payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با جنگ جهانی دوم و سهم آلبانیایی‌ها در این جنگ اختصاص داشت. در این سالها سارا علیمرادی که در مدرسه سینمایی مسکو تحصیل کرده بود به سردمدار سینمای آلبانی تبدیل گردید و اکنون به عنوان مادر سینمای این کشور شمرده می‌شود. فیلم‌ها و آثار علیمرادی در دهه ۶۰ و۷۰ عمدتاً بر اساس فرهنگ آلبانیایی‌ها استوار بود. پیشینه. آلبانی به عنوان یک کشور کوچک در جنوب شرقی اروپا دارای تنوع مذهبی و فرهنگی و قومیتی فراوانی است. فرهنگ و هنر و به ویژه سینما نیز از این فراوانی و پراکندگی بدور نبوده‌است. قبل از جنگ جهانی اول، سینما در
بدور نبوده‌است. قبل از جنگ جهانی اول، سینما در آلبانی ظهور پیدا کرد. در این سالها تا بعد از جنگ جهانی دوم که حکومت این کشور کمونیستی شد، عمدتاً اکران فیلم‌های خارجی و بیشتر کمدی‌های انگلیسی، در سالن‌های سینما رواج داشت. چند سال پس از خاتمه جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۵۲ حکومت کمونیستی با تأسیس یک استودیوی سینمایی به نام کینو استودیو شکوپریا عملاً صنعت فیلمسازی و توزیع آثار خارجی و اکران آنها را سرو شکل داد. البته بعدها نام این استودیو به تیرانا فیلم تغییر یافت. اولین فیلم تولید شده در آلبانی با مساعدت عوامل
اولین فیلم تولید شده در آلبانی با مساعدت عوامل فیلم‌سازی شوروی تولید شد و فیلم باکیفیتی نیز بود. این فیلم "اسکندر بیگ" نام داشت در فستیوال فیلم کن در سال ۱۹۵۳ نیز در بخش رقابتی حضور پیدا کرد. بین سالهای ۱۹۵۲ تا ۲۰۱۲ این استودیو حدود ۷۰۰ فیلم خرید یا تولید کرد و سهم بسزایی در سروسامان گرفتن صنعت فیلم به ویژه در توزیع و خرید آن در آلبانی ایفا کرد. سینمای مدرن آلبانی. سینمای آلبانی در دهه ۸۰ دیگر به قدرت چند سال پیش خود نبود با این‌همه نسبت به بضاعت این کشور کوچک سالیانه حدود ۶ فیلم تولید می‌کرد. از فیلم‌های
سالیانه حدود ۶ فیلم تولید می‌کرد. از فیلم‌های مهم سال‌های اخیر سینمای آلبانی آثاری مانند "بازار بالکان" ساخته ادموند بودینا محصول ۲۰۱۱، "فارماکن" ساخته جونی شاناج محصول ۲۰۱۲ قابل ذکرند. ضمن اینکه درام اجتماعی "آگون" ساخته روبرت بودینا محصول۲۰۱۲ نیز در اسکار ۲۰۱۴ به عنوان نماینده این کشور انتخاب شده بود. "قطار آمستردام" ساخته فاطمیر کوچی محصول ۲۰۱۴ نیز با توجه به اکران سراسری در اروپا با استقبال خوبی نیز روبرو گردید. جشنواره‌ها و مدارس سینمایی. جشنواره بین‌المللی فیلم تیرانا (Tirana International Film
بین‌المللی فیلم تیرانا (Tirana International Film Festival) مهمترین رویداد سینمایی این کشور است که از سال ۲۰۰۳ شروع به کار کرده‌است. مرکز ملی فیلمسازی آلبانی متولی برگزاری این جشنواره است.در آلبانی مدارس سینمایی نیز وجود دارد که مدرسه فیلم ماروبی (آکادمی فیلم و مولتی مدیا) مهمترین آنهااست که از سال ۱۹۹۹ دانشجو پذیرفته‌است. آمار و ارقام. سرانه تولید فیلم در آلبانی ۱۲ تا ۱۴ فیلم در سال است. سالن‌های فعال سینما در آلبانی نیز حدود ۳۰۰ سالن برآورد شده‌است.
