payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فورت کپل (به انگلیسی: Fort Qu'Appelle) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در ساسکاچوان واقع شده‌است. فورت کپل ۵٫۲۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۹۱۹ نفر جمعیت دارد. پیوند به بیرون. رده:
مهاجرت ایرانیان به شبه‌قاره هند پس از پایه‌گذاری حکومت‌های اسلامی در این منطقه به‌طور چشمگیری افزایش یافت. این روند به‌ویژه در دورهٔ سلطان‌نشین دهلی (۱۲۰۶–۱۵۲۶) آغاز شد و از نیمهٔ دوم قرن شانزدهم، در دوران حکومت امپراتوری گورکانی و سلطان‌نشین‌های دکن—از جمله احمدنگر، بیجاپور و گلکنده—شدت بیشتری یافت. مهاجران ایرانی شامل مدیران، کارگزاران دولتی، دانشمندان، شاعران، صوفیان، صنعتگران، هنرمندان و بازرگانانی بودند که جذب زبان فارسی و نفوذ فرهنگی آن در دربارهای سلطنتی هند شدند. این دربارها با استقبال از مهاجران
هند شدند. این دربارها با استقبال از مهاجران ایرانی، آنان را در مناصب مهم اداری و فرهنگی به‌کار گرفتند. بیشتر مهاجران ایرانی از طبقات نخبهٔ جامعه بودند و کمتر از میان عشایر یا روستاییان مهاجرت می‌کردند. این مهاجران به‌طور کلی به دو گروه تقسیم می‌شدند: گروه نخست، کسانی بودند که به‌دلیل آزار مذهبی، جنگ یا سرکوب ناچار به مهاجرت شده و به‌طور دائم در هند اقامت گزیدند؛ گروه دوم، مهاجرانی بودند که به‌صورت داوطلبانه و در جست‌وجوی فرصت‌های بهتر به هند آمدند، ارتباط خود با ایران را حفظ کرده و گاه میان دربارهای مختلف
با ایران را حفظ کرده و گاه میان دربارهای مختلف هند جابه‌جا می‌شدند. دربارهای مغولی—به‌ویژه در دوران حکومت نصیرالدین همایون، اکبر کبیر، جهانگیرشاه و شاه جهان—نقش مهمی برای ایرانیان در ساختار اداری و فرهنگی ایفا کردند و بسیاری از شاعران و کارگزاران ایرانی در زندگی درباری جایگاه برجسته‌ای داشتند. در میان سه سلسلهٔ اصلی دکن، نفوذ ایرانیان در دربار گلکنده پایدارتر از سایرین بود. با ظهور خانواده‌های برجستهٔ برهمن نیوگی تلوگو در دههٔ ۱۶۷۰، نفوذ ایرانیان تا حدی کاهش یافت، اما تا زمانی که حکومت‌های دکن پابرجا
کاهش یافت، اما تا زمانی که حکومت‌های دکن پابرجا بودند، تأثیر ایرانیان به‌نوعی ادامه داشت. در اواخر قرن هجدهم، با پایان حکومت‌های دکن و فروپاشی دودمان صفوی در ایران، ایرانیان همچنان نقش مهمی در ایالت حیدرآباد (۱۷۲۴–۱۹۴۸) ایفا کردند که تحت حکومت دودمان آصف جاه اداره می‌شد. نام "مغول" (نام دیگری برای امپراتوری گورکانی) مشتق شده از نام اصلی سرزمین تیموریان در استپ‌های آسیای میانه (ترکستان) پس از فتح به دستِ چنگیز خان است و از این رو به عنوان مغولستان شناخته می‌شود. اگر چه در اوایل مغول‌ها به زبان جغتایی نیز
اگر چه در اوایل مغول‌ها به زبان جغتایی نیز صحبت می‌کردند و برخی از شیوه‌های ترکی- مغولی خود را حفظ کرده بودند ولی اساساً ایرانی سازی شده بودند و زبان و ادب فارسی و فرهنگ فرادست را به جنوب آسیا منتقل کردند و در نتیجه پایگاهی برای فرهنگ هندوایرانی و گسترش اسلام در آسیای جنوبی شد. چرایی مهاجرت. با شکل‌گیری حکومت‌های اسلامی در شبه‌قاره هند، مهاجرت از فلات ایران به این منطقه به‌طور قابل‌توجهی افزایش یافت. در قرون سیزدهم و چهاردهم میلادی، دربار سلطان‌نشین دهلی (۱۲۰۶–۱۵۲۶) میزبان مهاجران ایرانی بود که برخی از
