payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کارشناسی ارشد حقوق (M.L. یا L.L.M ; زبان لاتین ' یا ') یک مدرک تحصیلات تکمیلی است که کسانی که یا دارای مدرک دانشگاهی کارشناسی حقوقند، یا دارندگان مدارک حرفه‌ای حقوق، یا مدرک کارشناسی در یک رشتهٔ مرتبط آن را تحصیل می‌کنند. در برخی حوزه‌های قضایی این مدرک مدرک حرفه‌ای مقدماتی برای پذیرش به شغل حقوقی است. در بیشتر ایالات و کشورها، برای وکیل شدن و اشتغال به کار حقوقی شخص باید ابتدا مدرک حقوق دریافت کند. با این که در بیشتر کشورهای کامن لا مدرک LL.B. لازم است، آمریکا و کانادا برای اشتغال به امر حقوق عموماً مدرک
و کانادا برای اشتغال به امر حقوق عموماً مدرک دکترای حرفه‌ای یا جی دی را لازم می‌دانند. جی دی یک دکترا و اولین درجه تخصصی تحصیلات تکمیلی در حقوق است. اگر شخص علاقه‌مند باشد از طریق پژوهش در یک حوزهٔ خاص حقوق دانش تخصصی کسب کند، می‌تواند پس از اخذ جی دی تحصیلاتش را در یک برنامه ال‌ال‌ام ادامه دهد.
مبارز عدالت اجتماعی (؛ که عموماً مخفف آن SJW مورد استفاده قرار می‌گیرد) لفظی تحقیرآمیز در توصیف فردی است که دیدگاه‌های ترقی‌خواهی، از جمله فمینیسم، حقوق مدنی، چندگانگی فرهنگی، و سیاست‌های هویتی را ترویج کند. متهم شدن به SJW بودن مؤید این است که فرد در پی تأیید شخصی است و نه باور عمیق، و این که فرد برای ارتقای شهرت فردی درگیر جروبحث‌ها یا کنشگری ریاکارانهٔ عدالت اجتماعی می‌شود، که به ابراز فضیلت نیز مشهور است. این لفظ در قرن بیستم به عنوان لفظی خنثی یا مثبت برای افراد درگیر کنشگری عدالت اجتماعی شروع شد. در
برای افراد درگیر کنشگری عدالت اجتماعی شروع شد. در سال ۲۰۱۱ که اول بار در توییتر به کار رفت، از لفظی اساساً مثبت به یک لفظ کاملاً منفی تبدیل شد.
گوهرخان سلطان، (تولد ۱۶۰۸ استانبول– درگذشت ۱۶۶۲ استانبول) دختر احمد یکم از همسرش ماه‌پیکر سلطان، هم‌چنین خواهر عثمان دوم، مراد چهارم، ابراهیم یکم بود. زندگی‌نامه. گوهرخان در سال ۱۶۰۵ یا ۱۶۰۸ در استانبول متولد شد و احمد او را به افتخار عمه بزرگ خود گوهرخان نامید. مادرش ماه‌پیکر سلطان بود. گوهرخان در سال ۱۶۰۹ نامزد دریاسالار آغوز قره محمد پاشا شد. در تابستان ۱۶۱۲، گوهرخان، طبق خواسته پدرش، با اوکوز کارا محمد پاشا ازدواج کرد. در همان زمان خواهر بزرگترش عایشه سلطان با ناسوح پاشا وزیر اعظم ازدواج کرد. عروسی دو
با ناسوح پاشا وزیر اعظم ازدواج کرد. عروسی دو شاهزاده خانم در کاخ قدیم برگزار شد، کاخ ابراهیم پاشا به عنوان اقامتگاه به این زوج داده شد. محمد پاشا از سال ۱۶۱۴ تا ۱۶۱۶ به عنوان وزیراعظم در زمان احمد یکم و برای چند ماه در سال ۱۶۱۹ در زمان عثمان دوم خدمت کرد. پس از برکناری دوم از این مقام، در حدود سال ۱۶۲۲ در حلب درگذشت. گوهرخان با او صاحب پسری شد که در سال ۱۶۲۳ به دنیا آمد. گوهرخان سلطان، در دوران سلطنت برادرش، مراد چهارم، در سال ۱۶۲۴ با توپال رجب پاشا ازدواج کرد، رجب پاشا در سال ۱۶۳۲ به عنوان وزیر اعظم زیر
کرد، رجب پاشا در سال ۱۶۳۲ به عنوان وزیر اعظم زیر نظر برادرش مراد چهارم خدمت کرد. او با رجب پاشا صاحب دختری به نام صفیه خانم سلطان (۱۶۳۰ - ۱۶۸۲) شد که در سال ۱۶۴۴ با اباضه سیاوش پاشا ازدواج کرد. پس از اعدام رجب پاشا در سال ۱۶۳۳ با کانبور مصطفی پاشا ازدواج کرد. گوهرخان در سال ۱۶۶۲ فوت شد و در آرامگاه پدرش احمد یکم در مسجد آبی دفن شد، پس از مرگ وی مصطفی پاشا باخواهر بزرگتر همسرش، فاطمه سلطان ازدواج کرد.
