payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پیش‌نمونه دو ۱۸دی دومین هواگرد به پرواز درآمده و نخستین هواگرد نظامی این نوع بود. تولید هواگردهای نظامی ابتدا در کارخانه فریدریشسهافن خود شرکت دورنیه و سپس، با افزایش تولید هواگردهای دو ۱۷، در کارخانه‌های آینسواردن و نوردنهام شرکت وزر تولید گردیدند. نیاز به بهبود عملکرد هواگرد منجر به تولید مدل‌های دو ۱۸دی-۲ و دو ۱۸دی-۳ با اندکی تغییرات در تجهیزات شد. در مدل دو۱۸گه-۱ از موتور ارتقا یافته یومو ۲۰۵دی با ۸۸۰ اسب (۶۵۶ کیلووات) بخار توان استفاده شد. با بهبودهای آیرودینامیکی از جمله دماغه تیزتر، هواگرد عملکرد هر
از جمله دماغه تیزتر، هواگرد عملکرد هر چه بهتری یافت. با به کارگیری تقویت‌کننده‌های راکتی "اِر-گِرِت" برخاست هواگرد یاری می‌شد. تسلیحات دفاعی هم بهبود یافت که در آن یک مسلسل ۱۳ میلی‌متری ام‌گه ۱۳۱ در جایگاه رو باز دماغه و یک توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری ام‌گه ۱۵۱ در یک برجک الکتریکی در پله پشتی بدنه استفاده شد. مدل دو ۱۸ها-۱ یک هواگرد آموزشی غیر مسلح بود. از این دو مدل مجموعا ۷۱ هواگرد تحویل "لوفت‌وافه" شد تا این که تولید اوایل تابستان سال ۱۹۴۰ متوقف گشت. مدل دو ۱۸اِن مخصوص عملیات نجات هوایی بود. بسیاری از
دو ۱۸اِن مخصوص عملیات نجات هوایی بود. بسیاری از هواگردهای مدل دو ۱۸گه به مدل دو ۱۸ان تبدیل شدند. تاریخچه عملیاتی. پیش‌نمونه نخست و سوم و دو هواگرد اولیه دیگر از سال ۱۹۳۵ در خطوط هوایی لوفت‌هانزا خدمت کردند. این چهار هواگرد تحت عنوان دو ۱۸ایی چندین رکورد پرواز برد بلند را شکستند. از این هواگردها در مسیر اقیانوس اطلس جنوبی استفاده شد. بیشتر هواگردهای دو ۱۸ تولید شده به خدمت نظامی تعلق گرفتند. این هواگردها غالبا از مدل دو ۱۸دی بودند. تحویل هواگردهای نظامی دو ۱۸ به "لوفت‌وافه" از سال ۱۹۳۶ آغاز شد. تا سال ۱۹۳۹
به "لوفت‌وافه" از سال ۱۹۳۶ آغاز شد. تا سال ۱۹۳۹ پنج اسکادران از این هواگردها تشکیل گردید. به هر صورت در این زمان دیگر با توجه به عملکرد نسبتاً ضعیف و تسلیحات دفاعی محدود آن، دو ۱۸ منسوخ به حساب می‌آمد. از مدل دو۱۸گه-۱ در کنار مدل دو ۱۸دی استفاده شد. مدل دو ۱۸دی بعدا در وظایف نجات هوایی به‌کارگرفته شد. آخرین هواگردهای مدل دو ۱۸گه-۱ ماه اوت سال ۱۹۴۱ از کاربرد عملیاتی در گروه‌های ۴۰۶ و ۹۰۶ ساحلی در نروژ عقب کشیده شد. بسیاری از آن‌ها با تغییر به مدل دو ۱۸ان-۱ در نقش نجات هوایی به خدمت ادامه دادند. مشخصات فنی.
