payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اما مجبور بود هر مرد بالای ۱۵ سال را برای انجام وظایف مربوط به جنگ، از خدمات خط مقدم تا لجستیک و کشاورزی، به کار گیرد. پادشاه ژائوشیانگ حتی شخصاً خطوط تدارکات ارتش خود را هدایت می‌کرد. گستره بسیج و فرسودگی پس از آن تا دوهزار سال دیگر در تاریخ جهان دیده نشد، تا اینکه این مفهوم از جنگ تمام عیار دوباره در طول جنگ جهانی اول دیده شد. پیروزی نهایی چین در سال ۲۶۰ پ. م، با استفاده از نقشه‌ای برای ایجاد درگیری داخلی در ژائو که منجر به جایگزینی رهبران نظامی ژائو شد، به دست آمد. پس از پیروزی چین در نبرد چانگپینگ، بای
دست آمد. پس از پیروزی چین در نبرد چانگپینگ، بای چی، فرمانده چین، دستور اعدام چهارصد هزار اسیر جنگی ژائو با زنده به گور کردن داد. متعاقباً، نیروهای چین در تلاش برای فتح کامل ژائو، به شهر هاندان، پایتخت ژائو، لشکرکشی کردند. با این حال، سربازان چین به خاطر خستگی زیاد و مقاومت جانانه نیروهای ژائو نتوانستند هاندان را تصرف کنند. پادشاه شیائوچنگ از ژائو شش شهر را به عنوان پیشنهاد صلح به چین پیشنهاد داد و پادشاه ژائوشیانگ از چین پس از متقاعد شدن توسط فن سوئی این پیشنهاد را پذیرفت. در ژائو، بسیاری از مقامات به شدت
را پذیرفت. در ژائو، بسیاری از مقامات به شدت با تصمیم پادشاه شیائوچنگ برای واگذاری شهرها مخالفت کردند و تاخیرهای بعدی باعث شد که محاصره هاندان تا سال ۲۵۸ پ. م طول بکشد. در همین حال، بای چی به‌طور متوالی توسط وانگ شی، وانگ لینگ و ژنگ آنپینگ به عنوان فرمانده چین در محاصره جایگزین شد. در سال ۲۵۷ پ. م، چین پس از سه سال محاصره بی‌فایده هندان، ژائو از ایالت‌های همسایه، وی و چو درخواست کمک کرد. وی در ابتدا برای کمک به ژائو مردد بود، اما پس از اینکه دید که چین پس از سال‌ها جنگ خسته شده بود، به چین حمله کرد. نیروهای
سال‌ها جنگ خسته شده بود، به چین حمله کرد. نیروهای چین متلاشی شدند و عقب‌نشینی کردند و ژنگ آنپینگ تسلیم شد. نیروهای ترکیبی وی و چو به تعقیب ارتش چین در حال عقب‌نشینی ادامه دادند. وی موفق شد بخشی از سرزمین‌های اصلی خود را که پیشتر به چین باخته بود، پس بگیرد. کارهای زیربنایی. در اواسط قرن سوم پیش از میلاد، ژنگ گو، یک مهندس آبیاری از ایالت هان، به چین فرستاده شد تا در مورد ساخت آبراهه‌های آبیاری، به پادشاه ژائوشیانگ مشاوره دهد. همان‌طور که از سیستم آبیاری رودخانه مین آن مشهود است، چین تمایل زیادی به ساخت
رودخانه مین آن مشهود است، چین تمایل زیادی به ساخت آبراهه‌های بزرگ داشت. پادشاه ژائوشیانگ ایده ژنگ گوو در مورد ساخت آبراهی حتی بزرگتر را تأیید کرد. این پروژه در سال ۲۶۴ پ. م تکمیل شد، آبراهه نیز به نام ژنگ نامگذاری شد. چین از این پروژه سود زیادی برد زیرا به دلیل سیستم آبیاری خوب و افزایش کشاورزی به یکی از حاصلخیزترین ایالت‌های چین تبدیل شده بود و در نتیجه می‌توانست نیروهای بیشتری را جمع‌آوری کند. اتحاد. در سال ۲۴۷ پ. م، یینگ ژنگ ۱۳ ساله پس از مرگ ناگهانی پادشاه ژوانگ شیانگ، پادشاه چین شد. با این حال، یینگ
ژوانگ شیانگ، پادشاه چین شد. با این حال، یینگ ژنگ تا سال ۲۳۸ پ. م قدرت سیاسی را به‌طور کامل در دستان خود نداشت؛ او با حذف رقبای سیاسی خود، لو بووی و لائو آی، قدرت را کامل به دست گرفت. یینگ ژنگ طرحی را برای فتح شش ایالت دیگر و متحد کردن چین با کمک لی سی و وی لیائو تدوین کرد. در سال ۲۳۰ پ. م، چین به هان، که ضعیف‌ترین ایالت در میان هفت ایالت جنگ‌طلب بود حمله کرد و در عرض یک سال موفق شد هان را فتح کند. از سال ۲۳۶ پ. م، چین چندین حمله به ژائو، که سه دهه پیش در نبرد چانگپینگ ویران شده بود، آغاز کرد. اگرچه چین با
