payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرد که تحت رهبری خود هیده یوشی در تعقیب آنها حرکت می‌کرد. تاداکاتسو با چند مرد سوار شد و ارتش تویوتومی را از کرانه مقابل رودخانه شونای به چالش کشید. گفته می‌شود که تویوتومی هیدیوشی (که از هوندا تا ۵۰ یا ۶۰ به ۱ بیشتر بود) با شجاعت این جنگجو مورد اصابت قرار گرفت و دستور داد که به او، افرادش یا ایشیکاوا یاسومیچی که او را در این مناقصه همراهی می‌کردند آسیبی نرسد. برای خرید زمان برای ایه‌یاسو. در سال ۱۵۹۰، تاداکاتسو و ساکای ایتسوگو قلعه ساکورا را تصرف کردند و در جریان مبارزات اوداوارا با قبیله چیبا، متحدان
و در جریان مبارزات اوداوارا با قبیله چیبا، متحدان هوجو در استان شیموسا، جنگیدند. در سال ۱۶۰۰، تاداکاتسو نقش مهمی در نبرد کویزگاوا داشت، جایی که با موفقیت افسران توکوگاوا ناکامورا کازوهید و آریما تویوجی را که توسط افسران ارتش غربی شیما ساکون و آکاشی تروزومی در کمین قرار گرفتند، نجات داد. بعدها، هوندا تاداکاتسو در نبرد سکی‌گاهارا حضور داشت زمانی که نیروهای توکوگاوا ایه‌یاسو اتحاد غربی تحت فرمان دایمیو ایشیدا میتسوناری را شکست دادند و به توکوگاوا اجازه دادند کنترل کشور را به دست بگیرد و دوران سنگوکو به پایان
کشور را به دست بگیرد و دوران سنگوکو به پایان رسید. زره و سلاح تاداکاتسو. به نظر می‌رسد تاداکاتسو یک شخصیت رنگارنگ بوده‌است که افسانه‌های کمی پیرامون او شکل گرفته‌است - اغلب گفته می‌شود که از تمام نبردهایی که در آن خدمت کرده‌است، یک بار هم زخمی ندیده‌است. کلاه خود که به شاخ گوزن مزین شده بود، تضمین می‌کرد که او همیشه یک چهره قابل تشخیص در میدان نبرد باشد. اسب او به نام میکونیگورو شناخته می‌شد. نیزه تنبوکیری. نیزه او تنبوکیری یا سنجاقک برش نام داشت، زیرا طبق افسانه‌ها نوک نیزه به قدری تیز بود که سنجاقکی که
افسانه‌ها نوک نیزه به قدری تیز بود که سنجاقکی که روی آن فرود آمد به دو نیم شد. Tonbokiri توسط فوجیوارا ماسازان ساخته شده‌است. قدرت رزمی تاداکاتسو با آن به حدی بود که به عنوان یکی از «سه نیزه بزرگ ژاپن» شناخته شد. شمشیر ناکاتسوکاسا. جدا از این نیزه باورنکردنی، تاداکاتسو همچنین از کاتانا - Nakatsukasaa ساخته شده توسط Masamune (中務正宗)، یک تیغه ۶۷ سانتی‌متری، یکی دیگر از گنجینه‌های ملی ژاپن استفاده کرد. فرهنگ عامه. هوندا تاداکاتسو در جیدایگکی‌های ژاپنی (درام‌های تاریخی برای تلویزیون) که در قرن شانزدهم اتفاق
تاریخی برای تلویزیون) که در قرن شانزدهم اتفاق می‌افتد ظاهر می‌شود. او یک شخصیت فرعی در فیلم کاگموشا آکیرا کوروساوا است. هوندا تاداکاتسو یا شخصیت‌های خیالی مبتنی بر شخصیت تاریخی، در چندین بازی ویدیویی و انیمه مرتبط، از جمله بازی‌ها و انیمه‌های سنگوکو باسارا جنگجویان سامورایی جنگجویان اوروچی Nioh 2 Pokemon Conquest وKessen ظاهر می‌شود.
