payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دسامبر ۲۰۱۴ در فرانسه، و در تاریخ ۶ فوریه ۲۰۱۵ در ایالات متحده توسط یونیورسال پیکچرز منتشر شد. به‌طور کلی، فیلم هفتمین پسر نظرات منفی منتقدان فیلم را دریافت کرد و توانست ۱۱۴ میلیون دلار برای بودجه ۹۵ میلیون دلاری به دست بیاورد. در این فیلم برای اولین بار پس از فیلم لبوفسکی بزرگ (۱۹۹۸)، جف بریجز و جولیان مور مشارکت داشتند. تولید. برای نقش تام وارد ابتدا با سام کلافلین مذاکره شد اما در ماه ژوئن ۲۰۱۱ مذاکرات منتفی و بن بارنز به جای او انتخاب شد. تولید در ۱۹ مارس ۲۰۱۲ در ونکوور، بریتیش کلمبیا آغاز شد. در فوریه
۲۰۱۲ در ونکوور، بریتیش کلمبیا آغاز شد. در فوریه ۲۰۱۳ لجندری پیکچرز با تخصیص ۵ میلیون دلار برای تکمیل افکت‌های تصویری به شرکت ریتم و هوست ستودیوز موافقت کرد. چاینا فیلم گروپ سرمایه‌گذاری برای وارکرفت و هفتمین پسر انجام داد. موسیقی. در ابتدا اعلام شد که ای. آر. رحمان و توماس کانتلینن این امتیاز را می‌گیرند. با این حال، در ژوئیه ۲۰۱۳ رحمان کار را برای مغایرت در برنامه‌ها ترک کرد. رحمان بعدها گفت که او کار را برای ساخت موسیقی فیلم کاویا ثلایوان که یک فیلم داستانی تاریخی است ترک کرده چون این فیلم به او آزادی
تاریخی است ترک کرده چون این فیلم به او آزادی عملی برای نوآوری در موسیقی عامیانه می‌داد. در نتیجه، در دسامبر ۲۰۱۳ کانتلینن توسط مارکو بلترامی جایگزین شد. انتشار. در اصل برنامه‌ریزی شده بود که ۱۵ فوریه ۲۰۱۳ تاریخ انتشار فیلم باشد اما برای تکمیل کارهای‌های پس از تولید، این تاریخ به ۱۸ اکتبر ۲۰۱۳ تغییر یافت. این تاریخ دوباره تغییر کرد و این بار به دلیل شراکت لجندری پیکچرز با وارنر بروس که در ابتدا قصد داشت پخش فیلم را بگیرد به تاریخ ۱۷ ژانویه ۲۰۱۴ موکول شد. در ۱۵ اوت ۲۰۱۳ اعلام شد که لجندری پیکچرز حق پخش فیلم
۱۵ اوت ۲۰۱۳ اعلام شد که لجندری پیکچرز حق پخش فیلم را به شریک جدید خود یونیورسال استودیوز فروخته‌است. در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۳ اعلام شد که تاریخ انتشار فیلم به ۶ فوریه ۲۰۱۵ تغییر یافته‌است. فیلم در تاریخ ۱۷ دسامبر ۲۰۱۴ در فرانسه به نمایش درآمد. بازخوردها. باکس آفیس هفتمین پسر ۱۷٫۲ میلیون دلار در آمریکای شمالی و ۹۳٫۴ میلیون دلار در سرزمین‌های دیگر و در سرتاسر جهان مجموعاً ۱۱۰٫۶ میلیون دلار به فروش رسید.
چی؟ () فیلمی به کارگردانی رومن پولانسکی است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به مارچلو ماسترویانی، کریستین بری، هیو گریفیت و دیتر هالروردن اشاره کرد.
تولید آنتروپی برای محاسبه میزان بازده عملکرد ماشینهایی گرمایی مورد استفاده قرارمیگیرد مانند محاسبه بازده در نیروگاه‌ها، یخچالها، پمپ حرارتی و ابزار تهویه مطبوع. همچنیین نقش کلیدی در فرایندهای برگشت‌ناپذیر در ترمودینامیک نیز دارد. گذشته. آنتروپی در فرایندهای برگشت‌ناپذیر تولید می‌شود. ارزش دوری از فرایند برگشت‌ناپذیر (یا کاهش آنتروپی ایجاد شده) توسط آقای نیکولا سعدی کارنو در سال ۱۸۲۴ پی برده و مطرح شد. در سال ۱۸۶۷ کلازیوس که از سال ۱۸۵۴ کار در رابطه آنتروپی را افزایش داده بود توضیحاتی در مقالات نوشته شده خود
افزایش داده بود توضیحاتی در مقالات نوشته شده خود دربارهٔ تولید آنتروپی (در سیستم بسته)ارائه نمود. همچنین معادله زیر که تولید آنتروپی با N نامگذاری شده و S0 آنتروپی در حالت نخست و S آنتروپی در حالت آخر فرایند، T دما و Q انرژی گرمایی ورودی به سامانه است. اگر در معادله بالا N برابر صفر شود فرایند برگشت‌پذیر است و اگر بزرگتر از صفر شود (که در فرایندهای واقعی چنین است) فرایند برگشت‌ناپذیر می‌باشد.
