payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با دولت مخالفت می‌کند، شرکت داشته و در صحنه‌ای در مقابل یک بنر گروه مونتونرو (جنبش پرونیست که در سال ۱۹۶۹ و در دهه ۱۹۷۰ میلادی با دولت آرژانتین مبارزات مسلحانه می‌کرد) عکس گرفته است (این عکس برای مطبوعات منتشر شد). آن گروه از بازداشت شدگان، همراه با آلیس دومون و منجمله یک فرانسوی دیگر خواهر راهبه لیونی دوکه، برای کشتار جمعی از مرکز بازداشت سری منتقل شدند. جسد آلیس دومون هیچگاه پیدا نشد. در دسامبر ۱۹۷۷ در سواحل جنوبی بوئنوس آیرس به‌دنبال شسته شدن گورها برخی از اجساد پیدا شد که آن‌ها را به سرعت در گورهای
از اجساد پیدا شد که آن‌ها را به سرعت در گورهای جمعی دفن کردند. یک گزارش خبری در مارس ۱۹۷۸ توسط آژانس خبرگزاری فرانس پرس فرانسه مخابره شد که براین عقیده هستند که اجساد دو راهبه فرانسوی و دیگر افراد مرتبط با مادران میدان مایو، در بین اجساد پیدا شده بوده‌اند. زندگی‌نامه. آلیس دومون در منطقه شارکومونت، در دو (فرانسه) متولد شد. او در سن جوانی وارد انجمن مأموریت‌های خارجی پاریس شد. در سال ۱۹۶۷ او به آرژانتین دعوت شد، جایی که بعداً در هورلینگهام و مورون - بوئنوس آیرس ساکن شد. او به افراد ناتوان تعلیم می‌داد و با
ساکن شد. او به افراد ناتوان تعلیم می‌داد و با فقرا کار می‌کرد. دومون یکی از اعضای گروهی به سرپرستی پدر اسماعیل کالکاگنو، پسر عموی اول خورخه رافائل ویدلا بود که از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۱ در زمان آدم‌ربایی و قتل دیکتاتور حاکم آرژانتین بود، آلیس دومون و راهبه همکارش لیونی دوکه به ویدلا معرفی شدند زیرا او به کمک پسرش آلخاندرو، کودکی معلول که در کاسا د لا کاریداد در مورون به او آموزش داده و از او مراقبت می‌کردند، نیاز داشت. در بوئنوس آیرس، دو خواهر وقت خود را به کارهای اجتماعی در میان ساکنان فقیرترین شهرستانهای
کارهای اجتماعی در میان ساکنان فقیرترین شهرستانهای آرژانتین اختصاص دادند. آلیس دومون به همراه لیونی دوکه، یک خواهر مذهبی فرانسوی که با او دوستی عمیقی برقرار کرده بود، در آنجا منصوب شدند. دومون کار اجتماعی خودرا وقف ساکنان شهرک‌های حلبی‌آباد کرده بود. در سال ۱۹۷۱ او به کورینتس رفت تا با سازمان لیگاس آگراریاس که توسط تولیدکنندگان کوچک پنبه تشکیل شده بود همکاری کند. پس از کودتای نظامی در ۲۴ مارس ۱۹۷۶، حکومت نظامی با سرکوب شدید مخالفان سیاسی و تروریسم دولتی کارش را آغاز کرد. دومون تصمیم گرفت با سازمان‌های حقوق
را آغاز کرد. دومون تصمیم گرفت با سازمان‌های حقوق بشری درگیر شود. پس از بازگشت به کورینتس، او در خانه لیونی دوکت اقامت گزید. در دسامبر ۱۹۷۷، خواهران آلیس و لیونی، همراه با مادران میدان مایو و دیگر فعالان حقوق بشر، درخواستی را برای اسامی ناپدیدشدگان را از دولت برای افشای محل نگهداری آنها تهیه و ارسال کردند. این درخواست در ۱۰ دسامبر ۱۹۷۷، روز ناپدید شدن آلیس دومون، در روزنامه ناسیون منتشر شد. نام گوستاوو نینو در میان امضاها به عنوان یک نام جعلی معرفی شد که در ماه مه توسط آلفردو آستیز کاپیتان نیروی دریایی برای
مه توسط آلفردو آستیز کاپیتان نیروی دریایی برای نفوذ در میان مادران میدان مایو استفاده شده بود. یادبودها. در سال ۲۰۰۰، میدان کوچکی در بوئنوس آیرس در یادبود این دو خواهر راهبه به نام‌های "آلیس دومون و لیونی دوکه " نامگذاری شد. همه ساله در سالگرد مرگ آنان مراسمی در کلیسای سانتا کروز بوئنوس آیرس، جایی که در آن فعالیتهای مذهبی داشتند، برگزار می‌شود. در این مکان همچنین مقبره‌های چندین نفر از مادران میدان مایو که در دسامبر ۱۹۷۷ در آن کارزار فعالیت داشتند، دفن است. محکومیت عاملان جنایت. در سال ۲۰۱۱، آلفردو آستیز
محکومیت عاملان جنایت. در سال ۲۰۱۱، آلفردو آستیز که در گروه مادران میدان مایو نفوذ کرده و سازماندهی، ربودن، زندانی کردن و کشتن آنها را در دسامبر ۱۹۷۷ به پیش برده بود، به خاطر جنایت علیه بشریت و سایر جنایاتی که مرتکب شده بود محکوم به اعدام گردید. او را به دلیل قساوتش در شکنجه فرشته بلوند مرگ می‌نامیدند.
