payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ناکاگاوا نومیا یا شاهزاده ناکاگاوا یا شاهزاده کونی آساهیکو، ; – ) یک شاهزاده از دودمان یاماتو بود که نقشی کلیدی در اصلاحات میجی داشت. وی فرزند خوانده امپراتور نینکو بود. او کاهن ارشد معبد بزرگ ایسه بود. او جینگو کوگاکان (که اکنون دانشگاه کوگاکان است) را تأسیس کرد. او چهارمین پسر شاهزاده فوشیمی و اولین رئیس خاندان کونینومیا بود. او همچنین با نام‌های زیادی شناخته می‌شد. او بارها نام کوچک خود را تغییر داد. او پدربزرگ امپراتریس ناگاکو (ملکه شووا)، جد بزرگ امپراتور آکی‌هیتو و جد بزرگ امپراتور فعلی ناروهیتو بود.
آکی‌هیتو و جد بزرگ امپراتور فعلی ناروهیتو بود. اواخر دوره ادو. در سال ۱۸۳۶، او فرزندخوانده امپراتور نینکو شد و سال بعد، در سال ۱۸۳۷، به عنوان شاهزاده اعلام شد و نام نارینوری به او داده شد. در سال ۱۸۳۸، او راهب شد و نام بودایی سونئو به او داده شد و کاهن اعظم ایچیجو-این، معبد فرعی معبد کوفوکو-جی در نارا، شد. در سال ۱۸۵۲، او چهل و هفتمین کاهن اعظم معبد شورن-این شد و نام بودایی خود را به سون-یو تغییر داد. از آنجایی که معبد شورن-این یک معبد کاخ بود و در آواتاگوچی واقع شده بود، او را شورن-این نو میا یا آواتا نو
واقع شده بود، او را شورن-این نو میا یا آواتا نو میا می‌نامیدند، درست مانند کاهنان اعظم قبلی. او بعداً دویست و بیست و هشتمین کاهن اعظم معبد تندای شد. از آنجایی که سونیو از طریق دعاها و خدمات مذهبی خود به عنوان راهب اعظم تندای و راهب نگهبان با امپراتور کومی ارتباط برقرار کرد، مشاور سیاسی او نیز شد (توکوتومی سوهو، "یک جنبه از تاریخ احیای میجی"). در سال ۱۸۵۴، هنگامی که آتش‌سوزی در کاخ امپراتوری رخ داد، سونیو که کاهن اعظم معبد شورن-این بود، به سرعت به معبد شیموگامو، جایی که امپراتور کومی به آن پناه برده بود،
جایی که امپراتور کومی به آن پناه برده بود، شتافت و معبد شورن-این را به عنوان اقامتگاه موقت برای شاهزاده خانم ارائه داد و اعتماد امپراتور را به دست آورد. شاهزاده سونیو با تصویب پیمان دوستی و تجارت بین ایالات متحده و ژاپن توسط امپراتوری مخالفت کرد و از هیتوتسوباشی یوشینوبو در مسئله جانشینی سیزدهمین شوگون از شوگون‌سالاری ادو، توکوگاوا ایه‌سادا، حمایت کرد. این موضوع توجه مشاور ارشد، ایی نائوسوکه، را جلب کرد و در جریان پاکسازی آنسی در سال ۱۸۵۹ به او دستور داده شد که «بازنشسته و در حبس خانگی زندگی کند». به همین
که «بازنشسته و در حبس خانگی زندگی کند». به همین دلیل، شاهزاده سونیو نیودو دیگر نمی‌توانست خود را شورن-این نو میا بنامد، بنابراین به کیهوکن، زیرمجموعه‌ای از معبد شوکوکو-جی، بازنشسته شد و شیشیو-این نو میا نامیده شد. سال بعد، در سال ۱۸۶۰، ایی نائوسوکه در حادثه دروازه ساکورادامون ترور شد و در سال ۱۸۶۲، شاهزاده سونیو نیودو عفو و به مقام خود بازگردانده شد. در همان سال، در حالی که هنوز کاهن اعظم شورن-این بود، به عنوان یک مقام رسمی امور دولتی و مشاور سیاسی امپراتور کومی منصوب شد و در سیاست‌های دربار شرکت کرد. در
کومی منصوب شد و در سیاست‌های دربار شرکت کرد. در ۲۷ اوت، سال بعد، در سال ۱۸۶۳، او به زندگی دنیوی بازگشت و نام ناکاگاوا نو میا را برای خود برگزید. این نامی است که او عموماً با آن شناخته می‌شود. حادثه ایکه‌دایا. در حادثه ایکِه‌دایا که در ۵ ژوئن ۱۸۶۴ (گنجی ۱) رخ داد، شینسنگومی بسیاری از عناصر ضد شوگون‌سالاری را دستگیر و کشت و نام آنها در سراسر کشور مشهور شد. نقش شینسنگومی بسیار مهم بود، زیرا میهن‌پرستان ضد شوگون‌سالاری نقشه کشیده بودند در روز جشن گیئون تا کاخ امپراتوری را به آتش بکشند، شاهزاده ناکاگاوا، طرفدار