ایشیکاوا کازوماسا (۱۵۳۴–۱۶۰۹) یکی از خدمتگزاران مشهور توکوگاوا ایه‌یاسو بود. او از دوران کودکی و از هنگامی که هر دو گروگان خاندان ایماگاوا بودند، به ایه‌یاسو خدمت کرده بود. زندگی‌نامه. کازوماسا، همچنین ایه‌یاسو را در محاصره ترابه ۱۵۵۸ و بعداً در محاصره مارونه همراهی کرد. پس از سال ۱۵۶۰، وقتی ایه‌یاسو خاندان ایماگاوا را رها کرد، کازوماسا سپس یک ملازم ارزشمند برای او شد. در سال ۱۵۶۲، موفق شد ایماگاوا اوجیزانه را راضی کند تا خانواده ایه‌یاسو که نزد او گروگان بودند را آزاد کند. وی در جنگ‌های زیادی در حمایت از
را آزاد کند. وی در جنگ‌های زیادی در حمایت از ایه‌یاسو شرکت داشت. در سال ۱۵۷۹ پس از مرگ پسر ارشد ایه‌یاسو، ماتسودایرا نوبویاسو به‌جای وی ارباب قلعه یامازاکی شد. تا سال ۱۵۶۷، اکثریت نیروهای دایمیو در ارتش‌های توکوگاوا در دو بخش، هر یک با یک فرمانده جداگانه سازماندهی شدند. کازوماسا بر نیروهای ۱۳ دایمیو-واسال توکوگاوا و همتای او، ساکای تاداتسوگو، فرماندهی نیروهای ۱۸ دایمیو-واسال را به عهده گرفت. در سال ۱۵۷۳، او در نبرد میکاتاگاهارا و ۱۵۷۵ در نبرد ناگاشینو شرکت کرد. پس از پیروزی تویوتومی هیده‌یوشی بر شیباتا
کرد. پس از پیروزی تویوتومی هیده‌یوشی بر شیباتا کاتسوایه در سال ۱۵۸۳، ایه‌یاسو از طریق کازوماسا به هیده‌یوشی تبریک گفت. بر این اساس، کازوماسا و ساکاکی‌بارا یاسوماسا به دلیل تصمیم توکوگاوا، بیانیه‌هایی در مورد حمله به هیده‌یوشی صادر کردند. کازوماسا در سال ۱۵۸۴ در ستاد کوه کوماکی در طول لشکرکشی نبرد کوماکی و ناگاکوته خدمت کرد. در سال ۱۵۸۵، کازوماسا، که از آنچه به عنوان مسیر مقاومت توکوگاوا در برابر تویوتومی هیده‌یوشی بسیار ناامید شده بود، بعداً طرف خود را به هیده‌یوشی تغییر داد. این باعث ناراحتی ایه‌یاسو شد
هیده‌یوشی تغییر داد. این باعث ناراحتی ایه‌یاسو شد که مجبور بود سازمان نظامی و سیاست‌های دفاعی خود را بازسازی کند، زیرا کازوماسا اطلاعات قابل توجهی در مورد سازمان توکوگاوا داشت. مرگ. پس از مرگ هیده‌یوشی و تأسیس شوگون‌سالاری توکوگاوا، کازوماسا و خانواده‌اش با محرومیت از خانواده خود مجازات شدند. سپس کازوماسا بعداً تصمیم گرفت تا بازنشسته شود و با پسرش ایشیکاوا یاسوناگا زندگی کند تا اینکه در سال ۱۶۰۹ درگذشت.
ساکای تاداتسوگو (酒井 忠次، ۱۵۲۷–۱۷ دسامبر ۱۵۹۶) یکی از محبوب‌ترین و موفق‌ترین فرماندهان نظامی در خدمت توکوگاوا ایه‌یاسو در اواخر دوره سنگوکو بود. او به عنوان یکی از چهار نگهبان توکوگاوا (Tokugawa-Shitennō) در نظر گرفته می‌شود. همراه با هوندا تاداکاتسو، ای نائوماسا، و ساکاکیبارا یاسوماسا. اوایل زندگی. تاداتسوگو در سال ۱۵۲۷ در خاندان ساکای تاداچیکا، یک رعیت ارثی از خاندان ماتسودایرا در ولایت میکاوا به دنیا آمد. وقتی تاداتسوگو به سن بلوغ رسید، ابتدا به پدر توکوگاوا ایه‌یاسو، ماتسودایرا هیروتادا خدمت کرد.
توکوگاوا ایه‌یاسو، ماتسودایرا هیروتادا خدمت کرد. تاداتسوگو شوهر شاهزادگان اوسویی و کیوین، خواهر هر دوی والدین ایه‌یاسو و از این رو عموی ایه‌یاسو بود. گفته می‌شود که پس از مرگ هیروتادا، در سال ۱۵۵۱ تاداتسوگو به آیه یاسو جوان خدمت کرد و زندگی گروگانی را در سانپو انجام داد. خدمات تحت آیه یاسو. در سال ۱۵۵۸، تاداتسوگو آیه یاسو را در محاصره ترابه همراهی کرد و بعداً در سال ۱۵۶۰ در محاصره مارونه علیه خاندان اودا. در سال ۱۵۶۳، در قیام Mikawa Ikkō-ikki، تاداتسوگو صادقانه از آیه یاسو پیروی کرد در حالی که بسیاری از
از آیه یاسو پیروی کرد در حالی که بسیاری از خاندان ساکای در این قیام مشارکت داشتند. پس از سال ۱۵۶۵، زمانی که آیه یاسو روابط خود را با خاندان ایماگاوا قطع کرد، تاداتسوگو فرماندهی قلعه یوشیدا در شرق میکاوا (تویوهاشی کنونی) را به عهده گرفت. تا سال ۱۵۶۷، اکثریت نیروهای دایمیو در ارتش‌های توکوگاوا در دو بخش، هر یک با یک فرمانده جداگانه سازماندهی شدند. تاداتسوگو بر نیروهای ۱۸ دایمیو-واسال توکوگاوا و همتای او، ایشیکاوا کازوماسا، فرماندهی نیروهای ۱۳ دایمیو-واسال را به عهده گرفت. ویژگی‌های ثابت شده وفاداری، قابلیت
