payamvha/North_RAG huggingface dataset:
همانند متمم تصویب نشده حقوق برابر در ایالات متحده عمل می‌کند. در حالی که به متمم پیشنهادی در آمریکا انتقادات زیادی می‌شود، با بخش ۲۸ منشور مخالفت قابل مقایسه‌ای نشد. البته با این وجود، فمینیست‌های کانادا مجبور شدند تظاهرات‌های بزرگی به راه بیندازند تا پشتیبانی از گنجاندن این بخش را به نمایش بگذارند که در پیش‌نویس اصلی منشور گنجانده نشده بود. پیمان بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی تشابه‌های متعددی با منشور کانادایی دارد، اما با توجه به متن پیمان در مورد حقوق، در برخی موارد پیمان بیشتر از منشور پیش می‌رود. برای
برخی موارد پیمان بیشتر از منشور پیش می‌رود. برای مثال در بخش ۱۰ منشور، حق کمک‌های قانونی (حق داشتن وکیل) به رسمیت شناخته شده، اما پیمان به صراحت تضمین می‌کند که «اگر متهم توان مالی کافی ندارد»، نیاز به پرداخت هزینه ندارد. منشور کانادایی در مورد حقوق اقتصادی و اجتماعی، حداقل به صراحت، حرف کمی برای گفتن دارد. از این نظر، منشور در مقابل با منشور حقوق بشر و آزادی کبک و با پیمان بین‌المللی اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی و حقوق شناخته می‌شود. برخی احساس می‌کنند که حقوق اقتصادی، از بخش ۷ حقوق در مورد امنیت فرد قابل
اقتصادی، از بخش ۷ حقوق در مورد امنیت فرد قابل برداشت است و حقوق برابری در بخش ۱۵ نیز منشور را مشابه پیمان می‌کند. آنچه منطقی است این است که حقوق اقتصادی می‌تواند مربوط به یک استاندارد مناسب و معقول زندگی مربوط باشد و به شکوفایی حقوق مدنی در یک محیط قابل زیست کمک کند. دادگاه‌های کانادا، با بیان اینکه حقوق اقتصادی سؤال سیاسی به حساب می‌آیند، در این مورد مردد بوده‌اند و اضافه کرده‌اند که به عنوان حقوق مثبت، حقوق اقتصادی از نظر مشروعیت می‌توانند زیر سؤال برده شوند. خود منشور، از حقوق قانون اساسی آفریقای جنوبی
خود منشور، از حقوق قانون اساسی آفریقای جنوبی اثر گرفته‌است. بند محدودیت‌ها در بخش ۳۶ از قانون آفریقای جنوبی بخش ۱ از "منشور "مقایسه شده‌است. منشور آزادی‌ها و حقوق اساسی جامائیکا نیز تا حدودی تحت تأثیر منشور کانادا قرار گرفته‌است. منشور و ارزش‌های ملی. قرار بر این بود که منشور منبعی برای ارزش‌های کانادایی و وحدت ملی باشد. آنطور که الن کرنز استاد کانادایی علوم سیاسی اشاره می‌کند، «وعده اولیه دولت فدرال، توسعه یک هویت پان کانادایی بود.» خود ترودو، بعداً در "خاطرات "خود نوشت که اکنون ممکن بود «خود کانادا» را
"خود نوشت که اکنون ممکن بود «خود کانادا» را به عنوان جامعه‌ای شناخت که «در آن تمام مردم برابرند و ارزشهای اساسی مشترکی بر اساس آزادی دارند» و اینکه می‌شد تمام کانادایی‌ها را با ارزش‌های آزادی و برابری شناخت. اینکه ایجاد یکپارچگی یکی از اهداف منشور بود، به‌طور خاص برای حق جابجایی و حق زبان مهم بود. رند دیک نویسنده کتاب درسی «سیاست کانادا: نگاهی نقادانه» می‌گوید برخی از محققان بر این باورند که بخش ۲۳، با وجود آن قسمت مربوط به حقوق آموزش زبان اقلیت، «تنها بخش از منشور است که پیر ترودو واقعاً به آن علاقه‌مند
از منشور است که پیر ترودو واقعاً به آن علاقه‌مند بود». از طریق حق جابجایی و حق زبان، کانادایی‌های فرانسوی که تا آن موقع در مرکز مناظرات یکپارچگی بودند، می‌توانستند به سراسر کانادا سفر کنند و در زبان خود، خدمات دولتی و آموزشی دریافت کنند و در همان حال، محدود به کبک نباشند. کبک تنها استانی است که کانادایی‌های فرانسوی در آن اکثریت دارند و بیشترین جمعیت کانادایی فرانسوی ساکن کبک است. محدود بودن کانادایی‌های فرانسوی به کبک، می‌توانست کشور را در امتداد خطوط منطقه‌ای، دو قطبی کند. همچنین، قرار بود منشور قوانین
دو قطبی کند. همچنین، قرار بود منشور قوانین متنوعی که ار قبل وجود داشتند را استانداردسازی کند و آن‌ها را به سمت یک اصل واحد آزادی هدایت کند. نخست‌وزیر سابق انتاریو باب ری، گفته‌است که منشور در عمل «به عنوان یک نماد برای همه کانادایی‌ها عمل می‌کند» به دلیل اینکه منشور ارزش اصلی آزادی را نمایش می‌دهد. شخصیت دانشگاهی، پیتر راسل، نسبت به ارزش منشور در این زمینه بیشتر مردد است. کرنز که احساس می‌کند برای بسیاری از کانادایی‌ها، منشور مهم‌ترین سند قانون اساسی است و احساس می‌کند که منشور قرار بود به هویت کانادایی
و احساس می‌کند که منشور قرار بود به هویت کانادایی شکل دهد، ابراز نگرانی کرده‌است که گروه‌های درون جامعه، برخی مقررات را به جای همه کانادایی‌ها، صرفاً متعلق به خودشان ببینند. همچنین ذکر شده‌است که مسائلی مانند سقط جنین و پورنوگرافی که توسط منشور مطرح شده، بحث‌برانگیز است. با این وجود، نظر سنجی سال ۲۰۰۲ نشان داد اگر چه بسیاری از کانادایی‌ها از متن منشور آگاه نبودند، به‌طور قابل توجهی احساس می‌کردند که منشور کانادا را نشان می‌دهد (نمایندگی می‌کند). تنها ارزش‌های ذکر شده توسط مقدمه منشور، به رسمیت شناختن برتری
ذکر شده توسط مقدمه منشور، به رسمیت شناختن برتری خدا و حکومت قانون است، اما این موارد بحث‌برانگیز بوده‌اند و نتیجه قانونی نتیجه ناچیزی دارند. در سال ۱۹۹۹، نماینده پارلمان اسوند رابینسون، از آنجایی که احساس می‌کرد که ذکر نام خدا، منعکس‌کننده تنوع کانادایی نیست، برای اصلاح منشور و حذف نام خدا پیشنهادی به مجلس عوام کانادا ارائه کرد که تصویب نشد. بخش ۲۷ چند فرهنگی بودن را به عنوان یک ارزش به رسمیت می‌شناسد. در سال ۲۰۰۲ نظرسنجی‌ها مشخص کرد که ۸۶ درصد از کانادایی این بخش را تأیید می‌کنند. نقدها. در حالی که منشور
این بخش را تأیید می‌کنند. نقدها. در حالی که منشور محبوبیت زیادی دارد و ۸۲ درصد از کانادایی‌ها، در نظر سنجی سال ۱۹۸۷ و ۱۹۹۹ آن را به عنوان یک چیز خوب توصیف می‌کنند، از هر دو طرف طیف سیاسی انتقادات زیادی نیز دز مورد این سند منتشر شده‌است. یکی از منتقدان جناح چپ، مایکل مندل استاد کانادایی حقوق است که نوشته‌است که در مقایسه با سیاستمداران، قضات مجبور نیستند نسبت به خواسته‌های رای‌دهندگان حساس باشند و مجبور هم نیستند که مطمئن شوند که تصمیمات آن‌ها برای شهروندان متوسط کانادایی، به راحتی قابل فهم است. از نظر
متوسط کانادایی، به راحتی قابل فهم است. از نظر مندل، این موضوع دموکراسی را محدود می‌کند. مندل، علاوه بر این اظهار داشته که منشور، با پشتیبانی از حقوق شرکت‌ها و حقوق فردی به جای حقوق گروه‌ها و حقوق اجتماعی، کانادا را بیشتر به ایالات متحده شبیه می‌کند. او استدلال کرده‌است که چندین حق باید در منشور گنجانده شود؛ مانند حق برخورداری از خدمات سلامت و حق پایه برخورداری از آموزش رایگان. از این رو، آمریکایی شدن سیاست در کانادا، به هزینه ارزش‌هایی دیده می‌شود که برای کانادایی‌ها مهم‌تر است. بی‌میلی دادگاه‌ها در
برای کانادایی‌ها مهم‌تر است. بی‌میلی دادگاه‌ها در استفاده از منشور برای پشتیبانی از اشکال مختلف فعالیت‌های اتحادیه‌ها مانند «حق اعتصاب»، نیز باعث ناامیدی جنبش اتحادیه از منشور است. منتقدان جناح راست، مورتون و ناپ در مورد منشور چندین نگرانی مطرح کرده‌اند؛ به ویژه دولت فدرال را متهم می‌کنند که با استفاده از منشور و با همراه شدن با گروه‌های مختلف مدعی حقوق و گروه‌های ذی‌نفع، قدرت دولتهای استانی را محدود کرده‌است. مورتون و ناپ، در کتابشان، "انقلاب منشور و حزب دادگاه"، سوء ظن خود را با ارائه جزییات نسبت به این
سوء ظن خود را با ارائه جزییات نسبت به این اتحاد مطرح کرده‌اند و دولت‌های ترودو و کرتین را متهم به تأمین مالی گروه‌های منازعه‌جو کرده‌اند. برای مثال، این دولت‌ها با استفاده از برنامه چالش دادگاه‌ها از دعوی‌های حقوق آموزش زبان اقلیت پشتیبانی کرده‌اند. علاوه بر این، مورتون و ناپ ادعا می‌کنند که مشاور تاج، در پرونده‌هایی که با اتهام نقض حقوق، به ویژه حقوق همجنسگرایان و حقوق زنان، دولت را به دادگاه کشانده‌است، به عمد پرونده را باخته‌است. دانشمند علوم سیاسی، رند دیک، در مورد این انتقادات اشاره می‌کند که با وجود
دیک، در مورد این انتقادات اشاره می‌کند که با وجود اینکه قضات تاکنون دامنه بررسی‌های خود را گسترده‌تر کرده‌اند و قوانین زیادی مرور شده‌اند، هنوز اکثر قوانینی که بر اساس منشور به چالش کشیده شده‌اند، تأیید شده‌اند و بر قوت خود باقی هستند. دیک در مورد گروه‌های ذی‌نفع دعواهای حقوقی اشاره می‌کند که «موارد ثبت شده، آن طور که مورتون و ناپ تلویحاً اشاره کرده‌اند، روشن نیست و همه این گروه‌ها برد و باخت را تجربه کرده‌اند.» فیلسوف سیاسی چارلز بلتبرگ از منشور برای کمک به تکه‌تکه شدن کشور در هر دو سطح فردی و گروهی
کمک به تکه‌تکه شدن کشور در هر دو سطح فردی و گروهی انتقاد کرده‌است. در تشویق گفتمان مبتنی بر حقوق، گفته می‌شود که منشور یک روح خصمانه به سیاست کانادا تزریق می‌کند و رسیدن به «وضعیت خوب برای همه» را دشوار می‌کند. بلتبرگ، همچنین ادعا می‌کند که منشور جامعه سیاسی کانادا را ارزان می‌فروشد چرا که در نهایت، منشور یک سند جهان وطنی - متعلق به همه جهان - است. در نهایت او استدلال می‌کند که اگر مردم بتوانند که خیلی جدی‌تر و رک‌تر (کمتر انتزاعی) نظر خود را ابراز کنند، برای رعایت آزادی‌های فردی، انگیزه بیشتری خواهند
برای رعایت آزادی‌های فردی، انگیزه بیشتری خواهند داشت.
سِبَسْشِن گورکا (؛ زادهٔ ) تحلیلگر نظامی و اطلاعاتی آمریکایی متولد بریتانیاست که در سال ۲۰۱۷ به عنوان معاون دستیار رئیس جمهور آمریکا دونالد ترامپ فعالیت کرد. او که از تبار مجاری است، در بریتانیا زاده و بزرگ شد، از ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۸ در مجارستان زندگی کرد و از سال ۲۰۱۲ تابعیت آمریکایی را کسب کرده است. گورکا که دارای دکترا از دانشگاه کورنیووس بوداپست است، بیش از ۱۴۰ مقاله در زمینه‌های نظامی، استراتژیک، اطلاعاتی، و سیاسی را در شمار زیادی از نشریات منتشر کرده است. او معمولاً محافظه کار محسوب می‌شود، و معتقد است
او معمولاً محافظه کار محسوب می‌شود، و معتقد است ایدئولوژی مذهبی نقش مهمی در تروریسم ضد آمریکایی دارد. تخصص گورکا در جنگ نامنظم، ضدشورش و ضد تروریسم است. در سال ۱۹۹۲ گورکا به مجارستان نقل مکان کرد و حین تحصیل در فوق لیسانس روابط و دیپلماسی بین‌المللی در دانشگاه علوم اقتصادی بوداپست (که نهایتاً مدرک آن را در سال ۱۹۹۷ دریافت کرد) شروع به کار در وزارت دفاع مجارستان کرد. گورکا در سال تحصیلی ۱۹۹۹–۲۰۰۰ عضو پیوسته مدعو مدرسه کندی هاروارد در دانشگاه هاروارد بود. او همچنین مشاور ویکتور اوربان نخست وزیر فعلی مجارستان
مشاور ویکتور اوربان نخست وزیر فعلی مجارستان بوده است.
اعتیاد جنسی اینترنتی (به انگلیسی: Internet sex addiction)، همچنین شناخته‌شده با نام اعتیاد جنسی سایبری (به انگلیسی: Cybersex addiction)، به عنوان نوعی از اعتیاد جنسی معرفی شده است که از راه فعالیت‌های جنسی مَجازی اینترنتی، می‌تواند موجب نتایج منفی وخیمی بر روی شرایط فیزیکی، ذهنی، اجتماعی یا اقتصادی فرد گردد. این موضوع همچنین ممکن است به عنوان زیرمجموعه‌ای از اعتیاد به اینترنت (استفاده نابجا از اینترنت) در نظر گرفته شود. نمودهای اعتیاد جنسی اینترنتی شامل رفتارهای مختلفی می‌گردد: خواندن داستان‌های
شامل رفتارهای مختلفی می‌گردد: خواندن داستان‌های برانگیخته‌کننده جنسی، مشاهده و دانلود فیلم‌های پورنوگرافی، فعالیت‌های آنلاین جنسی در اتاق‌های گفتگو، روابط مجازی جنسی، خودارضایی در هنگام انجام فعالیت‌های آنلاین برای برانگیختگی جنسی، جستجو برای یافتن شرکای مجازی جنسی و جستجوی اطلاعات درباره فعالیت‌های جنسی.
کارزار جهانی علیه مین‌های زمینی (International Campaign to Ban Landmines) به اختصار (ICBL) ائتلاف سازمان‌های غیردولتی ضد استفاده از مین ضد نفر و بمب خوشه‌ای است که برای حقوق بازماندگان حوادث ناشی از این جنگ‌افزارها مبارزه می‌کند.
تاریخنگاری به معنای مطالعهٔ تاریخ و روش‌شناسی زیرمجموعه‌ای از رشتهٔ تاریخ، به نام تاریخ علم است که شامل مطالعهٔ روش‌ها، نظریه‌ها، و مکاتب موجود در رشتهٔ تاریخ، یا به عبارت دیگر، مطالعهٔ تاریخ تاریخ علم است. علم مانند هر معرفت بشری، واجد تحولات و فراز و فرودهای فراوانی است. پس علم، بسان تمام معارف بشری، تاریخی دارد و لذا نیازمند تاریخ‌نگاری است. اما تاریخ‌نگاری علم استانداردها و قواعد روش شناختی خاصی دارد که مورخ علم برای نگارشِ یک تاریخِ علمِ «نزدیک به واقع» و معتبر، لاجرم باید خود را بدانها متعهد بداند. در
و معتبر، لاجرم باید خود را بدانها متعهد بداند. در اینجا بحث را حول سه محور اصلی مطرح می‌کنیم: ۱. تاریخ‌نگاری استقراگرایانه ۲. تاریخ‌نگاری قراردادگرایانه، و ۳. رویکردِ بدیلی که می‌توان آن را «تاریخ نگاریِ مبتنی بر رویکرد عقلانیت نقاد» نامید. (این تقسیم‌بندی وام گرفته از کتاب جوزف آگاسی (Joseph Agassi) تحت عنوان «"علم و تاریخ آن"»[۱] است) در واقع در این نوشتار، با بررسی دو رویکرد نخست، و تشریح حدود و ثغور، مبانی و انتقادات وارد بر آنها، رویکرد سومی پیشنهاد می‌شود که فاقد معایبِ دو رویکرد نخست بوده و خود واجد
که فاقد معایبِ دو رویکرد نخست بوده و خود واجد مؤلفهٔ مهمی است که هر مورخی می‌تواند در تاریخ‌نگاری خود آن را بکار گیرد تا تاریخِ منقّح و معقولی عرضه کند. یک ویژگی عمدهٔ تاریخ‌نگاری استقراگرایانه این است که این رویکرد به لحاظ فلسفی و ملاحظات روش شناختی بسیار متأثر از فلسفهٔ بیکنی است. به همین دلیل این رویکرد با نام استقراء گره خورده است و می‌توان آن را «رویکرد استقراگرایانه» نامید. در واقع «فرانسیس بیکن یکی از نخستین تحلیل گرانی است که مکتوباتی دربارهٔ نحوهٔ نگارش آثار علمی آغاز کرد.» (Agassi, p.21) رویکرد
نگارش آثار علمی آغاز کرد.» (Agassi, p.21) رویکرد بیکنی به علم این است که در سیر تحول علم، متفکران و دانشمندان را می‌توان به دو دستهٔ روشنفکر یا متحجّر تقسیم کرد. و مورخ با توجه به یک چنین نگاهی است که تاریخ خود را می‌نگارد. متفکران حقیقیِ علمی نگر به امور واقع توجه می‌کنند و واقعیات را آنچنان که هست می‌بینند، سخن گزاف نمی‌گویند، دچار خرافات و گرفتار پیش داوری‌ها و بت‌های ذهنی نمی‌شوند. در مقابل، دستهٔ دوم کسانی هستند که گرفتار پیش داوری هستند و به واقعیت‌ها توجه نمی‌کنند. این تقسیم‌بندی سیاه و سفید در این
توجه نمی‌کنند. این تقسیم‌بندی سیاه و سفید در این نوع تاریخ‌نگاری به وضوح دیده می‌شود. به علاوه، در این رویکرد، مورخْ وقایع را بر حسب ترتیب زمانی مرتب می‌کند، و این ترتیب زمانی نیز مبتنی بر همان کتب درسیِ زمانهٔ مورخ است؛ لذا کتب درسی عامل مهمی برای مورخی است که رویکرد استقراگرایانه را اتخاذ کرده است. البته از آنجا که این مورخان نمی‌خواهند صرفاً به گاه‌شماری بپردازد، قدری هم از زندگینامهٔ دانشمندانِ تحت بررسی مطالبی بیان می‌کنند. قاعدتاً وقتی مورخ چنین قرائتی سیاه-سفیدی از تاریخ به دست می‌دهد، لاجرم خواننده
سیاه-سفیدی از تاریخ به دست می‌دهد، لاجرم خواننده با گزینشی از سوی مورخ مواجه است. به تعبیر دیگر، «بیکنی‌ها از ذکر همهٔ عقاید خودداری می‌کنند، و صرفاً به واقعیت‌ها می‌چسبند.» (Agassi, p.30) فی المثل در این تاریخ‌نگاری اشاره ای به نظریهٔ اختلال نیوتن (Newton’s perturbation theory) نمی‌شود، چراکه این نظریه متضمن این ادعاست که مدار سیارات کاملاً بیضی نیستند و باید تصحیحاتی در آن لحاظ شود. از دید این مورخان، دانشمندان در قالب‌های سیاه و سفید قرار دارند و کپلر در طیفِ سفید این دسته‌بندی قرار دارد که به حقایق دست
طیفِ سفید این دسته‌بندی قرار دارد که به حقایق دست یافته است و لذا چندان جالب و خوشایند نیست که با روایتی که عرضه می‌کنیم، شاهد آن باشیم که دستاوردهای او کمی بعد مورد مناقشه قرار گرفته است؛ زیرا کپلر کماکان باید به عنوان قهرمان علم همواره در صدرنشین باشد و ذکر نظریهٔ اختلال نیوتن، قهرمان بودن این چهره را خدشه دار می‌کند. به عبارتی می‌توان گفت که رویکرد استقراگرایانه رویکردی «قهرمان پرور» است. البته اینگونه نیست که در این رویکرد مطلقاً بر اشتباهات دانشمندان سرپوش گذاشته شود، البته اشاره ای بدانها می‌شود، اما
گذاشته شود، البته اشاره ای بدانها می‌شود، اما این اشاره در جایی است که باید به دانشمند امتیاز مثبت و منفی داد. فی المثل مورخی به نام فلوریَن کَجوری (Florian Cajori) به گیلبرت به خاطر کشف میدان مغناطیسی زمین امتیاز مثبت می‌دهد، اما به خاطر اینکه قطب مغناطیسی زمین با قطب جغرافیایی آن یکسان نیست، ولی او آن را یکسان می‌پندارد، امتیاز منفی می‌دهد. (Agassi, p.127) چراکه بر اساسِ کتب درسیِ امروز این دو قطب کاملاً برهم منطبق نیستند. این ویژگی البته تبعاتی خواهد داشت: یعنی زمانی که کتب درسی تغییر می‌کنند، مورخ
داشت: یعنی زمانی که کتب درسی تغییر می‌کنند، مورخ مجبور است که روایت خود را از ماجراهای تاریخی یکباره عوض کند و مطابق و متناسب با کتب درسیِ رایج، تاریخ خود را بازتدوین کند. فی المثل، فلوریَن کجوری در چاپ اول کتابِ «تاریخ فیزیک»[۲] خود (در سال ۱۸۹۹) به همهٔ کسانی که به الکترون اعتقاد داشتند، امتیاز منفی می‌دهد (ibid) به دلیل آنکه در آن زمان هنوز الکترون در کتب درسی مطرح نشده و کسانی که چنین عقایدی را مطرح دارند گویا به واقعیت‌ها اعتنایی نداشته‌اند و گرفتار خرافات شده‌اند و از مسیر علم منحرف شده‌اند. اما همین
شده‌اند و از مسیر علم منحرف شده‌اند. اما همین کجوری در ویراست دوم کتاب خود در سال ۱۹۲۹ به باورمندان به الکترون امتیاز مثبت می‌دهد. (ibid) به دلیل اینکه الکترون در آن زمان در کتب درسی وجود دارد و کاملاً مفهوم مقبول و جاافتاده ای قلمداد می‌شود. استدلال این مورخان این است که وفاداری به کتب درسی، اصل و مبنا است. یا فی المثل اپتیک نیوتنی (Newtonian optics) را در نظر بگیرید. اواخر قرن ۱۹ این نظریه فرضیه بافی و پیش داوری (prejudice) محسوب می‌شد. به دلیل اینکه در آن زمان نظریهٔ موجی سیطره داشت. اما با ورود به قرن
زمان نظریهٔ موجی سیطره داشت. اما با ورود به قرن بیستم، نظریهٔ ذره ای سیطره می‌یابد و حالا دیگر نظریهٔ نیوتن فرضیه بافیِ خرافه آلودِ پیش داورانه در نظر گرفته نمی‌شود. (ibid) همان‌طور که ملاحظه می‌کنید، رویکرد استقراگرایانه به تاریخ، نگرشی ویگی به تاریخ دارد. تا اینجا بر نقش عمدهٔ کتب درسی در این نوع تاریخ‌نگاری انگشت تأکید گذاشتیم. اما جالب اینجاست که همواره اینطور نیست که تغییر در کتب درسی صرفاً باعث نگاشتن تاریخ علم شود. گاهی اوقات کتب درسی عوض نمی‌شود ولی همچنان کتابهای تاریخ علمِ جدیدی در همان بازهٔ
ولی همچنان کتابهای تاریخ علمِ جدیدی در همان بازهٔ زمانی که کتب درسی عوض نشده و تحول بنیادینی رخ نداده، نگاشته می‌شود؛ زیرا این نوع تاریخ‌نگاری کارکردی چون برگزاری مراسم آئینی (ritual) دارد. این کارکرد آئینی (Ritualistic Function) در واقع یک نوع قهرمان سازی است: یعنی حتی زمانی که کتابهای جدیدی هم نوشته نشده، همچنان این آئین و مراسم بزرگداشت قهرمانان علم پا برجاست. (ibid, p.127-8) می‌توان قاعدهٔ رویکرد استقراگرایانه را در نگارش تاریخ بدین گونه صورتبندی کرد که آنها عمدتاً پرسش‌های خود را در ذیل سه پرسش اصلی
آنها عمدتاً پرسش‌های خود را در ذیل سه پرسش اصلی مطرح می‌کنند: اینکه "چه کسی" "چه چیزی" را در "چه زمانی" کشف و ارائه کرده است. (ibid, p.131) و چون در این نوع تاریخ‌نگاری تأکید بر این است که باید به واقعیات و نه فرضیه‌ها نظر بدوزیم، توجهی به نظرپردازی‌های فلسفی وحتی آموزه‌های فلسفهٔ علم نمی‌شود. مورخ صرفاً باید به دنبال این باشد که چگونه ایده‌ها را از واقعیات نتیجه بگیرد. در حالی که امروزه_ در پرتو نظریه‌های فلسفهٔ علم_ می‌دانیم که ایده‌های علمی از واقعیت‌های علمی نتیجه نمی‌شوند و این تلقی استقراگرایانه پاک
علمی نتیجه نمی‌شوند و این تلقی استقراگرایانه پاک اشتباه است. ایده‌های علمی ابتدائاً حدس‌هایی هستند که ما آنها را به آزمون می‌گذاریم. باری، تاریخ‌نگار استقراگرا به دلیل نوع فلسفه‌ای که اتخاذ کرده است، در تاریخ نگاریِ خود گرفتار سه نوع مشکل عمده می‌شود: (ibid, p.131) (الف) مسائل وقایع نگارانه یا گاه شناختی (chronological problems)؛ (ب) مسائل ناظر به اولویّت کشف (priority problems)؛ و (ج) مسائل مربوط به مرجعیّت (authorship problems). الف) مسائل وقایع نگارانه، مربوط به تاریخ گذاریِ رویدادها است. به همین دلیل
مربوط به تاریخ گذاریِ رویدادها است. به همین دلیل تبیین مسائل مهم یا نادیده گرفته می‌شوند یا از چشم مورخ پنهان می‌مانند؛ مثلاً زمانی که جرج سارتون (George Sarton) دربارهٔ نیوتن قلم می‌زند و با این واقعیت تاریخی مواجه می‌شود که نیوتن انتشار کتاب اصولِ (Principia) خود را به تعویق انداخت، توضیح و تبیینی برای آن ندارد: آیا مشکلات نشر کتاب عامل تعویق آن بوده؟ آیا مسائل علمیِ مندرج در کتاب اشکالاتی داشته؟ آیا مسئلهٔ شخصی یا مالی نیوتن در آن دخیل بوده؟ پاسخ به همهٔ این پرسش‌ها در گرو این است که ما باید دربارهٔ
این پرسش‌ها در گرو این است که ما باید دربارهٔ تفکرات خود نیوتن اطلاعاتی کسب کنیم، و معضلاتی که نیوتن به لحاظ نظری با آن دست به گریبان بوده است، باعث شد که انتشار کتاب خود را به تعویق اندازد. ب) مسائل ناظر به اولویّت نیز همین دشواری‌ها وجود دارد. فی المثل مشخص نیست که وقتی صحبت از قانون اینرسی (law of inertia) می‌شود، کشف این قانون را باید به چه کسی نسبت بدهیم: گالیله، دکارت یا هیچ‌کدام (همان‌طور که دوئم مدعی این مورد است)؟ (ibid, p.131) دلیل این امر آن است که در این تاریخ‌نگاری صورتبندی دقیق مسئله مشخص
که در این تاریخ‌نگاری صورتبندی دقیق مسئله مشخص نیست و نظریات در طول تاریخ دچار تغییر و تحولات جزئی و کلان می‌شوند؛ مثلاً آینشتاین اینرسی را بر روی ژئودزیک (Geodesic) تعریف می‌کند، اما گالیله آن را بر روی حرکت دایره ای. بدتر از آن اینکه گالیله قاعدتاً بعد از کپلر باید به بیضی اعتقاد می‌داشت اما بدان معتقد نیست. یا شاید اینرسی ای که نزد دکارت و نیوتن روی خط مستقیم تعریف می‌شود مد نظر است؟! کدام مدل اینرسی مد نظر است که ما در پرتو آن، کاشف نظریهٔ اینرسی را مشخص کنیم؟ به این ترتیب، تاریخ‌نگار استقراگرا، به
مشخص کنیم؟ به این ترتیب، تاریخ‌نگار استقراگرا، به دلیل این گونه مشکلات گاه مجبور می‌شود که بر اساس دریافتی که از کتب درسی دارد، حتی وقایع را قدری دستکاری کند تا با آن قالب‌های خودساختهٔ او سازگار شود. ج) مسائل مربوط به مرجعیّت: این مسئله را در نظر بگیرید که به چه دلیل باید برای برخی دانشمندان مثل لاوازیه و دالتون کماکان شأن و اعتبار و مرجعیتی قائل شد؟ علیرغم اینکه شهوداً می‌توان گفت آنها دانشمندان مهمی بوده‌اند، اما زمانی که از دید کتب درسی به آنها بنگریم، می‌بینیم که نظریهٔ فلوژیستونِ لاوازیه و بسیاری از
می‌بینیم که نظریهٔ فلوژیستونِ لاوازیه و بسیاری از نتایج آزمایشگاهی که او استخراج کرده، طرد شده‌اند و حتی شاید بتوان گفت اصلاً نظریهٔ معتبری از او بجا نمانده است. پس چرا اصلاً باید نام او را در تاریخ علم به عنوان یک شخص برجسته ذکر کنیم. شاید بتوان گفت که او تعریف "عنصر" را مطرح کرده بود، اما در پاسخ می‌توان گفت که این تعریف را بویل هم بیان کرده بود. یا ادعای دیگری مبنی بر اینکه لاوازیه اولین کسی بود که قانون بقای ماده (law of conservation of matter) بیان کرده بود. اما همان‌طور که می‌دانیم، صورتی از این
کرده بود. اما همان‌طور که می‌دانیم، صورتی از این قانون از عهد باستان یونان وجود داشته است. همین‌طور در خصوص دالتون. آیا اتمیسم او مهم است؟ اما آیا دموکریتوس و نیوتن و بویل قبل از او اتمیسم نبوده‌اند؟ نظریه‌های او نیز بر مبنای آخرین کتب درسی طرد شده است. حتی کارهای آزمایشگاهی او هم طرد شده است. پس در این باره چه می‌توان گفت؟ (ibid, p.132-3) در پرتو این قبیل مشکلات که می‌توان گفت این نگرش به تاریخ علم به لحاظ روش شناختی چندان موثق و معتبر نیست. ۲. تاریخ‌نگاری قراردادگرایانه (Conventionalist Historiography)
قراردادگرایانه (Conventionalist Historiography) این رویکرد در واکنش به رویکرد استقراگرایانه شکل گرفت. اگر فلسفهٔ بیکنی بر رویکرد نخست سیطره داشت، در این رویکرد تلفیقی از نگرش کانت، دوئم و پوانکاره بر این رویکرد حاکم است. کانت به ما آموخت که نظریه‌ها مستقیماً از امور واقع نتیجه نمی‌شود و متفکرانی چون پوانکاره نیز بیان کردند که انتخاب میان نظام‌های بطلمیوسی و سایر نظام‌های رقیب، یک امر کاملاً تجربی نیست و عمدتاً مبتنی بر "اصل سادگی" صورت می‌گیرد. همچنین دغدغه‌هایی که خود دوئم برای پرهیز از اتکای پنهانِ
دغدغه‌هایی که خود دوئم برای پرهیز از اتکای پنهانِ تاریخ‌نگاری بر مؤلفه‌های قرون وسطی داشت، همگی در این تاریخ‌نگاری مؤثر بوده‌اند. این عوامل، تاریخ‌نگاری را به این سمت سوق داد که به جای اینکه نظریه‌ها را در مقولات «درست / غلط» یا «سیاه/ سفید» بازسازی کنیم، از ساختارهای ریاضی آنها سخن بگوئیم. این ساختارهای ریاضی مانند کشوهایی هستند که شواهد تجربی را می‌توان در آنها ریخت و اینکه در گزارش‌های تاریخی کدام کشو را به نظریه اختصاص دهیم کاملاً به انتخاب ما بستگی دارد و این انتخاب‌ها نیز عمدتاً بر اساس سادگی صورت
و این انتخاب‌ها نیز عمدتاً بر اساس سادگی صورت می‌گیرد نه معیارهای مبتنی بر «صدق/ کذب» یا «درست/ نادرست». لذا در این رویکرد تاریخ نگارانه که دوئم پایه‌گذار آن است، آنچه حائز اهمیت است، معیار سادگی و درجات سادگی است و این معیار سادگی نیز البته مطلق نیست؛ لذا مواجهه با خوب و بدِ مطلقِ استقرگرایان، در اینجا با نوعی پیوستگی (continuity) مواجه هستیم. پس در تاریخ علم از این منظر، رشدِ نظریه‌های ساده است و کار مورخ هم این است که وامداریِ قهرمانان علم را به پیشینیانِ خود نشان دهد (مثلا وامداری نیوتن به دکارت یا
خود نشان دهد (مثلا وامداری نیوتن به دکارت یا گالیله به قرون وسطی و …). این نگرش به تاریخ علم، تاریخ را طوری نشان می‌دهد که نوعی پیوستگی در آن دیده شود. پس "پیوستگی، ویژگیِ بارز این نوع تاریخ‌نگاری است." پیوسته گرایان معتقدند که علم امروز تا حد زیادی وامدار علم قدیم است. به عبارت دیگر، این متفکران و دانشمندان قدیم بوده‌اند که بنیاد علم جدید را پی افکنده‌اند. کرومبی یکی از مورخان علم و از طرفداران تز پیوستگی- که هم به پیوسته گرایی فیزیک و هم نجوم اعتقاد داشت- می‌گوید انقلاب علمی در قرن هفدهم اتفاق نیفتاده
می‌گوید انقلاب علمی در قرن هفدهم اتفاق نیفتاده است، بلکه علم در سیر تکاملی خود یک سیر خطی داشته است. مایر یکی دیگر از متفکرین و طرفداران این تز بر این عقیده است که علم سده میانه، چه از نظر مفهومی و چه از نظر جنبه‌های روش شناختی، بر علوم جدید تأثیر بسزایی داشته است و اینگونه نیست که علوم جدید بتواند به کل خود را از علوم قدیم جدا کند. نکتهٔ مهم در اینجا این است که وقتی در این رویکرد، مسئلهٔ صدق و کذب کنار رفت، قاعدتاً متافیزیک هم کنار می‌رود، چون آنچه با متافیزیک تلائم و ربط وثیق دارد مسئلهٔ صدق و کذب است؛
تلائم و ربط وثیق دارد مسئلهٔ صدق و کذب است؛ زیرا ما در متافیزیک به نحوی، به دنبال حقیقت و صدق هستیم. چون بنا به یک تقریر، ما در تاریخ، شاهد انقلاب‌های علمی ای هستیم که متافیزیک، نظریه‌های مبنایی و به‌طور کلی جهان بینی عوض می‌شود. اما زمانی که در این رویکرد قراردادگرایانه متافیزیک کنار گذاشته شد، مسلماً به جای گسست، شاهد پیوستگی خواهیم بود. البته این نکته حائز اهمیت است که نمی‌توان همهٔ مورخان را در این دسته‌بندی استقراگرایانه و قراردادگرایانه جا داد؛ یعنی مورخانی وجود دارد که از هر دو رویکرد، می‌توان
مورخانی وجود دارد که از هر دو رویکرد، می‌توان مولفه‌هایی در نگرش آنها دید. «پارهای مورخان علم که نه استقراگرا هستند و نه قراردادگرا، برخی ایده‌ها را از هر دو مکتب فکری پذیرفته‌اند، اما به شیوه ای التقاطی و نه سیستماتیک.» (ibid, p.153) مثلاً تاریخِ علمِ ویتاکر (E. T. Whittaker)، تاریخی استقراگرایانه با مؤلفه‌های قراردادگرایانه است. یا هربرت باترفیلد (Herbert Butterfield) در کتاب «مبانی علم نوین»[۳] تاریخ نگاریِ قراردادگرایانه ای است با آمیزه ای از ملاحظات استقراگرایانه. (ibid) رویکرد قراردادگرایانه می‌کوشد
(ibid) رویکرد قراردادگرایانه می‌کوشد تا به نوعی پیوستگی را میان نظریه‌های سابق و لاحِق برقرار کند. اما این رویکرد به این پرسش پاسخ نمی‌دهد که چرا یک اندیشه را عده ای اختیار کردند و چرا در زمانی، توافق و اجماع بر سر نظریه ای صورت گرفته است. در این رویکرد، موقعیتِ بروز و ظهورِ مسئله (problem situation) شرح و تبیین نمی‌شود و مشخص نمی‌گردد که آیا مسئله ای جدید در موقعیتی جدید رخ داده است که منجر به یک راه حلِ متفاوتی از قبل شده است؟ اما از آنجا که این رویکرد دائماً به دنبال نشان دادن پیوستگیِ تاریخ است، و از