payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آکادمی مرکزی تئاتر (؛ ) نام یک دانشکدهٔ مشهور تئاتر در شهر پکن چین است. این دانشکده در شماره ۳۹ خیابان مینخوآ در محلهٔ دونگچنگ پکن واقع است و در آوریل ۱۹۵۰ میلادی پایه‌گذاری شد و نام فعلی‌اش را «مائو تسه‌تونگ» انتخاب کرده است. این دانشکده در کنار آکادمی فیلم پکن و آکادمی تئاتر شانگهای یکی از معتبرترین مراکز آموزشیِ هنرهایِ نمایشی در چین محسوب می‌شود و بازیگران و کارگردانان نامداری همچون جانگ زئی، جیانگ ون، چن دائومینگ، ژائو لیانگ، گونگ لی، لی یا پنگ، سون هونگ‌لی، لیو یه، چن هائو، ژانگ جینگچو، تانگ وی و هو
لیو یه، چن هائو، ژانگ جینگچو، تانگ وی و هو جون در آن تحصیل کرده‌اند.
مویانو (به ایتالیایی: Moiano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان بنونتو واقع شده‌است. خصوصیات. مویانو ۲۰٫۲۰ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۱۱۵ نفر جمعیت دارد و ۲۷۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مونتانیانا (به ایتالیایی: Montagnana) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پادووا واقع شده‌است. خصوصیات. مونتانیانا ۴۵ کیلومترمربع مساحت و ۹٬۴۵۴ نفر جمعیت دارد و ۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر رتنبورگ اب در تاوبر خواهرخواندهٔ مونتانیانا هست.
مونته سن ساوینو (به ایتالیایی: Monte San Savino) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آرتزو واقع شده‌است. خصوصیات. مونته سن ساوینو ۸۹٫۶۶ کیلومترمربع مساحت و ۸٬۸۲۵ نفر جمعیت دارد و ۳۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مونته‌بلونا (به ایتالیایی: Montebelluna) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ترویزو واقع شده‌است. خصوصیات. مونته‌بلونا ۴۸٫۹۸ کیلومترمربع مساحت و ۳۰٬۳۵۴ نفر جمعیت دارد و ۱۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهرهای تاتا (مجارستان)، دمری للیس، اوبرکوخن و اپلهایم خواهرخوانده‌های مونته‌بلونا هستند.
مونته‌دورو (به ایتالیایی: Montedoro) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان کالتانیستا واقع شده‌است. خصوصیات. مونته‌دورو ۱۴٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۷۵۱ نفر جمعیت دارد و ۴۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهرهای وو آن وولن و مزیو خواهرخوانده‌های مونته‌دورو هستند.
مونته‌گابیونه (به ایتالیایی: Montegabbione) یک شهرک و کومونه در ایتالیا است که در استان ترانی واقع شده‌است. خصوصیات. مونته‌گابیونه ۵۱٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۲۵۶ نفر جمعیت دارد و ۵۹۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مونترچی (به ایتالیایی: Monterchi) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آرتزو واقع شده‌است. خصوصیات. مونترچی ۲۸٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۸۳۱ نفر جمعیت دارد و ۳۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر فانیانو آلتو خواهرخواندهٔ مونترچی هست.
آکادمی فیلم پکن (؛ ) که به اختصار «BFA» نامیده می‌شود، یک مؤسسهٔ آموزش عالیِ مختلطِ دولتی در شهر پکن چیناست که به آموزش فیلم‌سازی، تلویزیون و سینما اختصاص دارد و بزرگترین مؤسسهٔ آموزش عالیِ فیلم‌سازی در آسیا محسوب می‌شود. این مرکز آموزشی که در سال ۱۹۵۰ میلادی بنیان نهاده شد، بابتِ دستاوردهای سینمایی‌اش، از اعتبارِ بین‌المللی برخوردار است. کمپ «آکادمی فیلم پکن» در محلهٔ هایدیان پکن واقع است. هنرمندان برجسته‌ای در این مرکزِ آموزشی به تحصیل پرداخته‌اند که از آن میان می‌توان به چن کایگه، شی فی، جیا ژانکو، وانگ
میان می‌توان به چن کایگه، شی فی، جیا ژانکو، وانگ زیائوشوای، ژانگ فنگ‌یی، شو جینگ‌لی، یو نان، ژائو وی، هلن یائو، یانگ ژی و ژانگ ییمو اشاره کرد.
مونتونه (به ایتالیایی: Montone) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پروجا واقع شده‌است. خصوصیات. مونتونه ۵۰٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۶۴۸ نفر جمعیت دارد و ۴۸۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مونته‌وارچی (به ایتالیایی: Montevarchi) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آرتزو واقع شده‌است. خصوصیات. مونته‌وارچی ۵۶٫۷۵ کیلومترمربع مساحت و ۲۴٬۱۴۶ نفر جمعیت دارد و ۱۴۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهرهای بیت‌لحم، رهط، روآن و کیتسینگن خواهرخوانده‌های مونته‌وارچی هستند.
