payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انگولار (; همچنین به عنوان "انگولار ۲+") یک فریمورک آزاد و متن‌باز مبتنی بر تایپ‌اسکریپت است که برای توسعه برنامه‌های تک‌صفحه‌ای تحت وب استفاده می‌گردد و توسط گوگل و جامعه‌ای از افراد و شرکت‌ها توسعه یافته است. انگولار، بازنویسی کامل انگولارجی‌اس توسط همان تیم سازنده آن است. اکوسیستم انگولار متشکل از حدود ۱٫۷ میلیون نفر و مجموعه‌ای گوناگون از توسعه‌دهندگان نرم‌افزاری، برنامه‌نویسان کتابخانه و سازندگان محتوا است. بر اساس نظرسنجی توسعه‌دهندگان نرم‌افزار در استک اورفلوانگولار یکی از رایج‌ترین فریمورک‌های تحت
اورفلوانگولار یکی از رایج‌ترین فریمورک‌های تحت وب است. تفاوت بین انگولار و انگولارجی‌اس. گوگل، انگولار را به عنوان بازنویسی انگولارجی‌اس طراحی کرد. برخلاف انگولارجی‌اس، انگولار مفهومی تحت عنوان "محدوده (Scope)" یا کنترلرها ندارد، در عوض، از سلسله مراتبی از اجزا (Components) به عنوان ویژگی اصلی معماری خود استفاده می‌کند. انگولار دارای نحو بیان متفاوتی نسبت به انگولارجی‌اس است که بر روی "[ ]" برای اتصال ویژگی‌ها (Property Binding) و "()" برای اتصال رویدادها (Event Binding) تمرکز دارد. انگولار استفاده از زبان
Binding) تمرکز دارد. انگولار استفاده از زبان تایپ‌اسکریپت مایکروسافت را توصیه می‌کند که ویژگی‌هایی مانند گونه‌های ایستا، همگانی‌ها و تفسیرهای نوع را معرفی می‌کند. ویژگی‌ها. معماری مبتنی بر اجزا. انگولار از معماری مبتنی بر اجزا استفاده می‌کند که به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد عناصر رابط کاربری پوشانده و قابل استفاده مجدد بسازند. هر مؤلفه اچ‌تی‌ام‌ال، سی‌اس‌اس و تایپ‌اسکریپت خود را پوشانده و مدیریت و آزمایش تکه‌های یک برنامه کاربردی را آسان‌تر می‌کند. کتابخانه‌ها. انگولار متریال. انگولار متریال، یک کتابخانه
انگولار متریال. انگولار متریال، یک کتابخانه اجزای رابط کاربری است که طراحی متریال را در انگولار پیاده‌سازی می‌کند. انگولار المنتس. در سال ۲۰۱۸، انگولار ۶، انگولار المنتس را معرفی کرد که به توسعه‌دهنده این امکان را می‌دهد که اجزای برنامه انگولار خود را به عنوان عناصر تحت وب سفارشی‌شده، که بخشی از اجزای وب واسط برنامه‌نویسی وب هستند، بسته‌بندی کنند.
جزیره سبز () یک جزیره صخره‌ای کوچک (۱۴۵ متر طول در ۵۰ متر عرض) است که در دریای سرخ، جنوب کانال سوئز، سه کیلومتری جنوب پورابراهیم و در ۴ کیلومتری جنوب شهر سوئز و با فاصله شش کیلومتری از بندر «الادبیه» قرار دارد. تاریخچه. جزیره سبز توسط ارتش بریتانیا به عنوان یک سنگر دفاعی برای حمایت و حفاظت از کانال سوئز در مقابل تهاجمات هوایی و دریایی نیروهای متحدین در جنگ جهانی دوم ساخته شد. آبراه سوئز در آن زمان برای بریتانیا داری اهمیت استراتژیکی خیلی بالایی بود. این جزیره بر روی نوک چند تپه مرجانی سبز رنگ واقع شده‌است
بر روی نوک چند تپه مرجانی سبز رنگ واقع شده‌است که همین سبزینگی اسم سبب نامیدن این جزیره به اسم جزیره سبز شده‌است، سنگر دفاعی که در این جزیره توسط بریتانیا ساخته شده‌است از بتن مسلح می‌باشد. ساختمان این سنگر و دیواره دفاعی عبارت است از دو طبقه بالایی و یک طبقه پایینی با یک حیاط خیلی بزرگ. در یک طرف این جزیره یک پل ساخته شده از سیمان مسلح بر روی آب می‌باشد که مسیر رسیدن به یک برج دایره‌ای با ارتفاع ۵ متر برای حمایت و حفاظت از رادار هشدار سریع بوده‌است، در این برج دو توپ سنگین ضدهوایی نیز قرار داشته‌است.
