payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آنان نیروهایی با گرایش چپ نیز وجود دارند. همچنین برخی دیگر از اعضای این حزب به لحاظ اصل و نسب به سرداران و خوانین بلوچستان تعلق دارند. رحیم بندویی عضو شورای مرکزی این حزب، آن را «ادامه متحول شدهٔ سازمان دموکراتیک مردم بلوچستان» می‌داند. خط مشی. حزب مردم بلوچستان خود را تابع ایدئولوژی خاصی نمی‌داند و در برنامه و اساسنامهٔ خود، هدفش را دفاع از «حقوق دموکراتیک» مردم بلوچستان اعلام کرده است و به همین دلیل هم در عضوگیری تابع ایدئولوژی و باورهای عقیدتی، مذهبی و خاستگاه طبقاتی و اجتماعی نیست.
کارو سامورایی‌های رده بالا بودند که به عنوان مشاور و صاحب‌منصب به دایمیو (ارباب، فئودال) خدمت می‌کردند. در دوره ادو و سیاست سانکین کوتای (حضور متناوب در ادو) برای هر دایمیو لازم بود که یک کارو را در شهر ادو داشته باشد و یک کاروی دیگر را در قلمروی اربابی‌اش. کارویی که در قلعه محلی بود به نام جودای کارو (城代家老) و کارویی که در ادو بود به نام ادو کارو (江戸家老) خوانده می‌شد.
چهارشنبه خونین () به رویدادهای ۱۵ اوت ۱۹۰۶ در پادشاهی لهستان اشاره دارد که طی آن سازمان مبارزه حزب سوسیالیست لهستانی، مجموعه‌ای از حملاتی را علیه روسیه، در درجه اول علیه افسران پلیس و خبرچین‌ها انجام داد. این حملات در دوران انقلاب در پادشاهی لهستان (۱۹۰۵–۱۹۰۷) رخ داد و یکی از بزرگ‌ترین اقدامات در تاریخ این حزب به‌شمار می‌رود. رویدادها. هدف سازمان مبارزه حزب سوسیالیست لهستان (OB PPS) این بود که سرکوب را متوقف ساخته و زمینه‌های انقلاب را ایجاد نماید و قدرت خود را به دولت روسیه نشان دهد. به همین دلیل مجموعه‌ای
را به دولت روسیه نشان دهد. به همین دلیل مجموعه‌ای از حملات همزمان علیه مقامات روسیه، به ویژه پلیس‌ها، را در بخش لهستان و در ۱۵ اوت ۱۹۰۶ سازمان داد. حدوداً ۱۰۰ عملیات تهاجمی در ۲۰–۱۸ شهر گزارش شده‌است. منابع مختلف تعداد تلفات متفاوتی را گزارش کرده‌اند؛ و بین ۱۹ تا ۸۰ کشته در میان مقامات روسیه (به‌طور عمده پلیس) و خبرچین‌ها و ۴۳ یا ۶۹ زخمی گزارش شده‌است. تنها در ورشو «بیش از ۱۰۰ تلفات غیرنظامی» گزارش شده، و منبع دیگری از ۵۰ کشته و ۱۰۰ مجروح از نیروهای پلیس روسیه گزارش داده‌است. دریکی از عملیات‌ها به فرماندهی
گزارش داده‌است. دریکی از عملیات‌ها به فرماندهی هنریک بارون به اداره پلیس روسیه حمله شد که منجر به وحشت در نیروی دریایی روسیه گردید و همچنین منجر به قیام و عقب‌نشینی برخی از واحدهای نظامی از شهر شد. همزمان با تظاهرات در میدان گرزیوبوسکی یک گروه ۲۵ نفره از این حزب با حمله بزرگی به ایستگاه پلیس لودز (Łódź)، آن را در هم شکسته و چند خودروی پلیس را منهدم کرد. پیامد. سه روز بعد، در ۱۸ اوت ۱۹۰۶، واندا (Krahelska-Filipowicz) یکی از زنان فعال این حزب، تلاش کرد تا ژنرال ژورگی اسکالون، فرماندار روسی ورشو را ترور کند.
ژورگی اسکالون، فرماندار روسی ورشو را ترور کند. اعضای حزب روی این عملیات اتفاق نظر نداشتند؛ از جمله یوزف پیلسودسکی مخالف آن بود. همچنین دیگر سازمان‌های میانه‌رو مانند سوسیال دموکراسی پادشاهی لهستان، لیتوانی و بوند نیز دید انتقادی نسبت به این عملیات داشتند. واکنش روسیه موج جدیدی از دستگیری و آزار و اذیت فعالان ضد دولتی به همراه داشت. این اقدامات از جمله فعالیت‌های شناخته شده سازمان مبارزه با حزب سوسیالیست لهستان در میان بزرگترین رویدادهای تروریستی در تاریخ این حزب می‌باشد و نقطه عطفی در فعالیت‌های آن بحساب
حزب می‌باشد و نقطه عطفی در فعالیت‌های آن بحساب می‌آید.
