payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مالی که غیرمستقیم ناشی از بحران سوئز بود، لغو شد. در جایزه بزرگ ۱۹۶۰ دن گرنی تصادف کرد و یک تماشاگر کشته شد. در جایزه بزرگ ۱۹۷۰ پیرز کارج بریتانیایی در یک پیچ سریع تصادف کرد. یکی از چرخ‌ها از جا کنده شد و به سر او برخورد کرد که باعث مرگ کارج شد. سپس خودروی او آتش گرفت و از بین رفت. آخرین مسابقه پیست قدیمی در سال ۱۹۷۱ در شرایط بارانی برگزار شد و با پیروزی ژاکی ایکس به پایان رسید. در سال ۱۹۷۲ جایزه بزرگ جزء تقویم فرمول یک بود؛ ولی به دلیل خودداری رانندگان از مسابقه دادن در پیست زندورت برگزار نشد. به اعتقاد
مسابقه دادن در پیست زندورت برگزار نشد. به اعتقاد آنان، تجهیزات و شرایط پیست، برای برگزاری جایزه بزرگ تاریخ‌گذشته بود. پیست اصلاح‌شده. در مدتی که پیست زندورت از تقویم خارج شده‌بود، تغییرات وسیعی در آن انجام شد. کناره آن با گاردریل پوشانده شد تا خودروها از تپه‌های شنی و موانع مجاور پیست محافظت شوند. گاراژهای تازه‌ای ساخته شد و پیچانه‌ای پیش از پیچ بسیار پرسرعت بوسویت افزوده شد. مسابقه ۱۹۷۳ جشنی غیررسمی برای تلاش‌های انجام شده در زمینه اصلاح پیست بود، ولی حادثه‌ای رخ داد که نقطه سیاه دیگری در تاریخ پیست
حادثه‌ای رخ داد که نقطه سیاه دیگری در تاریخ پیست زندورت رقم زد. در مسابقه‌ای که گمان می‌شد یکی از بهترین جایزه بزرگ‌ها از نظر برگزاری باشد، بی نظمی حاکم شد و باعث ایجاد حادثه شد. در دور هشتم، راجر ویلیامسون بریتانیایی تصادف کرد و خودرویش آتش گرفت. ویلیامسون در زمان تصادف آسیب ندیده‌بود، ولی نتوانست خود را از خودرو خارج کند. هم‌وطنش دیوید پرلی توقف کرد و به سوی خودروی در حال سوختن رفت. او تلاش کرد خودرو را برگرداند. مارشال‌ها که لباس نسوز نداشتند، به دلیل حرارت شدید به او کمک نکردند. مرکز کنترل مسابقه گمان
شدید به او کمک نکردند. مرکز کنترل مسابقه گمان کرد خوردوی پرلی تصادف کرده و او بدون آسیب از آن خارج شده‌است. بسیاری از رانندگان که پرلی را در حال کمک خواستن می‌دیدند، گمان می‌کردند پرلی به سلامت از خودروی خود خارج شده و تلاش می‌کند آتش آن را خاموش کند؛ بنابراین در حالی که پرلی تلاش می‌کرد جان ویلیامسون را نجات دهد، مسابقه با سرعت معمول خود ادامه یافت. عوامل مسابقه که پیرامون خودروی ویلیامسون ایستاده بودند، افزون بر این که کمکی به پرلی نکردند، مانع کمک رسانی او نیز شدند. در نهایت، ویلیامسون نه به دلیل
رسانی او نیز شدند. در نهایت، ویلیامسون نه به دلیل سوختگی، بلکه به دلیل خفگی کشته شد. پرلی بعداً به دلیل تلاش‌های خود مدال جورج را دریافت کرد. مسابقه ۱۹۸۵ آخرین جایزه بزرگ هلند بود که با پیروزی نیکی لائودا به پایان رسید. شرکت برگزارکننده مسابقه فعالیت خود را متوقف کرد و دوران بهره‌برداری پیست قدیمی زندورت خاتمه یافت. پیست که در مالکیت شهرداری زندورت بود، برای مدتی کاربری نداشت و بخش‌هایی از زمین و حدود نیمی از مسیر آن در سال ۱۹۸۷ به وندورادو فروخته شد. در نهایت، مسیر دوباره طراحی شد و اکنون برای سایر
در نهایت، مسیر دوباره طراحی شد و اکنون برای سایر مسابقات ورزش‌های موتوری مورد استفاده قرار می‌گیرد. برندگان چندگانه. زمینه صورتی نشان می‌دهد که مسابقه جزء فرمول یک نبوده‌است.
برت دنتون ایرمان (زاده ۵ اکتبر ۱۹۵۵) یک آمریکایی پژوهشگر کتاب مقدس است که در زمینه تصحیح متون عهد جدید، عیسی (شخصیت تاریخی) و مسیحیت اولیه. او تألیف و ویرایش ۳۰ کتاب از جمله سه کتاب درسی دانشگاه را به رشته تحریر درآورده است. او همچنین شش کتاب در فهرست کتاب‌های پرفروش نیویورک تایمز را تألیف کرده‌است. او ممتاز در زمینه دین‌شناسی در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل است. بررسی اجمالی نظریه‌ها. هرم قدرت. بر اساس نظر برت ایرمان: در دنیای پاگانیسم باستان، خدایان را می‌توان به عنوان یک نوع هرم قدرت تصور کرد.
