payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با مراجعه به منبع مشخص شده به درستی یا نادرستی اظهارات مصاحبه‌شونده پی ببرد. باید یادآوری کنم متن‌هایی که به سوی افشاگری می‌روند در کمترین سطح اثرگذاری هستند زیرا اسیر تبلیغات روزمره می‌شوند و این اسیرشدن در بند تبلیغات روزمره برای لذت بردن جمعی کافی است و برای تبانی کردن یک جمع دیگر وافی است. در ته ماجرا از این دست پژوهش‌ها معرفت تاریخی حاصل نمی‌شود» بخش‌هایی از کتاب. در بخشی از این کتاب آمده‌است: «تلویزیون روشن بود، ناگهان گفتند که شاه پیامی دارد و شاه ظاهر شد و درهم و شکسته و با لکنت زبان و روحیه‌ای
ظاهر شد و درهم و شکسته و با لکنت زبان و روحیه‌ای بسیار خراب و به حال نیمه‌گریه و یک نطقی هم خواند که سراپا التماس و درخواست و آنجا هم گفت که «من پیام انقلاب شما را شنیدم» و بگذارید خلاصه من خودم رهبر انقلاب باشم. اجازه بدهید، تمنا می‌کنم. همه‌اش التماس بود و بعد حکومت نظامی را اعلام کرد ولی باز گفت نترسید این هیچ کاری نمی‌کند، هیچ وحشتی نداشته باشید. خب چرا حکومت نظامی می‌دهید؟ و ما هم متحیر، نمی‌دانستیم چه بگوییم. واقعاً نمی‌دانستیم چه بگوییم. بهت زده شده بودیم... می‌دیدم این‌ها با اراده آزاد، به میل و
بودیم... می‌دیدم این‌ها با اراده آزاد، به میل و هوای دل خودشان به قول سعدی، دارند نابود می‌کنند خودشان را و خیال می‌کنند که با این کارها می‌شود جلوی این انقلاب را گرفت.»
نقاشی فضای باز () اقتباس از معادل فرانسوی (فرانسوی: Peinture sur le motif) است، و به طور کلی یک فُرم از نقاشی امپرسیونیست فرانسه در قرن نوزدهم میلادی است. نشان دادن نور و حالت مکان‌های بدون سقف و فضاهای باز به خصوص برای توصیف عمل نقاشی خارج از منزل نیز نامیده می‌شود. نقش کشیدن از اجسام یا آنچه را که چشم به شکل واقعی آن می‌بیند از ایده‌های اصلی این هنر است که در آن، یک طرح به روش باز تولید شرایط بصری واقعی در زمان نشان داده می‌شود. برای کار در این شیوه و فُرم از نقاشی، باید یک نگاه از پیش تعیین شده از اجسام
از نقاشی، باید یک نگاه از پیش تعیین شده از اجسام یا مناظر در فضای باز ایجاد گردد. تاریخچه. قبل از قرن نوزدهم، هنرمندان رنگ‌های خود را از رنگدانه‌های خام ترکیب می‌کردند که اغلب خود را با استفاده از رسانه‌های مختلف آسیاب می‌کردند. این باعث شده بود تا قابلیت حمل و نقل نامناسب باشد و بیشتر فعالیت های نقاشی محدود به استودیو باشد. با این حال، در دهه 1830، مدرسه باربیزون در فرانسه که شامل چارلز-فرانسوا دوبینی و تئودور روسو بود، از تمرین هوای عمومی برای به تصویر کشیدن تغییر ظاهر نور با تغییر شرایط آب و هوایی
کشیدن تغییر ظاهر نور با تغییر شرایط آب و هوایی استفاده کرد. این وضعیت بعداً در دهه 1800 هنگامی که لوله‌های رنگ روغن در دسترس قرار گرفت، بهبود یافت، و به نقاشی در فضای باز اجازه داد تا برای هنرمندان بیشتری قابل اجرا باشد، لوله رنگ جمع شونده در سال 1841 توسط پرتره‌نگار آمریکایی اختراع شد. در اوایل دهه 1860، چهار نقاش جوان: کلود مونه، پیر آگوست رنوار، آلفرد سیسلی و فردریک بازیل، در حین تحصیل زیر نظر هنرمند آکادمیک چارلز گلیر با یکدیگر آشنا شدند. آنها متوجه شدند که علاقه مشترکی به نقاشی مناظر و زندگی معاصر
شدند که علاقه مشترکی به نقاشی مناظر و زندگی معاصر دارند و اغلب با هم به حومه شهر می‌رفتند تا در هوای آزاد نقاشی کنند. آن‌ها دریافتند که می‌توانند مستقیماً از طبیعت زیر نور خورشید نقاشی کنند و با استفاده از رنگدانه‌های مصنوعی زنده موجود، شروع به ایجاد شیوه‌ای سبک‌تر و روشن‌تر از نقاشی کردند که رئالیسم گوستاو کوربه و مکتب باربیزون را بیشتر گسترش داد. این تئوری در آغاز کار رادیکال بود، اما در دهه های بعدی قرن نوزدهم، این تئوری در عمل عادی هنری جذب شده بود.