گاهشماری جاوه‌ای (به زبان جاوه‌ای: ꦥꦤꦁꦒꦭ꧀ꦭꦤ꧀ꦗꦮ) سالنمای مردم جاوه‌ای است. امروزه در کنار آن از دو تقویم دیگر میلادی و اسلامی استفاده می‌شود. سالنمای جاوه‌ای توسط قومیت‌های اصلی جاوه استفاده می‌شود. این تقویم توسط سلطان ماتارامی آگونگ در سال ۱۶۳۳ میلادی پیشنهاد شد.
ورزشگاه پوریای ولی تالش معروف به قلعهٔ عقاب‌ها یک ورزشگاه چند منظوره با قدمتی بیش از نیم قرن در شهر هشتپر شهرستان تالش می‌باشد. این ورزشگاه خانگی تیم چوکا تالش است. این ورزشگاه در سال ۱۳۷۵ مورد بازسازی کلی قرار گرفته‌است. این ورزشگاه در منطقه شیلو از نقاط شمالی شهر هشتپر، در بلوار شکردشت قرار دارد. تعدادی از هیئت‌های ورزشی شهرستان تالش در حریم این مجموعه ورزشی بعداً بنا شده‌است. فصل لیگ آزادگان ۱۳۷۷ استادیوم پوریای ولی تالش میزبان سبز قباهای چوکا بود. کوچ از انزلی و بازگشت به خانه خوش‌یمن بود. در فصلی
از انزلی و بازگشت به خانه خوش‌یمن بود. در فصلی رؤیایی با ۱۱ پیروزی و کسب ۴۰ امتیاز به مقام ششم جدول ۱۶ تیمی دست یافتند. آن‌ها در خانه بدون باخت بسیار خوب ظاهر شدند و پرسپولیس را در تالش ۳–۱ شکست دادند و با استقلال به تساوی ۱–۱ رسیدند و استادیوم خانگی چوکا از آن سال به قلعه عقاب‌ها &lt;(لقب گذاری توسط پیمان، مهدی و فریبرز امیرشریفی) معروف شد. رتبه ششم نام چوکا و قلعه عقاب‌ها را بر سر زبان‌ها انداخت. تیم چوکا در تاریخ ۳۱ شهریور سال ۱۳۹۹ با برد یک بر هیچ در مقابل تیم شهرداری بندر عباس به لیگ یک سعود کرد. این
تیم شهرداری بندر عباس به لیگ یک سعود کرد. این بازی با سرمربی گری فرشاد پیوس و مربی گری پوریا شوریده انجام شد. در تمامی مسابقات تیم چوکای تالش، استادیوم پوریای ولی شهر تالش(مشهور به:قلعه عقاب ها) مملو از تماشاگران و هواداران تالشی چوکا حتی از شهر های اطراف است. سرمربی کنونی تیم چوکا اسطوره سال های نه چندان دور فوتبال ایران فرشاد پیوس می باشد. امکانات. گنجایش. گنجایش این ورزشگاه بیش از ده هزار نفر است و سکوهای این ورزشگاه در قسمت های شرقی و غربی واقع شده اند. روکش چمن. ورزشگاه پوریای ولی تالش با روکش چمن
روکش چمن. ورزشگاه پوریای ولی تالش با روکش چمن مصنوعی است.
حکومت بطلمیوسی (; ، "Ptolemaïkḕ basileía") دوره‌ای از تاریخ مصر باستان هستند که یک حکومت هلنیستی در آن هنگام قدرت را در دست داشته. در این دوره دودمان بطلمیوسی که با سلطنت بطلمیوس یکم سوتر، یکی از سرداران و جانشینان اسکندر، در سال ۳۲۳ پیش از میلاد به وجود آمد و با مرگ کلئوپاترا و روی کار آمدن مصر رومی در ۳۰ پیش از میلاد خاتمه یافت.