این برج دو توپ سنگین ضدهوایی نیز قرار داشته‌است. دیواره دفاعی ساخته شده با بتن مسلح توسط مجموعه‌ای از سیم‌های خاردار که در لبه آب برای ایجاد مانع در یک حمله محتمل از دریا کشیده شده‌اند تقویت شده‌است. علاوه براین در بالای پشت بام این ساختمان دفاعی مسلسل‌های سنگین گذاشته شده بود. در بالای پشت‌بام بیش از ۱۲ سنگر مستحکم با مسلسل قرار داشته‌است. سلسله‌ای از سنگرهای بتونی روی دیواره دریایی با ارتفاع دو متر و نیمی محاط شده با سه لایه سیم خاردار بنا شده بود. در این جزیره نیروهای زیر متمرکز و مستقر بوده‌اند ۷۰
این جزیره نیروهای زیر متمرکز و مستقر بوده‌اند ۷۰ سرباز پیاده (نیروی پیاده) و ۱۲ تن از نیروهای ویژه الصاعقة المصریه و ۱۴ مسلسل ۱۴٬۵ الی ۲۵ میلیمتری و دو توپ ضدهوایی ۳۷ میلیمتری و ۴ توپ ضدهوایی ۸۵ میلیمتری قرار داشته‌است. تهاجم به جزیره. در سال ۱۹۶۹ در خلال جنگ «جنگ فرسایش‌زا» بین اسرائیل و مصر در شب نوزدهم ماه ژوئیه، نیروهای ویژه اسرائیل در یک عملیات به نام بولموس۶ اقدام به انجام یک عملیات و حمله برای از بین بردن رادار هشدار سریع و رفع تهدید این جزیره بر روی نیروهای اسراییلی در ساحل کانال سوئز نمود، در این
نیروهای اسراییلی در ساحل کانال سوئز نمود، در این حمله اسرائیل توانست قسمت زیادی از تأسیسات مصری را در جزیره از بین ببرد و از کار بیندازد، در این حمله نیروهای اسرائیلی سه کشته در واحد سایرت متکل و سه کشته در نیروهای ویژه خود از واحد شایتت ۱۳ نیروی دریایی داشتند، اما در طرف مصری آمار تلفات متفاوت اعلام شد، آمارها بیانگر تلفاتی بین ۱۳ تا ۸۰ کشته بود.
علوم عجیب (به ) یک فیلم سینمایی کمدی و علمی تخیلی آمریکایی محصول سال ۱۹۸۵ به نویسندگی و کارگردانی جان هیوز است. داستان. دو پسر نابغه تصمیم می‌گیرند یک زن زیبا و کامل و بی نقص را بسازند، اما طولی نمی‌کشد که می‌فهمند حاصل تلاش آنها بیشتر از آن چیزی که انتظارش را داشته‌اند است…
لی چول-ها (؛ زادهٔ ) یک کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل کره جنوبی است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به "عاشقم نباش"، "گربه‌های ولگرد" و "استوری آو واین" اشاره نمود. فیلم "استوری آو واین" در دوازهمین «جشنواره بین‌المللی فیلم سونوما» به نمایش درآمد. فیلم "عاشقم نباش" نامزد دریافت ۳ جایزهٔ ناقوس بزرگ شد اما با واکنش منفی منتقدان و تماشاگران مواجه شد.
استوری آو واین () یک فیلم سینمایی کره‌ای به کارگردانی لی چول-ها است که در سال ۲۰۰۸ میلادی منتشر شد و در جشنواره فیلم سونوما به نمایش درآمد. «استوری آو واین» نام یک مغازهٔ شراب‌فروشی (بار) است که صاحب آن در سالگرد تأسیسش، فهرستی از شراب‌های خاص خود را تهیه کرده و با هر یک از آنها، قصه‌ای خاص را ارائه می‌دهد. قصه‌هایی دربارهٔ عشق، فقدان، دوستی و غیره.