عبدالناصر قارم، یکی از مشهورترین هنرمندان مفهومی جهان عرب است. وی نظامی‌ست و دارای درجه سرگردی در ارتش عربستان سعودی است. قارم تحصیلات آکادمیک در زمینه رشته‌های هنری ندارد. وی با دو نفر از عاملان حملات ۱۱ سپتامبر، هم‌کلاس بوده‌است. حراجی کریستی، چیدمانی مفهومی از عبدالناصر قارم را به‌عنوان «گران‌ترین اثر یک هنرمندِ زندهٔ عرب» معرفی کرده‌است. ۵۴مین دوسالانه ونیز. در سال ۲۰۱۱ میلادی، ۸ هنرمند پان‌عرب تحت یک مجموعه گروهی هنر معاصر، در۵۴مین دوسالانه ونیز شرکت کردند. یکی از آنان عبدالناصر قارم بود.
تاریخ یهودیان در لبنان به زمان عهد عتیق باز می‌گردد. یهودیان در سرزمینی که امروزه لبنان نامیده می‌شود از زمان دور ساکن بودند. در لبنان امروزی. بیشتر یهودیان لبنان، یهودیان سفاردی هستند که در اطراف بیروت ساکن هستند. جمعیت یهودی دیگری در سیدون و بعلبک نیز ساکنند. در لبنان امروزی حدود ۴۰ تا ۱۰۰ یهودی وجود دارد. بعد از جنگ داخلی لبنان در سال ۱۹۵۸ یهودیان لبنان در لبنان باقی ماندند و احساس نیز به مهاجرت نمی‌کردند؛ ولیکن بعد از جنگ شش روزه اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۶۷ وضعیت یهودیان در لبنان بد شد. بعد از حمله
۱۹۶۷ وضعیت یهودیان در لبنان بد شد. بعد از حمله اسرائیل به لبنان در سال ۱۹۸۲ مهاجرت یهودیان شدت گرفت. در بیروت محله یهودی وادی ابو جمال در درگیریهای بین مسیحیان و مسلمانان دچار صدمات زیادی شد. بیشتر یهودیان بعد از سال ۱۹۸۲ از لبنان مهاجرت کرده و به کشورهای فرانسه، ایالات متحده، کانادا، استرالیا و سوئیس رفتند. پاریس، نیویورک و ژنو دارای جمعیت زیادی از یهودیان لبنانی هستند. بعضی یهودیان لبنانی که به اسرائیل مهاجرت کرده بودند بعداً به عنوان ارتش اسرائیل بازگشته و در قسمتهای تحت کنترل اسرائیل ساکن شدند. در زمان
و در قسمتهای تحت کنترل اسرائیل ساکن شدند. در زمان عهد عتیق. در زمان پادشاهی اسرائیل لبنان و اسرائیل دو منطقه مجزا بودند. بر اساس کتاب مقدس منطقه‌ای که خداوند به دو قبیله نفتالی و اشر داده بود دارای بخشهایی از سرزمین لبنان تا سیدون در شمال بود. در زمان وجود پادشاهی اسرائیل (پادشاهی متحد) قلمرو این کشور تا این منطقه ادامه داشت. بعد از حمله آشوریان قبیله نفتالی اخراج شد. در عهد جدید عیسی در منطقه کوه هرمون عبور می‌کند که نشاندهنده حضور یهودیان در این منطقه است. بعد از شورش بارکوخبا، گروههای یهودی در لبنان شکل
بعد از شورش بارکوخبا، گروههای یهودی در لبنان شکل گرفت. معاویه یهودیان زیادی را در تریپولی لبنان سکونت داد. در قرن بیستم. در سال ۱۹۱۱ یهودیان زیادی از عراق، یونان، سوریه، ترکیه، مصر و ایران به لبنان مهاجرت کردند. در زمان حکومت فرانسویان در لبنان جمعیت یهودی قابل توجهی در لبنان وجود داشت که دارای اهمیت و قدرت زیادی بودند. در این زمان دو روزنامه یهودی یکی به زبان عربی به نام العالم الاسرائیلی و دیگری به زبان فرانسه تجارت لوانت چاپ شد. تا سال ۱۹۰۸ جمعیت یهودیان با مهاجرت یهودیان امپراطوری عثمانی از شهرهای
با مهاجرت یهودیان امپراطوری عثمانی از شهرهای مختلف نظیر ازمیر، سالونیکا، استانبول و بغداد زیاد شد. در سال ۱۹۲۹ مفتی اورشلیم از فلسطین اخراج شده و در لبنان ساکن شد. او سخنرانیهای شدیدی علیه یهودیان و انگلیسیها می‌کرد. با اینکه یهودیان در بیروت دارای امنیت بودند ولیکن دید مردم نسبت به آنها در خارج از بیروت بسیار منفی بود. بعد از سال ۱۹۴۷. با گسترش اختلاف میان اعراب و اسرائیل احساسات ضد یهودی در لبنان شدت گرفت. کنیسه اصلی بیروت در سال ۱۹۵۰ بمبگذاری شد. در این زمان بیشتر یهودیان از دولت کنار گذاشته شدند. بیشتر
بیشتر یهودیان از دولت کنار گذاشته شدند. بیشتر یهودیان لبنان صهیونیست بودند و موافق تشکیل کشور اسرائیل بودند؛ ولیکن بیشتر آنها دیدگاههای صهیونیستی خود را مخفی می‌کردند تا به خیانت متهم نشوند. در سال ۱۹۵۸ و در زمان جنگ داخلی لبنان، جمعیت یهودی لبنان حدود ۹۰۰۰ نفر بود. لبنان در این زمان تنها کشور عربی بود که جمعیت یهودی آن افزایش یافت؛ ولیکن از این زمان به بعد مهاجرت یهودیان از لبنان شدت یافت. در زمان جنگ شش روزه مهاجرت یهودیان شدت یافت. از این زمان و به دلیل مشکلات زیاد درون لبنان بیشتر یهودیان از لبنان
مشکلات زیاد درون لبنان بیشتر یهودیان از لبنان مهاجرت کردند. در سال ۲۰۱۰ دولت لبنان اقدام به بازسازی کنیسه یهودیان به نام مغن ابراهیم کرد. این کنیسه چندین سال قبل در حملات اسرائیل خراب شده بود.
