payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جونز، لوک کیج و آیرون فیست در شهر نیویورک متحد می‌شوند تا با یک دشمن مشترک، دست (The Hand) مبارزه کنند. بازیگران و شخصیت‌ها. چارلی کاکس در نقش مت مورداک/ دردویل کریستن ریتر در نقش جسیکا جونز مایک کولتر در نقش لوک کیج فین جونز در نقش دنی رند/ آیرون فیست ایکا دارویل در نقش مالکوم دوکاس الدن هنسون در نقش فرانکلین «فاگی» نلسون جسیکا هنویک در نقش کالین وینگ سیمون میسیک در نقش میستی نایت رامون رودریگز در نقش باکوتو ریچل تیلور در نقش تریش واکر دبورا آن ول در نقش کارن پیج الودی یونگ در نقش الکترا ناچیوس رزاریو
کارن پیج الودی یونگ در نقش الکترا ناچیوس رزاریو داوسون در نقش کلر تمپل اسکات گلن در نقش استیک سیگورنی ویور در نقش الکساندرا
ارکوله بالدینی (زادهٔ ۲۶ ژانویه ۱۹۳۳) رکابزن حرفه‌ای سابق ایتالیایی است که در رشته دوچرخه‌سواری جاده و پیست فعالیت می‌کرد. او توانست در دوران آماتور خود، در سال ۱۹۵۶ برنده مدال طلای المپیک در استقامت جاده و قهرمانی جهان در تعقیبی انفرادی شود. در سال بعد حرفه‌ای شد و در سال ۱۹۵۸ قهرمان مسابقه استقامت جاده جهان و نیز برنده جیرو دیتالیا شد. همچنین دو مدال برنز در مسابقات قهرمانی پیست جهان در رشته تعقیبی انفرادی در سال‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۶۴ به دست آورد. زندگی‌نامه. آغاز فعالیت. بالدینی در ویلانووا در فورلی
آغاز فعالیت. بالدینی در ویلانووا در فورلی (امیلیا-رومانیا) زاده شد. در ۲۱ سالگی رکورد تازه‌ای برای یک ساعت رکابزنی آماتورها ثبت کرد و توانست مسافت ۴۴٫۸۷۰ کیلومتر را در یک ساعت طی کند. بهترین سال او ۱۹۵۶ بود که توانست برنده مدال طلای مسابقه استقامت جاده در المپیک تابستانی در ملبورن شود و سپس در میلان، رکورد ژاک آنکتیل را شکست و با طی مسافت ۴۶٫۳۹۴ کیلومتر رکورد تازه‌ای برای یک ساعت رکابزنی به ثبت رساند. او در سال ۱۹۵۷ حرفه‌ای شد و به تیم لنیانو پیوست. در همان سال در شش مسابقه مهم از جمله جایزه بزرگ باراکی به
سال در شش مسابقه مهم از جمله جایزه بزرگ باراکی به پیروزی رسید. از جمله برندهٔ یک مرحله از جیرو دیتالیا شد و در پایان جیرو بر سکوی سوم ایستاد. همچنین قهرمان ایتالیا شد. پیروزی در جیرو. در سال ۱۹۵۸ بالدینی برنده جیرو دیتالیا شد و شارلی گاول را شکست داد. او با پیروزی در تایم تریل انفرادی مرحلهٔ دوم، پیراهن صورتی را به دست آورد؛ ولی آن را در مرحلهٔ بعد از دست داد. بالدینی زمان زیادی در مراحل بعدی از دست داد؛ ولی با پیروزی در مرحلهٔ هشتم بخشی از آن را جبران کرد. فتح مرحلهٔ ۱۵ دوباره او را به موقعیت رهبری مسابقه
فتح مرحلهٔ ۱۵ دوباره او را به موقعیت رهبری مسابقه رساند و با پیروزی در مرحلهٔ ۱۷ برتری خود را تثبیت کرد و آن را تا پایان مسابقه نگه داشت. در همان سال، دوباره قهرمان ایتالیا شد و سپس برنده مسابقات قهرمانی جهان شد. سال‌های پایانی. بالدینی در تور دو فرانس ۱۹۵۹ نیز در رتبه ششم قرار گرفت و در یک مرحله به پیروزی رسید. در همان سال، تور امیلیا را نیز فتح کرد. در سال ۱۹۶۰ برندهٔ جایزه بزرگ ملل در پاریس شد. در سال ۱۹۶۱ نیز در سه مسابقه از جمله جایزه بزرگ اروپا پیروز شد. در سال ۱۹۶۲ رتبهٔ هفتم جیرو و هشتم تور دو
شد. در سال ۱۹۶۲ رتبهٔ هفتم جیرو و هشتم تور دو فرانس را به دست آورد. بالدینی پس از جراحی پای خود در سال ۱۹۶۴ از دنیای دوچرخه سواری خداحافظی کرد.
ادوین شرین (زاده -درگذشته ) کارگردان آمریکایی بود. او در ۴ می ۲۰۱۷ درگذشت.
