payamvha/North_RAG huggingface dataset:
غلام‌حسین ناصری (زاده سال ۱۳۳۸ در بهسود، ولایت میدان وردک) سیاستمدار و نماینده مردم میدان وردک و کابل در دوره شانزدهم و هفدهم مجلس نمایندگان افغانستان و از اعضای شورای عالی جنبش روشنایی است. زندگی‌نامه. غلام‌حسین ناصری تعلیمات ابتدایی خود را در مکتب ابتدایی بهزاد و تعلیمات دبیرستان خود در سال ۱۳۵۰ در لیسه غازی امان‌الله به اتمام رسانده‌است. مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۳۸۶ در رشته حقوق و فلسفه اسلامی اسلامی از ایران بدست آورد. وی همچنین به تحصیل در علوم دینی نیز پرداخته‌است. زبان مادری ایشان فارسی است. دوره
نیز پرداخته‌است. زبان مادری ایشان فارسی است. دوره شانزدهم مجلس نمایندگان. ناصری توانست در دوره شانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان به نمایندگی از مردم ولایت میدان ورک به پارلمان راه پیدا کند. دوره هفدهم مجلس نمایندگان. غلام‌حسین ناصری در انتخابات مجلس ۱۳۹۷ از طرف مردم کابل خود را نامزد حضور در پارلمان هفدهم کرد و توانست به دوره هفدهم مجلس نمایندگان افغانستان راه یابد.
آزمون‌های شناختی ارزیابی کنندهٔ ظرفیت‌های شناختی انسان‌ها و حیوانات هستند. آزمون‌هایی که بر روی انسان‌ها انجام می‌شود شامل انواع آزمون‌های ضریب هوشی ست. آن دسته از آزمون‌ها که بر روی حیوانات اجرا می‌شود شامل آزمون آینه (آزمونی از خودآگاهی بصری) و مارپیچ T است (که توانایی یادگیری را می‌آزماید). اینگونه مطالعات در تحقیقات مربوط به فلسفهٔ ذهن و روانشناسی مهم هستند، همچنین در تعیین هوش انسان و حیوان. آزمون‌های شناختی امروزی نشأت گرفته از فعالیت‌های جیمز مک کین کتل می‌باشد که واژهٔ «آزمون‌های روانی» را ابداع
کتل می‌باشد که واژهٔ «آزمون‌های روانی» را ابداع کرد. آن‌ها پیشرفت آزمون‌های فیزیکی و فیزیولوژیکی فرانسیس گالتون رو دنبال کردند. به عنوان مثال، گالتون قدرت چنگ و بلندی و وزن را اندازه گرفت. او در سال ۱۸۸۰ یک «آزمایشگاه تن سنجی» ایجاد کرد که مشتریان آن برای اندازه‌گیری ویژگی‌های فیزیکی و فیزیولوژیکی هزینه می‌پرداختند. اندازه‌گیری‌های گالتون نفوذ بسیار زیادی بر روان‌شناسی داشت. کتل رویکرد اندازه‌گیری را با اندازه‌گیری ساده‌ای از ادراک ادامه داد. آزمون‌های کتل، در نهایت به لطف رویکرد تست باتری آلفرد بینه رها
در نهایت به لطف رویکرد تست باتری آلفرد بینه رها شد.
اشک مهتاب نام یک آلبوم موسیقی با آواز عبدالحسین مختاباد که در سال ۱۳۸۲ منتشر شد. در این آلبوم آهنگسازی تمام آهنگ‌ها بر عهدهٔ خود مختاباد بوده است. فهرست ترانه‌ها. عناوین ترک‌های آلبوم منابع. وبگاه رسمی مختاباد و جلد آلبوم
آماکوسا شیرو توکی‌سادا فیلمی آمریکایی در ژانر تاریخی، اکشن و درام که توسط اوشیما ناگیسا کارگردانی و در سال ۱۹۶۲ اکران گردیده است. این فیلم بر پایه وقایع پیرامون رهبر شورش شیمابارا، آماکوسا شیرو توکیسادا است. در این فیلم بازیگرانی همچون هاشیزو اوکاوا و تارو اوتوموریو ایفای نقش کرده‌اند.
هاشیزو اوکاوا ؛ ( ۹ آوریل ۱۹۲۹ – ) یک هنرپیشه اهل ژاپن بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به آکو روشی و آماکوسا شیرو توکی‌سادا (فیلم) اشاره کرد.
