payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قبل به کلی ویران گردید.اما با توجه به مشاهدۀ بنای چاپارخانه در دهه‌ی ۱۳۴۰ خورشیدی توسط ایرج افشار و عدم ‌اشاره وی به آسیب‌دیدگی آن ، این احتمال قوت می‌یابد که بنای مذکور که پیش‌تر ملک شخصی بوده، در دوران پهلوی به فروش می‌رسد و مالک جدید در جریان احداث منزل مسکونی، بخش اعظم آن را تخریب می‌نماید. دروازه چهارمنار. محله چهارمنار از دوران زندیه یا اوایل قاجار، مجهز به دروازه و حصاری مستحکم گردید که می‌توان آن را از جمله اقدامات حکومت خوانین یزدی در راستای ارتقاء امنیت شهر یزد دانست . در دوران قاجار، دروازه
امنیت شهر یزد دانست . در دوران قاجار، دروازه چهارمنار به عنوان یکی از دروازه‌های اصلی شهر، اهمیت بسزایی یافت، به‌ویژه با توجه به مجاورت آن با اداره پست یزد.همچنین وجود محلی به نام «نواقلی» در جوار مسجد کوچک چهارمنار که مسئولیت دریافت عوارض از بارهای ورودی را بر عهده داشت، گواهی بر اهمیت این دروازه ورودی شهر است . علاوه بر این، اهالی یزد برای تأمین سوخت مورد نیاز خود و یا استفاده از ابزاری به عنوان عایق جهت پوشاندن منافذ دیوارها، به ویژه در حمام‌ها که از آن برای گرم کردن آب استفاده می‌شد، به سرگین شتر نیاز
برای گرم کردن آب استفاده می‌شد، به سرگین شتر نیاز مبرم داشتند. دروازه چهارمنار، محل اصلی تجمع شترها و صاحبانشان به شمار می‌رفت. . در جوار دروازه چهارمنار، آب‌انباری واقع شده است که به دلیل مجاورت با چاپارخانه، و به تعبیری دقیق‌تر، قرارگیری در ضلع جنوبی آن، به آب‌انبار چاپارخانه شهرت یافته است. این آب‌انبار دو بادگیری، وظیفه تأمین آب ساکنین محل، به ویژه مسافران و رهگذران دروازه چهارمنار را بر عهده داشتند، قریب به هشتاد سال قبل در اثر سیل یزد تخریب و به همت «سید جواد هنزایی» یا «سید عباس عقدایی» مرمت گردید.
جواد هنزایی» یا «سید عباس عقدایی» مرمت گردید. لذا در بین اهالی محل به آب‌انبار سید جواد هنزایی یا سید عباس عقدایی! نیز معروف است . هر چند، انتساب بنا نهادن این آب‌انبار به سیدحسین مازاری، پدر سیدمرتضی مازاری و جد سیدولی چراغچی، نیز دور از ذهن نیست. علاوه بر آنچه ذکر شد، دروازه چهارمنار و آب انبار چاپارخانه، آخرین منزلگاهی بود که اهالی یزد برای بدرقه مسافران، به ویژه زائران کربلا، تا آن جا آنان را همراهی می‌کردند. از این منظر، دروازه چهارمنار نسبت به سایر ورودی‌های شهر یزد برتری و امتیاز ویژه‌ای داشته است .
شهر یزد برتری و امتیاز ویژه‌ای داشته است . در جوار دروازه چهارمنار، کاروانسرایی به نام «صدری» قرار داشت که محل اقامت و استراحت مسافران و رهگذران بود. امروزه از این کاروانسرا و دروازه چهارمنار، به جز بقایای اندکی، اثر دیگری بر جای نمانده است. یخچال چهارمنار. محمدتقی‌خان بافقی، علاوه بر احداث باغ‌های متعدد، آب‌انبارها و سازه‌های آبی، اقدام به ساخت یخچالی در نزدیکی باغ دولت‌آباد نمود تا در فصل گرما، مردم و حکومت‌نشینان از یخ آن بهره‌مند گردند. این یخچال در جریان لشکرکشی جعفرخان زند، پادشاه زندیه، به یزد، به
لشکرکشی جعفرخان زند، پادشاه زندیه، به یزد، به عنوان محل نگهداری اذوقه سپاهیان وی مورد استفاده قرار گرفت. پس از شکست سپاه زند از تقی‌خان، مقادیر فراوانی از خوراکی‌ها، از جمله برنج، گندم و ظروف بزرگ حاوی عدس، لوبیا، خرما، شکر، نبات و ... به غنیمت سپاه یزد درآمد و اذوقه چندین ساله ایشان را تأمین نمود . این یخچال که از معماری زیبایی نیز بهره‌مند بود، چند دهه پیش ویران و به «مسجدالزهرا فردوس»، واقع در خیابان ایرانشهر، تبدیل گردید. باغ‌های محلۀ چهارمنار. محله چهارمنار از گذشته‌های دور دارای باغات متعددی بوده و
