payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فراهم کرد. زیاده‌خواهی امپراتوری تانگ. بلافاصله پس از سقوط بکجه در سال ۶۶۰ و گوگوریو در سال ۶۶۸، تانگ برای اداره مستقیم سرزمین‌های فتح‌شده اقدام کرد. این امپراتوری فرمانداری نظامی اونگجین (熊津都督府) را در قلمرو سابق بکجه و مهم‌تر از آن، فرمانداری کل برای آرام‌سازی شرق (安東都護府) را با مرکزیت پیونگ‌یانگ برای حکومت بر سرزمین‌های سابق گوگوریو تأسیس کرد. قلمرو گوگوریو به طور نظام‌مند به ۹ فرماندهی، ۴۲ بخش و ۱۰۰ شهرستان تقسیم شد. جاه‌طلبی تانگ به شیلا نیز کشیده شد. در اقدامی که اساساً حاکمیت شیلا را به چالش می‌کشید،
اقدامی که اساساً حاکمیت شیلا را به چالش می‌کشید، تانگ فرمانداری نظامی گِریم (雞林大都督府) را در خاک شیلا تأسیس کرد و پادشاه مونمو را به عنوان فرماندار کل آن منصوب نمود. این اقدام عملاً با شیلا نه به عنوان یک متحد، بلکه به عنوان یک استان وابسته در نظام اداری تانگ رفتار می‌کرد. تانگ با ترتیب دادن پیمانی موسوم به پیمان چیریسان (就利山會盟) میان بویو یونگ (شاهزاده‌ای از بکجه که توسط تانگ به ریاست فرمانداری اونگجین منصوب شده بود) و پادشاه مونمو، خود را به عنوان حاکم و داور نهایی در شبه‌جزیره معرفی کرد و سلطه خود را بیش
نهایی در شبه‌جزیره معرفی کرد و سلطه خود را بیش از پیش تثبیت نمود. این اقدامات از منظر تانگ، رویه‌ای استاندارد برای الحاق سرزمین‌های جدید به امپراتوری بود، همان‌طور که در آسیای مرکزی نیز اجرا می‌شد. از دیدگاه جهان‌بینی چینی تیانشیا (天下) یا همه زیر آسمان، شیلا یک دولت فرعی بود و اداره مستقیم شبه‌جزیره توسط تانگ، امتداد طبیعی رسالت امپراتوری محسوب می‌شد. اما مقاومت امپراتوری شیلا بر پایه‌ای متفاوت استوار بود: این ایده که سه هان (گوگوریو، بکجه و شیلا) یک حوزه سیاسی و فرهنگی متمایز را تشکیل می‌دهند. بنابراین،
سیاسی و فرهنگی متمایز را تشکیل می‌دهند. بنابراین، جنگ شیلا و تانگ در هسته خود یک درگیری ایدئولوژیک بر سر تعریف سیاسی شبه‌جزیره کره بود: آیا این سرزمین استانی از امپراتوری تانگ است یا یک امپراتوری مستقل و یکپارچه متشکل از شیلا، گوگوریو و بکجه؟ پاسخ راهبردی شیلا. پادشاه مونمو از شیلا با درک این تهدید وجودی، به سرعت از جایگاه متحد تانگ به رهبر یک مقاومت فراگیر در شبه‌جزیره تغییر موضع داد. راهبرد او، متحد کردن همان نیروهایی بود که به تازگی در شکست دادنشان مشارکت کرده بود. شیلا فعالانه از بقایای ارتش‌ها و مردم
کرده بود. شیلا فعالانه از بقایای ارتش‌ها و مردم بکجه و گوگوریو حمایت کرد و آن‌ها را در ساختار نظامی خود ادغام نمود. این یک شاهکار دیپلماسی و کشورداری بود. شیلا به رهبران جنبش احیای گوگوریو مانند گوم موجام و گو یونمو، و بعدها آنسونگ، پناه و پشتیبانی داد و پادشاه مونمو، آنسونگ را به عنوان پادشاه دولت دست‌نشانده بودوک (보덕국) منصوب کرد. این اقدامات، درگیری را از یک جنگ صرف میان شیلا و تانگ به یک جنگ استقلال‌طلبانه گسترده‌تر علیه اشغالگری تانگ تبدیل کرد. پادشاه مونمو با درک صحیح این موضوع که تهدید سلطه مستقیم
مونمو با درک صحیح این موضوع که تهدید سلطه مستقیم چین، ترسی بزرگ‌تر و متحدکننده‌تر از رقابت‌های تاریخی است، توانست بر دشمنی‌های دیرینه غلبه کند. او با حمایت از چهره‌هایی مانند آنسونگ، به نخبگان گوگوریو و بکجه راهی برای حفظ جایگاه و مبارزه برای یک هدف مشترک پیشنهاد داد، به جای آنکه توسط تانگ سرکوب یا به اجبار کوچانده شوند. این راهبرد، ارتش شیلا را به یک نیروی چندقومیتی تبدیل کرد که بعدها در ترکیب ۹ لژیون شیلا متحد نیز بازتاب یافت و به این پادشاهی، نیروی انسانی و مشروعیت لازم برای به چالش کشیدن ارتش تانگ را
