payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و وارد خط تولید شد. این هواگرد برای نخستین بار ماه ژوئیه سال ۱۹۳۷ در مسابقات بین‌المللی هواگردهای نظامی در زوریخ سوئیس در انظار عمومی قرار گرفت. دو ۱۷ توانست تمامی جنگنده‌ها را با سرعت خود پشت سر بگذارد. بدنه باریک و بلند لقب «مداد پرنده» را برای آن به همراه داشت. به منظور تناسب و سهولت در تولید تحت لیسانس و تولید غیر متمرکز، دو ۱۷ با طراحی در اجزای کوچک بود که مزیت عمده امکان افزوده شدن تجهیزات به صورت میدانی را نیز فراهم می‌آورد. این مدل اولیه هواگرد می‌توانست به سرعت ۳۹۱ کیلومتر بر ساعت برسد و ۵۰۰
می‌توانست به سرعت ۳۹۱ کیلومتر بر ساعت برسد و ۵۰۰ کیلوگرم یا در ماموریت‌های کوتاه ۷۵۰ کیلوگرم بمب حمل کند. مدل‌های دو ۱۷ایی بمب‌افکن و دو ۱۷اف شناسایی دو موتور ب‌ام‌و ۶ توان ۷۵۰ اسب بخار و یک دریچه زیر بدنه جلوتر از محفظه بمب برای یک مسلسل ام‌گه ۱۵ شلیک‌کننده به سمت پایین، داشتند. مدل اف با مخزن سوخت اضافی و دو دوربین در محفظه بمب بود. قرار بود در ادامه موتور ب‌ام‌و ۶ با دایملر-بنتس ۶۰۰آ با توان ۱٬۰۰۰ اسب بخار که در پیش‌نمونه هشتم آزمایش شده بود، جایگزین شود؛ با این حال تولیدات این موتور کم بود و همان مقدار
با این حال تولیدات این موتور کم بود و همان مقدار نیز به جنگنده‌ها تعلق می‌گرفت. از این رو سال ۱۹۳۸ مدل عمده دو ۱۷ام بمب‌افکن متوسط با موتور شعاعی ۹ سیلندر برامو ۳۲۳آ-۱ با توان ۹۰۰ اسب بخار (۶۷۵ کیلووات) وارد خط تولید شد و مدت کوتاهی بعد دو ۱۷په از گونه شناسایی با موتور شعاعی ب‌ام‌و ۱۳۲اِن با توان ۸۷۵ اسب بخار (۶۴۸ کیلووات) پدید آمد. هر دو مدل محفظه بمب طولانی‌تری داشتند و می‌توانستند تا ۱٬۰۰۰ کیلوگرم بمب را حمل کنند. در این مدل‌ها تسلیحات افزوده شدن یک مسلسل ام‌گه ۱۵ شلیک‌کننده به جلو افزایش یافت که با
ام‌گه ۱۵ شلیک‌کننده به جلو افزایش یافت که با حرکت آزاد به بالا و پایین، خلبان یا بمب‌انداز/ناوبر آن را به‌کار می‌گرفت. اغلب یک جفت مسلسل ام‌گه ۱۵ دیگر نیز به صورت میدانی به هواگرد افزوده می‌شد. با وجود یک قایق نجات هواگرد عنوان دو ۱۷ام/او-۱ می‌گرفت. هواگردهای گرمسیری با فیلتر شن دو ۱۷ام-۱/تروپ و دو ۱۷په-۱/تروپ نامیده شدند. پس از آن‌ها ۱۸ فروند از مدل‌های پیش‌تولید دو ۱۷اس شناسایی و دو ۱۷او مسیریابی با موتور خطی دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۰آ تولید شد. یوگسلاوی نیز مدل صادراتی دو ۱۷کا را سفارش داد. هواگردهای دو ۱۷ام
صادراتی دو ۱۷کا را سفارش داد. هواگردهای دو ۱۷ام با عنوان دو ۱۷کابه-۱ بمب‌افکن، دو ۱۷کاآ-۲ و دو ۱۷کاآ-۳ شناسایی به این کشور صادر شدند. همه این هواگرد موتور شعاعی ژنوم-رون ۱۴ نا/۲، مسلسل اف‌ان براونینگ و دماغه طولانی لعاب‌دار پیش‌نمونه‌های دو ۱۷ داشتند. در تعدادی توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری ایسپانو سوئیزا ۴۰۴ به عنوان سلاح دفاعی هم نصب شد. قوای بمب‌افکن آلمان سال ۱۹۳۹ مدل بهبود یافته دو ۱۷سِت با اتاقکی لعاب‌دار با فضای بزرگ‌تر و یک جایگاه تیربارچی دم در زیر بدنه برای مقابله هواگردهای مهاجم، را دریافت کرد. موتور
