payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ته‌بک یک شهر و واحد تقسیماتی در شمال‌شرق کره جنوبی (شرق شبه‌جزیره کره) است که در منطقهٔ کوهستانی میان «رشته‌کوه‌های ته‌بِک»، و در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. ته‌بک ۳۰۳٫۴۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۷٬۶۴۲ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهرهای هه‌لونگ/هواریونگ، باگیو، سوژوو، Gao'an و چانگچون خواهرخوانده‌های ته‌بک هستند. تاریخ. آوریل سال ۱۹۱۴ میلادی، در تابعیت شهرستان سامچوک، ۹ قصبه قرار داشت؛ منجمله «قصبهٔ سانگ‌جانگ» []. پس از استقلال کره از ژاپن در سپتامبر سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین
میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. با این وجود، تمامی اراضی شهرستان سامچوک (و منجمله «قصبهٔ سانگ‌جانگ» []) در جنوب این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (جنوبی) گانگوون قرار گرفت. در ژانویه سال ۱۹۶۰ میلادی، قصبهٔ «سانگ‌جانگ» به شهرک ارتقاء یافت و نام آن به «جانگ‌سونگ» [] تغییر کرد. در‌ ژوئیه سال ۱۹۷۳ میلادی، با جدائی بخشی
کرد. در‌ ژوئیه سال ۱۹۷۳ میلادی، با جدائی بخشی از اراضی شهرک «جانگ‌سونگ»، شهرک جدید «هوانگجی»‌ [] تأسیس شد. در ژوئیه ۱۹۸۱ میلادی، دو شهرک «جانگ‌سونگ» و «هوانگجی»‌ از شهرستان سامچوک جدا شده، منحل شده، و با ادغام اراضی آن‌ها، و شهر ته‌بک («شهر در سطح شهرستان») تأسیس شد. در آن تاریخ، از روستاهای تابعهٔ این دو شهرک منحل شده، ۱۵ ناحیه در تابعیت این شهر جدید تأسیس شد. این نواحی عبارت بودند از: در دسامبر ۱۹۹۴، ۵ روستا از قصبهٔ «هاجانگ» [] در شهرستان سامچوک جدا شده و به «شهر ته‌بک» پیوستند. این روستاها شامل جوتان
و به «شهر ته‌بک» پیوستند. این روستاها شامل جوتان []، سامی علیا (سانگ‌سامی) []، سامی سفلی ۱ام (هاسامی-ایل) []، سامی سفلی ۲ام (هاسامی-ای) []، وون‌دونگ []. این روستاها منحل شده و اراضی آن‌ها، ناحیهٔ جدیدی به نام «ساجو» [] را تشکیل دادند. تعداد نواحی تابعهٔ ته‌بک به ۱۶ عدد رسید. در سپتامبر سال ۱۹۹۸، ته‌بک شاهد اصلاحات واحدهای تقسیماتی عمده‌ای بود. در این اصلاحات، ۱۶ ناحیهٔ موجود منحل شده و تغییر یافته، و تعداد نواحی جدید تابعهٔ ته‌بک به ۸ عدد کاهش یافت. این نواحی جدید شامل: تقسیمات اداری. شهر ته‌بک به ۸ ناحیهٔ
جدید شامل: تقسیمات اداری. شهر ته‌بک به ۸ ناحیهٔ تابعه تقسیم شده است. (البته که در تابعیت ته‌بک، ۱۷ ناحیهٔ مدیریت شهری نیز وجود دارد که مرزهای آن، با نواحی تقسیمات اداری انطباق ندارد.)‌
جونگسان-دونگ (به لاتین: Jeungsan-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه یونپیونگ واقع شده‌است.
جونگ‌سون (به کره‌ای: 정선읍) یک شهرک در شمال‌شرق کره جنوبی (شرق شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت شهرستان جونگ‌سون، استان گانگوون قرار دارد. این شهرک مرکز شهرستان جونگ‌سون نیز می‌باشد. تاریخ. در‌ ژوئیه سال ۱۹۷۳ میلادی، «قصبهٔ جونگ‌سون» به شهرک ارتقأ یافت. تقسیمات اداری. شهرک جونگ‌سون به ۱۲ روستای تابعه تقسیم شده است. مرکز اداری این شهرک، به اصطلاح، «روستای بونگیانگ» نام دارد.
چانگ-دونگ (به لاتین: Chang-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در منطقه دوبونگ واقع شده‌است. چانگ-دونگ ۴٫۳۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۳۶٬۸۹۸ نفر جمعیت دارد.