و مشروعیت لازم برای به چالش کشیدن ارتش تانگ را بخشید. شیلا اقدامات خود را تحت ایدئولوژی قدرتمند سام‌هان ایلتونگ (三韓一統) یا اتحاد سه هان برقرار کرد و خود را به عنوان متحدکننده مشروع مردم کره در برابر یک قدرت خارجی معرفی نمود. این ایدئولوژی، توجیهی حیاتی برای جنگ فراهم آورد و به یکپارچه‌سازی جمعیت‌های گوناگون کمک شایانی کرد. نبرد اول. در مرحله نخست جنگ، شیلا ابتکار عمل را به دست گرفت. یک نیروی مشترک ۲۰ هزار نفری از شیلا و گوگوریو، به رهبری ژنرال شیلایی سول او-یو و ژنرال گوگوریویی گو یونمو، از رودخانه آمنوک
و ژنرال گوگوریویی گو یونمو، از رودخانه آمنوک (یالو) عبور کرده و به نیروهای تانگ در قلعه اوگول (오골성) حمله کردند. این یک حمله پیش‌دستانه جسورانه بود که برای برهم زدن ساختار فرماندهی تانگ در لیائودونگ و اعلام قاطعانه اهداف شیلا طراحی شده بود. هم‌زمان که توجه تانگ به شمال معطوف بود، ارتش اصلی شیلا به سرعت برای تصرف سرزمین‌های سابق بکجه حرکت کرد. آن‌ها پایتخت پیشین، سابی، را تصرف کرده و تشکیلات اداری تانگ را از فرمانداری اونگجین بیرون راندند. شیلا با تأسیس استان اداری خود به نام سوبوری-جو (소부리주)، کنترل خود را
اداری خود به نام سوبوری-جو (소부리주)، کنترل خود را بر این منطقه تثبیت کرد. تانگ با اعزام نیرو برای تقویت پادگان‌های خود واکنش نشان داد. نبرد سوک‌مون (석문) یکی از درگیری‌های بزرگ اولیه بود. اگرچه یگان نخبه جانگ‌چانگ-دانگ یا همان یگان نیزه‌های بلند شیلا در ابتدا موفقیت‌هایی کسب کرد، اما ارتش اصلی شیلا غافلگیر شد و شکست سنگینی را متحمل گردید. این شکست، شیلا را مجبور کرد تا موقتاً موضعی تدافعی اتخاذ کند. نبرد دوم. تا سال ۶۷۴، صبر امپراتور گائوزونگ به پایان رسید. او رسماً پادشاه مونمو را خلع کرد، برادرش کیم اینمون
رسماً پادشاه مونمو را خلع کرد، برادرش کیم اینمون را به عنوان پادشاه جدید شیلا معرفی نمود و تهاجمی بزرگ به رهبری ژنرال کهنه‌کار لیو رنگوی را آغاز کرد. این تهاجم با هدف حذف رهبری شیلا و پایان دادن قاطعانه به جنگ صورت گرفت. تهاجم با پیروزی‌های تانگ آغاز شد. در فوریه ۶۷۵، نیروهای تانگ در نبرد قلعه چیلجونگ (칠중성) شیلا را شکست دادند. ارتش دیگری از تانگ، به رهبری لی جین‌شینگ و متشکل از سواره‌نظام متحدان مالگال (موهه)،به شیلا پیشروی کرد. نقطه اساسی جنگ زمینی، نبرد قلعه ماسو (매소성 전투) در ۲۹ سپتامبر ۶۷۵ بود. این نبرد
ماسو (매소성 전투) در ۲۹ سپتامبر ۶۷۵ بود. این نبرد به دلیل گزارش‌های متناقض در منابع تاریخی، یک چالش بزرگ در تاریخ‌نگاری به شمار می‌رود. با این حال در سال بعد ورق به‌طور کامل برگشت و شیلا ضربه بزرگی به تانگ وارد کرد، در کتاب سامگوک ساگی، از یک پیروزی عظیم و قاطع برای شیلا سخن می‌گوید. در این روایت گفته شده که ارتش ۲۰۰,۰۰۰ نفری تانگ توسط نیروهای شیلا شکست خورد و شیلا ۳۰,۳۸۰ اسب و مقادیر زیادی سلاح به غنیمت گرفت. این پیروزی به عنوان نقطه عطفی معرفی می‌شود که کمر تهاجم تانگ را شکست. اقدامات بعدی تانگ—عقب‌نشینی
تهاجم تانگ را شکست. اقدامات بعدی تانگ—عقب‌نشینی نیروهای اصلی و انتقال مرکز فرمانداری کل به لیائودونگ در سال ۶۷۶ — قویاً نشان می‌دهد که آن‌ها یک شکست راهبردی بزرگ را متحمل شده‌اند، حتی اگر جزئیات تاکتیکی در سامگوک ساگی اغراق‌آمیز باشد، شیلا به طور قاطع در این نبرد موفق شد خطوط تدارکاتی تانگ را که از پایگاه‌های اصلی خود بسیار دور شده بودند، قطع کند و آن‌ها را مجبور به عقب‌نشینی نماید. پیروزی در ماسو، واقع در نزدیکی یون‌چون امروزی ، عملاً تهاجم زمینی تانگ را متوقف کرد و شیلا را بسیار قدرتمند ساخت. اخراج