نقش نجات هوایی به خدمت ادامه دادند. مشخصات فنی. "دو ۱۸گه-۱":
دورنیه دو ۲۶ یک قایق پرنده باری و شناسایی ساخت شرکت دورنیه فلوکتسویک‌ورکه در آلمان بود. این هواگرد نخستین پرواز خود را روز ۲۱ مه سال ۱۹۳۸ انجام داد. در مجموع تنها ۶ فروند از دو ۲۶ تولید شد. طراحی و توسعه. هواگرد تمام‌فلزی دورنیه دو ۲۶ با چهار سرنشین و قابلیت حمل ۵۰۰ کیلوگرم محموله جهت امور پستی از لیسبون تا نیویورک با گذر از اقیانوس اطلس طراحی گردید. دو جفت عقبی موتورهای یونکرس یومو ۲۰۵ در حالتی غیر معمول هنگام برخاستن ۱۰ درجه به بالا کج می شدند تا ملخ‌های آن‌ها به زمبن برخورد نکند. دویچه لوفت‌هانزا سال
آن‌ها به زمبن برخورد نکند. دویچه لوفت‌هانزا سال ۱۹۳۷ سه فروند دو ۲۶ با پوسته مقاوم جهت پرتاب از منجیق از روی کشتی‌های پشتیبانی سفارش داد. نخستین فروند روز ۲۱ مه سال ۱۹۳۸ به پرواز درآمد. دو فروند دیگر (فا۱ و فا۲) پیش از آغاز جنگ جهانی دوم تکمیل شدند و تحت عنوان دو ۲۶آ به این خط هوایی تحویل گردیدند‌. هدف از فا۳ استفاده به عنوان پیش‌نمونه دو ۲۶ب با یک اتاقک برای ۴ مسافر و هدف از فا۴، فا۵ و فا۶ استفاده به عنوان پیش‌نمونه دو ۲۶سی با یک اتاقک برای ۶ مسافر بود. با این وجود، با آغاز جنگ هر چهار هواگرد با عنوان دو
این وجود، با آغاز جنگ هر چهار هواگرد با عنوان دو ۲۶دی-۰ پس از تکمیل به لوفت‌وافه سپرده شدند. این هواگردها دارای سه مسلسل ام‌گه ۱۵ دو مورد در اطراف بدنه و سومی در جایگاهی ضد آب در دم بودند. یک توپ خودکار ام‌گه ۱۵۱ب نیز در دماغه هواگرد تعبیه شده بود. تاریخچه عملیاتی. دورنیه دو ۲۶ هیچگاه در مقصود اولیه خود در پرواز بر فراز اقیانوس اطلس شمالی به کار برده نشد و تنها ۱۸ بار از اقیانوس اطلس جنوبی گذر کرد. فا۲ و هواگردهای دو ۲۶دی در وظایف ترابری و شناسایی دریایی در لوفت‌وافه مورد استفاده قرار گرفتند. یگان
در لوفت‌وافه مورد استفاده قرار گرفتند. یگان به‌کاربرنده این هواگردها در نبرد نروژ حضور یافت و اقدام به ترابری نیرو و تدارکات نمود. دو فروند از آن‌ها ۲۸ مه سال ۱۹۴۰ توسط جنگنده‌های نیروی هوایی بریتانیا ساقط گشتند. یکی این دو هواگرد موفق به فرود اضطراری شد اما به غنیمت نیروهای نروژی درآمد. سه فروند دیگر تا پایان نبرد به فعالیت ترابری ادامه دادند. این هواگردها از خط مقدم عقب کشیده شده و در ماموریت‌های ارتباطی به‌کار گرفته شدند. در نهایت دشواری در تأمین قطعات یدکی موجب کنار نهاده شدن آن‌ها گشت.
دورنیه دو ۲۲ یک هواگرد آب‌نشین تک‌باله تک‌موتوره ساخت شرکت دورنیه در آلمان بود. این هواگرد برای صادرات خارجی طراحی و به کشورهای چون فنلاند، یونان و یوگسلاوی فروخته شد. طراحی. شرکت تابعه دورنیه در سوئیس مستقر در آلتنهایم دو ۲۲ را سال ۱۹۳۴ به عنوان هواگرد آب‌نشین اژدرافکن و شناسایی طراحی و دو پیش‌نمونه از آن تولید کرد. این هواگرد مورد خواست "لوفت‌وافه" قرار نگرفت و تولیدات تنها برای صادرات بودند. لاتویا، یونان و یوگسلاوی آن را خریداری کردند. در جریان تهاجم آلمان به یوگسلاوی در ماه آوریل سال ۱۹۴۱، چهار فروند
به یوگسلاوی در ماه آوریل سال ۱۹۴۱، چهار فروند از این هواگردها به مصر گریختند و در دست متفقین به عملیات در مدیترانه پرداختند. گونه خشکی‌پایه دو ۲۲ نیز طراحی شد. مشخصات فنی. "دو ۲۲":
فیرچایلد دورنیه ۳۲۸جت یک هواگرد از نوع هواپیمای مسافربری ساخت شرکت فیرچایلد ایرکرفت در آلمان است. هواگرد دورنیه دو ۳۲۸ جت نخستین پروازش را در ۲۰ ژانویه ۱۹۹۸ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱۱۰ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. مشخصات. دورنیه ۳۲۸جت دارای دو موتور توربوفن در زیر دو بال است.
دورنیه دو ۲۱۵ یکبمب‌افکن سبک و جنگنده شبانه ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان بود. دو ۲۱۵ نخستین پروازش را در ۱۹۳۸ انجام داد. طراح این هواگرد کلاود دورنیر، مهندس آلمانی بود. طراحی و تولید. دورنیه دو ۲۱۵ مدل صادراتی دورنیه دو ۱۷ به حساب می‌آمد. در این مدل از دو موتور خطی دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۱ با توان ۱۱۰۰ اسب بخار استفاده گردید. یوگسلاوی قصد خرید این هواگرد را داشت اما تنها یک قرارداد با سوئد برای ۱۸ فروند دو ۲۱۵آ-۱ در پاییز سال ۱۹۳۹ بسته شد. به هر صورت پیش از تحویل جنگ جهانی دوم آغاز گشت و هواگردهای از
از تحویل جنگ جهانی دوم آغاز گشت و هواگردهای از پیش از تولید شده با نصب دوربین‌های اِر. ب. ۲۰/۳۰ و اِر. ب. ۵۰/۳۰ به مدل شناسایی دو ۲۱۵ب تغییر یافتند تا توسط "لوفت‌وافه" مورد استفاده قرار گیرند. طبق توافق دو فروند از این هواگردها اوایل سال ۱۹۴۰ به شوروی فرستاده شد. آخرین مدل دو ۲۱۵ب-۵ نام گرفت که با رادار "لیختن‌اشتاین" و یک توپ خودکار در دماغه نوعی جنگنده شبانه بود. مجموعاً ۱۰۱ فروند از مدل دو ۲۱۵ب-۵ تولید شد. تاریخچه عملیاتی. با وجود امکان به‌کارگیری در نقش بمب‌افکن، از دو ۲۱۵ برای ماموریت‌های برد بلند
نقش بمب‌افکن، از دو ۲۱۵ برای ماموریت‌های برد بلند عکس‌برداری شناسایی استفاده شد.
