payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باشگاه فوتبال استقلال تهران در فصل ۷۸–۱۳۷۷ پنجاه و سومین سال حضور باشگاه استقلال در مسابقات فوتبال در ایران بود. استقلال در این فصل در مسابقات جام آزادگان ۷۸–۱۳۷۷، جام حذفی ۷۸–۱۳۷۷ و جام باشگاه‌های آسیا ۹۹–۱۹۹۸ شرکت کرد و در پایان در تمامی این مسابقات به مقام دومی رسید. پیش‌زمینه. استقلال که فصل قبل قهرمان جام آزادگان شده بود به عنوان مدافع عنوان قهرمانی فصل جدید را آغاز کرد. این قهرمانی به استقلال مجوز حضور در جام باشگاه‌های آسیا را نیز داد تا استقلال بعد از شش فصل غیبت در این مسابقات یک بار دیگر به عنوان
شش فصل غیبت در این مسابقات یک بار دیگر به عنوان نماینده ایران شانسش را برای قهرمانی در آسیا بیازماید. شرح فصل. استقلال همانند فصل گذشته این فصل را نیز با هدایت ناصر حجازی آغاز کرد ولی نتایج پر نوسان تیم باعث شد تا استقلال از میانه‌های فصل از جام قهرمانی لیگ دور بماند. عدم موفقیت در بازی‌های آسیایی که با میزبانی خود استقلال برگزار می‌شد و باخت این تیم در دیدار فینال برابر تیم جوبیلو ایواتا از ژاپن بر میزان شکست‌های فصل افزود و در نهایت در شرایطی که تنها چهار بازی به پایان لیگ آزادگان مانده بود حجازی بعد از
بازی به پایان لیگ آزادگان مانده بود حجازی بعد از شکست عجیب و پر حرف و حدیث ۴–۳ در برابر سایپا از سمت خود برکنار شد. در چهار بازی باقیمانده از لیگ سکان هدایت تیم را به جواد زرینچه سپرده شد. با پایان بازی‌های لیگ و برای بازی‌های جام حذفی نیز سکوموروخوف مربی پیشین استقلال در سال‌های ابتدایی دهه ۱۳۷۰ مجدداً به ایران آمد و هدایت تیم را بر عهده گرفت اما استقلال در جام حذفی نیز ناموفق نشان داد و در نهایت بعد از شکست ۱–۲ برابر تیم پرسپولیس به عنوان دومی بسنده کرد تا سومین نایب قهرمانی استقلال در این فصل نیز شکل
تا سومین نایب قهرمانی استقلال در این فصل نیز شکل گیرد. استقلال قبل از شروع بازیهای این فصل یک اردوی آمادگی در کشور آلمان برگزار کرد. کاروان استقلال روز دوشنبه ۱۶ شهریور عازم کشور آلمان شد. استقلال در این اردو سه بازی با تیمهای بایر لورکوزن، سیزبورگ و فورتونا دوسلدورف انجام داد. حاصل این بازیها یک شکست و دو پیروزی بود. بازی‌ها. جام آزادگان. منبع جام حذفی. منبع نکته : تیم استقلال رشت در بازی برگشت مرحله یک هشتم نهایی جام حذفی حاضر نشد و استقلال ۳–۰ برنده اعلام شد جام باشگاه‌های آسیا. منبع آمار فصل. عملکرد
شد جام باشگاه‌های آسیا. منبع آمار فصل. عملکرد کلی تیم در فصل. استقلال در این فصل در جام حذفی ۷ بازی برگزار کرد و بازی برگشت مرحله یک‌هشتم نهایی جام حذفی به دلیل عدم حضور تیم استقلال رشت سه بر صفر به نفع استقلال تهران اعلام شد گل‌زنان. استقلال در مجموع فصل ۷۶ گل به ثمر رساند. علی موسوی با پانزده گل در مجموع فصل و ده گل در جام آزادگان بهترین گل‌زن استقلال هم در لیگ و هم در کل فصل بود. استقلال در این فصل صاحب نه ضربه پنالتی شد که هفت پنالتی گل شد و دو پنالتی توسط سیروس دین‌محمدی از دست رفت. سیروس دین‌محمدی
توسط سیروس دین‌محمدی از دست رفت. سیروس دین‌محمدی چهار پنالتی را گل کرد و یک پنالتی نیز توسط هرکدام از این بازیکنان به گل تبدیل شد: محمد مؤمنی، علی موسوی، هاشم حیدری. عملکرد مربیان. استقلال فصل را با ناصر حجازی به عنوان مربی آغاز کرد اما در شرایطی که چهار بازی به پایان لیگ آزادگان مانده بود ناصر حجازی از سمت سرمربیگری استقلال کنار گذاشته شد و موقتاً جواد زرینچه هدایت استقلال را به عهده گرفت و سپس سکوموروخوف به عنوان سرمربی استقلال انتخاب شد و در چهار بازی پایانی جام حذفی بر روی نیمکت استقلال نشست
شاه‌حسین مرتضوی یک سیاستمدار در افغانستان است. وی معاون سخنگوی محمداشرف غنی در ریاست جمهوری بود.او پس از سقوط دولت در افغانستان باقی ماندمرتضوی تحصیلات عالی خود را از دانشگاه کابل در زمینه علوم سیاسی (روابط بین‌الملل) به پایان رسانیده‌است و یکی از فعالان رسانه‌ای می‌باشد.
