payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لاپه، در کارلیای جنوبی تقریباً ۲۰۰۰ سال است که به‌طور مداوم مسکونی بوده است. در کارلیای شمالی، تنها یک کشف باستان‌شناسی از این دوره زمانی پیدا شده است که مربوط به قرن هشتم است. تعداد قابل توجهی بیشتر از اکتشافات باستان‌شناسی در این مناطق از ۸۰۰ پس از میلاد تا ۱۰۵۰ پس از میلاد نشان می‌دهد که جمعیت کارلیا در این مدت به سرعت رشد و گسترش یافته است. کارلیا برای مدتی از قرن سیزدهم جنگ‌های سوئد و نووگورود آغاز شد و بین سوئد و جمهوری نووگورود بر سر آن جنگ سختی درگرفت. معاهده نوتبورگ (به فنلاندی: Pähkinäsaaren
درگرفت. معاهده نوتبورگ (به فنلاندی: Pähkinäsaaren rauha) در سال ۱۳۲۳ کارلیا را بین این دو تقسیم کرد. سوئد بخش جنوبی باریکه کارلیا و بیشتر کارلیای جنوبی را دریافت کرد. استان کارلیای سوئد این قلمرو را به اضافه منطقه شرق کومی‌یوکی شامل می‌شد و ویبورگ (به فنلاندی: Viipuri) به مرکز استان تبدیل شد. نووگورود بخش شمالی باریکه کارلیا را دریافت کرد. کارلیای شمالی، لادوگا کارلیا و بخش شمالی کارلیای جنوبی تحت کنترل نووگورود قرار گرفتند. پریوزرسک به عنوان مرکز اصلی جمعیت این منطقه خدمت می‌کرد. در معاهده استولبوو در سال
این منطقه خدمت می‌کرد. در معاهده استولبوو در سال ۱۶۱۷، بخش‌های بزرگی از کارلیای روسیه به سوئد واگذار شد. درگیری بین حاکمان جدید سوئدی و جمعیت بومی این مناطق منجر به مهاجرت شد: هزاران کارلیایی، از جمله اجداد Tver Karelians، به روسیه مهاجرت کردند. پیمان نیستاد (به فنلاندی: Uudenkaupungin rauha) در سال ۱۷۲۱ بین امپراتوری روسیه و سوئد بخشی از کارلیا را به روسیه واگذار کرد. معاهده ابو در سال ۱۷۴۳ بین سوئد و روسیه، کارلیای جنوبی را به روسیه واگذار کرد. پس از اشغال فنلاند توسط روسیه در جنگ فنلاند، بخش‌هایی از
فنلاند توسط روسیه در جنگ فنلاند، بخش‌هایی از استان‌های واگذار شده (Old Finland) در سال ۱۸۱۲ در دوک‌نشین بزرگ فنلاند ادغام شدند. در سال ۱۹۱۷، فنلاند مستقل شد و مرز توسط معاهده تارتو در سال ۱۹۲۰ تأیید شد. پارتیزان‌های فنلاندی در سال‌های ۱۹۱۸–۱۹۲۱ در تلاش‌هایی برای سرنگونی جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی در کارلیای روسیه (کارلیای شرقی) شرکت داشتند، مانند عملیات ناموفق آونوس. آن‌ها همچنین می‌خواستند بقیه کارلیا را به فنلاند ضمیمه کنند و با جمهوری کوتاه‌مدت اوختوا همکاری کردند. این عملیات‌ها که عمدتاً
اوختوا همکاری کردند. این عملیات‌ها که عمدتاً خصوصی بودند، پس از امضای پیمان صلح تارتو پایان یافتند. پس از پایان جنگ داخلی روسیه و تأسیس اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۲۲، بخش روسی کارلیا در سال ۱۹۲۳ به جماهیر خودمختار اتحاد شوروی کارلیا (ASSR) تبدیل شد. در آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹، اتحاد جماهیر شوروی به فنلاند حمله کرد و جنگ زمستان را آغاز کرد. پیمان صلح مسکو بخش بزرگی از کارلیای فنلاند را به اتحاد جماهیر شوروی واگذار کرد و بیش از ۴۰۰۰۰۰ نفر مجبور به جابجایی در داخل فنلاند شدند. در طول جنگ مستمر
به جابجایی در داخل فنلاند شدند. در طول جنگ مستمر ۱۹۴۱–۱۹۴۴، فنلاند سرزمین‌های واگذار شده در سال ۱۹۴۰ را پس گرفت و همچنین به بخش بزرگی از کارلیای شرقی حمله و آن را اشغال کرد. فنلاند در سال ۱۹۴۴ مجبور به ترک این مناطق شد. پس از جنگ، گسترش شوروی باعث تلخی قابل توجهی در فنلاند شد، که چهارمین شهر بزرگ خود، ویبورگ، قلب صنعتی خود را در امتداد رودخانه ووئوکسی، بخش شرقی کانال سایما که مرکز فنلاند را به خلیج فنلاند متصل می‌کرد، و دسترسی به آب‌های ماهیگیری دریاچه لادوگا (به فنلاندی: Laatokka) را از دست داد. یک‌هشتم
