payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شورش شینپورن یکی از از قیام‌های سامورایی سابق بود که در اوایل دوره میجی علیه جدید دولت میجی در ژاپن در کوماموتو در ۲۴ اکتبر ۱۸۷۶ رخ داد. پس از ۱۸۶۸ اصلاحات میجی، بسیاری از اعضای طبقه اجتماعی سامورایی از مسیری که ملت گرفته بودند ناراضی بودند. کاهش درآمد، ایجاد خدمت وظیفه عمومی و جایگزین آن بجای نقش سابق سامورایی‌ها، بسیاری از امتیازات اجتماعی سامورایی‌ها را از بین برده بود. مدرن سازی سریع (غربی شدن) کشور منجر به تغییرات بزرگی در فرهنگ ژاپن، نحوه لباس و جامعه شده بود. به نظر بسیاری از سامورایی‌ها این تغییرات
شده بود. به نظر بسیاری از سامورایی‌ها این تغییرات تبدیل به خیانت به فلسفه سوننو جوئی (بیرون کردن اجنبی‌ها) شده بود رواج این فلسفه یکی از توجیهاتی بود که جهت سرنگونی شوگونسالاری توکوگاوا استفاده شده بود. شینپورن یک انجمن افراطی بیگانه‌هراسی از سامورایی‌های سابق استان کوماموتو تحت رهبری اوتاگورو تومو (۱۸۳۵–۱۸۷۶) بود که از تعالیم هایاشی اوئن تأثیر گرفته و رشد کرده بود. اعضا با توقف روند غربی سازی راضی نشدند؛ آن‌ها می‌خواستند ساعت را به عقب برگردانند و هر ردی از آن را از بین ببرند، از جمله لباس‌های غربی،
ردی از آن را از بین ببرند، از جمله لباس‌های غربی، استفاده از تقویم غربی گاه‌شماری میلادی و حتی استفاده از سلاح‌های غربی. اعضای شینپورن در هر زمانی نمک برای استفاده در تصفیه آیینی از آثار آلاینده‌های خارجی مانند برق، راه‌آهن و حتی کشیش‌های آیین بودایی ابه همراه داشتند. آن‌ها بخصوص از حکم‌های حکومتی که به خارجیان اجازه خرید زمین در ژاپن می‌داد تا مبلغین به گسترش مذهب مسیحیت بپردازند و ممنوعیت حمل شمشیر (فرمان هایتو) عصبانی بودند. همچنین شایعه ای مبنی بر اینکه امپراتور میجی در حال برنامه‌ریزی سفر به خارج از
امپراتور میجی در حال برنامه‌ریزی سفر به خارج از کشور بود، مورد نارضایتی آنان بود. شورش. اوتاگورو تومو (۱۸۳۵–۱۸۷۶) یک کشیش شینتو بود وی چندین پیشگویی انجام داد، سرانجام آنچه را که او مجازات الهی برای رهبران قیام در نظر گرفته بود، موجب قیام شد. پس از آن دولت میجی از ارتش امپراتوری ژاپن درخواست سرکوب شورش در کوماموتو را کرد. در ۲۴ اکتبر، پس از فرستادن پیام‌هایی به گروه‌های هم نظر در قلمروهای دیگر ژاپن، اوتاگورو تومو رهبری ۲۰۰ نفر را در شورش به دست گرفت. او نیروی خود را به جوخه تقسیم کرد. یک جوخه یک حمله
نیروی خود را به جوخه تقسیم کرد. یک جوخه یک حمله غافلگیرانه به سربازخانه پادگان کوماموتو انجام داد، و بدون هیچ رحمی حتی به زخمیان یا غیرنظامی حدود ۳۰۰ نفر از نیروهای داخل پادگان را کشت یا زخمی شدند. این حمله به دلیل نفرت آنان از ارتش تازه بود، که بسیاری از اعضای آن از طبقات دهقانی بودند. جوخه دوم اداره تلگراف را در هم کوبید، اگر چه این واقعه باعث قطع ارتباط شورشیان با متحدان احتمالی آن‌ها شد. خوجه سوم به دفاتر و محل اقامت مقامات رسمی حمله کرد و فرمانده پادگان کوماموتو را کشت. پیامدها. در آن زمان، شورش
پادگان کوماموتو را کشت. پیامدها. در آن زمان، شورش شینپورن اثرات موجی زیادی داشت که موجب به وجود آمدن شورش آکیزوکی و شورش هاگی شد. اگر چه این شورش‌ها نیز به‌طور کامل ناکام شد، این واقعیت که گروهی کوچک و متشکل از مردان می‌تواند چنین جو وحشتی ایجاد کند و بتواند چنین نیروی بزرگی را شکست دهد، تا پایان امپراتوری ژاپن الهام بخش جوامع مخفی سیاسی بود.
