payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تا فونچال در مادیرا، شک و تردید در میان خدمه شروع شد. آن‌ها وقتی نمی‌توانستند برخی از مقدمات سفر را درک کنند، سئوالاتی را مطرح می‌کردند که البته، با پاسخ‌های غیرمرتبط و افسران گریزان از توضیح مواجه می‌شدند و همین موضوع، دامنهٔ تردید آن‌ها را بیشتر می‌کرد. رولند هانتفورد — شرح حال‌نویس آمونسن — در این رابطه می‌نویسد: «سوءظن کافی در قبال روحیه ناکافی» به خوبی بیانگر اوضاع خدمه بود. "فِرام" در تاریخ ۶ سپتامبر به فونچال رسید. سه روز بعد، آمونسن خدمه را از تغییر برنامه آگاه نمود و افزود که می‌خواهد در راه رسیدن
برنامه آگاه نمود و افزود که می‌خواهد در راه رسیدن به قطب شمال — که هنوز هم مقصد نهایی بود — یک مسیر انحرافی به قطب جنوب را نیز آزمایش کند؛ هرچند، نیاز بود که مدتی صبر کنند. پس از اینکه آمونسن طرح‌های پیشنهادی جدید را برملا ساخت، از افراد گروه جداگانه پرسش نمود که آیا مایل به ادامه هستند یا خیر. همهٔ پاسخ‌ها مثبت بود. آمونسن نامه‌ای طولانی دربارهٔ شرح وقایع خطاب به نانسن نوشت و تأکید کرد که چگونه ادعای کوک و پری در راستای مقولهٔ قطب شمال، «ضربهٔ مرگباری» به برنامه‌های اولیه‌اش وارد کرده است. او احساس می‌کرد
اولیه‌اش وارد کرده است. او احساس می‌کرد که در مقابل عمل انجام یافته‌ای قرار گرفته است و ضمن درخواست بخشش، اظهار امیدواری کرد که دستاوردهایش در نهایت، کفارهٔ هر گناهی باشد. پیش از ترک فونچال در ۹ سپتامبر، آمونسن تلگرافی برای اسکات فرستاد تا او را از تغییر برنامه مطلع نماید. ترا نووا — کشتی اسکات — در ۱۵ ژوئن، کاردیف را در میان شور و شوق فراوانِ مشایعت‌کنندگان، ترک کرده بود و قرار بر این بود که در اوائل اکتبر، به استرالیا برسد. اسکات، در مسیر ملبورن بود که آمونسن تلگراف خود را ارسال کرد. تلگراف ارسالی، فاقد
تلگراف خود را ارسال کرد. تلگراف ارسالی، فاقد هرگونه اطلاعات مکفی بود و تنها اشاره می‌کرد که او [آمونسن] به سمت قطب جنوب پیش می‌رود. هیچ نشانه‌ای از برنامه‌های نروژی یا مقصد او در قطب جنوب، ارائه نشده بود. اسکات خطاب به جان اسکات کلتی، دبیر انجمن سلطنتی جغرافیا در انگلستان، نوشت: «فکر می‌کنم به وقتش، متوجه خواهیم شد.» اخبار برنامهٔ اصلاح‌شده آمونسن، در اوائل اکتبر به نروژ رسید که به‌طور عمومی، واکنش‌های خصمانه‌ای را برانگیخت. نانسن، در رابطه با این موضوع، آرزوی موفقیت برای گروه نمود و صمیمانه، به تأیید این
موفقیت برای گروه نمود و صمیمانه، به تأیید این برنامه پرداخت. اقدامات آمونسن — به استثنای چند مورد — توسط جراید و اکثریت قریب به اتفاق مردم، محکوم شد و بودجه، تقریباً به‌طور کامل منتفی شد. واکنش‌ها در بریتانیا کاملاً نامطلوب بود. کلتی — دبیر انجمن سلطنتی جغرافیا — در ابتدا ناباورانه با این موضوع برخورد کرد و به زودی واکنش او به خشم و تمسخر تبدیل شد. سر کلمنتس مارکم، از اعضای بانفوذ سابق انجمن در رابطه با این موضوع، نوشت: «من جزئیات کامل رفتار پنهانی آمونسن را برای اسکات فرستاده‌ام … اگر من جای اسکات بودم،
را برای اسکات فرستاده‌ام … اگر من جای اسکات بودم، اجازه نمی‌دادم که آنها، لنگر بیندازند.» در همین هنگام، خدمه کشتی "فِرام" که از واکنش‌های جهان بی‌خبر بودند، ۴ ماه به سمت جنوب حرکت کردند. اولین کوه یخ، در روز سال نو ۱۹۱۱ مشاهده شد. در ۱۱ ژانویه، یخ‌تاق نمایان شد و در نهایت، در ۱۴ ژانویه، "فِرام" در خلیج نهنگ‌ها بود. فصل اول از ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۱. فرامهیم. پس از اینکه کشتی "فِرام" در گوشهٔ جنوب شرقی خلیج بر روی یخ‌ها لنگر انداخت، آمونسن یک منطقه را برای ساختِ مقر اصلی هیئت اکتشافی در نظر گرفت. این منطقه در حدود