سینمای بلژیک () به صنعت فیلم‌سازی در بلژیک اشاره دارد. بلژیک اساساً کشوری چندزبانه است که به بخش‌های فلامان‌زبان شمال (هلندی‌زبانان) و فرانسوی‌زبان جنوب تقسیم می‌شود. جامعه کوچکی هم از تکلم‌کنندگان به زبان آلمانی در نزدیکی مرز این کشور با آلمان وجود دارد. همین‌طور باید دانست که این سه جامعه به صورت فدرال اداره می‌شوند؛ بنابراین تفاوت‌های زبانی و سیاسی، سخن گفتن از سینمایی واحد در بلژیک دشوار است. به نظر می‌رسد بهتر باشد از سینمای فلامانی یا هلندی بلژیک یا والونی و فرانسوی‌زبان بلژیک سخن بگوییم. پیشینه و
والونی و فرانسوی‌زبان بلژیک سخن بگوییم. پیشینه و پیشگامان. در دهه ۱۹۰۰ سینمای صامت بلژیک در آغاز تحت تأثیر سینمای فرانسه است. در دهه ۲۰ کارگردانان بومی کار را آغاز می‌کنند. بیشتر فیلم‌ها در دهه ۲۰ کارهای مستند است. از ابتدای دهه ۳۰ با فراگیر شدن صدا در سینما، فیلمسازان بلژیکی به مشکل برخوردند. به لحاظ فنی و گرایش فیلم‌سازی و سلیقه، سینمای صامت بلژیک متأثر از سینمای فرانسه بود. عمدتاً کارگردانان و عوامل فرانسوی در تولیدات سینمایی این کشور نقش اول را داشتند. اما با ورود صدا به سینما و تعدد زبان‌ها و گویشوران
با ورود صدا به سینما و تعدد زبان‌ها و گویشوران فرانسوی، آلمانی و هلندی کار سخت می‌شود. در شمال این کشور زبان و ادبیات فلاندری (هلندی‌زبانان) فراگیر و در جنوب بلژیک گویش متأثر از زبان فرانسوی است. در منطقه مرزی کوچک در شرق بلژیک با آلمان نیز اهالی به آلمانی تکلم می‌کنند. در این احوال بسیاری از شاعران و ادیبان بلژیکی فقط به یکی از زبان‌ها مسلط بودند و هر زبان و ادبیاتی دارای پیشینه و تاریخ فرهنگی و اجتماعی خاص خود است. این مشکلات همگی باعث شدند تا پیشرفت سینما در بلژیک علیرغم فراگیر بودن؛ چند پاره هم باشد.
در بلژیک علیرغم فراگیر بودن؛ چند پاره هم باشد. هنوز زبان واحد در این کشور وجود ندارد تا سینمای این کشور بتواند بدان به صورت پیش‌فرض تکلم کند. دهه ۶۰ و تاثیرپذیری از موج نوی سینمای فرانسه. به لحاظ تاریخی و فرهنگی طبیعی است که سینمای بلژیک بعد از پیدایش موج نوی سینمای فرانسه از این نهضت سینمایی به شدت تأثیر بپذیرد. در دهه ۶۰ به تأثیر از موج نوی سینمای فرانسه جوانان تحصیلکرده آثار مستقل و مستند قابل قبولی تولید می‌کنند. در همین سال‌ها ردپای شعرا و نویسندگان ادبی بلژیک در سینمای این کشور بسیار زیاد می‌شود؛ و
بلژیک در سینمای این کشور بسیار زیاد می‌شود؛ و آثار افرادی مانند روبر گوفن، آنری میشو، سوزان لیلار، ژرژ سیمنون، هوگو کلاوس و دیگران در سینمای بلژیک مورد اقتباس قرار می‌گیرد. از ۱۹۶۴ برای رونق گرفتن سینمای بلژیک، دولت یارانه ثابتی را برای آن در نظر می‌گیرد که برنامه‌ای موفقیت‌آمیز است. در این سالها آندره دلوو با اقتباس از رمان‌های مشهور بلژیکی و کارگردانی ۲ فیلم "مردی که موهایش را کوتاه کرده بود" و "یک شب… یک قطار،" رهبری نسل جوان سینمای بلژیک را به عهده می‌گیرد. آثار آندره دلوو به عنوان یک هلندی‌زبان، دارای
آثار آندره دلوو به عنوان یک هلندی‌زبان، دارای تعصب زبانی و قومی نبود و فیلم‌هایش برای بلژیکی‌ها تقریباً ملی جلوه‌گری می‌کرد. در حال حاضر به سبب همین آثار آندره دلوو به او لقب پدر سینمای ملی بلژیک داده شده‌است. همچنین وی از اولین سینماگرانی بود که آثار نویسنده مهم فلاندری‌زبان بلژیک فلیکس تیمرمانس را به زبان فیلم برگرداند. ژاک برل نیز در دهه ۷۰ وارد بدنه سینمایی بلژیک شد. برل به عنوان یک خواننده، نویسنده، بازیگر و کارگردان بلژیکی سهم زیادی در شناساندن سینمای این کشور ایفا کرد. دهه ۸۰ و ۹۰ آغاز عصر طلایی
این کشور ایفا کرد. دهه ۸۰ و ۹۰ آغاز عصر طلایی سینمای بلژیک. از ابتدای دهه ۸۰ پشتیبانی مالی دولت از سینمای بلژیک شدت می‌گیرد. در این دهه دیگر از نسل قدیم بدنه سینمای بلژیک خبری نیست؛ و کارگردانان جوانی مطرح می‌شوند. مارک دیدن با فیلم‌های "بروکسل کنار شب" محصول ۱۹۸۳و "استانبول" محصول ۱۹۸۵و رابی دی هرت با فیلم‌هایی مانند "تپه زغال اخته" محصول ۱۹۸۹از این دسته هستند. در دهه ۹۰ سینمای بلژیک به استقلال مالی می‌رسد. بازیگران جهانی معرفی می‌کند و در فستیوال‌های معتبر سینمایی حضور مداوم دارد. دهه ۹۰ آغاز عصر طلایی
