payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به صورت رعد و برق، غیر منتظره، غیر قابل تصور و باورنکردنی آمدند. هیچ کس در هیچ یک از قایق‌هایی که در فاصله چند صد یاردی ایستاده بودند، نمی‌توانست از شوک فلج کننده دانستن اینکه در فاصله‌ای کوتاه، یک تراژدی باورنکردنی در عظمتش در حال اجرا بود، فرار کند؛ ما که درمانده بودیم، به هیچ وجه نتوانستیم جلوی آن را بگیریم یا از آن بکاهیم.» از آنهایی که در آب بودند، تعداد کمی زنده ماندند. در میان آنها آرچیبالد گریسی، جک تایر و چارلز لایتولر بودند که خود را به قایق تاشو واژگون شده B رساندند. حدود ۱۲ خدمه از این قایق
واژگون شده B رساندند. حدود ۱۲ خدمه از این قایق بالا رفتند و آنهایی را که می‌توانستند، نجات دادند تا اینکه حدود ۳۵ مرد به‌طور نامطمئنی به بدنه واژگون شده چسبیده بودند. آنها با درک خطر غرق شدن قایق توسط انبوه شناگران در اطرافشان، به آرامی پارو زدند و درخواست های ده‌ها شناگر برای اجازه ورود به قایق را نادیده گرفتند. گریسی در گزارش خود از تحسینی که برای کسانی که در آب بودند نوشت: «در هیچ موردی، خوشحالم که بگویم، آیا هیچ کلمه سرزنشی از یک شناگر به دلیل امتناع از اعطای کمک نشنیدم... [یک امتناع] با صدای مردانه
از اعطای کمک نشنیدم... [یک امتناع] با صدای مردانه مرد قدرتمندی مواجه شد... خیلی خوب بچه‌ها، موفق باشید و خدا به شما برکت دهد.» گریسی از مردانی از جمله هری سینیور (متصدی سوخت کوره) و آیزاک مینارد (آشپز غذای اصلی) در قایق تاشو B شنیده است که کاپیتان اسمیت در آب نزدیک قایق بوده است. والتر هرست (آتش نشان) گفت که او فکر می‌کند مردی که فریاد زد: «بسیار خوب بچه‌ها، موفق باشید و خدا به شما برکت دهد»، اسمیت است. هرست گفت که اسمیت با گفتن «پسران خوب! بچه های خوب!»، سرنشینان را با «صدای اقتدار» تشویق کرد. هرست که به
را با «صدای اقتدار» تشویق کرد. هرست که به شدت تحت تأثیر شجاعت شناگر قرار گرفته بود، با پارو به او رسید؛ اما او مرده بود. چند شناگر دیگر به قایق تاشو A که عمودی بود و تا حدودی غرق شده بود، رسیدند. سرنشینان آن مجبور بودند ساعت‌ها در ارتفاع ۱ فوت (۳۰.۴۸ سانتی متر) آب یخ زده بنشینند و بسیاری از آنها در طول شب بر اثر هیپوترمی جان خود را از دست دادند. دورتر، ۱۸ قایق نجات دیگر که بیشترشان صندلی های خالی داشتند، به سمت محل غرق شدن کشتی حرکت کردند. قایق شماره ۴ که در ۵۰ متری (۱۶۰ فوت) محل غرق شدن کشتی باقی مانده
در ۵۰ متری (۱۶۰ فوت) محل غرق شدن کشتی باقی مانده بود، به نظر می‌رسد نزدیکترین بوده است؛ این باعث شده بود که ۲ نفر قبل از غرق شدن کشتی به داخل قایق بیفتند و ۱ نفر دیگر را از آب بگیرند. پس از غرق شدن، ۷ مرد دیگر از آب بیرون کشیده شدند، هرچند ۲ نفر از آنها بعداً جان باختند. قایق تاشو D یک مسافر مرد را که در آب پرید و بلافاصله پس از پایین آمدن قایق به سمت آن شنا کرد، نجات داد. در تمام قایق های دیگر، سرنشینان در نهایت تصمیم گرفتند که از بازگشت خودداری کنند که احتمالاً از ترس واژگون شدن آنها در تلاش بود. برخی
احتمالاً از ترس واژگون شدن آنها در تلاش بود. برخی اعتراضات خود را به صراحت بیان می‌کنند؛ رابرت هیچنز که مسئول قایق نجات شماره ۶ بود، به زنان سوار بر قایقش گفت که بازگشت فایده‌ای ندارد، زیرا «فقط تعداد زیادی سرمازده در آنجا وجود دارد». پس از حدود ۲۰ دقیقه، فریادها محو شدند؛ زیرا شناگران در بیهوشی و مرگ فرو رفتند. هارولد لو (افسر پنجم تایتانیک و مسئول قایق نجات شماره ۱۴) قبل از تلاش برای نجات کسانی که در آب بودند، «منتظر بود تا داد و فریادها فروکش کند تا مردم نازک شوند». او ۵ قایق نجات را گرد هم آورد و