فرانچسکو کاساگرانده (زاده ۱۴ سپتامبر ۱۹۷۰ در فلورانس) رکابزن حرفه‌ای سابق ایتالیایی است که در رشته دوچرخه‌سواری جاده فعالیت می‌کرد. دوران فعالیت حرفه‌ای او از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۵ به طول انجامید. زندگی‌نامه. کاساگرانده توانایی خود در گرند تورها و مسابقات یک روزه را نشان داد. در جیرو دیتالیای ۲۰۰۰ تا روز ماقبل آخر صاحب پیراهن صورتی بود؛ ولی در تایم تریل، آن را به استفانو گارتزلی داد و دوم شد. البته او توانست برنده رده‌بندی کوهستان شود. در مسابقات یک روزه مهم، بالدینی در سال‌های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ برنده کلاسیک سن
بالدینی در سال‌های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ برنده کلاسیک سن سباستین شد. در سال ۲۰۰۰ نیز در لافلش والونی به پیروزی رسید. همچنین در سال ۱۹۹۹ در مسابقات قهرمانی استقامت جاده جهان در رتبه چهارم قرار گرفت. کاساگرانده در سال‌های نخست حرفه‌ای خود در سال ۱۹۹۶ برنده دو مسابقه مرحله‌ای تیرنو–آدریاتیکو و تور باسک شد. همچنین برنده تور ترنتینو در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ شد. در جیرو دیتالیای ۲۰۰۲ به دلیل هل دادن یک رکابزن دیگر از مسابقه اخراج شد. در سال ۱۹۹۸ نمونه دوپینگ کاساگرانده در طی تور روماندی مثبت اعلام شد و در نتیجه آن، از تیم
تور روماندی مثبت اعلام شد و در نتیجه آن، از تیم کوفیدیس اخراج شد.
مارکو سارور (؛ زادهٔ ) بازیگر و بدل‌کار اهل شیلی است. سارور در سانتیاگو، شیلی متولد شد ولی اکنون درلس آنجلس زندگی می‌کند. او از شش سالگی شروع به تمرین در هنرهای رزمی کرد. ورزش های اصلی او تکواندو و کیک‌بوکسینگ است و همچنین دارای کمربند مشکی در جودو و آیکیدو و کمربند سبز در شوتوکان را دارد. سارور در چندین فیلم اکشن اسپانیایی زبان مانند؛ چینانگو و کیلترو ظاهر شده است و در فیلم از پا افتاده در سال ۲۰۰۳ به عنوان بدل‌کار برای دوئین جانسون بازی کرده است. در سال ۲۰۱۰ او در فیلم "" نقش زندانی/جنگجوی خونخوار
سال ۲۰۱۰ او در فیلم "" نقش زندانی/جنگجوی خونخوار کلمبیایی رائول "دولور" کوئینونز را بازی کرد که اولین فیلم آمریکایی او بود و اولین باری بود که در یک فیلم انگلیسی صحبت کرد زیرا قبلاً بدل‌کار بود. و در سال ۲۰۱۴ نقش اصلی فیلم "نجات دهنده" را ایفا کرد. سارور برای بهبود عملکرد خود از یک رژیم غذایی کم کربوهیدرات پیروی می‌کند و برای مدت کوتاهی در سال ۲۰۱۶، به دلایل اخلاقی، محیطی و بهداشتی آن را با رژیم گیاهخواری ترکیب کرد اما بعداً رژیم گوشتخواران را پذیرفت.
ایه‌رو () کوچک‌ترین، غربی‌ترین و جنوبی‌ترین جزیره از جزایر قناری در اقیانوس اطلس است.این سرزمین ۲۶۸٬۷۱ کیلومتر مربع مساحت و تا سال ۲۰۰۳، ۱۰٬۱۶۲ نفر جمعیت داشت. آب و هوا. این اطلاعات از فرودگاه ال ایه‌رو استخراج شده است:
والورده (به اسپانیایی: Valverde) یک دهستان در اسپانیا است که در جزایر قناری واقع شده‌است. والورده ۱۰۳٫۶۵ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۰۴۸ نفر جمعیت دارد و ۵۷۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. این سرزمین در شمال شرقی جزیره ال هیرو قرار دارد.شهری به همین نام در این سرزمین وجود دارد که مرکز جزیره است. خواهرخوانده. شهر آرافو خواهرخواندهٔ والورده هست.
اعصار تاریک یونان () دوره‌ای از تاریخ یونان است که با پایان تمدن میسنی در حدود ۱۱۰۰ پیش از میلاد آغاز می‌شود و تا پیدایش اولین پولیس‌ها در حدود ۸۰۰ پیش از میلاد به اتمام می‌رسد. با پایان رفتن عصر برنز در شرق مدیترانه، شهرها و کاخ‌های تمدن میسنی به‌تدریج نابود شدند. تمدن هیتی‌ها نیز به‌تدریج از بین رفت و شهرها از غزه تا تروآ نابود شدند. با از بین رفتن این تمدن‌ها، شهرها و شهرک‌های کوچک‌تر نیز گرفتار قحطی شدند و جمعیت آن‌ها کاهش یافت. اینطور تصور می‌شود که در آن عصر ارتباط یونانی‌ها با قدرت‌های خارجی قطع و
آن عصر ارتباط یونانی‌ها با قدرت‌های خارجی قطع و رشد فرهنگی و پیشرفت یونان بسیار کند شده بود. از یافته‌های به‌دست آمده در حفاری‌ها در منطقه لفکاندی در جزیره وابیه نشان می‌دهد که لینک‌های فرهنگی و تجاری با شرق تقریباً از قرن نهم پیش از میلاد توسعه یافت.