اصلی هیئت اکتشافی در نظر گرفت. این منطقه در حدود از کشتی فاصله داشت. شش تیم از سگ‌ها در حمل و نقل محموله‌ها به منطقهٔ مورد نظر مشارکت داشتند و تلاش برای احداث کلبه در آنجا آغاز گردید. بیولاند و یورگن سوبرود، پایه‌ها را در یخ جاسازی نمودند که به دلیل شیب‌دار بودن سطح زمین، این عمل برای تسطیح آن ضروری می‌نمود. از آنجایی که وزش معمول باد از جانب شرق بود، کلبه بر روی یک محور شرق به غرب ساخته شد؛ در حالی که ورودی آن، به سوی غرب قرار داشت. در این مسیر، فقط بخشی از دیوار شرقی در معرض باد شدید بود. سقف کلبه در
از دیوار شرقی در معرض باد شدید بود. سقف کلبه در تاریخ ۲۱ ژانویه نصب شد و شش روز بعد، کلبه تکمیل شده بود. در همان زمان، یک منبع بزرگ از گوشت — شامل ۲۰۰ بستهٔ مهر و موم‌شده — به جهت آذوقهٔ تیم مکتشفِ ساحلی و همچنین برای ذخیره در انبارها — قبل از عزیمت به سمت قطب — به مقر اصلی رسید. نامی که برای این مقر انتخاب گردید، فرامهیم بود؛ به معنی خانهٔ "فِرام" (برگرفته از نام کشتی "فِرام"). در اوایل صبح روز سوم فوریه، «ترانووا» به‌طور غیرمنتظره‌ای به خلیج نهنگ‌ها رسید. گروه در تاریخ ۲۹ نوامبر سال ۱۹۱۰ از نیوزیلند حرکت
گروه در تاریخ ۲۹ نوامبر سال ۱۹۱۰ از نیوزیلند حرکت کرده و در اوایل ژانویه به دریاراه مک‌موردو وارد شده بود. پس از رسیدن اسکات و گروه وی به آنجا، ترا نووا یک تیم شش نفره را به رهبری ویکتور کمپل با مأموریت عزیمت به سمت شرق سرزمین شاه ادوارد هفتم برگزید. انتخاب این گروه در جهت کاوش این سرزمین بود که در آن زمان هنوز ناشناخته مانده بود. این سرزمین به وسیلهٔ یخ دریا از طریق ساحل مسدود شده بود؛ به همین دلیل، کشتی مجبور شد به سمت غرب به حرکت ادامه دهد و در امتداد لبه بریدگی به جستجوی یک منطقه مناسب برای توقف
لبه بریدگی به جستجوی یک منطقه مناسب برای توقف بپردازد که بر حسب اتفاق با "فِرام" مواجه می‌شوند. اسکات پیش از این فکر می‌کرد که آمونسن ممکن است پایگاه خودش را در منطقه «دریای ودل» برپا نماید که درست در طرف مقابل این قاره قرار داشت. این واقعه، نشانه آن بود که نروژی‌ها مسابقه رسیدن به نقطه قطبی را با یک مزیت ۶۰ مایلی دریایی آغاز کرده‌اند که همین موضوع به منزله هشدار و زنگ خطری برای بریتانیایی‌ها بود. هر دو گروه رفتار بسیار مودبانه‌ای نسبت به یکدیگر ابراز داشتند. «کمپل» و افسران وی از جمله هری پنل و جورج موری
«کمپل» و افسران وی از جمله هری پنل و جورج موری لویک صبحانه را بر روی عرشه "فِرام" میل نمودند و متقابلاً، نهار بر روی عرشه ترا نووا صرف شد. آمونسن هنگامی که فهمید کشتی ترا نووا بی‌سیم (رادیو) ندارد، آسوده‌خاطر شد؛ چرا که مخابرهٔ رادیویی، می‌توانست ترفند او را برای ارسال خبر موفقیت قطبی [به عنوان اولین نفر] به مخاطره بیندازد. با همهٔ این احوال، اظهارنظر «کمپل» مبنی بر اینکه سورتمه‌های موتوری اسکات به خوبی کار می‌کنند، وی را نگران کرد. با این وجود، بخشی را در کنار فرامهیم به عنوان پایگاهی برای اکتشاف سرزمین
کنار فرامهیم به عنوان پایگاهی برای اکتشاف سرزمین پادشاه ادوارد هفتم پیشنهاد داد. کمپل چنین پیشنهادی را رد کرد و به سمت دریاراه مک‌موردو رفت تا اسکات را از مکان جاگیری آمونسن مطلع کند. سفر آمادگاه. در اوایل فوریه بود که آمونسن، شروع به سازماندهی سفرهایی برای بارگذاری نیازمندی‌های سفر در سراسر یخ‌تاق نمود؛ او می‌خواست برای پیشتازی به سمت مرکز قطب در تابستان آینده آماده باشد. انبارهای تدارکاتی که در فواصل زمانی معین — در مسیر پیش‌بینی‌شده — گذاشته می‌شد، می‌توانست مقدار آذوقهٔ قابل‌حمل گروه را کاهش داده و