دورنیه دو ۲۳ یک بمب‌افکن متوسط ساخت شرکت دورنیه در آلمان بود. این هواگرد نخستین پروازش را در سال ۱۹۳۴ انجام داد. در مجموع ۲۸۲ فروند از این هواگرد تولید شد. طراحی و ساخت. دورنیه دو ۲۳ نسخه‌ای بهبود یافته از دورنیه دو ۱۱ که در سال ۱۹۳۱ طراحی شده بود، به حساب می‌آمد. دو موتور خنک‌شونده با مایع ب‌ام‌و ۶ با توان ۷۵۰ اسب بخار پایاسیر متوسط ۲۵۹ کیلومتر بر ساعت را به دو ۲۳ می‌بخشید. برد هواگرد با حمل ۱۰۰۰ کیلوگرم بمب، به ۱۳۵۰ کیلومتر می‌رسید. سه جایگاه سر باز مسلسل ۷٫۹ میلی‌متری ام‌گه ۱۵ در دماغه، کف و سقف آن تعبیه
میلی‌متری ام‌گه ۱۵ در دماغه، کف و سقف آن تعبیه شده بود. تاریخچه عملیاتی. نخستین آرایش‌های بمب‌افکن "لوفت‌وافه" از سال ۱۹۳۴ به دو ۲۳ تجهیز شدند. عمر عملیاتی این هواگرد کوتاه بود و بین سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ با یو ۸۶ و هائی ۱۱۱ جایگزین گشت.
دورنیه دو ۳۱۷ یک هواگرد از نوع بمب‌افکن سنگین ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو ۳۱۷ نخستین پروازش را در ۸ سپتامبر ۱۹۴۳ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۶ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. مشخصات دو ۳۱۷. مشخصات عمومی مشخصات فنی تسلیحات مسلسل MG ۱۳۱ ۳ × ۱۳ میلی متر (۰٫۵۱۲ اینچ) در موقعیت های برجک بالایی، پشتی و شکمی عقب مسلسل ۲ × ۷٫۹۲ میلی متر (۰٫۳۱۲ اینچ) MG 81 در دماغه ۱ × ۱۵ میلی متر (۰٫۵۹۱ اینچ) توپ MG 151 در دماغه
دورنیه کومت خانواده‌ای از هواگردهای بال‌چتری تک‌موتوره از گونه مسافربری ساخت شرکت دورنیه در آلمان بودند که اوایل دهه ۱۹۲۰ طراحی شدند.
دورنیه دو ۱۰ یک هواگرد از نوع هواپیمای جنگنده ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو ۱۰ نخستین پروازش را در ۲۴ جولای ۱۹۳۱ میلادی انجام داد.
دورنیه دو ان یا بمب‌افکن سنگین گونه ۸۷ یک هواگرد تک‌باله دو موتوره نظامی بود که میانه دهه ۱۹۲۰ در شرکت دورنیه در آلمان طراحی و ۲۸ فروند از آن با مجوز توسط شرکت کاواساکی در امپراتوری ژاپن تولید شد. طراحی و خدمت. شرکت کاواساکی اوایل سال ۱۹۲۴ سفارشی از نیروی زمینی امپراتوری ژاپن برای یک بمب‌افکن شبانه تک‌باله تمام‌فلزی جدید برای جایگزینی بمب‌افکن‌های پیشین گونه ۱ و ۲ دریافت کرد. کاواساکی از شرکت آلمانی دورنیه برای طراحی و ساخت این گونه درخواست کمک کرد. تاکِزاکی توموکیچی، مدیر کل دپارتمان هواگردسازی کاواساکی به
توموکیچی، مدیر کل دپارتمان هواگردسازی کاواساکی به همراه پنج مهندس ژاپنی ماه مارس سال ۱۹۲۴ به آلمان رفت و دیداری از شرکت‌های دورنیه و ب‌ام‌و داشت. قراردادهای همکاری امضا شد و شرکت دورنیه هفت مهندس خود را به سرپرستی ریشارت فوگت به ژاپن فرستاد. کلاود دورنیه هم شخصاً برای هماهنگی‌های لازم بین دو شرکت به ژاپن رفت. به دستور نیروی زمینی امپراتوری ژاپن پروژه هواگرد که در ابتدا «دورنیه دو اِن» نام گرفت، فوق سری بود. کار طراحی هواگرد در کارخانه دورنیه در سوئیس انجام شد. کاواساکی دو پیش‌نمونه تولید کرد که نخستین مورد
کاواساکی دو پیش‌نمونه تولید کرد که نخستین مورد ماه ژانویه سال ۱۹۲۶ و دومی تابستان همان سال تکمیل شد. در اثر تأخیر تولید موتور ب‌ام‌و ۶ در شرکت کاواساکی، پیش‌نمونه‌ها نیرومحرکه خود را از موتور نِیپیِر لایِن وارد شده از بریتانیا، می‌گرفتند. هواگرد پیکربندی دو موتوره تک‌باله بال‌چتری داشت. سازه آن تمام فلزی سراسر با پوسته تنش‌دار بود. شش خدمه شامل خلبان، کمک‌خلبان، بمب‌انداز/تیربارچی دماغه، ناوبر، بیسیم‌چی و مهندس/تیربارچی دم در آن قرار می‌گرفتند. نسخه تولید از دو موتور ب‌ام‌و ۶ با توان ۶۰۰ اسب بخار استفاده
