payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نرخ خودکشی در گرینلند به‌طور تاریخی بسیار پایین بود ولی در سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴ به یکی از بیشترین نرخ‌های جهان رسید به طوری که در هر سال ۱۰۷ نفر از هر ۱۰۰ هزار نفر اقدام به خودکشی کردند. مشابه چنین رشد سریعی در نرخ خودکشی، در اینوئیت‌های کانادا نیز مشاهده شده‌است. داده‌های گزارش ۲۰۱۰ دولت گرینلند به‌طور غیرمستقیم می‌گوید یک خودکشی در هر هفته رخ داده‌است واریانس. در مقاله‌ای که در مجله "بی‌ام‌سی سایکایتری" و به سال ۲۰۰۹ منتشر شد، آمده که از ۱۹۶۸ تا ۲۰۰۲ یعنی به مدت ۳۵ سال، شمار ۱٬۳۶۵ تن در گرینلند اقدام به
به مدت ۳۵ سال، شمار ۱٬۳۶۵ تن در گرینلند اقدام به خودکشی کرده‌اند. در این تحقیق مشخص شد که بیش‌ترین شمار خودکشی‌ها طی فصل زمستان و به‌ویژه ماه ژوئن اتفاق افتاد. خودکشی‌هایی که در تابستان اتفاق افتاده بودند بیش‌تر در مناطق مدار شمالگان قرار داشتند. در واقع از نظر جغرافیایی، بیش‌تر خودکشی‌ها در مناطق شمالی این کشور رخ داده بودند. همچنین نرخ خودکشی مردان از زنان در گرینلند فزون‌تر است. بیش‌تر مرگ و میر ناشی از خودکشی را مردان ۱۵ تا ۲۴ سال به خود اختصاص می‌دهند. بر خلاف دیگر کشورهای غربی، نرخ خودکشی در گرینلند
بر خلاف دیگر کشورهای غربی، نرخ خودکشی در گرینلند با بالا رفتن سن کاهش می‌یابد. دلایل. از جمله دلایل خودکشی در گرینلند می‌توان به الکلیسم، افسردگی، فقر، اختلافات زناشویی، کارکرد نادرست پدر و مادر و غیره اشاره کرد. طبق گزارشی که در "ساینس دیلی" منتشر شد، در تابستان ۲۰۰۹ نرخ خودکشی در گرینلند افزایش داشت. پژوهشگران، بی‌خوابی ناشی از افزایش طول روز را عامل این نرخ خودکشی عنوان کردند. همچنین تضادهای فرهنگی میان فرهنگ اینوئیت‌ها و فرهنگ غربی مدرن یکی از دلایل نرخ بالای خودکشی در این کشور اعلام شده‌است. روش‌ها.
بالای خودکشی در این کشور اعلام شده‌است. روش‌ها. در ۹۵٪ خودکشی‌ها از روش‌های خشن بهره برده می‌شودکه بیش‌ترین این روش‌ها عبارتند از دار زدن (۴۶٪) و شلیک گلوله (37%); و دیگر روش‌ها همچون برش مچ دست، پرش از ارتفاع، غرق شدن، مصرف بیش از حد دارو و مسمومیت نیز مورد استفاده هستند اما خیلی کم‌تر. پیشگیری. هم دولت گرینلند و هم دیگر سازمان‌های ملی و میان‌کشوری راهکارهایی را به جهت پیشگیری از خودکشی در این کشور تدارک دیده‌اند. سازمان‌هایی هستند که به خودکش‌ها خدمات ارائه می‌کنند. برخی از این راهکارها شامل بیلبوردهای
می‌کنند. برخی از این راهکارها شامل بیلبوردهای تبلیغاتی که روی آن‌ها نوشته شده: «تماس تلفنی رایگان است. هیچ‌کس تنها نیست. با افکار تاریکتان تنها نمانید. تماس بگیرید» می‌شوند. متخصصین درمان افکار خودکشی نیز به نوجوانان فیلم‌هایی نشان می‌دهند که در آن‌ها خودکشی به شدت مذمت شده و منفی نشان داده می‌شود تا نوجوانان را از انجام آن منصرف کنند. نخستین این راهکارها در سال ۲۰۰۵ و تازه‌ترین آن‌ها در ۲۰۱۳ به اجرا گذارده شد. باید یادآوری شود که هنوز جای زیادی برای تحقیق دربارهٔ خودکشی در کشور گرینلند هست.
