payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از سه آتش مقدس سرزمین در اصطخر برای او می‌سوخته و ساسانیان نسل در نسل نگهبانان آن بوده‌اند. در نزدیکی گذرگاه شاهی در شهر اونتاش معبدی به «الهه نیکر» است که مسئول زایش است. "گیرشمن" معتقد است مناسک این الهه در شکل‌گیری صفات آناهیتا نقش اساسی داشته است. پیش از تسلط هخامنشیان، معبد آناهیتا در نقش رستم تخت سلطهٔ ایلامی‌ها بوده و همین باعث شک و شبه گیرشمن در باب تأثیر نیکر در آناهیتا شده است. همان‌طور که اشاره کردیم در زمان اردشیر دوم معابد همدان و شوش ساخته شد و همچنین معابد آناهیتا در هگمتانه و کنگاور در این
و همچنین معابد آناهیتا در هگمتانه و کنگاور در این زمان ایجاد شد. دو نوع معبد در ایران باستان متعلق به آناهیتا بوده است؛ یکی در همدان است که با محیطی ۴۲۰۰ قدمی و عمارت‌های باشکوه به زمان شاه ماد، هوخشتره بازمی‌گردد و معبد دیگر در شوش است که پلینیوس دربارهٔ آن نوشته است: در معبد شوش یک مجسمهٔ بسیار سنگین ناهید که از طلا ساخته بودند برپا بود. این مجسمه در جنگ سردار رومی انطوان به ضد اشک پانزدهم به غارت رفت. در میدان «فورت» بمبئی آتشکده‌ای هست که در کنار آن چاه آبی با ۴/۵ متر عمق قرار دارد، در کنارش حوضچهٔ آبی
آبی با ۴/۵ متر عمق قرار دارد، در کنارش حوضچهٔ آبی قرار دارد و میزی که اوستا و آلات مذهبی روی آن قرار داده‌شده است؛ افراد مختلف چه هندی باشند چه پارسی از آب این چشمه می‌نوشند و اگر مایل بودند پولی را به عنوان صدقه در صندوق آتشکده می‌اندازند، در کنار آن‌ها موبدان همچنان مشغول خواندن اوستا هستند؛ می‌توان گفت این تنها یادگاری ناهید است که همچنان در هندوستان و بین مردمان باقی مانده است. علاوه‌بر این‌ها سه معبد دیگر بسیار معروف و مهم در ایران زمین است که در پاسداشت الهه آب ایجاد شده‌ست. یکی کنگاور در منطقهٔ غرب،
الهه آب ایجاد شده‌ست. یکی کنگاور در منطقهٔ غرب، دیگری در بیشابور، جنوب‌غربی کازرون و تخت سلیمان در آذربایجان قرار دارد. معبد آناهیتا در بیشابور. در بیشابور شهر و کاخی مخصوص برای شاپور اول ایجاد شده است و معبد آناهیتا نیز در زیرزمین آن قرار دارد که پس از کنگاور قدیمی‌ترین و مشهورترین معبد آب است؛ این معبد در سال ۲۴۱ میلادی ایجاد شده است. معماری معبد دارای اهمیت بسیاری است و سیستم تنظیم، تقسیم و کنترل آب نیز در آن دارای اهمیت فروان است. عده‌ای معتقدند که به علت فقدان مواد مکتوب یا آثار ناشی از زندگی نمی‌توان
فقدان مواد مکتوب یا آثار ناشی از زندگی نمی‌توان فهمید که این مکان متعلق به کدام یک از ایزدان است. اما بنابر معماری این بنا و آنچه در کعبهٔ زرتشت ذکر شده است، می‌توان مطمئن بود که این بنا متعلق به آناهیتا است؛ زیرا در سطر ۸ کتیبهٔ کرتیر در کعبهٔ زرتشت در نقش رستم گفته شده است که شاپور یکم فرمان داده است پرستشگاهی به نام بانو ناهید برپا شود. عده‌ای نیز معتقدند معماری این معبد از معماری آتشکده‌ها الهام گرفته است. فرای می‌گوید معبد آناهیتا، حمام بوده است؛ اما علی اکبر سرفراز استاد باستان‌شناسی گروه تاریخ
اما علی اکبر سرفراز استاد باستان‌شناسی گروه تاریخ دانشگاه تهران، که ابهامات بسیاری را در این مسائل رفع کرده است، معتقد است اگرچه در آغاز و با بررسی برخی جهات شبیه به آتشگاه است اما نکات قابل تمایز بسیاری دارد؛ مثلاً چنانچه این مکان را آتشگاه تصور کنیم، آتش در صحن مرکزی درون مجرایی است که در اطراف آن آب در جریان بوده و این موضوع در عملیات باستان‌شناسی دیده نشده و این شیوهٔ نیایش سابقه نداشته است. معماری معبد. حسن پیرنیا معتقد است این معبد در دورهٔ پارتی ایجاد شده است اما سرفراز می‌گوید حجاری و معماری آن و