از دو موتور ب‌ام‌و ۶ با توان ۶۰۰ اسب بخار استفاده می‌کرد که پشت‌سرهم نصب می‌شدند و ملخ‌های دو تیغه چوبی را به چرخش درمی‌آوردند. تسلیحات دفاعی شامل سه مسلسل ۷٫۷ میلی‌متری در جایگاه‌های دماغه، سقف و پشت کف می‌شد. هواگرد همانند نسخه خشکی‌پایه قایق پرنده دورنیه وال بود که شرکت آلمانی به تازگی پدیدآورده بود. آزمایش‌ها نزدیک به یک سال ادامه داشت تا این که در نهایت هواگرد بهار سال ۱۹۲۷ رسماً با عنوان «بمب‌افکن سنگین گونه ۸۷» به خدمت نیروی زمینی امپراتوری ژاپن درآمد. تولید از سال ۱۹۲۸ تا سال ۱۹۳۲ ادامه داشت و در
تولید از سال ۱۹۲۸ تا سال ۱۹۳۲ ادامه داشت و در مجموع ۲۸ فروند (شامل دو پیش‌نمونه) تحویل نیروی زمینی امپراتوری ژاپن شد. شش تا نه فروند در زرادخانه توپخانه نیروی زمینی در آتسوتا در ناگویا تولید شد. این نخستین بمب‌افکن ژاپنی بود که می‌توانست یک تن بمب حمل کند. اوایل دوره خدمت مشکلاتی در زمینه توان، استحکام ساختاری و پایداری هواگرد بروز کرد. با وجود این کاستی‌ها، بمب‌افکن سنگین گونه ۸۷ هواگرد اصلی نیروی بمب‌افکن سنگین به حساب می‌آمد و بدون صورت گرفتن تغییر چشم‌گیری در آن خدمت کرد. این گونه نخستین بمب‌افکنی بود
در آن خدمت کرد. این گونه نخستین بمب‌افکنی بود که از سال ۱۹۲۷ در هاماماتسو، پایگاه اصلی بمب‌افکن‌های ژاپنی مستقر شد. تعدادی از این بمب‌افکن‌ها هم در کاگامیگاهارا و تاچیکاوا بودند. در جریان حوادث منچوری یک اسکادران از بمب‌افکن‌های سنگین گونه ۸۷ به شکل آزمایشی برای مدت کوتاهی در این کارزار به‌کار گرفته شد. این گونه با وجود این که در زمان خود پیشرفت بزرگی برای نیروی زمینی به حساب می‌آمد اما بیش از حد کند بود و مورد علاقه خدمه نبود.
دورنیه لیبل یک هواگرد از نوع قایق پرنده ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه لیبل نخستین پروازش را در ۱۶ اوت ۱۹۲۱ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱۰ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، کلاود دورنیر مهندس آلمانی بود.
دورنیه دو اچ یک هواگرد از نوع هواپیمای جنگنده ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو اچ نخستین پروازش را در ۱۹۲۲ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد پنج فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، کلاود دورنیر مهندس آلمانی بود.
دورنیه دو ۶۳۵ یک هواگرد از نوع شناسایی دوربرد ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. این هواگرد در سال ۱۹۴۴ میلادی رسماً معرفی گردید. برنامه ساخت این هواگرد در نهایت لغو گردید. در مجموع، تعداد ۰ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، هاینریش هرتل مهندس آلمانی بود.
دورنیه دو کی یک هواگرد از نوع هواپیمای مسافربری ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیه دو کی نخستین پروازش را در ۷ مه ۱۹۲۹ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۳ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، کلاود دورنیر مهندس آلمانی بود.
دورنیه اس-ری ۰۰۷ یک هواگرد از نوع هواگرد آبی‌خاکی دوسرنشیته ساخت شرکت دورنیه در آلمان است. هواگرد دورنیه اس-ری ۰۰۷ نخستین پروازش را در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۷ میلادی انجام داد. طراح این هواگرد، ارن دورنیه مهندس آلمانی بود.