(۱۲۰۶–۱۵۲۶) میزبان مهاجران ایرانی بود که برخی از آن‌ها در مناصب مهم دولتی فعالیت داشتند. با این حال، موج جدیدی از مهاجرت ایرانیان در نیمهٔ دوم قرن شانزدهم آغاز شد. این مهاجران شامل مدیران، کارگزاران، دانشمندان، شاعران، صوفیان، صنعتگران، هنرمندان و بازرگانان بودند که به‌دلیل آشنایی با زبان فارسی و سبک زندگی ایرانی، مورد استقبال دربارهای سلطنتی هند قرار گرفتند—از جمله دربار امپراتوری گورکانی در شمال هند و سلسله‌های عادل‌شاهی و قطب‌شاهی در منطقه دکن. بیشتر این مهاجران از طبقات نخبهٔ جامعه بودند و کمتر از میان
مهاجران از طبقات نخبهٔ جامعه بودند و کمتر از میان عشایر یا روستاییان انتخاب می‌شدند. مهاجران ایرانی به‌طور کلی به دو گروه تقسیم می‌شدند: گروه نخست، کسانی بودند که به‌دلیل آزار مذهبی، جنگ یا سرکوب ناچار به مهاجرت شده بودند. برای این افراد، هند پناهگاهی امن محسوب می‌شد و اغلب هرگز به ایران بازنمی‌گشتند. در میان آنان، زرتشتیان، اسماعیلیان و اهل سنت حضور داشتند. دربارهای سلطنتی هند، فارغ از تفاوت‌های مذهبی، پذیرای افراد با مهارت‌های تخصصی بودند و استعداد را بر مذهب ترجیح می‌دادند. گروه دوم، مهاجرانی بودند که
مذهب ترجیح می‌دادند. گروه دوم، مهاجرانی بودند که به‌صورت داوطلبانه و پس از ناکامی در کشور خود، به هند کوچ کردند. این افراد می‌توانستند با خانواده و دوستان خود در ارتباط بمانند و حتی به ایران بازگردند. گاهی نیز میان دربارهای مختلف هند جابه‌جا می‌شدند. برای نخبگان فارسی‌زبان آشنا با فرهنگ درباری، تفاوتی میان خدمت به دودمان صفوی در ایران یا یک سلسلهٔ سلطنتی در هند وجود نداشت. در میان آنان، این جمله رایج بود که «هند سرچشمهٔ بخت است». با این حال، برخی از مهاجران ایرانی از عدم موفقیت در هند ناامید شده و به وطن
ایرانی از عدم موفقیت در هند ناامید شده و به وطن بازگشتند. تذکره‌نویسان گاه از شاعران مهاجر ایرانی با تعبیر «سقوط به هند» یاد کرده‌اند—اشاره‌ای به دشواری‌های آنان در این کشور و شاید کنایه‌ای به سقوط آدم از بهشت. با وجود شهرت هند به تساهل مذهبی، این جامعه نیز از طمع، حسادت، استبداد و تبعیض مذهبی مصون نبود؛ تا جایی که برخی از مهاجران شیعه احساسات منفی خود نسبت به کشور میزبان را پنهان می‌کردند. شاعرانی چون امانی اصفهانی این انتقادات را آشکارا بیان کردند و از سوی تذکره‌نویسان معاصر مورد تحسین قرار گرفتند. در
سوی تذکره‌نویسان معاصر مورد تحسین قرار گرفتند. در مقابل، برخی از هندیان مهاجران ایرانی را به ناسپاسی متهم کردند. با وجود این انتقادات، داستان‌های موفقیت‌آمیز برخی ایرانیان در هند، همچنان انگیزه‌ای برای مهاجرت دیگران باقی گذاشت. هم‌زمان، دربار امپراتوری عثمانی نیز پذیرای مهاجران ایرانی بود—به‌ویژه به‌دلیل تسلط آنان بر زبان فارسی و آشنایی با سنت‌های ادبی ایرانی. ایرانیان در دربار گورکانی هند. در دوران حکومت نخستین امپراتور گورکانی، بابر (۱۵۲۶–۱۵۳۰)، بیشتر همراهان او از آسیای مرکزی بودند. ورود او به دهلی در
او از آسیای مرکزی بودند. ورود او به دهلی در سال ۱۵۲۶ آغازگر شکل‌گیری فرهنگ ادبی فارسی در قلمرو گورکانیان بود. مهاجرت ایرانیان به هند عمدتاً در دوران سلطنت پسر و جانشین او، نصیرالدین همایون (۱۵۳۰–۱۵۴۰، ۱۵۵۵–۱۵۵۶)، آغاز شد. همایون در فاصلهٔ سال‌های ۱۵۴۰ تا ۱۵۵۵ به تبعید طولانی رفت و مدتی کوتاه در دربار صفوی در تبریز اقامت داشت. پس از آن‌که شاه تهماسب یکم (۱۵۲۴–۱۵۷۶) به بازگشت همایون به قدرت کمک کرد، او گروهی از ایرانیان را با خود به هند آورد؛ از جمله دو هنرمند برجسته عبدالصمد شیرازی و میر سید علی، و شماری از
