمک های مالی در وب سایت او و همچنین نمایش ها و کارگاه های آموزشی در سراسر جهان تأمین می شود. مون با رد حرفه ای گری سنتی و در عوض پذیرش آماتوریسم قرن بیست و یکم، با خالقان محلی و استعدادهای جوان در سراسر جهان همکاری می کند و بی وقفه به چالش کشیدن هنجارهای تثبیت شده در نمایش بصری «دیگری» می پردازد. به سوی امر مقدس (۲۰۱۴ تاکنون). در آغاز سال ۲۰۱۴، پس از پنج سال سفر، وینسنت مون سبک زندگی و روش کاری خود را تغییر داد تا به طور عمیق تر موضوعی را بررسی کند: احیای امر مقدس در نسل ما. نخستین
را بررسی کند: احیای امر مقدس در نسل ما. نخستین پروژه او یک ماجراجویی چندرسانه ای و فیلم بلند Hibridos بود که با همکاری کاوشگر و فیلم ساز پریسیلا تلمون در برزیل ساخت. این فیلم به کاوش در ادیان گوناگون این کشور، از باورهای آفرو-برزیلی گرفته تا آیین های همگون شده ی مدرن، می پردازد و تصویری پیچیده از جایگاه انسان ها و ارواح در میان ریتم پرشتاب دنیای امروز ترسیم می کند. مون و تلمون با یکدیگر خانه تولید سیارات کوچک را بنیان نهادند و به عنوان فیلم سازان مستقل و کاوشگران صوتی به فعالیت خود ادامه دادند.
بانک ملی شعبه دانشگاه تهران یکی از شعب بانک ملی واقع در خیابان انقلاب در مرکز تهران است که ساخت آن در سال ۱۳۳۸ به پایان رسیده‌است. ساختمان سه طبقه مستطیل شکل آنرا را معمار دانمارکی، یورن اوتزان طراحی کرده‌است که خصوصاً برای طراحی تالار اپرای سیدنی مشهور هست. ساختمان. در سال ۱۹۵۸ یورگن ساکسیلد (Jorgen Saxild) از بنیانگذاران شرکت مهندسی دانمارکی کمپساکس Kampsax از اوتزان برای طراحی یک شعبه از بانک ملی ایران در نزدیکی دانشگاه تهران در خیابان شاهرضا (که بعدها انقلاب نامیده شد) دعوت کرد. کمپساکس در خاورمیانه
انقلاب نامیده شد) دعوت کرد. کمپساکس در خاورمیانه بسیار فعال بود (این شرکت از جمله سازنده راه‌آهن سراسری ایران در زمان رضا شاه بوده‌است) و هانس مانک هانسن را هم به عنوان معمار پروژه استخدام کرده بود. اوتزان که به نزدیکی با معماری اسلامی علاقه‌مند بود، این پروژه را علی‌رغم دستمزد ناچیز آن قبول کرد. مانک هانسن که تجربه قابل توجهی از کار در خاورمیانه داشت، اوتزان را تشویق کرد که به طراحی آلوار آلتو در ساختمان صندوق بازنشستگی ملی فنلاند در هلسینکی و طراحی لو کوربوزیه در ساختمان دادگاه عالی چندی‌گر توجه کند.