لبخند ساردینی یا ریسوس ساردونیکوس (به انگلیسی: Risus Sardonicus) یا لبخند کزازی علامت بسیار مشخصی است که نتیجه گرفتگی ماهیچه‌های صورت است، و ممکن است ناشی از بیماری‌هایی مثل کزاز، مسمومیت با استریکنین، مسمومیت، یا بیماری ویلسون باشد. صفت ساردینی در نام این معضل، به جزیره ساردینیا اشاره دارد. علل. از این علامت اغلب به عنوان نشانه ای از کزاز یاد می‌کنند. همچنین می‌تواند ناشی از مسمومیت با استریکنین یا بیماری ویلسون باشد.
زهرا جواهری (زادهٔ ۱۳۵۶) بازیگر، نویسنده و کارگردان تئاتر و تلویزیون اهل ایران است. زندگی‌نامه. زهرا جواهری در سال ۱۳۵۶ در تهران متولد شد. در سال ۱۳۷۸ در رشتهٔ کارگردانی نمایش از دانشگاه علم و فرهنگ (جهاد دانشگاهی سابق) فارغ‌التحصیل شد. او در سال ۱۳۷۵ عروسک‌گردانی و صداپیشگی را در یک نمایش از کانون پرورشی فکری کودکان و نوجوانان تجربه کرد. وی در سال ۱۳۷۹ لوح تقدیر کارگردانی را از چهارمین جشنواره دانشجویی نمایش عروسکی تهران دریافت کرد. او در سال ۱۳۷۶ با ایفای نقش «"شیرین"» در سریال تلویزیونی "دنیای شیرین" به
نقش «"شیرین"» در سریال تلویزیونی "دنیای شیرین" به کارگردانی بهروز بقایی به عرصه بازیگری پیوست و به شهرت رسید.
جلسه کوگوشو ، یک جلسه در مورد امور ملی ژاپن بود که در عصر روز نهم از ماه دوازدهم از سال سوم کیئو (دوره)، مطابق با ۳ ژانویه ۱۸۶۸ در دوره باکوماتسو (پایان دوره ادو) در کاخ امپراتوری کیوتو در کیوتو برگزار شد. این جلسه در ارتباط با احیای حکومت امپراتوری بود که فرمان و اعلام رسمی آن در همان روز صادر شد. در این جلسه توکوگاوا یوشینوبو که سال قبل واگذاری قدرت شوگون به امپراتور را انجام داده بود از مناصب دیگر خود (نای‌دایجین وزیر امور داخلی) خلع شد و بیشتر زمین‌های متعلق به وی نیز مصادره شد. صدور این فرمان‌بر طبق
متعلق به وی نیز مصادره شد. صدور این فرمان‌بر طبق نقشه جنبش براندازی شوگون انجام شد و کودتای احیای سلطنت نیز خوانده شده است. در این کودتا جناح ضد شوگون‌سالاری تلاش کرد تا دوباره به قدرت بازگردد و اشرافی مانند سانجو سانه‌تومی و ناکایاما تادایاسو را به سمت خود جذب کرد و در ۳ ژانویه ۱۸۶۸، پنج قلمرو (قلمرو ساتسوما، قلمرو توسا، قلمرو هیروشیما (قلمرو آکی)، قلمرو اوواری و قلمرو فوکویی (نام دیگر قلمرو اچیزن) کودتایی را در دربار امپراتوری ترتیب دادند و امپراتور میجی را مجبور به صدور فرمانی برای احیای حکومت امپراتوری
مجبور به صدور فرمانی برای احیای حکومت امپراتوری کردند. با این اتفاق، شوگون‌سالاری رسماً منحل شد و دولت جدیدی در دربار امپراتوری تأسیس شد. همان شب، اعضای بانفوذ پنج قلمرو، جلسه کوگوشو را در حضور امپراتور میجی برگزار کردند، اما جناح ضد شوگون‌سالاری در مورد برکناری عنوان نای‌دایجین (وزیر کشور) و بازگرداندن برخی از سرزمین‌های یوشینوبو بحث کردند. آنها قصد داشتند با تحریک توکوگاوا، آنها را با زور سرنگون کنند. اگرچه این جلسه به دلیل مخالفت جناح دولتی مشورت عمومی (قلمرو توسا، قلمرو فوکویی، قلمرو اوواری) به رهبری
(قلمرو توسا، قلمرو فوکویی، قلمرو اوواری) به رهبری یامائوچی یودو (نام دیگر یامائوچی تویوشیگه) به هرج و مرج کشیده شد، اما جناح ضد شوگون‌سالاری در نهایت پیروز شد و تصمیم گرفت که توکوگاوا یوشینوبو استعفا دهد و زمین‌هایش را واگذار کند. زمینه. ورود کشتی‌های سیاه. ورود دریاسالار پری در ۸ ژوئیه سال ۱۸۵۳، (سال ۶ کائی)، ژاپن مجبور شد بین گشودن درهای خود به روی کشورهای خارجی یا منزوی ماندن و اخراج قدرت‌های خارجی یکی را انتخاب کند. سپس شوگون‌سالاری ادو بدون اخذ مجوز امپراتوری (اجازه امپراتور) عهدنامه دوستی و تجارت بین
