payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کارشناسی ارشد طراحی شهری گرفت و همان سال شغلی مهندسی در کالیفرنیا یافت و به غرب آمریکا رفت. از شغلش راضی ولی از زندگی شخصی‌اش ناراضی بود. در ۱۹۶۸ میلادی (۱۳۴۷ شمسی) بالاخره به ایران بازگشت ولی به کسب‌وکار دایی‌هایش نپیوست و خواست مستقل باشد. نتوانست نزد مجید اعلم، بزرگ‌ترین پیمانکار ایران، شغلی بیاید و نزد حمید قدیمی در شیراز رفت. پس از یک سال، تصمیم گرفت پیش یکی از دایی‌هایش، محمود رضایی، کار کند. کارهای ساختمانی و راه‌سازی معدن مس سرچشمه را بر عهده گرفت. تصمیم ناگهانی دولت مبنی بر ملی‌سازی معادن علی‌رغم
تصمیم ناگهانی دولت مبنی بر ملی‌سازی معادن علی‌رغم تعهدات قبلی، چشمانش را نسبت به فساد و سوءمدیریت در اقتصاد ایران گشود. با این همه، کار کردن در سیستم را هنوز بهترین گزینه می‌دانست. با شراکت اکبر لاری شرکت ساختمانی «گسترش مسکن» را تأسیس کرد و به ساخت مسکن و راه و آشیانه و فرودگاه پرداخت. به گفتهٔ خودش با شرافت و صداقت کار می‌کردند و فقط یک بار رشوه گرفتند. طی مذاکرات با جنرال موتورز طرح ساخت خانه‌های پیش‌ساخته را پیش بردند و همزمان سعی کردند خرید مسکن مشابه سیستم فنی می در آمریکا را در ایران پیاده کنند. در
سیستم فنی می در آمریکا را در ایران پیاده کنند. در ۱۳۵۵ شرکت شامل دو بخش بود: مسکن و ساخت‌وساز. ابراهیمی مسئولیت بخش مسکن را برعهده داشت. شرکت، پیش از برهم خوردن شراکت ابراهیمی و لاری، ۶۰ مهندس و صدها تکنسین از کشورهای خارجی ازجمله کره جنوبی و تایوان در استخدام داشت و صاحب ماشین‌آلاتی به ارزش ۵۰ میلیون دلار بود. در ۱۳۵۴ همسر نخستش به همراه سه فرزندشان (شاهین، سسیلیا، و کریستینا) ایران را به مقصد آمریکا ترک کرد و طلاق گرفت. ابراهیمی در ۱۳۵۶ با زن آمریکایی دیگری به نام مارجوری سوزان ازدواج کرد و از او صاحب یک
به نام مارجوری سوزان ازدواج کرد و از او صاحب یک دختر و یک پسر به نام‌های آنجلا و رضا شد. در بحبوحهٔ انقلاب ۱۳۵۷ و پس از آن، ابراهیمی به فعالیت‌های حرفه‌ای ادامه داد و با وجود مشکلات فزاینده چون اعتصاب‌ها کمابیش مشابه گذشته مشغول بود و دست‌کم یک پروژهٔ بزرگ را در اهواز پیش می‌برد. ابراهیمی به همراه همسرش در ایران ماند تا به امور تقریباً ۵٬۰۰۰ کارگری بپردازد که در استخدام داشت. چند بار توسط کمیته‌های انقلاب دستگیر شد که هر بار با واسطهٔ احمد مدنی آزاد شد. سرانجام تیر ۱۳۵۸ ایران را به مقصد اروپا و بعد آمریکا
تیر ۱۳۵۸ ایران را به مقصد اروپا و بعد آمریکا ترک کرد. اموالش مصادره شد. او ۱۸ درصد شرکت "گسترش مسکن" را به نام همسر اول و سه فرزندشان زده بود. پس از رفع ماجرای گروگانگیری سفارت آمریکا، شهروندان آمریکایی توانستند از ایران بابت حوادث انقلاب غرامت بطلبند. ابراهیمی با حضور در دیوان بین‌المللی لاهه اولین (و یکی از تنها چهار) دوتابعیتی ایران و آمریکا بود که توانست از جمهوری اسلامی ایران ۱۴ میلیون دلار برای فرزندانش غرامت بگیرد. ابراهیمی که در ابتدا به فکر بازگشت به کالیج پارک، مریلند یا واشینگتن دی‌سی بود، از
به کالیج پارک، مریلند یا واشینگتن دی‌سی بود، از رونق بازار مسکن در هیوستون مطلع شد و در آنجا شرکت ساختمانی ارسا گرای را تأسیس کرد و ظرف دو سال برندهٔ مناقصهٔ ساخت آپارتمانی ۳۲ طبقه با ۱۲۰ واحد شد. سپس چند شهرک جدید شامل هزاران منزل مسکونی، مراکز خرید، ساختمان‌های اداری، و آپارتمان را ساخت. فعالیت‌های او بیشتر حول‌وحوش هیوستون می‌گذشت ولی در فلوریدا، کالیفرنیا، و تنسی نیز پروژه‌هایی را برعهده گرفت. ابراهیمی در سال ۲۰۰۶ مدال افتخار جزیره الیس را دریافت کرد. در همان سال از اعضای مؤسس امور عمومی اتحاد
کرد. در همان سال از اعضای مؤسس امور عمومی اتحاد ایرانی‌آمریکایی‌ها بود و در سال ۲۰۲۰ جایزهٔ یک عمر دستاورد را از همین نهاد دریافت کرد. او در ۱۴ اوت ۲۰۲۰ در هیوستون درگذشت.
