payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با اعمال اخلاقیات خارجی به نگرانی‌های داخلی می‌افزایند. اخلاقیات داخلی: فرایندها در بانک‌ها. اخلاقیات داخلی با سلامت کارکنان، رضایت کارکنان و مشتریان، مزایا، حقوق‌ها، اتحادیه شدن، بازنمود عادلانهٔ جنس و نژاد و جایگاه محیطی بانک‌ها سر و کار دارند. تأثیر مرکب احتمالی تغییر رویکرد بانک‌ها به اعمال سازگارتر اجتماعی (یعنی استفادهٔ کمتر از کاغذ و برق، انرژی خورشیدی، لامپ‌های انرژی کارآمد، سیاست‌های وظیفه شناسانه تر سفر کارکنان از نظر رفت‌وآمد و سفر هوایی) بسیار زیاد است. با این حال در مقایسه با بخش‌های دیگر
زیاد است. با این حال در مقایسه با بخش‌های دیگر اقتصاد، بانک‌ها متحمل بار استفاده از انرژی، آب و کاغذ یکسانی نمی‌شوند. جوکن و بوما ۱۹۹۹ بسیاری از مواقع چنین تغییرات انرژی کارآمدی بر مبنای صرفه جویی در هزینه‌ها هستند نه نگرانی‌ها اخلاقی. اخلاقیات خارجی: محصولات روابط/محصولات بانک‌ها. اخلاقیات خارجی با عواقب کلی تر اعمال بانک‌ها سر و کار دارد. اخلاقیات خارجی تأثیراتی را در نظر می‌گیرد که اقدامات کسب و کار، مانند اینکه به چه کسی وام می‌دهند یا سرمایه‌گذاری می‌کنند، بر جامعه و محیط دارد. یک شخص اعمال اخلاقیات
بر جامعه و محیط دارد. یک شخص اعمال اخلاقیات خارجی را در نظر می‌گیرد که محصولات بانک‌ها چگونه می‌توانند غیراخلاقی استفاده شوند، مثلاً اینکه وام گیرندگان چگونه از پولی استفاده می‌کنند که توسط بانک‌ها وام داده می‌شود. بحث ها. در کل بانک‌ها تمایلی به گسترش دامنهٔ سیاست‌های خارجی اخلاقی خود مدارند، زیرا چنین گسترشی مستلزم یک مداخلهٔ جامع در بخش بانکی است. اخلاق در رابطهٔ بیرونی به بانک‌ها ابزار بهینهٔ بازاریابی را می‌دهد، در حالی که فعالیت‌های مشتریان و شفافیت در فعالیت‌های کلی به عنوان رازهای سازمانی نگاه
در فعالیت‌های کلی به عنوان رازهای سازمانی نگاه داشته می‌شوند. بانکداری اخلاقی یک بخش نسبتاً جدید است، این حقیقت همراه با مشکلاتی است. این مشکلات در دو دسته قرار می‌گیرند، دستهٔ اول در رابطه با سرمایه‌گذاران و دستهٔ دوم دربارهٔ بانک‌های اخلاقی است. در دستهٔ اول این مشکل وجود دارد که واقعاً بدانیم بانک‌ها چگونه سیاست‌های اخلاقی خود را محاسبه یا تعدیل می‌کنند. به عنوان مثال هنگامی که بانک Vancity/Citizen اعلام می‌کند که «ما به دنبال کار با سازمان‌هایی هستیم که تعهدی به اعمال کسب و کار اخلاقی نشان می‌دهند»،
که تعهدی به اعمال کسب و کار اخلاقی نشان می‌دهند»، سرمایه‌گذار نمی‌تواند فهمهد که «به دنبال» چه معنایی دارد. این اظهارات خوشایند به نظر می‌رسند اما به سرمایه‌گذاران بالقوه نمی‌گویند که بانک چگونه این اظهارات را ارزیابی کرده یا از آن استفاده می‌کند. این ناکافی است. حتی با داده شدن فرصت دیدن گزارش مسئولیت، دشوار است که واقعاً درک کنیم که فرایندهای گزینش شان چه چیزی است. به عنوان مثال، گزارش مسئولیت Van City برای ۷/۲۰۰۶ (برای اتحادیه اعتباری Van City و Citizens Bank در کانادا) اظهار می‌کند «سیاست اخلاقی مستلزم
Bank در کانادا) اظهار می‌کند «سیاست اخلاقی مستلزم این است که تمام حساب‌های کسب و کار در زمان افتتاح حساب توسط کارمند مربوطه بررسی شود. ریسک‌های اجتماعی و محیطیِ وام‌های کسب و کار بانکی بزرگ‌تر (وام‌های بدون نمرهٔ اعتباری) در زمان تقاضای وام طبق سیاست‌های وام دهی و اخلاقی ارزیاب می‌شوند.» با این حال آماری مانند آماری که توسط Cooperative Bank (بریتانیا) داده شده‌است، که در سال ۲۰۰۳ اعلام کرد که ۲۲۵ فرصت مالی مشکل زای احتمالی را بررسی کرده و ۲۰٪ شان با اظهارات اخلاقی بانک در تناقض بوده و از کسب و کار بیشترشان