چانگپینگ ویران شده بود، آغاز کرد. اگرچه چین با مقاومت شدید نیروهای ژائو به رهبری ژنرال لی مو مواجه شد، اما با این وجود توانست با استفاده از ترفندی برای ایجاد اختلاف بین پادشاه چیان از ژائو و لی مو، باعث شود که پادشاه چیان دستور اعدام لی مو را صادر کند و او را با ژائو کنگ، که شایستگی کمتری داشت، جایگزین کند، در نتیجه ارتش ژائو شکست خورد. ژائو در نهایت در سال ۲۲۸ پ. م، پس از تصرف پایتخت شهر هندان به دست چین افتاد. با این حال، یکی از اشراف ژائو توانست با نیروهای باقی مانده فرار کند و خود را پادشاه دای اعلام
باقی مانده فرار کند و خود را پادشاه دای اعلام کند. دای شش سال بعد به دست چین سقوط کرد. پس از سقوط ژائو، چین توجه خود را به سمت یان معطوف کرد. ولیعهد دان از یان، جینگ که را برای ترور یینگ ژنگ فرستاد، اما تلاش برای ترور شکست خورد و چین از آن به عنوان بهانه ای برای حمله به یان استفاده کرد. یان در نبردی در ساحل شرقی رودخانه یی در سال ۲۲۶ پ. م از چین شکست خورد و پادشاه شی از یان با نیروهای باقی مانده خود به لیائودونگ گریخت. چین در سال ۲۲۲ پ. م دوباره به یان حمله کرد و یان را به‌طور کامل ضمیمه کرد. در سال ۲۲۵ پ.
کرد و یان را به‌طور کامل ضمیمه کرد. در سال ۲۲۵ پ. م، ارتش چین به رهبری وانگ بن به وی حمله کرد و شهر دالیانگ، پایتخت وی، را به مدت سه ماه محاصره کرد. وانگ بن آب‌های رودخانه زرد و آبراهه هنگ را به سمت دالیانگ هدایت کرد. پادشاه جیا از وی تسلیم شد و وی فتح گردید. در سال ۲۲۴ پ. م، چین برای حمله به چو، قدرتمندترین رقیب خود در میان شش ایالت، آماده شد. سردار کهنه‌کار وانگ جیان در طی بحثی بین یانگ ژنگ و زیردستانش ادعا کرد که سپاهی حداقل ششصدهزار نفره برای فتح چو نیاز است، ولی ژنرال جوان‌تر لی شین فکر می‌کرد که
نیاز است، ولی ژنرال جوان‌تر لی شین فکر می‌کرد که دویست‌هزار مرد کافی است. یینگ ژنگ، لی شین را به فرماندهی ارتش چین برای حمله به چو قرار داد. مدافعان چو به رهبری شیانگ یان، ارتش لی شین را غافلگیر کردند و مهاجمان چین را شکست دادند. این شکست به عنوان بزرگ‌ترین شکست برای چین در جنگ‌های خود برای متحد کردن چین تلقی می‌شود. یینگ ژنگ، وانگ جیان را همان‌طور که درخواست کرده بود فرمانده ارتش ششصدهزار نفری گماشت و به وانگ جیان دستور داد تا حمله دیگری به چو را رهبری کند. وانگ جیان در ۲۲۴ پ. م یک پیروزی بزرگ در برابر
وانگ جیان در ۲۲۴ پ. م یک پیروزی بزرگ در برابر نیروهای چو به دست آورد و شیانگ یان در رزمگاه کشته شد. سال بعد، چین با پیشروی شهر شوچون، پایتخت چو، را تصرف کرد و به وجود چو پایان داد. در سال ۲۲۲ پ. م، ارتش چین به سمت جنوب پیشروی کرد و منطقه وویو (امروزه در چجیانگ و جیانگسو) را ضمیمه کرد. تا سال ۲۲۱ پ. م، چی تنها ایالت رقیب باقی مانده بود. چین از طریق یک مسیر انحرافی جنوبی، از رویارویی مستقیم با نیروهای چی در مرز غربی چی اجتناب کرد و به سرعت به شهر لینزی، پایتخت چی، رسید. نیروهای چی غافلگیر شدند و بدون مقاومت
چی، رسید. نیروهای چی غافلگیر شدند و بدون مقاومت تسلیم شدند. پس از سقوط چی در سال ۲۲۱ پ. م، کشور چین تحت حکومت چین متحد شد. یینگ ژنگ خودش را چین شی هوآنگ (به معنای نخستین امپراتور چین) نامید و دودمان چین را بنیان نهاد و تبدیل به نخستین شهریاری شد که به همه کشور چین فرمان می‌راند. فرهنگ و جامعه. قبل از اتحاد چین، هر ایالت آداب و رسوم و فرهنگ خاص خود را داشت. به گفته وو، طبیعت مردم نتیجه حکومت است که به نوبه خود نتیجه ناهمواری زمین است. هر یک از حالت‌ها توسط وو به این شکل توضیح داده شده است. شونزی، فیلسوف
