payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در مکان‌های مختلف، مانند شورش شینپورن ((۱۸۷۶) استان کوماموتو) و شورش آکیزوکی ((۱۸۷۶) استان فوکوئوکا) وجود داشت. سامورایی‌های ناراضی در سراسر کشور مشتاقانه منتظر قیام تاکاموری سایگو بودند. اگر تاکاموری سایگو دانش‌آموزان مدرسه خصوصی خود را در یک قیام رهبری می‌کرد، واضح بود که دولت آسیب زیادی می‌دید. دولت نگران حجم زیاد سلاح و مهمات ذخیره شده در کاگوشیما شد و هنگامی که سعی در مصادره آنها داشت، دانش‌آموزان یک مدرسه خصوصی شورش کردند و به یک انبار مهمات در سوموتا حمله کرده و سلاح‌ها و مهمات را دزدیدند. علاوه بر
حمله کرده و سلاح‌ها و مهمات را دزدیدند. علاوه بر این، دولت گروهی از جاسوسان را تقریباً همزمان با این حادثه به کاگوشیما فرستاد. با این حال، مدرسه خصوصی این حرکت را شناسایی کرد و جاسوسان دستگیر شدند. سپس جاسوسان به توطئه برای ترور سایگو تاکاموری اعتراف کردند (اگرچه این نظر هم وجود دارد که این یک داستان ساختگی بوده است). در پاسخ به این، درخواست‌ها برای اقدام نظامی در میان سامورایی‌های ساتسوما افزایش یافت. سپس، سایگو تاکاموری، که تصمیم گرفته بود دیگر نمی‌تواند نارضایتی سامورایی‌ها را سرکوب کند، تصمیم به تشکیل
نارضایتی سامورایی‌ها را سرکوب کند، تصمیم به تشکیل ارتش گرفت. در ۱۵ فوریه ۱۸۷۷ (دهم میجی)، بیش از ۱۰٬۰۰۰ سرباز ساتسوما (عمدتاً سامورایی‌های سابق ساتسوما به رهبری سایگو تاکاموری) در سنگین‌ترین بارش برف در ۶۰ سال گذشته راهپیمایی کردند. هدف آنها قلعه کوماموتو بود، جایی که نیروهای دولتی مستقر بودند. با شنیدن خبر قیام سایگو تاکاموری، دولت بلافاصله دستور حمله را صادر کرد. در بیست و دوم، ارتش ساتسوما حمله‌ای را به قلعه کوماموتو آغاز کرد و این آغاز یکی از بزرگ‌ترین جنگ‌های داخلی در تاریخ ژاپن، جنگ سینان، بود. با
جنگ‌های داخلی در تاریخ ژاپن، جنگ سینان، بود. با این حال، قلعه کوماموتو قلعه‌ای مستحکم بود که توسط جنگ‌سالار سنگوکو، کاتو کیوماسا، ساخته شده بود. تصرف آن آسان نبود. علاوه بر این، نیروهای دولتی جدیدترین سلاح‌ها و مهمات را داشتند و تلاش‌های ارتش ساتسوما برای تصرف قلعه کوماموتو همگی شکست خورد؛ بنابراین ارتش تقسیم شد و به سمت شمال حرکت کرد، جایی که نبردهای شدیدی در نقاط مختلف درگرفت. بدین ترتیب، نبرد معروف به نبرد تاباروزاکا رخ داد. نیروهای دولتی از نیروهای ساتسوما که ماهرانه از تفنگ‌ها و شمشیرهای خود استفاده
که ماهرانه از تفنگ‌ها و شمشیرهای خود استفاده می‌کردند، وحشت داشتند. هفده روز پس از شروع نبرد، نیروهای دولتی سرانجام موفق به تصرف تاباروزاکا شدند، اما هر دو طرف تلفات سنگینی متحمل شدند. در ۱۶ اوت همان سال، سایگو تاکاموری دستور انحلال کل ارتش خود را صادر کرد. سپس تصمیم گرفت با افسران ارشد و نیروهای نخبه خود به کاگوشیما بازگردد. هنگامی که سایگو تاکاموری و ۳۷۲ مرد بازمانده وارد شیرویاما در کاگوشیما شدند، توسط نیروهای دولتی محاصره شدند. سپس، در اوایل صبح ۲۴ سپتامبر، نیروهای دولتی حمله‌ای همه‌جانبه را آغاز