حلیم عبدالمسیح الضبع (؛ "Ḥalīm ʻAbd al-Masīḥ al-Ḍab"ʻ؛ زادهٔ ۴ مارس ۱۹۲۱ - درگذشته ۲ سپتامبر ۲۰۱۷) یک آهنگساز، نوازنده، موسیقی‌شناسِ قومی و مدرس موسیقی اهل مصر و ایالات متحده آمریکا بود. زندگی‌نامه. حلیم الضبع به یکی از خانواده‌های بزرگ و ثروتمند ارتدکس قبطی تعلق دارد که پیش‌تر، از ناحیهٔ ابو تیج واقع در استان اسیوط در مصر علیا مهاجرت بودند و در سال ۱۹۳۲ میلادی در مصر الجدیده ساکن شدند. معنای لغوی نام‌خانوادگی وی، «کفتار» است که چندان در کشور مصر رایج نیست. پدر او کشاورز بود و حلیم نیز در سال در رشتهٔ
پدر او کشاورز بود و حلیم نیز در سال در رشتهٔ مهندسی کشاورزی تحصیل کرد و در سال ۱۹۴۵ مدرک لیسانس خود را از دانشگاه قاهره دریافت داشت. در همان هنگام، او به فراگیری موسیقی و همچنین نوازندگی و آهنگسازی پرداخت و با آنکه شغل اصلی‌اش، «مشاور کشاورزی» بود، اما در اواسط دههٔ ۴۰ میلادی به‌سبب سبک خاصِ نوازندگی‌اش با پیانو و همچنین آهنگ‌های مبتکرانه‌اش، در مصر شهرت یافت. حلیم در دههٔ ۵۰ میلادی از طریق برنامه فولبرایت به آمریکا آمد و زیر نظر استادانی چون «جان دانلد راب» و «ارنست کرنک» (دانشگاه نیومکزیکو)، «فرانسیس جود
و «ارنست کرنک» (دانشگاه نیومکزیکو)، «فرانسیس جود کوک» (کنسرواتوار موسیقی نیو انگلند در بوستون)، «آرون کوپلند»، «اروینگ فاین» و «لوئیجی دالاپیکولا» (مرکز موسیقی برک‌شِر) و «اروینگ فاین» (دانشگاه برندایس) به فراگیری موسیقی و تکمیل معلوماتش در این زمینه پرداخت. وی یکی از پیشگامان موسیقی الکترونیک است و در سال ۱۹۴۴ میلادی، یکی از نخستین نمونه‌های «موسیقی نواری» یا «موسیقی کانکریت» را ارائه کرد. از اواخر دههٔ ۵۰ تا اوایل دههٔ ۶۰ میلادی، او در مرکز موسیقی رایانه‌ای به ساخت و ارائهٔ آثاری تأثیرگذار پرداخت. وی یکی
به ساخت و ارائهٔ آثاری تأثیرگذار پرداخت. وی یکی از برندگان کمک‌هزینه گوگنهایم بود.
هدر ویتستون (زاده ۲۴ فوریه ۱۹۷۳) فعال حقوق بشر، نویسنده و ملکه زیبایی اهل آمریکا است. او در سال ۱۹۹۵ به نمایندگی از آلاباما برنده دوشیزه آمریکا شد.
کیمبرلی کلاریس ایکن (زاده ۱۱ اکتبر ۱۹۷۵) فعال حقوق بشر و ملکه زیبایی آمریکایی است. او در سال ۱۹۹۴ به نمایندگی از کارولینای جنوبی دوشیزه آمریکا شد.
حکم کنیل‌وورث () صادر شده در تاریخ ۳۱ اکتبر ۱۲۶۶، یک حکم آشتی و صلح میان شورشی‌ها و حکومت پادشاهی در جریان دومین نبرد بارون‌ها در انگلستان می‌باشد، پس از پیروزی بارون‌های شورشی در نبرد لوئس به سال ۱۲۶۴ تحت رهبری سیمون دو مونتفورد، ششمین ارل لستر، برای مدت زمان کوتاهی کنترل حکومت سلطنتی در اختیار آنها قرار گرفت اما با آغاز نبرد ایوشام که در سال آینده اتفاق افتاد و منتهی به کشته شدن مونتفورد گردید، پادشاه هنری سوم مجدداً قدرت را به دست گرفت و اقدام به ترمیم پایه‌های حکومتش نمود. یک گروه از شورشیان در زمان
پایه‌های حکومتش نمود. یک گروه از شورشیان در زمان برگزاری محاصره کنیل‌وورث در قلعه کنیل‌وورث اقدام به مقاومت نمودند و از آنجا که مدافعان مقاومت شدیدی داشتند و از طرفی قلعه تسخیر ناپذیر می‌نمود، به ناچار و از طریق مداخله پاپ حکم کنیل‌وورث اجرایی گردید.
حکومت‌داری یا حکمرانی به مجموعهٔ پیچیده‌ای از فرایندها، کارکردها، ساختارها، هنجارها، قوانین و قواعدی گفته می‌شود که از دل رابطه میان‌فردی، تعاملات اجتماعی، روابط قدرت (اجتماعی و سیاسی) و ارتباطات درون یک گروه سازمان‌یافته از افراد پدید می‌آیند. حکومت‌داری حدود رفتار و رویه‌های قابل‌قبول برای کنشگران مختلف گروه را تعیین کرده و فرآیندهای تصمیم‌گیری آن‌ها را از طریق وضع و اجرای قوانین و دستورالعمل‌ها کنترل می‌کند. علاوه بر این، منابع و ظرفیت‌های اعضای مختلف را مدیریت، تخصیص و بسیج می‌کند و جهت‌گیری کلی گروه را
تخصیص و بسیج می‌کند و جهت‌گیری کلی گروه را مشخص می‌سازد تا به‌طور مؤثر به نیازها، مسائل و چالش‌های جمعی خاص آن پاسخ دهد. مفهوم حکومت‌داری را می‌توان به نهادهای اجتماعی، سیاسی یا اقتصادی (گروه‌هایی از افراد که در فعالیتی هدفمند مشارکت دارند) تعمیم داد؛ مانند یک دولت‌ملت و دولت آن (ادارهٔ عمومی)، یک قلمرو تحت حکومت، یک جامعه، یک اجتماع، یک گروه اجتماعی (مانند قبیله یا خانواده)، یک سازمان رسمی یا غیررسمی، یک شرکت، یک سازمان غیردولتی، یک سازمان غیرانتفاعی، یک تیم پروژه، یک بازار، یک شبکه یا حتی در سطح جهانی.