وو به این شکل توضیح داده شده است. شونزی، فیلسوف کنفوسیوسی، پس از بازدید از چین در سال ۲۶۴ پ. م، خاطرنشان کرد که جامعه جین «ساده و بی‌پیرایه» بود و مردم آن در هیبت مقامات خود ایستادند، اما کاملاً فاقد سواد کنفوسیوسی بودند. اگرچه اکثر کنفوسیوس‌گراهای آن زمان به دلیل «فقدان خطرناک دانشمندان کنفوسیوس» چین را دوست نداشت، اما فیلسوف کنفوسیوسی، شونزی، در مورد اواخر چین نوشت که «ویژگی‌های مکانی آن ذاتاً سودمند است» و «منابع طبیعی چندگانه‌اش قدرت ذاتی قابل توجهی به آن بخشیده است. مردم آن دست نخورده و به شدت متواضع
آن بخشیده است. مردم آن دست نخورده و به شدت متواضع بودند. افسران آن بی‌وقفه محترم، جدی، خاشع، وفادار و قابل‌اعتماد هستند. و مقامات عالی آن مردمی، باهوش و در انجام وظایف محوله اهتمام می‌ورزیدند. دادگاه‌ها و دفاتر آن بدون تأخیر و با چنان نرمی کار می‌کردند که گویی اصلاً دولتی وجود ندارد.»
ژیانگژینژی (به لاتین: Jingjinji) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در پکن واقع شده‌است. خصوصیات. ژیانگژینژی ۱۰۹٬۵۶۴٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
ژانگیوان (به لاتین: Zhongyuan) یک منطقه در جمهوری خلق چین است که در ژنگژو واقع شده‌است. خصوصیات. ژانگیوان ~۲۴٬۱۷۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
منطقه دونگلی (به چینی: 东丽区، به پین‌یین: Dōnglì Qū) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر تیانجین، در جمهوری خلق چین است. خصوصیات. منطقه دونگلی ۴۶۰ کیلومترمربع مساحت و ۳۲۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
منطقه جیننان (به چینی: 津南区، به پین‌یین: Jīnnán Qū) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر تیانجین، در جمهوری خلق چین است. نام «منطقه جیننان» به معنی «جنوب [تیان]جین» است و اشاره به موقعیت آن نسبت به مرکز قدیمی شهر تیانجین دارد. خصوصیات. منطقه جیننان ۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
منطقه ووچینگ (به چینی: 武清区، به پین‌یین: Wǔqīng Qū) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر تیانجین، در جمهوری خلق چین است. خصوصیات. منطقه ووچینگ ۱٬۵۷۰ کیلومترمربع مساحت و ۸۴۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کاوفیدیان (به لاتین: Caofeidian District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در تانگشان واقع شده‌است. خصوصیات. کاوفیدیان ۷۲۵ کیلومترمربع مساحت و ۱۴۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مینهانگ (به چینی: 闵行区، به پین‌یین: Mǐnháng Qū، تلفظ شانگهایی: min2 ghaon1 chiu1) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر شانگهای، پرجمعیت‌ترین شهر جمهوری خلق چین است. مساحت این شهر 371.57 کیلومتر بوده و جمعیتی بالغ بر 2،429،000 دارد. اقتصاد. دفتر مرکزی غذای آماده یونگ کینگ در این منطقه قرار گرفته و این امر سبب شده تا رفت و آمد اقتصادی به این منطقه صورت گیرد. نیمی از کارکنان این شرکت از بومیان این منطقه به‌شمار می‌آیند. حمل و نقل. دوچرخه رایگان: منطقهٔ مینهانگ یکی از مناطق شهری چین است که در طرح اشتراک دوچرخه سواری عمومی
شهری چین است که در طرح اشتراک دوچرخه سواری عمومی فعال است. این منطقهٔ شهری دارای۲۰۰۰۰ دوچرخه رایگان برای استفاده عموم است که مردم منطقه از طریق ثبت نام و ارائه مدارک شناسایی می‌توانند هر روز هفته از آن‌ها استفاده کنند. مترو: این منطقه داری ۶ خط مترو می‌باشد که از طریق پشتیبانی مترو شانگهای چین به اهالی خدمات ارائه می‌دهد. خصوصیات. منطقه مینهانگ ۳۷۱٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۴۲۹٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
منطقه جیادینگ (به چینی: 嘉定区، به پین‌یین: Jiādìng Qū، تلفظ شانگهایی: Ka-din Chiu) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر شانگهای، پرجمعیت‌ترین شهر جمهوری خلق چین است. خواهرخوانده. شهرهای Hauraki District و یائو، اوساکا خواهرخوانده‌های منطقه جیادینگ هستند.