مردم نازک شوند». او ۵ قایق نجات را گرد هم آورد و سرنشینان را بین آنها منتقل کرد تا فضایی را در قایق نجات شماره ۱۴ آزاد کند. او سپس خدمه‌ای متشکل از ۷ خدمه و ۱ مسافر مرد را که داوطلب کمک بودند، برد و به محل غرق شدن کشتی بازگشت. کل عملیات حدود ۳ ربع ساعت (۴۵ دقیقه) طول کشید. زمانی که قایق نجات شماره ۱۴ به محل غرق شدن رسید، تقریباً همه کسانی که در آب بودند مرده بودند و فقط چند صدا هنوز شنیده می‌شد. لوسی دف-گوردن (همسر کاسمو دف-گوردن)، پس از فاجعه به یاد می‌آورد که «آخرین فریاد از یک مردی بود که با صدای بلند
که «آخرین فریاد از یک مردی بود که با صدای بلند می‌گفت: خدای من! خدای من! به شکلی کسل‌کننده و ناامیدکننده فریاد می‌زد. برای ۱ ساعت تمام تا این فریاد آخر که من از آن صحبت می‌کنم، صدای جیغ های هولناکی شنیده می‌شد که به تدریج در حال ناله‌ای ناامیدکننده بود. سپس همه ساکت شدند». برای برخی از بازماندگان، سکوت مرده‌ای به دنبال داشت که حتی از فریاد کمک هم بدتر بود. هارولد لو و خدمه‌اش ۴ مرد را پیدا کردند که هنوز زنده بودند؛ یکی از آنها اندکی بعد جان خود را از دست داد. در غیر این صورت، تنها چیزی که می‌توانستند
داد. در غیر این صورت، تنها چیزی که می‌توانستند ببینند «صدها جسد و کمربند نجات» بود. مرده‌ها «به نظر می‌رسید که در اثر سرما از بین رفته‌اند، زیرا همه دست و پاهایشان منقبض شده بود». در قایق های دیگر، بازماندگان هیچ کاری نمی‌توانستند بکنند جز اینکه منتظر رسیدن کشتی های نجات باشند. هوا به شدت سرد بود و چند تا از قایق‌ها آب گرفته بودند. بازماندگان نتوانستند غذا یا آب آشامیدنی در قایق‌ها پیدا کنند و بیشتر آنها هیچ چراغی نداشتند. وضعیت مخصوصاً در قایق تاشو B که فقط توسط یک محفظه هوای رو به کاهش در بدنه واژگون شده
توسط یک محفظه هوای رو به کاهش در بدنه واژگون شده شناور بود، بد بود. با نزدیک شدن به سپیده دم، باد بلند شد و دریا به طور فزاینده‌ای متلاطم شد و کسانی که در قایق تاشو بودند، مجبور شدند برای حفظ تعادل آن بایستند. عده‌ای که از این مصیبت خسته شده بودند، به دریا افتادند و غرق شدند. برای بقیه به طور پیوسته سخت‌تر می‌شد که تعادل خود را روی بدنه حفظ کنند، زیرا امواج از سراسر بدنه عبور می‌کردند. آرچیبالد گریسی بعداً نوشت که چگونه او و سایر بازماندگانی که روی بدنه واژگون نشسته بودند، تحت تأثیر «درماندگی مطلق موقعیت
نشسته بودند، تحت تأثیر «درماندگی مطلق موقعیت ما» قرار گرفتند. نجات و خروج. بازماندگان تایتانیک حوالی ساعت ساعت ۴:۰۰ صبح روز ۱۵ آوریل توسط کشتی آر ام اس کارپاتیا که در طول شب با سرعت زیاد و با خطر قابل توجهی بخارپز شده بود، نجات یافتند؛ زیرا کشتی باید از کوه های یخ زیادی در مسیر عبور می‌کرد. چراغ های کارپاتیا برای اولین بار حوالی ساعت ۳:۳۰ صبح مشاهده شد که به شدت بازماندگان را تشویق کرد، اگرچه چندین ساعت بیشتر طول کشید تا همه به کشتی بیایند. سرانجام بیش از ۳۰ مرد در قایق تاشو B موفق شدند سوار ۲ قایق نجات
۳۰ مرد در قایق تاشو B موفق شدند سوار ۲ قایق نجات دیگر شوند، اما یکی از بازماندگان درست قبل از انتقال جان خود را از دست داد. قایق تاشو A نیز دچار مشکل بود و اکنون تقریباً غرق شده بود. بیش از نیمی از مسافران یک شبه مرده بودند. بازماندگان باقیمانده از قایق تاشو A به قایق نجات دیگری منتقل شدند و ۳ جسد را در آن قایق به جا گذاشتند که به حال محو شدن رها شد. ۱ ماه بعد توسط یکی از کشتی های مسافربری وایت استار لاین به نام آر ام اس اوشنیک در حالی که اجساد هنوز در قایق بودند، کشف شد. کسانی که در کارپاتیا بودند، از