پل هارفورد (؛ زادهٔ ) فوتبالیست اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال بلکبرن روورز، باشگاه فوتبال آلدرشات تاون، باشگاه فوتبال ویگان اتلتیک، باشگاه فوتبال شروزبری تاون، باشگاه فوتبال فارن‌بورو، و باشگاه فوتبال ساتون یونایتد اشاره کرد.
چارلی هر (; – ) ورزشکار فوتبال اهل بریتانیا بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بیرمنگام سیتی، باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال استون ویلا، باشگاه فوتبال واتفورد، و باشگاه فوتبال پلیموث آرگیل اشاره کرد.
دیوید هانا (); زاده ۲۴ آوریل ۱۸۶۷ – ۱۹۳۶) بازیکن فوتبال بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال داندی، و باشگاه فوتبال لیورپول اشاره کرد.
کلاکسویک (به لاتین: Klaksvík) دومین شهر بزرگ در جزایر فارو است که در منطقه شهری کلاکسویک واقع شده‌است. کلاکسویک ۷۲ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۷۴۰ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهرهای ویک، کیث‌نس، سیسیمیوت، کوپاووگور، تروندهایم، نورشوپینگ، تامپره، Grenå، ادنسه و بخش نورشوپینگ خواهرخوانده‌های کلاکسویک هستند.
نیک هاموند (؛ زادهٔ ) فوتبالیست اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال آبردین، باشگاه فوتبال سوئیندون تاون، باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال بریستول راورز، باشگاه فوتبال ریدینگ، باشگاه فوتبال پیتربورو یونایتد، و باشگاه فوتبال پلیموث آرگیل اشاره کرد.
زبان ماپوچه‌ای یک زبان تک‌خانواده در کشورهای شیلی، آرژانتین است. این زبان که توسط مردم ماپوچه تکلم میشود دارای ۲۵۸٬۶۲۰ نفر گویشور دارد.
ری هانکین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال میدلزبرو، باشگاه فوتبال آرسنال، باشگاه فوتبال برنلی، باشگاه فوتبال شامروک روورز، باشگاه فوتبال ولورهمپتون واندررز، باشگاه فوتبال لیدز یونایتد، و باشگاه فوتبال پیتربورو یونایتد اشاره کرد. وی همچنین در تیم‌های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال انگلستان بازی کرده‌است.
جان هالز (؛ زادهٔ ) فوتبالیست اهل بریتانیا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال کولچستر یونایتد، باشگاه فوتبال برنتفورد، باشگاه فوتبال پرستون نورث اند، باشگاه فوتبال ریدینگ، باشگاه فوتبال شفیلد یونایتد، باشگاه فوتبال وایکام واندررز، باشگاه فوتبال آلدرشات تاون، باشگاه فوتبال استوک سیتی، باشگاه فوتبال کریستال پالاس، باشگاه فوتبال آرسنال، و باشگاه فوتبال استوک سیتی اشاره کرد.
هیسپار موزتاغ (موزتاغ به معنی کوه یخی) () زیررشته‌ای از رشته‌کوه‌های قره‌قروم است که منطقه گوجال در گلگت-بلتستان پاکستان، شمال یخچال هیسپار، جنوب دره شمشال، و شرق دره هونزا واقع شده‌است. هیسپار موزتاغ پس از بالتورو موزتاغ دومین زیررشته بلند از رشته‌کوه قره‌قروم است. بلندترین قله این کوه‌ها دستاغل سر است که ۷٬۸۸۵ متر ارتفاع دارد.