آتنا در اساطیر یونانی، الههٔ خرد، جنگ، صنایع دستی و نگهبان شهر آتن بود. آتنا همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ده قهرمان برجسته اصلاحات به ده شخصیتی گفته می‌شود که نقش اصلی در نوسازی میجی/اصلاحات میجی داشتند. سه نفر از اشخاص که نقش کلیدی در اصلاحات میجی داشتند به عنوان سه قهرمان برجسته نوسازی میجی نامیده شده‌اند. سه قهرمان برجسته اصلاحات عبارتند از: این سه شخصیت یکی پس از دیگری بین سال‌های ۱۸۷۷ (دوره میجی ۱۰) و ۱۸۷۸ (دوره میجی ۱۱) درگذشتند. ده قهرمان برجسته اصلاحات عبارتند از: سایگو تاکاموری. سایگو تاکاموری در ۷ دسامبر ۱۸۲۷ (بونسی ۱۰) در گاجاچو شهرستان کاگوشیما، کاگوشیما در قلمرو ساتسوما متولد شد. نام کودکی او
کاگوشیما در قلمرو ساتسوما متولد شد. نام کودکی او کویوشی (小吉) بود. پدرش سایگو کیچیبه ، که در قلمرو ساتسوما خدمت می‌کرد، یک کانجوگاتاکوگاشیرا (حسابدار مالی) بود که معادل حسابدار در دوران مدرن است. خانواده سایگو خانواده‌ای از «اوکوشوگومی» بودند که دومین رتبه پایین در بین سامورایی‌های شهر قلعه (سامورایی‌هایی که در شهر قلعه زندگی می‌کردند) را داشتند. به عبارت دیگر، آنها سامورایی‌های رده پایین با چیگیو (知行 ちぎょうکنترل زمین‌هایی که توسط یک دایمیو به دست نشاندگان داده می‌شد) بودند. علاوه بر این، آنها حتی چیگیو کوچک
می‌شد) بودند. علاوه بر این، آنها حتی چیگیو کوچک خود را نیز برای پرداخت بدهی‌ها فروختند. با این حال، پدرش سایگو کیچیبه در مجموع هفت فرزند داشت، از جمله پسر بزرگش تاکاموری (کویوشی). از آنجایی که همسر و والدین کیچیبه هنوز زنده بودند، خانواده سایگو خانواده بزرگی با ۱۱ عضو بود. اگر خدمتکاران هم حساب شوند، تعداد اعضای خانواده به ۱۶ نفر می‌رسد. در نتیجه، خانواده سایگو مجبور شدند در فقر شدید زندگی کنند. اگرچه او در خانواده‌ای فقیر بزرگ شد، اما تاکاموری از سنین پایین آموزش‌های خوبی دید. او از پنج سالگی شروع به
پایین آموزش‌های خوبی دید. او از پنج سالگی شروع به مطالعهٔ آیین کنفوسیوس کرد و در هفت سالگی وارد «گوجو» (روستا) شد. گوچو واحدی بود که در آن سیستم آموزشی فرزندان طبقه سامورایی، یعنی آموزش گوجو، انجام می‌شد. در ساتسوما، هر گوچو به مناطق مسکونی تقسیم شده بود و یک سازمان خودمختار وجود داشت که در آن بزرگترها کوچکترها را راهنمایی و آموزش می‌دادند. سایگو تاکاموری گفته می‌شود که نزد اوکوبو توشیمیچی و دیگران شاگردی می‌کرد. در این آموزش گوجو، فرصت‌های زیادی برای رقابت با دیگر گوجوها در مسابقات سومو و سایر مسابقات
با دیگر گوجوها در مسابقات سومو و سایر مسابقات وجود داشت و طبیعتاً اعضای گوجو حس رقابت را در خود پرورش می‌دادند. در نتیجه، گاهی بین اعضای گوجو نزاع‌هایی پیش می‌آمد. یکی از اتفاقات مهم زمانی بود که تاکاموری ۱۱ ساله بود و با پسری از یک گوجوی دیگر درگیر شد. در طول یک مبارزه، تاکاموری سایگو از ناحیه بازوی راست بریده شد. او به مدت سه روز و سه شب تب شدیدی را تحمل کرد، اما توانست زنده بماند. با این حال، اعصاب دست راستش آسیب دید و دیگر قادر به نگه داشتن صحیح شمشیر نبود. این حادثه سایگو تاکاموری را بر آن داشت تا
نبود. این حادثه سایگو تاکاموری را بر آن داشت تا شمشیرزنی را که مایه حیات یک سامورایی محسوب می‌شد، کنار بگذارد و در عوض خود را وقف مطالعه، خوشنویسی و سایر دروس کند تا از طریق دانش‌آموزی امرار معاش کند. تاکاموری سایگو در جوانی، در سال ۱۸۴۴ (اولین سال دوره کوکا)، سمت «دستیار منشی شهرستان» را بر عهده گرفت. این سمت، مسئولیت اداره کشاورزی به‌طور کلی را بر عهده داشت و وظیفه اصلی او جمع‌آوری مالیات در مناطق روستایی بود. حقوق سالانه او ناچیز و معادل ۴ ککو بود و هیچ چشم‌اندازی برای ارتقاء شغلی وجود نداشت. تاکاموری