برجسته عبدالصمد شیرازی و میر سید علی، و شماری از شاعران مانند قاسم کاهی. این رویداد آغازگر پیوندی عمیق میان ایران و هند بود که بیش از یک قرن ادامه یافت و تأثیرات ماندگاری بر هر دو جامعه برجای گذاشت. با وجود همکاری میان شاعران مهاجر ایرانی و فارسی‌زبانان هندی در تولید آثار ادبی هماهنگ با اهداف سیاسی و فرهنگی گورکانیان، فرهنگ ادبی دربار در آغاز با تنش‌هایی میان این دو گروه همراه بود. ایرانیان در دربار گورکانی الگوی خاصی در تصدی مناصب نداشتند و در سمت‌های مهمی چون وکیل (نایب‌السلطنه)، وزیر، میربخشی (رئیس امور
چون وکیل (نایب‌السلطنه)، وزیر، میربخشی (رئیس امور نظامی)، صدر (رئیس امور دینی و اوقاف)، فرماندار محلی، مأمور مالی و نظامی، و همچنین در مناصب درباری مانند میرسامان، میرتوزک، میرآخور و قوش‌بیگی فعالیت داشتند. نظام جذب کارگزاران در امپراتوری گورکانی به‌شدت تحت تأثیر عوامل قومی بود. معمولاً احتمال ارتقای یک فرمانده ایرانی به مقام منصب‌دار بیشتر از مسلمانان هندی—به‌ویژه کشمیری‌ها—بود. تنها خانوادهٔ سلطنتی گورکانی حقوقی بالاتر از ایرانیان دریافت می‌کرد. در دوران حکومت اکبر کبیر (۱۵۵۶–۱۶۰۵)، تقریباً همهٔ گروه‌های
اکبر کبیر (۱۵۵۶–۱۶۰۵)، تقریباً همهٔ گروه‌های اشرافی—ایرانیان، آسیای‌مرکزی‌ها، هندوها و مسلمانان هندی—در مناصب وزارتی حضور داشتند. اما در دورهٔ جانشین او جهانگیرشاه (۱۶۰۵–۱۶۲۷)، تنها ایرانیان به‌عنوان وکیل و اعضای دیوان منصوب شدند (به‌جز وزیرالملک که یک سال این سمت را به‌طور مشترک داشت). از سال دوم سلطنت جهانگیر به بعد، همهٔ میربخشی‌های او ایرانی بودند. با این حال، منصب صدر که ماهیتی مذهبی داشت و عمدتاً به اهل سنت اختصاص می‌یافت، کمتر در اختیار ایرانیان شیعه قرار می‌گرفت. در دوران اکبر، دو ایرانی به‌مدت ۹
قرار می‌گرفت. در دوران اکبر، دو ایرانی به‌مدت ۹ سال و در دوران جهانگیر یک ایرانی به‌مدت سه سال این سمت را در اختیار داشتند. محیط دوستانه‌ای که همسر اصلی جهانگیر، نورجهان، ایجاد کرده بود، عامل مهمی در ادامهٔ مهاجرت گستردهٔ ایرانیان در نیمهٔ نخست قرن هفدهم بود. نورجهان که خود از خانواده‌ای مهاجر ایرانی بود، همدلی ویژه‌ای با هم‌وطنانش داشت و شبکهٔ گستردهٔ خویشاوندان او در مناصب عالی دربار فرصت‌های قابل‌توجهی برای ایرانیان فراهم می‌کرد. در دوران سلطنت شاه جهان (۱۶۲۸–۱۶۵۸)، سلطهٔ ایرانیان ادامه یافت. منصب وکیل
(۱۶۲۸–۱۶۵۸)، سلطهٔ ایرانیان ادامه یافت. منصب وکیل تنها در اختیار میرزا حسن آصف‌خان، برادر نورجهان، قرار داشت. نخستین دیوان شاه‌جهان، وزیرخان، مسلمان هندی بود که یک سال این سمت را داشت و پس از او سعدالله‌خان از ۱۶۴۶/۴۷ تا ۱۶۵۵/۵۶ این منصب را در اختیار داشت. سایر دارندگان این سمت ایرانی بودند. در حالی که تاریخ‌نگاران و تذکره‌نویسان دربار بیشتر هندی بودند، دوازده شاعر برجستهٔ دربار تقریباً همگی ایرانی بودند. با پایان سلطنت شاه‌جهان، ترکیب شاعران به‌سمت اکثریت فارسی‌زبانان هندی تغییر یافت. اورنگ‌زیب
اکثریت فارسی‌زبانان هندی تغییر یافت. اورنگ‌زیب (۱۶۵۸–۱۷۰۷)، جانشین شاه‌جهان، علاقهٔ چندانی به شعر نشان نداد و در این دوره، شاعران ایرانی در اقلیت قرار گرفتند. محمدسعید اشرف مازندرانی، از آخرین شاعران برجستهٔ مهاجر ایرانی در دربار گورکانی، به‌عنوان آموزگار دختر بزرگ اورنگ‌زیب، زیب‌النسا، منصوب شد. جواهر رقم تبریزی، که به دعوت شاه‌جهان از ایران مهاجرت کرده بود، آموزگار و کتابدار اصلی اورنگ‌زیب شد. آمار. کتاب "مآثرالامرا"، یکی از منابع برجستهٔ شرح حال رجال امپراتوری گورکانی از آغاز تا سال ۱۷۸۰ میلادی است که