مقدار آذوقهٔ قابل‌حمل گروه را کاهش داده و باعث چابکی سورتمه‌ها گردد. سفرهای آمادگاه در عین حال می‌توانست به عنوان اولین آزمون واقعی تجهیزات و برآورد توان سگ‌ها و مردان گروه اکتشافی باشد. آمونسن برای اولین سفر که در ۱۰ فوریه آغاز شد، پرسترود، هلمر هانسن و یوهانسن را برای همراهی خود انتخاب کرد. ۱۸ سگ، سه سورتمه را می‌کشیدند. قبل از عزیمت، آمونسن سفارش‌های لازم را در مورد کشتی "فِرام" به نیلسن یادآور شد. کشتی می‌بایست برای انجام برخی از کارها به سمت بوینس آیرس حرکت می‌کرد که شامل بخشی از مأموریتش در رابطه با
حرکت می‌کرد که شامل بخشی از مأموریتش در رابطه با اقیانوس‌شناسی مناطق اقیانوس جنوبی و سپس، بازگشت به پایگاه در اسرع وقت و به سال ۱۹۱۲ بود. هنگامی که این ۴ نفر سفر خود به سمت جنوب را آغاز کردند، اطلاعات و دانش آنها از یخ‌تاق — تنها — منحصر به کتاب‌هایی بود که کاوشگران قبلی منتشر کرده بودند و به همین دلیل شرایط سختِ سفر را کاملاً پیش‌بینی می‌کردند. وقتی دریافتند که سطح یخ‌تاق بسیار شبیه به یک یخچال طبیعی معمولی است، شگفت‌زده شدند. در روز نخست، آنها توانستند که را طی نمایند. آمونسن متوجه شد که سگ‌های گروه در
را طی نمایند. آمونسن متوجه شد که سگ‌های گروه در این شرایط، چقدر کارآمد هستند و از بیزاری انگلیسی‌ها نسبت به مقولهٔ استفاده از سگ‌ها در یخ‌تاق، متعجب بود. گروه در ۱۴ فوریه به ۸۰ درجهٔ عرض جغرافیایی جنوبی رسید و پس از بارگذاری مرسوله‌ها در انبار، به سمت قرارگاه اصلی برگشت و در ۱۶ فوریه، به فرامهیم رسید. در ۲۲ فوریه، گروه دوم بارگذاری مرسوله‌ها، فرامهیم را با ۸ مرد، ۷ سورتمه و ۴۲ سگ ترک کرد. شرایط در یخ‌تاق، به شدت نامساعدتر و دمای متوسط، تا حدود ۹ درجه کاهش یافته بود و برف سهمگین، سراسر سطح یخ را — که قبلاً
بود و برف سهمگین، سراسر سطح یخ را — که قبلاً صاف بود — پوشانده بود. در سوم مارس و در دمای هوایی که گاهی تا ۴۰− درجه سلسیوس (۴۰− درجه فارنهایت) می‌رسید، گروه بارگذار دوم توانست به ۸۱ درجهٔ عرض جغرافیایی جنوبی برسد و در آنجا، انبار تدارکاتی دوم را ایجاد کرد. البته، به همین مقدار بسنده نکردند و آمونسن به اتفاق هلمر هانسن، پرسترود، یوهانسن و ویستینگ به همراه قوی‌ترین سگ‌ها به پیشروی ادامه دادند و امید داشتند که بتوانند به ۸۳ درجهٔ عرض جغرافیایی جنوبی برسند. هرچند، در ۸ مارس — در شرایطی کاملاً دشوار — و در
هرچند، در ۸ مارس — در شرایطی کاملاً دشوار — و در محدودهٔ ۸۲ درجه عرض جغرافیایی جنوبی، به ناچار متوقف شدند. آمونسن به خوبی متوجه شد که سگ‌ها، خسته شده‌اند. گروه به سمت قرارگاه بازگشت و با سورتمه‌های چالاک و کم‌وزن، به سرعت حرکت کرد تا بتواند در ۲۲ مارس به فرامهیم برسد. آمونسن قصد داشت پیش از شب قطبی — که در آستانهٔ رخداد بود — و سفر را غیرممکن می‌نمود، تدارکات بیشتری به سمت جنوب انتقال داده شود. به همین منظور و در ۳۱ مارس، گروهی متشکل از ۷ مرد به رهبری یوهانسن از فرامهیم به سمت انبار واقع در ۸۰ درجهٔ عرض