را می‌توان به عنوان یک نوع هرم قدرت تصور کرد. فرهنگ توحیدی در مقابل شرک. در فرهنگ‌های توحیدی مدرن، دین منحصر به یک خدا است. اگر یکی از یهودیان ارتدوکس باشد، آنها به خدای یک مورمون اعتقاد ندارند. و حتی در میان فرقه‌های مسیحی، اگر یکی از گروه‌های کاتولیک رومی باشد، احتمالاً یک ماردار آپالاچی را قبول ندارند. با این حال، ادیان شرک آلود در دوران باستان تقریباً همیشه شامل عدم انحصار بودند. در دنیای باستان، نیازی به انتخاب نبود. این همان معنای مشرک بودن بود. اگر کسی یک خدا را می‌پرستید، باز هم می‌توانست خدایان
کسی یک خدا را می‌پرستید، باز هم می‌توانست خدایان دیگر را بپرستد. آنها مجبور نبودند تنها به یک خدا معتقد باشند. اگر کسی زئوس را می‌پرستید، می‌توانست آتنا و آپولون و هر خدای دیگری را که می‌خواست پرستش کند. اگر کسی می‌خواست پرستش خدای جدیدی را شروع کند، او را به خدایی که قبلاً می پرستیدش اضافه می‌کرد. در نتیجه، ادیان باستانی تقریباً همیشه نسبت به یکدیگر بسیار مدارا می‌کردند، نه عدم تحمل. آنها فراگیر بودند تا انحصاری. زندگی پس از مرگ. نکته قابل توجه این است که ادیان پاگانیسم باستان به جای زندگی پس از مرگ بر
ادیان پاگانیسم باستان به جای زندگی پس از مرگ بر زندگی کنونی تمرکز داشتند. به نظر می‌رسد که بسیاری از مشرکان، احتمالاً، به سادگی باور نداشتند که زندگی پس از مرگ وجود داشته باشد. مطمئناً در کلاسیک‌های باستان داستان‌هایی از زندگی پس از مرگ وجود داشت، در اشعاری مانند ادیسه هومر یا انئید ویرژیل، اما این اشعار به عنوان داستان‌های خوبی شناخته می‌شدند. دیده نمی‌شد که آنها توصیفی از واقعیت باشند. این که بسیاری از مشرکان اصلاً به زندگی پس از مرگ اعتقاد نداشتند، در برخی کتیبه‌هایی که بر روی سنگ قبرهای باستانی یافت
برخی کتیبه‌هایی که بر روی سنگ قبرهای باستانی یافت شده‌است، گواهی می‌دهد. آنها روی سنگ قبرهای باستانی اختصاراتی داشتند، از جمله یکی که یک مخفف ساده هفت حرفی لاتین بود. هفت حرف nffnsnc بود که مخفف کلمات لاتین — «من نبودم. من بودم؛ من نیستم؛ من اهمیتی نمی‌دهم.» یا به عبارت دیگر «تو نبودی، به وجود آمدی، دیگر نیستی و مهم نیست.» ین یک دیدگاه رایج در دنیای باستان بود. اما، اگر این درست است، اگر زندگی پس از مرگ وجود ندارد، چرا مردم احتمالاً می‌خواهند مذهبی باشند؟ آیا به این دلیل است که آنها می‌خواستند زنده بمانند،
به این دلیل است که آنها می‌خواستند زنده بمانند، و احتمالاً حتی در زندگی کنونی شکوفا شوند؟ در عصری که فاقد پزشکی مدرن، حمل و نقل، فناوری و ارتباطات بود، خود زندگی در حاشیه بود. در آن دنیا هیچ درمانی برای بیماری یا بارداری و زایمان سخت وجود نداشت. اگر یک سال باران نمی‌بارید، یک روستا در سال آینده گرسنگی می‌کشید. هیچ روش مدرن آبیاری وجود نداشت و هیچ تضمینی برای زنده ماندن دام وجود نداشت. انواع چیزهایی وجود داشت که مردم نمی‌توانستند در دنیای باستان کنترل کنند. با این حال، این عقیده وجود داشت که خدایان قدرتمند
با این حال، این عقیده وجود داشت که خدایان قدرتمند هستند. خدایان می‌توانستند چنین چیزهایی را فراهم کنند. خدایان می‌توانند زندگی را ممکن سازند. آنها می‌توانند به مردم کمک کنند تا زنده بمانند و حتی رشد کنند. آنها می‌توانستند درد و بدبختی و مرگ را تا آنجا که ممکن است دفع کنند. برای این که این اتفاق بیفتد، خدایان باید در کنار انسان‌ها باشند و این مستلزم این بود که آنها با پرستش‌های مناسب شناخته شوند. در بافت باستانی، هیچ جدایی بین آنچه ما سیاست و مذهب می‌نامیم وجود نداشت. عقیده بر این بود که دلیل زنده ماندن و
وجود نداشت. عقیده بر این بود که دلیل زنده ماندن و بزرگ شدن شهر و ایالت به خاطر خدایان بوده و به‌طور طبیعی، شهر و ایالت از پرستش خدایان حمایت می‌کردند. هیچ جدایی کلیسا و دولت وجود نداشت.