گورکانی از آغاز تا سال ۱۷۸۰ میلادی است که توسط عبدالحی‌خان تکمیل شد و نگارش آن توسط پدرش شمس‌الدوله شاه‌نوازخان آغاز شده بود. این خانواده از نسل مهاجران ایرانی بودند. از میان ۷۳۸ شخصیت برجستهٔ فهرست‌شده در این اثر، دست‌کم ۱۹۸ نفر (۲۶٫۸٪) مهاجر ایرانی یا از نسل آنان بودند. با توجه به نامشخص بودن منشأ ۲۰۵ نفر دیگر، این رقم احتمالاً بیشتر است. این نسبت با یافته‌های مطالعات پیشین دربارهٔ نخبگان ایرانی در هند هم‌خوانی دارد. در دوره‌های مختلف، درصد نخبگان ایرانی که با لقب «ایرانی» شناخته می‌شدند، به‌ترتیب ۲۵٫۵٪
که با لقب «ایرانی» شناخته می‌شدند، به‌ترتیب ۲۵٫۵٪ در سال‌های ۱۵۷۵–۱۵۹۵، ۲۸٫۴٪ در ۱۶۴۷–۱۶۴۸، ۲۷٫۸٪ در ۱۶۵۸–۱۶۷۸، و ۲۱٫۹٪ در ۱۶۷۹–۱۷۰۷ بوده است. در ایران صفوی، تاجیک‌ها (ایرانیان فارس‌زبان) عمدتاً در دستگاه اداری خدمت می‌کردند، در حالی که ترک‌ها بیشتر در ارتش فعالیت داشتند—هرچند این تقسیم‌بندی مطلق نبود. در "مآثرالامرا"، از میان ۱۹۸ شخصیت ایرانی، ۱۶۵ نفر تاجیک و ۱۴ نفر ترک بودند. این تفاوت احتمالاً به‌دلیل سبک زندگی عشایری ترک‌ها و ناسازگاری آن با شرایط آب‌وهوایی هند بوده است. اما دلیل اصلی، ترجیح امپراتوری
هند بوده است. اما دلیل اصلی، ترجیح امپراتوری گورکانی به جذب افراد فارسی‌زبان با توانایی‌های اداری و آشنایی عمیق با فرهنگ ایرانی بود؛ چرا که زبان فارسی، زبان رسمی دربار و ادارهٔ حکومت بود.. از میان اعضای دودمان صفوی، ۱۰ نفر در این فهرست حضور دارند که همگی از نسل سلطان حسین میرزا بودند. قزلباش‌ها. سربازان و مقامات قزلباش در پاکستان امروزی در زمان بازگشت همایون از تبعید در ایران صفوی و بازسازی امپراتوری گورکانی، مستقر شدند. همایون شاه سرزمین‌های جنوب آسیایی را در جنگ با پشتون‌ها، شیر شاه سوری، از دست داده بود
در جنگ با پشتون‌ها، شیر شاه سوری، از دست داده بود که با کمک ایرانیان بعد از ۱۵ سال در ۱۵۵۵ باز پس گرفت.
اسلام‌آباد روستایی در دهستان گوهرکوه بخش گوهرکوه شهرستان تفتان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ این روستا دارای ۱۰۶ خانوار و ۳۵۴ نفر بوده است.
ناصر نظر (زادهٔ ۱۳۴۱ در تهران) موسیقی‌دان و آهنگساز اهل ایران است. زندگی هنری. ناصر نظر در سال ۱۳۴۱ در تهران متولد شد. او از خردسالی به موسیقی روی آورد و به‌طور مشخص در زمینه موسیقی کودک فعالیت خود را ادامه داد. وی بنیان‌گذار و مدیر «مرکز آموزش موسیقی کودکان پارس» می‌باشد. فعالیت‌های او در شناساندن روش آموزش موسیقی «کارل ارف» در ایران حایز اهمیت است. او از اولین کسانی بود که پس از انقلاب ۵۷ ایران به صورت جدی به تشکیل کلاس‌های آموزش موسیقی به کودکان پرداخت. آثار موسیقی. برخی از آثار موسیقی «ناصر نظر» در
آثار موسیقی. برخی از آثار موسیقی «ناصر نظر» در جایگاه موسیقیدان عبارتند از:
گرند فالس، نیوبرانزویک (به انگلیسی: Grand Falls, New Brunswick) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در نیوبرانزویک واقع شده‌است. گرند فالس ۱۸٫۰۶ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۳۲۶ نفر جمعیت دارد و ۱۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر کولونژ سوق لاتیز خواهرخواندهٔ گرند فالس، نیوبرانزویک هست.
