payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بار توسط دین چپمن از کمیته رایزنی ملی هوانوردی آمریکا (NACA) در سال ۱۹۵۸ توصیف شد. چپمن در بخشی از گزارش خود در مورد "ورود ترکیبی"، راه‌حلی برای این مشکل با استفاده از یک دستگاه با پسار بالا شرح داد: ورود با سپر حرارتی بادی. کاهش سرعت برای بازورود به جو، به‌ویژه برای مأموریت‌های بازگشت از مریخ با سرعت بالاتر، از به حداکثر رساندن «سطح پسار سیستم ورود» بهره می‌برد. «هرچه قطر آئروشل بزرگتر باشد، محموله نیز می‌تواند بزرگتر باشد.» یک آئروشل بادی، جایگزینی برای بزرگ کردن سطح پسار با طراحی کم‌جرم فراهم می‌کند.
بزرگ کردن سطح پسار با طراحی کم‌جرم فراهم می‌کند. روسیه. چنین سپر/ترمز هوایی بادی برای کاوشگرهای نفوذی مأموریت مریخ ۹۶ طراحی شده بود. از آنجا که این مأموریت به دلیل نقص پرتابگر با شکست مواجه شد، ان‌پی‌او لاوچکین و DASA/ESA مأموریتی برای مدار زمین طراحی کردند. نمایشگر فناوری بازورود و فرود بادی (IRDT) در ۸ فوریه ۲۰۰۰ با پرتابگر سایوز-فرگات پرتاب شد. سپر بادی به صورت یک مخروط با دو مرحله باد شدن طراحی شده بود. اگرچه مرحله دوم سپر نتوانست باد شود، اما نمایشگر از بازورود مداری جان سالم به در برد و بازیابی شد.
از بازورود مداری جان سالم به در برد و بازیابی شد. مأموریت‌های بعدی که با راکت ولنا پرتاب شدند، به دلیل نقص پرتابگر با شکست مواجه شدند. IRVE ناسا. ناسا یک فضاپیمای آزمایشی با سپر حرارتی بادی را در ۱۷ اوت ۲۰۰۹ با اولین پرواز آزمایشی موفق آزمایش وسیله نقلیه بازورود بادی (IRVE) پرتاب کرد. سپر حرارتی در یک محفظه محموله به قطر بسته‌بندی خلأ شده بود و با یک راکت ژرفاسنج بلک برنت ۹ از مرکز پرواز والوپس ناسا در جزیره والوپس، ویرجینیا پرتاب شد. «نیتروژن، سپر حرارتی به قطر را که از چندین لایه پارچه [کولار] با پوشش
به قطر را که از چندین لایه پارچه [کولار] با پوشش سیلیکون ساخته شده بود، چند دقیقه پس از پرتاب به شکل قارچ در فضا باد کرد.» اوج راکت در ارتفاع بود، جایی که فرود خود را به سرعت فراصوت آغاز کرد. کمتر از یک دقیقه بعد، سپر از پوشش خود رها شد تا در ارتفاع باد شود. باد شدن سپر کمتر از ۹۰ ثانیه طول کشید. HIAD ناسا. پس از موفقیت آزمایش‌های اولیه IRVE، ناسا این مفهوم را به طرح بلندپروازانه‌تر کاهنده سرعت آیرودینامیکی بادی مافوق صوت (HIAD) توسعه داد. طراحی فعلی به شکل یک مخروط کم‌عمق است که ساختار آن به صورت پشته‌ای
یک مخروط کم‌عمق است که ساختار آن به صورت پشته‌ای از لوله‌های بادی دایره‌ای با قطرهای اصلی به تدریج بزرگ‌شونده ساخته شده است. سطح جلویی (محدب) مخروط با یک سیستم حفاظت حرارتی انعطاف‌پذیر پوشانده شده که به اندازه کافی مقاوم است تا در برابر تنش‌های ورود (یا بازورود) به جو مقاومت کند. در سال ۲۰۱۲، یک HIAD به عنوان آزمایش وسیله نقلیه بازورود بادی ۳ (IRVE-3) با استفاده از یک راکت ژرفاسنج زیرمداری آزمایش شد و با موفقیت عمل کرد. همچنین ببینید کاهنده سرعت فراصوت با چگالی کم، پروژه‌ای از ناسا با آزمایش‌هایی در
با چگالی کم، پروژه‌ای از ناسا با آزمایش‌هایی در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ بر روی یک SIAD-R با قطر ۶ متر. LOFTID. یک وسیله نقلیه بازورود بادی به قطر ، با نام "آزمایش پرواز در مدار پایین زمین برای یک کاهنده سرعت بادی" (LOFTID), در نوامبر ۲۰۲۲ پرتاب شد، در مدار باد شد، با سرعتی بیش از ماخ ۲۵ بازورود کرد و در ۱۰ نوامبر با موفقیت بازیابی شد. ملاحظات طراحی وسیله نقلیه ورودی. در طراحی یک وسیله نقلیه برای ورود به جو، چهار پارامتر حیاتی در نظر گرفته می‌شود: اوج شار حرارتی و فشار دینامیکی، ماده TPS را تعیین می‌کنند. بار