مورارو (به ایتالیایی: Moraro) یک کومونه در ایتالیا است که در استان گوریتزیا واقع شده‌است. خصوصیات. مورارو ۳٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۷۱۲ نفر جمعیت دارد و ۴۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مونیانو دل کاردیناله (به ایتالیایی: Mugnano del Cardinale) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آولینو واقع شده‌است. خصوصیات. مونیانو دل کاردیناله ۱۲ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۳۷۶ نفر جمعیت دارد.
مورلو (به ایتالیایی: Murlo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان سیه‌نا واقع شده‌است. خصوصیات. مورلو ۱۱۵٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۱۱۶ نفر جمعیت دارد و ۲۹۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نارو (به ایتالیایی: Naro) یک منطقهٔ مسکونی در ایتالیا است که در استان آگریجنتو واقع شده‌است. خصوصیات. نارو ۲۰۷ کیلومترمربع مساحت و ۸٬۱۶۹ نفر جمعیت دارد و ۶۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نرتو (به ایتالیایی: Nereto) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تیرامو واقع شده‌است. خصوصیات. نرتو ۷ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۹۹۳ نفر جمعیت دارد و ۱۶۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نیکوسیا (به ایتالیایی: Nicosia) یک کومونه در ایتالیا است که در استان انا واقع شده‌است. خصوصیات. نیکوسیا ۲۱۷ کیلومترمربع مساحت و ۱۴٬۸۲۴ نفر جمعیت دارد و ۷۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اورینو (به ایتالیایی: Orino) یک کومونه در ایتالیا است که در استان وارزه واقع شده‌است. خصوصیات. اورینو ۳٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۸۳۱ نفر جمعیت دارد.
اوادو (به ایتالیایی: Ovada) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آلساندریا واقع شده‌است. خصوصیات. اوادو ۳۵٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۱۱٬۶۱۳ نفر جمعیت دارد و ۱۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اوارو (به ایتالیایی: Ovaro) یک کومونه در ایتالیا است که در استان اودینه واقع شده‌است. خصوصیات. اوارو ۵۷٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۱۶۶ نفر جمعیت دارد و ۵۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پادرنو دونیانو (به ایتالیایی: Paderno Dugnano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان میلان واقع شده‌است. خصوصیات. پادرنو دونیانو ۱۴٫۱۰ کیلومترمربع مساحت و ۴۷٬۷۹۹ نفر جمعیت دارد و ۱۶۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر اینجییا خواهرخواندهٔ پادرنو دونیانو هست.
پالاتزو آدریانو (به ایتالیایی: Palazzo Adriano) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پالرمو واقع شده‌است. خصوصیات. پالاتزو آدریانو ۱۲۹ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۳۳۱ نفر جمعیت دارد.
پارانو (به ایتالیایی: Parrano) یک شهرک و کومونه در ایتالیا است که در استان ترانی واقع شده‌است. خصوصیات. پارانو ۳۹٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۵۸۹ نفر جمعیت دارد و ۴۴۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پاترنو (به ایتالیایی: Paternò) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کاتانیا واقع شده‌است. خصوصیات. پاترنو ۱۴۴٫۰۴ کیلومترمربع مساحت و ۴۸٬۷۳۴ نفر جمعیت دارد و ۲۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر مندن خواهرخواندهٔ پاترنو هست.
پاویا دی اودینه (به ایتالیایی: Pavia di Udine) یک کومونه در ایتالیا است که در استان اودینه واقع شده‌است. خصوصیات. پاویا دی اودینه ۳۴٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۷۴۰ نفر جمعیت دارد و ۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پرارولو دی کادوره (به ایتالیایی: Perarolo di Cadore) یک کومونه در ایتالیا است که در استان بلونو واقع شده‌است. خصوصیات. پرارولو دی کادوره ۴۳٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۳۶۳ نفر جمعیت دارد و ۵۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آکادمی تئاتر شانگهای () که به اختصار «STA» نامیده می‌شود، یک دانشگاه دولتی در زمینهٔ هنرهای نمایشی است که در شهر شانگهای چین واقع است. نام قبلی این مرکز آموزشی «مدرسهٔ شهری تئاتر تجربی شانگهای» بود و علامه و استاد برجستهٔ چینی «گو یوژیو» مدرس آن بود. برخی از هنرمندانی که از «آکادمی تئاتر شانگهای» فارغ‌التحصیل شده‌اند، عبارتند از: یو یونگ، لی بینگ‌بینگ و لیائو فان
پیتراکاملا (به ایتالیایی: Pietracamela) یک کومونه در ایتالیا است که در استان تیرامو واقع شده‌است. خصوصیات. پیتراکاملا ۴۴ کیلومترمربع مساحت و ۳۱۲ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پولیکورو (به ایتالیایی: Policoro) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ماترا واقع شده‌است. خصوصیات. پولیکورو ۶۷ کیلومترمربع مساحت و ۱۵٬۵۴۹ نفر جمعیت دارد و ۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر Bănești خواهرخواندهٔ پولیکورو هست.