اخلاقی بانک در تناقض بوده و از کسب و کار بیشترشان جلوگیری شد که ۰۰۰٬۸۸۸٬۶ پوند برای این بانک هزینه برداشت، به مصرف‌کننده این تصور را می‌دهد که اخلاقیات پیشنهادی بانک، هر چقدر هم که مبهم باشد، جدی گرفته می‌شود. قوانین مسئله‌ای دیگر در این دسته هستند. بسیاری از بانک‌های اخلاقی و بانک‌های سنتی داوطلبانه به نهادهای بزرگ‌تری می‌پیوندند که مقررات مشخصی دارند، و طبق قوانین تعیین شده توسط آن نهاد اعضا باید از آن مقررات پیروی کنند. چنین نهادهای بیرونی می‌توانند به عنوان سازمان‌های فراگیری عمل کنند که تضمین گر میزان
سازمان‌های فراگیری عمل کنند که تضمین گر میزان مشخصی پیروی از مقررات معین هستند. یک نمونهٔ این در ایالات متحده، سازمان غذا و دارو است. سرمایه گذرانی که از بانک‌های اخلاقی استفاده می‌کنند چنین تضمینی ندارند، زیرا هیچ نهاد مقررات‌گذاری خارجی وجود ندارد که معیارهای قانونی قابل قبول حداقلی را وضع کند. بانک‌های اخلاقی در دستهٔ دوم با موانعی مانند از دست دادن داد و ستد و حمایت مصرف‌کننده به بانک‌های سنتی و مقررات‌گذاری فراتر از نظام‌های قانونی بین‌المللی کنونی مواجهند. طبق کوتون، س. ج؛ و ف. تامپسون، «بانک‌هایی که
طبق کوتون، س. ج؛ و ف. تامپسون، «بانک‌هایی که برنامهٔ محیط‌زیست سازمان‌ملل (UNEP) را امضا کردند، یک قانون داوخواهانهٔ صنعت که نیکداری محیط زیستی، شفافیت و توسعهٔ پایدار را ترویج می‌دهد، رفتار چندان متفاوتی با بانک‌های امضانکننده نداشتند. آن‌ها نتیجه گرفتند که کارایی بیشتر قوانین نیازمند وجود داشتن تنظیم کنندگان، نظاران و روش‌های انجام است. کوتون و تامپسون ۲۰۰۰ این مشکل مشابه با مشکلی است که جنبش تجارت عادلانه با آن مواجه شد. جنبش تجارت عادلانه و بانک‌های اخلاقی به پرداخت بیشتر افراد برای کالاهای دانسته شدهٔ
به پرداخت بیشتر افراد برای کالاهای دانسته شدهٔ اخلاقی متکی‌اند. محدودیتی برای اینکه مردم چقدر بیشتر برای آن تضمین خواهند پرداخت وجود دارد، از آن زمان به بعد ابتکارات بیشتر درآمد بانک را کمتر می‌کند و بنابراین احتمالاً از آن پیروی نخواهد شد. یک شکل دیگر برای برای بانک‌های اخلاقی از دست دادن داد و ستد به بانک‌هایی است که فرایند گزینش سخت گیرانه‌ای ندارند. بسیاری از مواقع به دلیل این مسئله بانک‌های اخلاقی باید با بودجه‌های کمتری کار کنند. ممانعت وام گیرندگان غیراخلاقی توسط بانک‌های اخلاقی اغلب منجر به رفتن آن
توسط بانک‌های اخلاقی اغلب منجر به رفتن آن وام گیرندگان به بانک‌های دیگر می‌شود، این مسئله اهمیت مقررات جامع صنعتی را مطرح می‌کند. یک روش افزایش مقررات جامع صنعت این است که شهروندان بر بانک‌ها فشار وارد کنند. بدون این افزایش، جلوگیری از یافتن بانکی توسط کسب و کار غیراخلاقی برای تأمین مالی پروژه‌شان دشوار است. افزایش مقرراتی که با موضوعات اخلاقی سر و کار دارند غیرممکن نیست. به عنوان مثال، قوانین کنونی صنعت تأمین مالی تولید غیرقانونی موادمخدر را ممنوع کرده‌است. این نشان دهندهٔ معیارهای اخلاقی اجتماعی در برابر
این نشان دهندهٔ معیارهای اخلاقی اجتماعی در برابر چنین موادمخدری است. بانک‌های اخلاقی نمی‌توانند صرفاً متکی به نظام قانونی باشند تا تعیین کند آیا یک مشتری احتمالی رفتار غیراخلاقی داشته یا برنامه‌های آتی اش غیراخلاقی است. این به دلیل طیف گستردهٔ فوانین در سراسر جهان است. با اینکه یک کسب و کار می‌تواند در محیط بین‌المللی قانونی باشد، این مسئله به معنای این نیست که قوانین در حد معیارهای اخلاقی است که بانک ایجاد کرده‌است. به عنوان مثال، قوانین آلودگی گسترده و کار که در بسیاری از کشورهای توسعه یافته غیرقانونی
