payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زیردریایی کی-۲۱۹ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۷۱ ساخته شد. حادثه. سوم اکتبر 1986 هنگامی که این زیر دریایی در حال گشت زنی در اطراف اقیانوس اطلس شمالی و 1000 کیلومتری شمال شرق برمودا بود. یکی از موشک های درون سیلو آتش گرفت و انفجاری رخ داد و باعث شد درپوش سیلو نابود شود و آب اقیانوس وارد سیلو موشک شد در نتیجه آب شور اقیانوس با سوخت مایع موشک واکنش نشان داد و باعث تولید نیتریک اسید شد . یک منبع از طرف مقامات شوروی ادعا کرده برخورد زیر دریایی کی 219 با زیر دریایی آمریکایی (USS Augusta
دریایی کی 219 با زیر دریایی آمریکایی (USS Augusta (SSN-710 باعث شده این حادثه رخ دهد با این حال نیروی دریایی آمریکا و حتی فرمانده زیر دریایی وجود هرگونه برخورد میان این دو زیردریایی را رد کردند. انفجاری که در سیلو 6 زیر دریایی رخ داد باعث شد راکت RSM-25 و دو سر جنگی این راکت وارد آب دریا شوند .
زیر دریایی زیردریایی کی-۲۲۲ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۶۸ ساخته شد.
زیردریایی کی-۲۶۶ یک زیردریایی است که طول آن 154.0 m می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۹۲ ساخته شد.این زیردریایی یکی از ۳ زیردریایی کلاس اسکار است.و همکنون در ناوگان شمال روسیه خدمت می‌کند.
زیردریایی کی-۲۸۴ اکولا یک زیردریایی است که طول آن 114.3 meters می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۸۴ ساخته شد.
زیردریایی کی-۶۴ یک زیردریایی است. این زیردریایی در سال ۱۹۸۶ ساخته شد سپس در سال ۱۹۸۷ میلادی پس از معاینه رسمی و تایید نیروی دریایی روسیه به دریا رفت.
زیردریایی لوشاریک یک زیردریایی است که طول آن می‌باشد. این زیردریایی در سال ۲۰۰۳ ساخته شد. تاریخچه و ویژگی‌ها. به دلیل مشکلات مالی که نیروهای نظامی روسیه در دهه نود تجربه کردند تا اوت ۲۰۰۳ طول کشید تا از این زیردریایی استفاده شود. لوشاریک برای تحقیقات، نجات، عملیات ویژه نظامی، عملیات تحقیقات اعماق دریا و ارسال گزارش به اداره اصلی اطلاعات طراحی شده‌است. نام آن از یک شخصیت کارتونی دوران شوروی، یک اسب اسباب بازی کوچک که پیکرش مجموعه‌ای از اشکال کروی بود به عاریه گرفته شده‌است. آتش‌سوزی. در اول ژوئیه ۲۰۱۹
عاریه گرفته شده‌است. آتش‌سوزی. در اول ژوئیه ۲۰۱۹ زیردریایی در حال انجام اندازه‌گیری در کف آب‌های قلمرو دریایی روسیه بود، که دچار سانحه آتش‌سوزی شد و در نتیجه آن ۱۴ نفر از خدمه در اثر استنشاق دود یا گاز سمی جان‌باختند. ۷ تن از جان‌باختگانگان، دارای درجه کاپیتان رتبه عالی و ۲ تن از آنان دارای نشان قهرمان فدراسیون روسیه بودند. آتش توسط سایر خدمه زیردریایی خاموش شد. بررسی‌ها دربارهٔ علت این آتش‌سوزی ادامه دارد. این وسیله دریایی پس از آتش‌سوزی به بندر سورمرسک منتقل شده که مقر اصلی ناوگان شمالی نیروی دریایی
منتقل شده که مقر اصلی ناوگان شمالی نیروی دریایی روسیه است. پس از سانحه رئیس‌جمهور روسیه در جلسه اضطراری با سرگئی شایگو وزیر دفاع این کشور، خواستار حضور وی در محل حادثه برای بررسی دلایل آن شد.