تیم پروژه، یک بازار، یک شبکه یا حتی در سطح جهانی. «حکومت‌داری» همچنین می‌تواند به یک بخش خاص از فعالیت‌ها مانند زمین، محیط‌زیست، سلامت، اینترنت، امنیت و غیره مربوط باشد. میزان رسمی بودن در حکومت‌داری به قواعد داخلی یک نهاد مشخص و تعاملات خارجی آن با نهادهای مشابه بستگی دارد. از این رو، حکومت‌داری می‌تواند اشکال گوناگونی به خود بگیرد، انگیزه‌های متفاوتی پشت آن باشد و نتایج متنوعی در پی داشته باشد. گروه‌های کوچک‌تر ممکن است به ساختارهای غیررسمی رهبری تکیه کنند، در حالی‌که حکومت‌داری مؤثر در یک گروه بزرگ‌تر
در حالی‌که حکومت‌داری مؤثر در یک گروه بزرگ‌تر معمولاً به یک نهاد حکومت‌داری کارآمد وابسته است؛ نهادی مشخص متشکل از گروهی از افراد که به آن‌ها اختیار و مسئولیت تصمیم‌گیری دربارهٔ قوانین، اجرای آن‌ها و نظارت بر عملکرد روان گروه در چارچوب کلی حکومت‌داری سپرده شده است. رسمی‌ترین نوع نهاد حکمرانی، دولت است که مسئولیت و اختیار اتخاذ تصمیمات الزام‌آور را برای یک نظام ژئوپلیتیکی خاص (مانند یک کشور) از طریق قوانین و دستورالعمل‌های تثبیت‌شده دارد. دولت ممکن است به‌صورت یک دموکراسی عمل کند، جایی که شهروندان در انتخاب
یک دموکراسی عمل کند، جایی که شهروندان در انتخاب حاکمان با هدف تحقق منفعت عمومی مشارکت می‌کنند. فراتر از دولت‌ها، نهادهای دیگری نیز می‌توانند دارای نهادهای حکمرانی باشند. این‌ها ممکن است نهادهای حقوقی یا سازمان‌هایی مانند شرکت‌ها، مؤسسات تجاری یا سازمان‌های غیرانتفاعی باشند که توسط هیئت‌ مدیره‌های کوچک برای اهداف خاص‌تری اداره می‌شوند. این نهادها همچنین می‌توانند گروه‌های اجتماعی-سیاسی از جمله ساختارهای سلسله‌مراتبی سیاسی، قبایل، زیرگروه‌های مذهبی یا حتی خانواده‌ها باشند. در مورد یک دولت، حکومت‌داری بیانگر
باشند. در مورد یک دولت، حکومت‌داری بیانگر آگاهی فزاینده‌ای‌ست نسبت به اینکه چگونه اشکال پراکندهٔ قدرت و اختیار می‌توانند حتی در غیاب فعالیت مستقیم دولت، نظم را برقرار سازند. در این نظام حکومت‌داری دولتی، بازیگران بیرونی متعددی وجود دارند که اگرچه فاقد قدرت تصمیم‌گیری مستقیم‌اند، می‌توانند بر آن تأثیر بگذارند. این بازیگران شامل لابی‌ها، اتاق‌های فکر، احزاب سیاسی، سازمان‌های غیردولتی، جوامع محلی و رسانه‌ها می‌شوند. حکومت‌داری همچنین تحت تأثیر عواملی بیرونی مانند جهانی‌شدن، جنبش‌های اجتماعی یا پیشرفت فناوری
جهانی‌شدن، جنبش‌های اجتماعی یا پیشرفت فناوری شکل می‌گیرد. از منظر هنجاری، حکومت‌داری خوب، مؤثر و عادلانه مستلزم یک نظام سازمان‌یافته است که منافع و نیازهای ذی‌نفعان را به‌طور منصفانه نمایندگی کند. چنین حکومت‌داری‌ای هدایت‌گر تدوین، اجرا و ارزیابی اهداف، سیاست‌ها و برنامه‌های گروه است و عملکرد روان آن را در زمینه‌ها و شرایط مختلف تضمین می‌نماید. این نوع حکومت‌داری با ترویج شفافیت، مسئولیت‌پذیری و پاسخ‌گویی، اعتماد ایجاد می‌کند و از سازوکارهایی برای حل اختلافات و تعارض‌ها به‌منظور تقویت هماهنگی بهره می‌برد.