کار که در بسیاری از کشورهای توسعه یافته غیرقانونی تلقی می‌شوند، در بسیاری از کشورهای کمتر توسعه یافته مجازند. نظریه‌های اخلاقی. ادعای یک بانک «اخلاقی» را داشتن مستلزم یک روش عینی برای تعیین این است که چه چیزی اخلاقی است. نظریه‌های اخلاقی محبوب که می‌تواند مورد استفاده قرار گیرد شامل]نظریه‌های[ میل، کانت و ارسطو است. جان استوارت میل. فرضیهٔ مقدم نظریهٔ اخلاقی سودگرای میل این است که وضعیت اخلاقی یک عمل وابسته به میزانی است که منجر به شادمانی می‌شوند. بنابراین از نظر میل اگر قصد یک بانک «گستراندن شادمانی»
از نظر میل اگر قصد یک بانک «گستراندن شادمانی» باشد، آن بانک اخلاقی است. اگر بانک مورد بحث طوری رفتار کند که بیشترین میزان شادمانی را برای بیشترین میزان افراد ایجاد کند، طبق میل آن بانک رفتار اخلاقی داشته‌است. از آنجا که بخش بانکداری بسیار بزرگ، پیچیده و دارای تأثیرات فراگیر است، تشخیص شادمانی تمام کسانی که رفتار بانک‌ها در کل و برخی بانک‌ها بالاخص بر آن‌ها تأثیر دارد دشوار است. با این حال، گاهی اوقات می‌توان پی برد که چه راه کارهایی موجب بیشترین میزان شادمانی می‌شود. به عنوان مثال، یک عمل بخشندگی نوع
شادمانی می‌شود. به عنوان مثال، یک عمل بخشندگی نوع دوستانه به شکل کمک به جوامع، کارکنان، اعضا، گروه‌های محیط زیستی/پیشرفت و غیره در کل شادمانی را افزایش می‌دهند. به‌طور مشابه وام دهی به کسب و کارهایی که «تولیدکننده ی معکوس شادمانی» (ص. ۱۰) میل ۱۹۵۷ نیستند، با مثلاً وام دهی به کسب و کارهایی که رفتار عادلانه‌ای با کارکنانشان دارند و نگران کالاهای عمومی مانند محیط زیست هستند، از نظر میل اخلاقی محسوب خواهد شد. از آنجا که چیزهایی مانند گرمایش جهانی و آلودگی هوا، آب و خاک تأثیر منفی بر گروه‌های بزرگی از جمعیت
آب و خاک تأثیر منفی بر گروه‌های بزرگی از جمعیت می‌گذارد (در مورد گرمایش جهانی)، می‌توان بانک‌هایی که در نمونه‌های بالا مشارکت دارند را موجب شادمانی کلی تمام مردم و در نتیجه دارای ارزش اخلاقی تلقی کرد. امانوئل کانت. طبق امر مطلق کانت، اخلاق دربارهٔ نیات است، نه نتایج. صرف نظر از نتیجه، یک فرد تا زمانی که حسن نیت داشته باشد اخلاقی است. با دانستن این می‌توان پیشنهاد کرد که عمل وام دهی به خودی خود اخلاقی نیست و طبق دیدگاه کانت بانک‌ها نباید بر مبنای نتایج وام دهی شان اخلاقی یا غیراخلاقی محسوب شوند. با این حال،
شان اخلاقی یا غیراخلاقی محسوب شوند. با این حال، تدوین دوم امر مطلق کانت اظهار می‌کند: «چنان رفتار کن که انسانیت را، چه در شخص خود و چه در دیگران، همواره و در عین حال، به عنوان غایت و نه وسیلهٔ صرف، تلقی نمایی» (ص. ۶۷-۶۶) کانت ۱۹۵۶. طبق این قاعده، می‌توان استدلال کرد که عمل وام دهی کلاً غیراخلاقی است، زیرا افراد را صرفاً به عنوان وسایل کسب پول (وسیلهٔ صرف) تلقی می‌کند نه اهدافی در خود. ارسطو. برای ارسطو، قانونی بودن، انصاف و عدالت در محاسبهٔ اخلاق مهم است. اینکه یک عمل طبق قانون ات یا خیر محاسبهٔ اخلاقی