از گذشته‌های دور دارای باغات متعددی بوده و در کتب تاریخی یزد غالباً نام این محله در کنار اهرستان، که قدیمی‌ترین باغستان یزد به شمار می‌رود ، ذکر شده است. هرچند چهارمنار، برخلاف اهرستان که در حومه شهر واقع بود، جزئی از ظاهر شهر محسوب می‌شد و فاقد باغات وسیع و گسترده اهرستان بود، اما برخی از بزرگان و اشراف یزد در طول هشت قرن گذشته، باغاتی را در این محله به منظور تفریح، ایجاد فضای سبز مطبوع، و یا مقاصد اقتصادی و وجاهت اجتماعی احداث کرده‌اند که از جمله مهم‌ترین و شاخص‌ترین آنها می‌توان به باغ دولت‌آباد اشاره
و شاخص‌ترین آنها می‌توان به باغ دولت‌آباد اشاره کرد. بی‌گمان محله چهارمنار در ادوار گذشته یکی از دل‌انگیزترین محلات شهر یزد به شمار می‌رفته است. برای نمونه، شاه یحیی مظفری و دیگر شاهزادگان این خاندان هنگام عزیمت به باغ ساباط (ابوسعیدی) در اهرستان، از مسیر چهارمنار عبور می‌کردند. از همین رو، این مسیر روزانه در دو نوبت توسط ملازمان شاه، آب‌پاشی می‌شد تا گرد و غبار از لباس و دامن شاه دور بماند . افزون بر این، از باغ ساباط تا نزدیکی پل چهارمنار و مدرسه شمسیه، خیابانی طراحی شده بود که در دو سوی آن درختان بید و
طراحی شده بود که در دو سوی آن درختان بید و چنار کاشته بودند تا حتی برای لحظه‌ای، آفتاب بر سیمای شاهزادگان و حاکمان نیفتد . برخی از باغاتی که در طول تاریخ در این چهارمنار وجود داشته‌اند، عبارتند از: باغ فیروزی، به همت مجدالدین حسن قاضی در عصر ایلخانان مغول و در جوار چهارمنار و نزدیک گورستان کوچه بهروک بنا نهاده شد . از دیگر بوستان‌های دل‌انگیز آن عصر در این محله می‌توان به باغِ سید شمس الدین، باغِ شیخ عبدالقادر البارسایی (پارسایی) و باغِ شمس‌الدین ابوبکر شاه، اشاره نمود . میر خضرشاه در جوار خانقاه مسجد
شاه، اشاره نمود . میر خضرشاه در جوار خانقاه مسجد چهارمنار، که امروزه به عنوان حسینیه توتُک یا قمر بنی‌هاشم شناخته می‌شود، بوستان‌هایی سرسبز و دل‌انگیز احداث نمود. این بوستان‌ها مأمن آسایش و تفریح عموم مردم گشته و در آن روزگار، نقشی مشابه پارک‌های امروزی را ایفا می‌کردند . محمدتقی‌خان بافقی، بانی احداث باغی نام‌آور در این محله گردید که به «باغ دولت‌آباد» شهرت یافت . گفتنی است که این باغ، امروزه در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است. محمدتقی‌خان بافقی، علاوه بر باغ دولت‌آباد، به احداث باغی دیگر در
علاوه بر باغ دولت‌آباد، به احداث باغی دیگر در جوار دروازۀ چهارمنار نیز همت گماشت که به «باغ دلگشا» معروف گردید. این باغ، مشتمل بر گونه‌های متنوع درختان میوه و گل‌های رنگارنگ بوده است. لیکن عمر او کفاف نداد تا تکمیل این باغ را به چشم خود مشاهده نماید و بدین ترتیب، روحش به عالم اعلی پر کشید . محمدتقی‌خان بافقی، در راستای علاقۀ وافرش به ایجاد بوستان‌ها، باغی دیگر با نام «باغ حرم» بنیان نهاد که در نزدیکی پل چهارمنار و روبروی پل پروانۀ امروزی، در حوالی چهارراه ایرانشهر واقع بود. این باغ منحصربه‌فرد، ویژه
ایرانشهر واقع بود. این باغ منحصربه‌فرد، ویژه فرمانروا، فرزندان و زنان اندرونی بوده و از دسترس عامه مردم به دور بوده است. در میانۀ این باغ، حوضی بزرگ و دریاچه‌مانند قرار داشته که آب زلال و گوارایش، در میان اهالی شهر شهرت داشته است. تمامی درختان این باغ را درختان میوه تشکیل می‌داده‌اند، از جمله درختان انار که مورخین، مرغوبیت این انارها و رنگ‌دانه‌های زیبایشان را به سرخی گونه‌های زنان زیبا تشبیه کرده‌اند. همچنین در این باغ، درختی نارنج وجود داشته است که بر اساس روایات، از میوه‌هایش در شب نوری چون مشعل ساطع
روایات، از میوه‌هایش در شب نوری چون مشعل ساطع می‌شده است و گفته می‌شود نظیرش در یزد وجود نداشته است . هرچند، مشخص نیست که این شب‌تابی میوه، ناشی از تغییرات بیولوژیکی بوده یا صرفاً تشبیهی ادبی از سوی نویسنده بوده است. امروزه باغ حرم، از شکوه و زیبایی سابق خود بی‌بهره مانده است. در روزگار زندیه و اوایل دوران قاجار، در فاصلۀ میان پل چهارمنار و باغ دولت‌آباد، چند باغ دیگر وجود داشته‌اند که از آن جمله می‌توان به باغ دختر محمدتقی خان (جنب باغ دلگشا) که مشهور به نام شوهرش «میرزا‌اکرم» بود، باغ میرزا علیرضا و ...