(به فنلاندی: Laatokka) را از دست داد. یک‌هشتم از شهروندان آن به پناهندگانی تبدیل شدند که شانسی برای بازگشت نداشتند. تمام جمعیت مناطق واگذار شده به اتحاد جماهیر شوروی تخلیه و در سایر نقاط فنلاند اسکان داده شدند. ساکنان کنونی بخش‌های سابق فنلاند روسیه، از جمله شهر ویبورگ/ویپوری و باریکه کارلیا، مهاجران پس از جنگ یا نوادگان آن‌ها هستند. ASSR سابق کارلیا از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۵۶ در جمهوری شوروی سوسیالیستی کارلو-فنلاند جدید ادغام شد، اما سپس دوباره به ASSR تبدیل شد. کارلیا تنها جمهوری شوروی بود که از SSR به ASSR در
کارلیا تنها جمهوری شوروی بود که از SSR به ASSR در داخل جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی «تنزل» یافت. در سال ۱۹۹۱، با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، ASSR به جمهوری کارلیا تبدیل شد. بخشی از استان ویپوری که پس از جنگ جهانی دوم در فنلاند باقی ماند به استان کیمی تغییر نام داد و این نام را از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۷ حفظ کرد. بخش شرقی این استان اکنون مناطق کارلیای جنوبی است، در حالی که بخش غربی بخشی از کومن‌لاکسو است. سیاست. کارلیا از نظر سیاسی بین فنلاند و روسیه تقسیم شده است. جمهوری کارلیا یک واحد فدرال روسیه است که
شده است. جمهوری کارلیا یک واحد فدرال روسیه است که در سال ۱۹۹۱ از جمهوری سوسیالیستی خودمختار کارلیای شوروی تشکیل شد. باریکه کارلیا متعلق به استان لنینگراد است. سمت فنلاند شامل بخش‌هایی از مناطق ("maakunta") کارلیای جنوبی، کارلیای شمالی و کومن‌لاکسو است. برخی گروه‌های کوچک فنلاندی برای روابط نزدیک‌تر بین فنلاند و کارلیا فعالیت می‌کنند: برای مثال، در Karjalan Liitto (اتحادیه کارلیا) و ProKarelia. جمعیت‌شناسی. در سمت فنلاند، منطقه به زبان فنلاندی صحبت می‌شود. گویش‌های کارلیای جنوبی زبان فنلاندی (که ارتباط
گویش‌های کارلیای جنوبی زبان فنلاندی (که ارتباط نزدیکی با زبان کارلیایی دارد) در کارلیای جنوبی صحبت می‌شود. گویش‌های شرقی ساونیایی در کارلیای شمالی صحبت می‌شود، که بخشی از گروه گویش‌هایی است که در شرق و مرکز فنلاند صحبت می‌شود. گویش‌های فین‌های اینگریا در اینگریا، منطقه‌ای در اطراف سن پترزبورگ، بین مرز استونی و دریاچه لادوگا، صحبت می‌شود. فین‌های اینگریا در قرن هفدهم پس از فتح سوئدی‌ها در این منطقه ساکن شدند. مهاجران به گویش‌های کارلیایی و ساونیایی فنلاندی صحبت می‌کردند. ساکنان قدیمی‌تر اینگریا،
فنلاندی صحبت می‌کردند. ساکنان قدیمی‌تر اینگریا، اینگریایی‌ها، زبان خاص خود را دارند که با زبان کارلیایی و گویش‌های جنوب شرقی فنلاندی مرتبط است. کارلیایی‌هاای که از بخش کارلیای فنلاند که به روسیه واگذار شده بود تخلیه شدند، در سراسر فنلاند اسکان داده شدند. امروزه حدود یک میلیون نفر در فنلاند می‌توانند ریشه‌های خود را در منطقه‌ای که پس از جنگ جهانی دوم به اتحاد جماهیر شوروی واگذار شد، جستجو کنند. در فنلاند حدود ۵۰۰۰ نفر به زبان کارلیایی صحبت می‌کنند. گردشگری. کارلیای روسیه به دلیل مکان‌های منحصر به فرد
کارلیای روسیه به دلیل مکان‌های منحصر به فرد معماری، فرهنگی و تاریخی مانند کیژی پاگوست و والام، یک مقصد معمولی برای گردشگری بین‌المللی است. گردشگران هم در تابستان و هم در زمستان از این منطقه بازدید می‌کنند، زمانی که فعالیت‌های ممکن شامل سوار شدن بر سورتمه‌ای پشت یک تیم سگ و دویدن از بانیا به یک سوراخ یخی و بازگشت است. کوهنوردان تابستانی می‌توانند از آبشار کیواچ یا فلات صندلی شیطان بازدید کنند. در کارلیای جنوبی، لاپن‌رانتا یک مقصد محبوب برای گردشگران روسی است و سالانه ۱٫۵ میلیون نفر از آن بازدید می‌کنند.