سپتامبر، نیروهای دولتی حمله‌ای همه‌جانبه را آغاز کردند. سایگو تاکاموری از ناحیه کمر و ران مورد اصابت گلوله قرار گرفت. او به بپو شینسوکه، که در همان نزدیکی بود، گفت که دیگر بس است و دستور داد سرش را از تنش جدا کنند. او در سن ۴۹ سالگی درگذشت. اگرچه سایگو تاکاموری از چهره‌های کلیدی در نوسازی میجی بود، اما به عنوان یک خائن به زندگی خود پایان داد. اوکوبو توشیمیچی. اوکوبو توشیمیچی سیاستمداری بود که از پایان دوره ادو تا اوایل دوره میجی زندگی می‌کرد. او در سال ۱۸۳۰ (دوره بونسی ۱۳) در خانواده‌ای از سامورایی‌های رده
(دوره بونسی ۱۳) در خانواده‌ای از سامورایی‌های رده پایین از قلمرو ساتسوما متولد شد. «توشیمیچی» نام او پس از آغاز دوره میجی بود و در پایان دوره ادو با نام‌های «شوسوکه» و «ایچیزو» شناخته می‌شد. وقتی او ۱۱ ساله بود، جنگ‌های تریاک در سرزمین اصلی چین آغاز شد. دودمان چینگ، که بر سرزمین اصلی حکومت می‌کرد، از بریتانیا شکست خورد و تسلیم شد. اوکوبو توشیمیچی دوران کودکی تأثیرپذیر خود را در دوران بحرانیِ پیشروی قدرت‌های اروپایی و آمریکایی به آسیا گذراند. به همین دلیل، «ساختن کشوری که بتواند با غرب رقابت کند» به هدف
«ساختن کشوری که بتواند با غرب رقابت کند» به هدف همیشگی اوکوبو توشیمیچی تبدیل شد. در قلمرو ساتسوما، اوکوبو توشی‌میچی با سایگو تاکاموری متحد شد تا سِیچوگومی، یک گروه رادیکال از اصلاح‌طلبان در حکومت قلمرو، را سازماندهی کند، در عین حال به عنوان واسطه‌ای برای جلوگیری از اصطکاک بین قلمرو و سِیچوگومی نیز عمل می‌کرد. با حفظ این موضع، او اعتماد شیمازو هیسامیتسو را که به عنوان پدر ارباب قلمرو شیمازو تادایوشی قدرت واقعی را در دست داشت، جلب کرد. با وجود اینکه او یک سامورایی رده پایین بود، به یک مقام کلیدی در قلمرو
سامورایی رده پایین بود، به یک مقام کلیدی در قلمرو ارتقا یافت. سپس در سال ۱۸۶۲ (دوره بونکیو ۲)، با پشتوانه قدرت قلمرو قدرتمند ساتسوما (قلمرویی با نفوذ بر شوگون‌سالاری) به سیاست مرکزی روی آورد. در آن زمان، برای جبران کاهش اقتدار شوگون‌سالاری، قلمروهای قدرتمندی مانند قلمرو ساتسوما برای حمایت از شوگون‌سالاری متحد شدند و در بحبوحه ترویج «کوبو گاتای» (ائتلاف دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری) بودند. قرار بود قدرت شوگون‌سالاری با ادغام شوگون‌سالاری با دربار امپراتوری تثبیت شود و با وضعیت دشوار پیشروی قدرت‌های غربی
تثبیت شود و با وضعیت دشوار پیشروی قدرت‌های غربی مقابله کند. با این حال، درگیری بین شوگون‌سالاری و قلمرو ساتسوما رخ داد و این طرح برای اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری از هم پاشید. این باعث شد توشیمیچی اوکوبو فکر کند که «ژاپن آینده‌ای ندارد مگر اینکه شوگون‌سالاری را سرنگون کنیم و دولت جدیدی تأسیس کنیم که بتواند به تغییرات زمان پاسخ دهد» و به همراه متحدش تاکاموری سایگو، قلمروها را برای حمایت از سرنگونی شوگون‌سالاری رهبری کرد. به دنبال توصیه ریوما ساکاموتو و شینتارو ناکائوکا، او تصمیم گرفت با قلمرو
و شینتارو ناکائوکا، او تصمیم گرفت با قلمرو قدرتمند چوشو که تا آن زمان دشمن او بود، اتحادی منعقد کند. پس از انعقاد اتحاد ساتسوما-چوشو، توشیمیچی اوکوبو گام‌های بلندی در جهت سرنگونی مسلحانه شوگون‌سالاری برداشت. در دسامبر ۱۸۶۷ (دوره کیئو ۳)، او به همراه «اعلامیه بزرگ احیای حکومت امپراتوری» به عضویت کابینه دولت جدید میجی درآمد. او مقام‌های دولت سلطنتی، مانند ایواکورا تومومی و سانجو سانه‌تومی را که از اشراف‌زادگان بودند و تمایلی به استفاده از زور نداشتند، متقاعد کرد و شروع به آماده شدن برای نبردی سرنوشت‌ساز کرد.