و فشار دینامیکی، ماده TPS را تعیین می‌کنند. بار حرارتی، ضخامت مجموعه مواد TPS را مشخص می‌کند. اوج کاهش سرعت برای مأموریت‌های سرنشین‌دار از اهمیت بالایی برخوردار است. حد بالایی برای بازگشت سرنشین‌دار به زمین از مدار پایین زمین (LEO) یا بازگشت از ماه، 10"g" است. برای ورود به جو مریخ پس از قرار گرفتن طولانی مدت در معرض گرانش صفر، حد بالایی 4"g" است. اوج فشار دینامیکی نیز می‌تواند در انتخاب بیرونی‌ترین ماده TPS تأثیرگذار باشد، اگر خردشدگی (spallation) یک مسئله باشد. پارامترهای طراحی وسیله نقلیه بازورود را
باشد. پارامترهای طراحی وسیله نقلیه بازورود را می‌توان از طریق شبیه‌سازی عددی، شامل ساده‌سازی‌های دینامیک وسیله نقلیه مانند معادلات بازورود صفحه‌ای و همبستگی‌های شار حرارتی، ارزیابی کرد. با شروع از اصل "طراحی محافظه‌کارانه"، مهندس معمولاً دو مسیر بدترین حالت را در نظر می‌گیرد: مسیرهای فرود کوتاه (undershoot) و فرود بلند (overshoot). مسیر فرود بلند معمولاً به عنوان کم‌عمق‌ترین زاویه سرعت ورود مجاز قبل از خروج جهشی از جو تعریف می‌شود. مسیر فرود بلند بالاترین بار حرارتی را دارد و ضخامت TPS را تعیین می‌کند.
بار حرارتی را دارد و ضخامت TPS را تعیین می‌کند. مسیر فرود کوتاه با تندترین مسیر مجاز تعریف می‌شود. برای مأموریت‌های سرنشین‌دار، تندترین زاویه ورود با اوج کاهش سرعت محدود می‌شود. مسیر فرود کوتاه همچنین دارای بالاترین اوج شار حرارتی و فشار دینامیکی است. در نتیجه، مسیر فرود کوتاه مبنای انتخاب ماده TPS است. هیچ ماده TPS «یکسان برای همه شرایط» وجود ندارد. یک ماده TPS که برای شار حرارتی بالا ایده‌آل است، ممکن است برای یک بار حرارتی طولانی‌مدت بیش از حد رسانا (بسیار متراکم) باشد. یک ماده TPS با چگالی کم ممکن است
متراکم) باشد. یک ماده TPS با چگالی کم ممکن است فاقد مقاومت کششی لازم برای مقاومت در برابر خردشدگی باشد اگر فشار دینامیکی بیش از حد بالا باشد. یک ماده TPS می‌تواند برای یک اوج شار حرارتی خاص عملکرد خوبی داشته باشد، اما اگر فشار دیواره به طور قابل توجهی افزایش یابد (این اتفاق برای فضاپیمای آزمایشی R-4 ناسا رخ داد)، برای همان اوج شار حرارتی به طور فاجعه‌باری شکست بخورد. مواد TPS قدیمی‌تر در مقایسه با مواد مدرن، معمولاً برای ساخت به کار بیشتر و هزینه بالاتری نیاز دارند. با این حال، مواد TPS مدرن اغلب فاقد
نیاز دارند. با این حال، مواد TPS مدرن اغلب فاقد سابقه پروازی مواد قدیمی‌تر هستند (یک ملاحظه مهم برای یک طراح ریسک‌گریز). بر اساس کشف آلن و اگرز، حداکثر کندی (bluntness) آئروشل (حداکثر پسار) منجر به حداقل جرم TPS می‌شود. حداکثر کندی (حداقل ضریب بالستیک) همچنین منجر به حداقل سرعت حد در حداکثر ارتفاع می‌شود (برای EDL مریخ بسیار مهم است، اما برای RVهای نظامی مضر است). با این حال، یک حد بالایی برای کندی وجود دارد که توسط ملاحظات پایداری آیرودینامیکی بر اساس "جدایش موج شوک" تحمیل می‌شود. اگر نیم‌زاویه مخروط کمتر
موج شوک" تحمیل می‌شود. اگر نیم‌زاویه مخروط کمتر از یک مقدار بحرانی باشد، موج شوک به نوک یک مخروط تیز متصل باقی می‌ماند. این نیم‌زاویه بحرانی را می‌توان با استفاده از نظریه گاز کامل تخمین زد (این ناپایداری آیرودینامیکی خاص در سرعت‌های پایین‌تر از مافوق صوت رخ می‌دهد). برای جو نیتروژن (زمین یا تیتان)، حداکثر نیم‌زاویه مجاز تقریباً ۶۰ درجه است. برای جو دی‌اکسید کربن (مریخ یا زهره)، حداکثر نیم‌زاویه مجاز تقریباً ۷۰ درجه است. پس از جدایش موج شوک، یک وسیله نقلیه ورودی باید گاز لایه شوک بیشتری را در اطراف نقطه