تاریخ یهودیان در یمن به زمان‌های بسیار قدیم بازمیگردد. بیشتر یهودیان یمن بعد از تشکیل کشور اسرائیل در سالهای ۱۹۴۹ و ۱۹۵۰ توسط عملیات فرش جادویی به اسرائیل منتقل شدند. امروزه در یمن تنها چندین یهودی وجود دارد که بسیار سالخورده هستند. نحوه انجام مراسم دینی در بین یهودیان یمنی با یهودیان اشکنازی، میزراهی و سفاردی متفاوت است. تاریخ قدیم. افسانه‌های زیادی در مورد نحوه حضور اولیه یهودیان در یمن وجود دارد. بر اساس بعضی داستان‌ها سلیمان تعدادی یهودی را به یمن فرستاد تا از آنجا طلا و نقره برای معبد تهیه کنند. بر
تا از آنجا طلا و نقره برای معبد تهیه کنند. بر اساس بعضی داستان‌های دیگر یهودیان برای اولین بار در سال ۱۴۵۱ قبل از میلاد در یمن ساکن شدند. بعضی افسانه‌های دیگر اشاره می‌کند که مردم یمن بعد از اینکه ملکه صبا با سلیمان ملاقات کرد یهودی شدند. یهودیان یمن خود اعتقاد دارند که اجدادشان ۴۲ سال قبل از نابودی معبد اول به یمن مهاجرت کردند. آن‌ها می‌گویند که در زمان ارمیای نبی ۷۵۰۰۰ یهودی به همراه کاهنین و لویها به یمن مهاجرت کردند. داستان دیگری اشاره می‌کند که وقتی عزرا یهودیان را برای بازگشت به اورشلیم جمع میکرد
عزرا یهودیان را برای بازگشت به اورشلیم جمع میکرد یهودیان یمن از بازگشت سرباز زدند و او آن‌ها را بازگشت منع کرد. به دلیل این مسائل گفته می‌شود که یهودیان یمن هیچگاه نام عزرا را برای فرزندان خود انتخاب نمی‌کنند. بر اساس نظرهای تاریخی اولین حضور یهودیان در یمن به زمان پادشاهی حمیر باز میگردد. یهودیان در تجارت ادویه و عود بین خاوردور، هند و آفریقا نقش داشتند. در ۵۱۶ جنگ‌های داخلی درگفت و یوسف ذونواس به قدرت رسید.یوسف ذونواس مسیحیان بسیاری را به قتل رساند. داستان کشتن مسیحیان توسط وی در قرآن ذکر شده‌است و مورد
کشتن مسیحیان توسط وی در قرآن ذکر شده‌است و مورد مذمت قرار گرفته‌است. بعد از رسیدن خبر کشتار مسیحیان به جاستینین یکم او نیروهای خود را به یمن فرستاد و یوسف ذونواس در سال ۵۲۵ میلادی به قتل رسید. روابط مسلمانان و یهودیان. یهودیان به عنوان اهل کتاب دارای شرایط محافظت شده بودند و تنها نیازمند پرداخت مالیات جزیه بودند. ولیکن بعد از به قدرت رسیدن زیدیان که شیعه بودند وضعیت یهودیان بد شد. زیدیان مانند صفویان یهودیان را نجس میدانستند و جلوی هر نوع ارتباطی بین آنان و مسلمانان را میگرفتند. زیدیان قوانین بسیار زیادی
و مسلمانان را میگرفتند. زیدیان قوانین بسیار زیادی علیه یهودیان وضع کردند که بیشتر این قوانین مشابه قوانین ضد یهودی صفویان بود. بعد از به قدرت رسیدن رسولیان در سال ۱۲۲۹ میلادی و پایان کار زیدیان وضعیت یهودیان بهتر شد. در سال ۱۵۴۷ میلادی امپراطوری عثمانی حکومت یمن را به دست آورد. از این زمان یهودیان یمن با سایر یهودیان و به خصوص یهودیان کابالایی در شهر صفد ارتباط برقرار کردند. بعد از اینکه حکومت عثمانی در یمن در سال ۱۶۳۰ به پایان رسید یهودیان به صورت دسته جمعی اخراج شدند. بسیاری خانه‌های آنان تخریب شد و
جمعی اخراج شدند. بسیاری خانه‌های آنان تخریب شد و اموال آنان ضبط گردید. ولیکن بعد از یکسال به دلیل مسائل اقتصادی اجازه بازگشت به یهودیان داده شد. یهودیان یمن دارای تخصص در تجارتهای زیادی بودند که معمولاً توسط زیدیان دانسته نشده بود. شغل‌هایی نظیر نقره کاری، آهنگری، تعمیر ابزار و آلات جنگ، بافندگی، کوزه‌گری، سنگبری، نجاری، کفاشی و خیاطی شغل‌هایی بودند که به صورت کامل در دست یهودیان بودند. این تقسیم شغل‌ها یک رابطه اقتصادی بین یهودیان و مسلمانان ایجاد کرد. مسلمانان بیشتر به تهیه و پخش غذا اشتغال داشتند و
