payamvha/North_RAG huggingface dataset:
براوو ایرویز یک شرکت هواپیمایی چارتر اوکراینی با کد ایکائو BAY است که در سال ۲۰۱۲ میلادی تأسیس شد. دفتر مرکزی براوو ایرویز در کی‌یف، اوکراین واقع شده و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین‌المللی بوریسپیل قرار دارد و به ۱۶ مقصد پرواز انجام می‌دهد. ناوگان هوایی. در ماه مه ۲۰۱۷ میلادی، ناوگان هوایی براوو ایرویز به شرح زیر است:
شورش ۱۹۷۷ نان در مصر () از جمله شورش‌هایی است که به دلیل قحطی یا کمبود نان شکل گرفت. علت‌های دیگر مانند افزایش قیمت نان، کاهش برداشت محصول گندم و جو یا ذخیره‌سازیهای بی‌رویه مواد غذایی توسط سرمایه‌داران نیز در شکل‌گیری این شورش‌ها تأثیر داشته‌است. این شورش در روزهای ۱۸ تا ۱۹ ژانویه ۱۹۷۷ بسیاری از شهرهای عمده مصر را تحت تأثیر قرار داد. این شورش‌ها به دلیل قطع یارانه‌های غذایی و برای اعتراض به بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول صدها هزار نفر از قشرهای کم درآمد به قیامی خود به خودی تبدیل شد. در این شورش ۷۹ نفر
به قیامی خود به خودی تبدیل شد. در این شورش ۷۹ نفر کشته و بیش از ۵۵۰ نفر مجروح شدند. این شورش با ورود نیروهای ارتش به صحنه و ارائه مجدد یارانه‌ها توسط دولت پایان یافت. پیشینه. این شورش‌ها ریشه در سیاست گشایش انور سادات داشت که از ابتدای دهه هفتاد قدرت را در مصر بدست گرفته بود. او قصد داشت که اقتصاد مصر را به اقتصادی آزاد تبدیل کند. در سال ۱۹۷۶ سادات از بانک جهانی وام گرفت تا با آن مشکل بدهیهای کشورش را حل کند. بانک جهانی به سیاست مصر در پرداخت یارانه مواد غذایی پایه‌ای انتقاد کرد و در نتیجه سادات در ژانویه
پایه‌ای انتقاد کرد و در نتیجه سادات در ژانویه ۱۹۷۷ اعلام کرد که یارانه آرد، برنج و روغن و پاداش کارکنان دولت را لغو می‌کند. این سیاست جدید به آنجا رسید که قیمت مواد غذایی تا ۵۰ درصد افزایش پیدا کند. شورش برای مواد غذایی. اعتراض عمومی علیه این سیاست چندان طولانی نبود. در ۱۸ و ۱۹ ژانویه، به دلیل قطع یارانه‌های غذایی شورش طبقات تهی دست سراسر شهرهای مصر از اسوان تا اسکندریه را درنوردید. به مدت دو روز، شورشگران به مظاهر فساد در طبقه متوسط حمله کردند، آنها شعار می‌دادند: «ای قهرمان بپا خیزید، معاش ما کجاست؟» و
می‌دادند: «ای قهرمان بپا خیزید، معاش ما کجاست؟» و «دزدان گشایش، مردم گرسنه‌اند». همچنین فریادهای «ناصر، ناصر» در اشاره به جمال عبدالناصر نیز شنیده می‌شد. شورشیان زمانی که حکومت سیاست‌های جدیدش را پایان داد، متوقف شد. علاوه بر ۷۹ کشته و ۵۵۶ مجروح ۱۰۰۰ نفر نیز دستگیر شدند. بازتاب‌های شورش. این شورش‌ها تأثیرات بسیار قدرتمندی بر روی تمایل حکومت به اجرای سیاست‌های اقتصادی غیر مردمی گذاشت. بعد از شورشها، حکومت مصر بشدت نسبت به برانگیخته شدن تنش‌های سیاسی محتاط شد. اگرچه مصر در سال ۱۹۷۸قرارداد مالی جدیدی را با
شد. اگرچه مصر در سال ۱۹۷۸قرارداد مالی جدیدی را با بانک جهانی پول امضا کرده بود ولی به دلیل عدم پایبندی به شرایط آن تنها مقدار کمی پول را توانست بدست بیاورد. این کشور بعد از اینکه در سال ۱۹۸۷ اکثر بدهی‌هایش را به بانک جهانی باز پرداخت کرد توانست با آن رابطه اش را عادی سازی کند.