را متوقف کرد و شیلا را بسیار قدرتمند ساخت. اخراج نهایی. با متوقف شدن تهاجم زمینی، پرده آخر جنگ یک نبرد دریایی بود. ژنرال نامدار تانگ، شو رنگویی، ناوگانی را به دهانه رودخانه گوم (که در آن زمان گیبولپو نامیده می‌شد، نزدیک سوچون امروزی) هدایت کرد. هدف این عملیات احتمالاً تدارکات‌رسانی به نیروهای باقی‌مانده تانگ، تأمین یک مسیر عقب‌نشینی امن، یا گشودن جبهه‌ای جدید بود. نیروی دریایی شیلا به فرماندهی ژنرال ساچان سیدوک با ناوگان تانگ درگیر شد. بر اساس سامگوک ساگی، ناوگان شیلا در ابتدا شکست خورد اما دوباره
ساگی، ناوگان شیلا در ابتدا شکست خورد اما دوباره سازماندهی شد و در ۲۲ درگیری کوچک و بزرگ پیاپی، به پیروزی قاطعی دست یافت. این نبرد منجر به کشته شدن ۴,۰۰۰ سرباز تانگ و تثبیت کنترل شیلا بر دریای زرد که قبلاً تحت کنترل تانگ بود، شد. شکست در گیبولپو ضربه نهایی بود. این شکست مسیر تدارکاتی و تقویتی دریایی تانگ را قطع کرد و حضور نظامی مستمر در جنوب رودخانه ته‌دونگ را غیرممکن ساخت. این پیروزی عملاً به جنگ پایان داد و تانگ را مجبور به خروج کامل از شبه‌جزیره کرد. ارتش تانگ در سرزمینی دور از پایگاه‌های اصلی تدارکاتی
تانگ در سرزمینی دور از پایگاه‌های اصلی تدارکاتی خود در چین می‌جنگید. پیروزی‌ها در ماسو (قطع تدارکات زمینی) و گیبولپو (قطع تدارکات دریایی) از نظر راهبردی تعیین‌کننده بودند، زیرا موقعیت تانگ را از نظر لجستیکی غیرقابل دفاع کردند.استفاده از یگان‌های نیزه‌دار متخصص (جانگ‌چانگ-دانگ) علیه سواره‌نظام سنگین و قدرتمند موهه و خیتان که در ارتش تانگ خدمت می‌کردند و بهره‌گیری از نیروی دریایی قدرتمند برای کسب مزیت راهبردی در گیبولپو ، نشان‌دهنده سطح بالایی از پیچیدگی نظامی بود که طی قرن‌ها جنگ با همسایگان توسعه یافته
بود که طی قرن‌ها جنگ با همسایگان توسعه یافته بود. این جنگ نشان داد که چگونه یک قدرت منطقه‌ای با رهبری راهبردی، دیپلماسی هوشمندانه و اراده ملی می‌تواند در برابر یک امپراتوری بزرگ مقاومت کند و استقلال خود را تضمین نماید. پیروزی شیلا علاوه بر بنیان نهاینده شدن شیلای متحد شرایط برای ظهور مجدد گوگوریو در جامه‌ای جدید به نام پادشاهی بالهه به رهبری ژنرال ته جویونگ در شمال، پویایی پیچیده‌ای را در منطقه ایجاد کرد که تاریخ شرق آسیا را برای قرن‌ها تحت تأثیر قرار داد. در نهایت، چالش‌های تاریخ‌نگاری این جنگ، به ویژه در
نهایت، چالش‌های تاریخ‌نگاری این جنگ، به ویژه در مورد نبردهایی مانند مِسو، یادآور آن است که حقیقت تاریخی نه در پذیرش بی‌چون‌وچرای روایت یک ملت، بلکه در درک چرایی تفاوت روایت‌ها و آنچه این تفاوت‌ها درباره جهان‌بینی و هویت ملی آن‌ها آشکار می‌سازد، نهفته است.
احمدضیا سیامک هروی (به اختصار سیامک هروی) زاده ۸ ماه مه ۱۹۶۸ میلادی، در هرات، نویسنده، روزنامه‌نگار و دیپلمات اهل افغانستان است. او خبرنگاری، عکاسی و مدیریت در باختر، خبرگزاری رسمی افغانستان، ریاست روزنامه انیس، مدیریت در وزارت خارجه و دفتر سخنگوی ریاست جمهوری افغانستان را در کارنامه دارد، اما عمده شهرتش به خاطر نویسندگی اوست. از سیامک هروی کتاب‌های زیادی به زبان فارسی چاپ و منتشر شده‌است. آثار او بیشتر مضمون اجتماعی دارد و الهام گرفته از وقایع روز افغانستان و زندگی روزمره در این کشور است. اوایل زندگی.
