payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رابین اولدز (۱۴ ژوئیه ۱۹۲۲ – ژوئن ۱۴، ۲۰۰۷) خلبان آمریکایی و ژنرال نیروی هوایی آمریکا بود. او از بهترین‌های نیروی هوایی بود که در جنگ جهانی دوم و جنگ ویتنام ۱۶ پیروزی هوایی داشت. وی در سال ۱۹۷۳ با درجهٔ سرتیپ دومی بازنشسته شد. او فرزند ژنرال نیروی هوایی و فارغ‌التحصیل وست پوینت رابرت اولدز بود که او را برای کسب تجربه در جوانی راهی تفنگداری نیروی هوایی کرد. اولدز هنگامی که هنوز جوان بود به عنوان خلبان در جنگ جهانی دوم حضور داشت و بعد از جنگ نیز در نیروی هوایی باقی ماند. به رغم اینکه در مأموریتها سرگروه بود
باقی ماند. به رغم اینکه در مأموریتها سرگروه بود اما پیشاپیش دسته پرواز می‌کرد. در تاریخ هوانوردی اولدز از نگاه هم قطارانش به عنوان بهترین فرمانده پرواز در جنگ ویتنام شناخته می‌شود، هم بخاطر مهارت بالایش در جنگ هوایی و هم بخاطر توانایی مدیریتش در اسکادران‌های پروازی. اولدز پس از بازگشت از ویتنام به درجه سرتیپ دومی ارتقا درجه پیدا کرد و دیگر نمی‌توانست در پست‌های پروازی باشد. وی باقی‌مانده عمر خدمتیش را در پست‌های غیر پروازی مانند رئیس دانشکده افسری آکادمی نیروی هوایی یا بازرس کل نیروی هوایی سپری کرد. دلیل
هوایی یا بازرس کل نیروی هوایی سپری کرد. دلیل اینکه وی درجهٔ نظامی بالاتری نگرفت عقاید تکروانه اش و علاقه شدیدش به نوشیدن الکل بود. اولدز در زندگی شخصی و حرفه‌ای اش حواشی زیادی داشت از جمله ازدواجش با بازیگر هالیوود الا رینز، هنگامی که وی جوان بود به عنوان ورزشکاری قدرتمند در دبیرستان و کالج شناخته می‌شود و در تیم آماتوری آمریکا در ورزش فوتبال آمریکایی در دوران کالج پست خط زن را داشت اولدز فلسفه زندگی یک خلبان را اینگونه شرح می‌دهد: "خلبانها همه جا هستند اینجا و آنجا، اما خلبان خوب بودن یک چیز ذاتی است و با
و آنجا، اما خلبان خوب بودن یک چیز ذاتی است و با آموزش بدست نمی‌آید اگر می‌خواهید خلبان خوبی شوید باید توانایی خطر کردن را داشته باشید ." کودکی. اولدز با نام «رابرت اولدز جونیور در هونولولو» در خانواده‌ای نظامی به دنیا آمد، بیشتر دوران کودکیش را در همپتون ویرجینیا گذراند و تدر آنجا به مدرسه ابتدایی و دبیرستان رفت. پدرش سروان (بعدها سرلشکر) بود که در دوران جنگ جهانی اول مربی پرواز بود همچنین بین سال‌های۱۹۲۲تا۱۹۲۵ آجودان سرتیپ بیلی میچل بود و از طرفداران بمباران استراتژیک در نیروی هوایی. مادرش الویس ویچمن نات
استراتژیک در نیروی هوایی. مادرش الویس ویچمن نات اولدز، هنگامی که رابین چهار ساله بود درگذشت و او توسط پدرش بزرگ شد. رابین فرزند ارشد از چهار فرزند پسر خانواده بود و برادران کوچکترش به نام‌های استیون (۱۹۲۴) استرلینگ (۱۹۳۵) و فردریک (1936). بعدها خانواده وی به لانگلی فیلد ویرجینیا نقل مکان کردند در آن سال‌ها اولدز نوجوان به‌طور مستمر با گروهی کوچکی از افسران نیروی هوایی در تماس بود (یکی از همسایه‌هایشان سروان کارل اسپاتز بود که بعدها اولین رئیس ستاد نیروی هوایی آمریکا گشت), در نتیجه این تعاملات علاقه شدیدی
آمریکا گشت), در نتیجه این تعاملات علاقه شدیدی به خدمت هوایی پیدا کرد اما بشدت از پست‌هایی که نمی‌توانست در آن مهارت خود را به نمایش بگذارد بیزار بود. در ۱۰ نوامبر۱۹۲۵ پدرش به عنوان شاهد و نماینده بیلی میچل در دادگاهی راهی واشینگتن شد و رابین سه ساله را ملبس به یونیفورم نیروی هوایی با خود برد و عکاسان روزنامه‌ها عکس‌های وی در آن لباس را چاپ کردند. اولدز اولین پروازش را در سن ۸ سالگی به همراه پدرش در هواپیمایی دوباله‌ای که توسط پدرش هدایت می‌شد انجام داد. در سن ۱۲ سالگی به قصد اینکه به اهدافش یعنی تبدیل به
