payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را تغییر دهد و رویکردی مسلحانه‌تر برای سرنگونی شوگون‌سالاری اتخاذ کند. از سوی دیگر، نیروهایی بودند که سعی در متوقف کردن این امر داشتند. این نیروها گروهی بودند که حول محور قلمرو توسا می‌چرخیدند و به دنبال احیای حکومت امپراتوری بودند. با این حال، همه سامورایی‌های ساتسوما طرفدار سرنگونی شوگان‌ها با زور نبودند و همه سامورایی‌های توسا طرفدار بازگرداندن قدرت به امپراتور نبودند. افراد در هر مقامی با یکدیگر مذاکره می‌کردند. در همین حال، اوکوبو توشیمیچی، که به دنبال توجیهی برای سرنگونی شوگون‌سالاری بود، سخت تلاش
توجیهی برای سرنگونی شوگون‌سالاری بود، سخت تلاش می‌کرد تا فرمان مخفی امپراتوری برای سرنگونی شوگون‌سالاری را به دست آورد. و اگرچه این دستور توسط دربار امپراتوری صادر شده بود، یوشینوبو ابتکار عمل را به دست گرفت و در ۱۴ اکتبر ۱۸۶۷ (دوره کیئو ۳) دادخواستی برای بازگشت قدرت سیاسی به امپراتور (تایسی هوکان) ارائه کرد. این امر توجیه سرنگونی شوگون‌سالاری را از بین برد. با این حال، اگرچه شوگون‌سالاری تصمیم گرفته بود قدرت را به دربار امپراتوری بازگرداند، دربار امپراتوری در آن زمان توانایی سیاسی لازم برای به دست گرفتن
در آن زمان توانایی سیاسی لازم برای به دست گرفتن قدرت را نداشت. علاوه بر این، نخبگان حاکم در دربار امپراتوری در آن زمان اشرافی بودند که از یوشینوبو حمایت می‌کردند؛ بنابراین، حتی پس از اصلاحات میجی، یوشینوبو همچنان قدرت واقعی را در دست داشت؛ بنابراین سایگو تاکاموری و ایواکورا تومومی، اشراف دربار، کودتایی را برای بازگرداندن سلطنت طرح‌ریزی کردند. در نتیجه، آنها موفق شدند اشراف درباری را که از یوشینوبو/کیکی حمایت می‌کردند، برکنار کنند. اعلامیه بزرگ احیای سلطنت صادر شد و دولت جدیدی با محوریت «رئیس»، «مشاور ارشد»
شد و دولت جدیدی با محوریت «رئیس»، «مشاور ارشد» و «مشاور» تشکیل شد. علاوه بر این، در جلسه کوگوشو که آن شب برگزار شد، تصمیم گرفته شد که کِیکی استعفا دهد و از مقام و مالکیت زمین رسمی خود دست بکشد. با این حال، ماتسودایرا شونگاکو و دیگران در فکر استقبال از یوشینوبو به عنوان عضوی از دولت جدید بودند. اگر این امر پذیرفته می‌شد، برای ساتسوما که هدفش سرنگونی شوگون‌سالاری بود، فاجعه‌ای رخ می‌داد. درست همان‌طور که بیم آن می‌رفت که استعفا و واگذاری زمین تضعیف شود، ارتش شوگون‌سالاری سابق اقامتگاه ساتسوما در ادو را به
شوگون‌سالاری سابق اقامتگاه ساتسوما در ادو را به آتش کشید. جنگ بوشین. پس از آن، نیروهای سابق شوگون‌سالاری به سمت غرب پیشروی کردند و وارد قلعه اوساکا شدند، جایی که یوشینوبو و ملازمان سابق شوگون‌سالاری او در آنجا بودند. سپس یوشینوبو دستور سرنگونی ساتسوما را داد و نیروهای سابق شوگون‌سالاری به سمت کیوتو پیشروی کردند. برای متوقف کردن آنها، نیروهای دولتی جدید در توبا-فوشیمی با آنها روبرو شدند. سپس، در ۳ ژانویه ۱۸۶۸ (دوره کیئو ۴)، نبرد توبا-فوشیمی آغاز شد. این آغاز جنگ بوشین بین نیروهای دولتی جدید و نیروهای
آغاز جنگ بوشین بین نیروهای دولتی جدید و نیروهای شوگون‌سالاری سابق بود. روز بعد چهارم ژانویه، جناح جدید دولت با پرچم امپراتوری نیشیکینومی برافراشته شد و روحیه نیروهای سابق شوگون‌سالاری که در همان روز به دشمنان دربار امپراتوری تبدیل شده بودند، به‌طور قابل توجهی کاهش یافت. در ششم ژانویه، یوشینوبو علیه نیروهای جدید دولت اعلام جنگ تا پای جان کرد، اما همان شب، خود یوشینوبو از قلعه اوساکا فرار کرد. او سوار یک کشتی جنگی شد و به ادو بازگشت. روز بعد، دربار امپراتوری دستور دستگیری و کشتن یوشینوبو/کِیکی را صادر کرد.