او-۱ از نوع ۲آ، نخستین او-بوت "کریگس‌مارینه" بود که پس از آغاز نقض محدودیت‌های پیمان ورسای، در سال ۱۹۳۵ برای رایش سوم ساخته شد. ساخت. او-۱ از نوع ۲آ در کارخانه کشتی‌سازی "دویچه ورکه" در کیل ساخته شد. کار ساخت او-۱ همراه با برگزاری جشن از ۱۱ فوریه سال ۱۹۳۵ آغاز گردید و طی فرایندی پرسرعت پس از طی تنها ۱۳۸ روز در ۱۵ ژوئن همان سال به پایان رسید. این او-بوت با خدمه‌ای که آموزش‌های لازم را در هلند دیده بودند، ۲۹ ژوئن به فرماندهی ناوسروان کلاوس اورت وارد "کریگس‌مارینه" شد و در قالب گروه آموزشی "ودیگن" در خدمت
شد و در قالب گروه آموزشی "ودیگن" در خدمت دانشکده جنگ‌افزارهای ضدزیردریایی قرار گرفت. تاریخچه عملیاتی. با توجه به این که او-۱ جزو او-بوت‌های ارسالی آلمان به جنگ داخلی اسپانیا نبود، مورد با اهمیتی از فعالیت‌های آن پیش از آغاز جنگ جهانی دوم وجود ندارد. فرایند سریع ساخت و عدم کاربرد فناوری‌های مناسب، این او-بوت را بسیار کند و کاربرد آن را نامطلوب ساخته بود. پیش از آن که جنگ آغاز شود برنامه‌هایی جهت استفاده از این او-بوت و او-بوت‌های هم‌نوع آن صرفاً جهت مقاصد آموزشی وجود داشت. به هر حال با توجه به کمبود
آموزشی وجود داشت. به هر حال با توجه به کمبود او-بوت‌های عملیاتی، او-۱ یک ماه پس از ترک دانشکده آموزشی و فراخوانده شدن به خدمت در خط مقدم روز ۲۹ مارس سال ۱۹۴۰ به فرماندهی ناخدا سوم یورگن دیکه برای مقابله با حضور ناوگان بریتانیایی در سواحل نروژ، در محدوده حداکثر برد خود آغاز به عملیات کرد. در این مأموریت این او-بوت موفق به یافتن هدفی نشد اما مجدداً در ۴ آوریل همان سال این بار در جریان آماده‌سازی‌های عملیات وزرئوبونگ، برای بار دوم راهی دریا شد. سرنوشت. او-۱ پیش از آن که ناپدید شود در یک پیام رادیویی کوتاه
پیش از آن که ناپدید شود در یک پیام رادیویی کوتاه موقعیت خود را ۶ آوریل ۱۹۴۰ گزارش کرد. علت ناپدید شدن این او-بوت نامعلوم است اما او-۱ قرار بود از منطقه‌ای که توسط اچ‌ام‌اس "ناروال"، زیردریایی بریتانیایی، همان روز مین ریزی شود و این مسئله برای آلمانی‌ها نامشخص بود، گذر کند. همچنین ممکن است این زیردریایی توسط اچ‌ام‌اس "پورپویز"، زیردریایی دیگر بریتانیایی که گزارش کرده بود اژدری به سمت زیردریایی ناشناس دشمن شلیک کرده‌است، غرق شده باشد. پانزده روز پس از آخرین ارتباط و با توجه به عدم دریافت موقعیت جدید، او-۱
ارتباط و با توجه به عدم دریافت موقعیت جدید، او-۱ مفقود شده تلقی شد. بازنگشتن همیشگی او-۱ همه ۲۵ خدمه آن را در ردیف کشته‌های جنگ به حساب آورد. او-۱ یکی از بیش از هزار او-بوت آلمانی بود که در جنگ جهانی دوم حضور یافت و با مفقود شدن یکی از بیش از ۷۰۰ زیردریایی آلمانی نام گرفت که "کریگس‌مارینه" در طول این جنگ از دست داد. کشف لاشه. لاشه او-۱ ماه ژوئن سال ۲۰۰۷ توسط غواصان در کف دریای شمال کشف و توپ ضدهوایی آن به خشکی آورده شد. گفته می‌شود این کشف، نظریه برخورد با مین دریایی رها شده توسط نیروی دریایی بریتانیا را
مین دریایی رها شده توسط نیروی دریایی بریتانیا را تأیید می‌کند.
او-۱۰۳ یک او-بوت "کریگس‌مارینه" از نوع ۹ب بود. تاریخچه عملیاتی. گشت پنجم. او-۱۰۳ به فرماندهی ورنر وینتر در سومین گشت رزمی خود، پس از دریافت گزارش مشاهده کاروان اس‌ال ۸۷ بریتانیایی در ۶۵۰ کیلومتری شمال کیپ ورده، روز ۲۳ سپتامبر سال ۱۹۴۱ خود را به آن رساند. ساعت ۲۱ شب او-بوت خود را موقعیت مناسبی در غرب کاروان قرار داد و تمامی چهار اژدر جلویی خود را به سمت کشتی‌های متراکم آن شلیک کرد. "ادوارد بلایدن"، کشتی ۵۰۰۳ تنی بریتانیایی به عنوان نخستین شناور به شکل متوالی مورد اصابت دو اژدر قرار گرفت. این کشتی در عرض چند
مورد اصابت دو اژدر قرار گرفت. این کشتی در عرض چند دقیقه غرق شد. تمامی ۶۳ سرنشین آن به قایق‌های نجات تخلیه گشتند. مدت کوتاهی بعد دو اژدر دیگر به کشتتی "نیکتو دو لاریناگا" برخورد کردند. این کشتی هم در عرض چند دقیقه به عمق آب رفت. دو تن از سرنشینان در این واقعه جان باختند. در این حال او-۱۰۳ در چرخشی سریع دو اژدر پشتی خود را نیز به سمت کاروان شلیک کرد. او-بوت سپس پیش از فرا رسیدن شناورهای محافظ از محل دور گشت. تمامی سرنشینان کشتی‌های غرق شده توسط کشتی‌های محافظ از آب گرفته شدند.