برای مقابله هواگردهای مهاجم، را دریافت کرد. موتور این نمونه نیز برامو ۳۲۳ با ۱٬۰۰۰ اسب بخار توان بود که ظرفیت حمل بمب را به ۱۰۰۰ کیلوگرم افزایش می‌داد. حدود ۴۰۰ فروند نیز از این مدل تولید شد. تولید. مدل دو ۱۷ایی نسخه اولیه تولید بود. تا پایان سال ۱۹۳۸ مجموعاً ۵۸۰ فروند از چهار مدل ایی، اف، ام و په به "لوفت‌وافه" تحویل داده شد. آلمان بیست فروند دو ۱۷کا به یوگسلاوی فرستاد. تولید تحت لیسانس در کارخانه هواگردسازی دولتی از سال ۱۹۳۹ در یوگسلاوی آغاز شد. تاریخچه عملیاتی. در بدو ورود دو ۱۷ به خدمت لوفت‌وافه چهار
عملیاتی. در بدو ورود دو ۱۷ به خدمت لوفت‌وافه چهار جناح جدید از آن‌ها تشکیل داد و گروه شناسایی برد بلند خود را به مدل دو ۱۷ اف-۱ مجهز کرد. حدود ۳۵ هواگرد از مدل‌های دو ۱۷ایی و دو ۱۷اف سال ۱۹۳۷ راهی جنگ داخلی اسپانیا شدند تا با لژیون کوندور عملیات‌های رزمی را تجربه کنند. در این رزم‌گاه هواگرد می‌توانست از جنگنده‎های دشمن بگریزد. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم، "لوفت‌وافه" هواگردهای دو ۱۷ام و دو ۱۷ست را به عنوان بمب‌افکن و دو ۱۷اف و دو ۱۷په را به عنوان هواگرد شناسایی در خدمت داشت. هواگردهای دو ۱۷ست در قالب چهار
در خدمت داشت. هواگردهای دو ۱۷ست در قالب چهار جناح ۲، ۳، ۷۶ و ۷۷ رزمی در تهاجم به لهستان در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ و تهاجم به کشورهای سفلی و فرانسه در سال ۱۹۴۰ مشارکت کردند. از ماه ژوئیه سال ۱۹۴۰ این هواگرد بخشی از نیروی بمب‌افکن حاضر در نبرد بریتانیا را تشکیل می‌داد. با وجود این که دو ۱۷ هنگام ورود به خدمت پر سرعت‌تر از هر جنگنده هم‌عصر خود بود، در این مدت به سرعت منسوخ و در جریان نبردهای فرانسه و بریتانیا متحمل خسارات سنگین شد. در طول سه ماه بیش از ۱۴۰ هواگرد دو ۱۷ست در مقابل جنگنده‌های بریتانیایی در این
دو ۱۷ست در مقابل جنگنده‌های بریتانیایی در این نبرد از دست رفتند. با وجود مشکلات اندک فنی، دو ۱۷ عملکرد ضعیف‌تری نسبت به هاینکل هائی ۱۱۱ و یونکرس یو ۸۸ داشت. بدین ترتیب بیشتر هواگردهای دو ۱۷ با بمب‌افکن‌های یو ۸۸ جایگزین شدند. به هر صورت هواگردهای باقی‌مانده در کارزار بالکان و تهاجم به شوروی در سال ۱۹۴۱ همچنان به کار گرفته شدند. هنگام تهاجم آلمان به آغاز یوگسلاوی در سال ۱۹۴۱، حدود ۷۰ فروند دو ۱۷کا در خدمت نیروی هوایی یوگسلاوی بودند. از این میزان ۲۶ فروند در درگیری‌های اولیه از بین رفتند. تعدادی به مصر
در درگیری‌های اولیه از بین رفتند. تعدادی به مصر گریختند که دو فروند از آن‌ها مختصراً در نیروی هوایی بریتانیا خدمت کرد. تعداد دیگری به اضافه چند فروند اضافی دو ۱۷ایی-۱ در اختیار دولت مستقل کرواسی، متحد آلمان قرار گرفتند. مشخصات فنی. "دو ۱۷ست-۲":
سینما هجرت یک سینما در شهر گنبد کاووس، ایران است. این سینما که متعلق به حوزه هنری می‌باشد در سال ۱۳۴۲ با ۱ سالن افتتاح شده‌است.
