payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ساختمانهای بسیار زیادی را در بر می‌گیرد و کاربری مسکونی، اداری و تجاری دارد و هتلهای ۴ و ۵ ستاره نیز در این دسته قرار دارند که هر چقدر ارتفاع بیشتر می‌شود لوکسی و مدرنی آن هم بیشتر شده مثل هتل آتلانتیس، دبی، ساختمان‌های بین ۱۰۰ تا ۱۵۰ متر به دلیل تعداد زیادشان باعث شده جلوه سابق را از دست دهند و کمتر به آن آسمان‌خراش گفته شود که کاربری همانند ساختمان‌های (بلند مرتبه) را دارند و تقریباً جلوه و هم لوکسی آسمان‌خراش را دارد. ولی تفاوت دو کلمه برج و آسمان‌خراش به دلیل گستردگی استفاده از هر دو کلمه باعث شده به
به دلیل گستردگی استفاده از هر دو کلمه باعث شده به اشتباه حتی آسمان‌خراش‌ها را برج بنامیم مثلاً دبی به شهر آسمان‌خراش‌ها معروف هست و این نوع سازه به سبک شهرسازی در دبی درآمده و سعی در افزایش ساختمانهای بیشتر از ۱۸۰ متر دارد و این نوع سازه‌ها را آسمان‌خراش محسوب می‌کند (مثالهایی دیگر , , و ) و شهری مانند شنزن آسمان‌خراش‌هایی با ارتفاع بیشتر از ۱۵۰ متر را در دستور کار دارد (مثالهایی دیگر , و ) (برج) : در بعضی تعریف‌ها برج‌ها سازه‌هایی هستند که شکل مخروطی یا ستونی ویا ترکیب ستون و مخروط دارند مثل برج میلاد،
ستونی ویا ترکیب ستون و مخروط دارند مثل برج میلاد، برج ایفل و حتی برج خلیفه که ترکیبی از ساختمان و شکل مخروطی است که این سازه‌ها کاربری خاص دولتی، حکومتی، توریستی، تفریحی دارند و مسکونی، تجاری، اداری نیستند. (آسمان‌خراش) : نوعی (ساختمانهای بلند مرتبه) هستند که طراحی معماری مدرنتری دارند و ارتفاع بیشتر از ۱۵۰ متر (آسمان‌خراش) که کمتر کاربری مسکونی داشته (و اگر هم مسکونی باشند لوکس و گرانقیمت هستند) و ساختمان‌های تجاری و هتل‌های لوکس مثل برج العرب را در بر می‌گیرد. ساختمان‌های (بلند مرتبه) به دلیل تراکم زیاد
ساختمان‌های (بلند مرتبه) به دلیل تراکم زیاد در کنار هم و حتی چسبده به هم باعث می‌شود جریان هوا در آن صورت نگیرد و باعث افزایش آلودگی هوا گردد ولی برج‌ها و آسمان‌خراش‌ها حتی با تراکم زیاد به دلیل نوع معماری، فضایی بین آنها وجود دارد که گردش هوا همیشه در بین آنها میسر است. فهرست تمام شهرها. فهرست شهرها بر اساس تعداد آسمان‌خراش‌ها که از بیشتر است.
آنری دوئه (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۶ مارس ۲۰۲۵) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه بود. آنری دوئه در ۶ مارس ۲۰۲۵، در سن ۸۷ سالگی درگذشت. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری پژو اشاره کرد.
ژان-کلود ویومن (; – ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به پلفورت–سوواژ–لوژان اشاره کرد.
ژان شاسان (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری رنو اشاره کرد.
جیمی تورژیس (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به روبه–لیل متروپول و تیم دوچرخه‌سواری کوفیدیس اشاره کرد.
ژوردن لوواسور (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری آرمی دو تر اشاره کرد.
ژرمی کورنو (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری دیرکت انرژی اشاره کرد.
ژرمی مزون (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری اف‌دی‌جی و تیم دوچرخه‌سواری فورتونئو–اسکارو اشاره کرد.
کوین لالوئت (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به روبه–لیل متروپول اشاره کرد.
لویی برگو (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری پژو، تیم دوچرخه‌سواری السیون و تیم دوچرخه‌سواری سن-رافائل اشاره کرد.
لودویک مارتن (؛ زادهٔ ۱۷ مارس ۱۹۷۶) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه بود.
مارسل تیناتزی (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری فلاندریا و تیم دوچرخه‌سواری پژو اشاره کرد.
ماکسیم رنو (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به سن میشل–اوبر۹۳ اشاره کرد.