کوربوزیه در ساختمان دادگاه عالی چندی‌گر توجه کند. اوتزان به‌خصوص تحت تأثیر این اثر اخیر قرار گرفت و اعتقاد پیدا کرد که پروژه تهران به خطوط قوی (برجسته) نیاز دارد. شعبه بانک در قطعه نسبتاً بزرگی با عرض ۲۶ متر در خیابانی پر رفت‌وآمد قرار دارد. این شعبه، یک سالن بزرگ و شماری دفتر (اتاق) اداری دارد. برای پاسخ دادن به این درخواست که ساختمان بانک باید از ساختمانهای اطراف متمایز باشد، اوتزان آن را در سکوی (پلتفرم) مرتفعی قرار داد که با دیوارهای جانبی از ساختمانهای کناری جدا شده‌است که یک ورودی مستطیل شکل تشکیل
کناری جدا شده‌است که یک ورودی مستطیل شکل تشکیل می‌دهد که یادآور بازارچه‌های ایتالیا (پیازا) هست. دو طبقه فوقانی از ساختمان سه طبقه که بخش‌های مدیریتی و خدمات اداری بانک را شامل می‌شوند با یک راه پله مارپیچ به صحن اصلی بانک متصل می‌شوند. یک بخش زیر سایه که با ستونهای وی شکل (V) مسقف شده، ورودی هنرمندانه به سالن بانک را تشکیل می‌دهد. تحت تأثیر ساختمان صندوق بازنشستگی آلوار آلتو، اوتزان سالن اصلی را به عنوان چشم‌اندازی از میزها و اتاقکها طراحی کرده‌است. روشنایی سقفی ساختمان از ورودیهای نور بازار اصفهان الهام
سقفی ساختمان از ورودیهای نور بازار اصفهان الهام گرفته‌است که اوتزان در سال ۱۹۵۹ به آنجا مسافرت کرده بود. با الهام از پروژه آلتو برای یک نمایشگاه هنری در بغداد، سقف با تیرهای خمیده با عمقهای مختلف مشخص شده که نور از شیارهای باریک به آن وارد می‌شود و پس از انعکاس به داخل ساختمان وارد می‌شود. اوتزان می‌خواست که دیوارهای کناری ساختمان در قسمتهایی به شکل بتنی باقی بمانند اما مدتی پس از پایان پروژه، این بخش‌ها با سنگ تراورتن پوشش داده شدند. همچنین، سطوح خشن آجر سوراخدار که اوتزان برای بهبود صدا در ساختمان تجویز
که اوتزان برای بهبود صدا در ساختمان تجویز کرده بود، با پنلهای آکوستیک آمریکایی جایگزین شدند. این ساختمان با هدف انعطاف‌پذیری کامل در سازماندهی فضاها طراحی شده‌است. سرقت. خرداد ۱۴۰۱ همزمان با ایام تعطیل در ایران سارقان محتویات تعدادی از صندوق امانات این بانک را به سرقت بردند؛ آنها از ساختمانی که در نزدیکی بانک قرار داشت برای ورود به بانک استفاده کرده و تمامی دستگاه‌های ضبط تصاویر مدار بسته امنیتی بانک را با خود بردند. تجمع اعتراضی مال‌باختگان این صندوق‌های با برخورد خشونت‌آمیز نیروی انتظامی همراه شد. سرقت
با برخورد خشونت‌آمیز نیروی انتظامی همراه شد. سرقت حدود ساعت دو بامداد روز ۱۵ خرداد رخ داد، سارقان از در پارکینگ بانک وارد محوطه داخلی آن شده و پس از برش درهای ایمنی برای سرقت صندوق امانات ۱۲ ساعت داخل بانک بودند. ۱۳ نفر به اتهام این سرقت در ایران و خارج از ایران دستگیر شدند. خبر بازداشت این افراد روز ۲۰ خرداد منتشر شد.تعدادی از سارقان پیشتر به بانک سپه استان مازندران هم دستبرد زده بودند اما چند ماه بعد با قرار وثیقه آزاد شده بودند. ارزش اموال سرقت شده از بانک ملی حدود ۱۰۰۰ میلیارد تومان بود.
ماریو گالینوویچ (متولد ۱۵ نوامبر ۱۹۷۶) فوتبالیست سابق کروات است که به عنوان دروازه‌بان بازی می‌کرده‌است. باشگاه حرفه‌ای. اوسییک. گالینوویچ فوتبال حرفه‌ای خود را از باشگاه فوتبال اوسییک کرواسی در لیگ دسته یک این کشور آغاز کرد و از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۲ بازیکن این تیم بود. او با این باشگاه در سال‌های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ در جام یوفا بازی کرد و در سال ۱۹۹۹ قهرمان جام حذفی کرواسی شد. در سال ۲۰۰۲، او به باشگاه فوتبال کامن اینگراد، باشگاه دیگری در لیگ دسته یک کرواسی منتقل شد و دو سال به عنوان دروازه‌بان اول این باشگاه بازی
