payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در سال ۱۸۶۹ (میجی ۲) به عنوان عضو سانگی منصوب شد. او همچنین در سال ۱۸۷۱ (میجی ۴) به شدت در لغو املاک فئودالی و تأسیس استان‌ها مشارکت داشت. با این حال، پس از آنکه به عنوان معاون فرستاده به هیئت اعزامی ایواکورا پیوست و در ژوئیه ۱۸۷۳ (میجی ۶) به ژاپن بازگشت، بحث بر سر سیکانرون (لشکرکشی به کره) در درون دولت آغاز شد. تاکایوشی کیدو از نقطه نظر گسترش حکومت داخلی با این طرح مخالفت کرد، اما دیگر رهبران در دوره بازگشت قدرت سیاسی به امپراتور/نوسازی میجی، مانند سایگو تاکاموری و اتو شیمپی، در کودتای ششمین سال میجی
تاکاموری و اتو شیمپی، در کودتای ششمین سال میجی استعفا دادند. تاکایوشی کیدو عضو شورا و وزیر آموزش و پرورش شد، اما مشکلات سلامتی او تقریباً در همین زمان شروع به آشکار شدن کرد. جنگ سینان. در سال ۱۸۷۴ (هفتم دوره میجی)، او در مخالفت با اعزام نیرو توسط اوکوبو توشیمیچی به تایوان، از سمت خود به عنوان عضو شورای سانگی استعفا داد. اگرچه در مقطعی به دولت بازگشت، اما اغلب با اوکوبو اختلاف داشت و به دلیل وخامت حالش، مجبور به عقب‌نشینی از خطوط مقدم شد. سپس، در سال ۱۸۷۷ (دهم میجی)، هنگامی که سایگو تاکاموری، که پس از
(دهم میجی)، هنگامی که سایگو تاکاموری، که پس از استعفا از سمت خود در ساتسوما در انزوا زندگی می‌کرد، ارتشی تشکیل داد و شورش ساتسوما یا جنگ سینان آغاز شد، او در حالی که در بستر بیماری بر اثر بیماری درگذشت. او ۴۵ سال داشت. ملقب به «کوگورو فراری». وقتی تاکایوشی کیدو با نام کوگورو کاتسورا شناخته می‌شد، لقب «کوگورو فراری» را به او داده بودند. او به عنوان مردی قدرتمند در خاندان چوشو، رهبر نیروهای ضد شوگون‌سالاری، بارها جانش توسط شوگون‌سالاری هدف قرار گرفت، اما او همیشه با فرار ساده از بحران جان سالم به در می‌برد.
با فرار ساده از بحران جان سالم به در می‌برد. برای مثال، حادثه ایکِدایا در ژوئن ۱۸۶۴ (دوره گنجی ۱) رخ داد. میهن‌پرستان طرفدار امپراتوری و ضد خارجی که از کیوتو تبعید شده بودند، در ایکِدایا جلسات مخفی برگزار می‌کردند که شینسنگومی ناگهان حمله کرد و بسیاری از آنها را کشت. کوگورو کاتسورا به سختی و بدون هیچ آسیبی جان سالم به در برد. او به یاد می‌آورد: «من ابتدا به ایکِدایا رفتم و افراد زیادی آنجا نبودند، بنابراین خوشبختانه به اقامتگاه قلمرو تسوشیما رفتم و فکر کردم دوباره به آنجا بازگردم»، اما در سوابق
و فکر کردم دوباره به آنجا بازگردم»، اما در سوابق شوگون‌سالاری آمده است: «کوگورو کاتسورا با دویدن از روی پشت بام‌ها فرار کرد.» یک ماه بعد، حادثه کینمون رخ داد که در آن قلمرو چوشو به کاخ امپراتوری کیوتو حمله کردند. نیروهای چوشو شکست خوردند و از کیوتو بیرون رانده شدند، اما کوگورو کاتسورا دوباره از لباس مبدل برای فرار از تعقیب شدید شوگون‌سالاری و حرکت در اطراف کیوتو استفاده کرد. حکایت معروفی وجود دارد که در آن یک گیشا به نام «ایکوماتسو» (که بعدها همسر قانونی او، کیدو ماتسوکو شد) خود را مبدل کرد و اونیگیری
او، کیدو ماتسوکو شد) خود را مبدل کرد و اونیگیری (غذای برنجی) را به کوگورو کاتسورا که زیر پل نیجو پنهان شده بود، می‌رساند. پس از فرار موفقیت‌آمیز از کیوتو، او در منطقه تاجیما (که اکنون بخش شمالی استان هیوگو است) پنهان شد. او در این منطقه از جایی به جای دیگر فرار می‌کرد و از تعقیب شوگون‌سالاری در امان می‌ماند. در این زمان، به او لقب «کوگوروی فراری» داده شد که عمل فرار او را مسخره می‌کرد. ایواکورا تومومی. او در سال ۱۸۲۵ (بونسی ۸) متولد شد. او پسر دوم هوریکاوا یاسوچیکا، اشراف‌زادهٔ دون‌پایهٔ دربار بود و در سن