بودند، کشف شد. کسانی که در کارپاتیا بودند، از صحنه‌ای که هنگام طلوع خورشید از آنها استقبال کرد، مبهوت شدند: «زمین های یخی که مانند نقاطی از منظره، اهرام بی شماری از یخ بر روی آنها قرار گرفته‌اند.» کاپیتان آرتور روسترون از کارپاتیا، یخ را در اطراف دید؛ از جمله ۲۰ کوه یخ بزرگ به ارتفاع ۲۰۰ فوت (۶۱ متر) و تعداد زیادی کوه یخ کوچکتر و همچنین تکه های یخ و خرده های تایتانیک. برای مسافران کارپاتیا به نظر می‌رسید که کشتی آنها در وسط دشت سفید وسیعی از یخ قرار دارد که با کوه های یخی که مانند تپه‌هایی در دوردست ظاهر
با کوه های یخی که مانند تپه‌هایی در دوردست ظاهر می‌شوند، پوشیده شده است. هنگامی که قایق های نجات در کنار کارپاتیا جمع شدند، بازماندگان با وسایل مختلف سوار کشتی شدند. برخی به اندازه کافی قوی بودند که از نردبان طنابی بالا بروند؛ دیگران را در زنجیرها و بچه‌ها را در کیسه های پستی بلند کردند. آخرین قایق نجاتی که به کشتی رسید، قایق شماره ۱۲ لایتولر با ۷۴ سرنشین در یک قایق بود که برای حمل ۶۵ نفر طراحی شده بود. همه آنها تا ساعت ۹:۰۰ صبح در کارپاتیا بودند. زمانی که خانواده‌ها و دوستان دوباره به هم پیوستند، صحنه های
و دوستان دوباره به هم پیوستند، صحنه های شادی داشت، اما در بیشتر موارد امیدها از بین رفتند؛ زیرا عزیزانشان دوباره ظاهر نشدند. در ساعت ۹:۱۵ صبح، دو کشتی دیگر به نام اس اس مونت تمپل و اس اس کالیفرنیا رسیدند که سرانجام با بازگشت اپراتور رادیویی او به خدمت، از فاجعه مطلع شدند؛ اما تا آن زمان دیگر هیچ بازمانده‌ای برای نجات وجود نداشت. کارپاتیا عازم شهر فیومه واقع در اتریش-مجارستان بود، اما از آنجایی که آن کشتی نه فروشگاه و نه امکانات پزشکی برای رسیدگی به بازماندگان داشت، روسترون دستور داد که یک دوره برای بازگشت
داشت، روسترون دستور داد که یک دوره برای بازگشت به نیویورک، جایی که بتوان از بازماندگان به مراقبت کرد، محاسبه کنند. کارپاتیا منطقه را ترک کرد و سایر کشتی‌ها را برای جستجوی نهایی و بی‌ثمر ۲ ساعته رها کرد. تلفات و بازماندگان. تعداد تلفات این فاجعه به دلایل مختلفی مشخص نیست؛ از جمله سردرگمی در لیست مسافران که شامل اسامی افرادی بود که در آخرین لحظه سفر خود را لغو کردند و اینکه چندین مسافر به دلایل مختلف با نام مستعار سفر کرده‌اند و در لیست تلفات، مضاعف محسوب می‌شدند. تعداد قربانیان بین ۱,۴۹۰ تا ۱,۶۳۵ نفر اعلام
تعداد قربانیان بین ۱,۴۹۰ تا ۱,۶۳۵ نفر اعلام شده است. ارقام زیر از گزارش هیئت تجارت بریتانیا در مورد این فاجعه است: کمتر از یک سوم مسافران تایتانیک از این فاجعه جان سالم به در بردند. برخی از بازماندگان اندکی پس از آن جان باختند؛ صدمات و اثرات قرار گرفتن در معرض بیماری باعث مرگ چند نفر از کسانی شد که به کارپاتیا آمده بودند. از گروه های نشان داده شده در جدول، ۴۹ درصد از کودکان، ۲۶ درصد از زنان و ۸۰ درصد از مردان جان باختند. این ارقام تفاوت های فاحشی را در میزان بقای بین مردان و زنان و طبقات مختلف کشتی
در میزان بقای بین مردان و زنان و طبقات مختلف کشتی تایتانیک به ویژه در میان زنان و کودکان نشان می‌دهد. اگرچه کمتر از ۱۰ درصد از مسافران زن درجه یک و دو از دست رفتند، ۵۴ درصد از مسافران زن درجه سه جان باختند. به طور مشابه، ۵ کودک از ۶ کودک درجه یک و همه کودکان درجه دو زنده ماندند، اما ۵۲ کودک از ۷۹ کودک درجه سه جان باختند. تنها کودک درجه یک که از بین رفت، لورین آلیسون ۲ ساله بود. به تناسب، سنگین‌ترین تلفات را مردان درجه دو متحمل شدند که ۹۲ درصد از آنها جان باختند. از میان حیوانات خانگی که به کشتی آورده شدند،
از میان حیوانات خانگی که به کشتی آورده شدند، ۳ نفر از غرق شدن جان سالم به در بردند.