و شروع به آماده شدن برای نبردی سرنوشت‌ساز کرد. در ۳ ژانویه ۱۸۶۸ (دوره کیئو ۴)، نبرد توبا-فوشیمی آغاز جنگ بوشین بین دولت جدید میجی و نیروهای شوگون‌سالاری سابق بود. در نتیجه پیروزی در این جنگ، دولت جدید میجی به دولت مرکزی جدید ژاپن تبدیل شد. به عنوان وزیر کشور، کنترل قدرت را به دست گرفت. اوکوبو توشیمیچی پس از مجبور کردن نیروهای شوگون‌سالار سابق به تسلیم، راهی ابداع کرد تا شوکو (اصطلاحی که در اواخر دوره ادو برای دایمیوها به کار می‌رفت) در سراسر ژاپن، سرزمین‌ها و کنترل مردم خود را به دربار امپراتوری
سرزمین‌ها و کنترل مردم خود را به دربار امپراتوری بازگردانند. به عنوان اولین قدم، او اربابان فئودال ساتسوما، قلمرو توسا، قلمرو چوشو و قلمرو ساگا را متقاعد کرد که «سرزمین» (قلمرو) و «ملیت» (موضوع) خود را به امپراتور بازگردانند و سپس این را به همه اربابان فئودال در سراسر کشور تعمیم داد. در سال ۱۸۶۹ (میجی ۲)، او به «بازگرداندن زمین و ملیت» دست یافت و بلافاصله پس از آن «لغو قلمروهای فئودالی و تأسیس بخشداری‌ها» را انجام داد. در سال ۱۸۷۱ (میجی ۴)، او به عنوان معاون فرستاده، هیئت ژاپنی به اروپا (هیئت اعزامی
معاون فرستاده، هیئت ژاپنی به اروپا (هیئت اعزامی ایواکورا)، به رهبری ایواکورا تومومی، را همراهی کرد. این هیئت از آمریکا عبور کرد و از ژوئیه تا نوامبر ۱۸۷۲ (میجی ۵) به مدت چهار ماه در انگلستان اقامت داشت. آنها کارخانه‌ها، کشتی‌سازی‌ها، راه‌آهن‌ها، کارخانه‌های فولاد و غیره را در شهرهای بزرگی مانند لندن، ادینبورگ، گلاسکو، منچستر و بیرمنگام بازرسی کردند. او همچنین از کشورهای مختلف اروپایی، از جمله فرانسه، هلند و آلمان بازدید کرد و در سال ۱۸۷۳ (۶ میجی) پس از بازگشت به ژاپن، به عنوان مدیر کل وزارت تازه تأسیس امور
به ژاپن، به عنوان مدیر کل وزارت تازه تأسیس امور داخلی و نایموشو/وزیر کشور منصوب شد. این سمت معادل چیزی بود که امروزه نخست‌وزیر ژاپن نامیده می‌شود و او عملاً قدرت واقعی را در دولت میجی در دست داشت. او موفق شد جایگاه محکمی در دولت ایجاد کند. یکی از وظایفی که توشیمیچی اوکوبو در این زمان بر عهده گرفت، سرکوب شورش‌های سامورایی‌های ناراضی بود؛ سامورایی‌های سابقی که از نحوهٔ ادارهٔ حکومت میجی ناراضی بودند. در مخالفت با جریان‌های عصر جدید، جنگ‌های داخلی بزرگ متعددی از جمله شورش ساگا، شورش شینپورن و شورش هاگی رخ
از جمله شورش ساگا، شورش شینپورن و شورش هاگی رخ داد. شدیدترین این جنگ‌ها، جنگ سینان بود که توسط متحد او، سایگو تاکاموری، در سال ۱۸۷۷ (دهم میجی) آغاز شد. اوکوبو توشیمیچی تمام این شورش‌ها را سرکوب کرد و برای تقویت اقتدار امپراتور و دولت میجی سخت تلاش کرد. ایجاد تعادل بین سیاست‌های صنعتی و توسعه منابع انسانی. توشیمیچی اوکوبو پس از بازدید از اروپا و ایالات متحده و مشاهده وضعیت سیاست و اقتصاد پیشرفته در آنجا، به شدت بر هر دو جنبه سیاست و اقتصاد تأثیر گذاشت. او در سیاست، سیستم بوروکراتیک را کاملاً ساده‌سازی کرد و
سیاست، سیستم بوروکراتیک را کاملاً ساده‌سازی کرد و در اقتصاد، توسعه صنعتی را ارتقا داد. به‌طور خاص، در حوزه توسعه صنعتی، دولت سیستمی از حمایت را بر اساس این ایده که «کشورهای در حال توسعه در مراحل اولیه توسعه صنعتی به راهنمایی دولت نیاز دارند» ایجاد کرد. به عنوان مثال، در کشاورزی، یک مدرسه کشاورزی در کومبا، توکیو افتتاح شد که در آن روش‌های کشاورزی غربی معرفی و آزمایش شدند. توشیمیچی اوکوبو ۵۴۰۰ ین (تقریباً ۱۰۸ میلیون ین به پول امروز)، که در آن زمان مبلغ زیادی بود، به مدرسه کشاورزی اهدا کرد. این کمک مالی به