یاسوچیکا، اشراف‌زادهٔ دون‌پایهٔ دربار بود و در سن ۱۴ سالگی توسط ایواکورا تومویوشی به فرزندی پذیرفته شد. از همان کودکی، او را کودکی بااستعداد می‌دانستند و بسیار مورد احترام بود، اما در دنیای اشراف، ارتباطات و پیوندها هستند که اهمیت دارند. او مدت زیادی در بدبختی زندگی کرد. نقطه عطف زمانی فرا رسید که ۳۰ ساله بود. او شاگرد تایکو (شخصی که مقام نایب‌السلطنه را تحویل داد) تاکاتسوکاسا ماسامیچی شد و استعدادش مورد توجه قرار گرفت و منجر به انتصاب او به عنوان پیشکار (مقامی که به امپراتور خدمت می‌کند) شد. او رابطه خود
که به امپراتور خدمت می‌کند) شد. او رابطه خود را با ناکایاما تادایاسو، که بسیار مورد اعتماد امپراتور کومی بود، عمیق‌تر کرد و به تدریج در دربار امپراتوری برجسته شد. اولین باری که او مهارت‌های تاکتیکی خود را به نمایش گذاشت در سال ۱۸۵۸ (آنسی ۵) بود، زمانی که شوگون‌سالاری ادو به دنبال تأیید امپراتوری برای پیمان دوستی و تجارت بین ایالات متحده و ژاپن بود و مشاور ارشد، هوتا ماسایوشی، از دربار امپراتوری بازدید کرد. ایواکورا تومومی یک جنبش مخالفت شدید را آغاز کرد و با وجود اینکه صرفاً یک پیشکار بود، ۸۸ نفر از اشراف
وجود اینکه صرفاً یک پیشکار بود، ۸۸ نفر از اشراف را گرد هم آورد و یک راهپیمایی اعتراضی به سمت دربار امپراتوری ترتیب داد. او طراح اصلی حادثه‌ای بود که به «حادثه دادخواست هشتاد و هشت درباری» معروف شد. این حادثه باعث شد امپراتور کومی مخالفت خود را با انعقاد معاهدات آشکار کند و پس از آن دربار امپراتوری معاهدات با سایر کشورها را کاملاً رد کرد. پس از اتحاد موفقیت‌آمیز دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری. شوگون‌سالاری ادو قصد داشت دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری را متحد کند تا شکاف موجود با دربار امپراتوری را پر کند. در
تا شکاف موجود با دربار امپراتوری را پر کند. در سال ۱۸۶۱ (اولین سال بونکیو)، آنها ازدواجی را بین خواهر کوچکتر امپراتور کومه ای، پرنسس کازونومیا، و چهاردهمین شوگون، توکوگاوا ایه‌موچی، برنامه‌ریزی کردند. در آن زمان، اکثر دربار امپراتوری با این ازدواج مخالف بودند، زیرا شاهدخت چیکاکو، شاهدخت کازو از قبل نامزد کرده بود. با این حال، ایواکورا تومومی معتقد بود که ازدواج با پرنسس کازونومیا برای احیای قدرت امپراتوری مفید خواهد بود، بنابراین دادخواستی به امپراتور کومی ارائه داد. او نه تنها باعث وقوع این ازدواج شد،
ارائه داد. او نه تنها باعث وقوع این ازدواج شد، بلکه موفق شد شوگون‌سالاری را مجبور به اعمال شرایط سختگیرانه‌ای برای آن کند. او به همراه پرنسس کازونومیا به ادو رفت و حتی شوگون‌سالاری را وادار به امضای تعهدی کرد که «این ازدواج تلاشی از سوی شوگون‌سالاری برای گروگان‌گیری از دربار امپراتوری نبوده است»، و بدین ترتیب مواضع شوگون‌سالاری و دربار امپراتوری را معکوس کرد. با افزایش قدرت جناح طرفدار امپراتوری و ضد خارجی، که حول قلمرو چوشو متمرکز بود، در کیوتو، زندگی ایواکورا تومومی مورد حمله قرار گرفت، زیرا او به عنوان
تومومی مورد حمله قرار گرفت، زیرا او به عنوان فردی که برای اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری تلاش کرده بود، دیده می‌شد. جنبش‌هایی برای طرد ایواکورا تومومی در دربار امپراتوری شدت گرفت و در سال ۱۸۶۲ (دوره بونکیو ۲)، او از سمت خود استعفا داد و راهب شد. او به روستای ایواکورا (بخش ساکیو امروزی، شهر کیوتو) در حومه کیوتو نقل مکان کرد و مجبور شد حدود پنج سال در انزوا زندگی کند. رهبری کودتا در جلسه کوگوشو. حتی در دوران انزوا، ایواکورا تومومی روابط نزدیکی با سامورایی‌های قلمرو ساتسوما داشت، گاهی سیاست‌ها را به
قلمرو ساتسوما داشت، گاهی سیاست‌ها را به آنها پیشنهاد می‌داد و گاهی استراتژی‌ها را به آنها منتقل می‌کرد. او متوجه شد که هدف اصلی‌اش برای بازگرداندن قدرت امپراتوری از طریق اتحاد ارتش و دربار دشوار است و به تدریج با سرنگونی شوگون‌سالاری، شروع به هدف قرار دادن بازگرداندن سلطنت کرد. پیشینه این امر، اتحاد ساتسوما-چوشو بود که در سال ۱۸۶۶ (دوره کیئو ۲) منعقد شد و مرگ امپراتور کومی، که طرفدار اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری بود. در سال ۱۸۶۷ (دوره کیئو ۳)، هنگامی که امپراتور میجی به تخت سلطنت نشست و پانزدهمین