رابرت داونی جونیور بازیگر آمریکایی است که در فیلم‌ها و سریال‌های پرشماری نقش داشته‌است. او اولین بازی خود را در فیلم پدرش به نام "پوند" تجربه کرد. در دههٔ ۱۹۸۰ داونی به عنوان برت پک در نظر گرفته شد. او در فیلم‌های "توف توربو" (۱۹۸۵)، "علوم عجیب" با آنتونی مایکل هال (۱۹۸۵)، "بازگشت به مدرسه" با رادنی دنگرفیلد (۱۹۸۶)، "کمتر از صفر" با اندرو مک‌کارتی (۱۹۸۷) و "جانی خوب است" دوباره با هال (۱۹۸۸) بازی کرد. داونی همچنین در فیلم‌های "معتقد واقعی" (۱۹۸۹) و "یحتمل" (۱۹۸۹) درخشید. او عضو تیم بازیگران نمایش تلویزیونی
درخشید. او عضو تیم بازیگران نمایش تلویزیونی "پخش زنده شنبه شب" در سال ۱۹۸۵ نیز بود. در دههٔ ۱۹۹۰، داونی در فیلم‌های "هواپیمایی آمریکا" با مل گیبسون (۱۹۹۰)، "ظرف صابون" با سالی فیلد (۱۹۹۱)، "چاپلین" در نقش چارلی چاپلین (۱۹۹۲)، "قلب و ارواح" با الفری وودارد و کیرا سجویک (۱۹۹۳)، "برش‌های کوتاه" با جولیان مور (۱۹۹۳)، "فقط تو" با مریسا تومی (۱۹۹۴)، "ریچارد سوم" با ایان مک‌کلن (۱۹۹۵) و "مارشال‌های آمریکایی" با تامی لی جونز (۱۹۹۸) بازی کرد. او برای بازی در فیلم "چاپلین" نامزد جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش اول
"چاپلین" نامزد جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد و برندهٔ جایزهٔ بفتا برای بهترین بازیگر نقش اول مرد شد. داونی نقش ثابتی در سریال تلویزیونی "الی مک‌بل" در سال ۲۰۰۰ داشت. او برای ایفای نقش در این سریال برندهٔ جایزهٔ گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. در سال ۲۰۰۳ در فیلم جنایی "کارآگاه آوازخوان" در کنار رابین رایت و در فیلم "گوتیکا" با هلی بری بازی کرد. او در سال ۲۰۰۵ در فیلم "کیس کیس بنگ بنگ" با وال کیلمر و در فیلم "شب‌بخیر و موفق باشید" با دیوید استراترن و جرج کلونی بازی کرد. او همچنین در سری
استراترن و جرج کلونی بازی کرد. او همچنین در سری "مرد خانواده" شخصیت پاتریک پاورستشیدت را صداپیشگی کرد. سال بعد، او در فیلم علمی تخیلی "یک پوینده تاریک" و "زودیاک" بازی کرد. داونی در نقش تونی استارک / مردآهنی برای مارول استودیوز در سال ۲۰۰۸ فیلم "مرد آهنی" را بازی کرد. نقش او بعداً در فیلم‌های "هالک شگفت‌انگیز" (۲۰۰۸)، "مرد آهنی ۲" (۲۰۱۰)، "انتقام‌جویان ۲۰۱۲" (۲۰۱۲)، "مرد آهنی ۳" (۲۰۱۳)، ' (۲۰۱۵)، ' (۲۰۱۶)، ' (۲۰۱۷)، ' (۲۰۱۸)، ' (۲۰۱۹) ادامه داشته و دارد. در همین مدت او در فیلم‌های "تندر استوایی" (۲۰۰۸)،
در همین مدت او در فیلم‌های "تندر استوایی" (۲۰۰۸)، "تکنواز" (۲۰۰۹)، "شرلوک هولمز ۲۰۰۹" (۲۰۰۹) و ' (۲۰۱۱) در نقش شرلوک هولمز بازی کرد. او برای ایفای نقش در "تندر استوایی" نامزد جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و جایزهٔ بفتای بهترین بازیگر نقش مکمل شد. او همچنین برای ایفای نقش "شرلوک هولمز" جایزهٔ گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم موزیکال یا کمدی را به دست آورد.
ماهیچه نعلی اضافه () اصلی‌ترین ماهیچه‌های اضافه در قوزک پای انسان است. این ماهیچه در بدن ۱۰ درصد از افراد یافت می‌شود.
دره مغاره () در منطقه جنوبی شبه جزیره سینا واقع شده‌است، در قدیم فراعنه مصر کارگران معدن و حفاری به این منطقه برای استخراج مس و سنگ فیروزه می‌فرستادند. در دره مغاره یک لوحه نقاشی از پادشاه خوفو در زدن دشمنان و در نقش حامی این دره وجود دارد. توجه و اهمیت دادن به این منطقه به دوره دو خانواده از حاکمان مصری اولی و دومی برمی‌گردد، شاید که ارتباط این منطقه حتی به قبل از این خانواده حاکمان برگردد، دانشمندان باستان‌شناس مصری و خارجی توانستند در این منطقه به تعدادی لوحه نقاشی و همین‌طور نوشته‌های هیروگلیفی دست پیدا
نقاشی و همین‌طور نوشته‌های هیروگلیفی دست پیدا کنند که به زمان فرعون زوسرتیتی از خاندان سوم فراعنه بر می‌گردد، البته بعضی از دانشمندان باستان‌شناس معتقدند که این لوحه‌ها و نوشته‌ها مربوط به فرعون سمرخت از خاندان اول فراعنه می‌باشد. تاریخچه. اولین گروه فرستاده شده به این منطقه در عصر خودمان گروه پژوهشگر زیترن در سال ۱۸۰۹ بود. یک گروه دیگر در پی این گروه به این منطقه وارد شد که این گروه توسط کارل لبسیوس آلمانی رهبری می‌شد. این گروه توانست به تعدادی لوحه نقاشی روی صخره‌ها دست پیدا کند و اقدام به ترسیم آن‌ها