نینا ویکتوروونا پیگولوسکایا (زادهٔ ۱۳ ژانویه ۱۸۹۴ در سن پترزبورگ- درگذشتهٔ ۱۷ فوریه ۱۹۷۰ در لنین‌گراد) خاورشناس روس و متخصص تاریخ خاورمیانه و شرق نزدیک و بیزانس در اوایل سده‌های میانه بود. او در سن پترزبورگ در خانواده‌ای صاحب‌نام که چندتن از آنان از محققان و دانشمندان روسیه بودند، زاده‌شد. در آغاز به فراگیری تاریخ و زبان‌های باستانی (یونانی و لاتینی) در دانشگاه سن پترزبورگ پرداخت و به‌دنبال آن مطالعات خود را دربارهٔ شرق در همین دانشگاه ادامه داد و در زبان‌های سامی مانند عبری و آرامی و سریانی و امهاری تخصص
سامی مانند عبری و آرامی و سریانی و امهاری تخصص یافت و بعدها زبان عربی را نیز فراگرفت. افزون بر این او با چند زبان زندهٔ اروپایی یعنی انگلیسی و آلمانی و فرانسه و ایتالیایی نیز آشنایی داشت. زندگی. پیگولوسکایا در ۱۹۱۸ دورهٔ کلاس‌های بستوژف را به پایان رساند و در ۱۹۲۲ در رشتهٔ خاورشناسی از دانشگاه پتروگراد درجهٔ دکتری گرفت. میان سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۸ در کتابخانهٔ عمومی لنین‌گراد و ۱۹۳۸ در مؤسسه مطالعات خاورشناسی (در فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی) به کار اشتغال داشت. از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ و نیز از ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۱ در
داشت. از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ و نیز از ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۱ در دانشگاه لنین‌گراد تدریس می‌کرد. در ۱۹۴۶ به‌عنوان عضو وابستهٔ فرهنگستان علوم اتحاد جماهیر شوروی برگزیده شد و در ۱۹۵۲ نیابت ریاست انجمن روسیه و فلسطین و سردبیری مجموعهٔ فلسطین را عهده‌دار گردید. پیگولوسکایا در ۱۹۶۰ به عضویت انجمن آسیایی فرانسه درآمد. او به دریافت سه نشان و مدال‌های متعدد نایل شد. زمینهٔ فعالیت. پیگولوسکایا عمدتاً به عنوان تاریخ‌نگار و متخصص تاریخ خاورمیانه و روم شرقی در اوایل سده‌های میانه شناخته شده‌است. مطالعات وی بیشتر دربارهٔ تاریخ، آثار
شده‌است. مطالعات وی بیشتر دربارهٔ تاریخ، آثار سریانی، فئودالیسم و خاستگاه آن، نظام اقتصادی-اجتماعی و گسترش فرهنگی شام، عربستان، ایران، و بیزانس در سده‌های میانه بود. وی برآن بود که تبیین ویژگی‌های دو نظام برده‌داری و فئودالی در خاور نزدیک در حکم کلید حل مسائل تاریخی این نواحی در سده‌های سوم و هفتم میلادی است. او به موضوعاتی چون تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران، روابط ایران و بیزانس، نهضت مزدکیان، مسیحیان ایران، جغرافیا و سازمان‌های اقتصادی، بازرگانی و تولیدی ایران در دورهٔ ساسانی و مناسبات فئودالی و چگونگی ظهور
در دورهٔ ساسانی و مناسبات فئودالی و چگونگی ظهور آن، اقطاع، نظام ارضی و راه ابریشم پرداخته‌است. در واقع، او وارث دیدگاه و نظام فکری غالب محققان شوروی سابق است و در بررسی موضوعات و رویدادهای تاریخی به گذر از مرحلهٔ برده‌داری به فئودالیسم، و بروز مناسبات فئودالی در نتیجهٔ تشدید تضادهای طبقاتی قائل است. با این حال، تحقیقات وی دارای اهمیت بسیار است، زیرا توانایی او در استفاده از زبان‌های باستانی و جدید سبب می‌شد تا بتواند منابع را دقیق بررسی کند و در نتیجه‌گیری‌ها، بر اسناد و مدارک مشخص تاریخی تکیه کند؛ کمتر
بر اسناد و مدارک مشخص تاریخی تکیه کند؛ کمتر کسی توانسته‌است چون او به این موضوعات با نگاهی جامع و چندجانبه بپردازد. آثار. کتاب‌های او که به فارسی ترجمه شده‌اند عبارت‌اند از:
دانشوریِ شهروندی یا دانش شهروندی پژوهش‌های علمی است که تمام یا بخشی از آن توسط دانشمندان آماتور (یا غیرحرفه‌ای) انجام می‌شود. دانشوری شهروندی گاهی با عنوان «مشارکت عمومی در پژوهش‌های علمی»، «نظارت مشارکتی» و «اقدام‌پژوهی مشارکتی» توصیف می‌شود. شهروندان دانشور (Citizen Scientist) در یکی از مهم‌ترین و پرهزینه‌ترین مراحل تولید علم، یعنی جمع‌آوری داده‌های محیطی، نقشی اثرگذار ایفا می‌کنند. پیشینه. پیشینه دانشوریِ شهروندی به دو سده پیش برمی‌گردد؛ زمانی که تقریباً تمامی دانشمندان برای گذران زندگی، مشاغل دیگری
تمامی دانشمندان برای گذران زندگی، مشاغل دیگری داشتند. بنجامین فرانکلین (۱۷۰۶–۱۷۹۰م) و چارلز داروین (۱۷۰۶–۱۷۹۰م) را می‌توان به‌عنوان دو نمونه برجسته برشمرد. اولی، مخترع، فیزیکدان و سیاستمدار آمریکایی که چاپخانه داشت؛ و دومی، زیست‌شناس و طبیعت‌شناس مشهور انگلیسی که وقتی با کشتی بیگل به سفر تحقیقاتی رفت، دستیار بی‌مواجب کاپیتان رابرت فیتزروی بود. دانشوری شهروندی به مفهوم امروزی آن، شاید نخستین‌بار در دسامبر سال ۱۹۰۰ رخ نمود. پروژه شمارش پرندگان در کریسمس که توسط انجمن ملی آدوبان در آمریکا به اجرا گذاشته شد