دورنیه سی‌استار یک هواگرد از نوع هواپیمای آبی خاکی ساخت شرکت دورنیه در آلمان است. هواگرد دورنیه سی‌استار نخستین پروازش را در ۱۷ اوت ۱۹۸۴ میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۲ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، کلاودیوس دورنیه مهندس آلمانی بود.
دورنیه دو ۱۳۲ یک هواگرد از نوع هواگرد چندمنظوره و بالگرد ساخت شرکت دورنیه فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. برنامه اصلی ساخت این هواگرد در نهایت لغو گردید. مهندسان و کارشناسان اعتقاد داشتند که آلمان از لحاظ فناوری هوایی و هلیکوپتر بی‌نیاز است، یکی از دلایل اصلی لغو نسبتاً سریع ادامه ساخت و تولید آن همین بود. بالگرد دورنیه دو ۱۳۲ از نوع معمولی و رایج بالگردها محسوب می شد. چندین گونه از معایب بسیار بارز آن سرعت کم، عدم توانایی و کارکرد مناسب در مناطق کوهستانی و بارانی، ظرفیت کم، شناسایی شدن سریع، سیستم‌های
و بارانی، ظرفیت کم، شناسایی شدن سریع، سیستم‌های هواپیمایی قدیمی و طول زیاد بال‌های گردش آن بود! این هوانورد فقط در یک طرح ساخته شده بود که عمدتاً سفید رنگ با حاشیه، پایه‌های فرود و بال‌های قرمز است. جلوی آن از شیشه دوجداره مقاوم با نسبت بالا بود. • تعاریف کلی. Dornier Do 132 یا دورنیه دو ۱۳۲ یک دستگاه هلیکوپتر در حال توسعه در آلمان در اواخر دهه ۱۹۶۰ بود. در حالی که این طرح یک طرح معمولی غلاف و بوم بود، سیستم پیشرانه غیرعادی بود، زیرا از یک موتور توربین استفاده می‌کرد، نه برای به حرکت درآوردن مستقیم روتور،
می‌کرد، نه برای به حرکت درآوردن مستقیم روتور، بلکه برای ارائه منبعی از گاز داغ که از طریق شفت روتور تغذیه می‌شد. تیغه‌ها، از طریق نوک جت‌ها خارج می شوند. هدف کاهش حداکثری وزن و پیچیدگی مکانیکی یک گیربکس و یک سیستم ضد گشتاور برای دم بود. این سیستم موتور تحت آزمایش‌های استاتیکی گسترده قرار گرفت در حالی که یک ماکت با اندازه کامل برای اثبات آیرودینامیک در یک تونل باد ساخته شد. با این حال، در نهایت، این برنامه در سال ۱۹۷۱ قبل از اینکه یک نمونه اولیه ساخته شود لغو شد. مشخصات (طبق طراحی). •خصوصیات عمومی
زپلین-لیندائو آر اس ۳ یک هواگرد از نوع هواگرد گشت دریایی و قایق پرنده ساخت شرکت لوفت‌شیفباو زپلین در آلمان است. هواگرد زپلین-لیندائو آر اس ۳ نخستین پروازش را در 4 نوامبر 1917 میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، کلاود دورنیر مهندس آلمانی بود.
زپلین-لیندائو آر اس ۱ یک هواگرد از نوع هواگرد گشت دریایی و قایق پرنده ساخت شرکت لوفت‌شیفباو زپلین در آلمان است. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، کلاود دورنیر مهندس آلمانی بود.
میگلوستات () دارویی است که برای درمان نوع ۱ بیماری گوشه بکار می‌رود. موارد استفاده. این دارو برای درمان موارد خفیف تا متوسطِ «بیماری گوشه نوع ۱» در بالغینی بکار می‌رود که جایگزینی آنزیم در آنها مقدور نیست یا آنزیم‌درمانی برایشان مناسب نیست. میگلوستات در سال ۲۰۰۲ در اروپا و در سال ۲۰۰۳ در ایالات متحده آمریکا از سوی سازمان غذا و دارو مورد تأیید و پذیرش واقع شد. این دارو همچنین نخستین دارویی است که برای درمان عوارض نورولوژیک پیشرونده در بیماری نیمن پیک، نوع سی (NPC) بکار گرفته شده و در اروپا (۲۰۰۹)، کانادا
سی (NPC) بکار گرفته شده و در اروپا (۲۰۰۹)، کانادا (۲۰۱۰) و ژاپن (۲۰۱۲) بدین منظور تأیید شده‌است. البته چنین استفاده‌ای هنوز در ایالات متحده آمریکا مورد پذیرش واقع نشده و سازمان غذا و دارو به‌دنبال شواهد بیشتری است. موارد منع مصرف. افرادی که دچار بیماری‌های مغز و اعصاب یا مشکلات کلیوی هستند، زنان باردار و همچنین مردان یا زنانی که قصد دارند بچه‌دار شوند، نباید میگلوستات مصرف کنند. عوارض جانبی. عوارض جانبی جدی در این دارو شاملِ درد، سوزش، بی‌حسی و سوزن‌سوزن شدنِ دست‌ها، بازوها و پاها، لرزش غیرقابل‌کنترل
شدنِ دست‌ها، بازوها و پاها، لرزش غیرقابل‌کنترل دست‌ها، تغییرات بینایی و احتمال خونریزی است. عوارض شایع عبارتند از عوارض گوارشی (اسهال، دل‌آشوب، نفخ و گاز شکم، بی‌اشتهایی، یبوست)، خشکی دهان، مشکلات عضلانی (ضعف، کرامپ و گرفتگی ماهیچه بخصوص در پاها، احساس سنگینی در دست‌ها و پاها، عدم استواری بدن هنگام راه رفتن)، پشت‌درد، گیجی، عصبی‌شدن، سردرد، اختلالات حافظه و قاعدگی نامنظم یا دشوار. نحوهٔ کارکرد. میگلوستات از تشکیل مادهٔ گلوکوسربروزید (که در اثر ناتوانی آنزیم گلوکوسربروزیداز رخ می‌دهد) جلوگیری می‌کند که به
گلوکوسربروزیداز رخ می‌دهد) جلوگیری می‌کند که به اینگونه درمان، «درمان از طریق کاهش سوبسترا» می‌گویند.