چونگنام (به لاتین: Chongnam) یک منطقهٔ مسکونی در کره شمالی است که در استان پیونگان جنوبی واقع شده‌است. چونگنام ۳۵۹ کیلومتر مربع مساحت و ۷۳٬۲۹۰ نفر جمعیت دارد. تاریخچه. چونگنام-کویوک به عنوان بخشی از تقسیمات اداری کره شمالی پس از تشکیل کره شمالی در سال 1948 ایجاد شد. این منطقه در جنوب استان تاریخی پیونگانگ قرار دارد، که در دوران سلسله چوسان (Joseon Dynasty) اهمیت داشت. با این حال، اطلاعات تاریخی خاص درباره خود منطقه محدود است و بیشتر تاریخ آن به تاریخ کلی استان جنوب پ'ونگان مرتبط است. اقتصاد. اقتصاد
کلی استان جنوب پ'ونگان مرتبط است. اقتصاد. اقتصاد چونگنام-کویوک به شدت به صنعت معدن، به‌ویژه استخراج زغال‌سنگ، وابسته است. معدن زغال‌سنگ چونگنام (Cheongnam Coal Mine)، که در این منطقه قرار دارد، یک معدن زیرزمینی است که از سال 1996 فعالیت خود را آغاز کرد. این معدن بخشی از مجموعه معدنی انجو (Anju Mining Complex) است، که بزرگ‌ترین منطقه زغال‌سنگ قهوه‌ای در کره شمالی محسوب می‌شود و بیش از 50 درصد تولید زغال‌سنگ قهوه‌ای کشور را به خود اختصاص داده است. ظرفیت تولید سالانه معدن چونگنام 3 میلیون تن است، و عمق آن 456
سالانه معدن چونگنام 3 میلیون تن است، و عمق آن 456 متر است. نوع زغال‌سنگ استخراج‌شده لینیتی (lignite) است، و مصرف‌کنندگان اصلی آن شامل شرکت‌های ترکیبی فولاد چوللما (Chollima Steel Combined Enterprise) و شرکت شیمیایی نام‌ هونگ (Namheung Chemical Combined Enterprise) هستند.
چئونهو-دونگ (به لاتین: Cheonho-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در منطقه گانگدونگ واقع شده‌است.
بحران مالی آسیا دوره‌ای از بحران اقتصادی بود که گریبان گیر بیشتر کشورهای آسیای شرقی از ابتدای ژوئیه ۱۹۹۷ شده بود و ترس از سقوط اقتصاد جهانی به دلیل سرایت اقتصادی، افزایش‌یافته بود. این بحران از تایلند (در تایلند آن را بحران Tom Yum Goong می‌شناسند؛ تایلندی: วิกฤตต้มยำกุ้ง) با فروپاشی بات تایلند شروع شد که بعد از آن دولت تایلند مجبور به شناورسازی بات به دلیل کمبود ارز خارجی برای پشتیبانی از درجا زدن (عدم‌تغییر) ارز خود در برابر دلار آمریکا شد. در آن زمان، تایلند زیر بار بدهی خارجی‌ای بود که موجب ورشکستگی
تایلند زیر بار بدهی خارجی‌ای بود که موجب ورشکستگی کشور حتی پس از افت ارز شده بود. با گسترش بحران، بیشتر کشورهای آسیای جنوب شرقی و ژاپن شاهد سقوط ارزش پول، کاهش ارزش بازارهای سهام و سایر قیمت دارایی‌ها و افزایش بدهی‌های خصوصی بودند. اندونزی، کره جنوبی، و تایلند ازجمله کشورهایی بودند که این بحران بسیار بر آن‌ها تأثیر گذاشت. هنگ کنگ، لائوس، مالزی و فیلیپین نیز تحت تأثیر قرار گرفتند. برونئی، چین، سنگاپور، تایوان و ویتنام کمترین تأثیر را پذیرفتند، اگرچه همه آن‌ها از افت تقاضا و اعتماد کلی به منطقه رنج بردند.
از افت تقاضا و اعتماد کلی به منطقه رنج بردند. ژاپن نیز هرچند کم، اما تحت تأثیر قرار گرفت. نرخ‌های بدهی به GDP خارجی در چهار عضو اتحادیه اقتصاد ملل جنوب شرقی (ASEAN) طی سال‌های ۱۹۹۳–۹۶، از ۱۰۰٪ به ۱۶۷٪ افزایش یافت، سپس در بدترین زمان بحران، به ۱۸۰٪ نیز رسید. در کره جنوبی، این نرخ از ۱۳٪ به ۲۱٪ و سپس به ۴۰٪ رسید، درحالی‌که کره شمالی که جدیداً صنعتی شده، پیشرفت بهتری داشتند. فقط در تایلند و کره جنوبی، نرخ خدمات به صادرات افزایش یافت اگرچه اکثر دولت‌های آسیایی سیاست‌های مالی نسبتاً مشابهی داشتند، صندوق
آسیایی سیاست‌های مالی نسبتاً مشابهی داشتند، صندوق بین‌المللی پول (IMF) برنامه ۴۰ میلیارد دلاری‌ای برای تثبیت ارزهای کره جنوبی، تایلند و اندونزی؛ اقتصادهایی که بیشترین تأثیر را از بحران گرفته بودند، پیش گرفت (تدوین کرد). درعین‌حال، تلاش‌ها برای متوقف‌سازی بحران اقتصادی، ثبات اندکی در شرایط داخلی اندونزی به ارمغان آورد. پس از ۳۰ سال قدرت، رئیس‌جمهور سوهارتو در اثر افزایش شورش گسترده در ۲۱ مه سال ۱۹۹۸ مجبور به استعفا شد که به دنبال آن، افزایش قیمت شدیدی در پی کاهش ارزش زیاد روپیه به وجود آمد. تأثیرات این