ورودی باید گاز لایه شوک بیشتری را در اطراف نقطه سکون لبه جلویی (کلاهک زیرصوت) حمل کند. در نتیجه، مرکز آیرودینامیکی به سمت بالا حرکت می‌کند و باعث ناپایداری آیرودینامیکی می‌شود. استفاده مجدد از طراحی آئروشل در نظر گرفته شده برای ورود به تیتان (کاوشگر "هویگنس" در جو نیتروژن) برای ورود به مریخ ("بیگل ۲" در جو دی‌اکسید کربن) نادرست است. قبل از اینکه برنامه فرودگر مریخ شوروی رها شود، آن‌ها به یک فرود موفق (مریخ ۳) در دومین تلاش از سه تلاش ورود دست یافتند (دیگری‌ها مریخ ۲ و مریخ ۶ بودند). فرودگرهای مریخ شوروی بر
مریخ ۲ و مریخ ۶ بودند). فرودگرهای مریخ شوروی بر اساس طراحی آئروشل با نیم‌زاویه ۶۰ درجه ساخته شده بودند. یک کره-مخروط با نیم‌زاویه ۴۵ درجه معمولاً برای کاوشگرهای جوی (که فرود بر سطح هدف نیست) استفاده می‌شود، حتی اگر جرم TPS به حداقل نرسد. منطق استفاده از نیم‌زاویه ۴۵ درجه، داشتن پایداری آیرودینامیکی از ورود تا برخورد (سپر حرارتی جدا نمی‌شود) یا یک پالس حرارتی کوتاه و تیز و به دنبال آن جداسازی سریع سپر حرارتی است. طراحی کره-مخروط ۴۵ درجه در برخوردگر DS/2 مریخ فرودگر و کاوشگرهای پروژه پایونیر زهره استفاده شد.
فرودگر و کاوشگرهای پروژه پایونیر زهره استفاده شد. حوادث ورود به جو. همه بازورودهای جوی کاملاً موفقیت‌آمیز نبوده‌اند: برخی بازورودها منجر به فجایع قابل توجهی شده‌اند: ورودهای کنترل‌نشده و بدون محافظت. از ماهواره‌هایی که بازورود می‌کنند، تقریباً ۱۰ تا ۴۰ درصد از جرم جسم ممکن است به سطح زمین برسد. به طور متوسط، از سال ۲۰۱۴، روزانه حدود یک شیء فهرست‌شده بازورود می‌کند. از آنجا که سطح زمین عمدتاً آب است، بیشتر اشیایی که از بازورود جان سالم به در می‌برند، در یکی از اقیانوس‌های جهان فرود می‌آیند. شانس تخمینی
یکی از اقیانوس‌های جهان فرود می‌آیند. شانس تخمینی برخورد یک شیء با یک فرد و آسیب دیدن او در طول عمرش حدود ۱ در یک تریلیون است. در ۲۴ ژانویه ۱۹۷۸، ماهواره شوروی کاسموس ۹۵۴ () بازورود کرد و در نزدیکی دریاچه گریت اسلیو در قلمروهای شمال غربی کانادا سقوط کرد. این ماهواره دارای نیروی محرکه هسته‌ای بود و زباله‌های رادیواکتیو را در نزدیکی محل برخورد خود به جا گذاشت. در ۱۱ ژوئیه ۱۹۷۹، ایستگاه فضایی اسکای‌لب ایالات متحده () بازورود کرد و زباله‌هایی را در سراسر آوتبک استرالیا پراکنده کرد. این بازورود به دلیل حادثه
استرالیا پراکنده کرد. این بازورود به دلیل حادثه کاسموس ۹۵۴ به یک رویداد رسانه‌ای بزرگ تبدیل شد، اما به اندازه یک فاجعه بالقوه تلقی نمی‌شد زیرا سوخت سمی هسته‌ای یا هیدرازین حمل نمی‌کرد. ناسا در ابتدا امیدوار بود از یک مأموریت شاتل فضایی برای افزایش عمر آن یا امکان بازورود کنترل‌شده استفاده کند، اما تأخیر در برنامه شاتل، به علاوه فعالیت خورشیدی به طور غیرمنتظره‌ای بالا، این امر را غیرممکن ساخت. در ۷ فوریه ۱۹۹۱، ایستگاه فضایی سالیوت ۷ شوروی () به همراه ماژول کاسموس ۱۶۸۶ () که به آن متصل بود، بازورود کرد و
کاسموس ۱۶۸۶ () که به آن متصل بود، بازورود کرد و زباله‌هایی را بر فراز شهر کاپیتان برمودز، آرژانتین پراکنده‌ساخت. این ایستگاه در اوت ۱۹۸۶ به مدار بالاتری منتقل شده بود تا تا سال ۱۹۹۴ در مدار بماند، اما در سناریویی مشابه اسکای‌لب، شاتل بوران برنامه‌ریزی‌شده لغو شد و فعالیت خورشیدی بالا باعث شد زودتر از انتظار سقوط کند. در ۷ سپتامبر ۲۰۱۱، ناسا بازورود قریب‌الوقوع و کنترل‌نشده ماهواره پژوهشی جو بالایی () را اعلام کرد و خاطرنشان کرد که خطر کوچکی برای عموم وجود دارد. این ماهواره از رده خارج شده در ۲۴ سپتامبر