که امپراتور میجی به تخت سلطنت نشست و پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو، حکومت امپراتوری را احیا کرد، ایواکورا تومومی سرانجام مورد عفو قرار گرفت و به سیاست بازگشت. احیای حکومت امپراتوری، سنگ بنایی برای توکوگاوا یوشینوبو بود تا دولتی جدید به رهبری خانواده توکوگاوا ایجاد کند، اما ایواکورا تومومی از قبل در پشت صحنه فعالیت می‌کرد. درست زمانی که دربار امپراتوری جلسه‌ای از اربابان فئودال تشکیل داد تا سیاست تصمیم‌گیری در مورد یک سیستم جدید از طریق اجماع را تعیین کند، ایواکورا با اوکوبو توشیمیچی و دیگران برای
کند، ایواکورا با اوکوبو توشیمیچی و دیگران برای برنامه‌ریزی یک کودتا همکاری کرد. او قصد داشت به تنهایی جلسه‌ای از اربابان فئودال برگزار کند، شوگون‌سالاری را لغو کند و توکوگاوا یوشینوبو را از صحنه سیاسی حذف کند. خانواده توکوگاوا تنها از طریق یک استراتژی از دولت جدید برکنار شدند.. در سال ۱۸۶۷ (دوره کیئو ۳)، هنگامی که کاخ امپراتوری توسط سربازانی از قلمرو ساتسوما، چوشو و توسا تحت هدایت ایواکورا تومومی محاصره شده بود، امپراتور میجی ظاهر شد و «کنفرانس کوچک کاخ امپراتوری» را برگزار کرد. این سند امپراتوری به‌طور
را برگزار کرد. این سند امپراتوری به‌طور مشترک توسط ایواکورا تومومی و محقق ادبیات ژاپنی، تاماماتسو میسائو، نوشته شد. این سند به وضوح لغو شوگون‌سالاری را بیان می‌کرد. با شنیدن این موضوع، یامائوچی یودو از خاندان توسا اعتراض کرد. او به توکوگاوا یوشینوبو توصیه کرده بود که قدرت را به امپراتور بازگرداند تا دولتی جدید به رهبری خاندان توکوگاوا تشکیل شود، بنابراین این کار او نوعی لجن‌پراکنی بود. او با عصبانیت از غیبت توکوگاوا یوشینوبو انتقاد کرد و بحث داغ شد. با این حال، وقتی یامائوچی تویوشیگه با عصبانیت گفت:
این حال، وقتی یامائوچی تویوشیگه با عصبانیت گفت: «احتمالاً این توطئه‌ای از سوی چند اشراف‌زاده است، شاید برای تسلط بر کشور با حمایت از امپراتور جوان…»، ایواکورا تومومی فرصت را غنیمت شمرد و گفت: «امپراتور، حاکم بزرگی است که مانند هیچ حاکم دیگری نیست. هیچ اتفاقی که امروز می‌افتد، بر اساس اراده امپراتور نیست. حمایت از یک امپراتور جوان و تسلط بر کشور - چقدر بی‌احترامی!» این موضوع فضا را کاملاً تغییر داد. جلسه همان‌طور که ایواکورا تومومی در نظر داشت، پیش رفت و در نهایت خانواده توکوگاوا به‌طور کامل از دولت جدید
نهایت خانواده توکوگاوا به‌طور کامل از دولت جدید کنار گذاشته شدند. نیروهای سابق شوگون‌سالاری، که به دلیل فراخوان بزرگ برای احیای حکومت امپراتوری در موقعیت دشواری قرار گرفته بودند، در قلعه اوساکا جمع شدند و با حدود ۱۵۰۰۰ سرباز شروع به راهپیمایی به سمت کیوتو کردند. آنها با نیروهای دولتی جدید در جاده‌های توبا-کایدو و فوشیمی-کایدو درگیر شدند و نبرد توبا-فوشیمی درگرفت که در آن شینسنگومی نیز شرکت داشت. در ابتدا، نبرد به‌طور متناوب ادامه داشت، اما ناگهان، هنگامی که نیروهای دولتی جدید پرچم نیشیکینومی (پرچم
که نیروهای دولتی جدید پرچم نیشیکینومی (پرچم امپراتوری) را برافراشتند، نیروهای سابق شوگون‌سالاری اراده خود را برای جنگیدن از دست دادند و فرار کردند. کینسن نو گوکی از زمان‌های قدیم یک پرچم نمادین بوده است که ارتش امپراتور را نشان می‌دهد. نیروهای سابق شوگون‌سالاری، از ترس اینکه به عنوان دشمن دربار امپراتوری شناخته شوند، مجبور به عقب‌نشینی شدند و نیروهای دولتی جدید در نبرد توبا-فوشیمی پیروز شدند. با این حال، این پرچم امپراتوری نیشیکی یکی از نقشه‌های ایواکورا تومومی بود. پرچم واقعی امپراتوری نیشیکی صدها سال