سینمایی حضور مداوم دارد. دهه ۹۰ آغاز عصر طلایی سینمای بلژیک است. در این دهه اولین فیلم مهم "انسان سگ را گاز می‌گیرد" محصول ۱۹۹۲ به کارگردانی رمی بلوو است. "داینز" محصول ۱۹۹۲ ساخته استین کانینکس نیز فیلم مهم این دهه است. چرا که در اسکار ۱۹۹۲ نامزد بهترین فیلم خارجی زبان شده بود. در اواخر دهه ۹۰ برادران داردن در سینمای بلژیک تثبیت می‌شوند. فیلمسازانی که اعتبار فراوانی برای سینمای بلژیک بدست آوردند. برادران داردن در سال ۱۹۹۹ با کاگردانی "رزتا" به نخل طلا جشنواره کن رسیدند. سال‌های اخیر. آغاز هزاره سوم با
کن رسیدند. سال‌های اخیر. آغاز هزاره سوم با پویایی بیشتر برای سینمای بلژیک همراه است. "همه مشهورند" محصول ۲۰۰۰ ساخته دومینیک درودیه نامزد دریافت اسکار بهترین فیلم خارجی زبان می‌شود و داردن‌ها نیز دوباره در سال ۲۰۰۵ در فستیوال فیلم کن با فیلم "بچه" به نخل طلا می‌رسند. سینمای بلژیک در سال‌های اخیر نیز فیلمسازان مطرحی مانند فردریک دو شو، ژاکو فان دورمال، لوکاس بلوایوکس و بولی لنر را معرفی کرده‌است. مهمترین موفقیت سینمای بلژیک در سالهای اخیر اکران فیلم "کله‌شق" ساخته مایکل روسکم است که در هشتاد و چهارمین دوره
ساخته مایکل روسکم است که در هشتاد و چهارمین دوره جوایز اسکار نامزد بهترین فیلم خارجی زبان شده بود. همچنین باید از ۲ روز و یک شب ساخته برادران داردن نام برد که در کن ۶۷ در بخش مسابقه قرار داشت. جدای از فیلمسازان و نویسندگان بلژیکی، بدنه سینمای این کشور بازیگران سرشناسی را نیز به صنعت سینما معرفی کرده‌است. پس از ژاک برل که مربوط به دهه‌های گذشته‌است، ژان کلود ون دام شناخته شده‌ترین بازیگر سینمای این کشور است. او که با فیلم‌های اکشن و ماجراجویانه رزمی به سینمای آمریکا آمد، با فیلم "سرباز جهانی" محصول ۱۹۹۲
آمریکا آمد، با فیلم "سرباز جهانی" محصول ۱۹۹۲ چهره شد.آن پترسون، آنی کوردی، ژان دکلر، پاسکال دوکن، امیلی دوکن، ماتیاس اسخونارتس و فرانسیس دامینز از دیگر چهره‌های سینمای بلژیک به‌شمار می‌آیند. جشنواره‌های سینمایی. با توجه به تعدد زبان در بلژیک سینمای بلژیک از دهه ۶۰ بدینسو جشنواره‌های فیلم داخلی و خارجی زیادی را برگزار کرده‌است. جشنواره‌هایی عمدتاً کوچک و منطقه‌ای که به لحاظ زبانی سرو شکل یافته‌اند. از این میان جشنواره بین‌المللی فیلم‌های مستقل بروکسل (Brussels International Independent Film Festival) مشهور
International Independent Film Festival) مشهور است. این جشنواره که به نمایش فیلم‌های مستقل اختصاص دارد، همه‌ساله در بروکسل پایتخت بلژیک برگزار می‌شود. جشنواره بین‌المللی فیلم‌های مستقل بروکسل از سال ۱۹۷۴ میلادی آغاز به‌کار کرد و در ابتدا، تمرکزش بر فیلم‌های مستقل ۸ میلیمتری بود. جشنواره بین‌المللی فیلم فلاندرز نیز از مهمترین رویدادهای سینمایی این کشور محسوب می‌شوند. جوایز سینمایی. جایزه ماگریت توسط «آکادمی آندره دِلوو» به برترین‌های صنعت سینمای بلژیک اهدا می‌شود. این جایزه به‌عنوان برجسته‌ترین جایزه
اهدا می‌شود. این جایزه به‌عنوان برجسته‌ترین جایزه سینمایی این کشور از «جایزه سزار» در فرانسه الگوبرداری شده است و در سال ۲۰۱۱ میلادی پایه‌گذاری شد. انجمن منتقدان فیلم بلژیک نیز از سال ۱۹۷۶، هر ساله جایزه آندره کاونس را به بهترین فیلم برگزیده کشور اهدا می‌کند. یکی دیگر از جوایز سینمایی بلژیک، جایزه ژرژ دلرو است که برای بهترین موسیقی فیلم در نظر گرفته شده است. اهدای این جایزه برای نخستین بار در سال ۱۹۸۵ در جشنواره بین‌المللی فیلم فلاندرز صورت گرفت. آمار و ارقام. در حال حاضر بیش از ۴۶۰ سالن سینما در بلژیک
ارقام. در حال حاضر بیش از ۴۶۰ سالن سینما در بلژیک وجود دارد. جمعیت سینماروی این کشور سالیانه بیش از ۲۲ میلیون نفر برآورد گردیده‌ است. تعداد فیلم‌های تولید شده در این کشور نیز سالیانه ۳۶ فیلم سینمایی، ۴ فیلم انیمیشن و ۷ اثر مستند گزارش شده‌است.