است و سالانه ۱٫۵ میلیون نفر از آن بازدید می‌کنند. Imatrankoski در ایماترا از اواخر قرن هجدهم، زمانی که ملکه روسیه کاترین دوم در سال ۱۷۷۲ از این مکان بازدید کرد، به یک جاذبه گردشگری تبدیل شده است. پارک ملی کولی در کارلیای شمالی زمانی که کارلیانیسم به یک روند اصلی تبدیل شد، شروع به جذب گردشگران کرد. کولی منبع الهام بسیاری از نقاشی‌ها و آهنگسازانی مانند ژان سیبلیوس، یوهانی آهو و ارو یارنه‌فلت بود که به نوبه خود از طریق کار خود به کارلیانیسم کمک کردند. کولی در سال ۱۹۹۱ وضعیت پارک ملی را به دست آورد.
لوچانو موجی (زاده ۱۰ ژوئیه ۱۹۳۷ در مونتسیانو) یکی از مدیران سابق فوتبال ایتالیاست. او سابقه فعالیت در باشگاه یوونتوس را در کارنامه خود دارد. او از جمله کسانی است که در پرونده کالچو پولی حضور داشت
پاسکواله فاتی (زاده ۳ فوریه ۱۹۵۰ در رجو کالابریا) کارآفرین و رئیس باشگاه فوتبال رجینا است. او از جمله کسانی است که نامش در پرونده کالچو پولی مطرح شد.
شرف‌الدین یک نام کوچک یا نام خانوادگی‌ست. شرف‌الدین همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره دارد:
پائولو دوندارینی (متولد ۱ اکتبر ۱۹۶۸ در بولونیا) مدیر ورزشی و داور سابق فوتبال ایتالیاست. او از جمله کسانی است که نامشان در پرونده فساد فوتبال ایتالیا مطرح شد.
۳۷ سالانه جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو (TIFF) در انتاریوی تورنتو در کانادا بین ۶ سپتامبر و ۱۶ سپتامبر برگزار شد. "لوپر" که توسط ریان جانسون کارگردانی شده بود به عنوان فیلم افتتاحیه انتخاب شد. جوایز. در ۱۷ سپتامبر سال ۲۰۱۲ اعلام شد که فیلم کمدی دیوید او راسل به نام دفترچه امیدبخش به عنوان برنده جایزهٔ منتخب مردمی شده‌است. این فیلم که در آن بردلی کوپر و جنیفر لارنس نقش آفرینی می‌کنند بر اساس یک رمان از متیو کوئیک است مدیر جشنواره اعلام کرد که این فیلم داستانی به شدت احساسی ست. جرد لتو برای مستند مصنوعی
به شدت احساسی ست. جرد لتو برای مستند مصنوعی جایزه بهترین مستند منتخب مردم را کسب کرد.
جوزپه «بپه» ماروتا (متولد ۲۵ مارچ ۱۹۵۷، وارزه) مدیر ورزشی سابق و رئیس فعلی باشگاه فوتبال اینتر میلان است. او در سال ۲۰۱۴ وارد تالار مشاهیر فوتبال ایتالیا شد. او پیش از یوونتوس در باشگاه‌هایی چون وارزه، آتالانتا و سمپدوریا نیز سابقه فعالیت مدیریتی دارد. او از جمله اشخاصی است که نامشان در پرونده فساد فوتبال ایتالیا مطرح شد.
پادشاهی دوگانه زمانی رخ می‌دهد که دو پادشاهی جداگانه توسط شاه یا پادشاهی که بر هردو کشور حکومت می‌کند حکم‌رانی شود، هردو کشور سیاست خارجی مشترکی را دنبال کنند، یک اتحادیهٔ گمرکی با یکدیگر در میان آنها وجود داشته باشد، و دارای یک ارتش ترکیب شده بوده اما در دیگر موارد خودمختار باشند. این اصطلاح معمولاً با اشاره به پادشاهی دوگانهٔ اتریش-مجارستان، که در سال‌های ۱۸۶۷ تا ۱۹۱۸ وجود داشته معمولاً برای اشاره به این‌گونه پادشاهی به کار رفته‌است. در دههٔ ۱۸۷۰، با استفاده از پادشاهی دوگانهٔ اتریش-مجارستان به عنوان یک
از پادشاهی دوگانهٔ اتریش-مجارستان به عنوان یک مدل، شاهزادهٔ ولز (بعداً شاه ادوارد هفتم) و ویلیام اوارت گلدستون پیشنهاد کردند که ایرلند و بریتانیا یک پادشاهی دوگانه تشکیل دهند. تلاش‌های آنها ناموفق بود، اما این ایده بعد از آن در سال ۱۹۰۴ توسط آرتور گریفیث در نوشتار آغازگرانه‌اش «رستاخیز مجارستان»، مورد استفاده قرار گرفت. گریفیث به این نکته اشاره کرد که چگونه در سال ۱۸۶۷ مجارستان؛ از مرحلهٔ بخشی از امپراتوری اتریش بودن، به پادشاهیِ با هم برابر و جداگانهٔ اتریش و مجارستان دست یافت. با آن که گریفیث (خود
اتریش و مجارستان دست یافت. با آن که گریفیث (خود پایه‌گذار شن‌فن) یک سلطنت خواه یا هوادار پادشاهی خواهان نبود، او از چنین رویکردی برای مناسبات میان انگلیس و ایرلند حمایت کرد. از این ایده در آن زمان، توسط دیگر رهبران سیاسی ایرلندی استقبال نشد و ایرلند در نهایت وارد مبارزهٔ جنگ‌های استقلال (۱۹۱۹ تا ۱۹۲۱) و ناچار به ترک اتحاد بریتانیای کبیر و ایرلند و تشکیل کشوری جداگانه شد.