عبدالله سبحان ؛ (زادهٔ ۲ مارس ۱۹۵۵) شاعر، روزنامه‌نگار، و مترجم تاجیک اهل ازبکستان است. وی مدیر بخش ادبیات و هنر روزنامهٔ "آواز تاجیک"، نشریهٔ دیوان وزیران جمهوری ازبکستان، و عضو اتحاد نویسندگان ازبکستان (از سال ۱۹۹۴ میلادی) است. سبحان دارندهٔ عنوان «اعلاچی فرهنگ تاجیکستان» (۲۰۱۰ میلادی) و برندهٔ مدال «شهرت» (۲۰۱۵ میلادی) در ازبکستان است. زندگی شخصی. عبدالله سبحان در ۲ مارس ۱۹۵۵ میلادی در ناحیهٔ سیحون‌آباد ولایت سیردریا در جمهوری شوروی سوسیالیستی ازبکستان متولد شد. روستای سنتب ناحیهٔ نُرَتا (ولایت نوایی در
شد. روستای سنتب ناحیهٔ نُرَتا (ولایت نوایی در ازبکستان)، که در اشعارش از آن بسیار یاد کرده‌است، زادگاه پدر و نیاکان اوست. پدر و مادرش افرادی عادی بوده‌اند. عبدالله سبحان مکتب میانه را در سال ۱۹۷۲ میلادی در زادگاه خود گذراند و سپس به مدت چهار سال در بخش زبان و ادبیات دانشکدهٔ عام‌آموزی به نام صدرالدین عینی شهر سمرقند تعلیم گرفته‌است. وی اکنون همراه با خانواده‌اش در شهر تاشکند اقامت دارد و از زندگی مشترک با همسر خود قربان‌گُل، دارای سه پسر و یک دختر است. زندگی حرفه‌ای. عبدالله سبحان پس از پایان دانشگاه، چند
حرفه‌ای. عبدالله سبحان پس از پایان دانشگاه، چند سال زبان و ادبیات تاجیکستان را در دبیرستان کارل مارکس (که اکنون قدیق سلطانوف نامیده می‌شود) در منطقهٔ سغد تدریس کرد. از اوایل سال تحصیلی‌اش، اشعار او به‌زبان‌های ازبکی و تاجیک در نشریات منتشر شده‌است. در سال ۱۹۸۹ میلادی، روزنامهٔ "صدای تاجیکستان" از او خواست تا با آن‌ها همکاری کند که در حال حاضر در همان اداره به عنوان رئیس بخش ادبیات و هنر کار می‌کند. آثار. به غیر از اشعار پراکنده‌ای که در روزنامه‌ها و مجله‌های مختلف به چاپ رسیده‌اند، عبدالله سبحان کتاب‌های
مختلف به چاپ رسیده‌اند، عبدالله سبحان کتاب‌های زیر را به چاپ رسانده است: "مشک صبح" (۱۹۸۸)، "ندای سربدار" (۱۹۹۲)، "افق پندار" (۲۰۰۰)، "گرد انجم" (۲۰۰۷)، و "مرز خورشید" (۲۰۱۵). نمونهٔ اشعار. شرم می‌دارم می‌تراشم عکسی همراه از تنِ دیوار نسلِ سامانی، تباری رودکی هستم و ناجوریم گرگ و گوسفندیم در پیچ‌و خم دنیای ناهموار. رخنه‌ها دارد حصار وحدت ما از همه جانب، سیرگاه چارپای و بادهای تند صحراهاست این منزل، فسل سرمایش دراز است و بهارش کوته و غم‌بار. زین سبب بر زنه‌های ارتقا پا را نمی‌مانیم، چشم دنیا شوکت ما را
ارتقا پا را نمی‌مانیم، چشم دنیا شوکت ما را نمی‌بیند، دور می‌گردییم دور نقطه‌ای بی‌سود چون پرگار. روبَهان حیله‌گر ما را علیه یکدگر شورَند، ناعیان کارند عروق کینه در مرز دل و احساس، روبهان را پوست کندن کار شیرانیست خوش‌پیکار. قلعهٔ ویران وحدت را کند ترمیم تنها عشق، احترام یکدگر ما را بَرَد تا منزلِ امید. در دل ما دانه‌ای عشق و محبت کار، ای جبار ای قهار!
زاریئل یک شخصیت خیالی در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی‌سی کامیکس است. او سابقاً فرشته‌ای نگهبان به‌شمار می‌رفت که برای میلیون‌ها سال در بهشت خدمتگزاری می‌کرد، سپس به خواست خود به زمین سقوط کرد و تبدیل به یک ابرقهرمان شد و به تیم لیگ عدالت پیوست. این شخصیت توسط گرانت موریسون، مارک میلر، هاوارد پورتر و جان دل خلق شده‌است؛ که برای اولین بار در شمارهٔ ۶ از مجموعه "لیگ عدالت آمریکا" (ژوئن ۱۹۹۷) حضور پیدا کرد. زاریئل زمانی یکی از اعضای ایگل هاست، و یکی از چهار فرشته میزبان بهشت بود. او سپس شیفتهٔ زنی
از چهار فرشته میزبان بهشت بود. او سپس شیفتهٔ زنی فانی گشت و با اراده از الوهیت خود دست برداشت تا در کنار او باشد. از ابتدای خلقت، زاریئل به عنوان فرشته نگهبان در خدمت پرزنس (خدا) بود و از ارواح زنان بی‌شماری از جمله کلئوپاترا، مونالیزا و ژان دارک محافظت می‌کرد.