را به آتش بکشند، شاهزاده ناکاگاوا، طرفدار شوگون‌سالاری، را بکشند و از این آشفتگی برای ربودن امپراتور به قلمرو چوشو سوءاستفاده کنند. دوران بازسازی میجی و پس از آن. در سال ۱۸۶۲، به شاهزاده اجازه داده شد تا به مقام دنیوی بازگردد و عنوان «ناکاگاوا نو میا» را دریافت کرد. این بخشی از عفو عمومی اعلام شده به افتخار ازدواج «شوگون» توکوگاوا ایه‌موچی با چیکاکو، شاهدخت کازو، خواهر ناتنی امپراتور کومه ای، بود. او به کیوتو بازگشت، مشاور نزدیک امپراتور شد و در این زمان با عنوان دیگری به نام «کایا-نومیا» شناخته می‌شد. در
عنوان دیگری به نام «کایا-نومیا» شناخته می‌شد. در سپتامبر ۱۸۶۳، کومه ای نام «آساهیکو» و مقام شاهزاده خون ("shinnō" شاهزاده امپراتوری شینوکه) را به او اعطا کرد و او را «دانجو نو این» نامید، یک مقام عالی‌رتبه درباری که فقط برای شاهزاده‌های خون مجاز بود. شاهزاده آساهیکو پس از مرگ کومی و به سلطنت رسیدن امپراتور میجی در این سمت ادامه داد. پس از بازسازی پترجی، دشمنان سیاسی شاهزاده آساهیکو کوتاه نیامدند. در سال ۱۸۶۸، او از مقام خود به عنوان یک شاهزاده خونین محروم شد و به اتهام ساختگی توطئه برای سرنگونی دولت جدید
شد و به اتهام ساختگی توطئه برای سرنگونی دولت جدید به هیروشیما تبعید شد. امپراتور میجی در فوریه ۱۸۷۲ او را عفو کرد و مقام شاهزاده‌ای او را احیا کرد و به او اجازه داد تا شاخه فرعی جدیدی از سلسله امپراتوری، «خاندان کونینومیا» را تأسیس کند. او دو دهه آخر عمر خود را به عنوان کاهن متولی ("سایشو") شینتو معبد ایسه گذراند. شاهزاده کونی آساهیکو در توکیو در سال ۱۸۹۱ درگذشت. سه تن از پسران شاهزاده آساهیکو، شاهزاده کایا کونینوری، شاهزاده کونی تاکا و شاهزاده ناشیموتو موریماسا، متوالی به عنوان کشیش لرد نگهبان معبد ایسه
متوالی به عنوان کشیش لرد نگهبان معبد ایسه بین سال‌های ۱۸۹۱ و ۱۹۴۷ خدمت کردند. پدر امپراتریس ناگاکو، که با هیروهیتو ازدواج کرد.
کودتای بونکیو یاتغییر سیاسی روز هیجدهم ماه هشت ، ضد کودتا و حادثه‌ای سیاسی بود که در هیجدهم ماه هشت از سال سوم بونکیو (دوره) مطابق با ۳۰ سپتامبر ۱۸۶۳ در کیوتو به وقوع پیوست. در این حادثه طرفداران رهبری مشترک دربار و شوگون‌سالاری (اتحاد بین دربار و شوگون‌سالاری) که شامل امپراتور کومی، شاهزاده کونی آساهیکو، قلمروی آیزو و همچنین قلمروی ساتسوما بودند، جناح تندرو طرفدار نظریه اخراج اجنبی شامل بخشی از اشراف به رهبری سانجو سانه‌تومی و قلمروی چوشو را از انجام کودتا در کیوتو بازداشتند و از دنیای سیاست در کیوتو بیرون
کیوتو بازداشتند و از دنیای سیاست در کیوتو بیرون راندند. در روز ۳۰ سپتامبر ۱۸۶۳، ۹ دروازه کاخ امپراتوری کیوتو توسط طرفداران رهبری مشترک دربار و شوگون‌سالاری (اتحاد بین دربار و شوگون‌سالاری) بر روی شخصیت‌های جناح تندروی طرفدار اخراج اجنبی بسته شد و از ورود آنان به جلسه دولت که در کاخ برگزار می‌شد جلوگیری شد. بررسی اجمالی. ورود دریاسالار پری در سال ۱۸۵۳ (کای ۶)، ژاپن مجبور شد بین گشودن درهای خود به روی کشورهای خارجی یا منزوی ماندن و اخراج قدرت‌های خارجی یکی را انتخاب کند. سپس شوگون‌سالاری ادو بدون اخذ مجوز
را انتخاب کند. سپس شوگون‌سالاری ادو بدون اخذ مجوز امپراتوری (اجازه امپراتور) یک معاهده تجاری با آمریکا منعقد کرد و بدین ترتیب کشور را از حالت انزواطلبی خود خارج کرد. با این حال، افرادی نیز بودند که از کشورگشایی خوشحال نبودند و نماینده‌ترین آنها نیروهای افراطی قلمرو چوشو بودند. آنها حمایت از شوگون‌سالاری ضعیف ادو را رها کرده و برای ایجاد یک دولت قوی با محوریت دربار امپراتوری و اخراج نیروهای خارجی از کشور نقشه کشیده بودند. این فرقه «سوننو جوئی» نام داشت. در ۱۴ اوت قمری ۱۸۶۲ (بونکیو ۲)، طایفه چوشو از دربار
۱۴ اوت قمری ۱۸۶۲ (بونکیو ۲)، طایفه چوشو از دربار امپراتوری درخواست کرد تا نظرات دربار را در مورد این موضوع جمع‌آوری کند، زیرا آنها می‌خواستند بربرها را اخراج کنند. دربار امپراتوری به خواسته‌های امپراتور صد و بیست و یکم، امپراتور کومی، که در ابتدا از بیگانگان بیزار بود، احترام گذاشت و اعلام کرد که برای اخراج بربرها تلاش خواهد کرد. در ۱۲ اکتبر قمری، سنجو سانه‌تومی، اشراف‌زاده دربار و دیگران به عنوان فرستادگان امپراتوری (پیام‌آور امپراتور) به شوگون‌سالاری ادو سفر کردند و از چهاردهمین شوگون‌سالاری ادو،