بی‌حس‌کننده‌های موضعی داروهایی هستند که به صورت موقت از حس درد جلوگیری می‌کنند. علاوه بر ممانعت از حس درد معمولاً زمانی که این داروها در مسیر یک عصب قرار می‌گیرند می‌توانند به خوبی فلج عضلانی ایجاد کنند. بی‌حس‌کننده موضعی از نظر ساختاری جز مشتقات کوکائین می‌باشند و از این رو پسوند همه آن‌ها نیز "کائین" می‌باشد. تفاوت این داروها با کوکائین در این است که این داروها برخلاف کوکائین قابلیت سوءاستفاده پایینی دارند و انقباض عروقی و فشار خون بالا ایجاد نمی‌کنند. بی‌حس‌کننده‌های موضعی در دو دسته متفاوت قرار دارند:
موضعی در دو دسته متفاوت قرار دارند: آمید و استر. بی‌حس‌کننده موضعی در تکنیک‌های مختلف بی‌حسی موضعی استفاده می‌شود که این روش‌ها عبارتند از: موارد استفاده. درد حاد. درد می‌تواند در طی ضربه، جراحی، عفونت، اختلال در گردش خون و بسیاری از شرایط دیگر از جمله آسیب به بافت بدن ایجاد شود. در یک محیط درمانی مطلوب این است که درد را کاهش دهند و از طول کشیدن درد و مزمن شدن آن جلوگیری کنند. کاهش درد موجب آسودگی و راحتی بیمار می‌شود، کاهش درد می‌تواند سبب کاهش آسیب‌های فیزیولوژیکی شود که عدم درمان آن عواقب بدی برای بیمار
شود که عدم درمان آن عواقب بدی برای بیمار خواهد داشت. درد حاد می‌تواند به وسیله استفاده از مسکن‌ها تسکین یابد اما با استفاده از بی‌حسی منطقه‌ای می‌توان دردهای شدید را به خوبی با کمترین عوارض تسکین داد. برای رسیدن به این هدف بی‌حس‌کننده موضعی به وسیله تزریق مکرر یا با استفاده از پمپ تزریق از طریق کاتتر بی‌حسی مطلوب را ایجاد می‌کند. دوزهای پایین بی‌حس‌کننده موضعی می‌تواند مقداری ضعف عضلانی ایجاد کند اما مانع از حرکت بیمار نخواهد شد. بعضی از مواردی که می‌توان از بی‌حس‌کننده موضعی استفاده کرد عبارتند از: موارد
بی‌حس‌کننده موضعی استفاده کرد عبارتند از: موارد استفاده و کاربردهای بی‌حس‌کننده‌های موضعی. در درمان دردهای مقعدی، به ویژه پس از جراحی یا در مواردی که نیاز به تسکین فوری درد باشد، استفاده از پماد بی‌حسی قوی مقعدی می‌تواند راهکار مؤثری باشد. این نوع داروهای بی‌حسی به سرعت اثر کرده و درد را به‌طور موضعی کاهش می‌دهند. درد مزمن. درد مزمن بیماری پیچیده و اغلب جدی است که نیاز به تشخیص و درمان توسط یک متخصص در طب درد است. داروهای بی‌حس‌کننده موضعی می‌تواند بارها و بارها و به صورت مداوم در ترکیب با داروهای مخدر،
و بارها و به صورت مداوم در ترکیب با داروهای مخدر، داروهای غیراستروئیدی و داروهای ضدتشنج برای کاهش درد مزمن استفاده کرد. عمل جراحی. تقریباً می‌توان هر بخشی از بدن را به وسیله بی‌حسی منطقه‌ای، بی‌حس کرد تا مورد عمل جراحی قرار بگیرد. با این حال تعداد روش‌های محدودی در کلینیک‌ها استفاده می‌شود. گاهی برای اینکه بیمار آرام‌تر باشد و بتواند عمل جراحی را به خوبی تحمل کند روش‌های بی‌حسی با بیهوشی عمومی یا آرام‌بخشی ترکیب می‌شود. بعضی از انواع اعمال جراحی که می‌توان تحت انواع بی‌حسی آن را انجام داد به شرح زیر است:
تحت انواع بی‌حسی آن را انجام داد به شرح زیر است: موارد دیگر. بی‌حسی سطحی به شکل ترکیب لیدوکائین و پریلوکائین که به کِرِم معروف است. از این کرم برای کم کردن درد ناشی از فرایند خون‌گیری (کشیدن خون با سوزن) و تعبیه آنژیوکت استفاده می‌شود. همچنین از بی‌حسی سطحی در هنگام فرایندهای اندوسکوپیک مانند سیستوسکوپی (مشاهده داخل مثانه) و برونکوسکوپی (مشاهده راه هوایی و ریه) استفاده می‌شود. اثرات جانبی. عوارض موضعی. اثرات جانبی منفی داروهای بی‌حس‌کننده موضعی به شکل عوارض عصبی-عضلانی مانند طول کشیدن بی‌حسی یا فلج بروز