بانوی اول نیجریه (؛ عنوان همسر رئیس‌جمهور نیجریه است. بانوی اول حال حاضر کشور نیجریه، عایشه بوهاری است که این عنوان را از ۲۹ مه ۲۰۱۵ میلادی در دست دارد. در قانون اساسی نیجریه، برپایی منصب یا شغلی با عنوان بانوی اول نیجریه، فراهم نشده است. با این حال از زمان استقلال این کشور، بودجه و کارکنان رسمی به بانوی اول نیجریه اختصاص داده شده است. در هنگام خطاب به وی، بانوی اول به کار گرفته می‌شود. استلا اوباسانجو تنها بانوی اول نیجریه است که در حین دراختیار داشتن این عنوان، درگذشت.
داکانما () نام یک جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم‌های مستند است که هر سال در شهر ماپوتو در کشور موزامبیک برگزار می‌شود. نخستین دورهٔ این جشنواره در سپتامبر ۲۰۰۶ برگزار شد و پذیرایِ بیش از ۷۰ فیلم مستند بود. برگزارکننده این جشنواره، شرکت فیلم‌سازیِ «ایبانو مولتی‌مدیا» با همکاری «آموسینه» (اتحادیهٔ فیلم‌سازان موزامبیک) است.
نقاشی شماره پنج () یک نقاشی از جکسون پولاک، نقاش آمریکایی مشهور و در جهت تکمیل فرم جنبش اکسپرسیونیست انتزاعی است. این نقاشی که بر روی ورقهٔ فیبر طرح گردیده، معمولاً با نام ورقهٔ ترکیب هم شناخته می‌شود، اندازه‌گیری حجم طرح از طرف پولاک در ابعاد ۲۴۰ در ۱۲۰ سانتیمتر در نظر گرفته شد. پولاک جهت طرح این شاهکار خود، رنگ مایع را در نظر گرفت که به شکل خاص مشهور به رنگ‌های رزین مصنوعی است، اما به عنوان رنگ روغن برای طبقه‌بندی از مکمل رنگ جهت کار، ارجاع شده و در بازبینی از اثر رنگ‌های خاکستری، قهوه‌ای، سفید و رنگ زرد
از اثر رنگ‌های خاکستری، قهوه‌ای، سفید و رنگ زرد کاملاً مشهود است و نشان دهندهٔ راهی است که بسیاری از مردم آن را به عنوان مصطلح آن یعنی "آشیانهٔ متراکم پرنده" می‌شناسند. فُرم‌های پولاک در نقاشی‌هایش. "جکسون پولاک" را یکی از پیشگامان نقاشی اطواری یا "اکشن پینتینگ" می‌شناسند. این هنر شیوهٔ نوینی از نقاشی غیرشئی می‌باشد که تاریخ آغاز آن به سال ۱۹۵۰ میلادی باز می‌گردد، اجرای این فرم از نقاشی همراه است با اطوار و حرکات هیجان‌زدهٔ دست و اندام در کنار رنگ‌افشانی آزاد و اتفاقی بر پرده به منظور ابراز هر چه بیشتر
آزاد و اتفاقی بر پرده به منظور ابراز هر چه بیشتر شخصیت عاطفی نقاش بدون هیچگونه بازنمایی دنیای مشهودات، این شیوه برای نخستین بار در آمریکا و همان‌طور که گفته شد توسط پولاک تکوین یافت.
سیدنی جوزف پرلمن (؛ – ) یک فیلم‌نامه‌نویس و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بوده است. وی دانش‌آموختهٔ دانشگاه براون است. وی در سال ۱۹۵۶ میلادی، بابت نگارش فیلم‌نامهٔ "دور دنیا در هشتاد روز" برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی شد.