دستور دستگیری و کشتن یوشینوبو/کِیکی را صادر کرد. بدین ترتیب، نبرد توبا-فوشیمی با پیروزی دولت جدید پایان یافت و میدان نبرد به ادو منتقل شد. دولت جدید، ستاد بزرگ لشکرکشی شرقی (توسئی‌دای‌سوتوکو) را تأسیس کرد و ارتش توسئی به سه گروه تقسیم شد و به سمت ادو پیشروی کرد. سایگو تاکاموری، که به عنوان افسر ستاد بزرگ لشکرکشی شرقی منصوب شده بود، از جاده توکایدو عبور کرد و وارد قلعه سونپو شد که با خاندان توکوگاوا ارتباط داشت. سپس تصمیم گرفته شد که در ۱۵ مارس یک حمله همه‌جانبه به ادو آغاز شود. از سوی دیگر، کسانی در
همه‌جانبه به ادو آغاز شود. از سوی دیگر، کسانی در شوگون‌سالاری سابق بودند که طرفدار جنگ تا آخرین نفس بودند، اما یوشینوبو تصمیم گرفت تسلیم دربار امپراتوری را نشان دهد. یوشینوبو پس از واگذاری کامل اختیارهای خود به کاتسو کایشو، زندگی در حبس خانگی در معبد کانئی در اوئنو را آغاز کرد. در ۹ مارس، یامائوکا تشو، یکی از مقام‌های شوگون‌سالاری، به تنهایی وارد قلعه سونپو شد تا نامه‌ای از کاتسو کایشو مبنی بر قصد کِیکی برای تسلیم شدن در برابر سایگو تاکاموری را تحویل دهد. گفته می‌شود که سایگو تاکاموری تحت تأثیر وفاداری
گفته می‌شود که سایگو تاکاموری تحت تأثیر وفاداری یامائوکا تشو به اربابش قرار گرفته بود. در ۱۳ و ۱۴ مارس، سایگو تاکاموری با کاتسو کایشو در ادو ملاقات کرد. در طول این جلسه، تصمیم گرفته شد که یوشینوبو در قلمرو میتو تحت بازداشت خانگی قرار گیرد و شوگون‌سالاری سابق قلعه ادو را تسلیم کند. بدین ترتیب، حمله عمومی به ادو لغو شد و منجر به تسلیم بدون خونریزی ادو در ۱۱ آوریل شد. با این حال، هنوز بسیاری از مردم تسلیم حکومت جدید نشدند و نبرد اوئنو که به مقاومت همه‌جانبه شوگیتای معروف است، در اوئنو، توکیو، درگرفت. قلمرو
شوگیتای معروف است، در اوئنو، توکیو، درگرفت. قلمرو ناگائوکا و قلمرو آیزو نیز سرسختانه در برابر حکومت جدید مقاومت کردند (نبرد هوکوئتسو و نبرد آیزو). علاوه بر این، اتحاد اواوئه‌تسو رپان توسط قلمروهای توهوکو تشکیل شد و نبردهای شدیدی در مناطق هوکوریکو و توهوکو درگرفت. سایگو تاکاموری برادر کوچکترش سایگو کیچیجیرو را نیز در ولایت ایچیگو از دست داد. در بخش شمالی کشور، انوموتو تاکه‌آکی، دست‌نشانده سابق شوگون‌سالاری، و نیروهای دولتی جدید با هم درگیر شدند (نبرد هاکوداته)، اما در ماه مه ۱۸۶۹ (دوره میجی ۲) تسلیم شدند و
اما در ماه مه ۱۸۶۹ (دوره میجی ۲) تسلیم شدند و بدین ترتیب جنگ بوشین به پایان رسید. در همین حال، سایگو تاکاموری پس از سرکوب قلمرو شونای ناگهان به زادگاهش کاگوشیما بازگشت. او وقت خود را صرف لذت بردن از یک زندگی آرام، رفتن به چشمه‌های آب گرم، شکار و سرودن شعر کرد. بعدها، به درخواست ارباب قلمرو، شیمازو تادایوشی، در اداره قلمرو مشارکت کرد. او اصلاحات مختلفی از جمله اصلاح سیستم نظامی قلمرو ساتسوما را انجام داد. به دولت جدید بازگشت و لغو املاک فئودالی و ایجاد بخشداری‌ها را اجرا کرد. دولت جدید در فکر دعوت مجدد از
را اجرا کرد. دولت جدید در فکر دعوت مجدد از سایگو تاکاموری بود. این به این دلیل بود که دولت جدید در آن زمان با مشکلاتی روبرو بود. اقتدار دولت جدید به دلیل فساد در میان مقام‌های دولتی و شورش‌های سامورایی رو به کاهش بود. علاوه بر این، کشور از مشکلات مالی رنج می‌برد، بنابراین به یک راه حل نیاز بود: لغو حوزه‌های فئودالی یا هان (ژاپن) و ایجاد فرمانداری‌ها (انحلال حوزه‌های فئودالی و قرار دادن کل کشور تحت کنترل مستقیم دولت جدید). لغو قلمروهای فئودالی و تأسیس فرمانداری‌ها به معنای محرومیت اربابان فئودال سابق