و دو سال به عنوان دروازه‌بان اول این باشگاه بازی کرد. در دوران حضور در کامن اینگراد، او در دو بازی جام یوفا در برابر تیم معروف شالکه ۰۴ آلمان در سال ۲۰۰۳ به میدان رفت که در مجموع دو دیدار رفت و برگشت، ۱–۰ به این تیم آلمان باختند. تنها گل این دیدار ۱۴ دقیقه پیش از پایان ۹۰ دقیقه در بازی دور برگشت در گلزنکرشن وارد دروازه گالینوویچ شد. پاناتینایکوس. او به عنوان بازیکن آزاد در ژوئیه ۲۰۰۴ به تیم پاناتینایکوس منتقل شد. با این تیم، او برای اولین بار در لیگ قهرمانان اروپا در برابر روزنبورگ نروژ در سپتامبر ۲۰۰۴ به
اروپا در برابر روزنبورگ نروژ در سپتامبر ۲۰۰۴ به میدان رفت. کاوالا. در تابستان ۲۰۱۰، گالینوویچ به باشگاه فوتبال کاوالا در سوپرلیگ یونان پیوست. کرکیرا. در اوت ۲۰۱۱، گالینوویچ قراردادی ۱ ساله با باشگاه فوتبال کرکیرا، از باشگاه‌های سوپرلیگ یونان امضا کرد. این باشگاه در جزیره کورفو قرار دارد. بازی‌های ملی. گالینوویچ اولین بازی ملی‌اش را برای تیم ملی فوتبال کرواسی در ۱۳ ژوئن ۱۹۹۹ برابر تیم ملی فوتبال مصر در جام کره که در سئول برگزار می‌شد، انجام داد. افتخارات. اوسییک پاناتینایکوس
در پیشرانش فضایی، پیشرانهٔ اثر هال ، نوعی از پیشرانهٔ یونی است که در آن سوخت موشک توسط یک میدان الکتریکی شتاب داده می‌شود. پیشرانهٔ اثر هال، الکترونها را در یک میدان مغناطیسی به دام می‌اندازد و سپس از الکترون‌ها برای یونش سوخت موشک استفاده می‌کند و به‌طور مؤثر یون‌ها را برای تولید پیش‌رانش شتاب می‌دهد، سپس یون‌ها را در تنوره(plume) خنثی می‌کند. گاهی اوقات از پیشرانه‌های اثر هال (بر اساس کشف ادوین هال) با نام پیشرانهٔ هال یا پیشرانهٔ جریان هال نام برده می‌شود. پیشرانه‌های هال اغلب به یک عنوان تکنولوژی
می‌شود. پیشرانه‌های هال اغلب به یک عنوان تکنولوژی پیشرانش فضایی با ضربهٔ معین متوسط(۱۶۰۰ ثانیه) در نظر گرفته می‌شوند. پیشرانهٔ اثر هال از سال ۱۹۶۰ به‌طور مؤثر مورد آزمایش‌های تئوری و عملی قرار گرفته است. پیشرانه‌های هال بر گسترهٔ وسیعی از سوخت‌های موشک عمل می‌کنند که رایج‌ترین آن زنون است. سوخت‌های مورد توجه دیگر شامل کریپتون، آرگون، بیسموت، ید، منیزیم و روی هستند. کاربردهای پیشرانه‌های اثر هال شامل کنترل جهت‌گیری و موقعیت ماهواره‌های در مدار است و به عنوان موتور پیشرانش در وسایل نقلیهٔ فضایی رباتیک با
موتور پیشرانش در وسایل نقلیهٔ فضایی رباتیک با اندازهٔ متوسط استفاده می‌شوند.
دانشگاه استرالیای جنوبی به اختصار (UniSA)، یک دانشگاه دولتی در استرالیا است که در آدلاید، ایالت استرالیای جنوبی قرار دارد. این دانشگاه، بزرگترین دانشگاه در ایالت استرالیای جنوبی با حدود ۳۲٬۰۰۰ دانشجو است. این دانشگاه در قالب فعلی، در سال ۱۹۹۱ با ادغام مؤسسه فناوری استرالیای جنوبی (۱۸۸۹) و کالج پیشرفته آموزش (۱۸۵۶) تأسیس شد. رتبه‌بندی (رنکینگ). طبق رتبه‌بندی QS در سال ۲۰۱۸، دانشگاه استرالیای جنوبی در میان ۳۰۰ دانشگاه برتر جهان و جز ۲۰ دانشگاه برتر استرالیا قرار دارد. طبق رتبه‌بندی رتبه‌بندی تایمز در سال
قرار دارد. طبق رتبه‌بندی رتبه‌بندی تایمز در سال ۲۰۱۸، این دانشگاه در بین ۲۵۰ دانشگاه برتر جهان قرار دارد. هم‌چنین، در سال ۲۰۱۸، آن را به عنوان یکی از بهترین دانشگاه‌های جوان جهان رتبه‌بندی شده‌است.