پرتره آدل بلوخ-باوئر اول () که با نام "بانوی طلایی" یا "زن طلایی" هم شناخته می‌شود، یک نقاشی از گوستاو کلیمت نقاشِ نماد گرای اتریشی است که بین سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۷ میلادی تکمیل شده‌است. این اثر؛ اولین پرتره از دو نقاشیِ هَمسان هنرمند با یک مدل است که به عنوان یک طرحِ پایانی و کامل شناخته می‌شود. این نقاشی توسط نازی‌ها و در قالب پروژه غارتگری نازی‌ها، در سال ۱۹۴۱ به سرقت رفت و در گالری کاخ بلودر به معرض تماشا گذاشته شد. در سال ۲۰۰۶ و پس از ۸ سال پیگیری‌های یکی از وراث خانواده، این نقاشی به خانواده بازگشت اما
از وراث خانواده، این نقاشی به خانواده بازگشت اما در همان سال و با مبلغ ۱۳۵ میلیون دلار به فروش رفت. قیمت پرداختی برای این اثر هنری در آن زمان یک رکورد محسوب می‌گردید. نقاشی‌های دوگانهٔ آدل و کلیمت. "آدل بلوخ باوئر" عضو ثروتمند انجمن جامعهٔ وینی و حامی و دوستِ نزدیک گوستاو کلیمت بود. آدل بلوخ-باوئر (۱۸۸۱–۱۹۲۵) دختر موریس باوئر، مدیر کل بانک «وینر بانک‌ورین» بود، آدل در سال ۱۸۹۹ و در سن ۱۸ سالگی ازدواج کرده بود. خانوادهٔ آن‌ها و به خصوص آدل و خواهرش از لحاظ فرهنگی دارای افکار بورژوازی زنانه یهودیان وین
فرهنگی دارای افکار بورژوازی زنانه یهودیان وین بودند. شوهر او فردیناند از طریق پدرش مالک کارخانهٔ قند و شکر گردیده و در این مسیر موفقیت بسیاری به دست آورده بود. در سالن و انجمن خانوادگی آن‌ها هنرمندان، نویسندگان و سیاستمداران سوسیالیست مانند کارل رنر، اولین صدراعظم جمهوری رفت‌وآمد داشتند و ملاقات‌هایی را ترتیب می‌دادند. ماریا آلتمن (۱۹۱۶–۲۰۱۱) خواهرزادهٔ آدل دربارهٔ چیزهایی که از او به یاد دارد می‌گوید؛ آدل توصیف واقعی درد و رنج بود. همیشه سردرد داشت، مثل یک دودکش سیگار می‌کشید و هیچ‌وقت این عادتش را ترک
یک دودکش سیگار می‌کشید و هیچ‌وقت این عادتش را ترک نکرد، ظرافت و در عین حال تاریکی وحشتناکی در چهرهٔ او مشهود بود در عین حال بسیار از خودراضی می‌نمود. دوستی کلیمت با آدل باعث شد تا آدل برای چندین پرتره مدل نقاش شود که از مشهورترین آن‌ها می‌توان به تابلوهای دیگر نقاش به غیر از تابلوهای دوگانهٔ آدل بلوخ باوئر اول و دوم معروف به "یودیت اول" که بیشتر با نام جودیت و سر هولوفرنس مشهور است اشاره داشت. طرح کلی کلیمت برای نقاشی جودیت اول با محوریت آدل با بدنی نیمه برهنه در توصیف جودیت کتاب مقدس می‌باشد که در سال
برهنه در توصیف جودیت کتاب مقدس می‌باشد که در سال ۱۹۰۱ طرح گردید. در سال ۱۹۰۹ کلیمت نقاشی دیگری با همان محوریت جودیت طرح کرد که به نقاشی جودیت دوم شهره گشت به این ترتیب کلیمت قبل از خلق آدل بلوخ باوئر اول و دوم به شکلی نمادین و با غنای مذهبی یک دوگانهٔ دیگر در قالب یودیت از آدل خلق کرده بود. فردیناند همسر آدل به آثار کلیمت علاقهٔ بسیاری داشت، او علاوه بر خرید تابلوی اول آدل از کلیمت چندین طرح مشهور دیگر استاد از جمله نقاشی پرتره آدل بلوخ-باوئر دوم را نیز خریداری کرد، در کنار این آثار چهار منظره نقاشی نیز