به عهده گرفت. ویژگی‌های ثابت شده وفاداری، قابلیت اطمینان و رهبری تاداتسوگو در این درجه از اختیارات و اختیارات تفویض شده به وضوح نشان داده شده‌است. طبل ساکای تاداتسوگو، (تصویر هنرمند ژاپنی، هنرمند ukiyo-e، نقاش) در سال ۱۵۷۲، در طول نبرد میکاتاگاهارا، تاداتسوگو جناح راست توکوگاوا را ایمن کرد و دید که نیروهایش توسط نیروهای مخالف تاکدا به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. و هنگامی که آیه یاسو و متحدانش به قلعه هاماماتسو عقب‌نشینی کردند، تاداتسوگو در نیرنگی شرکت کرد که تأثیرات پیروزی تاکدا در میدان را کاهش داد. و
که تأثیرات پیروزی تاکدا در میدان را کاهش داد. و نیروهای تاکدا عقب‌نشینی کردند. در سال ۱۵۷۵، در طول نبرد ناگاشینو، او یک حمله شبانه موفق را به همراه کاناموری ناگاچیکا علیه تاکدا رهبری کرد. در سال ۱۵۷۸، پسر Tadatsugu, Sakai Ietsugu (1564-1619)، نقش پدرش را به عنوان کاستلان قلعه یوشیدا بر عهده گرفت؛ یعنی در ابتدای نام ایتسوگو افتخار ویژه ای بود که توسط توکوگاوا ایه‌یاسو اعطا می‌شد، جایزه ای ویژه برای رعیت‌های خاص، که به آنها اجازه می‌داد از یکی از کانجی‌های نام نانوری او استفاده کنند. در سال ۱۵۸۴، در طول نبرد
نانوری او استفاده کنند. در سال ۱۵۸۴، در طول نبرد کوماکی و ناگاکوته، او با موفقیت حرکت نیروهای تویوتومی هیدیوشی علیه قلعه کیوسو را که توسط فرمانده تویوتومی موری ناگایوشی رهبری می‌شد، پس زد. در سال ۱۵۹۰، در طول مبارزات انتخاباتی اوداوارا، تاداتسوگو دستور گرفت تا توکوگاوا هیدتادا، پسر و وارث آیه یاسو را به کیوتو همراهی کند، جایی که او به عنوان گروگان برای وفاداری آیه یاسو به تویوتومی در طول آن مبارزات انتخاباتی خدمت کرد. پس از نبرد، هیده یوشی به خاندان توکوگاوا دستور داد تا از دارایی‌های اجدادی خود به منطقه
دستور داد تا از دارایی‌های اجدادی خود به منطقه کانتو نقل مکان کنند. تاداتسوگو بازنشسته شد، اما پسرش ایتسوگو ۳۰۰۰۰ ککو فودای فیف در Usui، در استان شیموسا دریافت کرد، و تاداسوگو آنها را در آنجا همراهی کرد. مرگ. تاداتسوگو در زمستان ۱۵۹۶ در کیوتو درگذشت. پس از مرگ تاداتسوگو، خاندان ساکای به پیشرفت خود ادامه داد. در سال ۱۶۰۴، فرزندان او به دامنه تاکاساکی (۵۰۰۰۰ ککو) در ولایت کوزوکه نقل مکان کردند. در سال ۱۶۱۶، آنها به دامنه تاکاتا (۱۰۰۰۰۰ ککو) در استان ایچیگو نقل مکان کردند. در سال ۱۶۱۹، آنها به دامنه ماتسوشیرو
مکان کردند. در سال ۱۶۱۹، آنها به دامنه ماتسوشیرو در استان شینانو منتقل شدند. و سپس، از ۱۶۲۲ تا ۱۸۶۸، آنها در دامنه Tsurugaoka (120000 koku) در استان دیوا نصب شدند. رئیس خاندان ساکائی در دوره میجی به عنوان یک «کنت» شناخته شد. شمشیر اینوکیری. در سال ۱۵۶۰، در آن زمان، گفته می‌شود که تاداتسوگو با کاتانای خود یک گراز را کشت و نام اینوشیشی-گیری یا اینوکیری (猪切 قاتل گراز) را به خود اختصاص داد. خود تیغه اثری از ماسازان از مکتب تگای نارا و همکار موراماسا معروف (یا شاید نام دیگری برای خود موراماسا) بود. ماسازان
شاید نام دیگری برای خود موراماسا) بود. ماسازان همچنین Tonbōgiri (蜻蛉切 قاتل سنجاقک)، مشهورترین سه نیزه بزرگ ژاپن (天下三名槍)، سلاح مورد علاقه هوندا تاداکاتسو، یکی دیگر از Tokugawa Shitennō را تألیف کرد. شجره نامه خاندان ساکای. خاندان ساکای در قرن چهاردهم در ولایت میکاوا سرچشمه گرفت و ادعا می‌کرد که از میناموتو آریچیکا تبار است. آریچیکا دو پسر داشت: یکی از آنها، یاسوچیکا، ماتسودایرا نام داشت. و کوچکتر، چیکاوجی، نام ساکای را به خود اختصاص داد. ساکای هیروچیکا، که پسر چیکاوجی بود، نیز دو پسر داشت و فرزندان آنها دو
چیکاوجی بود، نیز دو پسر داشت و فرزندان آنها دو شاخه اصلی خاندان ساکای را به وجود آوردند. تاداتسوگو وارث شاخه ارشد این خاندان بود.