ادو سفر کردند و از چهاردهمین شوگون‌سالاری ادو، توکوگاوا ایموچی، خواستند که اخراج بیگانگان را انجام دهد. برای دولت غیرممکن بود که پس از تصمیم‌گیری در مورد سیاست گشودن کشور، آن را لغو کند، اما توکوگاوا ایموچی که در آن زمان تنها ۱۷ سال داشت، قول داد که بربرها را بیرون کند. تاکاسوگی شینساکو از خاندان چوشو و افرادش از این موضوع خوشحال شدند و مرتکب اعمال خشونت‌آمیزی مانند حادثه آتش‌زدن سفارت انگلستان در گوتنیاما (بخش شیناگاوا امروزی، توکیو) در نیمه شب ۱۲ اکتبر شدند. در ۴ مارس قمری ۱۸۶۳ (بونکیو ۳)، سال بعد،
شدند. در ۴ مارس قمری ۱۸۶۳ (بونکیو ۳)، سال بعد، توکوگاوا ایموچی وارد کیوتو شد و با امپراتور کومی دیدار کرد. پیش از آن، توکوگاوا ایموچی با سنجو سانتومی، اشراف‌زاده دربار، ملاقات کرد که با اصرار از او خواست تا ضرب‌الاجل اخراج بربرها را تعیین کند، که توکوگاوا در پاسخ گفت که این ضرب‌الاجل ۲۳ آوریل خواهد بود. البته، این فقط یک ترفند موقت بود. بعداً، در ۱۸ آوریل، توکوگاوا ایموچی سعی کرد به اوساکا (شهر اوساکای امروزی، استان اوساکا) برود، زیرا شایعاتی مبنی بر اینکه نیروهای بریتانیایی به تلافی حادثه ناماموگی (در
نیروهای بریتانیایی به تلافی حادثه ناماموگی (در تاریخ ۱۴ سپتامبر، سال ۱۸۶۲، حادثه‌ای که در آن یک مرد بریتانیایی که رژه یک ارباب فئودال را مختل کرده بود، درجا کشته شد) که سال قبل در سال ۱۸۶۲ رخ داده بود (بونکیو ۲) شنیده بودند، وجود داشت. با این حال، وقتی امپراتور کومی این را شنید، خشمگین شد و از توکوگاوا ایه‌موچی در مورد کاری که درست قبل از شروع اخراج خارجی‌ها انجام می‌داد، سؤال کرد. در پاسخ به خشم امپراتور کومی، مقام‌های ارشد شوگون‌سالاری ادو چنان ترسیده بودند که جلسه‌ای برگزار کردند و به دربار امپراتوری
که جلسه‌ای برگزار کردند و به دربار امپراتوری قول دادند که قطعاً اخراج خارجی‌ها را از دهم ماه مه آغاز خواهند کرد. وان اجازه‌ای از سوی شوگون‌سالاری ادو برای بیرون راندن بربرها تلقی می‌کردند، در ۱۰ مه حملات بی‌هدفی را به کشتی‌های خارجی که از تنگه شیمونوسکی عبور می‌کردند، آغاز کردند. آنها ابتدا به یک کشتی بخار آمریکایی حمله کردند، سپس در ۲۳ام یک کشتی فرانسوی و در ۲۶ام یک کشتی هلندی را بمباران کردند. هیچ یک از این حملات قصد درگیری نداشتند و کشتی‌های مقابل به سادگی فرار کردند، اما خاندان چوشو بسیار راضی بود. اما
فرار کردند، اما خاندان چوشو بسیار راضی بود. اما این پایان قدرت عظیم آنها بود. در اول ژوئن، کشتی جنگی آمریکایی "وایومینگ" در تنگه کانمون (تنگه جداکننده هونشو و کیوشو) ظاهر شد و به سرعت سه کشتی قبیله چوشو را غرق کرد و توپخانه‌های زمینی را نابود کرد. در 5 ژوئن، کشتی‌های جنگی فرانسوی "تانکرد" و "سمیرامیس" توپخانه مائدا (قلعه ای با توپخانه) را در ورودی تنگه کانمون بمباران کردند و همچنین روستای مائدا (مائدای امروزی، شهر شیمونوسکی، استان یاماگوچی) اطراف آن را به آتش کشیدند (جنگ باکان جوی). در همین حال، در تلافی
آتش کشیدند (جنگ باکان جوی). در همین حال، در تلافی حادثه ناماموگی، بریتانیا در ۲۲ ژوئن هفت کشتی جنگی، از جمله کشتی یوریالوس، را به کاگوشیما اعزام کرد و در ۲ ژوئیه، زمانی که مذاکرات صلح با قلمرو ساتسوما (شهر کاگوشیما امروزی، استان کاگوشیما) شکست خورد، بمباران کاگوشیما را آغاز کرد. این امر خسارات سنگینی به نیروهای بریتانیا وارد کرد و دو طرف در نهایت به تساوی رسیدند ( جنگ انگلیس و ساتسوما ). امپراتور کومی از شنیدن خبر این دو نبرد بسیار خوشحال شد و در ۶ ژوئن فرستاده‌ای به قلمرو چوشو فرستاد تا مردم را تشویق کند.