منطقه چینگپو (به چینی: 青浦区، به پین‌یین: Qīngpǔ Qū، تلفظ شانگهایی: tsin phu chiu) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر شانگهای، پرجمعیت‌ترین شهر جمهوری خلق چین است. خصوصیات. منطقه چینگپو ۶۷۵٫۱۱ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۰۸۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
منطقه سونگجیانگ (به چینی: 松江区، به پین‌یین: Sōngjiāng Qū، تلفظ شانگهایی: Son-kaon Chiu) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر شانگهای، پرجمعیت‌ترین شهر جمهوری خلق چین است. این منطقه در گذشته شهری جدا و در مجاورت شانگهای، اما در دهه‌های اخیر، با گسترش شانگهای، این منطقه در شهر شانگهای ادغام شده است. در سال ۱۹۹۸ میلادی، «شهرستان سونگجیانگ» به «منطقهٔ سونگجیانگ» ارتقاء یافت.
پانیو (به لاتین: Panyu District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌ژو واقع شده‌است. خصوصیات. پانیو ۷۸۶٫۱۵ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۷۶۴٬۸۶۹ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر آویرو خواهرخواندهٔ پانیو هست.
هوادو (به لاتین: Huadu District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌ژو واقع شده‌است. خصوصیات. هوادو ۹۶۱ کیلومترمربع مساحت و ۶۳۶٬۷۰۶ نفر جمعیت دارد.
باو ان (به لاتین: Bao'an District) یک سکونتگاه مسکونی در جمهوری خلق چین است که در شنژن واقع شده‌است. خصوصیات. باو ان ۳۹۲٫۱۴ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۷۳۶٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد.
هنگکین (به لاتین: Hengqin) یک جزیره و district of China در جمهوری خلق چین است که در Zhuhai / Macau (leased lands) واقع شده‌است. خصوصیات. هنگکین ۱۰۶٫۴۶ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد.
کاولون () یک ناحیه شهری در چین است که در هنگ کنگ واقع شده‌است. کاولون شامل دو شبه‌جزیره کاولون و نیو کوولون است. با ۲٬۰۱۹٬۵۳۳ نفر جمعیت و تراکم جمعیت ۴۳٬۰۳۳/km در سال ۲۰۰۶، پرجمعیت‌ترین منطقه شهری در هنگ کنگ است. مساحت شبه‌جزیره حدود ۴۷ کیلومتر مربع (۱۸ مایل مربع) است. خصوصیات. کاولون ۲٬۱۰۸٬۴۱۹ نفر جمعیت دارد.
کوتای (به لاتین: Cotai) یک منطقهٔ مسکونی-تجاری در ناحیه‌ خودمختار ماکائو، واقع در جمهوری خلق چین است که در Municipality of das Ilhas واقع شده‌است. کازینوهای ماکائو در نوار کوتای که بی‌شباهت به نواره لاس‌وگاس نیست، واقع شده‌اند. خصوصیات. کوتای ۵٫۸ کیلومترمربع مساحت دارد.
کیانژیانگ (به لاتین: Qianjiang, Hubei) یک subprefecture-level city و county-level city در جمهوری خلق چین است که در هوبئی واقع شده‌است. خصوصیات. کیانژیانگ ۲٬۰۰۴ کیلومترمربع مساحت و ۹۹۸٬۵۲۵ نفر جمعیت دارد و ۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
باوژی (به لاتین: Baoji) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در شاآنشی واقع شده‌است. خصوصیات. باوژی ۱۸٬۷۱۲ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۷۱۶٬۷۳۱ نفر جمعیت دارد و ۵۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهرهای البلنگ و بوزائو خواهرخوانده‌های باوژی هستند.
تونگچوان (به لاتین: Tongchuan) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در شاآنشی واقع شده‌است. خصوصیات. تونگچوان ۳٬۸۸۲ کیلومترمربع مساحت و ۸۳۴٬۴۳۷ نفر جمعیت دارد.
واینان (به لاتین: Weinan) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در شاآنشی واقع شده‌است. خصوصیات. واینان ۴۱ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۵۲۰٬۷۷۲ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر سگد خواهرخواندهٔ واینان هست.
ژیاوزو (به لاتین: Jiaozuo) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در استان هنان واقع شده‌است. خصوصیات. ژیاوزو ۴٬۰۰۰٫۸۹ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۵۴۰٬۱۰۱ نفر جمعیت دارد و ۱۳۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهرهای لوبلین، چونگجو، گیونگجو، فرایبورگ و کلن خواهرخوانده‌های ژیاوزو هستند.