اژدهایان بهشت عدن: گمانه‌زنی‌ها دربارهٔ فرگشت هوش انسان کتابی اثر کارل سیگن، اخترشناس و نویسنده آمریکایی است که برنده جایزه پولیتزر شده‌است. در این کتاب "سیگن" مباحث انسان‌شناسی، زیست‌شناسی فرگشتی، روانشناسی و علوم رایانه را با هم ترکیب می‌کند تا دورنمایی از چگونگی فرگشت هوشمندی انسان به دست آورد. سیگن در جستجوی راهی برای اندازه‌گیری کمی هوش موجودات است. او ادعا می‌کند که نسبت جرم مغز به کل بدن معیار خوبی برای سنجیدن و مقایسه هوش جانداران مختلف است. همان‌طور که انسان بیشترین نسبت و بعد از او دلفین در جایگاه
که انسان بیشترین نسبت و بعد از او دلفین در جایگاه بعدی قرار دارد. از دیگر مسائلی که در کتاب به آن‌ها اشاره شده‌است می‌توان به فرگشت مغز (با تاًکید بر عملکرد نئوکورتکس در مغز انسان) دلیل فرگشتی خوابیدن و دیدن رؤیا، اثبات توانایی شامپانزه‌ها در استفاده از زبان اشاره، و دلیل ترس‌های درونی انسان و ساختن افسانه و داستان‌های خیالی. عنوان "اژدهاهای بهشت عدن" از این اندیشه وام گرفته شده که مجادله انسان‌های بدوی با موجودات درنده و به خصوص خزندگان مانند مار و تمساح منجر به ایجاد باورها و افسانه‌هایی در مورد اژدها
منجر به ایجاد باورها و افسانه‌هایی در مورد اژدها شده‌است. خلاصه. کتاب یک بسط و گسترش کلی از یک سخنرانی در بزرگداشت ژاکوب برونوفسکی در مورد فلسفه طبیعی بود که "سیگن" آن را در دانشگاه تورنتو ارائه داد. در قسمت دیباچه سیگن تز خود را ارائه می‌دهد که: "ذهن پیامدی از آناتومی و فیزیولوژی‌اش است نه چیزی بیشتر." با ارجاع به آثار چارلز داروین و آلفرد راسل والاس. در فصل دو او خلاصه‌ای از فرگشت گونه‌ها را از شروع مه‌بانگ تا شروع تمدن انسانی با کمک روزنگار کیهانی ارائه می‌دهد؛ که هر یک میلیارد سال با بیست چهار ساعت در
می‌دهد؛ که هر یک میلیارد سال با بیست چهار ساعت در روزنگار کیهانی تطابق دارد. ترجمه به فارسی. این کتاب توسط عبدالحسین وهاب‌زاده تحت عنوان اژدهای بهشتی، به فارسی ترجمه شده است.
شهرستان لیکا-سنی (به لاتین: Lika-Senj County) یک شهرستان در کرواسی است که بخش بزرگی از منطقه لیکا و بخشی از ساحل شمالی دریای آدریاتیک را دربر می‌گیرد. شهرستان لیکا-سنی ۵٬۳۵۳ کیلومتر مربع مساحت و ۵۰٬۹۲۷ نفر جمعیت دارد. مرکز این شهرستان شهر گسپیچ است.
مصطفی یغشا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مراکش است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سروت ۱۸۹۰ اشاره کرد. وی به‌همراه تیم ملی فوتبال مراکش در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۲ شرکت کرده است.
کاخ پیتی (به ایتالیایی: Palazzo Pitti)، که در زبان انگلیسی گاه با نام Pitti Palace شناخته می‌شود، کاخی وسیع و عمدتاً متعلق به دوره رنسانس در شهر فلورانس ایتالیاست. این بنا در سمت جنوبی رودخانه آرنو و در فاصله‌ای کوتاه از پل تاریخی پونته وکیو قرار دارد. هسته‌ی اصلی این کاخ به سال ۱۴۵۸ بازمی‌گردد و در ابتدا اقامتگاه شهری لوکا پیتی، بانکدار بلندپرواز فلورانسی، بوده است. در سال ۱۵۴۹، خاندان مدیچی این کاخ را خریداری کردند و آن را به اقامتگاه اصلی خود به‌عنوان خانواده‌ی حاکم دوک‌نشین بزرگ توسکانی تبدیل نمودند.