به قلمرو چوشو فرستاد تا مردم را تشویق کند. در ۱۲ ژوئیه، او به شیمازو هیسامیتسو، ارباب سابق قلمرو ساتسوما، خبر داد که امپراتور کومی از اخراج بیگانگان راضی است. با این حال، سه روز قبل، در ۹ ژوئیه، نامه‌ای که از سوی نایب‌السلطنه‌های سابق ، کونوئه تاداهیرو و کونوئه تادافوسا، به شیمازو هیسامیتسو تحویل داده شد، داستان کاملاً متفاوتی را روایت می‌کرد. آن‌ها گفتند که این داستان که امپراتور کومه از موفقیت جناح ضد خارجی خوشحال است، دروغی ساخته و پرداخته ماکی ایزومی، سامورایی اهل قلمرو کورومه (شهر کورومه امروزی، استان
اهل قلمرو کورومه (شهر کورومه امروزی، استان فوکوئوکا)، از چهره‌های برجسته جناح سوننو جوی و سامورایی قلمرو چوشو، است. ماکی ایزومی مرد قدرتمندی بود که به عنوان تجسم کوسونوکی ماساشیگه، فرمانده نظامی که شوگون‌سالاری کاماکورا را سرنگون کرد و برای دربار امپراتوری جنگید، مورد ستایش قرار می‌گرفت. در واقع، امپراتور کومئی از اخراج خارجی‌ها حمایت می‌کرد، اما وقتی فهمید که ماکی ایزومی و خاندان چوشو مخفیانه نه تنها برای اخراج خارجی‌ها، بلکه برای سرنگونی شوگون‌سالاری نیز نقشه می‌کشند، سوءظن عمیقی نسبت به ماکی ایزومی و
نقشه می‌کشند، سوءظن عمیقی نسبت به ماکی ایزومی و خاندان چوشو پیدا کرد.هیسامیتسو با مشاهده قدرت نظامی بریتانیا، متوجه شد که بیرون راندن بربرها کار آسانی نخواهد بود و به این باور رسید که قبل از بیرون راندن بربرها، دستیابی به «اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری» که در آن شوگون‌سالاری ادو و دربار امپراتوری برای ایجاد یک ملت قوی با هم همکاری کنند، کاملاً ضروری است. بنابراین در ۱۳ اوت، او به ماتسودایرا کاتاموری، ارباب قلمرو آیزو (شهر آیزوواکاماتسو امروزی، استان فوکوشیما)، که ایده‌های مشابهی داشت، نزدیک شد و
فوکوشیما)، که ایده‌های مشابهی داشت، نزدیک شد و پیشنهاد داد که آنها با هم برای از بین بردن وزرای شیطانی (کانشین: رعایای نقشه‌های شیطانی) همکاری کنند، زیرا ایشی (سخنان اخیر امپراتور) جعلی بود. ماتسودایرا کاتاموری بلافاصله موافقت کرد و به این ترتیب اتحاد ساتسوما-کای شکل گرفت. وقتی شاهزاده ناکاگاوا آساهیکو، که از حامیان اتحاد شوگون و شوگون‌سالاری توسط دربار امپراتوری بود، این موضوع را به امپراتور کومئی اطلاع داد، امپراتور کومئی در شامگاه هفدهم اوت نامه‌ای از فرمان (نامه‌ای از امپراتور) را خطاب به شاهزاده
از فرمان (نامه‌ای از امپراتور) را خطاب به شاهزاده ناکاگاوا آساهیکو صادر کرد و در آن تصریح کرد که «آسیب ملت باید با نیروی نظامی از بین برود». کودتا. صبح زود روز بعد، ۱۸ ماه هشتم، شاهزاده ناکاگاوا آساهیکو اشراف را جمع کرد و گفت: «امپراتور معتقد است که اخراج بربرها زود است، اما اخیراً افرادی توسط قلمرو چوشو متقاعد شده‌اند که طوری رفتار کنند که گویی سخنان امپراتور، سخنان خود امپراتور است، در حالی که اینطور نیست. به‌طور خاص، کسانی (اعضای رادیکال ضد بربرها) مانند سانجو سانه‌تومی به زودی مورد بازجویی قرار خواهند