(اجازه امپراتور) عهدنامه دوستی و تجارت بین ایالات متحده آمریکا و ژاپن (پیمان هریس) را با آمریکا منعقد کرد و بدین ترتیب کشور را از حالت انزواطلبی خود خارج کرد. با این حال، افرادی نیز بودند که از کشورگشایی خوشحال نبودند. این فرقه «سوننو جوئی» (به معنی اعتقاد به حرمت‌گزاری به امپراتور، اخراج اجنبی) نام داشت. نماینده‌ترین آنها نیروهای افراطی قلمرو چوشو بودند. آنها حمایت از شوگون‌سالاری ضعیف ادو را رها کرده و برای ایجاد یک دولت قوی با محوریت دربار امپراتوری و اخراج نیروهای خارجی از کشور نقشه کشیده بودند. اعمال
نیروهای خارجی از کشور نقشه کشیده بودند. اعمال خشونت‌آمیز ضد خارجیان. در بونکیو، امور سیاسی به سرعت تغییر کرد، حوادث بزرگ زیادی رخ داد و اقدامات تروریستی به عنوان «مجازات الهی» شناخته می‌شدند. در روز ۱۴ ماه هشتم قمری ۱۸۶۲ (سال ۲ بونکیو)، قلمرو چوشو از دربار امپراتوری درخواست کرد تا نظرات دربار را در مورد این موضوع جمع‌آوری کند، زیرا آنها می‌خواستند بربرها (خارجی‌ها) را اخراج کنند. دربار امپراتوری به خواسته‌های امپراتور صد و بیست و یکم، امپراتور کومی، که از بیگانگان بیزار بود، احترام گذاشت و اعلام کرد که
بیگانگان بیزار بود، احترام گذاشت و اعلام کرد که برای اخراج بربرها تلاش خواهد کرد. در ۱۲ اکتبر قمری، سانجو سانه‌تومی، اشراف‌زاده دربار و دیگران به عنوان فرستادگان امپراتوری (پیام‌آور امپراتور) به شوگون‌سالاری ادو سفر کردند و از چهاردهمین شوگون‌سالاری ادو، توکوگاوا ایه‌موچی، خواستند که اخراج بیگانگان را انجام دهد. برای دولت غیرممکن بود که پس از تصمیم‌گیری در مورد سیاست گشودن کشور، آن را لغو کند، اما توکوگاوا ایه‌موچی که در آن زمان تنها ۱۷ سال داشت، قول داد که بربرها (خارجی‌ها) را بیرون کند. تاکاسوگی شینساکو
بربرها (خارجی‌ها) را بیرون کند. تاکاسوگی شینساکو از خاندان چوشو و افرادش از این موضوع استفاده کردند و مرتکب اعمال خشونت‌آمیزی مانند حادثه آتش‌زدن سفارت انگلستان (امروزه واقع در بخش شیناگاوا در توکیو) در نیمه شب ۱۲ اکتبر شدند. دیدار شوگون چهاردهم با امپراتور کومی در کیوتو. سال بعد در روز ۴ ماه سوم قمری ۱۸۶۳ (بسال ۳ بونکیو)، توکوگاوا ایه‌موچی رای اولین بار پس از ۲۳۰ سال به عنوان یک شوگون وارد کیوتو شد و با امپراتور کومی دیدار کرد تا در مورد اجرای اخراج بیگانگان با دربار امپراتوری گفتگو کند. پیش از رفتن به
با دربار امپراتوری گفتگو کند. پیش از رفتن به کیوتو، توکوگاوا ایه‌موچی با سانجو سانه‌تومی، اشراف‌زاده دربار، ملاقات کرد که با اصرار از او خواست تا ضرب‌الاجل اخراج بربرها را تعیین کند، که توکوگاوا در پاسخ گفت که این ضرب‌الاجل روز ۲۳ از ماه چهارم خواهد بود. البته، این فقط یک ترفند موقت بود. در فوریه ۱۸۶۳، سرهای مجسمه‌های چوبی سه شوگون از شوگون‌سالاری موروماچی، که در تالار معبد توجی-این در کیوتو قرار داده شده بودند، قطع و برداشته شده و در سانجو-گاوارا (محل اعدام‌ها) به نمایش گذاشته شدند. در زمانی که ترورها
به نمایش گذاشته شدند. در زمانی که ترورها شایع بودند، این می‌توانست به عنوان یک شوخی ساده که کسی را نکشت یا زخمی نکرد، تلقی شود، اما این یک اقدام تکان‌دهنده بود که قصد برچیدن سرهای شوگون‌های سلسله شوگون سالاری = سرنگونی شوگون سالاری را آشکار کرد. در روز ۴ ماه سوم قمری ۱۸۶۳ (سال ۳ بونکیو) برابر با ۲۲ آوریل، توکوگاوا ایه‌موچی وارد کیوتو شد و با امپراتور کومی دیدار کرد. پیش از آن، توکوگاوا ایه‌موچی با سانجو سانه‌تومی، اشراف‌زاده دربار، ملاقات کرد که با اصرار از او خواست تا ضرب‌الاجل اخراج بربرها را تعیین کند.