دولت پنهان (به ترکی استانبولی: derin devlet) اصطلاحی است که معمولاً به عنوان یک اتهام مطرح می‌شود و منظور از آن گروهی از ائتلاف‌های پرنفوذ ضد دموکراتیک در درون نظام سیاسی ترکیه است که از عناصر رده بالای سرویس‌های امنیتی داخلی و خارجی از قبیل ارتش ترکیه، سازمان‌های امنیتی، قوهٔ قضائیه و مافیا تشکیل شده‌است. مفهوم دولت پنهان بسیار به مفهوم «دولت درون دولت» شباهت دارد. کسانی که به مجود دولت پنهان معتقدند، دستور کار سیاسی آن را سرسپردگی افراطی به ناسیونالیسم، مدیریت باندی و منافع دولتی می‌دانند. به صورت تاریخی
باندی و منافع دولتی می‌دانند. به صورت تاریخی خشونت و سایر ابزارهای فشار به روس مخفیانه برای به دست گرفتن نخبگان سیاسی و اقتصادی به کار گرفته شده‌اند تا از تلاقی منافع مشخص در یک چارچوب ظاهراً دموکراتیک از منظر سیاسی اطمینان حاصل شود. سلیمان دمیرل رئیس جمهوری سابق می‌گفت که ظاهر و رفتار نخبگان (عمدتاً نظامی) تشکیل‌دهندهٔ دولت پنهان که برای تقویت ناسیونالیسم کار می‌کنند به وسیلهٔ باورهای ریشه‌دار مربوط به زمان سقوط امپراتوری عثمانی شکل گرفته که بر اساس آن «کشور همیشه در وضعیتی مرزی قرار دارد». ایدئولوژی دولت
همیشه در وضعیتی مرزی قرار دارد». ایدئولوژی دولت پنهان از سوی چپ‌گرا این به عنوان یک ایدئولوژی ناسیونالیستی افراطی یا ضد کارگری، از سوی اسلام‌گرایان به عنوان یک ایدئولوژی سکولاریستی و ضد اسلامی، از سوی کردها به عنوان ایدئولوژی ضد کردی و از سوی لیبرال دموکرات‌ها به عنوان ایدئولوژی ضد دموکراتیک و ضد لیبرالی توصیف شده‌است. تنوع این دیدگاه‌ها چنانکه بولنت اجویت نخست وزیر سابق ترکیه نیز اشاره کرده‌است بیش از هر چیز نشان‌دهندهٔ یک عدم توافق در رابطه با آن چیزی است که دولت پنهان را به وجود آورده‌است. یک توضیح این
که دولت پنهان را به وجود آورده‌است. یک توضیح این است که دولت پنهان یک اتحاد نیست، بلکه از جمعِ چندین گروه تشکیل شده‌است که به صورت متضاد در پشت صحنه کار می‌کنند و هر یک از آن‌ها دستور کار خودش را دنبال می‌کند. توضیح دیگر تقلیل دولت پنهان به شبکه‌ای از مافع را رد کرده و آن را به صورت گونه‌ای سلطه می‌بیند که بر اساس سطوح خودمختاری عالی نظامی مبتنی شده که دستگاه‌های امنیتی را قادر می‌سازد تا به وسیلهٔ به کار بردن رپرتوار منحصر به فرد نهادهای غیررسمی (در پس‌زمینه)، یعنی تهدید خشونت‌آمیز، محافل خودکامه، مافیا
یعنی تهدید خشونت‌آمیز، محافل خودکامه، مافیا در کار نهادهای دموکراتیک رسمی خلل ایجاد کرده و به سازماندهی فساد و جرم بپردازند. شایعات مربوط به دولت پنهان در تکیه از زمان نخست وزیری بولنت اجویت در دههٔ ۱۹۷۰ به صورت گسترده بر سر زبان‌ها افتاد. اجویت همتای ترکیه‌ای واحد عملیاتی گلادیو را کشف کرده و برای توصیف آن از واژهٔ ضد گریلا استفاده کرد. پس از این ماجرا بود که بسیاری از اهالی ترکیه و از آن جمله سیاست‌مداران منتخب عقیدهٔ خود مبنی بر وجود دولت پنهان را ابراز کردند. اخیراً اصطلاح دولت پنهان برای توصیف سیاست
کردند. اخیراً اصطلاح دولت پنهان برای توصیف سیاست در کشورهای دیگر مانند مصر و ایالات متحدهٔ آمریکا هم به کار رفته‌است.
بر گوی نقره‌ای () یک فیلم علمی تخیلی به کارگردانی آندژی ژووافسکی محصول سال ۱۹۸۸ است. از بازیگران آن می‌توان به آندژی سورین و کریستیانا یاندا اشاره کرد. داستان. گروه کوچکی از کاوشگران کیهانی از جمله یک زن، زمین را به قصد پیدا کردن آزادی و آغاز تمدنی جدید ترک می کنند.اما آنها نمی دانند همراه خود پایان رویاهایشان را به همراه دارند و ...
جو هیون (به انگلیسی: Gjoa Haven) یک منطقهٔ مسکونی در کانادا است که در کیتیکمییات واقع شده است. جو هیون ۲۸٫۴۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۳۲۴ نفر جمعیت دارد و ۴۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. ریشه‌شناسی. نام "Gjoa Haven" برگرفته از واژهٔ نروژی به معنی «بندر یوآ» است؛ این نام‌گذاری توسط کاشف قطب در اوایل سدهٔ بیستم، روئال آمونسن، انجام شد که آن را به افتخار کشتی‌اش، "یووا"، نام‌گذاری کرد.