سینمای اتریش به صنعت فیلم مستقر در اتریش اشاره دارد. اتریش از ابتدای قرن بیستم و زمانی که امپراتوری اتریش-مجارستان بر این سرزمین حکومت می‌کرد، در صنعت فیلم‌سازی فعال بوده و این جریان تا به امروز ادامه داشته است. از پیشگامان فیلم‌سازی در اتریش می‌توان به کارگردانانی چون مایکل کورتیز و الکساندر کوردا اشاره کرد. برخی از کارگردانان اتریشی هم کار خود را در سینمای جمهوری وایمار پی گرفتند که از آن میان می‌توان به فریتس لانگ، گئورگ ویلهلم پابست، جوزف فون اشترنبرگ، بیلی وایلدر، فرد زینمان و اتو پرمینگر اشاره کرد. در
وایلدر، فرد زینمان و اتو پرمینگر اشاره کرد. در میانه دو جنگ جهانی، کارگردانی چون هنری کاستر، که بعدها از اتریش مهاجرت کرد، نمونه‌هایی از فیلم کمدی اتریشی را عرضه کردند. در همان زمان، ویلی فرست و والتر رایش گونه فیلم وینی را بنیان نهادند. پس از آن‌که اتریش در ۱۹۳۸ بخشی از آلمان نازی شد، کمپانی وین فیلم، مبدل به استودیوی مهمی برای فیلم‌های به ظاهر غیرسیاسی شد. در دوران پس از جنگ جهانی دوم، تولید فیلم در اتریش، به سرعت و با کمک متفقین از سر گرفته شد. کارگردانان قدیمی و تازه‌کار اتریشی مانند ارنست ماریشکا و
قدیمی و تازه‌کار اتریشی مانند ارنست ماریشکا و فرانز آنتل، سینمای کمدی را احیا کرده و گونه جدیدی از حماسه‌های مربوط به امپراتوری را ایجاد کردند.
«آدبال» () فیلمی استرالیایی است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به شین جاکوبسون اشاره کرد. این فیلم از روی یک داستان واقعی ساخته شده است. موضوع فیلم. سگی به نام «آدبال» مأمور می‌شود تا از پنگوئن‌های یک جزیره در برابر حملهٔ روباه‌ها محافظت کند.
دی شاون دوپری هالتون ملقب به پروف یک خواننده هیپ هاپ آمریکایی بود که برای کمپانی دی ۱۲ فعالیت می‌کرد. او هم محلی و دوست صمیمی امینم بود. وی بر اثر اصابت چهار گلوله که دوتا از آنها به سر و دو تای دیگر به سینهٔ او اصابت کرد کشته شد . این اتفاق هنگام بازی بیلیارد در یک کلوپ افتاد. اوایل زندگی. دی شانون دوپری هولتون در تاریخ ۲ اکتبر سال ۱۹۷۳ بدنیا آمد. پدرش ، مک کینلی جکسون ، یک تهیه کننده موسیقی بود که قبل از تولد هولتون برای کار حرفه ای خود را ترک کرد. او از جوانی با امینم دوست صمیمی بود. حرفه موسیقی. هولتون
با امینم دوست صمیمی بود. حرفه موسیقی. هولتون که در اصل به عنوان حداکثر شناخته می شد ، تحت عنوان پروف شناخته می شود ، ابتدا به عنوان بخشی از گروه رپ دی‌۱۲ ، یک گروه هیپ هاپ که در شکل گیری وی نقش مهمی داشت ، به شهرت رسید. موفقیت های اولیه فردی شامل برجسته شدن در ستون "The Unsigned Hype" ستون The Source در سال ۱۹۹۹ و تقریباً پیروزی در نبرد Blaze 1998 است. اولین حضور تلویزیونی وی در ویدئوی آلیا با عنوان "Age Ain't Nothing But a Number" بود. در سال ۲۰۰۰ ، پروف با تورهای Up In Smoke تور با Eminem ، Dr. او در سال
تورهای Up In Smoke تور با Eminem ، Dr. او در سال ۲۰۰۱ با انتشار شب شیطان ، اولین آلبوم D12 در Interscope Records ، بیشتر در معرض دید قرار گرفت. سال بعد ، پروف در "Promatic" با Dogmatic همکاری کرد و برای حمایت از اکران به تور "مدیریت خشم" امینم پیوست. [4] او در فیلم 8 مایل به همراه امینم و Xzibit ظاهر شد. Proof در نقش Lil 'Tic ، یک رپ سبک آزاد ظاهر شد که با شخصیت اصلی ، بی-ربیت ، با بازی امینم مبارزه می کند. [5] برای استفاده از تبلیغات فیلم ، پروف یک EP شش آهنگی به نام Electric CoolAid: Testing Acid منتشر
آهنگی به نام Electric CoolAid: Testing Acid منتشر کرد. پروفایل همچنین در فیلم The Longest Yard در کنار دیگر اعضای دی‌۱۲ (به غیر از امینم) در یک نقش پرفروش بازی کرد و در طول اعتبارات به عنوان "محکومین بسکتبال" ظاهر شد.