زنان در انقلاب روسیه () نقشی ویژه داشتند. نقش کارگران، بویژه زنان کارگر، در انقلاب اکتبر معمولاً نادیده گرفته شده‌است ولی وقایع سال ۱۹۱۷ ثابت کرد که توده‌های کارگر می‌توانند جایگزین نظام سرمایه‌داری شوند. زنان در انقلاب اکتبر نشان دادند که چگونه ستم دیدگان به صحنه می‌آیند و در یک نبرد انقلابی جامعه را تغییر می‌دهند، چگونه تبعیض جنسیتی به چالش گرفته می‌شود و چگونه طبقه کارگر می‌تواند به تمامی اشکال ظلم و ستم تهاجم کند. کارل مارکس نیز عقیده داشت که انقلابهای بزرگ اجتماعی بدون حضور فعال زنان غیرممکن است. به
بزرگ اجتماعی بدون حضور فعال زنان غیرممکن است. به علت وقوع جنگ در روسیه؛ زنان بیش از ۴۰ درصد کارگران این کشور را تشکیل می‌دادند. مشارکت فعالِ آن‌ها در امر انقلاب عاملی تعیین‌کننده در پیروزیِ بر نظام تزاری به حساب می‌آید. زنان روسیه در ۸ مارس ۱۹۱۷. در سال ۱۹۱۷ در روز زنان کارگر در سنت پترزبورگ ایده یک اعتصاب عمومی در ۸ مارس، روز جهانی زن گسترش یافت. در آن روز، صدها نفر از زنان سنگ و گلوله برفی به پنجره کارخانه پرتاب کردند و کارگران مرد همکار خود را به خیابان کشاندند. زنان شرکت کننده در این شورش به پاسگاه‌های
زنان شرکت کننده در این شورش به پاسگاه‌های پلیس تهاجم کردند. بسیاری از سربازان از شلیک کردن به زنان خودداری کردند. زنان شرکت کننده در شورش بچه‌هایشان را هم به همراه خود داشتند. لئون تروتسکی بعدها نوشت زنان سربازها را خلع سلاح کردند و به آنها دستور دادند که: «شمشیرهایتان را به زمین بگذارید و به ما بپیوندید». به این ترتیب طی پنج روز رژیم تزار که قرن‌ها بر روسیه حاکم بود سرنگون شد. جرقه اولین موج قیام با اعتراضات زنان بخش. قحطی و گرسنگی کار را برای کارگران روسی سخت کرد تا بتوانند جامعه را اداره کنند. همکاری و
سخت کرد تا بتوانند جامعه را اداره کنند. همکاری و مشارکت زنان همانگونه که در ماه‌های فوریه و مارس ۱۹۱۷ بود ادامه پیدا نکرد. به‌هرحال اعتراضات زنان بخاطر غذا در ماه مه سال ۱۹۱۸ بود که جرقه اولین موج قیام علیه دولت بلشویک را دامن زد. پس از آن در برنامه‌های پنج ساله اقتصادی ژوزف استالین زنان در صف مقدم اعتصاب کارگری و دهقانی قرار گرفتند و با سیاست خشونت‌آمیز استالین مقابله کردند. رژیم استالین توانست با گرسنگی دادن و سرکوب تمامی این مقاومت‌ها را کنترل کند.
مقاومت آلبانی در جنگ جهانی دوم یک جنبش عمدتاً کمونیستی علیه نیروهای اشغالگر ایتالیایی بود که تا سال ۱۹۴۳ ادامه داشت و پس از آن آلمان‌ها در آلبانی نیز در سال ۱۹۴۴ اخراج شدند و به آزادی کشور منجر شد. در بررسی رویدادهای مختلف در زمان جنگ جهانی دوم یکی از موضوعات، مقاومتی است که کشور آلبانی در مقابل اشغالگری و فاشیسم از خود نشان داد. در این راستا حمله ایتالیا به آلبانی، رقابت آلمان هیتلری با اشغالگران ایتالیایی و نهایتاً اشغال آلبانی توسط آلمان قابل تأمل است. پیش از وقوع جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۲۷ میان کشورهای
از وقوع جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۲۷ میان کشورهای ایتالیا و آلبانی توافقی دفاعی به امضاء رسیده بود و این توافق بود که راه نفوذ ایتالیا به آلبانی را هموار کرد. از سال ۱۹۳۵ که موسولینی به فکر کشورگشایی افتاد، حمله به آلبانی نیز از جمله برنامه‌های او بود. او در ۷ آوریل ۱۹۳۹ فرمان داد تا بعد از بمباران سواحل این کشور نیروهایش به داخل خاک این کشور نفوذ کنند ولی متقابلاً مردم آلبانی با مقاومت توانستند اشغالگران را از کشورشان بیرون کنند. بعد از جنگ مرکز نجات غیرنظامیان ژنو گزارش داد که آلبانی یکی از ویران‌ترین