و زندگی روزمره در این کشور است. اوایل زندگی. سیامک هروی، زاده ۱۹ اردیبهشت سال ۱۳۴۶ خورشیدی در روستای خواجه سرمق، ولسوالی انجیل ولایت هرات در غرب افغانستان است. تحصیلات. او آموزش‌های ابتدایی را در لیسه امیر دوست‌محمد خان هرات گذراند و در سال ۱۳۵۹، در کابل به دبیرستان لیسه حبیبیه رفت. سیامک هروی در سال ۱۳۶۲ خورشیدی وارد دانشکده زبان و ادبیات دانشگاه کابل شد و پس از دریافت بورسیه به روسیه رفت. در شوروی سابق او وارد دانشگاه استاوراپل شد و در رشته زبان و ادبیات روسی، فوق لیسانس گرفت. زندگی حرفه‌ای. خبرنگاری.
روسی، فوق لیسانس گرفت. زندگی حرفه‌ای. خبرنگاری. هروی در سال ۱۳۷۳، کار در خبرگزاری باختر را به عنوان خبرنگار آغاز کرد. او سپس در این خبرگزاری ارتقا کرد و مسئول بخش خبر و بعد مدیر شعبه عکاسی باختر شد. سیامک پس از سقوط طالبان در سال ۱۳۸۱، رئیس روزنامه انیس در کابل شد. او نشریه انیس را که در دوره جنگ‌های داخلی و حاکمیت طالبان با توالی کمتری (به صورت هفته‌نامه) منتشر می‌شد، دوباره تبدیل به روزنامه کرد. کار در دفتر ریاست جمهوری. هروی در فاصله سال‌های ۱۳۸۱ تا ۱۳۸۳ خورشیدی، مدیرمسئولی روزنامه دولتی انیس را به عهده
خورشیدی، مدیرمسئولی روزنامه دولتی انیس را به عهده داشت، و سپس وارد دفتر ریاست‌جمهوری افغانستان شد و مسئول بخش خبررسانی دفتر سخنگوی رئیس‌جمهور شد. سیامک در سال ۱۳۸۳ معاون دفتر سخنگوی حامد کرزی رئیس‌جمهور وقت افغانستان شد. کار در وزارت خارجه. در سال ۱۳۹۲، سیامک هروی به وزارت خارجه افغانستان منتقل شد و معاون سخنگوی وزیر خارجه شد. او سپس به عنوان دیپلمات به سفارت افغانستان در لندن اعزام شد و بعد «مستشار وزیرمختار» یا معاون سفیر افغانستان در بریتانیا شد. سیامک هروی در فاصله ماه مارس ۲۰۱۵ تا ماه ژوئن ۲۰۱۶،
هروی در فاصله ماه مارس ۲۰۱۵ تا ماه ژوئن ۲۰۱۶، سرپرست سفارت افغانستان در لندن بود. استعفا. او در جون سال ۲۰۱۶ از ماموریتش به عنوان معاون سفیر و سرپرست سفارت افغانستان در لندن، استعفا داد و دیگر به کشورش بازنگشت و در توجیه کناره‌گیری از کار در دولت افغانستان گفت: «تصمیم گرفتم استعفا بدهم و دیگر در حکومتی که آغوشش به قصابانی مثل حکمتیار، طالب و داعش باز است، کار نکنم». نویسندگی. شهرت اصلی سیامک هروی، بیشتر از پیشینه کار او در وزارت خارجه افغانستان، دفتر ریاست جمهوری یا سفارت افغانستان در لندن، به خاطر کارهای
جمهوری یا سفارت افغانستان در لندن، به خاطر کارهای ادبی او و رمانی‌هایی است که از خود برجای گذاشته‌است. او در مدت یک دهه، هفت رمان نوشته‌است. از او در مجموع تاکنون ۱۰ جلد کتاب منشتر شده‌است. سیامک هروی نخستین کتابش را که مجموعه‌ای از داستان‌های عامیانه هرات است، در دهه ۱۳۶۰ خورشیدی منتشر کرد. هروی می‌گوید زمانی که در اولین سال‌های پس از فروپاشی حکومت طالبان در افغانستان، مدیر مسئول روزنامه دولتی انیس بوده، تصمیم می‌گیرد مطلبی دربارهٔ رمان‌نویسی در این کشور بنویسد. اما زمانی که شروع به تحقیق در این باره
بنویسد. اما زمانی که شروع به تحقیق در این باره می‌کند، هرچه پیشتر می‌رود، بیشتر گرفتار یاس و ناامیدی می‌شود. سر نخ تحقیقات او به گفته خودش به چند آدم انگشت‌شمار می‌رسد که آنها نیز رمان‌های شان کمتر حکایتی از وضعیت جاری افغانستان داشتند. او در مصاحبه‌ای به بی‌بی‌سی فارسی گفته‌است از آنجایی که تلاش‌هایش برای تشویق به رمان‌نویسی در افغانستان با استقبال چندانی روبرو نشده، خودش تصمیم گرفته نوشتن رمان را درپیش گیرد. هروی پس از کناره‌گیری از کار در دولت افغانستان تصمیم گرفت بیشتر بر نویسندگی تمرکز کند. او به