میشل پرن (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری مرسیه اشاره کرد.
پاتریک بونه (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری رنو اشاره کرد.
پاتریک پره (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری مرسیه و تیم دوچرخه‌سواری پژو اشاره کرد.
پل اورسلن (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری دیرکت انرژی، اشاره کرد.
رایان بوآنی (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری کوفیدیس، اشاره کرد.
رمون ریوت (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری بیک، تیم دوچرخه‌سواری مرسیه، ژیتان–کامپانیولو، و تیم دوچرخه‌سواری پژو اشاره کرد.
رومن گیموآ (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری دیرکت انرژی اشاره کرد.
أدوار دلبرگ (; – ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه بود. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به پلفورت–سوواژ–لوژان اشاره کرد.
الی ژسبر (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری اف‌دی‌جی و تیم دوچرخه‌سواری فورتونئو–اسکارو اشاره کرد.
آلکسی گرن (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به دلکو–مارسی پوونس کی‌تی‌ام اشاره کرد.
برنار بکاس (; – ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه بود. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری رنو اشاره کرد.
برنار دوکونینک (؛ زادهٔ ۲۶ آوریل ۱۹۳۶ – درگذشته ۱۵ آوریل ۲۰۲۰) دوچرخه‌سوار پیست اهل فرانسه بود. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.
برایان آلافیلیپ (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری آرمی دو تر اشاره کرد.
شارل پلانت (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری نووو نوردیسک اشاره کرد.
کلمان روسو (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به آژ۲آر لا موندیال و تیم دوچرخه‌سواری فورتونئو–اسکارو اشاره کرد.
کورنتا شرآل (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری نووو نوردیسک اشاره کرد.
فابیان دوبه (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری اف‌دی‌جی و وانتی–گروپ گوبر اشاره کرد.
فلوریان متر (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به تیم دوچرخه‌سواری دیرکت انرژی اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا شده‌است.
فردریک برن (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به آژ۲آر لا موندیال، سن میشل–اوبر۹۳، و تیم دوچرخه‌سواری فورتونئو–اسکارو اشاره کرد.
ژیلبر دوکورنو (؛ زادهٔ ) دوچرخه‌سوار اهل ونزوئلا است. از باشگاه‌هایی که در آن رکاب زده‌است می‌توان به ویلیر تریستینا–سله ایتالیا اشاره کرد.
اودا نوبوناگا نام یک فیلم سینمایی ۹۵ دقیقه‌ای بر پایه زندگی اودا نوبوناگا است که توسط کونو توشی‌کازو کارگردانی شده و در سال ۱۹۵۹ میلادی در ژاپن نمایش داده شده‌است. در این فیلم یوروزویا کینوسوکه نقش اودا نوبوناگا را ایفا می‌کنند. این فیلم وقایع را از مرگ پدر نوبوناگا تا پایان نبرد اوکه‌هازاما به تصویر کشیده‌است.
امبرتو بوسی (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل ایتالیا است. وی رهبر پیشین لگا نورد است که حزب سیاسی فدرالیست و ناحیه‌گرای ایتالیایی است که حامی خودمختاری و استقلال بیشتر منطقه‌ای، خصوصاً برای نواحی شمال ایتالیا یا پادانیا است. بوسیو به خاطر اختلاس صدها هزار یورو از بودجه عمومی کشور، در ماه ژوئیه ۲۰۱۷ به دو سال و شش ماه حبس محکوم شد. زندگی شخصی. او با مانوئلا ماررون ازدواج کرده و دارای چهار پسر است.
آتیا بالبا کایسونیا (به لاتین: Atia Balba Caesonia؛ ۸۵ تا ۴۳ پیش از میلاد) خواهرزادهٔ ژولیوس سزار و مادر امپراتور آگوستوس بود. در شرح سوئتونیوس از آگوستوس، نشانه‌های الهی که پیش و پس از تولد آگوستوس برای آتیا رخ داد ذکر شده‌است: آتیا که نیمه‌شب به خدمت آپولو مشرف شده بود، در همان معبد و بر تخت روانش به خواب رفت. همراهانش نیز خفتند. ناگهان یک افعی بر بدنش سُرید و سریع دور شد. آتیا که برخاست، غسل کرد، همان‌طور که پس از همخوابگی با شوهرش غسل می‌کرد. سپس در یک آن، لکه‌هایی رنگین به شکل یک افعی بر بدنش ظاهر شد
آن، لکه‌هایی رنگین به شکل یک افعی بر بدنش ظاهر شد که هرگز نتوانست آن‌ها را پاک کند. پس دیگر به گرمابهٔ عمومی نرفت. ده ماه بعد، آگوستوس به دنیا آمد، و به همین سبب او [آگوستوس] را پسر آپولو خواندند. آتیا نیز پیش از زایمان خواب دید که اندام‌های حیاتی‌اش را تا ستارگان برکشیده‌اند و بر سرتاسر زمین و دریا گسترانده‌اند. اوکتاویوس خواب دید که خورشید از رحم آتیا طلوع کرده‌است.