شوهرش «میرزا‌اکرم» بود، باغ میرزا علیرضا و ... اشاره نمود. ثمره درختان این باغات، میوه‌های رنگارنگ و دلپذیری چون شفتالو، هلو، انار، لیمو، نارنج، ترنج، توت، بادام و غیره بود که همگی از آب قنات دولت‌آباد سیرآب می‌شدند . امروزه در اثر تحولات گوناگون شهری، نشانی از اکثر این باغات برجای نمانده و تنها یاد و وصفی از آنها در متون تاریخی باقی مانده است. در واپسین سال‌های حکومت قاجار، در کوچه بُندان، باغ‌های متعددی متعلق به فردی زرتشتی به نام «نَـمیر نَـمیریان» ملقب به «گُور (Gowr) نمیر تفتی» وجود داشته است که
ملقب به «گُور (Gowr) نمیر تفتی» وجود داشته است که امروزه، جز چند درخت خشکیده، اثری از آن همه سرسبزی و طراوت برجای نمانده است. شایان ذکر است که خانه تاریخی «حاجی صوت» واقع در خیابان انقلاب، از جمله بقایای یکی از باغ‌های متعلق به این فرد زرتشتی محسوب می‌شود . از دیگر برزن‌های سرسبز و پرباغ کوی چهارمنار، می‌توان به کوچه «بید و باد» که در گویش عامه به «بیدآباد» معروف است، اشاره کرد. آب وقف‌آباد با گذر از میان این کوچه ، چنان صفایی به آن بخشیده بود که به گواه روایات، نسیم ملایم بهاری با رقص در میان شاخسارِ
روایات، نسیم ملایم بهاری با رقص در میان شاخسارِ گلستان‌ها و درختان سر به فلک کشیدۀ بید، برگ‌ها و گلبرگ‌ها را به رقصی دلنشین وا می‌داشته و بر دامن چمنزار فرو می‌ریخته است. گویا همین طراوت و زیبایی منحصربه‌فرد و رقص دلنشین برگ‌ها با نسیم، نام «بید و باد» را به این کوچه بخشیده است. امروزه از باغات کوچه بیدآباد چهارمنار، نشانی برجای نمانده و تنها نامی از آنها در میان روایات شفاهی باقی است. خانۀ هلال چهارمنار. هفتادمین خانۀ هلال‌احمر استان یزد با عنوان «خانه‌ی هلال امام حسن مجتبی» با هدف آموزش کمک‌های اولیه به
امام حسن مجتبی» با هدف آموزش کمک‌های اولیه به ساکنین محلۀ چهارمنار و ارائه‌ی خدمات درمانی رایگان به نیازمندان، در آذرماه ۱۴۰۰ خورشیدی افتتاح شد. در مراسم افتتاحیه، محسن حرازی‌زاده، سرپرست جمعیت هلال‌احمر استان یزد، و جمعی از مسئولین استانی حضور داشتند . خانۀ هلال، بنایی قدیمی در جوار بازارچۀ میرخضر شاه است که پیش‌تر محل استقرار صندوق خیریۀ «بیت‌الزهرا» بوده و اکنون با همت و مساعدت اهالی محل، هیئت امنای مسجد میرخضر شاه و به ویژه امام جماعت مسجد، محمدجواد دشتی، به مرکز خدمات درمانی تبدیل شده است. در این مرکز
به مرکز خدمات درمانی تبدیل شده است. در این مرکز به طور معمول هفته‌ای یک مرتبه پزشک حضور می‌یابد و مراجعین بدون پرداخت وجه ویزیت و به صورت رایگان ویزیت می‌شوند. افراد نیازمند علاوه بر ویزیت رایگان، از داروهای رایگان این مرکز نیکوکاری نیز بهره‌مند می‌گردند. اماکن و بناها. محلهٔ چهار منار دارای ۱۱ مسجد، ۶ حسینیه و تکیه، ۴ زیارتگاه، چندین خانهٔ تاریخی، ۳ گرمابه و حمام ،۷ آب‌انبار، ۸ مدرسه، ۱ مجموعۀ ورزشی ، ۳ پارک، ۱ باغ بزرگ و ۱۵ هتل و بوم‌گردی‌ و رستوران سنتی و ۱ کارخانه است که به شرح زیر می‌باشد: مساجد
سنتی و ۱ کارخانه است که به شرح زیر می‌باشد: مساجد حسینیه‌ها زیارتگاه‌ها خانهٔ‌های تاریخی حمام‌ها آب‌انبار مدارس و آموزشگاه‌ها پارک‌ها هتل‌ها و بوم‌گردی‌ها رستوران سنتی باغ‌ها کارخانه منابع. آرامش، احمد (1385). هفت سال در زندان آریامهر. با مقدمه اسماعیل رائین. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب. استاد ملک، فاطمه (1367)، حجاب و کشف حجاب در ایران، تهران: موسسۀ مطبوعاتی عطائی. آیتی، عبدالحسین (1317). تاریخ یزد یا آتشکده یزدان. یزد: کتابفروشی گلبهار. احرامیان‌پور، علیرضا (1383). زن، شعر، زندگی. تذکره مصور زنان شعر