پی کاهش ارزش زیاد روپیه به وجود آمد. تأثیرات این بحران تا سال ۱۹۹۸ ادامه داشت. در سال ۱۹۹۸، رشد فیلیپین به تقریباً ۰ رسید. فقط سنگاپور و تایوان تا حدی از این شوک به دور ماندند. هر دو در عبور از آن دوران، در معرض حملات جدی قرار داشتند، به‌ویژه اولی (سنگاپور)، به دلیل اندازه و محل جغرافیایی‌ای که بین مالزی و اندونزی بود، بیشتر در معرض خطر بود. بااین‌حال از سال ۱۹۹۹، تحلیل گران شاهد آغاز بهبود اقتصادهای آسیا بودند. پس از بحران اقتصادی آسیای ۱۹۹۷، اقتصادهای این منطقه به سمت ثبات مالی در نظارت اقتصادی عمل
این منطقه به سمت ثبات مالی در نظارت اقتصادی عمل می‌کنند. تا سال ۱۹۹۹، آسیا تقریباً نیمی از کل سرمایه‌های خارجی ورودی به خود را در کشورهای درحال‌توسعه داشت. به‌ویژه اقتصادهای آسیای جنوب غربی نرخ‌های سود بالایی داشتند که برای سرمایه‌گذاران خارجی با نرخ بالای بازگشت، جذاب بودند. در نتیجه، اقتصادهای منطقه جریان‌های ورودی زیادی از پول را داشتند و افزایش زیادی در قیمت‌های دارایی را تجربه کردند. هم‌زمان، اقتصادهای منطقه‌ای تایلند، مالزی، اندونزی، سنگاپور و کره جنوبی، نرخ‌های رشد بالایی، 8–12% تولید ناخالص داخلی
نرخ‌های رشد بالایی، 8–12% تولید ناخالص داخلی (GDP)، در اواخر سال ۱۹۸۰ و اوایل سال ۱۹۹۳ داشتند. این دستاورد به‌شدت توسط مؤسسات مالی ازجمله صندوق بین‌المللی پول (IMF) و بانک جهانی مورد تشویق قرار گرفت و با عنوان «معجزه اقتصادی آسیایی» شناخته می‌شود. دامنه بحران و علل آن. بحران زمانی علنی شد که دولت تایلند تصمیم گرفت که واحد پول خود (baht) را نسبت به دلار شناور کند. عده بسیاری از اقتصاددانان معتقدند که این تصمیم به خاطر جلوگیری از سفته‌بازی در معاملات املاک و مستغلات صورت گرفت. بر اساس این تصمیم ارزش واحد
و مستغلات صورت گرفت. بر اساس این تصمیم ارزش واحد پولی «بات» به شدت افت کرد. این قضیه باعث کاهش ارزش پولی سایر کشورهای منطقه شد و طی این فرایند روپیه اندونزی ۷۵٪، رینگین مالزی و پزو فیلیپین ۴۰٪ و وون کره و بات تایلند ۵۰٪ افت ارزش داشتند. با سقوط ارزش واحدهای پولی بهره تمام وام‌های دلاری شرکت‌های فعال در این منطقه چنان سنگین شد که شرکت‌ها توانایی پرداخت آن‌ها را نداشتند و ورشکستگی‌ها آغاز شد. بازار سهام سقوط کرد و خیلی سریع دامن تمام اقتصاد جهان را گرفت. بحران بزرگ روسیه و حتی بحران کشورهای آمریکای لاتین
بزرگ روسیه و حتی بحران کشورهای آمریکای لاتین ریشه در بحران جنوب شرقی آسیا داشت. کشورهای ASEAN که در سال ۱۹۹۶، ۹۳ میلیارد دلار جریان ورودی سرمایه داشتند در سال ۱۹۹۷، ۱۲ میلیارد دلار خروج سرمایه را تجربه کردند. این وارونگی ۱۰۵ میلیارد دلاری جریان سرمایه در یک‌سال بزرگترین از این نوع در تاریخ تجارت جهانی است. بحران در اقتصاد شرق آسیا که اقتصاد سه کشور را عملاً فلج کرده و باعث حضور قدرت‌های غربی برای نجات آن‌ها شد به عنوان آغازی برای تحولات اقتصادی جدید در صحنه جهانی تلقی شد. مالزی، اندونزی و کره جنوبی بیش از
جهانی تلقی شد. مالزی، اندونزی و کره جنوبی بیش از هر کشور دیگر در آسیای دور دچار بحران اقتصادی شدند، این دو بحران هر چند در عملکردهای سیاسی و اقتصادی خود این کشورها نیز ریشه دارد اما این واقعیت امروز جهان را پیش از گذشته در مقابل چشم جهانیان قرار داد که اقتصاد جهانی از هر بی‌نظمی، دچار اختلال می‌شود و برای برقراری هر نظمی در کانون بحران یافته اقتصادی، قدرت‌های اقتصادی سنتی جهان با حضور خود به ارائه نسخه‌هایی می‌پردازند که در نهایت ضامن منافع درازمدت آن‌ها می‌باشد. حباب‌های اعتباری و نرخ‌های ارز ثابت. عوامل