او-۱۰۵ یک او-بوت گونه ۹ب بود که ساخت آن سال ۱۹۴۰ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس‌مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. او-۱۰۵ به فرماندهی ناوسروان یورگن نیسن ماه ژوئن سال ۱۹۴۲ از لوریان راهی دریا شد. هنگام گذر از خلیج بیسکی مورد حمله یک هواگرد گشتی ساندرلند قرار گرفت و به شدت آسیب دید. به بندر ال فرول در اسپانیای بی‌طرف پناه برد. مدتی بعد برای تعمیر به لوریان بازگشت. تعمیرات به‌درازا کشید تا این ک ه او-۱۰۵ بار دیگر روز ۲۲ نوامبر سال ۱۹۴۲ بندرگاه را ترک کرد. سه هفته بعد، روز ۱۴ دسامبر با آزادپیمای
ترک کرد. سه هفته بعد، روز ۱۴ دسامبر با آزادپیمای ۶٬۵۷۸ تنی بریتانیایی "اورفور" حامل ۷٬۰۰۰ گونی مواجه شد که به هند غربی می‌رفت. این کشتی تنها بود. آن را با شلیک اژدر مورد اصابت قرار داد و غرق کرد. در این حادثه ۲۲ نفر از خدمه کشتی جان باختند. مابقی خدمه با رها کردن کشتی سوار دو قایق نجات شدند. یکی از آن‌ها بیش از ۱٬۵۰۰ کیلومتر تا گوادالوپ رفت. سرنشینان دیگری را اچ‌ام‌اس "بلک بِر"، یات مسلح بریتانیایی از آب گرفت. او-۱۰۵ ماه بعد را در دریای کارائیب گشت زد. به "سی‌اس فلایت"، کرچی بادبانی ۶۷ تنی حامل کارگران در
فلایت"، کرچی بادبانی ۶۷ تنی حامل کارگران در مسیر کوراسائو به بارباردوس برخورد و آن را با رگبار توپ خودکار ۲۰ م‌م غرق کرد که به مرگ ۴۹ نفر انجامید. او-۱۰۵ روز ۲۴ ژانویه سال ۱۹۴۳ کشتی سوخته "بریتیش ویجیلنس" را میانه اقیانوس یافت. این کشتی از پیش مورد اصابت اژدر او-۵۱۴ قرار گرفته بود و خدمه‌اش آن را رها کرده بودند. شلیک دو اژدر لازم بود تا لاشه کشتی ۸٬۰۹۳ تنی بریتانیایی غرق شود.
او-۱۰۷ یک او-بوت "کریگس‌مارینه" از نوع ۹ب بود. تاریخچه عملیاتی. گشت سوم. او-۱۰۷ به فرماندهی گونتر هسلر در سومین گشت رزمی خود صبح روز ۲۱ سپتامبر سال ۱۹۴۱ در ۶۰۰ کیلومتری جنوب غربی لاس پالماس در جزایر قناری کاروان اس‌ال ۸۷ بریتانیایی را با ۱۲ کشتی و چند شناور محافظ که با سرعت کمی رو به شمال می‌رفت، شناسایی کرد. او-بوت این مسئله را با پیام رادیویی به پایگاه فرماندهی در لوریان گزارش نمود. این پیام توسط شنود رادیویی کاروان بریتانیایی مورد رهگیری قرار گرفت. او-۱۰۷ از طرف فرماندهی عالی موظف به تعقیب هدف و گزارش
از طرف فرماندهی عالی موظف به تعقیب هدف و گزارش مستمر موقعیت آن گردید. او-بوت صبح روز بعد فاصله خود با کاروان را کاهش داد و اقدام به شلیک چهار اژدر جلویی به سمت آن کرد. هیچ‌یک از این اژدرها به هدف اصابت ننمودند. در این حال موتور دیزل او-بوت شروع به مشکل‌سازی کرد. بدین شکل او-۱۰۷ وادار به فاصله‌گرفتن از کاروان جهت انجام تعمیرات شد. پس از صورت گرفتن تعمیرات موتور، او-۱۰۷ به سراغ کاروان اس‌ال ۸۷ بازگشت و ساعت ۶:۳۰ بامداد روز ۲۴ سپتامبر از جانب چپ مجدداً به آن حمله برد. تمامی چهار اژدر پیشین به سمت شناورهای
حمله برد. تمامی چهار اژدر پیشین به سمت شناورهای دشمن رها شد. نخستین اژدر به "جان هولت"، کشتی تجاری ۴۹۷۵ تنی بریتانیایی برخورد نمود. پس از غرق شدن این کشتی تمامی خدمه جز یک نفر توسط یک شناور محافظ نجات یافتند. دومین اژدر او-۱۰۷ به "دیکسکاو"، کشتی ۳۷۹۰ تنی بریتانیایی در پیش روی ستون دوم کاروان اصابت کرد. با غرق شدن کشتی ۵۱ سرنشین آن توسط دو کشتی باری دیگر از آب گرفته شدند. دو تن در اثر انفجار اژدر کشته شدند. "لافیان"، کشتی باری ۴۸۷۶ تنی بریتانیایی با ۷۶۶۲ تن محموله قربانی دیگر اژدرهای شلیک‌شده از او-۱۰۷ بود.
قربانی دیگر اژدرهای شلیک‌شده از او-۱۰۷ بود. این کشتی به آرامی وارونه و سپس غرق گشت. او-۱۰۷ با اتمام اژدرهای بارگذاری شده مجدداً از کاروان دور شد.