لیونی دوکه ()؛ (زادهٔ: - درگذشته: ) یک راهبه فرانسوی بود. او با یک خواهر راهبه فرانسوی به نام آلیس دومون کار می‌کرد و بعد از فعالیت با مادران میدان مایو در دسامبر ۱۹۷۷ به دستور خورخه رافائل ویدلا رئیس‌جمهور آرژانتین توسط آلفردو آستیز که در گروه مادران میدان مایو نفوذ کرده بود به ناپدید شدن قهری وی مبادرت شد. ناپدید شدن. لیونی دوکه و آلیس دومون در دهه ۱۹۷۰ در محله‌های فقیرنشین بوئنوس آیرس کار می‌کردند و از مادران میدان مایو که در سال ۱۹۷۷ تأسیس شد، حمایت کردند. با وجود تلاش‌های مکرر فرانسه برای ردیابی این دو
با وجود تلاش‌های مکرر فرانسه برای ردیابی این دو خواهر، دیکتاتوری نظامی آرژانتین در سال ۱۹۹۰ توسط یک دادگاه فرانسوی در پاریس محاکمه شد و معلوم شد که کاپیتان آرژانتینی آلفردو آستیز لیونی دوکه را دستگیر کرده‌است و گمان می‌رود وی در «ناپدید شدن» هر دو خواهر راهبه فرانسوی دخیل بوده‌است. او به‌طور غیابی به حبس ابد محکوم شد. در آرژانتین هنگام ریاست جمهوری خورخه رافائل ویدلا، آستیز و سایر افسران نظامی و امنیتی به موجب قوانین مصوب ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ از پی‌گرد قانونی مصون ماندند. این قوانین در سال ۲۰۰۳ لغو شدند و در سال
ماندند. این قوانین در سال ۲۰۰۳ لغو شدند و در سال ۲۰۰۵ اعمال خلاف قانون پیشین دوباره مورد بازبینی قرار گرفت. در ژوئیه ۲۰۰۵ چندین جسد در یک گور جمعی در گورستان عمومی لاوایه در ۴۰۰ کیلومتری جنوب بوئنوس آیرس کشف شد. DNA پزشکی قانونی در ماه اوت یکی از آن‌ها را لیونی دوکه معرفی کرد. آزمایش دی‌ان‌ای نشان داد که در همان قبر جمعی بقایای سه تن از مادران میدان مایو «ناپدید شده» که از بنیان‌گذاران مادران میدان مایو بودند و از دسامبر ۱۹۷۷ گم شده‌بود، پیدا شد. اما جسد آلیس دومون پیدا نشد. از زمان تأیید قتل دوکه، فرانسه
دومون پیدا نشد. از زمان تأیید قتل دوکه، فرانسه در سال ۲۰۰۵ بدنبال استرداد آستیز بوده‌است. وی پس از اینکه به اتهام آدم‌ربایی و شکنجه بازداشت شد، در آرژانتین محکوم به اعدام گردید. زندگی‌نامه. لیونی دوکه در سال ۱۹۱۶ در لونج‌مزون فرانسه، جایی که در یک خانواده کاتولیک به دنیا آمد. او که به خدمت در کلیسا علاقه‌مند بود، به مؤسسه خواهران نوتردام در ماموریت‌های خارجی به عنوان کارآموزی پیوست. بعد از اینکه به عنوان یک راهبه سوگند یاد کرد، به خارج سفر کرد و به عنوان یک مبلغ مذهبی در سطح بین‌المللی کار کرد. دو راهبه
یک مبلغ مذهبی در سطح بین‌المللی کار کرد. دو راهبه لیونی دوکه و آلیس دومون در اوایل دهه ۱۹۷۰ به آرژانتین فرستاده شدند. مأموریت مذهبی و مادران میدان مایو. دوکه وقت خود را به یاری‌رسانی به فقرا اختصاص داده بود و در میان آن‌ها در استان بوینوس آیرس و همچنین در پایتخت کار می‌کرد. او در کلیسای جامع سن پابلو در راموس مخیا در قسمت جنوبی شهر زندگی کرد. او به حمایت از جنبش مادران میدان مایو که در آوریل ۱۹۷۷ آغاز به کار کرد، پرداخت. مادران می‌خواستند آن‌ها را تبلیغ کنند، کودکان را تبلیغ کنند و دولت را مجبور کنند تا از
کودکان را تبلیغ کنند و دولت را مجبور کنند تا از سرنوشت فرزندانشان آگاه شده یا محل دفن آن‌ها را بدانند. دیکتاتوری نظامی سیاستش سرکوب مخالفت سیاسی همرا با تروریسم گسترده دولتی بود. هزاران تن از شهروندان آرژانتینی که مخالف دولت بودند «ناپدید شده» و برخی دیگر نیز کشته شدند. در دسامبر ۱۹۷۷، دوکه دستگیر شد و در ناحیه سن پابلو راموس توسط کاپیتان دریایی آلفردو گارسیا ربوده شد. ربوده شدن. مدت کوتاهی پس از آن بود که آستیز یک اقدام پلیس را در کلیسای صلیب مقدس در بوئنوس آیرس علیه مادران میدان مایو پیگیری کرده بود،
آیرس علیه مادران میدان مایو پیگیری کرده بود، جایی که او ترتیبات ربودن مجموع ده نفر از ۱۳ نفر از بنیانگذاران این گروه را به همراه دو نفر دیگر از بنیانگذاران سازماندهی کرد. الیس دومون خیلی زود ربوده شد. آستیز را به دلیل قساوتش «فرشته مرگ» نام داشت، او یکی از بدنام‌ترین شکنجه‌گرها در آرژانتین بود. زندانیان را به ESMA بردند که یک بازداشتگاه سری و مرکز شکنجه و زندان بود. براساس شهادت بازماندگان، این دو خواهر و زندانیان دیگر در حدود ۱۰ روز در آنجا نگه‌داشته شدند و به شدت تحت بازجویی و شکنجه قرار گرفتند. خواهرها
و به شدت تحت بازجویی و شکنجه قرار گرفتند. خواهرها مجبور شدند نامه بنویسند و نامه‌های خود را به آن‌ها نشان بدهند و بگویند که در مخالفت با دولت وقت خورخه رافائل ویدلا عمل کرده‌اند. آن‌ها در مقابل یک پرچم گروه مونتونرو قرار داده و عکس گرفته بودند تا به نظر برسد آن‌ها با این گروه چریکی بوده‌اند. این عکس در مطبوعات محلی و فرانسوی منتشر شد. در اعترافات زنان شواهدی از شکنجه فیزیکی نشان دادند. اندکی پس از آن، همه این گروه از «دانشکده مکانیک افسران نیروی دریایی» منتقل شدند و به این معنی بود که همه کشته شده‌اند.