محمدامین اسدی (زادهٔ ۳ دی ۱۳۷۷ در قم ) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم برای باشگاه نیروی زمینی تهران بازی می‌کند. سابقه باشگاهی. اسدی در تابستان سال ۱۳۹۶ با نظر برانکو ایوانکوویچ از تیم پایه پرسپولیس به تیم بزرگسالان پرسپولیس پیوست. محمد امین اسدی در ۲۱ دی ماه ۹۸ با قرارداد قرضی به مدت ۶ ماه به باشگاه نفت مسجد سلیمان پیوست. آقای گل. اسدی سابقه آقای گلی در لیگ امیدهای تهران را دارد با سابقه زدن۲۵ گل
ویروس ۲۰۰۰ یک مجموعه تلویزیونی محصول سال ۱۳۷۸ به کارگردانی فریال بهزاد و تهیه‌کنندگی علی اکبر کرد و حسین مروی است که در نوروز ۱۳۷۹ از شبکه دو سیما پخش شد. خلاصه داستان. داستان این سریال، کشمکش یک مهندس جوان کامپیوتر را برای انتخاب همسر آینده‌اش از طریق رایانه نشان می‌داد.
جامعه سومالیایی‌ها در فنلاند () شهروندان و تبعه فنلاند با اصلیت سومالی هستند. آن‌ها چهارمین اقلیت بزرگ فنلاند را بعد از سوئدی‌ها، روس‌ها و استونی‌ها تشکیل می‌دهند. بررسی اجمالی. اولین مهاجران سومالیایی در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ به فنلاند آمدند. در فاصله ۱۹۹۰ و ۱۹۹۵ تعداد شهروندان سومالی در فنلاند از ۴۴ به ۴٫۰۴۴ افزایش یافت. اولین دسته که وارد شد دانشجویان دانشگاه‌های شوروی از اتحاد شوروی سابق بودند. بعداً، پناه‌جویان بیشتری مستقیم از سومالی وارد شدند که بیشتر آن‌ها از طریق برنامه پیوند خانوادگی این
که بیشتر آن‌ها از طریق برنامه پیوند خانوادگی این کار را کردند. مانند سایر گروهای مهاجر در فنلاند، به‌ویژه مسلمانان، سومالیایی‌ها هدف جنایات نفرت‌بار قرارگرفته‌اند. بر اساس گزارش دانشکده پلیس فنلاند در سال ۲۰۰۹، ۸٪ از جمع قربانیان متولد سومالی بوده‌اند درحالی‌که تنها ۴٪ از مهاجمین مظنون را سومالیایی‌ها تشکیل می‌دادند. بیشتر مرتکبان مظنون مردان جوان فنلاندی هستند که بیشتر اوقات مهاجران هم‌سن غریبه از سومالی، عراق و ترکیه را هدف قرار می‌دادند. به گفته مددکاران اجتماعی، فشار ناشی از زندگی کردن بین دو فرهنگ
اجتماعی، فشار ناشی از زندگی کردن بین دو فرهنگ ناهمخوان منجر به بزهکاری در سنین بین ۱۷ تا ۲۰ ساله ناراضی در جامعه سومالیایی‌ها گردیده‌است. عدم اشراف والدین سومالی به خدمات اجتماعی مختلف برای رسیدگی به این امور، این وضعیت را تشدید کرده‌است. برای برخورد با موضوع، سازمان‌های جوامع سومالیایی با پلیس فنلاند و کارکنان خدمات اجتماعی و همچنین با نمایندگان شهرداری در هلسینکی همکاری می‌کنند. آن‌ها در تلاشند تا مددکاران اجتماعی بیشتری را برای جامعه سومالیایی‌ها استخدام کنند. بهر صورت در طول سالیان این وضعیت بهبود پیدا
کنند. بهر صورت در طول سالیان این وضعیت بهبود پیدا کرده‌است. تعداد مهاجرین سومالی بیشتری در جامعه خودشان صاحب شغل شده‌اند، گرچه بسیاری از این مشاغل آمارگیری نشده‌اند. بعضی سومالی‌ها با آموزش زبان به شغل در زمینه‌های تخصصی خودشان روی آورده‌اند اما بعضی دیگر مانند اغلب مهاجرین در عمومیت شان کارهای موقت کسب کرده‌اند. جمعیت‌سنجی. سومالیایی‌ها یکی از بزرگ‌ترین اقلیت‌های قومی در فنلاند هستند و بزرگ‌ترین گروه قابل توجهی که اصلیت اروپایی ندارند. در سال ۲۰۰۹ تعداد شهروندان سومالی ۵٫۵۷۰ بود اما به همین تعداد ممکن بود
سومالی ۵٫۵۷۰ بود اما به همین تعداد ممکن بود موقعیت شهروندی فنلاند را دریافت کرده باشند. بنابر گزارش روزنامه ملی فنلاند، هلسینکی سونامت، آمار سومالی زبانان فنلاند در سال ۲۰۱۰ تا نزدیک ۱۰٪ در یک سال افزایش پیدا کرد. در ۲۰۱۴ آمار سومالی زبانان در فنلاند ۱۶٫۷۲۱ نفر بود.
تلفن مشترک یک مجموعه تلویزیونی محصول۱۳۷۸ به کارگردانی خسرو ملکان، نویسندگی خسرو ملکان، لیلا نقییان و تهیه‌کنندگی خسرو ملکان می‌باشد که در نوروز ۱۳۷۹ از شبکه یک پخش شد. این مجموعه از دردسرهای تلفن مشترک در یک آپارتمان پرده برمی‌دارد.