از فرامهیم به سمت انبار واقع در ۸۰ درجهٔ عرض جغرافیایی جنوبی عزیمت کرد. این گروه، حامل گوشت ۶ فک ذِبح شده — معادل — و نفت سفید بود. گروه در ۱۱ آوریل بازگشت؛ هرچند، این بازگشت به دلیل سرگردان شدن در میدانی از شکاف‌ها، ۳ روز دیرتر از حد انتظار بود. سفرهای آمادگاه در مجموع، توانست ۳ انبار ذخیره با حجم را ایجاد نماید که شامل گوشت فک و نفت سفید بود. آمونسن به واسطهٔ چنین سفرهایی، چیزهای زیادی آموخت. به ویژه در سفر دوم و همان هنگام که سگ‌ها با سورتمه‌های فوق‌العاده سنگین، دست‌وپنجه نرم می‌کردند. او تصمیم گرفت —
سنگین، دست‌وپنجه نرم می‌کردند. او تصمیم گرفت — در صورت لزوم — در ازای کاهش تعداد مردان گروه، در عوض، بر تعداد سگ‌ها برای سفر اصلی قطبی بیفزاید. این سفرها البته نتایج دیگری را هم در پی داشت؛ اختلافاتی در میان مردان — به ویژه میان یوهانسن و آمونسن — آشکار شد. در طول سفر دوم، یوهانسن به شکل آشکار از ماهیت نامطلوب تجهیزات گلایه کرد. «آمونسن احساس می‌کرد که اقتدارش، به چالش کشیده شده است.» زمستان. هنگامی که خورشید در ۲۱ آوریل بر فراز فرامهیم غروب کرد، تا ۴ ماه بعد، دوباره ظاهر نمی‌شد و به همین علت، آمونسن در
بعد، دوباره ظاهر نمی‌شد و به همین علت، آمونسن در اندیشهٔ کسالت و از دست رفتن روحیه مردان گروه بود. همان معضلی که — در سال‌های پیش — زمستان اکتشافی آر.وی بلژیکا را در یخ، مصیبت‌بار کرده بود. اگرچه امکان سورتمه‌رانی وجود نداشت اما وی اطمینان حاصل می‌کرد که دورهمی گروهی همیشه برگزار و فعال باشد. از آنجایی که سورتمه‌ها در طول سفر آمادگاه به خوبی کار نکرده بودند، یک کار ضروری برای مشغول نگه داشتن مردان، می‌توانست بهبود بخشیدن عملکرد سورتمه‌ها باشد. علاوه بر سورتمه‌هایی که به‌طور خاص برای این کاوشگری انتخاب شده
که به‌طور خاص برای این کاوشگری انتخاب شده بودند، آمونسن چندین سورتمهٔ اتو سوردروپ از سفر اکتشافی فرام (۱۸۹۸ تا ۱۹۰۳) را هم با خود آورده بود و اکنون چنین می‌پنداشت که برای هدف پیش‌رو مناسب‌تر هستند. بیولاند وزن این سورتمه‌های قدیمی را با رنده کردن برخی چوب‌ها تقریباً به یک‌سوم کاهش داد و همچنین توانست ۳ سورتمه برای خودش از چوب درخت هیکوری بسازد. قرار بر این بود تا سورتمه‌های تعدیل‌شده، برای عبور از یخ‌تاق استفاده شوند؛ در حالی که سورتمه‌های جدید بیولاند می‌توانستند در مراحل پایانی سفر و در سراسر فلات
می‌توانستند در مراحل پایانی سفر و در سراسر فلات جنوبگان مورد استفاده قرار بگیرند. یوهانسن جیره‌های هر سورتمه را تهیه کرد که عبارت بودند از ۴۲۰۰۰ بیسکویت، قوطی پمیکان و حدود شکلات. در همین حال، سایر افراد گروه بر روی بهبود چکمه‌ها، تجهیزات آشپزی، عینک‌های برفی، اسکی‌ها و چادرها تمرکز کردند. به منظور پیشگیری از خطر بیماری اسکوربوت، روزانه ۲ وعده از گوشت فک که قبل از شروع زمستان به مقدار زیاد جمع‌آوری و منجمد شده بود، می‌خوردند. لیندستروم — آشپز گروه اکتشافی — ویتامین ث مورد نیاز وعده‌های غذایی را نیز با سیاه
ویتامین ث مورد نیاز وعده‌های غذایی را نیز با سیاه گیله و تمشک شمالی که در بانکه‌های شیشه‌ای نگهداری شده بود، تکمیل می‌نمود و در کنار این موارد، نان سبوس‌دار تهیه‌شده با مخمر تازه، سرشار از ویتامین‌های گروه ب را هم فراهم می‌کرد. بر طبق اظهارات هاسل: «در حالی که آمونسن به افراد و تجهیزات خود اطمینان کامل داشت، با این همه، تصور سورتمه‌های موتوری اسکات و بیم از موفقیت گروه کاوشگر بریتانیایی، افکار او را پیوسته مغشوش نگاه می‌داشت.» با در نظر گرفتن این موضوع، آمونسن قصد داشت سفر قطبی را به محض طلوع خورشید در