شینسنگومی به معنی «گروه تازه انتخاب‌شده»، یک گروه شبه نظامی و نیروی امنیتی ویژه بود که توسط شوگون‌سالاری توکوگاوا در پایان دوره ادو (باکوماتسو) از طریق استخدام سازماندهی شد و تا سال ۱۸۶۹ فعالیت داشت. گشودگی اجباری اما مداوم ژاپن در دهه ۱۸۶۰، که با ورود دریادار آمریکایی متیو سی. پری آغاز شد، جنجال زیادی را در میان مردم ایجاد کرد. این امر باعث جنبش‌های نظامی مختلفی شد که ناآرامی‌های بزرگی را در کشور به راه انداختند. یک گروه برای گشودگی ژاپن و حفظ قدرت توسط شوگون‌سالاری توکوگاوا جنگیدند. گروهی دیگر خود را با
توکوگاوا جنگیدند. گروهی دیگر خود را با شعار سوننو جوئی (به معنی احترام به امپراتور، اخراج بربرها /خارجیان) معرفی کردند و خواستار بازگرداندن قدرت از شوگون به امپراتور ژاپن شدند و بدین ترتیب با نفوذ غرب مخالفت کردند. شینسنگومی به ویژه در سرکوب اعضای جناح سوننو جوئی نقش داشت. در ابتدا این گروه با نام روشیگومی، با رهبری هاچیرو کیوکاوا، به منظور محافظت از نمایندگان شوگون در سفر شوگون چهاردهم توکوگاوا ایه‌موچی به کیوتو ایجاد شد اما در واقع رهبر روشیگومی از طرفداران امپراتور بود و قبل از رسیدن شوگون چهاردهم نیت
امپراتور بود و قبل از رسیدن شوگون چهاردهم نیت واقعی خود را برای حمایت از امپراتور اعلام کرد و همراه گروهی از روشیگومی‌ها به ادو بازگشت اما برخی دیگر از اعضای روشیگومی از جمله ایسامی کوندو که طرفدار شوگون‌سالاری بودند در کیوتو باقی ماندند و گروهی به نام میبو روشیگومی را تشکیل دادند. در ۱۸ اوت ۱۸۶۳، ماتسودایرا کاتاموری، رئیس گروه محافظان کیوتو دامنهٔ مأموریت میبو روشیگومی را از حفاظت از شوگون‌سالاری، به گشت‌زنی در خیابان‌های کیوتو و برقراری نظم در این شهر تغییر داد و نام آن را «شینسنگومی» گذاشت. شینسنگومی در
داد و نام آن را «شینسنگومی» گذاشت. شینسنگومی در زمان تأسیس، دارای ۱۳ عضو اصلی بود و گفته می‌شود در اوج خود حدود ۳۰۰ عضو داشته است. نیروهای مخالفِ شینسنگومی، خاندان موری از قلمرو چوشو و خاندان شیمازو از قلمرو ساتسوما بودند. شینسنگومی یک سازمان نامنظم تحت سرپرستی قلمرو آیزو بود، اما در ژوئن ۱۸۶۷، به یک ارکان رسمی شوگون‌سالاری تبدیل شد. شینسنگومی ۵ اصل اصلی مشابه بوشیدو داشت و اگر هر عضوی از این قوانین پیروی نمی‌کرد، باید سپوکو (خودکشی آیینی) انجام می‌داد. در ۱۸ مه ۱۸۶۹، نیروهای شوگون‌سالاری سابق در طول جنگ
۱۸ مه ۱۸۶۹، نیروهای شوگون‌سالاری سابق در طول جنگ بوشین تسلیم شدند و این سپاه عملاً منحل شد. در حالی که اکثر مردم تحت تأثیر شور و اشتیاق و روحیه گروهی شینسنگومی قرار گرفته‌اند، طبق گزارش‌ها، آنها از شکنجه استفاده کرده و تعدادی از افراد بی‌گناه را کشته‌اند. شینسنگومی، توسط نویسندگان تحسین‌شدهٔ تاریخ ژاپن و توسط نویسندگان سابق شینسنگومی سپاهیان. آنها همچنین به‌طور گسترده در رمان‌های متعدد، فیلم‌های تاریخی و اخیراً در کتاب‌های مصور و انیمیشن به تصویر کشیده شده‌اند و جنبهٔ رمانتیک به خود گرفته‌اند. مردم ژاپن
و جنبهٔ رمانتیک به خود گرفته‌اند. مردم ژاپن نسبت به میراث شینسنگومی احساسات متفاوتی دارند. وضعیت زمانه. پس از نبرد سکیگاهارا، سرزمین‌های قلمروهای بازنده مصادره شد. این قلمروها، عمدتاً، قلمرو چوشو، قلمرو ساتسوما و قلمرو توسا بودند که قرن‌ها کینه خود را نسبت به شوگون‌سالاری توکوگاوا که پیروز شده بود، حفظ کردند. در دورانی که چهاردهمین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا، توکوگاوا ایه‌موچی در قدرت بود، ژاپن پس از ورود دریاسالار پری از آمریکا در سال ۱۸۵۳، تحت فشار بود تا درهای خود را به روی جهان بگشاید. شوگون