کوخ‌نشینان () یک نقاشی رنگ روغن در ابعاد ۱۰۲ سانتی‌متر در ۱۰۷ سانتی‌متر از جرج بلوز نقاش رئالیست آمریکایی است که سال ۱۹۱۳ کشیده شد. اثر نمایی از محلهٔ لوور ایست ساید نیویورک را در اوایل سده ۲۰ میلادی و سرشار از مهاجران و تازه‌واردان به تصویر کشیده‌است. این نخستین نقاشی خریداری‌شده توسط موزه هنر شهرستان لس‌آنجلس بود و تاکنون در مالکیت همان موزه قرار دارد.
کاوامورا سومی‌یوشی (; – ) فرد نظامی اهل ژاپن بود.
کلارنس هادسون وایت (; – ) عکاس و استاد دانشگاه اهل ایالات متحده آمریکا و از پایه‌گذاران جنبش عکاسی جدایی‌طلب بود. او دوست آلفرد اشتیگلیتس بود و در شناساندن عکاسی به یک هنر واقعی تأثیرگذار بود. او در شهرهای کوچک اوهایو بزرگ شد، جایی که او و خانواده‌اش تحت تأثیرات اصلی زندگی اجتماعی روستایی آمریکا بودند. پس از بازدید از نمایشگاه جهانی کلمبیا در شیکاگو در سال ۱۸۹۳، او به عکاسی علاقه‌مند شد و به عنوان یک حرفه به آن پرداخت. اگرچه او در این عکاسی کاملاً خودآموخته بود، اما در عرض چند سال به خاطر عکس‌های تصویری‌اش
بود، اما در عرض چند سال به خاطر عکس‌های تصویری‌اش که روح و احساسات آمریکا را در اوایل قرن بیستم تسخیر می‌کرد، در سطح بین‌المللی شناخته شد. او آنچنان به خاطر تصاویرش مشهور شد که بسیاری از عکاسان که اغلب به اوهایو سفر می‌کردند، به دنبال آن بودند تا از او بیاموزند، در سال ۱۹۲۵ هنگام تدریس به دانش‌آموزان در مکزیکوسیتی دچار حمله قلبی شد و درگذشت.
عبدالله غنی (زادهٔ ۱۱ مارس ۱۹۱۲-درگذشتهٔ ۲۴ ژانویه ۱۹۸۴)شاعر و نمایش‌نامه‌نویس و عضو اتحادیهٔ نویسندگان تاجیکستان بود. وی دارای عنوان ارباب هنر تاجیکستان، و برندهٔ جایزهٔ رودکی تاجیکستان نیز بود. زندگی. عبدالله غنی در ۱۱ مارس ۱۹۱۲ میلادی در سمرقند متولد شد و در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه ازبکستان (در حال حاضر دانشگاه سمرقند) تحصیل کرد. وی در مؤسسهٔ علمی آموزش و پرورش کمیسیون تحقیقات (۱۹۳۲–۱۹۳۴) به‌عنوان پژوهشگر فعالیت کرد، و عضو نخستین کنگرهٔ نویسندگان شوروی (۱۹۳۴) بود. غنی دبیر گروه اتحادیهٔ نویسندگان
(۱۹۳۴) بود. غنی دبیر گروه اتحادیهٔ نویسندگان (۱۹۳۵–۱۹۳۷)، مدیر ادبی تئاتر درام بود و در ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۸۴ میلادی در شهر دوشنبه در تاجیکستان درگذشت.
رز ابری یا رز آبریکا، نام یک گونه از سرده رز است که توسط کارشناسان ایرانی جهاد کشاورزی در ایران به ثبت رسیده و در مرحله ثبت جهانی قرار دارد. اطلاعات پایه. وجود صفاتی از جمله خار قلابی، پرپر بودن گلبرگ‌ها و گلبرگ‌های بدون لب یا به ندرت لب‌دار این گونه را از بقیه مجزا می‌سازد. البته رز آبریکا بیشترین نزدیکی را به نسترن زرد (R. foetida) نشان می‌دهد ولی در صفاتی مثل تعداد برگچه‌ها، گل‌آذین خوشه‌ای، کاسبرگ کامل یا به‌ندرت لب‌دار، خامه کرک‌دار، هیپانتیوم همیشه بدون کرک و دمگل بدون کرک با آن تفاوت دارد. پس از ثبت
کرک و دمگل بدون کرک با آن تفاوت دارد. پس از ثبت و کشف، این گل، رز ابری (R. abrica) نام گرفت، نام این گل مخفف حروف لاتین پژوهشکده بیوتکنولوژی کشاورزی ایران است؛ و با روش افزایش سطح پولیدی و دو برابر کردن کروموزوم‌ها تولید شده‌است و تجزیه خوشه‌ای و رسته‌بندی به‌خوبی آن را به صورت یک گروه جداگانه از بقیه گونه‌های این بخش جدا نمود. این نوع رز، به روشت کشت بافتی به دست می‌آید که می‌توان میلیون‌ها شاخه از آن را به صورت کوتاه مدت به عمل آورد و از هرگونه آفت و بیماری در امان نگاه داشت. رنگ این رز بین سفید و صورتی
در امان نگاه داشت. رنگ این رز بین سفید و صورتی است و خاصیت‌های تجاری و ویژگی گل‌های شاخه بریده را دارد. اختراع. کار تخصصی بر روی اصلاح ژن گل رز، در سال ۱۳۸۳ در ایران آغاز شد. در گام نخست، رزهای وحشی جمع‌آوری شدند و بر روی ژن‌های آنها تحقیقات شروع شد. تحقیقات بر روی اصلاح ژنتیک رزها سبب شد تا رز جدید ایرانی شکل بگیرد. این تحقیقات در پژوهشگاه بیولوژیک کشاورزی ایران انجامید که در سال ۱۳۶۲ آغاز به کار کرده‌است و بخشی از مؤسسه اصلاح نهال و بذر کرج واقع در استان البرز بود و در سال ۱۳۷۸ به شکل مستقل درآمد.