نظرسنجی جوبیلی طلایی اتحادیه فوتبال اروپا یکی از معروفترین نامهای نظرسنجی آنلاین است که در سال ۲۰۰۴ توسط اتحادیه فوتبال اروپا (یوفا) در غالب بخشی از جشن جوبیلی طلایی، که در آن از بهترین فوتبالیستهای پنجاه سال اخیر فوتبال اروپا تقدیر می‌شد، انجام شد. این نظرسنجی در سایت رسمی یوفا انجام شد و در آن از کاربران درخواست شد تا بهترین فوتبالیستهای پنج دهه اخیر فوتبال اروپا را از میان ۲۵۰ فوتبالیست مطرح انتخاب کنند. بالغ بر ۱۵۰٬۰۰۰ نفر در این نظرسنجی شرکت کردند که حاصل آن هفت میلیون رای بود. در این نظرسنجی زین الدین
آن هفت میلیون رای بود. در این نظرسنجی زین الدین زیدان با اختلاف اندکی از فرانس بکن باوئر رتبه نخست را از آن خود کرد و بازیکنان ایتالیایی لیست با ۱۰ انتخاب رکورد دار شدند پس از ایتالیا، آلمانها با هشت انتخاب جایگاه دوم بیشترین بازیکن را از آن خود کردند
در دریانوردی «گیره» وسیله‌ای برای ثابت نگهداشتن طناب است. گونه‌ها. گره گیره دریانوری، طناب را به گیره نگه می‌دارد.
رستوران ورمیر رستورانی واقع در هتل کاخ ان اچ باربیزون در آمستردام هلند است. رستورانی تشریفاتی که نخستین ستاره میشلن خود را در سال ۱۹۹۳ دریافت کرد، بعدها ستاره اش را از دست داد و دوباره به دست آورد، سپس در سال ۲۰۰۳ دو ستاره شد. رستوران از چهار امارت قرن ۱۵ و ۱۷ و یک کلیسا متعلق به سده ۱۵ تشکیل شده‌است که هتل کاخ باربیزون را می‌سازند. سرآشپزها. در طول سال‌ها رستوران ورمیر چندین سرآشپز داشته: تاریخچه ستاره. ۱۹۹۳–۲۰۰۰: یک ستاره۲۰۰۱: بدون ستاره۲۰۰۲: یک ستاره۲۰۰۳–۲۰۰۴: دو ستاره۲۰۰۵–۲۰۰۷: یک ستاره۲۰۰۸–۲۰۱۰: بدون
دو ستاره۲۰۰۵–۲۰۰۷: یک ستاره۲۰۰۸–۲۰۱۰: بدون ستاره۲۰۱۱–۲۰۱۲: یک ستاره از آن جایی که ستاره‌های میشلن به سرآشپزان داده می‌شود، معمولاً هنگامی که یک سرآشپز رستورانی را ترک می‌کند آن رستوران ستاره اش را از دست می‌دهد.
مامو وولده به زبان اورومو: "Maammo Woldee" و به زبان امهری: ደጋጋ ("ማሞ") ወልዴ (زادهٔ ۱۲ ژئن ۱۹۳۲، درگذشت ۲۶ مه ۲۰۰۲) ورزشکار دو استقامت اهل اتیوپی بود که در دو صحرانوردی و دو جاده ای هم شرکت می‌کرد. او برندهٔ ماراتن بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۸ است. وولده در ۱۹۵۱ به آدیس آبابا مهاجرت کرد.