چشم‌اندازی برای ارتقاء شغلی وجود نداشت. تاکاموری سایگو به مدت ۱۰ سال در این شغل باقی ماند. با این حال، این موضوع یک جنبه مثبت نیز داشت. آن حضور ساکودا توشی‌ناری، مافوق تاکاموری سایگو، بود. در آن زمان، سیاست کشاورزی قلمرو ساتسوما پر از مشکلات بود. مقام‌ها برای تنظیم میزان مالیات از دهقانان رشوه می‌گرفتند، یا مالیات بیشتری جمع‌آوری می‌کردند و پول آن را به جیب خود می‌ریختند. علاوه بر این، قلمرو حتی در صورت برداشت کم محصول، مالیات‌های بسیار سختی را بر دهقانان وضع می‌کرد. این ساکودا توشی‌ناری بود که در برابر
وضع می‌کرد. این ساکودا توشی‌ناری بود که در برابر این وضعیت ایستاد. او به عنوان قاضی شهرستان، مقام‌های روستایی را که مرتکب کلاهبرداری شده بودند، مجازات کرد و سرانجام به دلیل خشم از نحوه برخورد حوزه قضایی از سمت خود استعفا داد. سایگو تاکاموری که این نگرش را در دوران جوانی تأثیرپذیر خود آموخته بود، خود شروع به ارائه مکرر نظر در مورد سیاست‌های کشاورزی به حوزه قضایی کرد. زیر دست شیمازو ناری‌آکیرا. نظر ارائه شده توسط سایگو تاکاموری توجه شخص خاصی را به خود جلب کرد: شیمازو ناری‌آکیرا، یازدهمین ارباب فئودال قلمرو
شیمازو ناری‌آکیرا، یازدهمین ارباب فئودال قلمرو ساتسوما، که به خاطر هوش و ذکاوتش مشهور بود. شیمازو ناری‌آکیرا پسر ارشد دهمین فئودال، شیمازو ناریئوکی، بود و جد بزرگش، هشتمین فئودال، شیمازو شیگه‌هیده بود که به خاطر عشق به یادگیری و علاقه‌اش به مطالعات هلندی 蘭癖 らんぺき ] مشهور بود. گفته می‌شود شیمازو ناری‌آکیرا که در دوران کودکی مورد علاقهٔ شیگه‌هیده بود، فردی روشنفکر نیز بوده است. شیمازو ناری‌آکیرا پس از اینکه ارباب قلمرو شد، اصلاحاتی را در حکومت قلمرو انجام داد. او برای غنی‌سازی کشور و تقویت ارتش آن سخت تلاش
او برای غنی‌سازی کشور و تقویت ارتش آن سخت تلاش کرد و به‌طور فعال افراد با استعداد را ارتقا داد. تنها در هفت سال و نیم، او موفق شد قلمرو ساتسوما را به یک نیروگاه نظامی تبدیل کند. گفته می‌شود که بدون شیمازو ناری‌آکیری با استعداد، سایگو تاکاموری به چنین مرد بزرگی تبدیل نمی‌شد. در سال ۱۸۵۴ (اولین سال دوره آنسی)، سایگو تاکاموری به مقام «ناکائوکوشو» منصوب شد، مقامی که شامل انجام کارهای متفرقه برای ارباب فئودال می‌شد. سپس به او دستور داده شد که به عنوان یک ملازم معمولی در ادو خدمت کند و قرار بود در مأموریت‌های
معمولی در ادو خدمت کند و قرار بود در مأموریت‌های سیستم حضور و غیاب متناوب دایمیوها در ادو شیمازو ناری‌آکیرا به صفوف او بپیوندد. علاوه بر این، اندکی پس از ورود به ادو، او به عنوان رئیس باغ‌ها منصوب شد و به عنوان منشی و محافظ ارباب خدمت کرد. بدین ترتیب، سایگو تاکاموری از نزدیک به ارباب، شیمازو ناری‌آکیرا، خدمت کرد. سایگو تاکاموری به دستور شیمازو ناری‌آکیرا به جاهای مختلفی فرستاده شد. تقریباً در همین زمان بود که او با سامورایی و محقق قلمرو میتو فوجیتا توکو و سامورایی قلمرو اچیزن هاشیموتو سانای تعامل داشت، که
قلمرو اچیزن هاشیموتو سانای تعامل داشت، که گفته می‌شود تأثیر زیادی بر شخصیت و افکار سایگو تاکاموری داشته‌اند. او همچنین سخت تلاش کرد تا ازدواجی بین دخترخوانده شیمازو ناری‌آکیرا، آتسوهیمه (تنشوئین)، و سیزدهمین شوگون، توکوگاوا توکوگاوا ایه‌سادا، ترتیب دهد. به این ترتیب، سایگو تاکاموری شبکه خود را تحت نظر شیمازو ناری‌آکیرا گسترش داد و به عنوان یک سیاستمدار رشد کرد. در آن زمان شوگون توکوگاوا ایه‌سادا در وضعیت بیماری قرار داشت و در شرایطی بود که نمی‌توانست انتظار وارثی داشته باشد. این موضوع به بحث جانشینی شوگون