توسط انجمن ملی آدوبان در آمریکا به اجرا گذاشته شد اولین نمونه از این دست است. فرانک چَپْمن (۱۸۶۴–۱۹۴۵)، پرنده‌شناس و از مبدعان کتاب راهنمای صحرایی، پیشنهاد داد در تعطیلات سال نو، شکارچیان به‌جای شکار پرندگان، آن‌ها را بشمارند. آن زمان ۲۷ پرنده‌نگر به این پیشنهاد پاسخ مثبت دادند. «بنیاد انگلیسی برای پرنده‌شناسی» در سال ۱۹۳۲ تأسیس شد و پرنده‌نگرهای آماتور انگلستان را تشویق کرد که در پیشبرد علم بوم‌شناسی و حفاظت از طبیعت کمک کنند. این اقدام سبب شد تا امروز شمار داده‌هایی که در شبکه ملی تنوع زیستی نگهداری
شمار داده‌هایی که در شبکه ملی تنوع زیستی نگهداری می‌شوند، از ۳۱ میلیون مورد بگذرد و ۲۷ هزار گونه گیاه و جانور را شامل شود. وضعیت کنونی. امروزه شهروندان دانشور در پروژه‌های تغییر اقلیم، گونه‌های مهاجم، زیست‌شناسی حفاظت، بهسازی محیط، پایش کیفیت آب، جمعیت‌شناسی جانوران، بررسی وضعیت رشد گیاهان و بسیاری دیگر از فعالیت‌هایی شرکت می‌کنند که به پایش و مشاهده مستقیم در منابع طبیعی مربوط می‌شود. در این رابطه، تکنولوژی و به‌ویژه اینترنت، مهم‌ترین وظیفه را به عهده دارند؛ اما نحوه مشاهده و ثبت آن، اهمیت به‌مراتب
دارند؛ اما نحوه مشاهده و ثبت آن، اهمیت به‌مراتب بالاتری دارد. امروزه هر پروژه‌ای که به داده‌های انبوه زمینی نیاز داشته باشد، بی‌تردید باید از کمک شهروندان دانشور بهره‌مند شود. یکی از نخستین فعالیت‌ها در زمینه ثبت مشاهده جانوران، سیستمی است به نام سایبرترکر (CyberTracker). وسیله‌ای شبیه جی‌پی‌اسهای دستی که برای شکارچیان بیابان کالاهاری طراحی شد. کسانی که سواد خواندن و نوشتن ندارند، اما ردزنان توانمند و شکارچیان ماهری هستند. این سیستم توسعه پیدا کرد و در کشورهای دیگر مانند اسپانیا، آفریقای جنوبی و مغولستان
دیگر مانند اسپانیا، آفریقای جنوبی و مغولستان نیز به‌کار گرفته شد. دیده‌بان زمین یا «ارث‌واچ» (Earthwatch) مؤسسه‌ای است غیرانتفاعی که سالانه از داده‌های هزاران دانشور شهروند، در پروژه‌های مختلف بهره می‌برد؛ کسانی که برای تعطیلات به سفر می‌روند یا در شهرهایشان در تردد هستند، می‌توانند هم‌زمان به پروژه‌های تحقیقاتی دانشمندان یاری رسانند. «مؤسسه ملی برای مطالعه گونه‌های مهاجم» در کلرادو آمریکا نیز برای بررسی وضعیت گونه‌های مهاجم، از داده‌های شهروندان استفاده می‌کند تا روند تغییرات و وضعیت این گونه‌های جانوری
تا روند تغییرات و وضعیت این گونه‌های جانوری یا گیاهی را در سراسر کشور مورد ارزیابی قرار دهد. «آی‌نچرالیست» (iNaturalist) از دیگر نمونه‌های موفق دانشوریِ شهروندی است. یک شبکه اجتماعی که برای علاقه‌مندان به طبیعت راه‌اندازی شده تا هر گونه‌ای را که می‌بینند همراه با عکس و موقعیت جغرافیایی آن، از طریق تلفن همراه خود ثبت کنند. عکس و اطلاعات مربوط به گونه‌ها که تازه‌واردان به این شبکه ارسال می‌کنند، باید از سوی متخصصان یا کسانی که پیش‌تر صلاحیتشان در شناسایی گونه‌ها اثبات شده است، تأیید شود. این روش به جمع‌آوری
اثبات شده است، تأیید شود. این روش به جمع‌آوری همگانی داده‌ها (crowdsourcing data) معروف است. در مقیاسی کوچک‌تر، در حومه تورنتو در کانادا نیز در سال ۲۰۱۶، پروژه‌ای با کمک شهروندان و عموماً دانش‌آموزان آغاز شد تا میزان تصادفات جاده‌ای لاک‌پشت، قورباغه، پستانداران، مارها و پرندگان در یک منطقه ثبت و ضبط شود. برای این کار، نخست ۲۲ داوطلب انتخاب شدند و مورد آموزش قرار گرفتند تا گونه‌ها را از هم تشخیص دهند و بتوانند با اپلیکیشنی که برای همین منظور طراحی شده بود، کار کنند. تبلتی به هر یک از این داوطلبان داده شد تا
کنند. تبلتی به هر یک از این داوطلبان داده شد تا دو روز در هفته بین ساعت ۹ صبح تا ۱۲ ظهر، جانوران مرده را در یک کیلومتر و ۳۰۰ متر از چهار جاده نزدیک به هم، ثبت کنند. این داوطلبان بیش از ۶۰۰ مورد تصادف جانوران با خودرو را ثبت کردند. بالاترین میزان تصادف به قورباغه و کمترین آن به مار اختصاص داشت. در ایران. برای نخستین بار در ایران دسته‌هایی کم‌تعداد، به همراه یک محیط‌بان در نیمه نخست دهه ۸۰ شمسی راهی بیابان می‌شوند. این شاید نخستین‌باری بود که تعدادی از تشکل‌های زیست‌محیطی داوطلبانه به یاری سازمان محیط‌زیست
زیست‌محیطی داوطلبانه به یاری سازمان محیط‌زیست آمده‌اند. وظیفه‌شان، آماربرداری از طعمه‌های یوزپلنگ بود. دوربین شکاری بر گردن و کوله‌پشتی بر دوش، از سپیده‌دم تا اندکی بعد از طلوع، هر جانوری که می‌بینند را ثبت کردند. پیش از این که پا به بیابان بگذارند، آموزش دیدند که کجا بروند، چگونه منتظر بمانند و چه چیزهایی را ثبت کنند. پس از این تجربه بود که چندبار دیگر نیز از تشکل‌های زیست‌محیطی کمک‌هایی مشابه گرفته شد. همچنین در پژوهش مربوط به بارندگی در ایران، بازدیدهای کاربران گوشی‌های همراه، مورد استفاده قرار گرفت؛
کاربران گوشی‌های همراه، مورد استفاده قرار گرفت؛ اما هنوز روش‌هایی که در آفریقا یا مغولستان برای جمع‌آوری داده‌های محیطی و حیات‌وحش از طریق شهروندان دانشور متداول است در ایران رواج نیافته است.