مسلمانان بیشتر به تهیه و پخش غذا اشتغال داشتند و یهودیان بیشتر شغل‌هایی برای تأمین نیاز و ابزار کشاورزان داشتند. در قرن ۱۸ با روی کار آمدن امامیان زندگی یهودیان به شدت بهبود یافت. آن‌ها حتی در دولت قدرت زیادی کسب کرده و یکی از آن‌ها به نام ربی شلوم بن اهارون مسئول خزانه داری شد. در سال ۱۸۷۲ امپراطوری عثمانی مجدداً یمن را تحت کنترل گرفت. یهودیان تحت نظر عثمانی قدرت گرفتند و اجازه یافتند با سایر یهودیان ارتباط برقرار کنند. مهاجرت به اسرائیل. مهاجرت یهودیان به اسرائیل از سال ۱۸۸۱ شروع شد و تا سال ۱۹۱۴ بدون
به اسرائیل از سال ۱۸۸۱ شروع شد و تا سال ۱۹۱۴ بدون وقفه ادامه یافت. در این زمان ۱۰ درصد یهودیان یمن از این کشور خارج شدند. بعد از تشکیل کشور اسرائیل بیشتر یهودیان از یمن به اسرائیل مهاجرت کردند. اسرائیل عملیات فرش جادویی را برای انتقال بیشتر این یهودیان انجام داد. در این زمان حدود ۵۰۰۰۰ یهودی به اسرائیل رفتند. امروزه بیشتر یهودیان یمنی در اسرائیل زندگی می‌کنند.
سارا احمد (به انگلیسی: Sara Ahmed) (زادهٔ ۳۰ اوت ۱۹۶۹) یکی از محققان دانشگاه‌های انگلستان و استرالیا است که در زمینه تقاطع نظریه فمینیستی، نظریه کوییر، نظریه انتقادی نژادی و پسااستعمارگرایی فعالیت می‌کند. زندگی‌نامه. سارا احمد در شهر سالفورد انگلستان به دنیا آمد. مادرش انگلیسی و پدرش پاکستانی بود. در سال ۱۹۷۳ همراه با خانواده خود به شهر آدلاید استرالیا مهاجرت کرد. تم‌های اصلی آثار او مهاجرت، گرایش، تمایز، بیگانگی و هویت‌های مختلط، مستقیماً تحت تأثیر تجربیات اولیه او هستند. او دوره کارشناسی خود را از سال
اولیه او هستند. او دوره کارشناسی خود را از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۰، در رشته زبان انگلیسی و تاریخ در دانشگاه آدلاید به اتمام رساند و سپس از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ تحقیقات دوره دکتری خود را در مرکز نظریه انتقادی و فرهنگی دانشگاه کاردیف، به انجام رساند. سارا احمد از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۴ در مرکز مطالعات زنان (بعدها به مؤسسه مطالعات زنان تغییر نام داد) دانشگاه لنکستر فعالیت می‌کرد و از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ به سمت معاونت رئیس و سپس ریاست این مؤسسه انتخاب شد. در سال ۲۰۰۴ به سمت استادی در دپارتمان رسانه و ارتباطات کالج گلداسمیتس
در دپارتمان رسانه و ارتباطات کالج گلداسمیتس دانشگاه لندن منصوب شد و هم‌اکنون استاد مطالعات نژادی و فرهنگی در گلداسمیتس است. او یکی از اعضای اجرایی انجمن مطالعات فمینیستی و زنان FWSA در انگلستان و ایرلند بوده‌است و به‌عنوان معاون رئیس این انجمن و سردبیر خبرنامه آن نیز فعالیت کرده‌است. در ترم بهار ۲۰۰۹، کرسی لوری نیوجرسی را در زمینه مطالعات زنان در دانشگاه راجرز از آن خود کرد و پیش از آن در زمینه مطالعات جنسیت، از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۴ در دانشگاه سیدنی و در سال۲۰۰۹ در دانشگاه آدلاید گاهی به‌صورت مهمان فعالیت