روی صخره‌ها دست پیدا کند و اقدام به ترسیم آن‌ها نمودند، بعد از آن یک گروه دیگر که بریتانیایی و سرپرستشان دو نفر به نام‌های «سی فی ویلسون» و «هـ اس بالمر» بودند در سال ۱۸۶۸ از طرف اداره نقشه‌برداری به این منطقه اعزام شدند. همچنین کاوشگر آمریکایی ویلیام فلیندر بیتری اقدام به فرستادن یک گروه شناسایی و باستان‌شناس به این منطقه در خلال سال‌های ۱۹۰۴ و۱۹۰۵ اعزام نمود، این گروه در این منطقه اقدام معادن موجود در آنجا و بررسی نوشته‌های هیروگلیفی موجود در آنجا کردند. در سال ۱۹۳۲ گروه فرستاده (هیئت اعزامی) انگلیسی
در سال ۱۹۳۲ گروه فرستاده (هیئت اعزامی) انگلیسی دیگر از دانشگاه هاروارد به دره مغاره اعزام شد، این گروه موفق به پیدا کردن نقاشی‌هایی روی صخره‌ها شد که به دوره النباتیا در منطقه دره قنا برمی‌گشت گردید. بعد از آن گروه‌های اعزامی دیگری در سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۸۷ منجمله بعضی از هیئت‌های خارجی به این منطقه فرستاده شدند، از جمله هیئت اعزامی کاوشگر جیفیون که توانست به یک لوحه نقاشی شده از فرعون سمرخت دست یابد. پستی و بلندی‌ها. دره مغاره در قسمت جنوبی شبه جزیره سینا در فاصله ۱۹ کیلومتری از خلیج سوئز در منطقه ای که ابو
فاصله ۱۹ کیلومتری از خلیج سوئز در منطقه ای که ابو سوئز نامیده می‌شود. دره مغاره گودالی عمیق و کوه‌های سنگی شنی را در خود جای داده‌است. این منطقه سرشار از ثروتها و دارایی‌های طبیعی مانند مس و فیروزه می‌باشد. در ناحیه شرقی از شیب‌های کوه‌ها می‌توان بقایای محلهای قدیمی سکونت را مشاهده نمود که در آن‌ها کارگران سنگتراش زندگی می‌کردند. در ناحیه غربی می‌توان ورودی معادن قدیمی را رویت نمود. در این منطقه می‌توان نقاشی‌های هیروگلیفی و نوشته‌ها و نقاشی‌هایی که فراعنه مختلف دستور کشیدن و ساختن آن‌ها را داده‌اند را
مختلف دستور کشیدن و ساختن آن‌ها را داده‌اند را مشاهده نمود. این منطقه وابسته به دولت مصر قدیم از زمان ملک خوفو و حاکمان قبل از او بوده‌است. گذشت زمان بسیاری از این آثار تاریخی مصر قدیم را نابود کرده‌است. آن چیزی که از این آثار سالم مانده‌است و از گزند روزگار جان سالم بدربرده است بخشی در موزه مصر در قاهره نگهداری می‌گردد. همچنین نقاشی فرعون زوسر از خاندان سوم فراعنه در دره مغاره قرار دارد، این نقاشی در گذشته به فرعون سمرخت از خاندان اول فراعنه نسبت داده می‌شد. اهمیت. دانشمندان معقتدند که منطقه دره مغاره
اهمیت. دانشمندان معقتدند که منطقه دره مغاره منطقه ای شناخته شده و مشهور در نزد مصری‌های قدیم حتی قبل از فراعنه بوده‌است. هیئت‌های اعزامی به این منطقه توانستند یک کنده‌کاری و نقاشی هیروگلیفی در آنجا پیدا کنند که بیانگر ارسال یک هیئت به این منطقه بوده‌است، دانشمندان حدس می‌زدند این نقاشی مربوط به عهد و دوره فرعون سمرخت از خاندان اول فراعنه مصر باشد، آن‌ها احتمال می‌دهند که ارسال این هیئت از طرف فرعون سمرخت برای داد و ستد تجاری و استخراج مس و فیروزه بوده‌است. در وادی مغاره تعداد زیادی لوحه نقاشی و نوشته‌های
در وادی مغاره تعداد زیادی لوحه نقاشی و نوشته‌های هیروگلیفی یافت شده‌است که به فراعنه مختلف مصر در دوران حکومت قدیم و میانه و دوره جدید بوده‌است. همه فراعنه توجه خاصی به این منطقه با ارسال هیئت‌های مختلف معدنچی و حفاری برای استخراج مس و فیروزه و… داشتند. ازجمله فراعنه ای که آثار آن‌ها در این منطقه کشف شده‌است می‌توان از فرعون دوره قدیم سن ناخت وسنفرو یاد کرد که اقدام به فرستادن یک گروه نظامی به این منطقه بغرض تأدیب و سرکوب سارقین و تأمین امنیت در این منطقه برای تسلط برآن وبهره برداری از آن نمودند. همچنین
برای تسلط برآن وبهره برداری از آن نمودند. همچنین فرعون جد کارع از خاندان ششم فراعنه مصر به مدت ۱۰ سال به صورت مستمر براساس یافته‌های دانشمند باستان‌شناس آلمانی نیکولاس جریمال به این منطقه هیئت اعزام می‌کرده‌است. کما اینکه جریمال اقدام به بررسی و ترجمه ۱۰ نوشته از هیئت‌های اعزامی به این منطقه در دور امنمحات سوم نمود.