اینکه یک عمل طبق قانون ات یا خیر محاسبهٔ اخلاقی مهمی برای ارسطو است. تمام اعمال بسیاری از بانک‌ها مطابق با قانون است. ممکن است آن‌ها به دنبال انجام تجارت با مشتریان قانونمند باشند. با این حال این می‌تواند مشکل‌زا باشد، زیرا قوانین از لحاظ بین‌المللی متفاوتند. این مسئله به این معناست که یک بانک می‌تواند حتی زمانی که مشتریانی را تأمین مالی می‌کند به‌طور قانونی و به طرق زیان بخش کسب و کارشان را انجام می‌دهند اخلاقی تلقی شود. با این حال این محاسبه توسط اظهار ارسطو به چالش گرفته می‌شود: «چیز عادلانه‌ای که در
ارسطو به چالش گرفته می‌شود: «چیز عادلانه‌ای که در معاملات است چیزی منصفانه است، و چیزی که ناعادلانه است چیزی غیرمنصفانه است» (ص. ۸۴) ارسطو ۲۰۰۲ . این مسئله به این معناست که یک بانک باید رفتار ناعادلانه/غیرمنصفانهٔ وام گیرندگانش را در نظر بگیرد تا یک بانک اخلاقی تلقی شود. به عنوان مثال، وام دهی به یک شرکت قانونمند که به کارکنانش مزد کافی برای امرار معاش نمی‌دهد غیراخلاقی است. مقررات بانکی و بازار آزاد. اصلاح وال استریت را نیز ببینید. استدلال علیه تنظیم کردن بانک‌ها این است که مقررات کارکرد صحیح بازار آزاد
بانک‌ها این است که مقررات کارکرد صحیح بازار آزاد را مختل خواهند کرد. سوریت ت. بروین این استدلال را در مقاله‌اش «اقتصاد اخلاقی» مرد بحث قرار می‌دهد. او اظهار می‌کند که گسستگی شدید میان اعمال بازار و اخلاقیا هرگز قصد متفکران تأسیس‌کنندهٔ اقتصاد بازار نبود، به خصوص آدام اسمیت. او استدلال می‌کند که وضع معیارها و مقرراتی که بر مبنای اخلاقیات ابتدایی جامعه هستند تعارضی با بازار آزاد ندارد، بلکه در واقع بخش مهمی از کارکرد صحیح بازار آزاد هستند. نتیجه‌گیری او بر مبنای اظهارات آدام اسمیت است. هنگامی که اسمیت ابتدا
اظهارات آدام اسمیت است. هنگامی که اسمیت ابتدا بازار آزاد را مجسم کرد، اخلاقیات را از بازار منفک نکرد. در واقع قرار بود اخلاقیات بخش طبیعی از طرز کار اقتصاد بازار باشد. او باور داشت که معاملات اقتصادی باید نتیجهٔ موافقت متقابل باشد و باید اخلاق و دوستی را در بر داشته باشد. او اظهار کرد که خودخواهی می‌تواند جلوی کارکرد اخلاقی اقتصاد بازار را بگیرد. اگر تعاملات میان فردی نقش نداشتند، سپس برهمبستگی احساس شده توسط افراد می‌تواند از میان برود و عمل ناعادلانه بر مبنای طمع و سوظن جای آن را بگیرد. بروین جامعهٔ
بر مبنای طمع و سوظن جای آن را بگیرد. بروین جامعهٔ امروزی را جمعه‌ای تلقی می‌کند که اخلاقیات اساسی خود را در بازار از دست داده است. او اظهار می‌کند که نیازی برای انگیختن مجدد جامعهٔ مدنی وجود دارد. بروین ۱۹۹۹ اصلاً، فرض می‌شد که جامعهٔ مدنی طبیعتاً قادر به تنظیم اخلاقیات بازار است، اما با فواصل بیشتر میان افراد درگیر در معاملات در گذر زمان، حکومت‌ها تنظیم کنندگان اصلی اخلاق در تبادلات اقتصادی شدند. در تاریخ معصار حکومت‌ها تحت فشار قرار گرفته‌اند تا از مداخله در اقتصاد دست بکشند. این به نهادهایی مانند
مداخله در اقتصاد دست بکشند. این به نهادهایی مانند شرکت‌ها، که غیراخلاقی یا در بهترین حالت ممکن بی‌توجه به اخلاقیات هستند، اجازه داده تا نتایج بسیار زیان بخشی بدون جریمهٔ قانونی یا اجتماعی ایجاد کنند. بروین احیای جامعهٔ مدنی را ترویج می‌کند و از جامعه می‌خواهد که تقاضای اعمال عادلانه و تنظیم اخلاق بازار را داشته باشند. بروین ۱۹۹۹ رودولف اشتاینر اشاره کرد که سرمایه داری وظیفهٔ تأمین مالی ابتکارات اقتصادی را دارد؛ سرمایه باید به مسیرهایی سو داده شود که برای جامعه سودبخش است. او پیشنهاد داد که به جای تعیین