شریتی وادرا (؛ زادهٔ ۲۳ ژوئن ۱۹۶۲) سرمایه‌گذار بانکدار و سیاستمدار اهل بریتانیا است. والدین وادرا از هندیان گجراتی بودند و خودش متولد کشور اوگاندا است. در مارس ۲۰۱۵ وی به عنوان رئیس هیئت مدیره بانک سانتاندر بریتانیا انتخاب شد تا تبدیل به اولین زن تاریخ بریتانیا شود که در رأس یک بانک بزرگ قرار می‌گیرد. در سال ۲۰۱۶ نام وی به عنوان یکی از زنان اثرگذار و الهام‌بخش در سراسر جهان، در فهرست ۱۰۰ زن بی‌بی‌سی قرار گرفت. پیوند به بیرون. پروفایل پارلمان
کمپساکس آ.اس. ()، یک شرکت مهندسی دانمارکی بود. این شرکت توسط سه فرد به نام‌های پر کمپمن، اتو کیرولف و یورگن ساکسیلد، در ۱ نوامبر ۱۹۱۷ تأسیس شد. در سال ۲۰۰۲، شرکت کووی، این شرکت را به قیمت تقریبی ۱۰۰ میلیون یورو خریداری کرد. فعالیت. شهرت کمپساکس بیشتر به خاطر سیستم جمع‌آوری اطلاعات جغرافیایی، نقشه‌برداری و ساخت‌و‌ساز جاده این شرکت بود. این شرکت همچنین سازنده راه‌آهن سراسری ایران از خلیج فارس تا دریای خزر (شامل پل ورسک) و همچنین پل مابین استان ایلام و لرستان مشهور به پل سیمره درسال ۱۳۴۱ هجری خورشیدی،
لرستان مشهور به پل سیمره درسال ۱۳۴۱ هجری خورشیدی، بوده‌است.
در تاریخ جوایز اسکار، که هرساله توسط آکادمی علوم و هنرهای سینما برگزار می‌شود، بازیگرانی بوده‌اند که به خاطر بازی در نقش‌های خارجی‌زبان (غیر انگلیسی‌زبان) موفق به کسب نامزدی و حتی دریافت جایزه شده‌اند. منظور از نقش خارجی‌زبان نقشی است که زبان اصلی و گفتار بازیگر مورد نظر در فیلم، انگلیسی نیست هرچند ممکن است زبان انگلیسی نیز مورد استفاده او قرار بگیرد. در ادامه این فهرست، توضیحات بیشتری در این رابطه آمده‌است. اولین بار این اتفاق در سال ۱۹۶۱ با نامزد شدن ملینا مرکوری در رشته بهترین بازیگر نقش اول زن رخ داد.
مرکوری در رشته بهترین بازیگر نقش اول زن رخ داد. هیچ محدودیتی برای نامزدی یک بازیگر زن یا مرد برای دریافت این جایزه در هریک از رشته‌های بازیگری آکادمی از قبیل بهترین بازیگر نقش اول مرد، بهترین بازیگر نقش اول زن، بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و بهترین بازیگر نقش مکمل زن وجود ندارد؛ البته فیلم مورد نظر باید به همراه زیرنویس انگلیسی در لس‌آنجلس اکران شده باشد. در سال ۱۹۶۲، سوفیا لورن با دریافت جایزه اسکار به اولین بازیگری تبدیل شد که توانسته به خاطر ایفای نقشی خارجی‌زبان اسکار را ببرد. تا مراسم سال ۲۰۲۳، ۵۲
خارجی‌زبان اسکار را ببرد. تا مراسم سال ۲۰۲۳، ۵۲ بازیگر بوده‌اند که به خاطر نقش‌های خارجی‌زبانشان نامزد دریافت جایزه اسکار شده‌اند. هفت تا از این بازیگران موفق به دریافت مجسمه طلایی اسکار شدند. مسئله زبان خارجی بازیگر برنده دو حالت به وجود می‌آورد؛ حالت اول زمانی است که بازیگر بیشتر یا منحصراً به زبانی غیر از انگلیسی صحبت می‌کند که پنج بازیگر در این حالت جایزه را برده‌اند: سوفیا لورن برای "دو زن" (ایتالیایی)، رابرت دنیرو برای "" (ایتالیایی)، روبرتو بنینی برای "زندگی زیباست" (ایتالیایی)، بنیسیو دل تورو برای