بود، به مدرسه کشاورزی اهدا کرد. این کمک مالی به دانشجویان برجسته داده می‌شد و هنگامی که این مدرسه به دانشکده کشاورزی دانشگاه امپراتوری توکیو تبدیل شد، به عنوان «بورسیه تحصیلی اوکوبو توشیمیچی» شناخته شد. او همچنین تلاش‌های خود را در صنعت پوشاک متمرکز کرد و سعی در تولید پشم داخلی داشت. او کارخانه‌های دولتی زیادی تأسیس کرد که یکی از آنها کارخانه ابریشم تویمی‌اوکا است که اکنون به عنوان یک میراث جهانی تعیین شده است. او در سفری به انگلستان متوجه شد که منبع ثروت ژاپن، کشتیرانی است و در سال ۱۸۷۵ (۸ میجی)، مبلغ
ژاپن، کشتیرانی است و در سال ۱۸۷۵ (۸ میجی)، مبلغ هنگفتی از شرکت کشتیرانی میتسوبیشی متعلق به ایواساکی یاتارو حمایت مالی کرد تا انحصار کشتیرانی را به میتسوبیشی زایباتسو واگذار کند که در نهایت باعث شد شرکت‌های کشتیرانی بریتانیایی و آمریکایی از مسیر کشتیرانی بین یوکوهاما و شانگهای خارج شوند. اگرچه توشیمیچی اوکوبو اهل قلمرو ساتسوما بود که روحیه رزمی قوی داشت، اما هیچ حکایتی در مورد او در رابطه با شمشیر یا شمشیربازی ژاپنی وجود ندارد. تصور می‌شود که این به این دلیل است که او در کودکی از نظر جسمی ضعیف بوده و
دلیل است که او در کودکی از نظر جسمی ضعیف بوده و نتوانسته خود را وقف آموزش هنرهای رزمی کند. به جای شمشیر ژاپنی، این عقل بی‌نظیر او بود که تیزبینی استثنایی خود را به رخ می‌کشید. طبق شهادت سایگو تسوگومیچی، برادر کوچکتر سایگو تاکاموری، اوکوبو توشیمی‌چی «هرچه عصبانی‌تر می‌شد، استدلالش منطقی‌تر می‌شد.» در صورتی که حتی اگر کلمه‌ها و اعمال یک فرد معمولاً منظم باشند، وقتی ذهنش تحت سلطه خشم باشد، نامنسجم می‌شوند. هرچه خشم قوی‌تر باشد، منطق بیشتر تمایل به فروپاشی دارد. با این حال، عکس این قضیه برای اوکوبو توشیمیچی
با این حال، عکس این قضیه برای اوکوبو توشیمیچی صادق بود. هر چه بیشتر عصبانی می‌شد، منطقش منسجم‌تر و آرام‌تر و متین‌تر می‌شد. سایگو تسوگومیچی که شهادت داد، گفت: «او واقعاً آدم مرموزی بود.» این حکایت نشان می‌دهد که اوکوبو توشیمیچی ذهن خاصی داشت. در اوایل صبح ۱۴ مه ۱۸۷۸ (۱۱ میجی)، اوکوبو توشی‌میچی با یامایوشی موریسوکه، فرماندار استان فوکوشیما، با لحنی غیرمعمول و پرشور صحبت کرد و قبل از ترک خانه‌اش گفت: «ده سال پس از پایان جنگ سینان، دوره سازندگی خواهد بود. من، اوکوبو بی‌ارزش، غنی‌سازی کشور و تقویت ارتش آن و
اوکوبو بی‌ارزش، غنی‌سازی کشور و تقویت ارتش آن و ارتقای صنعت و تجارت را ترویج خواهم کرد.» چند ساعت بعد، در حالی که با کالسکه اسبی به سمت کاخ امپراتوری در حرکت بود، توسط سامورایی‌های ناراضی از استان ایشیکاوا که در کمین او بودند، ترور شد و به زندگی ۴۷ ساله اش پایان داد. کیدو تاکایوشی. کاتسورا کوگورو در ۲۶ ژوئن ۱۸۳۳ (دوره تنپو ۴) در قلمرو چوشو متولد شد. او در سن ۸ سالگی توسط خانواده کاتسورا یک سامورایی از این قلمرو به فرزندی پذیرفته شد. از آن زمان به بعد، او خود را «کاتسورا کوگورو تاکایوشی» می‌نامید تا اینکه
را «کاتسورا کوگورو تاکایوشی» می‌نامید تا اینکه در ۲۹ سپتامبر ۱۸۶۵ (دوره کیئو ۱) این نام را به خود گرفت. او با دریافت جوایزی برای پیشرفت تحصیلی از دوران نوجوانی خود را متمایز کرد و در سال ۱۸۴۹ (کای ۲)، زیر نظر یوشیدا شوئین در مدرسه قلمرو میرینکان تحصیل کرد. پس از آن، اگرچه او شاگرد آکادمی شوکاسونجوکو نبود، اما به احترام به شاگردانش این آموزشگاه ادامه داد. در سال ۱۸۶۰ (دوره مانئن ۱)، او با جناح سوننو جوئی (احترام به امپراتور، بیرون راندن بیگانگان) از قلمرو میتو پیمان بست و در کنار تاکاسوگی شینساکو و کوساکا