او خواست تا ضرب‌الاجل اخراج بربرها را تعیین کند. البته، این فقط یک ترفند موقت بود. ایه‌موچی آنقدر در کیوتو توسط دربار نگه داشته شد که به نظر می‌رسید اسیر شده است. او دیگر نمی‌توانست در مقابل امپراتور کومی بایستد. دربار امپراتوری از ایه‌موچی انتقاد می‌کرد و مکرر می‌پرسید که او در مورد اخراج خارجی‌ها چه خواهد کرد و چه زمانی این کار را انجام خواهد داد. امپراتور کومی در ۲۸ مه سال ۱۸۶۳ از معبد [ایواشیمیزو هاچیمانگو بازدید کرد تا برای رفع تهدیدات خارجی دعا کند. تهدیدات خارجی به فشار از خارج از کشور اشاره دارد.
تهدیدات خارجی به فشار از خارج از کشور اشاره دارد. در شب ۱۰ آوریل همان سال، حضور ایه‌موچی در زیارت امپراتور کومی از معبد ایواشیمیزو هاچیمانگو برای دعا جهت اخراج خارجی‌ها که برای روز بعد برنامه‌ریزی شده بود، ناگهان لغو شد و دلیل آن «تب» (احتمالاً بیماری ساختگی) شوگون عنوان شد. نظریه‌ای وجود دارد که لغو حضور ایه‌موچی در معبد برای جلوگیری از دریافت فرمان امپراتوری برای خروج بیگانگان انجام شد. این زمانی بود که گفته می‌شد امپراتور هرگز پا روی زمین نمی‌گذاشت. به عنوان یک «شیء مقدس زنده» که به ندرت از ساختمان‌ها
عنوان یک «شیء مقدس زنده» که به ندرت از ساختمان‌ها خارج می‌شد، بسیار نادر بود که امپراتور از کاخ امپراتوری خارج شود. ایه‌موچی در کیوتو توسط دربار به مدت زیادی نگه داشته شد. او دیگر نمی‌توانست در مقابل امپراتور کومی بایستد. دربار امپراتوری از ایه‌موچی انتقاد کرد و پرسید که او در مورد اخراج خارجی‌ها چه خواهد کرد و چه زمانی این کار را انجام خواهد داد و در ۲۰ آوریل ۱۸۶۳ سرانجام او پاسخ داد: «ما اخراج خارجی‌ها را در روز ۱۰ از ماه پنجم تقویم قدیم (برابر با ۲۵ ژوئن ۱۸۶۳ میلادی) انجام خواهیم داد.» بعداً، در روز ۱۸
۱۸۶۳ میلادی) انجام خواهیم داد.» بعداً، در روز ۱۸ ماه چهارم ۱۸۶۳، توکوگاوا ایه‌موچی سعی کرد به اوساکا (شهر اوساکای امروزی، استان اوساکا) برود، زیرا شایعاتی مبنی بر اینکه نیروهای بریتانیایی به تلافی حادثه ناماموگی (در تاریخ ۱۴ سپتامبر، سال ۱۸۶۲، حادثه‌ای که در آن یک مرد بریتانیایی که رژه یک ارباب فئودال را مختل کرده بود، درجا کشته شد) که سال قبل در سال ۱۸۶۲ رخ داده بود (بونکیو ۲) شنیده بودند، وجود داشت. با این حال، وقتی امپراتور کومی این را شنید، خشمگین شد. امپراتور کومی نیز پس از چندین سده که امپراتوران از
کومی نیز پس از چندین سده که امپراتوران از عرضه سیاست برکنار بودند، به عنوان یک امپراتور این رسم را شکست و درگیر مسائل دولت شد و در ۱۱ مارس ۱۸۶۳ فرمان اخراج اجنبی‌ها را صادر کرد و مهلت اجرا را دو ماه بعد در دهم ماه پنجم قمری برابر با اول ماه ژوئیه سال ۱۸۶۳ میلادی قرار داد. جنگ شیمونوسکی. در پاسخ به خشم امپراتور کومی، مقام‌های ارشد شوگون‌سالاری ادو چنان ترسیده بودند که جلسه‌ای برگزار کردند و به دربار امپراتوری قول دادند که قطعاً اخراج خارجی‌ها را از دهم ماه پنجم قمری برابر با اول ماه ژوئیه سال ۱۸۶۳ میلادی
پنجم قمری برابر با اول ماه ژوئیه سال ۱۸۶۳ میلادی آغاز خواهند کرد. قلمرو چوشو این موضوع را اجازه‌ای از سوی شوگون‌سالاری ادو برای بیرون راندن بربرها تلقی می‌کردند، در اول ماه ژوئیه سال ۱۸۶۳، حملات بی‌هدفی را به کشتی‌های خارجی که از تنگه شیمونوسکی عبور می‌کردند، آغاز کردند. آنها ابتدا به سوی یک کشتی بخار آمریکایی حمله کردند، سپس در روز ۲۳ یک کشتی فرانسوی و در روز ۲۶ یک کشتی هلندی را بمباران کردند. هیچ‌یک از این حملات قصد درگیری نداشتند و کشتی‌های مقابل به سادگی فرار کردند، اما خاندان اربابی چوشو بسیار راضی