حاکم دوک‌نشین بزرگ توسکانی تبدیل نمودند. کاخ پیتی طی نسل‌ها به خزانه‌ای عظیم بدل شد و مجموعه‌ای از نقاشی‌ها، ظروف، جواهرات و اشیای لوکس در آن گردآوری گردید. خاندان مدیچی همچنین باغ‌های وسیع بوبولی را به مجموعه‌ی کاخ افزودند. در اواخر قرن هجدهم، ناپلئون این کاخ را به‌عنوان پایگاه قدرت خود در جریان فتوحات اروپایی‌اش مورد استفاده قرار داد. پس از آن، برای مدتی کوتاه، کاخ پیتی به عنوان کاخ سلطنتی اصلی کشور تازه متحد شده‌ی ایتالیا تحت حکومت خاندان ساووی ایفای نقش کرد. در سال ۱۹۱۹، پادشاه ویکتور امانوئل سوم این
کرد. در سال ۱۹۱۹، پادشاه ویکتور امانوئل سوم این کاخ و محتویات آن را به مردم ایتالیا اهدا نمود. امروزه کاخ پیتی بزرگ‌ترین مجموعه‌ی موزه‌ای در شهر فلورانس محسوب می‌شود. بخش اصلی کاخ، که در معماری این‌گونه بناها با عنوان corps de logis شناخته می‌شود، ۳۲٬۰۰۰ متر مربع وسعت دارد و به چندین گالری و موزه‌ی اصلی تقسیم شده است. کاخ پیتی بخشی جدایی‌ناپذیر از مرکز تاریخی فلورانس است؛ منطقه‌ای که در سال ۱۹۸۲ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. این کاخ نمادی از میراث رنسانس فلورانس و تداوم بافت شهری آن به‌شمار می‌رود.
فلورانس و تداوم بافت شهری آن به‌شمار می‌رود. تاریخچه. ساخت این بنای سنگین و هیبت‌انگیز در سال ۱۴۵۸ به دستور بانکدار فلورانسی، لوکا پیتی (۱۳۹۸–۱۴۷۲)، آغاز شد. پیتی از حامیان اصلی و دوستان نزدیک کوزیمو دِ مدیچی بود. تاریخ اولیه‌ی کاخ پیتی آمیزه‌ای از واقعیت و افسانه است. گفته می‌شود که پیتی دستور داده بود پنجره‌های کاخ بزرگ‌تر از درِ ورودی کاخ مدیچی ساخته شوند تا شکوه بیشتری داشته باشد. مورخ هنری قرن شانزدهم، جورجو وازاری، طراحی کاخ را به فیلیپو برونلسکی نسبت داده و لوکا فانچلی را صرفاً دستیار او دانسته بود؛
داده و لوکا فانچلی را صرفاً دستیار او دانسته بود؛ اما امروزه فانچلی به‌عنوان معمار اصلی شناخته می‌شود، چرا که برونلسکی دوازده سال پیش از آغاز ساخت کاخ درگذشته بود و سبک معماری بنا نیز با آثار او تفاوت‌های آشکاری دارد. طراحی و نحوه‌ی پنجره‌گذاری نشان می‌دهد که معمار ناشناس این بنا، بیشتر در معماری کاربردی و خانگی تجربه داشته تا در اصول انسان‌گرایانه‌ای که لئون باتیستا آلبرتی در کتاب "De Re Aedificatoria" تعریف کرده بود. با وجود ظاهر چشمگیر، کاخ پیتی در ابتدا از نظر اندازه و محتوا، رقیبی برای اقامتگاه‌های
از نظر اندازه و محتوا، رقیبی برای اقامتگاه‌های خاندان مدیچی محسوب نمی‌شد. هر که معمار این بنا بوده، برخلاف جریان رایج مد آن زمان عمل کرده است. استفاده از سنگ‌کاری زبر و زمخت، فضایی سخت و قدرتمند به بنا بخشیده که با تکرار سه‌باره‌ی هفت طاق‌نما در نمای اصلی، یادآور قنات‌های رومی است. این سبک معماری رومی با گرایش فلورانسی‌ها به سبک "all’antica" (بازگشت به سنت‌های باستانی) هم‌خوانی داشت. طراحی اولیه‌ی نما به‌قدری تأثیرگذار بود که در مراحل بعدی توسعه‌ی کاخ حفظ شد و در تقلیدهای قرن شانزدهم و احیای سبک‌های قرن
شد و در تقلیدهای قرن شانزدهم و احیای سبک‌های قرن نوزدهم نیز دیده می‌شود. کار ساخت کاخ پس از مرگ کوزیمو دِ مدیچی در سال ۱۴۶۴ و به‌دنبال زیان‌های مالی لوکا پیتی متوقف شد. پیتی در سال ۱۴۷۲ در حالی درگذشت که ساختمان هنوز ناتمام بود. مدیچی. ساختمان کاخ پیتی در سال ۱۵۴۹ به الئونورا دی تولدو فروخته شد. الئونورا که در دربار مجلل ناپل پرورش یافته بود، همسر کوزیمو یکم مدیچی، حاکم توسکانی و بعدها دوک بزرگ شد. پس از نقل مکان به این کاخ، کوزیمو از جورجو وازاری خواست تا بنا را مطابق سلیقه‌اش گسترش دهد؛ به این ترتیب، با