فریزِلْدْ () یا «پروتئین خمیده»، گروهی از گیرنده‌های جفت‌شونده با پروتئین جی هستند که همگی گیرنده‌های پروتئینی مسیر سیگنالینگ Wnt محسوب می‌شوند. فعالیت فریزلد خود منجر به فعال‌شدگی «پروتئین دی‌شِـوِلْدْ» در سیتوزول می‌شود. این پروتئین در طیف وسیعی از جانداران، از اسفنج‌ها تا انسان یافت شده‌است.
آراماند ام. آرابیان (؛ ؛ زاده ۱۲ دسامبر ۱۹۳۴ – درگذشته ) قاضی و وکیل ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا که از ۳ فوریه ۱۹۹۰ تا ۲۸ فوریه ۱۹۹۶ به عنوان دادیار در دادگاه عالی کالیفرنیا خدمت نمود. زندگی‌نامه. آرماند در نیویورک سیتی به دنیا آمد والدین وی جان و آغاونی (یلیان) آرابیان () بودند که بعد از نسل‌کشی ارمنی‌ها در سال ۱۹۱۵ از ارمنستان به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرده بودند. پدربزرگ و دایی وی در جریان نسل‌کشی ارمنی‌ها کشته شدند. آرابیان در سال ۱۹۵۶ مدرک بی‌ای خود در رشته روان‌شناسی از دانشگاه بوستون کسب
خود در رشته روان‌شناسی از دانشگاه بوستون کسب نمود. وی در روز چهارشنبه ۲۸ مارس ۲۰۱۸ در سن ۸۳ سالگی در دره سن فرناندو درگذشت.
وَنتیکتومَب (؛ ) یک «پادتن مونوکلونال IgG2» است که جهت درمان سرطان ساخته شده‌است. این دارو توسط شرکت دارویی آنکومد با همکاری شرکت بایر ساخته شده و حق امتیاز آن در سال ۲۰۱۶ به آنکومد اعطا شد که تا سال ۲۰۲۹ اعتبار دارد. در آوریل ۲۰۱۷ میلادی، شرکت بایر از اعطای پروانه ساخت خود برای این دارو صرف‌نظر کرد. این داروی مسیر سیگنالینگ wnt را از طریق هدف‌گیری گیرنده‌های فریزلد بر روی سلول‌های سرطانی مهار می‌کند. فاز نخست کارآزمایی بالینی این دارو برای «سرطان لوزالمعده»، «سرطان ریه غیر سلول کوچک» و «سرطان پستان» تکمیل
«سرطان ریه غیر سلول کوچک» و «سرطان پستان» تکمیل شده‌است. در سال ۲۰۱۶ میلادی، نتایج کارآزمایی‌های بالینی فاز ۱-بی در «سرطان‌های پستان سه‌گانه منفی» (TNBC) گزارش شد.
حمله ۱۳۸۶ هتل کابل سرینا یک حمله مسلحانه به باشگاه هتل کابل سرینا در کابل، افغانستان در تاریخ ۲۴ جدی/دی ۱۳۸۶ بود که طالبان مسئولیت آن را بر عهده گرفت. یک هیئت نروژی بریاست جوناس گار استور وزیر امور خارجه آن کشور، در زمان حمله در هتل اقامت داشت. این حمله منجر به کشته شدن شش نفر از جمله یک خبرنگار نروژی به نام کارستن توماسن (Carsten Thomassen) شد. شش تن دیگر در این حمله زخمی شدند. هتل کابل سارینا یک هتل پنج ستاره در کابل است که توسط Group Arcop Architects و since its reopening ساخته شده و از زمان تأسیس آن در
its reopening ساخته شده و از زمان تأسیس آن در سال ۲۰۰۵ تاکنون مورد استفاده کارکنان رسانه‌های بین‌المللی و سیاستمداران قرار گرفته‌است. این هتل همچنین منزل سفیر استرالیا در افغانستان نیز می‌باشد. جزئیات. حمله. در ساعت ۶:۳۰ عصر به وقت محلی، سه مرد با لباس یونیفرم پلیس یک حواس‌پرتی ایجاد کردند تا شخص چهارم وارد هتل شده و جلیقه انتحاری خود را منفجر کند. ذبیح‌الله مجاهد سخنگوی طالبان مدعی شده بود که نظامیان مسلح به تفنگ‌های خودکار ای کی-۴۷ و نارنجک دستی و جلیقه انتحاری مجهز بوده‌اند. پس از آنکه ماشین بمب‌گذاری
انتحاری مجهز بوده‌اند. پس از آنکه ماشین بمب‌گذاری شده در بیرون محوطه هتل منفجر شد، حمله‌کنندگان شروع به تیراندازی داخل محوطه ساختمان کردند.به گفته یکی از سخنگویان ناتو، یکی از محافظان موفق به کشتن یکی از مهاجمان قبل از ورود به هتل شده‌است. دو نفر از مهاجمان نارنجک دستی خود را سمت نگهبانان پرتاب کرده و سپس وارد هتل شدند. هنگامی که آن‌ها وارد هتل شدند یکی از مهاجمان جلیقه انتحاری خود را منفجر کرد و یک مهاجم دیگر که یونیفرم پلیس بر تن داشت شروع به شلیک با صلاح کلاشنیکف خود کرد. به گفته سخنگوی وزارت امور خارجه