تووما آرتسرونی (؛ تاریخ دقیق تولد و مرگ نامعلوم) تاریخ‌نگار ارمنی بود که در سده‌های نهم تا دهم میلادی می‌زیست. وی مؤلف «"تاریخ دودمان آرتسرونی"» () می‌باشد. او کتابی جامع در ۴ جلد دربارهٔ تاریخ ارمنستان نوشت که تاریخ دودمان آرتسرونی را نیز شامل می‌شود. وی نگارش این اثر را در حدود دهه ۷۸۰ آغاز نموده بود. این کتاب در سال ۱۸۵۲ میلادی در کنستانتینوپل به زبان ارمنی به چاپ رسید. در سال ۱۸۶۲ ماری-فلیسیته بروسه این کتاب را به زبان فرانسه ترجمه کرد.
وارطان آرولتسی () تاریخ‌نگار، جغرافی‌دان، فیلسوف و مترجم ارمنی که در سده سیزدهم میلادی می‌زیست وی در :گوشاوانک در نزد مخیتار گش تحصیل نموده است.
کومیتاس یکم آغتسه‌تسی (؛ درگذشته ۶۲۸ میلادی) اسقف کلیسای ارمنی در منطقه تارون بین سال‌های ۶۱۵ تا ۶۲۸ میلادی بود. وی همچنین موسیقی‌دان و شاعر نیز بوده‌است.
خسروی‌دُخت ( به معنی دختر خسرو) نجیب‌زاده، آهنگساز، نویسنده سرودهای مذهبی و شاعر ارمنی که در سدهٔ هشتم میلادی می‌زیسته است. وی بود.
منوچهر شیبانی (زادهٔ ۳۱ شهریور ۱۳۰۳ کاشان – درگذشتهٔ ۲۰ آبان ۱۳۷۰) شاعر، نقاش و سینماگر ایرانی بود. او نوه فتح‌الله خان شیبانی شاعر مشهور دوره بازگشت بود. شیبانی نخست به هنرستان نساجی رفته و کار با رنگ‌ها را در آنجا آموخته بود. بعد‌ها به هنرستان هنرپیشگی رفته بود و غیر از بازیگری، طراحی لباس و دکور نیز آموخته بود. پس از اتمام هنرستان هنرپیشگی، برای تحصیل در رشته نقاشی به دانشکده هنر‌های زیبا رفته بود. دیگر فعالیت‌ها. در ایام جوانی به واسطهٔ احسان طبری با نیما یوشیج آشنا شد و این آشنایی زمینه‌ساز پیشرفت او
یوشیج آشنا شد و این آشنایی زمینه‌ساز پیشرفت او در شاعری گشت. در نخستین کنگرهٔ نویسندگان ایران در سال ۱۳۲۵، وی جوان‌ترین شاعر شرکت‌کننده بود. وی ۵۲ نمایشگاه نقاشی در ایران و دیگر کشورها برگزار کرد و نیز چندین اُپرا و فیلم را کارگردانی نمود. مرگ. شیبانی در ۲۰ آبان ۱۳۷۰ بر اثر ابتلا به سرطان در سن ۶۷ سالگی درگذشت و در امامزاده طاهر کرج به خاک سپرده شد. او از اعضای دوره نخست نشریه خروس جنگی بود. شیبانی چندین نمایشگاه در داخل و خارج از کشور برگزار کرد و چندین اپرا را نویسندگی و کارگردانی کرد. در چهارم آبان سال
را نویسندگی و کارگردانی کرد. در چهارم آبان سال ۱۳۴۶، اپرای تهران که به نام تالار رودکی نام‌گذاری شد، با اپرای «ایران جاودان» نوشته منوچهر شیبانی افتتاح شد که شامل تاریخ ایران در زمان کوروش و داریوش بود.