سن ۱۲ سالگی به قصد اینکه به اهدافش یعنی تبدیل به یک خلبان جنگی و بازیکن فوتبال شود راهی آکادمی نظامی وست پوینت شد. در اول مارس۱۹۳۷ پدرش به فرماندهی اسکادران دوم بمب افکن‌های بی-۱۷ موسوم به دژ پرنده در پایگاه لانگلی فیلد منصوب شد و در ۷ مارس درجه سرهنگ دومی را دریافت کرد. اولدز سه سال پی در پی در دبیرستان همپتون عنوان شاگرد اول را به خود اختصاص داد. الدز به عنوان بازیکن همراه با تیم فوتبال دبیرستان قهرمان جام ایالتی ویرجینیا در سال ۱۹۳۷ شد وی به عنوان یک بازیکن پر انرژی توانست در آکادمی نظامی ویرجینیا، کالج
پر انرژی توانست در آکادمی نظامی ویرجینیا، کالج دارموث حضور یابد و کمک هزینه تحصیلی به عنوان بازیکن فوتبال را از آن خود کند. به جای ورود به دانشگاه پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۳۹ وی در مدرسه مقدماتی نظامی که برای آماده‌سازی جوانان برای امتحانات ورودی آکادمی‌های نظامی است ثبت نام کرد در این هنگام مقارن شد با حمله المان به لهستان. وی سریعاً به نیروی هوایی سلطنتی کانادا ملحق شد اما پذیرش او را از این کار بازداشت. اولدز در امتحانات ورودی آکادمی نظامی آمریکا در وست پوینت قبول شد. وی دعوتنامه‌ای از نماینده کنگره
پوینت قبول شد. وی دعوتنامه‌ای از نماینده کنگره از پنسیلوانیا به نام جی بوئل اسنایدر دریافت کرد که وی را به انجمن مردان جوانان مسیحی دعوت می‌کرد، اولدز راهی یونیون تاون پنسیلوانیا شد و به همکاری با آن‌ها پرداخت. اولدز در اول ژوئن ۱۹۴۰ در آکادمی وست پوینت پذیرفته شد و هنگامی که وارد دانشکده نظامی می‌شد یک ماه از حمله ژاپن به پرل هاربر می‌گذشت به همین خاطر وی به مدرسه خلبانی اسپارتان واقع در تولسا اوکلاهاما فرستاده شد تا آموزش پرواز ببیند آموز ش وی یک سال به طول کشید و پس از کریسمس ۱۹۴۲ پایان یافت اولدز به
طول کشید و پس از کریسمس ۱۹۴۲ پایان یافت اولدز به وست پوینت برگشت در حالیکه بشدت مشتاق بود تا تحصیلات خود را هرچه سریعتر به اتمام برساند و راهی جبهه‌های جنگ شود.
دودی کردن، دود دهی یا دودانیدن روند طعم دادن، پخت‌وپز، یا نگهداری مواد غذایی با روش قرار دادن آن در برابر دود حاصل از سوزاندن یا مواد سوختنی، بیشتر چوب است. گوشت و ماهی رایج‌ترین غذاهای دودی هستند، و نیز پنیرها، و تره‌بار، و همچنین با استفاده افزودنی‌هایی در مواد تشکیل دهنده تا نوشیدنی‌هایی مانند ویسکی، آبجو دودی، و چای لپسنگ (چای سیاه چینی) نیز دودی است. در اروپا، برای دود دادن، چوب درخت و درخت‌چهٔ توسکا چوب سنتی بوده، اما بلوط و راش هم در حال حاضر استفاده می‌شود، (راش به میزان کمتر). در آمریکای شمالی،
می‌شود، (راش به میزان کمتر). در آمریکای شمالی، درخت گردوی آمریکایی، کهور، بلوط، گردو پی‌کان، توسکا، افرا، و درختان میوه جنگلی، مانند سیب، گیلاس و آلو، معمولاً برای دود دهی استفاده می‌شود. علاوه بر چوب، سوخت‌های دیگر نیز می‌توانند به کار گرفته شوند؛ گاهی هم علاوه بر افزودنی‌های طعم دهنده. دود دهی چای چینی که با استفاده از مخلوطی از برنج خام، شکر و چای، گرم می‌شود که در یک تابه یا ووک برای ایجاد دود حرارت داده می‌شود. برخی از تولیدکنندگان ژامبون و بیکن آمریکای شمالی محصولات خود را بر روی چوب‌ذرت در حال سوختن
شمالی محصولات خود را بر روی چوب‌ذرت در حال سوختن دود می‌دهند. زغال‌سنگ نارس یا تورب را می‌سوزانند تا خشک شود و از آن برای دود دادن مالت جو استفاده می‌شود که برای ساختن ویسکی و برخی از آبجوها به مصرف می‌رسد. در نیوزیلند، از خاک ارهٔ منوکای بومی (درخت چای) یا لپتسپرمم اسکپاریوم معمولاً برای «دود دهی داغ» و تولید ماهی دودی استفاده می‌شود. در ایسلند، کود خشک گوسفند را برای «دود دهی سرد» ماهی، گوشت بره، گوشت گوسفند، و نهنگ به کار می‌برند. از دیدگاه تاریخی، روستاها در جهان غرب دارای یک ساختمان کوچک (اتاقک)