جامعه سودبخش است. او پیشنهاد داد که به جای تعیین قیمت‌ها از طریق کنترل مطلق حکومت یا عدم وجود مطلق بازار آزاد، هر صنعت می‌تواند انجمنهای خودنظم بخشی از تولیدکنندگان، کسب و کارهای عمده فروش و خرده فروش و مصرف‌کنندگان داشته باشد. این انجمن‌ها قیمت‌هایی را تعیین می‌کند که برای هر سه دسته عادلانه باشد. حکومت در تصمیمات کاملاً اقتصادی دخالت نمی‌کند اما در قبال محافظت از حقوق بشر (این می‌تواند شامل حداقل دستمزد و امنیت در محل کار باشد) و برابری حقوق شهروندانش مسئول است (نظم سه‌گانهٔ اجتماعی را ببینید). تفاوت‌ها
است (نظم سه‌گانهٔ اجتماعی را ببینید). تفاوت‌ها با اتحادیه‌های اعتباری. اتحادیه‌های اعتباری بانک نیستند اما بسیاری از خدمات بانک‌ها را ارائه می‌دهند (مثلاً فرصت‌های سرمایه‌گذاری، وام‌های تجاری و کسب و کار، حساب‌های جاری و پس انداز و غیره). مالک اتحادیه‌های اعتباری اعضای آن هستند نه سهام داران. این به هر عضو نفوذ بیشتری در فرایند تصمیم گیری می‌دهد. هنگامی که یک اتحادیهٔ اعتباری بودجهٔ اضافه دارد، سود به دست آمده در جامعه سرمایه‌گذاری شده یا به شکل «استرداد مشتری» (یعنی چک) به اعضا داده می‌شود. اتحادیه‌های
مشتری» (یعنی چک) به اعضا داده می‌شود. اتحادیه‌های اعتباری بر اعضا تمرکز دارند زیرا آن‌ها مالکان نیز هستند، و هم چنین بر جوامعی که در آن قرار دارند. اتحادیه‌های اعتباری توجه بیشتری نسبت به بانک‌ها به پیشرفت جامعهٔ محلی می‌کنند. اغلب اتحادیه‌های اعتباری صرفاً به افراد و کسب و کارهایی وام می‌دهند که اتحادیه در آن قرار دارد. این واقعیت موجب می‌شود که اتحادیه‌های اعتباری تأثیر مثبت بیشتری نسبت به بانک‌ها بر جوامع بگذارند. با این حال، اتحادیه‌های اعتباری لزوماً توان ایجاد تغییر گسترده در اعمال کسب و کارهای
توان ایجاد تغییر گسترده در اعمال کسب و کارهای یکسانی با بانک-ها ندارند. این مسئله به دلیل این است که اتحادیه‌های اعتباری با تمرکز بر تأمین مالی کسب و کارهای محلی که نظارت بر آن‌ها آسان تر بوده و محتملاً توان کمتری برای ایجاد سود اجتماعی و محیط زیست دارند، از مشکل تأمین مالی فعالیت‌های شرکت/کسب و کار دوری می‌کنند. اتحادیه‌ها و شبکه‌ها. 11.1 اتحادیهٔ جهانی برای بانکداری بر مبنای ارزش ها- اتحادیهٔ جهانی برای بانکداری بر مبنای ارزش‌ها (GABV) یک سازمان عضوی است که در مارس ۲۰۰۹ توسط BRAC Bank در بنگلادش، GLS
که در مارس ۲۰۰۹ توسط BRAC Bank در بنگلادش، GLS Bank در آلمان، ShoreBank در ایالات-متحده و Triodos Bank در هلند تأسیس شد. در حال حاضر از ۲۷ بانک پیشگام پایدار جهان از آسیا، آفریقا، آمریکای لاتین گرفته تا آمریکای شمالی و اروپا تشکیل شده‌است. صندوق سرمایه‌گذاری جامعه‌ی ملی. صندوق سرمایه‌گذاری جامعهٔ ملی (NCIF) در بانک‌های رسالت محور و سازمان‌های مالی دیگری سرمایه‌گذاری می‌کند که به جوامع محروم خدمات مالی مسئولانه ارائه می‌کنند. شبکهٔ صندوق سرمایه‌گذاری جامعهٔ ملی شامل بیش از ۳۰ بانک امریکایی است که بر اساس
ملی شامل بیش از ۳۰ بانک امریکایی است که بر اساس معیارهای عملکرد اجتماعی و مشارکتشان در ابتکارهای صندوق سرمایه‌گذاری جامعهٔ ملی برای پیش برد بانکداری رسالت محور انتخاب می‌شوند.
شرکت ریمووا (RIMOWA) یک تولیدکننده چمدان از جنس آلومینیوم و پلی کربنات در آلمان است. تاریخچه. ریچارد مورزک و پدرش پاول مالک یک کارخانه چمدان بودند. در پی آتش‌سوزی که رخ داد همه مواد اولیه‌شان بجز آلومینیوم‌ها از بین رفت. در سال ۱۹۳۷، ریچارد اولین چمدان را با آلومینیوم که ترکیبی از استحکام و سبک وزنی بود ساخت. امروزه ریمووا چمدان‌هایی از جنس پلی کربنات نیز می‌سازد. محصولات ریمووا در کارخانه‌های آن در آلمان، جمهوری چک، کانادا و برزیل تولید می‌شود.