و تعارض‌ها به‌منظور تقویت هماهنگی بهره می‌برد. همچنین با سازگاری با شرایط متغیر، گروه را پاسخ‌گو و تاب‌آور نگه می‌دارد. با عمل به تعهدات و ایجاد نتایج مثبت، حکومت‌داری مشروعیت و پذیرش نهاد حکمرانی را افزایش می‌دهد؛ امری که به رعایت قوانین، مسئولیت‌پذیری مشترک، همکاری فعال و در نهایت به ثبات بیشتر و پایداری بلندمدت می‌انجامد. بسیاری از نهادهای آموزش عالی — از جمله مدرسه امور بین‌الملل بالسلی، مدرسه امور جهانی مانک، مؤسسه مطالعات سیاسی پاریس, مؤسسه عالی ژنو، مدرسه هرتی و مدرسه اقتصاد لندن، در میان دیگران —
مدرسه هرتی و مدرسه اقتصاد لندن، در میان دیگران — «حکومت‌داری» را به‌عنوان یک موضوع دانشگاهی ارائه می‌کنند. بسیاری از دانشمندان علوم اجتماعی ترجیح می‌دهند هنگام بحث دربارهٔ فرایند حکمرانی از اصطلاح «حکومت‌داری» استفاده کنند، زیرا این واژه تمام طیف نهادها و روابط درگیر را در بر می‌گیرد. حکومت‌داری شامل فرایندها و ساختارهایی است که از طریق آن‌ها تصمیم‌گیری و اجرای تصمیمات در یک سازمان یا جامعه صورت می‌گیرد. این مفهوم دربرگیرندهٔ تعامل میان قوانین، هنجارهای اجتماعی، پویایی‌های قدرت و ارتباطات است که رفتار و
پویایی‌های قدرت و ارتباطات است که رفتار و نظم یک نظام اجتماعی را شکل می‌دهد. حکومت‌داری می‌تواند توسط نهادهای رسمی مانند دولت‌ها و سازمان‌ها یا گروه‌های غیررسمی اعمال شود. این فرایندی پویاست که با توجه به شرایط و انگیزه‌های متغیر، دستخوش تحول می‌شود. حکومت‌داری برای عملکرد روان هر نهادی — چه یک کشور، یک شرکت یا یک سازمان غیرانتفاعی — ضروری است. این مفهوم چارچوبی برای پاسخ‌گویی، شفافیت و پیگیری اهداف مشترک فراهم می‌آورد. مفهوم حکومت‌داری به‌طور مداوم در حال تحول است و بازتابی از پویایی‌های در حال تغییر قدرت
است و بازتابی از پویایی‌های در حال تغییر قدرت و پیچیدگی فزایندهٔ مسائل جهانی می‌باشد. تعاریف. بانک جهانی حکومت‌داری را چنین تعریف می‌کند: پروژه «شاخص‌های جهانی حکومت‌داری» بانک جهانی، حکومت‌داری را این‌گونه تعریف می‌کند: این تعریف فرایندی را دربر می‌گیرد که در آن دولت‌ها انتخاب، نظارت و جایگزین می‌شوند؛ ظرفیت دولت برای تدوین و اجرای مؤثر سیاست‌های منطقی؛ و احترام شهروندان و وضعیت نهادهایی که تعاملات اقتصادی و اجتماعی بین آن‌ها را اداره می‌کنند. تعریف جایگزین حکومت‌داری را چنین بیان می‌کند: بر اساس پروژه
حکومت‌داری را چنین بیان می‌کند: بر اساس پروژه منطقه‌ای برنامه توسعه سازمان ملل متحد درباره حکومت‌داری محلی در آمریکای لاتین: ریشهٔ واژه. همانند «دولت»، واژه «حکومت‌داری» (governance) در نهایت از فعل یونانی «کوبرناین» (kubernaein) (به معنی «هدایت کردن»، که نخستین بار به صورت استعاری در آثار افلاطون ثبت شده است) گرفته شده است. کاربرد گاه‌به‌گاه آن در انگلیسی برای اشاره به فعالیت خاص حاکمیت یک کشور به دوران انگلستان دوران مدرن اولیه بازمی‌گردد، زمانی که عبارت «حکومت‌داری قلمرو» در آثار ویلیام تیندیل و در
«حکومت‌داری قلمرو» در آثار ویلیام تیندیل و در مکاتبات سلطنتی از جیمز پنجم اسکاتلند به هنری هشتم انگلستان ظاهر شد. نخستین کاربرد این واژه در ارتباط با ساختارهای نهادی (برخلاف حکومت فردی) در کتاب «حکومت‌داری انگلستان» چارلز پلمر (ترجمه‌ای از یک نسخه خطی لاتین قرن پانزدهم توسط جان فورتسک (قاضی)، که به عنوان «تفاوت بین پادشاهی مطلق و محدود» نیز شناخته می‌شود) در سال ۱۸۸۵ است. این کاربرد «حکومت‌داری» برای اشاره به ترتیبات حکمرانی، در متون بعدی از جمله متن کلاسیک سیدنی لو در سال ۱۹۰۴ و میان برخی تاریخ‌نگاران