منتقل شدند و به این معنی بود که همه کشته شده‌اند. گفته می‌شود لیونی دوکه توسط یک گارد ارتش بافرمان جوخه آتش کشته شده‌است. از آنجا که نه جسد او و نه جسد آلیس دومون پیدا نشد، برخی از ناظران بر این باور بودند که ممکن است این زنان در میان قربانیان کشته شده باشند، این در حالی بود که شایعاتی وجود داشت که هنوز در کنار اقیانوس در نزدیکی بوئنوس آیرس زنده هستند، در اوایل سال ۱۹۷۸، افراد ناشناسی شروع به شستشوی مقابر کنار سواحل جنوب بوینوس آیرس کردند. فعالیت حقوق بشری و دادخواهی از ناپدید شده‌ها. " ناپدید شدن " این دو
دادخواهی از ناپدید شده‌ها. " ناپدید شدن " این دو تبعه فرانسه، توجه بین‌المللی را به خود جلب کرده بود و از آرژانتین درخواست این دو نفر را کردند. سازمان ملل متحد تحقیق دربارهٔ سو استفاده‌های حقوق بشری در آرژانتین را پیگیری کرد. فرانسه خواستار اطلاعات هر دو راهبه فرانسوی شد، ولی دولت آرژانتین همه مسئولیت آن‌ها را انکار کرد. با اینحال با وجود از دست دادن برخی از بنیانگذاران، مادران میدان مایو، آن‌ها به راهپیمایی خود ادامه دادند و در عرض یک سال صدها زن و دوست خانواده به آن‌ها پیوستند و خواستار دادخواهی از دولت
به آن‌ها پیوستند و خواستار دادخواهی از دولت شدند. راهپیمایی هفتگی و سالانه مقاومت در برابر سکوت دولت در مورد ناپدید شدگان نیز ادامه پیدا کرد. محاکمه آرژانتین. در طول محاکمه دانشکده مکانیک افسران نیروی دریایی، لوئیس ماریا مندیا در ژانویه ۲۰۰۷ در دادگاه آرژانتین شهادت داد که یک مأمور اطلاعاتی فرانسوی، برتراند دو پرسوال، در ربودن دوکو و دومون شرکت داشته‌است. پرسوال که امروز در تایلند زندگی می‌کند، هرگونه ارتباط با ربوده شدن راهبه‌ها را رد کرده‌است. او اعتراف کرده‌است که یکی از اعضای سابق سازمان ارتش مخفی
کرده‌است که یکی از اعضای سابق سازمان ارتش مخفی (OAS) که توسط فرانسوی‌ها در الجزایر در طول جنگ داخلی آموزش دیده بود، پس از به پایان رسیدن قراردادش در مارس ۱۹۶۲ که جنگ الجزایر پایان یافت (۱۹۵۴–۱۹۶۲) به آرژانتین رفت. مأموران اطلاعاتی فرانسه مدت‌ها مظنون بودند که همتایان آرژانتینی خود را در زمینه تکنیک‌های «ضد شورش» (از جمله استفاده از شکنجه در تحقیقات) آموزش داده‌اند. مستند تلویزیونی ماری مونیک رابین، جوخه‌های مرگ – مدرسه فرانسوی (۲۰۰۳)، بر اساس کتاب او، ساخته شد که در آن سرویس‌های اطلاعاتی فرانسه همتایان
شد که در آن سرویس‌های اطلاعاتی فرانسه همتایان آرژانتینی خود را در تکنیک‌های ضد شورش آموزش داده‌اند. لوئیس ماریا مندیا در طول شهادت خود به این فیلم به عنوان مدرک اشاره کرد و از دادگاه آرژانتین خواست تا والری ژیسکار دستن رئیس‌جمهور سابق فرانسه، مسمر نخست‌وزیر سابق فرانسه، فرانسوا د لا گورس سفیر سابق فرانسه در بوئنوس آیرس و همه مقامات را به جایگاه شهود بیاورد. در سفارت فرانسه در بوئنوس آیرس بین سالهای ۱۹۷۶ و ۱۹۸۳ به دلیل نقش آنها در تخلفات به دادگاه احضار شدند. علاوه بر این در خصوص ارتباط فرانسوی، او گفت که
علاوه بر این در خصوص ارتباط فرانسوی، او گفت که ایزابل پرون، رئیس دولت سابق و کارلوس روکوف و آنتونیو کافیرو وزرای سابق، که قبل از کودتای ۱۹۷۶ ویدلا «حکمات ضد براندازی» را امضا کرده بودند، سیاست و سازوکار تروریسم دولتی را تنظیم کردند. . گراسیلا دالئو، بازمانده دانشکده مکانیک افسران نیروی دریایی، ادعاهای مندیا را تاکتیکی برای توجیه جنایاتش مشروع توصیف کرد. بر اساس قانون اطاعت واجب ۱۹۸۷ که تحت فشار ارتش تصویب شد، نظامیان و پرسنل امنیتی سطوح پایین‌تر نمی‌توانند به دلیل اجرای دستورها تحت پیگرد قانونی قرار گیرند.