(1383). زن، شعر، زندگی. تذکره مصور زنان شعر آفرین یزد از دیروز تا امروز. یزد: اداره ارشاد و فرهنگ اسلامی یزد. افشار، ایرج (1349). «"رشیدالدین فضل‌الله و یزد"». ایران‌شناسی. جلد دوم، شماره 1، صص 23-33. افشار، ایرج (1374). یادگارهای یزد. جلد 1 و 2، چاپ دوم. یزد، تهران: خانه کتاب، انجمن آثار ملی. افخمی، رضا؛ مسرّت، حسین (1393). «"وقف‌نامه مسجد چهارمنار یزد (مسجد خضرشاه)"». وقف میراث جاویدان. سال 22، شماره 85، صص 145-176. بهجت، صادق (1398). شهر پیر تاریخ: یزد از دیروز تا امروز. جلد دوم. یزد: مؤلف. بهجت، صادق
از دیروز تا امروز. جلد دوم. یزد: مؤلف. بهجت، صادق (1400). شهر پیر تاریخ (یزد از دیروز تا امروز). جلد سوم. یزد: یادداشت نو. بیضا، سیدابوالقاسم (2016). تاریخ بیضا: روایت شاهدان عینی از قتل عام بهائیان در یزد به انضمام تلگرام‌های دولتی. به کوشش سیامک ذبیحی مقدم. هوفهایم: مؤسسه مطبوعات بهائی آلمان. پیرنیا، محمدکریم (1374). آشنایی با معماری اسلامی ایران. تدوین غلامحسین معماریان. تهران: انتشارات علم و صنعت ایران. تشکری‌بافقی، علی‌اکبر (1391). «"تصوف خانقاهی در یزد به روزگار ایلخانان و آل مظفر"». پژوهش‌های
در یزد به روزگار ایلخانان و آل مظفر"». پژوهش‌های ایران‌شناسی. دوره 2، شماره 1، صص 59-81. تشکری‌بافقی، علی‌اکبر (1392). یزد عصر صفوی. یزد: انتشارات اندیشمندان. تشکری‌بافقی، علی‌اکبر (1393). «"سلطان حسین میرزا جلال‌الدوله: نمادی از کارکرد قدرت در بافت اجتماعی ولایات عصر قاجار"». تحقیقات تاریخ اجتماعی، پاییز و زمستان، سال 4، شماره 2، صص 73-98. تشکری‌بافقی، علی‌اکبر (1399). تاریخ اجتماعی زرتشتیان یزد (از برآمدن رضا شاه تا انقلاب اسلامی). جلد سوم. کالیفرنیا: مركز ايرانشناسي سموئل جردن دانشگاه ارواين.
مركز ايرانشناسي سموئل جردن دانشگاه ارواين. تشکری‌بافقی، علی‌اکبر (1402). تاریخ شهر و شهرنشینی در یزد: از اتابکان تا خوانین. جلد دوم. یزد: خانه فرهنگ صدوقی. جعفری، جعفر بن محمد بن حسن (1389). تاریخ یزد. به کوشش ایرج افشار، چاپ چهارم. تهران: علمی و فرهنگی. جهانفر، غلامرضا (1395). یزد در آئینه زمان. جلد اول. یزد: مؤلف. حافظ‌ ابرو، شهاب‌الدین عبدالله خوافی (1380). زبده‌التواریخ. جلد ۲، تصحیح: سیدکمال حاج سیدجوادی. تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی. حاجی‌شعبانی، محمد (1393). یزد در اسناد
اسلامی. حاجی‌شعبانی، محمد (1393). یزد در اسناد مطبوعاتی 1231-1358 ه.ش: اخبار و گزارش‌های خبری به استناد جستاری در اسناد مطبوعاتی موجود در کتابخانه موقوفه میرزا محمد کاظمینی. جلد اول. قم: صحیفه خرد. حُرزاده، محمدمهدی (1379). چشمه‌ای در کویر. چاپ اول. قم: تشیع. خادم‌زاده، محمدحسن (1386). محلات تاریخی شهر یزد. تهران: سبحان نور. چراغچی، سیده بی‌بی طاهره (1377). گل‌های باغ محمد. جلد اول، چاپ سوم. قم: انتشارات علامه. دعائی، سیداحمد (1388). واعظ شهر ما: یادداشت‌ها، خاطرات و زندگینامه حجت‌الاسلام و المسلمین حاج
خاطرات و زندگینامه حجت‌الاسلام و المسلمین حاج سید احمد دعائی. به کوشش میرزا محمد کاظمینی. قم: ریحانه الرسول. رکن‌الدین، سیدمحمد؛ شمس‌الدین، سیدمحمد (1394). تصحیح و ترجمه نسخه خطی جامع‌الخیرات. به اهتمام فاطمه هاشمیان. پایان‌نامه کارشناسی ارشد. یزد: دانشگاه پیام‌نور مرکز یزد، دانشکده علوم انسانی. سمسار یزدی، علی‌اصغر؛ کریمیان، آمنه (۱۳۹۷)، «"بازنمایی قنات وقف‌آباد یزد در منظر شهری سده‌های هشتم و چهاردهم هجری شمسی"»، نشریه اثر، شماره ۷۹، صص: ۴۶-۲۹. صنعتی‌زاده کرمانی، عبدالحسین (۱۳۴۶)، روزگاری که گذشت، تهران:
کرمانی، عبدالحسین (۱۳۴۶)، روزگاری که گذشت، تهران: چاپخانه تابان. عین‌السلطنه، قهرمان میرزا (۱۳۸۰). روزنامه خاطرات عین‌السلطنه. به کوشش مسعود سالور و ایرج افشار. جلد سوم، تهران: انتشارات اساطیر. قزوینی، محمد (۱۳۰۵). «"وفات استاد ادوارد براون انگلیسی"». مجلۀ ایرانشهر، شمارۀ ۳: صص: ۳۰۶-۳۰۷. طراز، میرزا عبدالوهاب (۱۳۴۱)، «"کتابچه شرح موقوفات یزد"»، به کوشش ایرج افشار، فرهنگ ایران زمین، شمارۀ ۱۰، صص: ۵-۱۱۸. علمداری، مینا (1391). تحلیل محتوایی جامع‌الخیرات. پایان‌نامه کارشناسی ارشد. یزد: دانشگاه یزد، دانشکده
کارشناسی ارشد. یزد: دانشگاه یزد، دانشکده علوم انسانی. عابدی اردکانی، محمد؛ میرحسینی، محمدحسن (1397). انقلاب اسلامی در یزد. جلد اول، چاپ دوم. تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی. عابدی اردکانی، محمد؛ میرحسینی، محمدحسن (1387). انقلاب اسلامی در یزد. جلد دوم. تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی. عالمی، میرزا محمدعلی (1393). دیوان صمصام یزدی. به کوشش محمد عزآبادی، چاپ اول. یزد: انتشارات علم نوین. گلشن یزدی، جلال (1384). یزد دیروز، آداب، سنن و رخدادهای 1304-1384ش: یادداشت‌ها، خاطرات و دیدگاه‌های دکتر جلال گلشن. جلد اول.
خاطرات و دیدگاه‌های دکتر جلال گلشن. جلد اول. به اهتمام میرزا محمد کاظمینی. یزد: انتشارات اندیشمندان. قلمسیاه، اکبر (1395). فرهنگ‌نامه یزد: ادامه الف - ب. جلد دوم. یزد: توسعه آسمان هنر. کاتب، احمد بن حسین بن علی (1368). تاریخ جدید یزد. به کوشش ایرج افشار، چاپ دوم. تهران: امیرکبیر. کاتب یزدی، احمد بن حسین بن علی. (قرن ۱۰ ه.ق). تاریخ جدید یزد. نسخه خطی. شماره ثبت ۱۰-۹۸۸۴. تهران: کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی. کاظمینی، میرزا محمد (1381). دانشنامه مشاهیر یزد. جلد اول. یزد: انجمن آثار و مفاخر
مشاهیر یزد. جلد اول. یزد: انجمن آثار و مفاخر فرهنگی یزد. کاظمینی، میرزا محمد (1394). بهشت بندگی: یادمان عالم ربانی و عارف کامل سیدالاعلام حاج سید‌جواد حیدری. چاپ اول. قم: نشر سهل. کریمی، محمدعلی، و سیدمحمود الهام‌بخش (۱۳۸۹). در سماع سروها. ویراستار: مهدی آرایی، یزد: نشر یزد، انتشارات سازمان تبلیغات اسلامی. مالمیری، حاجی محمدطاهر (1342ه.ق). تاریخ شهداء یزد. قاهره: مطبعه فرج‌الله ذکی الکردی. مالمیری، حاجی محمدطاهر (2013). تاریخ امری یزد. استرالیا: موسسه انتشاراتی سنچری پرس. مسرّت، حسین (1376). یزد یادگار
سنچری پرس. مسرّت، حسین (1376). یزد یادگار تاریخ. یزد: انجمن کتابخانه‌های عمومی ادارۀ کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان یزد و انتشارات یزد. معلم یزدی، معین‌الدین بن جلال‌الدین محمد یزدی (1326). مواهب الهی. جلد اول، به تصحیح سعید نفیسی. تهران: کتابخانه و چاپخانه اقبال. مفید مستوفی بافقی، محمد (1385). جامع مفیدی. به کوشش: ایرج افشار، جلد اول، چاپ دوم. تهران: اسدی. مفید مستوفی بافقی، محمد (1385). جامع مفیدی. به کوشش: ایرج افشار، جلد سوم، چاپ دوم. تهران: اساطیر. ملک‌زاده، مهدی (۱۳۸۳)، تاریخ انقلاب مشروطیت ایران،
مهدی (۱۳۸۳)، تاریخ انقلاب مشروطیت ایران، جلد اول، تهران: سخن. هوتوم-شیندلر، آلبرت. (۱۳۹۹). سفر به جنوب ایران. ترجمه و تلخیص ناشناس. به کوشش و گزارش حسین مسرّت. تهران: یزدا و مرکز کرمان‌شناسی. یزدی، تاج‌الدین حسن بن شهاب (1987). جامع‌التواریخ حسنی. تصحیح حسین مدرسی طباطبایی و ایرج افشار. کراچی: مؤسسه تحقیقات علوم آسیای میانه و غربی، دانشگاه کراچی.