استان البرز بود و در سال ۱۳۷۸ به شکل مستقل درآمد. فعالیت‌های پژوهشی این مؤسسه بیشتر در زمینه تحقیقات مولکولی و بیوتکنولوژی گیاهی پیشرفته است. این‌گونه رز توسط گروهی از محققان ایرانی (پریسا کوباز، مریم جعفرخانی کرمانی، زهرا حسینی، ابوالفضل جوکار، محبوبه خاتم‌ساز) کشف و شناسایی شد این اختراع در لابلای طرح بلند مدت اصلاح ژن‌های گل‌های رز در وزارت جهاد کشاورزی کشف و به ثبت رسید. خیام نکویی از متخصصان جهاد کشاورزی در خصوص نامگذاری این رز گفته‌است: «نام این گل مخفف حروف لاتین پژوهشکده بیوتکنولوژی است که با روش
حروف لاتین پژوهشکده بیوتکنولوژی است که با روش افزایش سطح پولیدی و دو برابر کردن کروموزوم‌ها تولید شد. گلی که از لحاظ تجاری کاملاً ارزشمند است.» این پزوهشگران هم‌اکنون بر روی جمع‌آوری گل‌های جدید از جهان و ترکیب ژنتیکی آنها هستند.
لوگال عبارتی به زبان سومری به معنی شاه یا فرمانروا است. اما در لغت به معنی «مرد بزرگ» است. "لو" به معنی مرد و "گال" به معنی بزرگ است. لوگال یکی از چندین عنوانی است که به فرماندار یک شهر می‌شد داد. همچنین در زبان سومری لوگال می‌تواند به معنی دارای یک قایق یا زمین یا سرپرست یک خانواده باشد. در خط میخی، واژه‌نگاشت لوگال به صورت 𒈗 است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
بپّو شینسوکه (؛ ۱۸۴۷ – ۲۴ سپتامبر ۱۸۷۷) یک سامورایی در اواخر دوره ادو اهل استان کاگوشیما در ژاپن بود. جنگ سینان. ؤؤبا سقوط یاماگا و تاهارا و مرگ بسیاری از دانش‌آموزان مدارس خصوصی، بپو در ماه مارس به کاگوشیما بازگشت و در ماه آوریل، ۱۵۰۰ سرباز تازه استخدام شده را به سمت شمال رهبری کرد. در ۳ آوریل، او به همراه هنمی جوروتا، از هیتویوشی به سمت پایین رودخانه کوما رفت تا به یاتسوشیرو حمله کند و تلاش کرد تا نیروهای دولتی را از شمال و جنوب محاصره کند، اما در نبرد هاگیوارا بانک شکست خورد، از ناحیه پا به شدت مجروح شد
بانک شکست خورد، از ناحیه پا به شدت مجروح شد و به هیتویوشی عقب‌نشینی کرد. بعداً، او دوباره به کاگوشیما بازگشت و در حالی که در چشمه‌های آب گرم در حال بهبودی بود، ستاد خود را در یوکوکاوا مستقر کرد و سپاه شینبو و سپاه رژه رونده را رهبری کرد و در ساتسوما، اوسومی و هیوگا جنگید، اما موفق نشد. در ۱۷ اوت، او سایگو را دنبال کرد، کاوای-داکه را محاصره کرد، از کوه‌های جنوبی کیوشو گذشت و به کاگوشیما بازگشت. در این مدت، آسیب دیدگی پایش بهبود نیافته بود، بنابراین با یک پالانکین کوهستانی سفر کرد. در ۲۴ سپتامبر (روز سقوط
کوهستانی سفر کرد. در ۲۴ سپتامبر (روز سقوط شیرویاما)، بیش از ۴۰ مرد در مقابل غار سایگو صف‌آرایی کردند و به سمت ایواساکیگوچی پیشروی کردند. در راه، سایگو بر اثر اصابت گلوله زخمی شد، بنابراین شینسوکه از پالانکین پیاده شد و سایگو را که در حال رکوع به دعا بود، در حالی که فریاد می‌زد «(لطفاً مرا ببخش)» سر برید. سپس او در میان رگبار گلوله‌ها خودکشی کرد. او در سن ۳۱ سالگی درگذشت.