عصبی-عضلانی مانند طول کشیدن بی‌حسی یا فلج بروز پیدا می‌کند. این علائم به دلیل آسیب یا اختلال در عملکرد عصب ایجاد می‌شود. به‌عنوان مثال استفاده از بی‌حسی در چشم می‌تواند باعث بروز اختلالات شدید در قرنیه شود. خطرات. خطرات در این روش بسته به نوع و محل آسیب عصبی می‌تواند موقت یا دائم باشد. بازگشت از بی‌حسی. آسیب عصبی دائمی بعد از بلاک عصبی محیطی معمولاً نادر است. علائم معمولاً در عرض چند هفته ناپدید می‌شوند. اغلب کسانی که دچار عوارض بی‌حسی می‌شوند معمولاً در عرض ۶ هفته به صورت کامل بهبود پیدا می‌کنند، به صورت
۶ هفته به صورت کامل بهبود پیدا می‌کنند، به صورت نادر در صورت طول کشیدن علائم ۹۹٪ افراد تا یک سال به‌طور کامل درمان می‌شوند. تخمین زده می‌شود که ۱ در ۵۰۰۰ تا ۱ در ۳۰۰۰۰ وقتی تحت انواع روش‌های بی‌حسی موضعی قرار می‌گیرند دچار آسیب عصبی دائمی می‌شوند. علل. علل عوارض موضعی می‌تواند یکی از موارد زیر باشد: عوارض جانبی عمومی. عوارض نامطلوب دارویی با نوع دارویی که استفاده می‌شود مرتبط است. انتقال تکانه‌های عصبی در سیستم عصبی مرکزی، سیستم عصبی محیطی و سیستم عصبی قلب مشابه به هم است. اثرات بی‌حس‌کننده موضعی مختص
قلب مشابه به هم است. اثرات بی‌حس‌کننده موضعی مختص اعصاب محیطی نیست. عوارض جانبی این داروها بر روی سیستم عصبی مرکزی و قلبی می‌تواند مهلک و کشنده باشد. به هرحال زمانی که تکنیک‌های بی‌حسی به درستی رعایت شوند سمیت این داروها در حد پلاسما باقی می‌ماند و خطری ایجاد نمی‌کند. دوزهای بالای پلاسما زمانی اتفاق می‌افتد که مثلاً بر حسب اتفاق حجم بالایی از دارو در روش اپیدورال در داخل عروق تزریق شود. سیستم عصبی مرکزی. بر اساس محل دارو در سیستم عصبی مرکزی، داروهای بی‌حس‌کننده موضعی می‌توانند اثرات تحریک‌کننده یا مهاری
موضعی می‌توانند اثرات تحریک‌کننده یا مهاری ایجاد کنند. اولین علائم تحریک سیستم عصبی مرکزی به عنوان داروهای بی‌حس‌کننده شامل احساس زنگ در گوش، احساس طعم فلزی در دهان و احساس سوزن سوزن شدن یا بی‌حسی در دهان می‌باشد. افزایش سطح غلظت و مسمومیت با این داروها سبب تحریک اعصاب مهاری در مغز می‌شود که می‌تواند باعث بروز علائم شدیدتر مثل تشنج شود. مهار عملکرد مغز در غلظت‌های بالاتر می‌تواند سبب کما، توقف تنفس و مرگ شود. این سطح از مسمومیت و غلظت پلاسمایی معمولاً زمانی رخ می‌دهد که دوز بالایی از دارو وارد گردش خون
رخ می‌دهد که دوز بالایی از دارو وارد گردش خون شود. احتمال دیگر در مسمویت قرار گرفتن سیستم عصبی مرکزی به صورت مستقیم در معرض داروی بی‌حس‌کننده می‌باشد. به عنوان مثال تزریق دوز بالای دارو در روش اسپاینال یا تزریق اشتباهی داروی اپیدورال در فضای اسپاینال (فضای زیر عنکبوتیه) سیستم قلبی و عروقی. مسمومیت قلبی با مصرف بیش از حد داخل عروقی داروی بی‌حس‌کننده در ارتباط است. نشانه‌های این مسمومیت فشار خون پایین، تأخیر در هدایت تکانه‌های عصبی از دهلیز به بطن، و کلاپس قلبی و عروقی می‌باشد. اگرچه تمام داروهای بی‌حس‌کننده
و عروقی می‌باشد. اگرچه تمام داروهای بی‌حس‌کننده موضعی به صورت موقت و کوتاه اثر این قابلیت را دارند که روی عضله قلب اثر گذاشته و موجب مهار آن شوند اما بوپیواکائین جذب بسیار بالا و برگشت‌ناپذیری با کانال سدیمی داشته و می‌تواند موجب ایجاد آریتمی‌های بدخیم قلبی شود. حتی لووبوپیواکائین و روپیواکائین که جهت کاهش عوارض قلبی عروقی ساخته شدند هم پتانسیل و قدرت اختلال در عملکرد قلبی و عروقی را دارند. حساسیت. واکنش و حساسیت‌های دارویی به بی‌حس‌کننده موضعی (مخصوصا استر) غیرمعمول نیست، اما آلرژی واقعی بسیار نادر است.