ساکاکی‌بارا یاسوماسا (榊原 康政، ۱۵۴۸–۱۹ ژوئن ۱۶۰۶) یک دایمیو ژاپنی از اواخر دوره سنگوکو تا اوایل دوره ادو بود که به خاندان توکوگاوا خدمت می‌کرد. او به عنوان یکی از برجسته‌ترین فرماندهان نظامی خانواده توکوگاوا، به همراه ساکای تاداتسوگو، هوندا تاداکاتسو و ای نائوماسا یکی از توکوگاوا شیتننو (shitennō 四天王) محسوب می‌شد. عنوان دربار او شیکیبو-شو (式部大輔) بود. اوایل زندگی. ساکاکیبارا یاسوماسا در سال هفدهم تنمون (۱۵۴۸)، دومین پسر ساکاکیبارا ناگاماسا، در ناحیه اوئنو در ولایت میکاوا به دنیا آمد. ساکاکیبارا ملازمان ارثی
ولایت میکاوا به دنیا آمد. ساکاکیبارا ملازمان ارثی خاندان ماتسودایرا (بعدها توکوگاوا) بودند که به عنوان فودای طبقه‌بندی شدند. با این حال، آنها مستقیماً به این خاندان خدمت نکردند، بلکه در عوض به یکی از ملازمان ارشد آن، که در آن زمان ساکای تادانائو (که ساکاکیبارا را به عنوان بایشین، یا «واسال‌های عقب» طبقه‌بندی می‌کرد، خدمت می‌کردند. یاسوماسا جوان اغلب از سنین جوانی با «ماتسودایرا موتویاسو» (بعداً توکوگاوا ایه‌یاسو) تعامل داشت و خیلی زود به صفحه او منصوب شد. به دلیل شجاعت او در نبرد باتوگاهارا در سال ۱۵۶۴ در
دلیل شجاعت او در نبرد باتوگاهارا در سال ۱۵۶۴ در سرکوب شورش ایکو-ایکی در میکاوا، او اجازه یافت از «یاسو» بخشی از نام موتویاسو استفاده کند. در این زمان، او برادر خود را خلع کرد و رئیس خاندان ساکاکیبارا شد. دو توضیح برای این وجود دارد. یکی این که برادرش متحد شورشیان ایکو ایکی بوده است و دیگری اینکه برادرش یکی از ملازمان پسر ایه‌یاسو ماتسودایرا نوبویاسو بوده است که به احتمال زیاد در یک توطئه خیانت غیرقابل وجود علیه اودا نوبوناگا نقش داشته است. خدمات تحت ایه‌یاسو. در سال نهم اریکو - (۱۵۶۶)، در ۱۹ سالگی،
ایه‌یاسو. در سال نهم اریکو - (۱۵۶۶)، در ۱۹ سالگی، یاسوماسا مراسم بلوغ خود را انجام داد و اندکی بعد، او و هوندا تاداکاتس و توسط ایه‌یاسو، هاتاموتو شدند و به هر یک از ۵۰ سواره نظام اعطا شد. از آن نقطه به بعد، آنها به عنوان فرمانده واحد هاتموتوی ایه‌یاسو عمل می‌کنند. در سال ۱۵۷۰، یاسوماسا در نبرد آنه‌گاوا جنگ کرد، او در لشکر دوم به همراه هوندا تاداکاتسو در جناح چپ آساکورا، اطراف آساکورا کاگتاکه بود. ۱۵۷۵. در سال ۱۵۸۴، زمانی که ایه‌یاسو تصمیم گرفت از تویوتومی هیده‌یوشیی سرپیچی کند، یاسوماسا همچنان زیر نظر
هیده‌یوشیی سرپیچی کند، یاسوماسا همچنان زیر نظر ایه‌یاسو خدمت می‌کرد و به این نتیجه رسید که منطقه کوماکی برای کمپین بعدی مناسب است. یاسوماسا هنگام همراهی ایه‌یاسو به اوساکا برای ملاقات با تویوتومی هیده‌یوشیی لقب «شیکیبو-شو» را دریافت کرد. در سال ۱۵۹۰، پس از اینکه توکوگاوا به منطقه کانتو نقل مکان کرد، او قرار بود تیمی مسئول تخصیص فیف‌ها داشته باشد. زمانی که ایه‌یاسو به عنوان یکی از کارکنان هیدیوشی در کیوشو خدمت می‌کرد، یاسوماسا به عنوان یکی از مدیران ارشد بر کانتو نظارت می‌کرد. یاسوماسا پس از پیروزی توکوگاوا
نظارت می‌کرد. یاسوماسا پس از پیروزی توکوگاوا در نبرد سکیگاهارا در سال ۱۶۰۰، ۱۰۰۰۰۰ ککو فیف تاتبایاشی هان را دریافت کرد، که برای چند نسل در خانواده باقی ماند. مرگ. خود یاسوماسا در سال ۱۶۰۶ در ۵۹ سالگی درگذشت و در معبد زن دوجی در تاته بایاشی، جایی که قبر او هنوز هم وجود دارد، به خاک سپرده شد. پسرش ساکاکیبارا یاسوکاتسو در محاصره قلعه اوساکا جنگید.