کارهنج () بدلی است از یادمان پیشاتاریخی استون‌هنج که در نزدیکی شهر الاینس، نبراسکا در مناطق کوهستانی آمریکا ساخته شده است. در کارهنج به جای سنگ‌افراشت‌های اصلی استون‌هنج از خودروهای قدیمی آمریکایی استفاده شده که همه با افشانهٔ خاکستری رنگ‌آمیزی شده‌اند. سازه. کارهنج مشتمل است بر ۳۸ خودرو که به دور حلقه‌ای به قطر ۲۹ متر چیده شده‌اند. برخی از خودروها به‌شکل عمودی ایستانده شده‌اند، ۱٫۵ متر در زمین فرورفته‌اند، و تشکیل ستون سه‌سنگ‌های کارهنج را می‌دهند. تیرها نیز خودروهایی هستند که به شکل افقی روی ستون‌ها جوش
خودروهایی هستند که به شکل افقی روی ستون‌ها جوش خورده‌اند. سنگ هیل یک کادیلاک مدل ۱۹۶۲ است. سه خودرو نیز کاملاً در خاک دفن شده‌اند و تابلویی بر فراز آنان قرار گرفته است که متن زیر روی آن خودنمایی می‌کند: کارهنج بر پایهٔ وضعیت امروزی ویرانهٔ استون‌هنج ساخته شده است و نه سازهٔ اصلی آن که در عصر نوسنگی برپا بوده. به‌غیر از بدل استون‌هنج، در محوطهٔ کارهنج چند تندیس دیگر از بدنهٔ خودروهای رنگ‌آمیزی شده قرار دارد. تاریخ. کارهنج، که آن را «جیم رایندرز» ساخته است، در روز انقلاب تابستانی ۱۹۸۷ افتتاح شد. در سال ۲۰۰۶
روز انقلاب تابستانی ۱۹۸۷ افتتاح شد. در سال ۲۰۰۶ مرکز گردشگرانی در محوطهٔ کارهنج ساخته شد. در سال ۲۰۱۳ کارهنج به سازمان «اتحادیهٔ شهروندان» اهدا شد که در کار حمایت از سندیکاها است. خورشیدگرفتگی ۲۱ اوت ۲۰۱۷ را حدود ۴٫۰۰۰ نفر از جمله فرماندار نبراسکا پیت ریکتس از کارهنج تماشا کردند. این رویداد با مراسم سی‌سالگی افتتاح کارهنج همزمان بود.
کشتی در ایران از قدیمی‌ترین ورزش‌هاست که در دوران صفویه و زندیه رونق زیادی یافته بود. بیشترین تعداد مدال (قهرمانی جهان و المپیک). در مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۲ صربستان حسن یزدانی موفق شد نهمین مدال خود در مسابقات المپیک و قهرمانی جهان را به‌دست بیاورد. در کشتی فرنگی حمید سوریان دارندهٔ شش مدال طلای جهان (۲۰۱۴، ۲۰۱۰ ،۲۰۰۹، ۲۰۰۷، ۲۰۰۶ ،۲۰۰۵) و یک مدال طلای المپیک (۲۰۱۲) با ۷ مدال در جایگاه دوم مشترک با جهان پهلوان غلامرضا تختی قرار می‌گیرند. در بین بیشترین مدال‌های کسب شده تاریخ جهان کشتی می‌توان به نام
مدال‌های کسب شده تاریخ جهان کشتی می‌توان به نام الکساندر کارلین روس و بروس بومگارتنر آمریکایی با ۱۳ مدال و الکساندر مدوید بلاروس با ۱۲ مدال، اشاره کرد. امتیازبندی. جدول مدال آوران کشتی آزاد ایران در ادامه قابل مشاهده است. طبق امتیازبندی اتحادیه جهانی کشتی جمع امتیازات این جدول به شکل زیر محاسبه شده‌است: حسن یزدانی با ۸۷ امتیاز در صدر با کیفیت‌ترین کشتی‌گیران تاریخ ایران قرار دارد. حمید سوریان با ۸۰ امتیاز در جایگاه دوم، غلامرضا تختی و عبدالله موحد با ۷۰ امتیاز در جایگاه مشترک سوم، وامام علی حبیبی و رسول
در جایگاه مشترک سوم، وامام علی حبیبی و رسول خادم با ۵۰ امتیاز در جایگاه مشترک پنجم و محمد هادی ساروی با ۴۹ امتیاز درجایگاه هفتم و ابراهیم جوادی و علیرضا دبیر با ۴۵ امتیاز در جایگاه مشترک هشتم قرار گرفته‌اند. اما در بین رکوردها عبدالله موحد تنها کشتی‌گیر ایرانیست که توانسته به صورت بی وقفه از سال‌های ۷۰–۱۹۶۵ تمام عناوین طلای جهانی را بدون هیچ شکستی کسب کند. دربین پر افتخارترین کشتی‌گیران تاریخ کشتی جهان می‌توان به نام الکساندر کارلین اشاره کرد. وی با ۹ طلای جهانی و ۳ طلا و یک نقرهٔ المپیک و ۱۶۰ امتیاز دومین
و ۳ طلا و یک نقرهٔ المپیک و ۱۶۰ امتیاز دومین پرافتخارترین کشتی‌گیر تاریخ است. میخایین لوپز فرنگی کار فوق سنگین کوبایی در المپیک پاریس موفق شد پنجمین مدال طلای المپیک خود را کسب کند پرافتخارترین کشتی‌گیر تاریخ است. وی اولین کشتی‌گیر مرد تاریخ است که توانسته چنین افتخاری را به‌دست‌آورد[7]. نکتهٔ جالب توجه این است که ایران درطول تاریخ رقابت‌های کشتی المپیک از ابتدا تا المپیک ۲۰۲۴ پاریس، تنها ۷ مدال طلا آزاد و ۶ مدال طلای فرنگی کسب کرده‌است.