نائومچی اوئدا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به کاشیما آنتلرز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ژاپن بازی کرده‌است.
مونته پلگرینو () یک کوه است که در خلیج پالرمو، سیسیل در جنوب ایتالیا واقع شده‌است. شهر پالرمو در دامنه این کوه واقع شده و در ساحل شمالی جزیره سیسیل قرار دارد.
مارسلو مندز (؛ زادهٔ ) مربی والیبال اهل آرژانتین است. وی از سال ۲۰۰۹ تا 2018 سرمربی باشگاه سادا کروزیرو بوده‌است و در سال‌های ۲۰۱۳، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ موفق به کسب مدال طلای باشگاه‌های جهان شده‌است.وی هم اکنون سرمربی تیم ملی والیبال آرژانتین است.
جان اسپرو (؛ زادهٔ ) مربی والیبال اهل ایالات متحده آمریکا است. اسپراو از سال ۲۰۱۳ سرمربی تیم ملی آمریکا شد. وی پیش از آن دستیار مک کاچن و آلن نایپ سرمربیان قبلی آمریکا بود و در این سمت طلای المپیک ۲۰۰۸ پکن و نقره لیگ جهانی ۲۰۱۲ را نیز به دست آورد. این مربی که متولد کالیفرنیاست، یک سال پس از انتخاب به عنوان سرمربی تیم ملی آمریکا، این تیم را به مدال طلای لیگ جهانی رساند. علاوه بر قهرمانی در لیگ جهانی ۲۰۱۴، برنز لیگ جهانی ۲۰۱۵ و طلای جام جهانی ۲۰۱۵ دیگر افتخارات مهمی است که اسپرا توانسته به عنوان سرمربی تیم
مهمی است که اسپرا توانسته به عنوان سرمربی تیم ملی آمریکا به دست بیاورد. وی فارغ‌التحصیل رشته میکروبیولوژی و ژنتیک مولکولی از دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس است.
ریبولوز-۱٬۵-بیس‌فسفات کربوکسیلاز/اکسیژناز () که با نام‌های اختصاری دیگری همچون RuBisCO (روبیسکو) یا RuBPCase یا RuBPco هم شناخته می‌شود، یک آنزیم است که در مرحله اصلی اول از فرایند تثبیت کربن نقش دارد که طی آن، دی‌اکسید کربن جو زمین، توسط گیاهان و سایر موجوداتِ فتوسنتزکننده، به مولکول‌های سرشار از انرژی نظیر گلوکز تبدیل می‌شود. به زبان شیمیایی، این آنزیم، واکنشِ کربوکسیل‌دار کردن «ریبولوز-۱٬۵-بیس‌فسفات» (RuBP) را کاتالیز می‌کند. این آنزیم احتمالاً، فراوان‌ترین آنزیم کرهٔ زمین است.