"زندگی زیباست" (ایتالیایی)، بنیسیو دل تورو برای "قاچاق" (اسپانیایی) و ماریون کوتیار برای "زندگی گلگون" (فرانسوی). حالت دوم زمانی است که بازیگر بیشتر انگلیسی حرف می‌زند و در کنار آن به زبان‌های دیگری نیز صحبت می‌کند. دو بازیگر در این حالت جایزه را برده‌اند: پنه‌لوپه کروز برای "ویکی کریستینا بارسلونا" (انگلیسی، اسپانیایی) و کریستف والتس برای "حرامزاده‌های لعنتی" (انگلیسی، آلمانی، فرانسوی و کمی ایتالیایی). شش بازیگر بوده‌اند که چند بار به خاطر ایفای نقشی خارجی‌زبان نامزد دریافت جایزه اسکار شده‌اند: مارچلو
نامزد دریافت جایزه اسکار شده‌اند: مارچلو ماسترویانی (سه بار نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای نقش‌هایی به زبان ایتالیایی شده‌است)، سوفیا لورن (دو بار در رشته بهترین بازیگر زن، یک بار به خاطر "دو زن" برنده اسکار شده و بار دیگر به خاطر "ازدواج به سبک ایتالیایی" نامزد شده‌است. هر دوی نقش ها به زبان ایتالیا بوده‌اند)، لیو اولمان (دو بار نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر زن شده و هردوی آنها به خاطر بازی در نقشی به زبان سوئدی بوده است)، ایزابل آجانی (دو بار نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر
آجانی (دو بار نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر زن شده و هردوی آنها به خاطر بازی در نقشی به زبان فرانسوی بوده‌است)، خاویر باردم (دو بار نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر مرد برای نقش‌هایی به زبان اسپانیایی شده‌است) و ماریون کوتیار (دو بار در رشته بهترین بازیگر زن، یک بار به خاطر "زندگی گلگون" برنده اسکار شده و بار دیگر به خاطر "دو روز، یک شب" نامزد این جایزه شده‌است. هر دوی نقش‌ها به زبان فرانسوی بوده‌اند). سوفیا لورن و ماریون کوتیار تنها زنانی هستند که موفق شدند جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را به
شدند جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را به خاطر نقش‌های خارجی‌زبانشان دریافت کنند. زبان گفتار این دو نفر در نقش‌هایشان به ترتیب ایتالیایی و فرانسوی بود. ماریون کوتیار تنها بازیگریست که فیلم‌هایی که برای آنها نامزد دریافت جایزه شده‌است، در رشته بهترین فیلم خارجی‌زبان نامزد نشده‌اند. او همچنین تنها بازیگریست که به خاطر فیلمی با زبان بلژیکی نامزد دریافت جایزه اسکار شده‌است. (برای فیلم "دو روز، یک شب") روبرتو بنینی تنها مردیست که موفق شده برای ایفای نقشی خارجی‌زبان جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را
جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را دریافت کند.
مسافران یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی است که توسط جف ریک خلق شده و از ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۸ از شبکه ان‌بی‌سی پخش می‌شود. این سریال داستان مسافران و خدمه یک هواپیمای مسافری را روایت می‌کند که پس از ۵ سال از هنگام اعلام مرگشان، پیدا می‌شوند. ملیسا راکسبرگ، جاش دالاس، آتنا کارکانیس، جی.آر. رامیرز، پروین کائور و لونا بلیز در این سریال ایفای نقش می‌کنند. خلاصه داستان. پرواز ۸۲۸ از جامائیکا به مقصد نیویورک ، ناگهان از روی رادار محو می‌شود و زمانی‌که فرود می‌آید، بیش از ۵ سال و شش ماه از زمان آغاز پروازشان گذشته است و
۵ سال و شش ماه از زمان آغاز پروازشان گذشته است و سرنشینان آن دچار تغییرات ژنتیکی شده اند، که با تاثیر بر مغز آن ها سبب دیدن رویاهای صادقانه و پیش بینی اتفاقات آینده می شود. این سریال تجربیات مسافران این پرواز را روایت می کند.