کارلو دولچی (کارلینو دولچی) (۲۵ مه ۱۶۱۶ تا ۱۷ ژانویه ۱۶۸۶) یک نقاش ایتالیایی دورهٔ باروک بود که بیشتر در فلورانس کار می‌کرد او به دلیل بسیاری از نقاشی‌های مذهبی که در نسخه‌های گوناگون کشیده بود مشهور بود. زندگی. دولچی در فلورانس به دنیا آمد پدربزرگ مادری او نیز نقاش بود برپایهٔ گفته‌های زندگی‌نامه‌نویس او، دولچی با اینکه در دوران کودکی از خود استعداد نشان داده بود اما ممکن بود هفته‌ها بر سر کشیدن یک پا وقت بگذارد. روش او در نقاشی باعث شد تا کارهای حجیم و بزرگ به او سپرده نشود. کارهای او بیشتر محدود به
و بزرگ به او سپرده نشود. کارهای او بیشتر محدود به چهره‌ها و چیزهای مقدس است و معمولاً در ابعاد بسیار کوچک‌اند. همچنین او بیشتر یک ترکیب را در نسخه‌های گوناگون نقاشی می‌کرد. دختر او نیز به نقاشی روی آورد و کارهای پدر را تقلید می‌کرد. برخی آثار او در نگارخانه ملی لندن و برخی در کاخ پیتی نگهداری می‌شود.
ژلازوا ولا (به لاتین: Żelazowa Wola) یک روستای مسکونی در لهستان است که در گمینا سوخاچو واقع شده‌است. در شرق مرکزی لهستان می‌باشد که در کنار رودخانه اوتراتا در غرب ورشو است. این روستا به محل تولد موسیقیدان لهستانی- فرانسوی فریدریک شوپن معروف است؛ که مناظری بسیار چشمگیر و در میان تپه‌ها محصور می‌باشد.
جورج یانگر (؛ ۱۳ اکتبر ۱۸۵۱ – ۲۹ آوریل ۱۹۲۹) سیاست‌مدار و کارآفرین اهل بریتانیا بود. وی از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۲۲ نماینده مجلس عوام بریتانیا بوده‌است.
جورج یانگر (; زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. وی از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۹ وزیر دفاع بریتانیا و از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۲ نماینده مجلس عوام بریتانیا بوده‌است.
نور درخشان او () یک رمان زندگی‌نامه‌ای نوشتهٔ دانیل استیل است که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد و در لیست پرفروش‌ترین کتاب‌های غیرداستانی قرار گرفت. داستان واقعی زندگی پسر دانیل استیل به‌نام نیک ترینا و کشمکش‌هایش با بیماری روانی ست که در سن ۱۹ سالگی بر اثر بیش‌مصرفی مواد مخدر درگذشت.
جان نات (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۶ نوامبر ۲۰۲۴) سیاستمدار اهل بریتانیا بود. وی از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ وزیر بازرگانی بریتانیا و از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳ وزیر دفاع بریتانیا بوده‌است. جان نات در ۶ نوامبر ۲۰۲۴، در سن ۹۲ سالگی درگذشت.
ترس یا ترور (به انگلیسی: "The Terror") مجموعه‌ای تلویزیونی درام ترسناک آمریکایی است که بر اساس رمانی به همین نام نوشته دن سیمونز ساخته شده است. این مجموعه به روایت ماجرای سفر دو کشتی اکتشافی بریتانیا به قطب شمال می پردازد. در این سریال بازیگرانی مثل جرد هریس، توبیاس منزیس، آدام ناگایتیس و پل ردی بازی کرده‌اند. پخش این مجموعه از ۲۵ مارس ۲۰۱۸ از شبکهٔ ای‌ام‌سی آغاز شد. خلاصه داستان. داستان سریال در سال ۱۸۴۵ می‌گذرد. داستان حول محور دوکشتی اکتشافی متعلق به نیروی دریایی بریتانیا، «ارباس(EREBUS)» و «ترور(TEROR)»
دریایی بریتانیا، «ارباس(EREBUS)» و «ترور(TEROR)» به فرماندهی سر جان فراکلین است که عازم قطب شمال هستند. اما این سفر، یک سفر معمولی نیست چون در آنجا با اتفاقات عجیب و غیرعادی روبرو می‌شوند؛ اتفاقاتی که ترس به جان آنها میندازد.
ماهور فیلمی از مجید نیامراد و به تهیه‌کنندگی اصغر پورهاجریان محصول سال ۱۳۹۸ می‌باشد. خلاصه داستان. ماهور؛ عاشقانه ایست بر بستر رخدادهای اجتماعی و جنگ با بن مایهٔ موسیقی «بیایید به جهانی بیندیشیم: که دیگر بمبی در آن منفجر نگردد؛ کاشانه ای به ویرانه مبدل نگردد؛ سفیر گلوله تن کودکی را نلرزاند و خاک را مأوای او نکند؛ بیایید اشک از دیده گان به زداییم؛ تا بتوانیم با سمفونی صلح در نوای ماهور به جهانیان بگوییم، چرا جنگ؟»
روی میسون (; – ) سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. وی از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ وزیر دفاع بریتانیا و از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۶۹ وزیر قدرت بریتانیا بوده‌است.