آمونسن قصد داشت سفر قطبی را به محض طلوع خورشید در اواخر ماه اوت آغاز کند. یوهانسن در این زمینه هشدار داده بود که در اوایل فصل، یخ‌تاق به شدت سرد خواهد بود؛ هرچند، نتوانست رهبر گروه را قانع کند و در طلوع آفتاب روز ۲۴ اوت، ۷ سورتمه آمادهٔ عزیمت شد. نگرانی‌های یوهانسن موجه به نظر می‌رسید؛ زیرا شرایط سخت برای ۲ هفتهٔ آینده، وقتی که دمای هوا به رسید، خروج مردان گروه از فرامهیم را غیرممکن کرد. در ۸ سپتامبر ۱۹۱۱، زمانی که دمای هوا به رسید، آمونسن متوجه شد که دیگر نمی‌تواند صبر کند و به استثنای لیندستروم — که در
نمی‌تواند صبر کند و به استثنای لیندستروم — که در فرامهیم تنها ماند — سایر اعضای گروه به راه افتادند. فصل دوم از ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۲. شروع اشتباه. گروه مکتشفان، حدود در هر روز طی می‌کرد که پیشرفت اولیه خوبی محسوب می‌گردید. سگ‌های سورتمه، دچار چنان هیجان‌زدگی شده بودند و سخت می‌دویدند که باعث می‌شد تا برخی از قوی‌ترین آنها، از گروه جدا شده و به شکل سردسته و پیشگام، سورتمه را به پیش برانند. از آنجایی که لباس‌های مردان گروه، متشکل از پوست گرگ و پوست گوزن شمالی بود، در هنگام حرکت و جنب‌وجوش، می‌توانستند به‌خوبی با
در هنگام حرکت و جنب‌وجوش، می‌توانستند به‌خوبی با دمای انجماد مقابله نمایند اما چنانچه متوقف می‌شدند، دچار رنج می‌شدند و شب‌ها نیز به زحمت می‌خوابیدند. سگ‌ها هم مثل مردان گروه از مصیبت سرما در امان نبودند و پنجه‌های آنها سرمازده شد. گروه اکتشافی در ۱۲ سپتامبر و در دمای هوای پس از طی مسافت تنها متوقف شد و برای ساختن سرپناه، اقدام به ساخت ایگلوها نمودند. آمونسن در این لحظه بود که متوجه شد راهپیمایی قطبی را در این فصل خیلی زود شروع کرده‌اند؛ نمی‌خواست به خاطر لجاجت، جان مردان و سگ‌ها را به خطر بیندازد و
خاطر لجاجت، جان مردان و سگ‌ها را به خطر بیندازد و بنابراین تصمیم گرفت که به فرامهیم برگردند. یوهانسن در همین رابطه در دفتر خاطرات خود به این شروع پیش از موعد احمقانه، آن هم در چنین سفر طولانی و تاریخی‌ای و خطرات وسواس از شکست و جا ماندن — از جانب انگلیسی‌ها — اشاره کرده است. در ۱۴ سپتامبر و در راه بازگشت به فرامهیم، برای چابک شدن سورتمه‌ها، اغلب تجهیزات در انبار واقع در ۸۰ درجهٔ جنوبی گذاشته شد. تنها یک روز بعد، در بوران شدید و دمای انجماد، چندین سگ — از شدت سرما — تلف شدند و برخی از آنها که ناتوان بودند،
سرما — تلف شدند و برخی از آنها که ناتوان بودند، به ناچار بر روی سورتمه‌ها قرار داده شدند. در ۱۶ سپتامبر و در فاصلهٔ حدود تا فرامهیم، آمونسن به افراد گروه دستور داد تا سریع‌تر به سمت قرارگاه حرکت کنند. در آن هنگام، او سورتمه‌ای برای خودش نداشت و بنابراین، به سورتمهٔ ویستینگ رفت و سوار شد و به اتفاق هلمر هانسن و گروه او، سایرین را پشت سر گذاشت. این ۳ نفر، پس از ۹ ساعت به فرامهیم رسیدند؛ در حالی که ۲ ساعت بعد، بیولاند و سوبرود و سپس اندکی بعد، هاسل توانست که خودش را برساند. یوهانسن و پرسترود — بدون سوخت یا
خودش را برساند. یوهانسن و پرسترود — بدون سوخت یا غذا — بیرون و در برف و بوران مانده بودند. سگ‌های سورتمهٔ پرسترود، کاملاً از پا افتاده و پنجه‌های آنها به شدت منجمد شده بود و پس از نیمه‌شب بود که به قرارگاه رسیدند. این دو نفر، اندکی بیش از ۱۷ ساعت را به جستجوی قرارگاه در برف و بوران گذرانده بودند. روز بعد، آمونسن از یوهانسن دربارهٔ دیر رسیدنش به همراه پرسترود، سؤالاتی نمود که یوهانسن با پرخاش و عصبانیت پاسخ داد: «احساس می‌کردم ما را به حال خودمان رها ساخته‌اید و رهبر گروه را به خاطر پشت سر گذاشتن مردان