او-۱۱۱ یک او-بوت اقیانوس‌پیمای "کریگس‌مارینه" از نوع ۹ب بود که سال ۱۹۴۰ ساخته شد. این او-بوت در جریان جنگ جهانی دوم، دو مأموریت گشت‌زنی رزمی به مدت ۱۱۶ روز در دریای شمال و اقیانوس اطلس شمالی و جنوبی به انجام رساند و علاوه‌بر آسیب‌زدن به یک کشتی تجاری، چهار کشتی تجاری دیگر متفقین با مجموع تناژ ۲۴٬۱۷۶ تن را غرق کرد. او-۱۱۱ در درگیری با یک کشتی ضدزیردریایی بریتانیایی پیرامون جزایر قناری آسیب بسیاری دید. خدمهٔ این او-بوت به‌دلیل خسارات وارد آمده و باز شدن دریچه‌ها، آن را غرق کردند و اغلبشان به اسارت کشتی
دریچه‌ها، آن را غرق کردند و اغلبشان به اسارت کشتی بریتانیایی درآمدند. ساخت. ۸ اوت ۱۹۳۹ (یک ماه پیش از آغاز جنگ جهانی دوم)، سفارشِ ساختِ او-۱۱۱ از نوع ۹ب در قالب طرح ست صادر شد. آگه ویزر فرایندِ ساختِ آن را ۲۰ فوریه ۱۹۴۰ در شهر برمن آغاز کرد. این او-بوت در ۱۵ سپتامبر همان سال به آب انداخته شد. یک نشان بزرگ قلب سیاه رنگ بر روی برجک او-۱۱۱ حک شده بود. او-۱۱۱ در ۱۹ دسامبر ۱۹۴۰ به فرماندهی ناوسروان ویلهلم کلاینشمیت در بندر کیل برای خدمت وارد "کریگس‌مارینه" شد. این او-بوت، دورهٔ کارآزمایی خود را در دریای بالتیک
او-بوت، دورهٔ کارآزمایی خود را در دریای بالتیک گذراند و در آن بازه در گوتن‌هافن و دانتسیش مستقر بود. طی این دوره، حمله به در کنار سایر او-بوت‌ها تمرین شد. او-۱۱۱ اواخر مارس ۱۹۴۱ به کیل بازگشت. این او-بوت یک شب را در این بندر سپری کرد و سپس از طریق کانال کیل به ویلهلمس‌هافن رفت. در آنجا، پیش از ادامهٔ کارآزمایی، مقداری تعمیرات جزئی بر روی آن اعمال شد. "او-بوت نوع ۹ب": تاریخچه عملیاتی. گشت نخست. ۵ مه ۱۹۴۱، او-۱۱۱ از ویلهلمس‌هافن راهی نخستین گشت رزمی خود شد. او-۱۱۱ در زمان حرکت، چهارده اژدر همراه خود داشت که
در زمان حرکت، چهارده اژدر همراه خود داشت که شش مورد از آن‌ها در اژدرافکن‌های این او-بوت بارگذاری شده بودند. او-۱۱۱ از طریق دریای شمال و از مجاورت نروژ و جزایر فارو به‌سمت ایسلند رفت. این او-بوت دریای شمال و اقیانوس اطلس شمالی را به‌دنبال طعمه کاوش کرد و طی سه هفته، دو کشتی تجاری بریتانیایی را غرق کرد و به یک کشتی تجاری دیگر آسیب زد. مورد نخست، کشتی بخار ۵۱۷۰ تنی اس‌اس "سامرزبی" بود که روز ۱۳ مه در پشت کاروان "اس‌سی ۳۰"، در مه غلیظ جنوب ایسلند، با سه اژدر هدف قرار گرفت و با ۸ هزار تن بار گندم غرق شد. تمامی
قرار گرفت و با ۸ هزار تن بار گندم غرق شد. تمامی سرنشینان این کشتی را کشتی یونانی "ماریکا پروتوپاپا" نجات داد. او-۱۱۱ روزهای بعدی را در چارچوب تاکتیک ولف‌پک در کنار او-بوت‌های دیگر به‌دنبال شکار بود. به دستور فرماندهی عالی، این او-بوت روز ۱۹ مه به‌همراه ۸ او-بوت دیگر به مناطق غربی‌تر در جنوب گرینلند (مدار ۴۱ درجهٔ غربی) منتقل شد تا بیرون‌از بُرد حفاظتی هواگردها و شناورهای سطحی مستقر در ایسلند به‌دنبال کاروان‌های متفقین جستجو کند. در مورد دوم، نفت‌کش ۱۳۰۳۷ تنی "سن فلیکس" اندکی پس از جدایی از کاروان "او بی
تنی "سن فلیکس" اندکی پس از جدایی از کاروان "او بی ۳۲۲" با یکی از دو اژدری که به‌سمت آن شلیک شد، مورد اصابت قرار گرفت. این شناور غرق نشد اما به‌شدت آسیب دید. نفت‌کش مذکور با تغییر مسیر ناگهانی و به‌کمک طوفانی که پدید آمده بود، از حملهٔ دوم او-۱۱۱ گریخت. همهٔ ۵۳ سرنشین "سن فلیکس" از این حمله جان به در بردند. او-۱۱۱ که نزدیک‌شدن دو ناوشکن بریتانیایی را مشاهده کرده بود، شتابان به عمق آب شیرجه زد و خرج‌های عمقی شلیک‌شده به آن آسیبی وارد نکرد. واپسین مورد، اس‌اس "بارنبی" — کشتی بخار ۴۸۱۳ تنی حامل ۷۲۵۰ تن آرد —