دلیل اجرای دستورها تحت پیگرد قانونی قرار گیرند. به‌طور مشابه، مندیا گفت که او و دیگران از «احکام ضد براندازی» ایزابل پرون اطاعت کرده‌اند (که به آنها ظاهر رسمی قانونی می‌دهد، اگرچه شکنجه توسط قانون اساسی آرژانتین ممنوع بود). قوانین عفو ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ در سال ۲۰۰۳ لغو شد و در سال ۲۰۰۵ توسط دادگاه عالی آرژانتین مغایر با قانون اساسی اعلام شد. در زمان محاکمه مندیا، این قانون هیچ حمایتی از او و سایرینی که متهم به جنایات ارتکابی تحت دیکتاتوری نظامی بودند، نداشت. در سال ۲۰۱۲، یک دادستان آرژانتینی علیه خولیو آلبرتو پوچ
۲۰۱۲، یک دادستان آرژانتینی علیه خولیو آلبرتو پوچ (es)، یک خلبان هلندی-آرژانتینی، به دلیل پرواز با هلیکوپتری که اجساد، دوکه و دومون سه زن دیگر را برای انداختن به اقیانوس اطلس حمل می‌کرد، متهم کرد.
فلسفهٔ سیاسی ایمانوئل کانت (۱۸۰۴-۱۷۲۴) فلسفه‌ای سیاسی است، که دارای رهیافت جمهوری‌خواهی کلاسیک است. کانت در کتابِ "" (۱۷۹۵) فهرستی از شرایطی را ارائه می‌دهد که به باور او برای خاتمه دادن به جنگ و ساختن صلحی همیشگی ضرورت دارد. این شرایط جهانی متشکل از دولت‌های جمهوری مشروطه است که توسط اجتماع سیاسی تأسیس شده‌اند. نظریهٔ جمهوری‌خواهی کلاسیک او در آموزهٔ حق (۱۷۹۷) بسط داده شده که بخش نخست از کتاب متافیزیک اخلاق است. فلسفهٔ سیاسی کانت در انتهای سدهٔ بیستم در کشورهای انگلیسی‌زبان نوزایی قابل توجهی را گذراند، به
انگلیسی‌زبان نوزایی قابل توجهی را گذراند، به گونه‌ای که در عرض چند سال مطالعاتی بر روی آن انجام شد که در طول چندین دههٔ قبل بی‌سابقه بود. نمای کلی. سهم اصلی کانت در فلسفهٔ سیاسی و فلسفهٔ حقوق به آموزهٔ حاکمیت قانون (به آلمانی: Rechtsstaat) مربوط است. بر اساس این آموزه، قدرت دولت به منظور حفظ شهروندان از اعمال خودسرانهٔ اقتدار محدودیت دارد. حاکمیت قانون مفهومی در اندیشهٔ حقوقی اروپای قاره‌ای است که در اصل از فلسفهٔ حقوق آلمانی وام گرفته شده‌است که می‌تواند به «دولت قانونی» یا «دولت حقوقی» نیز ترجمه‌شود. در
«دولت قانونی» یا «دولت حقوقی» نیز ترجمه‌شود. در این دولت مشروطه که اغلب با مفهوم آنگلو-آمریکایی حاکمیت قانون در پیوند است، اعمال قدرت حکومتی به وسیلهٔ قانون محدود می شود. فلسفهٔ سیاسی کانت به واسطهٔ فرض کردن محدودیت دولت بر اساس قرارداد اجتماعی به عنوان مسئله‌ای مقرراتی، فلسفه‌ای لیبرال توصیف می‌شود. شهروندان در حاکمیت قانون به صورت وسیعی در آزادی‌های مدنی پایه‌ای سهیم می‌شوند و می‌توانند از دادگاه‌ها استفاده کنند. یک کشور نمی‌تواند لیبرال دموکراتیک به شمار بیاید بدون آنکه نخست حاکمیت قانون در آن مستقر
بیاید بدون آنکه نخست حاکمیت قانون در آن مستقر شود. نویسندگان آلمانی معمولاً تئوری‌های ایمانوئل کانت را در آغاز شرح‌شان از جنبش رسیدن به حاکمیت قانون قرار می‌دهند. پس از آنکه قانون اساسی ایالات متحده و فرانسه در اواخر سدهٔ هجدهم به تصویب رسید، «حاکمیت قانون» در معنای «دولت مبتنی بر قانون اساسی» در آثار متأخر ایمانوئل کانت مطرح شد. رهیافت کانت بر برتری قانون اساسی مکتوب کشوری مبتنی است. این برتری می‌باید ضمانتی برای ایدهٔ اصلی او ایجاد کند: یک حیات توأم با صلح پایدار به عنوان وضعیت پایه‌ای برای سعادت مردم‌اش