سیدنی لو در سال ۱۹۰۴ و میان برخی تاریخ‌نگاران قانون اساسی بریتانیایی تثبیت شد. با این حال، استفاده از واژه «حکومت‌داری» در معنای گسترده‌تر کنونی، که فعالیت‌های گستره وسیعی از نهادهای دولتی و خصوصی را دربرمی‌گیرد، تنها از دهه ۱۹۹۰ به بعد توسط اقتصاددانان و علوم سیاسی‌دانان بازتعریف و توسط نهادهایی مانند سازمان ملل متحد، صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی گسترش یافته است. از آن زمان به بعد، این واژه کاربرد فزاینده‌ای یافته است. انواع. حکومت‌داری معمولاً به سطح مشخصی از حکومت‌داری اشاره دارد که با نوعی سازمان
مشخصی از حکومت‌داری اشاره دارد که با نوعی سازمان مرتبط است (شامل حکومت‌داری عمومی، حکومت‌داری جهانی، حکومت‌داری غیرانتفاعی، راهبری شرکتی و حکومت‌داری پروژه)، به «حوزه» خاصی از حکومت‌داری که با نوعی فعالیت یا نتیجه مرتبط است (مانند حکومت‌داری محیط‌زیستی، حکومت‌داری اینترنت و حکومت‌داری فناوری اطلاعات) یا به «مدل» خاصی از حکومت‌داری اشاره دارد که غالباً به‌صورت نظریه‌ای تجربی یا هنجاری شکل گرفته است (از جمله حکومت‌داری تنظیمی، حکومت‌داری مشارکتی، حکومت‌داری چندسطحی، فراروش حکمرانی یا متا-حکومت‌داری، و
چندسطحی، فراروش حکمرانی یا متا-حکومت‌داری، و حکومت‌داری مشارکتی). حکومت‌داری همچنین می‌تواند دستورکارهای هنجاری یا عملی را تعریف کند. مفاهیم هنجاری حکومت‌داری عادلانه یا حکومت‌داری خوب در میان سازمان‌های سیاست، بخش عمومی، کار داوطلبانه و بخش خصوصی رایج است. حکومت‌داری به عنوان فرایند. بطور کلی، حکومت‌داری یک مفهوم نظری است که به اقدام‌ها و فرایندهایی اشاره دارد که از طریق آن‌ها شیوه‌ها و سازمان‌های پایدار به وجود می‌آیند و دوام می‌یابند. این اقدامات و فرایندها ممکن است در سازمان‌های رسمی و غیررسمی با هر
ممکن است در سازمان‌های رسمی و غیررسمی با هر اندازه‌ای فعالیت کنند؛ و ممکن است برای هر هدفی، چه خیر و چه شر، چه سودآور و چه غیرسودآور به کار روند. با چنین نگاهی به حکومت‌داری، می‌توان این مفهوم را به دولتها، شرکتها، سازمان‌های غیرانتفاعی، سازمان‌های غیردولتی، مشارکت‌ها و انجمن‌های دیگر، روابط تجاری (به‌ویژه روابط پیچیده برون‌سپاری)، تیم‌های پروژه و هر تعداد انسان درگیر در فعالیت هدفمند، تعمیم داد. اکثر نظریه‌های حکومت‌داری به عنوان فرایند، از اقتصاد نئوکلاسیک برآمده‌اند. این نظریه‌ها مدل‌های استنتاجی مبتنی
برآمده‌اند. این نظریه‌ها مدل‌های استنتاجی مبتنی بر فرضیات اقتصاد مدرن می‌سازند تا نشان دهند چگونه بازیگران عقلایی ممکن است سازمان‌های رسمی مانند شرکت‌ها و دولت‌ها و سازمان‌های غیررسمی مانند شبکه‌ها و شیوه‌های مدیریت منابع مشترک را تأسیس و حفظ کنند. بسیاری از این نظریه‌ها از اقتصاد هزینه معاملات بهره می‌برند. به عنوان یک مفهوم هنجاری. حکومت‌داری عادلانه. وقتی دربارهٔ حکومت‌داری در سازمان‌های خاص صحبت می‌کنیم، کیفیت حکومت‌داری درون آن سازمان اغلب با استانداردی به نام حکومت‌داری خوب مقایسه می‌شود. برای مثال،
به نام حکومت‌داری خوب مقایسه می‌شود. برای مثال، در مورد یک کسب‌وکار یا سازمان غیرانتفاعی، حکومت‌داری خوب به مدیریت منسجم، سیاست‌های هماهنگ، راهنمایی‌ها، فرایندها و حقوق تصمیم‌گیری در حوزهٔ مسئولیت مشخص، و نظارت و پاسخگویی مناسب اشاره دارد. «حکومت‌داری خوب» بدین معناست که سازوکارها به گونه‌ای عمل می‌کنند که مدیران اجرایی (که «نمایندگان» خوانده می‌شوند) بتوانند حقوق و منافع ذی‌نفعان (که «موکلان» نامیده می‌شوند) را با روحیه‌ای دموکراتیک محترم بشمارند. حکومت‌داری خوب. حکومت‌داری خوب اصطلاحی نامشخص است که در
خوب. حکومت‌داری خوب اصطلاحی نامشخص است که در ادبیات توسعه بین‌المللی برای توصیف دیدگاه‌های هنجاری مختلف درباره چگونگی اداره امور عمومی و مدیریت منابع عمومی توسط نهادهای عمومی به کار می‌رود. این دیدگاه‌های هنجاری اغلب به این دلیل توجیه می‌شوند که گمان می‌رود به اهداف اقتصادی مانند ریشه‌کنی فقر و توسعه اقتصادی موفق منجر می‌شوند. سازمان‌های مختلف تعاریف متفاوتی از حکومت‌داری و حکومت‌داری خوب ارائه داده‌اند. حکومت‌داری مؤثر. کارآمدی دولت‌ها نوعی از حکومت‌داری نیست که به سادگی قابل اندازه‌گیری و اجماع باشد.