نظریه افسانه بودن عیسی نظریه‌ای است که شخص عیسی مسیح (عیسی) در تاریخ وجود نداشته‌است. یا به گفتهٔ برت ایرمان که ارل دوهرتی را نقل قول میکند: «عیسی تاریخی وجود ندارد یا اگر هم بوده هیچ ربطی به بنیادگذاری مسیحیت ندارد.» اکثر مدافعان این نظریه که به آن ها افسانه پردازان یا میثیست میگویند استدلال سه‌گانه‌ای را به کار می‌گیرند: آنها اعتبار رساله‌های پولس و اناجیل را برای اثبات تاریخی بودن عیسی زیر سؤال می‌برند. آنها استدلال می کنند که در منابع غیر مسیحی مربوط به قرن اول و اوایل قرن دوم اطلاعاتی درباره عیسی وجود
قرن اول و اوایل قرن دوم اطلاعاتی درباره عیسی وجود ندارد. و آنها استدلال می کنند که مسیحیت اولیه دارای منشأ ترکیبی و اساطیری است، همانطور که در رساله های پولس و اناجیل منعکس شده است، عیسی یک موجود آسمانی است که در اناجیل به او فرم انسانی داده شده است. همینطور ریچارد کرییر یکی از مدافعان این نظریه عیسی مسیح را با خدایان موتیف مردن و برخاستن مانند اینانا که تاریخشان به قبل مسیح برمیگردد مقایسه میکند. بین دانشوران مرسوم مطالعات کتاب مقدس مانند برت ایرمان و مدافعان این نظریه مباحثه وجود دارد.
دژ کاستلت () در کپنهاک، دانمارک است و یکی از بهترین مکان‌های حفاظت‌شده بارو در اروپای شمالی است. موقعیت. این شهر را به شکل پنج‌ضلعی با باستیون در گوشه آن ساخته‌اند. کاستلت و استحکامات آن در کپنهاگ (قرن هفدهم) و حلقات مربوط به آن موانعی بودند برای حفاظت از پیرامون کپنهاک، و اکنون فقط باروهای کریستیان‌شاوان که توسط پادشاه دانمارک کریستیان چهارم دانمارک ساخته شد باقی مانده‌است. تعدادی از ساختمان‌ها در محوطه کاستلت از جمله یک کلیسا و یک آسیاب بادی نیز قرار دارند. در این منطقه فعالیت‌های نظامی مختلفی صورت
دارند. در این منطقه فعالیت‌های نظامی مختلفی صورت می‌گرفت و حالا عمدتاً به عنوان یک پارک عمومی و یک مکان تاریخی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
ذاکر حسنف () از فرماندهان نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان و از سال ۲۰۱۳م. وزیر دفاع این کشور می‌باشد. زندگی‌نامه. ذاکر حسن‌اف ۶ ژوئن سال ۱۹۵۹ در شهر باکو به دنیا آمد. در سال ۱۹۸۰، از «مدرسه عالی فرماندهان کل ارتش باکو» فارغ‌التحصیل شده و از آن سال تا سال ۱۹۸۵ در واحدهای نظامی شوروی واقع در آلمان خدمت سربازی را پشت سر گذاشت. بین سال‌های ۱۹۸۵ الی ۱۹۹۳ در سازمان نظام وظیفه وزارت دفاع شوروی در سیبری اشتغال داشت. از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۳، در اداره کل مرزبانی وزارت امنیت ملی جمهوری آذربایجان خدمت کرده و به عنوان رئیس
ملی جمهوری آذربایجان خدمت کرده و به عنوان رئیس قسمت روابط بین‌الملل نیروی مرزبانی جمهوری آذربایجان منصوب گردید. مابین سال‌های ۲۰۰۳ الی ۲۰۱۳ معاون وزیر داخله جمهوری آذربایجان و سکاندار فرماندهی نیروهای داخله بود. طبق دستور شماره ۸۶۹ رئیس‌جمهوری آذربایجان مورخ ۱۷ مه سال ۲۰۰۳ درجه سرلشکر به وی اعطا گردید. بر پایه دیگر فرمان شماره ۸۰۲ رئیس جمهوری این کشور به تاریخ ۶ ماه مه سال ۲۰۰۵، ذاکر حسن‌اف درجه ارشد نظامی سپهبد (Lieutenant General) دریافت نمود. وی علاوه بر زبان آذربایجانی و تالشی زبان مادری بر زبان‌های
بر زبان آذربایجانی و تالشی زبان مادری بر زبان‌های روسی، انگلیسی و ترکی استانبولی تسلط کامل دارد.