"بارنبی" — کشتی بخار ۴۸۱۳ تنی حامل ۷۲۵۰ تن آرد — بود که روز ۲۲ مه در جنوب غربی ایسلند غرق شد. پس از آن حمله، پنج ناوشکن بریتانیایی به منطقه اعزام شدند که باعث شد او-بوت‌ها را برای گشت‌زنی به مناطق جنوبی‌تر بفرستند. او-۱۱۱ به دستور فرماندهی عالی در مناطق شمالی باقی ماند تا با پیام‌های رادیویی «ساختگی»، این تصور را در بریتانیایی‌ها ایجاد کند که او-بوت‌ها همچنان در حال تعقیب کاروان "هالیفاکس ۱۲۶" به سمت شرق هستند، به امید اینکه مسیر کاروان بعدی از جنوب در میان او-بوت‌های کمین‌کرده قرار گیرد. این نخستین مورد
او-بوت‌های کمین‌کرده قرار گیرد. این نخستین مورد از فریب رادیویی در او-بوت‌های آلمان بود که به لطف آن، ۹ کشتی متفقین توسط او-بوت‌ها غرق شدند. به‌دلیل تلاش فرماندهٔ او-۱۱۱ برای حفظ سرنشینان شناورهای قربانی، از مجموع ۱۳۱ خدمهٔ سه کشتی مورد حملهٔ این او-بوت، تنها ۳ نفر جان خود را از دست دادند. در جریان حمله کشتی‌های جنگی بریتانیایی به نبردناو "بیسمارک" در روز ۲۴ مه، قرار شد او-بوت‌ها در جنوب گرینلند برای شناورهای مهاجم تله بسازند. او-۱۱۱ می‌بایست پس از سوخت‌گیری از "بِلشِن" — یکی از کشتی‌های تدارکاتی "بیسمارک"
از "بِلشِن" — یکی از کشتی‌های تدارکاتی "بیسمارک" — به تله می‌پیوست. این طرح ناکام ماند و "بیسمارک" در روز ۲۷ مه غرق شد؛ در نتیجه، او-۱۱۱ مأمور شد به موضع غرق‌شدن این نبردناو نزدیک شود و بازماندگان را نجات دهد. ولی زمانی که این او-بوت به محل رسید، با تکه‌های جلیقه‌های نجات و اجساد خدمهٔ "بیسمارک" روبرو شد. کشتی "بلشن" نیز روز ۳ ژوئن مورد حمله قرار گرفت و غرق شد؛ ولی پیش از این حادثه، او-۱۱۱ توانست با موفقیت از آن سوخت‌گیری کند (در ۱۳۰ کیلومتری جنوب غربی گرینلند). در ادامه، او-۱۱۱ به دستور دریاسالار کارل
در ادامه، او-۱۱۱ به دستور دریاسالار کارل دونیتس — فرمانده ناوگان او-بوت‌ها — مأمور شد ساحل شرقی قاره آمریکا را از شمال دماغه ریس در جنوب شرقی نیوفاندلند تا تنگه جزیره بل در شمال شرقی آن، کاوش کند. این نخستین ورود یک او-بوت به آب‌های ساحلی قارهٔ آمریکا بود و آلمان هم نمی‌خواست اقدامات تحریک‌آمیز غیرضروری در این ناحیه انجام دهد، بنابراین او-۱۱۱ از شلیک به سمت هر چیزی جز «کشتی‌های با ارزش ویژه» (همانند کشتی‌های جنگی بزرگ یا کشتی‌های تجاری عظیم‌الجثه) منع شد. این او-بوت همچنین می‌بایست سکوت رادیویی مطلق را در
او-بوت همچنین می‌بایست سکوت رادیویی مطلق را در هنگام این عملیات شناسایی حفظ می‌کرد. چنین مأموریتی در گشت نخست او-۱۱۱ درحالی بر عهدهٔ آن گذاشته می‌شد که فرماندهٔ کشتی هیچ نقشه ناوبری از این ناحیه در اختیار نداشت. او-۱۱۱ هنگام نزدیک‌شدن به ساحل نیوفاندلند با مقدار زیادی رانه‌یخ و کوه یخ و مه غلیظ روبرو شد. این او-بوت، ناحیه را برای یک هفته کاوش کرد که در نتیجهٔ آن، قسمت کلاهک دو اژدرافکن آن در اثر برخورد به قطعات یخ آسیب دیدند. او-۱۱۱ دوباره به‌سمت شرق بازگشت تا از طریق تماس رادیویی، گزارش این کاوش‌گری را به
تا از طریق تماس رادیویی، گزارش این کاوش‌گری را به فرماندهی عالی بدهد. او-۱۱۱ اعلام کرد هیچ ترددی در این ناحیه مشاهده نکرده بود و با توجه به شرایط، عبور کاروان‌ها از آن را غیرمحتمل دانست. به دستور دونیتس، او-۱۱۱ به مناطق شمالی‌تر فرستاده شد تا امکان عبور کاروان‌ها از شمال دور را بررسی کند. به‌دلیل کمبود سوخت، او-۱۱۱ مأموریت گشت نخست خود را پس از ۶۴ روز به پایان رساند و روز ۷ ژوئیه به لوریان بازگشت. پس از مراجعت، نقش یک خرس قطبی و یک کوه یخ برای یادبود عملیات در آب‌های شمالی به کنار نشان پیشین او-۱۱۱ در برجک