شده است اما سرفراز می‌گوید حجاری و معماری آن و تزییناتش مربوط به دورهٔ هخامنشی است. معماران این معبد در کمال دقت و با مهارت‌های فنی، ایمان و اعتقاد راسخ این بنا را ایجاد کرده‌اند. معبد مکعبی شکل و بدون سقف ساخته شده است و به وسیلهٔ راه پله‌ای از سطح زمین به داخل معبد راه پیدا می‌کند. آبی که از رودخانه وارد بنا می‌شود، توسط سنگی به سه مجرا تقسیم می‌شود؛ این گردش نشان از احترام به ایزد بانو آناهیتا است؛ سپس از سه کانال وارد صحن مرکزی می‌شود و برای خروج آب نیز از همین اصل استفاده شده است. معبد بیشابور در
نیز از همین اصل استفاده شده است. معبد بیشابور در مقایسه با معبد کوچک آناهیتا در کنار مجموعه آتشکدهٔ آذر گشسب دارای شباهت‌های بسیاری است و سیستم گردش آب در معبد و کیفیت ساختمانی هر دو اثر وجوه اشتراک بسیاری دارد و وجه تمایز آن‌ها مسقف بودن معبد آناهیتایی آتشکده آذر گشسپ است. پرستشگاهی که مقابل کاخ اول قرار دارد، احتمالاً به ایزد بانوی آب‌ها تعلق دارد. روش ساختمانی آن رومی است و همانند دیوارهای شهر فیلیپولیس در سوریه ساخته شده است، تیرهای چوبی سقف آن نیز توسط سرستون‌های گاومیش‌ها نگهداری می‌شود که اقتباسی از
سرستون‌های گاومیش‌ها نگهداری می‌شود که اقتباسی از سرستون‌های شوش و تخت جمشید است. معبد کنگاور. کنگاور یکی از شهرهای استان کرمانشاه است که در میان شهرهای تویسرکان، نهاوند، قروه، خدابنده‌لو و صحنه واقع شده است و تا همدان صد کیلومتر فاصله دارد. این شهر در مسیر تجاری جاده ابریشم قرار داشته و معبد آناهیتا یکی از بزرگ‌ترین معابد بوده که در بین همدان و کرمانشاه قرار دارد. اهالی این محل از سنگ‌های معبد و ملاط قطور آن برای خود خانه ساختند و این بنا در نوشتهٔ جهانگردان به نام «کاخ خسرو و شیرین» آمده است و این که از
به نام «کاخ خسرو و شیرین» آمده است و این که از چه زمانی با عنوان معبد آناهیتا خطاب می‌شده جای تأمل دارد. اولین شخصی که دربارهٔ کنگاور مطلب نوشته است، ایزیدور از اهالی خاراکس است که در سال ۳۷ م مطالب خود را نقل کرده است؛ سپس تکسیه در سال ۱۸۳۹ م و فلاندن در ۱۸۴۰ میلادی پلان معبد آرتمیس را که ایزیدور در کتاب «ایستگاه‌های پارت» توصیف کرده است، بیان کردند؛ اما به علت نبود مجوز حفاری، طرح اصلی را نیافتند و آن را با معبد «پالمیرا» مقایسه نمودند و برحسب معماری یونانی ارزیابی کردند. اما دربارهٔ بیانات این مورخ باید
ارزیابی کردند. اما دربارهٔ بیانات این مورخ باید گفت: عده‌ای معتقدند او در واقع معبد آرتمیس «خدای شکار یونانی» را توصیف کرده و آرتمیس را مقابل آناهیتا و بنای کنگاور را متعلق به او می‌دانند. آن‌ها در مورد طرح نهایی و کلی بنا دچار اختلاف شدند. اما عده‌ای دیگر معتقدند بنای کنگاور، معبد نیست و ایزیدور این منطقه را به علت فراوانی شکارش معبد آرتمیس خوانده و هیج ربطی به آناهیتا ندارد. مسعود آذرنوش رئیس پژوهشکدهٔ باستان‌شناسی سازمان میراث فرهنگی، که درواقع مسئول حفاری این منطقه هم بوده است، معتقد است هیچ شباهتی بین
این منطقه هم بوده است، معتقد است هیچ شباهتی بین این بنا و معبد آناهیتا نیست و آنجا تنها شکارگاه سلطنتی بوده است. یاقوت حموی نیز در معجم‌البلدان می‌نویسد: آذرنوش و سرفراز تعبیر اشتباهی که برای این معبد صورت گرفته است را به خاطر توصیفات ایزیدور می‌دانند، اما می‌گویند این بنا اگر معبد هم بوده‌باشد، معبد آرتمیس است و می‌افزایند که آن‌ها ایزد آناهیتا را در یونان آنایی‌تیس می‌نامیدند و او را آرتمیس آنایی تیسس توصیف می‌کردند که در گویش پارسی باستان آناهیت و در پهلوی آناهید و در فارسی امروزی ناهید سروده شده است.