حباب‌های اعتباری و نرخ‌های ارز ثابت. عوامل انحطاط، متعدد و بحث‌برانگیزند. اقتصاد تایلند، اقتصادی حبابی بود که از پول داغ تأمین می‌شد. هرچقدر که اندازه این حباب بیشتر می‌شد، بیشتر و بیشتر نیاز (به پول داغ) پیدا می‌کرد. همین شرایط در مالزی و اندونزی رخداد که پیچیدگی بیشتری که آن را «سرمایه‌داری متکبرانه» می‌نامیم را هم داشتند. جریان سرمایه کوتاه‌مدت، گران بود و اغلب به‌شدت مشروط به سود فوری (آنی) بود. پول به دست آوردند به صورتی غیرقابل‌کنترل، منحصر به افراد خاصی بود، از آنِ افراد کارآمد یا شایسته نبود، بلکه
بود، از آنِ افراد کارآمد یا شایسته نبود، بلکه نزدیک‌ترین افراد به مراکز قدرت بود. هم‌زمان در اواسط سال ۱۹۹۰، تایلند، اندونزی و کره جنوبی کمبود حساب‌جاری زیادی داشتند که حمایت از نرخ‌های تبادل ثابت، وام گرفتن خارجی را تشویق می‌کرد و منجر به‌قرارگیری در معرض ریسک تبادل خارجی بیش‌ازحد در بخش‌های مالی و تجاری شد. در اواسط سال ۱۹۹۰، مجموعه‌ای از شوک‌های خارجی، شروع به تغییر محیط اقتصادی نمودند- کاهش ارزش رنمینبی چین، و ین ژاپن به دلیل توافق پلازای سال ۱۹۸۵، افزایش نرخ سود ایالات‌متحده که منجر به قدرت گرفتن دلار
نرخ سود ایالات‌متحده که منجر به قدرت گرفتن دلار آمریکا، و افت شدید قیمت‌های نیمه‌هادی‌ها شد؛ که تأثیر معکوسی بر رشد آن‌ها گذاشت. ازآنجاکه اقتصاد ایالات‌متحده تازه از بحران اوایل سال ۱۹۹۰ بیرون آمده بود، بانک ذخایر فدرال آمریکا تحت نظر Alan Greenspan، شروع به افزایش نرخ سود آمریکا برای کاهش تورم نمود. این امر ایالات‌متحده را تبدیل به مقصد سرمایه‌گذاری جذاب‌تری در مقایسه با آسیای جنوب شرقی نمود، که جریان‌های پول‌های داغ را از طریق نرخ‌های سود کوتاه‌مدت به خود جذب می‌کرد و در نتیجه ارزش دلار آمریکا بالا رفت.
جذب می‌کرد و در نتیجه ارزش دلار آمریکا بالا رفت. برای ملت‌های آسیای جنوب شرقی که ارزهایشان وابسته به دلار آمریکا بود، دلار آمریکای بالاتر موجب شد که صادراتشان گران‌تر شود و در بازارهای جهانی کم رقیب‌تر شوند. هم‌زمان، رشد صادرات آسیای جنوب شرقی، به‌شدت در بهار سال ۱۹۹۶ کاهش یافت، و موقعیت حساب‌جاری آن‌ها را به خطر انداخت. اکثر اقتصاددان‌ها، صادرات رو به رشد چین را به‌عنوان عاملی کمک‌کننده به کاهش رشد صادرات ملل ASEAN می‌دانند، هرچند این اقتصاددان‌ها فکر می‌کردند دلیل اصلی بحران، احتکار بیش‌ازحد اموال
می‌کردند دلیل اصلی بحران، احتکار بیش‌ازحد اموال بوده‌است. چین شروع به رقابت مؤثر با سایر صادرکننده‌های آسیایی به‌ویژه در سال ۱۹۹۰ پس از پیاده‌سازی اصلاحاتی در جهت‌گیری‌های صادراتی‌اش نمود. سایر اقتصاددان‌ها بر سر تأثیر چین اختلاف‌نظر دارند و بیان می‌کنند که هم ASEAN و هم چین رشد صادرات سریعی را به‌صورت هم‌زمان در اوایل سال ۱۹۹۰ داشته‌اند. اقتصاددانان زیادی اعتقاددارند که بحران آسیا صرفاً به دلیل روانشناسی بازار یا فناوری نبوده، بلکه ناشی از سیاست‌هایی بوده که انگیزه‌ها را در رابطه وام دهنده-وام گیرنده
که انگیزه‌ها را در رابطه وام دهنده-وام گیرنده به‌هم‌ریخته‌است. مقادیر زیاد حاصل از اعتبار که به دست آمد، جو اقتصادی بسیار مستحکمی را ایجاد کرد و قیمت‌های دارایی را تا سطح ناپایداری افزایش داده است. این قیمت دارایی‌ها در نهایت شروع به افت نمود، که باعث شد افراد و شرکت‌ها در انجام تعهدات مربوط به به بدهی‌ها دچار مشکل شوند. کمک به کره جنوبی. بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول، سازمان‌های هماهنگ‌کننده در اقتصاد جهانی به تعدیل گزارش‌های خود در مورد رشد اقتصادی جهان پرداختند، این بحث که نسخه‌های اقتصادی صندوق
جهان پرداختند، این بحث که نسخه‌های اقتصادی صندوق بین‌المللی پول نمی‌تواند همیشه راهگشای بن‌بست‌های پیش آمده باشد، عینیت یافت. برای نمونه پس از بحران در کره جنوبی صندوق بین‌المللی پول، بزرگترین میزان کمک اضطراری که تاکنون در اختیار یک کشور مبتلا به بحران مالی قرار گرفته‌است، برای کره جنوبی در نظر گرفت. صندوق بین‌المللی پول و قدرت‌های اقتصادی عمده جهان، یک وام ۵۵ میلیارد دلاری را به کره جنوبی وعده دادند. یعنی نخستین وام به کشوری که یازدهمین اقتصاد بزرگ جهان به‌شمار می‌آید. از آن جایی که ادامه بحران اقتصادی