فرمانداری‌ها به معنای محرومیت اربابان فئودال سابق (فرمانداران اصلی) از امتیازها و پایگاه‌های اقتصادی‌شان بود. از آنجایی که انتظار مقاومت شدید طبیعی بود، بازگشت سایگو تاکاموری که از محبوبیت چشمگیری برخوردار بود، مطلوب بود؛ بنابراین توشیمیچی اوکوبو از سایگو جودو (سایگو تسوگومیچی)، برادر کوچکتر تاکاموری سایگو، خواست تا تاکاموری سایگو را متقاعد کند. پس از آن، او به همراه ایواکورا تومومی از کاگوشیما بازدید کرد و رسماً از تاکاموری سایگو خواست تا به دنیای سیاست مرکزی بازگردد. سایگو تاکاموری نیز این را پذیرفت. او
بازگردد. سایگو تاکاموری نیز این را پذیرفت. او ارتشی را مستقیماً تحت نظر دولت جدید به نام «گوشینپی» سازماندهی کرد و تلاش کرد از آن نیروی نظامی برای لغو قلمروهای فئودالی و ایجاد بخشداری‌ها استفاده کند. در ژوئیه ۱۸۷۱ (۴ میجی)، لغو قلمروهای فئودالی و ایجاد بخشداری‌ها با موفقیت انجام شد. در نوامبر همان سال، هیئت اعزامی ایواکورا به رهبری ایواکورا تومومی به عنوان سفیر فوق‌العاده و تام‌الاختیار از یوکوهاما حرکت کرد. کیدو تاکایوشی، اوکوبو توشی‌میچی، ایتو هیروبومی و دیگران نیز به عنوان معاونان فرستاده در این سفر
و دیگران نیز به عنوان معاونان فرستاده در این سفر شرکت داشتند. آنها برای انجام مذاکرات مقدماتی برای بازنگری در معاهده‌های نابرابر که شوگون‌سالاری توکوگاوا در پایان دوره ادو با کشورهای غربی منعقد کرده بود (اگرچه در نهایت هیچ نتیجه‌ای حاصل نشد) اعزام شدند. در همین حال، سایگو تاکاموری و ایتاگاکی تایسوکه مسئول غیبت دولت شدند. سایگو تاکاموری عملاً رئیس دولت شد. با این حال، تعهدی بین دولت و کسانی که به خارج از کشور سفر می‌کردند، منعقد شد تا اطمینان حاصل شود که دولت غایب به تنهایی عمل نخواهد کرد. با وجود این، دولت
غایب به تنهایی عمل نخواهد کرد. با وجود این، دولت غایب به اجرای سیاست‌های نوسازی یکی پس از دیگری، مانند اصلاح مالیات بر زمین و اعلام خدمت سربازی ادامه داد. تأسیس یک مدرسه خصوصی در کاگوشیما. دولت جدید میجی با مشکلات دیپلماتیک متعددی روبرو بود که یکی از آنها مسئله کره بود. در آن زمان کره (کشور) در حالت انزوا قرار داشت و سعی در ایجاد روابط دوستانه با ژاپن نداشت. سپس دولت جدید با ایده بحث در مورد فتح کره (سیکان رون) (پیشنهادی برای اعزام نیرو به کره برای گشودن آن به روی جهان) ظهور کرد. در پاسخ به این موضوع،
آن به روی جهان) ظهور کرد. در پاسخ به این موضوع، سایگو تاکاموری می‌خواست فرستاده‌ای بفرستد و اوضاع را به صورت مسالمت‌آمیز پیش ببرد. از سوی دیگر، اوکوبو و ایواکورا که تازه از اروپا و ایالات متحده بازگشته بودند، طرفدار «اولویت سرزمین اصلی» بودند و با نظر سایگو تاکاموری مخالفت کردند. در یک مقطع، جلسه کابینه تصمیم گرفت سایگو تاکاموری را به کره (کشور) بفرستد، اما ایواکورا سعی کرد از امپراتور درخواست کند تا این طرح را به تعویق بیندازد. سایگو تاکاموری چنان خشمگین شد که استعفای خود را تسلیم کرد. پس از این، حدود ۶۰۰
که استعفای خود را تسلیم کرد. پس از این، حدود ۶۰۰ نفر از رهبران دولتی، پرسنل نظامی و بوروکرات‌ها نیز استعفا دادند (تغییر سیاسی سال ششم دوره میجی). اعتقاد بر این است که پیشینه این امر، مبارزه برای رهبری در درون دولت بود. سایگو تاکاموری بار دیگر به زادگاهش کاگوشیما بازگشت. او وقت خود را با فراغت، انجام کارهای مزرعه، رفتن به حمام‌های چشمه آب گرم و شکار می‌گذراند. با این حال، کسانی که به پیروی از سایگو تاکاموری استعفا داده بودند نیز به کاگوشیما بازگشته‌اند و حضور آنها که از دولت ناراضی بودند، در صورت عدم کنترل،