بود تا درهای خود را به روی جهان بگشاید. شوگون نمی‌توانست خارجی‌ها را اخراج کند، رژیم او و در واقع ژاپن به‌طور کلی، فاقد ابزار نظامی برای انجام این کار بود. در نتیجه، دولت شوگون‌سالاری مسیر خود را از سیاست انزواطلبانه قبلی تغییر داد و شروع به اجرای سیاست‌هایی برای گشودن کشور کرد. با این حال، در کیوتو، جایی که دربار امپراتوری مستقر بود، تهدید حملهٔ کشورهای خارجی به اندازه ادو آشکار نبود و دربار امپراتوری همچنان موضع جوئی (اخراج بربرها) را اتخاذ می‌کرد و به سیاست انزواطلبانه خود مبنی بر عدم اجازه ورود
و به سیاست انزواطلبانه خود مبنی بر عدم اجازه ورود بیگانگان به کشور ادامه می‌داد؛ بنابراین، رابطه بین شوگون‌سالاری و دربار امپراتوری به دلیل تفاوت در دیدگاه‌هایشان در مورد دیپلماسی به تدریج رو به وخامت گذاشت. علاوه بر این، در سال ۱۸۵۸، ای نائوسوکه، عهدنامه دوستی و تجارت بین ایالات متحده آمریکا و ژاپن را امضا کرد که پیمانی نابرابر برای ژاپن بود که بدون کسب مجوز امپراتوری و در پاسخ به درخواست ایالات متحده منعقد شده بود. در حالی که دربار امپراتوری فشار خود را برای اخراج خارجی‌ها افزایش می‌داد، فشار خارجی برای
اخراج خارجی‌ها افزایش می‌داد، فشار خارجی برای باز کردن درهای ژاپن بر روی خارج نیز رو به افزایش بود. در دوره پایانی ادو سه گروه زیر بازیگران اصلیِ حکومت ژاپن بودند: در سال‌های ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۳ ولایت‌های ژاپن با فعالیت تروریستی و انتقام‌جویانه مخالفان علیه خارجیان و مقام‌های شوگون سالاری در ادو پر آشوب بود. این افراد ناراضی خود را آماده کرده بودند تا شمشیر را در راه هدف به کار گیرند و ژاپنیان آنان را شیشی می‌خواندند. کارآمدترین این افراد برای تعلیم از ولایت‌های ژاپن به ادو فرستاده شده یا به خرج خود به ادو
ژاپن به ادو فرستاده شده یا به خرج خود به ادو می‌آمدند تا در مدارس شمشیرزنی آموزش ببینند. همین افراد بودند که نائوسوکه ای مشاور ارشد شوگون را ترور کردند و بسیاری از خارجیان را به پای مرگ انداختند. روشیگومی. مقاله اصلی: روشیگومی باز شدن اجباری ژاپن به غرب در سال ۱۸۵۴، که به آن نیاز داشت که ژاپن یا سواحل خود را برای تجارت باز کند یا با درگیری نظامی روبرو شود، بی‌ثباتی سیاسی داخلی را تشدید کرد. طرفداران سوننو جوئی (به معنی «احترام به امپراتور، اخراج بربرها») به ویژه طرفداران قلمرو چوشو) در کیوتو شروع به شورش
ویژه طرفداران قلمرو چوشو) در کیوتو شروع به شورش کردند. از آنجا که قرار بود یک شوگون برای اولین بار پس از ۲۳۰ سال به کیوتو سفر کند، شوگون‌سالاری شمشیرزنان را با شعار «وفاداری و میهن‌پرستی» استخدام کرد. مأموریت روشیگومی محافظت از توکوگاوا ایه‌موچی، چهاردهمین شوگون، در طی سفر به کیوتو بود که به منظور ملاقات با امپراتور کُومِی (۱۸۶۷–۱۸۴۶) و بحث و گفتگو در مورد اخراج خارجی‌ها و رهبری مشترک دربار و شوگون‌سالاری انجام می‌شد. ورود ایه‌موچی به کیوتو در روز ۲۲ آوریل بود. گرچه بودجه روشیگومی توسط شوگون‌سالاری
آوریل بود. گرچه بودجه روشیگومی توسط شوگون‌سالاری توکوگاوا تأمین می‌شد، اما رهبر آن هاچیرو کیوکاوا وفاداری شدیدی به امپراتور داشت. روشیگومی در ۲۳ فوریه ۱۸۶۳، وارد کیوتو شد. کیوکاوا که روشیگومی‌هایی را که به کیوتو رسیده بودند آنها را در معبد شینتوکو جمع کرد و برایشان سخنرانی کرد. او در مقابل همه اعلام کرد که هدف واقعی او خدمت به شوگون‌سالاری نیست، بلکه خدمت به امپراتور است. در ۳ مارس، کیوکاوا موفق شد از دربار امپراتوری دستوری مبنی بر بازگشت روشیگومی به ادو و آماده شدن برای جنگ با کشورهای خارجی صادر کند. حدود