سانجو سانه‌تومی به زودی مورد بازجویی قرار خواهند گرفت، بنابراین برای شروع، آنها از بیرون رفتن یا ملاقات با دیگران منع خواهند شد.» سپس، تمام دروازه‌های کاخ امپراتوری بسته شد و سربازانی از خاندان‌های ساتسوما و آیزو وارد شدند. این کودتایی توسط خاندان‌های ساتسوما و آیزو بود که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری حمایت می‌کردند تا فعالیت‌های اشراف دربار طرفدار امپراتوری و ضد خارجی را که حول خاندان چوشو متمرکز بودند، سرکوب کنند. بر اساس تاریخ وقوع آن، این کودتا «کودتای ۱۸ اوت ۱۸۶۳» یا «کودتای روز ۱۸ ماه
کودتا «کودتای ۱۸ اوت ۱۸۶۳» یا «کودتای روز ۱۸ ماه هشتم» نامیده می‌شود. خاندان اربابی چوشو خشمگین شد و بیش از ۲۰۰۰ سامورایی چوشو گرد هم آمدند و با پوشیدن لباس‌های سفید آمادگی خود را برای مرگ نشان دادند و به دربار امپراتوری نشان دادند که آماده رفتن به جنگ هستند. در روز بعد، ۱۹ اوت، هفت اشراف‌زاده (بالاترین مقامات دربار امپراتوری)، از جمله اشراف‌زاده‌های جناح سوننو جوئی، سانجو سانه‌تومی، سانجو نیشی‌سوئه، شیجو تاکائوتا، هیگاشیکوزه میچیتومی، میبو موتوسا، نیشیکیکوجی یورینوری و ساوا نوبویوشی، از دربار امپراتوری
یورینوری و ساوا نوبویوشی، از دربار امپراتوری اخراج شده و به قلمرو چوشو گریختند. این واقعه به عنوان هفت درباری تبعیدی （しちきょうおち）「七卿落ち」 شناخته می‌شود. ضمناً، گروهی که اولین حضور خود را در این آشوب سیاسی تجربه کرد، میبو روشیگومی، گروهی از روشی‌ها تحت مراقبت آیزو، به رهبری سریزاوا کامو و کوندو ایسامی بود. ماتسودایرا کاتاموری از تلاش‌های آنها تقدیر کرد، نام شینسنگومی را به آنها داد و گشت‌زنی در خیابان‌های کیوتو را به آنها سپرد. برای مدتی پس از این روز، جناحی که از یک دولت متحد امپراتوری و شوگون‌سالاری حمایت
که از یک دولت متحد امپراتوری و شوگون‌سالاری حمایت می‌کرد، به جریان اصلی تبدیل شد و قلمرو چوشو که از جناح سوننو جوئی حمایت می‌کرد، مجبور شد دوره‌ای از صبر را تحمل کند.
کمیته ملی ارامنه آمریکا () بزرگ‌ترین و تاثیرگذارترین سازمان ارمنی‌های آمریکا است که از مردم عادی تشکیل شده، و با همکاری و هماهنگی با شبکه‌ای از ادارات، بخش‌ها و حامیان در سراسر ایالات متحده و همچنین سازمان‌های وابسته به آن در سراسر جهان به‌طور فعال به نگرانی‌های جامعه ارمنی آمریکایی در گستره وسیعی از مسائل می‌پردازد. تاریخچه. در ایالات متحده آمریکا یک ارمنی-آمریکایی به نام واهان کارداشیان کمیتهٔ آمریکایی استقلال ارمنستان (ACIA) را تأسیس کرد و رهبری لابی‌گری حمایت از استقلال ارمنستان در ایالات متحده را تا
حمایت از استقلال ارمنستان در ایالات متحده را تا قبل از مرگش در سال ۱۹۳۴ دنبال می‌کرد. کمیته ملی ارامنه آمریکا (ANCA) در سال ۱۹۴۱ تأسیس شد تا میراث کارداشیان را بعد از جنگ جهانی دوم در آمریکا دنبال کند؛ و توانست حمایت بسیاری از رهبران برجسته آمریکایی از جمله جیمز وات جرارد سفیر آمریکا در آلمان، سناتور هنری کابوت لاج، چارلز ایوانز هیوز که بعداً به ریاست دیوان عالی ایالات متحده آمریکا منصوب شد، الیو روت و سایرین را به اهداف کمیته ملی ارامنه آمریکا جذب کند. هدف (ACIA) برقراری استقلال ارمنستان بود.