ژاک دوکلو (؛ – ) سیاست‌مدار و کمونیست اهل فرانسه بود. وی از سال ۱۹۲۶ زمانی که وارد &lt;bdi&gt;مجمع ملی فرانسه&lt;/bdi&gt; شد و از پل رنو دفاع کرد و در سیاست این کشور نقشی کلیدی ایفا کرد. او در سال ۱۹۶۹ بخشی از آراء انتخاباتی ریاست‌جمهوری این کشور را به خود اختصاص داد. زندگی‌نامه. ژاک دوکلو در &lt;bdi&gt;اوت-پیرنه&lt;/bdi&gt; متولد شد. طی جنگ جهانی اول، در نبرد وردن شرکت کرد و زخمی شد. او در «شومن دو دام» دستگیر شد و تا پایان جنگ در زندان باقی ماند. در سال ۱۹۲۰، او به حزب تازه تأسیس شده کمونیست فرانسه پیوست
او به حزب تازه تأسیس شده کمونیست فرانسه پیوست و در سال ۱۹۲۶ به رده کمیته مرکزی این حزب رسید. وی در انتخابات پارلمانی منطقه ۲۰ از لئون بلوم حمایت کرد و در سال ۱۹۳۶ رئیس بخش پروپاگاندا حزب شد و به عنوان معاون رئیس مجلس ملی فرانسه انتخاب شد. ژاک دوکلو به‌عنوان یک کمونیست استالینیست بیش از ۳۵ سال مغز متفکر انتخاب‌های سیاسی موریس تورز و بنوا فراشون بود. او در جنبش بین‌المللی کمونیسم و کمینترن و کمینفرم شرکت داشت. در دهه ۱۹۳۰، مسؤلیت سازماندهی جنبش‌های کمونیستی اسپانیا (۱۹۳۰، ۱۹۳۵) و بلژیک (۱۹۳۵–۱۹۳۴) به او اعطا
(۱۹۳۰، ۱۹۳۵) و بلژیک (۱۹۳۵–۱۹۳۴) به او اعطا شد. به دستور &lt;bdi&gt;ژوزف استالین&lt;/bdi&gt;، او به حزب کمونیست اسپانیا توصیه کرد تا در جریان &lt;bdi&gt;جنگ داخلی اسپانیا&lt;/bdi&gt; در جبهه مردمی شرکت کند. وی در در مونتروی، سن-سن-دنی درگذشت. نقش‌آفرینی و افتخارات. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "مصیبت و همدردی" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین شده‌است.
بابک احمدپور، بازیگر اهل ایران است. وی بازیگر نقش اول فیلم خانه دوست کجاست؟، ساخته عباس کیارستمی و نیز بازیگر یکی از نقش‌های اصلی در فیلم مشق شب است. او همچنین در فیلم زیر درختان زیتون نیز بازی کرد. ورود به حرفهٔ بازیگری. بابک احمدپور تا پیش از بازی در فیلم‌های عباس کیارستمی، تجربهٔ حضور در برابر دوربین تلویزیون یا سینما را نداشت. به گفتهٔ کیومرث پوراحمد، کیارستمی در مرحلهٔ پیش‌تولید فیلم "خانه دوست کجاست"، طی سال ۱۳۶۴ و نیمهٔ اول سال ۱۳۶۵ سفرهای متعددی به مناطق مختلف شمال داشت تا این‌که در شهریور ۱۳۶۵ طی
مناطق مختلف شمال داشت تا این‌که در شهریور ۱۳۶۵ طی سفری به رستم‌آباد رودبار و ماسوله، بابک احمدپور و برادرش را برای بازی در آن فیلم انتخاب کرد. بابک احمدپور سال‌ها بعد در مصاحبه‌ای در مورد بازی مقابل دوربین عباس کیارستمی گفت: «آن زمان که در فیلم کیارستمی بازی می‌کردیم بچه بودیم، اصلاً نمی‌دانستیم فیلم چیست و ما حتی در روستا با تلویزیون آشنایی نداشتیم و اصلاً در زندگی مان دوربین ندیده بودیم. به دلیل طبقه اجتماعی که در روستای ما حاکم بود، از امکانات شهری به دور بودیم و همین باعث شده بود نه بدانیم تلویزیون
دور بودیم و همین باعث شده بود نه بدانیم تلویزیون چیست و نه فیلم. اصلاً نمی‌دانستیم دیالوگ‌هایی که آقای کیارستمی به ما می‌دهد و ما آن را تکرار می‌کنیم، قرار است بعداً تبدیل به فیلم شود». سه‌گانهٔ کوکر. خانه دوست کجاست؟ که اولین بخش از سه‌گانهٔ کوکر است، داستان کودکی را روایت می‌کند دفتر مشق همکلاسیش را به اشتباه برداشته و دنبال خانهٔ دوستش می‌گردد تا دفتر را به او بازگرداند. بابک احمدپور به همراه برادرش احمد احمدپور نقش‌آفرینان اصلی این فیلم هستند. گادفری چشر منتقد فیلم اهل آمریکا در توصیف باورپذیری
چشر منتقد فیلم اهل آمریکا در توصیف باورپذیری نقش‌آفرینی احمدپور در فیلم خانهٔ دوست کجاست؟ می‌نویسد: «این پسر (بابک احمدپور) واقعاً بر این باور بود که اشتباهی دفتر کودک دیگری را برداشته‌است. این واقعیت است. اگر شما با فیلم رابطهٔ قلبی برقرار می‌کنید به این دلیل است که هر لحظه در کنار این کودک واقعی است. او به هیچ عنوان بازی نمی‌کند». زندگی و دیگر هیچ دومین بخش سه‌گانهٔ کوکر است که داستان آن پس از زلزلهٔ رودبار اتفاق می‌افتد. فردی به مناطق زلزله‌زده می‌رود تا ببیند بابک احمدپور زنده مانده یا خیر. در یکی از