یان گیلمور (; زاده – درگذشته ) سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. وی از ژانویه تا مارس ۱۹۷۴ وزیر دفاع بریتانیا و از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۹۲ نماینده مجلس عوام بریتانیا بوده‌است.
پیتر تورنیکرافت (; – ) سیاست‌مدار اهل بریتانیا بود. وی از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۵۷ رئیس خزانه بریتانیا و از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴ وزیر دفاع بریتانیا بوده‌است.
طلال عبدالکریم عقلان () سیاست‌مدار و از 1 مارس 2016 تا ۴ اکتبر ۲۰۱۶ به عنوان نخست‌وزیر حکومت انصارالله یمن فعالیت داشته است. بین سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ میلادی او عضو شورای عالی انقلابی یمن بود.
فراست‌پانک یک بازی ویدئویی به سبک استیم‌پانک، شهرسازی و بقاست که توسط استودیو ۱۱ بیت توسعه و عرضه شده‌است. این بازی در اوت ۲۰۱۶ معرفی و برای عرضه روی ویندوز برنامه‌ریزی شد. توسعه دهندگان در ابتدا تاریخ عرضه بازی را در سه‌ماهه سوم سال ۲۰۱۷ اعلام کردند، اما بازی تأخیر خورد و برای عرضه در سه‌ماهه اول ۲۰۱۸ برنامه‌ریزی شد. در ۹ مارس ۲۰۱۸، تاریخ عرضه نهایی بازی، ۲۴ آوریل ۲۰۱۸ (۴ اردیبهشت ۱۳۹۷) معرفی شد. داستان. در سال ۱۸۸۶ توفان‌های یخی و برف شدید باعث نابودی محصولات و مرگ میلیون‌ها نفر شده‌است. بازیکن رهبری
محصولات و مرگ میلیون‌ها نفر شده‌است. بازیکن رهبری گروهی از مردم را بر عهده می‌گیرد که از گرسنگی و سرما فرار کرده‌اند تا یک مولد گرما پیدا کنند. بازیکن باید آنان را به‌گونه‌ای مدیریت کند که موفق شوند مولد را روشن کنند و برای برطرف کردن نیازهای پایه‌ای‌شان، شهری بسازند. بازتاب‌ها. "فراست‌پانک" «به‌طور کلی نقدهای مطلوبی» دریافت کرد و به امتیاز ۸۷ در وبگاه متاکریتیک رسید. یوروگیمر ایتالیا به آن نمره ۹ از ۱۰ داد و گفت: «"فراست‌پانک" یک بازی شهرسازی و بقای افسانه‌ای است که در ارائه گیم‌پلی بهینه و بهبود آن با یک
است که در ارائه گیم‌پلی بهینه و بهبود آن با یک محیط قابل باور و ترسناک و یک داستان همه‌جانبه موفق بوده. یک شاهکار برجسته که مانند "این جنگ من"، عنوان قبلی این استودیو، به کیفیت بالایی می‌رسد.» کریستوفر لیوینگستون از پی‌سی گیمر هم به بازی نمره ۸۹ داد و دربارهٔ آن نوشت: «"فراست‌پانک" یک بازی سبک بقا و مدیریتی استرس‌زا، زیبا و اعتیادآور است که با انتخاب‌های فوق‌العاده دشوار پر شده‌است.»
خوراک دام () به مواد غذایی مخصوص حیوانات اهلی اطلاق می‌شود، که با هدف دامپروری، به‌طور انبوه تولید می‌گردد و معمولاً بخش عمده آن را تفاله‌ها، آرد جو، کنجاله سویا و آرد ذرت دانه‌ای تشکیل می‌دهند. آغاز تولید خوراک‌دام در مقیاس صنعتی، به اواخر قرن نوزدهم و همزمان با پیشرفت تغذیه در انسان‌ها بازمی‌گردد، که انسان قادر به شناسایی مزایای رژیم غذایی متعادل و اهمیت نقش فرآوری برخی از مواد اولیه گردید. خوراک گلوتن ذرت نخستین‌بار در سال ۱۸۸۲ تولید شد و فرم کنونی خوراک‌دام نیز نخستین‌بار در سال ۱۸۹۴ توسط ویلیام
خوراک‌دام نیز نخستین‌بار در سال ۱۸۹۴ توسط ویلیام هولینگتون دانفورت تولید گردید. شرکت آمریکایی کارگیل نیز از سال ۱۸۸۴ نخستین شرکتی بود که اقدام به تولید عمده خوراک‌دام نمود.