غیرمعمول نیست، اما آلرژی واقعی بسیار نادر است. واکنش‌های آلرژیک معمولاً در پاسخ به متابولیت داروهای استر یعنی پاراآمینوبنزوئیک اسید است؛ بنابراین این واکنش در آمیدها شایع نیست. در نتیجه می‌توان از آمیدها به عنوان جایگزین برای بیماران استفاده کرد. واکنش‌های آلرژیک نیز می‌تواند تظاهراتی شبیه به واکنش‌های آلرژیک داشته باشد. در بعضی از بیماران آزمایش پوستی می‌تواند برای تشخیص واکنش‌های آلرژیک مفید باشد. گاهی واکنش‌های آلرژیک به علت وجود ماده نگهدارنده پارابن در داروهای بی‌حس‌کننده موضعی ایجاد می‌شود.
پارابن در داروهای بی‌حس‌کننده موضعی ایجاد می‌شود. متهموگلوبینمی. متهموگلوبینمی عارضه‌ای است که در آن آهن هموگلوبین بیمار تغییر شکل پیدا می‌کند و در نتیجه باعث کاهش ظرفیت انتقال اکسیژن و در نهایت بروز علائم هیپوکسی می‌گردد. در دسته داروهای بی‌حس‌کننده، لیدوکائین، پریلوکائین و مخصوصاً بنزوکائین باعث ایجاد این عارضه می‌شوند. سمیت سیستمیک ناشی از پریلوکائین نسبتاً کم است، به هر حال متابولیت عامل شناخته شده برای متهموگلوبینمی است. درمان مسمومیت با استفاده از چربی. این روش توسط گای وینبرگ در سال ۱۹۹۸ ابداع شد
این روش توسط گای وینبرگ در سال ۱۹۹۸ ابداع شد اما تا سال ۲۰۰۶ زمانی که اولین بیمار با این روش نجات پیدا کرد به صورت گسترده منتشر و استفاده نشد. شواهدی وجود دارد که محلول‌های چربی داخل وریدی جهت درمان سمیت شدید قلبی ناشی از بی‌حس‌کننده‌های موضعی مؤثر هستند. از این روش جهت درمان موارد مسمویت در انسان هم استفاده شده و موفقیت‌آمیز بوده‌است. با این حال شواهد همچنان محدود هستند. اگرچه بیشتر گزارش‌ها در مورد استفاده از محلول (که در واقع یک محلول چربی داخل عروقی است) است، اما محلول‌های دیگر از جمله و نیز به صورت
است، اما محلول‌های دیگر از جمله و نیز به صورت مؤثر استفاده شده‌است. آزمایش‌های فراوان بر روی نمونه‌های حیوانی شواهد فوق را تأیید می‌کند، همچنین گزارش‌های نمونه‌های انسانی نیز موفقیت‌آمیز بوده‌است. در انگلستان تلاش شده تا این روش به خوبی معرفی شود و انجمن متخصصان بیهوشی بریتانیا و ایرلند روش فوق را برای درمان مسمویت با بی‌حس‌کننده‌ها توصیه می‌کنند. در حال حاضر یک گزارش منتشر شده از درمان مصرف بیش از حد داروی و با استفاده از محلول چربی منتشر شده‌است. اگرچه مکانیزم روش فوق به درستی مشخص نیست اما حدس زده
مکانیزم روش فوق به درستی مشخص نیست اما حدس زده می‌شود که ممکن است ورود این میزان چربی به خون به شکل یک جاذب عمل کرده و سمی که در بافت وجود دارد جذب چربی شود. این نظریه با دو مطالعه‌ای که در مورد سمیت ناشی از کلومیپرامین در خرگوش‌ها انجام شد سازگار است. همچنین با یک مورد گزارش در مورد مسمومیت با در یک سگ و درمان آن با روش فوق هم‌خوانی دارد. روش اثر. تمام داروهای بی‌حس‌کننده موضعی باعث پایداری غشا و در نتیجه عدم دپلاریزه شدن سلول می‌شود. این داروها به صورت برگشت‌پذیر باعث کاهش میزان دپلاریزان و رپلاریزان
برگشت‌پذیر باعث کاهش میزان دپلاریزان و رپلاریزان سلول‌ها در غشای تحریک پذیر می‌شوند. اگرچه تعدادی دیگری از داروها هم باعث پایداری در غشا می‌شوند اما در دسته داروهای بی‌حس‌کننده قرار نمی‌گیرند (به‌عنوان مثال پروپرانولول). داروهای بی‌حس‌کننده عمدتاً با مهار ورود سدیم از دریچه‌های یون سدیم در غشای سلول، موجب جلوگیری از دپلاریزان سلول شده و در نهایت جریان عصبی مهار خواهد شد. محل گیرنده در قسمت سیتوپلاسمی (داخلی) کانال سدیمی قرار دارد. داروهای بی‌حس‌کننده موضعی با سهولت بیشتری به کانال‌های سدیمی که در حالت فعال
سهولت بیشتری به کانال‌های سدیمی که در حالت فعال قرار دارند متصل می‌شوند، بنابراین شروع بلاک عصبی در اعصابی که حالت فعال دارند سریعتر خواهد بود. داروهای بی‌حس‌کننده موضعی معمولاً پایه ضعیفی دارند بنابراین آن‌ها را به صورت نمک هیدروکلرید می‌سازند تا در آب محلول باشند. اسیدوز که معمولاً در نتیجه التهاب ایجاد می‌شود باعث کاهش اثر بی‌حس‌کننده موضعی می‌شود، آنهم به این دلیل که در هنگام اسیدوز این داروها یونیزه شده و بنابراین نمی‌توانند از غشای سلول عبور کرده و به محل گیرنده برسند. تمام رشته‌های عصبی نسبت به