ژنو گزارش داد که آلبانی یکی از ویران‌ترین کشورهای اروپا ست. ۶۰۰۰۰ خانه ویران شد و حدود ۱۰ درصد از جمعیت این کشور بی‌خانمان شدند. پیشینه. بعد از تصرف اتریش توسط آلمان و شروع تهاجم علیه چکسلواکی، ایتالیا متوجه شد که در تعادل قوا نقش پائین‌تری را دارد به این دلیل موسولینی تصمیم گرفت تا در ابتدای سال ۱۹۳۹ آلبانی را به کشورش ملحق کند. ویکتور امانوئل سوم پادشاه ایتالیا این عمل را به عنوان یک خطر غیرضروری مورد انتقاد قرار داد. رم به تیرانا اولتیماتوم داد و خواست که به اشغالگری ایتالیا گردن بگذارد ولی پادشاه
که به اشغالگری ایتالیا گردن بگذارد ولی پادشاه آلبانی مستعمره شدن کشورش را نپذیرفت و در نتیجه در هفتم آوریل سال ۱۹۳۹ لشکر موسولینی به آلبانی تهاجم کرد. دو روز قبل از تهاجم ایتالیا برای تصرف آلبانی، در جریان گفتگوهای معروف به «مذاکرات ژنرال‌ها» بین ژنرال کایْتل آلمانی و ژنرال پارْیانی ایتالیایی، تصمیم نهایی برای آغاز این تجاوز نظامی، گرفته شده بود. حمله ایتالیا. نقشه حمله ایتالیا در ۷ آوریل ۱۹۳۹ با بمباران سواحل آلبانی و پیاده شدن نیروهای ایتالیایی عملی گردید و با شکست مقاومت آلبانی، این کشور به تصرف
گردید و با شکست مقاومت آلبانی، این کشور به تصرف ایتالیای فاشیسم درآمد. نیروی مهاجم ایتالیا به ۵۰ هزار نفر می‌رسید. این تعداد با واحدهای دریایی و هوایی حمایت می‌شدند. در ساحل شهر دورس یک نیروی ۳۶۰ نفره آلبانیایی که عمدتاً ژاندارم و نیروهای محلی بودند و توسط عباس کوپی فرماندهی می‌شدند در مقابل نیروهای ایتالیا ایستادگی کردند. پیش از او مویو اولچیناکو یک افسر نیروی دریایی آلبانی تلاش کرده بود که در مقابل نیروی مهاجم ایستادگی کند. نیروهای دورس که تنها سه مسلسل داشتند و بقیه آن‌ها سلاح سبک در اختیار داشتند
داشتند و بقیه آن‌ها سلاح سبک در اختیار داشتند مهاجمان ایتالیایی را در بندر دورس متوقف کردند تا اینکه تانک‌های کوچک انبوهی از کشتی ایتالیا تخلیه شد و نبرد شروع شد. پنج ساعت بعد نیروهای ایتالیایی شهر دورس را تصرف کردند. در ساعت یک و نیم عصر روز اول تمامی سواحل آلبانی در دست ایتالیا بود. پادشاه آلبانی و خانواده اش برای اینکه به آلت دست کشور ایتالیا تبدیل نشود به یونان گریخت و از یونان به لندن رفتند. طی پنج روز، ارتش آلبانی شکست خورد و آلبانی به تصرف نیروهای اشغالگر ایتالیایی درآمد. آلبانی بخشی از ایتالیا شد و
ایتالیایی درآمد. آلبانی بخشی از ایتالیا شد و دولتی فاشیستی در آلبانی روی کار آمد. با تسلط موسولینی بر آلبانی، مقامات آلبانی، اتحاد با ایتالیا را تصویب کردند و بر اساس مصوبه‌ای که صادر کردند، پادشاه ایتالیا تاج و تخت آن کشور را تصاحب کرد. با این حال، ایتالیا کمتر از دو سال بعد مجبور به خروج از این منطقه شد و راه برای شکست‌های بعدیش بازگردید. شروع جنبش کمونیستی و ملی. به دلیل جامعه‌ای کشاورزی، و عمدتاً مسلمان تحت نظارت پلیس امنیتی پادشاه، جنبش کمونیست آلبانی نتوانست در زمان جنگ نیروی عمده‌ای را جذب کند. در
نتوانست در زمان جنگ نیروی عمده‌ای را جذب کند. در واقع این کشور پیش از شروع جنگ جهانی دوم حزب کمونیست تکامل یافته‌ای نداشت. در سال ۱۹۲۴ با فرار فان نولی بنیان‌گذار کلیسای ارتودکس به ایتالیا تعدادی از پیروان مهاجرش به مسکو رفتند و در آنجا به کنفدراسیون احزاب کمونیست پیوستند و از این طریق به کمینترن یا کمونیسم بین‌المللی ملحق شدند. در سال ۱۹۳۰ کمینترن، علی کلمندی را برای آلبانی برگزید تا هسته‌های کمونیستی در این کشور را سازمان دهد؛ ولی آلبانی طبقه کارگر نداشت تا کمونیست‌ها بتوانند به آن‌ها تکیه کنند. تشکیل