روستاها در جهان غرب دارای یک ساختمان کوچک (اتاقک) بوده‌اند که دودخانه نامیده می‌شد، که می‌توانستند گوشت را در آن دود داده و ذخیره کنند. این بنا به‌طور کلی به خوبی از ساختمان‌های دیگر روستا جدا بود، یکی به دلیل خطر آتش‌سوزی و نیز به خاطر انتشار دود. دود دهیِ مواد غذایی آنها را به مواد سرطان‌زای هیدروکربن آروماتیک چندحلقه‌ای آلوده می‌سازد. پیشینه. دود دادن مواد غذایی شیوهٔ شناخته شده‌ای است که قدمت آن به زمان انسان‌های بدوی غارنشین می‌رسد. از آنجا که این غارها یا کلبه‌های ساده و فاقد دودکش و روزنه‌های تهویه
یا کلبه‌های ساده و فاقد دودکش و روزنه‌های تهویه بوده‌اند، این خانه‌ها می‌توانند بسیار دودی بوده‌باشند. انسان‌های اولیه اغلب گوشت را برای خشک کردن آویزان می‌کرده‌اند، و به زودی آنها آگاه شده‌اند که گوشتی که در جای دودآلودی ذخیره شده بوده دارای عطر و طعم متفاوت و بهتری از گوشتی است که به سادگی خشک و نگهداری شده‌باشد. با گذشت زمان این فرایند را با پیش پخت مواد غذایی در نمک یا آب شور درهم آمیختند، و در نتیجه فرایند نگاهداری قابل ملاحظه و مؤثری را از فرهنگ‌های گوناگون یک‌دیگر اقتباس و توسعه دادند که توسط فرهنگ
یک‌دیگر اقتباس و توسعه دادند که توسط فرهنگ و رسوم در سراسر جهان پراکنده و با هم ترکیب شد. از آنجا که هدف اصلی از دودی کردن نگهداری غذا بود، بشر تا رسیدن به دوران مدرن، دودی کردن را به گونه‌ای «سنگین» انجام می‌داد. مقدار زیادی از نمک در فرایند پخت استفاده می‌شد و زمان آن هم بسیار طولانی، گاهی شامل چند روز از قرار گرفتن در معرض دود و نمک بود. ظهور حمل و نقل مدرن جابجایی مواد غذایی را در مسافت‌های طولانی آسان‌تر ساخت و نیاز به زمان و مواد شور و کارهای سنگین و از جمله دود دهی را کاهش داد. دودیدن مواد غذایی
و از جمله دود دهی را کاهش داد. دودیدن مواد غذایی بیشتر به خاطر افزایش عطر و طعم و نه برای حفظ مواد غذایی ادامه یافت. در سال ۱۹۳۹ یک دستگاه به نام کورهٔ توری در ایستگاه تحقیقات توری در اسکاتلند اختراع شد. این کوره‌ها می‌توانستند دودیدن را با کیفیت یکنواخت و بازده بالا انجام دهند. به زودی در اختیار داشتن این دستگاه به صورت بیاز اولیه برای تمام دست‌اندرکاران تولید در مقیاس بزرگ تجاری مدرن درآمد. اگر چه اصلاحات در روش، و پیشرفت در تکنولوژی، دود دهی مواد غذایی را بسیار آسان‌تر ساخته، گام‌های اساسی لازم برای
را بسیار آسان‌تر ساخته، گام‌های اساسی لازم برای انجام آن در امروز، در اصل همان است که از صدها اگر نه هزاران سال پیش باقی مانده‌است. مواد نگهدارندهٔ غذا. دود یک آنتی‌بیوتیک و آنتی‌اکسیدان است، اما در عمل دود به تنهایی برای نگاهداری مواد غذایی کافی نیست، مگر اینکه از روش‌ها و مواد دیگر نگهدارندهٔ غذا استفاده شود. مشکل اصلی این است که ترکیبات دود تنها از سطح بیرونی مواد غذایی در برابر هجوم خارجی دفاع می‌کند؛ دود در واقع نفوذ چندانی به درون گوشت یا ماهی نمی‌کند. در دوران مدرن، تقریباً تمام دود دادن‌ها به خاطر
در دوران مدرن، تقریباً تمام دود دادن‌ها به خاطر عطر و طعم آن انجام شده‌است. طعم دهندهٔ دود مصنوعی می‌تواند به عنوان یک مایع به تقلید از عطر و طعم دود دادن خریداری و استفاده شود، اما به تنهایی توان نگهدارندگی آن مواد را ندارد. در گذشته، دود دادن روش و ابزاری مفید برای نگهداری غذا بود، این کار با درآمیختن با روش‌های دیگر، بیشتر نمک‌زنی یا خشک کردن بود. در برخی موارد، به ویژه در جاهایی که آب و هوای گرم و آفتابی نداشتند، دودی شدن خود به سادگی، یک عارضهٔ جانبی غیرقابل اجتناب از خشک کردن با استفاده از آتش بود.