نیست که به سادگی قابل اندازه‌گیری و اجماع باشد. اندازه‌گیری و مفهوم‌سازی کارآمدی بحث‌برانگیز است و اغلب به جای حکومت‌داری خوب به کار می‌رود. با این حال، در دوره ۱۹۹۶ تا ۲۰۱۸، بانک جهانی تلاش کرد تا معیاری قابل مقایسه برای عملکرد دولت‌ها ایجاد کند؛ شاخص‌های جهانی حکومت‌داری (WGI). شاخص WGI شامل بیش از ۳۰ پایگاه داده است که مقیاس‌بندی و دسته‌بندی شده‌اند به شش دسته؛ یکی از این دسته‌ها کارآمدی دولت است. بر اساس این دسته، حکومت‌داری مؤثر از پنج جنبه تشکیل شده است: کیفیت خدمات عمومی، کیفیت خدمات مدنی، درجه
است: کیفیت خدمات عمومی، کیفیت خدمات مدنی، درجه استقلال دولت از فشارهای سیاسی، کیفیت تدوین و اجرای سیاست‌ها و اعتبار تعهد دولت به این سیاست‌ها. خلاصه اینکه، حکومت‌داری مؤثر به کیفیت خدمات، استقلال دولت و کیفیت سیاست‌ها و اجرای آن‌ها مربوط است. علاوه بر این موارد، می‌توان استدلال کرد که پاسخگویی به نیازهای شهروندان نیز در دولت مؤثر بسیار بالا است. دولت مؤثر با عمل به این نیازها از طریق ساختارهای شفاف، غیرمتمرکز و بی‌طرف که منسجم و منضبط‌اند، به کارآمدی دست می‌یابد. بنابراین مدیریت مالی کارآمد، نیروی انسانی
بنابراین مدیریت مالی کارآمد، نیروی انسانی متعهد و باکیفیت، و فرایندهای رسمی و استاندارد شده مورد نیاز است. برای این منظور، دولت‌ها با ظهور ساختارهای بوروکراتیک بسیار کارآمدتر شدند. با این حال، دولت‌ها در محیطی که به سرعت تغییر می‌کند باید توانایی سازگاری سریع داشته باشند، بنابراین محدود بودن به ساختارهای سخت و انعطاف‌ناپذیر ممکن است به ضرر آنها باشد. با توجه به اینکه مفهوم حکومت‌داری مؤثر یک‌پارچه نیست، برخی اجزای دیگر نیز ممکن است به آن افزوده شوند: «باید در گستره‌ای کوچک باشد با دخالت محدود در اقتصاد؛
در گستره‌ای کوچک باشد با دخالت محدود در اقتصاد؛ دارای چشم‌انداز و فرایندهای واضح؛ نیروی انسانی متعهد و باکیفیت که قادر به تدوین و اجرای سیاست‌ها و پروژه‌ها باشد؛ مشارکت جامع با مردم؛ مدیریت مالی کارآمد؛ ساختارهای پاسخگو، شفاف و غیرمتمرکز و ثبات سیاسی». حکومت‌داری مؤثر داخلی و خارجی. اجزای حکومت‌داری مؤثر که در بالا توضیح داده شدند همگی ماهیتی داخلی دارند، یعنی در چارچوب قلمرو ملی، سیاست‌های ملی و دربارهٔ ساکنان یک کشور مطرح هستند. این جنبه داخلی حکومت‌داری مؤثر است که عمدتاً بر خدمات و سیاست‌های ملی تمرکز
مؤثر است که عمدتاً بر خدمات و سیاست‌های ملی تمرکز دارد. جنبه خارجی حکومت‌داری مؤثر اما صرفاً بر حوزه بین‌المللی سیاست متمرکز است. این جنبه شامل توانایی دولت در اعمال حقوق و انجام وظایف خود مطابق با حقوق بین‌الملل، نمایندگی مردمش در صحنه سیاسی بین‌المللی و مشارکت در روابط بین‌الملل است. هدف حکومت‌داری مؤثر در جنبه داخلی، حاکمیت در قلمرو ملی است؛ و در جنبه خارجی، اعمال حاکمیت بر روابط بین‌الملل. از این رو، یکی از ویژگی‌های لازم دولت، داشتن ظرفیت نامحدود برای عمل بدون هیچ نوع وابستگی به حقوق داخلی و
برای عمل بدون هیچ نوع وابستگی به حقوق داخلی و بین‌المللی است. این استقلال، جوهره و اساس ایالت بودن است. تأثیرات حکومت‌داری مؤثر. در تلاشی برای شناسایی عوامل پیش‌بینی‌کنندهٔ دولت‌های مؤثر، مطالعه‌ای انجام شد تا بررسی کند کدام ویژگی‌های دولت بیشترین تأثیر را از حکومت‌داری مؤثر می‌گیرند. نتیجهٔ قابل توجه این بود که حکومت‌داری مؤثر سهم بزرگی در رشد اقتصادی و توسعه دارد، هرچند در بلندمدت. با این حال، این رابطه دوطرفه است: رشد اقتصادی نیز منجر به حکومت‌داری مؤثرتر می‌شود. علاوه بر این، حکومت‌داری مؤثر تأثیر