پایدار به عنوان وضعیت پایه‌ای برای سعادت مردم‌اش و رفاه آن‌ها. کانت دکترین خود را بر اساس مشروطیت و حکومت قانون بنیاد نهاد. او بنابراین مسئلهٔ اصلی مشروطیت را به صورت «تأسیس یک دولت در نهایت بر اساس اخلاقیات شهروندانش مبتنی است که آن نیز به نوبهٔ خود بر خوب بودن این تأسیس استوار است». ایدهٔ کانت بنیاد تئوری‌های قانون اساسی در سدهٔ بیستم بوده‌است. مفهوم حاکمیت قانون مبتنی بر ایده‌هایی است که توسط ایمانوئل کانت کشف شده‌اند، برای مثال در بنیاد مابعدالطبیعه اخلاق می‌گوید: «وظیفهٔ تأسیس یک حیات صلح‌آمیز پایدار
می‌گوید: «وظیفهٔ تأسیس یک حیات صلح‌آمیز پایدار و عالم‌گیر تنها بخشی از تئوری حقوق در درون چارچوب خرد ناب نیست، بلکه به‌صورت فی‌نفسه هدفی مطلق و غایی محسوب می‌شود. یک دولت برای رسیدن به این هدف می‌باید اجتماعی از شمار زیادی از مردم باشد که حق مالکیت‌شان با تضمین‌های قانونی و توسط یک قانون اساسی مشترک محافظت می‌شود. برتری این قانون اساسی ... باید به صورت پیشینی از ملاحظاتی دربارهٔ دست‌یابی به ایدئال مطلق در منصفانه‌ترین و بی‌طرفانه‌ترین سازمان از زندگی مردم تحت حفاظت حقوق عمومی مشتق شود». مفهوم حاکمیت قانون
حفاظت حقوق عمومی مشتق شود». مفهوم حاکمیت قانون در زمینهٔ آلمانی در کتاب روبرت فون مول با عنوان «علم پلیس آلمان بر اساس اصول دولت مبتنی بر قانون اساسی» (۱۸۳۴-۱۸۳۲) ظاهر شد، که در مخالفت با حکومت پلیسی آریستوکراتیک قرار گرفت. کانت با دموکراسی -که در آن دوره به معنای دموکراسی مستقیم بود- مخالف بود و باور داشت که حکومت اکثریت آزادی فردی را تهدید می‌کند. او می‌گفت: «درست این است که بگوییم دموکراسی ضرورتاً خودکامگی است، چراکه قدرتی اجرایی را تأسیس می‌کند که در آن «همه» برای و حتی علیه کسی که موافق نیست تصمیم
آن «همه» برای و حتی علیه کسی که موافق نیست تصمیم می‌گیرند؛ به عبارت دیگر «همه»ای که کاملاً هم همه نیستند تصمیم می‌گیرند و این تناقض ارادهٔ عمومی با خودش و با آزادی است». او نیز همانند بیشتر نویسندگان آن زمان سه فرم از حکومت را تمیز می‌داد: دموکراسی، آریستوکراسی و پادشاهی، و حکومت‌های ترکیبی که ایدئال‌ترین فرم حکومتی بودند. جنبهٔ متمایز فلسفهٔ سیاسی کانت این عقیدهٔ اوست که دانشگاه می‌بایست مدلی از کشمکش خلاقانه باشد: نقش فیلسوف در دانشگاه می‌بایست پاسبانی دانشکده‌های بالاتر باشد که در روزگار کانت الهیات،
دانشکده‌های بالاتر باشد که در روزگار کانت الهیات، حقوق و پزشکی بودند. فیلسوف باید یقین حاصل کند که تدریس آن‌ها با اصول خرد مطابقت می‌کند، به همین ترتیب هدف صلح همیشگی در جامعه تنها زمانی می‌تواند به دست بیاید که حاکمان با فیلسوفان به صورت منظم در مشورت باشند.