یک جنگنده روزانه () به نوعی هواپیمای جنگنده گفته می‌شود که مجهز به تجهیزات لازم برای رزم در شرایط شب یا آب و هوای بد با دید کم نبوده و تنها در شرایط روز با دید مناسب قابل استفاده باشد. این واژه برای تفکیک هواگردهای این‌چنینی از جنگنده شبانه ابداع گردید. پیش از ساخته شدن جنگنده شبانه، در واقع همه‌ی جنگنده‌ها جنگنده روزانه محسوب می‌شدند. به عنوان نمونه، می‌توان به سوپرمرین اسپیت‌فایر به عنوان یک جنگنده روزانه اشاره نمود.
یک جنگنده سبک () نوعی هواپیمای جنگنده است که از لحاظ پیچیدگی، هزینه و بُرد و وزن عملیاتی پایین‌تر از اغلب جنگنده‌ها باشد. از نمونه‌های شناخته‌شدهٔ جنگنده سبک می‌توان به اف-۸۶ سیبر، نورثروپ اف-۵، میگ-۱۵، میگ-۲۱، داسو میراژ ۳ ، ساب ۳۵ دراکن ، هسا صاعقه و هسا اذرخش و هسا کوثر اشاره کرد. جنگنده‌های سبک مدرن‌تر نظیر جنرال داینامیکس اف-۱۶ فایتینگ فالکن و قاهر ۳۱۳ و چنگدو جی-۱۰ از لحاظ عملکرد بسیار بهبود یافته و با سایر جنگنده‌ها رقابت می‌کنند.
دورنیه دو ۲۱۷ یک هواگرد بمب‌افکن دو موتوره ساخت شرکت دورنیه در آلمان بود. طراحی، تولید و استفاده. دورنیه دو ۲۱۷ باز طراحی هواگرد پیشین دورنیه دو ۱۷، به عنوان هواگردی بزرگ‌تر و قدرتمندتر، بود. نخستین پیش‌نمونه غیر مسلح آن ماه اوت سال ۱۹۳۸ به پرواز درآمد و یک ماه بعد سقوط کرد. دو ۲۱۷ایی-۱ مجهز به دو موتور شعاعی ب‌ام‌و ۸۰۱آ، به عنوان نخستین مدل اواخر سال ۱۹۴۰ پدید آمد. مدل‌های دو ۲۱۷ایی-۲ و دو ۲۱۷ایی-۳ متعاقباً با تسلیحات دفاعی متفاوت به عنوان بمب‌افکن شیرجه‌ای تولید شدند. دیگر زیرْ گونه‌ها شامل دو
شیرجه‌ای تولید شدند. دیگر زیرْ گونه‌ها شامل دو ۲۱۷ایی-۲/اِر-۴ هواگرد اژدرافکن، دو ۲۱۷ایی-۲/اِر-۱۰ هواگرد گشت دریایی و دو ۲۱۷ایی-۵ با قابلیت حمل موشک هوابه‌سطحِ هدایت‌شونده رادیویی هااس ۲۹۳، بودند. گونه‌های تولید شده پس از سال ۱۹۴۱ نیز شامل دو ۲۱۷یوت و دو ۲۱۷اِن جنگنده شبانه، دو ۲۱۷کا بمب‌افکن با دماغه بزرگ‌تر و عمیق‌تر و تسلیحات دفاعی سنگین‌تر، دو ۲۱۷کا-۲ با طول بال بیشتر و دو ۲۱۷ام با موتور خطی دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۳آ با توان ۱٬۷۵۰ اسب بخار، می‌شد. علت تغییر به موتور خطی نگرانی از امکان کمبود موتورهای
تغییر به موتور خطی نگرانی از امکان کمبود موتورهای ب‌ام‌و بود. اسکادران‌های "لوفت‌وافه" از سال ۱۹۴۱ مجهز به هواگردهای دو ۲۱۷ایی شدند. با توجه به انطباق‌پذیری بالای طراحی پایه دو ۲۱۷، از این هواگردها در نقش‌های بمب‌افکن، اژدرافکن، ضد کشتی و شناسایی استفاده شد. تعداد زیادی از هواگردهای دو ۲۱۷ایی-۲ با باز طراحی دماغه و تعبیه چهار توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری و چهار مسلسل ۷٫۹۲ میلی‌متری در آن و یک مسلسل ۱۳ میلی‌متری در برجک کف، به جنگنده شبانه تبدیل شدند که مدل‌های دو ۲۱۷یوت-۱ با مقدار کمی محموله بمب و دو ۲۱۷یوت-۲