شدن برای جنگ با کشورهای خارجی صادر کند. حدود ۲۳۰ نفر از اعضای روشیگومی شگفت‌زده شدند، اما بیشتر آنها تحت تأثیر فصاحت و بلاغت ماهرانه کیوکاوا قرار گرفتند و تصمیم گرفتند به ادو بازگردند. بازگشت نیروی اصلی به ادو در روز ۱۳ مارس انجام شد. پس از بازگشت به ادو از آنجا که اهداف او در تضاد کامل با شوگون‌سالاری بود، در ۱۳ آوریل ۱۸۶۳، توسط شوگون‌سالاری ترور شد. شینچوگومی. پس از ترورهاچیرو کیوکاوا، رفقایش یکی پس از دیگری دستگیر شدند، بنابراین روشیگومی هدف خود را به عنوان یک سازمان از دست داد و شوگون‌سالاری آن را به
یک سازمان از دست داد و شوگون‌سالاری آن را به عنوان شینچوگومی سازماندهی مجدد کرد. دفتر مرکزی آن در ادو بود و تاکاهاشی دیشو و یامائوکا تتسوتارو مسئول نظارت بر آن بودند. مأموریت شینچوگومی‌ها حفظ صلح در ادو بود. در ۱۵ فوریه ۱۸۶۸، شینچوگومی‌ها از وظایف خود در ادو برکنار شدند. تشکیل میبو روشیگومی. پس از بازگشت کیوکاوا به ادو، کسانی که طرفدار شوگون‌سالاری بودند و با اخراج خارجی‌ها مخالف بودند، از جمله ایسامی کوندو و حدود ۲۰ نفر دیگر گفتند که هنوز به هدف اصلی خود یعنی محافظت از شوگون نرسیده‌اند و تصمیم گرفتند
یعنی محافظت از شوگون نرسیده‌اند و تصمیم گرفتند روشیگومی را ترک کنند و در کیوتو باقی ماندند و میبو روشیگومی را تشکیل دادند. حدود ۲۰ نفر ار گروه روشیگومی با آرمان یکسان محافظت از شوگون در کیوتو باقی ماندند. در ۱۰ مارس، آنها به ماتسودایرا کاتاموری، ارباب آیزو و شوگوشوکوی کیوتو (محافظ کیوتو) خدمت می‌کرد، مراجعه کردند و اجازه ماندن در کیوتو را خواستند. دو روز بعد یعنی ۱۲ مارس، درخواست آنها پذیرفته شد و به ۱۳ عضو از جناح‌های کوندو و سریزاوا، جایگاه قانونی و بودجه برای حفظ نظم در کیوتو داده شد. بنابر این تاریخ
برای حفظ نظم در کیوتو داده شد. بنابر این تاریخ رسمی تشکیل میتو روشیگومی ۱۲ مارس ۱۸۶۳ در نظر گرفته می‌شود. ابتدا این گروه به سه جناح تقسیم شد که به زودی جناح تونوئوچی یوشیئو پس از ترور او در ۱۲ مه ۱۸۶۳، منحل شدند. بعد از آن، گروه باقیمانده به دو جناح تقسیم شد که به ترتیب حول دو محور سریزاوا و کوندو جمع شدند. از سیزده عضو اصلی، هشت نفر به جناح کوندو و پنج نفر به جناح سریزاوا تعلق داشتند. حداکثر تعداد شینسنگومی‌ها به حدود ۳۰۰ نفر رسید. این دو گروه به دلیل ایجاد پادگان‌هایی در روستای میبو و فعالیت در آنها، به
پادگان‌هایی در روستای میبو و فعالیت در آنها، به عنوان «میبو روشیگومی» شناخته شدند. آنها هرچند آرمانی مشترک داشتند اما کسانی که از یک مکان به کیوتو آمده بودند، بیشتر احساس دوستی نزدیک داشتند و حتی در داخل روستای میبو، آنها به جناح سریزاوا و جناح کوندو تقسیم شده بودند و پادگان‌های آنها نیز به دو مکان تقسیم شده بود، جناح سریزاوا در اقامتگاه یاگی در روستای میبو و جناح کوندو در اقامتگاه مائه‌کاوا سکونت داشتند. فرماندهان. شینسنگومی در ابتدا سه فرمانده داشت. در کنار کوندو و سریزاوا، متحد نزدیک سریزاوا به نام
کنار کوندو و سریزاوا، متحد نزدیک سریزاوا به نام نی‌ایمی نیشیکی قرار داشت. اما نی‌ایمی یک فرمانده اسمی بود نه واقعی. نقش توشیزو هیجیکاتا، یکی از دو معاون فرمانده شینسنگومی، که طبیعت جنگجوی او لقب «فرمانده اهریمنی» را برایش به ارمغان آورد، در تاریخ ژاپن بسیار مهم‌تر بود. فرماندهی ۱۳ نفرهٔ شینسنگومی در سال ۱۸۶۳: تشکیل شینسنگومی. در ۳۰ سپتامبر ۱۸۶۳، ماتسودایرا کاتاموری، وظیفهٔ برقراری نظم در کیوتو را به میبو روشیگومی سپرد و نام آن را به «شینسنگومی» تغییر داد. آغاز پاکسازی‌ها. نزاع داخلی به زودی در درون گروه