جمع یکی از آرایه‌های ادبی است. جمع در بدیع آن است که در بیتی چند صفت یا حکم یا معنی را دریک چیز یا یک شخص جمع کنند. مانند: یا: گونه‌ها. جمع و تفریق و تقسیم: در این آرایه شاعر به ترتیب مراحل سه‌گانه را در بیت یا ابیاتی اعمال می‌کند. مانند: یا رباعی امیر معزی: جمع و تفریق: آن است که شاعر و متکلم چند مورد را در صفتی یا حکمی جمع کند سپس بین آن‌ها جدایی و فرق نهد و آشکار کند که بین آن دو چیز فرق و جدایی در کجاست. مانند: یا: و: جمع و تقسیم: یعنی چند چیز را در صفتی یا حالتی جمع کنند سپس آن صفات را بین چیزها قسمت
یا حالتی جمع کنند سپس آن صفات را بین چیزها قسمت کنند یا بر عکس اول قسمت کنند و سپس جمع نمایند. نمونه‌ها:
سازند الیکا از سازندهای زمین‌شناسی ایران در البرز با سن تریاس است. نام این سازند از روستای الیکا واقع در بالای دره چالوس گرفته شده است. مقطع نمونه آن توسط کلاوس (۱۹۶۴) در سمت راست دره الیکا و در فاصله ۵ کیلومتری این روستا به ضخامت ۲۹۵ متر مطالعه و معرفی شده است. سازند الیکا در مقطع نمونه به طور هم‌شیب بر روی سازند نسن و با دگرشیبی در زیر سازند شمشک قرار دارد. این سازند شامل سنگ‌های تریاس پایینی – میانی البرز و ردیف‌های کربناتی آهکی – دولومیتی است. در محل بُرش الگو و سایر نقاط البرز، بخش پایینی سازند الیکا،
الگو و سایر نقاط البرز، بخش پایینی سازند الیکا، ضخامتی متغیر از سنگ‌آهک‌های نازک‌لایه و آهک‌های مارنی است که کمی مارن یا میان‌لایه‌های نازک دولومیت دارد. لایه‌بندی نازک، رنگ متمایل به خاکستری روشن، فراوانی ساخت‌های کرم مانند از ویژگی‌های بخش پایینی سازند الیکا است که شناسایی و تفکیک آن را از دولومیت‌های ضخیم لایه بخش بالایی فراهم می‌سازد. فراوان‌ترین سنگواره‌های این بخش شامل دوکفه‌ای‌های نوع کلاریا، گاستروپودهای کوچک و آثار کرم مانند هستند. همچنین مقدار ناچیزی جلبک، روزنه‌داران و به ندرت آمونیت نیز در این
جلبک، روزنه‌داران و به ندرت آمونیت نیز در این بخش یافت می‌شود.
قبرستان مسیحیان کرمانشاه گورستانی متعلق به مسیحیان ارمنی و آشوری با قدمت بسیار است که در شهر کرمانشاه واقع شده و در دست تخریب قرار گرفته‌است. تخریب قبرستان مسیحیان کرمانشاه. تخریب قبرستان مسیحیان کرمانشاه واقعه‌ای است که در خرداد ماه ۱۳۹۶ به وقوع پیوسته‌است. این مجموعه گورستان متعلق به ارامنه و قبرستان مسیحیان است که تخریب آن با آبیاری زمین‌های قبرستان توسط شهرداری کرمانشاه صورت می‌گیرد. بخش‌های وسیعی از این قبرستان در سال‌های گذشته توسط شهرداری تصاحب شده و به فروش رفته و در آن ساختمان‌سازی صورت گرفته‌است
به فروش رفته و در آن ساختمان‌سازی صورت گرفته‌است در نتیجه از آن قبرستان وسیع یک بخش کوچک باقیمانده است که آن نیز در حال تخریب است. پیشینه. تا پیش از انقلاب اسلامی در ایران، مسیحیان بسیاری در کرمانشاه می‌زیستند. دو کلیسای بزرگ یکی متعلق به آشوریان با نام کلیسای پنطی کاستی در خیابان شریعتی، و دیگری با نام کلیسای قلب مقدس مسیح متعلق به ارمنیان در خیابان مدرس عبادتگاه‌های مسیحیان کرمانشاه بود بود. یکی از دو کلیسای ارمنیان کرمانشاه در سال ۱۳۸۰ تخریب شد. خاکسپاری مردگان جامعۀ مسیحی کرمانشاه در این قبرستان تا
مردگان جامعۀ مسیحی کرمانشاه در این قبرستان تا ابتدای انقلاب صورت می‌گرفت. پس از آن اجازۀ خاکسپاری مردگان از آنان گرفته شد و بقایای گورستان در معرض نابودی قرار گرفت. از آن به بعد مسیحیان کرمانشاه مردگان خود را در گورستان روستای پیشتر مسیحی‌نشین استدآباد دفن می‌کنند. وقایع مرتبط. تخریب گورستان‌های متعلق به مسیحیان در ایران بارها اتفاق افتاده‌است. موارد مشابه زیر نمونه‌هایی از تخریب گورستان‌های مسیحیان در سال‌های گذشته‌است:
حسن جوانبخش کارگردان و تهیه‌کننده اهل ایران است. زندگی‌نامه. وی فعالیت هنری را با نمایش‌های دبیرستانی آغاز کرد. در تلویزیون نیز به عنوان تهیه‌کننده و کارگردان چند فیلم ساخته‌است.