و به محل گیرنده برسند. تمام رشته‌های عصبی نسبت به داروهای بی‌حس‌کننده موضعی حساس هستند، این حساسیت بسته به قطر و میلین رشته‌های عصبی است. رشته‌های عصبی نوع B (رشته‌های عصبی سمپاتیک) نسبت به سایر رشته‌های عصبی حساسیت بالاتری داشته و پس از آن رشته‌های عصبی نوع C (رشته‌های عصبی درد) و در آخر رشته‌های عصبی نوع A (رشته‌های عصبی دما) قرار دارد. رشته‌های عصبی نوع A خود به سه دسته تقسیم‌بندی می‌شوند که حساسیت متفاوتی نسبت به داروهای بی‌حس‌کننده موضعی دارند به این ترتیب که بیشترین حساسیت مربوط به نوع Aگاما (مربوط
ترتیب که بیشترین حساسیت مربوط به نوع Aگاما (مربوط به حس عمق)، پس از آن Aبتا (مربوط به لمس و فشار) و در آخر Aآلفا (موتور) قرار دارد. اگرچه رشته‌های عصبی نوع B از نوع C ضخیم‌تر هستند اما به دلیل اینکه رشته‌های میلین دار هستند بسیار زودتر از نوع C توسط بی‌حس‌کننده موضعی مسدود می‌شوند. تکنیک. انواع داروهای بی‌حس‌کننده عصبی می‌توانند تمام رشته‌های عصبی مابین سیستم عصبی مرکزی و انتهای عصب محیطی را مسدود نمایند. رایجترین تکنیک برای بی‌حسی اعصاب محیطی استفاده از از ماده بی‌حس‌کننده بر روی پوست یا دیگر سطوح بدن
از ماده بی‌حس‌کننده بر روی پوست یا دیگر سطوح بدن است. اعصاب بزرگ و کوچک می‌توانند هرکدام به تنهایی (بلاک اعصاب محیطی) یا به صورت مشترک (بی‌حسی شبکه‌ای) با یکدیگر بی‌حس شوند. بی‌حسی اسپاینال و بی‌حسی اپیدورال دو روش برای بلاک اعصاب مرکزی هستند. تزریق داروی بی‌حس‌کننده موضعی اغلب دردناک است. از روش‌هایی که برای کاهش این درد می‌توان استفاده کرد گرم کردن و استفاده از بی‌کربنات سدیم است. تکنیک‌های بالینی عبارتند از:926-931 انواع. داروهای بی‌حس‌کننده موضعی تزریقی به‌طور معمول از مواد زیر تشکیل شده‌است: داروهای
به‌طور معمول از مواد زیر تشکیل شده‌است: داروهای استر مستعد ایجاد حساسیت و واکنش‌های دارویی هستند بنابراین استفاده از داروهای آمید ضروری به نظر می‌رسد. تمام داروهای بی‌حس‌کننده که در حال حاضر تحت استفاده درمانی هستند دارای پسوند -کائین هستند. بیشتر داروهای بی‌حس‌کننده استری توسط آنزیم و داروهای بی‌حس‌کننده آمیدی توسط کبد متابولیزه می‌شوند. این نکته عاملی مهم در استفاده از انواع داروها در بیماران مبتلا به نارسایی کبد هستند، اگرچه آنزیم کولین استراز نیز توسط کبد تولید می‌شود. به صورت فیزیولوژیک (افراد سن بالا
تولید می‌شود. به صورت فیزیولوژیک (افراد سن بالا یا افراد سن پایین) یا کسانی که مشکلا پاتولوژیک دارند (مانند سیروز کبدی) و بیمارانی که اختلال متابولیسم کبدی دارند باید از داروهای نوع آمید استفاده شود. گاهی داروهای بی‌حس‌کننده موضعی در ترکیب با یکدیگر استفاده می‌شوند به عنوان مثال: گاهی داروهای بی‌حس‌کننده تزریقی با مواد منقبض‌کننده عروقی ترکیب می‌شوند. این راهکار جهت تنگ کردن عروق و در نتیجه کاهش جذب عروقی انجام می‌شود که در نهایت باعث افزایش زمان بی‌حسی و کاهش خون‌ریزی می‌شود. حداکثر میزان داروی
بی‌حسی و کاهش خون‌ریزی می‌شود. حداکثر میزان داروی بی‌حس‌کننده موضعی قابل استفاده درمانی که با داروهای منقبض‌کننده عروقی ترکیب می‌شود بالاتر از زمانی است که به تنهایی استفاده می‌شود. هرزگاهی کوکائین به این منظور استفاده می‌شود. به عنوان مثال: مشتقات طبیعی. این گروه از داروهای بی‌حس‌کننده جزء مشتقات کوکائین نیستند و معمولاً خواص سمی برای سیستم عصبی دارند. به همین دلیل پسوند -توکسین در نام آن‌ها نیز وجود دارد. این دسته برخلاف مشتقات کوکائین که در قسمت داخلی کانال سدیمی اثر می‌گذاشتند، بر قسمت خارجی این کانال
سدیمی اثر می‌گذاشتند، بر قسمت خارجی این کانال مؤثر هستند.