در آب‌های شمالی به کنار نشان پیشین او-۱۱۱ در برجک آن افزوده شد. ابتدا نیمی از خدمه برای مرخصی به آلمان رفتند و پس از بازگشت آن‌ها، نیم دیگر مرخص شدند. او-۱۱۱ برای تعمیر به حوضچه خشک منتقل شد و چهار محفظهٔ اژدر عرشه بالایی آن تعویض گردید. ولی موتورخانهٔ او-بوت در وضعیت خوبی بود و نیاز به تعمیر نداشت. گشت دوم. تصور می‌شد او-۱۱۱ دومین مأموریت گشتی خود را نیز در آب‌های شمالی به انجام خواهد رساند. با این حال، پیش از عزیمت مقرر شد در منطقهٔ آزور به گشت‌زنی بپردازد. البته این فرمان نیز دو ساعت پیش از حرکت لغو
البته این فرمان نیز دو ساعت پیش از حرکت لغو گردید. روز پیش از حرکت، ناوبان یکم هاینریش گولنیتس، افسر نخست او-بوت، در اثر حادثه‌ای از ناحیهٔ دست به‌شدت مجروح شد. او با ناوبان دوم هلموت فوکس، افسر دوم او-بوت جایگزین شد که او نیز به نوبهٔ خود با ناوبان یکم فریدریش ویلهلم روزینگ، یک افسر ۲۳ ساله کاملاً بی‌تجربه در زمینه او-بوت تعویض شد. به‌دلیل همین بی‌تجربگی، روزینگ افسر دوم او-بوت شد اگرچه درجه‌اش بالاتر از فوکس بود. روز ۱۴ اوت، سرانجام او-۱۱۱ در دومین گشت رزمی خود از لوریان راهی ناحیهٔ فری‌تاون در ساحل غربی
خود از لوریان راهی ناحیهٔ فری‌تاون در ساحل غربی قاره آفریقا شد که نقطهٔ تجمع بزرگ برای کاروان‌های تجاری متفقین به‌شمار می‌رفت. تدارکات کافی، از جمله مواد غذایی و مهمات شامل ۱۸ اژدر و ۱۶۰ تن سوخت، برای یک سفر طولانی درون او-بوت ذخیره شده بود. همان شب نخست حرکت، دیده‌بان اژدری را شناسایی کرد که به‌سرعت به‌سمت او-بوت می‌آمد. با دستور فرمانده، او-بوت چرخش سختی انجام داد و اژدر با فاصله چند متری از کنار آن عبور کرد. احتمالاً یک زیردریایی بریتانیایی یا شاید حتی یک او-بوت دیگر آن را شلیک کرده بود؛ به هر حال
حتی یک او-بوت دیگر آن را شلیک کرده بود؛ به هر حال هیچگاه برای کلاینشمیت مشخص نشد این شلیک کار چه‌کسی بود. حدود ۳۶ ساعت پس از شروع حرکت، او-۱۱۱ دماغه فینیستر در شمال غربی اسپانیا را دور زد و رو به جنوب کرد. این او-بوت در ۲۲ اوت خود را به مجاورت فری‌تاون رساند. برخلاف تصور پیشین، این ناحیه خالی از هر گونه شناوری یافت شد. پس از چند روز توقف در این ناحیه، کلاینشمیت تصمیم به گذر از خط استوا گرفت اما آنجا هم چیزی نیافت. پس از چهارده روز حضور در دریا بدون مشاهدهٔ حتی یک کشتی، فرماندهی عالی دستور به حرکت او-۱۱۱
حتی یک کشتی، فرماندهی عالی دستور به حرکت او-۱۱۱ به‌سمت غرب در جانب سواحل برزیل داد. این نخستین سفر یک او-بوت به اقیانوس اطلس جنوبی بود. تا روز ۱۰ سپتامبر، او-۱۱۱ در ناحیهٔ جزایر سنت پاول در فاصلهٔ ۸۰۰ کیلومتری از برزیل بود. عصر همان روز، نزدیک‌شدن یک کشتی از جانب شمال شناسایی شد. این شناور "مارکِن"، کشتی تجاری غیر مسلح ۵۷۱۹ تنی هلندی حامل ادوات نظامی بود. با رفتن به عمق پریسکوپ و انتظار برای رسیدن این کشتی به فاصلهٔ مطمئن، چهار اژدر جلویی او-بوت به سمت آن شلیک شدند. دو اژدر به وسط کشتی اصابت کردند و