ببیند بابک احمدپور زنده مانده یا خیر. در یکی از سکانس‌های فیلم سوم، که زیر درختان زیتون نام دارد، بازیگر زن (ظریفه شیوا) گفتگوی کوتاهی با برادران احمد پور دارد و این لحظه‌ای است که ارتباط فیلم سوم با قسمت اول سه‌گانه برقرار می‌شود. در دیگر آثار. فیلم مستند درخت زندگی (۱۳۹۷)، با نگاهی به زندگی بابک احمدپور ساخته شده‌است. در این فیلم برادران احمدپور پس از گذشت ۳۰ سال از نقش‌آفرینی در خانهٔ دوست کجاست؟ دربارهٔ تجربهٔ بازیگری‌شان در آن فیلم صحبت می‌کنند. بابک احمدپور که در زمان ساخت مستند درخت زندگی در یک مرکز
که در زمان ساخت مستند درخت زندگی در یک مرکز خرید در شمال تهران کارگری می‌کند به همراه کارگردان، به زادگاهش در شمال ایران می‌روند. جایی که خانه دوست کجاست؟ در آن محل فیلمبرداری شد. احمدپور در بخشی از فیلم توضیح می‌دهد که بازی در خانهٔ دوست کجاست؟ در کودکی، چگونه زندگی‌اش را از مسیر عادی آن دور کرد. گیتی خامنه که در فیلم زیر درختان زیتون به‌عنوان یکی از عوامل پشت صحنه مشغول به فعالیت بود، پس از دیدن فیلم درخت زندگی، تأکید کرد که تغییرات مقطعی در زندگی کودکان نابازیگر و تاثیرش بر سرنوشت آن‌ها یکی از دغدغه‌های
و تاثیرش بر سرنوشت آن‌ها یکی از دغدغه‌های عباس کیارستمی بوده‌است.
دنباله‌دار بزرگ ۱۸۸۲ ، که دنباله‌دار سی۱۸۸۲آر۱، ۱۸۸۲ II و ۱۸۸۲بی به‌طور رسمی معرفی شده، دنباله‌داری بود که در سپتامبر ۱۸۸۲ به‌صورت بسیار روشنی از دیدگاه زمینی دیده می‌شد. این دنباله‌دار عضوی از کروز سونگرازرز‌ها بود، خانواده‌ای از دنباله‌دارها که در فاصلهٔ یک شعاع خورشیدی از فوتوسفر (نورسپهر) در اوج خورشیدی خود می‌گذرند. این دنباله‌دار به اندازه کافی روشن بود که بتواند در آسمان روز در کنار خورشید دیده شود. کشف. این دنباله‌دار در صبح روز ماه سپتامبر ۱۸۸۲ در آسمان ظاهر شد. بر پایهٔ گزارش‌ها برای نخستین‌بار در
ظاهر شد. بر پایهٔ گزارش‌ها برای نخستین‌بار در اول سپتامبر ۱۸۸۲ این دنباله‌دار در دماغه امید نیک و همچنین در خلیج گینه دیده‌شده‌است. در طی چند روز پس از آن بسیاری از رصدگران مشاهده این دنباله‌دار بزرگ نو را در نیم‌کره جنوبی گزارش کردند.
فرشته حسینی (زادهٔ ۶ اردیبهشت ۱۳۷۶) بازیگر ایرانی-افغانستانی است. او فعالیت حرفه‌ای خود را از ۹ سالگی با نمایش‌های تئاتر آغاز کرد. بازی در فیلم "رفتن" (۱۳۹۵) نخستین حضور او در سینما بود. او در سال ۱۴۰۰ برای ایفای نقش در فیلم "دسته دختران"، دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را از چهلمین دوره جشنواره فیلم فجر کسب کرد. زندگی و حرفه. فرشته حسینی در ۶ اردیبهشت ۱۳۷۶ در تهران از پدر و مادری افغانستانی زاده شد. حسینی از دانش‌آموختگان اصغر محبی، مهتاب نصیرپور و محمد رحمانیان است. او فعالیت هنری‌اش را در سال
و محمد رحمانیان است. او فعالیت هنری‌اش را در سال ۱۳۸۵ زمانی که ۹ سال سن داشت آغاز کرد و به‌دلیل سخت‌گیری خانواده‌اش، فعالیتش را از تئاتر شروع کرد. او در کنار تئاتر، در فیلم‌ها و مستندهایی نیز بازی کرد. او نخستین‌بار برای بازی در فیلم مستند "من یک بازیگر شادم" به کارگردانی سامره رضایی در سال ۱۳۹۴ جلوی دوربین رفت. همچنین سال بعد با بازی در فیلم "رفتن" به کارگردانی نوید محمودی در جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم مراکش موفق به کسب بهترین بازیگر زن شد. حسینی برای بازی در مجموعهٔ "قورباغه" (۱۳۹۹) نامزد جایزه حافظ بهترین
مجموعهٔ "قورباغه" (۱۳۹۹) نامزد جایزه حافظ بهترین بازیگر زن درام شد. هومن سیدی سازندهٔ این مجموعه، تصمیم گرفت از رقابت این مجموعه و بازیگرانش در جشن حافظ انصراف دهد. حسینی برای بازی در "دسته دختران" (۱۴۰۰) نامزد سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن جشنواره فیلم فجر شد، اما در نهایت دیپلم افتخار را دریافت کرد. زندگی شخصی. در اردیبهشت ۱۴۰۰، نوید محمدزاده، هم‌بازی حسینی در سریال "قورباغه" با انتشار پستی از تولدش در اینستاگرام رابطهٔ خود را اعلام کردند. این دو در تیر ۱۴۰۰ ازدواج خود را تأیید کردند.