کایفنگ (به لاتین: Kaifeng) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در استان هنان واقع شده است. این شهر یکی از هشت پایتخت باستانی چین است که هشت بار در طول تاریخ پایتخت بوده و بیشتر به خاطر پایتخت بودنش در دوران سلسله سونگ شمالی شناخته می‌شود. نام‌ها. نام پستی رومی این شهر «کایفنگ» است. مخفف رسمی تک‌حرفی آن در زبان چینی «汴» ("بیان") است. از نظر تاریخی، این شهر به نام‌های زیر نیز شناخته می‌شود: این منطقه پس از فتح چین توسط سلسله چین در قرن دوم پیش از میلاد، «کایفنگ» نامگذاری شد. این نام به معنای واقعی کلمه به
نامگذاری شد. این نام به معنای واقعی کلمه به معنای «باز کردن مرز» و به صورت مجازی به معنای «پنهان» و «انتقام» است. نام آن در ابتدا کی‌فنگ (چینی :啓封) بود، اما هجای "چی" (باکستر-ساگارت) به (کای) "که اساساً مترادف آن است، تغییر یافت" "تا از" تابوی نامگذاری لیو چی (امپراتور جینگ از سلسله هان) جلوگیری شود. اداره. شهر کایفنگ در سطح استان، پنج ناحیه و چهار شهرستان را اداره می‌کند: پیشینه. کایفنگ یکی از هشت پایتخت باستانی چین است. همانند پکن، در طول تاریخ خود بازسازی‌های زیادی داشته است. در سال ۳۶۴ پیش از میلاد، در
زیادی داشته است. در سال ۳۶۴ پیش از میلاد، در دوران ایالت‌های متخاصم، ایالت وی شهری به نام دالیانگ (大梁) را به عنوان پایتخت خود در این منطقه تأسیس کرد. در این دوره، اولین کانال از کانال‌های متعدد در این منطقه ساخته شد که یک رودخانه محلی را به رودخانه زرد متصل می‌کرد. هنگامی که ایالت چین، ایالت وی را فتح کرد، کایفنگ ویران و متروکه شد، به جز یک شهر بازاری متوسط که در جای خود باقی ماند. در طول سلسله هان، این شهر دستخوش بازسازی‌هایی شد. کایفنگ زمانی که لیو وو (پسر امپراتور هان، ون) به عنوان شاهزاده لیانگ منصوب
امپراتور هان، ون) به عنوان شاهزاده لیانگ منصوب شد، پایتخت او شد. لیو وو بسیاری از ساختمان‌ها و دیوارهای قدیمی شهر را بازسازی و ساخت. کایفنگ با وجود اهمیت سیاسی ناچیز شهر در این دوره، به مرکز موسیقی، هنر، پناهگاهی برای هنرمندان و باغ‌های باشکوه تبدیل شد. در اوایل قرن هفتم، کایفنگ با اتصال به کانال بزرگ و همچنین از طریق ساخت کانالی که به غرب شاندونگ امتداد داشت، به یک مرکز تجاری بزرگ تبدیل شد. در سال ۷۸۱ میلادی، در دوران سلسله تانگ، شهری جدید بازسازی شد و بیان نام گرفت. بیان پایتخت سلسله‌های لیانگ متأخر، جین
نام گرفت. بیان پایتخت سلسله‌های لیانگ متأخر، جین متأخر (۹۳۶–۹۴۶)، هان متأخر (۹۴۷–۹۵۰) و ژو متأخر (۹۵۱–۹۶۰) از دوره پنج سلسله و ده پادشاهی بود. سلسله سونگ پس از سرنگونی ژو متأخر (حادثه چن‌چیائو) در سال ۹۶۰، بیان را پایتخت خود قرار داد. اندکی پس از آن، شهر گسترش بیشتری یافت. در طول سلسله سونگ، زمانی که با نام دونگ‌جینگ یا بیانجینگ شناخته می‌شد، کایفنگ، که در آن زمان بزرگ‌ترین و مرفه‌ترین شهر چین بود، پایتخت بود و جمعیتی بالغ بر ۴۰۰٬۰۰۰ نفر در داخل و خارج از دیوار شهر زندگی می‌کردند. تیفوس یک مشکل حاد در شهر
شهر زندگی می‌کردند. تیفوس یک مشکل حاد در شهر بود. مورخ ژاک گرنت، تصویری زنده از زندگی در این دوره را در کتاب «"زندگی روزمره در چین در آستانه حمله مغول، ۱۲۵۰–۱۲۷۶»" ارائه می‌دهد که اغلب از "دونگ‌جینگ منگ هوا لو"، خاطرات نوستالژیک شهر کایفنگ، الهام گرفته است. در سال ۱۰۴۹، بتکدهٔ یوگوسی (佑國寺塔) - یا بتکدهٔ آهنی که امروزه نامیده می‌شود - با ارتفاع ۵۴٫۷ متر (۱۷۹ فوت) ساخته شد. این بنا از فراز و نشیب‌های جنگ و سیل جان سالم به در برده و به قدیمی‌ترین بنای تاریخی این شهر باستانی تبدیل شده است. یکی دیگر از بتکده‌های
شهر باستانی تبدیل شده است. یکی دیگر از بتکده‌های سلسلهٔ سونگ، برج پو، که قدمت آن به سال ۹۷۴ برمی‌گردد، تا حدی تخریب شده است. یکی دیگر از بناهای معروف، برج ساعت نجومی مهندس، دانشمند و دولتمرد سو سونگ (۱۰۲۰–۱۱۰۱ میلادی) بود. این برج با یک کره بازویی چرخان که به صورت هیدرولیکی (یعنی توسط چرخ آبی و ساعت آبی) کار می‌کرد، تاج‌گذاری شده بود، با این حال دویست سال قبل از اینکه در ساعت‌سازی‌های اروپا یافت شوند، دارای یک مکانیسم دنگ بود و اولین درایو زنجیره‌ای انتقال قدرت بی‌پایان شناخته شده را به نمایش می‌گذاشت.