آنها که از دولت ناراضی بودند، در صورت عدم کنترل، احتمالاً موجب برهم خوردن نظم و قانون می‌شد. در آن زمان، پیشنهادی برای تأسیس یک مدرسه خصوصی به سایگو تاکاموری رسید. سایگو تاکاموری برای جلوگیری از شورش جوانان تندخو و هدایت انرژی آنها به روشی مفید، تصمیم به تأسیس این مدرسه گرفت. مدارس خصوصی که به این شکل تأسیس شدند، آموزش نظامی، مطالعات کلاسیک چینی و مطالعات غربی ارائه می‌دادند و حتی دانشجویانی را برای تحصیل به خارج از کشور می‌فرستادند. فرمانداری کاگوشیما از این امر حمایت کرد. در نتیجه، فارغ‌التحصیلان مدارس
این امر حمایت کرد. در نتیجه، فارغ‌التحصیلان مدارس خصوصی بیشتر و بیشتری سمت‌های مهمی را در فرمانداری به دست گرفتند و در نهایت حتی کنترل دولت فرمانداری را نیز به دست گرفتند. خودکشی در طول جنگ سینان. دولت میجی نسبت به چنین جنبش‌هایی در کاگوشیما محتاط بود. در آن زمان، شورش‌های مداومی توسط سامورایی‌های ناراضی در مکان‌های مختلف، مانند شورش شینپورن ((۱۸۷۶) استان کوماموتو) و شورش آکیزوکی ((۱۸۷۶) استان فوکوئوکا) وجود داشت. سامورایی‌های ناراضی در سراسر کشور مشتاقانه منتظر قیام تاکاموری سایگو بودند. اگر تاکاموری
منتظر قیام تاکاموری سایگو بودند. اگر تاکاموری سایگو دانش‌آموزان مدرسه خصوصی خود را در یک قیام رهبری می‌کرد، واضح بود که دولت آسیب زیادی می‌دید. دولت نگران حجم زیاد سلاح و مهمات ذخیره شده در کاگوشیما شد و هنگامی که سعی در مصادره آنها داشت، دانش‌آموزان یک مدرسه خصوصی شورش کردند و به یک انبار مهمات در سوموتا حمله کرده و سلاح‌ها و مهمات را دزدیدند. علاوه بر این، دولت گروهی از جاسوسان را تقریباً همزمان با این حادثه به کاگوشیما فرستاد. با این حال، مدرسه خصوصی این حرکت را شناسایی کرد و جاسوسان دستگیر شدند. سپس
حرکت را شناسایی کرد و جاسوسان دستگیر شدند. سپس جاسوسان به توطئه برای ترور سایگو تاکاموری اعتراف کردند (اگرچه این نظر هم وجود دارد که این یک داستان ساختگی بوده است). در پاسخ به این، درخواست‌ها برای اقدام نظامی در میان سامورایی‌های ساتسوما افزایش یافت. سپس، سایگو تاکاموری، که تصمیم گرفته بود دیگر نمی‌تواند نارضایتی سامورایی‌ها را سرکوب کند، تصمیم به تشکیل ارتش گرفت. در ۱۵ فوریه ۱۸۷۷ (دهم میجی)، بیش از ۱۰٬۰۰۰ سرباز ساتسوما (عمدتاً سامورایی‌های سابق ساتسوما به رهبری سایگو تاکاموری) در سنگین‌ترین بارش برف در ۶۰
سایگو تاکاموری) در سنگین‌ترین بارش برف در ۶۰ سال گذشته راهپیمایی کردند. هدف آنها قلعه کوماموتو بود، جایی که نیروهای دولتی مستقر بودند. با شنیدن خبر قیام سایگو تاکاموری، دولت بلافاصله دستور حمله را صادر کرد. در بیست و دوم، ارتش ساتسوما حمله‌ای را به قلعه کوماموتو آغاز کرد و این آغاز یکی از بزرگ‌ترین جنگ‌های داخلی در تاریخ ژاپن، جنگ سینان، بود. با این حال، قلعه کوماموتو قلعه‌ای مستحکم بود که توسط جنگ‌سالار سنگوکو، کاتو کیوماسا، ساخته شده بود. تصرف آن آسان نبود. علاوه بر این، نیروهای دولتی جدیدترین سلاح‌ها و
علاوه بر این، نیروهای دولتی جدیدترین سلاح‌ها و مهمات را داشتند و تلاش‌های ارتش ساتسوما برای تصرف قلعه کوماموتو همگی شکست خورد؛ بنابراین ارتش تقسیم شد و به سمت شمال حرکت کرد، جایی که نبردهای شدیدی در نقاط مختلف درگرفت. بدین ترتیب، نبرد معروف به نبرد تاباروزاکا رخ داد. نیروهای دولتی از نیروهای ساتسوما که ماهرانه از تفنگ‌ها و شمشیرهای خود استفاده می‌کردند، وحشت داشتند. هفده روز پس از شروع نبرد، نیروهای دولتی سرانجام موفق به تصرف تاباروزاکا شدند، اما هر دو طرف تلفات سنگینی متحمل شدند. در ۱۶ اوت همان سال، سایگو