به‌شمار می‌آید. از آن جایی که ادامه بحران اقتصادی در کره جنوبی در بخش عدم بازپرداخت بدهی‌های کوتاه مدت، بقیه بازارهای اقتصادی بین‌المللی را به شدت متأثر می‌کرد، برای تسریع در پرداخت این وام و دستیابی به توافق، مدیر عامل صندوق خود راساً در مذاکرات دخالت کرد تا اختلافات حل شود. اظهار نظر وزیر کره جنوبی پس از دستیابی به توافق جالب توجه بود و نشان از حرکت همیشگی صندوق بین‌المللی پول در جهت تحقق شرایط مورد نظر خود داشت. وی اظهار داشت تغییر ساختار اقتصادی مورد نظر صندوق بسیار دشوار و طاقت فرسا خواهد بود، هیچ
نظر صندوق بسیار دشوار و طاقت فرسا خواهد بود، هیچ راهی نیز برای احیای اعتبار تضعیف شدهٔ کره جنوبی نیز وجود ندارد و باید این بهای سنگین پرداخته شود. صندوق بین‌المللی پول از کره جنوبی خواسته است در جریان برنامه‌های اقتصادی فراگیر خود بازار مالی این کشور را به روی مشارکت خارجی باز کند و قوانین ناظر بر اداره مشترک شرکت‌ها را بهبود بخشد. برداشتن موانع تجاری، کاستن از رشد اقتصادی، تغییر ساختار نظام مالی مقروض کشور و گشایش بیشتر بازار پولی از دیگر اقداماتی است که از سئول خواسته شده‌است تا در مقابل دریافت وام آن‌ها
سئول خواسته شده‌است تا در مقابل دریافت وام آن‌ها را عملی کند. ترکیب وام دهندگان به‌طور عمده از مراکز اقتصادی عمده سنتی جهان و نمایندگان هیئت پولی جهان تشکیل شده‌است. صندوق بین‌المللی پول طی سه سال ۲۱ میلیارد در اختیار این کشور قرار خواهد داد. بانک جهانی ۱۰ میلیارد دلار، بانک توسعه آسیا ۴ میلیارد دلار، ژاپن ۱۰ میلیارد دلار، آمریکا ۵ میلیارد دلار و کشورهای آلمان، فرانسه، انگلستان، کانادا و استرالیا نیز هر کدام وعده پرداخت مبالغی وام به سئول داده‌اند. به نظر می‌رسد در صورتی‌که بحران اقتصادی کره جنوبی مهار
می‌رسد در صورتی‌که بحران اقتصادی کره جنوبی مهار نمی‌شد، بسیاری از شرکای سرمایه‌گذاری این کشور در غرب لطمه جدی را متحمل می‌شدند. در یک نگرش کلی ملاحظه می‌شود که میزان کمک‌های ارائه شده به کره جنوبی یا اعتبارات وعده داده شده به این کشور به مراتب از کمکی که پیشتر در بحران‌های مالی نسبتاً مشابه در اختیار مکزیک، اندونزی یا تایلند قرارداده شد، بیشتر بود. میزان بالای کمک به کره جنوبی نشان دهنده این نگرانی در سطح اقتصاد کلان جهان است که اگر بحران مالی کره جنوبی به موقع مرتفع نشود، عوارض منفی ان دامنگیر اقتصاد
به موقع مرتفع نشود، عوارض منفی ان دامنگیر اقتصاد جهانی خواهد شد و به خاطر ارتباطات نزدیک مالی این کشور با ژاپن و اقتصاد در حال شکوفایی در آسیا، اروپای شرقی و آمریکای لاتین، ثبات موجود اقتصاد جهانی را برهم خواهد زد. پس از پایان جنگ سرد در جهان غرب این طرز تفکر به صورت یک نظریه قطعی از سوی کارشناسان اقتصاد جهانی مطرح شد که اقتصاد سوسیالیستی شکست خورده و تنها اقتصاد جایگزین، اقتصاد لیبرالی، سرمایه داری یا بازار آزاد است که در مقابل جهانیان امروز قرار دارد. از آغاز دهه جدید این نوید که گشایش مناسب زندگی و
از آغاز دهه جدید این نوید که گشایش مناسب زندگی و توسعه تنها از طریق انتخاب بازار آزاد می‌تواند میسر شود، جهان را گرفت. سیاست‌های اقتصادی غربی بر این پایه شکل گرفت و اهرم‌های اقتصاد جهان سرمایه داری همچون بانک جهانی و صندوق بین‌المللی در عرصه جهان تمامی امکانات خود را برای جا انداختن و موفقیت این طرز تفکر به کار گرفته شدند. در بسیاری از کشورهای جهان سوم این طرز تفکر به صورت یک باور درآمد که با کلید طلایی بازار آزاد توسعه را در حد اعلای ان می‌توان در آغوش گرفت و مجوز ورود به باشگاه کشورهای پیشرفته را از ان
و مجوز ورود به باشگاه کشورهای پیشرفته را از ان خود سازند. عواقب. عواقب و اثرات بحران بر روی ارزش پول ملی و تولید ناخالص ملی (GNP) کشورهای درگیر:
داجو-دونگ (به لاتین: Daejo-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در ناحیه یونپیونگ واقع شده‌است.