دارد. این ماهواره از رده خارج شده در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۱ وارد جو شد و گمان می‌رود برخی از قطعات آن در جنوب اقیانوس آرام در یک میدان زباله به طول سقوط کرده باشند. در ۱ آوریل ۲۰۱۸، ایستگاه فضایی چینی تیانگونگ-۱ () بر فراز اقیانوس آرام، در نیمه راه بین استرالیا و آمریکای جنوبی بازورود کرد. دفتر مهندسی فضایی سرنشین‌دار چین قصد داشت این بازورود را کنترل کند، اما در مارس ۲۰۱۷ تله متری و کنترل را از دست داد. در ۱۱ مه ۲۰۲۰، مرحله اصلی موشک چینی لانگ مارچ ۵بی (COSPAR ID 2020-027C) با وزن تقریبی ) یک بازورود کنترل‌نشده
2020-027C) با وزن تقریبی ) یک بازورود کنترل‌نشده بر فراز اقیانوس اطلس، نزدیک سواحل غرب آفریقا انجام داد. گزارش شده است که چند قطعه از زباله‌های موشک از بازورود جان سالم به در برده و بر روی حداقل دو روستا در ساحل عاج سقوط کرده‌اند. در ۸ مه ۲۰۲۱، مرحله اصلی موشک چینی لانگ مارچ ۵بی (COSPAR ID 2021-0035B) با وزن ) یک بازورود کنترل‌نشده را درست در غرب مالدیو در اقیانوس هند (تقریباً در طول جغرافیایی ۷۲٫۴۷ درجه شرقی و عرض جغرافیایی ۲٫۶۵ درجه شمالی) انجام داد. شاهدان از وجود زباله‌های موشک تا شبه جزیره عربستان
از وجود زباله‌های موشک تا شبه جزیره عربستان گزارش دادند. دفع با خروج از مدار. سالیوت ۱، اولین ایستگاه فضایی جهان، در سال ۱۹۷۱ پس از حادثه سایوز ۱۱ به طور عمدی به اقیانوس آرام هدایت شد تا از مدار خارج شود. جانشین آن، سالیوت ۶، نیز به صورت کنترل‌شده از مدار خارج شد. در ۴ ژوئن ۲۰۰۰، رصدخانه پرتوی گامای کامپتون پس از خرابی یکی از ژیروسکوپ‌هایش به طور عمدی از مدار خارج شد. زباله‌هایی که نسوختند، بدون آسیب به اقیانوس آرام سقوط کردند. این رصدخانه هنوز عملیاتی بود، اما خرابی یک ژیروسکوپ دیگر می‌توانست خروج از مدار
اما خرابی یک ژیروسکوپ دیگر می‌توانست خروج از مدار را بسیار دشوارتر و خطرناک‌تر کند. با وجود برخی بحث‌ها، ناسا به نفع ایمنی عمومی تصمیم گرفت که یک سقوط کنترل‌شده بر ترجیح دادن به سقوط تصادفی فضاپیما ارجحیت دارد. در سال ۲۰۰۱، ایستگاه فضایی "میر" روسیه به طور عمدی از مدار خارج شد و همان‌طور که توسط مرکز فرماندهی انتظار می‌رفت، در حین بازورود به جو متلاشی شد. میر در ۲۳ مارس ۲۰۰۱ در نزدیکی نادی، فیجی، وارد جو زمین شد و به اقیانوس آرام جنوبی سقوط کرد. در ۲۱ فوریه ۲۰۰۸، یک ماهواره جاسوسی از کار افتاده ایالات
۲۰۰۸، یک ماهواره جاسوسی از کار افتاده ایالات متحده، USA-193، در ارتفاعی حدود با یک موشک SM-3 که از رزم‌ناو نیروی دریایی ایالات متحده در سواحل هاوایی شلیک شده بود، مورد اصابت قرار گرفت. این ماهواره که در هنگام پرتاب در سال ۲۰۰۶ نتوانسته بود به مدار مورد نظر خود برسد، غیرفعال بود. به دلیل زوال سریع مدارش، قرار بود ظرف یک ماه به صورت کنترل‌نشده بازورود کند. وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا ابراز نگرانی کرد که مخزن سوخت حاوی هیدرازین بسیار سمی ممکن است از بازورود جان سالم به در برده و به صورت دست‌نخورده به سطح
جان سالم به در برده و به صورت دست‌نخورده به سطح زمین برسد. چندین دولت از جمله روسیه، چین و بلاروس به این اقدام به عنوان نمایشی پنهان از توانایی‌های ضدماهواره‌ای ایالات متحده اعتراض کردند. چین پیش از این در سال ۲۰۰۷ با آزمایش یک موشک ضد ماهواره یک حادثه بین‌المللی ایجاد کرده بود. تأثیرات زیست‌محیطی. ورود به جو تأثیر قابل اندازه‌گیری بر جو زمین، به ویژه استراتوسفر دارد. ورود فضاپیماها به جو تا سال ۲۰۲۱، ۳٪ از کل ورودهای جوی را تشکیل می‌داد، اما در سناریویی که تعداد ماهواره‌ها از سال ۲۰۱۹ دو برابر شود،