تومومی بود. پرچم واقعی امپراتوری نیشیکی صدها سال استفاده نشده بود، بنابراین حتی اگر بدون اجازه ساخته می‌شد، هیچ‌کس نمی‌توانست بین پرچم واقعی و جعلی تمایز قائل شود؛ بنابراین ایواکورا تومومی با اوکوبو توشیمیچی و دیگران توطئه کرد و به تاماماتسو میسائو دستور داد تا مخفیانه پرچمی بسازد. با برافراشتن آن در بحبوحه یک نبرد شدید، موفق شد کاری کند که دشمن اراده خود را برای جنگیدن از دست بدهد. اتفاقاً، این پرچم زمانی ساخته شد که او در انزوا زندگی می‌کرد. این نشان می‌دهد که همه چیز طبق محاسبات ایواکورا تومومی پیش رفته
که همه چیز طبق محاسبات ایواکورا تومومی پیش رفته است، از برکناری شوگون‌ها گرفته تا تأسیس دولت جدید و استفاده از زور. به عنوان رهبر اصلاحات میجی. ایواکورا تومومی، که سهم بزرگی در تأسیس دولت جدید داشت، همچنین یکی از رهبران دولت میجی بود و به‌طور متوالی به عنوان مشاور، عضو شورا، وزیر ارشد، وزیر حقوق و غیره خدمت کرد. در سال ۱۸۷۱ (میجی ۴)، او به عنوان سفیر فوق‌العاده و تام‌الاختیار از اروپا و ایالات متحده بازدید کرد و در تأسیس راه‌آهن داخلی نقش داشت. او همچنین سیاست تدوین قانون اساسی را تثبیت کرد و برای محافظت
تدوین قانون اساسی را تثبیت کرد و برای محافظت از خانواده امپراتوری و اشراف سخت کوشید. او تا زمان مرگش بر اثر بیماری در سال ۱۸۸۳ (۱۶ میجی) به مشارکت در نوسازی ژاپن ادامه داد. او در زمان مرگ ۵۹ سال داشت. ایتو هیروبومی، که به عنوان اولین نخست‌وزیر خدمت کرد، در مورد ایواکورا تومومی گفت: «او مردی با هوش، عزم، شجاعت و سخنوری واقعاً صریح بود. او مردی بود که می‌توانست به وضوح مزایا و معایب چیزها را ببیند.»
محمد حلبوسی (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل سنت عراقی و نماینده مجلس و استاندار سابق استان انبار عراق است. او ریاست کنونی مجلس عراق را برعهده دارد و با ۳۶ سال سن جوانترین رئیس مجلس عراق در تاریخ این کشور است. الحلبوسی از سال ۲۰۱۴ به عنوان معاون رئیس پارلمان عراق فعالیت کرد او در همان سال به مجلس عراق راه یافته بود، اما بعد از انتخاب به عنوان استاندار الانبار، پارلمان را ترک کرد. او در دانشگاه بغداد مهندس عمران با گرایش جاده‌ها و بزرگ راه‌ها خوانده است و سوابق بازرگانی دارد. او پس از عضویت در مجلس عراق در کمیسیون
دارد. او پس از عضویت در مجلس عراق در کمیسیون حقوق بشر این مجلس حضور یافت. ریاست مجلس عراق. حلبوسی در سپتامبر ۲۰۱۸ به عنوان رئیس مجلس عراق انتخاب شد. او یازدهمین نفر در این سمت و ششمین رئیس مجلس عراق پس از حمله آمریکا به عراق است. در ۹ ژانویه ۲۰۲۲، حلبوسی با شکست دادن محمود المشهدانی، رئیس سابق مجلس عراق در سال ۲۰۰۶، برای دومین دوره به عنوان رئیس مجلس عراق انتخاب شد. در ۱۴ نوامبر ۲۰۲۳، دیوان عالی فدرال عراق حکم لغو عضویت حلبوسی در مجلس را صادر کرد. موضوعی که توسط خود او رد شد.
استنلی بلایستون (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "لوله‌کش سابق"، "سه تفنگدار"، "آژیر کاذب"، "یک بامداد یکشنبه" و "جزیره اسرارآمیز" اشاره کرد. او همچنین در فیلم "عصر جدید" نقش پدر پولت گادرد را بازی کرد.
ریچارد الکساندر (؛ – ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۷۰ میلادی فعالیت می‌کرد. گزیده فیلمشناسی. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به آثار زیر اشاره کرد:
ادوارد لسنت (; – ) هنرپیشه و کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "راه بازگشت"، "عصر جدید"، "خانمی برای یک روز"، "رمانتیک در منهتن"، "آقای دیدز به شهر می‌رود"، "سوپ اردک"، "راگلزهای رد گپ"، "بوکانیر"، "مادام دو باری"، "ممنوع"، "ماجراهای تام سایر"، "هاکلبری فین"، "مسیر اورگن"، "کارناوال"، "گلادیاتور، و "یلواستون" اشاره کرد.