غیرقابل اجتناب از خشک کردن با استفاده از آتش بود. برای برخی از مواد غذایی که به مدت طولانی‌تری برای دودی شدن نیاز داشتند، زمان دود دادن نیز خود به خشک کردن مواد غذایی کمک می‌کرده‌است. خشک کردن، نمک‌سود کردن، یا روش‌های دیگر نگهداری می‌توانند فضای داخل غذاها را برای زندگی باکتریایی نامهربان و نامساعد سازند، در حالی که دودانیدن- برای قسمتِ سطحی آسیب‌پذیر بیرونی یک لایهٔ اضافی حفاظت است. برای ماهی‌های روغنی، دود دادن بسیار مفید است، از آنجا که خواص آنتی‌اکسیدانی آن سبب تأخیر در فاسدشدن چربی سطح آن می‌شود.
آن سبب تأخیر در فاسدشدن چربی سطح آن می‌شود. (چربی داخلی چون در مجاورت اکسیژن قرار ندارد، که همان چیزی است که باعث ترشیدگی می‌شود) برخی از ماهی‌های به شدت شور، با دود دهی بلندمدت را می‌توان بدون نیاز به یخچال برای هفته‌ها یا ماه‌ها نگه داشت. این گونه غذاهای به شدت حفاظت شده معمولاً نیاز است که برای بهتر شدن طعم آنها پیش از سرو شدن آنها مورد نمک‌زدایی: مانند جوشیده‌شدن در آب شیرین قرار گیرند. پیوند به بیرون. http://nchfp.uga.edu/how/cure_smoke.html National Center for Home Food Preservation - How Do I...Cure
for Home Food Preservation - How Do I...Cure &amp; Smoke http://www.hamshahrionline.ir/details/175872 مواد غذایی دودی نخورید، سرطان‌زاست/ بله؛ در غذاهای دودی که بد دود داده شده‌اند
کنده‌کاری میوه () یک روش بسیار رایج در اروپا و کشورهای آسیایی و به خصوص محبوب در کشورهای تایلند، چین و ژاپن است. بسیاری از میوه‌ها می‌توانند در این فرایند مورد استفاده قرار بگیرند. محبوب‌ترین میوه‌هایی که در این هنر بکار می‌روند، هندوانه، سیب، توت فرنگی، آناناس و طالبی هستند. چین. بسیاری معتقدند که کنده‌کاری میوه در طول دودمان تانگ، (۶۱۸–۹۰۶ میلادی) به وجود آمده است. کنده‌کاری میوه در چین معمولاً ویژگی‌های موجودات اساطیری، و حیوانات را در خود دارند. کنده‌کاری میوه نه تنها در این کشور در مراسم فرهنگی و سنتی
میوه نه تنها در این کشور در مراسم فرهنگی و سنتی مورد استفاده قرار می‌گیرد، بلکه خانواده‌های عادی نیز برای تزئین ظرف غذا در زمان پذیرایی از مهمان‌ها از این روش تزیینی استفاده می‌کنند. به‌خصوص کنده‌کاری هندوانه هنوز هم مانند قدیم در چین بسیار محبوب است. معمولاً، روش کنده‌کاری خربزه بدین صورت است که سطح خارجی آن حک شده و گوشت میوهٔ خربزه از داخل آن بیرون آورده می‌شود، به طوری که می‌توان آن را به عنوان یک ظرف برای قرار دادن غذا یا گل استفاده کرد. کنده‌کاری میوه چینی افسانه‌ها و داستان‌های این کشور را بازگو
چینی افسانه‌ها و داستان‌های این کشور را بازگو می‌کنند.