مین ضد نفر کلِیمور با نام کامل مین ام۱۸ای۱ کلِیمور یک مین ضد نفر جهت‌دار است که برای ارتش آمریکا در سال ۱۹۶۰ ساخته شد. مخترع آن نورمن مک‌لود نام این مین را از شمشیر مشهور قرون وسطای اسکاتلندی برگفته است. برخلاف مین‌های زمینی دیگر این مین دارای چاشنی کنترل از راه دور و جهت‌دار است، به این معنی که برای فعال شدن چاشنی آن نیاز به فرمان از راه دور است تا ساچمه‌های فلزی مین در منطقه مرگ همانند تفنگ ساچمه‌زنی شلیک شوند. محدوده عمل مین کلیمور یک کمان ۶۰ درجه‌ای با سرعت پرتاب ۱۲۰۰ متربرثانیه و تا فاصله ۱۰۰ متر است و
پرتاب ۱۲۰۰ متربرثانیه و تا فاصله ۱۰۰ متر است و بیشتر در کمین‌ها و همچنین به عنوان وسیله ضدنفوذی در مقابل پیاده‌نظام دشمن استفاده می‌شود. این مین در مواردی هم در مقابل ادوات غیرزرهی نیز استفاده شده‌است. مین کلیمور در ایران بنام مین «ضدنفر تلویزیونی» نیز شناخته میشود. انواع. بسیاری از کشورها مین‌های مشابه را تولید و استفاده کرده‌اند که از این میان می‌توان به مدل‌های: مون-۵۰. مون-۹۰، مون-۱۰۰، مون-۲۰۰ در اتحاد جماهیر شوروی، ام‌آریودی در صربستان، ام‌ای‌پی‌ئی‌دی اف۱ در فرانسه و مینی ام‌اس-۸۰۳ در آفریقای جنوبی
اف۱ در فرانسه و مینی ام‌اس-۸۰۳ در آفریقای جنوبی اشاره کرد.
میکاوا-ایکو-ایکی یا نبرد آزوکیزاکا (۱۵۶۴) نبردی بود که به مدت شش ماه ادامه داشت و در آن توکوگاوا ایه‌یاسو (نام در آن زمان موتویاسو) نیروهای شورشی ایکو-ایکی را تار و مار کرد. نیروهای شورشی ایکو-ایکی عبارت بودند از راهب‌های شبه نظامی بودایی که مرکز اصلی آن‌ها در ولایت کاگا بود و در آن ولایت حکمرانی می‌کردند. آن‌ها همچنین معابدی دیگری نیز در سایر مناطق ژاپن بر پا کرده بودند. آن‌ها از اطاعت دستورهای توکوگاوا ایه‌یاسو سرباز زدند و به دنبال آن او به جنگ با آن‌ها برخاست و نیروهایشان را در هم شکست. آغاز شورش. در
برخاست و نیروهایشان را در هم شکست. آغاز شورش. در سال ۱۵۶۳ موتویاسو هواداران فرقهٔ بودایی ایکو-شو (این فرقه بعدها به نام شین بودیسم تغییر نام داد) در ولایت میکاوا دست به شورش زدند به‌طور کلی شورش‌هایی که توسط این فرقه انجام می‌گرفت، ایکو-ایکی نامیده می‌شد. در این دوره شورش‌های ایکو-ایکی علیه دایمیوها (فئودال‌ها) به صورت پراکنده در سراسر خاک ژاپن رخ می‌داد و این فرقه موجب نگرانی برای قدرت فئودال‌های آن زمان محسوب می‌شد. علت شورش به این سبب بود که یکی از کارگزاران ایه‌یاسو بنام کاسای ماساچیکا جهت تأمین آذوقهٔ
ایه‌یاسو بنام کاسای ماساچیکا جهت تأمین آذوقهٔ سربازان بدون اجازه به یکی از معبدهای این فرقه بنام «معبد جوگو» در ولایت میکاوا وارد و برنج‌هایی که در این معبد ذخیره شده بود را مصادره کرده بود. راهبان این معبد از این عمل خشمگین شدند. بلافاصله بعد از آن هواداران فرقه جمع شده و خانهٔ کاسای ماساچیکا را غارت کردند. ایه‌یاسو پس از آگاهی از راهبان معبد خواست که مسئول حمله به خانهٔ کارگزار او را معرفی و به او تحویل دهند. راهبان نیز به‌جای اطاعت از دستور او به هواداران خود دستور شورش عمومی دادند. معبدهای جوگو (上宮寺)،
خود دستور شورش عمومی دادند. معبدهای جوگو (上宮寺)، معبد شومان (勝鬘寺) و معبد هونشو (شهر آنجو) (本證寺) پایگاه شورشیان بود. مقابله با شورش. در بین خدمتگزاران ایه‌یاسو نیز این فرقه طرفداران بسیاری داشت. با گسترش شورش ایه‌یاسو تصمیم گرفت خود شخصاً در رأس سربازانش به مقابله با این فرقه درآید. برخی از رهبران و مردم شورشی سالیان زیادی در اشتیاق بازگشت ایه‌یاسو و در آرزوی رهایی یافتن از قید خاندان ایماگاوا بودند. با این اقدام ایه‌یاسو در بین رهبران شورش دودستگی به وجود آمد و گروهی بیم از آن پیدا کردند که با ادامه جنگ
آمد و گروهی بیم از آن پیدا کردند که با ادامه جنگ داخلی در ولایت میکاوا و نابودی ایه‌یاسو موجبات تصرف مجدد ولایتشان توسط خاندان ایماگاوا فراهم شود؛ بنابراین بسیاری از شورشیان بیش از این حاضر به ادامه نبرد با ایه‌یاسو نشدند. پس از گذشت شش ماه شورش با تنظیم قرارداد صلحی در سال ۱۵۶۴ به پایان رسید.