سنگینی متحمل شدند. در ۱۶ اوت همان سال، سایگو تاکاموری دستور انحلال کل ارتش خود را صادر کرد. سپس تصمیم گرفت با افسران ارشد و نیروهای نخبه خود به کاگوشیما بازگردد. هنگامی که سایگو تاکاموری و ۳۷۲ مرد بازمانده وارد شیرویاما در کاگوشیما شدند، توسط نیروهای دولتی محاصره شدند. سپس، در اوایل صبح ۲۴ سپتامبر، نیروهای دولتی حمله‌ای همه‌جانبه را آغاز کردند. سایگو تاکاموری از ناحیه کمر و ران مورد اصابت گلوله قرار گرفت. او به بپو شینسوکه، که در همان نزدیکی بود، گفت که دیگر بس است و دستور داد سرش را از تنش جدا کنند. او در
بس است و دستور داد سرش را از تنش جدا کنند. او در سن ۴۹ سالگی درگذشت. اگرچه سایگو تاکاموری از چهره‌های کلیدی در نوسازی میجی بود، اما به عنوان یک خائن به زندگی خود پایان داد. اوکوبو توشیمیچی. اوکوبو توشیمیچی سیاستمداری بود که از پایان دوره ادو تا اوایل دوره میجی زندگی می‌کرد. او در سال ۱۸۳۰ (دوره بونسی ۱۳) در خانواده‌ای از سامورایی‌های رده پایین از قلمرو ساتسوما متولد شد. «توشیمیچی» نام او پس از آغاز دوره میجی بود و در پایان دوره ادو با نام‌های «شوسوکه» و «ایچیزو» شناخته می‌شد. وقتی او ۱۱ ساله بود، جنگ‌های
شناخته می‌شد. وقتی او ۱۱ ساله بود، جنگ‌های تریاک در سرزمین اصلی چین آغاز شد. دودمان چینگ، که بر سرزمین اصلی حکومت می‌کرد، از بریتانیا شکست خورد و تسلیم شد. اوکوبو توشیمیچی دوران کودکی تأثیرپذیر خود را در دوران بحرانیِ پیشروی قدرت‌های اروپایی و آمریکایی به آسیا گذراند. به همین دلیل، «ساختن کشوری که بتواند با غرب رقابت کند» به هدف همیشگی اوکوبو توشیمیچی تبدیل شد. در قلمرو ساتسوما، اوکوبو توشی‌میچی با سایگو تاکاموری متحد شد تا سِیچوگومی، یک گروه رادیکال از اصلاح‌طلبان در حکومت قلمرو، را سازماندهی کند، در عین
در حکومت قلمرو، را سازماندهی کند، در عین حال به عنوان واسطه‌ای برای جلوگیری از اصطکاک بین قلمرو و سِیچوگومی نیز عمل می‌کرد. با حفظ این موضع، او اعتماد شیمازو هیسامیتسو را که به عنوان پدر ارباب قلمرو شیمازو تادایوشی قدرت واقعی را در دست داشت، جلب کرد. با وجود اینکه او یک سامورایی رده پایین بود، به یک مقام کلیدی در قلمرو ارتقا یافت. سپس در سال ۱۸۶۲ (دوره بونکیو ۲)، با پشتوانه قدرت قلمرو قدرتمند ساتسوما (قلمرویی با نفوذ بر شوگون‌سالاری) به سیاست مرکزی روی آورد. در آن زمان، برای جبران کاهش اقتدار شوگون‌سالاری،
در آن زمان، برای جبران کاهش اقتدار شوگون‌سالاری، قلمروهای قدرتمندی مانند قلمرو ساتسوما برای حمایت از شوگون‌سالاری متحد شدند و در بحبوحه ترویج «کوبو گاتای» (ائتلاف دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری) بودند. قرار بود قدرت شوگون‌سالاری با ادغام شوگون‌سالاری با دربار امپراتوری تثبیت شود و با وضعیت دشوار پیشروی قدرت‌های غربی مقابله کند. با این حال، درگیری بین شوگون‌سالاری و قلمرو ساتسوما رخ داد و این طرح برای اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری از هم پاشید. این باعث شد توشیمیچی اوکوبو فکر کند که «ژاپن آینده‌ای
باعث شد توشیمیچی اوکوبو فکر کند که «ژاپن آینده‌ای ندارد مگر اینکه شوگون‌سالاری را سرنگون کنیم و دولت جدیدی تأسیس کنیم که بتواند به تغییرات زمان پاسخ دهد» و به همراه متحدش تاکاموری سایگو، قلمروها را برای حمایت از سرنگونی شوگون‌سالاری رهبری کرد. به دنبال توصیه ریوما ساکاموتو و شینتارو ناکائوکا، او تصمیم گرفت با قلمرو قدرتمند چوشو که تا آن زمان دشمن او بود، اتحادی منعقد کند. پس از انعقاد اتحاد ساتسوما-چوشو، توشیمیچی اوکوبو گام‌های بلندی در جهت سرنگونی مسلحانه شوگون‌سالاری برداشت. در دسامبر ۱۸۶۷ (دوره کیئو ۳)،