وارثی داشته باشد. این موضوع به بحث جانشینی شوگون منجر شد. شیمازو شیمازو ناری‌آکیرا و دیگران (جناح هیتوتسوباشی) در تلاش بودند تا از هیتوتسوباشی یوشینوبو، پسر توکوگاوا ناری‌اکی، ارباب قلمرو میتو، به عنوان شوگون بعدی حمایت کنند. در مقابل این، گروهی موسوم به «جناح نانکی» قرار داشت که در پی حمایت از توکوگاوا یوشیتومی از خاندان کی توکوگاوا بود. این مسئله در سال ۱۸۵۸ (پنجمین سال دوره آنسی) حل شد، زمانی که ایی نائوسوکه، ارباب قلمرو هیکونه، که از حامیان نانکی بود، به عنوان مشاور ارشد منصوب شد. دومی با قاطعیت تصمیم
عنوان مشاور ارشد منصوب شد. دومی با قاطعیت تصمیم گرفت که یوشینوبو شوگون بعدی باشد. در بحبوحه همه این اتفاقات، شیمازو ناری‌آکیرا ناگهان از دنیا رفت. محتمل‌ترین علت مرگ وبا و اسهال خونی بود، اما چون این اتفاق خیلی ناگهانی رخ داد، در آن زمان شایعاتی مبنی بر مسموم شدن او وجود داشت. مرگ ناگهانی شیمازو ناری‌آکیرا، سایگو تاکاموری را به اعماق ناامیدی کشاند. در یک مقطع، سایگو تاکاموری حتی تصمیم به جونشی (خودکشی پس از مرگ ارباب) گرفت، اما راهبی به نام گشّو او را متقاعد کرد که وصیت شیمازو ناری‌آکیرا را ادامه دهد و خود
کرد که وصیت شیمازو ناری‌آکیرا را ادامه دهد و خود را وقف امور ملت کند. پاکسازی آنسی. هنگامی که پاکسازی آنسی (سرکوب کسانی که با بازگشایی ژاپن بر جهان خارج مخالف بودند) توسط ایی نائوسوکه، مشاور ارشد شوگون‌سالاری ادو، آغاز شد، گشّو که به حمایت از هیتوتسوباشی یوشینوبو کمک کرده بود، نیز تحت تعقیب قرار گرفت. سایگو تاکاموری تصمیم گرفت گشّو را در ساتسوما پنهان کند. با این حال، هنگامی که به ساتسوما بازگشت، به دلیل تحت تعقیب بودن توسط پلیس، از ورود او جلوگیری شد؛ بنابراین تصمیم گرفته شد که گشو به ولایت هیوگا تبعید
تصمیم گرفته شد که گشو به ولایت هیوگا تبعید شود. تبعید به هیوگا فقط تبعید نبود، بلکه او در مرز اعدام می‌شد. به سایگو تاکاموری دستور داده شد تا این وظیفه را انجام دهد. نیمه‌شب ۱۵ نوامبر ۱۸۵۸ (دوره آنسی ۵)، سایگو تاکاموری به مسافرخانه‌ای که گشو در آن اقامت داشت رفت. سپس سوار قایق شد و به سمت خلیج کینکو (خلیج کاگوشیما) حرکت کرد. سایگو تاکاموری که از تصمیم قلمرو عصبانی بود و کاملاً از مسئولیت خود آگاه بود، گشو را محکم در آغوش گرفت و خود را به دریا انداخت. آن دو توسط دیگر مسافران بیرون کشیده شدند، اما گشو قبلاً
توسط دیگر مسافران بیرون کشیده شدند، اما گشو قبلاً مرده بود. سایگو تاکاموری نیز در آستانهٔ مرگ بود. با این حال، او به طرز معجزه آسایی نجات پیدا کرد. در واکنش به این حادثه غرق شدن، خاندان اربابی ساتسوما تصمیم گرفتند اعلام کنند سایگو تاکاموری به همراه گشو مرده است تا توسط شوگون‌سالاری دستگیر نشود. تبعید به آمامی اوشیما. سایگو تاکاموری به آمامی اوشیما (جزیره‌ای در جنوب غربی استان کاگوشیما) تبعید شد. او همچنین نام خود را به «کیکوچی گنگو» تغییر داد. با این حال، آنها به عنوان مجرم تبعید نشدند و به آنها مقرری برنج
به عنوان مجرم تبعید نشدند و به آنها مقرری برنج 扶持米 ふちまい (فوچی مای: برنجی که به عنوان حقوق داده می‌شود) داده شد. با این حال، او نتوانست به راحتی با زندگی در آمامی اوشیما سازگار شود و ناامیدی‌اش از اینکه نمی‌توانست در سیاست دخالت کند، او را تا آستانه فروپاشی روانی پیش برد. سایگو تاکاموری همچنین از نگاه اهالی جزیره به خود، گویی یک جنایتکار تبعیدی است، در رنج و عذاب بود، اما او با آموزش کودکان جزیره و اعتراض به مسئولان بی‌منطق، کم‌کم اعتماد اهالی جزیره را به خود جلب کرد. او سرانجام با یک زن محلی به نام آیکانا