باربارا لی-هانت (؛ زادهٔ – ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۴) هنرپیشه اهل انگلستان بود. وی از سال ۱۹۵۴ میلادی تا ۲۰۰۴ فعالیت بوده است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "جنون"، "بیلی الیوت"، "اوه! سگ بهشتی"، "هنری هشتم"، "جنگ شاد" و "ونیتی فیر" اشاره کرد.
برنارد کریبینز (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک هنرپیشه و صدا پیشه اهل بریتانیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به بچه‌های راه‌آهن، جنون، کازینو رویال، شی، "توپ سیاه" و "بچه‌های آب" اشاره کرد. مرگ. یک کمپین موفقیت‌آمیز رسانه‌های اجتماعی در سال ۲۰۲۲باعث شد تا زندگی‌نامه او به‌عنوان یک کتاب صوتی با صدای کریبینز به‌عنوان راوی ضبط شود، اما پس از مرگش این کار ناتمام ماند. کریبینز در سن ۹۳ سالگی در ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۲درگذشت.
مایکل بیتس (؛ – ) هنرپیشه اهل بریتانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۷ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "در انتهای دوران میانسالی"، "پرتقال کوکی"، "پاتون"، "جنون"، "مسحور" و "نبرد بریتانیا" اشاره کرد.
مج راین (؛ – ) یک هنرپیشه اهل استرالیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به پرتقال کوکی، "اس‌اواس. تایتانیک" و جنون اشاره کرد.
السی راندولف (؛ ۹ دسامبر ۱۹۰۴ – ۱۵ اکتبر ۱۹۸۲) یک هنرپیشه، خواننده و رقصنده اهل انگلستان بود. راندلف در لندن متولد شد و در همان‌جا درگذشت. مقالات او در کلکسیونی در دانشگاه بیرمنگام وجود دارد و همچنین جزئیات عملکرد او در این کلکسیون جمع‌آوری شده‌است. گزیدهٔ نقش‌آفرینی‌ها. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
جرالد گرانت سیم (؛ ۴ ژوئن ۱۹۲۵ – ۱۱ دسامبر ۲۰۱۴) هنرپیشه اهل بریتانیا بود.
نوئل جانسون (; – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۹۷ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به جنون، فقط بخاطر چشمان تو و نیکلاس کوچک اشاره کرد.
جیمی گاردنر (؛ ۲۴ اوت ۱۹۲۴ – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۲۰۰۵ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به هری پاتر و زندانی آزکابان و جنون اشاره کرد.
مایکل شرد (; – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به امپراتوری ضربه می‌زند، ایندیانا جونز و آخرین جنگ صلیبی، در جبهه غرب خبری نیست، نیروی ۱۰ از ناوارون، "دادگاه جزا"، "یخ سبز" و جنون اشاره کرد.
شمال شرق هند منطقه‌ای در هند است که بخش شرق هند را با یک مسیر باریک به کشورهای بوتان و بنگلادش وصل می‌کند. هفت ایالت خواهر (آروناچال پرادش، آسام، مانیپور، مگالایا، میزورام، ناگالند، و تریپورا)، به علاوهٔ ایالت سیکیم، و یکی از شهرهای بنگال غربی این منطقه را تشکیل می‌دهند. منطقهٔ موسوم به هفت‌خواهر از طریق یک دالان زمینی باریک ۲۲ کیلومتری به بقیهٔ هند متصل است که آن را به‌طور کامل منزوی کرده است. این بخش شرقی هند به دلیل مردمان و فرهنگ‌های متفاوت خود در مقایسه با سایر نقاط کشور متمایز است. پس از پایان حکومت
با سایر نقاط کشور متمایز است. پس از پایان حکومت استعماری بریتانیا، این مناطق حق انتخاب داشتند که به هند، برمه یا پاکستان شرقی (بنگلادش) بپیوندند یا برای استقلال تلاش کنند. بیشتر آن‌ها به هند پیوستند، هرچند در برخی مناطق این موضوع با مقاومت اولیه همراه شد. جمعیت و فرهنگ. این منطقه حدود ۴ درصد از کل جمعیت هند را دربر می‌گیرد و کم‌تراکم‌ترین بخش کشور است. برخلاف بیشتر مناطق هند، بخش قابل توجهی از مردم اینجا گوشت، به‌ویژه گوشت گاو و خوک مصرف می‌کنند. درصد مسیحیان در این منطقه بالاتر از میانگین ملی است و ساختار
در این منطقه بالاتر از میانگین ملی است و ساختار فرهنگی بیشتر به جوامع قبیله‌ای گرایش دارد، با شوراهای محلی و خودمختار. جمعیت کل شمال شرق هند ۴۶ میلیون نفر است که ۶۸ درصد آن تنها در آسام زندگی می‌کنند. آسام همچنین تراکم جمعیتی بالاتری دارد، یعنی ۳۹۷ نفر در هر کیلومتر مربع، در حالی که میانگین ملی ۳۸۲ نفر در هر کیلومتر مربع است. نرخ باسوادی در ایالت‌های شمال‌شرقی، به‌جز آروناچال پرادش و آسام، بالاتر از میانگین ملی یعنی ۷۴ درصد است. بر اساس سرشماری ۲۰۱۱، مگالایا با ۲۷٫۸ درصد، بالاترین رشد جمعیت را در میان تمام
با ۲۷٫۸ درصد، بالاترین رشد جمعیت را در میان تمام ایالت‌های منطقه ثبت کرده که بیش از میانگین ملی ۱۷٫۶۴ درصد است؛ در حالی که ناگالند کمترین میزان را در کل کشور با منفی ۰٫۵ درصد ثبت کرد. تنوع قومی-زبانی. جمعیت منطقهٔ هفت‌خواهر از چهار گروه عمدهٔ قومی-زبانی تشکیل شده است: استرانزی‌ها: حدود ۱۰ هزار سال پیش وارد شدند؛ نوادگان آن‌ها شامل مردم خاسی و جاینتیا در مگالایا هستند. مردمان چینی-تبتی: ۳ تا ۴ هزار سال پیش آمدند و اکنون دومین گروه بزرگ قومی-زبانی‌اند؛ از جمله میشمی، ناگا، میزو، تریپوری، بودو و کاچاری.