پورپتو (به ایتالیایی: Porpetto) یک کومونه در ایتالیا است که در استان اودینه واقع شده‌است. خصوصیات. پورپتو ۱۹٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۷۱۷ نفر جمعیت دارد و ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پورتولا (به ایتالیایی: Portula) یک کومونه در ایتالیا است که در استان بیه‌لا واقع شده‌است. خصوصیات. پورتولا ۱۱٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۵۰۵ نفر جمعیت دارد.
پووولتو (به ایتالیایی: Povoletto) یک کومونه در ایتالیا است که در استان اودینه واقع شده‌است. خصوصیات. پووولتو ۳۹٫۰ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پراتا دی پوردنونه (به ایتالیایی: Prata di Pordenone) یک کومونه در ایتالیا است که در استان پوردنونه واقع شده‌است. خصوصیات. پراتا دی پوردنونه ۲۲٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۸٬۵۴۷ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر فلورف خواهرخواندهٔ پراتا دی پوردنونه هست.
بوراگو دی مولگورا (به ایتالیایی: Burago di Molgora) یک کومونه در ایتالیا است که در استان مونتزا و بریانتزا واقع شده‌است. خصوصیات. بوراگو دی مولگورا ۳٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۲۵۰ نفر جمعیت دارد.
در انگلستان یک محله مدنی یک منطقه داخلی است که پایین‌ترین لایه از دولت‌های محلی در زیر مناطق و استان‌ها بوده و دارای قدرت واحد و یکپارچه است. محله مدنی یک تقسیمات اداری به‌ازای تقسیمات کلیسا می‌باشد. مدنی محله می‌تواند در اندازه بزرگ شهرک با جمعیت حدود ۸۰٬۰۰۰ تا یک روستا با کمتر از صد نفر برسد. در موارد محدودی یک محله ممکن است شامل کل شهرستان باشد که در این موارد وضعیت شهرستان توسط پادشاهی بریتانیا صادر می‌شود. حدود ۳۵ درصد از جمعیت انگلستان در محله مدنی زندگی می‌کنند. در ۳۱ دسامبر سال ۲۰۱۵ میلادی در
زندگی می‌کنند. در ۳۱ دسامبر سال ۲۰۱۵ میلادی در انگلستان ۱۰۴۴۹ محله مدنی وجود داشته‌ است. در ۱ مارس ۲۰۱۴، پارک ملکه اولین محله مدنی در لندن شد. قبل از سال ۲۰۰۸ ایجاد محله در لندن مجاز شناخته نمی‌شد.
چارلز هندی (۱۹۳۲–۲۰۲۴) نویسنده و فیلسوف ایرلندی بود. زندگی‌نامه. چارلز هندی در سال ۱۹۳۲ میلادی در ایرلند زاده شد. پدرش یک کشیش پروتستان بود که به گفته خودش نقش مهمی در زندگی او ایفا کرده و تمایل به پرسیدن چرا را در او تقویت کرده‌است. دوران کاری. هندی در سال ۱۹۵۵ در رشته فلسفه و تاریخ کلاسیک از دانشگاه آکسفورد با درجه ممتاز لیسانس گرفت. سپس به مدت ده سال به عنوان مدیر فروش رویال داچ شل در مالزی مشغول به کار شد. اما در سال ۱۹۶۷ در رشته مدیریت در دانشگاه ام آی تی فارغ‌التحصیل شد و سپس در مدرسه مدیریت اسلوان در
فارغ‌التحصیل شد و سپس در مدرسه مدیریت اسلوان در ام آی تی به کار پرداخت. او در این مدت با وارن بینس متفکر مشهور مدیریت آشنا می‌شود و از او بیشترین تأثیر را می‌پذیرد. او بینس را پدر معنوی خود به‌شمار می‌آورد. پس از آن به انگلستان بر می‌گردد و در تشکیل و تأسیس مدرسه بازرگانی لندن فعالیت می‌کند و خود در سال ۱۹۷۲ موفق به اخذ درجه استادی در دانشکده مدیریت در رشته روانشناسی می‌شود. او سال‌ها به عنوان مفسر بی‌بی‌سی مشغول به کار بود و شهرت جهانی کسب کرد. چارلز هندی معروفترین و اثرگذارترین چهره اروپایی در میان