قدرت بی‌پایان شناخته شده را به نمایش می‌گذاشت. کایفنگ در قرن یازدهم به عنوان یک مرکز تجاری و صنعتی در محل تقاطع چهار کانال اصلی به اوج اهمیت خود رسید. در این مدت، این شهر توسط سه حلقه از دیوارهای شهر احاطه شده بود و احتمالاً جمعیتی بین ۶۰۰٬۰۰۰ تا ۷۰۰٬۰۰۰ نفر داشت. اعتقاد بر این است که کایفنگ از سال ۱۰۱۳ تا ۱۱۲۷ بزرگ‌ترین شهر جهان بوده است. این دوره در سال ۱۱۲۷ میلادی، زمانی که شهر در جریان حادثه جینگ‌کانگ به دست مهاجمان جورچن افتاد، پایان یافت. متعاقباً تحت حکومت سلسله جورچن جین قرار گرفت که بیشتر شمال چین
حکومت سلسله جورچن جین قرار گرفت که بیشتر شمال چین را در طول جنگ‌های جین-سونگ فتح کرده بود. در حالی که این شهر همچنان یک مرکز اداری مهم باقی ماند، تنها منطقه داخل دیوار داخلی شهر در اوایل سونگ مسکونی باقی ماند و دو حلقه بیرونی متروکه شدند. کایفنگ به عنوان پایتخت امپراتوری سونگ، در امتداد کانال بزرگ برای تأمین تدارکات و پشتیبانی موقعیت مناسبی داشت، اما به دلیل موقعیتش در دشت‌های سیلابی رودخانه زرد، از نظر نظامی آسیب‌پذیر بود. کایفنگ از سال ۱۱۵۷ (منابع دیگر می‌گویند ۱۱۶۱) به عنوان «پایتخت جنوبی» جورچن‌ها خدمت
۱۱۶۱) به عنوان «پایتخت جنوبی» جورچن‌ها خدمت می‌کرد و در این مدت بازسازی شد. جورچن‌ها پایتخت اصلی خود را تا سال ۱۲۱۴ در شمال نگه داشتند، زمانی که مجبور شدند برای فرار از حمله مغول‌ها، دربار امپراتوری را به سمت جنوب به کایفنگ منتقل کنند. در سال ۱۲۳۲، آنها در محاصره کایفنگ (۱۲۳۲) تسلیم نیروهای مشترک مغول و سونگ شدند. مغول‌ها شهر را تصرف کردند و در سال ۱۲۷۹ تمام چین را فتح کردند. در طول سلسله یوان، بیان‌لیانگ پایتخت استان هنان جیانگبی شد که در سال ۱۲۷۷ تأسیس شده بود. در محاصره کایفنگ توسط مغول‌ها، مغول‌ها و
شده بود. در محاصره کایفنگ توسط مغول‌ها، مغول‌ها و چینی‌های هان (که به مغول‌ها پیوستند) اعضای مرد خانواده امپراتوری جین جورچن وانیان را قتل‌عام کردند و زنان سلطنتی از جمله صیغه‌ها و شاهزاده خانم‌های جین را به عنوان غنیمت جنگی به مغولستان بردند. مغول‌ها هنگام سقوط شهر، آن را غارت کردند، اما برخلاف اکثر محاصره‌ها در آن دوره، تجارت را مجاز دانستند. ثروتمندترین ساکنان شهر، دارایی‌های لوکس خود را برای تأمین مواد غذایی مورد نیاز به سربازان مغول فروختند. اعضای مرد خانواده سلطنتی جورچن جین وانیان که در شهر ساکن
خانواده سلطنتی جورچن جین وانیان که در شهر ساکن بودند، دستگیر و اعدام شدند. تمام صیغه‌های امپراتوری جین، از جمله ملکه دواگر، دستگیر و به شمال برده شدند. در سال ۱۲۶۰، مارکو پولو به کایفنگ رسید و در دفتر خاطرات خود دربارهٔ آن نوشت. این شهر در حدود اواسط قرن چهاردهم میلادی برای مدت کوتاهی توسط شورشیان عمامه قرمز تصرف شد و آنها آن را به مدت ده سال پایتخت خود قرار دادند. آنها توسط نیروهای تازه تأسیس مینگ سرکوب شدند. در آغاز سلسله مینگ در سال ۱۳۶۸، کایفنگ به عنوان پایتخت استان هنان انتخاب شد. در سال ۱۶۴۲، کایفنگ