تا کمونیست‌ها بتوانند به آن‌ها تکیه کنند. تشکیل حزب کمونیست آلبانی. در نوامبر سال ۱۹۴۱ یک گروه کمونیستی شامل ۱۳۰ نفر حزب کمونیست آلبانی را تشکیل دادند. رهبری این گروه با انور خوجه و ۱۱ نفر از اعضای کمیته مرکزی این حزب بود. این حزب در ابتدا با اقبال عمومی روبرو نشد و سازمان جوانش کارگران کمی را به خود جذب کرد. گروه‌های جنگنده و پارتیزان. مقاومت آلبانی بعد از شکست نیروهای ایتالیایی در جنگ با یونان بالا گرفت. این جنگ در بیست و هشت اکتبر سال ۱۹۴۰ شروع شد. با شکست ارتش ایتالیا تعداد داوطلب‌های آلبانی‌تبار که به
ارتش ایتالیا تعداد داوطلب‌های آلبانی‌تبار که به عنوان نیروی کمکی ارتش ایتالیا عمل می‌کردند از این ارتش جدا شدند و در مقابل گروه‌های جنگنده و پارتیزان با پیوستن جدا شدگان از ارتش ایتالیا بیشتر شد و به ۳ هزار نفر رسید. در نوامبر همان سال سربازانی که نمی‌خواستند با ارتش ایتالیا کار کنند در شهر لژا (Lezha) در نزدیکی بندر شنجین (Shengjin) در سواحل دریای آدریاتیک با نیروهای ایتالیا درگیر شدند و ۱۹ تن از آن‌ها را کشتند و ۳۰ نفر دیگر را مجروح کردند و به کوه‌ها عقب‌نشینی کردند. در همان ماه یک گروه پارتیزان به ستونی
کردند. در همان ماه یک گروه پارتیزان به ستونی از دشمن در جاده جیروکاسترا (Gjirokastra) تهاجم کردند و تعدادی ایتالیایی را کشتند. در هفدهم ماه مه سال ۱۹۴۱ در تیرانا یک جوان بنام واسیل لاسی تلاش کرد که شاه ویکتور امانوئل سوم را با شلیک به او به قتل برساند ولی نتوانست و پس از دستگیری اعدام شد. مقاومت در برابر ایتالیا. در نیمه سال ۱۹۴۲ حزب کمونیست آلبانی از جوانان این کشور خواست تا برای آزادی کشور از ایتالیا وارد جنگ با اشغالگران شوند. این تبلیغات باعث شد که تعداد کارگران جوان بیشتری به حزب بپیوندند. در سپتامبر
کارگران جوان بیشتری به حزب بپیوندند. در سپتامبر سال ۱۹۴۲ این حزب دست به تشکیل یک جبهه مردمی زد و نام آن را جنبش آزادیبخش ملی (NLM) نامید. این جنبش از تعدادی گروه‌های مقاومت شامل تعدادی گروه بشدت ضد کمونیست تشکیل شده بود. در زمان جنگ پارتیزان‌های این جبهه به هشدارهای ایتالیا که گفت با عملیات چریکی تنبیه خواهند شد توجه نکردند. رهبر پارتیزان‌ها برعکس بر روی تمایل به انتقام‌گیری علیه چنین اقداماتی از سوی ایتالیا که باعث جذب نیرو نیز می‌شد حساب باز کرد. در ۱۷ تا ۲۲ فوریه سال ۱۹۴۳ در روستای لابینو اولین گردهمایی
۲۲ فوریه سال ۱۹۴۳ در روستای لابینو اولین گردهمایی عمومی حزب کمونیست آلبانی برگزار شد. بررسی شرایط سیاسی و نظامی در کشور نشان داد که تشکیل یک ارتش آزادیبخش ملی ضروری است. در ۱۷ مه ۱۲ پارتیزان به قلعه‌ای نظامی در لسکوویکو تهاجم کردند. پارتیزان‌ها شهر را محاصره کردند و نبرد شروع شد. بیش از ۱۰۰۰ ایتالیایی این شهر را در کنترل خود داشتند. این جنگ سه روز طول کشید. فرمانده ایتالیایی قلعه درخواست نیروی هوایی کرد ولی قبل از اینکه نیروی هوایی برسد پارتیزان‌ها شهر را تصرف کردند. ایتالیایی‌ها چند صد سرباز را از دست
تصرف کردند. ایتالیایی‌ها چند صد سرباز را از دست دادند و مقادیر زیادی سلاح و تجهیزات نظامی بدست پارتیزان‌ها افتاد. در پایان ماه ژوئن ایتالیایی‌ها نیرویی را به مالاکاستارا- تپله نا فرستادند. ۲۰۰۰ پارتیزان در کوهستان‌ها در کمین نشستند. در اولین برخورد، ایتالیایی‌ها عقب رانده شدند؛ ولی بعد از چهار روز نبرد پارتیزان‌ها با تلفات زیاد به کوهستان‌ها بازگشتند. در مجموع از ماه مه تا ژوئیه ۱۹۴۳ ایتالیایی‌ها هزاران نفر را از دست دادند و تعداد بیشتری از آن‌ها زخمی شدند. اشغال توسط آلمان‌ها. در چنین شرایطی ارتش ورماخ