کنده‌کاری سبزیجات یا کنده‌کاری گیاهان () به هنر کنده کاری بر روی و دادن اشکال زیبا به سبزیجات از قبیل شکل گل یا پرندگان است. تاریخچه. ریشه و سرآغاز کنده‌کاری سبزیجات و گیاهان مورد مناقشه است. برخی بر این باورند که این هنر در ژاپن و در دوران باستان آغاز شده است، برخی بر این باورند که این هنر در دوره پادشاهی سوکوتای در تایلند، در ۷۰۰ سال پیش آغاز شده است، در حالی که بعضی دیگر هم بر این باورند که آغاز کنده‌کاری‌های سبزیجات در زمان سلسله تانگ (میلادی ۶۱۸–۹۰۶) و دودمان سونگ (۹۶۰–۱۲۷۹ میلادی) در چین است. ژاپن. از
سونگ (۹۶۰–۱۲۷۹ میلادی) در چین است. ژاپن. از هنر موکی‌مونو در ژاپن به عنوان منشأ هنر کنده‌کاری میوه و سبزی، نام برده می‌شود. با توجه به کتاب «چاشنی‌های ژاپنی»، که توسط یوکیکو و باب هایدوک نوشته شده است، موکی‌مونو در دوران باستان آغاز شد زمانی که مواد غذایی در سفال بدون لعاب خاک رس سرو می‌شدند. این ظروف خشن با یک برگ پوشیده شده و سپس غذا بر روی آن قرار داده می‌شد. آشپزهای هنرمند متوجه شدند که ایجاد یک برش یا تا در این برگ‌ها به روش‌های مختلف به جذابیت ظاهری غذا می‌افزاید. موکی‌مونو تا قرن شانزدهم، دوره ادو،
می‌افزاید. موکی‌مونو تا قرن شانزدهم، دوره ادو، چندان محبوب نبود اما در این دوره بود که موکی‌مونو به رسمیت شناخته شد. در این زمان هنرمندان خیابانی هوشمندانه بنا به درخواست چاشنی به غذا می‌افزودند. این آغاز تبدیل این هنر به یک بخش بسیار مهم از آموزش آشپزان ژاپنی بود. در تایلند. یکی دیگر از نظریه مطرح در تاریخ کنده‌کاری‌های گیاهی این است که این هنر از تایلند سرچشمه گرفته است. این نظریه عنوان می‌کند که این هنر در هنگام برگزاری جشنواره لوی کراتونگ (جشنواره فانوس‌ها) در تایلند در قرن ۱۴ آغاز شده است. در طول لوی
در تایلند در قرن ۱۴ آغاز شده است. در طول لوی کراتونگ، قایق‌های مینیاتوری شناور بر آب، به صورت جداگانه با استفاده از اشیاء بسیاری، از جمله برگ موز و گل تزئین شده است. در سال ۱۳۶۴، یکی از خادمان پادشاه تایلند، تصمیم گرفت که یک تزیین منحصر به فرد برای قایق پادشاه برای شرکت در جشنواره لوی کراتونگ تهیه کند. او یک گل از سبزیجات حک شده و با استفاده از یک گل واقعی، به عنوان یک الگو درست کرد. او همچنین یک پرنده حک شده را در کنار این گل قرار داد. با استفاده از این کنده‌کاری، او یک قایق درست کرد که بالاتر از بقیه
کنده‌کاری، او یک قایق درست کرد که بالاتر از بقیه قایق‌ها در سطح آب قرار گرفته بود. پادشاه تحت تأثیر زیبایی این کنده‌کاری قرار گرفت و فرمان داد که هر زنی باید این هنر جدید یاد بگیرند. همان‌طور که قرن‌ها گذشت، شور و شوق برای این هنر مومی و مشکلاتی روبرو شد. در سال ۱۸۰۸، رامای دوم سیام پادشاه تایلند بقدری به کنده کاری‌های گیاهی علاقه‌مند بود که شعری در مورد آن نوشت. با این حال، در طول انقلاب ۱۹۳۲ در تایلند، علاقه به کنده‌کاری‌های گیاهی کمرنگ شد. به منظور احیای علاقه، این هنر از سن ۱۱ سالگی در مدارس ابتدایی تا
علاقه، این هنر از سن ۱۱ سالگی در مدارس ابتدایی تا دبیرستان در تایلند آموزش داده شود. همچنین دروس اختیاری نیز در دانشگاه‌های سراسر تایلند ارائه می‌شود. گسترش جهانی. استفاده از کنده کاری‌های گیاهی امروزه در بسیاری از رستوران‌های مختلف آسیایی، کشتی، هتل، و دیگر مکان‌های مختلف رایج است. در میانه قرن بیستم، هنر کنده‌کاری‌های گیاهی شروع به گسترش به خارج از شرق آسیا کرد. از آن زمان فرهنگ‌های دیگر به آرامی شروع به درک زیبایی و فرهنگ در ارتباط با این هنر کردند. امروزه، می‌توان کنده‌کاری‌های گیاهی را در سراسر جهان
می‌توان کنده‌کاری‌های گیاهی را در سراسر جهان مشاهده کرد. کنده کاری‌های گیاهی به طور کلی به عنوان چاشنی استفاده می‌شوند، اما همچنین می‌توان از آن به عنوان گل نیز استفاده کرد.
آلبرت رمضانوویچ ساریتوف (به ؛ زادهٔ ۸ ژوئیهٔ ۱۹۸۵) کشتی‌گیر مرد اهل روسیه است که در وزن ۹۷ ک‌گ کشتی آزاد برای کشور رومانی رقابت می‌کند. او دارندهٔ مدال برنز قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۱ است و در بازی‌های المپیک ۲۰۱۶ ریو نیز مدال برنز مسابقات کشتی را برای رومانی کسب کرده‌است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۰ توکیو را هم دارد. المپیک ۲۰۱۶ ریو. ساریتوف در سال ۲۰۱۶ میلادی در المپیک ۲۰۱۶ ریو در وزن ۹۷ کیلو حاضر بود که در مسابقه اول نیکولا کبان از مولداوی را شکست داد اما در دور بعد از کایل اسنایدر کشتی‌گیر آمریکا شکست خورد
دور بعد از کایل اسنایدر کشتی‌گیر آمریکا شکست خورد و با توجه به حضور این کشتی‌گیر در فینال، به دیدار شانس مجدد رفت. او در اولین مسابقه شانس مجدد خاویر کورتینا از کوبا را شکست داد و به دیدار رده‌بندی راه یافت. وی در دیدار رده‌بندی الیزبار اودیکادزه کشتی‌گیر گرجستان را شکست داد و مدال برنز را بدست آورد.