و رهبر گروه را به خاطر پشت سر گذاشتن مردان گروهش به باد انتقاد گرفت.» آمونسن بعدها به اطلاع نانسن رساند که یوهانسن، به‌شدت سرکش شده بود و در نتیجه، تصمیم گرفت تا وی را از گروه فاتحان نقطهٔ قطبی کنار بگذارد و با این اقدام، گروه اصلی آمونسن — برای رسیدن به نقطهٔ مرکزی قطب — به پنج نفر کاهش یافت. یوهانسن، تحت فرمان پرسترود — برای اکتشاف سرزمین شاه ادوارد هفتم — قرار گرفت. سوبرود هم متقاعد شد که به آنها بپیوندد و در نتیجه، تنها آمونسن به اتفاق هلمر هانسن، بیولاند، هاسل و ویستینگ، در قالب گروهی ۵ نفره، مصمم به
هاسل و ویستینگ، در قالب گروهی ۵ نفره، مصمم به فتح نقطهٔ مرکزی قطب شدند. سفر قطب جنوب. سدها و کوه‌ها. با وجود اشتیاق بسیار زیاد گروه برای شروع دوباره، آمونسن تا اواسط اکتبر و پیدا شدن اولین نشانه‌هایی از بهار منتظر ماند. در ۱۵ اکتبر، هرچند آمونسن آمادهٔ عزیمت بود اما به دلیل شرایط جوی نامساعد، نتوانست اقدام به حرکت نماید و چند روز منتظر ماند. در ۱۹ اکتبر سال ۱۹۱۱ بود که این ۵ مرد، به همراه ۴ سورتمه و ۵۲ سگ، سفر خود را آغاز کردند. شرایط جوی، به سرعت نامساعد می‌گردید و گروه مکتشف در حالی که در مه سنگینی
می‌گردید و گروه مکتشف در حالی که در مه سنگینی گرفتار شده بود، در شکاف‌های عمیقی که گروه بارانداز یوهانسن در پاییز گذشته کشف کرده بود، سرگردان شد. ویستینگ بعدها یادآور شد که چگونه سورتمه‌اش در حالی که آمونسن هم بر روی آن قرار داشت، هنگامی که یک پُل یخی در زیر آن شکسته شد، تقریباً تا مرز ناپدید شدن — در یکی از آن شکاف‌های عمیق — پیش رفتند. با وجود این رویداد ناگوار، مکتشفان قطبی روزانه در حدود را تحت پوشش و اکتشاف داشتند و در ۵ نوامبر بود که به انبارِ تدارکاتی واقع در ۸۲ درجهٔ جنوبی رسیدند. آنها مسیر خود را
واقع در ۸۲ درجهٔ جنوبی رسیدند. آنها مسیر خود را با ردیفی از ستون‌های نشانگر — ساخته‌شده از بلوک‌های برفی سخت — مشخص کرده بودند. این ستون‌ها به فاصلهٔ هر ۳ مایل در طول مسیر نصب گردیده بود. در ۱۷ نوامبر، گروه مکتشف به لبهٔ حائل و چشم‌انداز کوهستان سراسری جنوبگان رسیدند. برخلاف اسکات که دنباله‌رو خط‌سیر شکلتون از طریق یخچال طبیعی بیردمور بود، آمونسن به تکاپوی یافتن خط‌سیر خودش در میان کوه‌ها بود. پس از چند روز کاوشگری دامنه‌ها و بالا رفتن تا ارتفاع ، گروه موفق به یافتن مسیری مشخص شدند؛ یک یخچال طبیعی شیب‌دار
به یافتن مسیری مشخص شدند؛ یک یخچال طبیعی شیب‌دار به طول که کمک به پیشروی به سمت فلات می‌نمود. آمونسن این مکان را به پاس قدردانی از یکی از حامیان مالی خودش، یخچال طبیعی اکسل هایبرگ نام‌گذاری نمود. این صعود سخت‌تر از آن چیزی بود که پیش‌بینی کرده بودند؛ برخی مواقع ناچار بودند که از مسیرهای انحرافی ناخواستهٔ همراه با برف‌های نرم عبور نمایند. پس از ۳ روز کوهنوردی دشوار، مکتشفان موفق شدند به مرتفع‌ترین نقطهٔ یخچال طبیعی برسند. آمونسن تحسین‌کنندهٔ کار سگ‌ها بود و اندیشهٔ آن‌هایی را که معتقد بودند سگ‌ها در چنین
و اندیشهٔ آن‌هایی را که معتقد بودند سگ‌ها در چنین شرایطی کارایی لازم را ندارند، به سخره می‌گرفت. در ۲۱ نوامبر، گروه ۱۷ مایل را طی نموده و تا ارتفاع صعود کرده بود. راه‌پیمایی به سمت قطب. آمونسن هنگام رسیدن به ارتفاع در قلهٔ یخچال‌های طبیعی و در ۸۵ درجه و ۳۶ دقیقه از مختصات جغرافیایی، برای مرحلهٔ نهایی سفر آماده شد. شرایط خاص صعود در طول مسیر، باعث شد تا از ۴۵ سگ گروه مکتشف، ۷ سگ، تلف شده و تعدادی از آن‌ها هم به دلیل نیاز به استفاده از گوشتشان، ذِبح شوند. تنها ۱۸ سگ در حال حرکت به‌سمت نقطهٔ مرکزی قطب بودند.