آغاز پاکسازی‌ها. نزاع داخلی به زودی در درون گروه ایجاد شد، تونوئوچی یوشیئو توسط ایسامی کوندو در پل شیجو ترور شد، سریزاوا کامو به ایه‌ساتو تسوگوئو عضو جناح تونوئوچی یوشیئو، دستور داد که به دلیل فرار هاراکیری مرتکب شود. گفته می‌شود سریزاوا که از یک خانواده سامورایی ثروتمند بود، مردی فاسد و خودبزرگ‌بین بود، در حالی که کوندو از یک خانواده دهقانی آمده بود. سرانجام رفتارهای نابسامان و اخلالگرانه سریزاوا در کیوتو منجر به این شد که کاتاموری ماتسودایرا، به شینسنگومی دستور ترور سریزاوا و گروهش را بدهد. در ۳۰ اکتبر
دستور ترور سریزاوا و گروهش را بدهد. در ۳۰ اکتبر (یا ۲۸ اکتبر) ۱۸۶۳، چند نفر از اعضای منتخب شینسنگومی به رهبری هیجیکاتا وارد اقامتگاه یاگی شدند و سریزاوا، معشوقه‌اش و هیرایاما گورو را ترور کردند. عملیات. کودتای بونکیو. در ۳۰ سپتامبر ۱۸۶۳، به دستور امپراتور کومی، خاندان‌های ساتسوما و آیزو، طرفداران تندروی قلمرو چوشو که در حال انجام توطئه برای سرنگونی شوگون‌سالاری بودند را در طی کودتای بونکیو از کیوتو راندند و قدرت واقعی در کیوتو را به دست گرفتند. در آن زمان امپراتور سرنگونی شوگون‌سالاری را تأیید نکرد و
امپراتور سرنگونی شوگون‌سالاری را تأیید نکرد و ماتسودایرا کاتاموری، شوگوشوکوی کیوتو، پیامی مخفی از امپراتور دریافت کرد که پس از آن او با ساتسوما، که با چوشو اختلاف داشت، متحد شد و طرفداران قلمرو چوشو را از ورود به کاخ امپراتوری منع کرد. چوشو پس از آن از وظایف خود به عنوان نگهبان کاخ امپراتوری برکنار شد. نُه دروازه اطراف کاخ امپراتوری توسط هر قلمرو فئودالی محافظت می‌شد و در این روز، قلمرو آیزو درخواست کرد که میبو روشیگومی در این دروازه‌ها مستقر شوند و از ورود طرفداران چوشو جلوگیری کنند. این اولین درگیری رسمی
طرفداران چوشو جلوگیری کنند. این اولین درگیری رسمی برای این گروه بود که هنوز «میبو روشیگومی» نامیده می‌شدند و رویداد مهمی بود که پس از موفقیت، در همان روز نام خود «شینسنگومی» را به عنوان پاداش دریافت کردند. حادثه ایکه‌دایا. یکسال بعد در ۵ ژوئن ۱۸۶۴، شینسنگومی، «کیمون ماسویا،» تاجری را که به طرز مشکوکی رفتار می‌کرد، دستگیر کرد. وقتی توشیزو هیجیکاتا، معاون فرمانده، او را در انبار اردوگاه شینسنگومی شکنجه کرد، او اعتراف کرد که نام واقعی‌اش شونتارو فوروتاکا است که و بنا به گفته شینسنگومی اعترافاتی کرد که منجر به
و بنا به گفته شینسنگومی اعترافاتی کرد که منجر به حادثه ایکه‌دایا شد. در ۸ ژوئیه ۱۸۶۴، در حادثه ایکه‌دایا در کیوتو، شینسنگومی گروهی را متشکل از بیست انقلابی قلمرو چوشو را سرکوب کرد و بنا بر ادعای این گروه مانع از آتش زدن کیوتو شد. در حادثه ایکِه‌دایا که در ۵ ژوئن ۱۸۶۴ رخ داد، شینسنگومی بسیاری از عناصر ضد شوگون‌سالاری، متشکل از بیست انقلابی قلمرو چوشو را دستگیر کرد یا کشت. نقش شینسنگومی بسیار مهم بود، زیرا میهن‌پرستان ضد شوگون‌سالاری نقشه کشیده بودند تا کاخ امپراتوری را به آتش بکشند، شاهزاده ناکاگاوا را که
امپراتوری را به آتش بکشند، شاهزاده ناکاگاوا را که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری حمایت می‌کرد، را بکشند و از این آشفتگی برای ربودن امپراتور به قلمرو چوشو سوءاستفاده کنند. در نتیجه این حمله، نام شینسنگومی به‌طور گسترده شناخته شد و منجر به ثبت نام بیشتر سربازان در این دسته شد. در حالی که جناح سوننو جوئی بسیاری از میهن پرستان برجستهٔ خود، عمدتاً از چوشو و قلمرو توسا، از جمله یوشیدا توشیمارو را، از دست داد. از آن به بعد، شینسنگومی به بزرگ‌ترین تهدید برای جناح سوننو-جوی تبدیل شد. شورش دروازه ممنوعه.