قفل مفسر سراسری مکانیزمی است که برای همگام سازی اجرای ریسه‌ها در مفسر زبان‌های برنامه‌نویسی مورد استفاده قرار می‌گیرد به طوری که تنها یک ریسه می‌تواند در یک زمان اجرا شود. مفسری که همیشه از GIL استفاده می‌کند فقط قادر به یک اجرای یک ریسه در یک زمان است حتی اگر اجرا بر روی یک پردازنده چند هسته ای انجام شود. مفاهیم فنی. در یک زبان برنامه نویسی قفل مفسر سراسری یک قفل انحصار متقابل در نظر گرفته می‌شود که باعث جلوگیری از اشتراک گذاشتن کد ما بین دیگر ریسه‌ها و یک ریسه ناامن است. در پیاده‌سازی با این قفل، همیشه
ریسه ناامن است. در پیاده‌سازی با این قفل، همیشه برای یک ریسه یک قفل در نظر گرفته می‌شود. برنامه‌های کاربردی در حال اجرا که از این قفل بهره می‌برند می‌توانند با استفاده از فرایندهای جداگانه به رایانش موازی دست یابند و هر فرایند مفسر خود و هر مفسر قفل خود را دارا است در غیر این صورت قفل می‌تواند مانع قابل توجهی برای رایانش موازی باشد. اشکالات. استفاده از این قفل در یک زبان به‌طور مؤثر میزان راینش موازی را از طریق هم‌روندی یک پردازنده با چندین ریسه محدود می‌کند. دلایل به کارگیری یک قفل عبارتند از: مثال. در
دلایل به کارگیری یک قفل عبارتند از: مثال. در زبان‌های زیر به صورت گسترده از این قفل استفاده شده است:
لونگتوک جیاتسو (; – ) نهمین دالایی لاما بود. وی از سال ۱۸۱۰ تا ۱۸۱۵ به‌عنوان دالایی لاما رهبر بوداییان تبت شناخته می‌شده‌است.
پارتاماسپات یک شاهزاده اشکانی و فرزند خسرو یکم بود که در اوایل قرن دوم میلادی به عنوان یک پادشاه دست‌نشانده از سوی امپراتوری روم در میان‌رودان و بعداً اسروئن حکومت کرد. زندگی. پارتاماسپات بخش زیادی از زندگی خود را در روم سپری کرد. او سپس با امپراتور تراژان برای فتح شاهنشاهی اشکانی همکاری کرد. امپراتور تراژان ابتدا قصد داشت تا شاهنشاهی اشکانی را به عنوان یکی از استان‌های امپراتوری، به خاک روم ضمیمه کند اما پس از اینکه آن را غیرممکن دید، تصمیم گرفت تا پارتاماسپات را به عنوان پادشاه اشکانی بر تخت پدرش بنشاند.
را به عنوان پادشاه اشکانی بر تخت پدرش بنشاند. در سال ۱۱۶، شاهزاده، شاه شد. اما امپراتور در سال ۱۱۷ درگذشت و رومی‌ها مجبور به عقب‌نشینی از خاک ایران شدند. پس از آن شاهنشاه خسرو به آسانی فرزندش را برکنار کرد و تاج و تخت خود را بازپس گرفت. پارتاماسپات پس از شکست در پارت، دوباره نزد رومیان گریخت و به او حکومت مشترک اسروئن، یک کشور کوچک بین آسیای صغیر و سوریه را اعطا کردند. او از سال ۱۱۸ تا ۱۲۲ همراه با یالور پادشاه اسروئن و پس از آن تا سال ۱۲۳ فرمانروای انحصاری بود. او از قلمرو خود در اسروئن، با امپراتوری
بود. او از قلمرو خود در اسروئن، با امپراتوری کوشان تجارت می کرد، و کالاهایی را از طریق دریا و از طریق رود سند با آنها مبادله می کرد. مدت‌ها پس از شکست پارتاماسپات، روم همچنان ادعا می‌کرد که کنترل سرزمین اشکانیان را در اختیار دارد، همانطور که در سکه‌ای از آنتونینوس پیوس (۱۳۸-۱۶۱ پس از میلاد) با تصویر یک «پارتی» که تاج را به او تقدیم می‌کند نشان داده شده است.
تسولتریم جیاتسو (؛ ۲۹ مارس ۱۸۱۶ – ۳۰ سپتامبر ۱۸۳۷) دهمین دالایی لاما بود. وی از سال ۱۸۲۶ تا ۱۸۳۷ به‌عنوان دالایی لاما رهبر بوداییان تبت شناخته می‌شده‌است.