کلاشنیکف خود کرد. به گفته سخنگوی وزارت امور خارجه نروژ مقامات نروژی هنگام حمله و انفجار در یک جلسه حضور داشتند. شبه نظامیان ظاهراً برنامه داشتند تا محل تمرینات و تجهیزات آبگرم هتل را که مورد استفاده بسیاری از خارجیان است را هدف قرار دهند. پس از حمله نیروهای آمریکایی و افغانستانی در صحنه حاضر شدند تا محیط هتل را مسدود و جستجو برای بقیه مهاجمان را آغاز کنند. پیمانکاران خصوصی امنیتی که توسط دولت ایالات متحده آمریکا استخدام شده بودند از اولین کسانی بودند که در محل حاضر شدند. پس از رسیدن آن‌ها طبق روش معمول،
محل حاضر شدند. پس از رسیدن آن‌ها طبق روش معمول، پاکسازی هتل را اتاق به اتاق شروع کردند. آن‌ها بیش از ۲۰ تبعه خارجی را با ماشین‌های زرهی لندکروز و سابربان از محل خارج کردند. نیروهای نروژی آیساف در کابل، زخمی‌ها و بقیه افراد را از هتل خارج کردند. نیروهای نروژی از دو ماشین از دو ماشین Sisu XA - 186 و یک ماشین پاترول و یک پزشک و پرستار هنگام تخلیه استفاده کردند. تلفات. گفته شده در این حمله شش تن کشته و شش تن دیگر زخمی شدند. دو نروژی در اثر شلیک گلوله به شدت زخمی شدند. یکی از آنان یک روزنامه‌نگار به اسم Carsten
شدند. یکی از آنان یک روزنامه‌نگار به اسم Carsten Thomassen بود که سه بار مورد شلیک گلوله قرار گرفت و بعداً در اثر جراحات وارده درگذشت. یکی دیگر از زخمیان نروژی یک کارمند مرد از وزارت امور خارجه نروژ بود. آن‌ها توسط سربازان نروژی به یک بیمارستان محلی آیساف در کابل منتقل شدند،جایی که Thomassenدر اثر جراحات وارده درگذشت. دو نگهبان هتل، یک زن کارمند فیلیپینی و یک شهروند آمریکایی به نام Thor Hesla که یک مبارز انتخابات سیاسی برای مدت طولانی برای دیوید وو، بیل بردلی و بیل کلینتون بود نیز در بین سایر کشته شده‌ها
و بیل کلینتون بود نیز در بین سایر کشته شده‌ها حضور داشت. یکی از مهاجمان توسط نیروهای امنیتی و یک مهاجم دیگر در اثر انفجار کشته شد. یک دیپلمات از امارات متحده عربی نیز از شکم مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به شدت مجروح شد. عاملان. یکی از متخصصین غربی که پس از حمله به هتل رسیده بود اظهار کرد که یکی از چهار مهاجم در لابی هتل کشته شده، یکی دیگر خود را در حیاط هتل منفجر کرده، یکی دیگر از مهاجمان که اشتباهی خود را در سقف هتل گیر انداخته بود خود را منفجر کرده و نفر چهارم که سعی داشت از محل بگریزد توسط نیروهای
نفر چهارم که سعی داشت از محل بگریزد توسط نیروهای امنیتی دستگیر شده‌است. وزیر امور خارجه جوناس گار استور. وزیر امور خارجه نروژ جوناس گار استور هنگام حمله در هتل سرینا همراه با یک هیئت بزرگ از وزارت امور خارجه نروژ حضور داشت. همه افرادی که در جلسه حضور داشتند، یک طبقه پایین‌تر از لابی، جایی که نیروهای امنیتی نروژی حضور داشتند بودند. هیئت در زمان حمله به پناهگاهی در زیر زمین هتل جابجا شدند. حمله زمانی آغاز شد که جوناس جلسه خود را با رئیس کمیسیون حقوق بشر افغانستان آغاز کرده بود. بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل
آغاز کرده بود. بان کی مون، دبیرکل سازمان ملل متحد، بعدها گفت که هیئت نروژی به رهبری جوناس گار استور، وزیر امور خارجه اهداف این حمله بوده‌است. در حالیکه طالبان بیانیه‌های مختلفی را منتشر کرده‌است. یک منبع ادعا کرده بود که وزیر امور خارجه هدف حمله نبوده‌است، اگرچه رسانه‌های نروژی ادعا دارند که طالبان تمایل دارند که طالبان به هتل سرینا هنگامی که جوناس در آن محل حضور دارند، حمله کنند تا در سطح بین‌المللی رعب و وحشت ایجاد کنند. به دلیل مسائل امنیتی، جوناس ادامه سفر خود را پس از این حمله لغو کرد.