سرافینو د تیوُلی (; – ) نقاش گروه ماکیایولی اهل پادشاهی ایتالیا بود. زندگی. تیوُلی در لیورنو به دنیا آمد پس از تحصیل در یک مدرسهٔ مذهبی خصوصی در فلورانس به دنبال یادگیری نقاشی زیر نظر کارلو مارکو رفت. در اواسط دههٔ ۱۸۴۰ تیولی با ویتو دانکُنا آشنا شد و به گروه او در "نقاشی فضای باز" پیوست. در ۱۸۴۸ به صورت داوطلب توسکانی برای جوزپه گاریبالدی در جریان وحدت ایتالیا جنگید. در ۱۸۵۵ نقاشی‌های او توجه هنرمندانی که در کافه میکلانجیولو در فلورانس رفت‌وآمد می‌کردند (و همچنین آن دسته از هنرمندانی که بعدها به ماکیایولی
همچنین آن دسته از هنرمندانی که بعدها به ماکیایولی مشهور شدند]] را جلب کرد. تیولی همان سال به پاریس سفر کرد و به شدت تحت تأثیر مکتب باربیزون قرار گرفت و احساس کرد که سایه‌روشن‌های آنها می‌تواند باعث بازتولد هنر معاصر شود. او بی درنگ پس از بازگشتش به فلورانس این تأثیر را به دوستانش هم منتقل کرد و بر دیگران نیز تأثیر گذاشت از این رو تلماکو سینیورینی او را "پدر ماکیا" نامید. تیولی بازدیدهای بیشتری از پاریس کرد و در ۱۸۶۳ نمایشگاهی از آثارش در تالار ردشدگان ترتیب داد. او در ۱۸۷۳ به پاریس نقل مکان کرد و با
ترتیب داد. او در ۱۸۷۳ به پاریس نقل مکان کرد و با هنرمندانی همچون جیمز تیسو و کامی پیسارو آشنا شد و با ادگار دگا دوست شد. تیولی در ۱۸۹۰ به فلورانس بازگشت و تا هنگام مرگش در ۱۸۹۲ تقریباً با کسی ارتباط برقرار نکرد و تنها ماند.
آرماه یا نجاشی (حکمرانی ۶۱۴ تا ۶۳۱ میلادی) (عربی: النجاشی‎) پادشاهِ مسیحیِ امپراتوری یا پادشاهی آکسوم، در محدوده اتیوپی امروز بوده‌است. تاریخچه. در گذشته اعراب عربستان سرزمین آنان را حبشه می‌خوانده‌اند. این پادشاه، اول از طریق سکه‌هایی که در زمان پادشاهی وی ضرب شده‌اند و از حدود ۱۸۹۵ میلادی، با نام هشام ابن ابجار، یا سهاما (در زبان انگلیسی) یا همان نجاشی شناخته شده‌است که در سال ۶۱۵ یا ۶۱۶ میلادی به مسلمانانی که از عربستان گریخته بودند، پناه می‌دهد. بنابر نظر استوارت مونرو (۱۹۴۷ تا ۲۰۰۴) آرماه یا گرسم آخرین
استوارت مونرو (۱۹۴۷ تا ۲۰۰۴) آرماه یا گرسم آخرین پادشاهان آکسوم بوده‌اند که سکه ضرب کرده‌اند. نوع برنزی سکه‌هایی که در زمان آرماه ضرب شده‌اند نشانهٔ صلیب مسیحیان را دارند که بیانگر مسیحی بودن آن پادشاه هستند. پناه بردن مسلمانان به حبشه. بین سالهای ۶۱۰ تا ۶۲۹ میلادی است که به خواست محمد، پیامبر مسلمانان، گروهی از آنان برای رهایی از ظلم و ستم بت پرستان مکه و با رهبری جعفر بن ابی‌طالب عازم حبشه می‌شوند. آنان در دربار آرماه، پادشاه دادگستر و مسیحی حبشه و در برابر فرستاده بت پرستان مکه، عمرو بن العاص، از خود
فرستاده بت پرستان مکه، عمرو بن العاص، از خود دفاع می‌کنند و آن پادشاه نیکو سرشت آنان را در حبشه پناه می‌دهد. نامه حضرت محمد (ص) به آرماه. به گفته تاریخ ، حضرت محمد (ص) همچون دیگر پادشاهان و سران کشورها، به آرماه نیز نامه نوشته و او را به دین اسلام دعوت کرده‌است.