پیمان بست و در کنار تاکاسوگی شینساکو و کوساکا گنزوی، به یکی از چهره‌های اصلی جناح سوننو جوئی در قلمرو چوشو تبدیل شد. از سوی دیگر، او همچنین با افراد روشنفکری مانند کاتسو کایشو، ساکاموتو ریوما و یوکوی شونان ارتباط داشت. یکی از نقاط قوت کاتسورا کوگورو، گشودگی او در پذیرش طیف وسیعی از ایده‌ها بود. همزمان با اینکه قلمرو چوشو از موقعیت خود به عنوان نگهبان کاخ امپراتوری کیوتو برای اتحاد با اشراف طرفدار امپراتوری و ضد خارجیان در دربار امپراتوری استفاده کرد، حضور او در کیوتو افزایش یافت و او به‌طور گسترده به عنوان
در کیوتو افزایش یافت و او به‌طور گسترده به عنوان «کاتسورا کوگورو» شناخته شد. در کیوتو پنهان شد و تلاش کرد تا اعتماد خاندان چوشو را بازگرداند. هنگامی که کودتای ۱۸ اوت در دربار امپراتوری در سال ۱۸۶۳ (دوره بونکیو ۳) رخ داد، قلمرو چوشو نفوذ خود را در کیوتو از دست داد و کاتسورا کوگورو توسط شوگون‌سالاری تبعید شد. امپراتور کومی، که به دلیل ظهور جنبش سونو جوئی، احساس بحران فزاینده‌ای می‌کرد، اشراف دربار امپراتوری را که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری حمایت می‌کردند، و همچنین خاندان‌های ساتسوما و آیزو، بسیج
و همچنین خاندان‌های ساتسوما و آیزو، بسیج کرد تا اشراف سونو جوئی و نیروهای قلمرو چوشو را از کیوتو ریشه‌کن کند. با این حال، حتی پس از بیرون رانده شدن نیروهای چوشو از کیوتو، کاتسورا کوگورو در آنجا پنهان ماند و برای بازگرداندن اعتماد حوزه به سختی تلاش کرد. در سال ۱۸۶۵ (اولین سال دوره کیئو)، قلمرو به او دستور داد نام خود را به «کیدو کانجی تاکایوشی» تغییر دهد. از آنجا که نام کاتسورا کوگورو مشهور بود، او خود را به شکل شخص دیگری درآورد تا از تعقیب شوگون‌سالاری فرار کند. اتحاد ساتسوما-چوشو. در همین زمان، کاتسورا
کند. اتحاد ساتسوما-چوشو. در همین زمان، کاتسورا کوگورو، که اکنون با نام «کیدو تاکایوشی» شناخته می‌شود، از طریق ساکاموتو ریوما، سامورایی که از قلمرو توسا فرار کرده بود، شروع به تماس با خاندان ساتسوما کرد. خاندان اربابی ساتسوما دشمن سرسخت خاندان اربابی چوشو بود و آنها را از کیوتو بیرون رانده بود، اما با نزدیک شدن به دومین لشکرکشی چوشو توسط شوگون‌سالاری، برای بقای خاندان چوشو، تشکیل اتحاد با ساتسوما، خاندان پیشرو جنوب غربی و دارای نفوذ عظیم در سیاست مرکزی، ضروری شد. هنگامی که اتحاد ساتسوما-چوشو به شکل مخفی در
شد. هنگامی که اتحاد ساتسوما-چوشو به شکل مخفی در ژانویه ۱۸۶۶ (دوره کیئو ۲) در کیوتو منعقد شد، سرنوشت قلمرو چوشو به طرز چشمگیری به سمت هدف نهایی سرنگونی شوگون‌سالاری تغییر کرد. حضور او به عنوان یک شخصیت محوری در اصلاحات میجی. هنگامی که اعلامیه بزرگ احیای حکومت امپراتوری صادر شد و دولت میجی تأسیس گردید، کیدو تاکایوشی به عنوان مشاور منصوب شد. در ژانویه ۱۸۶۸ (اولین سال دوره میجی)، او سوگندنامه پنج‌ماده‌ای را تدوین کرد و در پاییز، اصلاحاتی را در سیستم ارباب فئودالی به اوکوبو توشیمیچی پیشنهاد داد. در نتیجه، در