بنا را مطابق سلیقه‌اش گسترش دهد؛ به این ترتیب، با افزودن یک بلوک جدید در بخش پشتی، وسعت کاخ بیش از دو برابر شد. وازاری همچنین «راهرو وازاری» ("Corridoio Vasariano") را ساخت—مسیر سرپوشیده‌ای که از کاخ قدیمی کوزیمو و مقر حکومت یعنی کاخ وکیو ("Palazzo Vecchio")، از میان اوفیتزی، و بالای پل پونته وکیو عبور کرده و به کاخ پیتی می‌رسید. این راهرو امکان رفت‌وآمد امن و آسان دوک بزرگ و خانواده‌اش را میان اقامتگاه رسمی و کاخ پیتی فراهم می‌کرد. در ابتدا، کاخ پیتی عمدتاً برای پذیرایی از مهمانان رسمی و برگزاری مراسم
برای پذیرایی از مهمانان رسمی و برگزاری مراسم درباری استفاده می‌شد، در حالی که اقامتگاه اصلی خاندان مدیچی همچنان کاخ وکیو باقی مانده بود. تنها در دوران حکومت پسر الئونورا، فرانچسکو یکم، و همسرش یوهانا از اتریش بود که کاخ پیتی به‌طور دائمی مورد استفاده قرار گرفت و به محل نگهداری مجموعه هنری خاندان مدیچی تبدیل شد. در بخش پشتی کاخ، زمینی در تپه بوبولی خریداری شد تا پارک و باغی رسمی و بزرگ احداث شود؛ باغ‌هایی که امروزه با نام «باغ‌های بوبولی» ("Boboli Gardens") شناخته می‌شوند. معمار منظر انتخاب‌شده برای این
شناخته می‌شوند. معمار منظر انتخاب‌شده برای این پروژه، هنرمند درباری مدیچی، نیکولو تریبولو بود که سال بعد درگذشت؛ پس از او، بارتولومئو آماناتی کار را ادامه داد. طراحی اولیه‌ی باغ‌ها حول یک آمفی‌تئاتر در پشت بخش اصلی کاخ ("corps de logis") شکل گرفت. نخستین نمایش ثبت‌شده در این آمفی‌تئاتر، اجرای نمایش «آندریا» اثر ترنس در سال ۱۴۷۶ بود. پس از آن، نمایش‌های کلاسیک‌الهام‌گرفته‌ی بسیاری از نمایشنامه‌نویسان فلورانسی مانند جووان باتیستا چینی اجرا شد. این نمایش‌ها برای سرگرمی دربار فرهیخته‌ی مدیچی برگزار می‌شدند و
سرگرمی دربار فرهیخته‌ی مدیچی برگزار می‌شدند و دارای صحنه‌آرایی‌های پیچیده‌ای بودند که توسط معمار درباری، بالداساره لانچی طراحی می‌شدند. گالری پالاتینا. گالری پالاتینا، اصلی‌ترین گالری کاخ پیتی، مجموعه‌ای گسترده شامل بیش از ۵۰۰ نقاشی عمدتاً متعلق به دوره رنسانس را در خود جای داده است؛ آثاری که پیش‌تر بخشی از مجموعه‌ی خصوصی هنری خاندان مدیچی و جانشینان آنان بوده‌اند. این گالری تا داخل آپارتمان‌های سلطنتی امتداد یافته و آثار هنرمندانی چون رافائل، تیسین، پروجینو (با اثر «سوگواری بر پیکر مسیح»)، کورجیو، پیتر پل
(با اثر «سوگواری بر پیکر مسیح»)، کورجیو، پیتر پل روبنس و پیه‌ترو دا کورتونا را در خود دارد. فضای گالری همچنان حال‌وهوای یک مجموعه‌ی خصوصی را حفظ کرده و آثار هنری به همان شیوه‌ای چیده شده‌اند که در اتاق‌های باشکوهی که برایشان در نظر گرفته شده بود، به نمایش درمی‌آمدند؛ نه بر اساس ترتیب زمانی یا سبک‌های هنری. باشکوه‌ترین اتاق‌های کاخ توسط پیه‌ترو دا کورتونا با سبک باروک متأخر تزئین شده‌اند. در ابتدا، کورتونا اتاق کوچکی در طبقه‌ی اصلی کاخ به نام «سالا دلا استوفا - Sala della Stufa» را با مجموعه‌ای از نقاشی‌های
- Sala della Stufa» را با مجموعه‌ای از نقاشی‌های دیواری درباره‌ی «چهار عصر انسان» تزئین کرد که با استقبال فراوانی روبه‌رو شد؛ «عصر زرین» و «عصر سیمین» در سال ۱۶۳۷ نقاشی شدند و در سال ۱۶۴۱ «عصر برنز» و «عصر آهن» به آن‌ها افزوده شد. این آثار از شاهکارهای او به‌شمار می‌روند. پس از آن، از کورتونا خواسته شد تا اتاق‌های پذیرایی دوک بزرگ را نیز نقاشی کند؛ مجموعه‌ای شامل پنج اتاق در بخش جلویی کاخ. در این پنج «اتاق سیاره‌ای»، ترتیب سلسله‌مراتبی خدایان بر اساس کیهان‌شناسی بطلمیوسی طراحی شده است: ونوس، آپولون، مارس،