اشغال توسط آلمان‌ها. در چنین شرایطی ارتش ورماخ چند حمله نظامی را با نام کنستانتین برای بیرون کردن ایتالیا از بالکان طراحی کرد. در آوریل سال ۱۹۴۳ واحدهای نظامی و اطلاعاتی ارتش آلمان به میتروویسا یا کوزوو کنونی اعزام شدند تا آلبانی‌هایی که از ایتالیا تأثیر بدی گرفته بودند را به خود جذب کنند. در ماه‌های ژوئیه و اوت سال ۱۹۴۳ ارتش آلمان فرودگاه آلبانی و بنادر آن را تصرف کرد. در نیمه اوت شش هزار سرباز آلمانی در آلبانی حضور داشت. آلمان‌ها می‌خواستند که در آلبانی یک حکومت مستقل و بی‌طرف تشکیل بدهند که دوست آلمان
یک حکومت مستقل و بی‌طرف تشکیل بدهند که دوست آلمان باشد؛ ولی جنگ میان آلبانی که توسط پارتیزان‌های یوگسلاوی حمایت می‌شد و آلمان درگرفت. آلمان به راحتی آلبانی را تصرف کرد و یک دولت بی‌طرف را به ریاست بالی کومبتار تشکیل داد. آلمانی‌ها تلاش می‌کردند تا رهبران آلبانی را متقاعد کنند تا حکومتی طرفدار آلمان را تشکیل دهند؛ ولی بسیاری از رهبران آلبانی تردید داشتند چرا که شایع شده بود نیروهای انگلیسی آماده می‌شوند تا به آلبانی حمله کنند. رهبران آلبانیایی کوزوو، با این حال، می‌دیدند که شکست آلمان باعث خواهد شد به زیر
حال، می‌دیدند که شکست آلمان باعث خواهد شد به زیر هژمونی یوگسلاوی بروند تمایل بیشتری به همکاری داشتند. تشکیل دولت آلبانی. در ۱۴ سپتامبر ۱۹۴۳، دولت آلبانی توسط چافو بیگ اولچینی، ابراهیم بیچا، بدری پیانی و جعفر دوا تشکیل شد. پارلمان این دولت که از ۲۴۳ نفر تشکیل شده بود در شانزدهم اکتبر ۱۹۴۳ شروع بکار کرد و یک شورای چهار نفره را برای اداره کشور انتخاب کرد. حکومت جدید که قول داده بود در جنگ بی‌طرف باقی بماند به قولش وفادار باقی ماند. سیستم‌های قضایی و اداری دوباره شروع بکار کردند. مدرسه‌ها باز شدند. گامهایی نیز
شروع بکار کردند. مدرسه‌ها باز شدند. گامهایی نیز در راستای رفرم‌های ارضی برداشته شد. شدت گرفتن جنگ. بعد از تشکیل چنین حکومت بی‌طرفی بود که نیروهای طرفدار بالی در همکاری با آلمان‌ها جنگ شدیدی را با کمونیست‌ها شروع کردند. بالی همچنین بعد از شکست دادن پارتیزانها، استروگا در مقدونیه را تصرف کرد. در کوزوو و غرب مقدونیه در زمانی که بخش مستقلی از آلبانی بود، آلمان‌ها و بالیست‌ها درگیری‌های پراکنده‌ای با پارتیزان‌های یوگسلاوی داشتند. وقتی که ماچه لار در حد فاصل دبار و پشکوپی توسط بریگاد پارتیزان‌ها تصرف شد،
دبار و پشکوپی توسط بریگاد پارتیزان‌ها تصرف شد، آلمان‌ها با همکاری نیروهای ژم حسا (Xhem Hasa) علیه پارتیزان‌های آلبانی و یوگسلاوی دست به تهاجم زدند. در ژانویه سال ۱۹۴۴ پارتیزان‌های کمونیست گرد هم جمع شدند و کنترل بسیاری از مناطق جنوب آلبانی را بدست گرفتند. با این حال تا ماه ژوئن در برخی مناطق، آن‌ها در معرض حملات آلمان‌ها قرار داشتند. در ۲۹ ماه مه۱۹۴۴ یک شورا از جبهه آزادیبخش ملی (NLF) که یک شورای ضد فاشیستی بود امور دولتی و قوه مقننه آلبانی را بعهده گرفت و انور خوجه نیز به ریاست این شورا رسید. کنترل
و انور خوجه نیز به ریاست این شورا رسید. کنترل پایتخت. پارتیزان‌ها در نیمه تابستان سال ۱۹۴۴ آخرین بقایای نیروهای بالی را در جنوب شکست دادند ولی تا پایان ماه ژوئیه در قسمت‌های شمالی با مقاومت‌های پراکنده‌ای مواجه بودند. انگلستان از باقی مانده ملی‌گرایان خواست تا مانع پیشروی کمونیست‌ها نشوند و متفقین نمایندگان خود را با آن‌ها به ایتالیا فراخواندند. اگرچه بسیاری از آن‌ها فرار کردند ولی رهبران ملی گرایان را از آلبانی خارج نکردند. بدین ترتیب قبل از پایان نوامبر ۱۹۴۴ ارتش آلمان از تیرانا بیرون رانده شد و
نوامبر ۱۹۴۴ ارتش آلمان از تیرانا بیرون رانده شد و کمونیست‌ها کنترل پایتخت را در دست داشتند. نقش بلگراد در آلبانی. پس از جنگ جهانی دوم آلبانی در موقعیت نامطلوبی بود ولی روابط عمیق جبهه آزادیبخش ملی با کمونیست‌های یوگسلاوی که از حمایت نظامی و سیاسی انگلستان برخوردار بودند باعث این تضمین شد که بلگراد نقشی تعیین‌کننده در آلبانی بعد از جنگ داشته باشد.