هفدهمین دوره انتخابات لوک سبها () همان مجلس عوام یا مجلس قانون‌گذاری هند است که در انتخابات سراسری هند (۲۰۱۹)، ۵۴۵ نفر نماینده (مجلس عوام)، شامل ۵۳۰ نفر با رای مستقیم شهروندان و ۱۳ نفر از ۷ فرمانداری کل انتخاب، و به مجلس عوام راه پیدا می‌کنند.لوک سبها به معنی مجلس مردم است، مجلس نمایندگان دو مجلسی هند شامل خانه بالایی به نام راجیا سبها است، و خانه پائینی لوک سبها که اعضای لوک سبها توسط رای‌گیری عمومی جهانی و یک سیستم پیشین رای‌گیری در حوزه‌های انتخابی هر نماینده انتخاب می‌شوند و هر نماینده به مدت پنج سال یا
انتخاب می‌شوند و هر نماینده به مدت پنج سال یا تا زمانی که ریاست جمهوری بر اساس توصیه شورای وزیران تأیید کند انتخاب می‌شود. جلسات مجالس لوک سبها و راجیا سبها در دهلی نو برگزار می‌شود. اعضای مجلس عوام. سخنگوی لوک سبها. سخنگوی لوک سبها مدیر اجرایی لوک سبها (مجلس عوام) در مجلس نمایندگان هند است. سخنگو در اولین جلسه لوک سبها پس از انتخابات عمومی برای مدت پنج سال انتخاب می‌شود. سخنگوی انتخاب شده از میان اعضای لوک سبها است و همزمان عضو حزب حاکم یا اتحاد است. سخنران فعلی سامیترا ماهجان از حزب بهارتیا جاناتا است،
فعلی سامیترا ماهجان از حزب بهارتیا جاناتا است، که طی شانزدهمین دوره مجلس لوک سبها سخنگو مجلس بوده‌است. او دومین زنی است که پس از مری کومار در این پست در هند انجام وظیفه می‌کند. معاون سخنگو. معاون سخنگوی لوک سبها، معاون رئیس مجلس عوام است، در مجلس نمایندگان هند، او به عنوان مدیر اجرایی در صورت ترک یا غیاب ناشی از مرگ یا بیماری سخنگو جایگزین سخنگوی مجلس عوام خواهد شد. به موجب توافق در قانون اساسی، سمت معاون سخنگوی مجلس به حزب اپوزیسیون در هند تعلق می‌گیرد. معاون سخنگو در اولین جلسه برگزاری لوک سبها پس از
معاون سخنگو در اولین جلسه برگزاری لوک سبها پس از انتخابات عمومی برای یک دوره ۵ ساله از میان اعضای لوک سبها انتخاب می‌شود. او در هر شرایطی در موقعیت خود نهادینه است مگر این که استعفا کند، او تنها می‌تواند از طریق قطعنامه ای که توسط اکثریت قاطع اعضای آن به تصویب برسد کنارگذاشته شود. رای اکثریت مؤثر، یعنی اکثریت باید ۵۰٪ یا بیش از ۵۰٪ از کل نمایندگان حاضر در مجلس باشد. از آنجا که معاون سخنگو لوک سبها در قبال کل مجلس عوام مسئول است، کنار گذاشتن وی تنها با اکثریت مؤثر لوک سبها میسر است. معاون سخنگو باید از حزب
مؤثر لوک سبها میسر است. معاون سخنگو باید از حزب اصلی خود استعفا دهد زیرا به عنوان معاون سخنگو، باید موضع بی‌طرف داشته باشد. رهبر مجلس عوام. رهبر لوک سبها، رهبر مجلس نمایندگان هند است، در قانون به‌طور پیش فرض نخست‌وزیر این سمت را در صورتیکه عضو لوک سبها باشد برعهده دارد. اما اگر نخست‌وزیر عضو مجلس نمایندگان مجلس نباشد، می‌تواند وزیر دیگری را به عنوان رهبر مجلس نمایندگان لوک سبها معرفی کند.