آناهید و در فارسی امروزی ناهید سروده شده است. کامبخش‌فرد با تکیه برنظر مورخان و باستان‌شناسان یونانی، رومی، تازی و پارسی بیان داشته است، این مکان را «کاخ خسرو پرویز»، «تفرجگاه خسروپرویز»، «شکارگاه خسروپرویز» و کاخ اختصاصی معشوقهٔ عیسوی خسرو پرویز، شیرین بیان کرده‌اند؛ اما نتیجهٔ بررسی‌های خودش را این چنین بیان می‌کند «معبد آناهیتا زیر قله‌های برف اَمروله است و معبد همدان او در شرف چشمه‌های الوند است.» معبد آناهیتا، در دوران اردشیر دوم هخامنشی بنیان نهاده‌شده است تا در جهت خشنودی این الهه کاری به انجام
است تا در جهت خشنودی این الهه کاری به انجام رسانده باشد. باستان‌شناسان این پرستشگاه را مربوط به قرن ۵ هجری می‌دانند و احداث آن را بین سال‌های ۲۲۴ تا ۲۵۳ پیش از میلاد ذکر کرده‌اند. اما براساس تحقیقات هیئت ژاپنی، احداث آن به قرن ۵ قبل از میلاد بازمی‌گردد. تاریخ بعدی مربوط به سال ۱۸۱ ق. م است یعنی دورهٔ پارت‌ها، تاریخ سوم از ابتدای میلاد مسیح سال ۸۰۰ / ۱۸۰۰ م تخمین زده شده است. اعراب پس از حمله به ایران و تصرف مناطق مختلف، معبد کنگاور را «قصر اللصوص» نام‌گذاری کردند. معماری معبد. براساس گفته‌های پیرنیا، پلکان
کردند. معماری معبد. براساس گفته‌های پیرنیا، پلکان و معماری معبد آناهیتا در دورهٔ پارتی ساخته‌شده و در زمان ساسانیان بازسازی شده است. باستان‌شناسانی که معبد ناهید کنگاور را از لحاظ زمین‌شناسی و مقایسه‌های ابنای مختلف بررسی کرده‌اند، می‌گویند عناصر موجود در آن مربوط به دوران هخامنشی است. گیرشمن معتقد است معبد ناهید به سبک یونانی و ایرانی تعلق دارد. معبد اصطخر. در پاسارگاد معبدی برای آناهیتا وجود داشت که شاهان به هنگام تاج‌گذاری در این معبد حضور پیدا می‌کردند. کلاه تیا و بالاپوش سلطنتی را می‌پوشیدند و سپر و
کلاه تیا و بالاپوش سلطنتی را می‌پوشیدند و سپر و نیزه‌ای مخصوص دریافت می‌کردند، که عموماً بر روی سکه‌ها همین‌ها نقش بسته است. آرم سلطنتی هم در بنایی برجی شکل در پاسارگاد نگهداری می‌شد و دری بزرگ بر آن قرار داشت که به وسیلهٔ تعدادی پله به آن دسترسی پیدا می‌کردند و شاه به هنگام تاجگذاری برای این که شکوه و عظمت خود را نشان دهد، بالای این پله‌ها می‌ایستاد. پیش از اردشیر دوم سلطنت با نام اهورا مزدا آغاز می‌شد، اما در زمان اردشیر دوم پرستش ناهید باب شد و نام او بر سنگ‌ها حک شد. جد اردشیر اول ریاست معبد اصطخر را
سنگ‌ها حک شد. جد اردشیر اول ریاست معبد اصطخر را که متعلق به آناهیتا بود، برعهده داشت و ساسانیان در طول فرمانروایی خود علاقهٔ بسیاری به این معبد داشتند. در این بنا آتشکده‌های مختلفی وجود داشت که هر کدام مخصوص به خدایی بود و همهٔ خدایان در همان‌جا عبادت می‌شدند. معبد اصطخر به صورت مستطیلی بود، پلکان‌هایی برای آن وجود داشت که راه اتصال به معبد بود. معبد اصطخر تاحدودی به عبد بابل شباهت داشت. طول بنا ۷۲ متر، عرض آن ۴۰ متر و دارای ۶ متر ارتفاع بود و آتشدانی در میان آن قرار داشت که همواره آذر مقدس در آن می‌سوخت.