در دانشگاه آدلاید گاهی به‌صورت مهمان فعالیت می‌کرد. سارا احمد در ترم بهار ۲۰۱۳، از جانب دایان میدل‌بروک و کارل دی‌یراسی به‌عنوان استاد مهمان به مرکز مطالعات جنسیت دانشگاه کمبریج دعوت شد. او معاون سردبیر ژورنال بین‌المللی مطالعات فرهنگی و عضو هیئت سردبیری ۱۶ مجموعه کتاب و ژورنال دانشگاهی دیگر از جمله الگوهای جدید ژورنال مطالعات زنان اروپا ، GLQ (ژورنال مطالعات همجنسگرایان) و گرایش‌های جنسی است. آثار. سارا احمد هفت کتاب نوشته‌است که عبارت‌اند از؛ او همچنین ویراستاری هفت کتاب و ژورنال را بر عهده داشته یا در
هفت کتاب و ژورنال را بر عهده داشته یا در ویراستاری آن‌ها همکاری کرده‌است و بیش از ۶۰ مقاله در ژورنال‌ها و فصل در کتاب‌ها منتشر کرده‌است. نظریات. با وجود این که در بیشتر تاریخ فلسفه اخلاق از ارسطو گرفته تا جان استوارت میل، «شادی را هدف غایی امیال ما» تعریف کرده‌اند، اما کتاب "وعده شادی" سارا احمد «میل فلسفی دیرینه برای شادی را به‌گونه‌ای تحلیل می‌کند که در آن مفهوم شادی به‌منظور توجیه سرکوب و الگوسازی مجدد هنجارهای اجتماعی و خوبی‌های بشری به‌کاربرده می‌شود.» ایمی کاریو رو با اشاره به رساله احمد در سال ۲۰۱۰
ایمی کاریو رو با اشاره به رساله احمد در سال ۲۰۱۰ بیان می‌کند که «دغدغه احمد «چیستی» شادی نیست بلکه انواع کارکردهای فرهنگی، پدیدارشناسی و سیاسی آن است. او این مفهوم را به‌صورت تاریخی نشان می‌دهد و با توجه به «چرخش شادی» در فرهنگ عامه و در علم، استدلال می‌کند که «با یافتن شادی در موقعیت‌های معین، علم شادی آن موقعیت‌ها را خوب یا آنچه باید خوب تلقی شود، می‌داند» - یا آن‌ها را «اهداف شادی» دانسته که ما را هدایت کرده یا مجبورمان می‌کند تا به‌منظور ایجاد ارزش تأثیرگذار مثبت جمعی به‌عنوان خوبی اجتماعی، به سمت
تأثیرگذار مثبت جمعی به‌عنوان خوبی اجتماعی، به سمت آن‌ها حرکت کنیم.» مقاله خوشیکُشهای فمینیستی (و سایر سوژه‌های خودرأی) که ویژگی خوشیکُش فمینیستی را دارای پتانسیل سیاسی می‌داند در سال ۲۰۱۰ منتشر شد و با استقبال بسیاری مواجه گشت. وی از آن زمان به بعد وبلاگی در زمینه خوشیکشهای فمینیستی دارد. سارا احمد به عنوان بخشی از نقد فتیشیسم (طلسم‌انگاری)* پسااستعماری نسبت به بیگانه، این بحث را مطرح می‌کند که کاربرد استعاره‌ای "شخصیت کوچ‌نشین" از سوی بریدوتی، مردم واقعاً کوچ‌نشین را از قلم می‌اندازد. این از قلم انداختن
کوچ‌نشین را از قلم می‌اندازد. این از قلم انداختن به خود غربی اجازه می‌دهد «هر آنچه را تهدیدکننده است ذیل عنوان کوچ‌نشین قرار دهد» و با مصادرهٔ مطلوب آن آگاهی انتقادی خود را شکل دهد. سوژهٔ غربی به درون فرهنگ‌های متفاوت سفر می‌کند، اما فقط برای تشدید حاشیه‌نشینی «دیگران» و محوریت قرار دادن هنجار غربی. سارا احمد معتقد است «فمینیسم باید زبانی پیدا کند که به آن اجازه دهد بدن‌ها، فضاها و تاریخ‌هایی را که به اشکال متعددی تعین یافته‌اند و زبان آن‌ها را به خود اختصاص می‌دهند و تصرف می‌کنند بفهمد و به آن‌ها پاسخ
می‌دهند و تصرف می‌کنند بفهمد و به آن‌ها پاسخ دهد. فمینیسم باید از بازنمایی خود به عنوان یک برنامه و داشتن موضوعی که همیشه می‌توان آن را به شکلی موفقیت‌آمیز به هدف و برآیندی نهایی تبدیل کرد سرباز بزند. به نفع فمینیسم است که هدف خود را تثبیت نکند، زیرا به این شیوه می‌تواند با جهان پیرامون همخوانی بیشتری داشته باشد.