بطلمیوسی طراحی شده است: ونوس، آپولون، مارس، ژوپیتر (اتاق تخت خاندان مدیچی) و زحل؛ با حذف عطارد و ماه که در اصل باید پیش از ونوس قرار می‌گرفتند. سقف‌های بسیار تزئین‌شده‌ی این اتاق‌ها، با نقاشی‌های دیواری و گچ‌بری‌های پیچیده، در اصل تجلی‌گر شکوه خاندان مدیچی و تجلیل از رهبری فضیلت‌مند هستند. کورتونا در سال ۱۶۴۷ فلورانس را ترک کرد و شاگرد و همکارش، چیرو فری، این چرخه‌ی هنری را تا دهه‌ی ۱۶۶۰ به پایان رساند. این اتاق‌ها بعدها الهام‌بخش طراحی «اتاق‌های سیاره‌ای» در کاخ ورسای لوئی چهاردهم شدند که توسط شارل لو برن
کاخ ورسای لوئی چهاردهم شدند که توسط شارل لو برن اجرا گردید. این مجموعه برای نخستین بار در اواخر قرن هجدهم، هرچند با اکراه، توسط دوک بزرگ لئوپولد اول—نخستین حاکم روشن‌فکر توسکانی—به روی عموم گشوده شد؛ اقدامی که با هدف کسب محبوبیت پس از افول خاندان مدیچی صورت گرفت. اتاق‌های گالری پالاتینا. گالری پالاتینا شامل ۲۸ اتاق است که برخی از مهم‌ترین آن‌ها عبارت‌اند از: آپارتمان‌های سلطنتی. این بخش شامل ۱۴ اتاق است که توسط پادشاهان خاندان ساووی با سبک امپراتوری بازطراحی شده‌اند، هرچند برخی اتاق‌ها هنوز تزئینات و
شده‌اند، هرچند برخی اتاق‌ها هنوز تزئینات و مبلمان دوره‌ی مدیچی را حفظ کرده‌اند. نگارخانه. برخی آثار در موزه:
بوزید محیوز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال مولودیه الجزایر اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال الجزایر در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ شرکت کرده است. محیوز در مسابقات بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده‌است.
مجید جعفری (متولد ۳ خرداد ۱۳۳۴ در تهران) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون ایرانی است. مجید جعفری در ۳ خرداد ۱۳۳۴ در تهران متولد شد. او در دههٔ پنجاه، پس از گذراندن دورهٔ دبیرستان مدتی را در آتلیه دیزاین زیرنظر فرح اصولی به فراگیری طراحی پرداخت، سپس به عکاسی روی آورد و دورهٔ آموزش فیلمسازی را در مدرسهٔ سینمایی باغ فردوس زیرنظر بزرگمهر رفیعا گذراند. در سال ۱۳۶۱ فیلم کوتاه قرقاولان را ساخت.سپس یک دورهٔ فیلمنامه‌نویسی را در کلاس محسن مخلباف در حوزه هنری گذراند.جعفری در دهه ۶۰ با سریال مرغ حق به کارگردانی حسین
در دهه ۶۰ با سریال مرغ حق به کارگردانی حسین مختاری و مسعود فروتن و نمایش قصهٔ ملکزاد به کارگردانی احمد ناطقی، وارد عرصهٔ بازیگری شد و در بیش از ۳۰ نمایش صحنه‌ای نظیر المیرا در آتش، کوری، آمادئوس، روسمرسهلم، رویاهای رام نشده و حادثه در ویشی به ایفای نقش پرداخته است. وی همچنین در سریالهای نیمه پنهان ماه، ضلع ششم، شمارش معکوس و ماه و پلنگ و فیلمهای سینمایی پرواز پنجم ژوئن، ساحره و بی‌خداحافظی حضور داشته است.
محمد خدیس (; – ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال نصر حسین دای اشاره کرد. وی همچنین به همراه تیم ملی فوتبال الجزایر در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ شرکت کرده است.
رقص شافل یا شافل ملبورن () گونه‌ای رقص باشگاهی و رِیو (rave) است که اواخر دهه ۱۹۸۰ در حلقه‌های موسیقی ریو زیرزمینی ملبورن استرالیا شکل گرفت. شافل دنس یا رقص شافل رقص مخصوص پا می باشد که بیشترا با اهنگ های شاد اسپانیایی رقصیده میشود
محمد عمر غریب (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال جیل هندسه الجزایر اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال الجزایر در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ شرکت کرده است.