که تعداد ماهواره‌ها از سال ۲۰۱۹ دو برابر شود، ورودهای مصنوعی ۴۰٪ از کل ورودها را تشکیل خواهند داد، که باعث می‌شود آئروسل‌های جوی تا ۹۴٪ مصنوعی باشند. تأثیر سوختن فضاپیماها در جو در حین ورود مصنوعی به جو با شهاب‌سنگ‌ها به دلیل اندازه معمولاً بزرگتر و ترکیب متفاوت آنها متفاوت است. آلاینده‌های جوی تولید شده توسط سوختن مصنوعی در جو ردیابی شده و مشخص شده است که واکنش نشان داده و احتمالاً تأثیر منفی بر ترکیب جو و به ویژه لایه ازون دارند. در نظر گرفتن پایداری فضایی با توجه به تأثیر جوی بازورود تا سال ۲۰۲۲ در حال
با توجه به تأثیر جوی بازورود تا سال ۲۰۲۲ در حال توسعه است و در سال ۲۰۲۴ به عنوان عاملی که از «کوری جوی» رنج می‌برد و باعث بی‌عدالتی زیست‌محیطی جهانی می‌شود، شناسایی شده است. این امر به عنوان نتیجه مدیریت فعلی پایان عمر فضاپیماها شناسایی شده است که از عمل مدارپایی بازورود کنترل‌شده حمایت می‌کند. این کار عمدتاً برای جلوگیری از خطرات ناشی از ورودهای کنترل‌نشده به جو و زباله فضایی انجام می‌شود. جایگزین‌های پیشنهادی، استفاده از مواد کمتر آلاینده و خدمات‌دهی در مدار و بازیافت بالقوه در فضا هستند.
لیال واتسن (; – ) گیاه‌شناس، جانورشناس، زیست‌شناس، انسان‌شناس و رفتارشناس جانوران اهل آفریقای جنوبی بود. او نویسنده کتاب‌های بسیاری از جمله فوق طبیعت بود. واتسن تلاش کرد توضیح معقولی از پدیده‌های فراطبیعی ارائه کند. او همچنین برای ارائهٔ مفهوم اثر صدمین میمون معروف است. لیال واتسن در آفریقای جنوبی متولد شد و در هلند و آلمان در رشته گیاه‌شناسی، جانورشناسی، زمین‌شناسی تحصیل کرد. وی دارای دکترای رشته رفتارشناسی جانوران بود.
مهرداد خوشبخت (زاده ۱۲ شهریور ۱۳۴۸ آبادان) فارغ‌التحصیل دوره سینمای جوان خوزستان از کارگردانان و تدوینگران سینمای ایران است. اولین کار جدی اش در عرصه کارگردانی، ساخت فیلم تلویزیونی «پرواز» با موضوع «حیات پس از مرگ» بود. او در عرصه تبلیغات هم تیزرهای بسیاری نوشته و کارگردانی کرده و عضو اتاق فکر آژانسهای تبلیغاتی مختلف و معتبری است. دربارهٔ او. بر اساس گفته خسرو سینایی در ابتدا کتاب/فیلمنامه عروس آتش اولین جرقه ایده این فیلم پس از دیدن فیلم کوتاه جنایت موجه ساخته مهرداد خوشبخت اتفاق افتاد. عروس آتش فیلمی است
مهرداد خوشبخت اتفاق افتاد. عروس آتش فیلمی است به کارگردانی خسرو سینایی در سال ۱۳۷۸. فیلم‌نامه آن را خسرو سینایی و حمید فرخ‌نژاد نوشتند و در جنوب ایران فیلمبرداری شد. عروس آتش جایزه‌های سینمایی بسیاری کسب کرد. عروس آتش به سنت‌های عشیره‌ای در جنوب ایران، ازدواج اجباری و خودسوزی می‌پردازد که نام فیلم نیز برگرفته از همین صحنه است. این فیلم در سینمای داستانی طبقه‌بندی می‌شود.
سرنوشت بشر (ترجمهٔ تحت الفظی عنوان رمان: شرط بشری) ؛ رمانی نوشته آندره مالرو است که در سال ۱۹۳۳ از سوی انتشارات گالیمار فرانسه به چاپ رسید و برندهٔ جایزه گنکور شد. چکیده داستان. موضوع رمان "سرنوشت بشر" دربارهٔ گروهی از میهن پرستان و کمونیستهای چین است که در ۲۱ مارس ۱۹۲۷ برای سرنگونی شانگهای دست به شورش و عملیات انتحاری می‌زنند. چن یک قاچاقچی را با چاقو می‌زند تا کیو و کاتو بتوانند به شورشیان جنگ‌افزار برسانند. فردای همان روز شورش براه انداخته و با پشتیبانی مردم پیروز می‌شود. از سوی دیگر، سرمایه‌داری به نام
پیروز می‌شود. از سوی دیگر، سرمایه‌داری به نام فرال بازرگانان را به پشتیبانی از ارتشبد چیانگ کای‌شک در یورش و گرفتن شهر برمی‌انگیزد. در پایان داستان، کیو و کاتو و برخی از همرزمانش به زندان می‌افتند. این رمان در ۱۳۵۸ توسط سیروس ذکاء با عنوان "وضع بشر" به فارسی برگردانده شد اما در چاپهای بعدی این عنوان به "سرنوشت بشر" تغییر کرد.