«یاران چه غریبانه» یا «غریبانه» یا «یاران» یکی از ترانه‌های مربوط به جنگ ایران و عراق است. تاریخچه. پرویز بیگی حبیب‌آبادی این شعر را پس از آزادسازی خرمشهر سرود. داستان سرودن «غریبانه» به نقل از او چنین است: «من در آذر سال ۱۳۶۰ همراه با جمعی از شاعران به جنوب کشور سفر کردم و زمانیکه وارد خرمشهر شدم؛ با مشاهده اوضاع شهر پس از حمله دشمن این غزل را سرودم. دیدن اجساد کشته‌شدگان در کامیون‌های ارتشی و دیدن سربازان و زخمی‌ها در شهرهای خرمشهر و آبادان مرا تحت تأثیر قرار داده بود و من این شعر را در نیم ساعت سرودم.»
قرار داده بود و من این شعر را در نیم ساعت سرودم.» این ترانه ابتدا توسط مهدی سلحشور و بعد توسط حسام‌الدین سراج و غلام کویتی‌پور و صادق آهنگران اجرا شد. این ترانه در چند فیلم سینمایی و چند نمایشنامه خوانده شد. بازخوانی در تیتراژ فیلم ویلایی‌ها. کویتی‌پور این ترانه را برای تیتراژ پایانی فیلم ویلایی‌ها بازخوانی کرد.
کدروپ جیاتسو (; – ) یازدهمین دالایی لاما بود. وی از سال ۱۸۴۲ تا ۱۸۵۶ به‌عنوان دالایی لاما رهبر بوداییان تبت شناخته می‌شده‌است.
ترینلی جیاتسو (; – ) دوازدهمین دالایی لاما بود. وی از سال ۱۸۶۰ تا ۱۸۷۵ به‌عنوان دالایی لاما رهبر بوداییان تبت شناخته می‌شده‌است.
هلموت رایشلت، (متولد ۱۹۳۹، بوراس، استان وستراگوتلند، سوئد)، فیلسوف، جامعه‌شناس، و اقتصاددان مارکسیست آلمانی، و یکی از شخصیتهای اثرگذار نظریه انتقادی و دیالکتیک فلسفی در مکتب فرانکفورت است. او یکی از نویسندگان اصلی نظریه «»، و یکی از اثرگذارترین نظریه پردازان در زمینه نظریه ارزش مارکس در اقتصاد است. او در حال حاضر رئیس فعلی آلمان است. زندگی‌نامه. او ابتدا تحصیلات خود را در دبیرستان عالی به پایان رسانید. او پس از اتمام سه ترم از تحصیلات دانشگاهی خود در رشته جامعه‌شناسی را در دانشگاه فرایبورگ شهر فرانکفورت، به
را در دانشگاه فرایبورگ شهر فرانکفورت، به عنوان یک جامعه‌شناس، به‌مدت طولانی با تئودور آدورنو و همکاری کرد. او پس از فارغ‌التحصیلی، به عنوان دستیار دانشمند علوم سیاسی ، در فعالیت نمود. از سال ۱۹۷۱ به ریاست دانشکده جامعه‌شناسی در آلمان منصوب گردید و به همراه تا سال ۲۰۰۵ به تدریس و نویسندگی مشغول بود. کرسی نظریه انتقادی علم و جامعه او، با توجه خاص به دیالکتیک در نقد اقتصاد سیاسی متکی بود.
تپه ساری قوری خان مربوط به هزاره اول (پیش از میلاد) - دوره اسلامی قرن ۶ تا ۸ ه.ق است و در شهرستان تکاب، بخش مرکزی، دهستان کرفتو، روستای ساری‌قورخان واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۶۸۱۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
توبتن جیاتسو (; – ) سیزدهمین دالایی لاما بود. وی از سال ۱۸۷۹ تا ۱۹۳۳ به‌عنوان دالایی لاما رهبر بوداییان تبت شناخته می‌شده‌است.
اوکروگ نوعی از تقسیمات کشوری در برخی ایالت‌های اسلاوی زبان است. کلمه "اوکروگ" یک وام‌واژه در زبان فارسی، انگلیسی و زبان‌های دیگر است، که به‌عنوان گستره، ناحیه، شهرستان یا منطقه نیز ترجمه می‌شود. از نظر ریشه‌شناسی، "okrug" به معنای «مدار» است که از ریشه نیا-اسلاوی گرفته شده است، که خود از «اطراف» + «دایره» گرفته شده است. از نظر معنا، این کلمه شبیه به اصطلاح آلمانی "Bezirk" یا "Kreis" (به معنای «منطقه») و کلمه فرانسوی "arrondissement" است؛ که همگی به چیزی «محاصره‌شده» یا «احاطه‌شده» اشاره دارند.
«چهل سال» تک‌آهنگی با صدای گوگوش و سیاوش قمیشی است که ترانهٔ آن توسط رها اعتمادی نوشته، و تنظیم آن توسط الیاس شیرزاد انجام شده‌است. این ترانه درباره چهل سال حکومت جمهوری اسلامی در ایران است. انتقاد. یکی از بخش‌های این ترانه (یه مادری که چند ساله دیگه نون‌آورِ مرده)، بحث‌هایی راجع به تبعیض علیه زنان و کوچک‌شمردن نقش زنان در جامعه برانگیخته‌است.