بتول رضایی یا پروانه یا خانم موچول (۱۲۸۹ – ۱۳۱۲) نوازندهٔ سه‌تار، تار و خوانندهٔ موسیقی دستگاهی ایرانی بود. او نخستین کسی است که صدای ساز سه‌تارش را ضبط کردند و نخستین کسی است که همزمان با نوازندگی آوازش ضبط شده است. او مادر دیگر خوانندهٔ ایرانی خاطره پروانه بود. زندگی. پروانه در تهران و در خانواده‌ای از قشقایی‌های شیراز متولد شد. پروانه در دربار قاجار نزد اکرام‌الدوله آواز فراگرفت و مدتی هم شاگرد رضا قلی خان نوروزی بود. او در زمستان ۱۳۰۶ حدود ۱۰ صفحه ضبط کرد که در دومین اثرش در گوشه‌های زابل و منصوری صدای
که در دومین اثرش در گوشه‌های زابل و منصوری صدای سه‌تار و آوازش را ضبط کرد. همسرش خیاطی از خاندان شیخ‌الاسلامی قزوین بود و به سل مبتلا بود پروانه نیز بر اثر سل در سال ۱۳۱۲ درگذشت و در گورستان ابن‌بابویه در جنوب تهران دفن شده است. او دو فرزند، یک پسر و یک دختر به نام اقدس خاوری داشت که با نام هنری «خاطره پروانه»، خواننده بود. شاعرانی همچون شهریار و ملک‌الشعرای بهار در مدح و مرثیهٔ او اشعاری سروده‌اند. مثال از بهار: یا از شهریار:
هنریک نیکلای سیراویان (؛ – ) یک هنرمند برجسته اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۱۸ دسامبر ۱۹۲۸ در ایروان به دنیا آمد. وی در بین سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۸ در مدرسه هنری ترلمزیان آموزش دید؛ و از سال ۱۹۵۶ عضو اتحادیه هنرمندان ارمنستان بود. وی در در ایروان درگذشت زندگی شخصی. گاگیک سیراویان، نونه سیراویان، فرزندان وی هستند. منابع.
کارلوس (کارلن) می‌شایی سایادیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۷ فوریهٔ ۱۹۴۸ در ایروان به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان و انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه هنرمندان ارمنستان می‌باشد.
سوادا گریگوریان (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. در در روستای کاراشن، استان سیونیک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. گریگوریان عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان می‌باشد.
پل مانوکی گیراگوسیان (؛ ۱۹۲۶ – ۲۰ نوامبر ۱۹۹۳) یک نقاش ارمنی‌تبار اهل لبنان بود. زندگی‌نامه. در یک خانواده ارمنی نجات‌یافتگان نسل‌کشی ارمنی‌ها به دنیا آمد. در اوایل دهه ۱۹۴۰، گیراگوسیان و خانواده‌اش به یافا نقل مکان نمودند. در سال ۱۹۴۷، خانواده مجبور شد دوباره نقل مکان نماید و در لبنان سکونت گزیند. در دهه ۱۹۵۰، گیراگوسیان شروع به تدریس هنر در چندین مدرسه ارمنی نمود و به عنوان نگارگر به فعالیت پرداخت. در سال ۱۹۵۶، گیراگوسیان در یک رقابت نقاشی برنده جایزه نخست شد. در سال ۱۹۶۱، گیراگوسیان به بیروت بازگشت. در
شد. در سال ۱۹۶۱، گیراگوسیان به بیروت بازگشت. در سال ۱۹۶۲ بورسیه تحصیلی دیگری به گیراگوسیان اعطاء گردید. در سال ۱۹۸۹، گیراگوسیان برای نمایش آثار خویش در La Salle Des Pas Perdus در یونسکو به پاریس رفت و تا سال ۱۹۹۱ همراه با بخشی از خانواده‌اش در همان‌شهر زندگی نمود. در همان‌سال وی یک نمایشگاه انفرادی در Institut du Monde Arabe برگزار نمود. گیراگوسیان در ۲۰ نوامبر ۱۹۹۳ در سن ۶۷ سالگی در بیروت درگذشت. خانواده. در سال ۱۹۵۲ پل با ژولیت هیندیان، با یک نقاش جوان و شاگرد پیشین خویش ازدواج نمود. این زوج صاحب شش
و شاگرد پیشین خویش ازدواج نمود. این زوج صاحب شش فرزندش شدند. پسرشان آرا بمحض تولد درگذشت. در سال ۲۰۱۱ خانواده برای حفظ میراث وی، بنیاد پل گیراگوسیان را تأسیس نمود.