فرا بارتولومئو (به ایتالیایی: Fra Bartolomeo یا Bartolommeo؛ با نام اصلی باچیو دلا پورتا (به ایتالیایی: Bacciodella Porta) ۲۸ مارس ۱۴۷۲–۳۱ اکتبر ۱۵۱۷)یک نقاش ایتالیایی دوره رنسانس از فرقه دومینیکن بود که به موضوعات مذهبی می‌پرداخت. او تمام دوران حرفه‌ای خود را در فلورانس گذراند تا اینکه در اواسط دهه چهل زندگی به شهرهای مختلف سفر کرد و حتی تا جنوب رم رفت. او از کوزیمو روزلی آموزش دیده بود و در دهه ۱۴۹۰ تحت تأثیر ساونارولا کار هنریش کاهش یافت و به رهبری او به یک راهب صومعه دومینیکن تبدیل شد و در سال ۱۵۰۰
به یک راهب صومعه دومینیکن تبدیل شد و در سال ۱۵۰۰ نقاشی را برای چندین سال کنار گذاشت.
علی‌اکبر ثقفی (زادهٔ ۱۰ مهر ماه ۱۳۳۵، تهران) کارگردان، نویسنده، تهیه‌کننده و طراح صحنه ایرانی است. زندگی. علی اکبر ثقفی متولّدِ ۱۳۳۵ در تهران و فارغ‌التّحصیلِ ادبیات است. وی فعالیت سینمایی خود را سالِ ۱۳۵۹ با کارگردانی فیلم‌های مستند جنگی تلویزیونی آغاز کرد. او سالِ ۱۳۶۷ دفتر سینمایی «سبحان فیلم» و سال ۱۳۷۰ دفتر سینمایی و فرهنگی «آبگون» (دفتر تولید و پخش فیلم) را تأسیس کرد. وی فعالیت فیلمسازی را از سال ۱۳۷۰ با کارگردانی فیلم داستانی «کیف» آغاز کرد. از دیگر فعالیت‌های ثقفی می‌توان در سال‌های ۱۳۷۵ تا ۱۳۷۸ به
ثقفی می‌توان در سال‌های ۱۳۷۵ تا ۱۳۷۸ به عضویت در شورای مرکزی اتحادیه تهیه کنندگان و توزیع فیلم ایران و سال ۱۳۸۲ بازرس اول کانون در شورای مرکزی کانون فیلمنامه نویسان اشاره کرد.
امیر توسل (زاده ۱۳۳۱، تهران) کارگردان و تهیه‌کننده اهل ایران است. زندگی‌نامه. متولد ۱۳۳۱ در تهران. او در ابتدا داستان‌سرایی می‌کرد و به موسیقی علاقه‌مند بود. سپس کار فیلمسازی را با ساخت فیلم‌های کوتاه آغاز کرد. فعالیتش را در سینمای حرفه‌ای از سال ۱۳۶۳ و به عنوان تهیه‌کنندهٔ فیلم «ریشه در خون» آغاز کرد
عطاءالله حیاتی (۴ خرداد ۱۳۳۱ در کرمانشاه -) کارگردان نویسنده و مدیر فیلمبرداری کُرد اهل ایران است. زندگی‌نامه. عطاالله حیاتی در سال ۱۳۳۱ در کرمانشاه متولد شد. وی در دو رشتهٔ فیلمبرداری از مدرسه عالی تلویزیون، و ادبیات درماتیک از دانشگاه هنر، فارغ‌التحصیل شده‌است. از سال ۱۳۵۴ به کار در تلویزیون مشغول شد و فعالیت در سینمای حرفه‌ای را از سال ۱۳۶۶ با فیلم گال به عنوان دستیار فیلمبرداری آغاز کرد. تا سال ۱۳۷۱ مدیر واحد فیلمبرداران شبکهٔ اول تلویزیون بود. وی فعالیت سینمایی را به‌طور حرفه‌ای سال ۱۳۵۹ به عنوان
سینمایی را به‌طور حرفه‌ای سال ۱۳۵۹ به عنوان فیلمبردار آغاز کرد. او سال ۱۳۷۵ شرکت سینمایی «رسانه بین‌المللی شهرزاد» را تأسیس کرد.