به اوکوبو توشیمیچی پیشنهاد داد. در نتیجه، در سال ۱۸۶۹ (دومین سال دوره میجی)، «بازگشت زمین‌ها و مردم به امپراتور» محقق شد. اربابان فئودال سابق مجبور شدند سرزمین‌ها و شهروندان خود را تحویل دهند. کیدو تاکایوشی در سال ۱۸۶۹ (میجی ۲) به عنوان عضو سانگی منصوب شد. او همچنین در سال ۱۸۷۱ (میجی ۴) به شدت در لغو املاک فئودالی و تأسیس استان‌ها مشارکت داشت. با این حال، پس از آنکه به عنوان معاون فرستاده به هیئت اعزامی ایواکورا پیوست و در ژوئیه ۱۸۷۳ (میجی ۶) به ژاپن بازگشت، بحث بر سر سیکانرون (لشکرکشی به کره) در درون دولت
بحث بر سر سیکانرون (لشکرکشی به کره) در درون دولت آغاز شد. تاکایوشی کیدو از نقطه نظر گسترش حکومت داخلی با این طرح مخالفت کرد، اما دیگر رهبران در دوره بازگشت قدرت سیاسی به امپراتور/نوسازی میجی، مانند سایگو تاکاموری و اتو شیمپی، در کودتای ششمین سال میجی استعفا دادند. تاکایوشی کیدو عضو شورا و وزیر آموزش و پرورش شد، اما مشکلات سلامتی او تقریباً در همین زمان شروع به آشکار شدن کرد. جنگ سینان. در سال ۱۸۷۴ (هفتم دوره میجی)، او در مخالفت با اعزام نیرو توسط اوکوبو توشیمیچی به تایوان، از سمت خود به عنوان عضو شورای
توشیمیچی به تایوان، از سمت خود به عنوان عضو شورای سانگی استعفا داد. اگرچه در مقطعی به دولت بازگشت، اما اغلب با اوکوبو اختلاف داشت و به دلیل وخامت حالش، مجبور به عقب‌نشینی از خطوط مقدم شد. سپس، در سال ۱۸۷۷ (دهم میجی)، هنگامی که سایگو تاکاموری، که پس از استعفا از سمت خود در ساتسوما در انزوا زندگی می‌کرد، ارتشی تشکیل داد و شورش ساتسوما یا جنگ سینان آغاز شد، او در حالی که در بستر بیماری بر اثر بیماری درگذشت. او ۴۵ سال داشت. ملقب به «کوگورو فراری». وقتی تاکایوشی کیدو با نام کوگورو کاتسورا شناخته می‌شد، لقب
کیدو با نام کوگورو کاتسورا شناخته می‌شد، لقب «کوگورو فراری» را به او داده بودند. او به عنوان مردی قدرتمند در خاندان چوشو، رهبر نیروهای ضد شوگون‌سالاری، بارها جانش توسط شوگون‌سالاری هدف قرار گرفت، اما او همیشه با فرار ساده از بحران جان سالم به در می‌برد. برای مثال، حادثه ایکِدایا در ژوئن ۱۸۶۴ (دوره گنجی ۱) رخ داد. میهن‌پرستان طرفدار امپراتوری و ضد خارجی که از کیوتو تبعید شده بودند، در ایکِدایا جلسات مخفی برگزار می‌کردند که شینسنگومی ناگهان حمله کرد و بسیاری از آنها را کشت. کوگورو کاتسورا به سختی و بدون هیچ
از آنها را کشت. کوگورو کاتسورا به سختی و بدون هیچ آسیبی جان سالم به در برد. او به یاد می‌آورد: «من ابتدا به ایکِدایا رفتم و افراد زیادی آنجا نبودند، بنابراین خوشبختانه به اقامتگاه قلمرو تسوشیما رفتم و فکر کردم دوباره به آنجا بازگردم»، اما در سوابق شوگون‌سالاری آمده است: «کوگورو کاتسورا با دویدن از روی پشت بام‌ها فرار کرد.» یک ماه بعد، حادثه کینمون رخ داد که در آن قلمرو چوشو به کاخ امپراتوری کیوتو حمله کردند. نیروهای چوشو شکست خوردند و از کیوتو بیرون رانده شدند، اما کوگورو کاتسورا دوباره از لباس مبدل برای
شدند، اما کوگورو کاتسورا دوباره از لباس مبدل برای فرار از تعقیب شدید شوگون‌سالاری و حرکت در اطراف کیوتو استفاده کرد. حکایت معروفی وجود دارد که در آن یک گیشا به نام «ایکوماتسو» (که بعدها همسر قانونی او، کیدو ماتسوکو شد) خود را مبدل کرد و اونیگیری (غذای برنجی) را به کوگورو کاتسورا که زیر پل نیجو پنهان شده بود، می‌رساند. پس از فرار موفقیت‌آمیز از کیوتو، او در منطقه تاجیما (که اکنون بخش شمالی استان هیوگو است) پنهان شد. او در این منطقه از جایی به جای دیگر فرار می‌کرد و از تعقیب شوگون‌سالاری در امان می‌ماند. در
و از تعقیب شوگون‌سالاری در امان می‌ماند. در این زمان، به او لقب «کوگوروی فراری» داده شد که عمل فرار او را مسخره می‌کرد.