نبرد سانتاکروز د تنریف () یک حمله آبی خاکی توسط نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود که در ۱۷۹۷ در بندر سانتاکروز اسپانیا در جزایر قناری رخ داد و در آن دریابان هوریشیو نلسون در این نبرد شکست خورد این درحالی بود که در ۲۵ ژوئیه نیروهایش در صحنه بودند. تحت یک آتش‌بس جنگ متوقف شد و او صدها تن از مردانش را از دست داد. نلسون از ناحیه بازو زخمی شد و بعداً مجبور به قطع دست گردید. این شکست یک بدنامی اجتماعی برای او بود که تا هنگام مرگ با او بود. پیشینه. در فوریه ۱۷۹۷ نیروهای بریتانیا در نبرد دماغه سنت وینسنت اسپانیا را
بریتانیا در نبرد دماغه سنت وینسنت اسپانیا را شکست دادند و اما نتوانستند یک ضربه کامل به نیروی دریایی اسپانیا در این نبرد وارد کنند. دریابد جان یرویس بعد از این نبرد به لیسبون رفت. بعد از نبردهای پیاپی از جمله با نیروی دریایی بریتانیا. هنگامی رسید که یک محاصره دریایی را به انگلیس برای جلوگیری از بارهای بازرگانی و رسیدن آن به بنادر اعمال کردند. این مقارن بود با سرکشی خدمه کشتی‌های انگلیسی که به دلیل طولانی بودن در آبهای دریا به سرکشی پرداختند. در این اثنی دریابد یرویس دو ناوچه را برای شناسایی فرستاد و آنها
یرویس دو ناوچه را برای شناسایی فرستاد و آنها دو کشتی فرانسوی و انگلیسی را در یک حمله شبانه گرفتار کردند و با این موفقیت وی یک اسکادران را آماده حمله به نیروهای دریابان هوریشیو نلسون در یک عملیات آبی خاکی کرد.
لمیول فرانسیس ابوت (; – ) نقاش پرتره اهل بریتانیایی بود. عمده شهرت او به واسطه کشیدن پرتره‌ای از هوریشیو نلسون (که در حال حاضر در اتاق ترکاتای ساختمان شماره ۱۰ خیابان داونینگ آویزان است) و دیگر افسران نیروی دریایی و شخصیت‌های ادبی سده ۱۸ میلادی است. از میان این افراد می‌توان به ویلیام هرشل اخترشناس و ویلیام کوپر شاعر اشاره کرد. او در ۱۷۶۰ (یا ۱۷۶۱) در لسترشر به دنیا آمد. او فرزند لمیول ابوت و مری بود. پدرش لمیول ابوت، کشیش و شاعر، معاون کشیش انستی (و بعداً جانشین کشیش تورنتون) بود. در ۱۷۷۵ در چهارده‌سالگی
جانشین کشیش تورنتون) بود. در ۱۷۷۵ در چهارده‌سالگی به لندن رفت شاگرد فرانسیس هیمن (نقاش و از بنیان‌گذاران آکادمی سلطنتی هنر) بود. پس از مرگ هیمن در ۱۷۷۶ پیش خانواده‌اش برگشت و به پرورش استعدادهایش پرداخت. برخی از متخصصان بر این گمانند که او شاگرد جوزف رایت نیز بوده است. او در ۱۸۷۰ ازدواج کرد و در لندن ساکن شد. با این‌که آثار او در آکادمی سلطنتی هنر به نمایش درمی‌آمد اما هیچ‌گاه عضو آکادمی نشد. گفته شده کار زیاد، تعهدات بسیار و ناخشنودی از زندگی شخصی به جنون او انجامید. او در ۱۷۹۸ مجنون اعلام شد و از سوی
او انجامید. او در ۱۷۹۸ مجنون اعلام شد و از سوی توماس مونرو (پزشک جرج سوم) تحت درمان قرار گرفت. او در ۵ دسامبر ۱۸۰۲ درگذشت.
نمازخانه برانکاچی نمازخانه کلیسای سانتا ماریا دل کارمین در فلورانس ایتالیاست. این نمازخانه گاهی به خاطر چرخه نقاشی‌هایش که در میان تأثیرگذارترین و مشهورترین نقاشی‌های دوران خود قرار می‌گیرد، «"کلیسای سیستین دوران اولیه رنسانس"» خوانده می‌شود. ساختمان نمازخانه به فلیس برانکاچی سپرده شده و از ۱۳۸۶ میلادی آغاز شده است. دسترسی عمومی به این نمازخانه هم‌اکنون از طریق کلیسای مجاورش که طراحی‌شده به‌دست فیلیپو برونلسکی است، میسر است. کلیسا و نمازخانه راه دسترسی جداگانه‌ای دارند و بخش‌های قابل بازدیدشان و زمان
جداگانه‌ای دارند و بخش‌های قابل بازدیدشان و زمان بازگشایی آن‌ها نیز متفاوت است و بسیار دشوار است که بتوان باقی کلیسا را از نمازخانه دید. حامی تزئینات تصویری این نمازخانه، فلیس برانکاچی فرزند پیترو برانکاچی بود که تا ۱۴۲۳ سفیر فلورانسی قاهره بود. او پس از بازگشت به فلورانس، ماسولینو دا پانیکال را به خدمت گرفت تا نمازخانه‌اش را نقاشی کند.دستیار ۲۱ ساله ماسولینو، مازاتچو بود که هجده‌سال جوان‌تر از او بود. در حین نقاشی، ماسولینو به مجارستان رفت تا نقاش شاه بشود و مازاتچو ادامه نقاشی‌ها را به‌عهده گرفت.