آن شلیک شدند. دو اژدر به وسط کشتی اصابت کردند و به‌سرعت غرق شد. تمامی ۳۷ خدمهٔ شناور با قایق‌های نجات از آن تخلیه شدند. او-۱۱۱ به سطح آمد و خود را به قایق‌ها رساند. سرنشینان کشتی غرق‌شده را نخست بازجویی کردند، سپس مقداری مایحتاج به آنان دادند و مسیری به‌سمت خشکی برایشان مشخص کردند. این افراد یازده روز بعد توسط یک کشتی تجاری اسپانیایی از آب گرفته شدند. او-۱۱۱ سپس به گشتزنی در طول مسیر تجاری شمال-جنوب ادامه داد. اندکی پیش‌از نیمه‌شب ۲۰ سپتامبر و در حالت توقف در ۴۰۰ کیلومتری جنوب شرقی جزایر سنت پاول، شناور
در ۴۰۰ کیلومتری جنوب شرقی جزایر سنت پاول، شناور دیگری در جنوب مشاهده شد. این شناور "سینگِلیز پرِنس"، کشتی تجاری ۸۴۷۴ تنی بریتانیایی حامل آهن خام، سنگ منگنز و چای بود. این بار بدون انتظار جهت نزدیک شدن شناور مذکور، سه اژدر به طرف آن شلیک گردید که هیچ‌یک به هدف اصابت نکرد. پنج ساعت دیگر گذشت تا او-بوت خود را در موضع مناسبی جهت حمله مجدد قرار دهد. تلاش دوباره با برخورد دو اژدر به کشتی ثمر بخش بود و موجب غرق شدن آن شد. او-۱۱۱ مجدداً خود را به تعدادی از خدمه شناور که موفق به نجات خود شده بودند، رساند و با تحویل
که موفق به نجات خود شده بودند، رساند و با تحویل مقداری آذوقه، به آن‌ها وعده داد در صورت مشاهده یک کشتی بی‌طرف از آن خواهد خواست این افراد را از آب جمع‌آوری نماید. مجموعاً ۵۷ تن از سرنشینان کشتی بریتانیایی از جمله ناخدای آن در این واقعه جان خود را از دست داند. در این زمان او-۱۱۱ تنها سوخت کافی برای بازگشت به بیسکی را داشت اما ۹ اژدر ذخیره برای آن باقی مانده بود. کلاینشمیت در تماس رادویی از فرماندهی عالی کسب تکلیف کرد. او-۱۱۱ روز ۲۴ سپتامبر از طرف فرماندهی عالی مأمور به حرکت به سمت خلیج ترافال در کیپ ورده شد
مأمور به حرکت به سمت خلیج ترافال در کیپ ورده شد تا در این محل روز ۲۷ سپتامبر با او-۶۷ و او-۶۸ ملاقات کند. تا این زمان این او-بوت برای چهل روز بود که در دریا حضور داشت اما به جهت عدم پیش آمد موقعیت مناسب، همچنان بیشتر ذخیره اژدرهایش باقی مانده بود. او-۱۱۱ می‌بایست تعدادی از اژدرهای خود را به او-۶۸ می‌داد و در صورت لزوم خدمه بیمار آن را با خود به اروپا بازمی‌گرداند. بریتانیایی‌ها با شکستن رمز دستگاه انیگما، ارتباط رادویی بین او-۱۱۱ و فرماندهی عالی را رهگیری کرده و از قرار گرد آمدن او-بوت‌های آلمان در خلیج
کرده و از قرار گرد آمدن او-بوت‌های آلمان در خلیج ترافال مطلع گشتند. در یکی از مکالمات کلاینشمیت به صورت غیرمحتاطانه و صریحی نام خلیج ترافال را برده بود. او-۱۱۱ حدود یک ساعت پس از طلوع خورشید در روز ۲۷ سپتامبر، پس از او-۶۸، به موقعیت مذکور رسید. در هنگام انتقال اژدرها به او-۶۸ صحنه توسط پرتغالی‌ها مشاهده می‌شد اما به جهت پایبندی این کشور به بی‌طرفی دخالتی از طرف آن‌ها انجام نگرفت. عملیات انقال به صورت دستی بسیار کند و به سختی انجام می‌شد. پس از انتقال چهار اژدر کلاینشمیت دستور به توقف کار داد. او که از پر
اژدر کلاینشمیت دستور به توقف کار داد. او که از پر خطر بودن این کار نگران بود، تصمیم به نگاه داشتن تعدادی از اژدرها به جهت امکان برخورد با دشمن در مابقی مسیر گرفت. خدمه دو او-بوت شب را کنار یکدیگر سپری کردند. اچ‌ام‌اس "کلاید"، زیردریایی بریتانیایی بعد از ظهر همان روز از راه رسیده بود اما به جهت شرایط آب‌وهوایی و جغرافیایی موقتاً اقدامی صورت نداد. به جهت تاریکی هوا و عدم تحرک او-بوت‌ها "کلاید" از مکان دقیق او-بوت‌ها اطلاع نداشت. حدود ساعت چهار بامداد دو او-بوت آلمانی بدون اطلاع از حضور زیردریایی بریتانیایی