جعفرقلی‌خان قاجار ملقب به جلال‌الملک، حاجب‌الدوله و معین‌السلطان پسر عیسی‌خان والی و پسردایی ناصرالدین‌شاه بود. زندگی. جعفرقلی‌خان از کودکی وارد دربار ناصرالدین‌شاه شد. در ابتدا از پیشخدمتان شاه بود، سپس پس از برادرش مهدی‌قلی‌خان مجدالدوله به سمت غلام‌بچه‌باشی (رئیس غلام‌بچه‌های اندرون شاهی) رسید. در اولین سفر ناصرالدین شاه به اروپا با منصب پیشخدمت در شمار همراهان شاه بود. او در سفر دوم ناصرالدین‌شاه به اروپا نیز شاه را همراهی می‌کرد و در این سفر سمت غلام‌بچه‌باشی داشت. در سال ۱۳۰۱ قمری، لقب جلال‌الملک به
داشت. در سال ۱۳۰۱ قمری، لقب جلال‌الملک به او داده شد و در سال ۱۳۱۰ قمری، در سن سی سالگی پس از آن که حسینعلی‌خان معین‌الدوله، فراشباشی ناصرالدین‌شاه، از سمت خود استعفا داد، ناصرالدین شاه این شغل را به جعفرقلی‌خان داده و او را ملقب به حاجب‌الدوله کرد. پس از قتل ناصرالدین‌شاه و تاجگذاری مظفرالدین‌شاه، اغلب درباریان دوره ناصرالدین‌شاه برکنار و با اطرافیان مظفرالدین‌شاه که با او از تبریز به تهران آمده بودند، جایگزین شدند. از این میان جعفرقلی‌خان نیز معزول شد و سمت او به مصطفی‌قلی‌خان قاجار دولو تعلق گرفت. لقب
سمت او به مصطفی‌قلی‌خان قاجار دولو تعلق گرفت. لقب "حاجب‌الدوله" نیز به مصطفی‌قلی‌خان داده شد و جعفرقلی‌خان لقب "معین‌السلطان" گرفت. زندگی شخصی. جعفرقلی‌خان با کوکب‌السلطنه، دختر ظل‌السلطان (پسر ارشد ناصرالدین‌شاه) و همدم الملوک، ازدواج کرد. کوکب‌السلطنه از جانب مادرش نوه میرزا تقی‌خان امیرکبیر و عزت‌الدوله بود. از این ازدواج چهار پسر و یک دختر متولد شد:
جواد آتش‌افروز (زاده ۱۳۳۸ مشهد) مجری، طراح و تهیه‌کننده برنامه‌های صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران است. فعالیت. شاخص‌ترین فعالیت وی، اجرا و طراحی برنامه صبحگاهی سلام صبح بخیر بوده که از سال ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۸ از رادیو ایران پخش می‌شد و در آن سال‌ها مخاطبان زیادی داشت و شامل شیوه جدیدی از اجرا و ارائه برنامه‌های رادیویی را تا آنزمان می‌شد. فضای فعالیت‌ها. پس از پیروزی انقلاب در بهمن ماه سال ۱۳۵۷، بالطبع فضای رسانه ای ایران نیز نسبت به دوره حکومت پهلوی تغییر کرد. از جمله تغییرات آن سال‌ها، رفتن تعدادی از مجریان
از جمله تغییرات آن سال‌ها، رفتن تعدادی از مجریان سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران و استفاده از افراد جدید در سازمان نو به نام صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران بود که این افراد جدید، هم جوان بودند و از طرفی تجربه کمی در کار رسانه ای داشتند. با این وصف، افرادی مانند فریدون فرح اندوز، حمید عاملی، مولود عاطفی، مرتضی لطفی، گلی یحیوی، ژاله کاظمی، پرویز کاردان، دلارام کشمیری، احترام برومند، حبیب روشن زاده، نوذر آزادی، فیروزه امیر معز، روشنک و … جای خود را به چهره‌های بسیار جوان و جدیدی مانند جواد آتش‌افروز، محمود
بسیار جوان و جدیدی مانند جواد آتش‌افروز، محمود شهریاری، بهرام شفیع، مهران دوستی، فریورز کیان، گیتی خامنه، الهه رضایی، حسین پاکدل، رضا رهگذر و… دادند که نسبت به گروه نخست، از تجربه بسیار کمی برخوردار بودند. با توضیحات فوق، جواد آتش‌افروز متعلق به نسل اول مجریان و برنامه‌سازان ایرانی پس از وقوع انقلاب سال ۱۳۵۷ است. مهم‌ترین اثر وی، طراحی و اجرای برنامه رادیویی سلام صبح بخیر در فاصله زمانی ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۸ از رادیو ایران بود. این برنامه رادیویی که در بحبوحه موشک‌باران و بمباران تهران و بسیاری از شهرهای ایران که
و بمباران تهران و بسیاری از شهرهای ایران که ناشی از شدّت جنگ ایران و عراق(جنگ شهرها) بود، به صورت زنده پخش می‌شد و آتش‌افروز به عنوان مجری برنامه، با لحنی خاص و ریتمی تند، مردم را به زندگی و امید و آرامش دعوت می‌نمود که در نوع خود، برنامه جدید و خاصّی در فضای رسانه‌ای آن سال‌های ایران بود. در دهه ۱۳۷۰ آتش‌افروز به اجراهای تلویزیونی نیز روی آورد که از آن جمله می‌توان به برنامه طنز و اجتماعی «بعد از خبر» (این برنامه را به همراه محمود شهریاری اجرا می‌نمود) و «مردم ایران سلام» اشاره کرد. آتش‌افروز در سال‌های
«مردم ایران سلام» اشاره کرد. آتش‌افروز در سال‌های اخیر کم‌کار است و تنها برخی هفته‌ها اجرای برنامه بخش صبحگاهی شنبه‌های رادیو پیام را بر عهده دارد.