جمله میشمی، ناگا، میزو، تریپوری، بودو و کاچاری. هندوآریایی‌ها: ۲ تا ۳ هزار سال پیش از بخش‌های اصلی هند وارد شدند و اکنون بزرگ‌ترین گروه جمعیتی این منطقه‌اند؛ شامل بنگالی‌های سیلهتی و آسامی‌ها. مردمان کرا-دای: حدود یک هزاره پیش از جنوب‌شرقی آسیا آمدند و با مردمان تایلندی و لائوسی پیوند دارند. ایالت‌ها. آروناچال پرادش: با لقب «سرزمینی که خورشید برای نخستین‌بار هند را می‌بوسد» شناخته می‌شود. با حدود یک و نیم میلیون نفر جمعیت، کم‌تراکم‌ترین جمعیت منطقه را دارد و مورد ادعای چین به‌عنوان «تبت جنوبی» است. فرهنگ
و مورد ادعای چین به‌عنوان «تبت جنوبی» است. فرهنگ آن به تبت نزدیک است و بوداگرایی و خوراک‌هایی مانند توکپا و مومو در آن رواج دارند. آسام: به‌عنوان «دروازهٔ هفت‌خواهر» شناخته می‌شود. رود براهماپوترا در آن جریان دارد و بسیار حاصلخیز است. بزرگ‌ترین جزیره رودخانه‌ای جهان (ماجولی) در این ایالت قرار دارد. آسام «خواهر بزرگ» خوانده می‌شود زیرا بسیاری از ایالت‌های دیگر زمانی بخشی از آن بودند. به‌خاطر ابریشم موگا و زیستگاه دو سوم کرگدن تک‌شاخ هندی شهرت دارد. مانیپور: به‌عنوان «جواهر هند باورنکردنی» شناخته می‌شود. این
«جواهر هند باورنکردنی» شناخته می‌شود. این منطقه زمانی کشور مستقلی بود. رقص مانیپوری و منشأ بازی چوگان از این ایالت دانسته می‌شود. دریاچه لوکتاک با جزایر شناور خود (پارک ملی کابول لامجا، تنها پارک ملی شناور جهان) از ویژگی‌های شاخص آن است. مگالایا: به معنای «مسکن ابرها» و «ایالت نیمه‌راه به بهشت» است. مرطوب‌ترین مکان روی زمین در این ایالت قرار دارد. سرسبزی، پل ریشه زنده، غارها و آبشارهای چشمگیر از مشخصات آن است. مگالایا یکی از مهم‌ترین مناطق مادرسالار هند و همچنین «پایتخت راک هند» به‌شمار می‌رود. میزورام: با
«پایتخت راک هند» به‌شمار می‌رود. میزورام: با نام «سرزمین کوه‌های آبی» شناخته می‌شود. بیش از ۹۰ درصد آن پوشیده از جنگل است. هر پنجاه سال یک‌بار پدیده‌ای به نام «ماتام» رخ می‌دهد که شکوفه‌دادن بامبو و افزایش موقتی جمعیت موش‌ها را در پی دارد. نرخ باسوادی در این ایالت بیش از ۹۰ درصد است و فرهنگ آن بر روحیهٔ جامعهٔ تعاونی تأکید دارد. ناگالند: با نام «سرزمین جشنواره‌ها» و «پایتخت شاهین جهان» شناخته می‌شود. حدود ۸۷ درصد جمعیت آن مسیحی هستند. این ایالت ۱۶ قبیلهٔ بزرگ با آداب و رسوم ویژه دارد و جشنواره هورنبیل
بزرگ با آداب و رسوم ویژه دارد و جشنواره هورنبیل مهم‌ترین رویداد فرهنگی آن است. تریپورا: دومین ایالت پرجمعیت هفت‌خواهر (پس از آسام) است. از سه طرف به بنگلادش محدود می‌شود و ۶۰ درصد جمعیت آن بنگالی هستند. حدود ۸۳ درصد جمعیت این ایالت هندو هستند. تاریخ سلطنتی غنی و کاخ‌های سلطنتی از ویژگی‌های شاخص تریپورا است. چهار ایالت آسام، مگالایا، میزورام و تریپورا دارای شوراهای منطقه‌ای خودمختار در نواحی با اکثریت قبیله‌ای هستند که اختیار خودگردانی در حوزه‌هایی مانند زمین، فرهنگ، منابع و مالیات دارند. تاریخچه. منطقهٔ