هندی معروفترین و اثرگذارترین چهره اروپایی در میان متفکران و اندیشمندان علم مدیریت به‌شمار می‌رود. او یک فیلسوف اجتماعی برجسته و مشاور زبردست مدیریت است که تجربه سالیان متمادی مشاوره و تحقیق در حوزه‌های مختلف سازمانی واجتماعی و مدیریتی را با خود همراه دارد. هندی نویسنده‌ای توانا بود که کتاب‌های متعددی در زمینه‌های طبیعت کار، عمر سازمانی، اخلاق و ارزشها، جستجوی معنا در زندگی و کار و آینده کار تألیف و منتشر ساخته‌ است که بیش از یک میلیون نسخه از آن‌ها به فروش رفته‌ است. کتاب‌های او همگی سرشار از نکات نغز و
رفته‌ است. کتاب‌های او همگی سرشار از نکات نغز و راهگشا در حوزه‌های اجتماعی و مدیریتی است که با نگرشی بدیع و زبانی فصیح ارائه شده‌است. به تعبیر وارن بینس، چارلز هندی فردی است که به حوزه مدیریت، وقار و جذبه‌ای فیلسوفانه بخشیده‌است. از همین روست که او با هنرمندی سحرانگیزی سبک‌ها و شیوه‌های مدیریتی در اداره سازمان‌ها را بر خدایان اسطوره‌ای یونان قدیم تطبیق می‌دهد و جایگاه مناسب اختلاط فرهنگ‌ها و توازن فرهنگ‌ها و خلوص فرهنگی و تناسب فرهنگی را مشخص می‌سازد. او در این راه از واژگان خاص خود بهره می‌جوید و انواع
در این راه از واژگان خاص خود بهره می‌جوید و انواع سازمان‌های شبدری، فدرال، هوشمند و شهروندی را معرفی و تشریح و مقایسه می‌کند. ذهن وقار و بیان بلیغ او در پی آن است که به آدمیان و رهبران و سازمان‌ها و نهادهای اجتماعی و حکومت‌ها نهیب زند که تغییر را بشناسند و راه‌های مواجهه با آن را بیابند. او این عصر را عصر سُنت گریزی و تغییرات سریع ناپیوسته می‌داند. راه حل مقابله با این ناپیوستگی به نظر او شیوه نگرش متفاوت و به تعبیر او تفکر واژگون است. هندی عصر کنونی را عصر تناقض و تضاد معرفی می‌کند که در جنبه‌های مختلف
تناقض و تضاد معرفی می‌کند که در جنبه‌های مختلف آگاهی، کار، بهره‌وری، زمان، سازمان، فردگرایی، بازنشستگی و عدالت خود را بروز می‌دهد و همگان را به تحت کنترل درآوردن آن‌ها دعوت می‌کند. او جنبه‌های مثبت و منفی نظام سرمایه‌داری را برمی‌شمرد و گلایه و نگرانی خود را از اینکه پول به عنوان مهم‌ترین شاخص پیروزی مطرح شده و ثروت ناشی از نظام بازار به درستی توزیع نشده پنهان نمی‌کند و به صراحت خشم خود را اعلام می‌دارد. او بر این باور است که روح تشنه انسان و جوامع انسانی صرفاً بااقتصاد مبتنی بر پول سیراب نمی‌شود و از همین
بااقتصاد مبتنی بر پول سیراب نمی‌شود و از همین روست که همگان را به آغاز دگرگونی از خود فرا می‌خواند و مسیر تعالی و جاودانگی را نشان می‌دهد. کتاب‌شناسی. هندی کتاب‌های متعددی را به رشته تحریر درآورده است که برخی از آن‌ها به فارسی ترجمه شده‌اند:
چِرکِس‌ها در ایران یک اقلیت قومی هستند. اکثر چرکس‌های ساکن ایران، از دوران صفویه و قاجار در این سرزمین زندگی می‌کنند، اگرچه تعدادی از آنها در اواخر قرن نوزدهم و در پی نسل‌کشی چرکس‌ها به ایران مهاجرت کردند. چرکس‌ها در ایران در چند قرن اخیر بسیار تأثیرگذار بوده‌اند. اکثریت قریب به اتفاق آنها زبان فارسی را پذیرفته‌اند و تعداد قابل توجهی دیگر به زبان‌های بومی چرکسی صحبت نمی‌کنند. زمانی چرکس‌ها یک اقلیت بسیار بزرگ در ایران بودند، اما امروزه به دلیل جذب زیاد در طول زمان و عدم وجود سرشماری بر اساس قومیت، تخمین