دو ۲۱۷یوت-۱ با مقدار کمی محموله بمب و دو ۲۱۷یوت-۲ مجهز به رادار، را پدیدآورد. بسیاری از هواگردهای دو ۲۱۷ام هم به شکل مشابهی به جنگنده شبانه دو ۲۱۷اِن تبدیل شدند. حدود ۱٬۷۰۰ فروند از هواگردهای دو ۲۱۷ برای "لوفت‌وافه" تولید شد و تعداد اندکی هم به ایتالیا تحویل گردید. مشخصات فنی. "دو ۲۱۷ایی-۲" ("دو ۲۱۷ایی-۱"):
دورنیر دو اکس یک هواگرد از نوع هواپیمای مسافربری، کشتی پرنده ساخت شرکت دورنیر فلوکتسایک‌ورک در آلمان است. هواگرد دورنیر دو اکس نخستین پروازش را در 12 جولای 1929 میلادی انجام داد. در مجموع، تعداد ۳ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، دکتر کلاود دورنیر مهندس آلمانی بود.
قایق پرنده، یک هواگرد ثابت‌بال و آب‌نشین است که دارای بدنه‌ای مخصوص فرود روی سطح آب است و ارابه فرود برای نشستن روی زمین در آن تعبیه نشده‌است. این نوع هواگرد از هواپیمای آب‌نشین دارای ارابه فرود متفاوت است، زیرا دارای شکل بدنه‌ای است که برای فراهم آوردن امکان شناور شدن هواگرد طراحی شده‌است.
عرق به ماده معطری گویند که رایحه، اسانس یا عطر گیاه را از آن جدا کرده و آن را به آب اضافه کنند که در لابه‌لای مولکول‌های آب جای گرفته و آب را معطر می‌کنند. عرق یکی از شکل‌های استفاده از گیاهان هستند و اغلب به صورت خوراکی یا دارویی (مصرف دارویی ضعیف است) به مصرف می‌رسند که از پرمصرف‌ترین‌های آنها می‌توان به عرق نعناع و گلاب اشاره کرد. در کل، عرق نوع ضعیف شده اسانس‌ها بوده و دارای همان خواص دارویی هستند که به اسانس‌ها نسبت داده می‌شود، با این تفاوت که باید در حجم بیشتری مصرف شوند. فرایند تولید. از هر گیاهی
حجم بیشتری مصرف شوند. فرایند تولید. از هر گیاهی مانند برگ نعنا، بیدمشک، ریحان، گل محمدی یا زیره که دارای رایحه و اسانس باشد، می‌توان عرق گیاهی تولید کرد. برای تولید عرق گیاهی، ابتدا آب و ماده معطر که همان گیاه باشد، می‌جوشانند. پس از تبخیر آب، عملیات سرد کردن بخار و تقطیر به صورت سنتی یا صنعتی انجام می‌شود و طی فرایند تبخیر و تقطیر، اسانس و رایحه گیاه داخل مولکول‌های آب نفوذ می‌کند، مایعی که با تقطیر به دست آمده، همان آب معطری است که در ایران به آنها عرق گیاهی می‌گویند. فقط در ایران معمولاً به مایعی که از
می‌گویند. فقط در ایران معمولاً به مایعی که از گلبرگهای گل محمدی تهیه می‌شود، «گلاب» می‌گویند و سایر آب‌های معطر مقطر را عرق «گیاهی» یا «طبی» می‌نامند. دو آتیشه. اگر میزان گیاه نسبت به حجم آب بیشتر باشد و رایحه و اسانس بیشتری در مولکول‌های تقطیرشده آب جمع شوند، اصطلاح «دو آتشه» را برای عرق گیاهی به کار می‌برند. عرق دو آتشه، همان عرق اشباع شده یا با عطر بسیار غلیظ است. مثلاً میزان برگ نعناعی که برای تولید یک شیشه عرق نعناع دو آتشه استفاده می‌شود، بسیار بیشتر از برگ نعناعی است که برای تولید یک ظرف عرق نعناع
از برگ نعناعی است که برای تولید یک ظرف عرق نعناع معمولی به کار می‌رود. حال اگر این عرق را دوباره تقطیر کنند از مقدار آب آن کاسته شده و فرآورده دوآتشه به دست می‌آید که نوع مرغوب‌تری از عرق بوده و مزه و بوی تندتری نسبت به عرقیات معمولی دارد.