کوسیه فان بروخن (؛ – ) یک نمایشگاه‌گردان، مجسمه‌ساز، نقاش، و پدیدآور اهل هلند بود. او به همراه همسرش، کلاس اولدنبرگ، به فعالیت و نقدهای هنری بسیاری دست زد. از جمله کارهای مطرح او می‌توان به تندیس‌های شهری با اندازه بزرگ وی اشاره کرد. زندگی‌نامه. کوسیه فان بروخن در ۱۹۴۲ در هلند به دنیا آمد. او مدرک کارشناسی ارشد خود را در تاریخ هنر در دانشگاه گرونینگن گرفت و از ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۱ در موزه اشتدلیک در آمستردام مشغول به کار نمایشگاه‌گردانی شد. از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۶، فان بروخن به تدریس هنرهای زیبا در انسخده هلند پرداخت. فان
به تدریس هنرهای زیبا در انسخده هلند پرداخت. فان بروخن از سال ۱۹۷۶ همکاری خود با کلاس اولدنبرگ را آغاز کرد و یک سال بعد، در ۱۹۷۷، با وی ازدواج کرد. آن دو کارهای بسیاری را در ابعاد بزرگ در پارک‌ها و موزه‌های هلند ساختند. در ۱۹۷۸، آنان به نیویورک مهاجرت کردند و از آن هنگام تا پایان عمر، آثار خود را در فضاهای شهری، پارک‌ها، باغ‌های تندیس، و فضاهای داخلی کوچکتر به نمایش گذاشتند.
آلبرتو زوزایا (؛ ۱۳ آوریل ۱۹۰۸ – ۱۷ فوریه ۱۹۸۱) یک بازیکن فوتبال در پست مهاجم اهل آرژانتین بود. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال ریسینگ کلاب و استودیانتس اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده‌است.
آنتونیو ریبیرا دوس ریس () یک بازیکن فوتبال و روزنامه‌نگار اهل پرتغال بود. زندگی‌نامه. دوس رئیس در شهر لیسبون به دنیا آمد. وی در بین سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۵ برای باشگاه فوتبال بنفیکا بازی می‌کرد. وی همچنین برای دو دوره در بین سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۳ و ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۶ در تیم ملی فوتبال پرتغال بازی می‌کرد.
کلاس اولدنبرگ (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۱۸ ژوئیهٔ ۲۰۲۲) هنرمند، و مجسمه‌ساز اهل سوئد بود. او بیشتر به خاطر تندیس‌های همگانیش که با ابعاد بزرگ در فضاهای شهری تعبیه می‌شدند، شناخته می‌شود. وی همسر کوسیه فان بروخن، هنرمند هلندی–آمریکایی که در سال ۲۰۰۹ میلادی درگذشت، بود. زندگی‌نامه. اولدنبرگ در سال ۱۹۲۹ در استکهلم به دنیا آمد. به دنبال زندگی در نیویورک و اسلو، خانواده وی در ۱۹۳۶ به شیکاگو مهاجرت کردند. او تحصیلات خود را از ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۰ در دانشگاه ییل انجام داد و در ۱۹۵۳ شهروند آمریکا شد. پس از کار به عنوان دستیار
۱۹۵۳ شهروند آمریکا شد. پس از کار به عنوان دستیار خبری در شیکاگو سیتی نیوز بورو در مؤسسه هنر شیکاگو، وی در سال ۱۹۵۶ به نیویورک رفت و در آنجا ماندگار شد. اولدنبرگ با تندیس‌های نوین خود که در محیط‌های باز و شهری و در دسترس همگان گذاشته می‌شدند نقش مهمی در برآمدن هنر مردمی در آمریکا داشت. او در ۱۹۷۷ با کوسیه فان بروخن ازدواج کرد و این دو اجراهای بسیاری را در فضاهای بزرگ و شهری آمریکا و اروپا به انجام رساندند. مرگ. اولدنبرگ در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۲ در سن ۹۳سالگی بر اثر عوارض ناشی از افتادن بر روی زمین در خانه خود در
عوارض ناشی از افتادن بر روی زمین در خانه خود در منهتن درگذشت.