مایلو یِناپولِس (;؛ زادهٔ ) روزنامه‌نگار بریتانیایی و دبیر فناوری "برایبارت نیوز" از وبسایت‌های خبری و نظری محافظه‌کار مستقر در آمریکا است. او با پوشش رسانه‌ای پیرامون مجادله گیمرگیت به سرشناسی رسید. او به عنوان یک «لیبرترین فرهنگی»، و «بنیادگرای آزادی بیان» از منتقدان صریح موج سوم فمینیسم، اسلام، نزاکت سیاسی، عدالت اجتماعی و دیگر جنبش‌ها و ایدئولوژی هاییست که او آنها را متعلق به اقتدارگرایی یا «چپ واپس‌گرا» می‌داند. یناپولس را سخنگوی راست‌گرایی آلترناتیو خوانده‌اند، گرچه او خود منکر این است گرچه قبول دارد
گرچه او خود منکر این است گرچه قبول دارد که در بعضی از دیدگاه‌ها با آنها مشترک است. او در ژوئیه ۲۰۱۶ به‌طور دائم از توییتر بابت آنچه این شرکت «تحریک یا شرکت در سوء استفاده یا آزار دیگران» خواند طرد شد. اوایل زندگی و زندگی شخصی. یناپولس در شهر کوچکی در کنت (انگلستان) در جنوب انگلستان بزرگ شد.پدرش یونانی‌ها و مادرش بریتانیایی است. پدر و مادرش وقتی او کودک بود از هم جدا شدند و او توسط مادرش و همسر دوم او که با هیچ‌یک رابطهٔ خوبی نداشت بزرگ شد. یناپولس پدرش را «وحشت‌برانگیز» خوانده و در خصوص ثروت خانوادگیشان
«وحشت‌برانگیز» خوانده و در خصوص ثروت خانوادگیشان گفته «فکر می‌کنم اگر پدرم فقط یک دربان بود، چرا ما چنان خانه خوبی داشتیم؟» یناپولس در نوجوانی با مادربزرگش زندگی می‌کرد. او که کاتولیکی مقید است، گفته که مادر یا مادربزرگ مادریش یهودی اند، که او را در تضاد با عناصر نئو-ناتزی راست‌گرایی آلترناتیو قرار می‌دهد. او وارد دانشگاه منچستر، شد و پیش از فارغ‌التحصیلی ترک تحصیل کرد. او وارد ولفسن کالج، کیمبریج، شد و پس از دو سال تحصیل ادبیات انگلیسی ترک تحصیل کرد. یناپولس در مصاحبه ای در مارس ۲۰۲۱، با نشریه ای دست
در مصاحبه ای در مارس ۲۰۲۱، با نشریه ای دست راستی خود را از "همجنسگرایان سابق" خواند و گفت او و شوهرش اکنون دیگر به همخانه تبدیل شده‌اند. کتاب. در دسامبر ۲۰۱۶ اعلام شد خودنگاری‌ای با عنوان خطرناک به نگارش یناپولس منتشر خواهد شد. گفته شده یناپولس از پیش ۲۵۰۰۰۰ دلار از ناشر کتاب، سایمون اند شوستر، دریافت کرده‌است. قرار است این کتاب در ۱۴ مارس ۲۰۱۷ منتشر شود. یک روز پیش از اعلام، پیش فروش این کتاب در جایگاه نخست فهرست کتب پرفروش شرکت آمازون قرار گرفت.
برایتبارت نیوز () وبسایت خبری و نظری آمریکایی از نظر سیاسی محافظه‌کار است که در سال ۲۰۰۷ از سوی اندرو برایتبارت (۱۹۶۹–۲۰۱۲) کارآفرین و صاحب نظر محافظه کار بنیان گذاشته شده‌است. مقر برایتبارت در لس آنجلس، کالیفرنیاست و دفاتری در تگزاس، لندن و اورشلیم دارد. الکسندر مارلو به عنوان سردبیر آن فعالیت می‌کنند. استون بنن پیش تر به عنوان رئیس اجرایی هیئت مدیره آن فعالیت می‌کرد.