مهاجرت به استرالیا () بخشی از تاریخ مهاجرت انسانی است که در آفریقا آغاز شده‌است. تاریخ مهاجرت استرالیا با مهاجرت اولیه انسان به قاره حدود ۵۰٬۰۰۰ سال پیش آغاز شد که اجداد بومیان استرالیا از طریق جزایر دریای جنوب شرقی آسیا و گینه نو وارد این قاره شدند. استقرار دائمی اروپا در سال ۱۷۸۸ با تأسیس یک مستعمره بریتانیا در نیو ساوت ولز آغاز شد. استرالیا در سال ۱۹۰۱ از اولین فدراسیون سیاست استرالیای سفیدپوست حمایت کرد و آن را که بعد از جنگ جهانی دوم لغو شده بود، حفظ کرد. از سال ۱۹۴۵ بیش از ۷ میلیون نفر در استرالیا
کرد. از سال ۱۹۴۵ بیش از ۷ میلیون نفر در استرالیا مستقر شده‌اند. از اواخر دهه ۱۹۷۰، افزایش قابل توجه در مهاجرت از کشورهای آسیایی و دیگر کشورهای غیر اروپایی استرالیا را به یک کشور چند فرهنگی تبدیل کرد. تنها مهاجرت‌هایی که از خارج از کشور وجود داشت از ۳۰٬۰۴۲ نفر در سال‌های ۱۹۹۲ تا ۹۳ به ۱۷۸٬۵۸۲ نفر در سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ افزایش یافت. بزرگ‌ترین بخش‌های این مهاجرت، مهاجرت ماهرانه و برنامه‌های بازسازی مجدد خانواده بود. در سال ۲۰۱۴ یک مطالعه جامعه شناسانه به این نتیجه رسید که «استرالیا و کانادا بیشترین مهاجرت را در
رسید که «استرالیا و کانادا بیشترین مهاجرت را در بین کشورهای غربی دارند.» استرالیا به عنوان امضاء کننده کنوانسیون وضعیت پناهندگان، بسیاری از پناهجویان را اسکان داد. در سال‌های اخیر، سیاست استرالیا در بازداشت کسانی که توسط قایق به این کشور ورود غیرقانونی داشتند باعث ایجاد اختلاف نظر علیه این کشور شد. بر اساس منابع معتبر، مهم‌ترین مسیرهای مهاجرت به استرالیا در سال ۲۰۲۵ به شرح زیر هستند: ۱. ویزای کاری استرالیا (اسکیل ورکر). این نوع ویزا مخصوص افراد ماهر در حرفه یا تخصص خود است. مهاجرت کاری به عواملی مانند مدرک
یا تخصص خود است. مهاجرت کاری به عواملی مانند مدرک تحصیلی، سابقه‌ی کاری، سطح زبان انگلیسی و سن متقاضی بستگی دارد. برای اقدام، کسب حداقل ۶۵ امتیاز ضروری است، هرچند این امتیاز به‌تنهایی تضمینی برای دریافت ویزا نیست. انواع این ویزا شامل: حداکثر سن مجاز برای اقدام ۴۵ سال است و بیشترین امتیاز به افراد بین ۲۵ تا ۳۲ سال تعلق می‌گیرد. همچنین، برای کسب امتیاز در بخش زبان، داشتن نمره آیلتس بالاتر از ۶ یا PTE بالاتر از ۵۰ توصیه می‌شود. سابقه کار مرتبط و مدرک تحصیلی معتبر نیز از معیارهای کلیدی هستند. ۲. ویزای
معتبر نیز از معیارهای کلیدی هستند. ۲. ویزای سرمایه‌گذاری استرالیا. این ویزا مناسب صاحبان مشاغل، کارآفرینان و سرمایه‌گذاران با سابقه موفق است. در این مسیر، دارایی‌های مالی اهمیت زیادی دارد و متقاضیان باید امتیازات لازم را کسب کنند. نکته مهم: از تاریخ ۳۱ جولای ۲۰۲۴، صدور ویزای ۱۸۸ (موقت) متوقف شده است. پیش‌تر، ویزای ۸۸۸ برای تبدیل این نوع ویزا به اقامت دائم استفاده می‌شد. ۳. ویزای توریستی استرالیا. این ویزا برای سفرهای کوتاه‌مدت با اهداف گردشگری، دیدار خانواده یا امور تجاری صادر می‌شود و شامل ساب‌کلاس‌های
یا امور تجاری صادر می‌شود و شامل ساب‌کلاس‌های ۶۰۰، ۶۰۱ و ۶۵۱ است. مدت اعتبار این ویزا معمولاً بین ۳ تا ۱۲ ماه است. دارندگان این ویزا مجاز به کار یا اقامت طولانی‌مدت در استرالیا نیستند و این نوع ویزا به اقامت دائم منجر نمی‌شود. ۴. ویزای خانوادگی استرالیا. این ویزا برای افرادی صادر می‌شود که قصد پیوستن به بستگان خود در استرالیا (همسر، فرزند، والدین یا سایر اعضای خانواده) را دارند. بستگان باید شهروند یا دارای اقامت دائم استرالیا باشند. ویزاهای خانوادگی شامل چندین ساب‌کلاس مختلف هستند. افرادی که اقامت دائم
چندین ساب‌کلاس مختلف هستند. افرادی که اقامت دائم دارند، می‌توانند همسر و فرزندان زیر ۲۳ سال را با خود همراه کنند. فرزندان بالای ۲۳ سال باید به‌صورت مستقل اقدام کنند. ۵. ویزای تحصیلی استرالیا. این ویزا (ساب‌کلاس ۵۰۰) به دانشجویان بین‌المللی اجازه تحصیل در مؤسسات آموزشی استرالیا را می‌دهد. لازم به ذکر است که ویزای تحصیلی به‌تنهایی منجر به اقامت دائم نمی‌شود. ۶. ویزای ملی نوآوری استرالیا (Global Talent). این ویزا که قبلاً با عنوان گلوبال تلنت شناخته می‌شد، برای افراد نخبه و متخصص در حوزه‌های خاص طراحی شده
برای افراد نخبه و متخصص در حوزه‌های خاص طراحی شده است. متقاضیان باید تخصص قابل‌توجهی در یکی از زمینه‌های معرفی‌شده از سوی دولت استرالیا داشته باشند.