می‌شود. علاوه بر این، حکومت‌داری مؤثر تأثیر مثبتی در کاهش فساد، تقویت ثبات سیاسی، بهبود حاکمیت قانون و ارتقاء هزینه‌کرد و پاسخگویی دولت دارد. همانند توسعه اقتصادی، قابل قبول است که گفته شود حکومت‌داری مؤثر و عوامل پیش‌بینی‌کنندهٔ ذکر شده، یک چرخه بازخورد مثبت را تشکیل می‌دهند؛ آنها یکدیگر را تقویت می‌کنند و به‌طور غیرمستقیم خود را حفظ می‌کنند. فقدان حکومت‌داری مؤثر. وقتی دولتی قادر به اداره مؤثر نباشد، این فقط به معنی فقدان ویژگی‌های حکومت‌داری مؤثر نیست. ابتدا، فقدان حکومت‌داری مؤثر به معنای فقدان ظرفیت
ابتدا، فقدان حکومت‌داری مؤثر به معنای فقدان ظرفیت دولت برای تأمین کالاهای سیاسی مانند حقوق و آزادی‌ها برای ساکنانش است. زارتمن (Zartman) توصیف می‌کند که نبود حکومت‌داری مؤثر چگونه شکل می‌گیرد: «به عنوان از هم گسیختگی ساختار دولت، اقتدار (قدرت مشروع)، قانون و نظم سیاسی». در نبود حکومت‌داری مؤثر پنج ویژگی اصلی قابل تمایز است: از هم‌پاشیدگی ساختار فرایندهای دولت، درگیری‌های خشونت‌آمیز، نقض حقوق بشر، تفرقه اجتماعی که همگی ماهیتی درونی دارند. سنجش و ارزیابی. از اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی، تلاش‌هایی در میان پژوهشگران
دهه ۲۰۰۰ میلادی، تلاش‌هایی در میان پژوهشگران و جامعه توسعه بین‌المللی برای ارزیابی و اندازه‌گیری کیفیت حکومت‌داری در کشورهای سراسر جهان انجام شده است. اندازه‌گیری حکومت‌داری به طور ذاتی موضوعی بحث‌برانگیز و تا حدی سیاسی است. بنابراین تمایزی میان ارزیابی‌های خارجی، ارزیابی‌های همتا و خودارزیابی‌ها قائل می‌شوند. نمونه‌های ارزیابی خارجی شامل ارزیابی‌های اهداکنندگان یا شاخص‌های مقایسه‌ای است که توسط سازمان‌های بین‌المللی غیردولتی تولید می‌شوند. نمونه‌ای از ارزیابی همتا، مکانیزم بازبینی همتای آفریقا است.
ارزیابی همتا، مکانیزم بازبینی همتای آفریقا است. نمونه‌های خودارزیابی، ارزیابی‌هایی هستند که به رهبری کشور انجام می‌شوند و می‌توانند توسط دولت، جامعه مدنی، پژوهشگران و یا دیگر ذی‌نفعان در سطح ملی انجام شوند. یکی از این تلاش‌ها برای ایجاد معیار قابل مقایسه بین‌المللی در زمینه حکومت‌داری، و نمونه‌ای از ارزیابی خارجی، پروژه شاخص‌های جهانی حکومت‌داری (Worldwide Governance Indicators) است که توسط اعضای بانک جهانی و مؤسسه بانک جهانی توسعه یافته است. این پروژه شاخص‌های کلی و جزئی را برای بیش از ۲۰۰ کشور در شش بُعد
کلی و جزئی را برای بیش از ۲۰۰ کشور در شش بُعد حکومت‌داری گزارش می‌دهد: صدای مردم و پاسخگویی، ثبات سیاسی و عدم خشونت، اثربخشی دولت، کیفیت مقررات، حاکمیت قانون و کنترل فساد. به منظور تکمیل شاخص‌های کلان جهانی حکومت‌داری، مؤسسه بانک جهانی «نظرسنجی‌های حکومت‌داری بانک جهانی» را توسعه داد که ابزارهای ارزیابی حکومت‌داری در سطح کشور و در سطح خرد یا فرامنطقه‌ای است و از اطلاعات جمع‌آوری شده از شهروندان، فعالان کسب‌وکار و کارکنان بخش عمومی کشور برای تشخیص آسیب‌پذیری‌های حکومت‌داری و پیشنهاد راهکارهای مشخص برای