جلب کرد. او سرانجام با یک زن محلی به نام آیکانا 愛加那 あいかな） (همسر جزیره‌ای: همسری برای فقط در مدتی که جزیره بود) ازدواج کرد و آنها صاحب یک پسر و یک دختر شدند. سه سال پس از تبعید به آمامی اوشیما، سایگو تاکاموری که زندگی آرامی در جزیره داشت، احضاریه‌ای از حوزه دریافت کرد. اوکوبو توشیمیچی، که در آن زمان رهبری دولت حوزه را بر عهده داشت، به شدت در این امر دخیل بود. در زمانی که سایگو تاکاموری در آمامی اوشیما بود، اوضاع به طرز چشمگیری در حال تغییر بود. ایی نائوسوکه در حادثه ساکورادامون (۱۸۶۰) کشته شد و فعالیت‌های
در حادثه ساکورادامون (۱۸۶۰) کشته شد و فعالیت‌های جناح سوننو جوئی (احترام به امپراتور، بیرون راندن بیگانگان) فعال‌تر شد. علاوه بر این، در قلمرو ساتسوما، پدر ارباب قلمرو، شیمازو هیسامیتسو (برادر ناتنی ارباب قبلی شیمازو ناری‌آکیرا)، قدرت واقعی به دست آورده بود و شروع به تلاش برای اتحاد بین دربار و شوگون‌سالاری کرده بود (استراتژی‌ای برای تثبیت اوضاع سیاسی از طریق همکاری بین شوگون‌سالاری و دربار امپراتوری). بنابراین اوکوبو توشیمیچی نقشه‌ای کشید تا هیسامیتسو به همراه سربازانش به کیوتو لشکرکشی کند. قرار بود دربار
سربازانش به کیوتو لشکرکشی کند. قرار بود دربار امپراتوری به شوگون‌سالاری دستور دهد تا هیتوتسوباشی یوشینوبو را به عنوان سرپرست شوگون و ماتسودایرا شونگاکو (ارباب قلمرو فوکویی فرقه هیتوتسوباشی، بعدها رهبر سیاسی) را به عنوان مشاور ارشد منصوب کند. برای دستیابی به این هدف، قدرت سایگو تاکاموری که با اربابان فئودال و اشراف مختلف ارتباط داشت، ضروری بود. علاوه بر این، بینش و تجربه سایگو تاکاموری در مذاکره در امور ملی مفید بود. با توجه به این موضوع، اوکوبو از هیسامیتسو درخواست کرد که سایگو تاکاموری را فراخواند. در
درخواست کرد که سایگو تاکاموری را فراخواند. در فوریه ۱۸۶۲ (دوره بونکیو ۲)، تبعید سه ساله سایگو تاکاموری در جزیره آمامی اوشیما به پایان رسید. هنگامی که سایگو تاکاموری به قلعه کاگوشیما بازگشت، از نقشه هیسامیتسو برای رفتن به کیوتو مطلع شد. با این حال، او با این نقشه مخالفت کرد و معتقد بود که انجام این کار برای هیسامیتسو که نه ارتباطاتی دارد و نه تجربه‌ای، غیرممکن است و با هیسامیتسو درگیر شد. با این حال، رفتن هیسامیتسو به کیوت قطعی بود. سایگو تاکاموری چاره‌ای جز رفتن به شیمونوسکی به عنوان گروه پیشرو نداشت، اما
رفتن به شیمونوسکی به عنوان گروه پیشرو نداشت، اما هیسامیتسو به او دستور داد که «در شیمونوسکی منتظر بماند». وقتی سایگو تاکاموری به شیمونوسکی رسید، شنید که «میهن‌پرستان سوننو جوئی در کیوتو و اوساکا جمع شده‌اند و اگر هیسامیتسو به کیوتو برود، ممکن است منفجر شوند.» سایگو تاکاموری که نگران بود مبادا جنگ بین شوگون‌سالاری و ساتسوما در بگیرد، بدون اینکه منتظر هیسامیتسو بماند، به سرعت به سمت اوساکا حرکت کرد. در همین حال، هیسامیتسو بی‌خبر از این موضوع به شیمونوسکی رسید. وقتی فهمید که دستورهایش نادیده گرفته شده است و
وقتی فهمید که دستورهایش نادیده گرفته شده است و شایع‌های شنید مبنی بر اینکه «سایگو تاکاموری در تلاش است تا فرقه سوننو-جوئی را تحریک کند»، خشم هیسامیتسو فوران کرد. سایگو پس از بازگشت به ساتسوما، بلافاصله شیمازو هیسامیتسو را به عنوان یک «بی‌عرضه روستایی» مسخره کرد و دوباره به دلیل نافرمانی از دستورها تبعید شد. تبعید به توکونوشیما و اوکینوئرابوجیما. سایگو تاکاموری تنها پنج ماه پس از فراخوانده شدن از آمامی اوشیما، دستگیر و به توکونوشیما، در جنوب غربی آمامی اوشیما، تبعید شد. برخلاف دوران حضورش در آمامی اوشیما،
تبعید شد. برخلاف دوران حضورش در آمامی اوشیما، سایگو تاکاموری به عنوان یک خلافکار به این جزیره تبعید شد. به همین دلیل، او مجبور شد تحت نظارت قاضی محلی زندگی کند، اما گفته می‌شود که او با آموزش خواندن و نوشتن به فرزندان مقام‌های جزیره و انجام فعالیت‌های دیگری مانند شکار و ماهیگیری، از دوران خود در آنجا لذت می‌برد. علاوه بر این، آیکانا که مجبور شد در آمامی اوشیما جا بماند، فرزندانش را به توکونوشیما فرستاد. با این حال، حدود دو ماه پس از تبعید به توکونوشیما، مجازات دیگری تعیین شد: تبعید به اوکینوئرابوجیما، واقع