قصبه ده‌گوالّیونگ (به کره‌ای: 대관령면) یک قصبه در شمال‌شرق کره جنوبی (شرق شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت شهرستان پیونگ‌چانگ، استان گانگوون قرار دارد. قصبهٔ ده‌گوالّیونگ ۲۲۱٫۶۳ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۸۲۷ نفر جمعیت دارد و ۷۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. این قصبه، یکی از مناطق مهم در میزبانی المپیک زمستانی ۲۰۱۸ و پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۸ بود. این دوره از المپیک زمستانی رسما تحت نامِ میزبانیِ «شهرستان پیونگ‌چانگ» به وقوع پیوست؛ و البته، استادیوم اصلی المپیک، و محل برگزاری مراسم افتتاحیه و اختتامیهٔ این
و محل برگزاری مراسم افتتاحیه و اختتامیهٔ این دوره از المپیک، در قصبهٔ ده‌گوالّیونگ برگزار شد. این قصبه همین‌طور یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های گردشگری ورزش‌های زمستانی در کره جنوبی می‌باشد. تاریخ. در زمان پادشاهی چوسان، این قصبه، با نام دوئام []، در تابعیت شهرستان گانگ‌نونگ قرار داشته. در اکتبر سال ۱۹۰۶، قصبهٔ «دوئام» از شهرستان گانگ‌نونگ جدا شده و ضمیمهٔ‌ این شهرستان جونگ‌سون شد. در آوریل سال ۱۹۳۱، قصبهٔ «دوئام» از شهرستان جونگ‌سون جدا شده و به شهرستان پیونگ‌چانگ ضمیمه شد. در ژوئیه سال ۱۹۷۳، روستای «بونگسان»
ضمیمه شد. در ژوئیه سال ۱۹۷۳، روستای «بونگسان» از «قصبهٔ دوئام» به «قصبهٔ جینبو» منتقل شد. در ژانویه سال ۱۹۸۹ میلادی، روستای «هومیونگ» از «قصبهٔ دوئام» به «قصبهٔ جینبو» انتقال یافت. در سپتامبر سال ۲۰۰۷ میلادی، «قصبهٔ دوئام» به «ده‌گوالّیونگ» (که نام گردنهٔ‌ کوهستانی متصل کننده به ساحل شرقی کره و شهر گانگ‌نونگ است) تغییر نام داد. در فوریه سال ۲۰۱۸، از ۸ام الی ۲۵ام آن ماه، شهرستان پیونگ‌چانگ میزبان المپیک زمستانی ۲۰۱۸ بود، و بسیاری از اماکن و تسهیلات مرتبط با این المپیک در این قصبه قرار داشت. استادیوم اصلی
این المپیک در این قصبه قرار داشت. استادیوم اصلی المپیک، و محل برگزاری مراسم افتتاحیه و اختتامیهٔ این دوره از المپیک،در این قصبه قرار داشتند. در مارس سال ۲۰۱۸، از ۹ام الی ۱۸ام آن ماه، شهرستان پیونگ‌چانگ میزبان پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۸ بود، و بسیاری از اماکن و تسهیلات مرتبط با این المپیک در این قصبه قرار داشت. استادیوم اصلی المپیک، و محل برگزاری مراسم افتتاحیه و اختتامیهٔ این دوره از المپیک،در این قصبه قرار داشتند. تقسیمات اداری. قصبه ده‌گوالّیونگ به ۶ روستای تابعه تقسیم شده است. روستای «هوئنگ‌گیه» در واقع
تابعه تقسیم شده است. روستای «هوئنگ‌گیه» در واقع تشکیل‌دهندهٔ منطقهٔ‌ شهری و جمعیتی اصلی این قصبه می‌باشد. حدود سه چهارم از جمعیت این قصبه، در هوالی این روستا زندگی می‌کنند.