گرهارد دورفر (زادهٔ ۸ مارس ۱۹۲۰ در کونیگسبرگ – درگذشتهٔ ۲۷ دسامبر ۲۰۰۳ در گوتینگن) دانشمند آلمانی در زمینهٔ زبان‌های ترکی، مغولی و تونگوس است. زندگانی و شغل علمی. گرهارد دورفر در خانوادهٔ فرانتس و آدینا دورفر در کونیگسبرگ (کالینینگراد کنونی) در پروس خاوری به دنیا آمد. او تا سال ۱۹۲۸ در دبستان در کونیگسبرگ درس می‌خواند تا اینکه پدرش، که مأمور پست بود، به برلین منتقل شد. پیش از آن، در طی دوران کودکی در کونیگسبرگ، دورفر به زبان‌های مختلف لهستانی، روسی، لیتوانیایی و کشوبیری، که در آن مناطق تکلم می‌شد، علاقه‌مند
و کشوبیری، که در آن مناطق تکلم می‌شد، علاقه‌مند شد. او سپس تحصیلاتش را در برلین از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۸ ادامه داد و به دبیرستان راینیکندروف-اُست رفت. در سال ۱۹۳۸ او مجبور شد تا مدرسه را بدون هیچ تأییدیه‌ای به خاطر ضدیتش با ایدئولوژیِ غالب ترک کند. او بیکار شد و مجبور شد به خدمات اجباری و سپس به خدمت وظیفه از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۵ بپیوندد، تا اینکه بالاخره به اسارت جنگی درآمد. در طی خدمت وظیفه‌اش، او اوقات فراغت را صرف یادگیری زبان‌های پلینزی، مخصوصاً زبان جزیرهٔ ساموا از طریق کتاب‌هایی که همراهش بود، کرد. او در
ساموا از طریق کتاب‌هایی که همراهش بود، کرد. او در بهار ۱۹۴۶ به برلین برگشت و به شغل‌های مختلفی روی آورد. دورفر بعد از کار به کلاس‌های شبانه می‌رفت و در ۲۵ مارس ۱۹۴۹، با افتخار، امتحان ورودی دانشگاه را گذراند. دورفر در دانشگاه هومبولت در برلین از زمستان ۱۹۴۹–۱۹۵۰ تا تابستان ۱۹۵۱ درس خواند و در کلاس‌های درسی زبان‌ها و ادبیات رومی‌تبار (با ویکتور کلمپرر و کورت بالدینگر)، انگلیسی (با مارتین لنرت) و اسلام‌شناسی (با ریچارد هارتمن) شرکت جست. مشکلات مالی شوهرمادرش مجبورش کرد که تحصیلات را برای یک ترم قطع کند و به
مجبورش کرد که تحصیلات را برای یک ترم قطع کند و به تأمین معاش خانواده بپردازد. او دوباره قادر گشت که به مطالعاتش به‌عنوان دانشجو از آغاز شروع کند و بعدها به‌عنوان دارندهٔ بورس، در دانشگاه آزاد برلین ، از ترم تابستان ۱۹۵۲ تا ترم تابستان ۱۹۵۴ تحصیل کرد. در اینجا او زبان‌های ترکی و آلتایی (به کمک کارل هنریخ منگز)، اسلام‌شناسی (با کمک والتر برونو هنینگ)، ایران‌شناسی (با اولاف هنسن) و لغت‌شناسی و فلسفه (با مایکل لندمن) آموخت. او دکتری‌اش را در زمینهٔ مطالعات زبان‌های ترکی و آلتایی در ۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۵۴ با ارائهٔ
ترکی و آلتایی در ۲۹ ژوئیهٔ ۱۹۵۴ با ارائهٔ رساله «در نحو از تاریخ راز مغول‌ها» (که منتشرنشده باقی ماند) گرفت. این رساله، جدا از برخی گلچین‌هایی بود که بعدها تجدیدنظر و در دو مقاله منتشر کرده بود. بعد از فارغ‌التحصیلی، به خاطر مواجه‌شدن با بیکاریِ گسترده متداول در اوایل دههٔ ۱۹۵۰ در برلین، او در ابتدا توانست تا موقعیت موقتی به‌دست آورَد. او به‌عنوان دستیار آموزشی در آکادمی علوم و ادبیات در ماینز از اکتبر ۱۹۵۵ تا بهار ۱۹۵۷ مشغول به کار شد؛ و اولین جلد از لغت‌شناسی (فیلولوژی) ترکی فندامنتا (ویسبادن، ۱۹۵۹) را
(فیلولوژی) ترکی فندامنتا (ویسبادن، ۱۹۵۹) را تجدیدنظر کرد که در آن چهار مقالهٔ “Das Gagausische,” “Das Krimosmanische,” “Das Aserbeidschanische,” ,“Das Krimtatarische ” را نوشت. او همچنین نقشهٔ مناطق زبان‌های ترکی را پیش‌بینی کرد و سعی کرد تا یک رونویسی متحد و آرایش دستوری در این کار ایجاد کند. با حمایت مالی مؤسسهٔ تحقیقات آلمان ، او بر روی رسالهٔ فوق‌دکتری شایستگی با عنوان "عناصر واژگانیِ ترکی و مغولی در فارسی نو" و همزمان، دانشگاه جرج آگوست در گوتینگن تدریس کرد، درحالی‌که در ماینز زندگی می‌کرد. او توانست
