payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متعلق به پرتغال هستند. همچنین شاه پرتغالی در نامهٔ خود نوشت که او در حال آماده‌سازی یک ناوگان دریایی (به فرماندهی فرانسیسکو د آلمیدا) است تا به زودی برای تصرف سرزمین‌های تازه حرکت کند. فرمانروای کاتولیک پس از خواندن نامه به این نتیجه رسید که کاستیل نیروی نظامی کافی برای رویارویی با پرتغال را ندارد. در نتیجه راه دیپلماسی را پیش گرفت. در ۴ مه ۱۴۹۳ پاپ الکساندر ششم (رودریگو بورگیا) که در اصل یک آراگونی از والنسیا بود، اعلامیه‌ای پاپی به نام ' صادر کرد که طبق آن همهٔ سرزمین‌های غرب و جنوب از خط قطب تا قطب ۱۰۰
همهٔ سرزمین‌های غرب و جنوب از خط قطب تا قطب ۱۰۰ لیگ از غرب و جنوب هر جزیره‌ای از آزور یا جزایر کیپ ورد، متعلق به کاستیل خواهند بود. با این حال سرزمین‌های تحت فرمان کاتولیک تا کریسمس ۱۴۹۲ دست‌نخورده باقی خواهند ماند. این اعلامیه هیچ اسمی از پرتغال یا سرزمین‌های آن نیاورده بود در نتیجه پرتغال نمی‌توانست سرزمین‌های تازه‌کشف‌شده را حتی اگر در سمت شرقی خط بودند به نام خود درآورد. اعلامیهٔ دیگری با عنوان "" توسط پاپ صادر شد که طبق آن همهٔ خشکی‌ها و جزایر «که زمانی یا اکنون متعلق به هند بوده‌اند» به اسپانیا
زمانی یا اکنون متعلق به هند بوده‌اند» به اسپانیا می‌رسیدند حتی اگر در شرق خط باشند. شاه ژوا دوم پرتغال از این قرارها ناخشنود بود زیرا بدین ترتیب سرزمین‌های کمی را به دست می‌آورد. او علی‌رغم نقشه‌اش برای فتح هند دیگر نمی‌توانست آن را به دست آورد. در ۱۴۹۳ کاشفان پرتغالی به جنوبی‌ترین نقطه آفریقا یعنی دماغه امید نیک رسیدند. بعید بود که پرتغالی‌ها با جزایری که کلمبوس با آن‌ها مواجه شده بود وارد جنگ شوند اما ذکر نام هند در اعلامیه‌های پاپ مسئلهٔ مهمی بود. از آنجا که پاپ تغییری در اعلامیه نداده بود، شاه پرتغالی
که پاپ تغییری در اعلامیه نداده بود، شاه پرتغالی برای انتقال خط به غرب و دریافت اجازه برای به دست آوردن مالکیت سرزمین‌های جدید در شرق خط وارد گفتگو با شاه فرناندوی دوم، پادشاه آراگون و ایزابل یکم، ملکه کاستیا شد. در این مذاکرات ژوا قبول کرد تا "اینتر کاترا" مبنای گفتگوها باشد اما خط باید ۲۷۰ لیگ به غرب برود تا راه پرتغال تا پایین ساحل آفریقا حفظ شود و حق تملک سرزمین‌هایی که اکنون مشتمل بر ربع شرقی برزیل هستند را به دست آورَد. بنابر تحلیل یکی از مورخان «هر دو طرف باید می‌دانستند که چنین مرز مبهمی نمی‌تواند
طرف باید می‌دانستند که چنین مرز مبهمی نمی‌تواند دقیقاً مشخص شود و هر کدام فکر می‌کردند دیگری را فریفته‌اند. [ژوا فکر می‌کرد] این موفقیتی دیپلماتیک برای پرتغال است و به پرتغالی‌ها نه تنها حق دستیابی به هند بلکه بیشتر سرزمین‌های جنوب آتلانتیک را داده‌است». این پیمان در عمل با اعلامیه پاپ الکساندر ششم تعارض داشت اما کمی بعد پاپ ژولیوس دوم با فرمانی به نام Ea quae pro bono pacis مورخ ۲۴ ژانویه ۱۵۰۶ آن را تأیید کرد. هر چند این پیمان بدون مشورت پاپ منعقد شده بود اما منابعی هستند که خط مرزی نهایی را «خط‌گذاری
اما منابعی هستند که خط مرزی نهایی را «خط‌گذاری پاپ» می‌دانند. بخش بسیار اندکی از مناطق تقسیم‌شده توسط اروپایی‌ها دیده شده بود زیرا تقسیم‌بندی‌ها تنها روی کاغذ و در قالب پیمان بودند. سرزمین‌هایی که کاستیل به دست آورد تقریباً شامل تمام قاره آمریکا می‌شدند که در سال ۱۴۹۴ ثروت اثبات‌شدهٔ بسیار اندکی داشتند. شرقی‌ترین بخش برزیل هنگامی که پدرو آلوارز کابرال در ۱۵۰۰ میلادی به قصد تسخیر هند به آن‌جا رسید به پرتغال اعطا شد. برخی تاریخ‌نگاران بر این باورند که پرتغالی‌ها از خشکی‌های جنوب قاره آمریکا که بخش اعظم برزیل
از خشکی‌های جنوب قاره آمریکا که بخش اعظم برزیل را تشکیل می‌دهد اطلاع داشتند و از این رو باید گفت که این کشف تصادفی نبوده‌است. یک مورخ به این نکته اشاره می‌کند که ورود کابرال به ساحل برزیل ۱۲ درجه جنوبی‌تر از مقصد آن‌ها یعنی بعید است که به دلیل «هوای بد یا اشتباهات ناوبری بوده باشد بلکه به احتمال زیاد به کابرال در مورد این موقعیت آموزش‌هایی داده شده بود تا به دنبال ساحلی باشد که وجود آن نه تنها مورد تردید نبود بلکه کاملاً از وجود آن اطلاع داشتند.» خط موردِ توافق خیلی هم دقیق پیاده نشد. اسپانیایی‌ها جلوی
توافق خیلی هم دقیق پیاده نشد. اسپانیایی‌ها جلوی گسترش پرتغالی‌ها در برزیل را نگرفتند. با این حال فرمانروایان کاتولیک تلاش کردند با این ادعا که خط نصف‌النهار دور دنیا می‌گردد و کل جهان (و نه فقط اقیانوس اطلس) را به دو بخش تقسیم می‌کند از پیشروی پرتغالی‌ها در آسیا جلوگیری کنند. اما پرتغالی‌ها بی‌کار ننشستند و در پی دریافت اعلامیه‌ای پاپی برای محدود کردن خط نصف‌النهار به اقیانوس اطلس برآمدند. آرزوی آن‌ها در سال ۱۵۱۴ با اعلامیهٔ "Praecelsae devotionis" توسط پاپ لئون دهم که رویکرد دوستانه‌ای نسبت به اکتشافات
لئون دهم که رویکرد دوستانه‌ای نسبت به اکتشافات آن‌ها داشت برآورده شد. پیمان تردسییاس در میان سال‌های ۱۵۸۰ تا ۱۶۴۰ بی‌معنی شد زیرا شاه اسپانیا، شاه پرتغال نیز شد. این وضعیت با پیمان مادرید در ۱۷۵۰ تغییر کرد و پرتغال کنترل خود بر سرزمین‌های آمریکای جنوبی را بازیافت. با این حال پیمان اخیر به سرعت توسط فرمانروای کاتولیک فسخ شد. سپس پیمان سن ایلدفونسو مشکلات را به پایان رساند به این شکل که اسپانیا مالک سرزمین‌های شرق رود اروگوئه شد و پرتغال سرزمین‌های حوزه آمازون را به دست آورد. قدرت‌های دریاییِ نوظهورِ
آمازون را به دست آورد. قدرت‌های دریاییِ نوظهورِ پروتستان به‌ویژه انگلستان و هلند و دیگر کشورهای کاتولیک نظیر فرانسه تقسیم جهان تنها بین دو کشور کاتولیک توسط پاپ را به رسمیت نشناختند. تأثیر بر سایر قدرت‌های اروپایی. پیمان تردسییاس در تقسیم آمریکای لاتین و تثبیت جایگاه اسپانیا در غرب اقیانوس آرام دارای اهمیت بود. با این حال، به سرعت در آمریکای شمالی و بعداً در آسیا و آفریقا منسوخ شد و بر استعمار تأثیر گذاشت. این پیمان به مرور توسط سایر ملل اروپایی نادیده گرفته شد و با افول قدرت اسپانیا و پرتغال برای سایر
شد و با افول قدرت اسپانیا و پرتغال برای سایر کشورهای اروپایی با پشتوانه کافی، امکان استعمار سرزمین‌های آزاد یا ادعاهای ضعیف لیسبون یا مادرید فراهم شد. ادعاهای امروزی. کشور شیلی در قرن بیستم با استناد به پیمان تردسییاس از قلمرو خود در جنوبگان دفاع کرد. اندونزی نیز مالکیت گینه نو هلند را بر همین اساس در سال ۱۹۶۲ دریافت کرد. یکی از دلایل ادعای آرژانتین بر جزایر فالکلند نیز همین پیمان بود.
چامپا یا پادشاهی چام () به مجموعه‌ای از جوامع و حکومت‌های مستقل گفته می‌شود که از حدود سده ۲ میلادی تا سده ۱۹ (۱۸۳۲) قبل از پیوستن به دولت مرکزی ویتنام در جنوب و مرکز ویتنام امروزی وجود داشتند. پادشاهی چام حکومتی شناخته شده بود و مردمان چام که امروزه به زبان چامی صحبت می‌کنند بازماندگان حکومت چام هستند. هندوئیسم مرام اخلاقی عمومی پادشاهی چامپا بود. بخش‌های چامپا. پادشاهی چامپا دارای ۵ ولیعهدی بوده است:
حبیب الله بن نور الدین محمد بن طبیب تونی معروف به حبیب الله تونی طبیب قرن دوازدهم در شهر تون دیده به جهان گشود.وی صاحب کتاب شافی الاوجاع در طب میباشد. در کتاب فهرست نسخه های خطی کتابخانه آیت الله مرعشی چنین آمده است :
ابوالقاسم ذوالریاستین همدانی در دوران قاجار در همدان متولد شد. با توجه به خدمات لشکری و کشوری و دوستی صمیمانه‌یی که با میرزا ابوالقاسم قائم مقام فراهانی شهید داشته‌است، به او لقب ذوالریاستین یعنی صاحب دو ریاست قلم و شمشیر داده می‌شود. او مدتی وزیر دولت شاه بزرگ، فرزند فتحعلی شاه حاکم کرمانشاه بوده و سپس حاکم کرمانشاه می‌شود. ابوالقاسم ذوالریاستین ظاهراً پس از مدتی که در زمان محمد شاه، وزیر کرمانشاه و سپس حاکم کرمانشاه و همدان بوده‌است، مغضوب و خانه‌نشین می‌شود. در این مدت رساله یی به نام «مثنوی مفیضیه» را
در این مدت رساله یی به نام «مثنوی مفیضیه» را در نصیحت به فرزند خود، بدیع الزمان همدانی می‌سراید که به خط خوش خطاط معروف دوره قاجار، ابوالمعالی، نگاشته شده‌است. در آثار مربوط به شهر همدان هم ذوالریاستین بارها معرفی شده‌است. غلامحسین قراگوزلو در کتاب «هگمتانه تا همدان»، قدیمی‌ترین شهرها در فصل «وزیران و دیگر صاحب مقامان تاریخی همدان قبل از قاجار» در باب میرزا ابوالقاسم ذوالریاستین چنین آورده‌است: «میرزا ابوالقاسم ذوالریاستین از بزرگان خوشنام و سرشناس همدان و در دوران محمدشاه حاکم این شهر بود. چندی نیز حکومت
در دوران محمدشاه حاکم این شهر بود. چندی نیز حکومت کرمانشاه را به عهده داشت. ذوالریاستین چنان‌که برمی آید مردی فاضل و ادب پرور و خیرخواه بوده است. ذوالریاستین در همدان مسجد، حمام و بناهایی ساخته است که هنوز هم به نام وی باقی است» نویسنده: محمدرضا روحی
موکش چاند ماتور ؛ ؛ (۲۲ ژوئیه ۱۹۲۳ – ۲۷ اوت ۱۹۷۶) که بیشتر با نام موکش از او یاد می‌شود یک خواننده فیلم‌های هندی اهل هند بود. او همراه با محمد رفیع، مانا دی و کیشور کومار یکی از محبوب‌ترین خوانندگان افسانه‌ای عصر خود بشمار می‌رود. همچنین محبوبیت او به سبب جایگزینی صدای او با هنرپیشه پرآوازه راج کاپور در فیلم‌ها بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۷۶ میلادی فعالیت می‌کرد. در ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۶ موتور جستجوی گوگل به مناسبت ۹۳مین سالروز تولد موکش و به افتخار او گوگل دودل صفحه اصلی خود را در هند تغییر داد.
بهزاد عزیزی عضو تیم ملی قایقرانی ایران در دوره‌های سوم مسابقات قهرمانی آسیا (۱۳۶۸–۱۹۸۹) جاکارتا - اندونزی و چهارم مسابقات قهرمانی آسیا (۱۳۷۰–۱۹۹۱) دریاچه اتسو- ژاپن . مسابقات قهرمانی آسیا (۱۳۶۸–۱۹۸۹) جاکارتا - اندونزی. تورینگ یکنفره ۱۰۰۰متر- بهزاد عزیزی- مدال نقره تورینگ دونفره۵۰۰ متر-محمدنوری وبهزاد عزیزی- مدال نقره تورینگ دونفره ۱۰۰۰متر- محمدنوری و بهزاد عزیزی- مدال برنز مسابقات قهرمانی آسیا (۱۳۷۰–۱۹۹۱) دریاچه اتسو- ژاپن. تورینگ دونفره۵۰۰ متر- محمدنوری و بهزاد عزیزی - مدال نقره تورینگ دونفره ۱۰۰۰متر-
و بهزاد عزیزی - مدال نقره تورینگ دونفره ۱۰۰۰متر- محمدنوری و بهزادعزیزی - مدال طلا
نادر عیوضی عضو تیم ملی قایقرانی ایران در دوره‌های چهارم الی نهم مسابقات قهرمانی آسیا بود. چهارمین دوره مسابقات قهرمانی آسیا (۱۳۷۰–۱۹۹۱) دریاچه اتسو- ژاپن. تورینگ یکنفره ۱۰۰۰متر- نادر عیوضی- مدال طلا ششمین دوره مسابقات قهرمانی آسیا(۱۳۷۴–۱۹۹۵) سی شوآن- چین. تورینگ یکنفره ۵۰۰ متر- نادرعیوضی- مدال طلا تورینگ یکنفره ۱۰۰۰متر- نادر عیوضی- مدال طلا هفتمین دوره مسابقات قهرمانی آسیا(۱۳۷۶–۱۹۹۷) کره جنوبی. تورینگ یکنفره ۱۰۰۰متر- نادر عیوضی- مدال طلا هشتمین دوره مسابقات قهرمانی آسیا(۱۳۷۸–۱۹۹۹) چندو- چین. تورینگ یکنفره
قهرمانی آسیا(۱۳۷۸–۱۹۹۹) چندو- چین. تورینگ یکنفره ۱۰۰۰متر- نادرعیوضی- مدال طلا تورینگ یکنفره ۵۰۰ متر- نادرعیوضی- مدال طلا کایاک یکنفره ۱۰۰۰متر- نادر عیوضی- مدال طلا نهمین دوره مسابقات قهرمانی آسیا(۱۳۸۱–۲۰۰۲) دریاچه آزادی تهران- ایران. تورینگ یکنفره ۱۰۰۰متر بزرگسالان- نادرعیوضی- مدال طلا تورینگ یکنفره ۵۰۰متر بزرگسالان- نادرعیوضی- مدال طلا کایاک یکنفره ۵۰۰متر بزرگسالان- نادرعیوضی- مدال برنز کایاک دونفره ۲۰۰متر بزرگسالان- محسن میلاد و نادرعیوضی - مدال نقره مسابقات قهرمانی معولان جهان(۱۳۸۱–۲۰۰۲) تهران- ایران.
قهرمانی معولان جهان(۱۳۸۱–۲۰۰۲) تهران- ایران. کایاک یکنفره ۵۰۰متر- نادر عیوضی- مدال طلا کایاک یکنفره ۱۰۰۰متر- نادر عیوضی- مدال طلا
چام‌ها یا مردم چام (چامی: اوراڠ چامفا، "Urang Campa"، ، ) یک گروه قومی در آسیای جنوب شرقی هستند. آن‌ها بین استان‌های کامپونگ چام در کامبوج و پانگ رانگ-تاپ چام، فان تیت، هوشی مین و استان گیانگ در کشور ویتنام پراکنده‌اند. حدود ۴٬۰۰۰ چام در تایلند زندگی می‌کنند که بسیاری از آنان مهاجرانی هستند که برای کار به استان‌های پاتانی، ناراتیوات، یالا و سونگخلا نقل مکان کرده‌اند. مردم چام هسته اصلی مسلمانان دو کشور کامبوج و ویتنام را تشکیل می‌دهند. مردمان چامی امروزی بقایای حکومت چامپا از حکومت‌های تاریخی منطقه هستند.
حکومت چامپا از حکومت‌های تاریخی منطقه هستند. چام‌ها ارتباط نزدیکی مردم آسترونزیایی دارند و به زبان چامی گفتگو می‌کنند که یکی از زبان‌های مالایو پلینزی از خانواده زبانهای آسترونزیا است. تاریخچه. اجداد چام‌ها احتمالاً از جزیره بورنئو مهاجرت کرده‌اند. سوابق موجود از مردمان چامپا به قرن دوم میلادی بر می‌گردد. پادشاهی چامپا در قرن نهم میلادی در اوج قدرت بود و از هوئه (Huế) در شمال تا دلتای مکونگ در جنوب ویتنام را اداره می‌کرد. چامپا رفاه خود را از درآمد دریایی در تجارت چوب صندل و بردگان و احتمالاً شامل دزدی
در تجارت چوب صندل و بردگان و احتمالاً شامل دزدی دریایی هم می‌شده‌است. سنت‌های چام بیانگر این است که مؤسس ایالت چام بانو پو نگار بوده‌است. او دختر از یک خانواده دهقان در کوه‌های دای آن در استان Khánh Hòa (خان هوا) بود. پادشاهی چمپا پادشاهی تحت نفوذ هند بود اما چام‌ها در قرن ۱۱ از آیین هندو به اسلام گرویدند. این را می‌توان در معماری معابد چام دید. در قرن ۱۲ امپراتوری چام یک سری جنگ با امپراتوری خمر در سمت غرب داشت. در جنگ چام با ویتنام در سال ۱۴۷۱، چام‌ها شکست خوردند و ۱۲۰٬۰۰۰ آن‌ها دستگیر یا کشته شدند و
شکست خوردند و ۱۲۰٬۰۰۰ آن‌ها دستگیر یا کشته شدند و پادشاهی چام به فضایی محدود در نها ترانگ محدود شد و نیز بسیاری از چام‌ها مجبور به فرار به کامبوج شدند. ظهور دوره ویتنام. در ۱۸۰۰ سده‌های و ۱۷۰۰ چام‌های کامبوجی در ناحیه بانکوک تایلند ساکن بودند. پیشروی‌های بعدی ویتنام در سال ۱۷۲۰ منجر به انحلال پادشاهی چام شد. در سال ۱۸۳۲ امپراتور ویتنام مین مانگ آخرین بقایای پادشاهی چام را ضمیمه ویتنام کرد؛ که این کار موجب اعتراض رهبر دینی مسلمانن چام کاتیب سوماً (Katip Suma) شد که منجر به اعلام جهاد در برابر ویتنام شد. در
شد که منجر به اعلام جهاد در برابر ویتنام شد. در عوض برای مبارزه با اعتقادات مذهبی چام‌ها، نیروهای ویتنامی مارمولک و گوشت خوک به مسلمانان و گوشت گاو به هندوها می‌دادند تا هم آن‌ها را مجازات کنند و هم هم مجبور به جذب شدن در فرهنگ ویتنامی‌شوند. در دهه ۱۹۶۰ جنبش‌های مختلفی در ویتنام برای استقلا ایالت چام از این کشور پدید آمد. نسل‌کشی خمرهای سرخ با هدف حذف اقلیت‌های قومی در ویتنام جان صدها هزار نفر از مردم با وابستگی‌های قومی مختلف را گرفت که چام‌ها نیز بین ۱۰۰ تا ۲۵۰ هزار قربانی دادند. قرن ۲۱. اکثر مردم چام در
۲۵۰ هزار قربانی دادند. قرن ۲۱. اکثر مردم چام در ویتنام (همچنین به عنوان چام شرق شناخته می‌شود) هندو هستند در حالی که چام‌های کامبوج عمدتاً مسلمان هستند. تعداد کمی از چام م‌های بخش شرقی (ویتنام) پیرو اسلام و به میزان کمتری پیرون مهایانه هستند. تعدادی از چام‌ها در اواخر دهه ۱۹۶۰ در طول جنگ ویتنام به فرانسه مهاجرت کردند. اکثریت (۸۸٪) از مردم چام مقیم کامبوج مسلمان هستند. مسلمان آچه در سوماترای اندونزی فرزندان پناهندگان چام هستند که در قرن ۱۵ از ویتنام گریختند.
کامینو دِ سانتیاگو (، ) یا راهِ سَنْت‌جِیمز یا مسیرِ سانتیاگو دِ کامپُستِلّا یا جادهٔ سانتیاگو از زیارت‌گاه‌های مسیحیان در شبه جزیرهٔ ایبریا است. بسیاری از باورمندان، از این مسیر به‌عنوانِ گونه‌ای مسیرِ معنوی یا برای بازسازیِ خود به‌منظورِ رشدِ معنوی بهره می‌جویند و آن را می‌پیمایند. جادهٔ سانتیاگو به هر مسیرِ زیارتی که به مدفنِ یعقوب پسر زبدی حواری مسیح در گالیسیای اسپانیا ختم شود گفته می‌شود. جایی که باور بر این است که بقایای او به‌خاک سپرده شده‌است.
معبد بایون (به لاتین: Bayon) یک پرستشگاه و منطقه باستانی در کامبوج است که در آنگکور واقع شده‌است. شهرت معبد بایون به خاطر تزئینات بسیار زیاد آن است.
راجر هانری کامیل، "ریدر" رِویل (۱۵ ژوئیه ۱۹۲۱ – ۳۰ ژانویه ۲۰۱۳) یک نقاش اهل بلژیک است. کار او به دلیل به تصویر کشاندن اشیاء روزمره اغلب در ارتباط با هنر پاپ ارزیابی می‌شود. سبک هنری رویل در طول زندگی حرفه‌ای‌اش از انتزاعی به فیگوراتیو تحول یافت. رویل در مچلن بلژیک متولد شد و در آکادمی از خنت و دنز آموزش دید. پس از سال ۱۹۵۲ او شروع به استفاده از فضاهای بزرگ سفید کرد. یکی از موضوعات مرکزی در کار او تضاد افسانه و واقعیت است. در سال ۱۹۷۶ او بر روی یک دیوار بزرگ در ایستگاه مرهود متروی بروکسل نقاشی کشید. پرتره
در ایستگاه مرهود متروی بروکسل نقاشی کشید. پرتره همسر اول او زولما که مدل مورد علاقه او بود و ازدواج آن دو تا زمان مرگ زولما در سال ۲۰۰۹ دوام داشت به عنوان یک نقشمایه در کارهای او جاری بود. رویل در ۳۰ ژانویه ۲۰۱۳ در دنز در سن ۹۱ سالگی درگذشت. در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۶ موتور جستجوی گوگل به مناسبت ۹۵مین سالروز تولد راجر رِویل و به افتخار او گوگل دودل صفحه اصلی خود را در هلند تغییر داد.
اوتسول () نام یک گروه قومی است که در جزیره جزیره هاینان در جنوب کشور چین ساکن هستند. اوتسول‌ها در جنوب غربی این جزیره و در ناحیه شهر سانیا زندگی می‌کنند و جزو گروه‌هایی هستند که از دیدگاه حکومت چین اقلیت غیررسمی محسوب می‌شوند. اوتسول‌ها گروهی از پناهندگان از چامی هستند که در سده‌های گذشته از حکومت چامپا در ویتنام و کامبوج کنونی به این جزیره گریختند.
ابوالعبّاس، احمد بن محمد فَیّومی (؟- ۱۳۶۸م) زبانشناس و نویسنده مصری بود. از آثار او : «غریبُ شرح الوجیز»، «نثرُ الجُمان فی تراجم الأعیان»، «مختصر معالم التنزیل»، «المصباح المنیر». مصباح المنیر از کتب مورد استفاده در متون فقهی مانند مکاسب شیخ انصاری است.
ابن عقیل (نام اصلی: عبدالله بن عبدالرحمن بن محمد) (۱۶ اکتبر ۱۲۹۸ - ۱۶ نوامبر ۱۳۶۷م) زبان‌شناس، ادیب و مفسر مصری در سدهٔ هشتم هجری بود که به تدریس فقه، نحو، معانی، عروض نیز پرداخت. آثار او «التفسیر»، «مختصر الشرح الکبیر»، «الجامع النفیس فی الفقه»، «المساعد فی شرح التسهیل»، «شرح ألفیه ابن مالک» که با این اثر شهرت یافت. میلادذوالقدر، پژوهشگر تاریخ، او را از بزرگان ادب و فقه دوره مملوکیان می‌داند.
عبدالله بن اَسعد یافعی که به‌طور فراگیر به یافعی شهرت یافته (۱۲۹۸ / ۶۹۸. ق - ۲۰ فوریه ۱۳۶۷ / ۲۰ جمادی‌الثانی ۷۶۸. ق) صوفی، فقیه، تاریخ‌نگار و نویسنده عربی یمنی در سدهٔ هشتم هجری بود. در سال ۷۱۸. ق مجاور مکه شد و بسیار میان مکه و مدینه در گذر بود. او را فقیهی زاهد وصف کرده‌اند که بسیار به ابن عربی تعظیم می‌گذارد و به آرای صوفیان نزدیک بود. یافعی در تصوّف، مرید و جانشین شیخ صالح بربری و از اقطاب سلسله‌ی معروفیّه نعمت‌اللهیّه و مرشد و مربّی عارف شهیر، شاه نعمت‌الله ولی بوده است. چنان که شاه نعمت‌الله در آثارش،
ولی بوده است. چنان که شاه نعمت‌الله در آثارش، بارها از وی به عنوان مرشد و مربّی خود نام برده است: ذکر شیخ عبدالله یافعی در منابع. نورالدین عبدالرحمن جامی در نفحات الانس در ذکر وی چنین آورده است: «هو ابوالسعّادات، عفیفُ الدیّن، عبدالله بن أسعد الیافعی الیمنی نزیل الحرمین الشّریفین شرّفهما اللّه تعالی، و رضی عنه. از کبار مشایخ وقت خود بوده‌است. عالم بوده به علوم ظاهری و باطنی و وی را تصنیفات است از آن جمله است: "تاریخ مرآة الجنان" و "عبرة الیقظان فی معرفة حوادث الزمّان" و کتاب "روض الریّاحین فی حکایات
حوادث الزمّان" و کتاب "روض الریّاحین فی حکایات الصّالحین" و کتاب "الدرّ النظّیم فی فضائل القرآن العظیم"؛ و ورای آن تصنیفات دیگر دارد و اشعار نیکو نیز گفته است.» وی گفته است که: «شیخ علاءالدیّن خوارزمی گفت رحمه الله که: شبی در بعضی از بلاد شام در خلوت خود بعد از نماز خفتن بیدار نشسته بودم و درِ خلوت از اندرون بسته بود. دو مرد دیدم با خود در خلوت، ندانستم که از کجا درآمدند و ساعتی با من سخن گفتند و با یکدیگر یاد احوال فقرا کردیم. ذکر مردی از شام کردند و بر وی ثنا گفتند و گفتند: نیک‌مردی است گر بدانستی که از
ثنا گفتند و گفتند: نیک‌مردی است گر بدانستی که از کجا می‌خورد. بعد از آن گفتند: سلام ما به صاحب خود، عبدالله یافعی، برسان! گفتم: او را از کجا می‌شناسید، و وی در حجاز است؟ گفتند: بر ما پوشیده نیست و برخاستند و پیش رفتند سوی محراب. پنداشتم که نماز خواهند گزارد؛ و از دیوار بیرون رفتند.» و هم وی گفته است که: «شیخ مذکور گفت که: در بعضی از ساحل‌های شام در ماه رجب سنهٔ اثنتین و اربعین و سبعمائه، دو پیر به خلوت من درآمدند بعد از نماز پسین و ندانستم که از کجا درآمدند و از کدام بلد آمدند. چون بر من سلام کردند و
و از کدام بلد آمدند. چون بر من سلام کردند و مصافحه نمودند، با ایشان انس گرفتم. گفتم: از کجا آمدید؟ گفتند: سبحان‌الله! همچو تویی از این حال سؤال می‌کند؟ بعد از آن خشک‌پاره‌ای نان جو داشتم پیش ایشان نهادم. گفتند: نه از بهر این آمده‌ایم. گفتم: پس از بهر چه آمده‌اید؟ گفتند: آمده‌ایم و تو را وصیت می‌کنیم به رسانیدن سلام به عبداللّه یافعی؛ و گفتند: بگو که بشارت باد تو را! گفتم: وی را از کجا می‌شناسید؟ گفتند: ما به وی رسیده‌ایم، و وی به ما رسیده‌است. گفتم: شما را در این بشارت رسانیدن اذنی هست؟ گفتند: آری و چنان
در این بشارت رسانیدن اذنی هست؟ گفتند: آری و چنان ذکر کردند که از پیشِ برادرانی می‌آیند که ایشان را هست در شرق و فی‌الحال غایب شدند.» و هم وی گفته که: «در اوایل حال، متردّد بودم که به طلب علم مشغول باشم که موجب فضیلت و کمال است، یا به عبادت که مُثمر حلاوت و سلامت از آفت قیل و قال است؛ و در این کشاکش و اضطراب مرا نه قرار ماند و نه خواب. کتابی داشتم که روز و شب به مطالعهٔ آن می‌گذرانیدم. در این بی‌قراری آن را بگشودم. در وی ورقی دیدم که هرگز ندیده بودم و در وی بیتی چند نوشته که از کس نشنیده بودم؛ و آن ابیات
بیتی چند نوشته که از کس نشنیده بودم؛ و آن ابیات این بود: چون این ابیات را خواندم، گویا آبی بر آتش من زدند و شدّت حرارت قَلَق [= پریشانی و بی‌قراری] مرا نشاندند. و وی بنای کتاب "مرآة الجنان" را که در تاریخ نوشته بر سال نهاده است و تا سنهٔ خمسین و سبعمائه بیان حوادث کرده و معلوم نیست که بعد از آن چندگاه دیگر بوده. رضی الله تعالی عنه و نفعنابه.»
ماریا سِوِرا-اونوفریانا (به پرتغالی: Maria Severa-Onofriana؛ ۲۶ ژوئیه ۱۸۲۰–۳۰ نوامبر ۱۸۴۶) که همچنین به سادگی با نام سِوِرا شناخته شده یک خواننده اهل پرتغال است. او به عنوان اولین خواننده فادو شهرت یافته و بلافاصله پس از مرگ، موقعیتی افسانه‌ای یافت. فادو در پرتغالی به عنوان «بلوز» تجلی یافته و فادو تقریباً به معنی «تقدیر» است. در ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۶ موتور جستجوی گوگل به مناسبت ۱۹۶مین سالروز تولد سِوِرا و به افتخار او گوگل دودل صفحه اصلی خود را در پرتغال تغییر داد.
شرکت مشاور گونه‌ای از کسب‌وکار است، که به افراد، شرکت‌ها یا سازمان‌ها، مشاوره مالی و دست‌مزدی می‌دهد. شرکت مشاور شرکت خدمات حرفه‌ای است، که به کسب‌وکارها برای توسعه فناوری و سیستم‌های اطلاعاتی کمک می‌کند. استفاده از مشاور ناشی از نیاز به یک مهارت، دانش خاص یا نیاز به تحلیل‌گر یا برنامه‌نویس برای تکمیل پروژه می‌باشد. یک شرکت مشاور خدماتش را به طیف وسیعی از کسب‌وکارها عرضه می‌دارد، که برای نمونه می‌توان به بخش‌هایی چون: امنیت اطلاعات، مدیریت، حسابداری، قانون، منابع انسانی، بازاریابی، روابط عمومی، علوم مالی،
منابع انسانی، بازاریابی، روابط عمومی، علوم مالی، مهندسی و دانش پزشکی اشاره کرد. شناخته شده‌ترین گونه‌های مشاور شامل مشاوره فناوری اطلاعات، مشاور مدیریت و مشاوره (روانشناسی) می‌باشد.
تورخان سلطان، (زاده ۱۶۴۸ روسیه – درگذشته ۴ اوت ۱۶۸۳ ادرنه) خاصگی سلطان برای ابراهیم یکم و والده سلطان برای محمد چهارم بود. تورخان به دلیل نایب السلطنگی پسر خردسال خود و حمایت از ساختمان سازی برجسته بود. او و مادرشوهرش، کوسم سلطان و هم‌چنین حلیمه سلطان تنها زنانی هستند که در تاریخ عثمانی به عنوان نایب السلطنگی رسمی شناخته می شوند و بر امپراتوری قدرت عالی داشتند.اما میزان نایب السلطنگی تورخان بیشتر است. اوایل زندگی. تورخان در زبان ترکی به معنای شریف زاده یا فردی با اصالت است. او اصالتی تاتار داشت که در هنگام
با اصالت است. او اصالتی تاتار داشت که در هنگام حمله روسیه به روسیه اسیر شد و زمانی که او ۱۲ سال داشت از طرف خان کریمه به ماه‌پیکر سلطان هدیه شد و به حرم‌سرای استانبول منتقل شد. ماه‌پیکر سلطان او را تورخان نامید. او توسط عاتکه سلطان دختر احمد یکم تربیت شد. تورخان یک برادر تنی به نام یونس آقا داشت که در سال ۱۶۸۹ فوت شد. خاصگی سلطان. تورخان توسط ماه‌پیکر سلطان برای ابراهیم یکم فرستاده شد. او در ژانویه سال ۱۶۴۲ فرزندش محمد چهارم را به دنیا آورد. تولد محمد شادی زیادی را به همراه داشت. اگرچه تورخان اولین خاصگی
زیادی را به همراه داشت. اگرچه تورخان اولین خاصگی سلطان ابراهیم و مادر شاهزاده ولیعهد بود اما تا حد زیادی نادیده گرفته شد و در طول سلطنت همسرش روزانه ۱۰۰۰ آسپر دریافت میکرد. تورخان به خاطر عشق به قدرت و جاه‌طلبی و شخصیت بی رحمانه مشهور بود به همین دلیل ابراهیم او را پس زد. بعد از ازدواج ابراهیم و هماشاه سلطان مقام او سقوط کرد. سلطان ابراهیم علاقه زیادی به پسر یک کنیز داشت تا جایی که او را به فرزندان خود ترجیح می‌داد، تورخان سلطان نسبت به این علاقه حسادت کرد و عصبانیت خود را به ابراهیم نشان داد، ابراهیم هم
و عصبانیت خود را به ابراهیم نشان داد، ابراهیم هم عصبی شد محمد را از آغوش تورخان گرفت و او را به به سمت حوض آب پرت کرد، اگر خادمی او را نجات نمیداد غرق می‌شد. به همین دلیل جای زخم تا پایان عمر بر روی پیشانی محمد باقی ماند. والده سلطان. رفتارهای ابراهیم باعث شد در ۸ اوت ۱۶۴۸ از سلطنت برکنار و در ۱۸ اوت عدام شد. پسرش محمد چهارم جانشین او شد و با اینکه انتظار می‌رفت تورخان والده سلطان شود اما به دلیل جوانی و بی تجربگی این مقام به ماه‌پیکر سلطان مادربزرگ سلطان داده شد زیرا وی مادر دو سلطان بود و تجربه بیشتری
داده شد زیرا وی مادر دو سلطان بود و تجربه بیشتری داشت. بنابر این ماه‌پیکر سلطان مقام والده بزرگ و تورخان مقام والده کوچک را کسب کرد. تورخان یک زن بلند پرواز بود و دوست نداشت مقام والده سلطان را از دست دهد. وی در جنگ قدرت مورد حمایت رئیس خاجگان حرم بود، درحالی که ماه‌پیکر توسط سپاه ینی‌چری حمایت می‌شد. اگرچه موقعیت ماه‌پیکر به عنوان والده برای دولت خوشایند بود اما مردم از دخالت ینی‌چری‌ها در حکومت خشمگین بودند. در این جنگ قدرت ماه‌پیکر تصمیم گرفت محمد را خلع و یکی دیگر از نوه‌های خود را جانشین سلطنت کند.
و یکی دیگر از نوه‌های خود را جانشین سلطنت کند. این جابجایی بیشتر به دلیل کنارگذاشتن عروسش با کسی بود که ماه‌پیکر بتواند راحت تر بر او تسلط داشته باشد. اما این نقشه نا موفق بود و در نهایت ماه‌پیکر با خیانت ملکی خاتون کشته شد. نایب‌السلطنه. با مرگ ماه‌پیکر، تورخان نایب‌السلطنه شد. وی قدرت بسیار زیاد بزرگی داشت و پسرش را هر روز در تمامی جلسات دیوان رسماً همراهی می‌کرد و از طرف سلطان در جریان مذاکره با فرستادگان خارجی و همچنین با وزرا و دیگر سران دولتی (از پشت پرده) صحبت می کرد و همه دستورات را صادر می کرد. در
صحبت می کرد و همه دستورات را صادر می کرد. در عین حال، با درک بی تجربگی خود در امور دولت، والده سلطان جوان هرگز از مشاوره اعضای دولت دریغ نکرد و بدین ترتیب اقتدار مطلق خود را در بین بالاترین مقامات امپراتوری تأمین کرد. او به شدت پسرش را دوست داشت و سلطان به وی احترام می‌گذاشت. تورخان سلطان و مادر همسرش ماه‌پیکر سلطان و حلیمه سلطان تنها زنان در تاریخ عثمانی بودند که با داشتن سمت نایب‌السلطنه کنترل مستقیم و عالی بر امپراتوری عثمانی داشتند. تورخان تنها کسی بود که در تاریخ عثمانی توانست قدرت اداره کل امپراتوری
که در تاریخ عثمانی توانست قدرت اداره کل امپراتوری عثمانی را به صورت مساوی و مشترک با سلطان حاکم عثمانی کاملاً به اشتراک بگذارد و سلطان و او به عنوان حاکمان مشترک در ملاعام و خاص قدرت برابر خودشان را به نمایش می گذاشتن و با او همچون امپراتریس رسمی امپراتوری برخورد می شد، او همچنین بسیاری از دستورات مهم حکومت را به طور همزمان در روز به نام خودش و پسرش امضاء می کرد. تورخان در دوران سلطنتش به عنوان نایب‌السلطنه با دو مشکل بزرگ رو به رو شد. اولین مشکل جنگ برای فتح کرت و مشکل دوم بحران مالی ناشی از هزینه‌های
فتح کرت و مشکل دوم بحران مالی ناشی از هزینه‌های زیاد جنگ. وزیران هم نتوانستند اوضاع را بهبود ببخشند با این حال کپرلو محمد پاشا در سال ۱۶۵۶ به سمت وزیر اعظم رسید اما شرط او برای پذیرش این مقام قدرتی بیشتر از وزرای پیشین بود تورخان سلطان پذیرفت و از مقام نایب السلطنه کنار کشید و بخش بزرگی از قدرت‌های سیاسی خود را به او منتقل کرد، او به عنوان تنها مشاور فرزندش باقی ماند و قدرت فراوانی همانند قبل نداشت و قدرت و نفوذ پررنگش را در گردش امور اداری امپراتوری از دست داد. بعد از آن، او معمولاً وقت خود را صرف اداره