انتونی وینر (؛ زادهٔ ) سیاست‌مدار آمریکایی و نماینده سابق مجلس آمریکاست که از ژانویه ۱۹۹۹ تا ژوئن ۲۰۱۱ را نمایندگی می‌کرد. او که عضو حزب دموکرات است، هفت دوره به نمایندگی برگزیده شد که در هیچ‌یک از آنها کمتر از ۵۹٪ آرا را نیاورد. وینر در سال ۲۰۱۱ به دلیل یک رسوایی سکستینگ استعفا داد. او پیشتر عضو شورای شهر نیویورک و دستیار چاک شومر نماینده وقت نیویورک در مجلس بود. او در سال ۲۰۱۰ با هما عابدین، دستیار هیلاری کلینتون وزیر سابق امور خارجه آمریکا و نامزد حزب دموکرات در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۶ ازدواج کرد.
در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۶ ازدواج کرد. عابدین در اوت ۲۰۱۶ اعلام کرد به دلیل ادامه دار بودن سکستینگ وینر از او جدا می‌شود.
شورای شهر نیویورک نهاد قانونگذاری شهر نیویورک است. این شورا ۵۱ عضو از ۵۱ حوزه شورایی از پنج بخش دارد. شورا به عنوان یک عامل کنترلی بر فهرست شهرداران نیویورک سیتی عمل می‌کند. شورا عملکرد سازمان‌های شهری را مورد رصد قرار می‌دهد و در خصوص مسایل مختلف قانونگذاری می‌کند. شورا همچنین تنها مسئول تصویب بودجه شهر است و هر عضو به دو دوره عضویت متوالی در آن محدود است و می‌تواند پس از وقفه‌ای چهارساله دوباره برای عضویت رقابت کند. اعضای شورا هر چهار سال انتخاب می‌شوند. هر بیست سال دو دوره متوالی دو ساله برای تغییر
هر بیست سال دو دوره متوالی دو ساله برای تغییر حوزه‌ها بین دوره‌ها در نظر گرفته می‌شود.
ایماگاوا اوجیزانه (۱۵۳۸ – ۲۷ ژانویه، ۱۶۱۵) یکی از دایمیو‌های ژاپنی در دوره سنگوکو و اوایل دوره ادو بود. او پسر ایماگاوا یوشیموتو و دوازدهمین رهبر خاندان ایماگاوا بود. مادر بزرگ قدرتمند او جوکی-نی نام داشت. زندگی‌نامه. اوجیزانه در قلمرو سونپو متولد شد. او پسر بزرگ ایماگاوا یوشیموتو بود. در سال ۱۵۵۴، او با دختر هوجو اوجی‌یاسو (هایاکاوا دونو) به عنوان بخشی از اتحاد سه‌گانه کای-ساگامی-سوروگا ازدواج کرد. اوجیزانه ریاست خانواده را در سال ۱۵۵۸ به ارث برد، زمانی که پدرش بازنشسته شد تا توجه خود را بر پیشرفت ایماگاوا
بازنشسته شد تا توجه خود را بر پیشرفت ایماگاوا در ولایت توتومی و ولایت میکاوا متمرکز کند. نام کودکی او Tatsuomaru بود. در سال ۱۵۶۰، یوشیموتو در نبرد اوکه‌هازاما کشته شد، استان توتومی و میکاوا دچار هرج و مرج شدند. اوجیزانه جانشین پدرش شد، اما به دلیل وضعیت آشفته خاندان ایماگاوا، بسیاری از دست نشاندگان به اوجیزانه خیانت کردند. مادربزرگ او، جوکی-نی، که قدرت سیاسی زیادی داشت، در سال ۱۵۶۸ درگذشت. پس از این امر، تاکدا شینگن و توکوگاوا ایه‌یاسو به سرزمین‌های ایماگاوا حمله کردند. اوجیزانه بعداً با تحریم نمک علیه
حمله کردند. اوجیزانه بعداً با تحریم نمک علیه خاندان تاکدا محصور در خشکی تلافی کرد. این اخرین تأثیر چندانی نداشت زیرا اوئه‌سوگی کنشین از فرصت استفاده کرد و نمک به تاکدا فروخت و تنها منجر به سقوط خاندان ایماگاوا شد. در سال ۱۵۶۸، شینگن تهاجم خود را به ولایت سوروگا آغاز کرد، ارتش ایماگاوا با شکست مواجه شد و قلعه سونپو به سرعت اشغال شد. بعداً اوجیزانه به قلعه کاکه‌گاوا در ولایت توتومی گریخت. پس از شکست در سال ۱۵۶۹ محاصره کاکه‌گاوا، ایماگاوا اوجی‌زانه در ازای کمک برای بازپس‌گیری قلمرو خود در ولایت سوروگا با
کمک برای بازپس‌گیری قلمرو خود در ولایت سوروگا با ایه‌یاسو متحد شد. در «شینچو کوکی» (حساب نوبوناگا) ثبت شده است که او در سال ۱۵۷۵ کنفرانسی با اودا نوبوناگا و توکوگاوا ایه‌یاسو در معبد سوکوکو-جی داشت. همچنین در نبرد ناگاشینو دوباره برای مقابله با ارتش خاندان تاکدا به نیروهای اودا پیوست. خانواده ایماگاوا توسط توکوگاوا ایه‌یاسو احضار شد و توکوگاوا او را کوکه (دوره ادو) (اشراف) کرد. اوجیزانه از نواختن کماری و شعر لذت می‌برد. او در سال ۱۶۱۵ در املاک خانوادگی در شیناگاوا-کو، توکیو درگذشت.