آن قرار داشت که همواره آذر مقدس در آن می‌سوخت. این آتشکده هشت در و چند اتاق هشت گوشه دارد. طبری می‌گوید: «اردشیر پس از آنکه در مرو به جنگ پرداخت، جمعی از سران آنجا را بکشت و سر آن‌ها را به آتشکده ناهید (اصطخر) فرستاد و آنگاه از مرو بازگشت.» به فرمان اردشیر سرها را به دیوارها آویختند و پوست اردوان پنجم را که شکست خورده‌بود، کندند و به نمایش گذاشتند. این معبد هنگام حملهٔ اعراب مقاومت بسیاری کرد و به همین خاطر نابود شد. پس از مدتی بر روی ویرانه‌های باقی ماندهٔ آن مسجدی بنا شد. مسعودی می‌گوید در زمان او این
آن مسجدی بنا شد. مسعودی می‌گوید در زمان او این قسمت به مسجد سلیمان معروف بوده و خرابه‌های آن را این چنین توصیف می‌کند: «من آیت مسجد را دیده‌ام. تقریباً در یک فرسنگی اصطخر واقع است… در آنجا ستون‌هایی از سنگ یکپارچه با قطر و ارتفاع حیرت‌بخشی دیدم که برفراز آن اشکال اسب و حیوانات عجیب نصب بود و شخص را به حیرت می‌افکند.» معبد شوش. اردشیر دوم در مناطقی معبد ساخت که مسکونی بود و باستان‌شناسان تنها آثار محدودی از مکان‌های غیر مسکونی این مناطق پیدا کرده‌اند. به دور از کاخ‌های هخامنشی شوش، پی‌هایی از یک معبد
به دور از کاخ‌های هخامنشی شوش، پی‌هایی از یک معبد باستانی در زیر خاک کشف شد که حال نیز همان‌ها ناپدید شده‌اند. کاوشگران نقشه‌ای از این مکان‌ها تهیه کردند که حیاطی چهار گوشه دارد، اتاق‌های تنگ و باریک که به سه سمت باز می‌شده و سمت چهارم آن دالانی ستون‌دار بوده است. پشت همین دالان اتاقی مربعی شکل وجود داشته که دری بر آن قرار داشته است و حدس می‌زنند میان این اتاق و چهار ستونی که در آنجا قرار داشته، شی مورد پرستشی قرار می‌گرفته است. در شوش یک پایه ستون که شبیه به ناقوس بود یافت شد که در آن نام اردشیر ذکر
شبیه به ناقوس بود یافت شد که در آن نام اردشیر ذکر شده‌بود و به همین خاطر حدس می‌زنند این معبد هم مربوط به او باشد و البته پایه‌های ستون‌های این معبد هم شبیه به همان ستون ناقوسی بوده‌اند. هرتسفلند معتقد است معبد شوش جزء بزرگ‌ترین و مهم‌ترین معابد دوران بوده است. آنتیوخوس چهارم به هنگام حمله به ایران زمین قصد تصرف شوش را داشته، اما با مقاومت شدید مردم و اهالی روبه‌رو می‌شود و نمی‌تواند گنجینه‌های معبد را غارت کند. مدتی بعد پادشاه دیوانه می‌شود و مردم می‌گویند حالت دیوانگی به خاطر این است که بانو ناهید به
حالت دیوانگی به خاطر این است که بانو ناهید به خاطر سو قصدش او را مجازات کرده است. پلینیوس می‌گوید مجسمه‌ای از ناهید در این معبد قرار داشته که از طلای خالص بوده و به هنگام نبرد میان آنتونیوس سردار رومی و اشک پانزدهم یا فرهاد چهارم این مجسمه دزدیده می‌شود. معبد هگمتانه. در همدان معبدی برای ناهید قرار داشت که مجلل و باشکوه بود. پلینیوس می‌گوید تمام درهای این معبد از چوب سرو ساخته شده و روی همهٔ آن‌ها از طلا پوشیده شده است. بام آن از نقره پوشیده شده‌بود و مثل خورشید نورانی بوده است. ستون‌ها، رواق‌ها و تیرهای
خورشید نورانی بوده است. ستون‌ها، رواق‌ها و تیرهای سقف همه از فلزاتی گرانبها پوشیده شده است. هنگامی که آنتیوخوس وارد این شهر می‌شود، همهٔ ستون‌ها با صفحه‌های طلایی پوشیده شده‌بود، این معبد در زمان حملهٔ اسکندر به ایران غارت شد و هرچه هم باقی مانده‌بود در زمان آنتیوخوس، پادشاه سلوکی غارت شد که جمع آن برابر با هزار تالان بود. اردشیر دوم که با دختر خود آتوسا ازدواج می‌کند به هنگام بیماری شدید همسر خود در مقابل آناهیتا در این معبد زانو می‌زند و فضایی که حدود ۲۹۰۰ متر بوده یعنی مابین قصر و معبد، پر از سیم و زر و
متر بوده یعنی مابین قصر و معبد، پر از سیم و زر و اسب می‌کند تا همسرش بهبود یابد. خاراکسی در مورد راه‌های دوران اشکانی کتابی نوشته که در آن دوران این معبد وجود داشته است. او در مورد هگمتانه می‌گوید: «در یک معبد وقف آناهیتا مردم همیشه قربانی می‌کنند.» خاراکسی می‌گوید این معبد دو بار غارت شده و «کاشی‌های زرین و سیمین آن به یغما رفت.» اما احتمالاً دوباره بازسازی شده چون یکبار در زمان او قربانی‌هایی در این نیایشگاه فرستاده شده. اسکندر و آنتیوخوس این معبد را به کل نابود کردند. تخت سلیمان. در آذربایجان در درهٔ
کل نابود کردند. تخت سلیمان. در آذربایجان در درهٔ عمیقی بین شهر بیجار و میان‌دوآب، محوطه‌ای باستانی است، به نام تخت سلیمان که به عنوان یکی از پایتخت‌های اشکانیان نیز شناخته می‌شود. این بنا مربوط به پیش از ساسانیان است و در تپهٔ شمال‌غربی دریاچه شهرکی است که قدمت آن به هزاره اول قبل از میلاد بازمی‌گردد. تخت سلیمان در اواخر دوره ساسانی به خصوص خسرو اول و خسرو دوم بیشتر مورد توجه قرار گرفت. باستان‌شناسان آلمانی که این مکان را بررسی کرده‌اند،نتایج خود را این گونه بیان می‌کنند: «دو اتاق در محور عرضی آتشکده سقف
بیان می‌کنند: «دو اتاق در محور عرضی آتشکده سقف گنبدی یکی به عنوان مرکز پرستش آتش و دیگری احتمالاً مرکز پرستش آب با یک ارزش موازی در کنار هم قرار دارند.» در قسمت شرق آتشکده حیاطی مرکزی شکل است که گفته‌شده متعلق به ناهید است. معبد ارز. در قرن ۱ میلادی شهرت معبد آناهیتا در ارز بیشتر شد این مکان یکی از مقدس‌ترین و مجلل‌ترین مکان‌های ارمنستان بود. در این معبد مجسمه‌ای از جنس طلا از ناهید ساخته شده‌بود که سربازان مارک آنتونی در سال ۳۴ ق. م مجسمه را دزدیدند، خردش کردند و قطعات مجسمه را بین خود تقسیم کردند.