طول زمان و عدم وجود سرشماری بر اساس قومیت، تخمین جمعیت آنها بسیار متفاوت است. با این حال، پس از گرجی‌ها، آنها بزرگ‌ترین گروه قفقازی در ایران شناخته می‌شوند. در قرن‌های ۱۶ و ۱۷ میلادی، شاهان صفوی، به‌ویژه شاه طهماسب اول و شاه عباس اول، تعداد زیادی از مردم قفقاز، از جمله چرکس‌ها، گرجی‌ها و ارمنی‌ها را به ایران منتقل کردند. این افراد عمدتاً به‌عنوان اسیر جنگی یا در قالب جابجایی‌های اجباری به ایران آورده شدند. بسیاری از آن‌ها در مناطق مختلف ایران، به‌ویژه در غرب اصفهان، اسکان داده شدند. در اوایل قرن ۱۹،
در غرب اصفهان، اسکان داده شدند. در اوایل قرن ۱۹، بازدیدکنندگانی مانند J. M. Kinneir گزارش دادند که حدود ۱۰۰۰ خانواده چرکس در منطقه اصفهان زندگی می‌کردند. تا آن زمان، آن‌ها به اسلام گرویده بودند، اما هنوز با ایرانیان ازدواج نکرده و زبان چرکسی را حفظ کرده بودند. در مسیر اصفهان به شیراز، دو گروه از چرکس‌ها برای محافظت از جاده در برابر حملات عشایر مهاجم اسکان داده شدند. برخی از آن‌ها در روستای امین‌آباد، جنوب‌شرقی قمشه، ساکن شدند. گروه بزرگ‌تری نیز در شهر کوچک اسپاس و اطراف آن مستقر شدند. در قرن ۱۷، مسافران
اسپاس و اطراف آن مستقر شدند. در قرن ۱۷، مسافران مشهوری مانند Pietro Della Valle و Jean Baptiste Tavernier از این مناطق بازدید کردند. با ساخت جاده جدید از طریق آباده و ده‌بید در قرن ۱۸، کاروان‌ها اسپاس را دور زدند و اقتصاد منطقه رو به افول گذاشت. برخی از چرکس‌های اسپاس در قبیله فارسی‌مدان از کنفدراسیون عشایری قشقایی جذب شدند و به یکی از طوایف آن تبدیل شدند. این چرکس‌ها، که به «چرکسی‌لو» معروف بودند، به زبان ترکی سخن می‌گفتند و تنها بازمانده ملموس از جامعه چرکس اسپاس محسوب می‌شوند. در سال‌های ۱۸۹۰-۹۱، طبق
چرکس اسپاس محسوب می‌شوند. در سال‌های ۱۸۹۰-۹۱، طبق گزارش de Morgan، یک جامعه کوچک از چرکس‌ها در دزفول، خوزستان وجود داشت. او مشاهده کرد که آن‌ها ویژگی‌های نیاکان خود را به‌خوبی حفظ کرده‌اند و با وجود مسلمان شدن، هنوز زبان خود را فراموش نکرده‌اند. اما امروزه اثری از این جامعه چرکس باقی نمانده است. وضعیت کنونی چرکس‌ها در ایران امروزه، چرکس‌های ایرانی یک گروه قومی هستند که در مرکز و جنوب ایران زندگی می‌کنند. جامعه چرکس در شهر دزکُرد (منطقه چرکس) هویت چرکسی متمایز خود را تا به امروز حفظ کرده است، در حالی که
خود را تا به امروز حفظ کرده است، در حالی که جنبه‌هایی از فرهنگ ایرانی مانند زبان فارسی و اسلام شیعه را نیز پذیرفته‌اند. تعداد چرکس‌ها در ایران از ۵٬۰۰۰ تا بیش از ۵۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود. اما متأسفانه تنها حدود ۵٬۰۰۰ نفر از آن‌ها هویت خود را حفظ کرده‌اند. چرکس‌های ایران تاریخ طولانی دارند. تا حد زیادی، آنها همان نقشی را داشتند که برادرانشان در همسایگی عثمانی داشتند. بسیاری از آنها وارداتی، تبعیدی و برده بودند، اما بسیاری از خانواده‌های برجسته اشرافی را نیز در امپراتوری تشکیل می‌دادند، در حالی که بسیاری
در امپراتوری تشکیل می‌دادند، در حالی که بسیاری دیگر از آنها شاه‌ساز، فرماندهان نظامی، سربازان، صنعتگران و دهقانان بودند، در حالی که بسیاری از همسران شاهان و زنان را نیز در حرمسرا تشکیل می‌دادند. در زمان پادشاهان مختلف صفویه و قاجار، بسیاری از چرکس‌ها در نهایت در ایران زندگی می‌کردند. دوره صفویه. اولین حضور چرکس‌ها در ایران به اوایل دوره صفویه برمی‌گردد، زمانی که شیخ جنید به مناطق مختلف چرکس حمله کرد و اسیران را به ایران آورد. از زمان شاه تهماسب اول (سلطنت ۱۵۲۴–۱۵۷۶)، چرکس‌ها شروع به ایفای نقش مهمی در جامعه