تصمیم گرفت بیشتر بر نویسندگی تمرکز کند. او به تلویزیون یک افغانستان گفت: خرسندم … که فرصتی برای تمرکز بر روی کتاب‌ها و نوشته‌هایم دارم. امیدوارم من‌بعد بتوانم بیش‌تر درد و آلام مردمم را در کتاب‌هایم منعکس کنم. آثار. مرغ تخم طلایی مرده‌های عصبانی اشک‌های تورنتو در پای درخت انار گرگ‌های دوندر سرزمین جمیله تالان گرداب سیاه بازگشت هابیل بوی بهی دختران تالی خدایان منسوح در رکاب عشق چهار فصل سقوط جوایز و افتخارات. کتاب گرگ‌های دوندر، نوشته سیامک هروی، در دی‌ماه سال ۱۳۹۵، برنده جایزه ادبی جلال آل‌احمد در ایران
سال ۱۳۹۵، برنده جایزه ادبی جلال آل‌احمد در ایران شد. حامد کرزی، رئیس‌جمهوری پیشین افغانستان همچنین در مهرماه سال ۱۳۹۱، به پاس خدمات سیامک هروی در عرصه فرهنگ و ادبیات، به او مدال افتخار اعطا کرد. ترجمه و انتشار. کتاب بازگشت هابیل، اثر سیامک هروی، در سال ۲۰۱۶ میلادی در لندن به زبان انگلیسی ترجمه شده‌است. نسخه چاپی این کتاب را به نام انگلیسی Return of Abel در انتظار انتشار است. دو رمان اشک‌های تورنتو در پای درخت انار و گرگ‌های دوندر، نوشته سیامک هروی، به زبان پشتو ترجمه شده‌است. هفت رمان سیامک هروی را نشر
پشتو ترجمه شده‌است. هفت رمان سیامک هروی را نشر نبشت منتشر کرده‌است. همچنین ۸ کتاب این نویسنده در افغانستان توسط نشر زریاب منتشر می‌شود. همچنین انتشارات H&amp;S Media دو کتاب بازگشت قابیل و گرگ‌های دوندر را منشتر کرده‌است. منابع. https://nebesht.com/dokhtaran-e-tali-review-by-m-farkish/ .19 http://www.bbc.com/persian/afghanistan/2011/02/110228_l09_mohammadi_dawandar_book_review .20 http://raahak.com/?p=5119 .21 https://8am.af/x8am/1393/05/02/gerdabe-siah-book-siamak-heravi/ .22 23.
.22 23. https://8am.af/j8am/index.php?option=com_content&amp;view=article&amp;id=28031:--l-r----&amp;catid=114&amp;Itemid=292
زون موزیک ریپورتر () (با نام سابق "نیو ایج ریپورتر")یک وبسایت بررسی موسیقی است که دارای لیست پخش هفتگی، نمودار پخش ماهانه و جدول بررسی آلبوم موسیقی است. جوایز. برندگان گذشته. افرادی که این جایزه را برنده شدند عبارتند از: مارک انفروی، پل آدامز، مایکل دالین، جف اوستر، بیل لسلی، جف پرز، آین مینوج، پیتر کتر، ویلیام آکرمن، استار پرودی، آل کونتی، مایکل دماریا، آو موزیک، فیونا جوی هاوکینز و امتیستیوم.
اندیشمندان مسلمان به ریاضیات و فروع آن، مانند حساب، هندسه، نجوم و موسیقی توجه ویژه داشتند و در این علوم بیش از همه از کتاب‌های اقلیدس و فیثاغورس سود بردند. همچنین از هندیان، ایرانیان، بابلیان و مصریان کسب دانش کردند و خود نیز مطالب مهم بر آنان افزودند. آنان در مباحث ویژگی‌های اعداد و شناخت مبحث تصاعد در حساب و قواعد جذرگیری و جمع مربعات اعداد و مکعبات، قواعدی کشف و براهینی اقامه کردند. در هندسه نیز ریاضیدانانی سرآمد شدند و علمای مغرب زمین این دانش را از آنان فرا گرفتند. نیز مسلمانان نخستین کسانی بودند که
فرا گرفتند. نیز مسلمانان نخستین کسانی بودند که ارقام عربی را که امروز نیز به کار می‌رود را وارد اروپا کردند. این ارقام جانشین ارقام لاتینی شد. تا آن زمان به جای ارقام از حروف بزرگ استفاده می‌کردند. در اینجا به برخی از ریاضی‌دانان نامی جهان اسلام اشاره‌ای می‌کنیم. خوارزمی. محمدبن موسی خوارزمی (۲۲۰ یا ۲۳۰ م) در عصر مأمون علم جبر را پدید آورد. کتاب او به نام الجبر و المقاله سال‌ها مرجع دانشمندان شرق و غرب بود. او واضع روشی است که امروزه در حل معادلات درجه دوم به کار می‌رود. خوارزمی نخستین کسی است که واژه