شهرستان چوروون (به کره‌ای: 철원군) یک شهرستان در جنوب کره شمالی (مرکز شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. این شهرستان، شهرستانی تقسیم شده می‌باشد. منطقه غیرنظامی کره که در عمل مرز بین دو کره می‌باشد، از میان این شهرستان عبور کرده. برای همین در کره جنوبی نیز نیمهٔ جنوبی این شهرستان در تابعیت نیمهٔ جنوبی استان گانگوون وجود دارد. از زمان پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۲ به این سو، مرز هر دو شهرستان تغییرات گسترده‌ای کرده. اهم این تغییرات شامل جذب اراضی قصبه‌ها و روستاها و شهرک‌هایی می‌باشد که به
اراضی قصبه‌ها و روستاها و شهرک‌هایی می‌باشد که به دلیل عبور مرز، به دو نیم تقسیم شده و به عبارتی یتیم مانده‌اند. به طور مثال، در کره شمالی اراضی شهرستان یونچون (از استان گیونگ‌گی) را که در سمت شمالی مرز قرار گرفته بود در حوزهٔ مدیریت شهرستان (شمالی) چوروون قرار گرفت. یا اینکه در سال ۱۹۶۳ میلادی، شهرستان (جنوبی) گیم‌هوا به دلیل اینکه عمدهٔ اراضی آن یا در کره شمالی بوده یا به دلیل نزدیکی به منطقه غیرنظامی کره، خالی از سکنه باقی مانده بود، منحل شده و به شهرستان (جنوبی) چوروون پیوست. تقسیمات اداری. شهرستان
(جنوبی) چوروون پیوست. تقسیمات اداری. شهرستان چوروون به ۱ شهرک و ۳۶ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. در آوریل سال ۱۹۳۱ میلادی، «قصبهٔ چوروون» شهرک ارتقاء یافت. پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. تمامی اراضی این شهرستان و همین‌طور شهرستان (تاریخی) گیم‌هوا، در شمال این مدار قرار گرفتند،
(تاریخی) گیم‌هوا، در شمال این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (شمالی) گانگوون قرار گرفت. در همین زمان، «شهرک چوروون» از این شهرستان مستقل شده و به «شهر در سطح شهرستان» ارتقاء یافت. دلیل این ارتقاء، این بود که شهر چوروون به عنوان مرکز استان (شمالی) گانگوون انتخاب شد. شهرهای اصلی استان تاریخی گانگوون، منجمله دو مرکز اداری سنتی آن (شهرهای وون‌جو و چونچون)، در جنوب مدار ۳۸ درجه و در کره جنوبی قرار گرفته بودند. یک سال بعد، در سپتامبر سال ۱۹۴۶ میلادی، با ضمیمه شدن شهر وون‌سان و تعداد دیگری شهرستان از استان
شدن شهر وون‌سان و تعداد دیگری شهرستان از استان هامگیونگ جنوبی و انتقال مرکز استان به وون‌سان، شهر چوروون به «شهرک» تقلیل درجه یافته و ضمیمهٔ شهرستان چوروون شد. در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، با قطعی شدن مرز بین دو کره، و در ماه‌های آخر جنگ کره، در کره شمالی، «قصبه» به‌عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای‌جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن‌ها سپرده شد، و آن‌ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان‌ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در طول این
شهرستان‌ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در طول این پروسه، بخش‌هایی از اراضی این شهرستان در تابعیت کره شمالی ماند، و بخش‌های بزگرتری از آن، منجمله «شهرک چوروون» به تابعیت کره جنوبی در آمد. «قصبهٔ ماجانگ» []، بیشتر نیمی از «قصبهٔ این‌موک» []، بیشتر «قصبهٔ بوک (شمالی)» []، بخشی از «قصبهٔ‌ میوجانگ» []، و بیشتر «قصبهٔ نه‌مون» [] در تابعیت کره شمالی قرار گرفتند. البته که این قصبه‌ها به تبعیت از تغییرات اداری فوق الذکر، منحل شدند. در همان تاریخ و در طول این پروسه، از شهرستان ایچون دو قصبهٔ (سابق)‌ «آن‌هیوپ» [] و