چرکس‌ها شروع به ایفای نقش مهمی در جامعه ایران کردند و به عنوان یک گروه قومی بزرگ در امپراتوری‌های متوالی مستقر در ایران ظاهر شدند.در قرن‌های ۱۶ و ۱۷، صفویان تعداد زیادی از عناصر قفقازی را وارد جامعه ایران کردند. بین سال‌های ۱۵۴۰ تا ۱۵۵۳، شاه طهماسب چهار لشکرکشی به قفقاز انجام داد و در جریان این حملات، اسیران چرکس، گرجی و ارمنی را به ایران آورد. بیشتر این اسیران زنان و کودکان بودند که بسیاری از آن‌ها به دربار معرفی شدند. مردان به‌عنوان غلامان سلطنتی خدمت می‌کردند و برخی از زنان با شاه یا شاهزادگان ازدواج
و برخی از زنان با شاه یا شاهزادگان ازدواج کردند. شاه طهماسب چندین همسر از قفقاز داشت و از نه پسری که به بلوغ رسیدند، حداقل پنج نفر از مادران قفقازی بودند. به‌تدریج، آن‌ها به یک جناح قدرتمند تبدیل شدند که در زمان مرگ طهماسب برای قدرت با قزلباش‌ها رقابت می‌کردند. دربار صحنه توطئه‌های متعددی بود که زنان حرم سلطنتی، هر یک با حمایت جناح قومی خود، سعی در قرار دادن نامزد خود بر تخت سلطنت داشتند. یکی از چهره‌های تأثیرگذار در اواسط قرن ۱۶، پری‌خان خانم، دختر یک زن چرکس به نام سلطان‌آغا خانم، همسر طهماسب بود. او
چرکس به نام سلطان‌آغا خانم، همسر طهماسب بود. او «باهوش‌تر از سایر شاهزادگان» توصیف شده و نظر و مشورتش برای پدرش ارزشمند بود. او در دو مورد نقش پادشاه‌ساز ایفا کرد: ابتدا با حمایت از اسماعیل میرزا پس از مرگ شاه طهماسب و سپس با قرار دادن سلطان‌محمد خدابنده بر تخت سلطنت. با این حال، با مرگ پری‌خان خانم، دخالت چرکس‌ها در عرصه سیاسی صفویان برای مدتی متوقف شد، اما به‌طور کامل پایان نیافت شاه تهماسب اول برای ایجاد تعادل در برابر منافع قبیله‌ای، قومی و مورد علاقه قزلباش‌ها که باعث عدم تعادل سیستم می‌شد، اولین
قزلباش‌ها که باعث عدم تعادل سیستم می‌شد، اولین گام‌ها را برای ایجاد یک لایه جدید در جامعه ایران برداشته بود. پادشاهان قبل از تهماسب و خود او اغلب به دلیل نفوذ بسیار قوی قزلباش‌ها در تمام عرصه‌های امپراتوری، خود را ناتوان از حکومت مؤثر می‌یافتند. قزلباش‌ها از همان روزهای اول، ستون فقرات صفویه را تشکیل داده بودند و همیشه نیروی نظامی قابل توجهی را نیز فراهم می‌کردند که صفویان برای مدت طولانی به آن متکی بودند. برای شکستن این سیستم، به یک وزنه تعادل نیاز بود و یک لایه جدید در جامعه وسیله‌ای بود که از طریق آن
یک لایه جدید در جامعه وسیله‌ای بود که از طریق آن می‌توان به آن دست یافت. این لایه جدید در جامعه، «نیروی سوم» نامیده می‌شد، زیرا آنها یک طبقه قومی جدید یا «نیرو» در کنار ترکمان‌ها و ایرانی‌ها بودند. این لایه جدید که توسط تهماسب اول آغاز شد، از صدها هزار قفقازی مسیحی و بت‌پرست، عمدتاً چرکس و گرجی، تبعیدی، وارداتی، برده و مهاجر تشکیل می‌شد. این لایه جدید جامعه در نهایت توسط شاه عباس اول (حکومت ۱۵۸۸–۱۶۲۹) به‌طور کامل انجام و اجرا شد. از این لایه جدید اجتماعی، نیروی نظامی جدیدی نیز تأسیس شد؛ نیرویی که مستقیماً