کرد، درحالی‌که در ماینز زندگی می‌کرد. او توانست در زمینهٔ ترک‌شناسی، در دانشگاه گوتینگن با درجهٔ تز شایستگی در دسامبر ۱۹۶۰ فارغ‌التحصیل شود. در ۱۹۶۱ به گوتینگن نقل‌مکان کرد. مجوز او در تدریس درس دانشگاهی به مطالعات ترکی و آلتایی در فوریهٔ ۱۹۶۳ گسترش یافت؛ و در آوریل ۱۹۶۶ او به سمت استاد غیرشاغل منصوب شد. دورفر در مهٔ ۱۹۶۶ به دانشگاه ایندیانا در بلومینگتون به‌عنوان پژوهشگر و استاد مدعو دعوت شد؛ همان‌جایی که او مطالعات ترکی و آلتایی را در سال‌های ۱۹۶۶–۱۹۶۸ تدریس می‌کرد. دعوت او در سپتامبر ۱۹۶۸ تمدید شد و تا
می‌کرد. دعوت او در سپتامبر ۱۹۶۸ تمدید شد و تا ۱۹۶۹ ادامه یافت. نقطهٔ اوج تحقیقات او در ۱۹۶۷ نمود پیدا کرد، جایی که او برای مطالعهٔ زبان‌های ترکی در ایران و افغانستان، اطلاعات جمع‌آوری کرد. این کشف دوبارهٔ خلج، که اولین بار توسط ولادیمیر مینورسکی و به‌طور خلاصه توسط محمد مقدم بررسی شد. این امر منجر به چند نوبت سفر به ایران در سال‌های ۱۹۶۸، ۱۹۶۹ و ۱۹۷۳ شد. دورفر در اولین برنامهٔ سفر پژوهشی‌اش شرکت نجست، درحالی‌که در تدارک و مقدماتش مشارکت داشت. در طی سومین سفر (که به خراسان بود)، تنوع ناشناختهٔ قبلی را مورد
(که به خراسان بود)، تنوع ناشناختهٔ قبلی را مورد تحقیق قرار داد. نقشهٔ اصلی شامل سفر به افغانستان بود که به‌خاطر کودتای ۱۹۷۳ علیه محمد ظاهر شاه (حکومت: ۱۹۵۳–۱۹۷۳/ ۱۳۳۲–۱۳۵۲ خورشیدی) انجام نگرفت. گردآوری اطلاعاتی وسیع، پایهٔ آثار بی‌شماری را دربارهٔ زبان‌های ترکی در ایران فراهم آورد. ليست بخشي از آثار دوئرفر: نام چند اثر از آثار متعدد پروفسور گرهارد دورفر، در باره زبانهاي تركي در ايران : ١- ملزمه خلج (Khalaj materials) ٢- متون فولكلور تركي از خراسان (Türkische Folklore-Texte aus Chorasan) ٣- واژه نامه خلجي-
Folklore-Texte aus Chorasan) ٣- واژه نامه خلجي- لهجه خراب (Wörterbuch des Chaladsch: Dialekt von Charrab) ٤- متون فولكلوريك خلجي (Folklore-Texte der Chaladsch) ٥- جغرافياي زباني و لكسيك خلجي در دو جلد (Lexik und Sprachgeographiedes Chaladsch 2 vols) ٦- اوغوزي ايران (Oghusica aus Iran) ٨- ملزمه اوغوزي جنوبي از ايران و افغانستان (Südoghusische Materialien aus Afghanistan und Iran) ٩- تركي سونقوري - گزارشي پروويژينال Ein vorläufiger Bericht) ) Das Sonqor-Türkische ١٠- تاثير زبان و ادبيات فارسي در ميان تركان
١٠- تاثير زبان و ادبيات فارسي در ميان تركان (The Influence OF Persian Language and Literature among the Turks) ١١- تماسهاي زباني تركي-ايراني (Turkish-Iranian Language Contacts) ١٢- زبانهاي تركي در ايران ١٣- گزارش سفري تحقيقاتي به ايران
دانشگاه عالی دفاع ملی با نام کامل؛ دانشگاه و پژوهشگاه عالی دفاع ملّی و تحقیقات راهبردی، از دانشگاه‌های نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران است، که در شهر تهران، بزرگراه شهید بابایی مستقر می‌باشد. این دانشگاه فعالیت خود را در سال ۱۳۷۱ به عنوان دانشگاه علوم استراتژیک آغاز کرد و از سال ۱۳۸۱ زیرمجموعه ستاد کل نیروهای مسلح قرار گرفت. دانشگاه عالی دفاع ملی ارائه دهندهٔ دوره‌های سطح دکترای مدیریت عالی راهبردی و علوم راهبردی دفاعی به پژوهشگران، مدیران و فرماندهان ارشد و مسئولان نظام جمهوری اسلامی ایران می‌باشد.