فرهنگ ادبی در ایران، دربرگیرندهٔ فرهنگ‌های ادبی گوناگونی به زبان‌های رایج در ایران است. ادبیات فارسی (به فارسی، رایج‌ترین زبان کشور)، ادبیات ترکی آذربایجانی (به ترکی آذربایجانی، دومین زبان رایج کشور)، و ادبیات کردی (به کردی، سومین زبان رایج کشور)، در میان فرهنگ‌های ادبی مدرن ایران هستند. پیشینه و کارنامه. کهن‌ترین بازماندهٔ ادبی ایران، بخش «گاتاها» ی اوستا است که به زبان ایرانی‌تبار اوستایی نوشته شده‌است. این زبان هنوز در آیین‌های پیروان مزدیسنا (زرتشتی‌ها) نگه داشته شده‌است. فارسی، زبان ایرانی‌تباری که از
نگه داشته شده‌است. فارسی، زبان ایرانی‌تباری که از گویش ایرانی گسترهٔ باستانی پارس (نیای گسترهٔ کنونی فارس) در جنوب‌غربی ایران سرچشمه می‌گیرد و کهن‌ترین نمونهٔ آن بر می‌گردد به سنگ‌نبشته‌های پارسی باستان در سده‌های ششم تا چهارم پیش از میلاد، زبان رسمی ایران و زبان مادری بزرگ‌ترین تبار کشور (فارس‌ها) است. فرهنگ ادبی فارسی، که دنباله‌ای است از فرهنگ ادبی فارسی میانه، رایج‌ترین فرهنگ ادبی کشور است. فرهنگ ادبی فارسی، بیرون از مرزهای ایران و به‌دست امپراتوری‌ها و گروه‌های فارسی‌زبان، به آسیای کوچک، آسیای میانه،
گروه‌های فارسی‌زبان، به آسیای کوچک، آسیای میانه، و آسیای جنوبی نیز رسید، و زبان فارسی هنوز جایگاه گسترده‌ای در آسیای میانه (تاجیکستان و ازبکستان) و افغانستان دارد. گسترش ادبیات عربی در ایران، پس از چیرگی عرب‌ها به ایران آغاز شد. زبان سامی عربی، که فرهنگ‌واژهٔ آن به زبان‌های ایران راه یافت و دبیرهٔ آن نیز جایگزین دبیره‌های پیشین ایران شد، کاربرد گسترده‌ای میان نویسندگان ایرانی سده‌های میانه داشت، زیرا زبان رایج در گسترهٔ فرمانروایی مسلمانان شد. نویسندگان ایرانی سده‌میانه‌ای، زبان عربی را به‌ویژه در
ایرانی سده‌میانه‌ای، زبان عربی را به‌ویژه در زمینه‌های دانشورانه به کار بردند، که آغاز شکوفایی آن از خراسان بود. بخش بزرگی از تاریخ‌نگاری عرب‌زبان، مانند یادداشت‌های دانشمند سرشناس ایرانی طبری، به‌دست آن‌ها فراهم شد. فرهنگ ادبی زبان ترک‌تبار ترکی آذربایجانی، شاخه‌ای از زبان‌های ترکی اغوز که از سده‌های پنجم تا دوازدهم میلادی پیرامون آذربایجان گسترش یافت و امروزه زبان مادری دومین تبار بزرگ ایران (آذربایجانی‌ها) است، به زمان چیرگی مغول‌ها به ایران در سدهٔ سیزدهم بر می‌گردد و المان‌های ترک‌تبار و ایرانی‌تبار
بر می‌گردد و المان‌های ترک‌تبار و ایرانی‌تبار را باهم در بر می‌گیرد. فرهنگ ادبی ترکی آذربایجانی، به‌ویژه در دوره‌های امپراتوری دودمان صفویان و دودمان قاجاریان که برخی از فرمانروایان آن‌ها خود سراینده بودند، گسترش یافت. همچنین، فرهنگ ادبی زبان ترکی جغتای، زبانی برجسته در گسترهٔ فرارود آسیای میانه که خود وام‌گرفته از زبان‌های ایرانی‌تبار (سغدی و فارسی) بود، به شیراز، اصفهان، و قزوین راه یافت. نویسندگان آذربایجان، هم به ترکی آذربایجانی و هم به فارسی نوشتند، گرچه چاپ به زبان آذربایجانی و دیگر زبان‌های ایران جز
چاپ به زبان آذربایجانی و دیگر زبان‌های ایران جز فارسی برای دوره‌ای در زمان رضا شاه پهلوی بازماند. چند نوشتار ادبی نیز به زبان آذری کهن، زبان ایرانی‌تبار آذربایجان پیش از گسترش ترکی آذربایجانی، به جای مانده‌است. کردی، زبان ایرانی‌تبار سومین تبار بزرگ ایران (کردها)، یک فرهنگ ادبی گسترده به گویش‌های گوناگون خود در سراسر کردستان دارد. فرهنگ ادبی کردی، که نخستین نوشته‌های آن به سدهٔ شانزدهم و سرایندگان پیشگامی مانند ملای جزیری در گسترهٔ کردستان غربی در سوریه بر می‌گردد، در گسترهٔ کردستان شرقی در غرب ایران نیز