ادوارد همایاکی ایسابکیان (؛ ؛ – ) نقاش اهل ارمنستان بود. وی بنیانگذار سبک ترکیب موضوعی در ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۸ نوامبر ۱۹۱۴ در ایغدیر، در ناحیه سورمالو فرمانداری ایروان به دنیا آمد و در بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۱ در آکادمی هنری دولتی تفلیس تحصیل نمود. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان مسروپ ماشتوتس و شهروند افتخاری ایروان شد. وی در ۱۷ اوت ۲۰۰۷ در سن ۹۲ سالگی در ایروان درگذشت و در پانتئون کومیتاس به خاک سپرده شد. زندگی شخصی. وی با آرپنیک نالباندیان ازدواج نمود و این زوج صاحب یک پسر به نام آرام
ازدواج نمود و این زوج صاحب یک پسر به نام آرام ایسابکیان شدند.
گریگور خانجیان (؛ زاده ۲۹ نوامبر ۱۹۲۶ – درگذشته ۱۹ آوریل ۲۰۰۰) یک نقاش اهل ارمنستان بود. وی به خاطر تصویرگری‌هایش از رمان‌های تاریخی، اشعار، و همچنین نقاشی‌های دیواری و نرده‌ها با موضوعات تاریخی شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. وی در ۲۹ نوامبر ۱۹۲۶ در ایروان در به دنیا آمد . وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان برجسته افتخار، نقاش مردمی ارمنستان شوروی، چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی، جایزه دولتی ارمنستان شوروی و جایزه دولتی اتحاد شوروی شد. وی در ۱۹ آوریل
و جایزه دولتی اتحاد شوروی شد. وی در ۱۹ آوریل ۲۰۰۰ در سن ۷۳ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
سیران هوهانسی خاتلاماجیان (؛ – ) یک نقاش و کنشگر اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۰ آوریل ۱۹۳۷ در روستوف-نا-دونو به دنیا آمد. در سال ۱۹۵۳ در مدرسه هنری متروفان گرکوف در روستوف-نا-دونو ثبت نمود و در سال ۱۹۵۹ فارغ‌التحصیل شد. سپس در سال ۱۹۵۹ سیران خاتلاماجیان به ایروان ارمنستان نقل مکان نمود و در انستیتو هنرهای زیبا و نمایشی ایروان پذیرفته شد و در سال ۱۹۶۴ از آنجا فارغ‌التحصیل شد. هنرمند جوان در ابتدا تحت تأثیر ماردیروس ساریان قرار گرفته بود اما بعداً به سبک نقاشی غیر ثمثیلی متمایل گشت. وی در ۱۴ سپتامبر
سبک نقاشی غیر ثمثیلی متمایل گشت. وی در ۱۴ سپتامبر ۱۹۹۴ در سن ۵۷ سالگی در ایروان درگذشت.
گئورگ کوتیانتس (؛ – ) یک نقاش اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در در شوشی به دنیا آمد وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال "برای دفاع از لنینگراد" شده‌است. وی در در سن پترزبورگ درگذشت
سوان مالیکیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش ارمنی‌تبار اهل انگلستان است. زندگی‌نامه. در ۴ سپتامبر ۱۹۷۲ در لندن به دنیا آمد .
لوون ماناساریان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک هنرمند و استاد دانشگاه اهل ارمنستان بود. زندگی. در ۳ ژوئنِ ۱۹۲۵ در واغارشاپات به دنیا آمد . وی همچنین برنده نقاش شایسته ارمنستان شوروی شده‌است. ماناساریان در ۱۲ سپتامبرِ ۲۰۱۹ در سن ۹۴ سالگی درگذشت.
رافائل مگال (؛ با نام اصلی رافائل آرمنی ملیکیان ؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است. عنوان هنرمند افتخاری جمهوری ارمنستان در سال ۲۰۱۳ به وی اعطا گردیده است. زندگی‌نامه. وی در بین سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ در آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان تحصیل نموده است. وی از سال ۲۰۰۸ عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان است. از سال ۱۹۹۵ اقدام به برگزاری نمایشگاه‌های انفرادی نموده است که از جمله آنها می‌توان برگزاری نمایشگاه در ایروان، فلورانس، نیویورک، تورنتو، کویت، لندن، پاریس اشاره کرد. نقاشی‌های وی در نگارخانه ملی ارمنستان
اشاره کرد. نقاشی‌های وی در نگارخانه ملی ارمنستان نگهداری می‌شود.
پاراون میکائیلی میرزویان (؛ ؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان که ریاست نگارخانه ملی ارمنستان را بر عهده دارد. زندگی‌نامه. در در سالوارد به دنیا آمد و در سال ۱۹۷۵ از آکادمی امپریال هنر لنینگراد فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برنده مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان، چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان و روبان مدال شجاعت کار شده است.