مسجد جامع نوری از مساجد تاریخی شهر موصل و محل اعلام تشکیل خلافت اسلامی داعش به وسیله ابوبکر بغدادی در سال ۲۰۱۴ بود. این مسجد در غرب موصل و در شهر قدیم موصل واقع شده‌است و یکی از نمادهای اصلی شهر موصل تلقی می‌شد. مسجد جامع نوری در ۳۱ خرداد ۱۳۹۶ (۲۱ ژوئن ۲۰۱۷) در پی نبرد موصل و در حالی که در کنترل داعش بود، منهدم شد. پیشینه. مسجد تاریخی موصل به‌دست نورالدین زنگی، از فرمانروایان محلی که علیه صلیبیون اولیه می‌جنگید ساخته شده بود. نورالدین زنگی، حاکم ولایت سوریه در امپراتوری سلجوقی بود. سال ساخت این مسجد ۷۳-۱۱۷۲
امپراتوری سلجوقی بود. سال ساخت این مسجد ۷۳-۱۱۷۲ میلادی یعنی کمی پس از مرگ نورالدین زنگی به پایان رسید و در آغاز یک مدرسه اسلامی در آن جای گرفت. گلدسته این مسجد بعدها کج شد و زمانی که ابن بطوطه، جهانگرد سده‌های میانه به این محل رسید این مناره کج بود. در ساخت مسجد جامع نوری از هفت ردیف آجرکاری تزئینی استفاده شده بود که با اشکال هندسی پیچیده به سمت بالا درهم تنیده بودند. گلدستهٔ خمیده (به عربی: "الحَدباء") که به علت انحنای آن به این نام خوانده می‌شود، قدیمی‌ترین منارهٔ عراق بود در پی نبرد موصل منهدم شد و
منارهٔ عراق بود در پی نبرد موصل منهدم شد و فروریخت. ارتش عراق داعش، را به تخریب این مسجد تاریخی، متهم کرده‌است.
روابط ایران و فیلیپین روابط فی‌مابین دو کشور ایران و فیلیپین است. روابط دیپلماتیک این دو کشور در تاریخ ۲۲ ژانویه ۱۹۶۴ برقرار شد. یک جامعه از هزاران نفر از ایرانیان در فیلیپین وجود دارد که از جمله بسیاری از دانشجویان بین‌المللی به خاطر کم هزینه بودن آموزش به زبان انگلیسی به این کشور جذب شده‌اند. روابط دیپلماتیک. ایران و فیلیپین گرچه روابط گسترده‌ای با یکدیگر ندارند اما در پایتخت یکدیگر سفارت دارند. در اوت ۲۰۰۳، مانیل و تهران اولین کنفرانس دو جانبه خود با عنوان «گفتگوی تمدن‌ها» را برگزار کردند. در آوریل ۲۰۰۸،
«گفتگوی تمدن‌ها» را برگزار کردند. در آوریل ۲۰۰۸، وزیر امور خارجه فیلیپین آلبرتو رومولو برای گسترش روابط دوجانبه با ایران فراخوان داد و ادعا کرد که دو کشور از روابط خوبی در گذشته برخوردار بوده‌اند و قول داد که روابط مثبتی در آینده داشته باشند. در طی یک ملاقات در ماه آوریل ۲۰۰۹ با سفیر فیلیپین در ایران به نام جنروسو سنگا، منوچهر متکی، وزیر امور خارجه وقت ایران با اشاره به ماهیت مثبت روابط دو جانبه، ابراز امیدواری کرد که روابط دو کشور به ویژه در زمینه‌های انرژی، فناوری، علوم و فرهنگ، ادامه پیدا کند. در همان
فناوری، علوم و فرهنگ، ادامه پیدا کند. در همان جلسه، متکی واکنش «قدرت‌های خارج منطقه‌ای» را مقصر گسترش افراط‌گرایی در آسیا دانست. در فوریه ۲۰۱۰، کالج امیلیو آگواینالدو در مانیل هفته فرهنگی ایران را افتتاح کرد که میزبان یک سری برنامه و نمایش فرهنگ ایرانی بود. در این مجموعه سفیر فرهنگی و چند تن از چهره‌های فرهنگی و سیاسی ایران حضور داشتند. در ۲۸ ژوئن سال ۲۰۱۰، متکی خواستار آن شد که دولت فیلیپین «تحقیقات مؤثری» را در رابطه با یک تصادف اتوبوس که چندین نفر از دانشجویان پزشکی ایرانی در آن کشته شدند، انجام دهد.
پزشکی ایرانی در آن کشته شدند، انجام دهد. سفیر سنگا در پاسخ به نگرانی‌های متکی گفت او «این مسئله را دنبال کرده‌است». سفیر وقت ایران در فیلیپین علی اصغر محمدی گفت که «ایران به بهبود رابطه کلی آن با فیلیپین متعهداست». در ۳۱ ژانویه ۲۰۱۶، فیلیپین با توجه به حضور فیلیپینی‌ها در شهرستان ساحلی ایران، برنامه‌های خود را برای ایجاد کنسولگری افتخاری در کیش بیان کرد. روابط اقتصادی. هیدروکربن‌ها به عنوان مجرای اصلی معاملات اقتصادی بین ایران و فیلیپین باقی می‌ماند. در سال ۲۰۰۶، فیلیپین بین ۷۰٬۰۰۰ تا ۱۱۰٬۰۰۰ بشکه نفت در