برداشت. در دسامبر ۱۸۶۷ (دوره کیئو ۳)، او به همراه «اعلامیه بزرگ احیای حکومت امپراتوری» به عضویت کابینه دولت جدید میجی درآمد. او مقام‌های دولت سلطنتی، مانند ایواکورا تومومی و سانجو سانه‌تومی را که از اشراف‌زادگان بودند و تمایلی به استفاده از زور نداشتند، متقاعد کرد و شروع به آماده شدن برای نبردی سرنوشت‌ساز کرد. در ۳ ژانویه ۱۸۶۸ (دوره کیئو ۴)، نبرد توبا-فوشیمی آغاز جنگ بوشین بین دولت جدید میجی و نیروهای شوگون‌سالاری سابق بود. در نتیجه پیروزی در این جنگ، دولت جدید میجی به دولت مرکزی جدید ژاپن تبدیل شد. به
جدید میجی به دولت مرکزی جدید ژاپن تبدیل شد. به عنوان وزیر کشور، کنترل قدرت را به دست گرفت. اوکوبو توشیمیچی پس از مجبور کردن نیروهای شوگون‌سالار سابق به تسلیم، راهی ابداع کرد تا شوکو (اصطلاحی که در اواخر دوره ادو برای دایمیوها به کار می‌رفت) در سراسر ژاپن، سرزمین‌ها و کنترل مردم خود را به دربار امپراتوری بازگردانند. به عنوان اولین قدم، او اربابان فئودال ساتسوما، قلمرو توسا، قلمرو چوشو و قلمرو ساگا را متقاعد کرد که «سرزمین» (قلمرو) و «ملیت» (موضوع) خود را به امپراتور بازگردانند و سپس این را به همه اربابان
امپراتور بازگردانند و سپس این را به همه اربابان فئودال در سراسر کشور تعمیم داد. در سال ۱۸۶۹ (میجی ۲)، او به «بازگرداندن زمین و ملیت» دست یافت و بلافاصله پس از آن «لغو قلمروهای فئودالی و تأسیس بخشداری‌ها» را انجام داد. در سال ۱۸۷۱ (میجی ۴)، او به عنوان معاون فرستاده، هیئت ژاپنی به اروپا (هیئت اعزامی ایواکورا)، به رهبری ایواکورا تومومی، را همراهی کرد. این هیئت از آمریکا عبور کرد و از ژوئیه تا نوامبر ۱۸۷۲ (میجی ۵) به مدت چهار ماه در انگلستان اقامت داشت. آنها کارخانه‌ها، کشتی‌سازی‌ها، راه‌آهن‌ها، کارخانه‌های
کارخانه‌ها، کشتی‌سازی‌ها، راه‌آهن‌ها، کارخانه‌های فولاد و غیره را در شهرهای بزرگی مانند لندن، ادینبورگ، گلاسکو، منچستر و بیرمنگام بازرسی کردند. او همچنین از کشورهای مختلف اروپایی، از جمله فرانسه، هلند و آلمان بازدید کرد و در سال ۱۸۷۳ (۶ میجی) پس از بازگشت به ژاپن، به عنوان مدیر کل وزارت تازه تأسیس امور داخلی و نایموشو/وزیر کشور منصوب شد. این سمت معادل چیزی بود که امروزه نخست‌وزیر ژاپن نامیده می‌شود و او عملاً قدرت واقعی را در دولت میجی در دست داشت. او موفق شد جایگاه محکمی در دولت ایجاد کند. یکی از وظایفی
شد جایگاه محکمی در دولت ایجاد کند. یکی از وظایفی که توشیمیچی اوکوبو در این زمان بر عهده گرفت، سرکوب شورش‌های سامورایی‌های ناراضی بود؛ سامورایی‌های سابقی که از نحوهٔ ادارهٔ حکومت میجی ناراضی بودند. در مخالفت با جریان‌های عصر جدید، جنگ‌های داخلی بزرگ متعددی از جمله شورش ساگا، شورش شینپورن و شورش هاگی رخ داد. شدیدترین این جنگ‌ها، جنگ سینان بود که توسط متحد او، سایگو تاکاموری، در سال ۱۸۷۷ (دهم میجی) آغاز شد. اوکوبو توشیمیچی تمام این شورش‌ها را سرکوب کرد و برای تقویت اقتدار امپراتور و دولت میجی سخت تلاش کرد.
تقویت اقتدار امپراتور و دولت میجی سخت تلاش کرد. ایجاد تعادل بین سیاست‌های صنعتی و توسعه منابع انسانی. توشیمیچی اوکوبو پس از بازدید از اروپا و ایالات متحده و مشاهده وضعیت سیاست و اقتصاد پیشرفته در آنجا، به شدت بر هر دو جنبه سیاست و اقتصاد تأثیر گذاشت. او در سیاست، سیستم بوروکراتیک را کاملاً ساده‌سازی کرد و در اقتصاد، توسعه صنعتی را ارتقا داد. به‌طور خاص، در حوزه توسعه صنعتی، دولت سیستمی از حمایت را بر اساس این ایده که «کشورهای در حال توسعه در مراحل اولیه توسعه صنعتی به راهنمایی دولت نیاز دارند» ایجاد کرد.