برای جناح سوننو-جوی تبدیل شد. شورش دروازه ممنوعه. ماه بعد در ۲۰ اوت ۱۸۶۴، چوشو که مسبب اصلی کشته شدن طرفداران خود در حادثه ایکه‌دایا را ماتسودایرا کاتاموری — حامی شینسنگومی — می‌دانست، پس از تلاشی ناموفق برای جلب نظر دربار امپراتوری، به سوی دشمنان خود در نزدیکی کاخ امپراتوری کیوتو آتش گشود. آنها مسلح به شمشیر، نیزه و تفنگ بودند و به اهالی قلمرو آیزو و قلمرو کووانا در یکی از نه دروازه کاخ امپراتوری، حمله کردند. مردان چوشو به شدت جنگیدند و برای مدتی به نظر می‌رسند که در این نبرد پیروز خواهند شد اما پس از
می‌رسند که در این نبرد پیروز خواهند شد اما پس از مدتی قلمرو ساتسوما با توپ به حمله به آنها پیوست و به سوی جناح چوشو آتش گشود. در این نبرد شینسنگومی‌ها نیز برای دفاع از کیوتو به کمک آمدند. پیش از پایان روز، هر چهار لشکر چوشو در نبرد شکست خوردند و شورشیان که بار دیگر مجبور به عقب‌نشینی شدند و به چوشو بازگشتند. چوشو پس از این حمله به دلیل تیراندازی به کاخ، به عنوان دشمن دربار ژاپن اعلام شد. این اولین جنگ شهری بین قلمروهای ژاپن پس از دو قرن و نیم و محاصره اوساکا بود. باعث آتش‌سوزی بزرگ دوندون یاکه شد، که در آن
بود. باعث آتش‌سوزی بزرگ دوندون یاکه شد، که در آن ۲۸٬۰۰۰ خانه، که تخمین زده می‌شود نیمی از کل خانه‌های کیوتو باشد، در آتش سوختند. شینسنگومی همچنین در پاکسازی نیروهای شوگون‌سالاری شرکت کرد و یاسواومی ماکی، سامورایی قدرتمند ضد خارجی و روحانی قلمرو کورومه و گروهش را که در کوه تننو در نزدیکی کیوتو سنگر گرفته بودند، محاصره کرد و او و ۱۶ نفری که همراهش بودند را مجبور به خودکشی کرد. اردوکشی به چوشو. با توجه به اینکه گلوله به سمت کاخ امپراتوری شلیک شده بودند قلمرو چوشو به عنوان دشمن دربار ژاپن تعیین شد که منجر به
چوشو به عنوان دشمن دربار ژاپن تعیین شد که منجر به اولین اردوکشی چوشو شد. علاوه بر این، قلمرو چوشو در حمله ناوگانی متشکل از چهار کشور بریتانیای کبیر، فرانسه، هلند و ایالات متحده، که در تلافی جنبش ضد خارجی سال قبل صورت گرفت، متحمل خسارات سنگینی شد و در مقطعی، نیروهای وفادار به شوگون‌سالاری کنترل را به دست گرفتند و موجودیت قلمرو چوشو را در معرض خطر قرار دادند. در نتیجه این وقایع، قلمرو چوشو متوجه شد که اخراج اجباری بیگانگان غیرممکن است و ایده اخراج بیگانگان کم‌کم کنار گذاشته شد. بین پایان اولین لشکرکشی چوشو و
کنار گذاشته شد. بین پایان اولین لشکرکشی چوشو و آغاز دومین اردوکشی چوشو، مذاکراتی در هیروشیما بین شوگون‌سالاری که می‌خواست مجازات بیشتری اعمال کند و قلمرو چوشو که می‌خواست برای آماده‌سازی نیروهای نظامی خود زمان بخرد، در جریان بود. فرمانده شینسنگومی، ایسامی کوندو به همراه اعضای شینسنگومی از هیروشیما بازدید کرد. او مقام سرپرستی موقت شینسنگومی را در این هنگام به توشیزو هیجیکاتا سپرده بود. به آنها اجاز ورود به قلمرو چوشو داد نشد و از هیروشیما به ادو بازگشتند و اطلاعاتی را که در مورد چوشو در هیروشیما جمع‌آوری
اطلاعاتی را که در مورد چوشو در هیروشیما جمع‌آوری کرده بود، به یکی از مقام‌های آیزو گزارش دادند. در این گزارش، آمده بود «نماینده قلمرو چوشو رفتاری محتاطانه و مطیع دارد، اما در خفا برای نبرد آماده می‌شود. از سوی دیگر، ارتش اعزامی شوگون‌سالاری روحیه خوبی ندارد و در صورت جنگیدن احتمالاً شکست خواهد خورد» و «نباید قلمرو چوشو را شدیدتر از این سرکوب کرد.» سال بعد بار دیگر فرمانده شینسنگومی به منظور جمع‌آوری اطلاعات از چوشو به هیروشیما بازگشت. پس از لشکرکشی اول، افرادی از چوشو مانند کیدو تاکایوشی به بریتانیا نزدیک