فرار کردند، اما خاندان اربابی چوشو بسیار راضی بود. اما این پایان قدرت عظیم آنها بود. در اول ماه ششم قمری برابر با ۱۶ ژوئیه، ۱۸۶۳، کشتی جنگی آمریکایی یواس‌اس وایومینگ (۱۸۵۹) در تنگه شیمونوسکی (یا تنگه کانمون، تنگه جداکننده هونشو و کیوشو) ظاهر شد و به سرعت سه کشتی قلمرو چوشو را غرق کرد و توپخانه‌های زمینی را نابود کرد. در روز ۵ ماه ششم، کشتی‌های جنگی فرانسوی «تانکرد» و «سمیرامیس» توپخانه مائدا (قلعه ای با توپخانه) را در ورودی تنگه کانمون بمباران کردند و همچنین روستای مائدا (مائدای امروزی، شهر شیمونوسکی،
روستای مائدا (مائدای امروزی، شهر شیمونوسکی، استان یاماگوچی) اطراف آن را به آتش کشیدند (جنگ شیمونوسکی یا جنگ باکان). جنگ انگلیس و ساتسوما. در همین حال، در تلافی حادثه ناماموگی، بریتانیا در ۲۲ ژوئن ۱۸۶۴، هفت کشتی جنگی را به کاگوشیما اعزام کرد و در ۲ ژوئیه، زمانی که مذاکره صلح با قلمرو ساتسوما (شهر کاگوشیما امروزی، استان کاگوشیما) شکست خورد، بمباران کاگوشیما (جنگ انگلیس و ساتسوما) را آغاز کرد. این امر خسارات سنگینی به نیروهای بریتانیا وارد کرد و دو طرف در نهایت به تساوی رسیدند. واکنش امپراتور کومی و فرمان‌های
به تساوی رسیدند. واکنش امپراتور کومی و فرمان‌های دروغین از طرف امپراتور. امپراتور کومی چنان بیگانه‌ستیز بود که می‌توان گفت عمیقاً از بیگانگان بیزار و متنفر بود. در ۶ ژوئن فرستاده‌ای به قلمرو چوشو فرستاد تا اطلاع دهد که امپراتور کومی از شنیدن خبر این دو نبرد بسیار خوشحال است و مردم را تشویق کند. همچنین در ۱۲ ژوئیه، فرستاده‌ای از طرف دربار به شیمازو هیسامیتسو، ارباب سابق قلمرو ساتسوما، خبر داد که امپراتور کومی از اخراج بیگانگان راضی است. با این حال، سه روز قبل، در ۹ ژوئیه، نامه‌ای که از سوی نایب‌السلطنه
قبل، در ۹ ژوئیه، نامه‌ای که از سوی نایب‌السلطنه سابق، کونوئه تاداهیرو و پسرش کونوئه تادافوسا، به شیمازو هیسامیتسو تحویل داده شد، داستان کاملاً متفاوتی را روایت می‌کند. آن‌ها گفتند که این داستان که امپراتور کومی از موفقیت جناح ضد خارجی خوشحال است، فرمانی دروغی「偽勅」 ساخته و پرداخته ماکی یاسواومی، سامورایی اهل قلمرو کورومه (شهر کورومه امروزی، استان فوکوئوکا)، از چهره‌های برجسته جناح سوننو جوئی و سامورایی قلمرو چوشو، است. ماکی یاسواومی مرد قدرتمندی بود که به عنوان تجسم کوسونوکی ماساشیگه، فرمانده نظامی ای که
عنوان تجسم کوسونوکی ماساشیگه، فرمانده نظامی ای که شوگون‌سالاری کاماکورا را سرنگون کرد و برای دربار امپراتوری جنگید، مورد ستایش قرار می‌گرفت. در واقع، امپراتور کومی از اخراج خارجی‌ها حمایت می‌کرد، اما وقتی فهمید که ماکی یاسواومی و قلمرو چوشو مخفیانه نه تنها برای اخراج خارجی‌ها، بلکه برای سرنگونی شوگون‌سالاری نیز نقشه می‌کشند، سوءظن عمیقی نسبت به ماکی یاسواومی و خاندان اربابی چوشو پیدا کرد. شیمازو هیسامیتسو (پدر ارباب ساتسوما) با مشاهده قدرت نظامی بریتانیا، متوجه شد که بیرون راندن بربرها کار آسانی نخواهد بود
شد که بیرون راندن بربرها کار آسانی نخواهد بود و به این باور رسید که قبل از بیرون راندن بربرها، دستیابی به «اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری» که در آن شوگون‌سالاری ادو و دربار امپراتوری برای ایجاد یک ملت قوی با هم همکاری کنند، کاملاً ضروری است؛ بنابراین در ۱۳ اوت، او به ماتسودایرا کاتاموری، ارباب قلمرو آیزو (شهر آیزو واکاماتسو امروزی، استان فوکوشیما)، که ایده‌های مشابهی داشت، نزدیک شد و پیشنهاد داد که آنها با هم برای از بین بردن وزرای شیطانی (رعایای نقشه‌های شیطانی) همکاری کنند، زیرا توسط آنها سخنان