تانگجین () یک شهر و تقسیمات کشوری کره جنوبی در کره جنوبی است که در چونگچئونگنام-دو واقع شده‌است. تانگجین ۶۶۴٫۱۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱۷٬۴۰۹ نفر جمعیت دارد.
دوبونگ-دونگ (به لاتین: Dobong-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در منطقه دوبونگ واقع شده‌است. دوبونگ-دونگ ۹٫۵۵ کیلومتر مربع مساحت و ۵۶٬۹۹۰ نفر جمعیت دارد.
دونگان-گو (به لاتین: Dongan-gu) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در آنیانگ، گیونگگی واقع شده‌است. دونگان-گو ۲۱٫۹۲ کیلومتر مربع مساحت دارد. جایی که مینگیو به دنیا اومده سمسممسمس
دونگهوا-دونگ (به لاتین: Donghwa-dong) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در منطقه یونگ واقع شده‌است.
سامچوک یک شهر و واحد تقسیماتی در شمال‌شرق کره جنوبی (شرق شبه‌جزیره کره) بر روی ساحل دریای شرق کره (دریای ژاپن) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. سامچوک ۱٬۱۸۵٫۹۴ کیلومتر مربع مساحت و ۶۱٬۴۸۵ نفر جمعیت دارد. تاریخ. تا پیش از سال ۱۹۱۴ میلادی، «شهرستان سامچوک» [] با ۱۲ قصبه در تابعیت استان (تاریخی) گانگوون قرار داشت. پس از اصلاحات تقسیمات اداری در دوران حاکمیت استعماری ژاپن بر کره در در آوریل سال ۱۹۱۴ میلادی، تقسیمات درونی «شهرستان سامچوک» به ۹ قصبه کاهش یافت. این قصبه‌ها شامل: بوکسام []، بونه []،
کاهش یافت. این قصبه‌ها شامل: بوکسام []، بونه []، سانگ‌جانگ []، سودال []، گوندوک []، میرو []، نوگوک []، ووندوک []، هاجانگ []. در سال ۱۹۱۷ میلادی، نام «قصبهٔ بونه» به «سامچوک» [] تغییر یافت. (۱ شهرک، ۸ قصبه) در اکتبر ۱۹۳۸ میلادی، «قصبهٔ سامچوک» به شهرک [] ارتقاء یافت. (۲ شهرک، ۷ قصبه) در سال ۱۹۴۳، روستاهای «چوگوک» و «مه‌وون» از قصبهٔ «ووندوک » به قصبهٔ «گوندوک» انتقال یافتند. در ژوئیه سال ۱۹۴۵ (تنها دو ماه پیش از تسلیم شدن ژاپن در جنگ جهانی و پایان رژیم استعماری ژاپن بر کره)، «قصبهٔ بوکسام» به شهرک ارتقاء
ژاپن بر کره)، «قصبهٔ بوکسام» به شهرک ارتقاء یافته و نام آن به «بوک‌پیونگ» [] تغییر یافت. پس از استقلال کره از ژاپن در سپتامبر سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. با این وجود، تمامی اراضی این شهرستان، در جنوب این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (جنوبی) گانگوون قرار گرفت. در شروع جنگ کره و در روزهای اول و دوم
قرار گرفت. در شروع جنگ کره و در روزهای اول و دوم درگیری درگیری در ژوئن سال ۱۹۵۰ میلادی، منطقهٔ سامچوک به عنوان نقطه‌ای حدودا در میانهٔ راه ساحلی بین مرز دو کره و شهر بوسان در جنوب‌شرق کره، محل عملیات نیروی دریائی خلق کره (کره شمالی) در پیاده‌سازی موفق نیرو بود. با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش‌بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، تمامی اراضی سامچوک تحت حاکمیت کره جنوبی باقی ماند. در ژانویه سال ۱۹۶۰ میلادی، قصبهٔ «سانگ‌جانگ» به شهرک ارتقاء یافت و نام آن به «جانگ‌سونگ» [] تغییر کرد. (۳