خانزاده سلطان، (۱۶۰۹ استانبول – ۲۱ سپتامبر ۱۶۵۰ استانبول) دختر احمد یکم از همسرش ماه‌پیکر سلطان همچنین خواهر عثمان دوم، مراد چهارم، ابراهیم یکم و عمه محمد چهارم بود. زندگی‌نامه. خانزاده سلطان در استانبول به‌دنیا آمد. او بعد از مرگ احمد یکم در سال ۱۶۱۷ همراه با مادرش به قصر قدیمی رفت. وی در سال ۱۶۲۳ با داماد بایرام پاشا ازدواج کرد و صاحب یک دختر شد. همسرش یکی از دولتمردان عثمانی بود که بعدا وزیر اعظم شد اما به فرمان مراد در سال ۱۶۳۸ اعدام شد. خانزاده سلطان بعد از مرگ بایرام پاشا در سال ۱۶۳۹ با داماد نقاش
بعد از مرگ بایرام پاشا در سال ۱۶۳۹ با داماد نقاش مصطفی پاشا ازدواج کرد. او در زمان سلطنت ابراهیم مورد احترام بود اما در سال ۱۶۴۷ به ادرنه تبعید شد و ثروتش از او گرفته شد. خانزاده سلطان در سال ۱۶۵۰ فوت شد و در مقبره ابراهیم یکم در مسجد ایاصوفیا دفن شد. منابع. مشارکت کنندگان ویکی‌پدیا، Hanzade_Sultan، ویکی‌پدیا انگلیسی، دانشنامه آزاد (بارگذاری ۱۶ تیر ۱۳۹۶) Hanzâde Sultan Sarayı. "Hanzâde Sultan Sarayı". 3 Ekim 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi.
جان اوبری ،(زاده۱۲ مارس ۱۶۲۶- درگذشت ۷ ژوئن ۱۶۹۷)، عتیقه‌شناس، فیلسوف طبیعی و نویسندهٔ انگلیسی بود. او بیشتر به عنوان نویسندهٔ کتاب «زندگینامه‌های کوتاه» شناخته شده‌است. او یک باستان‌شناس پیشگام بود که (اغلب برای اولین بار) بسیاری از خرسنگ‌ها و دیگر بناهای تاریخی را در جنوب انگلیس ثبت کرده‌است و به ویژه به عنوان کاشف بنای هنج‌آوبری شهرت دارد. گودال‌های اوبری استون‌هنج به افتخار او نامگذاری شده‌اند. گرچه در این مورد شک وجود دارد که آیا گودالهایی که او مشاهده کرد همین گودالها هستند یا خیر. او همچنین یک
کرد همین گودالها هستند یا خیر. او همچنین یک توده‌شناس پیشگام بود، و مطالب متفرقه و گوناگونی از آداب و رسوم،سنت‌ها و باورهایی تحت عنوان «باقی‌ماندهٔ عرفان و یهودیت» را جمع‌آوری می‌کرد. او تصمیم به جمع‌آوری تاریخچه، شهرستانهای ویلتشر و ساری گرفت، گرچه هر دو پروژه ناتمام باقی ماندند. او به ریاضیات کاربردی و نجوم علاقه فراوانی داشت و با بسیاری از بزرگترین دانشمندان روزگار دوست بود. بیشتر قرن نوزدهم و بیستم، به خاطر شهرت و محبوبیت کتاب «زندگینامه‌های کوتاه»، اوبری کمی بیشتر از یک سرگرم‌کنندهٔ خاص، غیرعادی و دری
کمی بیشتر از یک سرگرم‌کنندهٔ خاص، غیرعادی و دری وری‌گوی دارای اعتماد به نفس در نظر گرفته شد. فقط در دهه ۱۹۷۰، از وسعت نظر و نوآوری‌هایش در پژوهش به‌طور گسترده‌ای قدردانی شد. او در طول عمر خود مطالب کمی منتشر کرد، و بسیاری از مهمترین نسخه‌های خطی او (که بیشتر آنها در کتابخانه بادلین نگهداری می‌شود) منتشر نشده باقی‌مانده‌است یا تنها بخشی از آنها و به صورتی نامطلوب منتشر شده‌اند.