کارو سورنی مکرتچیان (؛ زاده – درگذشته ) یک نقاش و چهره اجتماعی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. در ۲۸ مارس ۱۹۵۱ در بانانتس به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹ وی در پاریس در انجمن بین‌المللی هنر مشغول به فعالیت بود. مکرتچیان عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان بود. وی در ۲۸ نوامبر ۲۰۰۱ در سن ۵۰ سالگی در ایروان درگذشت
سارگیس زابونیان (؛ زادهٔ ) نقاش و هنرمند مفهوی-چیدمان ارمنی‌تبار زاده ترکیه که در فرانسه زندگی می‌کند. زندگی‌نامه. وی در سال ۱۹۳۸ در استانبول به دنیا آمد. سارگیس پیش از نقل مکان به پاریس در سال ۱۹۶۴ به فراگیری زبان فرانسه، نقاشی و طراحی داخلی پرداخت. وی در سال ۱۹۶۷ برنده جایزه نقاشی در شد و اثر خویش Connaissez-vous Joseph Beuys ? را در به نمایش گذاشت.
هُوْهانِس مگرتچی زارداریان (؛ – ) یک نقاش اهل ارمنستان بود. وی از آکادمی امپریال هنر فارغ‌التحصیل شده‌است. زندگی‌نامه. در قارص در یک خانواده پیشه‌ور به دنیا آمد در جریان نسل‌کشی ارمنی‌ها زارداریانس ابتدا به آرماویر سپس به کراسنودار و در نهایت به تفلیس، گرجستان نقل مکان نمود. پس از حضور در کلاس‌های نقاشی در مدرسه هنری تفلیس زارداریان در سال ۱۹۳۳ به ایروان نقل مکان می‌نماید. وی در مدرسه هنرهای کاربردی ثبت نام می‌نماید و چهار سال بعد از استودیوی ستراک آراکلیان و واهرام گایفجیان فارغ‌التحصیل می‌شود. در سال ۱۹۳۷
واهرام گایفجیان فارغ‌التحصیل می‌شود. در سال ۱۹۳۷ زارداریان تحصیلات خویش را در انستیتو هنرهای زیبا و معماری آکادمی هنرهای لنینگراد روسیه ادامه می‌دهد. در اوایل ۱۹۴۱ با بازگشت او به ارمنستان در اوایل سال ۱۹۴۱، زرداریان به عنوان یکی از نوازندگان جوان امیدوار کننده شناخته می‌شود. وی یکی از بیشمار هنرمندانی است که در جریان جنگ جهانی دوم از خدمت معاف شد و به اتحادیه هنرمندان ارمنستان پیوست. آناهیت زارداریان دختر وی می‌باشد.
واروژان یپرمیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. در سال ۱۹۷۸ پس از فارغ‌التحصیلی از کالج هنری ترلمزیان ایروان، وی در انستیتو هنرهای زیبا و تئاتر شروع به فعالیت کرد. واروژان یپرمیان در اتحادیه نقاشان ارمنستان، اتحادیه هنرمندان ارمنستان، اتحادیه هنرمندان خلاق روسیه و انجمن هنرمندان خلاق میر (MIR) عضویت دارد. منابع.
استپان هوهانسی ورانیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش و هنرمند پست‌مدرن اهل ارمنستان است. زندگی و پیشه. ورانیان در ایروان از والدینی به نام‌های بئاتریس و هوهانس به دنیا آمد. در سال ۱۹۴۶ والدینش از یونان به ارمنستان مهاجرت نمودند. آنها بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۵ به منطقه آلتای سیبری تبعید شدند. وی از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۷۴-۱۹۷۹) فارغ‌التحصیل گشت. وی در مرکز ملی زیبایی‌شناسی هنریک ایگیتیان (۱۹۸۵–۱۹۹۱) فعالیت کرد.
یرواند هاکوبی ووسکان (؛ زاده – درگذشته ) نقاش، مجسمه‌ساز و باستان‌شناس سرشناس ارمنی‌تبار اهل امپراتوری عثمانی بود. وی را به عنوان اولین مجسمه‌ساز ترکیه می‌شناسند. زندگی‌نامه. در ۱۸۵۵ در کنستانتینوپل به دنیا آمد و از فارغ‌التحصیل گشت. وی در ۱۹۱۴ در سن ۵۹ سالگی در کنستانتینوپل درگذشت و در گورستان ارامنه شیشلی به خاک سپرده شد.
شوتا ناپلئونی ووسکانیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش و مجسمه‌ساز اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در بین سال‌های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۷ در تحصیل نموده است. ووسکانیان از سال ۱۹۹۵ عضو اتحادیه هنرمندان ارمنستان می‌باشد. آثار وی در نگارخانه ملی ارمنستان، موزه آرتساخ و نگارخانه هنری آرمه، ایروان به نمایش گذاشته شده است. همچنین آثار وی در روسیه، استکهلم، اورشلیم، آلمان، فرانسه و نیویورک به نمایش گذاشته شده است.