کیم می سون (؛ زادهٔ ۲ دسامبر ۱۹۸۶) که بیشتر با نام هنری سونگ ها یون () شناخته می‌شود، بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در مجموعه‌های تلویزیونی "مبارزه برای راهم" (۲۰۱۷) و "با شوهرم ازدواج کن" (۲۰۲۴) شناخته شده است. او در سال ۲۰۰۳ تحت نام هنری کیم بیول فعالیتش را آغاز کرد اما در سال ۲۰۱۲ نام هنری خود را تغییر داد.
چوی جین هو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کره جنوبی است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "گربه‌های ولگرد"، "آقای آفتاب"، "بدون سود بدون عشق" و "توی نوزدهمین زندگیم می‌بینمت" اشاره کرد.
هنرمند برنده (به ) یک فیلم سینمایی آمریکایی در سبک فیلم درام و کمدی رمانتیک محصول سال ۱۹۸۷ به کارگردانی و نویسندگی جیمز توباک است. داستان. مردی خوشگذران وقتی عاشق زنی که بدهی سنگینی به مافیا دارد می‌شود، عشق واقعی خود را پیدا کرده و برای کمک به او تلاش می‌کند
لی کی وو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کره جنوبی است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "استوری آو واین" و "زن باوقار" اشاره کرد.
گرینا پارک (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کره جنوبی است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "استوری آو واین"، "رؤیای فرمانروای بزرگ"، "فراری از چوسان" و "لوسیفر" اشاره نمود.
شاپور جورکش ( – ) شاعر، مترجم، منتقد، پژوهشگر ادبی و نمایشنامه‌نویس اهل ایران بود. وی زاده شهرستان فسا در استان فارس بود و تا زمان مرگ در شیراز زندگی می‌کرد. آثار متعددی از وی منتشر شده که "بوطیقای شعر نو" شناخته‌شده‌ترین آنهاست. زندگی. او در ۱۰ بهمن ۱۳۲۹ در شهرستان فسا از توابع استان فارس زاده شد. تحصیلات خود را تا کارشناسی ارشد زبان و ادبیات انگلیسی از دانشگاه شیراز ادامه داد. مدتی تا سال ۱۳۵۸ در دانشگاه تدریس می‌کرد. او پس از انقلاب فرهنگی از دانشگاه اخراج شد و به‌اجبار به تدریس در آموزشگاه‌های خصوصی
شد و به‌اجبار به تدریس در آموزشگاه‌های خصوصی پرداخت. ماجرای اتوبوس ارمنستان. وی در ماجرای اتوبوس ارمنستان در سال ۱۳۷۵ و در جریان قتل‌های زنجیره‌ای در فهرست چهره‌های فرهنگی اعزامی بود که قرار بود در اتوبوس توسط دولت جمهوری اسلامی به قتل برسند. فعالیت هنری. کار او پیش از انقلاب تئاتر بود اما بعد از آن‌که تئاتر در شیراز با موانعی روبه‌رو شد، او کار فردی‌تری را برای بیان و بروز انتخاب کرد، و به سمت شعر رفت. پس از آن، ادبیات عرصه فعالیت شاپور جورکش شده‌است. سرپرستی کمیته تئاتر دانشگاه شیراز را از سال ۱۳۵۴ تا
کمیته تئاتر دانشگاه شیراز را از سال ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۶ به عهده داشت. تدریس در کارگاه تئاتر کودک تلویزیون مرکز شیراز از سال ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۸ از دیگر فعالیت‌های او بود. فعالیت ادبی. شناخته‌شده‌ترین کتاب شاپور جورکش "بوطیقای شعر نو" نام دارد که با رویکردی جدید و تازه شعر و شاعری نیما یوشیج را بررسی می‌کند. این کتاب توسط انتشارات ققنوس منتشر شده‌است و از کامل‌ترین کارها در زمینه شعر نیما یوشیج است. کتاب «زندگی، عشق و مرگ از دیدگاه صادق هدایت» نیز از بهترین کارهای حوزه هدایت‌پژوهی شناخته شده و در کنار کتاب محمد صنعتی از
شناخته شده و در کنار کتاب محمد صنعتی از بهترین آثار این دوره‌است. این پژوهش در سال ۷۴ توسط نشر آکه به چاپ رسیده‌است. همین دو کتاب نقد و پژوهش کافی‌است تا جورکش را به عنوان پژوهشگر و منتقدی راهگشا تثبیت کند. جورکش دو منظومه شعر با نام‌های "هوش سبز" (انتشارات نوید) و "نام دیگر دوزخ" (انتشارات آگه) به چاپ رساند. "دموکراسی و هنر" و "درآمدی تاریخی بر نظریه‌های ادبی از افلاطون تا بارت"، "پست مدرنیسم"، و "خفیه‌نگاری خشونت در سرزمین آدم‌لتی‌ها" از آثار این شاعر، منتقد ادبی و مترجم هستند. تأسیس گروه ترجمه شیراز.