ادوارد مایکل «اد» بالز (زادهٔ ۲۵ فوریهٔ ۱۹۶۷) سیاستمدار سابق حزب کارگر که از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰ نمایندهٔ مجلس عوام از حوزهٔ انتخابیهٔ نورمانتون، و از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵ نمایندهٔ مجلس از حوزهٔ انتخابیهٔ مورلی و اوت‌وود بود. او در انتخابات سراسری سال ۲۰۱۵ از نامزد حزب محافظه‌کار شکست خورد و کرسی‌اش را از دست داد. او برای انتخابات رهبری حزب کارگر در سال ۲۰۱۰ اعلام نامزدی کرد که در نهایت سوم شد. اد میلیبند برندهٔ انتخابات شد.
نخستین جنگ استقلال ایتالیا () جنگی بود که در سال‌های ۱۸۴۸ تا ۴۹ میان پادشاهی ساردنی و امپراتوری اتریش درگرفت. این جنگ در مناطق کوستوزا و نووارا شدید تر بود و نهایتاً اتریشی‌ها در آن پیروز شدند. این جنگ بخشی از انقلاب سال ۱۸۴۸ ایتالیا نیز بحساب می‌آید. انقلاب ۱۸۴۸. این انقلاب شورش‌های سازمان‌یافته‌ای بود که ساکنان شبه جزیره ایتالیا و سیسیل تحت رهبری روشنفکران و کسانی که خواهان یک حکومت لیبرال بودند انجام شد. ناسیونالیست‌های ایتالیایی در این انقلاب تلاش می‌کردند تا سلطه واپسگرایانه اتریش بر کشورشان را پایان
تا سلطه واپسگرایانه اتریش بر کشورشان را پایان دهند. در این برهه ایتالیا یک کشور متحد نبود بلکه بخش‌ها و ایالت‌های مختلفی را شامل می‌شد. ایالت‌های شمالی تحت سلطه امپراتوری اتریش بود. تمایل به آزادی از حاکمیت خارجی و رهبری محافظه کار اتریشی‌ها باعث شد که ایتالیایی‌ها گام‌های اولیه برای بیرون کردن اتریش از سرزمینشان را بردارند. نخستین گام این انقلاب توسط ایالت پیه دومونت یکی از چهار ایالتی که اتریشی‌ها به ساکنانش حقوق لیبرالی داده بودند برداشته شد. علاوه بر این قیام‌ها در پادشاهی لومباردی ونه تیا به‌طور خاص
قیام‌ها در پادشاهی لومباردی ونه تیا به‌طور خاص در میلان اتریشی‌ها را وادار کرد تا به کوادریلاته رو عقب‌نشینی کنند. در سال ۱۸۴۸ شورش‌های مختلفی در سراسر اروپا از جمله در ایتالیا بوقوع پیوست. در مناطق تحت کنترل اتریش یعنی پادشاهی لومباردی ونه تیا و میلان و ونیز شورش‌هایی وجود داشت. پادشاهی ساردینی تصمیم گرفت تا این لحظات را در یابد و علیه امپراتوری اتریش اعلام جنگ کرد. این پادشاهی با کمک ایالت پاپال و سیسیل اتریشی‌ها را مجبور به عقب‌نشینی کرد و آنها سرزمین‌های تحت کنترلشان در این کشور را از دست دادند. جنگ.
تحت کنترلشان در این کشور را از دست دادند. جنگ. نیروهایی که در این جنگ شرکت داشتند شامل دو سپاه و یک لشکر با ۱۲۰۰۰ سرباز بود. بهترین یکان‌های موجود در این جنگ یکان توپخانه و سواره نظام بودند. در ۲۱ مارس دوک توسکانی نیز اعلام کرد که علیه اتریش در این جنگ شرکت می‌کند. او ۶۷۰۰ سرباز داشت. ارتش پاپال هم نیروی مشابهی داشت که توسط بسیاری از رزمندگان داوطلب حمایت می‌شد. در ۲۵ مارس پیشقراولان سپاه دوم وارد میلان شدند. پیروزی اتریش. در سال ۱۸۴۸ که بعنوان سال انقلاب‌ها شناخته می‌شود انقلابیون از هر حرکتی در کشورهای
شناخته می‌شود انقلابیون از هر حرکتی در کشورهای اروپایی بجز بریتانیا و روسیه که قصد ایجاد حکومتی مشروطه داشتند حمایت می‌کرد. در این سال فرانسوی‌ها وارد نخستین جنگ استقلال ایتالیا نشدند. اگرچه در ابتدا ارتش اتریش در ۲۹ مه در منطقه کورتاتون سپاهیان ایتالیا را شکست داد ولی نیروهای مقاومت تجدید سازماندهی کردند و نبرد گویتو را یک روز بعد به نفع خود تمام کردند. بعد از شکست‌های دیگری که به سربازان استقلال طلب ایتالیا در نوارا، ورچلی، تورین و برسیا وارد شد این مناطق مجدداً به تصرف سپاه اتریش درآمد و نهایتاً در ششم
مجدداً به تصرف سپاه اتریش درآمد و نهایتاً در ششم اوت سال ۱۸۴۹ کارل آلبرت به نفع پسرش ویکتور امانوئل از قدرت کناره‌گیری کرد و با اتریش قرار داد صلح امضا کرد و ۶۵ میلیون فرانک نیز به اتریش غرامت داد.