۱۸ سگ در حال حرکت به‌سمت نقطهٔ مرکزی قطب بودند. هریک از سورتمه‌رانان، تعدادی از سگ‌های گروه خودش را ذبح و سپس، پوست آنها را می‌کند و سرانجام، گوشت آن را میان سگ‌های باقی‌مانده و مردان گروه تقسیم می‌کرد. آمونسن با توجه به چنین وقایعی می‌نویسد: «ما در مکانی به نام راسته قصابان حضور داشتیم. در اینجا افسردگی و غم و اندوه در فضا موج می‌زد. علاقهٔ ما به سگ‌ها با آن‌ها رشد کرده و عجین شده بود.» در آن مقطع — متأسف بودن — نمی‌توانست مانع از گروه مکتشف در راستای بهره‌مندی از مواد غذایی فراوان و تازه گردد. ویستینگ
از مواد غذایی فراوان و تازه گردد. ویستینگ توانسته بود در آن لحظات، ثابت کند که تا چه اندازه در تهیه و ارائهٔ گوشت مهارت دارد. مکتشفان قطبی، ۳ سورتمه را برای یک راه‌پیمایی ۶۰ روزه بارگیری کردند و بازماندهٔ گوشت سگ‌ها و سایر آذوقه‌ها را در یک انبار گذاشتند. شرایط جوی نامساعد، مانع از حرکت آنها تا ۲۵ نوامبر گردید. سپس، در سرزمینی ناشناخته و در مه سنگین، با احتیاط حرکت کردند. مسیری که پیموده می‌شد، بر روی یک سطح یخیِ شیار شده توسط شکاف‌های مکرر قرار گرفته بود؛ چشم‌انداز افق که بسیار ضعیف و ناپیدا بود، باعث
چشم‌انداز افق که بسیار ضعیف و ناپیدا بود، باعث پیشرفت کُند مردان مکتشف می‌گردید. آمونسن این منطقه را «یخچال شیاطین» نامید. در ۴ دسامبر، توانستند به منطقه‌ای وارد شوند که شکاف‌هایش در زیر لایه‌هایی از برف و یخ توخالی پنهان شده بود که همین موضوع — در هنگام عبور افراد گروه — پژواک صداهای توخالی ناخوشایند ایجاد می‌کرد. این منطقه نیز به تصمیم آمونسن، به نام «سالن رقص شیطان» نام‌گذاری شد. روز بعد و در ۸۷ درجه جغرافیایی جنوبی بود که زمین سفت و محکم‌تری را زیر پای خود حس کردند. در ۸ دسامبر، نروژی‌ها موفق به شکستن
خود حس کردند. در ۸ دسامبر، نروژی‌ها موفق به شکستن رکورد دورترین پیمایش جنوبی — که پیش‌تر، متعلق به شکلتون و تا ۸۸ درجه و ۲۳ دقیقه جغرافیایی بود — شدند. همین‌طور که آن‌ها به قطب نزدیک می‌شدند، در حال شکستن رکورد تمامی دستاوردهای هر گروه مکتشف دیگری بودند که پیش از خودشان، به آنجا رفته بود. هنگامی که در ۱۲ دسامبر، اتراقگاه ایجاد کردند، با مشاهدهٔ یک جسم ناشناختهٔ سیاه‌وسفید که در افق ظاهر شده بود، برای لحظه‌ای نگران شدند اما کمی بعد کشف کردند که آن چیز مشکوک، مدفوع سگ‌ها در فاصلهٔ دور بوده که به واسطهٔ سراب،
مدفوع سگ‌ها در فاصلهٔ دور بوده که به واسطهٔ سراب، حالت بزرگ‌نمایی پیدا کرده بود. روز بعد، مکتشفان در ۸۹ درجه و ۴۵ دقیقهٔ جنوبی و در حدود فاصله تا قطب جنوب، اتراق کردند. در روز بعد که مصادف با ۱۴ دسامبر ۱۹۱۱ بود، آمونسن ضمن جلب موافقت رفقایش، در جلوی گروه سورتمه‌ها، رهنوردی کرد و در حدود ساعت ۳ بعدازظهر، گروه مکتشف قطبی، سرانجام به منطقهٔ مرکزی قطب جنوب رسید. سپس، پرچم نروژ را در زمین قرار دادند و فلات قطبی را به نام «فلات پادشاه هاکون هفتم» نامیدند. آمونسن بعدها و با اندکی چاشنی طنز در رابطه با این دستاورد
و با اندکی چاشنی طنز در رابطه با این دستاورد خود نوشته بود: «شیطان، این را بپذیر که هیچ مردی، هرگز نتوانسته به هدفی که کاملاً مخالف خواسته‌هایش باشد، دست یابد. منطقهٔ اطراف قطب شمال، از کودکی مرا مجذوب خود کرده بود و حالا در قطب جنوب بودم. آیا چیزی دیوانه‌کننده‌تر از این وجود دارد؟» در ۳ روز آینده، مردان گروه مکتشف، دست به تحقیقات علمی و جغرافیای زدند تا موقعیت دقیق قطب را مشخص کنند. پس از ادعاهای متناقض و مناقشه‌برانگیز کوک و پری در قطب شمال، آمونسن قصد داشت که نشانه‌های غیرقابل انکاری برای به چالش کشیده
که نشانه‌های غیرقابل انکاری برای به چالش کشیده شدنِ احتمالی، از جانب گروه اسکات باقی بگذارد. با کمک سکستانت و در فواصل مختلف، چندین مرتبه اندازه‌گیری در ساعات مختلف روز صورت پذیرفت و بیولاند، هاسل و ویستینگ نیز در جهات مختلف اسکی کردند تا بتواند نقطهٔ قطبی را محاط کنند. آمونسن چنین استدلال می‌کرد که به این طریق، می‌تواند نقطهٔ دقیق میان آنها تا مرکز قطب را تعیین کند. سرانجام، گروه اکتشافی آمونسن، خیمه‌ای بر پا کرد و آن را پولهیم نامیدند. آنها قصد داشتند تا جایی که ممکن بود، با مشاهدات و محاسبات دقیق