دیگری تعیین شد: تبعید به اوکینوئرابوجیما، واقع در جنوب غربی‌تر. در آن زمان، تبعید به اوکینوئرابوجیما مجازاتی بود که پس از مجازات اعدام، در درجه دوم اهمیت قرار داشت. آنچه در جزیره اوکینورابو در انتظار سایگو تاکاموری بود، یک سلول زندان به مساحت حدود ۶٫۶ متر مربع بود که در ساحل دریا ساخته شده بود. این سلول با ساختاری زمخت، به جای دیوار، با شبکه‌های زمخت احاطه شده بود و باد و باران بی‌رحمانه به داخل سلول می‌وزید. به دلیل این شرایط بد و غذای نامناسب، سایگو تاکاموری به تدریج ضعیف‌تر شد، اما حتی در این شرایط
به تدریج ضعیف‌تر شد، اما حتی در این شرایط وخیم، گفته می‌شود که او بی‌صدا در سلول خود می‌نشست. یکی از مقام‌های محلی به نام ماساترو تسوچیموچی با دیدن سایگو تاکاموری تحت تأثیر قرار گرفت و از قاضی خواست که یک سلول زندان جدید برای او بسازد. قاضی موافقت کرد و این بار یک سلول زندان در داخل خانه ساخته شد. در این مدت، او با یک محقق و تبعیدی به نام کاواگوچی سپو آشنا شد که به او شعر و خوشنویسی چینی آموخت. گفته می‌شود که تحت تأثیر او، سایگو تاکاموری بیش از ۱۳۰۰ کتاب خواند. او همچنین یک مدرسه خصوصی در حجره خود افتتاح
او همچنین یک مدرسه خصوصی در حجره خود افتتاح کرد و شروع به آموزش جوانان در جزیره نمود. حادثه ناماموگی. در زمانی که سایگو تاکاموری در تبعید زندگی می‌کرد، مجموعه‌ای از وقایع تاریخی یکی پس از دیگری رخ داد، از جمله حادثه ناماموگی (که در آن سامورایی ساتسوما یک تاجر بریتانیایی را به دلیل عبور از صفوف هیسامیتسو و همراهانش کشت)، جنگ آنگلو-ساتسوما (بمباران کاگوشیما به تلافی حادثه ناماموگی) و کودتای ۱۸ اوت (که در آن نیروهای رادیکال سوننو جوئی مانند قلمرو چوشو توسط قلمرو ساتسوما و دیگران از کیوتو اخراج شدند). در
قلمرو ساتسوما و دیگران از کیوتو اخراج شدند). در نهایت، شورای سانیو (شورایی از فئودال‌های قدرتمند به دستور دربار امپراتوری) سازماندهی شد، اما تنها پس از سه ماه از هم پاشید. بدین ترتیب، هدف هیسامیتسو برای اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری کاملاً به بن‌بست رسید. تقریباً در همان زمان، بار دیگر از درون قلمرو ساتسوما فراخوانی برای فراخواندن سایگو تاکاموری به گوش رسید. هیسامیتسو با اکراه موافقت کرد و سایگو تاکاموری مورد عفو قرار گرفت. این حدود یک سال و نیم پس از تبعید او به اوکینورابوجیما بود. سایگو تاکاموری
از تبعید او به اوکینورابوجیما بود. سایگو تاکاموری پس از ملاقات با هیسامیتسو در کیوتو، به عنوان افسر نظامی و مسئول پذیرش در حوزه‌های مختلف (فرمانده کل ارتش و مسئول دیپلماسی) منصوب شد. با وجود فراز و نشیب‌های فراوان، سایگو تاکاموری به شخصیتی تأثیرگذار در قلمرو تبدیل شد. سپس این دوران به سرعت به سمت سرنگونی شوگون‌سالاری پیش رفت. حادثه ایکه‌دایا (حادثه‌ای که در آن شینسنگومی به ضدبیگانگان رادیکال حمله کرد) باعث شد ارتش چوشو وارد کیوتو شود. برای متوقف کردن این امر، به قلمرو ساتسوما نیز دستور داده شد تا نیروهایی
به قلمرو ساتسوما نیز دستور داده شد تا نیروهایی اعزام کند. در ابتدا، سایگو تاکاموری از این دستور سر باز زد، اما ساتسوما به نبرد پیوست و پیروزی بزرگی به دست آورد. سپس، قلمرو چوشو شکست خورد و فرار کرد. این حادثه کینمون (حادثه هاماگوری گومون) بود. چوشو از کودتای ۱۸ اوت از ساتسوما کینه به دل داشت، اما دشمنی با ساتسوما در این برهه تعیین‌کننده شد. با سوءاستفاده از این حادثه، شوگون‌سالاری مجوز امپراتوری را برای حمله به چوشو دریافت کرد. سایگو تاکاموری نیز در ابتدا مشتاق فتح چوشو بود، که به دشمن دربار امپراتوری