خردش کردند و قطعات مجسمه را بین خود تقسیم کردند. آسیلسین مرکز این مذهب بود که بعد از مدتی به انائتیکا تبدیل شد. در نزدیکی مرز اپیریا، در جوار رودخانهٔ کوروش سرزمین دیگری وجود داشت که به آنائتیس معروف بود و معبدی داشت که آن هم وقف ناهید بود. پادشاهان بسیار به ارز و معبدش علاقه داشتند. البته رابطهٔ نزدیکی با حکومت ملی هم داشت چرا که شاهان هر ساله در روز جشن الهه با هدایا، قربانیان و گل‌های بسیار به این معبد می‌رفتند و آن‌ها را پیش‌کش ناهید می‌کردند. در سال ۳۶ ق. م در ساتالا نیز سری از جنس مفرغ یافتند که
۳۶ ق. م در ساتالا نیز سری از جنس مفرغ یافتند که احتمالاً آن هم متعلق به ناهید بوده است. معبد زلا. زلا شهری بود در ارمنستان که معبدی برای آناهیتا در آنجا ساخته‌شده‌بود. این معبد محل برگزاری جشن‌های مهم و بزرگ اهالی پونتوس و جشن‌های دینی بوده است. درواقع این معبد تاحدی اهمیت داشت که پادشاهان زلا را معبدی برای خدایان معرفی کردند نه یک شهر. در شهر زلا، آناهیتا به همراه اومانوس و اناداتس پرستیده می‌شود. کاهنی که نگهداری و مواظبت از این معبد را برعهده داشت بسیار ثروتمند بود و هرچیزی که داشت به خدمهٔ معبد هم
ثروتمند بود و هرچیزی که داشت به خدمهٔ معبد هم واگذار می‌کرد. آتشکده‌های ناهید. سه آتشکدهٔ زیر جزء معروف‌ترین پرستشگاه‌های ناهید بوده‌اند: قلاع و پل‌های دختر. آثاری که با نام دختر باقی مانده است به این شکل نیست که معبد دختر و ناهید باشد؛ بلکه آثاری است که به دلیل نزدیکی به معابد دختر به این نام معروف شده است یا به خاطر بقای این فرشته این نام بر مکان‌ها و بناها اطلاق شده است. این بناها که با عنوان دختر معروف شده مربوط به ستایش اناهید و ایشتار است. بناهایی که منسوب به دختر است دیگر شادابی گذشتهٔ خود را ندارد
منسوب به دختر است دیگر شادابی گذشتهٔ خود را ندارد و بیشتر تخریب شده و گذشتهٔ خود را زیر خاک پنهان ساخته است. قلاع دختر: پل‌های دختر: پل دختر میانه که مربوط به قرن ۶ هجری است و توسط شاه عباس ویران شد، یکی از این پل‌ها است. دیگری پل لرستان است که متعلق به دوران ساسانی است و آخرین پل که با فاصلهٔ ۱۵ هزار متری از جادهٔ جنوبی مهرآباد قرار دارد، معروف به پل دختر شهریار است. چهل دختران. بسیاری از بناهای تاریخی با عدد ۴۰ آغاز یا خاتمه می‌یابد. پس باید تصور کرد که یا در معبد ناهید ۴۰ مجسمه از بغان وجود داشته است یا
در معبد ناهید ۴۰ مجسمه از بغان وجود داشته است یا به خاطر تعداد بسیار بت‌ها آن‌ها را با عدد ۴۰ به حساب می‌آوردند. مشخصات این نوع بناها این است که بر فراز کوه‌ها ساخته می‌شدند و جنبهٔ عبادتگاه داشتند، مثل چهل چراغ، چهل منار اصطخر و چهلستون. ناهید اختصاصاً خدای زنان و دختران بود و به همین خاطر از دوران کهن می‌توان صورت‌های زیبا و زشتی از این نوع مراسم‌ها یافت.