تجارت خانوادگی یا کسب و کار خانوادگی، به سازمان‌های تجاری اطلاق می‌شود، که مالکیت اکثریت سهام آنها در اختیار اعضای یک خانواده باشد. تجارت‌های خانوادگی اغلب توسط نسل‌های مختلف یک خانواده مدیریت و راهبری می‌شوند. تجارت خانوادگی قدیمی‌ترین مدل سازمان‌های اقتصادی است. اغلب شرکت‌های خصوصی یا بنگاه‌های اقتصادی تحت کنترل تجارت‌های خانوادگی، قابل مطالعه نیستند و در بسیاری از موارد نیز نیازی به ارائه گزارش‌های مالی ندارند، از این رو تاکنون اطلاعات زیادی دربارهٔ عملکرد مالی آنها منتشر نشده است. نمونه‌هایی از شرکت‌های
مالی آنها منتشر نشده است. نمونه‌هایی از شرکت‌های تحت مالکیت تجارت‌های خانوادگی شامل وال‌مارت، کارگیل، گروه تاتا، صنایع کوک و سامسونگ می‌باشند.
تعریف بازاریابی رابطه ای(Relationship Marketing). تعاریف مختلفی از محققان برای بازاریابی رابطه ای مطرح شده‌است. به عنوان نمونه کاتلر(۲۰۰۲) چنین تعریفی از بازاریابی رابطه ای ارائه داده‌است: "فرایندی اجتماعی و مدیریتی که، افراد و گروه‌ها، نیازمندی‌هایشان را از طریق مبادلهٔ کالاها و خدمات با یکدیگر در این فرایند برآورده می‌سازند". همچنین کاظمی و جمشیدی(۱۳۹۶) بازاریابی رابطه ای را اینچنین تعریف کرده‌اند: " "فرایند ایجاد ارزش برای کلیه ذی نفعان کلیدی کسب و کار موجود در زنجیره تأمین شرکت که از طریق برقراری روابط
در زنجیره تأمین شرکت که از طریق برقراری روابط بلند مدت با تک تک آنان حاصل می‌شود"". از بازاریابی سنتی تا بازاریابی رابطه ای. بازاریابی سنتی در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی بر مبنای آمیزهٔ چهارگانهٔ بازاریابی(4Ps) توسط اندیشمندانی چون بوردن (۱۹۶۴) توسعه یافت. در خلال عصر صنعتی، تولید انبوه مبتنی بر کالاهای استاندارد، باعث تولد بازاریابی انبوه و توزیع انبوه شد. تحقیقات اولیه پیرامون بازاریابی، حول محور بازاریابی کالایی متمرکز شده بود و بازاریابی خدمات و بازاریابی کسب و کار، چندان مورد توجه قرار نمی‌گرفت. امّا
کسب و کار، چندان مورد توجه قرار نمی‌گرفت. امّا در طول سی سال گذشته تحقیقات بازاریابی، پا را از حوزهٔ متعارف و سنتی بازاریابی فراتر گذارده و مباحثی چون رابطه‌ها، شبکه‌ها و تعاملات را مد نظر قرار داده‌اند. ظهور مفاهیم بازاریابی رابطه ای در ادبیات مدیریت را می‌توان در دهه ۱۹۸۰ ردیابی کرد. جایی که ادبیات بازاریابی خدمات رشد چشمگیری پیدا کرد. با ورود به دهه ۱۹۹۰ میلادی، با پدیدار شدن رکود گسترده اقتصادی، جهان آمادهٔ تغییر نگاه به بازاریابی شد؛ زیرا که دیگر بازاریابی سنتی جذابیت خود را از دست داده بود، بنابراین
سنتی جذابیت خود را از دست داده بود، بنابراین پارادایم بازاریابی رابطه ای بیش از پیش مورد توجه قرار گرفت.