محسن محبی (زاده ۱۳۳۰ - تهران) استاد دانشگاه، وکیل پایه یک دادگستری، حقوقدان و رییس سابق مرکز امور حقوقی بین المللی است. تحصیلات. در نوجوانی مدتی علوم دینی را در حوزهٔ علمیهٔ تهران تحصیل نمود. دوران متوسطه را در دبیرستان علوی و سپس در دبیرستان دارالفنون (رشته ادبی) سپری نمود. مدتی را در رشته اقتصاد در دانشگاه شیراز به مطالعه مشغول گردید و سپس به توصیه پدر و دوستانش مسیر خود را به رشته حقوق دانشگاه تهران که در آن رشته هم قبول شده بود، تغییر داد؛ پس به سال ۱۳۵۲ در رشته حقوق قضائی دانشکده حقوق دانشگاه تهران
در رشته حقوق قضائی دانشکده حقوق دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد. وی تحصیلات عالی خود را در رشته حقوق خصوصی در دانشگاه شهید بهشتی (دانشگاه ملی آن روزگار) ادامه داد (۱۳۵۶). رساله فوق لیسانس محسن محبی جوان در ابتدا با راهنمایی سید حسن امامی بود (حق شرط) اما بعد از پیروزی انقلاب ناگزیر شد با استاد دیگری به عنوان استاد راهنما کار کند و مهدی شهیدی استاد راهنمای وی شد و این به سال ۱۳۶۳ بود. بعد از تعویض استاد راهنما، محسن محبی موضوع رساله خود را به «جنبه‌های حقوقی اعتبارات اسنادی بانکی» تغییر داد که به قول شهیدی،
اعتبارات اسنادی بانکی» تغییر داد که به قول شهیدی، در آن سال‌ها بسی تازه و بدیع بود. در همان دوران و بعد از پنج سال تلاش علمی و عملی در سال ۱۳۷۴ موفق شد در مقطع دکتری رشته حقوق بین‌الملل از دانشگاه لوآن بلژیک فارغ‌التحصیل گردد. استاد راهنمای وی در دوره دکتری، فرانسوا ریگو، استاد حقوق بین‌الملل و عضو انیستیتو حقوق بین‌الملل بود، و موضوع رساله‌اش «ماهیت حقوق بین‌الملل دیوان داوری دعاوی ایران و آمریکا» بود که با درجه ممتاز و با تحسین ژوری پذیرفته شد و در سال ۱۹۹۹ توسط انتشارات معتبر کلوئر منتشر گردید. «فالون»
توسط انتشارات معتبر کلوئر منتشر گردید. «فالون» و «جو ورهون» مشاورت رساله ایشان را بر عهده داشتند و «یان برانلی» رساله او را خوانده و بر کار ایشان در دوره دکتری نظارت داشته‌است. در همین دوران، وی در چندین دوره تابستانی آکادمی حقوق بین‌الملل لاهه نیز شرکت کرده و بر تجربیات علمی و عملی خود افزود. سوابق شغلی. در خرداد ۱۳۵۴ به استخدام بانک ملی ایران درآمد. «در سال ۱۳۶۱، دیوان داوری دعاوی ایران و آمریکا بر اساس بیانیه‌های الجزایر (۱۳۵۹) تشکیل شد تا به دعاوی اتباع و دولتین ایران و آمریکا رسیدگی کند. از طرفی
اتباع و دولتین ایران و آمریکا رسیدگی کند. از طرفی مدیریت و هماهنگی و دفاع در برابر حجم انبوه دعاوی در دادگاه‌های خارجی و مراجع داوری بین‌المللی که له و علیه دولت نو پای انقلاب مطرح شده بود، محتاج استفاده از خدمات وکلا و حقوقدانان مبرز و مطلع در امور بین‌المللی بود.» بر همین پایه، ماده – واحده ای به تصویب مجلس رسید (۱۳۶۰/۰۹/۲۹) که به موجب آن به دولت اجازه داده شد برای دفاع مؤثر در دعاوی مطروحه علیه ایران و نیز اقامهٔ دعوی علیه خارجیان از خدمات اشخاص حقیقی یا حقوقی داخلی و خارجی، بدون رعایت مقررات استخدامی،