علیرضا سمیع آذر (زاده ) نویسنده و پژوهشگر تاریخ هنر و معماری اهل ایران است. او سال هاست که به تدریس تاریخ هنر و معماری معاصر جهان پرداخته و چندین کتاب در این زمینه ترجمه و تألیف کرده است. وی در میان سال‌های ۱۳۷۷ تا ۱۳۸۴ (۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ میلادی)، در دوره ریاست جمهوری محمد خاتمی، مدیر موزه هنرهای معاصر تهران بود. دوره ریاست وی بر این موزه همراه بود با بازتر شدن فضای سیاسی و هنری ایران و نشان دادن دوبارهٔ گنجینه آثار آن موزه. سمیع آذر نشان افسری نظام هنر و ادبیات دولت فرانسه را دریافت کرده‌است. او همچنین نشان
دولت فرانسه را دریافت کرده‌است. او همچنین نشان طلای انجمن ملی هنر آمریکا را به پاس تلاشش در تشویق و گسترش هنر دریافت کرده‌است. وی از بنیانگذاران موسسه حراج تهران است و در حال حاضر مدیر موسسه فرهنگی آموزشی هنر فردا می باشد. زندگی. علیرضا سمیع آذر در سال ۱۳۴۰ زاده شد. او در سال ۱۳۶۹ در رشته معماری از دانشگاه تهران دانش‌آموخته شد. او در ۱۳۷۵ از رساله دکترای خود در زمینه معماری در دانشگاه مرکزی انگلستان که اکنون با عنوان Birmingham City University شناخته می‌شود، دفاع کرد. زندگی حرفه‌ای. سمیع آذر تا سال ۱۳۸۳
دفاع کرد. زندگی حرفه‌ای. سمیع آذر تا سال ۱۳۸۳ ریاست موزه هنرهای معاصر تهران را بر عهده داشت. در این دوره، سیاست‌های آزادی‌گرایانهٔ او امکان فضای موزه را وارد دوره‌ای جدید پس از انقلاب ۱۳۵۷ کرد که در آن آثار هنرمندان نامداری چون محسن وزیری‌مقدم، منصوره حسینی، پرویز تناولی، مرتضی ممیز، حسین زنده رودی، مسعود عربشاهی، بهجت صدر و سهراب سپهری برای بار دیگر اجازه نمایش در موزه را یافتند؛ هنرمندانی که گاه میانه خوبی با حکومت اسلامی ایران نداشتند. مدیریت سمیع آذر بر موزه، همراه شد با افزایش همکاری‌های هنری میان
بر موزه، همراه شد با افزایش همکاری‌های هنری میان موزه هنرهای معاصر و دیگر نهادهای هنری در سراسر جهان. پرویز کلانتری سمیع‌آذر را کسی می‌داند که پنجره هنر ایران را به سوی دنیا گشوده و توانسته است هنر آن کشور را از انزوای سیاسی و فرهنگی بیرون بیاورد. پس از پایان ریاست جمهوری محمد خاتمی و روی کار آمدن محمود احمدی‌نژاد، سمیع آذر از مدیریت موزه هنرهای معاصر تهران استعفا داد. او همزمان (۱۳۷۶-۱۳۸۴) عضو هیأت علمی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران و مدیر گروه پژوهش هنر این دانشکده بود که از ادامه همکاری با این
هنر این دانشکده بود که از ادامه همکاری با این دانشکده نیز کناره‌گیری کرد. از آن پس، وی وقت خود را صرف نوشتن مقاله‌های و کتاب‌های گوناگون دربارهٔ هنر معاصر ایران و جهان کرد؛ که از آن جمله می‌توان به اثر چندجلدی "تاریخ هنر معاصر جهان" و زایش مدرنیسم ایرانی اشاره کرد. کتاب‌های او با بازخورد بسیار مثبتی در ایران همراه بوده‌اند. آیدین آغداشلو کتاب "انقلاب مفهومی" وی را ستوده است و آن را نشانه توانایی تاریخ‌دانان ایرانی برای اظهار نظر در زمینه تاریخ هنر جهان دانسته است. وی از سال ۱۳۹۷ مؤسسه فرهنگی آموزشی هنر
است. وی از سال ۱۳۹۷ مؤسسه فرهنگی آموزشی هنر فردا را با همکاری سید محمد بهشتی و مرتضی کاظمی تأسیس کرد و تا حال حاضر در آن مؤسسه مشغول به تدریس است. مؤسسه هنر فردا یکی از مهمترین و بزرگترین آموزشگاه های هنری در ایران است. از جمله منصب‌های هنری سمیع آذر می‌توان به ریاست فرهنگسرای نیاوران (۱۳۶۱–۱۳۶۲) نیز اشاره کرد. وی همچنین حراج تهران را از سال ۱۳۹۱ به صورت نهادی مستقل و خصوصی بنیان نهاد.
فونتامارا () یک فیلم درام ایتالیایی به کارگردانی کارلو لیتزانی است که در سال ۱۹۸۰ منتشر شد. این فیلم بر پایهٔ رمانی به همین نام، اثرِ اینیاتسیو سیلونه ساخته و در رم و دره پلینیا و روکاکازاله تصویربرداری شد. خلاصه داستان. در سال ۱۹۲۹ در ناحیهٔ ابروتزو، ساکنان دو روستای کوهستانی به نام «آیِلی» و «فوتامارا» که در نزدیکی کومونه اوتسانو واقع شده است، تحت انقیاد و سلطهٔ نیروهای فاشیست درآمده‌اند. خصومت و سخت‌گیری این صاحب‌منصبانِ فئودال چنان است، که حتی به مردم اجازه نمی‌دهند آذوقه و مایحتاج اولیه و لازم را برای
نمی‌دهند آذوقه و مایحتاج اولیه و لازم را برای زمستان سردی که در پیش روست، تهیه کنند. در این بین، «برناردو»، شاهد تجاوز یک افسر به مادرش است و پس از این ماجرا، مجبور به ترک محل زندگی و عزیمت به رم می‌شود و با قلبی آکنده از کینه و انتقام، روستا را به همراه «آنتونیو» ترک می‌کند. ۱۰ سال می‌گذرد و او که اینک جوانی رشید و قوی با عقاید کمونیستی است، تصمیم دارد به روستا بازگردد؛ اما متوجه می‌شود که مردم منطقه، تحت ستمِ همان آدم‌های ستمکار و منفعت‌طلب هستند. او طیِ ملاقاتی که با یک مبارز و مخالفِ دولت در یک رستوران
که با یک مبارز و مخالفِ دولت در یک رستوران دارد، توسط پلیس دستگیر شده و تحت شکنجه شدید، کشته می‌شود. سپس از «آنتونیو» اقرار و امضا می‌گیرند که علت مرگِ «برناردو»، خودکشی بوده‌است و پس از این اقرار ساختگی، به او اجازه می‌دهند که به فونتامارا باز گردد.