دورنیه دو ۲۴ یک قایق پرنده سه‌موتوره ساخت شرکت دورنیه در آلمان بود که ابتدا برای نیروی دریایی هلند طراحی شد و سپس در جریان جنگ جهانی دوم در نقش‌های مختلفی از جمله شناسایی و عملیات نجات در "لوفت‌وافه" به‌کار رفت. طراحی و تاریخچه عملیاتی. قایق پرنده دورنیه دو ۲۴ سال ۱۹۳۵ بنابر درخواست سرویس هوایی نیروی دریایی هلند، عموماً جهت به‌کارگیری در هند شرقی هلند، طراحی شد. پیکربندی و سازه آن مشابه دو هواگرد پیشین دو ۱۵ و دو ۱۸ بود. دو ۲۴ سه موتور در حالت کشنده کنار هم داشت. تعداد خدمه شش نفر و تسلیحات شامل دو مسلسل
داشت. تعداد خدمه شش نفر و تسلیحات شامل دو مسلسل ۷٫۹ میلی‌متری اف‌ان براونینگ در برجک‌های سر بسته دماغه و دُم بود. یک توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری سولوتورن هم در جایگاه میانه سقف قرار داشت. هواگرد در میانه بدنه خود اقامتگاه و خوابگاه داشت تا طول مدت پرواز آن به دور از پایگاه افزایش یابد. به جهت انطباق با بمب‌افکن خشکی‌پایه مارتین ۱۳۹، مقرر گشت هواگرد از به‌شکل مشابه از موتور شعاعی رایت سایکلون استفاده کند. بدین شکل، ساخت دو پیش‌نمونه نخست با موتور دیزل یومو ۲۰۵سی به تأخیر افتاد تا دو فروند نخست با موتور رایت
به تأخیر افتاد تا دو فروند نخست با موتور رایت سایکلون آماده شود. از این رو پیش‌نمونه سوم نخستین پرواز این گونه را روز ۳ ژوئیه سال ۱۹۳۷ به انجام رساند. نیروی دریایی هلند یازده فروند با عنوان دو ۲۴کا-۱ تولید شده در آلمان و ۲۵ فروند دیگر تولید شده تحت لیسانس با عنوان دو ۲۴کا-۲ در هلند دریافت کرد. کار بر روی دو پیش‌نمونه نخست با موتور یومو ۲۰۵ ادامه پیدا کرد. نخستین هواگرد روز ۱۰ ژانویه سال ۱۹۳۸ به پرواز درآمد. "لوفت‌وافه" در ابتدا علاقه چندانی به این هواگرد نشان نداد؛ چرا که ب‌فاو ۱۳۸ نیاز آن برای قایق پرنده
نداد؛ چرا که ب‌فاو ۱۳۸ نیاز آن برای قایق پرنده را تأمین می‌کرد. بدین ترتیب، دو پیش‌نمونه تا سال ۱۹۴۰ زمین‌گیر بودند تا این که جهت استفاده به تسلیحات دفاعی شامل یک توپ ۲۰ میلی‌متری ام‌گه ۱۵۱ در میانه بدنه و دو مسلسل ۷٫۹۲ میلی‌متری ام‌گه ۱۵ در جایگاه‌های روباز دماغه و پشت، تجهیز و به جناح ۱۰۸ دریایی با ماموریت‌های ویژه تحویل شدند. در جریان جنگ جهانی دوم، از این هواگردها در پشتیبانی از تهاجم به دانمارک و نروژ استفاده شد. هواگرد دوم هنگام مامورت تدارکات‌رسانی در نارویک ساقط شد و از بین رفت. با وجود عملکرد نسبت
نارویک ساقط شد و از بین رفت. با وجود عملکرد نسبت خوب دو ۲۴، هیچ قصدی برای آغاز تولید آن نبود؛ تا این که پس از نبرد هلند تأسیسات تولید تحت لیسانس آن به دست آلمانی‌ها افتاد. سه هواگرد برای نقش نجات هوایی مورد ارزیابی قرار گرفت که با سرعت پایاسیر بالا، قابلیت دریانوردی خوب و ظرفیت داخلی زیاد مناسب آن برآورد گشت. بدین شکل، تولیدات در هلند زیر نظر شرکت هواگردسازی "ویزر"، برای آلمان از سرگرفته شد. "آویولاندا" بدنه و "دِسخلده" بال‌ها را تولید می‌کردند و فوکر قطعات را سر هم می‌نمود و پرواز آزمایشی را انجام می‌داد.
را سر هم می‌نمود و پرواز آزمایشی را انجام می‌داد. بر هواگردها تجهیزات و بی‌سیم‌های آلمانی نصب می‌شد. ام‌گه ۱۵ جایگزین اف‌ان براونینگ در برجک‌های دماغه و دُم آن‌ها گردید و توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری فرانسوی ایسپانو سوئیزا ۴۰۴ در برجک میانه سقف بدنه قرار گرفت. یازده هواگرد با این شرایط با عنوان دو ۲۴اِن-۱ پاییز سال ۱۹۴۱ تحویل گردید تا این که ذخایر موتور رایت سایکلون به پایان رسید. با جایگزینی موتور شعاعی ۹ سیلندر ب‌ام‌و برامو ۳۲۳اِر-۲، خط تولید در هلند ۱۷۰ فروند از مدل دو ۲۴تی-۱ تا پایان سال ۱۹۴۴ تحویل داد. این
از مدل دو ۲۴تی-۱ تا پایان سال ۱۹۴۴ تحویل داد. این مدل از نوع هواگرد ترابری و شناسایی بود. برای پاسخ به نیاز "لوفت‌وافه" شرکت فرانسوی "شانتیه آئرو-ماریتیم دو لا سن" ("کَمْس") هم ۴۸ فروند از هواگرد دو ۲۴تی را در کارخانه خود در سارتروویل تولید کرد تا این که فرایند سال ۱۹۴۴ متوقف شد. تمامی هواگردهایی که هنوز تکمیل یا به "لوفت‌وافه" تحویل نشده بودند، به اضافه ۲۲ فروند تولیدی بعدی "کَمْس"، در نیروی دریایی فرانسه تا سال ۱۹۵۳ استفاده شدند. گروه نجات هوایی اسپانیا هم تا سال‌ها از هواگردهای آلمانی استفاده کرد.