پروتئین ترشحی E1 اپیدیدیم () نوعی پروتئین در انسان است که توسط ژنی بر روی کروموزوم ۱۴ کدگذاری می‌شود. این پروتئین با بروز بیماری نیمن پیک، نوع سی در ارتباط است.
اسفنگومیلین فسفودی‌استراز ۱ () یا به‌اختصار «SMPD1» که با نامِ «اسید اسفنگومیلیناز» (ASM) هم شناخته می‌شود، یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «SMPD1» کدگذاری می‌شود و متعلق به خانوادهٔ بزرگ آنزیم‌های «اسفنگومیلین فسفودی‌استراز» است. نقص در این آنزیم موجب بروز «بیماری نیمن پیک وابسته به SMPD1» می‌شود. در عین حال، جهشِ L302P در ژنِ SMPD1 یکی از عوامل زمینه‌ساز برای بروز بیماری پارکینسون است.
اَبدَدانَ یا اَبدَدانا سرزمینی در غرب ماد بود که در سنگ‌نوشته‌ها و سالنامه‌های سلطنتی آشوری نو به آن اشاره شده‌است. آشوری‌ها، اسب و خراج‌های دیگری از آن‌جا دریافت می‌کردند. در سنگ‌نوشتهٔ شلمنسر سوم، این سرزمین در جنوب شرق پارسوا و شمال شرق بیت همبان قرار گرفته‌است. آداد-نراری سوم شاه آشوری، ادعا می‌کند که آن‌جا را فتح کرده‌است؛ بر پایهٔ سنگ‌نوشتهٔ وی، ابدَدانَ در بین البریا و نائیری واقع شده‌است. لشکرکشی او علیه این سرزمین و کشورهای همسایه‌اش در سال ۸۰۲ پیش از میلاد روی داد. در متون آشوری در وقایع بخش دوم
از میلاد روی داد. در متون آشوری در وقایع بخش دوم از سدهٔ هشتم پیش از میلاد، این سرزمین همیشه بیت ابدَدانی نامیده می‌شد. در سال ۷۴۴ پیش از میلاد، تیگلات-پیلسر سوم، کیت‌پاتیا، شهری متعلق به بیت ابدَدانی را تسخیر کرد، جایی که شاهزاده‌ای با نام اکدی «مَننو-کیمَ-شابی» فرمانروایی می‌کرد. در سنگ‌نوشتهٔ تیگلات-پیلسر سوم که در سال ۷۲۸ پیش از میلاد نوشته‌شده، بیت ابدَدانی به‌عنوان ایالتی از امپراتوری آشور به‌همراه نمر، بیت همبان، پارسوا، بیت زاتی و غیره ذکر شده‌است. در سال ۷۱۶ پیش از میلاد، سارگون دوم در طی هشتمین
در سال ۷۱۶ پیش از میلاد، سارگون دوم در طی هشتمین لشکرکشی خود، از بیت ابدَدانی، نمر، سنگیبوتو و کشور «مادهای نیرومند»، باج و خراج دریافت کرد. نام ابدَدانَ در لوحه‌ای برنزی که در همدان کشف‌شده و توسط هرتسفلد منتشر گردیده، ذکر شده‌است. هرتسفلد این لوحه را به اواخر سدهٔ سیزدهم پیش از میلاد مربوط می‌داند اما دیاکونوف معتقد است که باید آن را به سدهٔ دهم یا نهم پیش از میلاد تاریخ‌گذاری کرد. به احتمال قوی، ابدَدانَ نامی کاسی بود و مردمان آن در سدهٔ هشتم و نهم پیش از میلاد، منشأ کاسی داشتند. لوح شاه ابددان. این لوح
میلاد، منشأ کاسی داشتند. لوح شاه ابددان. این لوح برنزی در سال ۱۹۲۹ میلادی توسط ارنست هرتسفلد در همدان خریداری شد و در سال ۱۹۵۲ موزه متروپولیتن این کتیبه را از او خرید. فروشنده این لوح به ارنست هرتسفلد اظهار کرده بود که کتیبه در شمال همدان کشف شده است. تاکنون از این کتیبه دو ترجمه منتشر شده است، ترجمه اول از ارنست هرتسفلد می‌باشد که شرح متن بدون تغییر این لوح است و ترجمه دوم نیز از ایگور دیاکونوف است که با فرض وجود چند غلط نوشتاری از کاتب باستانی این لوح و ایجاد تغییرات در متن آن ترجمه شده است. بر طبق ترجمه