فرهنگ، منابع و مالیات دارند. تاریخچه. منطقهٔ شمال شرق هند به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص خود، از آغاز تاریخ هند به‌عنوان حاشیه‌ای مرزی و در عین حال گذرگاهی میان آسیای جنوبی و آسیای جنوب شرقی شناخته می‌شد. نخستین ساکنان این منطقه احتمالاً از گروه‌های زبانی آسترواسیایی از جنوب‌شرقی آسیا بودند و پس از آنان، گروه‌های تبتی-برمه‌ای از چین و سپس گروه‌های هندو-آریایی از دشت‌های گنگ وارد شدند. در متون باستانی چینی و آثار جغرافی‌دانان یونانی-رومی مانند پری‌پلوس دریای اریترایی و بطلمیوس نیز اشاره‌هایی به این ناحیه وجود
و بطلمیوس نیز اشاره‌هایی به این ناحیه وجود دارد. در دوره‌های تاریخی، ایالت کاماروپا در آسام قدرت زیادی داشت و توسط زائران بودایی چینی چون شوان‌تسانگ نیز توصیف شده است. در دوران استعمار بریتانیا، این منطقه به‌تدریج تحت سلطه آنان درآمد و در ساختار اداری کلان‌تر استان‌هایی چون بنگال شرقی و آسام ادغام شد. در همین دوره، مبلغان مسیحی به‌ویژه در ناگالند، میزورام و مگالایا فعالیت گسترده‌ای داشتند و بخش عمده‌ای از جمعیت محلی به مسیحیت گروید. با استقلال هند در سال ۱۹۴۷، منطقهٔ شمال‌شرقی با توجه به مرزهای مشترک با
۱۹۴۷، منطقهٔ شمال‌شرقی با توجه به مرزهای مشترک با چین، میانمار، بنگلادش و بوتان، به خاک هند ملحق شد. این موضوع در چارچوب تقسیم هند و پاکستان تعیین شد و ایالت آسام به‌عنوان بخش اصلی هند شمال‌شرقی باقی ماند. پس از آن، برای پاسخ به مطالبات قومی و زبانی، سازمان‌دهی مجددی صورت گرفت: ناگالند در ۱۹۶۳، مگالایا و تریپورا در ۱۹۷۲، آروناچال پرادش و میزورام در ۱۹۸۷ به‌عنوان ایالت‌های مستقل تشکیل شدند. همچنین سیکیم که در سال ۱۹۷۵ رسماً به هند پیوست، از سال ۲۰۰۲ در ساختار توسعهٔ منطقهٔ شمال‌شرقی (شورای شمال‌شرقی)
ساختار توسعهٔ منطقهٔ شمال‌شرقی (شورای شمال‌شرقی) گنجانده شد. امروزه برای اشاره به این بخش از کشور، اصطلاح ایالت‌های هفت خواهر به کار می‌رود که به هفت ایالت مجاور یکدیگر در این منطقه اشاره دارد، و سیکیم نیز به‌عنوان «برادر هشتم» شناخته می‌شود. جغرافیا. منطقهٔ شمال‌شرق را می‌توان از نظر جغرافیای طبیعی به هیمالیای شرقی، پاتکای و دشت‌های برهماپوترا و باراک دسته‌بندی کرد. شمال‌شرق هند (در محل تلاقی حوزه‌های زیست‌جغرافیایی هندو-مالایی، هندو-چینی و هندی) دارای اقلیم عمدتاً مرطوب نیمه‌گرمسیری است با تابستان‌های
عمدتاً مرطوب نیمه‌گرمسیری است با تابستان‌های گرم و مرطوب، مونسون‌های شدید و زمستان‌های معتدل. همراه با ساحل غربی هند، این منطقه از آخرین جنگل‌های حرّا در شبه‌قاره هند را در خود جای داده که از تنوع بالای گیاهی و جانوری و گونه‌های گوناگون محصولات کشاورزی پشتیبانی می‌کند. ذخایر نفت و گاز طبیعی در این منطقه برآورد می‌شود که یک‌پنجم ظرفیت بالقوهٔ کل هند را تشکیل می‌دهند. این منطقه با سامانهٔ رودخانه‌ای عظیم برهماپوترا–باراک و شاخه‌های فرعی آن‌ها پوشیده شده است. از نظر جغرافیایی، جدای از برهماپوترا، دره‌های