حقوقی داخلی و خارجی، بدون رعایت مقررات استخدامی، اداری، محاسبات عمومی، بودجه ای استفاده شود. سپس برای اجرای این قانون، در فروردین ماه ۱۳۶۱ هیئت وزیران، دفتر خدمات حقوقی بین‌المللی (وابسته به نخست‌وزیری و بعداً ریاست جمهوری) را تأسیس کرد که کار اصلی آن نظارت، هماهنگی و برنامه‌ریزی در دعاوی بین‌المللی له و علیه دولت بود. در همین راستا، در سال ۱۳۶۲ از محسن محبی که آن موقع در ادارهٔ حقوقی بانک ملی ایران خدمت می‌کرد، برای همکاری با دفتر خدمات به ویژه در دعاوی بانکی دعوت شد و وی از بانک ملی ایران مأمور خدمت در
دعوت شد و وی از بانک ملی ایران مأمور خدمت در دفتر خدمات حقوقی بین‌المللی شد که قریب بیست و دو سال، یعنی تا زمان بازنشستگی‌اش، ادامه یافت. ابتدا به عنوان مشاور حقوقی و پس از اندکی، در دوران سرپرستی گودرز افتخار جهرمی در دفتر خدمات، معاون حقوقی و عملاً قائم مقام دفتر شد. سال ۱۳۶۹ به عنوان سرپرست شعبه لاهه دفتر خدمات به هلند (لاهه) اعزام شد و از نزدیک با دیوان داوری ایران - آمریکا در لاهه کار می‌کرد. در سال ۱۳۷۵ به ایران برگشت و از کارهای اجرایی فاصله گرفت و به امور علمی و پژوهشی پرداخت؛ در عین حال، تا سال
به امور علمی و پژوهشی پرداخت؛ در عین حال، تا سال ۱۳۸۴ به عنوان مشاور ارشد سرپرست دفتر خدمات حقوقی بین‌المللی خدمت نمود. وی هم‌اکنون عضو هیات تحریریه فصلنامه علمی تخصصی دانشنامه‌های حقوقی نیز است. فعالیت‌های دانشگاهی، علمی و ادبی. محسن محبی در سال ۱۳۶۴ زمانی که معاون دفتر خدمات حقوقی بود، توانست اولین مجله حقوق بین‌الملل ایران را به اسم «مجله حقوقی» که هم‌اکنون به «مجله حقوقی بین‌المللی» تغییر نام یافته، راه‌اندازی نماید که برای مدت‌های مدید سردبیری آن را نیز بر عهده داشت و اعتبار علمی فراوانی در جامعه
نیز بر عهده داشت و اعتبار علمی فراوانی در جامعه حقوقی کشور کسب نمود. از نوآوری‌های این مجله بخش اسناد بین‌المللی آن است که اغلب آن‌ها ترجمه خود اوست. از سال ۱۳۷۶ (پس از بازگشت از مأموریت هلند) از امور اجرائی یکسره کناره گرفت و به فعالیت‌های علمی و آکادمیک پرداخت و در همین دوران بیش از ۵۰ عنوان مقاله فارسی و انگلیسی در حوزه حقوق بین‌الملل، داوری بین‌المللی، و حقوق بانکی و فلسفه حقوق بین‌الملل تألیف یا ترجمه کرده‌است. ذوق و علاقه‌های فرهنگی و ادبی محسن محبی موجب شد که فعالیت‌هایش در این حوزه‌ها نیز ادامه
موجب شد که فعالیت‌هایش در این حوزه‌ها نیز ادامه یابد و در مجلات ادبی و فرهنگی ده‌ها مقاله در حوزه ادبیات و شعر و نقد ادبی نیز از وی منتشر شده‌است. کتب ارزشمندی از ایشان به چاپ رسیده‌است که برخی به زبان انگلیسی بوده‌اند. انتشارات حقوقی معتبر کلوئر، کتاب دیوان داوری ایران ـ آمریکا ایشان را در سال ۲۰۰۰ منتشر نمود و که بعداً توسط محمد حبیبی به فارسی ترجمه و با نام «دیوان داوری ایران و آمریکا: ماهیت، صلاحیت، ساختار» در سال ۱۳۸۳ منتشر گردید و در سال ۱۳۹۲ تمدید چاپ شد. مجموعه چند مقاله دربارهٔ بیانیه‌های الجزایر،
شد. مجموعه چند مقاله دربارهٔ بیانیه‌های الجزایر، داوری و موسسات دولتی، نظام داوری اتاق بازرگانی بین‌المللی، مباحثی از حقوق نفت و گاز و فلسفه حقوق بین‌الملل از دیگر آثار این چهره حقوقی کشور است. ایشان در حال حاضر عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران و مدیر گروه حقوق عمومی و حقوق بین‌الملل است و در مقاطع فوق لیسانس و دکتری حقوق بین‌الملل در دانشگاه‌های مختلف تدریس می‌کند. ضمناً پیشگام در ترویج و گسترش داوری به ویژه داوری بین‌المللی در حقوق ایران است و سال هاست در این زمینه فعالیت دارد