تغییرات در متن آن ترجمه شده است. بر طبق ترجمه ارنست هرتسفلد، این لوح به بابلی نگاشته شده و شرح یک حکم دولتی است. در متن آن چنین آمده است که پادشاه شهر اَبدَدانا (غرب ماد)، پس از مشاهده رویایی ناخوشایند، دستور می‌دهد تا یک تاجر آشوری از پرداخت هرگونه خراج معاف گردد. متن حکم مقرر می دارد که این تاجر از این پس بدون تمکین در برابر خراج‌های پادشاه اَبدَدانا، آزادانه از قلمرو ماد عبور کند و به تجارت بپردازد. مطابق با آنچه در کتیبه آمده، سهم معافیت او دو دست لباس فاخر و یک کوزه آبجو تعیین شده بود. در مقدمه لوح،
فاخر و یک کوزه آبجو تعیین شده بود. در مقدمه لوح، نویسنده با سوگند به ایزدان بابلی و آشوری (ایشتار، شمش و بئل ماتاتی) آغاز می‌کند و در خاتمه، هر کس را که در آینده از اجرای این فرمان سرپیچی ورزد، از نفرین خدایان (ایشتار، بانوی شهر) بر خود بیم می دارد. آنچه این سند را متمایز می سازد، ترکیب زبانی آن است، اگرچه متن اصلی بابلی است، اما نشانه‌هایی آشوری در خط و ساخت برخی واژگان دیده می‌شود و بر خلاف بسیاری از کتیبه‌های هم دوره، از قواعد یکسانی پیروی نمی‌کند. همچنین، دیاکونوف معتقد است واژه bēl āli موجود در متن
دیاکونوف معتقد است واژه bēl āli موجود در متن آکدی دقیقاً برابر واژه vispati (سرور همه ایرانی ها) است؛ این واژه پارسی احتمالاً از زبان مادی وارد متن شده و نشان می‌دهد که نگارش لوح دست کم به دوره‌ای باز می گردد که مادها در زاگرس تأثیر گذار بودند (سده نهم پیش از میلاد یا پس تر). علاوه بر این، هرتسفلد معتقد است اشاره به پرداخت خراج تجّار آشوری به حاکمان ماد حکایت از آن دارد که تاریخ صدور این فرمان می باسیت پیش از اولین حملات امپراتوری آشور به سرزمین‌های ماد باشد (۸۵۰ تا ۷۵۰ پیش از میلاد). علاوه بر آن ویژگی
باشد (۸۵۰ تا ۷۵۰ پیش از میلاد). علاوه بر آن ویژگی دیگری که این لوح را متمایز می‌کند جنس آن است که بر روی فلز برنز نوشته شده است در صورتی که کتیبه‌های آشوری و بابلی را بر روی گِل پخته شده می نوشتند. این امور احتمالاً نشان دهنده دخیل بودن سه فرهنگ متفاوت در نگارش آن است: خود پادشاه اَبدَدانای ماد، تاجر آشوری و احتمالاً کاتب بابلی (یا دست کم آموزش دیده به سبک بابلی).
حَرزیَنو شهر و ناحیه‌ایی در ماد بود که در متون آشوری معاصر با سارگون دوم، نام آن ذکر شده‌است. در سال ۷۱۶ پیش از میلاد، هنگامی که سارگن در ماد و سرزمین سکاها بود، از روسای چند شهر مادی، از جمله زَردوکَ در حرزینو، باج و خراج دریافت کرد. نام زَروکو، در زبان‌های ایرانی، زردوکَ، زَردوکَ از زَرَد (در هندی هرد) به‌معنای «قلب» مشتق شده‌است. در سال ۷۱۴ پیش از میلاد، همان زَردوکَ که در حرزینو واقع‌شده، در فهرست نمایندگان شهرهایی که به سارگون باج و خراج پرداختند، ذکرشده‌است. سارگون در این هنگام در پارسوآ بود. نام
سارگون در این هنگام در پارسوآ بود. نام حرزینو در فهرست شهرهای مادی که به آشور خراج می‌پرداختند نیز ذکر شده‌بود. به‌گفتهٔ ایگور دیاکونوف و حَیم تَدمُر، این فهرست در سال ۷۱۳ پیش از میلاد نوشته شده‌بود. مقایسهٔ این فهرست با مسیر گرفته‌شده به ماد توسط سارگن دوم در سال۷۱۶ پیش از میلاد مسیح در سنگ یادبودی توسط لویس لوین توضیح داده شده‌است. مکان دقیق حرزینو بستگی به تعیین مرزهای غربی ماد دارد. به گفتهٔ لوین، حرزینو احتمالاً در محدودهٔ زاگرس و در مجاورت جادهٔ خراسان بزرگ واقع شده‌بود. مهرداد ملک‌زاده حرزینو را
بزرگ واقع شده‌بود. مهرداد ملک‌زاده حرزینو را همان شهر هرسین امروزی دانسته‌است. با این حال، استدلال‌هایی در تأیید این نکته وجود دارد که حرزینو در شرق، در جلگهٔ همدان قرار داشته‌است.