بشود و مازاتچو ادامه نقاشی‌ها را به‌عهده گرفت. ماسولینو پس از بازگشت از مجارستان از استعداد شاگرد جوانش مطلع شد. سپس مازاتچو به رم احضار شد و پیش از تمام شدن کار نمازخانه، در ۲۷ سالگی درگذشت. بخشی از نمازخانه بعدها توسط فیلیپینو لیپی تکمیل شد. بخشی از نقاشی‌ها در دوران باروک غیرمجاز تشخیص داده شد و یک مقبره در برابر آن‌ها ساخته شد.
کارگاه نمایش تشکلی تئاتری است که در ۱۴ خرداد سال ۱۳۴۸ به پیشنهاد رضا قطبی که می‌خواست محیطی آزاد برای تئاتر به وجود بیاورد، و با همیاری ایرج انور، بیژن صفاری، بیژن مفید، آربی اوانسیان، داوود رشیدی و عباس نعلبندیان تأسیس شد. کارگاه زیر نظر رادیو تلویزیون ملی ایران به مدیریت بیژن صفاری بود اما اداره امور کارگاه برعهده عباس نعلبندیان بود. نعلبندیان به عنوان نویسنده، مدیر داخلی و عضو شورا در کارگاه نمایش مشغول به کار شد. "کارگاه نمایش" از اواسط مرداد سال ۱۳۴۸ کار خود را با نمایش "ادیپ شهریار" اثر سوفوکل به
کار خود را با نمایش "ادیپ شهریار" اثر سوفوکل به کارگردانی شهرو خردمند و "پژوهشی ژرف و سترگ …" به نویسندگی عباس نعلبندیان و کارگردان آربی اوانسیان آغاز کرد. کارگاه نمایش با هدف «کمک به نویسندگان، بازیگران، کارگردانان و طراحان برای خودآزمایی‌ها و تجربه‌هایی خارج از محدودیت‌های متداول حرفهٔ نمایش» آغاز به کار کرد و بسیاری از بازیگران و علاقه‌مندان تئاتر در این کارگاه تجربه اندوخته‌اند. کارگاه نمایش، با گروهی متشکل از بازیگران جوان و پویا و کارگردانی آوانگارد کسانی چون آربی اُوانسیان موج جدیدی در اجراهای
کسانی چون آربی اُوانسیان موج جدیدی در اجراهای تئاتری دههٔ پیش از پیروزی انقلاب به وجود آورد. عباس نعلبندیان نیز در بطن این حرکت تحول‌ساز سهم عمده‌ای داشت. گروه‌های کارگاه نمایش. در کارگاه نمایش سه گروه تشکیل شد. «گروه بازیگران شهر» به سرپرستی آربی اوانسیان، گروهی بود که عباس نعلبندیان هم در آن فعالیت می‌کرد. سه گروه دیگر هم توسط ایرج انور و شهرو خردمند، اسماعیل خلج و آشور بانی‌پال بابلا اداره می‌شد و افرادی مانند محمد صالح‌علاء در کارگاه اجراهایی داشتند که یکی از آنها اسکی روی آتش بود. دومین نمایشی که در
یکی از آنها اسکی روی آتش بود. دومین نمایشی که در کارگاه اجرا شد نمایش «پژوهشی ژرف و سترگ و نو در سنگواره‌های دوره بیست و پنجم زمین‌شناسی یا چهاردهم، بیستم و … فرقی نمی‌کند» از عباس نعلبندیان و به کارگردانی آربی اوانسیان بود. عباس نعلبندیان در سال ۱۳۴۸ به عنوان مدیر و عضو شورا در کارگاه نمایش مشغول به کار شد. در دوره مدیریت او بیش از ۵۰ اثر در کارگاه نمایش اجرا شد و خود او در این سال‌ها چندین نمایشنامه و قصه نوشت و آثاری را هم به زبان فارسی ترجمه کرد. کارگاه نمایش ساختمانی اجاره‌ای هشتادمتری داشت دارای