فرد ملتستا (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۵ تا ۱۹۴۱ میلادی فعالیت داشت و بیش از ۱۱۸ فیلم بازی کرد. او در ناپل ایتالیا متولد شد و در بربنک، کالیفرنیا درگذشت. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "نامه‌های عاشقانهٔ ایو"، "ماشین قراضه پادشاه به سلامت" و "زن جوان بگیر" اشاره نمود.
گارگین ساروخانیان ( زاده ۱۹۲۳ - درگذشته ۱۹۹۹) پزشک اهل ارمنستان-ایران بود. زندگی‌نامه. گارگین ساروخانیان در سال ۱۳۰۲ خورشیدی (۱۹۲۳ میلادی) در شهر تفلیس دیده به جهان گشود و هفت سال بعد همراه والدین به تبریز مهاجرت نمود. وی تحصیلات عالی خود را در دانشکده پزشکی دانشگاه تهران بپایان رساند و رشته تخصصی بیماری‌های کودکان را در دانشگاه‌های کالیفرنیا و هاروارد ایالات متحده آمریکا گذراند. وی از سال ۱۳۳۹ به‌عنوان استاد دانشگاه تهران دعوت به همکاری گردید. وی نقش فعالی در سازمان‌های بین‌المللی پزشکی و بهداشت ایفا نمود
در سازمان‌های بین‌المللی پزشکی و بهداشت ایفا نمود و چندین بار نماینده ایران در کنگره‌ها و سمینارهای جهانی بود. گارگین ساروخانیان غیر از علوم پزشکی در زندگی اجتماعی و فرهنگی جامعه ارمنی ایران نیز نقش فعالانه ای ایفا کرد. وی در سال ۱۳۶۲ به افتخار بازنشستگی نایل آمد و به‌ویژه در انجمن پزشکان ارمنی ایران فعالیت نمود. ساروخانیان در سال ۱۹۷۰ به عضویت فرهنگستان علوم پزشکی ایران انتخاب شد و فعالیت‌های علمی خود را ادامه داده تجربیات خود را در اختیار مهم‌ترین سازمان پزشکی این مرز و بوم قرار داد. وی روز ۱۹۹۹(۶ تیر
پزشکی این مرز و بوم قرار داد. وی روز ۱۹۹۹(۶ تیر ۱۳۷۸) در دفتر کار خود در اثر سکته قلبی درگذشت.
کنستانتین سوم، شاه ارمنستان (; ) ; (زاده ۱۷ آوریل ۱۳۱۳ - درگذشتهٔ ۲۱ دسامبر ۱۳۶۲)، به نوشته مورخین غربی ارمنی گستانتین یا کنستانتین شاه ارمنی کیلیکیه بود که از سال ۱۳۴۴ تا ۱۳۶۲ سلطنت کرد. او پسر بالدوین و برادر زاده هتوم یکم، شاه ارمنستان و پسر عموی دوم کنستانتین دوم بود. هنگامی که کنستانتین دوم در قیام سال ۱۳۴۴ میلادی کشته شد، کنستانتین سوم به جای او به سلطنت رسید. او تلاش کرد تا تمامی رقبای مدعی تاج و تخت را از میان بردارد. کنستانتین سوم دستور داد تا بمون و لئو برادرزاده‌های کنستانتین دوم را بکشند، اما
و لئو برادرزاده‌های کنستانتین دوم را بکشند، اما قبل از به قتل رساندن آنها، این دو توانستند از زندان فرار کرده و به قبرس بروند. با اینحال دوران سلطنت، پادشاهی ارمنی کیلیکیه به دلیل حملات و فتوحات مملوک مصری تضعیف شد. آنها در سال ۱۳۴۷ آجازو و در سال ۱۳۵۹ تارسوس و آدانا را فتح کردند. کنستانتین اولین شوهر ماریا، دختر و بود. دو پسرش زودتر از او درگذشتند. پس از اینکه او به مرگ طبیعی درگذشت. پسر عموی اش کنستانتین چهارم به قدرت رسید.