شیطانی) همکاری کنند، زیرا توسط آنها سخنان اخیر امپراتور به شکل فرمان‌های دروغنی جعل شده بود. ماتسودایرا کاتاموری بلافاصله موافقت کرد و به این ترتیب اتحاد ساتسوما-کای شکل گرفت. وقتی شاهزاده ناکاگاوا، که از حامیان اتحاد شوگون و شوگون‌سالاری و دربار امپراتوری بود، این موضوع را به امپراتور کومئی اطلاع داد، امپراتور کومئی در شامگاه هفدهم اوت نامه‌ای را خطاب به شاهزاده ناکاگاوا صادر کرد و در آن تصریح کرد که «آسیب ملت باید با نیروی نظامی از بین برود». کودتای بونکیو ۱۸۶۳. صبح زود روز بعد، روز ۱۸ ماه هشتم تقویم
۱۸۶۳. صبح زود روز بعد، روز ۱۸ ماه هشتم تقویم قدیم، شاهزاده ناکاگاوا آساهیکو اشراف را جمع کرد و گفت: «امپراتور معتقد است که اخراج بربرها زود است، اما اخیراً افرادی توسط قلمرو چوشو متقاعد شده‌اند که طوری رفتار کنند که گویی این سخنان دروغین از طرف امپراتور، سخنان واقعی خود امپراتور است، در حالی که اینطور نیست. به‌طور خاص، کسانی (اعضای رادیکال ضد بربرها) مانند سانجو سانه‌تومی به زودی مورد بازجویی قرار خواهند گرفت، بنابراین برای شروع، آنها از بیرون رفتن یا ملاقات با دیگران منع خواهند شد.» سپس، تمام دروازه‌های
با دیگران منع خواهند شد.» سپس، تمام دروازه‌های کاخ امپراتوری کیوتو بسته شد و سربازانی از قلمروهای ساتسوما و آیزو وارد شدند. این کودتایی توسط خاندان‌های ساتسوما و آیزو بود که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری حمایت می‌کردند تا فعالیت‌های اشراف دربار طرفدار امپراتوری و ضد خارجی را که حول قلمرو چوشو متمرکز بودند، سرکوب کنند. بر اساس تاریخ وقوع آن، این کودتا «کودتای روز ۱۸ ماه ۸ سال ۱۸۶۳» یا «کودتای بونکیو» نامیده می‌شود. در روز ۱۸ اوت ۱۸۶۳، خاندان‌های ارباب آیزو و قلمرو ساتسوما رهبری کودتایی را در دربار
آیزو و قلمرو ساتسوما رهبری کودتایی را در دربار امپراتوری به دست گرفتند و هفت نفر از اشراف رادیکال دربار، از جمله سانجو سانه‌تومی، و قلمرو چوشو را از کیوتو اخراج کردند. این کودتا به کودتای بونکیو معروف است. وقتی شوگون‌سالاری کشور را گشود و تجارت با قدرت‌های غربی را آغاز کرد، قیمت‌ها به شدت افزایش یافت و احساسات ضدغربی افزایش یافتند. از سوی دیگر، امپراتور کومی، که از اعطای مجوز امپراتوری برای یک معاهده تجاری خودداری کرد، محبوبیت پیدا کرد و جنبش سوننو جوئی، که با حمایت از امپراتور به دنبال بیرون راندن
که با حمایت از امپراتور به دنبال بیرون راندن قدرت‌های غربی بود، شتاب گرفت. علاوه بر این، هنگامی که مشاور ارشد شوگون، ایی نائوسوکه، که جنبش را سرکوب کرده بود، در بیرون دروازه ساکورادامون ترور شد، اعتبار شوگون‌سالاری از بین رفت. در همین زمان، سامورایی‌های چوشو و دیگر جناح‌های سوننو جوئی به دربار امپراتوری نفوذ کردند، با اشراف رادیکال متحد شدند و قدرت واقعی را به دست گرفتند، شوگون‌سالاری را به اخراج بربرها ترغیب کردند و از شوگون خواستند که به کیوتو بیاید. وقتی شوگون چهاردهم ایه‌موچی در مارس ۱۸۶۳ به کیوتو آمد،
شوگون چهاردهم ایه‌موچی در مارس ۱۸۶۳ به کیوتو آمد، دربار امپراتوری دستور اخراج خارجی‌ها را صادر کرد و شوگون‌سالاری چاره‌ای نداشت جز اینکه به قلمروهای مختلف اطلاع دهد که باید تا روز ۱۰ از ماه پنجم ۱۸۶۳ اخراج را انجام دهند. با این حال، ایده شوگون‌سالاری برای اخراج خارجی‌ها به معنای مذاکره با قدرت‌های غربی برای اخراج آنها از ژاپن بود. با این حال، قلمرو چوشو بارها و بارها به سمت کشتی‌های خارجی که از تنگه کانمون عبور می‌کردند، توپ شلیک کردند. علاوه بر این، در ۱۳ اوت، به دلیل دسیسه‌های جناح سوننو-جوئی، دربار