سازمان آموزش و پرورش استثنایی، یک سازمان دولتی زیرمجموعهٔ وزارت آموزش و پرورش است. که در پی تصویب قانون تشکیل سازمان آموزش و پرورش استثنایی توسط مجلس شورای اسلامی ایران در ۱۳۶۹/۰۹/۲۱و تصویب اساسنامه سازمان آموزش و پرورش استثنایی در ۱۳۷۰/۰۵/۲۹ تشکیل گردید. شایان ذکر است رئیس این سازمان معاونت وزیر آموزش و پرورش را برعهده دارد. پیشینه. آموزش و پرورش دانش‌آموزان استثنایی در ایران از حدود ۹۰ سال پیش و توسط افراد علاقه‌مند، به‌صورت داوطلبانه و در بخش غیردولتی آغاز شد. سپس در سال ۱۳۴۷ دفتری به نام آموزش کودکان و
شد. سپس در سال ۱۳۴۷ دفتری به نام آموزش کودکان و دانش‌آموزان استثنایی در وزارت آموزش و پرورش تشکیل و فعالیت‌ها در قالب مدارس استثنایی و کلاس‌های خاص، شکل دولتی و رسمی به خود گرفت. پس از انقلاب ۱۳۵۷، به‌منظور توجه بیشتر به آموزش و پرورش و توان‌بخشی کودکان استثنایی، قانون تشکیل «سازمان آموزش و پرورش استثنایی» در آذر ۱۳۶۹ توسط مجلس شورای اسلامی تصویب شد و اساسنامهٔ آن در مردادماه ۱۳۷۰ به تصویب مجلس رسید. و سازمان آموزش و پرورش استثنایی به‌صورت مؤسسه دولتی وابسته به وزارت آموزش و پرورش در سال ۱۳۷۰ آغاز به کار
به وزارت آموزش و پرورش در سال ۱۳۷۰ آغاز به کار کرد. همکاری با یونیسف. سازمان آموزش و پرورش استثنایی با همکاری یونیسف، در حوزه تولید محتوای یادگیری دیجیتال، مجموعه‌ای از کارگاه‌های تربیت مربی را با هدف ارتقای آموزش به کودکان با نیازهای خاص برگزار کردند. ۸۰ معلم از سراسر کشور در این دوره آموزشی ۴۰ ساعته که با حمایت مالی اتحادیه اروپا برگزار شد، شرکت کردند. این آموزش‌ها با هدف افزایش دسترسی به محتوای یادگیری دیجیتال برای کودکان با نیازهای خاص برگزار شد. مدارس و دانش‌آموزان. مدارس. در سال ۱۳۹۹ دانش‌آموزان خاص
و دانش‌آموزان. مدارس. در سال ۱۳۹۹ دانش‌آموزان خاص در ۱۶۰۰ مدرسه استثنایی، ۲۰ هزار مدرسه پذیرا و ۸۰۵ مدرسه به‌عنوان مدارس پشتیبان مشغول به تحصیل هستند. از این تعداد مدارس، ۳۴ مدرسه شبانه‌روزی، ۴۸ مدرسه ویژه دانش‌آموزان طیف اوتیسم، ۲۳ مدرسه خاص دانش‌آموزان نابینا و ۲۶ مدرسه ویژه دانش‌آموزان معلول جسمی حرکتی و ۱۰۰ مدرسه نیز خاص دانش‌آموزان آسیب دیده شنوایی است. میانگین تراکم دانش‌آموز در مدارس استثنایی ۵۳ نفر است. از جمله وظایف این سازمان، ایجاد مدارس ویژه، اجرای برنامه‌های آموزش فراگیر، ارائه خدمات توانبخشی
برنامه‌های آموزش فراگیر، ارائه خدمات توانبخشی و تجهیز دانش‌آموزان به ابزارها و فناوری‌های کمک‌آموزشی است. همچنین، این سازمان در زمینه آموزش معلمان متخصص و تدوین محتوای آموزشی مناسب فعالیت دارد. دانش‌آموزان. این سازمان بیش از ۱۵۲ هزار دانش‌آموز استثنایی را در ۷ گروه تحت پوشش قرار داده‌است: ساختار. این سازمان به‌طورکلی از سه معاونت به شرح زیر تشکیل شده‌است: فهرست رؤسای سازمان. اسامی رؤسای سازمان از بدو تشکیل در سال ۱۳۷۰ عبارتند از:
جوزپه سارونی (زاده ۲۲ سپتامبر ۱۹۵۷) رکابزن حرفه‌ای سابق ایتالیایی است که در رشتهٔ دوچرخه‌سواری جاده فعالیت می‌کرد. او توانست در سال‌های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۳ برندهٔ جیرو دیتالیا شود. همچنین در سال ۱۹۸۲ مدال طلای مسابقات قهرمانی جهان را به دست آورد. فعالیت حرفه‌ای. جوزپه سارونی در نووارا در پیمونت زاده شد و در سال ۱۹۷۷ حرفه‌ای شد. او تا سال ۱۹۸۹ مسابقه داد و در ۱۹۳ مسابقه پیروز شد. در ایتالیا رقابت مشهوری با فرانچسکو موزر داشت که مشابه رقابت آلفردو بیندا و لئارکو گوئرا در اواخر دهه ۱۹۲۰ و نیز رقابت فائوستو کوپی و جینو
در اواخر دهه ۱۹۲۰ و نیز رقابت فائوستو کوپی و جینو بارتالی در سال‌های نزدیک جنگ جهانی دوم بود. در دوران آماتور خود، در مسابقه تعقیبی تیمی المپیک تابستانی ۱۹۷۶ شرکت کرد. در سال ۱۹۷۸ سارونی برنده سه مرحله جیرو دیتالیا شد. در مجموع ۲۴ مرحله جیرو را فتح کرد و دو بار در سال‌های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۳ قهرمان آن شد. در سال ۱۹۸۲ با شکست گرگ لوموند آمریکایی برنده مسابقات قهرمانی جهان در گودوود انگلستان شد. در سال پیش از آن نیز پس از فردی مرتنس بلژیکی مدال نقره را به گردن آویخته بود. سارونی در سال ۱۹۸۲ فاتح تور لمباردی نیز شد.