آرادو آر ۲۳۴ "بلیتس" (آذرخش) یک هواگرد تک‌باله تک‌سرنشین دو موتوره آلمانی و نخستین هواگرد جت بمب‌افکن عملیاتی جهان بود که اوایل و اواسط دهه ۱۹۴۰ توسط شرکت آرادو طراحی و تولید شد. هواگرد آرادو آر ۲۳۴ نخستین پروازش را در ۱۵ ژوئن سال ۱۹۴۳ انجام داد. طراحی و توسعه. دفتر فنی وزارت هوانوردی رایش ماه سپتامبر سال ۱۹۴۱ سفارشی برای یک هواگرد شناسایی پر سرعت صادر کرد. این هواگرد تک‌سرنشین تمام‌فلزی می‌بایست در صورت امکان به برد ۲٬۰۰۰ کیلومتری می‌رسید و سرعتی بیش از جنگنده‌های آن زمان یا آینده نزدیک می‌داشت. بر این
جنگنده‌های آن زمان یا آینده نزدیک می‌داشت. بر این اساس حداکثر سرعت هواگرد می‌بایست دست کم ۸۰۰ کیلومتر بر ساعت و پایاسیر آن دست کم ۷۰۰ کیلومتر بر ساعت می‌بود. به جهت این سرعت بالا تسلیحات دفاعی لازم نبود و تنها یک مسلسل ام‌گه ۱۳۱ به عنوان سلاح اخلال‌آفرین می‌بایست در پشت هواگرد نصب می‌شد. به منظور دستیابی به حداکثر برد می‌بایست از حداقل ممکن تجهیزات عمومی استفاده می‌شد. فضایی برای سه مخزن سوخت ۶۵۰ لیتری در بال‌ها و مخازنی با ظرفیت ۳٫۳۵۰ لیتر در بدنه می‌بایست تامین می‌گشت. تمامی مخازن می‌بایست ضدگلوله و خود
تامین می‌گشت. تمامی مخازن می‌بایست ضدگلوله و خود مسدود کن می‌بودند. مهندسان شرکت آرادو همان سال ۱۹۴۱ طرحی از یک هواگرد تحت عنوان «ایی ۳۷۰» را به دفتر فنی این وزارت‌خانه ارائه کردند. به همراه این طرح، طرح‌های دیگری با ساختار رادیکال‌تر نیز وجود داشت اما ایی ۳۷۰ با ساختاری مرسوم‌تر مورد پذیرش واقع گشت و عنوان «آر ۲۳۴» بر آن نهاده شد. این هواگرد با ساختاری تمام‌فلزی و بال‌بالای ذوزنقه‌ای دارای دو موتور جت در زیر بال‌ها در فاصله مشابهی با بدنه نسبت به موتورهای پیستونی بود. یک اتاقک تک‌سرنشین در جلوی هواگرد
پیستونی بود. یک اتاقک تک‌سرنشین در جلوی هواگرد قرار داشت و تمامی دماغه از پلکسی گلاس ساخته شده بود. خلبان با بازکردن یک پلکان در سمت چپ وارد هواگرد می‌شد و از طریق دریچه سقف به داخل اتاقک می‌رفت. اتاقک هواگرد مکانی جادار و راحت بود و فشار آن با هوای موتور تنظیم می‌شد. جهت دستیابی به برد رزمی ۲۲۰۰ کیلومتری تقریباً تمامی کف اتاقک با سوخت پر بود. مخازن سوخت از طریق سقف بدنه پر می‌شدند. هواگرد مجهز به صندلی‌پران نبود. تمامی ابزارهای هدایت پرواز دستی و سنتی بودند. برنامه‌ریزی شده بود دوربین‌های بزرگ شناسایی در
برنامه‌ریزی شده بود دوربین‌های بزرگ شناسایی در پشت بدنه نصب شود. یک ویژگی غیر سنتی ارابه فرود هواگرد بود. با پر شدن زیر بدنه با سوخت، جایی برای جمع شدن ارابه فرود اصلی وجود نداشت و امکان قرار گرفتن آن درون بال‌ها یا محفظه موتورها نیز نبود. پیکربندی بال‌بالا موجب می‌شد نصب ارابه‌های فرود در بال‌ها آن‌ها بسیار بلند کند. شرکت چندین حالت غیر مرسوم را مطرح ساخت و ستاد وزارت هوانوردی یکی از غیر معمول‌ترین آن‌ها را برگزید. بدین ترتیب آرادو آر ۳۲۴ هنگام برخاستن بر روی یک سه چرخه بزرگ حرکت می‌کرد و هنگام نشستن بر