رادرفوردیم-۲۷۰ یکی از ایزوتوپ‌های رادرفوردیم است که نیمه‌عمر آن معادل ۱٫۴ ثانیه تخمین زده شده‌است و با شکافت خود به خودی تجزیه می‌شود. برای شکل‌گیری رادرفوردیم-۲۷۰ و ایزوتوپ‌های سنگین‌تر از آن به‌عنوان محصول واپاشی عناصری مانند ۲۷۰Db (که در زنجیرهٔ فروپاشی ۲۹۴Ts که برای اولین بار در سال ۲۰۱۰ سنتز شده بود) وجود دارد؛ ولی نیمه‌عمر آنها بسیار کوتاه بوده و خود پس از مدتی، طیِ فرایند شکافت خود به خود تجزیه می‌شود: formula_1
شورش ایونیان و شورش‌های مرتبط در آئولیس، دوریس، قبرس، و کاریا، یک شورش نظامی علیه سلطهٔ ایرانی‌ها در آسیای کوچک بود، که از ۴۹۹ تا ۴۹۳ پیش از میلاد دیرپایید. دلیل اصلی این ناآرامی‌ها، نارضایتی شهرهای یونانی در آسیای کوچک از حاکمان ستمگری بود که ایرانیان برگمارده بودند، به خصوص دو ستمگر میلتوسی، هیستیائوس و آریستاگوراس. شهرهای ایونیا در سال ۵۴۰ پیش از میلاد توسط ایرانی‌ها فتح شدند، و سپس حاکمانی بومی که توسط ساتراپ‌های ایرانی در سارد تعیین می‌شدند، بر آن‌ها حکم می‌راندند. در ۴۹۹ پیش از میلاد حاکم میلتوس،
حکم می‌راندند. در ۴۹۹ پیش از میلاد حاکم میلتوس، آریستاگوراس، حملهٔ مشترکی را با مگاباتس سردار ایرانی، و تحت نظارت ساتراپ ایرانی لیدی آرتافرنه یکم، برای فتح جزیرهٔ ناکسوس انجام داد تا موقعیت خود را مستحکم کند. مأموریت به سختی شکست خورد و آریستاگوراس که موقعیت خود را متزلزل می‌دید، شهرهای ایونیا را علیه داریوش بزرگ، شاهنشاه ایران، شوراند. بنا بر دانشنامه ایرانیکا در سال ۴۹۴ پیش از میلاد ایونیان با تحریک و حمایت دولت‌شهرهای آتن و اسپارت در آسیای صغیر علیه حکومت هخامنشی شورش می‌کنند و شهر سارد را به آتش
حکومت هخامنشی شورش می‌کنند و شهر سارد را به آتش می‌کشند. مستعمرات یونانی در آسیای صغیر. در دورهٔ تاریک، یعنی پس از سقوط تمدن میسنی، تعداد چشمگیری از یونانیان به آسیای صغیر مهاجرت کردند و در آنجا ساکن شدند و مستعمراتی را ایجاد کردند. این یونانیان از سه گروه قبیله‌ای بودند: ۱) یُنیان‌ها ۲) اِئولیان‌ها ۳) دوریان‌ها. ینیان‌ها در امتداد سواحل لیدیه و کاریه سکونت گزیدند. اسم "یونان" در زبان فارسی از اسم همین قوم گرفته شده‌است، چون اهمیت آنها در این مستعمرات بیشتر بود. هرودوت اوضاع این مستعمرات را چنین توصیف
بود. هرودوت اوضاع این مستعمرات را چنین توصیف می‌کند (کتاب اول، بندهای ۱۴۱–۱۷۱): «ینیان‌هایی که شهر پانیونیون (Panionion) متعلق به آنهاست، شهرهای خود را در جاهایی بنا کرده‌اند که از حیث خوبی آب و هوا در هیچ‌جا نظیر ندارد؛ نه شهرهای بالا می‌توانند با اینها برابری کنند و نه شهرهای پایین، نه صفحات شرقی و نه صفحات غربی. ینیان‌ها به چهار زبان تکلم می‌کنند [مقصود، گویش است]. اول شهر ینیانی، میلت است که در مغرب واقع است. پس از آن، موئوس (Myus; Myos, Myous) و پری‌ین. این شهرها در کاریه واقع‌اند و اهالی آنها به یک
این شهرها در کاریه واقع‌اند و اهالی آنها به یک زبان حرف می‌زنند. شهرهای ینیانیِ واقع در لیدیه، اینهاست: اِفِسوُس، کولوفون، لِبِدوس، تِئوس، کلازُمِن و فوکایا (Phocaea). اینها به یک زبان تکلم می‌کنند، ولی زبان آنها شبیه زبان شهرهای مذکور در فوق نیست. از سه شهر دیگر ینیانی، دو شهر در جزیرهٔ ساموس و خیوس واقع است و سومی، شهر اِروُترای (Erythrae; Erythrai) است که در خشکی بنا شده‌است. اهالی خیوس و اروترای به یک زبان تکلم می‌کنند و اهالی ساموس به زبانی دیگر. این است چهار لهجهٔ اهالی ینیانی». بعد هرودوت می‌گوید:
است چهار لهجهٔ اهالی ینیانی». بعد هرودوت می‌گوید: «ینیان‌های متحد زمانی از سایر ینیان‌ها جدا شده بودند. جهت جدایی از اینجا بود که در آن زمان ملت یونانی در مجموع ضعیف به نظر می‌آمد و ینیان‌ها در میان اقوام یونانی از همه ضعیف‌تر بودند و جز آتن، شهر مهمی نداشتند؛ بنابراین چه آتنی‌ها و چه سایر ینیان‌ها، احتراز داشتند از اینکه خود را ینیانی بنامند، و تصور می‌کنم که حالا هم غالب ینیان‌ها این نام را شرم‌آور می‌دانند. دوازده شهر متحد ینیانی، به‌عکس به اسم خود افتخار می‌کردند. آنها معبدی برای خود ساختند که
افتخار می‌کردند. آنها معبدی برای خود ساختند که پانیونیون نامیدند؛ از ینیان‌های دیگر کسی را بدانجا راه نمی‌دادند و کسی هم جز اهالی ازمیر طالب نبود که در اتحاد آنها داخل شود. پانیونیون در دماغهٔ میکال واقع است، و این معبد برای خدای دریاها، پوسِیدون هِلیکون (Hélicon) ساخته شده‌است. در عیدی، ینیان‌های شهرهای متحد در اینجا جمع می‌شوند و این عید را پانیونیون می‌نامند. شهرهای ینیانی این است که ذکر شد». از نوشته‌های هرودوت معلوم می‌شود که دوریان‌ها هم اتحادی از شش شهر دوریانی داشتند، ولی بعدها هالیکارناسوس را از
شهر دوریانی داشتند، ولی بعدها هالیکارناسوس را از آن جهت که یکی از اهالی آن برخلاف عادت قدیم رفتار کرد، از اتحاد خارج کردند. اِئولیان‌ها هم اتحادیه‌ای متشکل از دوازده شهر داشتند، ولی ینیان‌ها شهر ازمیر را از آنها انتزاع کردند و یازده شهر در اتحادیهٔ مزبور باقی ماند. زمین‌های ائولیانی حاصلخیزتر از زمین‌های ینیانی بود، ولی از حیث خوبی آب و هوا با شهرهای ینیانی برابری نمی‌کرد. از توصیفی که هرودوت از شهرهای سه‌گانهٔ این اقوام یونانی به دست می‌دهد، اینطور مستفاد می‌شود که یونانیان مزبور یکپارچگی و اتفاقی کلی
می‌شود که یونانیان مزبور یکپارچگی و اتفاقی کلی نداشتند و هر یک از آنها به دسته‌هایی تقسیم شده و اتحادیه‌های کوچکی تشکیل داده بودند، و بین این اتحادیه‌ها هم رقابت و منازعه وجود داشت. این شهرها و مستعمرات یونانی‌نشین تا زمان تصرف شدن به‌وسیلهٔ کرزوس، پادشاه لیدیه در حدود سال ۵۶۰ پیش از میلاد مستقل ماندند. کرزوس، پادشاه لیدیه پس از رسیدن به سلطنت درصدد بسط و توسعهٔ قلمرو حکومتی خود برآمد. او نخست شهر میلتوس را، که از مهم‌ترین مستعمرات یونانی در آسیای صغیر بود، به قلمروش افزود، و سپس به سایر شهرها و
صغیر بود، به قلمروش افزود، و سپس به سایر شهرها و سکونتگاه‌های یونانی در آسیای صغیر که در غرب رود هالیس واقع بودند (به‌استثنای لیکیه و کیلیکیه) چنگ انداخت. طبق نوشتهٔ هرودوت، لیدیایی‌ها نخستین ملت غیریونانی بودند که توانستند به این مناطق تسلط پیدا کنند. به این ترتیب، فریگی‌ها، میسی‌ها، ماریاندی‌ها، پافلاگونی‌ها، کاری‌ها، بیتینی‌ها و بسیاری اقوام و مردمان دیگر به اطاعت لیدیایی‌ها درآمدند. پیش‌زمینه. نخستین تماس ایرانیان و یونانیان. نخستین ارتباط و تماس یونانیان با ایرانیان در زمان کوروش بزرگ هخامنشی اتفاق
با ایرانیان در زمان کوروش بزرگ هخامنشی اتفاق افتاد. با گسترش یافتن قلمرو کوروش، پادشاهی پارس با لیدیه همسایه و هم‌مرز شد و بین دو پادشاهی جنگ درگرفت. کرزوس بنا به پاسخی که پیتی معبد دلفی به او داده بود، درصدد جلب نظر و حمایت دول یونانی برآمد. اوضاع داخلی آتن به دلیل حکمرانی پیسیستراتوس در آن شهر به گونه‌ای نبود که آتنیان بتوانند کمکی به لیدیه بکنند، این بود که پادشاه لیدی سفیری به اسپارت فرستاد و خواهان کمک شد. سابقاً کرزوس مقدار زیادی طلا برای ساختن مجسمهٔ آپولون به اسپارت داده بود و حالا از اسپارتی‌ها