ارتفاع موج به صورت اختلاف تراز میان دو تاج و قعر متوالی یک موج تعریف می‌شود. ارتفاع موج توسط ملوانان و نیز در مهندسی سواحل و اقیانوس به کار می‌رود. معمولاً از ارتفاع موج مشخصه برای معرفی یک کمیت تعریف‌شده و تراز شده برای در نظر گرفتن ارتفاع مشخصهٔ موج‌های تصادفی در دریا استفاده می‌شود. این ارتفاع به عنوان مقداری که یک ملوان مشاهده‌گر از میانگین ارتفاع موج تخمین می‌زند، تعریف می‌شود. تعریف‌ها. که "c"p سرعت فاز موج است.
شورش مائو مائو هم‌چنین مشهور به حرکت مائو مائو، شورشی دهقانی با هدف اولیه حق دست‌یابی به زمین‌های کشاورزی برای اکثریت سیاه‌پوست کنیا بود که به جنگ چریکی کشیده و نهایتاً به استقلال کنیا از استعمار امپراتوری بریتانیا انجامید. شورش مائو مائو از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۰ ادامه داشت در طول شورش مائو مائو، بیش از ۱۲ هزار نفر کشته و چندین هزار کنیایی روانهٔ بازداشتگاههای حکومت دست‌نشاندهٔ بریتانیا شدند. کنیا در تاریخ ۱۲ دسامبر ۱۹۶۳ میلادی، رسماً از امپراتوری بریتانیا استقلال یافت. شکنجه دولتی. حکومت مستعمراتی بریتانیا متهم
یافت. شکنجه دولتی. حکومت مستعمراتی بریتانیا متهم است که با خشونت‌های زیادی با افرادی که به اتهام عضویت در حرکت مائو مائو دستگیر می‌شدند برخورد می‌کرده. کار اجباری، اخته‌کردن و آزار و اذیت شدید جنسی از جمله این اتهامات است.
ممّد نبودی ببینی نوحه‌ای است که به مناسبت آزادسازی خرمشهر و به یاد محمد جهان‌آرا خوانده شده است. شعر این قطعه را جواد عزیزی از رزمندگان خرمشهر سرود و نخستین بار حسین فخری هم‌رزم او آن را بر سر مزارش خواند. یک‌سال بعد کویتی‌پور همزمان با سالگرد آزادسازی خرمشهر این نوحه را اجرا کرد. ریشه. ریشهٔ نوحهٔ «ممد نبودی ببینی» به یک ملودی بوشهری متعلق به موسیقی‌های عزاداری سنتی بوشهری برمی‌گردد. جهانبخش کردی‌زاده (بخشو) این ملودی را با مطلع «لیلا بگفتا ای شه لب تشنه‌کامان / دستم به دامان، آقا الامان» در ایام محرم و
/ دستم به دامان، آقا الامان» در ایام محرم و صفر خواند. در نمایشِ "قلندرخونه"ٔ ایرج صغیری هم از این نوا استفاده شد. ناصر تقوایی این قطعه را در فیلم مستند «اربعین» خود نیز با اجرای بخشو آورد و سپس جواد عزیزی با شنیدن آن و الگو برداری از این نوحه شعر ممد نبودی ببینی را سرود.
سلمان الفرج (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عربستان است که در پست هافبک به عنوان کاپیتان در باشگاه ورزشی نئوم و تیم ملی فوتبال عربستان بازی میکند. . دوران باشگاهی. وی سابقه بازی در تیم های باشگاه فوتبال الهلال و تیم ملی فوتبال عربستان را دارد.