بسمه بنت سعود بن عبدالعزیز آل سعود زاده در ریاض یک تاجر و از شاهزادگان عربستان سعودی است. او کوچکترین فرزند سعود بن عبدالعزیز پادشاه سابق عربستان می‌باشد. فعالیت‌های چندین ساله شاهدخت بسمه در زمینه حقوق بشر، رفع تبعیض علیه زنان و اصلاحات قانونی او را به چهره‌ای شناخته شده در زمینه فعالیت‌های مدنی در میان خانواده سلطنتی عربستان تبدیل کرده‌است. او در سال ۲۰۱۶ از فعالان اصلاحات قانون اساسی بود و برای ارائه قانون راه چهارم معروف است. زندگی. بسمه ۱۱۵مین و کوچکترین فرزند پدرش ملک سعود است که از ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۴
فرزند پدرش ملک سعود است که از ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۴ پادشاه عربستان بود و مادرش شاهدخت جمیله بنت اسد ابراهیم ماری اهل بندر لاذقیه در سوریه است که به عربستان سعودی مهاجرت کرد. بسمه بنت سعود دختر برادر ملک سلمان پادشاه فعلی عربستان است. بسمه در ماه‌های پایانی سلطنت ملک سعود به دنیا آمد، در همان ماهی که حکمرانی پدرش با کودتایی سلطنتی پایان یافت. در سال ۱۹۶۴ کودتایی علیه «ملک سعود بن عبدالعزیز» پدر بسمه توسط ملک فیصل پادشاه وقت و عموی بسمه صورت گرفت. به دنبال این اقدام، ملک سعود به خارج از عربستان تبعید شد. پس از درگذشت
سعود به خارج از عربستان تبعید شد. پس از درگذشت ملک سعود مادرش بسمه را بهبیروت پایتخت لبنان برد که در آن زمان در مهمترین مرکز جهانگردی خاورمیانه بشمار می‌رفت و او بخشی از دوران کودکی‌اش را در بیروت لبنان گذراند. هنگامی که جنگ داخلی لبنان در سال ۱۹۷۵ آغاز شد، بسمه همراه خانواده به بریتانیامهاجرت کرد. بسمه تا پنج سالگی فقط دو پدرش را دید. شاهدخت بسمه و مادرش، جمیله، گاه در لندن و گاه در ایالات متحده زندگی کردند. در سال ۱۹۸۸ بسمه با شجاع بن نامی بن شاهین الشریف فرزند ملک عبدالعزیز و جانشین پادشاه سعودی، که
فرزند ملک عبدالعزیز و جانشین پادشاه سعودی، که دارای هفت فرزند بود، ازدواج کرد. و دارای دو پسر به نام‌های سعود و احمد و سه دختر به‌نام‌های سارة، سماهر و سهود شد. وی در سال ۲۰۰۷ از همسرش جدا شد. شاهدخت بسمه مدتی در لندن به یک بانوی بازرگان و وبلاگ‌نویس و روزنامه‌نگار تبدیل شد و از منزل مسکونی خود در لندن برای ایجاد تغییرات در کشورش تلاش می‌کرد. در مارس ۲۰۱۹، شاهدخت بسمه هنگامی که سعی می‌کرد عربستان سعودی را برای مراقبت پزشکی به مقصد سوئیس ترک کند، توسط ۸ فرد مسلح دستگیر شد و از آن زمان تاکنون از دید عموم
مسلح دستگیر شد و از آن زمان تاکنون از دید عموم مفقود شده‌است. گزارش شده‌است که او در زندان الحائر در ۴۰ کیلومتری ریاض نگهداری می‌شود. در ۱۵ آوریل ۲۰۲۰، شاهزاده بسمه در اکانت توییتر رسمی‌اش از عموی خود ملک سلمان، پادشاه عربستان، خواسته تا او را آزاد کند. در این توییت، که بعداً حذف شد، او نوشته بود «در زندان حائر در بازداشت» و «وضعیت سلامتیش رو به وخامت» است. او در توییت دیگری از ملک سلمان، پادشاه عربستان، و محمد بن سلمان، ولیعهد، درخواست کرده بود که: «پرونده‌ام را بازبینی کنید و مرا آزاد کنید چون من هیچ کار