نبرد تنموکوزان ، همچنین به نام نبرد توریباتا نیز شناخته می‌شود. به عنوان آخرین نبرد خاندان تاکدا در نظر گرفته می‌شود. در این نبرد تاکدا کاتسویوری تلاش نهایی‌اش را برای مقاومت در برابر نیروهای ترکیبی از توکوگاوا ایه‌یاسو و اودا نوبوناگا انجام داد. ساخت قلعه شینپو. در سال ۱۵۸۲ (تنشو ۱۰)، اودا نوبوناگا سرانجام دستور داد که برای شکست دادن دشمن قدیمی خود، خاندان تاکدا، به جنگ برود. این به این دلیل بود که رهبر یک شاخه از خاندان تاکدا، کیسو یوشیماسا، فرار کرد و حمله به قلمرو تاکدا را آسان‌تر کرد. فرمانده کل، پسر
به قلمرو تاکدا را آسان‌تر کرد. فرمانده کل، پسر ارشد او، اودا نوبوتادا بود. این یک ارتش بزرگ بود که در مجموع ۱۸۰۰۰ نفر را شامل می‌شد. در پاسخ، تاکدا کاتسویوری قلعه قوی شینپو را در انتظار ورود ارتش اودا ساخته بود و قصد داشت آنها را در آنجا متوقف کند. با این حال، در مواجهه با ارتش اودا که با سرعتی سهمگین پیش می‌رفت، ملازمان یکی پس از دیگری از وفاداری نسبت به خاندان تاکدا به سوی جناح قوی تر فرار کردند. علاوه بر این، توکوگاوا ایه‌یاسو تهاجم به ولایت کای را آغاز کرد که باعث شد بسیاری از سربازان فرار کنند و او را
که باعث شد بسیاری از سربازان فرار کنند و او را مجبور به ترک مقاومت خود در قلعه شینپو کرد. این یک قلعه نوساز بود که تلاش زیادی را صرف کرد، اما آنها تصمیم گرفتند بدون استفاده از آن برای نبرد عقب‌نشینی کنند. در این زمان، قدرت نظامی قبلاً به حدود ۱۰۰۰ نفر کاهش یافته بود. حرکت به قلعه ایوادونو. مقصد دیگر کاتسویوری تاکدا قلعه ایوادونو (شهر اوتسوکی، استان یاماناشی) بود که توسط اویامادا نوبوشیگه، عموی بزرگ او و یکی از ارشدترین ملازمان در خاندان محافظت می‌شد. با این حال، اینجا نیز به او خیانت شد. آنها از ورود به
حال، اینجا نیز به او خیانت شد. آنها از ورود به قلعه منع شدند و از طریق حصار قلعه به آنها شلیک شد که منجر به تلفات زیادی شد. کاتسویوری که جایی برای رفتن نداشت، فرار ناامیدانه ای را آغاز کرد. حرکت به طرف کوه تنموکو در جستجوی مکانی برای خودکشی. مقصد کاتسویوری تاکدا معبد سیئونجی (شهر کوشو، یاماناشی، استان یاماناشی) بود، جایی که قبر اجدادش در آن قرار داشت. او بدون هیچ شانسی برای برنده شدن، سفر خود را در جستجوی مکانی برای مرگ آغاز کرد. در نهایت، کاتسویوری زمانی که توسط حدود ۴۰۰۰ سرباز دشمن از جمله تاکیگاوا
که توسط حدود ۴۰۰۰ سرباز دشمن از جمله تاکیگاوا کازوماسو از ارتش اودا از ارتش او سبقت می‌گیرد، متوجه سرنوشت خود می‌شود. نبرد پایانی، نبرد تنموکویزان، به این ترتیب بود. تنها کسی که شجاعانه جنگید سوچیا ماساتسونه بود که به عنوان آخرین ملازم خاندان تاکدا نیز شناخته می‌شود. برای اینکه استادش وقت بخرد تا خودکشی کند، در مسیر صخره ای کنار رودخانه ماند و در حالی که با یک دست درخت ویستریا را گرفته بود، یکی پس از دیگری با سربازان اودا مبارزه کرد. گفته می‌شود که او ۱۰۰۰ نفر را کشت و افسانه «یک دستی ۱۰۰۰ نفر» هنوز هم تا
نفر را کشت و افسانه «یک دستی ۱۰۰۰ نفر» هنوز هم تا به امروز نقل شده است. مکانی که کاتسویوری با همسر و فرزندش خودکشی کردند حدود ۷ کیلومتر قبل از معبد سیئونجی است. پس از جنگ، معبد کیتوکو-این در این منطقه توسط توکوگاوا ایه‌یاسو ساخته شد. معبد کیتوکو-این. معبد کیتوکو-این در سال ۱۵۸۲ (تنشو ۱۰) توسط توکوگاوا ایه‌یاسو برای سوگواری تاکدا کاتسویوری و سایر اعضای خاندان تاکدا ساخته شد. گفته می‌شود که کاتسویوری و همسر و فرزندانش در این منطقه خودکشی کردند و سنگی که خاندان تاکدا برای خودکشی روی آن می‌نشستند، در محل باقی