صنعتی به راهنمایی دولت نیاز دارند» ایجاد کرد. به عنوان مثال، در کشاورزی، یک مدرسه کشاورزی در کومبا، توکیو افتتاح شد که در آن روش‌های کشاورزی غربی معرفی و آزمایش شدند. توشیمیچی اوکوبو ۵۴۰۰ ین (تقریباً ۱۰۸ میلیون ین به پول امروز)، که در آن زمان مبلغ زیادی بود، به مدرسه کشاورزی اهدا کرد. این کمک مالی به دانشجویان برجسته داده می‌شد و هنگامی که این مدرسه به دانشکده کشاورزی دانشگاه امپراتوری توکیو تبدیل شد، به عنوان «بورسیه تحصیلی اوکوبو توشیمیچی» شناخته شد. او همچنین تلاش‌های خود را در صنعت پوشاک متمرکز کرد و
همچنین تلاش‌های خود را در صنعت پوشاک متمرکز کرد و سعی در تولید پشم داخلی داشت. او کارخانه‌های دولتی زیادی تأسیس کرد که یکی از آنها کارخانه ابریشم تویمی‌اوکا است که اکنون به عنوان یک میراث جهانی تعیین شده است. او در سفری به انگلستان متوجه شد که منبع ثروت ژاپن، کشتیرانی است و در سال ۱۸۷۵ (۸ میجی)، مبلغ هنگفتی از شرکت کشتیرانی میتسوبیشی متعلق به ایواساکی یاتارو حمایت مالی کرد تا انحصار کشتیرانی را به میتسوبیشی زایباتسو واگذار کند که در نهایت باعث شد شرکت‌های کشتیرانی بریتانیایی و آمریکایی از مسیر کشتیرانی بین
بریتانیایی و آمریکایی از مسیر کشتیرانی بین یوکوهاما و شانگهای خارج شوند. اگرچه توشیمیچی اوکوبو اهل قلمرو ساتسوما بود که روحیه رزمی قوی داشت، اما هیچ حکایتی در مورد او در رابطه با شمشیر یا شمشیربازی ژاپنی وجود ندارد. تصور می‌شود که این به این دلیل است که او در کودکی از نظر جسمی ضعیف بوده و نتوانسته خود را وقف آموزش هنرهای رزمی کند. به جای شمشیر ژاپنی، این عقل بی‌نظیر او بود که تیزبینی استثنایی خود را به رخ می‌کشید. طبق شهادت سایگو تسوگومیچی، برادر کوچکتر سایگو تاکاموری، اوکوبو توشیمی‌چی «هرچه عصبانی‌تر
سایگو تاکاموری، اوکوبو توشیمی‌چی «هرچه عصبانی‌تر می‌شد، استدلالش منطقی‌تر می‌شد.» در صورتی که حتی اگر کلمه‌ها و اعمال یک فرد معمولاً منظم باشند، وقتی ذهنش تحت سلطه خشم باشد، نامنسجم می‌شوند. هرچه خشم قوی‌تر باشد، منطق بیشتر تمایل به فروپاشی دارد. با این حال، عکس این قضیه برای اوکوبو توشیمیچی صادق بود. هر چه بیشتر عصبانی می‌شد، منطقش منسجم‌تر و آرام‌تر و متین‌تر می‌شد. سایگو تسوگومیچی که شهادت داد، گفت: «او واقعاً آدم مرموزی بود.» این حکایت نشان می‌دهد که اوکوبو توشیمیچی ذهن خاصی داشت. در اوایل صبح ۱۴ مه
اوکوبو توشیمیچی ذهن خاصی داشت. در اوایل صبح ۱۴ مه ۱۸۷۸ (۱۱ میجی)، اوکوبو توشی‌میچی با یامایوشی موریسوکه، فرماندار استان فوکوشیما، با لحنی غیرمعمول و پرشور صحبت کرد و قبل از ترک خانه‌اش گفت: «ده سال پس از پایان جنگ سینان، دوره سازندگی خواهد بود. من، اوکوبو بی‌ارزش، غنی‌سازی کشور و تقویت ارتش آن و ارتقای صنعت و تجارت را ترویج خواهم کرد.» چند ساعت بعد، در حالی که با کالسکه اسبی به سمت کاخ امپراتوری در حرکت بود، توسط سامورایی‌های ناراضی از استان ایشیکاوا که در کمین او بودند، ترور شد و به زندگی ۴۷ ساله اش پایان
او بودند، ترور شد و به زندگی ۴۷ ساله اش پایان داد. کیدو تاکایوشی. کاتسورا کوگورو در ۲۶ ژوئن ۱۸۳۳ (دوره تنپو ۴) در قلمرو چوشو متولد شد. او در سن ۸ سالگی توسط خانواده کاتسورا یک سامورایی از این قلمرو به فرزندی پذیرفته شد. از آن زمان به بعد، او خود را «کاتسورا کوگورو تاکایوشی» می‌نامید تا اینکه در ۲۹ سپتامبر ۱۸۶۵ (دوره کیئو ۱) این نام را به خود گرفت. او با دریافت جوایزی برای پیشرفت تحصیلی از دوران نوجوانی خود را متمایز کرد و در سال ۱۸۴۹ (کای ۲)، زیر نظر یوشیدا شوئین در مدرسه قلمرو میرینکان تحصیل کرد. پس از