قیام ماداگاسکار () شورش ناسیونالیست‌های این کشور علیه حکومت استعماری فرانسه در ماداگاسکار بود که از مارس ۱۹۴۷ تا دسامبر ۱۹۴۸ ادامه داشت. ژوزف رواهانگی و ژاک رابمانیارا از حزب جنبش دمکراتیک نوسازی ماداگاسکار (MDRM)، تلاش کردند تا از طریق قانونی استقلال ماداگاسکار را بدست بیاورند. شکست این طرح و واکنش شدید علیه آن از سوی دولت سوسیالیست باعث رادیکالیزه شدن مردم و تعدادی از رهبران گروه‌های شبه نظامی مخفی در این کشور شد. در شب ۲۹ مارس سال ۱۹۴۷، حملات غافلگیرانه‌ای توسط ملی گرایان نیزه بدست علیه پایگاه‌های نظامی
توسط ملی گرایان نیزه بدست علیه پایگاه‌های نظامی و مزارع فرانسوی‌ها در بخش شرقی این جزیره انجام شد. این خواسته ملی به سرعت به جنوب رسید و در ماه‌های بعد به بخش‌های مرکزی و پایتخت گسترش یافت بطوریکه تعداد رزمندگانی که به این حرکت پیوستند به بیش از یک میلیون نفر رسید. شروع سرکوبی. در ماه مه دولت فرانسه شروع به سرکوب ملی گرایان کرد. حکومت فرانسه ۱۸۰۰۰ سرباز را به ماداگاسکار فرستاد. آنها نیروهایی بودند که از سایر مستعمره‌های فرانسه در آفریقا به ماداگاسکار اعزام می‌شدند. استعمارگران برای در هم شکستن این قیام
می‌شدند. استعمارگران برای در هم شکستن این قیام وحشت آفرینی می‌کردند و در جنگ‌های فیزیکی و روانی تاکتیک‌های متنوعی را بکار می‌بردند. نیروهای نظامی فرانسه با اعدام‌های دسته جمعی، شکنجه، تجاوز، آتش زدن روستاها، مجازات‌های جمعی و جنایات دیگر مانند پرتاب زندانیان از هواپیما با این شورش مقابله می‌کردند. گفته می‌شود تعداد نفراتی که توسط فرانسه کشته شدند حداقل ۱۱٬۰۰۰ و حداکثر ۱۰۰٬۰۰۰ نفر بوده‌است. ملی گرایان نیز تقریباً ۵۵۰ از اتباع فرانسوی و همچنین ۱۹۰۰ تن از هواداران یک حزب سیاسی ماداگاسکار طرفدار فرانسه را به
یک حزب سیاسی ماداگاسکار طرفدار فرانسه را به قتل رساندند. تا اوت سال ۱۹۴۸ اکثر رهبران ناسیونالیست‌ها کشته یا دستگیر شدند و قیام در دسامبر ۱۹۴۸ متوقف شد. سرکوب خشونت‌آمیز شورشیان ناسیونالیست، در جامعه ماداگاسکار ایجاد ترس کرد. یک نسل از پیشقراولان این کشور از بین رفت و هنگامی که در سال ۱۹۶۰ ماداگاسکار به استقلال دست یافت، چالش‌هایی را برای این کشور ایجاد کرد. سه تن از رهبران طراز اول ماداگاسکار دستگیر، شکنجه و در زندان نگهداری شدند تا زمانی که در سال ۱۹۵۸ به آنها عفو داده شد. مونیا جونا یکی دیگر از رهبران
آنها عفو داده شد. مونیا جونا یکی دیگر از رهبران ملی گرایان که از این درگیری جان سالم به در برده بود، نیز به مدت نه سال زندانی شد و بعدها حزب ماداگاسکار برای ماداگاسکاری(MONIMA) را تأسیس کرد که تأثیر قابل توجهی در سیاست این کشور گذاشت. موضع فرانسه. فرانسه بیشتر اسناد مربوط به قیام ماداگاسکار را طبقه‌بندی کرد و دولت فرانسه در این مورد سکوت پیشه کرد تا زمانی که ژاک شیراک، رئیس‌جمهور فرانسه، طی دیداری رسمی از ماداگاسکار در سال ۲۰۰۵، آن سرکوب را «غیرقابل قبول» توصیف کرد. تعدادی از رهبران ماداگاسکار فیلم‌ها یی
توصیف کرد. تعدادی از رهبران ماداگاسکار فیلم‌ها یی از دوران قیام کشورشان را تهیه کردند. در سال ۱۹۶۷، دولت ماداگاسکار روز ۲۹ مارس را تعطیل اعلام کرد و در سال ۲۰۱۲ موزه‌ای در این کشور ویژه قیام در شهر مورامانگا افتتاح شد.