آپولون به اسپارت داده بود و حالا از اسپارتی‌ها توقع داشت که این خدمتش را جبران کنند. اسپارتی‌ها سفیر را خوب پذیرفتند و هدایایی را که کرزوس فرستاده بود، قبول کردند، اما راجع به اتحاد با او ضد کوروش جواب مبهمی دادند و گفتند که در تهیهٔ فرستادن لشکری خواهند شد و کاسهٔ بزرگی از مس برای پادشاه لیدیه فرستادند، ولی این کاسه به مقصد نرسید، زیرا چنان‌که فرستادگان گفتند، اهالی جزیرهٔ ساموس آن را ربودند. نیز کرزوس به این عنوان که می‌خواهد عقیدهٔ غیبگوی معبد دلفی را راجع به جنگ با پارسیان بپرسد، شخصی به نام اوریبات را
به جنگ با پارسیان بپرسد، شخصی به نام اوریبات را به یونان فرستاد. این فرد در باطن مأموریت داشت تا با وجوه فراوانی که همراهش داشت، از میان یونانی‌ها سربازانی را به‌طور مزدور برای جنگ با پارس اجیر کند. اما اوریبات گریخت و نزد کوروش رفت و او را از نیت و نقشهٔ پادشاه لیدی آگاه ساخت. دیودوروس سیکولوس در قطعه‌ای از کتاب نهمش به ماجرای اوریبات اشاره می‌کند و می‌نویسد: این خبر در تمام یونان منتشر شد، و هنوز هم اگر بخواهند کسی را بی‌شرف بخوانند، می‌گویند اوریبات است. بدخواهان، ولو از دست کسی که به او خیانت کرده‌اند
بدخواهان، ولو از دست کسی که به او خیانت کرده‌اند مجازات نبینند، رسوایی‌شان پس از مرگ هم به دنبال آنهاست. تلاش کوروش برای ارتباط برقرار کردن با دولت‌شهرهای یونانی و جلب نظر آنان، اقدامی کاملاً منطقی و سنجیده بود، چون او از طریق ارتباط داشتن با یونانیان، یکی از این دو کار را می‌توانست انجام دهد: ۱) یا در پشت جبههٔ دشمن، ناآرامی و اغتشاش ایجاد کند و به این ترتیب او را به خود مشغول سازد، ۲) یا اینکه حداقل کروزوس نتواند از سرزمین‌هایی که به‌تازگی با پیاده‌نظام زرهی خود فتحشان کرده بود، سرباز مزدور برای جنگ اجیر
خود فتحشان کرده بود، سرباز مزدور برای جنگ اجیر کند؛ چنان‌که ادوارد مه‌یر تأکید دارد، و این هشداری بود به تصورات باطل پادشاهی‌های شرقی که در شناخت جغرافیایی خود بسیار ابتدایی بودند. کوروش قبل از اینکه با کرزوس وارد جنگ شود، فرستادگانی نزد یُنیان‌ها گسیل کرد و از آنها خواست که علیه لیدیایی‌ها بشورند، ولی ینیان‌ها این تکلیف را نپذیرفتند. از طرفی، سپاهیان اجیر یونانی هم به کار کرزوس نیامد، چون کوروش قبل از رسیدن آنها، موفق به تسخیر سارد و برانداختن پادشاهی لیدیه شد. باید توجه داشت که روایت ژوستن از این جنگ
شد. باید توجه داشت که روایت ژوستن از این جنگ متفاوت است. او می‌نویسد که عطوفت و رأفت کوروش در حق کروزوس، هم برای لیدیایی‌ها و هم برای پارسی‌ها مفید بود، چون یونانیان با کروزوس صمیمی بودند، و همین که از جنگ کوروش با لیدیه آگاه شدند، قوایشان را شتابان به آنجا فرستادند؛ چنان‌که گویی نایرهٔ جنگ خود آنان را هم تهدید می‌کرده‌است. اگر کوروش نسبت به کروزوس رفتار بدی نشان می‌داد، جنگی وحشت‌انگیز برای او با یونان پیش می‌آمد. این نوشته‌های ژوستن (که از کتب و مطالب تروگ پومپه بهره برده‌است) با گفته‌های هرودوت، کتزیاس