هم تا سال‌ها از هواگردهای آلمانی استفاده کرد. هلندی‌ها از هواگردهای خود سال ۱۹۴۱ در آسیای جنوب شرقی استفاده کردند. در این موقعیت ۲۵ هواگرد دو ۲۴کا-۲ در برابر مهاجمان ژاپنی قرار گرفتند. هواگردهای باقی‌مانده، از جمله پنج فروند دو ۲۴کا-۱، در اختیار متفقین، مخصوصاً در نیروی هوایی استرالیا، به خدمت ادامه دادند. مشخصات فنی. "دو ۲۴":
یک بمب‌افکن متوسط () یک هواگرد بال‌ثابت از نوع بمب‌افکن است که می‌تواند بارهای تسلیحات متوسط را در فواصل محدوده‌ی عملیاتی متوسط جهت عملیات نظامی حمل کند. این بمب‌افکن‌ها متفاوت از بمب‌افکن سنگین و بمب‌افکن سبک هستند. این واژه پیش از و در دوران جنگ جهانی دوم بر اساس پارامترهای موتورهای هواگرد موجود استفاده شد. پس از آن دوران، این بمب‌افکن‌ها با هواگردهای توانمندتر و پیشرفته‌تر جایگزین گردیدند.
زپلین-لیندائو آر اس ۲ یک هواگرد از نوع هواگرد گشت دریایی و قایق پرنده ساخت شرکت لوفت‌شیفباو زپلین در آلمان است. در مجموع، تعداد ۱ فروند از این هواگرد ساخته شده‌است. طراح این هواگرد، کلاود دورنیر مهندس آلمانی بود.
دورنیه دو ۱۸ یک هواگرد از نوع قایق پرنده ساخت شرکت دورنیه در آلمان بود که به صورت غیرنظامی برای "لوفت‌هانزا" و نظامی برای "لوفت‌وافه" خدمت کرد. طراحی و تولید. شرکت هواپیماسازی دورنیه هواگرد دو ۱۸ را به عنوان جایگزینی برای قایق پرنده دو ۱۵ "وال" برای مقاصد نظامی و غیرنظامی طراحی کرد. کار بر روی چهار پیش‌نمونه اولیه اوایل سال ۱۹۳۴ آغاز شد. دو ۱۸ همان پیکربندی پایه دو ۱۵ با بدنه دو پله‌ای معمول دورنیه، را داشت. پله پشتی به سکان آب منتهی می‌شد. بدنه از هفت قسمت ضدآب تشکیل می‌گشت که اگر هر دو قسمتی از آن‌ها نیز
ضدآب تشکیل می‌گشت که اگر هر دو قسمتی از آن‌ها نیز پرآب می‌گردید هواگرد نه غرق می‌شد و نه ثبات خود را از دست می‌داد. باله‌های بخش‌بندی‌شده ثبات هواگرد روی آب را تأمین می‌کرد و در هوا بر نیروی برآر می‌افزود. هواگرد دارای سکان آب دوگانه و برآافزای رادیاتور قابل تنظیم تولید بود. دو ۱۸ یک اتاقک سر پوشیده داشت که خلبان و کمک خلبان را در کنار یک‌دیگر در جلو و بیسیم‌چی و ناوبر را در پشت آن‌ها در خود جای می‌داد. یک قسمت در پله پشتی فضایی برای تیربارچی دم بود. یک جایگاه سر باز نیز برای یک مسلسل دیگر در جلوی دماغه
سر باز نیز برای یک مسلسل دیگر در جلوی دماغه وجود داشت. دو محفظه بمب نوع ایی‌تی‌سی ۵۰ برای حمل یک جفت بمب ۵۰ کیلوگرمی زیر بال راست قرار داشت. در نمونه اولیه دو موتور دوزمانه ۶ سیلندر اشتعال تراکمی یومو ۲۰۵ هر یک با توان ۶۰۰ اسب بخار (۴۴۷ کیلووات) هنگام برخاستن، به صورت پشت سر هم بر فراز پیکربندی بال‌بالای هواگرد قرار داشتند. پیش‌نمونه نخست تحت عنوان دو ۱۸آ روز ۱۵ مارس سال ۱۹۳۵ به پرواز درآمد. پیش‌نمونه دوم با عنوان دو ۱۸ب یک پیش‌نمونه خط تولید مدل دو ۱۸دی بود. پیش‌نمونه دو ۱۸دی دومین هواگرد به پرواز درآمده