یافت و نام آن به «جانگ‌سونگ» [] تغییر کرد. (۳ شهرک، ۶ قصبه) در ژانویه سال ۱۹۶۳ میلادی، قصبهٔ «سودال» به شهرک ارتقاء یافت و نام آن به «دوگیه» [] تغییر کرد. (۴ شهرک، ۵ قصبه) در‌ ژوئیه سال ۱۹۷۳ میلادی، دو روستای «دوجون» [] و «گاموک» []، با جدائی از «قصبهٔ هاجانگ» در شهرستان سامچوک، به قصبهٔ «ایم‌گیه»، شهرستان جونگ‌سون پیوستند. در همان تاریخ، روستای «گوم‌گیه» [] از قصبهٔ «نوگوک» به قصبهٔ «گوندوک» انتقال یافت. در همان تاریخ، با جدائی بخشی از اراضی شهرک «جانگ‌سونگ»، شهرک جدید «هوانگجی»‌ [] تأسیس شد. (۵ شهرک، ۵
شهرک جدید «هوانگجی»‌ [] تأسیس شد. (۵ شهرک، ۵ قصبه) در پایان سال ۱۹۷۹ میلادی، جمعیت شهرستان سامچوک از مرز ۳۰۰٬۰۰۰ نفر عبور کرد. در آن تاریخ، این شهرستان پرجمعیت‌ترین «شهرستان» کره جنوبی بود. (سایر واحدهای تقسیماتی پرجمعیت‌تر، به عنوان «شهر در سطح شهرستان»، «کلانشهر» یا غیره طبقه‌بندی شده بودند.) در آوریل سال ۱۹۸۰ میلادی، شهرک «بوک‌پیونگ» از این شهرستان جدا شده، با شهرک «موکهو» [] از شهرستان میونگجو ادغام شده و شهر دونگهه را تشکیل دادند. همزمان، قصبهٔ «ووندوک» به شهرک [] ارتقاء یافت. (۵ شهرک، ۴ قصبه) در
به شهرک [] ارتقاء یافت. (۵ شهرک، ۴ قصبه) در ژوئیه ۱۹۸۱ میلادی، دو شهرک «جانگ‌سونگ» و «هوانگجی»‌ از شهرستان سامچوک جدا شده و شهر ته‌بک («شهر در سطح شهرستان») را تشکیل دادند. (۳ شهرک، ۴ قصبه) در ژانویه سال ۱۹۸۶، «شهرک سامچوک» از شهرستان سامچوک جدا شده، و به شهر («شهر در سطح شهرستان») ارتقاء یافت. سایر مناطق شهرستان، تحت نام سابق و به شکل سابق باقی ماندند. (شهرستان سامچوک: ۲ شهرک، ۴ قصبه) در همان زمان، در شهر جدیدالتأسیس سامچوک، روستاهای تابعهٔ آن منحل شده و به ۶ ناحیه تقسیم شدند. این نواحی شامل جونگنا []،
به ۶ ناحیه تقسیم شدند. این نواحی شامل جونگنا []، دوون []، ساجیک []، گیو []، نام‌یانگ []، وول‌گیه [] بودند. (شهر سامچوک: ۶ ناحیه) ناحیهٔ «گیو» متشکل از ۵ روستای منحل شدهٔ اوجی []، جونگسان []، گالچون []، گیو []، مادال [] بود. ناحیهٔ «نام‌یانگ» متشکل از ۶ روستای منحل شدهٔ اوپ‌جونگ []، اوپ‌سانگ []، سونگبوک []، سونگنام []، سونگنه []، نام‌‌یانگ [] بود. در آوریل ۱۹۸۶ میلادی، از بخشی از اراضی شهرک «ووندوک»، قصبهٔ جدیدی با نام «گاگوک» [] تأسیس شد. (شهرستان سامچوک: ۲ شهرک، ۵ قصبه) در ژانویه ۱۹۸۷، روستاهای «جانگهو» و
شهرک، ۵ قصبه) در ژانویه ۱۹۸۷، روستاهای «جانگهو» و «یونگهوا» از شهرک «ووندوک» به قصبهٔ «گوندوک» انتقال یافتند. در آوریل ۱۹۸۹، از بخشی از اراضی شهرک «دوگیه»، قصبهٔ جدیدی با نام «شین‌گی» [] تأسیس شد. (شهرستان سامچوک: ۲ شهرک، ۶ قصبه) در اکتبر ۱۹۹۲، نام ناحیهٔ «وول‌گیه» در شهر سامچوک، به «دانگجو» [] تغییر یافت. در دسامبر ۱۹۹۴، ۵ روستا از قصبهٔ «هاجانگ» جدا شده و به شهر ته‌بک پیوستند. این روستاها شامل جوتان []، سامی علیا (سانگ‌سامی) []، سامی سفلی ۱ام (هاسامی-ایل) []، سامی سفلی ۲ام (هاسامی-ای) []، وون‌دونگ []. در
[]، سامی سفلی ۲ام (هاسامی-ای) []، وون‌دونگ []. در ژانویه سال ۱۹۹۵ میلادی، در پی سیاست تقسیمات اداری کره جنوبی در متحد کردن شهرها و حومه‌های آنها، «شهر سامچوک » و «شهرستان سامچوک » با هم تحت نام «شهر سامچوک» ادغام شدند. (۶ ناحیه، ۲ شهرک، و ۶ قصبه) در اکتبر ۱۹۹۸ میلادی، ناحیهٔ «ساجیک» منحل شده و «نام‌یانگ» تقسیم شد. اراضی ناحیهٔ «ساجیک» با بخشی از اراضی «نام‌‌یانگ»‌ (منجمله روستای تاریخی «نام‌یانگ» ادغام شده و ناحیهٔ جدید «نام‌یانگ» را تشکیل دادند. در همان تاریخ، نواحی «دانگجو» و «دوون» با بقیهٔ اراضی ناحیهٔ