آبه ماساهیرو ; – ) مشاور ارشد (روجو) در شوگون‌سالاری توکوگاوا در دوره باکوماتسو در ژاپن در هنگام ورود متیو سی. پری به خلیج توکیو به منظور گشودن ژاپن به جهان خارج بود. آبه در امضای نهایی عهدنامه کاناگاوا در سال ۱۸۵۴ نقش مهمی داشت. آبه خود این معاهده را امضا نکرده یا شخصاً در مذاکرات شرکت نکرد؛ بلکه این کار توسط نمایندهٔ تام‌الاختیار او هایاشی آکیرا انجام شد. عنوان رسمی دیگر او ایسه نو کامی بود. سفر پری و عواقب بعدی. در سال ۱۸۵۲، افسر فرمانده دریایی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا ناخدا متیو سی. پری توسط
ایالات متحده آمریکا ناخدا متیو سی. پری توسط سیزدهمین رئیس‌جمهور آمریکا میلارد فیلمور (۹ ژوئیه ۱۸۵۰ – ۴ مارس ۱۸۵۳) به فرماندهی یک اسکادران ناوهای جنگی به ژاپن فرستاده شد. پرزیدنت فیلمور، پری را در مورد تهدید یا استفاده از زور منع کرده بود. به عنوان یک وکیل، فیلمور اعتقاد داشت که شوگون‌سالاری توکوگاوا پاسخ منطقی به نگرانی‌های آمریکا در مورد غرق شدن دریانوردان آمریکایی در سواحل ژاپن و نیاز به بازگرداندن ماهیگیران ژاپنی غرق شده در سواحل آمریکا خواهد داد. هنوز هم پری، که یک نظامی بود و خودش در اثر شرکت در جنگ
هم پری، که یک نظامی بود و خودش در اثر شرکت در جنگ سخت گیر شده بود، تصمیم گرفت تا از تاکتیک‌های بلوف با نقض آشکار خواسته‌های فیلمور استفاده کنند. عصر ۸ ژوئیه ۱۸۵۳ پری با چهار کشتی جنگی وارد اوراگا، کاناگاوا، در دهانه خلیج ادو (خلیج توکیو) شد. پس از امتناع از درخواست‌های ژاپن مبنی بر ادامه راه خود به بندر ناگاساکی، بندر تعیین شده برای ارتباط خارجی، و پس از تهدید به ادامه مسیر مستقیم به سمت ادو، ر و سوزاندن پایتخت کشور در صورت لزوم، به وی اجازه داده شد در ۱۴ ژوئیه در نزدیکی کوریهاما، یوکوسوکا پهلو بگیرد و
ژوئیه در نزدیکی کوریهاما، یوکوسوکا پهلو بگیرد و نامه خود را تحویل ژاپن دهد. علیرغم سال‌ها بحث در مورد سیاست انزوای ژاپن، سفر پری بحث و جدال بزرگی را در بالاترین سطوح شوگون‌سالاری توکوگاوا ایجاد کرد. شوگون وقت، توکوگاوا ایه‌یوشی، چند روز پس از عزیمت پری درگذشت و پسر کوچک بیمار او، توکوگاوا ایه‌سادا جانشین وی شد، و دولت مؤثر را به دست شورای بزرگان (روجو) به رهبری آبه ماساهیرو سپرد. آبه احساس کرد که در حال حاضر مقاومت ژاپن در برابر خواسته‌های آمریکا با نیروی نظامی ژاپن غیرممکن است و با این حال در چنین شرایط
نظامی ژاپن غیرممکن است و با این حال در چنین شرایط بی‌سابقه ای تمایلی به اقدام بر پایه نظر خود نداشت. آبه در تلاش برای مشروعیت بخشیدن به هر تصمیمی که اتخاذ شود، از همه دایمیو‌ها (اربابان فئودالی) نظرخواهی کرد. این اولین باری بود که شوگون‌سالاری توکوگاوا اجازه می‌داد یک تصمیم‌گیری مورد بحث عمومی قرار گیرد که نشان از ضعیف و بلاتکلیفی شوگون‌سالاری داشت. نتایج این نظرسنجی همچنین نتوانست پاسخی قاطع به آبه بدهد، از ۶۱ پاسخ دریافت شده، ۱۹ موافق پذیرش خواسته‌های آمریکا و ۱۹ مخالف بودند. از بقیه، ۱۴ پاسخ مبهم بوده و
و ۱۹ مخالف بودند. از بقیه، ۱۴ پاسخ مبهم بوده و از جنگ احتمالی ابراز نگرانی کردند، هفت پیشنهاد دادن امتیازات موقت و دو نفر نیز توصیه کردند که آنها به سادگی با هر آنچه تصمیم گرفته شود همراه خواهند بود. پری بار دیگر در ۱۳ فوریه ۱۸۵۴ با نیروی بیشتر ۸ کشتی جنگی بازگشت و به صراحت اعلام کرد که تا زمانی که پیمانی امضا نشود ژاپن را ترک نخواهد کرد. مذاکرات از ۸ مارس آغاز شد و حدود یک ماه ادامه داشت. طرف ژاپنی تقریباً به همه خواسته‌های پری تن دادند، به استثنای یک توافق‌نامه تجاری که از معاهدات قبلی آمریکا با چین
توافق‌نامه تجاری که از معاهدات قبلی آمریکا با چین الگوبرداری شده بود و پری موافقت کرد آن را به بعد موکول کند. بحث اصلی در مورد انتخاب بندر برای گشودن بود و پری قاطعانه بندر ناگاساکی را رد کرد. عهدنامه کاناگاوا در ۳۱ مارس در کاناگاوا-جوکو، مجاور شهر آینده یوکوهاما امضا شد. آبه خود معاهده را امضا نکرده یا شخصاً در مذاکرات شرکت نکرد. این کار توسط نماینده تام الاختیارش هایاشی آکیرا انجام شد. به زودی معاهدات مشابه با امپراتوری روسیه، پادشاهی هلند و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند منعقد شد.