دوم به کار می‌رود. خوارزمی نخستین کسی است که واژه الجبر را به کار برده‌است. فرنگیان نیز این واژه را از او گرفتند و تا امروز نیز به کار می‌برند. خوارزمی در همه علوم، به ویژه نجوم و ریاضیات سرآمد زمانه خود شد. او جبر را از حساب جدا کرد و از راه‌های هندسی ابتکاری خود استفاده کرد. وی در حساب، کتابی تألیف کرد که از حیث ترتیب و تبویب بی‌سابقه بود. این کتاب را اولارد بائی با عنوان الگوریتمی به لاتین ترجمه کرد و علم حساب تا چند سده در اروپا بدین نام معروف بود. واژه لگاریتم به معنای علم نسبت‌های عددی از همین واژه
لگاریتم به معنای علم نسبت‌های عددی از همین واژه گرفته شده‌است. ابن سینا. ابن سینا فصلی از کتاب شفا را به ریاضیات اختصاص داد. وی امتحان نُه نُه را هوشمندانه اختراع کرد. این امتحان در آثار پیشینیان به صورت صریح دیده نمی‌شود. ابن سینا از آن برای تحقیق در صحت مجذور (= توان دو) یا مکعب (= توان سه) عدد استفاده کرده‌است. غیاث الدین جمشید کاشانی. غیاث الدین جمشید کاشانی (۸۳۲ یا ۸۴۰م) از مردم کاشان بود و در آغاز عمر ذوقی وافر و استعدادی خارق‌العاده در آموختن ریاضی داشت و از تعقیب دانش پزشکی، که پیشینه خاندانی او
داشت و از تعقیب دانش پزشکی، که پیشینه خاندانی او بود، چشم پوشید. او پزشک و منجم الغ بیک در سمرقند و استاد هوشمند در ریاضیات و مبتکر فرمول‌هایی در ریاضی و نجوم، و صاحب زیج مشهور خاقانی است. از میان تصانیف بسیار او باید از مفاتیح الحساب، زیج تسهیلات، سلّم السماء (نردبان آسمان)، رساله محیطیه (نسبت محیط دایره به قطر آن) و رساله وتر و جیب (وتر و سینوس) نام برد. عمر خیام نیشابوری. عمر خیام نیشابوری (۵۱۷ق) حکیم، شاعر بزرگ و از مشاهیر حکما، ستاره‌شناسان و پزشکان و ریاضی‌دانان بود. هم‌روزگاران وی او را در حکمت تالی
بود. هم‌روزگاران وی او را در حکمت تالی بوعلی سینا شمرده‌اند و در احکام نجوم قول او را قطعی می‌دانستند و در کارهای بزرگ علمی از قبیل ترتیب رصد، اصلاح تقویم و نظایر آن‌ها بدو رجوع می‌کردند. برخی آثار او عبارتند از: ۱)ترجمه الخطبة الغراء از ابن سینا؛ ۲) رساله‌ای در مسئله جبری به وسیله قطوع مخروطی؛ ۳) رساله جبر و مقابله، که مهم‌ترین کتاب ریاضی خیام است؛ ۴) رساله‌ای در شرح مصادرات کتاب اقلیدس؛ ۵) رساله‌ای در کلیات وجود. خواجه نصیر طوسی. خواجه نصیرالدین طوسی (۵۷۹–۶۵۳ ه) (۱۲۰۱–۱۲۷۴ م) همه‌چیزدان علّامه، فیلسوف،
ه) (۱۲۰۱–۱۲۷۴ م) همه‌چیزدان علّامه، فیلسوف، متکلم، فقیه، ستاره‌شناس، اندیشمند، ریاضی‌دان، پزشک، معمار و عارف ایرانی است. کنیه‌اش «ابوجعفر» و به القابی چون «نصیرالدین»، «محقق طوسی»، «استاد البشر» و «خواجه» شهرت دارد. وی جداول بسیار دقیق از حرکت سیاره‌ای ایجاد کرد، که یک مدل سیاره‌ای به روز شده و انتقاداتی از نجوم بطلمیوسی بود. و همچنین رصدخانه مراغه را ساخت. مثلثات را به عنوان یک شاخه ریاضی به عنوان یک علم مطرح کرد. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد او بر نظریه خورشید مرکزی کوپرنیگ تأثیر داشته‌است. همچنین جفت