نظامی جدیدی نیز تأسیس شد؛ نیرویی که مستقیماً در هر نقطه از امپراتوری، با سلطه قزلباش‌ها مقابله می‌کرد، آنها را از تمام مناصب خود برکنار می‌کرد و بدین ترتیب قدرت پادشاهان را بر سلطنت تثبیت می‌کرد. این غلامان یا «بردگان نظامی» بخشی از این لایه تازه ایجاد شده در جامعه بودند. سیستم برده‌داری غلامان، اگرچه توسط شاه تهماسب اول آغاز شد، اما توسط شاه عباس اول تکمیل و به‌طور کامل اجرا شد و رتبه و پرونده آن از این تعداد انبوه از چرکس‌ها، گرجی‌ها، ارمنی‌ها و دیگر مردمان قفقاز مانند لزگی‌ها تشکیل شده بود. در نهایت،
قفقاز مانند لزگی‌ها تشکیل شده بود. در نهایت، این تعداد زیاد چرکس‌ها و دیگر قفقازی‌ها که تنها به شاه وفادار بودند، جایگزین قزلباش‌ها شدند و از طریق سیستم با آنها برای هژمونی و برتری سیاسی رقابت کردند و پیروز شدند، اگرچه گاهی اوقات با یکدیگر نیز رقابت می‌کردند. چرکس‌ها بخش بزرگی از این ارتش‌های نخبه (به اصطلاح غلامان) را تشکیل می‌دادند و بنابراین نقش محوری ایفا می‌کردند. این ارتش نخبگان [سیستم برده] در اجرایی شدن و شکل‌گیری آن مشابه ینی‌چری‌های عثمانی همسایه بود. کسانی که در ارتش بودند، پس از آموزش پیشرفته،
بود. کسانی که در ارتش بودند، پس از آموزش پیشرفته، گرویدن به اسلام، و تربیت توسط خانواده‌های مسلمان، بهترین آموزش و تجهیزات نظامی را دریافت کردند و قوی‌ترین نیرو و طبقه امپراتوری بودند. تعداد زیادی از چرکس‌های دیگر، مانند گرجی‌ها، در تمام جنبه‌ها و موقعیت‌های ممکن دیگر که امپراتوری‌ها ارائه می‌کردند، مانند حرمسرا، اداره مدنی، اداره نظامی، دهقانی و صنایع دستی، در میان دیگران، به کار گرفته شدند و مستقر شدند، در حالی که تعداد زیادی دیگر در ابتدا در مناطق مختلف در سرزمین اصلی ایران، از جمله گیلان، مازندران و
در سرزمین اصلی ایران، از جمله گیلان، مازندران و فارس ساکن شدند. به گفته توماس هربرت، که در نیمه اول قرن هفدهم در ایران صفویه بود، اسپاس محل سکونت حدود ۴۰۰۰۰ چرکس و گرجی مسیحی تبعیدی بود. در زمان سلطنت شاه سلیمان اول (سلطنت ۱۶۶۶–۱۶۹۴)، تخمین زده می‌شود که تنها در اصفهان، پایتخت صفویه، ۲۰۰۰۰ چرکس، داغستانی و گرجی زندگی می‌کردند. بسیاری از شاهان، شاهزادگان و شاهزاده خانم‌ها از نسل چرکس‌های اصیل بودند. بسیاری از اشراف صفوی در دربار چرکس بودند. در واقع، صفوی‌ها، اجدادشان که به شدت مختلط هستند، شامل چندین دودمان
اجدادشان که به شدت مختلط هستند، شامل چندین دودمان چرکس هستند. شاه عباس دوم (حکومت ۱۶۴۲–۱۶۶۶) و شاه سلیمان اول (حکومت ۱۶۶۶–۱۶۹۴) تنها نمونه‌هایی از بالاترین اشراف هستند که از مادران چرکس به دنیا آمده‌اند. دوره قاجار. پس از اخراج گسترده چرکس‌های بومی شمال غربی قفقاز در سال ۱۸۶۴ عمدتاً به سمت امپراتوری عثمانی، برخی نیز به قاجار ایران همسایه گریختند که با امپراتوری عثمانی و روسیه امپراتوری هم‌مرز بود. در ایران، دولت سیاست جذب را دنبال کرد و جذب تدریجی پناهندگان قفقاز را در جمعیت آغاز کرد. برخی از این
پناهندگان قفقاز را در جمعیت آغاز کرد. برخی از این تبعیدشدگان پس از ۱۸۶۴ به درجات بالای مختلفی مانند تیپ قزاق فارس رسیدند، جایی که هر عضو ارتش یا چرکس یا هر نوع قوم دیگری از قفقاز بود. امروزه. علیرغم جذب زیاد در طول قرن‌ها، سکونتگاه‌های چرکس تا قرن بیستم ادامه داشته است. با این حال، زبان‌های چرکسی که زمانی توسط اقلیت بزرگ چرکس به‌طور گسترده استفاده می‌شد، دیگر تعداد قابل توجهی از گویشوران در ایران ندارد. پس از گرجی‌ها، چرکس‌ها دومین گروه بزرگ قفقازی در ایران هستند که تعداد قابل توجهی را تشکیل می‌دهند.