جان کری (؛ – ) اسکیت‌باز نمایشی اهل بریتانیا بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال مدال طلا اسکیت نمایشی انفرادی در بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۷۶ اشاره کرد.
اولف آندرسون (متولد ۲۷ ژوئن ۱۹۵۱) بازیکن پیشرو شطرنج سوئدی است. فیده در سال ۱۹۷۰ او رااستادبزرگ شطرنج و در سال ۱۹۷۲ او را به عنوان استاد بزرگ بین‌المللی دانست. حرفه. در زمان اوج، آندرسون به رتبه چهارم در فهرست رتبه‌بندی فیده رسید. تورنمنت‌هایی که او در آن برنده شده شامل مسابقات قهرمانی شطرنج سوئد ۱۹۶۹، ژتونبورگ ۱۹۷۱، دورتموند ۱۹۷۳، Camagüez 1974، سیینفوئگوس ۱۹۷۵، بلگراد ۱۹۷۷، بوینس آیرس ۱۹۷۸، هاستینگز ۱۹۷۸–۷۹، فیلیپس و درو ۱۹۸۰، ژوهانسبورگ ۱۹۸۱، فیلیپس و درو ۱۹۸۲، تورین ۱۹۸۲، وایک آنزای ۱۹۸۳، رجیو امیلیا
۱۹۸۲، تورین ۱۹۸۲، وایک آنزای ۱۹۸۳، رجیو امیلیا ۱۹۸۵، رم ۱۹۸۵ و رم ۱۹۸۶ است. او تیم المپیک شطرنج سوئد را در طول دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ رهبری کرد و بهترین نتیجه را در رقابت‌های دومین المپیاد شطرنج در بوینس آیرس (سال ۱۹۷۸) به دست آورد. سبک بازی. آندرسون یک بازیکن بسیار محکم است. بازی نامه. در سال‌های اخیر، او شروع به بازی شطرنج مکاتبه کرده‌است و به سرعت تبدیل به یک استاد بزرگ در این شکل شطرنج نیز هست. در سال ۲۰۰۲ او به رتبه‌بندی لیست شطرنج مکاتبه رسید (Kaufeld &amp; Kern 2011: 11). بازی‌های مکاتبات او تمایل
&amp; Kern 2011: 11). بازی‌های مکاتبات او تمایل زیادی به تاکتیک دارد، که به شدت با شیوه بازی او در حالت عادی متفاوت است. نمونه بازی. بازی زیر نمونه بازی آناتولی کارپف در مقابل آندرسون در سال ۱۹۴۸ است 1.e4 c5 2.Nf3 e6 3.d4 cxd4 4.Nxd4 Nc6 5.Nb5 d6 6.c4 Nf6 7.N1c3 a6 8.Na3 Be7 9.Be2 0-0 10.0-0 b6 11.Be3 Bb7 12.Rc1 Re8 13.Qb3 Nd7 14.Rfd1 Rc8 15.Rd2 Qc7 16.Qd1 Qb8 17.f3 Ba8 18.Qf1 Nce5 19.Nab1 Nf6 20.Kh1 h6 21.Rdd1 Bf8 22.Nd2 Rcd8 23.Qf2 Ned7 24.a3 d5 25.cxd5 exd5 26.exd5 Bd6 27.Nf1 Rxe3 28.Nxe3 Bxh2 29.Nf1
exd5 26.exd5 Bd6 27.Nf1 Rxe3 28.Nxe3 Bxh2 29.Nf1 Bf4 30.Rc2 b5 31.Bd3 Nb6 32.Be4 Nc4 33.a4 Re8 34.axb5 axb5 35.Re2 Be5 36.Qc5 Nd6 37.Na2 Ndxe4 38.fxe4 Bd6 39.Qc2 Re5 40.g3 Qe8 41.Rde1 Bb7 42.Kg1 Nh7 43.Nc1 Ng5 44.Nd2 Bb4 45.Kf2 Bxd2 46.Rxd2 Nxe4+ 47.Rxe4 Rxe4 48.Ne2 Bc8 49.Nc3 Re1 50.Ne2 Ra1 51.Rd4 Qd8 52.Qc6 Bd7 53.Qd6 Qe8 54.Qf4 Qc8 55.b4 Bh3 56.Qe4 Bf5 57.Qe3 Qc2 58.g4 Bd7 59.Qe4 Qb3 60.Qd3 Qb2 61.Qe4 Ra8 62.Qe3 Ra2 63.d6 Ra8 64.Re4 Bc6 65.Qd4 Qb1 66.Re7 Qh1 67.Qf4 Qg2+ 68.Ke1 Ra1+ 69.Kd2 Qd5+ 70.Qd4
Qh1 67.Qf4 Qg2+ 68.Ke1 Ra1+ 69.Kd2 Qd5+ 70.Qd4 Ra2+ 71.Kc3 Qf3+ 72.Re3 Ra3+ 73.Kd2 Ra2+ 74.Ke1 Qh1+ 75.Kf2 Qg2+ 76.Ke1 Qh1+ 77.Kf2 Ra1 78.Rc3 Qg2+ 79.Ke3 Qf3+ 0–1
شادو لیک (به انگلیسی: Shadow Lake) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کینگ، واشینگتن واقع شده است. شادو لیک ۱۳٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۲۶۲ نفر جمعیت دارد.