کنستانتین دوم، شاه ارمنستان (؛ زاده ۱۳۰۰ – درگذشته ۱۷ آوریل ۱۳۴۴) که به عنوان اولین پادشاهی ارمنی کیلیکیه در دوره سلطنت پوایتیر-لوسیگنان بود، که ازسال ۱۳۴۲ تا زمان مرگش در سال ۱۳۴۴ ادامه داشت. او پسر ایزابلا، دختر لئوی دوم ارمنستان و آمالریک، پسر هیو سوم قبرس بود، و از سال ۱۳۲۸ تا سال ۱۳۴۱ فرماندار سرس بود. هنگامی که پسر عموی لئو چهارم، آخرین پادشاه ارمنی کیلیکیه از دودمان هتومی، توسط بارون به قتل رسید، تاج پادشاهی قرار شد به برادر کوچکترش جان تحویل داده شود، که او هم پیشنهاد کرده بود تا گای آن را قبول کند
که او هم پیشنهاد کرده بود تا گای آن را قبول کند و گای هم با این پیشنهاد مخالفت کرد. پس از آن مادر و دو برادر گای توسط نائب السلطنه اوشین کوریکوس کشته شدند؛ که در نهایت گای پادشاهی را پذیرفت و نام کنستانتین را برای خود گذاشت. گای در ۱۷ آوریل ۱۳۴۴ کشته شد یا در قیام آوریل ارمنستان به قتل رسید. پس از وی تاج پادشاهی را پسر عموی دور گای گرفت و نام کنستانتین سوم را برای خود گذاشت. او دو بار ازدواج کرد، در قسطنطنیه در ۱۳۱۸ و بدون هیچ فرزندی در سال ۱۳۳۰ درگذشت.
لوون چهارم، شاه ارمنستان (؛ زاده ۱۳۰۹ – درگذشته )، آخرین شاه ارمنی کیلیکیه از خاندان هتومی بود که از سال ۱۳۲۰ تا زمان مرگش، ۱۳۴۱ میلادی، حکم راند. او فرزند اوشین ارمنستان و ایزابل کوریکوس بود که پس از مرگ پدرش به تخت سلطنت نشست. نام او گاهی به‌عنوان لئو یا لوون نوشته می‌شود. او حکومت بر اقلیت خود را به نائب‌السطنه خود اوشین کوریکوس واگذار کرد. زمان زمامداری او به شدت مورد تهاجم و آزار وا ذیت مملوک و مغول قرار گرفت. در سال ۱۳۲۰، سلطان ناصر محمد ابن کلوون، مصری سرزمین لئو را تسخیر کرد و کلیسای مسیحی ارمنی
مصری سرزمین لئو را تسخیر کرد و کلیسای مسیحی ارمنی کیلیکیه را ویران نمود. در نامه ای که در تاریخ ۱ ژوئیه ۱۳۲۲ توسط آوینیون، پاپ یوحنا ۲۲به ابو سعید بهادر خان حاکم مغول فرستاده شد، از اتحاد نیاکان با مسیحیان یاد کرد و از او خواست تا در حفظ کلیسای کلیکیه مداخله کند. در عین حال وی از تسلیم شدن خود به اسلام به نفع مسیحیت حمایت کرد. نیروهای مغول به کلیکیه فرستاده شدند، اما با توافق یک آتش‌بس ۱۵ ساله بین کنستانتین و ایلخان ارمنستان و مملوک سلطان مصر برقرار شد. اوشین نائب‌السلطنه، با نامادری‌اش، جوآن ترانتو،
اوشین نائب‌السلطنه، با نامادری‌اش، جوآن ترانتو، ازدواج کرد و لئو مجبور شد با دختر آلیس اوشین ابه عنوان همسر اول خود، مارگارت دوبلین، در ۱۰اوت ۱۳۲۱ازدواج کند. اوشین تعدادی از اعضای خانواده سلطنتی را به قتل رساند تا قدرت خود را تثبیت کند، که واکنش لئو پس از اینکه اکثریت را به دست آورد در سال ۱۳۲۹ بسیار خشونت‌آمیز بود. لئو دستور داد اوشین، برادرش کنستانتین، حافظ ارمنستان و ارباب لامپون و همچنین همسر لئو آلیس، را بکشند، سپس او سر اوشین را برای ایلخان مغول فرستان و سر کنستانتین را برای النصر محمد فرستاده. لئو
و سر کنستانتین را برای النصر محمد فرستاده. لئو به شدت طرفدار غرب بود و از اتحادیه کلیساهای ارمنی و رومی حمایت می‌کرد، او به شدت از بارون‌های بومی ابراز نارضایتی داشت. دومین ازدواج او در ۲۹ دسامبر سال ۱۳۳۱با کنستانس، دختر فردریک سوم سیسیل و الینور آنجو و بیوه هنری دوم قبرس بود، که این ازدواج باعث تحریک احساسات ضد غرب شد. در سال ۱۳۳۷، النصر محمد دوباره به سرزمین لئو حمله کرد و شهر ایاس را گرفت و لئو مجبور شد این آتش‌بس تحقیرکننده را بپذیرد، قلمرو را تسلیم کرد و غرامت زیادی پرداخت و قول داد تا هیچ ارتباطی با
و غرامت زیادی پرداخت و قول داد تا هیچ ارتباطی با غرب نداشته باشد. او آخرین سال‌های حکومت خود را در ارگ در سیس، با امید به دریافت کمک‌های غربی، سپری کرد. در ۲۸ اوت سال ۱۳۴۱توسط بارون‌های خود به قتل رسید. تنها پسر او که از آلیس داشت، هتوم قبل از سال ۱۳۳۱درگذشت. در نتیجه بارون‌ها پسر عموی او کنستانتین دوم را برای سلطنت انتخاب کردند تا فرمانروایی کند.