خورشید مرکزی کوپرنیگ تأثیر داشته‌است. همچنین جفت طوسی یک سازوکار ریاضی است که وی آن را کشف کرد و به عنوان بخشی از نظریه سیّارات خویش به کار برد. با تبدیل دوایر طوسی به چرخ‌دنده می‌توان حرکت خطی و دورانی را به هم تبدیل کرد و این به‌تازگی در ساخت موتورهایی بدون میل‌لنگ استفاده شده‌است. هندسه. دانشمندان مسلمان هندسه را پرورش و گسترش دادند و چندین اثر بزرگ یونانی همچون اقلیدس و المجسطی بطلمیوس را به اروپای قرون وسطی معرفی کردند و بخشی از یک اثر ریاضی درجه اول یعنی کتاب‌های آپولونیوس را برای اروپای دوران رنسانس
کتاب‌های آپولونیوس را برای اروپای دوران رنسانس محفوظ نگاه داشتند. افزون بر این، علم مثلثات جدید به دست آنان پایه‌گذاری شد. بنوموسی خوارزمی. بنو موسی سه برادر به نام‌های محمد، احمد و حسن، پسران موسی بن شاگر بودند. این سه برادر، از برجسته‌ترین دانشمندان و هندسه‌دانان ایرانی سده سوم هجری برخاسته از خوارزم‌اند. مشهورترین آنان محمد (ابوجعفر) بود که در هندسه و نجوم مقالی عالی داشت. احمد در مکانیک تخصص داشت و کسی با او برابر نبود، و حسن در هندسه تخصص پیدا کرد. وی از استعدادی شگفت‌انگیز و حافظه‌ای فوق‌العاده و
وی از استعدادی شگفت‌انگیز و حافظه‌ای فوق‌العاده و نیروی استدلالی عالی برخوردار بود و در اصول اقلیدس مهارت داشت. به پسران موسی آثاری دربارهٔ ترازو، مکانیک، مخروطات، اندازه‌گیری کره، تثلیث زاویه و چیزهای دیگر نسبت داده‌اند؛ مثلاً کتاب الحیل از مهم‌ترین آثار بنوموسی است که خوشبختانه باقی مانده‌است. علم الحیل را برابر دسته‌بندی‌های امروزیِ علم می‌توان جزو مهندسی مکانیک به‌شمار آورد که از ابزارها و دستگاه‌های مکانیکی و هیدرولیکی بحث می‌کند. این کتاب نخستین اثر مدون ناخته شده‌ای است که در این زمینه در جهان اسلام
ناخته شده‌ای است که در این زمینه در جهان اسلام باقی مانده‌است. در این کتاب یک‌صد دستگاه شرح داده شده که اغلب به صورت خودکار و با استفاده از خواص مکانیکی سیالات عمل می‌کنند. کمال الدین بن یونس. کمال الدین بن یونس (زاده ۵۵۱/۱۱۵۶) در موصل به دنیا آمد. نخست نزد پدرش دانش آموخت و سپس به نظامیه بغداد رفت و از بزرگ‌ترین هندسه‌دانان زمان خود شد. وی در فلسفه و طب نیز چیره‌دست بود. به گفته ابن ابی اصیبعه پادشاه فرنگ چند مسئله مشکل در نجوم، هندسه، ریاضیات، پزشکی و فلسفه را با پیکی به دربار بدرالدین لؤلؤ فرستاد.
و فلسفه را با پیکی به دربار بدرالدین لؤلؤ فرستاد. دانشمندان از پاسخ آن درماندند و سرانجام آن مسائل را نزد ابن یونس به موصل فرستادند و او به حل آن‌ها موفق شد. بتّانی ابوعبدالله محمدبن جابربن سنان. بتّانی ابوعبدالله محمدبن جابربن سنان ستاره‌شناس و ریاضی‌دان برجسته دوره اسلامی، پیش از سال ۲۴۴ در حرّان به دنیا آمد و بیشتر عمرش را در رقّه و بر کناره رود فرات گذراند و همان‌جا به رصد پرداخت. دستاوردهای نجومی، ریاضی و هندسی بتّانی بسیار مهم است. یکی از دستاوردهای هندسی او در مثلثات است. ابوالوفاء بوزجانی. محمدبن
هندسی او در مثلثات است. ابوالوفاء بوزجانی. محمدبن محمد ملقب به ابوالوفاء بوزجانی (۳۲۸–۳۸۸) از مشهورترین دانشمندان مسلمان ایرانی، ریاضی‌دان و ستاره‌شناس سده چهارم و منشأ نوآوری‌ها و پژوهش‌های پرشماری به ویژه در هندسه و ریاضیات و نجوم بوده‌است. خواجه نصیرالدین طوسی. نصیرالدین محمد طوسی (۵۹۷–۶۷۲) فیلسوف، متکلم، ریاضی‌دان، ستاره‌شناس، سیاستمدار و هندسه‌دان و از صاحبان ابتکار در نجوم و هندسه است. وی مثلثات مسطح و به ویژه مثلثات کروی را با هوشمندی تمام در کتاب الشکل القطاع کانون بحث قرار داده‌است.