۱۳ اوت، به دلیل دسیسه‌های جناح سوننو-جوئی، دربار امپراتوری اعلام کرد که امپراتور کومی به یاماتو سفر خواهد کرد. آنها قصد داشتند امپراتور را به بهانه دعا برای اخراج بیگانگان به آنجا بفرستند و سپس یک ارتش ضد بیگانه برای بیرون راندن غربی‌ها سازماندهی کنند. امپراتور کومی چنین اقدامات خشونت‌آمیزی را نمی‌پسندید و با شیمازو هیسامیتسو (پدر ارباب ساتسوما) و دیگران که از ائتلاف دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری حمایت می‌کردند، مشورت کرد؛ گروهی که معتقد بودند دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری باید در انجام امور دولتی همکاری
و شوگون‌سالاری باید در انجام امور دولتی همکاری کنند. در آن زمان، امپراتور کومی یک ضدبیگانه افراطی تصور می‌شد، اما وقتی قلمرو ساتسوما از نیات واقعی او مطلع شدند، از خاندان آیزو، محافظ کیوتو، دعوت کردند تا در روز ۱۸ ماه هشتم کودتایی را در دربار امپراتوری انجام دهند. انحلال شورای سانیو و قدرت گرفتن دولت ایچی-کای-سو. پس از کودتا، دربار امپراتوری، اربابان فئودالی که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری حمایت می‌کردند، مانند هیتوتسوباشی یوشینوبو (کیکی)، ماتسودایرا یوشیناگا، یامائوچی یودو، داته مونه‌ناری،
یوشیناگا، یامائوچی یودو، داته مونه‌ناری، ماتسودایرا کاتاموری و شیمازو هیسامیتسو، را به عنوان مشاور منصوب کرد و تصمیم گرفت آنها را در شورای سانیو (شورای امپراتوری یا شورای مشاوران) شرکت دهد. اقتدار دربار امپراتوری از شوگون‌سالاری فراتر رفت و به نظر می‌رسید که نتیجه شورا، سیاست را تعیین خواهد کرد. با این حال، شورای سانیو (شورای امپراتوری یا شورای مشاوران) ظرف سه ماه از هم پاشید زیرا یوشینوبو اصرار بر بستن بندر یوکوهاما داشت. از آنجایی که بستن بندر یوکوهاما، که بخش عمده‌ای از تجارت را به خود اختصاص داده بود،
بخش عمده‌ای از تجارت را به خود اختصاص داده بود، واقع‌بینانه نبود، شیمازو هیسامیتسو و ماتسودایرا یوشیناگا درخواست کردند که این طرح لغو شود، اما یوشینوبو گوش نمی‌داد. به نظر می‌رسد که یوشینوبو (کیکی) عمداً سعی در نابودی شورای مشاوران داشته است. گفته می‌شود که او نسبت به هیسامیتسو که سعی در به دست گرفتن رهبری در دربار امپراتوری داشت، محتاط بود، یا اینکه او با طرفداری از اخراج بیگانگان سعی در جلب نظر امپراتور داشت، اما به نظر می‌رسد که هدف او افزایش قدرت خودش بوده است. فئودال‌های منزجر به ولایت‌های خود
خودش بوده است. فئودال‌های منزجر به ولایت‌های خود بازگشتند و بعداً، کِیکی، که مورد توجه امپراتور قرار گرفته بود، به عنوان فرمانده کل گارد امپراتوری منصوب شد. او با ماتسودایرا کاتاموری، ارباب قلمرو آیزو و محافظ کیوتو و ماتسودایرا ساداآکی، ارباب قلمرو کووانا و کیوتو شوشیدای، متحد شد و شروع به کنترل دربار امپراتوری کرد. این دولت کیکی (دولت ایچی-کای-سو) از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری حمایت می‌کرد و خود را از شوگون‌سالاری ادو متمایز می‌ساخت، اما ماهیتاً طرفدار شوگون‌سالاری بود. حادثه کینمون و تغییر