تاکدا برای خودکشی روی آن می‌نشستند، در محل باقی مانده است. پرچم «هاتاتا نو ماتسو» که در کنار سالن اصلی افراشته شده است، تاکدا کاتسویوری قبل از خودکشی پرچم میراثی خود را برافراشته و ریاست خانواده را به پسر بزرگش نوبوکاتسو تاکدا سپرد. بیشتر در داخل محوطه، قبرهای کاتسویوری، تاکدا نوبوکاتسو و همسرش قرار دارد که به عنوان املاک فرهنگی تعیین شده توسط استان حفاظت می‌شوند. خرابه‌های میدان نبرد توریباتا. در طول نبرد تنموکویاما، چندین درگیری در مقیاس کوچک اتفاق افتاد. مکانی که کاتسویوری تاکدا آخرین جایگاه خود را در
مکانی که کاتسویوری تاکدا آخرین جایگاه خود را در آن ساخت، میدان نبرد توریباتا است. در بالادست، ماساتسونه تسوچیا به قدری موفق بود که او را به عنوان «یک دستی ۱۰۰۰ نفر» می‌شناختند و ارتش اودا را متوقف کرد، اما در آن زمان ارتش تاکدا فقط ۴۳ نفر داشت. می‌گویند در اینجا حصاری ساخته شد تا استاد وقت خودکشی کند. همه ملازمان او در جنگ جان باختند و امروزه تنها یک بنای سنگی باقی مانده است. این مکان حدود ۱ کیلومتر قبل از معبد کیتوکو-این است.
اَسْفَنْد یا اَسْپَنْد یا اَزْفَنْد؛ یکی از ولایت‌های ربع نیشابور خراسان بزرگ؛ که در منابع مختلف از فرهادجرد یا فرهادگرد، به عنوان قصبه یا شهر مرکزی این ولایت، یاد شده است. این ولایت در مسیر راه نیشابور به مرو قرار داشته است. ولایت اسفند را در جغرافیای امروز، به شهرستان فریمان در استان خراسان رضوی ایران و حدی از نواحی پیرامون آن، مطابقت داده‌اند. نام‌شناخت. اسفند؛ یکی از ولایت‌های ربع نیشابور خراسان؛؛ در «الاعلاق‌النفسیه»، نام این ولایت به صورت اشبند؛ در «احسن‌التقاسیم»، أَسْفَنْد در «معجم‌البلدان»،
در «احسن‌التقاسیم»، أَسْفَنْد در «معجم‌البلدان»، أَشْفَنْد ثبت شده است. در ترجمه محمد حسین خلیفه نیشابوری بر کتاب تاریخ الحاکم، نام این ولایت به صورت ازقند آمده است. اما محمدرضا شفیعی کدکنی، گونه درست این واژه را اَزْفَنْد دانسته که تغییر شکل یافته یا گونه دیگر اَسْفَنْد، اَسْپَنْد، اَسْبَنْد و اَشْفَنْد است. جغرافیا و ویژگی‌ها. اسفند؛ از ولایت‌های دوازده‌گانه ربع نیشابور خراسان بزرگ؛ بنا به گفته یاقوت حموی، کوره (ناحیه) بزرگی است از نواحی نیشابور و مرز آن از مرج‌الفضاء (مرج‌الخطباء) تا حدود زوزن و بوزجان
از مرج‌الفضاء (مرج‌الخطباء) تا حدود زوزن و بوزجان بوده و هشتاد و سه قریه دارد. او در ادامه می‌گوید که عبدالله بن عامر، لشکر خویش را در همین منطقه فرود آورد و از آن روی که سرما بر آنها فشار آورد به نیشابور بازگشتند. اسفند، در تاریخ الحاکم، ولایتی آباد که در آن مرغزاهایی است توصیف شده و محمد مقدسی آن را رستاقی کوچک و کم‌میوه معرفی می‌نماید که جاده مرو از میان آن می‌گذرد. در «الانساب» سمعانی، ابوطلحه سرکت از اهالی اسفند، معرفی شده است. فرهادجرد. یاقوت حموی، فرهادجرد را قصبه (شهر مرکز) ولایت اسفند معرفی کرده و
را قصبه (شهر مرکز) ولایت اسفند معرفی کرده و سمعانی نیز فرهادجرد را از آبادی‌های ولایت اسفند نیشابور دانسته است و فرهادجرد یکی از قریه‌های هفتگانه قدیمی ربع نیشابور است که دارای قهندز (کهندژ) بوده است. فرهادگرد (فرهادجرد)، در جغرافیای امروز، یکی از روستاهای فریمان در خراسان است. یکی از راویان حدیث، به نام ابوالفضل صالح بن نوح فرهادجردی نیشابوری به این قریه، منسوب است.