اوشین، شاه ارمنستان (؛ زاده ۱۲۸۲ – درگذشته )، شاه ارمنی کیلیکیه از سال ۱۳۰۷ تا ۱۳۲۰ میلادی از خاندان هتومی بود. او پسر لئو دوم، شاه ارمنستان و ملکه کارن بود. اوشین پس از مرگ برادرزاده‌اش لئو سوم و برادرش هتوم با حمایت ژنرال مغول بیلارقو به سلطنت رسید. اوشین توسط ایلخان مغول محمد خدابنده الجایتو حمایت شد، و فرمان صادر شده اعدام بیلارقو توسط الجایتو را در پاسخ به ترورهای وی اجرا کرد. اوشین به اتحادیه کلیساهای ارمنی و رومی علاقه‌مند شد، که انگیزه‌اش ناشی از نارضایتی‌های مردمی نبود. در سال ۱۳۰۹، اوشین عموی
نارضایتی‌های مردمی نبود. در سال ۱۳۰۹، اوشین عموی همسرش، مارشال ارمنستان را به خاطر قتل برادرش توروس سوم اعدام کرد. خواهرش ایزابلا ارمنستان با آمالریک تایر ازدواج کرد و هنگامیکه آمالریک دولت قبرس را از برادرش هنری دوم قبرس غصب کرد، اوشین هنری را در ارمنستان نگه‌داشت. با این حال، هنری دوم آزاد شد و بدنبال ترور آمالریک در سال ۱۳۱۰به قبرس بازگشت. اوشین سه بار ازدواج کرد: جوان تارانتو در ۲۰ ژوئیه ۱۳۲۰ درگذشت. اوشین توسط پسر کوچک او لئو چهارم (که گاهی به عنوان لئو پنجم نامیده می‌شود). براساس شایعات مردمی گفته
لئو پنجم نامیده می‌شود). براساس شایعات مردمی گفته می‌شود اوشین کوریکوس توسط پسر عمو یا برادر زاده‌اش مسموم شده‌است.
لئو سوم، شاه ارمنستان (؛ زاده ۱۲۸۹ – درگذشته ۱۳۰۷)، شاه ارمنی کیلیکیه از سال ۱۳۰۳ یا ۱۳۰۵ تا ۱۳۰۷ همراه با عمویش، هتوم دوم بود. یکی از اعضای دودمان هتوم، او پسر توروس سوم ارمنستان و مارگارت لوسیگنان بود، که دختر شاه هیو سوم قبرس بود. سلطنت لئو. در سال ۱۳۰۳، در حالی که هنوز به جایی بند نبود، او مالک پادشاهی ارمنستان پس از کناره‌گیری عمویش هتوم دوم، نایب‌السلطنه بود. پادشاهی ارمنی کیلیکیه در آن زمان در یک وضعیت ناپایدار بود، و یک رابطه شکننده را با امپراتوری مغول حفظ می‌کرد، این درحالی بود که در برابر حملات
مغول حفظ می‌کرد، این درحالی بود که در برابر حملات مسلمانان مملوک از جنوب دفاع می‌کرد. تخت پادشاهی ارمنستان چندین بار در طول عمر کوتاه لئو جابجا شد، که عمدتاً توسط عموی او هتوم دوم در سال ۱۲۹۵ و همچنین در سال ۱۲۹۶ میلادی توسط پدرش توروس سوم، به آرامش رسید، سپس توسط سمبات عموی دیگرش غصب شد، و البته پیش از آن توسط برادرش کنستانتین سوم ارمنستان غصب شده بود؛ و توسط برادرش هتوم دوم در سال ۱۲۹۹سرنگون شد. توروس سوم در سال ۱۲۹۸ کشته شد و پس از هتوم در سال ۱۳۳۰ تاج پادشاهی توروس به پسرش لئو رسید. در سال ۱۳۰۵هتوم و
پادشاهی توروس به پسرش لئو رسید. در سال ۱۳۰۵هتوم و لئو رهبری ارتش ارمنستان را برای شکست نیروهای مملوک در باگراس به عهده گرفتند. در تاریخ ۱۷ نوامبر ۱۳۰۷، لئو و هتوم با خدم حشم خود در حالی که به بارگاه سردار مغول بیلارگو در آنازاروا رفتند، به قتل رسیدند. خانواده. او با دخترعموی خود آگنس ماری د لوسیگنان (درگذشت ۱۳۰۹)، دختر شاهزاده ایزابلا ارمنستان و آمالریک د لوسیگنان، ازدواج کرد ولی صاحب فرزندی نشد.