قانون کور فیلمی محصول سال ۱۹۸۳ و به کارگردانی تاتیننی راما رائو است. در این فیلم بازیگرانی همچون راجینیکانت، هما مالینی، آمیتاب باچان، رینا روی، مادهوی، پران، پریم چوپرا، دنی دنزونگپا، آمریش پوری ایفای نقش کرده‌اند. خلاصه داستان. ویجی در کودکی شاهد قتل پدر و خواهربزرگش بدست سه نفر بنامهای امرنات، اکبرعلی و آنتونی دی کروز بوده.اکنون که سالها از آن جنایت هولناک گذشته ویجی به یک جوان خشمگین بدل گشته که تشنه انتقام است.او نشانه هایی را از آن سه مرد بخاطر سپرده.امرنات مردی که بدون عینکش از دیدن عاجز
سپرده.امرنات مردی که بدون عینکش از دیدن عاجز میشود.اکبرعلی که هنگام خوردن مشروب در آن خاکستر سیگار میریزد.ولی خواهرش دورگا معتقد به توسل به قانون است و از این رو لباس پلیس را به تن کرده تا از طریق قانون انتقام خانواده اش را بگیرد.دختر مورد علاقه ویجی یعنی مینا که یک رقصنده است توسط امرنات مورد تعرض واقع می‌شود.وقتی مینا ماجرا را برای ویجی تعریف می‌کند، ویجی از روی نشانه ها درمیابد که او همان امرنات بوده و اولین قربانی اش را پیدا میکند.او با تلفن کردن به امرنات و ترساندنش سبب بیرون رفتن او از خانه اش میشود
و ترساندنش سبب بیرون رفتن او از خانه اش میشود و با گرفتن عینکش او را با اسلحه وادار می‌کند که شبانه در یک خیابان شلوغ قدم بگذارد و بدلیل نداشتن دید واضح و دقیق امرنات با ماشین‌ها تصادف کرده و میمیرد.قربانی بعدی اکبرعلی است.دورگا در نقش یک منشی وارد دفتر اکبرعلی میشود تا با کار کردن در آنجا به اسرار و اطلاعات او دست یافته و از این راه وی را زمین بزند.ولی ویجی قبل از او وارد عمل میشود و با ورود به خانه اکبرعلی او را وادار می‌کند تا مقدار زیادی مشروب بخورد و او را غرق در مستی می‌کند سپس در همین حالت او را به
را غرق در مستی می‌کند سپس در همین حالت او را به حمام و داخل وان هدایت می‌کند تا خفه شود و دومین نفر هم بدین طریق به قتل می‌رسد.ویجی با مردی بنام جان نثار خان آشنا می‌شود.جان نثار خان که قبلا یک جنگلبان وظیفه شناس بود بخاطر درگیری با چند قاچاقچی و بی عدالتی دادگاه خانواده اش را از دست داده و اکنون آواره کوچه ها و خیابان هاست.ویجی و جان نثار خان باهم متحد میشوند تا آخرین جانی یعنی آنتونی را هم یافته و به قتل برسانند.دورگا که به اعمال برادرش شک کرده با مخفی کردن یک ضبط صوت سر صحبت را باز میکند تا از برادرش
کردن یک ضبط صوت سر صحبت را باز میکند تا از برادرش اعتراف بگیرد و با همین مدرک پی به حقیقت برده و در صدد دستگیری او برمی آید.غافل از اینکه ویجی با قطع کردن سیم مانع از ضبط شدن صدایش شده و خود را خلاص کرده.آنتونی که از مرگ رفقایش وحشت زده شده سعی در کشتن ویجی میکند ولی در رسیدن به هدفش ناکام میماند.دورگا توسط آنتونی ربوده میشود.ویجی با کمک مینا و جان نثار خان و یک راننده کامیون با نقشه ای وارد خانه آنتونی شده و او را به قتل میرساند.آن هم زمانی که همه فکر می‌کنند او تحت بازداشت پلیس است.دورگا ویجی را پای میز
او تحت بازداشت پلیس است.دورگا ویجی را پای میز محاکمه می‌کشاند ولی بدلیل فقدان مدارک و ادله هیچ یک از جرائم او ثابت نشده و ویجی تبرئه میشود. دقیقا به همان شکلی که آن سه نفر پس از کشتن پدر و خواهر ویجی تبرئه شده بودند.
تویوتا لندکروزر (جی۷۰) خانواده ای از مدل لندکروزر شرکت خودروسازی ژاپنی تویوتا می‌باشد که از سال ۱۹۸۴ تا کنون تولید می‌شود. سری ۷۰ پس از ۲۵ سال تولید تویوتا لندکروز (جی۴۰) جایگزین این خودرو به عنوان پرچمدار خودروها خارج از جادهٔ شرکت تویوتا شد. به رغم تغییرات عمده ای که در طراحی ظاهر و پیشرفت‌های فناوری‌های متعدد انجام شده‌است، سری ۷۰ به توانسته‌است قابلیت‌های جاده ای و دوام طراحی شده پرآوازه سری ۴۰ را حفظ کند. این سری خودروها تقریباً در تمام کشورها به جز هند، ایالات متحده، مکزیک، برزیل و کره به فروش رفتند.