تا جایی که ممکن بود، با مشاهدات و محاسبات دقیق جغرافیایی، هرگونه احتمال اشتباه یا شبهه و ابهام را از میان بردارند. آمونسن — در درون خیمه — تجهیزاتی به همراه نامه‌ای خطاب به پادشاه هاکون هفتم برای اسکات گذاشت و درخواست نمود که آنها را تحویل دهد. بازگشت به فرامهیم. در ۱۸ دسامبر بود که گروه مکتشف، سفر بازگشت به سمت فرامهیم را آغاز کرد. آمونسن مصمم بود تا قبل از اسکات، به دنیای متمدن بازگردد و اولین نفری باشد که حامل خبرهایی مهم در این زمینه است. با همهٔ این احوال، او فاصلهٔ پیمایش‌های روزانهٔ خود را به‌منظور
او فاصلهٔ پیمایش‌های روزانهٔ خود را به‌منظور حفظ توان سگ‌ها و مردان گروه، تا محدود نمود. در طول ۲۴ ساعت شبانه‌روز، گروه به گونه‌ای حرکت می‌کرد که خورشید قطبی را دقیقاً پشت سر خود داشته باشد و این عمل به جهت پیشگیری از برف‌کوری ضروری می‌نمود. به کمک انبارهای تدارکاتیِ ساخته‌شده در سفر آمادگاه پیشین، توانستند که به منطقهٔ نام‌نهاده‌شده به‌عنوان راستهٔ قصابان برسند و از آن نقطه، سفر سراشیبی آن‌ها به سمت تیغه‌های برفی آغاز گردید. مردان گروه به‌دلیل فراهم شدن شرایط مناسب، مسیر را به حالت اسکی کردن بر روی برف‌ها
مناسب، مسیر را به حالت اسکی کردن بر روی برف‌ها طی نمودند اما برای هدایت‌کنندگان سورتمه‌ها از جمله هانسن و ویستینگ، شرایط کمی سخت‌تر بود. سورتمه‌های این دو نفر، فرمان‌پذیری مناسبی نداشتند و زمانی که موانع و خطراتی بروز می‌نمود، مجبور به استفاده از ترمزهای سورتمه می‌شدند. در ۷ ژانویه، توانستند به اولین انبار تدارکاتیِ واقع در منطقهٔ تیغه‌ها برسند. آمونسن، احساس می‌کرد که سفر گروه به‌دلیل پیمایش روزانه و منظم می‌تواند توقف‌های ۶ ساعته داشته و پس از آن مجدداً از سر گرفته شود. طبق این شیوه، آن‌ها روزانه در حدود
سر گرفته شود. طبق این شیوه، آن‌ها روزانه در حدود را تحت پیمایش قرار می‌دادند. سرانجام، در ۲۵ ژانویه و در ساعت ۴ صبح، توانستند به فرامهیم برسند. سفر آغازین در ماه اکتبر، با ۵۲ سگ شروع شده بود؛ در حالی که تنها ۱۱ سگ — که ۲ سورتمه را می‌کشیدند — توانستند بازگردند. مسافرت به نقطهٔ مرکز قطبی و بازگشت از آنجا ۹۹ روز به طول انجامید که ۱۰ روز کمتر از زمان پیش‌بینی‌شده بود و در این مدت زمان، در حدود پیمایش شده بود. خبررسانی به جهان. پس از بازگشت به فرامهیم بود که آمونسن متوجه شد دلیلی برای تأخیر در عدم برچیدن گروه
متوجه شد دلیلی برای تأخیر در عدم برچیدن گروه و اقامتگاه وجود ندارد. شام وداع در کلبه صرف شد و سگ‌های باقی‌مانده و سایر محموله‌های همراه را به عرشهٔ کشتی "فِرام" منتقل کردند و کشتی در ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۱۲، خلیج نهنگ‌ها را به مقصد هوبارت در تاسمانی ترک کرد. این سفر، ۵ هفته به طول انجامید و آمونسن به تنظیم متن تلگراف‌ها پرداخت و نخستین گزارش را برای مطبوعات ارائه نمود. کشتی "فِرام" در ۷ مارس به هوبارت رسید. آمونسن به فوریت اطلاع کسب کرد که هیچ خبری [دست‌کم تا آن لحظه] از اسکات و گروهش نیست. او در رابطه با موفقیت
از اسکات و گروهش نیست. او در رابطه با موفقیت این سفر، تلگرام‌هایی را برای برادرش لئون، نانسن و پادشاه هاکون ارسال نمود که به‌طور خلاصه و تلویحی در آن‌ها، توضیحاتی ارائه شده بود. یک روز بعد، نخستین گزارش کامل از ماجرای این سفر را به روزنامهٔ "دیلی کرونیکل" لندن ارائه داد که پیش‌تر، حقوق انحصاری آن را به این مؤسسه فروخته بود. "فِرام" دو هفته در هوبارت توقف داشت و در طول این مدت، به گروه داگلاس ماوسون و کشتی اس‌وای اورورا پیوست که در قالب گروه اکتشافی جنوبگان استرالیا فعال بود. آمونسن، ۱۱ سگ از مجموع سگ‌هایی