ارشد و مسئولان نظام جمهوری اسلامی ایران می‌باشد. هم‌اکنون ریاست این دانشگاه برعهده سرتیپ پاسدار اسماعیل احمدی‌مقدم است. اداره دانشگاه عالی دفاع ملی به صورت هیئت‌امنایی می‌باشد، که رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، ریاست هیئت‌امنای دانشگاه را نیز برعهده دارد. دانشکده‌ها. دانشگاه عالی دفاع ملی دارای سه دانشکده مدیریت راهبردی، دفاع ملی و امنیت ملی است، که رشته‌های زیر در آن ارائه می‌شود: همچنین ساختار پژوهشی دانشگاه عالی دفاع ملی شامل یک معاونت و یک پژوهشکده است. معاونت پژوهش و تولید علم و پژوهشکده مطالعات راهبردی و
پژوهش و تولید علم و پژوهشکده مطالعات راهبردی و امنیت ملی و دفتر مطالعات در این ساختار دیده شده‌ است. شرایط ورود. برای ورود به این دانشگاه شرایط عمومی و اختصاصی لازم است.
محمدحسن اخوی (۱۲۸۷ – ۲۸ فروردین ۱۳۷۶) سیاستمدار و نظامی اهل ایران بود. زندگی. متولد ۱۲۸۷ در تهران. تحصیلات خود را در تهران به اتمام رسانید و وارد دانشکدهٔ افسری شد. پس از احراز درجهٔ افسری در مشاغل مختلف انجام وظیفه کرد، تا بالاخره به ریاست ادارهٔ دوم ستاد ارتش رسید. در ۱۳۳۳ با درجهٔ سرتیپی معاون ستاد ارتش شد. بعد از این سمت ریاست اداره کل جنگلبانی به عهدهٔ او قرار گرفت. در ۱۳۳۶ که منوچهر اقبال مأمور تشکیل هیئت وزیران شد، او را به وزارت کشاورزی معرفی کرد. در همین سمت بود که درجهٔ سرلشکری گرفت. در وزارت
در همین سمت بود که درجهٔ سرلشکری گرفت. در وزارت کشاورزی توفیق نیافت؛ مخصوصاً در تهیه، تنظیم و تصویب قانون اصلاحات ارضی با ناکامی مواجه شد. در آبان ماه ۱۳۳۸ از وزارت کشاورزی کنار رفت و به جای او جمشید آموزگار عهده‌دار آن وزارتخانه گردید. پس از کنار رفتن از کابینه در ارتش هم بازنشسته شد و به کشاورزی و دامداری پرداخت. دربارهٔ او نظریات مختلفی وجود دارد. دشمنانش عقیده دارند مردی دیکتاتور، خشن و نادرست بوده‌است، ولی دوستانش در مقابل این اتهامات سکوت اختیار می‌کنند. پس از انقلاب به امریکا مهاجرت نموده در لس
ژان پیر رافارن (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل فرانسه و نخست‌وزیر پیشین این کشور که بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ قدرت را در دست داشت. دو روز پس از شکست جناح راست فرانسه در انتخابات شوراهای منطقه‌ای، ژاک شیراک رئیس‌جمهور وقت فرانسه در روز ۳۰ مارس ۲۰۰۴ بار دیگر ژان پیر رافارن را در مقامش ابقا نمود و او را مأمور تشکیل یک کابینه جدید کرد.
لیونل ژوسپن (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل فرانسه است که از ۳ ژوئن ۱۹۹۷ تا ۶ مه ۲۰۰۲ نخست وزیر این کشور بود. زندگی سیاسی. ژوسپن که در سال ۱۹۹۵ یکی از نامزدهای مطرح ریاست جمهوری بود و در دور اول این انتخابات با کسب آرای بیشتر از ژاک شیراک به دور دوم راه یافت اما در دور دوم این انتخابات از وی شکست خورد. با این حال حزب سوسیالیست اکثریت مجلس ملی را در اختیار گرفت و ژوسپن نخست وزیر فرانسه شد. وی همچنین در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۲ در حالی که نخست وزیر دولت همزیستی شیراک بود بار دیگر وارد کارزار انتخاباتی شد
شیراک بود بار دیگر وارد کارزار انتخاباتی شد اما بعد از شکست دوباره از شیراک خروج قطعی خود از صحنه سیاسی فرانسه را اعلام کرد. ژوسپن همچنین یکی از نامزدهای سوسیالیست‌ها برای انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۷ فرانسه بود اما رسماً عدم تمایل خود به حضور در این انتخابات را اعلام نمود.