مدرسه در ایران از زمان قاجار به صورت نوین کرد تا پیش از آن آموزش در سده‌های ۱۲ و ۱۳ ه‍.ق در مکتب‌خانه‌ها و مدارس دینی ایران در حدی بود که افراد خواندن و نوشتن و حداکثر احکام دینی را بیاموزند. اما بیشتر آن‌ها فقط علومی را فرا می‌گرفتند که مربوط به مسائل دینی و مذهبی، ادبیات، حساب و هندسه، فلسفه، اخترشناسی و دیگر علوم در سطح معینی بود و با علوم نو آشنایی زیادی پیدا نمی‌کردند. این مسئله موجب می‌شد به نیازهای روز جامعه مانند صنعت، کشاورزی، پزشکی و علوم نظامی توجه چندانی نشود. حال آن که در اروپا، وقوع رنسانس و
چندانی نشود. حال آن که در اروپا، وقوع رنسانس و انقلاب صنعتی در سده‌های ۱۸ و ۱۹ میلادی و پیشرفت روزافزون اروپایی‌ها در علوم نو موجب شد تا آنان به برتری چشمگیری در صنایع نو و احداث کارخانه‌ها و ادوات جنگی دست یابند. ریشه. تا قرن نوزدهم، آموزش در ایران بر پایه مکتب‌خانه‌ها بود؛ نهادهایی سنتی با تمرکز بر قرآن، اصول دینی و تربیت معنوی. اما شکست‌های نظامی ایران در برابر روسیه، نیاز به آموزش مدرن را آشکار کرد. در دوره قاجار، با تأسیس دارالفنون و مدارس جدید، آموزش علوم جدید، زبان‌های خارجی و مهارت‌های زندگی آغاز
علوم جدید، زبان‌های خارجی و مهارت‌های زندگی آغاز شد. میرزا حسن رشدیه، از پیشگامان این تحول، نخستین مدارس ابتدایی نوین را در تبریز بنیان نهاد و با روش‌هایی چون الفبای صوتی، آموزش را ساده‌تر و کاربردی‌تر کرد. در دوره پهلوی، مدرسه‌سازی به سیاستی ملی بدل شد. رضاشاه با تأسیس وزارت معارف، آموزش سکولار را پایه‌گذاری کرد و مدارس دخترانه را توسعه داد. در پهلوی دوم، با اجرای برنامه‌های عمرانی، زیرساخت‌های آموزشی گسترش یافت و دانشگاه‌هایی چون تهران و شریف تأسیس شدند. با این حال، نابرابری منطقه‌ای و کمبود معلم متخصص،
با این حال، نابرابری منطقه‌ای و کمبود معلم متخصص، چالش‌هایی جدی بودند. پس از انقلاب ۱۳۵۷، تمرکز بر اسلامی‌سازی محتوا، عدالت آموزشی و توسعه مدارس در مناطق محروم افزایش یافت. نهضت سوادآموزی، نرخ باسوادی را از ۴۷٪ به بیش از ۹۰٪ رساند. تا سال ۱۴۰۴، بیش از ۱۶ میلیون دانش‌آموز در ۱۲۳ هزار مدرسه تحصیل می‌کنند، و مشارکت مردمی نقش مهمی در ساخت مدارس ایفا کرده است. نخستین مدارس نوین ایران. دبیرستان ادب اصفهان توسط یک کشیش به نام دکتر رابرت بروس انگلیسی در حدود سال ۱۲۴۰ (خورشیدی) در محله جلفای اصفهان بنیان نهاده و
۱۲۴۰ (خورشیدی) در محله جلفای اصفهان بنیان نهاده و افتتاح شد. دکتر بروس یکی از مأموران انگلیسی بود که در راه سفر به هندوستان با قحطی اصفهان مواجه شد و از رفتن به لاهور و هندوستان صرف نظر کرد و این مدرسه را در جلفا به وجود آورد. پس از بروس، اسقف ادوارد استیورت، یا استوارت از نیوزیلند به ایران آمد و در سال ۱۲۷۲ کالج را از جلفا به خانه امین الشریعه واقع درخیابان حاج امین التجار در املاک وباغهای مابین نهر فرشادی و دارالحکومه به مساحت یکصد جریب (استانداری امروز) (خیابان هشت بهشت) منتقل کرد.[۳] این اسقف در مدت ۱۷
هشت بهشت) منتقل کرد.[۳] این اسقف در مدت ۱۷ سال مدرسه را اداره کرد تا در سال ۱۲۹۰ به انگلیس رفت و فوت شد.[۲] پس از اسقف استیورت آقایان الیس و واکر و ولینتن به ریاست رسیدند. نخستین دبیرستان دخترانه نیز دبیرستان بهشت آیین بود که در باغ شمالی دبیرستان ادب بوده که ۳۰سال بعد از دبیرستان ادب بعنوان یکی مدارس نوین در ایران که از مهد کودک تا دانشسرا ویژه دختران تأسیس شد و از دوران محمدشاه قاجار شکل گرفتند. دومین مدرسه را کشیشی آمریکایی به‌نام پرکینز در ارومیه در سال ۱۲۵۴ ساخت که در آن افزون‌بر برخی دانش‌های جدید،