منتقد ادبی و مترجم هستند. تأسیس گروه ترجمه شیراز. یکی از مهم‌ترین فعالیت‌های ادبی جورکش تأسیس گروه ترجمه شیراز بود. جورکش در گفتگو با کتاب ماه ادبیات و فلسفه دربارهٔ چگونگی تشکیل این گروه می‌گوید: این گروه در سال ۱۳۷۶ شکل گرفت و اگر لطف حسینعلی نوذری نبود شاید تشکیل این گروه عملی نبود. دکتز نوذری که مسوول بخش پژوهش مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران است ترجمه چند کتاب را به من سفارش دادند و از آنجا به فکر افتادم که از انرژی بالقوه دوستان استفاده کنم. علی معصومی که کار ترجمه را به صورت حرفه‌ای دنبال می‌کند
که کار ترجمه را به صورت حرفه‌ای دنبال می‌کند ناهید سلامی غلامرضا امامی، مرتضی ترسلی، پرویز صحت، و مهری عبادی در این گروه همکاری دارند. دوستان مترجم دیگری مثل عباس مخبر، عباس زندباف، و مهدی غبرایی نیز که در تهران هستند گروه را یاری داده‌اند. کار گروه در آغاز با کتاب‌های تاریخی شکل گرفت. این کتاب‌ها امکان تشکیل گروه را دادند. اما پس از آن به این نتیجه رسیدیم که ترجمه آثار نقد و نظر ادبی بهترین کاری است که می‌تواند انجام شود این کارها توسط خود گروه انتخاب می‌شود. سانسور. جورکش از جمله شاعرانی است که بارها طعم
سانسور. جورکش از جمله شاعرانی است که بارها طعم سانسور و حذف را چشیده‌است. یکی از مهم‌ترین کتاب‌های جورکش "خفیه‌نگاری خشونت در سرزمین آدم‌لتی‌ها" است. این کتاب سال ۱۳۸۹ و در فضای خاص آن ایام با استقبال خوبی مواجه شد. اما چهار روز پس از انتشار، بیشتر نسخه‌های آن از کتابفروشی‌ها جمع‌آوری و خمیر شد. وی در این رابطه می‌گوید: کتاب "خفیه‌نگاری خشونت در سرزمین آدم‌لتی‌ها" که دربارهٔ جایگاه زن در ادبیات و جنبش‌های ادبی است در چهار روز اول انتشار فروش خوبی داشت. اما همان سال ۸۹ بعد از چهار روز جمع‌آوری و خمیر شد.
همان سال ۸۹ بعد از چهار روز جمع‌آوری و خمیر شد. دلیل این موضوع را هیچ‌وقت نفهمیدیم. شاید حساسیت‌های خاصی بود که نمی‌دانیم هنوز هم وجود دارد یا خیر. وی در بهمن ۱۳۹۶ در گفتگو با هفته‌نامه صدا دربارهٔ این اتفاق می‌گوید: این اتفاق در دوره‌ای بود که ما فکر می‌کردیم دوره‌ای خاص است. اکنون انتظار می‌رود در روزگاری که این همه به امر نشر و کتاب خواندن بی عنایتی شده‌است. به نحوی این فرهنگ و فرهنگ آفرینان را از زیر ضربه فرهنگی در بیاورند. در موردی دیگر جورکش گفته‌است مجموعه ممیزی وزارت ارشاد شرط صدور مجوز کتابی را
مجموعه ممیزی وزارت ارشاد شرط صدور مجوز کتابی را حذف نام او از کتاب قرار داده‌است: کتابی با عنوان "پسامدرنیزم" با همکاری گروه ترجمه شیراز ترجمه کرده‌ایم که وزارت ارشاد به خاطر اینکه اسم من در گروه ترجمه است این کتاب را توقیف کرده‌است و از طریق نشر چشمه که ناشر این کتاب است پیغام داده که برای انتشار این کتاب باید اسم جورکش را از گروه ترجمه حذف کنید. وی در گفتگویی دیگر گفت حاضر به بده بستان با ارشاد برای گرفتن مجوز نیست: کتاب‌هایم طبق معمول همچنان اجازه انتشار ندارند… ناشران معتقدند که باید به ارشاد بروم و
ندارند… ناشران معتقدند که باید به ارشاد بروم و دربارهٔ مسائلی با مسوولان ارشاد صحبت کنم. اما من دلیلی نمی‌بینم که برای انتشار کتابم کرامت انسانی را کنار بگذارم. باید کتابم بررسی شود؛ نه خودم. من حاضر به این کار نیستم. چون آن‌ها انتظارات دیگری علاوه بر موضوع کتاب‌ها دارند. می‌دانم برای کسانی که به منظور پیگیری وضعیت انتشار کتاب‌های‌شان به ارشاد رفته‌اند. شرایطی به‌وجود آورده‌اند که به نوعی نویسنده را در شرایط بده بستان قرار می‌دهد؛ نوعی سیاست چماق و هویج. مگر نوشتن چیست که آدم مجبور به این کار شود؟ "بوطیقای