یاروسواف لئون ایواشکیه‌ویچ (؛ ؛ – ) یک نویسنده، شاعر، مقاله‌نویس و نمایشنامه‌نویس اهل لهستان بود. او بابت شعرهایش پیش از جنگ جهانی دوم شهرت دارد، اما به‌عنوان فردی فرصت‌طلب در دوران لهستان کمونیستی و همچنین تهمت‌زنی‌ها و افتراهایی که به دیگر چهره‌های ادبی دور از وطن و به‌ویژه چسواو میوش روا داشت، مورد انتقاد بوده‌است به نحوی که پس از انقلاب‌های ۱۹۸۹، نامش را از کتاب‌های درسی مدارس حذف کردند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه صلح لنین شده و ۴ مرتبه نیز نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات بود. از فیلم‌ها یا
نامزد دریافت جایزه نوبل ادبیات بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "دوشیزگان ویلکو" و "تاتاراک" اشاره نمود.
دوشیزگان ویلکو () یک فیلم درام به کارگردانی آندری وایدا است که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد و نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی در پنجاه و دومین دوره جوایز اسکار شد.
مونسورو (به فرانسوی: Montsoreau ; ) یک کمون در فرانسه است که در شهرستان من-ا-لوآر واقع شده‌است. مونسورو ۵٫۱۹ کیلومتر مربع مساحت و ۵۴۴ نفر جمعیت دارد و ۳۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. جمعیت‌شناسی. نمودار رشد جمعیت در مونسورو&lt;/small&gt;
پل گرس (؛ – ) بازیگر اهل فرانسه بود. او در هفتاد فیلم نقش داشت. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "بی‌غیرت ارجمند"، "دوشیزگان ویلکو"، "خلیج فرشتگان"، "داستان ما"، "داستان دو شهر و "بلاندی" اشاره کرد.
زوفیا یاروشفسکا (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "دوازده صندلی"، "دوشیزگان ویلکو" و "احساس مالکیت" اشاره کرد.
نسبت هوا-سوخت به اختصار AFR نسبت جرمی هوا به یک سوخت جامد، مایع یا گاز است که در فرایند سوختن جریان دارد. این فرایند سوختن می‌تواند به صورت کنترل شده صورت گیرد مانند آنچه که در موتور درون‌سوز روی می‌دهد یا در یک کورهٔ صنعتی باشد یا در نتیجهٔ انفجار گاز یا بخار (گردانفجار) یا در سلاح گرمافشاری باشد. توضیح. نسبت هوا-سوخت تعیین می‌کند که آیا مخلوط اصلاً سوختنی هست یا خیر، چقدر انرژی آزاد می‌شود و چه میزان آلایندهٔ نامطلوب تولید می‌شود. معمولاً بازه ای برای نسبت هوا-سوخت وجود دارد که خارج از این بازه سوختنی رخ
هوا-سوخت وجود دارد که خارج از این بازه سوختنی رخ نمی‌دهد به این حدود، حدهای بالا و پایین انفجار گفته می‌شود. در موتور درون‌سوز و کورهٔ صنعتی نسبت هوا-سوخت بسیار مهم است تا سامانه بازدهی بالاتری داشته باشد و تولید آلاینده کمتر باشد. اگر دقیقاً آنقدر هوا فراهم شود که سوخت به‌طور کامل بسوزد به آن نسبت، مخلوط استوکیومتری یا به اختصار stoich گفته می‌شود. نسبت‌های کمتر از استوکیومتری را «غنی» می‌نامند که این نسبت‌ها بازدهی کمتر اما توان بالاتری تولید می‌کنند و معمولاً در دمای پایین‌تری می‌سوزند. نسبت‌های بالاتر
در دمای پایین‌تری می‌سوزند. نسبت‌های بالاتر از استوکیومتری را ضعیف (لاغر) می‌نامند در این حالت بازدهی بالاتر می‌رود اما میزان اکسید نیتروژن بیشتری تولید می‌شود. برخی موتورها چنان طراحی شده‌اند تا به صورت لاغر بسوزند. برای تعیین دقیق نسبت هوا-سوخت باید محتوای اکسیژن هوای مصرفی دقیق مشخص شود چون چگالی هوا می‌تواند بسته به منطقهٔ جغرافیایی یا دمای هوای ورودی یا میزان بخار آب، تفاوت کند. مخلوط استوکیومتری برای یک موتور بنزینی ۱۴٫۷:۱ است به عبارت دیگر به ازای هر گرم سوخت، ۱۴٫۷ گرم هوا نیاز است؛ این واکنش به
هر گرم سوخت، ۱۴٫۷ گرم هوا نیاز است؛ این واکنش به صورت زیر است: نسبت هوا-سوخت برای سوخت‌های روغنی که در کوره‌ها کاربرد دارند به صورت نسبت جرمی بیان می‌شود اما برای کوره‌هایی که از گاز طبیعی استفاده می‌کنند نسبت حجمی یا حتی مولی کاربرد دارد. همچنین برای صنعت توربین گازی از نسبت سوخت-هوا استفاده می‌شود.