۱۲۵۴ ساخت که در آن افزون‌بر برخی دانش‌های جدید، قالی‌بافی و آهنگری نیز به کودکان تعلیم داده می‌شد و دومین مدرسه را اوژن بوره (کشیش فرانسوی) در سال ۱۲۵۵ در تبریز بنا کرد. بوره به‌دنبال آن بود که دارالفنونی تأسیس کند و ایرانیان را از هر قوم و مذهبی با علوم جدید و زبان فرانسوی آشنا کند. او تمام مخارج مدرسه را خودش می‌پرداخت. بعدها مدرسهٔ دیگری به نام باتومیا در جلفای اصفهان توسط بوره تأسیس شد. در سال‌های سلطنت ناصرالدین‌شاه قاجار، با وجود اینکه مدرسهٔ دارالفنون بازگشایی شد، اما اقدامات آموزشی در همین حد باقی
بازگشایی شد، اما اقدامات آموزشی در همین حد باقی ماند و دانش‌آموزان دورهٔ ابتدایی کماکان در مکتب‌خانه‌ها آموزش می‌دیدند. اما از ابتدای سلطنت مظفرالدین ش جااه، به علت آشنا شدن بیشتر مردم با محیط فرنگستان و رواج افکار جمعی از ثروتمندان که ضمناً خود را جزو طبقهٔ روشنفکر می‌دانستند به تأسیس مدارس ابتدایی و متوسطه اقدام کردند و در کار ایجاد مدارس نوین به سبک اروپایی پیشقدم شدند. این‌ها همه جدا از تلاش‌های میرزا حسن رشدیه از بنیانگذاران مدارس نوین برای ایجاد مدرسه در شهرهای تبریز، مشهد و تهران است که شاید چون
در شهرهای تبریز، مشهد و تهران است که شاید چون ایرانی بود، با سرزنش‌ها و آزار هموطنان مواجه شد. نخستین مدارس در شهرهای ایران. مدرسه دارالفنون. دارالفنون نام مدرسه متوسطه‌ای بود که به ابتکار میرزا تقی خان امیرکبیر در زمان ناصرالدین‌شاه قاجار برای آموزش علوم و فنون جدید در تهران تأسیس شد. این مرکز نخستین دانشکده علوم نظامی ایران به سبک مدارس عالی اروپا بود. دبیرستان ادب اصفهان در سال ۱۲۴۰ توسط دکتر بروس انگلیسی بنیان و رسماً در سال ۱۲۴۹ تاکنون بعنوان دبیرستان و کالج با داشتن ۳ رشته به صورت کمپلکس و پانسیون در
کالج با داشتن ۳ رشته به صورت کمپلکس و پانسیون در تاریخ ایران بعنوان ماندگارترین مدرسه شناخته می‌شود امیر کبیر هفت معلم را در رشته‌های مختلف برای تدریس در این مدرسه از اتریش به ایران آورد. دارالفنون ۱۳ روز قبل از قتل امیرکبیر یعنی در ششم دی ماه ۱۲۳۰ شمسی افتتاح شد. شاگردان دارالفنون، لباس مخصوص به خود داشتند. آن‌ها سالی دو دست لباس تابستانی و زمستانی به رایگان دریافت می‌کردند و ناهار را به خرج مدرسه در آنجا می‌خوردند. آن‌ها کمک هزینه تحصیلی یا مقرری دریافت می‌کردند که این مقرری بعدها قطع شد. گاه به هر شاگرد
که این مقرری بعدها قطع شد. گاه به هر شاگرد خوب، انعام نیز داده می‌شد. رشته‌های تحصیلی در دارالفنون شامل هفت رشته پیاده‌نظام، سواره نظام، توپخانه، پزشکی و جراحی، داروسازی و کانی‌شناسی بود. در دارالفنون علاوه بر دروس اساسی، درس زبان خارجه برای شاگردان اجباری بود و در آن سه زبان فرانسه، انگلیسی و روسی تدریس می‌شد. دارالفنون را همچنین می‌توان نخستین دانشگاه در تاریخ مدرن ایران دانست. دبستان ارفع الدوله. ارفع الدوله (سفیر ایران در یکی از کشورهای اروپایی) با سرمایه شخصی اقدام به ایجاد دبستانی با نام خود نمود که
شخصی اقدام به ایجاد دبستانی با نام خود نمود که در آن عده ای محصل به صورت شبانه‌روزی و رایگان آموزش می‌دیدند؛ و حتی هزینه لباس و خوراک آنان از سوی بانی مدرسه پرداخت می‌شد. مدرسه رشدیه. مدرسهٔ رشدیه نام مدرسه‌ای است که میرزا حسن رشدیه در سال ۱۲۶۸ شمسی در ششگِلان تبریز تأسیس کرد. مدرسهٔ رشدیه نخستین دبستان به سبک نوین در ایران بود. پس از چند سال به‌علت تخریب بنای مدرسه، مدرسهٔ دیگری در کوی «جُبّه‌خانه» ساخته شد. این مدرسه در نهایت به محل کنونی در خیابان ارتش جنوبی تبریز منتقل شد. رشدیه پس از تلاش‌های فراوان