پایتخت استان هنان انتخاب شد. در سال ۱۶۴۲، کایفنگ توسط ارتش مینگ با آب رودخانه زرد به زیر آب رفت تا از تصرف آن توسط دهقان شورشی لی زیچنگ جلوگیری شود. پس از این فاجعه، شهر دوباره متروکه شد. در سال ۱۶۶۲، در زمان سلطنت امپراتور کانگشی در سلسله چینگ، کایفنگ بازسازی شد. بازسازی دیگری در سال ۱۸۴۳ پس از سیل ۱۸۴۱ انجام شد و کایفنگ را به شکل امروزی خود درآورد. از قرن هشتم تا نهم و تا قرن نوزدهم، کایفنگ به خاطر داشتن قدیمی‌ترین جامعه یهودی موجود در چین، یعنی یهودیان کایفنگ، شناخته می‌شود. تا سال ۲۰۱۶، هنوز ۵۰۰ تا
کایفنگ، شناخته می‌شود. تا سال ۲۰۱۶، هنوز ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ یهودی در این شهر باقی مانده‌اند. در ۶ ژوئن ۱۹۳۸، این شهر توسط ارتش امپراتوری ژاپن اشغال شد. کایفنگ تا سال ۱۹۵۴ مرکز استان هنان باقی ماند و سپس به ژنگژو منتقل شد. در سال ۱۹۶۹، رئیس‌جمهور سابق جمهوری خلق چین، لیو شائوچی، در حالی که در کایفنگ در حصر خانگی بود، بر اثر سهل‌انگاری پزشکی درگذشت. در سال ۱۹۴۸، نبرد کایفنگ بین نیروهای کمونیست چینی و نیروهای ملی‌گرای چینی رخ داد، اما در نهایت منجر به پیروزی ارتش آزادی‌بخش خلق و فروپاشی نیروهای ملی‌گرا شد که بخشی از
خلق و فروپاشی نیروهای ملی‌گرا شد که بخشی از نبرد شنگ‌چای بودند. آب و هوا. کایفنگ دارای آب و هوای نیمه‌گرمسیری مرطوب، تحت تأثیر بادهای موسمی است که با آب و هوای قاره‌ای مرطوب هم‌مرز است و چهار فصل مجزا دارد. زمستان‌ها خنک و عمدتاً خشک هستند در حالی که تابستان‌ها گرم و مرطوب هستند. بهار گرم است و بارندگی کمی دارد، اما زیاد نیست، در حالی که هوای پاییزی ترد و خشک‌تر است. بارندگی عمدتاً از ژوئن تا سپتامبر رخ می‌دهد. دمای شدید در این شهر از سال ۱۹۵۱ از ۱۶- درجه سانتیگراد (۳ درجه فارنهایت) در ۲۷ دسامبر ۱۹۷۱ تا
سانتیگراد (۳ درجه فارنهایت) در ۲۷ دسامبر ۱۹۷۱ تا ۴۲٫۹ درجه سانتیگراد (۱۰۹ درجه فارنهایت) در ۱۹ ژوئن ۱۹۶۶ متغیر بوده است. حمل و نقل. هوا مرکز شهر کایفنگ حدود ۵۵ کیلومتر (۳۴ مایل) با فرودگاه بین‌المللی ژنگژو شینژنگ (IATA: CGO , ICAO: ZHCC) فاصله دارد که از نظر ترافیک مسافر و بار (آمار سال ۲۰۱۷) شلوغ‌ترین فرودگاه در مرکز چین است. با تکمیل راه‌آهن بین شهری ژنگژو-کایفنگ و راه‌آهن بین شهری فرودگاه ژنگژو-شین‌ژنگ، اتصال قطار سریع‌السیر به فرودگاه بین‌المللی ژنگژو شین‌ژنگ از کایفنگ امکان‌پذیر شد. از آگوست ۲۰۱۸،
شین‌ژنگ از کایفنگ امکان‌پذیر شد. از آگوست ۲۰۱۸، روزانه ۱۲ جفت قطار بین شهری بین فرودگاه شین‌ژنگ و سونگ‌چنگلو با زمان سفر ۵۳ دقیقه در حال تردد هستند. ریل. ایستگاه راه‌آهن کایفنگ در خط اصلی راه‌آهن لونگهای شرقی-غربی قرار دارد و دسترسی راحتی را به بسیاری از شهرهای چین، از جمله پکن غربی، شانگهای، شانگهای هونگچیائو، تیانجین، شی‌آن، جینان، هانگژو فراهم می‌کند. خدمات به ژنگژو، لوئویانگ و چینگدائو نیز مکرر و راحت است. خدمات مستقیم راه دور به شنژن، گوانگژو، چنگدو، چونگ‌کینگ شمالی، هاربین، اورومچی، فوژو، دالیان و
چونگ‌کینگ شمالی، هاربین، اورومچی، فوژو، دالیان و ووهان نیز موجود است. راه‌آهن بین شهری ژنگژو-کایفنگ (郑开城际铁路) در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۴ آغاز به کار کرد، که مرکز استان ژنگژو و کایفنگ را به هم متصل می‌کند. این راه‌آهن در حال حاضر در سونگچنگلو خاتمه می‌یابد و قرار است تا ایستگاه راه‌آهن کایفنگ امتداد یابد. حداکثر سرعت طراحی شده ۲۰۰ کیلومتر در ساعت (۱۲۰ مایل در ساعت) است. ایستگاه راه‌آهن کایفنگ شمالی از راه‌آهن پرسرعت شوژو-لانژو، ایستگاه اصلی راه‌آهن پرسرعت این شهر است. این ایستگاه در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۶ فعالیت خود را آغاز