گدلینگ (به انگلیسی: Gedling) یک منطقهٔ مسکونی در بریتانیا است که در ناتینگهام‌شر واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهرهای واندور لنانسی و Missolonghi خواهرخوانده‌های گدلینگ هستند.
میشل ورن ( – ) نویسنده، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده فیلم، رمان‌نویس، و نویسنده کودکان اهل فرانسه بود. وی فرزند نویسنده مشهور فرانسوی ژول ورن بود. زندگی‌نامه. میشل ژان پیر ورن تنها پسر ژول ورن نویسندهٔ شهیر فرانسوی بود. وی در مقطعی از زندگی با پدرش اختلاف نظر داشت اما رفته رفته روابطش با پدرش بهتر شد؛ به گونه‌ای که ژول ورن نام کشتی تفریحی خود را به افتخار پسرش سنت میشل نام گذاری کرد. همچنین گفته می‌شود که ژول ورن نام یکی از شخصیت‌های مشهور رمان خود (میشل استروگوف) را نیز به افتخار پسرش "میشل" نام گذاری
استروگوف) را نیز به افتخار پسرش "میشل" نام گذاری کرده‌است. او پس از مرگ پدرش تمام آثار باقیمانده و رمان‌های چاپ نشده وی نظیر ناخدای دانوب را به چاپ رسانید. میشل ورن در سال ۱۹۲۵ میلادی بیست سال بعد از مرگ پدرش در شهر تولون درگذشت.
آرتور کریستال () جستارنویس، ویراستار، و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. او برای نیویورکر، هارپر، "امریکن اسکولار"، ضمیمۀ ادبی "تایمز"، بررسی کتاب نیویورک تایمز و بسیاری دیگر از نشریات نوشته‌است. زندگی شخصی. پدربزرگ و مادربزرگ کریستال در هولوکاست کشته شدند. او در شهر نیویورک زندگی می‌کند. پیوند به بیرون. نوشته‌های کریستال در نیویورکر
حیران علیشاه ( ۱۸۳۴ در ماهیدشت - ۱۵ اوت ۱۹۰۵ در کرمانشاه) با نام کامل سید محمد صالح صارم السلطنه (به کردی: سه‌ی ساڵێ مایشتی) از شاعران کرد سده سیزدهم و چهاردهم و از پیروان سلسلۀ نعمت‌الهی است. وی در سال ۱۲۵۳ قمری به دنیا آمد و در سال ۱۳۲۳ درگذشت. مقبره‌اش در شهر کرمانشاه است. اشعارش عاشقانه و عارفانه و شامل مثنوی به سبک گورانی و غزل است. اشعارش توسط خوانندگان بسیاری در موسیقی استفاده شده‌است. از جمله مشهورترین این آثار آلبوم حیرانی شهرام ناظری است. زندگی. سید صالح ماهیدشتی در سال ۱۸۳۴ (۱۲۵۰ هجری قمری) در
سید صالح ماهیدشتی در سال ۱۸۳۴ (۱۲۵۰ هجری قمری) در ماهیدشت در کرمانشاه به دنیا آمد. پس از آنکه با آمدن معصوم‌علیشاه دکنی از هندوستان به ایران و کرمانشاه طریقت نعمت‌اللهی بار دیگر در ایران احیا شد، تعدادی از کردها نیز به این طریقت گرویدند. در این میان سید صالح ماهیدشتی نیز که از سادات حسنی بود، در سن جوانی به این طریقت وارد شد. غلامرضا کیوان سمیعی با اشاره به سفر وی به شیراز در اوایل جوانی برای دیدار و سرسپاردن به منورعلی‌شاه شیرازی، این سفر را مایۀ‌آشنایی وی با دیگر مشایخ نعمت‌الهی همچون محمدحسن عبدالعلیشاه
با دیگر مشایخ نعمت‌الهی همچون محمدحسن عبدالعلیشاه و رحمت‌علیشاه دانسته‌است. منورعلیشاه سرسپاردن او را به عبدالعلیشاه واگذار می‌کند و سیدصالح به دنبال وی از شیراز به کاشان می‌رود و چندین بار به این شهر سفر کرده و آنقدر می‌ماند تا سرانجام موفق به اخذ اجازۀ دستگیری از او می‌شود. علینقی میرزا در مقدمه‌ای که بر دیوان سید صالح نگاشته، نوشته که وی در این سفر مدام این شعر را زمزمه می‌کرد: سیدصالح دربارۀ این سفر و دست ارادت دادن به محمدحسن عبدالعلیشاه که اهل کاشان بوده گفته‌است: سید صالح با نام طریقتی