نوشتن چیست که آدم مجبور به این کار شود؟ "بوطیقای شعر نو". جورکش چه در کتاب‌هایش مثل "بوطیقای شعر نو" و چه در یادداشت‌ها و گفتگوهایش بخش عمده‌ای از همت خویش را صرف بازخوانی آرائ نیما کرده‌است. بهزاد کشمیری‌پور آرای جورکش دربارهٔ نیما را چنین گزارش می‌کند: جورکش اعتقاد دارد که «نیما شصت سال پیش متوجه شده بود که شعر کلاسیک ما به بن‌بست رسیده» و این بن‌بست برخلاف آنچه بسیاری از پیروانش معتقد بودند پیش از آنکه به ساختار شعر ربط داشته باشد به میدان و زاویهٔ دید شاعر مربوط است … جورکش معتقد است فرق کار براهنی که
مربوط است … جورکش معتقد است فرق کار براهنی که بعد از شصت سال همان حرف را به شکل دیگری مطرح می‌کند با نیما این است که نیما می‌آید و این تئوری را روی مفصلهای فرهنگی ما سوار می‌کند. از فرانسه می‌گیرد ولی روی مفصل‌های فرهنگی ما پیوندش می‌دهد… به نظر شاپور جورکش تغییر میدان دیدی که منظور نظر نیما بوده حتی از سوی نزدیکترین پیروانش نیز درک نشد. جورکش در گفتگو با حورانژاد صداقت در هفته‌نامه کرگدن نیز فرازهایی از نگاه خویش به نیما را چنین ترسیم می‌کند: -کار نیما صرفاً پیشنهاد یک قالب نبوده، بلکه تغییر دیدگاه یا
صرفاً پیشنهاد یک قالب نبوده، بلکه تغییر دیدگاه یا تغییر زاویه صدا بود. -شعر نیمایی گفتن کار سختی است. چون شاعر باید مثل نمایشنامه‌نویس پرسونا بیافریند تا هر کدام از شخصیت‌ها با هنجارهای طبقه و فرهنگ خاص خودش صحبت کند. شعر نیما زاویه صدای تازه و میدان دید تازه است که باید در آن به جای افراد مختلف نشست و با زبان آن‌ها صحبت کرد و از دید آن‌ها جهان را دید؛ از دید یک کارگر، روحانی، وکیل و… همان‌طور که نیما در شعر «افسانه» از دید عاشقی صحبت می‌کند که با موضوع شعر مواجه شده‌است. یا مثل «سه تابلوی مریم» میرزاده
مواجه شده‌است. یا مثل «سه تابلوی مریم» میرزاده عشقی که افراد مختلف راجع به یک موضوع حرف می‌زنند. سرودن چنین شعرهایی واقعاً سخت است. -حتی شاملو هم متوجه نشد نیما چه می‌گوید. -از معدود کسانی که به دنبال شعر نیمایی رفتند، یکی اخوان ثالث بود که در شعرهایی مثل کتیبه و خوان هشتم توانست نظریات و کار نیما را اجرایی کند. حتی بعدها فروغ و آتشی هم از نیما جدا شدند و همان‌طور که گفتم، کسی اساساً شعر نیما را دنبال نکرد. حتی در زمینه تئوری هم کسی به اندیشه و نظرات نیما بهایی نداده‌است. -نیما در این کار (نقد) یک نابغه
بهایی نداده‌است. -نیما در این کار (نقد) یک نابغه بود، همچنان که صادق هدایت یک نابغه بود. امروز به اسم هدایت از جمالزاده تقلید می‌کنند. درست است که هدایت تئوری ننوشته، ولی تمام داستان‌هایش تم دارد. اصول داستان را فقط هدایت بود که رعایت کرد. -نیمای نظریه‌پرداز از نیمای شاعر بسیارقدرتمندتر است. چطور می‌شود گفت نیما نظریه‌پرداز ضعیفی است؟ نظریه‌پردازی نیما بسیار منسجم است و حتی می‌توان نظریه او را به صورت شماتیک روی یک نمودار نشان داد. کسی که بخواهد بدون جهان بینی به نیما نزدیک شود، نمی‌تواند درکی از او داشته