خاندان اودا یک خاندان از دایمیوهای (امیران محلی) ژاپنی بود که در اواسط قرن شانزدهم به نیروی سیاسی مهمی در جهت اتحاد ژاپن تبدیل شد. زادگاه اصلی این خاندان در ولایت اچیزن (امروزه استان فوکوئی، بخش نیو، شهر فوکوئی) و معبد تسوروگی (نام دیگر اودا میوجین) بوده‌است. نسب این خاندان به خاندان فوجی‌وارا و پس از آن خاندان تایرا نسبت داده شده‌است. خاندان اودا در ولایت اچیزن به عنوان شوگودای (معاون فرماندار) در خدمت خاندان شیبا بوده‌است. سپس خاندان اودا به ولایت اُواری مهاجرت کرده و از دوره موروماچی عهده‌دار شوگودای
مهاجرت کرده و از دوره موروماچی عهده‌دار شوگودای ولایت اُواری شده و به مرور زمان به چندین شاخه تقسیم شده‌است. در دوره سنگوکو، اودا نوبوناگا از «شاخه دانجو نو جو» این خاندان شروع به گسترش قلمروی خود می‌کند اما درست کمی از تسلط بر تمامی خاک ژاپن در حادثه معبد هوننو به همراه پسر ارشدش اودا نوبوتادا جان خود را از دست می‌دهد. پس از مرگ او و پس از درگیری برای جانشینی اش سرانجام تویوتومی هیده‌یوشی به عنوان جانشین او و به نیابت نوه خرد سالِ نوبوناگا اودا هیده‌نوبو (پسر ارشد اودا نوبوتادا) در رأس قدرت قرار می‌گیرد.
ارشد اودا نوبوتادا) در رأس قدرت قرار می‌گیرد. اما هیده‌یوشی حتی بعد از رسیدن اودا هیده‌نوبو به سن بلوغ نیز قدرت را به او بازپس نمی‌دهد. قلعه گیفو متعلق به خاندان اودا مصادره شده و اودا هیده‌نوبو به اراضی جدیدی که از طرف هیده‌یوشی به او داده شده در ولایت مینو منتقل می‌شود. در نبرد سکیگاهارا اودا هیده‌نوبو در سپاه غربی با توکوگاوا ایه‌یاسو وارد جنگ می‌شود و پس از شکست زمین‌هایش توسط وی مصادره شده و خود او نیز ۵ سال بعد به مرگ طبیعی می‌میرد. با درگذشت او شاخه اصلی خاندان اودا که به‌طور سنتی از طریق پسران ارشد
خاندان اودا که به‌طور سنتی از طریق پسران ارشد حفظ می‌شود از بین می‌رود اما این خاندان از طریق نسل پسر دوم نوبوناگا بنام اودا نوبوکاتسو به حیات خود ادامه داده و در دوره ادو مناسبت سیاسی زیادی را به دست می‌آورد. این خاندان هنوز نیز در ژاپن ادامه دارد. خاستگاه. در دوره ادو در کتابی که شجره‌نامه‌های سامورایی‌ها به صورت یک مجموعه جمع‌آوری شده، بنام کانسی چُو شوشُوکافو (۱۷۸۹–۱۸۰۱ زمان تدوین کتاب)، انتساب خاندان اودا از طریق تایرا نو چیکازانه به خاندان تایرا به چشم می‌خورد اما تحقیقات تاریخی صحت انتساب خاندان
چشم می‌خورد اما تحقیقات تاریخی صحت انتساب خاندان اودا به خاندان تایرا را رد می‌کند. اودا نوبوناگا نیز خود را منتسب به خاندان فوجیوارا می‌دانسته و در سال ۱۵۴۹ در معبد آتسوتا خود را «فوجیوارا نوبوناگا» خوانده است. بر اساس فرضیه‌ها اجداد خاندان اودا از طریق فوجیوارا نو توشی‌هیتو از خاندان فوجیوارا منشعب شده‌اند. خاستگاه خاندان اودا معبد تسوروگی (اودا میوجین) بوده‌است. تسوروگی یک معبد شینتویی است که امروزه در شهر چیزن، بخش نیو، استان فوکوئی واقع شده‌است. بر اساس نتایج تحقیقی تاریخ محلی، خاندا اودا در اصل یک
نتایج تحقیقی تاریخ محلی، خاندا اودا در اصل یک شاخه از خاندان اینبه بوده‌است. از دوره تجدید حیات کن‌مو تا دوره آزوچی مومویاما. معاون خاندان شیبا. در سال ۱۳۳۳ و آغاز تجدید حیات کن‌مو، چهارمین رهبر خاندان شیبا بنام شیبا تاکاتسونه به عنوان فرماندار ولایت اچیزن منصوب شد و از آن پس این مقام در خاندان شیبا به صورت موروثی باقی ماند. خاندان اودا نیز به عنوان یکی از همکاران فرماندار درآمد. در سال ۱۴۰۰ فرمانداری ولایت اُواری نیز به خاندان شیبا واگذار شد همچنین در سال ۱۴۰۵ فرمانداری ولایت توتومی نیز به وظایف قبلی
سال ۱۴۰۵ فرمانداری ولایت توتومی نیز به وظایف قبلی خاندان شیبا اضافه شد. در همین دوران بود که خاندان شیبا، خاندان اودا را به عنوان شوگودای (معاون فرماندار) در ولایت اُواری برگزید و خاندان اودا از ولایت اچیزن به ولایت اُواری مهاجرت کردند. اولین معاون فرماندار ولایت اُواری از خاندان اودا اودا نوری‌نوبو (احتمالاً شخصی یکسان با اودا جوشو) (織田常松/織田教信/織田常昌) نام داشت. دو شاخه شدن خاندان پس از شورش اونین. در سال ۱۴۵۹ فرماندار ولایت اُواری بنام شیبا یوشی‌توشی با معاون خود کای جوشچی در طی نبرد چوروکو درگیر شد. این
خود کای جوشچی در طی نبرد چوروکو درگیر شد. این نبرد موجب خشم آشیکاگا یوشی‌ماسا (۱۴۳۵–۱۴۹۰) هشتمین شوگون در شوگون‌سالاری آشیکاگا شد و او را از منصب خود برکنار کرد و به‌جای او پسر شیبا یوشی‌توشی بنام شیبا یوشی‌هیرو به مدت دو سال تا سال ۱۴۶۱ جانشین پدرش شد. در این سال شوگون او را نیز برکنار کرد و شیبا یوشی‌کادو را به عنوان فرماندار اُواری، اچیزن و توتومی منصوب کرد. وی در اصل به خاندان شیبا که به‌طور ارثی فرماندار ولایت اُواری بودند، تعلق نداشته بلکه منتسب به یک شاخه از خاندان آشیکاگا بنام خاندان شیبوکاوا بود.