کرد، در کنار این آثار چهار منظره نقاشی نیز خریداری شد که از میان آن‌ها می‌توان به تابلوهای. پرتره آمالی (۱۹۱۷) جنگل توس (۱۹۰۳) قفل در اتاق سوم (۱۹۱۰) و خانه‌ها در اونتراخ (۱۹۱۶) اشاره داشت. تاریخچه و مالکیت اثر. "کلیمت" برای تکمیل این شاهکار خود سه سال زمان صرف کرد، نقاشی‌های اولیه وی به سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۴ بر می‌گردد، ابعاد این اثر کلیمت در اندازهٔ ۱۳۸ × ۱۳۸ سانتیمتر می‌باشد که از رنگ روغن بر روی طلا، نقره و کرباس طرح گردیده که نشان دهندهٔ تزئینات و پیچیدگی‌های استادانهٔ نقاش در سَبْک هنر نو می‌باشد. کلیمت
استادانهٔ نقاش در سَبْک هنر نو می‌باشد. کلیمت یک عضو و در حقیقت رئیس انجمنِ جدایی‌خواهی وین بود. یک گروه از هنرمندان که به دور از روش‌های سنتیِ نقاشی که روشی ورشکسته شده بود می‌باشد. این تصویرِ نقاش در وین و به سفارش و پیشنهاد شوهر آدل یعنی "فردیناند بلوخ باوئر" طرح گردید. فردیناند که یک صنعتگر ثروتمند بود، عمدهٔ ثروتِ خود را از صنعت قند و شکر به دست آورده بود. او یکی از بزرگ‌ترین هنر دوستان و از جمله معدود حامیانِ مطرح گوستاو کلیمت بود که هم آثار و هم شخصیتِ نقاش مورد ستایش وی بود. دومین طرح کلیمت با همین
نقاش مورد ستایش وی بود. دومین طرح کلیمت با همین موضوع و با مدلینگ آدل مشهور به تابلوی پرتره آدل بلوخ باوئر دوم می‌باشد که ۵ سال بعد یعنی در سال ۱۹۱۲ طرح گردید. ادعایی مطرح شد در رابطه با اینکه آدل از همسر خود خواسته تا پس از مرگش، تابلوی کلیمت را به "گالری دولت اتریش" اهدا کند، آدل در سال ۱۹۲۵ به واسطهٔ مننژیت درگذشت. هنگامی که آلمان نازی در سال ۱۹۳۸ اتریش را در اقدامی مشهور به آنشلوس ضمیمهٔ خاک خود کرد، بیوهٔ او به پراگ فرار کرد و پس از آن به زوریخ رفت. اموالِ خانوادهٔ بلوخ باوئر غارت شد که نقاشی کلیمت هم
خانوادهٔ بلوخ باوئر غارت شد که نقاشی کلیمت هم جزو آن‌ها بود. فریدریش، دادستان تعیین شده از طرف پیشوا در ادارهٔ کثیف خود که در مرکز نمایندگی یا در اختیار دولت آلمان بود، در سال ۱۹۴۱ نقاشی را توسط گالری دولت اتریش مشهور به گالری کاخ بلودر، مستقر در کاخ بلودر وین به دست آورد. "فردیناند بلوخ باوئر" در سال ۱۹۴۵ در زوریخ درگذشت، در همان سال بر اساس وصیت او برادر زاده و خواهر زادهٔ خود، از جمله "ماریا آلتمن" را به عنوانِ وارثان املاک و دارایی خود مشخص کرد، "ماریا آلتمن" در سال ۲۰۰۰ بر اساسِ پی‌گیری‌های یک طرفدارِ
در سال ۲۰۰۰ بر اساسِ پی‌گیری‌های یک طرفدارِ اتریشی در جهت استرداد آثار موضوع را دنبال کرد، ماریا در دادگاه‌های اتریش و آمریکا در جهتِ بازپس‌گیری مجموعهٔ آثار هنری عمویش از جمله "پرتره آدل بلوخ باوئر اول" اقامهٔ دعوا کرد. دولت اتریش در زمان و موقعیتِ "فونز لو" در نشستی از ماریا درخواست داشتند که آثار را به سرزمین مادری خودش بخشش کند تا در اتریش بماند، در پایانِ ماجرا پس از یک نبردِ قضایی کوتاه در سال ۲۰۰۶ و توسط دادگاه، مالکیت اصلیِ این تابلو و سایر آثار به ماریا آلتمن تعلق گرفت، در ژوئن سال ۲۰۰۶ تابلو