معاون اول رئیس‌جمهور ایالات فدرال میکرونزی پس از رئیس‌جمهور ایالات فدرال میکرونزی قدرتمندترین فرد در کشور ایالات فدرال میکرونزی است. معاون اول رئیس‌جمهور ایالات فدرال میکرونزی عضو کنگره ایالات فدرال میکرونزی است. فهرست. فهرست سِمَت‌داران معاون اول رئیس‌جمهور ایالات فدرال میکرونزی:
تپه طاس کند یک مربوط به کالکولتیک (مس‌سنگی) است و در شهرستان تکاب، بخش مرکزی، دهستان کرفتو، روستای طاس کند واقع شده است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۶۸۰۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
دیپلماسی آب () روشی است که در آن مشکلات آب تشخیص داده شده، نقاط قابل دخالت تعیین شده و راه حلهای پایداری برای آن مشکلات ارایه می‌شود. ابزاری که در این دیپلماسی استفاده می‌شود عبارت از سیاست زیست‌محیطی، استراتژی مدیریت آب و راه حل‌های مهندسی است. تعاریف. زارعی و همکاران دیپلماسی آب را به عنوان «روشی بدیع و ابزاری راهبردی برای رفع مشکلات مربوط به آب در مقیاس درون و برون مرزی در هنگام بروز اختلاف در تقسیم منابع آبی» تعریف می‌کند. کاربرد. اصطلاح دیپلماسی آب کاربردهای گوناگونی دارد. برای نمونه مشاوران سیاسی و
گوناگونی دارد. برای نمونه مشاوران سیاسی و پژوهشگران عرصه سیاست از این اصطلاح برای توصیف چگونگی رفع مشکلات آب توسط سیاستمدارن امور خارجه و افزایش همکاری‌های مرتبط با آب جهت برقراری صلح، استفاده می‌کنند. سازمان‌های گوناگونی نظیر اتحادیه اروپا و سازمان همکاری‌های امنیتی، از این اصطلاح برای اشاره به فعالیت‌های آنها در زمینه مدیریت، اختلاف و همکاری استفاده می‌کنند.
یاسمین کی آلن (به انگلیسی : Yasemin Kay Allen) متولد ۱۰ ژوئیه ۱۹۸۹ یک بازیگر و مدل ترکیه ای می باشد . زندگی‌نامه. یاسمین کای آلن در تاریخ دهم ژوئیهٔ سال ۱۹۸۹ در لندن به دنیا آمد. پدر او دادلی آلن نام دارد و انگلیسی است و مادر وی Suna Yıldızoğlu انگلیسی – ترکیه‌ای و بازیگر و خواننده است. یاسمین آلن یک برادر به نام kaan دارد. او در سه ماهگی به اتفاق خانواده‌اش به ترکیه آمد. وی تحصیلات ابتدایی خود را در ترکیه به پایان رسانده و در سن ۱۱ سالگی به همراه مادرش به استرالیا نقل مکان کرد. یاسمین در طی دوران دبیرستان
نقل مکان کرد. یاسمین در طی دوران دبیرستان دروس سینما، تلویزیون، درام و عکاسی را آموخت و فیلم کوتاه ساخت. در دانشگاه کوئینزلند در رشته سینما و تلویزیون موفق به گرفتن بورسیه شد. آلن در ۱۸ سالگی به کشور ترکیه بازگشت و در رشته تئاتر از هنرستان Müjdat Gezen فارغ‌التحصیل شد. فعالیت‌های هنری. یاسمین در سال ۲۰۰۸ در مسابقات زیبایی چهره L’Oréal’ فینالیست شد. در همان سال در فیلم Elif که مادرش هم در آن بازی می‌کرد به عنوان نقش اول بازی کرد. در سال ۲۰۱۰ در سریال Kavak Yelleri در نقش elena و در سریال Yerden Yüksek در
Yelleri در نقش elena و در سریال Yerden Yüksek در نقش Juliette به ایفای نقش پرداخت. در سال ۲۰۱۱ در سریال Hayat Devam Ediyor در نقش Pelin Akça ظاهر شد. در سال ۲۰۱۳ در سریال Merhamet در نقش Irmak Tunal حاضر شد. در همان سال در سایت خرید و فروش n11.com چهره تبلیغاتی شد. آلن در فیلم Su ve Ateş به کارگردانی و نویسندگی و بازیگری Özcan Deniz در نقش Yağmur وارد سینما شد. در سال ۲۰۱۴ در نقش Defne Sultan در سریال Muhteşem Yüzyıl بازی کرد در نوامبر ۲۰۱۴ در یکی از نقش‌های اصلی در سریال Şeref Meselesi به ایفای نقش
نقش‌های اصلی در سریال Şeref Meselesi به ایفای نقش پرداخت. منابع. 1.https://tr.wikipedia.org/wiki/Yasemin_Allen 2. یاسمین آلن
آنتونی تیموتی وه‌آ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لیبریا است که برای باشگاه یوونتوس و تیم ملی آمریکا بازی می‌کند. وی فرزند ژرژ وه‌آ بازیکن سابق میلان و رئیس‌جمهور کنونی لیبریا است.