جنوبی تبریز منتقل شد. رشدیه پس از تلاش‌های فراوان برای ساخت مدارس متعدد در ۹۷ سالگی درگذشت. وصیت او چنین بود: «مرا در محلی به خاک بسپارید که هر روز شاگردان مدارس از روی گورم بگذرند و از این بابت روحم شاد شود». مدرسه شوکتیه. مدرسه شوکتیه نخستین مؤسسه آموزش در شهرستان بیرجند بود که در ۱۲۶۹ ه‍.ش (از محل موقوفات شوکت‌الملک اول) تحت عنوان حسینیه شوکتیه ساخته شد و در ۱۲۸۲ ه‍.ش تبدیل به مدرسه شد. این مدرسه پس از دارالفنون تهران و رشدیه تبریز و مدارس کیخسرو شاهرخ در کرمان، چهارمین مدرسه بود که آموزش به سبک جدید را
کرمان، چهارمین مدرسه بود که آموزش به سبک جدید را در ایران آغاز کرد. مدرسه شوکتیه ابتدا در مقطع ابتدایی بود که پس از مدتی دبیرستان شوکتیه نیز به آن افزوده شد. برای تشویق افراد به تحصیل در این مدرسه برای محصلین بی‌بضاعت و خانواده آنها کمک‌های نقدی و جنسی مؤثری در نظر گرفته می‌شد. مدرسه سعادت بوشهر. مدرسه سعادت که در ۱۲۷۸ خورشیدی به سبک نوین آموزشی در بوشهر تأسیس شد، از نظر تاریخی مادر مدارس جنوب ایران محسوب می‌شود. این مدرسه به دست احمدخان دریابیگی، حکمران وقت بوشهر، تأسیس شد. محمدحسین سعادت و برادرش
وقت بوشهر، تأسیس شد. محمدحسین سعادت و برادرش عبدالکریم سعادت از معلمین اولیه این مدرسه بودند. به جهت کمک‌های نقدی مظفرالدین شاه که به درخواست دریابیگی صورت گرفت، این مدرسه به سعادت مظفری مشهور شد. مدرسه سعادت تا سال ۱۳۲۵ هجری قمری منشأ خدمات نوین آموزشی نه تنها در بوشهر و حوزه خلیج فارس بلکه در نجف، کاظمین و بحرین هم بوده به‌طوری که معلمان این مدرسه برای تدریس به شهرهای بندرلنگه، اهواز، بهبهان هم رفته و مدرسه جدید تأسیس کردند. در مدرسه سعادت بوشهر علما و شخصیت‌های برجسته‌ای تحصیل کردند و افراد فرهیخته‌ای
برجسته‌ای تحصیل کردند و افراد فرهیخته‌ای از این مدرسه فارغ‌التحصیل شدند. چند سالیست که ۱۸ اسفند، سالروز تأسیس مدرسه سعادت، با عنوان روز بوشهر جشن گرفته می‌شود. مدرسه مقدسه تربیت در شیراز. در سال ۱۲۸۶هجری شمسی در اثنای انقلاب مشروطه، آقا ملا علیرضا تربیت نخستین مدرسه نوین در جنوب ایران و شهر شیراز تأسیس کرد. وی سپس در سال ۱۳۳۸ مدرسه ای دخترانه به نام مدرسه تربیت نسوان به‌طور جداگانه به آن افزود. مدرسه تربیت نخستین مدرسه رسماً ثبت شده به سبک جدید در شیراز و جنوب ایران بود که در آن علاوه بر علوم قدیم (نظیر
جنوب ایران بود که در آن علاوه بر علوم قدیم (نظیر قرآن ،ادبیات فارسی و ریاضیات)، علوم جدید نیز نظیر علم الاحیاء (علوم طبیعی)، جغرافیا و زبان‌های انگلیسی و فرانسه تدریس می‌شد. وی برای تدریس زبان انگلیسی، معلم هندی از هندوستان به شیراز دعوت کرد. مدرسه مبارکه بختیاری شهرکرد. در سال ۱۲۹۳ حاج میرزا زیرک نخستین مدرسه به سبک جدید را در شهرکرد بنام مدرسه مبارکه بختیاری افتتاح کرد که بسیاری از فارغ‌التحصیلان آن در طی پنجاه سال اخیر، مقامات مهمی در کشور داشته‌اند. حاج میرزا زیرک، که پدر احمد زیرک زاده از سیاست‌مداران