پرومته آمریکایی، پیروزی و تراژدی جی رابرت اوپنهایمر، زندگینامه جی رابرت اوپنهایمر نوشته کای بیرد و مارتین ج. شروین هست که انتشارات آلفرد ای. کناف در سال ۲۰۰۵ منتشرکرده‌است. نگارش این کتاب ۲۵ سال به طول انجامیده بود. در سال ۲۰۰۶ این کتاب برنده جایزه پولیتزر در زمینه زندگینامه یا خودزندگینامه شد. همچنین در سال ۲۰۰۸ برنده جایزه داف کوپر، بهترین کتاب سال شیکاگو تریبون و بهترین کتاب مربوط به علم مجله دیسکاور شد. پیروزی و تراژدی جی. رابرت اوپنهایمر، بیوگرافی فیزیکدان نظری جی. رابرت اوپنهایمر، رهبر پروژه منهتن که
نظری جی. رابرت اوپنهایمر، رهبر پروژه منهتن که اولین سلاح هسته‌ای را تولید کرد، در سال ۲۰۰۵ است که توسط کای برد و مارتین جی شروین در یک دوره زمانی نوشته شده است. ۲۵ سال. جوایز متعددی از جمله جایزه پولیتزر سال ۲۰۰۶ برای بیوگرافی یا زندگی نامه را به دست آورد. این کتاب به شهرت اوپنهایمر به‌عنوان «پدر بمب اتمی» و مدیر پروژه منهتن و همچنین سقوط غم‌انگیز او به دلیل شنیدن امنیت در دوران مک‌کارتی می‌پردازد. این کتاب تلاش های لوئیس اشتراوس و اف بی آی برای تضعیف اوپنهایمر را نشان می دهد. این بمب به عنوان یک نقطه عطف
را نشان می دهد. این بمب به عنوان یک نقطه عطف مهم و دیداری مهم بین علم و سلاح های زمان جنگ در نظر گرفته می شود. این امر اوپنهایمر را به عنوان یک شخصیت تاریخی مهم و نمادی برای اخلاق بمب اتمی و گفتمان سیاسی در مورد انرژی هسته‌ای نشان می‌دهد. این کتاب به اجزای مختلف زندگی اوپنهایمر در داخل و خارج از پروژه منهتن می پردازد. زندگی اولیه، جاه طلبی ها، ایده ها، فعالیت های سیاسی، ازدواج، روابط با زنان و فیزیکدانان دیگر، تردیدها در مورد بمب، پیچیدگی ها و کاستی ها نیز در کتاب مورد بحث قرار گرفته است. این کتاب به عنوان
کتاب مورد بحث قرار گرفته است. این کتاب به عنوان الهام بخش فیلم زندگینامه ای کریستوفر نولان در سال ۲۰۲۳ اوپنهایمر با بازی کیلین مورفی در نقش اوپنهایمر بود. عنوان کتاب به افسانه پرومته اشاره دارد، چنان‌که در شماره سپتامبر ۱۹۴۵ مجله ساینتیفیک مانتلی آمده بود: این کتاب در ویرایش می ۲۰۰۶، ۷۲۱ صفحه به اضافه ۳۲ صفحه عکس دارد. برای نگارش کتاب مارتین شروین و کای بیرد با صدها نفر مصاحبه کرده بودند. آنها بیش از ۲۶۰۰۰ مدرک برای نگارش این کتاب جمع‌آوری کرده بودند که نهایتاً این مدارک را در اختیار کتابخانه کنگره قرار
این مدارک را در اختیار کتابخانه کنگره قرار دادند تا عموم به آن دسترسی داشته باشند. فیلم اوپنهایمر" ساختهٔ کریستوفر نولان و با بازی کیلین مورفی در نقش اوپنهایمر نیز بر اساس این کتاب ساخته شده‌است. خلاصه این کتاب شامل پنج بخش در مراحل مختلف زندگی اوپنهایمر و همچنین یک مقدمه و پایان است. پیش درآمد مقدمه مراسم تشییع جنازه اوپنهایمر را توصیف می کند و زندگی اوپنهایمر را به عنوان زندگی ای سرشار از پیروزی و تراژدی، زندگی پر از معما، پیچیدگی، انسانیت و عشق به کشورش توصیف می کند. مقدمه توضیح می دهد که کتاب تلاشی
توصیف می کند. مقدمه توضیح می دهد که کتاب تلاشی برای روشن کردن زندگی اوپنهایمر است. قسمت ۱ بخش اول کتاب ردیابی دوران کودکی و تحصیلات اولیه اوپنهایمر در مدرسه فرهنگ اخلاقی و هاروارد را آغاز می‌کند و توانایی‌های آکادمیک زودرس اوپنهایمر، عشق به طبیعت جنوب غربی ایالات متحده و اشتیاق او به فیزیک را توصیف می‌کند. اوپنهایمر در مورد دوران کودکی خود اظهار داشت: «زندگی من در کودکی مرا برای این واقعیت آماده نکرد که دنیا پر از چیزهای ظالمانه و تلخ است».[۲] نویسندگان بحران عاطفی اوپنهایمر در دانشگاه کمبریج، شکوفایی علمی
عاطفی اوپنهایمر در دانشگاه کمبریج، شکوفایی علمی او به عنوان یک فیزیکدان نظری در گوتینگن و نقش او به عنوان بنیانگذار برنامه فیزیک نظری در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی را بازگو می کنند. اوپنهایمر که در بسیاری از موضوعات همه کاره بود، فرقه ستایشگران خود را تشکیل داد، به عنوان یک دانشمند شهرت بین المللی پیدا کرد و به علوم انسانی و ادبیات، از جمله متون مقدس هندو، علاقه مند شد. قسمت ۲ اوپنهایمر زمانی که استاد دانشگاه برکلی بود، رابطه نزدیکی را با دانشجوی فارغ التحصیل جین تتلاک آغاز کرد که علاقه جدیدی به فعالیت های
جین تتلاک آغاز کرد که علاقه جدیدی به فعالیت های اجتماعی و سیاسی القا کرد. در بحبوحه رکود بزرگ، اوپنهایمر درخواستی برای کشاورزان بیکار و مهاجر ایجاد کرد و بعداً از طریق حزب کمونیست آمریکا (CPUSA) برای کمک به اسپانیا کمک مالی کرد و به پناهندگان آلمان نازی کمک مالی کرد. در برکلی، اوپنهایمر جلسات اتحادیه را در خانه‌اش برگزار کرد و حلقه درونی دانشجویانی را که با فعالیت‌های جناح چپ مرتبط بودند، حفظ کرد. فرانک برادر اوپنهایمر با مخالفت رابرت به حزب کمونیست پیوست. با وجود فعالیت اوپنهایمر، کتاب اشاره می کند که
با وجود فعالیت اوپنهایمر، کتاب اشاره می کند که رابطه دقیق او با حزب کمونیست همچنان نامشخص است. گزارش‌های دوستان و همکارانی مانند هاکون شوالیه و ضبط‌های FBI فقط می‌تواند او را به عنوان یک همسفر به تصویر بکشد. اوپنهایمر هرگز به طور رسمی کارت نداشت و بعداً عضویت خود را انکار کرد، تعامل خود با حزب را "بسیار کوتاه و بسیار شدید" توصیف کرد.[۳] با پیشرفت های جدید در تحقیقات شکافت و ورود ایالات متحده به جنگ، اوپنهایمر از تشکیلات اتحادیه دور شد و دوستان کمونیست را قطع کرد و معتقد بود که در غیر این صورت، دولت به او
کرد و معتقد بود که در غیر این صورت، دولت به او اجازه نمی دهد تا روی پروژه بمب شکافت کار کند. اوپنهایمر متقاعد شده بود که دستیابی به بمب قبل از نازی ها ضروری است، حتی اگر احتمال دور وجود داشته باشد که بمب بتواند جو را مشتعل کند. با وجود نداشتن مجوز امنیتی ارتش، او به یک رهبر فکری کلیدی در تحقیقات فوق سری "کمیته اورانیوم" تبدیل شد. لزلی گرووز برای رهبری پروژه منهتن برای ساخت اولین بمب هسته ای انتخاب شد. گرووز تحت تأثیر اوپنهایمر، اوپنهایمر را به عنوان مدیر آزمایشگاه تشعشع منصوب کرد، علیرغم مخالفت قابل توجهی
تشعشع منصوب کرد، علیرغم مخالفت قابل توجهی که اوپنهایمر بیش از حد غیر عملی بود. قسمت دوم با به تصویر کشیدن آنچه که ماجرای شوالیه نامیده می شود به پایان می رسد. اگرچه نسخه‌های زیادی از داستان وجود دارد، منابع تأیید می‌کنند که هوکان شوالیر، یکی از دوستان اوپنهایمر، از او خواسته بود تا اطلاعات محرمانه‌ای را برای شوروی ارائه کند، که اوپنهایمر این پیشنهاد را کاملاً رد کرده بود. این ماجرا بعداً به یک موضوع مهم در جلسه استماع امنیتی اوپنهایمر تبدیل شد. قسمت ۳ در لوس آلاموس، اوپنهایمر مدیر علمی پروژه منهتن شد و به
آلاموس، اوپنهایمر مدیر علمی پروژه منهتن شد و به یک مدیر کاریزماتیک، مؤثر، سازمان یافته و رهبر میهن پرست تبدیل شد. این کتاب نشان می‌دهد که چگونه امنیت شدید، رازداری بیش از حد، و نظارت نظامی مداوم بر اوپنهایمر و دانشمندان دیگر سنگینی کرده است. با این وجود، اوپنهایمر قبل از قطع رابطه چندین بار با جین تتلاک ملاقات کرد و پیش از آنکه جین تتلاک خودکشی کند. با وجود سوء ظن و شک توسط زیردستان، اوپنهایمر در نهایت یک مجوز امنیتی به دست آورد اما بلافاصله پس از آن به مقامات در مورد حادثه شوالیر گفت. در حالی که گرووز
مقامات در مورد حادثه شوالیر گفت. در حالی که گرووز معتقد بود که اوپنهایمر و اوپنهایمر اظهار داشتند که هیچ تهدید امنیتی وجود ندارد، تصمیم اوپنهایمر برای گفتن داستان برای جلسه امنیتی او فاجعه بار خواهد بود. برد و شروین استدلال می کنند که اوپنهایمر متعهد به قابل اعتماد بودن خود به عنوان یک دانشمند و موفقیت پروژه بود تا وفاداری ثابت به ایالات متحده. نیلز بور به لوس آلاموس آمد تا در مورد پیامدهای بمب صحبت کند. او برای جلوگیری از مسابقه تسلیحات هسته ای پس از جنگ با روسیه، سیاستی را که اوپنهایمر بعداً ترویج کرد،