جنگ استقلال () به درگیری بر سر سرزمینی گفته می‌شود که اعلام استقلال کرده‌است. این‌گونه جنگ‌ها هنگامی آغاز می‌شوند که دولت حاکم بر آن سرزمین برای دفاع از حاکمیت خود با نیروی نظامی یا جمعیت بومی یا جدایی طلبان ساکن در آن سرزمین درگیر می‌شود. در صورتیکه حاکمیتی جدید در این سرزمین تأسیس شود به درگیری‌های مربوط به آن «جنگ استقلال» گفته می‌شود. نمونه‌ها. از نمونه‌های جنگ استقلال می‌توان به جنگ‌هایی اشاره کرد که یونان در سال‌های ۱۸۲۱ تا ۱۸۲۹ با امپراتوری عثمانی داشت. جنگ استقلال ترکیه علیه متفقین در سال ۱۹۲۰ به
جنگ استقلال ترکیه علیه متفقین در سال ۱۹۲۰ به رهبری مصطفی کمال آتاتورک، جنگ استقلال مجارستان در سال‌های ۱۸۴۸ و ۱۸۴۹ و جنگ استقلال ایرلند در سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۱ از جمله این جنگ‌ها هستند. نمونه‌هایی از جنگ استقلال عبارتند از:
جنگ استقلال لیتوانی ()؛ (به انگلیسی Lithuanian Wars of Independence) که به نبرد آزادی نیز شناخته می‌شود به جنگ‌هایی گفته می‌شود که لیتوانی در دفاع برای استقلال خود در پایان جنگ جهانی اول کرده‌است. این جنگ‌ها در ماه‌های اوت ۱۹۱۹ و دسامبر سال ۱۹۱۸ با بلشویک‌ها، در ژوئن تا دسامبر۱۹۱۹ با ارتش برمونتین که خواهان برپایی امپراتوری روسیه بودند و در فاصله ماه‌های ژوئن تا دسامبر سال۱۹۱۹ با لهستانی‌ها به ثبت رسیده‌است. پیشینه. بعد از تجزیه لهستان-لیتوانی که در نیمهٔ دوم قرن ۱۸ میلادی (سال ۱۷۹۵) رخ داد و به پایان
دوم قرن ۱۸ میلادی (سال ۱۷۹۵) رخ داد و به پایان موجودیت مشترک‌المنافع لهستان-لیتوانی انجامید، لیتوانی به امپراتوری روسیه پیوست. در قرن نوزدهم جنبش ملی لیتوانی شروع شد و در ابتدای قرن بیستم به تأسیس دولت ملی و مستقل لیتوانی انجامید. در اثنای جنگ جهانی اول لیتوانی طی سال‌های ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ توسط آلمان‌ها اشغال شد. در ۱۶ فوریه ۱۹۱۸، شورای لیتوانی اعلام کرد استقلال خود را مجدداً اعلام کرد. اعلام استقلال لیتوانی توسط آلمان‌ها سرکوب شد ولی در مارس ۱۹۱۸ آلمانی‌ها لیتوانی را به عنوان یکی از اقمار خود پذیرفتند بشرط
را به عنوان یکی از اقمار خود پذیرفتند بشرط اینکه ارتش، پلیس و مؤسسه‌های مدنی نداشته باشد. در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸، آلمان در جبهه غرب اش توافق آتش‌بس را امضا کرد و به‌طور رسمی شکست در این جنگ و سلطه بر روی لیتوانی را پذیرفت. تشکیل اولین دولت ملی. اولین دولت ملی، به رهبری آگوستین ولدماراس تشکیل شد. او اطلاعیه‌ای صادر کرد که لیتوانی نیازی به نیروی نظامی نداشته، چرا که قصد نداشته در جنگ شرکت کند و فقط به یک نیروی شبه نظامی کوچک نیاز دارد. تشکیل ارتش. اولین قانون برای ایجاد ارتش در تاریخ ۲۳ نوامبر ۱۹۱۸ به تصویب رسید.
ایجاد ارتش در تاریخ ۲۳ نوامبر ۱۹۱۸ به تصویب رسید. گسترش و سازمان آن به آرامی انجام شد چرا که کمبود بودجه، اسلحه، مهمات و فرماندهان نظامی با تجربه مانع از چنین گسترشی می‌شد. در ۲۰ دسامبر آنتنا اسمتونا و اگوستین ولدماراس برای درخواست کمک به آلمان رفتند. آلمان به لیتوانی صدها میلیون دلار پرداخت و ساختار ارتش جوان لیتوانی تحت حمایت ارتش آلمان قرار گرفت. بعد از بازگشت این دو، شورای لیتوانی کابینه اگوستین ولدماراس را منحل کرد؛ مایکل اسلزویچ نخست‌وزیر شد و در تاریخ ۲۶ دسامبر ۱۹۱۸ او کابینه اش را تشکیل داد. او به
۲۶ دسامبر ۱۹۱۸ او کابینه اش را تشکیل داد. او به فاصله کوتاهی اعلام کرد که لیتوانی با تهدیدی جدی روبروست و از مردم خواست تا برای دفاع از آن به نیروهای دولتی بپیوندند. آلمان برای انجام التزامات نظامی نسبت به لیتوانی تلاش کرد یک نیروی داوطلب را در خاک لیتوانی سازماندهی کند ولی این تلاش شکست خورد. تعدادی از داوطلبان به آلمان فرستاده شدند تا آموزش سازماندهی دیگر نیروهای داوطلب را کسب کنند. نهایتاً یک یکان داوطلب تشکیل شد. به این نیروها روزانه ۵ فرانک و ماهانه ۳۰ فرانک داده می‌شد. این یکان در ماه ژانویه ۱۹۱۹ به
فرانک داده می‌شد. این یکان در ماه ژانویه ۱۹۱۹ به لیتوانی بازگشت. در پایان ماه ژانویه ۴۰۰ داوطلب به مناطق الوتوس، جوناوا، کداینیای و کاوناس آمدند. آن‌ها شالوده بریگاردهای داوطلب در لیتوانی را تشکیل دادند. پس از تلاش‌های موفق در جمع‌آوری نیروی داوطلب برای دفاع از مناطق لیتوانی، در ۵ مارس ۱۹۱۹ برای گسترش نیروهای مسلح لیتوانی بسیج نیرو شروع شد. در این بسیج مردان متولد در سال‌های ۱۸۹۷ و ۱۸۹۹ نام‌نویسی می‌شدند. در پایان تابستان ۱۹۱۹، ارتش لیتوانی حدود ۸۰۰۰ رزمنده داشت. طی جنگ‌هایی که به دنبال این بسیج بوقوع
داشت. طی جنگ‌هایی که به دنبال این بسیج بوقوع پیوست، ۱۷۰۰ داوطلب کشته و بیش از ۲۶۰۰ نفر زخمی شدند و آمار مفقودین به ۸۰۰ نفر رسید. تاریخ نویسان آمار کشته‌ها را ۱۴۴۴ نفر نیز ذکر کرده‌اند.