می‌گردد، در گسترهٔ کردستان شرقی در غرب ایران نیز گسترش یافت، به‌ویژه در زمان پابرجایی کوتاه جمهوری خودگردان مهاباد که به‌دست شوروی پشتیبانی می‌شد. فرهنگ ادبی گورانی، زبان ایرانی‌تبار کردهای گوران در گسترهٔ اورامان که زمانی زبان رسمی فرمانروایی اردلان در دورهٔ قاجاریان بود، از سدهٔ شانزدهم آغاز شد و به‌ویژه کارهای ادبی سراینده و تاریخ‌نگار سنندجی سرشناس مستوره اردلان و نوشتارهای دینی یارسان را در بر می‌گیرد. نخستین دستگاه چاپ فشاری ایران، در سال ۱۶۳۳ یا ۱۶۳۶ و به‌دست خاچاطور کساراتسی، اسقف بزرگ ارمنی گسترهٔ
و به‌دست خاچاطور کساراتسی، اسقف بزرگ ارمنی گسترهٔ نو جلفای اصفهان در دورهٔ صفویان، ساخته شد. از هماوران فرهنگ ادبی ارمنی، که کهن‌ترین بازمانده‌های آن بر می‌گردند به ارمنستان ساسانی سدهٔ پنجم، ایرانیان ارمنی مانند رمان‌نویس سدهٔ نوزده میلادی رافی بوده‌اند. از سدهٔ نوزدهم میلادی، آموزشگاه‌های ویژهٔ ارمنیان در آذربایجان، اصفهان، و تهران ساخته شدند و نوشتن به زبان ارمنی در ایران پرورش یافت، به‌جز در دورهٔ بازدارندگی زبانی در زمان پادشاهی رضا شاه پهلوی. زبان گرجی، که هنوز میان ایرانیان گرجی در گسترهٔ فریدن و
که هنوز میان ایرانیان گرجی در گسترهٔ فریدن و دیگر بخش‌های ایران زنده است، نیز پیشینهٔ ادبی گسترده‌ای در ایران دارد. نویسندگان گرجی زمان صفویان، رزمنامه‌ها و سوگنامه‌هایی دربارهٔ زندگی خود پیرامون امپراتوری صفویان نوشتند که بخشی از فرهنگ ادبی گرجی را در بر می‌گیرند. در زمان دودمان باگراتیونیان، که در کنترل فرمانروایی ایرانی بودند، نوشتارهایی هم به گرجی و هم به فارسی فراورده شدند. کهن‌ترین بازماندهٔ ادبی گرجی در ایران، سرودهٔ «سامتسنیرو» («دانشورانه» به گرجی) است، سراییدهٔ یاسه توشی، یک نویسندهٔ گرجی که در
است، سراییدهٔ یاسه توشی، یک نویسندهٔ گرجی که در نیمهٔ نخست سدهٔ هفدهم میلادی در اصفهان زندگی می‌کرد. از دیگر نویسندگان گرجی آن دوران، تهمورث یکم بود که پادشاهی کاختی را زیر فرمانروایی ایران میان سال‌های ۱۶۰۵ و ۱۶۴۸ میلادی گرداند و چند داستان و بازگفت تاریخی را با وام‌گیری فراوان از ادب فارسی نوشت. پارسادان گرگیجانیدزه، سیاستمدار و تاریخ‌نگار دورهٔ امپراتوری صفوی، نیز نویسندهٔ چند کار ادبی گرجی برجسته در ایران بود، مانند باز نگارش شناخته‌شده‌ای از «شاهنامه» فردوسی به نام «رستمیانی» («داستان‌های رستم» به
فردوسی به نام «رستمیانی» («داستان‌های رستم» به گرجی) و بازگفتی از تاریخ گرجستان نوشتهٔ دههٔ ۱۶۹۰ میلادی در اصفهان. لری، بلوچی، ترکمنی، گیلکی، و تبری، از دیگر زبان‌های ادبی ایران هستند.
قاب دبی () اثری معمارانه در بوستان زعبیل دبی است. این سازه توسط روزنامهٔ "گاردین" به عنوان «بزرگ‌ترین قاب عکس روی زمین» لقب گرفته‌است. اگرچه از آن به عنوان «بزرگ‌ترین ساختمان دزدیده شدهٔ همهٔ دوران‌ها» نیز نام برده شده‌است. این پروژه توسط فرناندو دونیس طراحیو توسط دولت دبی به عنوان برندهٔ رقابت طراحی برگزیده شده‌است. ادعا شده‌است که مالکیت فکری طراح دزدیده شده و برای طراحی چیزی پرداخت نشده‌است. این اثر رکورد دار بزرگ‌ترین قاب در جهان است. رقابت معماری. طراحی قاب دبی در سال ۲۰۰۹ از میان ۹۲۶ طرح به عنوان
قاب دبی در سال ۲۰۰۹ از میان ۹۲۶ طرح به عنوان برندهٔ رقابت معماری بین‌المللی آسانسور تایسن کراپ برگزیده شد. شرکت‌کنندگان باید طرحی را ارائه می‌کردند که بازگوکنندهٔ چهرهٔ نوین دبی باشد. طراحی قاب دبی که در نزدیکی دروازهٔ ستارگان بوستان زبیل دبی قرار دارد دارای ۱۵۰ متر ارتفاع و ۱۰۵ متر عرض است. طراحی. قاب دبی از شیشه، فولاد، آلومینیوم و بتن آرمه ساخته شده‌است. این قاب به گونه‌ای جانمایی شده‌است که نمادهای دبی نوین از یک سو قابل دیدن باشند و از سوی دیگر آن، بازدیدکنندگان بتوانند بخش‌های قدیمی شهر دبی را