ابراهیم ابو الغد (؛ زاده: ۱۵ فوریه ۱۹۲۹–۲۳ مه ۲۰۰۱) وی استاد علوم سیاسی در یک دانشگاه آمریکایی فلسطینی بود و همچنین رئیس دانشکده علوم سیاسی در دانشگاه شمال غربی بود. «ادوارد سعید» او را به عنوان «برجسته‌ترین اندیشمند فلسطین» توصیف کرد. رشید خالدی او را نخستین دانشمند عرب آمریکایی دانست که به‌طور جدی بر دیدگاه آمریکایی‌ها و دانشمندان علوم سیاسی در خاورمیانه تأثیر می‌گذارد. زندگی‌نامه. ابو الغد در ۱۵ فوریه ۱۹۲۹ درمحله المنشیه در شهر یافا متولد شد؛ در دوران قیومیت بریتانیا بر فلسطین در آنجا بزرگ شد. در سال
قیومیت بریتانیا بر فلسطین در آنجا بزرگ شد. در سال ۱۹۴۸، او به ایالات متحده مهاجرت کرد، جایی که بعدها شهروند آنجا شد. وی قبل از احراز مدرک دکترای فلسفه در مطالعات خاورمیانه از دانشگاه پرینستون در سال ۱۹۵۷ در دانشگاه ایلینوی به تحصیل در رشته هنر پرداخت. زندگی سیاسی. ابو الغد چندین سال به عنوان سخنران و نویسنده در دفاع از مسائل عرب، به ویژه در مورد فلسطین فعال بوده‌است. در سال ۱۹۷۷، او به عنوان عضو شورای ملی فلسطین (مجلس فلسطین در خارج از کشور) انتخاب شد. مدت کوتاهی پس از آن، او شروع به اجرای پروژه دانشگاه
کوتاهی پس از آن، او شروع به اجرای پروژه دانشگاه آزاد فلسطین در بیروت تحت حمایت یونسکو کرد؛ اما این پروژه در آن زمان به دلیل حمله اسرائیل به لبنان اجرا نشد. او در سال ۱۹۹۱ از شورای ملی فلسطین استعفا داد و یکی از فعالترین دانشگاهیان و اعراب در انجمن‌های سیاسی آمریکا پس از ۱۹۶۷ بود. زندگی خانوادگی. ابو الغد در سال ۱۹۵۱ با «جانت لیپمن» ازدواج کرد، او یک تحصیل کرده و دارای یک کتاب مشهور دربارهٔ قاهره بود؛ او سه دختر بنام‌های «لیلا، مریم و دینا و یک پسر بنام جواد» داشت، ازدواج آنها در سال ۱۹۹۱ با طلاق پایان
جواد» داشت، ازدواج آنها در سال ۱۹۹۱ با طلاق پایان یافت. در زمان وفات، وی شش نوه داشت. درگذشت. وی در شهر رام‌الله در ۲۳ می ۲۰۰۱ درگذشت و در زادگاهش شهر یافا به خاک سپرده شد.
تبصرهٔ ۲۲ موقعیتی تناقض‌آمیز است که به خاطر نفس قوانین ضد و نقیض، فرد را گریزی از آن نیست. این اصطلاح را جوزف هلر در رمانی به همین نام ("تبصره ۲۲" منتشرشده به سال ۱۹۶۱) باب کرد. مثالی از آن چنین است: تبصرهٔ ۲۲ ناشی از قوانین، مقررات، و رویه‌هایی است که فرد در معرض آن‌ها قرار دارد ولی کنترلی بر آن‌ها ندارد، چون مبارزه با آن قوانین عین قبول آن‌هاست. مثالی دیگر در مواقعی پیش می‌آید که فرد محتاج چیزی است، اما آن چیز را فقط در صورتی به او می‌دهند که محتاج آن چیز نباشد (مثلاً بانک‌ها از وام دادن به افراد بی‌پول
نباشد (مثلاً بانک‌ها از وام دادن به افراد بی‌پول اجتناب می‌کنند). یکی از اشارات ضمنی اصطلاح تبصرهٔ ۲۲ آن است که طراحان این نوع تبصره‌ها، عامدانه مقرراتی دلبخواهی وضع کرده‌اند تا بدین‌وسیله سوءاستفاده‌شان از قدرت را پنهان کرده یا موجه جلوه دهند.
در پی تلاش آمریکا برای خروج از برجام، ایالات متحده آمریکا در روز ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۷ رسماً از برجام خارج شد. برنامه جامع اقدام مشترک که به‌طور غیررسمی با عنوان‌ها معاهده ایران یا توافق هسته‌ای ایران شناخته می‌شود، توافقنامه‌ای بین‌المللی در مورد برنامه هسته‌ای ایران است که در ژوئیه ۲۰۱۵ بین ایران، گروه ۵+۱ (پنج عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد - چین، فرانسه، روسیه، بریتانیا، ایالات متحده + آلمان) و اتحادیه اروپا به تصویب رسید. در پاسخ به خروج آمریکا، سران سه کشور فرانسه، آلمان و بریتانیا در بیانیه‌ای
سه کشور فرانسه، آلمان و بریتانیا در بیانیه‌ای مشترک، بیان کردند که با افزایش احتمال اعلام نقض توافقنامه از سوی ایالات متحده آمریکا، توسط شورای امنیت، قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد مبنی بر تأیید این توافقنامه هسته‌ای همچنان به عنوان «چارچوب قانونی بین‌المللی برای حل اختلاف» باقی خواهد ماند. واکنش‌ها به این اقدام در ایران متفاوت بوده‌است. برخی نسبت به ترامپ و دولت ایالات متحده آمریکا ابراز انزجار کردند و برخی دیگر، این تصمیم را کاملاً بیهوده و بی‌تاثیر خواندند. این اقدام از سوی محافظه‌کاران آمریکایی در