از چوشو مانند کیدو تاکایوشی به بریتانیا نزدیک شدند و در تلاش برای فاصله گرفتن از سبک مبارزه سنتی ژاپنی مبتنی بر شمشیر، شروع به گسترش و نوسازی تجهیزات نظامی کردند. پس از آن، شوگون‌سالاری دوباره به چوشو حمله کرد اما بار دوم نیروهای شوگون‌سالاری شکست خوردند. این شکست نشان داد که قدرت نظامی شوگون‌سالاری در واقع تهدید مهمی نیست و شوگون‌سالاری توانایی دخالت در قلمروهای ساتسوما و چوشو را ندارد، که در نهایت منجر به جنبشی تمام‌عیار برای سرنگونی شوگون‌سالاری و سقوط شوگون‌سالاری ادو شد. ریوما ساکاموتو (ترور ۱۰ دسامبر
ادو شد. ریوما ساکاموتو (ترور ۱۰ دسامبر ۱۸۶۷–۱۸۳۶)، از طریق میانجیگری، رهبران نظامی ساتسوما تاکاموری سایگو و اوکوبو توشیمیچی و از طرف دیگر کیدو تاکایوشی از قلمرو چوشو را گرد هم آورد و توانست با تلاش خود در ۷ مارس سال ۱۸۶۶ توافق‌نامه اتحاد ساتچو (اتحاد ساتسوما و چوشو) را در کیوتو به امضا برساند. اگرچه این دو قلمرو به‌طور سنتی دشمنانِ سرسختِ یکدیگر بودند، رهبران آن‌ها موافقت کردند که زمان مناسب برای تغییر فرارسیده و پذیرفتند که در صورت حمله از طرف دیگران به یکدیگر کمک کنند. در ۲۵ دسامبر ۱۸۶۶، امپراتور کومی در
کمک کنند. در ۲۵ دسامبر ۱۸۶۶، امپراتور کومی در سن ۳۶ سالگی درگذشت. گفته می‌شود که علت آن از همه‌گیری آبله بوده است یا اینکه امپراتور کومی به دلیل حمایت از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری توسط نیروهای ضد شوگون‌سالاری ترور شده است. در هر صورت، مرگ ناگهانی امپراتور کومی، که طرفدار اخراج بیگانگان بود اما هیچ قصدی برای سرنگونی شوگون‌سالاری نشان نداد و در عوض وجود آن را به رسمیت شناخت، شوگون‌سالاری ادو را به سمت زوال سوق داد. پس از پایان دوره شوگون‌سالاری. پس از مرگ شوگون چهاردهم در سال ۱۸۶۶ در سن ۲۰ سالگی،
از مرگ شوگون چهاردهم در سال ۱۸۶۶ در سن ۲۰ سالگی، توکوگاوا یوشینوبو به عنوان پانزدهمین شوگون انتخاب شد. او با کمک فرانسه تلاش کرد تا شوگون‌سالاری را بازسازی کند. در همین حال، خاندان‌های ساتسوما و چوشو با تشکیل اتحاد، با جدیت تبرای سرنگونی شوگون‌سالاری تلاش می‌کردند. در ۱۳ فوریه سال ۱۸۶۷، امپراتور جدید امپراتور میجی به عنوان صد و بیست و دومین امپراتور، در سن ۱۴ سالگی به تخت سلطنت نشست. سامورایی‌های قلمرو توسا از جمله ریوما ساکاموتو، که می‌خواستند با متحد کردن ارتش شوگون‌سالاری و دربار امپراتوری، موضع بی‌طرفی
ارتش شوگون‌سالاری و دربار امپراتوری، موضع بی‌طرفی خود را حفظ کنند، از یودو یامائوچی، ارباب قلمرو توسا، به عنوان واسطه استفاده کردند تا شوگون‌سالاری را ترغیب کنند تا قدرت سیاسی شوگون را به امپراتور بازگرداند. توکوگاوا یوشینوبو، که از سرنگونی نظامی شوگون‌سالاری توسط اتحاد ساتسوما-چوشو و تهاجم خارجی بیم داشت، اقدام قاطعی انجام داد و این پیشنهاد را در ماه در نوامبر سال ۱۸۶۷ پذیرفت. این پایان حکومت سامورایی‌ها بود که از زمان شوگون‌سالاری کاماکورا حدود ۸۰۰ سال ادامه داشت و قدرت سیاسی واقعی به امپراتور بازگردانده
داشت و قدرت سیاسی واقعی به امپراتور بازگردانده شد. انگیزه پنهانی او در پشت تصمیم خبرای بازگرداندن قدرت به امپراتور این بود که به این طریق می‌توانست باقی ماندن در صحنه قدرت سیاسی و مالکیت زمین‌های توکوگاوا را حفظ کند و در عین حال از درگیری مسلحانه با خاندان‌های ساتسوما و چوشو اجتناب ورزد اما جناح ضد شوگون‌سالاری در دسامبر سال ۱۸۶۷ کودتایی تحت عنوان احیای حکومت امپراتوری ترتیب داد و خواستار لغو کامل شوگون‌سالاری ادو و بازگرداندن تمام عناوین و زمین‌های خاندان توکوگاوا شد. خانواده توکوگاوا نمی‌توانست در پاسخ
توکوگاوا شد. خانواده توکوگاوا نمی‌توانست در پاسخ سکوت کند. دو طرف در مسیر جنگ بوشین پیش رفتند. روند زمانه بر شینسنگومی نیز تأثیر گذاشت. در آوریل همان سال، کاشیتارو ایتو که آرمان‌های قوی طرفدار امپراتوری داشت، شینسنگومی را ترک کرد تا گروه گوریو اجی (نگهبانان مقبره) را برای محافظت از مقبره امپراتور کومی (قبر امپراتور فقید کومی) تشکیل دهد. او بعداً توسط کوندو، هیجیکاتا و دیگران ترور شد. کوندو، هیجیکاتا و دیگران نیز با ایتو در مورد اخراج خارجی‌ها موافق بودند، اما آنها گروهی بودند که صرفاً برای محافظت از
اما آنها گروهی بودند که صرفاً برای محافظت از شوگون‌سالاری توکوگاوا می‌جنگیدند و با ایتو و دیگران که طرفدار امپراتوری بودند، متفاوت بودند. جنگ بوشین. هنگامی که آخرین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو از کیوتو عقب‌نشینی کرد. شینسنگومی در این زمان نیز به شوگون سالاری وفادار ماندند و از کیوتو خارج شدند. در پایان سال در فوشیمی، کوندو توسط یکی از بقایای گروه گوریو اجی مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به شدت مجروح شد. شینسنگومی پس از عزیمت از کیوتو، در ژانویه ۱۸۶۸ در نخستین نبرد از جنگ بوشین به نام نبرد توبا-فوشیمی جنگید،
نبرد از جنگ بوشین به نام نبرد توبا-فوشیمی جنگید، وفاداران به امپراتور سلاح‌های مدرن‌تری داشتند و در مقابل نیروهای شوگون که در ۲۷ و ۲۸ ژانویه با یکدیگر ارتش امپراتوری به راحتی پیروز شد، زیرا گفته می‌شود که وفاداران به شوگون نمی‌خواستند به طرف مقابل که پرچم امپراتوری را حمل می‌کرد، شلیک کنند. پس از این شکست در این نبرد بسیاری از اعضای شینسنگومی گروه را ترک کردند. پس از شکست در نبرد توبا-فوشیمی، شینسنگومی‌ها به دنبال شوگون پانزدهم توکوگاوا یوشینوبو و کاتاموری ماتسودایرا که پیش از این با قایق به ادو سفر کرده
ماتسودایرا که پیش از این با قایق به ادو سفر کرده بودند، به ادو بازگشتند. توکوگاوا یوشینوبو پس از بازگشت به ادو در بازداشت خانگی قرار گرفت. نظریه‌های مختلفی در مورد دلیل بازگشت او به ادو و کنار کشیدن او از جنگ بوشین وجود دارد، از جمله اینکه او به امپراتور وفادار بود و مایل به تبدیل شدن به دشمن دربار امپراتوری نبود. با این حال کسانی در سمت شوگون‌سالاری سابق نیز بودند که خواستار ادامه مبارزه بودند. در ۱ مارس ۱۸۶۸، شینسنگومی خود را به کویو چینبوتای تغییر نام داد و در مکان‌های مختلف جنگید. ایسامی کوندو توسط
داد و در مکان‌های مختلف جنگید. ایسامی کوندو توسط ارتش امپراتوری دستگیر و متعاقباً در آوریل ۱۸۶۸ اعدام شد. کاتاموری ماتسودایرا، ارباب قلمرو آیزو و حامی شینسنگومی پس از نخستین شکست تمایل به تسلیم را نشان داد با این وجود در سال ۱۸۶۸ (اولین سال از دوره میجی)، دولت جدید جنگ آیزو را در استان فوکوشیمای امروزی آغاز کرد تا کاتاموری ماتسودایرا که «نفر دوم» ارتش سابق شوگون‌سالاری محسوب می‌شد، شکست دهد. اگرچه شینسنگومی به رهبری هیجیکاتا توشیزو شجاعانه جنگید، ماتسودایرا در این نبرد شکست خورد. دولت جدید تصمیم گرفت که
در این نبرد شکست خورد. دولت جدید تصمیم گرفت که املاک شوگون‌سالاری سابق را در ولایت سوروگا و ولایت توتومی کاهش دهد. پس از آن حمایت از تقریباً ۸۰٬۰۰۰ ملازم شوگون‌سالاری دشوار شد، بنابراین انوموتو تاکه‌آکی، از ملازمان سابق شوگون‌سالاری و معاون دریاسالار نیروی دریایی، نقشه‌ای برای جابجایی ملازمان سابق شوگون‌سالاری به منطقه توهوکو در شمال ژاپن کشید. انوموتو امیدوار بود که کشوری مستقل تحت حکومت خاندان توکوگاوا در هوکایدو ایجاد کند ، اما دولت میجی از پذیرش تجزیه ژاپن خودداری کرد. در ۲۷ ژانویه ۱۸۶۹، وفاداران به