میرزا زیرک، که پدر احمد زیرک زاده از سیاست‌مداران ملی‌گرا و همراه مصدق بود، از سوی سردار اشجع سرپرست دانش‌آموزان بختیاری اعزامی به اروپا شد. مدرسه احمدیه زابل. در زابل، نخستین مدرسه به سبک جدید در سال ۱۲۹۸ شمسی، تحت نام مدرسه احمدیه، منتسب به احمدشاه قاجار، به دستور شوکت‌الملک علم و به دست سیدمحمد فرزان افتتاح شد. دراین مدرسه کودک از کلاس نیم شروع به فراگیری می‌کرد، که مواد درسی آن فقط آشنائی با حروف الفبا بود، در کلاس اول حروف آمیخته به هم را در قالب کلمات به محصل می‌آموختند. پایه تحصیلی آنچنان قرص و محکم
به محصل می‌آموختند. پایه تحصیلی آنچنان قرص و محکم پی‌ریزی می‌شد که محصل در کلاس چهارم قادر به خواندن و حفظ متون پرباری چون گلستان سعدی و کلیله ودمنه بود. در کلاش ششم یا آخرین کلاس مدرسه زبان‌های عربی، انگلیسی و فرانسه نیز تعلیم داده می‌شد. در آن زمان، در مدرسه شوکتیه بیرجند تا کلاس سوم دبیرستان (سیکل اول) تدریس می‌شد و از آن به بعد محصلین علاقه‌مند ناگزیر بودند تا برای اخذ دیپلم به مدرسه دارالفنون تهران بروند. چند سال بعد، سید محمد فرزان مدرسه‌ای جدیدی احداث کرد و نام این مدرسه را به مدرسه شاهپور تغییر
کرد و نام این مدرسه را به مدرسه شاهپور تغییر داد. مدرسه محمدیه بندر لنگه. مدرسه محمدیه که طبق اطلاعات ارائه شده مدیریت آموزش و پرورش شهرستان بندرلنگه بعد از مدارسی مثل دارالفنون تهران و سعادت بوشهر از نخستین مدارس کشور محسوب می‌شود. این مدرسه سال ۱۲۹۰ شمسی، در زمان نیابت حکومت میرزا عبدالله خان نوری، مدحت‌السلطنه، به مدیریت عبدالحق که از فضلا و ادبای دانا و اهل هندوستان بود تأسیس شد. مدرسه محمدیه قبل از تأسیس، خانه متروکه و باغی بود که دارای نخلستان و هم‌چنین محل اسکان تفنگچی‌ها و نگه‌داری اسب حکمرانان وقت
محل اسکان تفنگچی‌ها و نگه‌داری اسب حکمرانان وقت بندر لنگه بود، مردم شهر لنگه و افراد خیّر آن را بازسازی و نامش را محمدیه که مشتق از نام محمد پیامبر اسلام است، نهادند. مدرسه البرز. دبیرستان البرز (پیشتر: کالج آمریکایی‌ها، کالج البرز)، یکی از مراکز آموزشی معتبر و قدیمی شهر تهران است. این دبیرستان که از نخستین نمادهای آموزشی در ایران است در شمال‌غربی چهارراه کالج، کوچه البرز قرار دارد. دبیرستان البرز بعد از دارالفنون به عنوان یکی از نهادهای آموزشی پرافتخار مطرح است. این دبیرستان به دلیل نمای رشته کوه البرز در
است. این دبیرستان به دلیل نمای رشته کوه البرز در پس آن، البرز نام گرفته است. قدمت آموزشی این دبیرستان به سال ۱۲۵۲خورشیدی و تأسیس مدرسه آمریکایی‌ها بازمی‌گردد. این مدرسه ابتدایی در سال ۱۲۷۸خورشیدی همزمان با مدیریت جردن به دبیرستان تبدیل شد و در سال ۱۳۰۱خورشیدی به مکان کنونی خود در چهارراه کالج انتقال یافت و در آن زمان کالج آمریکایی‌ها یا کالج البرز نامیده می‌شد. در سال ۱۳۱۹خورشیدی همزمان با آغاز مدیریت ایرانیان بر آن، دبیرستان البرز نام گرفت. بنای اصلی این دبیرستان از نخستین آثار نیکلای مارکف، معمار تفلیسی
از نخستین آثار نیکلای مارکف، معمار تفلیسی است که آثار ماندگار زیادی در ایران دارد. ساختمان مرکزی البرز و ساختمان علوم این دبیرستان جزو آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌اند. دبیرستان البرز به دلیل قدمت تاریخی و سوابق درخشان علمی، آموزشی و فرهنگی در ۱۶ اسفند سال ۱۳۸۵توسط شورای عالی آموزش و پرورش جزو مدارس ماندگار ایران شناخته شد. نخستین مدرسه دولتی کرمان. اولین مدارس جدید در کرمان به سبک تعلیم و تربیت نوین توسط زرتشتیهای کرمان و به همت مرحوم کیخسرو شاهرخ تأسیس شد. در کناب یادداشتهای کیخسرو شاهرخ چنین آمده است: