payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مرتضی اکبری دارای دکترا در رشته حسابداری دانشگاه علامه طباطبایی، و بانکدار و مدیر اجرایی ایرانی و مدیر عامل بانک قرض‌الحسنه مهر ایران بود. وی تا پیش از این عضو هیئت مدیره بانک توسعه صادرات ایران بود که به مدیرعاملی بانک قرض الحسنه مهر ایران انتخاب شد. دکتر اکبری در طی چند سال مدیریت در بانک قرض الحسنه مهر ایران اقدامات زیادی را عملیاتی کرد که می توان به افزایش سوددهی بانک و افزایش سرمایه بانک و همچنین معرفی بانک مهر ایران به‌عنوان برترین بانک جهان اسلام در سال ۲۰۱۸ نام برد.
نیه‌بس ناوارو (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل بازنشستۀ اهل اسپانیا است. وی بین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۸۹ میلادی فعالیت می‌کرد. او یکی از نخستین هنرپیشگان زن در سینمای وسترن اسپاگتی محسوب می‌شود. او نام هنری سوزان اسکات را برای بسیاری از کارهایش پس از سال ۱۹۶۹ به کار برده‌است.
کارولینا بانگ (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اسپانیا است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. او در خانواده‌ای با مادری نروژی و پدری اسپانیایی بزرگ شد. در دوران کودکی، خانواده‌اش به مادرید نقل مکان کردند و در آنجا در رشته معماری فنی از دانشگاه پلی‌تکنیک مادرید فارغ‌التحصیل شد و همزمان در مؤسسه فیلم به تحصیل در رشته بازیگری پرداخت. او در سال ۲۰۱۱ نامزد دریافت جایزهٔ گویای «بهترین بازیگر جدید» شد. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "سرزمین گرگ‌ها"، "شب بزرگ من"،
است، می‌توان به "سرزمین گرگ‌ها"، "شب بزرگ من"، "جادوگران سوگاراموردی"، "۳۰ سکه"، "بار" و "به‌طور کاملاً اتفاقی" اشاره نمود.
آنخلینس فرناندس (؛ – ) بازیگر اسپانیایی‌تبار اهل مکزیک بود. او یک پناهجوی ضد فرانکو بود که از سال ۱۹۴۷ تا پایان عمرش در مکزیک (و همچنین مدت کوتاهی در کوبا) ماند. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به «"کشیش خوب"» و "ال چاوو دل اوچو" اشاره کرد.
ویکتور اسرائیل (؛ – ) بازیگر اهل اسپانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۲۰۰۹ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "خاور باختر"، "دنیای سیرک"، "مردی با چهره عجیب به‌دنبال توست تا تو را بکشد"، "خوب، بد، زشت"، "حتی فرشتگان هم لوبیا می‌خورند"، "اشباح گویا"، "یانکی"، "هفت تپانچه برای خانواده مک‌گرگور" و "شهر سوخته" اشاره کرد.
ماریا باکسا (؛ ؛ زادهٔ ۱۵ آوریل ۱۹۴۶ – درگذشته ) بازیگر اهل صربستان و ایتالیا بود که بیشتر در سینمای ایتالیا فعالیت داشت. ماریا در اوسییک در جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی به‌دنیا آمد و نخستین حضور سینمایی‌اش با بازی در فیلم "بوکسورهای چلوویچ به بهشت می‌روند" رقم خورد. وی سپس به ایتالیا رفت و در آنجا به ستاره‌ای محبوب، به‌ویژه در فیلم‌های کمدی سکسی سبک ایتالیایی مبدل شد. در اواخر دهه ۱۹۸۰، باکسا دنیای سینما و بازیگری را ترک کرد و به دنبال رشتهٔ معماری رفت و آرشیتِکت شد.
آندره‌آ بالستری (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "تورین سیاه" و "چهره پیکاسو" اشاره کرد.
هلگا لینه (؛ ؛ زادهٔ ) بازیگر و آکروباتیست سیرک آلمانی‌الاصلِ اهل اسپانیا است. او در کودکی و در دوران سلطهٔ نازیسم، با والدینش به پرتغال گریخت، اما بیشترِ فعالیتِ هنری‌اش در سینمای اسپانیا بوده است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به "وای خدای بزرگ، پاستوره اومد!" و "پیروزی ده گلادیاتور" اشاره نمود.
آرانچا اوره‌تابیسکایا (؛ زادهٔ ) مؤلف، نویسنده، مترجم، شاعر و بازیگر اهل اسپانیا است. وی دانش‌آموختهٔ دانشگاه بارسلونا است. برخی آثار او به زبان آلمانی ترجمه شده است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش‌آفرینی نموده است، می‌توان به "فرار از سگوبیا" (۱۹۸۱) اشاره کرد.
آندرئا دورو (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل اهل اسپانیا است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به "دردسر قریب‌الوقوع"، "ببخشید اگر عشق صدایت می‌زنم"، "کلیسای بزرگ دریا"، "فیزیک یا شیمی"، "فارغ‌التحصیلی روح" و "سه قدم بالاتر از بهشت" اشاره کرد.
گوییدو لئونتینی (؛ ۲۱ مارس ۱۹۲۷ – ۲۶ آوریل ۱۹۹۶) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "دختر اهل بولونیا"، "ماجرا اینگونه آغاز می‌شود"، "تورین سیاه"، "دو تپانچه مگنوم ۳۸ برای شهری از اشرار"، "بیوه دل‌ربا" و "تیم اضطراری" اشاره کرد.
فرانسواز فابیان (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل فرانسه است. وی از سال ۱۹۵۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "دوست داشتن اوفلیا"، "از دیدار مجدد شما خوشحالم"، "از روی درماندگی، جولیا"، "زیبای روز"، "میشل استروگف"، "تورین سیاه"، "خندیدن با صدای بلند" و "در زیر پلکان باستانی" اشاره کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون لژیون دونور شده است.
خیابان نبرد یکی از خیابان‌ های تهران واقع در ناحیه شرق-جنوب شرق این شهر است، که به وسیله اتوبان شهید محلاتی به دو بخش نبرد شمالی و جنوبی تقسیم می‌شود. نبرد شمالی(حد فاصل بزرگراه شهید محلاتی تا خیابان پیروزی) و بخشی از نبرد جنوبی(حد فاصل بزرگراه شهید محلاتی تا بلوار شهید ده حقی) در منطقه ۱۴ قرار گرفته و مابقی آن(حد فاصل بلوار شهید ده حقی تا خیابان خاوران) در منطقه ۱۵ می‌باشد . این خیابان از شمال به خیابان پیروزی ، چهارراه کوکاکولا و محور منتهی الیه شرق تهران و از جنوب به ترمینال خاوران و خیابان خاوران
تهران و از جنوب به ترمینال خاوران و خیابان خاوران می‌رسد. دسترسی به بخش شمالی این خیابان به وسیله ایستگاه متروی نبرد واقع در خط ۴ میسر می شود. دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب نیز در تقاطع خیابان نبرد جنوبی و بلوار شهید ده حقی (آهنگ) قرار دارد. این خیابان از تقاطع بازار گل می‌گذرد از دیگر مکان‌های قابل توجه خیابان نبرد می‌توان به باغ گل - آتش نشانی- دادگاه خانواده - پردیس تئاتر تهران - شهرداری منطقه ۱۴ - باغ وثوق الدوله - باغ اناری (بوستان سهند) و مسجد شهید بهشتی (واقع در میدان نبرد) اشاره کرد. تاریخچه.
بهشتی (واقع در میدان نبرد) اشاره کرد. تاریخچه. این خیابان با تأسیس کارخانه کوکاکولا در تقاطع با خیابان پیروزی با نام پیشین (فرح آباد) رونق گرفت و با حضور کارخانه فیلکو و محله صددستگاه پر جمعیت شد.
رمو کاپیتانی (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "بن و چارلی"، "حکایت‌های عاشقانه"، "برادر تاتسیو، اهل ولتری"، "کانتربری ممنوعه"، "سرانجام… هزار و یک شب"، "به من میگن ترینیتی"، "آس برنده"، "بکش یا بمیر" و "اگه خدا ببخشه من نمی‌بخشم" اشاره کرد.
اوگو ساسو (؛ زادهٔ ۲۳ مارس ۱۹۱۰) یک هنرپیشه اهل ایتالیا است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "در آخرین لحظه"، "به من میگن ترینیتی"، "فابیولا"، "بینوایان"، "میهمان یک‌شبه"، "مسالینا"، "پیروزی ده گلادیاتور" و "آنتونیوی لیسبونی" اشاره کرد.
اتسیو مارانو (؛ ۶ اوت ۱۹۲۷ – ۲۶ آوریل ۱۹۹۱) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "دختر روستایی زیبا"، "دخترِ خواهر"، "ساده‌لوح"، "به من میگن ترینیتی"، "طبقه کارگر به بهشت می‌رود" و "بطن سیاه رتیل" اشاره کرد.
گیزلا هان (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آلمان است. وی از سال ۱۹۶۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "دانشجو"، "گراویدا"، "پالرمو یا وولفسبورگ"، "جو موزفروش"، "به من میگن ترینیتی"، "شکارچی اهریمن"، "سزار و رزالی" و "آموزگار جایگزین" اشاره کرد.
گلاوکو اونوراتو (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "برادر تاتسیو، اهل ولتری"، "زندگی لئوناردو داوینچی"، "بوت هیل"، "قرمز تیره"، "سه چهره ترس"، "نامزد"، "قفسی برای دیوانگان ۲"، "شکر، عسل و فلفل"، "بال‌های زندگی" و "گل آفتابگردان" اشاره کرد.
ایبریای قفقاز اسم مخصوصِ رومی-یونانی برای مردم ساکن در ایبریای قفقاز هست. این مردم که گرجی (کارتولی) هستند، به زبان مردمان شرق و جنوب شرقی سرزمین فراقفقاز در سده های باستانی و قرن میانی سخن می‌گفتند. در جنوب غربی، ایبریا تا به درون آناتولی کشیده شده و از سمت دیگر تا کنار کولخیس کشیده شده بود. مردمان باستانی ایبریای قفقاز در کنار مردم لازها و دیگر کارتولیان، امروزه به عنوان اجداد مردم گرجی شناخته می شدند.
دمتر بیتنس () (زادهٔ - درگذشته ۲۲ آوریل ۲۰۱۸) بازیگر اهل اسلوونی بود. وی از سال ۱۹۵۳ میلادی تا سال ۲۰۱۸ مشغول فعالیت بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "شب‌های پرحرارت پوپیا"، "طلای آپاچی"، "پل"، "صلیب آهنین" و "دوئل در غروب آفتاب" اشاره کرد.
اسون لاستا (؛ – ) یک هنرپیشه بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۱ میلادی فعالیت می‌کرد. وی بازیگر فیلم‌هایی همچون روز پنجم صلح بوده است، لاستا برنده جایزه بهترین بازیگر مرد جشنواره فیلم پولا در سال ۱۹۹۲ شده است
هلموت اشنایدر (؛ – ) یک هنرپیشه اهل آلمان بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "روز پنجم صلح" ، "داستان یوسف و برادرانش"، "آخرین موهیکان" و "حمله سری" اشاره کرد.
آنتونیو ساباتو سینیور (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا بود. وی از سال ۱۹۶۶ میلادی تا ۲۰۰۶ مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "دوبار شلیک کن"، "به خانواده قربانیان اطلاع داده نخواهد شد"، "خاطرات یک اپراتور تلفن"، "باربارلا"، "فراتر از قانون"، "جایزه بزرگ"، "نبرد ربات‌ها"، "مردی با نگاه بسیار سرد" و "فرار از برانکس" اشاره کرد. ساباتو سینیور در ششم ژانویه ۲۰۲۱ بر اثر ابتلا به ویروس کرونا درگذشت.
ایران اِئوری (؛ ۲۱ اکتبر ۱۹۳۷ – ) بازیگر و خواننده اهل مکزیک بود. او در شهر تهران از پدری اتریشی و مادری ایرانی زاده شد و به سبب محل تولد خود یعنی کشورِ ایران، با نام هنری «ایران» شناخته می‌شد. ایران اِئوری در کشور اسپانیا رشد یافت و بعدها در مسابقات ملکهٔ زیبایی در کشور موناکو که با نام شاهزاده رینیه سوم، شاهزاده موناکو شناخته می‌شد، شرکت کرد. سپس وارد دنیای بازیگری شد و در دههٔ ۶۰ میلادی به مکزیک مهاجرت کرد و در آنجا به بازیگری، خوانندگی و تهیهٔ تئاتر پرداخت. ایران اِئوری در سن ۶۴ سالگی بر اثر آمبولی مغزی
ایران اِئوری در سن ۶۴ سالگی بر اثر آمبولی مغزی درگذشت و در «پانتئون لاس لاموس» در مکزیکو سیتی به خاک سپرده شد. او فرزندی نداشت. از فیلم‌های او می‌توان به "جاسوسی در لیسبون" و "انتقام زورو" اشاره کرد.
جورجو استگانی (؛ زادهٔ _ درگذشته ۲۰ فوریه ۲۰۲۰) یک کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و تدوین‌گر اهل ایتالیا بود. استگانی بیشتر با فیلم‌های وسترن دهه ۱۹۶۰ شناخته شد. او فیلمنامه فیلم‌های وسترنی، "خداحافظ رینگو" و "یک دلار سوراخ شده" را نوشت. وی کارگردان فیلم‌هایی همچون "فراتر از قانون" و نویسنده "مایندادس" بوده‌است.
جورجو فرونی (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده و تدوین‌گر اهل ایتالیا بود. وی کارگردان فیلم‌هایی همچون "اسب تروآ"، "سه آرزو" و "مایندادس" بوده است.
لیدیا بُش (؛ زادهٔ ) بازیگر، روزنامه‌نگار و مجری تلویزیون اهل اسپانیا است. وی از سال ۱۹۸۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "انگیزه‌های شخصی"، "پزشک خانوادگی"، "گراند هتل"، "پاکیتا سالاس"، "شکل‌گیری یک شورشی" و "خانواده سرانو" اشاره نمود.
وارداوار یا وارتاوار (به زبان ارمنی Վարդավառ - به زبان لاتین Vardavar)، (به زبان ارمنی، پایتساراگربوتیون- Պայծառակերպություն)، یکی از جشن‌های مهم کلیسای حواری ارمنی و از جشن‌های مشترک آشوریان و ارمنیان است. ریشه نام وارداوار. یکی از کهن‌ترین جشنهای مشترک آشوریان و ارمنیان می‌باشد که آشوریان آنرا نوسردیل یا نوسرد می‌گویند. بیشتر محققانی که اعیاد پیش از مسیحیت ارمنیان را بررسی کرده‌اند، جشن وارداوار را جشن مربوط به الهه آستقیک می‌دانند. «وارتاپت ملیک پاشایان» در «کتاب پرستش ایزد بانو آناهید، چاپ ایروان ۱۹۶۸
در «کتاب پرستش ایزد بانو آناهید، چاپ ایروان ۱۹۶۸ میلادی» می‌نویسد: «غوند آلیشان» واژه وارداوار را از ریشه وارد می‌داند و با جشن آستقیک در پیوند می‌بیند. جشن آستقیک. ارمنیان به هنگام برگزاری جشن آستقیک به آن ایزدبانو گل نثار می‌کردند. در روایتی گفته می‌شود که گل سرخ قبلاً به رنگ سفید بوده‌است، سپس روزی که خار گل سرخ پای آستقیک را زخمی کرد و خون او بر گل چکید، گل رنگ عوض کرد و دیگر همیشه به رنگ سرخ است. از پرندگان نیز کبوتر به او منسوب بوده چون بنابر روایات کتبی در روز برگزاری جشن وارداوار که مخصوص اوست،
کتبی در روز برگزاری جشن وارداوار که مخصوص اوست، بنابر عادت کبوتر هوا می‌کردند. در آن روز به او گل سرخ هدیه می‌کردند، و در آن روز مردم به همدیگر آب می‌پاشیدند. باستان شناسان در حفاریهایی که در نقاط مختلف ارمنستان (سوان، آراگاتس و گارنی) به عمل آوردند، تندیسهای مار و ماهی کشف کردند. ارمنیان به این گونه تندیسها «ویشاب» می‌گویند. مار و ماهی در ارمنستان باستان سمبل آب بود. جشن وارداوار در کلیسای ارمنی. دگرگونی سیما (به ارمنی:آیلاگربوتیون) یا درخشندگی سیمای مسیح (به ارمنی:پایتساراگربوتیون)، یکی از جشن‌های مهم
(به ارمنی:پایتساراگربوتیون)، یکی از جشن‌های مهم کلیسا است که (وارداوار) نیز می‌نامند و یکی از پنج جشن بزرگ کلیسای ارمنی است. گریگور روشنگر فرمود که به جای این جشن بزرگ اساطیر، جشن درخشندگی سیمای مسیح بر فراز کوه طبریه را قرار دهند. انجیل‌ها، دگرگونی سیمای عیسی را این گونه شرح می‌دهند: آواز دینی آن روز در ستایش دگرگونی سیمای مسیح بر فراز کوه طبریه است. این که این آواز دینی «قانون سال نخست وارداوار» نام دارد و به نام یکی از جشن‌های دوران باستان ارمنیان است. در آواز دینی آمده‌است: در فرهنگ عامه. وارداوار در
در آواز دینی آمده‌است: در فرهنگ عامه. وارداوار در قسمت دوم از فصل سوم در ۱ مارس ۲۰۲۴ نمایش داده شد. مینی لباس اشتباهی را برای جشن وارداوار انتخاب می‌کند سپس آنها در حال خوردن خوروواتس (BBQ ارمنی) و تان (نوشیدنی ماست ارمنی) دیده می‌شوند. این قسمت اولین نمایش فرهنگ ارمنی در دیزنی است.
لولا گائوس (؛ ۲ دسامبر ۱۹۲۱–۴ ژوئیه ۱۹۹۳) بازیگر اهل اسپانیا بود. او در والنسیا در خانواده‌ای فرهیخته، بورژوا، چپ‌گرا و جمهوری‌خواه، از نسل هنرمندان و روشنفکران، به دنیا آمد. پدرش خوزه گاوس برئا، اهل لاکرونیا، و مادرش جوزفا گونزالس-پولای منندس، آستوریایی از گیخون، چهارده فرزند داشتند که ۹ نفر از آنها زنده ماندند.[۲] که یکی از آنها لولا گائوس بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "اقامتگاه جاسوسان"، "سه عضو صلیب سرخ"، "سرقت در ساعت ۳"، "پانچو ویا"، "هنر زندگی"،
سرخ"، "سرقت در ساعت ۳"، "پانچو ویا"، "هنر زندگی"، "ویریدیانا" و "تریستانا" اشاره کرد.
گورانی‌ها (به معنای مردم کوهستان به زبان صربی: Горанци) نام قومی از نژاد اسلاو هستند که در منطقه گورا در اروپای شرقی زندگی می‌کنند. آن‌ها به لهجه‌ای از گویش اسلاوی جنوبی سخن می‌گویند. تعداد آن‌ها حدود ۶۰٬۰۰۰ است. منطقه گورا. گورانی‌ها در منطقه گورا زندگی می‌کنند. این منطقه یک مثلث بین کوزوو، آلبانی و مقدونیه است. مذهب. گورانی‌ها پیرو اسلام سنی هستند. آن‌ها در سال ۸۷۰ تحت سیطره امپراتوری بیزانس مسیحی شدند. بعد از اشغال مناطقشان در قرن چهاردهم توسط حکومت عثمانی، آن‌ها به دین اسلام روی آوردند هرچند هنوز هم
آن‌ها به دین اسلام روی آوردند هرچند هنوز هم برخی سنت‌های مسیحیت ارتدکس را دارند. فرهنگ. گورانی‌ها به عنوان بهترین شیرینی پزها و نانواها در یوگسلاوی شناخته می‌شدند. رقص محلی آنان اوا یا هورو به معنای «دایره» است که با تمرکز بر حرکات پا انجام می‌شود. ورزش ملی این قوم کشتی روغنی است که در زبان آن‌ها «پلیوونا» نام دارد. نوشیدنی مورد علاقه این مردم راکیا است. آن‌ها همچنین به قهوه ترک نیز علاقه زیادی دارند. آن‌ها این قهوه را همراه با آب در فنجان‌های کوچک میل می‌کنند. فال قهوه نیز در میان گورانی‌ها رواج دارد.
ناواسارد (به زبان ارمنی Նավասարդ - به زبان لاتین Navasard)، یکی از جشن‌های مهم کلیسای حواری ارمنی و از جشن‌های مشترک ایرانیان و ارمنیان است. ریشه نام ناواسارد. نخستین روز سال را (نوسال) می‌نامند. نوسال شکل ارمنی شده واژه (ناواسارد) است. ناواسارد واژه‌ای است به معنی سال نو. (ناو به معنی نو و ساره دا به معنی سال). ناواسارد نخستین ماه گاهنامه ارمنی بود. گاه‌شماری ارمنی دارای سال سیزده‌ماهه بود که دوازده ماه آن سی روزه و یک ماه پنج روزه بوده و مجموعاً ۳۶۵ روز، یعنی یک سال خورشیدی را تشکیل می‌داده‌است. ارمنیان
یعنی یک سال خورشیدی را تشکیل می‌داده‌است. ارمنیان برای روزهای ماه نیز اسامی خاصی داشتند که میان آنها نیز به واژه‌هایی مشترک با زبان‌های ایرانی برمی‌خوریم، زیرا این اسامی برگرفته از اسامی خدایان باستان و اماکن مقدس دوران کهن کیشی هستند. ارمنیان حتی برای ساعات شبانه روز هم نام‌های خاصی داشته‌اند. تاریخ. ارمنیان در زمان‌های گذشته هم ناواسارد را با شکوه بسیار جشن می‌گرفتند که یادگار آن در سخنان زیر که گریگور ماگیستروس پاهلاونی (دانشمند و فیلسوف ارمنی ۹۹۰ تا ۱۰۵۸ میلادی) به آرتاشس یکم نسبت می‌دهد بازمانده است.
میلادی) به آرتاشس یکم نسبت می‌دهد بازمانده است. آه چه کس مرا دودِ دودکشان را خواهد داد، (دودی که از دودکش خانه‌ها برمی‌خواست نشانه زندگی و آبادانی بود) و بامداد روز ناواسارد را، جست و خیز آهوان، و دویدن گوزن‌ها را؟ ما شیپور می‌نواختیم و طبل می‌زدیم، چنان‌که آیین پادشاهان بود. پادشاه و سالاران نامدار به جشن‌های ناواسارد می‌آمدند و در آن جشن‌ها قربانی فراوان می‌کردند. بزمی با آواز و پایکوبی برپا می‌شد، مردم و گوسان‌ها نمایش‌هایی برگزار می‌کردند، مسابقات ورزشی، اسب دوانی، پیکار گاوان نر و مانند آن، برگزار
اسب دوانی، پیکار گاوان نر و مانند آن، برگزار می‌شد. این جشن‌ها در سرحدات ولایت‌های تارون (ارمنستان باستان) و باگرواند در کنارهٔ رود مقدس آلازانی و «کوهپایهٔ نِپات» و «بتکدهٔ باگاوان»، واقع در کوهپایهٔ نِپات برگزار می‌شدند و مردم جشن‌هایی برای نوح و و توفان نوح، آرامازد، آناهید، آستقیک را برپا می‌ساختند. در باورهای ارمنیان گفته می‌شود که در دوران باستان، ایزدان و ایزدبانوان در آن روزها پس از آب‌تنی و شنا در رودهای فرات و آلازانی، از کوه‌های پر از برف بالا می‌رفتند و از قلهٔ کوه‌ها نظاره گر جشن و سرور آنان
و از قلهٔ کوه‌ها نظاره گر جشن و سرور آنان می‌شدند و زائران را در پناه خود می‌گرفتند. در جشن ناواسارد، گوسالهٔ مادهٔ سه ساله‌ای را در پای ایزدان قربانی می‌کردند و مردم متدین و باایمان، به نشان پاکیزگی و شروع زندگی نوین، خود را به خون قربانی آغشته می‌ساختند. در پای مجسمهٔ آرامازد، حیواناتی مانند اسب و بُزِ نَر، که همگی به رنگ سفید بودند، قربانی می‌کردند. از مراسم خاص این روز، تقدیم قربانی و هدایا، نواختن موسیقی، آواز و رقص، نمایش بوده‌است؛ و بازی‌های رزمی، مسابقات گوناگون، تفریحاتی همراه با شکار، و پیشگویی و
گوناگون، تفریحاتی همراه با شکار، و پیشگویی و غیره نیز برگزار می‌شده‌است. جشن ناواسارد در کلیسای ارمنی. آمنابق، نوسال و واناتور ایزد نگهبان میوه‌ها، نوکننده سال، عطابخش میوه‌ها نامیده شده‌اند. آگاتانگلوس از نو سال یاد می‌کند و می‌نویسد که گریگور روشنگر فرمود جشن یحیای تعمید دهنده و «آتاناگینس» (پسر چهارمین رهبر دینی ارمنستان یعنی هوسیک پارتِو) را به جای آن برگزار کنند. گریگور روشنگر فرمود که به جای جشن واناتور و ایزد آمانور جشنی بزرگ به یاد شهیدان برقرار کنند. فرمود که به یادبود یحیای تعمید دهنده و
کنند. فرمود که به یادبود یحیای تعمید دهنده و آتاناگینس شهید در همان روز و همان‌جا (آن جا جایی بود که پیش تر روز ناواسارد را با شادمانی جشن می‌گرفتند) گرد آیند و جشن بگیرند. «نوسال» از دیدگاه مسیحیت هیچ مراسمی در کلیسا ندارد، جز «پاتاراک» مقدسی که در این روز برگزار می‌شود. گریگور جشن یحیای تعمید دهنده و آتاناگینس شهید را جایگزین این مراسم کرد. پس از آن نوسال به مثابه یک ایزد و آیین به فراموشی سپرده شد و از آن تنها به معنی سال نو و نخستین روز سال یاد شد و بدین سال (نوسال، کاغاند و داره مود) دارای معنی یکسان
سال (نوسال، کاغاند و داره مود) دارای معنی یکسان شدند. سال نو را کاغاند نیز می‌نامیدند. کاغاند یعنی نخستین روز ماه، فرخواندن و نامیدن. کشیشان در نخستین روز هر ماه مردم را به نیایش فرامی خواندند و آن روز کاغاند نامیده می‌شد. رسوم در روز کاغاند. در روز کاغاند رسمی وجود دارد که ویزه دختران است. دختران در روز کاغاند تخم مرغی می‌شستند و در ظرفی می‌گذاشتند. زغال و حنا می‌افزودند و شب در لبه تنور جای می‌دادند. در بامداد اگر تخم مرغ از دوده، سیاه شده بود اندوهگین می‌شدند و آن را نشانه سیاه بختی می‌پنداشتند، اما اگر
و آن را نشانه سیاه بختی می‌پنداشتند، اما اگر از رنگ حنا سرخ می‌شد، شادمان می‌شدند زیرا بخت به آن‌ها لبخند زده بود. رسم آویختن کمربند و کیسه نیز رواج داشت. جوراب‌های رنگارنگی از هواکش سقف می‌آویختند با این چشم داشت که آن‌ها از کاغاندچک‌ها (آن هدیه‌ای است که به مناسبت کاغاند داده می‌شود) پر شوند. رسوم بسیاری نیز بود که با دگرگونی شدن طرز فکر و زمان و مکان از میان رفت. اما برخی نیز به صورت بخشی از زیورهای درخت کریسمس باقی ماند.
کوچیس (۱۸۰۵ – ۸ ژوئن ۱۸۷۴) رئیس یکی از قبایل سرخپوست آمریکا بود او نیز با آپاچی‌ها نیز در جنگ با آمریکایی‌ها بود و از فرماندهانشان بود. وی جنگ علیه امریکاییان را از سال ۱۸۶۱ تا سال ۱۸۷۲ میلادی، که صلح‌نامه توسط طرفین امضا شد، رهبری می‌کرد و دو سال پس از پایان جنگ درگذشت. امروزه شهری در ایالت آریزونا به نام او نامگذاری شده‌است.
علیرضا کوچکی (زادهٔ ۱۳۲۶) عضو پیوسته فرهنگستان علوم و استاد دانشگاه فردوسی مشهد است. وی استاد اکولوژی تولید محصول دانشگاه فردوسی مشهد (از سال ۱۳۵۴) و دانش‌آموخته دکتری تخصّصی تولید محصول از دانشگاه ولز بریتانیا است و با نگارش بیش از ۹۰ کتاب و راهنمایی بیش از ۱۶۰ پایان‌نامه کارشناسی ارشد و دکتری یکی از شناخته‌شده‌ترین و تأثیرگذارترین چهره‌های علوم زراعت و اصلاح نباتات، اکولوژی و اگرواکولوژی کشاورزی در ایران است. ایشان از اولین بنیان‌گذاران بوم‌شناسی کشاورزی (اگرواکولوژی) در ایران است و در طول بیش از چهار دهه
در ایران است و در طول بیش از چهار دهه فعالیت علمی خود، افتخارات ملی و بین‌المللی بسیاری را کسب نموده‌است و همکاری‌های گسترده‌ای نیز با دانشمندان و پژوهشگران مطرح جهانی از جمله استفن گلیسمن داشته‌است. سوابق. کوچکی ریاست دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد را در سال ۱۳۵۸ بر عهده داشته‌است. او استاد نمونه کشوری سال ۱۳۶۸ و مدیر مسئول مجله علمی پژوهشی بوم‌شناسی کشاورزی است و سابقه عضویت در هیئت تحریریه مجله علوم و صنایع غذایی، کمیته زراعت و اصلاح نباتات شورای عالی برنامه‌ریزی وزارت فرهنگ و آموزش عالی، هیئت‌علمی
برنامه‌ریزی وزارت فرهنگ و آموزش عالی، هیئت‌علمی بخش کشاورزی سازمان پژوهش‌های علمی و صنعتی ایران، هیئت ممیزهٔ دانشگاه فردوسی مشهد، هیئت ممیزی مرکزی وزارت علوم تحقیقات و فناوری را دارد و طراحی و اجرای پروژه‌های متعدد مطالعات کشاورزی را در کارنامه خود دارد. ایشان هم‌اکنون عضو هیئت امنای دانشگاه‌های خراسان رضوی و دانشگاه فردوسی مشهد است. آثار. فهرست کتاب‌ها (اعم از تألیف و ترجمه): جوایز و افتخارات. در مراسم دوازدهمین دوره جایزه ملی محیط زیست که در خردادماه سال ۱۳۹۶ برگزار شد، از دکتر کوچکی به پاس فعالیت‌های
۱۳۹۶ برگزار شد، از دکتر کوچکی به پاس فعالیت‌های ایشان در زمینه محیط زیست تقدیر شد و جایزه ملی محیط زیست در بخش متخصصان توسط اسحاق جهانگیری به ایشان اهدا شد.
آرتمی (هاروتیون) سرگئی آیوازیان (؛ ۲۶ ژوئن ۱۹۰۲ – ) یک رهبر ارکستر و آهنگساز اهل ارمنستان بود. وی بنیانگذار ارکستر جاز دولتی ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در در باکو به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی وانو ساراجیشویلی تفلیس و کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو فارغ‌التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۶۲) همچون شده‌است. وی در ۱۴ نوامبر ۱۹۷۵ در سن ۷۳ سالگی در ایروان درگذشت.
دیاراندآراج یا درندز (به زبان ارمنی Տրնդեզ - به زبان لاتین Derendez)، به معنی (پیشوازی خدایگان) یکی از جشن‌های مهم کلیسای حواری ارمنی و از جشن‌های مشترک ایرانیان و ارمنیان است. ریشه نام دیاراندآراج یا درندز. در زبان عامیانه، (پیشوازی خدایگان) را «درانداس» و «درندز» می‌نامند، گاه نیز به مثابه رسمی بازمانده از مهرپرستی، (مِلِت) نامیده شده‌است. پیشوازی خدایگان به معنی برخاستن در برابر خدایگان و پیش خدایگان ایستادن و به پیشواز رفتن و استقبال کردن است. چهارشنبه‌سوری همسان و همانند جشن پیشوازی خدایگان یا درندز
همسان و همانند جشن پیشوازی خدایگان یا درندز ارمنیان است و بازمانده مهرپرستی، یعنی جشن ایزد آتش شمرده می‌شود. ایزد میترا از دید مردمان و جهان ناپیدا بود، اما در آسمان به شکل خورشید و در زمین به شکل آتش دیده می‌شود و بدین سان، مهر همانند خورشید می‌گشت. واژه عامیانه «درنداس» که برای دیارانداراج یعنی پیشوازی خدایگان به کار می‌رود همان «تیرانداز» فارسی، و پرتاب‌کننده تیر است و روزگاری یکی از جشن‌های ویژه ایزد تیر بود. تاریخ. در ارمنستان باستان آتش را دارای صفات زنانه می‌دانستند و برای آب صفات مردانه قائل بودند.
می‌دانستند و برای آب صفات مردانه قائل بودند. بنا بر افسانه‌ای در «کوه پاقات» خانه آرامازد و آستقیک قرار داشت و کمی پایین‌تر از کوه خانه آتش واقع شده بود؛ آتشی جاودان و خاموشی نشدنی. در پای کوه نیز چشمه‌ای بزرگ وجود داشت. آتش و آب خواهر و برادر بودند به این سبب هیچ‌کس خاکستر را دور نمی‌ریخت، بلکه خاکستر را با اشک (آب) برادر پاک می‌کرد. علاوه بر آب و آتش، خاکستر نیز مقدس شمرده می‌شد. میهر (اساطیر ارمنی) در نزد ارمنیان ایزد روشنی، خورشید و آتش بود و پرستشگاه او در روستای «باگایاریج» در شهرستان «درجان» (غرب
او در روستای «باگایاریج» در شهرستان «درجان» (غرب ارمنستان باستان در نزدیکی مرزهای روم بود) در ارمنستان کوچک جای داشت که در زمان تیگران بزرگ مورد پرستش قرار می‌گرفت. گریگور روشنگر پرستشگاه او را ویران کرد و دارایی آن را به کلیسا بخشید. پیشوازی خدایگان جشن وقف عیسی چهل روزه به عبادت گاه است. یوسف و مریم خدازای، عیسی نوزاد را که چهل روزه بود، بنا بر آیین موسی، به عبادت گاه بردند تا وقف خداوند کنند. در آنجا، سیمون پیر به پیشواز آمد. روح القدس به او وعده داده بود که تا مسیح منجی را نبیند چشم فرو نمی‌بندد. او
بود که تا مسیح منجی را نبیند چشم فرو نمی‌بندد. او نوزاد را در آغوش گرفت و خداوند را سپاس و درود گفت، که او را ارزانی دیدن منجی بنی‌اسرائیل کرده‌است. نوزاد را دعای خیر کرد و گفت: جشن درندز در کلیسای ارمنی. جشن پیشوازی خدایگان جشنی ایستاست که در ۱۴ فوریه (برابر با ۲۵ بهمن) برگزار می‌شود. در شامگاه ۱۳ فوریه، پس از تشریفات کلیسایی، مراسم پیش جشن و دشتستان (دشتستان به ارمنی آنداستان، مراسم تبرک باغ و کشتزار و دشت را گویند) برگزار می‌شود، شمع توزیع می‌کنند و روحانی برگزارکننده مراسم شمع‌های روی میز صحن کلیسا را
برگزارکننده مراسم شمع‌های روی میز صحن کلیسا را روشن می‌کند. پس از پایان تشریفات کلیسایی، دینداران شمع‌های خود را روشن کرده به خانه می‌برند. پس از مراسم کلیسا، بنا بر رسمی دیرین، در حیاط کلیسا آتش می‌افروزند. دربارهٔ روشن کردن آتش، هیچ قانون و اصلی در مسیحیت و کلیسا وجود ندارد. رسوم در جشن درندز. در جلفای قدیم، جوانان ارمنی که در همان سال ازدواج کرده بودند بوته خار را در حیاط کلیسا آماده می‌کردند. به هنگام برگزاری مراسم، همان جوانان با شمع‌های روشن در دست در جلوی بوته به صف می‌ایستادند. زمانی که کشیش در حین
جلوی بوته به صف می‌ایستادند. زمانی که کشیش در حین اجرای مراسم با شمع خود بوته را آتش می‌زد، آن نو همسران نیز در پی او آتش را روشن می‌کردند. سپس جوان‌ها با شمع‌های روشن به خانه‌هایشان، که پیش تر بوته‌های کوچکی در آن آماده شده بود، بازمی‌گشتند و با آن شمع‌ها بوته‌ها را آتش می‌زدند و از روی بوته‌های افروخته می‌پریدند. در آن شامگاه، خویشان و بستگان نو همسران برای نوعروس خوراکی‌های گوناگون می‌آوردند که آن را «خونچا» (خونچا شکل ارمنی شده واژه فارسی خوانچه به معنی خوان و سفره کوچک است) می‌نامیدند.