مشتق یا گرفته شده در شیمی یک ترکیب شیمیایی است که از با یک واکنش شیمیایی از یک ترکیب مشابه بدست آمده باشد. در گذشته، مشتق به معنی ترکیبی بود که می‌شد "تصور کرد" که از یک ترکیب دیگر بدست می‌آید، اگر یک اتم یا گروه اتم‌ها با یک اتم یا گروهی از اتم‌ها جایگزین شود. اما امروزه در زبان شیمی از عبارت آنالوگ ساختاری برای چنین مفهومی استفاده می‌شود. در زیست‌شیمی عبارت مشتق برای ترکیب‌هایی استفاده می‌شود که دست کم از دیدگاه نظری می‌توانند از یک ترکیب پیش‌ماده بدست آیند.
واکنش رنگ در شیمی عبارت است از واکنش شیمیایی که به کمک آن یک ترکیب شیمیایی بی رنگ به یک مشتق رنگی که رنگ آن با چشم یا با کمک رنگ‌سنج قابل تشخیص است، تبدیل شود. غلظت یک محلول بی رنگ را معمولاً نمی‌توان به کمک رنگ‌سنج‌ها بدست آور یک واکنشگر ناب رنگی منجر به یک واکنش رنگی می‌شود آنگاه میزان جذب محصول رنگی را می‌توان با کمک رنگ‌سنج بدست آورد. تغییر در میزان جذب در بازهٔ فرابنفش را نمی‌توان با چشم غیر مسلح دید اما با کمک یک رنگ‌سنج به خوبی درجه‌بندی شده می‌توان تشخیص داد. برای این منظور باید از رنگ‌سنج‌های ویژه
داد. برای این منظور باید از رنگ‌سنج‌های ویژه و شیشه سیلیسی استفاده کرد چون رنگ‌سنج‌های استاندارد در زیر طول موج ۴۰۰ نانومتر کار نمی‌کنند. واکنشگرهای ناب رنگی. برای تشخیص غلظت مواد گوناگون، واکنشگرهای ناب متفاوتی تولید شده‌است. برای نمونه با کمک واکنشگر ناب نسلر (یولیوس نسلر) می‌توان غلظت یک محلول آمونیاک را بدست آورد. کروماتوگرافی لایه‌نازک. در کروماتوگرافی لایه‌نازک (TLC) واکنش‌های رنگ برای شناسایی نقطه‌های مادهٔ ترکیبی استفاده می‌شود که در آن یا ظرف را در واکنشگر ناب غرق می‌کنند یا واکنشگر ناب را روی سطح
واکنشگر ناب غرق می‌کنند یا واکنشگر ناب را روی سطح ظرف افشانه می‌کنند. منابع. ویکی انگلیسی
این فهرست نام و اطلاعات بازیکنان فوتبال اهل ایران که در لیگ‌های خارجی مشغول فعالیت بوده‌اند/هستند را شامل می‌شود. فهرست بازیکنان ایرانی در لیگ فوتبال آلمان. بازیکنان ایرانی–آلمانی. بازیکنان زیر دارای تابعیت مضاعف ایرانی–آلمانی هستند و فوتبال خود را در باشگاه‌های آلمانی آغاز کرده‌اند. منابع. [[ [[رده:فهرست‌های بازیکنان فوتبال]]
منابع. [[ [[رده:فهرست‌های بازیکنان فوتبال]] https://video.varzesh3.com/video/232281/%DA%AF%D9%84-%D8%B2%DB%8C%D8%A8%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%B1-%D9%85%D8%B9%D9%85%D8%A7%D8%B1%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D9%85%DB%8C%D8%A7%D9%86-5-%DA%AF%D9%84-%D8%A8%D8%B1%D8%AA%D8%B1-%D9%87%D9%81%D8%AA%D9%87-%D9%84%DB%8C%DA%AF-%D8%AA%D8%A7%D8%AC%DB%8C%DA%A9%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86