ایران است و سال هاست در این زمینه فعالیت دارد و معمار داوری نوین در ایران به‌شمار می‌رود. سوابق اجرایی. علاوه بر بانک ملی ایران و دفتر خدمات حقوقی بین‌المللی، محسن محبی در سال ۱۳۸۷ مدت‌ها معاون پژوهشی مرکز گفتگوی تمدن‌ها بود. وی از سال ۱۳۸۴ به دبیرکلی مرکز داوری اتاق بازرگانی ایران منصوب شد و همچنان مشغول فعالیت است. ایشان همچنین دبیر کمیسیون حقوقی و داوری کمیتهٔ ایرانی اتاق بازرگانی بین‌المللی نیز می‌باشد. وی سال هاست داور ایرانی عضو دیوان بین‌المللی داوری (ICC) در پاریس نیز می‌باشد. ایشان همچنین از سال
(ICC) در پاریس نیز می‌باشد. ایشان همچنین از سال ۱۳۹۴ جزو گروه داوران ایرانی در دیوان دائمی داوری در لاهه (PCA) است. پس از انتخاب حسن روحانی به عنوان رئیس‌جمهور در انتخابات ریاست جمهوری ایران، محسن محبی به سمت مشاور رئیس‌جمهور در امور حقوقی بین‌المللی و رئیس مرکز امور حقوقی بین‌المللی ریاست جمهوری منصوب گردید. محسن محبی همچنین در مرحلۀ تقاضای دستور موقت در پرونده رسیدگی به شکایت ایران از آمریکا به دلیل بازگرداندن تحریم‌های هسته‌ای، که از روز دوشنبه پنج شهریور ۱۳۹۷ در دیوان بین‌المللی دادگستری در لاهه آغاز
۱۳۹۷ در دیوان بین‌المللی دادگستری در لاهه آغاز شد، وکالت دولت ایران را بر عهده داشت. وی همچنین در پرونده برخی اموال ایران که از شانزده تا بیست مهر ۱۳۹۷ در دیوان بین المللی دادگستری لاهه برگزار شد، مجدداً به عنوان وکیل و نمایندۀ دولت ایران ایفای نقش نمود.
محمد یکی از اسپهبدان خاندان باوندیان بود که در خلال سال‌های ۱۲۴۹ تا ۱۲۷۱ میلادی در طبرستان قدرت داشت. وی فرزند و جانشین اردشیر دوم باوندی بوده‌است. زندگی‌نامه. محمد با خاندان پادوسبانیان روابط نزدیکی برقرار کرد و از متحدین آنان شد و با استندار شهرآگیم پیوند خانوادگی ساخت. در زمان یورش‌های ایلخانی اباقا خان، شهرآگیم و محمد برای حضور در محاصره قلعه گردکوه فرا خوانده شدند، تا در راستای سیاست‌های متحدان مغولی خود علیه اسماعیلیه شرکت جویند اما آن‌ها پس از مدتی محاصره را رها کردند و موجب حمله نظامی اباقاخان به
محاصره را رها کردند و موجب حمله نظامی اباقاخان به مازندران شدند. در نبردی که میان ایلخانان و مازندرانی‌ها شکل گرفت، محمد مجروح شد و شکست خورد. او سرانجام مقام خود را به برادرش، علی دوم باوندی، سپرد.
جین سون‌اونگسون (؛ زادهٔ ) استاد دانشگاه است. تاریخچه. سون‌اونگسون پی اچ دی خود را در مورد خدا از دانشگاه لوند گرفت، وی پایان‌نامه پی اج دی اش را در مورد (بازگشت خدا: مطالعهٔ مفهوم خدا در فلسفه پست مدرن) در سال ۲۰۰۴ نوشت و از ۲۰۱۵ استاد کلاس الهیات علمی در دانشگاه لوند است. سون‌اونگسون برای کمک‌های مهم در آموزش عالی در سال ۲۰۱۵ جایزه کارین گیرو را از آکادمی سوئد دریافت کرد و در سپتامبر ۲۰۱۷ برای عضویت در آکادمی سوئد انتخاب شد و در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۷ جانشین تورگنی لیندگرن، داور نوبل ادبیات شد و کرسی شماره ۹
لیندگرن، داور نوبل ادبیات شد و کرسی شماره ۹ آکادمی را به دست آورد.