حکومت‌داری و پیشنهاد راهکارهای مشخص برای مقابله با فساد استفاده می‌کند. شاخص جهانی حکومت‌داری (WGI) در سال ۲۰۰۹ توسعه یافته و از طریق مشارکت عمومی برای بهبود باز است. حوزه‌های زیر به شکل شاخص‌ها و شاخص‌های ترکیبی انتخاب شدند تا به توسعه WGI کمک کنند: صلح و امنیت، حاکمیت قانون، حقوق بشر و مشارکت، توسعه پایدار و توسعه انسانی. همچنین، بنیاد برتلسمان در سال ۲۰۰۹ شاخص‌های حکمرانی پایدار (SGI) را منتشر کرد که به طور نظام‌مند نیاز و ظرفیت اصلاحات در کشورهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) را اندازه‌گیری
همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) را اندازه‌گیری می‌کند. این پروژه بررسی می‌کند که دولت‌ها تا چه اندازه قادرند اصلاحات مؤثر را شناسایی، تدوین و اجرا کنند که جامعه را برای مواجهه با چالش‌های آینده مجهز ساخته و آینده‌پذیری آنها را تضمین نماید. بخش ۱۰ قانون مدرن‌سازی عملکرد و نتایج دولت (GPRA) از سازمان‌های فدرال آمریکا می‌خواهد برنامه‌ها و گزارش‌های راهبردی و عملکرد خود را در قالب داده‌های قابل خوانش توسط ماشین منتشر کنند. «شراکت بودجه بین‌المللی» (IBP) در سال ۲۰۰۶ طرح بودجه باز را با انتشار اولین «نظرسنجی بودجه
طرح بودجه باز را با انتشار اولین «نظرسنجی بودجه باز» (OBS) آغاز کرد. OBS تحلیلی جامع است که بررسی می‌کند آیا دولت‌های مرکزی دسترسی عمومی به اسناد بودجه را فراهم می‌آورند و فرصت‌هایی برای مشارکت عمومی در فرایند بودجه‌بندی ایجاد می‌کنند یا خیر. برای اندازه‌گیری تعهد کلی به شفافیت، IBP شاخص بودجه باز (OBI) را ایجاد کرد که بر اساس نتایج این نظرسنجی به هر کشور نمره می‌دهد. در حالی که OBS هر دو سال یکبار منتشر می‌شود، IBP اخیراً ابزار ردیابی OBS را ارائه کرده که به جامعه مدنی، رسانه‌ها و سایر بازیگران امکان
که به جامعه مدنی، رسانه‌ها و سایر بازیگران امکان می‌دهد به صورت زنده نظارت کنند که آیا دولت‌ها هشت سند کلیدی بودجه را منتشر می‌کنند یا خیر. داده‌های شاخص بودجه باز توسط شراکت دولت باز، سازمان‌های کمک توسعه و به طور فزاینده توسط سرمایه‌گذاران بخش خصوصی به عنوان شاخص‌های کلیدی حکومت‌داری، به‌ویژه شفافیت مالی و مدیریت منابع عمومی، استفاده می‌شود. نمونه‌هایی از ارزیابی‌های رهبری شده توسط کشورها شامل شاخص دموکراسی اندونزی، نظارت بر هدف توسعه هزاره ۹ درباره حقوق بشر و حکومت‌داری دموکراتیک در مغولستان و شاخص شادی
و حکومت‌داری دموکراتیک در مغولستان و شاخص شادی ملی در بوتان است. بخش ۱۰ قانون مدرن‌سازی عملکرد و نتایج دولت (GPRAMA) از سازمان‌های فدرال آمریکا می‌خواهد گزارش‌ها و برنامه‌های عملکرد خود را به صورت عمومی و در قالب استانداردهای قابل خوانش توسط ماشین منتشر کنند، که مبنایی برای ارزیابی کیفیت عملکرد آنها در وظایف حکومت‌داری محول شده، مطابق با اهداف راهبردی و شاخص‌های عملکرد آنها است. انتشار عمومی این گزارش‌ها به صورت وب‌سایت در قالبی استاندارد و قابل خوانش توسط ماشین، برای تمام سازمان‌هایی که برنامه‌ها و
توسط ماشین، برای تمام سازمان‌هایی که برنامه‌ها و گزارش‌هایشان باید در دسترس عموم باشند، یک رویه خوب است. بر اساس حوزه‌ی حکومت‌داری (جامعه). حکومت‌داری مشارکتی. چارچوب حکومت‌داری مشارکتی از ساختار مدیریت روابط، فرآیندهای مدیریت عملکرد و تحول مشترک و برنامه مدیریت خروج به‌عنوان مکانیزم‌های کنترلی استفاده می‌کند تا سازمان‌ها را به ایجاد تغییرات اخلاقی و فعال برای منافع متقابل همه طرف‌ها تشویق کند. حکمرانی سلامت. براساس سازمان جهانی بهداشت (WHO)، «حکمرانی در بخش سلامت به طیف گسترده‌ای از عملکردهای هدایت و