از شهرستان ایچون دو قصبهٔ (سابق)‌ «آن‌هیوپ» [] و «دونگ (شرقی)» [] و بخش‌هایی از «قصبهٔ (سابق) سو (غربی)» [] به شهرستان چوروون ضمیمه شدند. بخش کوچکی از «قصبهٔ سابق سو (غربی)» از شهرستان پیونگ‌گانگ نیز ضمیمهٔ این شهرستان شد. از شهرستان ریونچون، دو قصبه‌ تابعهٔ آن توسط مرز تقسیم شده بودند. بخش‌هایی از قصبه‌های «ساکنیونگ» [] و «سونام (جنوب‌غربی)» [] که در شمال مرز بودند ضمیمهٔ این شهرستان شدند (در کره جنوبی، «قصبهٔ سوک‌نیونگ» منحل شده و به «قصبهٔ جونگ (مرکزی)» در شهرستان ریونچون ضمیمه شده، و «قصبهٔ سونام
در شهرستان ریونچون ضمیمه شده، و «قصبهٔ سونام (جنوب‌غربی)» به «قصبهٔ وانگ‌جینگ»). در همان تاریخ و در طول این پروسه، در استان هوانگهه، همزمان با تقسیم شهرستان گومچون به دو نیم و تاسیس شهرستان توسان، مناطق کوچکی در منتهی‌الیه شرق شهرستان تازه‌تاسیس توسان که در شرق رود ریمجین قرار داشتند (بخشی از «قصبهٔ (سابق توسان») به استان (شمالی) گانگوون و به تبعیت این شهرستان منتقل شدند. در طول این پروسه، همانطور که ذکر شد، به دلیل موقعیت جغرافیایی این منطقه و تقسیم شدن آن توسط مرز بین دو کره، اراضی و قصبه‌های متعددی از
توسط مرز بین دو کره، اراضی و قصبه‌های متعددی از شهرستان‌های مختلفی جذب شهرستان چوروون شدند. قصبه‌ها و شهرستان‌ها، و روستاهای تابعهٔ آنان شامل موارد زیر می‌باشند: به دلیل اینکه مرکز این شهرستان (یعنی «شهرک چوروون») در جنوب مرز و در کره جنوبی واقع شده بود، مناطق شهری اصلیِ مرکز اداری قصبهٔ «ماجانگ»، شامل چهار روستا، ادغام شده و به «شهرک چوروون» تغییر نام داده و به عنوان مرکز این شهرستان انتخاب شد. آن روستاهای فوق الذکر، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۴۰ روستای نهائی تبدیل شدند: در سال ۱۹۵۳ میلادی، پس از
نهائی تبدیل شدند: در سال ۱۹۵۳ میلادی، پس از امضاء پیمان آتش‌بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، و قطعی شدن مرز بین دو کره، سه روستای دیگر از قصبهٔ منحل شدهٔ «سونام (جنوب‌غربی)» []، شهرستان (منحل شدهٔ) ریونچون به شهرستان چوروون پیوستند. این روستاها شامل: «اوتان» []، «گاچون» []، و «گویجون» []. (۱ شهرک و ۴۳ روستا) در سال ۱۹۵۶ میلادی، روستای «یوچوک» منحل شده و اراضی آن ضمیمهٔ روستای «سانگنیونگ»‌ شد. (۱ شهرک و ۴۲ روستا) در سال ۱۹۶۱ میلادی، ۶ روستا در غرب رود ریمجین، که سابقا تابعهٔ «قصبهٔ این‌موک» [] و
رود ریمجین، که سابقا تابعهٔ «قصبهٔ این‌موک» [] و «قصبهٔ ماجانگ» [] بودند، به شهرستان جانگ‌پونگ، که در آن زمان تابع شهر سطح ویژهٔ که‌سونگ (و امروزه شهر ویژه که‌سونگ) بوده، منتقل شدند. این روستاها به این شرح بودند: جانگهاک []، رِنگ‌جونگ []، سوکدون []، سولهیون []، گاچون []، گویجون [] در همین تاریخ، «شهرک چوروون (ماجانگ)» به نام سابق خود برگشته و به روستا تقلیل درجه داده شد: «روستای ماجانگ». بجای آن، «روستای اومنه» [] (مرکز «قصبهٔ (سابق)‌ آن‌هیوپ» در شهرستان ایچون) به «شهرک چوروون» تغییر نام داده و به عنوان
ایچون) به «شهرک چوروون» تغییر نام داده و به عنوان مرکز این شهرستان انتخاب شد. (۱ شهرک و ۳۶ روستا) در سال ۱۹۹۱ میلادی، روستای «وانگپی» به «شین‌جین» [] تغییر نام یافت. در سال ۱۹۹۶ میلادی، روستای «سانگنیونگ» به «شین‌جین» [] تغییر نام یافت.