مشتاق فتح چوشو بود، که به دشمن دربار امپراتوری تبدیل شده بود. سایگو تاکاموری برای تحقق هرچه سریع‌تر این موضوع، با کاتسو کایشو ملاقات کرد. با این حال، کاتسو کایشو، یکی از دست‌نشاندگان ارشد شوگون‌سالاری، از شوگون‌سالاری انتقاد کرد. در همین حال، در آن زمان بی‌اعتمادی در ساتسوما نسبت به شوگون‌سالاری وجود داشت و تصمیم گرفته شد که اتحادی از قلمروهای قدرتمند ایجاد شود. در مورد لشکرکشی به چوشو، رویکرد سختگیرانه‌ای که تا آن زمان اتخاذ شده بود نیز تغییر کرد. سایگو تاکاموری به عنوان رئیس ستاد ارتش لشکرکشی به چوشو،
تاکاموری به عنوان رئیس ستاد ارتش لشکرکشی به چوشو، فرمانده کل قوا، منصوب شد. او سپس اصرار داشت که با چوشو با ملایمت رفتار کند و توکوگاوا یوشیکاتسو، فرماندار کل ارتش سیچو، این را پذیرفت. بنابراین سایگو تاکاموری، خاندان اربابی چوشو را متقاعد کرد که تسلیم شوگون‌سالاری شود و خود به خاک دشمن رفت. تلاش‌های او ثمر داد و دستور داده شد تا نیروهای تنبیهی که به چوشو نزدیک می‌شدند (اولین لشکرکشی چوشو) منحل شوند. اگرچه اولین لشکرکشی چوشو با صلح به پایان رسید، اما دوباره در درون شوگون‌سالاری نظراتی برای حمله به چوشو مطرح
درون شوگون‌سالاری نظراتی برای حمله به چوشو مطرح شد؛ بنابراین دستور دومین لشکرکشی چوشو داده شد. بار دیگر، چوشو در تنگنا قرار گرفت. در همین حال، خاندان ساتسوما نیز بر سر نحوه برخورد با کسانی که در شورش تنگوتو (حادثه‌ای که در آن جناح سوننو-جوئی حزب تنگو از قلمرو میتو به مبارزه مسلحانه برخاستند) تسلیم شده بودند، با شوگون‌سالاری درگیری عمیقی داشت. در این شرایط بود که اتحاد ساتسوما-چوشو تشکیل شد. قلمرو چوشو بدون سلاح بود زیرا شوگون‌سالاری آنها را از تهیه سلاح از خارج از کشور منع کرده بود، در حالی که قلمرو
از خارج از کشور منع کرده بود، در حالی که قلمرو ساتسوما با کمبود برنج مواجه بود. یک موقعیت برد-برد سه‌جانبه ارائه شد: آنها آنچه را که نداشتند مبادله می‌کردند و خرید سلاح و مهمات و حمل و نقل تدارکات توسط کایئنتای ( کامه‌یاماشاچو) (یک انجمن تجاری که توسط ریوما ساکاموتو و دیگران تشکیل شده بود) انجام می‌شد. تا آن زمان، دو طرف با یکدیگر اختلاف داشتند، اما با میانجیگری ریوما ساکاموتو و شینتارو ناکائوکا به توافق رسیدند. ساتسوما که با چوشو متحد شده بود، تصمیم گرفت در دومین لشکرکشی چوشو شرکت نکند. نیروهای چوشو با
در دومین لشکرکشی چوشو شرکت نکند. نیروهای چوشو با ۳۵۰۰ سرباز در مقایسه با نیروهای ۱۰۰٬۰۰۰ نفری شوگون‌سالاری، اختلاف چشمگیری در قدرت نظامی داشتند. با این حال، نبرد به نفع چوشو پیش رفت. چوشو آخرین سلاح‌های تهیه شده از ساتسوما را در اختیار داشت و با توجه به اینکه بقای قلمرو آنها در خطر بود، روحیهٔ چوشوها بسیار بالاتر از نیروهای شوگون‌سالاری بود. در بحبوحه همه این اتفاق‌ها، شوگون چهاردهم توکوگاوا ایه‌موچی ناگهان درگذشت و دومین لشکرکشی چوشو با شکست غیرمنتظره‌ای برای نیروهای شوگون‌سالاری به پایان رسید. پس از مرگ
نیروهای شوگون‌سالاری به پایان رسید. پس از مرگ توکوگاوا ایه‌موچی، پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو، به عنوان شوگون منصوب شد. ساتسوما که قصد داشت از طریق اتحاد با قلمروهای قدرتمند، قدرت را به دست گیرد، در شورای چهار ارباب (یک نهاد مشورتی برای یوشینوبو و دیگران، متشکل از شیمازو هیسامیتسو و سه نفر دیگر) طرحی را برای به دام انداختن یوشینوبو پیشنهاد داد. با این حال، شورای چهار ارباب در نهایت نتوانست به اجماع برسد و از هم پاشید، و همین امر باعث شد ساتسوما مسیر خود را تغییر دهد و رویکردی مسلحانه‌تر برای سرنگونی