پومپه بهره برده‌است) با گفته‌های هرودوت، کتزیاس و گزنفون همخوانی ندارد، چون آنها اعتقاد دارند که یونانیان در این جنگ دخالت (حداقل دخالت نظامی و فیزیکی مستقیم) نکرده‌اند. پس از تصرف سارد، ینیان‌ها و ائولیان‌ها سفیر نزد کوروش فرستادند و از او تقاضا کردند که کوروش با آنها مانند پادشاه لیدیه رفتار کند، یعنی در امور داخلی آنها دخالت نکند و همان امتیازات را برای آنها هم بشناسد. کوروش پاسخ مستقیمی به آنها نداد و این مثل را آورد: «نی‌زنی به دریا نزدیک شد و دید ماهی‌های قشنگی در آب در حال شنا هستند. پیش خود گفت:
قشنگی در آب در حال شنا هستند. پیش خود گفت: اگر نی بزنم، یقیناً این ماهی‌ها به خشکی می‌آیند. بعد نشست، و هر قدر که نی زد، دید که اثری از انتظار او نیست. پس توری برداشت و به دریا افکند؛ و عدهٔ زیادی از ماهی‌ها به دام افتادند. وقتی که ماهی‌ها در تور می‌جستند و می‌افتادند، نی‌زن در حال آنها نظاره می‌کرد و می‌گفت: حالا بیهوده می‌رقصید، می‌بایست وقتی من نی می‌زدم، به رقص آمده باشید». هرودوت می‌گوید که کوروش خواست با این تعبیر به آنها بفهماند که موقع را از دست داده‌اند، چون هنگامی که قبل از تصرف سارد به آنها
داده‌اند، چون هنگامی که قبل از تصرف سارد به آنها پیشنهاد اتحاد کرد، آنها رد کردند. از بین مستعمرات یونانی، کوروش فقط با اهالی میلتوس قرارداد کرزوس را تجدید کرد، و نمایندگان سایر مستعمرات را مرخص نمود؛ بی‌اینکه خواسته‌شان را اجابت کرده‌باشد. نمایندگان مزبور به شهرهایشان برگشتند و پاسخ کوروش را رساندند و از تمام شهرهای ینیانی آسیای صغیر نمایندگانی معین شدند که در پانیونیون، محل همایش اقوام ینیانی در آسیای صغیر جمع شوند و علیه کوروش متحد شوند. نمایندگان شهرهای تجاری کولوفون، افسوس، فوکایا، پری‌ین، لبدوس،
تجاری کولوفون، افسوس، فوکایا، پری‌ین، لبدوس، تئوس، اروترای و مناطق دیگر در اینجا گرد هم آمدند. شهر میلتوس چون به مقصود خود رسیده بود، از شرکت در این اجتماع خودداری کرد. جزایر ساموس و خیوس هم شرکت نکردند؛ با این تصور که چون کوروش بحریهٔ قوی ندارد (فینیقیه هنوز تابع کوروش نشده بود)، با آنها کاری نخواهد داشت. اما سایر شهرها با وجود اینکه با هم رقابت داشتند، در برابر خطر مشترک با هم متحد شدند. ائولیان‌ها گفتند: ینیان‌ها هر کاری بکنند، ما هم همان کار را خواهیم کرد. دوریان‌ها به این علت که نماینده‌ای از شهر
کرد. دوریان‌ها به این علت که نماینده‌ای از شهر هالیکارناسوس ـ که دوریانی بود ـ دعوت نشده بود، از شرکت در عملیات خودداری کردند. چون جزایر یونانی هم حاضر نشدند در این ائتلاف شرکت کنند، ینیان‌ها و ائولیان‌ها قرار گذاشتند سفیری به اسپارت بفرستند و از آن دولت کمک بطلبند. بنا به درخواست این دولت‌شهرها، اسپارتی‌ها نمایندگانی به فوکایا فرستادند و این نمایندگان فردی به نام لاکرینس را انتخاب کردند و او را نزد کوروش فرستادند و او به شاه پارس گفت: «برحذر باشید از اینکه مستعمرات یونانی را آزار دهید؛ چه اسپارت چنین
مستعمرات یونانی را آزار دهید؛ چه اسپارت چنین رفتاری را تحمل نخواهد کرد». کوروش از این سخن نماینده، شگفت‌زده شد و از ملازمان یونانی خود پرسید: «لاسدمونی‌ها کیستند و عده‌شان چیست که بدین‌سان حرف می‌زنند؟» این پرسش او، یک طعنهٔ محض نبود؛ او از کسانی پرسش می‌کرد که می‌دانست گزارش می‌دهند. به‌علاوه وی دربارهٔ یونانیان ساکن در سرزمین اصلی یونان همان اندازه اطلاع داشت که اسپارتی‌ها و آتنی‌ها و دیگران دربارهٔ او و قومش می‌دانستند. یونانی‌های مذکور این مردم را معرفی کردند. پس از آن کوروش رو به نماینده کرد و گفت:
کردند. پس از آن کوروش رو به نماینده کرد و گفت: «من هیچگاه از مردمی که در شهرهایشان جایی مخصوص دارند و در آن محل جمع می‌شوند تا با قید قسم یکدیگر را فریب دهند، تشویش نداشته‌ام. اگر زنده ماندم، چنان کنم که این مردم، به جای اینکه در امور ینیان‌ها دخالت کنند، از کارهای خودشان حرف بزنند». هرودوت سپس می‌افزاید که: «منظور کوروش از این پیام، انتقاد کلی از رفتار همهٔ مردم یونان بود، زیرا ایشان میدان و بازار برای داد و ستد کالا دارند، و برعکس؛ پارسیان از محل خاصی جنس نمی‌خرند و در واقع در تمام سرزمین خود بازاری
جنس نمی‌خرند و در واقع در تمام سرزمین خود بازاری ندارند. پس از شنیدن این سخنان، نمایندگان اسپارت به شهر خود بازگشتند و پاسخ کوروش را به دو پادشاه خود ابلاغ کردند. آنها هم ماوقع را به اطلاع مردم رساندند و مسئلهٔ استمداد یونانی‌های آسیای صغیر از اسپارت به همین‌جا ختم شد. کوروش، ژنرال مادی، مازارِس را مأمور تسخیر مستعمرات یونانی آسیای صغیر کرد و او توانست پری‌ین، دشت مئاندر و ولایات ماگنزیا را به تصرف درآورد. سپس سردار مزبور مرد و هارپاگوس مادی به جای او منصوب شد. هارپاگوس نخست به فوکایا حمله کرد. اهالی
منصوب شد. هارپاگوس نخست به فوکایا حمله کرد. اهالی فوکایا تصمیم گرفتند که همگی شهر خود را رها کنند و به سیسیل بگریزند، تا بندهٔ پارسی‌ها نشوند (هر چند که بسیاری از آنها بعدها بازگشتند). هنگامی که هارپاگ به تئوس حمله کرد، برخی از تئوسی‌ها نیز تصمیم به مهاجرت گرفتند. اما بقیهٔ ایونی‌ها ماندند و در نتیجه سرزمین‌هایشان یکی پس از دیگری به تصرف سپاهیان پارسی درآمد. پارسی‌ها و حکومت بر ایونی‌ها. پارسی‌ها در حکومت کردن بر ایونی‌ها به مشکل برخوردند. کوروش بزرگ در جاهای دیگر می‌توانست از طبقهٔ نخبه و گروه‌های ممتاز و
دیگر می‌توانست از طبقهٔ نخبه و گروه‌های ممتاز و برگزیدهٔ بومی هر قوم و جامعه برای حکومت بر آن توده‌ها و اجتماعات به عنوان اتباع خود استفاده کند (مثلا دربارهٔ یهودیه در جنوب فلسطین، که از کارگزاران و عوامل دینی و مذهبی محلی بهره برد)؛ حال آنکه دربارهٔ یونانیان چنین چیزی عملاً امکان نداشت و چنین گروه‌هایی در آن سرزمین وجود نداشتند. در شهرها و مناطق یونانی‌نشین طبقهٔ آریستوکرات و اشرافی وجود داشت که به‌ناچار به دسته‌هایی مخالف و معارض هم تقسیم می‌شدند. به همین سبب پارسی‌ها در هر شهر یونانی آسیای صغیر یک تیران
سبب پارسی‌ها در هر شهر یونانی آسیای صغیر یک تیران گماشتند که این عمل متعاقباً آنها را وارد درگیری‌ها و جبهه‌بندی‌های داخلی یونانیان کرد. علاوه بر این، یک تیران ممکن بود گاهی اوقات به دنبال کسب استقلال و خودمختاری و گردن‌فرازی برآید و لازم شود او را با فرد و گزینهٔ دیگری تعویض کرد. همچنین تیران بودن هم کار آسانی نبود؛ چه آنها نمایندگان و گماردگان حکومت ایران به‌شمار می‌رفتند و همین کافی بود تا مورد نفرت و انزجار عمیق توده‌های مردم خود واقع شوند. از دیگر سو بین جباران و حاکمان یونانی آسیای صغیر هم اختلافات و
جباران و حاکمان یونانی آسیای صغیر هم اختلافات و منازعاتی وجود داشت. هرودوت در این باره می‌گوید: داریوش بزرگ و مناسبات او با یونانیان. بی‌شک فرمانروای کاردان و سیاسی مانند داریوش از همان ابتدای مواجه شدن با عنصر یونانی در آسیای صغیر و مناطق و سرزمین‌های غربی قلمرو خود، به حساسیت ویژهٔ این مناطق و مشکلات و ظرافت‌های حکم راندن بر چنین مردمانی پی برده بود. او ناچار می‌بایست رویکرد محتاطانه‌ای در قبال این اقوام در پیش بگیرد، اما به هر صورت سیاست فتح و تصرف را در مواجهه با عنصر یونانی اتخاذ کرد. او پیش از