شهرستان چونه (به کره‌ای: 천내군) یک شهرستان در شرق کره شمالی (شرق شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. تقسیمات اداری. شهرستان چونّه به ۱ شهرک، ۳ منطقهٔ کارگری، و ۱۵ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. تا پیش از تأسیس این شهرستان: تا پیش از سال ۱۹۴۶ میلادی، اراضی این شهرستان در شهرستان مونچون، استان قدیمی هامگیونگ جنوبی قرار داشت. در اکتبر ۱۹۴۲ میلادی، «قصبهٔ دوچو» [] به شهرک ارتقاء یافت و نام آن به «چونّه» [] تغییر کرد. در دوران حاکمیت استعماری ژاپن بر کره پیش از سال ۱۹۴۵ میلادی، و پس از
ژاپن بر کره پیش از سال ۱۹۴۵ میلادی، و پس از تغییر فوق‌الذکر، شهرستان مونچون/بونسِن شامل ۱ شهرک و ۷ قصبه به شرح زیر بود: پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. استان هامگیونگ جنوبی و شهرستان مونچون در کره شمالی قرار گرفتند. در سپتامبر ۱۹۴۶ میلادی، در تابعیت اداره مدنی شوروی، دولت کمیته خلق کره شمالی، اراضی شهرستان مونچون را (به همراه شهر وون‌سان و شهرستان آن‌بیون) از استان هامگیونگ جنوبی به استان گانگوون منتقل کرد. در همان تاریخ، با ادغام بخش‌هایی از شهرک «چونّه» و
همان تاریخ، با ادغام بخش‌هایی از شهرک «چونّه» و قصبه‌های «مونچون» و «میونگ‌گو»، مشتمل ۲۰ روستا، ادغام شده و قصبهٔ جدید «مونسونگ» [] را تشکیل دادند. در همان تاریخ، شهرک‌ «چونّه» [] به قصبه تقلیل درجه یافت. در پی قطعی شدن مرز بین دو کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به‌عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای‌جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن‌ها سپرده شد، و آن‌ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان‌ها تبدیل شدند. در همان
مستقیما تابعهٔ شهرستان‌ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، اراضی قصبهٔ «چونّه» و بیشتر اراضی قصبه‌های منحل شدهٔ «اولّیم» و «میونگ‌گو» ادغام شده و شهرستان چونّه را تشکیل دادند. در طول این پروسه، روستاهای مختلف این شهرستان، به شرح زیر ادغام شدند. ۵۳ روستا (۲۰ از «قصبهٔ چونّه»، ۱۳ از «قصبهٔ اولّیم»، ۲۰ از «قصبهٔ میونگ‌گو») ادغام شده و به ۱ شهرک، ۱ منطقهٔ کارگری، و ۱۸ روستای نهائی تبدیل شدند: در سال ۱۹۵۳، روستای «گودوک» منحل شده و ضمیمهٔ «هوبوک» شد. (۱ شهرک، ۱ منطقهٔ کارگری، و ۱۷ روستا) در سال
شد. (۱ شهرک، ۱ منطقهٔ کارگری، و ۱۷ روستا) در سال ۱۹۶۱،‌ روستای «شین‌سان» به منطقهٔ کارگری [] ارتقاء یافت. (۱ شهرک، ۲ منطقهٔ کارگری، و ۱۶ روستا) در ژوئیهٔ سال ۱۹۷۲، با انحلال شهرستان مونچون، ۵ روستا از این شهرستان، به شهرستان چونّه ضمیمه شدند، شامل: (۱ شهرک، ۲ منطقهٔ کارگری، و ۲۱ روستا) در نوامبر سال ۱۹۷۲، روستای «ریونگدام» به منطقهٔ کارگری [] ارتقاء یافت. (۱ شهرک، ۳ منطقهٔ کارگری، و ۲۰ روستا) در ماه مه ۱۹۷۴ میلادی، همزمان با انحلال شهرستان سودونگ و ادغام آن در شهرستان گوون (در استان هامگیونگ جنوبی)، ۴
آن در شهرستان گوون (در استان هامگیونگ جنوبی)، ۴ روستا از شهرستان گوون به شهرستان چونّه پیوستند، شامل: در همان زمان، دو روستا از شهرستان چونّه جدا شده و به شهر وون‌سان پیوستند، شامل «دوکهونگ» و «سوکجون». (۱ شهرک، ۳ منطقهٔ کارگری، و ۲۲ روستا) در ژوئن ۱۹۷۶، با تأسیس مجدد شهرستان مونچون، سه روستای باقی مانده نیز («سامهوا»، «سونگجوک»، «شین‌سونگ») از چونّه جدا شده و به این شهرستان برگردانده شدند.(۱ شهرک، ۳ منطقهٔ کارگری، و ۱۹ روستا) در اوت ۱۹۸۱ میلادی، چهار روستای «پونگنام»، «جونتان»، «سونگهونگ»، «وون‌بونگ»، به
«پونگنام»، «جونتان»، «سونگهونگ»، «وون‌بونگ»، به شهرستان گوون، استان هامگیونگ جنوبی برگردانده شدند.(۱ شهرک، ۳ منطقهٔ کارگری، و ۱۵ روستا) در نوامبر سال ۱۹۹۱، روستای «سوچی» به «ده‌یانگ» [] تغییر کرد.
شهرستان هه‌یانگ (به کره‌ای: 회양군، تلفظ: [hwejaŋ] یا [højaŋ]) یک شهرستان در جنوب کره شمالی (مرکز شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. تقسیمات اداری. شهرستان هوئیانگ به ۱ شهرک و ۲۳ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. استان گانگوون به شکل مدرن آن در ماه اوت ۱۸۹۶ میلادی تاسیس شد. شهرستان هوئیانگ در تابعیت این استان قرار گرفت. این شهرستان متشکل از ۸ قصبه بود، به این شرح: آنپونگ []، ایدونگ []، بونه []، جانگ‌یانگ []، چوبوک علیا (سانگ‌چوبوک) []، چوبوک سفلی (هاچوبوک) []، سادونگ []، نان‌گوک []. پس