این ایستگاه در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۶ فعالیت خود را آغاز کرد. اتوبوس. چهار ایستگاه اصلی اتوبوس در کایفنگ وجود دارد: سرویس‌های مکرری به بسیاری از شهرستان‌های همسایه، سایر شهرهای استان و سرویس‌های راه دور به سایر استان‌ها وجود دارد. فرهنگ. دین. کلیسای جامع قلب مقدس، کایفنگ کایفنگ به خاطر داشتن قدیمی‌ترین جامعه یهودی موجود در چین، یعنی یهودیان کایفنگ، شناخته می‌شود. همچنین دارای یک منطقه مسلمان‌نشین قابل توجه است و به خاطر مساجد زنانه (nǚsì) فراوانش، از جمله قدیمی‌ترین nǚsì در چین: مسجد زنانه وانگجیا هوتونگ که قدمت
nǚsì در چین: مسجد زنانه وانگجیا هوتونگ که قدمت آن به سال ۱۸۲۰ برمی‌گردد، قابل توجه است. همچنین برخی از کلیساهای مسیحی فعال، از جمله کلیسای جامع قلب مقدس (开封耶稣圣心主教座堂) وجود دارد. آشپزی. آشپزی کایفنگ نقش غالبی در شکل‌گیری آشپزی هنان دارد. کایفنگ طیف گسترده‌ای از غذاهای مخصوص مانند پای بخارپز و دامپلینگ را ارائه می‌دهد. نان پنج ادویه کایفنگ (wǔxiāng shāobǐng) که مانند پیتا قابل باز شدن و پر شدن است، به ویژه مشهور است. عصرها، خیابان‌های کایفنگ به رستوران تبدیل می‌شوند و صدها نفر غرفه‌های خود را باز می‌کنند و
می‌شوند و صدها نفر غرفه‌های خود را باز می‌کنند و شروع به فروش غذاهای خود در بازار شبانه معروف می‌کنند. مردم ژنگژو، که در نزدیکی کایفنگ قرار دارد، اغلب برای دیدار با اعضای خانواده و لذت بردن از فضای آن به کایفنگ می‌آیند. خانه مرغ سطلی ما یو چینگ، واقع در کایفنگ، طبق برخی حساب‌ها قدیمی‌ترین رستوران جهان است. گل داوودی. گل داوودی گل شهر کایفنگ است. سنت کشت انواع گل داوودی به ۱۶۰۰ سال پیش برمی‌گردد و میزان کشت آن در دوران سلسله سونگ به اوج خود رسید تا اینکه در سال ۱۱۲۶ به دست جورچن‌ها افتاد. این شهر از سال
در سال ۱۱۲۶ به دست جورچن‌ها افتاد. این شهر از سال ۱۹۸۳ جشنواره فرهنگی گل داودی کایفنگ را برگزار کرده است (در سال ۱۹۹۴ به جشنواره فرهنگی گل داودی کایفنگ چین تغییر نام داد). این جشنواره از آن زمان هر ساله بین ۱۸ اکتبر و ۱۸ نوامبر برگزار می‌شود. این جشنواره در ۱۸ اکتبر ۲۰۱۲، زمانی که سی‌امین سالگرد خود را جشن گرفت، به نقطه عطف دیگری رسید. مراسم افتتاحیه به صورت زنده در ساعات پربیننده عصر از تلویزیون هنان پخش شد، که برای تمام شهرهای چین در سطح استان یا بالاتر پخش می‌شود. در طول جشنواره، صدها گونه گل داوودی در
می‌شود. در طول جشنواره، صدها گونه گل داوودی در محل برگزاری جشنواره به نمایش گذاشته می‌شوند و این گل به یکی از ویژگی‌های رایج در سطح شهر تبدیل می‌شود. کایفنگ به «شهر گل‌های داوودی» لقب گرفته است. رویدادهای ورزشی. ماراتن بین‌المللی ژنگ کای. ماراتن بین‌المللی ژنگ-کای چین، یک رویداد ورزشی است که به‌طور مشترک توسط انجمن دو و میدانی چین، اداره کل ورزش استان هنان، شهرداری ژنگژو و شهرداری کایفنگ برگزار می‌شود. این رویداد، برترین رقابت ورزشی بین‌المللی در استان هنان و یکی از بزرگ‌ترین مسابقات ورزشی در مرکز و غرب