کنستانتین یکم، شاه ارمنستان (؛ زاده – درگذشته 1310)، شاه ارمنی کیلیکیه از سال ۱۲۹۸ تا ۱۲۹۹ میلادی بود که پس از وی، لئو سوم، به تاج و تخت ارمنستان رسید. او پسر لئو دوم ارمنستان و کیرانا د لامپرون بود و بخشی از دودمان هتومی بود. او به برادرش سمبات کمک کرد تا تاج و تخت را در سال ۱۲۹۶به دست آورد، اما دو سال بعد در سال ۱۲۹۸ به برادر بزرگترش هتوم دوم سلطنت را اعاده کرد. او فرضاً طی مدت یکسالی که هتوم در زندان افتاده بود تا زمان رهایی اش جدا از حاکمیت بود. مدت کوتاهی پس از اینکه هتوم در سال ۱۲۹۹دوباره به تخت سلطنت
پس از اینکه هتوم در سال ۱۲۹۹دوباره به تخت سلطنت نشست، کنستانتین توطئه کرد تا سمبات به قدرت بازگردد و به این ترتیب هر دو تا آخر عمر به زندان افتادند.
سمبات، شاه ارمنستان (؛ زاده ۱۲۷۷ میلادی – درگذشته ۱۳۱۰ میلادی)، شاه ارمنی کیلیکیه از سال ۱۲۹۶ تا ۱۲۹۸ میلادی بود. پس از وی، کنستانتین یکم، به تاج و تخت ارمنستان رسید. او پسر لئو دوم ارمنستان و کیرانا د لامپرون و بخشی از دودمان هتومی بود. سلطنت سمبات. سمبات به کمک برادرش کنستانتین در سال ۱۲۹۷ تاج و تخت را در حالی که برادران هتوم دوم و توروس در کنستانتینپول بودند، به دست آوردند. سمبات برای مشروعیت دادن به غصب حاکمیت در مراجعه داوطلبانه به دادگاه غزن، توانست موقعیت خود را به عنوان پادشاه نزد حاکم مغول در ایران
خود را به عنوان پادشاه نزد حاکم مغول در ایران به رسمیت بشناسد. او همچنین با برقراری پیوند خانوادگی با خان مغول بدنبال نزدیک کردن احتمالی خود با خان را داشت. در بازگشت برادران هتوم سمبات به وسیلهٔ داغ آتش هتوم را کور کرد و هر دو برادر را در پارزرپرت زندانی کرد. توروس در سال ۱۲۹۸ به دستور سمبات به قتل رسید، اما کنستانتین به سمبات خیانت کرد و به هتوم کمک نمود تا سمبات را سرنگون کنند، با فرض اینکه بعد از برگرداندن تاج و تخت به هتوم نابینا آزاد شود، سمبات به کنستانتین تسلیم شد و بعد از استقرار مجدد تاج و تخت به
تسلیم شد و بعد از استقرار مجدد تاج و تخت به هتوم. هر دو یعنی سمبات و کنستانتین مابقی عمرشان به زندان افتادند.
توروس سوم، شاه ارمنستان (; زاده حدود ۱۲۷۱ میلادی – درگذشته )، شاه ارمنی کیلیکیه از سال ۱۲۹۳ تا ۱۲۹۸ میلادی بود. پس از وی، هتوم دوم به تاج و تخت ارمنستان رسید. در ۱۲۹۳برادرش هتوم دوم به نفع توروس کناره‌گیری کرد. با این حال در سال ۱۲۹۵، توروس هتوم را به تاج و تخت فراخواند. هردوی آنها خواهرشان ریتا ارمنستان را به قسطنطنیه آوردند تا در سال ۱۲۹۶میلادی با مایکل نهم پالایولوگوس ازدواج کند. اما بدنبال بازگشت‌شان به باردزربرد توسط برادرشان سمبات که در غیبت آن دو حکومت را غصب کرده بود زندانی شدند. توروس در ۲۳ ژوئیه
را غصب کرده بود زندانی شدند. توروس در ۲۳ ژوئیه ۱۲۹۸ در بارتسرابرد توسط اوشین ارتشبد سمبات و با فرمان او به قتل رسید. خانواده. توروس دو بار ازدواج کرد نخستین ازدواج او با مارگارت لوزینیان (ح. ۱۲۷۶–۱۲۹۶، ارمنستان) (دختر پادشاه هیو سوم از قبرس) بود که در تاریخ ۹ ژانویه ۱۲۸۸ صورت گرفت. حاصل اولین ازدواج او، پسرش لئو سوم ارمنستان بود؛ که وارث عمویش هتوم دوم شد. لئو از ۱۳۰۳ به ۱۳۰۷ سلطنت کرد، اما همراه با عمویش توسط مغول‌ها به قتل رسید.
کنستانتین چهارم، شاه ارمنستان (؛ زاده – درگذشته )، شاه ارمنی کیلیکیه از سال ۱۳۶۲ تا زمان مرگش، ۱۳۷۳ میلادی بود. پس از وی، لئو پنجم به تاج و تخت ارمنستان رسید. کنستانتین چهارم هنگام مرگ پسر عمویش کنستانتین سوم به تاج و تخت رسید و بیوه شاه قبلی را به همسری خود گرفت. کنستانتین با پیتر یکم از قبرس یک اتحاد تشکیل داد و بندر و قلعه کوریکوس را به او داد. در زمان مرگ پیتر در سال ۱۳۶۹، کنستانتین با مملوک سلطان مصر به دنبال عقد معاهده بود. بارون‌ها از این سیاست وی ناراضی بودند، و از سلطه سلطان مصر بر کشور می‌ترسیدند