شوئین در مدرسه قلمرو میرینکان تحصیل کرد. پس از آن، اگرچه او شاگرد آکادمی شوکاسونجوکو نبود، اما به احترام به شاگردانش این آموزشگاه ادامه داد. در سال ۱۸۶۰ (دوره مانئن ۱)، او با جناح سوننو جوئی (احترام به امپراتور، بیرون راندن بیگانگان) از قلمرو میتو پیمان بست و در کنار تاکاسوگی شینساکو و کوساکا گنزوی، به یکی از چهره‌های اصلی جناح سوننو جوئی در قلمرو چوشو تبدیل شد. از سوی دیگر، او همچنین با افراد روشنفکری مانند کاتسو کایشو، ساکاموتو ریوما و یوکوی شونان ارتباط داشت. یکی از نقاط قوت کاتسورا کوگورو، گشودگی او در
یکی از نقاط قوت کاتسورا کوگورو، گشودگی او در پذیرش طیف وسیعی از ایده‌ها بود. همزمان با اینکه قلمرو چوشو از موقعیت خود به عنوان نگهبان کاخ امپراتوری کیوتو برای اتحاد با اشراف طرفدار امپراتوری و ضد خارجیان در دربار امپراتوری استفاده کرد، حضور او در کیوتو افزایش یافت و او به‌طور گسترده به عنوان «کاتسورا کوگورو» شناخته شد. در کیوتو پنهان شد و تلاش کرد تا اعتماد خاندان چوشو را بازگرداند. هنگامی که کودتای ۱۸ اوت در دربار امپراتوری در سال ۱۸۶۳ (دوره بونکیو ۳) رخ داد، قلمرو چوشو نفوذ خود را در کیوتو از دست داد و
داد، قلمرو چوشو نفوذ خود را در کیوتو از دست داد و کاتسورا کوگورو توسط شوگون‌سالاری تبعید شد. امپراتور کومی، که به دلیل ظهور جنبش سونو جوئی، احساس بحران فزاینده‌ای می‌کرد، اشراف دربار امپراتوری را که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری حمایت می‌کردند، و همچنین خاندان‌های ساتسوما و آیزو، بسیج کرد تا اشراف سونو جوئی و نیروهای قلمرو چوشو را از کیوتو ریشه‌کن کند. با این حال، حتی پس از بیرون رانده شدن نیروهای چوشو از کیوتو، کاتسورا کوگورو در آنجا پنهان ماند و برای بازگرداندن اعتماد حوزه به سختی تلاش کرد. در
برای بازگرداندن اعتماد حوزه به سختی تلاش کرد. در سال ۱۸۶۵ (اولین سال دوره کیئو)، قلمرو به او دستور داد نام خود را به «کیدو کانجی تاکایوشی» تغییر دهد. از آنجا که نام کاتسورا کوگورو مشهور بود، او خود را به شکل شخص دیگری درآورد تا از تعقیب شوگون‌سالاری فرار کند. اتحاد ساتسوما-چوشو. در همین زمان، کاتسورا کوگورو، که اکنون با نام «کیدو تاکایوشی» شناخته می‌شود، از طریق ساکاموتو ریوما، سامورایی که از قلمرو توسا فرار کرده بود، شروع به تماس با خاندان ساتسوما کرد. خاندان اربابی ساتسوما دشمن سرسخت خاندان اربابی چوشو
اربابی ساتسوما دشمن سرسخت خاندان اربابی چوشو بود و آنها را از کیوتو بیرون رانده بود، اما با نزدیک شدن به دومین لشکرکشی چوشو توسط شوگون‌سالاری، برای بقای خاندان چوشو، تشکیل اتحاد با ساتسوما، خاندان پیشرو جنوب غربی و دارای نفوذ عظیم در سیاست مرکزی، ضروری شد. هنگامی که اتحاد ساتسوما-چوشو به شکل مخفی در ژانویه ۱۸۶۶ (دوره کیئو ۲) در کیوتو منعقد شد، سرنوشت قلمرو چوشو به طرز چشمگیری به سمت هدف نهایی سرنگونی شوگون‌سالاری تغییر کرد. حضور او به عنوان یک شخصیت محوری در اصلاحات میجی. هنگامی که اعلامیه بزرگ احیای حکومت
اصلاحات میجی. هنگامی که اعلامیه بزرگ احیای حکومت امپراتوری صادر شد و دولت میجی تأسیس گردید، کیدو تاکایوشی به عنوان مشاور منصوب شد. در ژانویه ۱۸۶۸ (اولین سال دوره میجی)، او سوگندنامه پنج‌ماده‌ای را تدوین کرد و در پاییز، اصلاحاتی را در سیستم ارباب فئودالی به اوکوبو توشیمیچی پیشنهاد داد. در نتیجه، در سال ۱۸۶۹ (دومین سال دوره میجی)، «بازگشت زمین‌ها و مردم به امپراتور» محقق شد. اربابان فئودال سابق مجبور شدند سرزمین‌ها و شهروندان خود را تحویل دهند. کیدو تاکایوشی در سال ۱۸۶۹ (میجی ۲) به عنوان عضو سانگی منصوب شد.