صنم پاشا (زادهٔ ۲۵ تیر ماه ۱۳۵۷) آهنگساز، خواننده، ترانه‌نویس و مُدرسِ آواز در سبک‌های راک و متال است. از کودکی با کمک مادرش با ردیف موسیقی ایرانی آشنا شد و سپس پیانو کلاسیک، آواز و سلفژ را نیز فراگرفت. او همچنین مدارک تخصصی آهنگ سازی و وکال را از دانشگاه برکلی به صورت مجازی کسب کرده‌است. او پس از سال‌ها سابقهٔ حضور در گروه‌های مختلف ایرانی و خارجی به عنوان وکالیست، آهنگساز و ترانه‌نویس، در سال ۱۳۹۲ گروه راک صنم پاشا اولین گروه راک بانوان ایران را تشکیل داد. فعالیت هنری. صنم پاشا تجربهٔ آهنگسازی برای فیلمها
فعالیت هنری. صنم پاشا تجربهٔ آهنگسازی برای فیلمها و انیمیشنها و تئاترهای زیادی را در کارنامهٔ خود دارد که به گفتهٔ او به دلیل محدودیت‌هایی که برای بانوان در زمینهٔ موسیقی وجود داشته وی به این فعالیت در سال‌های اخیر بیشتر پرداخته‌است اما در نهایت در سال ۱۳۹۲، او اولین گروه راک بانوان ایران را تحت عنوان گروه راک صنم پاشا تشکیل داد. این گروه برای اولین بار در فرهنگسرای نیاوران در تاریخ سوم شهریور ماه سال ۱۳۹۷ به روی صحنه رفت. این اجرا با وجود محدودیت جنسیتی ای که فقط اجازهٔ خرید بلیط به بانوان داده شده بود،
که فقط اجازهٔ خرید بلیط به بانوان داده شده بود، با استقبال خوبی رو به رو شد و ظرف دو روز تمامی بلیط‌های آن به فروش رفت. فستیوال‌های خارجی. در سال ۲۰۱۶ صنم پاشا به همراه گروه موسیقی آرته در فستیوال موسیقی قفقاز شرکت کرد. گروه راک بانوان صنم پاشا. گروه راک بانوان صنم پاشا اولین گروه راک با اعضای بانوان در ایران است که اولین اجرای خود را در فرهنگسرای نیاوران در شهریور ۱۳۹۷ به روی صحنه بردند. در این اجرا اعضای اصلی گروه، صنم پاشا (خواننده اصلی، آهنگساز و ترانه‌نویس)، بیتا صادقی (گیتار الکتریک)، ریماحسن زاده
بیتا صادقی (گیتار الکتریک)، ریماحسن زاده (گیتار بیس)، آرمینا جعفری (درامز) به همراه اعضای مهمان فروغ فضلی (کیبورد)، آوا و نوا حسینی (همخوان) به روی صحنه رفتند. تدریس. صنم پاشا مربی آواز و صداسازی در سبک‌های مختلف بلوز، راک و متال است. پیوند به بیرون. وب گاه رسمی __بافهرست__
کورار ، نام رایجی برای چندین نوع عصارهٔ گیاهی آلکالوئید است که برای سمی کردن نوک نیزه‌ها به کار می‌رود است. براساس طرح طبقه‌بندی رادلف بوهم داروشناس در سال ۱۸۹۵ سه نوع اصلی کورار عبارتند از:
پیتر سلیمانی‌پور (زادهٔ ۱۳۴۷ – درگذشتهٔ ۱۸ شهریور ۱۳۹۷) آهنگساز، نویسنده، نوازنده چیره‌دست سازهای بادی و گرافیست ایرانی-روسی بود. او از بهترین نوازندگان ساکسوفون و از موسیقی‌دانان مهم و تأثیرگذار جز و موسیقی تلفیقی و آنچه «جز ایرانی» نامیده می‌شود بود. زندگی‌نامه. پیتر سلیمانی‌پور در سال ۱۳۴۷ (خورشیدی) در تهران و در یک خانواده ایرانی-روسی متولد شد. او قصد داشت موسیقی را به صورت حرفه‌ای دنبال کند. اما انقلاب ۱۳۵۷ ایران مانع از آن کار شد. از سنین نوجوانی با فراگیری پیانو نزد کارمن اوسوریو و پیرو آن نوازندگی
پیانو نزد کارمن اوسوریو و پیرو آن نوازندگی گیتار و ساز کوبه‌ای به‌طور تجربی وارد دنیای موسیقی شد. پیتر در سال ۱۳۶۶ (خورشیدی) برای تحصیل در رشته نقاشی وارد پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران شد. همزمان به فراگیری فلوت نزد احسان سامعی روی آورد. او از ابتدای دهه ۱۳۷۰ (خورشیدی) ضمن آغاز فعالیت حرفه‌ای در رشته طراحی گرافیک، نوازندگی ساکسوفون را به‌صورت تجربی آغاز کرد. از سال ۱۳۷۳ (خورشیدی) با حضور در صحنه همراه گروه آتین قدم به عرصه موسیقی حرفه‌ای گذاشت. او نخستین کسی بود که با نواختن سازهای درامز، گیتار بیس و
کسی بود که با نواختن سازهای درامز، گیتار بیس و ساکسوفون در اجرای گروه آتین قدم در فرهنگسرای بهمن، از این سازها در یک اجرای رسمی پس از انقلاب استفاده می‌کند. در همان سال گروه موسیقی «پرسیکو کوارتت» را با همراهی علی فروردین، مهراب مقدسیان و عین‌الله کیوان‌شکوه تشکیل داد. این گروه، ترانه‌های جاز سرشناس جهان را به صورت زیرزمینی اجرا می‌کردند. در سال ۱۳۷۶ (خورشیدی) به همراه علی فروردین، بابک ریاحی‌پور، همایون نصیری، کسرا ابراهیمی و نیما حمزه گروه موسیقی «پرسیکو هگزتت» را تشکیل داد که صرفاً به اجرای ساخته‌های