آلمانی بدون اطلاع از حضور زیردریایی بریتانیایی قصد خروج از خلیج را داشتند تا مدت انتظار برای او-۶۷ را در آب‌های آزاد بگذرانند. او-۱۱۱ که زودتر حرکت کرده و با سرعت کم منتظر رسیدن او-۶۸ بود، در فاصله‌ای بسیار نزدیک در ورودی خلیج با زیردریایی بریتانیایی مواجه و متوجه حضور آن گردید. خدمه او-۱۱۱ پیش از این سایه محوی از این شناور دیده بودند اما تصور می‌کردند یک ناوشکن پرتغالی است. "کلاید" که در ابتدا او-۶۸ را دیده بود و قصد حمله به آن را داشت، با توجه به فاصله بسیار اندک آن با او-۱۱۱ که امکان استفاده از اژدر و
اندک آن با او-۱۱۱ که امکان استفاده از اژدر و توپ را نیز گرفته بود، با اندازه‌ای بزرگ‌تر و وزنی بیشتری نسبت به او-۱۱۱، سعی کرد با افزایش سرعت و یک چرخش شدید به سمت چپ خود را به آن بکوبد اما با شیرجه ناگهانی او-بوت به عمق، او-۱۱۱ با پذیرش یک ریسک بزرگ با فاصله سانتی‌متری از زیر زیردریایی بریتانیایی عبور کرد و به عمق اقیانوس گریخت. او-۱۱۱ برای دو ساعت زیر آب بود سپس به سطح آمد تا بیشترین سرعت به سمت غرب بیشترین فاصله را از محل بگیرد. سرنوشت. با تغییر برنامه و حرکت او-۱۱۱ به سمت شمال، روز ۲۸ سپتامبر به این
و حرکت او-۱۱۱ به سمت شمال، روز ۲۸ سپتامبر به این او-بوت گزارش شد که یک کشتی آسیب‌دیدهٔ ۹۰۰۰ تنی در فاصلهٔ ۶۵۰ کیلومتری از لاس پالماس با سرعت کمی در حال حرکت است. این شناور می‌بایست "سیلوربِل"، کشتی تجاری بریتانیایی می‌بود که شش روز قبل‌تر با اژدری از او-۶۸ مورد اصابت قرار گرفته بود. او-۱۱۱ صبح روز ۲ اکتبر به مختصات اعلام‌شده رسید و به‌مدت ۳۶ ساعت ناحیه را برانداز کرد تا کشتی مذکور را بیابد. شب ۳ اکتبر، سایهٔ یک کشتی در فاصلهٔ حدود ۱۵ کیلومتری مشاهده شد. در ابتدا تصور بر یافتن کشتی گزارش‌شده بود؛ درحالی‌که
ابتدا تصور بر یافتن کشتی گزارش‌شده بود؛ درحالی‌که در حقیقت اچ‌ام‌اس "لِیدی شرلی"، کشتی ضدزیردریایی بریتانیایی بود که با سرعت ۱۲ گره به آن نزدیک می‌شد. این کشتی از همان فاصلهٔ ۱۵ کیلومتری برجک او-۱۱۱ را دیده و صبح روز بعد در فاصلهٔ ۱۶۰۰ متری به‌کمک دستگاه سونار، این او-بوت را شناسایی کرده بود. در این زمان، کلاینشمیت با نگاه از پریسکوپ تصور می‌کرد کشتی در فاصله ۴ یا ۵ کیلومتری است؛ درحالی‌که کاربر دستگاه هیدروفون به او اعلام کرد صدا از فاصلهٔ ۵۰۰ متری دریافت می‌گردد. گفته می‌شود شاید در هنگام گذشتن او-۱۱۱ از
گفته می‌شود شاید در هنگام گذشتن او-۱۱۱ از زیر زیردریایی بریتانیایی، پریسکوپ آن آسیب دیده بود و در نتیجه فرماندهٔ این او-بوت تصویر اشتباهی از آن کشتی می‌دید. از طرفی شکست نور در مه صبح‌گاهی سبب شده بود کشتی بریتانیایی بزرگتر دیده شود و برای همین کلاینشمیت آن را دورتر فرض کند و با "سیلوربل" اشتباه بگیرد. او همچنان او-بوت را نزدیک سطح نگاه داشت. کشتی بریتانیایی با رساندن خود به او-۱۱۱، سه نوبت خرج عمقی به‌سمت آن پرتاب کرد. در این شرایط، او-بوت در عمق حدود ۱۰ متری قرار داشت. انفجار حاصل از خرج‌های عمقی موجب
متری قرار داشت. انفجار حاصل از خرج‌های عمقی موجب ورود آب به محفظهٔ موتور او-۱۱۱ شد. کلاینشمیت با دستپاچگی دستور داد او-بوت به سطح رَوَد. پس از بالا آمدن، درحالی‌که او-۱۱۱ می‌توانست با سرعت بیشتر بر روی سطح از محل بگریزد، تصمیم بر درگیری با توپ در فاصلهٔ ۵۰۰ متری شد. در این هنگام، دو گلوله از توپ کالیبر ۴ اینچی "لیدی شرلی" به او-بوت اصابت کرد. یک گلوله به پایهٔ برجک خورد و دومی درون برجک منفجر شد که به مرگ کلاینشمیت و شش تن دیگر، از جمله دو افسر، هلموت فوکس، افسر نخست دیده‌بان و فریدریش ویلهلم روزینگ، افسر