به نیما نزدیک شود، نمی‌تواند درکی از او داشته باشد. جدال ادبی. روز ۳۰ آبان ۱۳۸۶ مصاحبه‌ای با شاپور جورکش توسط روزنامه اعتماد منتشر شد. بنا به نوشته روزنامه اعتماد از آنجا که شاپور جورکش مباحثی تئوریک دربارهٔ شعر دهه هشتاد و در کنار آن ادبیات گذشته ایران مطرح کرده بود، طرح بعضی از نام‌ها نیز ناگزیر شده بود. یکی از این نام‌ها آقای رضا براهنی بود که در مقاله مفصل به شاپور جورکش پاسخ داد. وی در این مصاحبه دربارهٔ تأثیرپذیری باباچاهی از شاملو می‌گوید: آقای باباچاهی که پوپولیسم احتمالی ادبی خود را مدیون دهه
که پوپولیسم احتمالی ادبی خود را مدیون دهه هفتاد می‌شناسند، می‌توانند با این گونه چشم‌بندی هر گونه احتمال تأثیر شاملو بر خود را انکار کنند. همچنان که بنا به موقعیت حق دارند از «عقل» تبری بجویند؛ ولی چون هیچ شائبه یی نسبت به حسن نیت نویسنده کتاب «عقل عذابم می‌دهد» در کار نیست، شاید من حق داشته باشم نظریه یی با این ولنگاری و بی دقتی را یکی از عوامل بن‌بست شعر دهه هفتاد تلقی کنم. وی دربارهٔ رضا براهنی می‌گوید: رضا براهنی به عنوان یکی از نظریه پردازان شعر دهه هفتاد که با ذوق زدگی از یافته‌های خود هر نظریه غربی
که با ذوق زدگی از یافته‌های خود هر نظریه غربی را شتاب زده به فرهنگ ایرانی وصله می‌زد، با عبارت‌هایی مثل «شعر پسانیمایی» یا «چرا من دیگر شاعر نیمایی نیستم» عملاً گنجینه یی را دفن می‌کرد که در بسیاری موارد می‌توانست پشتوانه تئوریک جنبش شعر دهه هفتاد باشد. مقلدان او نیما را خوانده شده فرض می‌کردند. در حالی که رهروان اندیشه ورز او برای تحکیم مبانی جنبش نیمه تمام مانده خود هم که شده از بازخوانی نظریه‌های نیما گریزی ندارند… براهنی در مقام یک شاعر شاید حق داشته باشند در خطابه یی تغییرات صدو هشتاد درجه یی خود را
در خطابه یی تغییرات صدو هشتاد درجه یی خود را به عنوان حسن کار خود تلقی کنند. اما به عنوان یک نظریه‌پرداز، دمدمی - مزاجی نمی‌تواند نشانه تکامل فکری ایشان قلمداد شود. شاعر شاید بتواند به جنون شعری ببالد ولی این جنون اگر در نظریه‌پردازی با شعور متکامل همراه نباشد جز اسکیزوئید گفتاری چه حاصلی خواهد داشت و کدام نمونه غربی یا شرقی اش را می‌توانیم به یاد بیاوریم؟ طرح‌های براهنی متأسفانه خیلی اوقات قربانی شتاب زدگی و ذوق زدگی تازه آموخته‌های ایشان شده‌است. در ۲۶ آذر ۱۳۸۶ براهنی پاسخی مفصل بر این مطلب نگاشته و
آذر ۱۳۸۶ براهنی پاسخی مفصل بر این مطلب نگاشته و روزنامه "اعتماد" آن را منتشر می‌کند. براهنی می‌نویسد: «شاپور جورکش آقای باباچاهی را «ژورنالیست و شاعر معاصر» خوانده‌است. همه می‌دانند که آقای باباچاهی شاعر و منتقد ادبی است. این نخستین بار است که کسی او را «ژورنالیست» می‌خواند. گویندهٔ این حرف با قرار دادن عنوان «ژورنالیست» پیش از عنوان شاعر تلویحاً خواسته‌است نشان دهد که اگر کسی با نویسنده یا شاعری اختلاف پیدا می‌کند، می‌تواند به او مقامی بدهد که به زعم او دادن آن مقام استخفاف مقام شاعر است. ایشان در واقع به
آن مقام استخفاف مقام شاعر است. ایشان در واقع به «ژورنالیست» توهین کرده تا به زعم خود آقای باباچاهی را تنزل مقام دهد. با در نظر گرفتن اینکه «ژورنالیست» فی نفسه، و در همه جا، به ویژه در فراز و نشیب حرکت دموکراسی در کشور ما، نقشی حیاتی بازی می‌کند، نویسنده باید نخست از «ژورنالیست» ها عذر بخواهد که قصد استخفاف آنان را داشته، ثانیاً از آقای باباچاهی عذر بخواهد که هر چه باشد آنچه تاکنون نوشته و چاپ کرده در حوزهٔ شعر و نقد شعر بوده‌است.» وی دربارهٔ تأثیرپذیری خویش از غرب می‌گوید: شاپور جورکش خواسته‌است بگوید که