شاخه از خاندان آشیکاگا بنام خاندان شیبوکاوا بود. در درگیری که پس از آن در سال ۱۴۶۸ و در طی شورش اونین رخ داد شیبا یوشی‌کادو به سپاه غربی ملحق شد و دهمین رهبر خاندان شیبا، و فرماندار اُواری شیبا یوشی‌توشی، به سپاه شرقی پیوست. در سال ۱۴۷۵ شیبا یوشی‌کادو از کیوتو به ولایت اُواری آمد و در آن زمان در محل اقامت فرماندار در قلعه اوریزو ساکن شد از همین زمان به عنوان شوگودای یا معاون فرماندار مشغول به کار شد. در سال ۱۴۷۶ قلعه اوریزو به علت درگیری‌های بین خاندان اودا سوخت و از بین رفت. در سال ۱۴۷۸ به فرمان
اودا سوخت و از بین رفت. در سال ۱۴۷۸ به فرمان شوگون‌سالاری آشیکاگا اودا توشی‌هیرو از مقام معاونی فرماندار اخراج شد و اودا توشی‌سادا که تا به حال زیردست شوگودای بود، به‌جای او به این مقام منصوب شد. توشی‌هیرو به همراه ارباب خود یوشی‌کادو این فرمان را نپذیرفتند. در این زمان قلعه کیوسو که مقر فرمانداری جدید شده بود و نزدیک به پایین ولایت اُواری قرار داشت، مورد حمله قرار گرفت و اودا توشی‌سادا توانست قلعه را تصرف کند اما دو ماه بعد توشی‌هیرو دوباره توانست قلعه را بازپس بگیرد. سرانجام مداخله شوگون‌سالاری آشیکاگا
بازپس بگیرد. سرانجام مداخله شوگون‌سالاری آشیکاگا توسط دو طرف درگیری نادیده گرفته شد و آن‌ها ولایت اُواری را به دو قسمت بالایی و پایینی که هر کدام دارای چهار بخش بود، تقسیم کرده و توشی‌سادا به عنوان معاون فرماندار چهار بخش پایینی درآمد. در سال ۱۴۷۹ توشی‌هیرو قلعه ایواکورا را در نزدیک ولایت مینو بنا کرد و محل اقامت خود قرار داد و قلعه کیوسو به عنوان محل اقامت شوگودای جدید چهار بخش پایینی ولایت اُواری، یعنی توشی‌سادا درآمد. سه خاندان در خدمت معاون فرماندار. سه بوگیوی کیوسو یا کیوسو سان بوگیو به سه خاندان در
بوگیوی کیوسو یا کیوسو سان بوگیو به سه خاندان در دوره سنگوکو گفته می‌شود که به خاندان کیوسواودا (اودا یاماتو نو کامی) که مقام شوگودای (معاون فرمانداری) ولایت اُواری را داشت، خدمت می‌کردند. این سه خاندان عبارت بودند از: دانجو نو جو (خاندان شوباتا اودا‏). نام دیگر خاندان «دانجو نو جو» (弾正忠家)، خاندان «شوباتا اودا» (勝幡織田氏) است. این نام از قلعه شوباتا (محل تولد اودا نوبوناگا) اقتباس شده‌است. شجره‌نامه خاندان اودا به نقل از کتاب تاریخ کیوسوچو. بر طبق شجره‌نامه‌ای که در کتاب تاریخ کیوسوچو درج شده خاندان اودا به
که در کتاب تاریخ کیوسوچو درج شده خاندان اودا به خاندان فوجیوارا منتسب شده‌اند.
ایماگاوا یوشیموتو ؛ ۱۵۱۹ – ۱۲ ژوئن ۱۵۶۰ (سن ۴۱) یک سیاستمدار اهل ژاپن و نهمین رهبر خاندان ایماگاوا بود. خواهر زادهٔ او تسوکی‌یاما-دونو، همسر رسمی توکوگاوا ایه‌یاسو بود.