طرفدار شوگون‌سالاری بود. حادثه کینمون و تغییر عقیده تاکاموری سایگو. در شب ۵ ژوئن، سال بعد، ۱۸۶۴، شینسنگومی، تحت نظارت قلمرو آیزو، به ایکه‌دایا، جایی که سامورایی‌های قلمرو چوشو و رونین‌های طرفدار چوشو در حال تجمع بودند، حمله کرد و پنج نفر را کشت (نظریه‌های دیگری نیز در مورد جزئیات وجود دارد) و بسیاری دیگر را اسیر کرد. در آن زمان، شایعاتی پخش شده بود مبنی بر اینکه «روش‌ها/رونین‌های چوشو (سامورایی بدون ارباب) کیوتو را به آتش خواهد کشید و از این آشفتگی برای کشتن ماتسودایرا کاتاموری و دیگران استفاده خواهد کرد و
ماتسودایرا کاتاموری و دیگران استفاده خواهد کرد و امپراتور کومی را ربوده و به قلمرو چوشو خواهد برد.» شینسنگومی از شهادت فوروتاکا شونتارو، که همان صبح دستگیر و شکنجه شد، از برنامه‌هایی برای آتش زدن شهر در آینده نزدیک مطلع شد و درخواست اعزام قلمرو آیزو را کرد. در آیزو نگرانی‌های زیادی وجود داشت، اما در نهایت، با رضایت قلمرو کووانا و خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا، آنها تصمیم به اعزام نیرو گرفتند. در صورت لزوم، آنها آماده بودند تا در یک رویارویی تمام عیار با قلمرو چوشو شرکت کنند. دلیل این امر آن است که طی چند سال
چوشو شرکت کنند. دلیل این امر آن است که طی چند سال گذشته، جناح سوننو جوئی با قتل و اخاذی از افراد طرفدار شوگون‌سالاری و طرفدار کوبو گاتای (اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری) به منظور گسترش نفوذ خود، با ادعای اینکه این مجازات الهی است، قانون و نظم را در کیوتو مختل کرده بود؛ بنابراین حتی پس از اینکه شینسنگومی کنترل ایکه‌دایا را به دست گرفت، سامورایی‌های خانواده‌های ارباب آیزو، کووانا و هیتوتسوباشی تا صبح روز بعد شهر را جستجو کردند و بسیاری از هواداران سوننو جوئی را اسیر و کشتند. با این حال، از آنجا که
جوئی را اسیر و کشتند. با این حال، از آنجا که سامورایی‌های محل اقامت قلمرو چوشو خویشتن‌داری کردند، این نبرد به یک نبرد بزرگ تبدیل نشد. با این حال، در ژوئیه سال بعد، قلمرو چوشو، به همراه سه تن از ملازمان ارشدش، در قالب ارتشی بزرگ در حومه کیوتو ظاهر شدند. آنها ادعا کردند که برای اعتراض به اتهامات دروغین علیه اشراف سوننو جوئی و ارباب خاندان چوشو که در کودتای سال قبل از پایتخت گریخته بودند، آمده‌اند، اما این صرفاً یک بهانه بود؛ آنها در واقع سعی داشتند از نیروی نظامی برای بازپس‌گیری قدرت واقعی در دربار امپراتوری
برای بازپس‌گیری قدرت واقعی در دربار امپراتوری استفاده کنند. اگرچه این اقدامی بود که از قبل برنامه‌ریزی شده بود، شکی نیست که حادثه ایکه‌دایا تنها بر خشم نیروهای چوشو افزود. سرانجام، نیروهای چوشو وارد شهر کیوتو شدند و نبردهای سختی با قلمروهای ساتسوما و آیزو انجام دادند، اما در نهایت شکست خوردند و مجبور به عقب‌نشینی شدند. اولین لشکرکشی چوشو. در نتیجه حادثه کینمون، خاندان ارباب چوشو به دشمن دربار امپراتوری تبدیل شد و دربار امپراتوری به شوگون‌سالاری دستور حمله به قلمرو چوشو را داد. توکوگاوا یوشیکاتسو، ارباب
به قلمرو چوشو را داد. توکوگاوا یوشیکاتسو، ارباب سابق اوواری، به عنوان فرمانده کل قوا در اولین لشکرکشی چوشو منصوب شد. تقریباً در همین زمان، سایگو تاکاموری برای اولین بار در کیوتو با کاتسو کایشو، کمیسر کشتی جنگی شوگون‌سالاری، ملاقات کرد که خود کاتسو درخواست ملاقات کرده بود. سایگو که به عنوان یک افسر نظامی در حادثه کینمون فعال بود، به عنوان رئیس ستاد لشکرکشی چوشو منصوب شد و قصد داشت چوشو را به‌طور کامل مورد حمله قرار دهد. کاتسو به شدت با این موضوع مخالف بود و به محض ملاقات با سایگو به او گفت: «شوگون‌سالاری