بود. سارونی در سال ۱۹۸۲ فاتح تور لمباردی نیز شد. در آغاز سال ۱۹۸۳ پس از سه دومی پیاپی، در مسابقه میلان–سانرمو برنده شد و دوباره توانایی خود در مسابقات سرعتی را نشان داد. این پیروزی آخرین پیروزی سارونی در کلاسیک‌های بزرگ بود. در حال حاضر سارونی سرمربی تیم دوچرخه سواری لامپره است.
مولانگ () نام یک شخصیت کارتونی است که در سال ۲۰۱۰ میلادی توسط «های-جی یون» خلق شد. این شخصیت یک خرگوش کوچولوی گِرد و کنجکاو است که سرشار از زندگی و شادی است و در آغاز به صورت استیکر و ایموتیکان اینترنتی پا به حیات گذاشت، اما به‌دنبال موفقیت و محبوبیتی که کسب کرد، شرکت فرانسوی «میلیماژ» آن را خریداری کرد و در سال ۲۰۱۵ میلادی، به صورت یک مجموعه انیمه دنباله‌دار تولید و به بازار عرضه کرد. محور اصلی داستانی این مجموعه، دربارهٔ خوشبختی و خوش‌بینی است. در این مجموعه، یک شخصیت اصلی دیگر به نام «پیو پیو» وجود دارد
یک شخصیت اصلی دیگر به نام «پیو پیو» وجود دارد که یک جوجهٔ زرد کوچولوست که خجول، محافظه‌کار و حساس است و تلاش می‌کند با زحمت فراوان، هر کاری را به بهترین شکل به‌انجام رساند و خرابکاری‌های مولانگ را جمع‌وجور کند.
عبدالرحمن درواز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اتحاد الجزایر اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی فوتبال الجزایر در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ شرکت کرده است.
میشل استروگف () یک فیلم تاریخی مکزیکی به کارگردانی میگل م. دلگادو است که در سال ۱۹۴۴ منتشر شد. این فیلم بر پایهٔ رمان میشل استروگف اثرِ ژول ورن ساخته شده است.
دلیو رودریگز باروس (۱۹ آوریل ۱۹۱۶–۱۴ ژانویه ۱۹۹۴) رکابزن حرفه‌ای اسپانیایی بود که در رشته دوچرخه‌سواری جاده فعالیت می‌کرد و متخصص مسابقات سرعتی بود. او توانست در سال ۱۹۴۵ برنده ووئلتا اسپانیا شود. رودریگز رکورددار تعداد پیروزی مرحله‌ای در ووئلتا اسپانیا است. او توانست در ۳۸ مرحله این مسابقه پیروز شود. رودریگز دو برادر کوچکتر به نامهای امیلیو و مانولو داشت. در ووئلتای ۱۹۵۰ امیلیو قهرمان شد و مانولو بر سکوی دوم ایستاد. فعالیت حرفه‌ای. دلیو رودریگز در پنتئارئاس زاده‌شد و نخستین پیروزی خود را در مسابقات قهرمانی
زاده‌شد و نخستین پیروزی خود را در مسابقات قهرمانی گالیسیا در سال ۱۹۳۴ به دست آورد. در سال بعد نیز توانست این عنوان را تکرار کند و در سال ۱۹۳۶ حرفه‌ای شد. البته تا سال ۱۹۴۰ به صورت انفرادی در مسابقات شرکت می‌کرد. نخستین پیروزی حرفه‌ای رودریگز در سال ۱۹۴۰ در مسابقهٔ مادرید–سالامانکا–مادرید به دست آمد. در همان سال، برندهٔ تور آلابا و جایزه بزرگ آگوستین شد. در سال ۱۹۴۱ پس از کسب چند پیروزی، در ووئلتا اسپانیا شرکت کرد و در ۱۲ مرحله پیروز شد. هرچند در پایان مسابقه، رتبه‌ای بهتر از چهارم کسب نکرد. در سال بعد نیز