ایران هستند که تعداد قابل توجهی را تشکیل می‌دهند. همچنین، روستایی بنام چرکس نیز در شهرستان سنقر استان کرمانشاه وجود دارد. مشاهیر. ایرانیانی که بخشی یا تمام تبار آن‌ها چرکس بود: منابع. چرکس ها؛ بحران خاموش نویسنده: زرگری نژاد، غلامحسین؛ کاظم‌زاده، حامد؛ مجله مطالعات اوراسیای مرکزی دانشگاه تهران، تابستان و پاییز ۱۳۸۷- شماره 2 ISC (۲۰ صفحه - از ۶۷ تا ۸۶) چرکس‌ها فرهنگ و تاریخ؛ حامد کاظم‌زاده، پایان‌نامه کارشناسی ارشد مطالعات قفقاز و آسیای مرکزی دانشگاه تهران ۱۳۸۷. چرکس‌های ایران؛ قفقاز تایم.
وضعیت شهرستان در بریتانیا توسط پادشاه بریتانیا به یک گروه انتخابی از جامعه اعطا می‌شود. در سال ۲۰۱۴ تعداد ۶۹ شهرستان در بریتانیا – ۵۱ در انگلستان، شش در ولز، هفت در اسکاتلند و پنج در ایرلند شمالی را شامل بوده است. برگزاری وضعیت شهرستان حقوق ویژه‌ای برای یک شهر به همراه ندارد. با این حال این وضعیت اعتبار خود را دارد و رقابت را افزایش می‌دهد. وضعیت به طور خودکار برای هر معیار خاص صدق نمی‌کند اگر چه در انگلستان و ولز آن را به طور سنتی با توجه به شهر و وابسته به قلمرو اسقف کلیساهای داده می‌شود. نامیدن هر کلیسای
قلمرو اسقف کلیساهای داده می‌شود. نامیدن هر کلیسای جامع برای یک شهرستان در اوایل 1540s آغاز شد زمانی که شاه هنری هشتم دایره اسقفی (هر یک با داشتن یک کلیسای جامع در دیدن شهر) در شش شهر انگلیسی زبان تأسیس شد و وضعیت شهرستان با صدور فرمان علنی اعطا شد.
مؤسس کاراپتیان (؛ زادهٔ در ایروان) یک کشتی‌گیر رشته کشتی فرنگی اهل ارمنستان است که در مسابقات قهرمانی کشتی اروپا در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده است.
آرتور شاهینیان یک کشتی‌گیر فرنگی‌کار اهل ارمنستان است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال برنز در مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۸ و مسابقات قهرمانی کشتی اروپا ۲۰۱۱ و ۲۰۱۳ اشاره کرد. مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۸. شاهینیان در وزن ۸۷ کیلوگرم کشتی فرنگی مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۸ بوداپست حاضر بود که در مسابقه اول رومن ژرنووتسکی از اسرائیل را شکست داد اما در مسابقه بعد به ژان بلنیوک از اوکراین باخت و با توجه به حضور این کشتی‌گیر در فینال، به دیدار شانس مجدد رفت. او در مراحل شانس مجدد ایویداس استانکویچیوس از
او در مراحل شانس مجدد ایویداس استانکویچیوس از لیتوانی و حسین نوری از ایران را شکست داد و به دیدار رده‌بندی رسید. وی در این دیدار اسلام عباس‌اف از آذربایجان را شکست داد و مدال برنز وزن ۸۷ کیلوگرم را بدست آورد.
گنل مجلومیان (؛ زاده در برد – درگذشته ) کشتی‌گیر در رشته کشتی آزاد اهل ارمنستان بود که در مسابقات قهرمانی کشتی جهان، مسابقات قهرمانی کشتی اروپا، جام جهانی کشتی و بازی‌های گودویل در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده‌است. زندگینامه. در سال ۱۹۹۳ از فارغ‌التحصیل شد. درگذشت. مجلومیان در تاریخ ۳۰ مارس ۲۰۰۵ در بزرگراه ایجوان-ایروان، نزدیکی شهر سوان در اثر یک تصادف رانندگی درگذشت و در آرامستان ناحیه نوباراشن به خاک سپرده شد.
آلکساندر میکائلیان (؛ زادهٔ ) یک کشتی‌گیر اهل ارمنستان است. وی در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده‌است.