جنگ استقلال اریتره () جنگی بود که از اول سپتامبر سال ۱۹۶۱ تا ۲۹ مه سال ۱۹۹۱ به مدت ۲۹ سال و هشت ماه و ۴ هفته بطول انجامید. این جنگ بین دولت اتیوپی و جدایی طلبان اریتره، قبل و در طول جنگ داخلی اتیوپی رخ داد. این جنگ در زمان استقلال اریتره از اتیوپی آغاز شد. پیشینه. بعد از جنگ جهانی دوم، اریتره بخشی از اتیوپی شده بود. هر دو کشور از سلطه ایتالیا آزاد شده بودند. بعد از جنگ جهانی دوم اتیوپی ادعا کرد که اریتره بخشی از کشورش است. در اوائل سال ۱۹۵۰خواسته‌های اتیوپی محقق شد چرا که مجمع عمومی سازمان ملل متحد اریتره
محقق شد چرا که مجمع عمومی سازمان ملل متحد اریتره را به اتیوپی به عنوان یک استان اتیوپی شناسایی کرد. پس از کودتای مارکسیستی سال ۱۹۷۴ در اتیوپی که نظام پادشاهی این کشور سرنگون شد، اتیوپی تا پایان دهه ۱۹۸۰ از پشتیبانی شوروی برخوردار بودند، ولی در زمانی که گلاسنوست و پرسترویکا سیاست‌های خارجی مسکو را تحت تأثیر قرار داد و کمک‌های اتحاد جماهیر شوروی به این کشور قطع شد. رای استقلال. هنگامی که جبهه آزادیبخش خلق اریتره نیروهای اتیوپی در اریتره را شکست داد با کمک جبهه دموکراتیک انقلابی خلق اتیوپی، کنترل جمهوری
جبهه دموکراتیک انقلابی خلق اتیوپی، کنترل جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی را بدست گرفت. در آوریل ۱۹۹۳ مردم اریتره در یک همه‌پرسی به استقلال رای دادند. دو گروه اصلی شورشی، جبهه آزادیبخش اریتره و جبهه آزادیبخش خلق اریتره، در دو جنگ آزادسازی این کشور شرکت داشتند.
استرایپ یک ابرشرکت چندملیتی آمریکایی-ایرلندی درزمینهٔ خدمات مالی و نرم‌افزار با استفاده از مدل نرم‌افزار به‌عنوان یک سرویس (SaaS) است. استرایپ در شهرهای سوت سان‌فرانسیسکو در ایالت کالیفرنیای ایالات متحده و دوبلین، پایتخت جمهوری ایرلند دفاتر مرکزی دارد. این شرکت عمدتاً نرم‌افزارهای پرداخت آنلاین و واسط‌های برنامه‌نویسی کاربردی (API) را برای وب‌سایت‌های تجارت الکترونیک و برنامه‌های کاربردی تلفن همراه ارائه می‌کند. تاریخچه. برادران کارآفرین ایرلندی، جان و پاتریک کولیسون، استرایپ را در سال ۲۰۰۹ در پالو آلتو،
کولیسون، استرایپ را در سال ۲۰۰۹ در پالو آلتو، کالیفرنیا تأسیس کردند و به ترتیب به‌عنوان رئیس و مدیرعامل شرکت فعالیت می‌کنند. در سال ۲۰۱۱، این شرکت ۲ میلیون دلار سرمایه‌گذاری دریافت کرد. ایلان ماسک، پیتر تیل بنیان‌گذار پی‌پل، لیام کیسی کارآفرین ایرلندی و شرکت‌های سرمایه‌گذاری خطرپذیر سکویا کپیتال، اندریسن هوروویتز و SV Angel ازجمله افراد و شرکت‌هایی بودند که در استرایپ سرمایه‌گذاری کردند. در مارس ۲۰۱۳، استرایپ اولین خرید خود را انجام داد و Kickoff که یک برنامه کاربردی چت و مدیریت وظیفه بود را تصاحب کرد. در