ادوارد لازار (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی رئیس پیشین شورای مشاوران اقتصادی آمریکا بوده‌است.
پر وستبریْ با نام کامل پر اریک وستبری (؛ زادهٔ ) نویسنده، روزنامه‌نگار و منتقد ادبی اهل سوئد است. او از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۲ سردبیر روزنامه داگنزنی‌هتر بود. وی در ۱۷ آوریل ۱۹۹۷ به عضویت آکادمی سوئد انتخاب شد و در۲۰ دسامبر همان سال فعالیتش را آغاز کرد. وستبری جانشین ورنر آسپنستروم شد و کرسی شماره ۱۲ را به دست آورد. وستبری رئیس هیئت چهار نفری اهداکننده جایزه نوبل ادبیات است. زندگی‌نامه. وستبری در ۱۹۳۳ در استکهلم متولد شد. وی پسر اریک وستبری و برادر بزرگتر اولی وستبری است. او در سال ۱۹۵۲ برای ادامه تحصیل به آمریکا
است. او در سال ۱۹۵۲ برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت و لیسانس خود را از دانشگاه هاروارد دریافت کرد و سال بعد نیز پس از بازگشت به سوئد در رشته ادبیات و علوم انسانی در دانشگاه اوپسالا صاحب مدرک لیسانس شد. وستبری از سال ۱۹۹۷ عضو آکادمی سوئد است و کرسی شماره ۱۲ این آکادمی را در دست دارد. او از سال ۱۹۵۳ با روزنامه داگنر نی‌هتر همکاری داشته و سردبیر بزرگترین روزنامه سوئد از ۱۹۷۶–۱۹۸۲ بود. او همچنین نویسنده بخش اخبار روز این روزنامه بود. وستبری در سال ۱۹۴۹ در سن پانزده سالگی، نویسندگی را با مجموعه داستان‌های کوتاه
سالگی، نویسندگی را با مجموعه داستان‌های کوتاه حباب‌های صابون آغاز کرد و جوان‌ترین نویسنده سوئد تا کنون است. او تغییر قابل توجهی در ادبیات سوئد ایجاد کرد که با به تصویر کشیدن واقعی موضوعات پراضطراب جوانان به خواننده حس زندگی می‌داد. وستبری به تدریج همکاری با گروهی از نویسندگان در سوئد را که علاقه‌مند به کارهای جهان سوم بودند، نمایندگی کرد. آنها برای دیدگاه جهانی کوشش می‌کردند، کاری که با موفقیت‌های داگ هامرشولد در سازمان ملل متحد و انقلاب تلویزیون همزمان شد. سفر وی با بورسیه به آفریقا در دهه ۱۹۶۰ نقطه عطفی
سفر وی با بورسیه به آفریقا در دهه ۱۹۶۰ نقطه عطفی در ادبیات و سیاست در وی شد، پس از آن او در رمان‌ها و به عنوان روزنامه‌نگار دربارهٔ این قاره و فروپاشی استعمار نوشت. او با گزارش‌های خود دربارهٔ آپارتاید (ازجمله در آفریقای جنوبی)، در شکل‌گیری عقاید سوئدی‌ها علیه این نظام نقش داشت. او در این عقیده با همان گروه شکل دهنده‌های افکار مانند یان میردال و سارا لیدمن همراه است. وستبری و هانس یوران فرانک سازمان عفو بین‌الملل شعبه سوئد را در سال ۱۹۶۴ پایه‌گذاری کردند. وی در سال‌های بعد رئیس انجمن قلم سوئد شد و بین
وی در سال‌های بعد رئیس انجمن قلم سوئد شد و بین سالهای ۱۹۷۹–۱۹۸۶ رئیس سازمان مادر انجمن جهانی قلم بود. آثار. در میان آثار انتقادی او کتاب‌های گزارشی ازجمله منطقه ممنوعه (۱۹۶۰) و در فهرست سیاه (۱۹۶۰) مشخص می‌شوند. او در دهه ۱۹۶۰ همچنین گزیده‌ای با ادبیات آفریقایی، به نام «آفریقا تعریف می‌کند» ، منتشر کرد. در میان رمان‌های استکهلم وستبری نصف سرزمین پادشاهی(۱۹۵۵) و آنچه که به اصطلاح تریلوژی "هوا " نامیده می‌شود :"قلعه آب"(۱۹۶۸)، هوا (۱۹۶۹)و ماه زمین (۱۹۷۲). در سال ۱۹۸۶–۹۳ رمان‌ها ی چهارگانه در مورد "چهره‌ها ی