این اقدام از سوی محافظه‌کاران آمریکایی در ایالات متحده، که توافقنامه را ضعیف می‌دانستند، ستایش شده‌است. دیگر شخصیت‌های ایالات متحده آمریکا از جمله رئیس‌جمهور پیشین باراک اوباما و جو بایدن، معاون وی، تصمیم دولت ترامپ را مورد انتقاد قرار دادند، در حالی که کشورهای اروپایی شامل بریتانیا، فرانسه و آلمان که این توافق را امضا کرده بودند از این اقدام ابراز تاسف کردند. همچنین نظرسنجی نشان داد که مردم آمریکا با رئیس‌جمهور ترامپ موافق نیستند و ترجیح می‌دهند که بخشی از این معامله را حفظ کنند. پیش‌زمینه. تلاش آمریکا
از این معامله را حفظ کنند. پیش‌زمینه. تلاش آمریکا برای خروج از برجام برنامه‌ای بود که دونالد ترامپ از زمان شرکت در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در سر داشت. در نهایت در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۹۷ دولت ایالات متحدهٔ آمریکا رسماً از برجام خارج و بازگشت تحریم‌ها به صورت گذشته را اعلام کرد و برای انجام مجدد مذاکرات در صورت تمایل ایران اعلام آمادگی نمود. سال ۱۳۹۶. طرح خروج از برجام در اواخر شهریور ۱۳۹۶ قوت گرفت و در مهر ماه همان سال، به‌طور جدی در دستور کار دولت آمریکا قرار گرفت. از آنجا که امکان خروج یک جانبه آمریکا از
گرفت. از آنجا که امکان خروج یک جانبه آمریکا از این توافق‌نامه بین‌المللی ممکن نبود، ترامپ منتظر فرصتی برای متهم کردن ایران به خروج از برجام ماند. این تلاش‌های دولت ترامپ مشکل بزرگ روبر بود و آن هم اعلام پایبندی ایران به مفاد برجام از طرف کارشناسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بود. لذا دولت آمریکا سعی کرد تا با تمرکز بر برنامه موشک‌های بالستیک ایران، دولت ایران را ناقض روح برجام نشان دهد. ترامپ همچنین مقامات امنیتی و اطلاعاتی آمریکا را برای «ساختن» شواهدی که نقض برجام توسط ایران را نشان دهند تحت فشار قرار
نقض برجام توسط ایران را نشان دهند تحت فشار قرار داده‌است. ترامپ در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷ اعلام کرد که تصمیم خود را در مورد توافق‌نامه هسته‌ای با ایران گرفته‌است ولی از اعلان عمومی جزئیات آن خودداری کرد. سال ۱۳۹۷. از واپسین روزهای سال ۱۳۹۶، مجدداً اخباری در مورد تلاش‌های آمریکا برای برهم زدن برجام شنیده شد که در فروردین و اردیبهشت ۱۳۹۷ شدت گرفت. رکس تیلرسون، وزیر امور خارجه آمریکا و هربرت ریموند مک‌مستر، مشاور امنیت ملی آمریکا، که همیشه ترامپ را به ادامه توافق هسته‌ای با ایران ترغیب می‌کردند به ترتیب با مایک
هسته‌ای با ایران ترغیب می‌کردند به ترتیب با مایک پمپئو، مدیر سازمان سیا، و جان بولتن، سفیر اسبق آمریکا در سازمان ملل، جایگزین شدند، سیاستمدارانی که همسو با ترامپ فکر می‌کنند و خروج از برجام را از اولویت‌های سیاست خارجی خود می‌خوانند. ترامپ بارها دربارهٔ اصلاح برجام تا ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۷ (۱۲ مه ۲۰۱۸) سخن گفته و تأکید کرده که اگر سایر کشورهای عضو پیمان برجام (شامل فرانسه، بریتانیا، روسیه، چین و آلمان) کاری برای اصلاح این توافق با توجه به خط مشی آمریکا نکنند، آمریکا تحریم‌های هسته‌ای علیه ایران را دوباره اعمال
تحریم‌های هسته‌ای علیه ایران را دوباره اعمال می‌کند. وی اعلام کرد که دولت ایالات متحده فقط در صورت بازبینی و اصلاح در برجام و لحاظ کردن چهار شرط در توافق هسته‌ای باقی می‌ماند. ترامپ در کنفرانس مطبوعاتی مشترک با امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهور فرانسه گفت: «هیچ‌کس نمی‌داند که تصمیم من برای دوازدهم ماه مه (موعد تمدید تأیید پایبندی ایران به برجام) چه خواهد بود.» بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، «احتمال بسیار قوی» می‌دهد که آمریکا به زودی از توافق هسته‌ای خارج شود و آمریکا را در مرز خروج از برجام دانست. وندی
شود و آمریکا را در مرز خروج از برجام دانست. وندی شرمن، معاون سیاسی سابق وزارت خارجه آمریکا، دربارهٔ ایزوله شدن آمریکا پس از خروج از توافق هسته‌ای ابراز نگرانی کرد. شرمن در مقاله خود در نیویورک تایمز تأکید می‌کند که خروج از توافق هسته‌ای دست ایران را برای غنی‌سازی اورانیوم باز می‌کند و همان قدر که آمریکا به این توافق متعهد نمی‌ماند، ایران هم خود را ملزم به تعهد به توافق هسته‌ای نمی‌بیند. همچنین اگر آمریکا هم‌پیمان قابل اعتمادی نباشد، کشورهای اروپایی آمریکا را در معادلات بین‌المللی بازی نمی‌دهند. بسیاری دیگر