به ماریا آلتمن تعلق گرفت، در ژوئن سال ۲۰۰۶ تابلو فروخته شد به قیمت ۱۳۵ میلیون دلار به "رولاند لودر" جهت گالری نئو در نیویورک، مبلغ پرداخت شده در آن زمان به عنوانِ یک رکورد در زمینهٔ آثار هنری به حساب می‌آمد، این پرتره از ژوئیه همان سال ۲۰۰۶ برای عموم به نمایش گذاشته شد. فیلم و سینما. داستان ماریا آلتمن به اندازهٔ کافی پر ماجرا و هیجانی بود تا کارگردانان و فیلم‌نامه‌نویسان به سراغ آن بروند، در سال ۲۰۱۵ فیلم سینمایی زنی با لباس طلایی رنگ به کارگردانی سایمون کُرتیس و با بازی هلن میرن در نقشِ ماریا و رایان
کُرتیس و با بازی هلن میرن در نقشِ ماریا و رایان رینولدز به عنوانِ وکیل وی "شوئنبرگ" بر پردهٔ نقره‌ای رفت. آلتمن همچنین در سه فیلم مستند به بازگویی ماجرای زندگی خود پرداخته که عمده‌ترین مُستند با نامِ "آرزوی آدل" مشهور است که توسط فیلمساز "تِرنس تُرنِر" در سال ۲۰۰۸ ساخته شد، مُستند "آرزوی آدل" به واسطهٔ مصاحبه با آلتمن و وکیل وی "شوئنبرگ" و کارشناسانِ برجسته و سایر افرادی که در پیگیری پروندهٔ دادگاهی وی نقش داشتند بسیار برجسته و قابل توجه گردید، در سال ۲۰۰۷ نیز مُستندی با نامِ "سرقت کلیمت" ساخته شد که همراه
مُستندی با نامِ "سرقت کلیمت" ساخته شد که همراه با مصاحبهٔ آلتمن، شوئنبرگ و دیگران نیز بود. قطعه‌ای مُستند دیگر نیز در سال ۲۰۰۶ با مِحوَریت تجاوز به اروپا ساخته شد که به سِرقت گسترده از هنر توسط حزب نازی در جنگ جهانی دوم اشارهٔ مستقیم داشت. کتاب‌شناسی. داستانِ ماریا آلتمن که ارتباطِ تام به موضوع آثار کلیمت، نقاشی‌های آدل و ماجرای خانوادهٔ بلوخ باوئر داشت دستمایهٔ نوشتنِ مقالات و کتاب‌های زیادی گردید که چند نمونه از آن‌ها مشهورتر و پر خواننده تر بوده‌اند، یک کتاب به نامِ مراقب تصادفی به شکل ویژه، به خاطرات
کتاب به نامِ مراقب تصادفی به شکل ویژه، به خاطرات "گریگور کالینز"نویسنده، هنرپیشه و تهیه‌کننده آمریکایی که برای مدتی مراقب و دوست سال‌های پایانی ماریا آلتمن بود نوشته شد، کتاب در پانزدهم اوت ۲۰۱۲ منتشر گردید، نمایش نامه‌ای در جهت تئاتر بر اساس آن در نیویورک و در ژانویه ۲۰۱۵ نوشته و اجرا شد. داستانِ دیگر به شکلِ کلّی دربارهٔ نقاشی و اغلبِ کسانی است که به شکلی درگیر در ماجرای پر فَراز و نَشیبِ آن بودند، توسط "آن ماری اوکانر" با نامِ "زنی در لباس طلایی" که در مقدمه و ویراستار به نام داستان شاهکار فوق العادهٔ
مقدمه و ویراستار به نام داستان شاهکار فوق العادهٔ گوستاو کلیمت، پرتره آدل بلوخ باوئر از آن یاد گردیده تاریخِ انتشار این کتاب هفتم فوریه ۲۰۱۲ می‌باشد. ماجرای تابلو و ماجراهای دیگرِ مربوط به درگیری‌ها و کشمکش‌های بازماندگان و دادگاه، دولت وقت اتریش، بازیابی میراث در جهتِ صاحبان فعلی آن توسط "ملیسا مولر" و "مونیکا تاتزاکف" در آخرین سال‌های عمرشان و چیزهایی که از دست داده‌اند در کتاب "زندگی از دست رفته، هنرِ از دست رفته" نقل گردیده، از دست دادن آثار هنری، سرقت نازی‌ها از مجموعهٔ هنر یهودیان و تلاش برای عدالت
نازی‌ها از مجموعهٔ هنر یهودیان و تلاش برای عدالت توسط انتشارات "وندوم" در یکم سپتامبر ۲۰۱۰ منتشر گردید
ارنست تایدیمن (؛ – ) یک فیلم‌نامه‌نویس، رمان‌نویس، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۷۱ میلادی، بابت نگارش فیلم‌نامهٔ «ارتباط فرانسوی» برندهٔ جایزه گلدن گلوب، جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی، جایزه ادگار و «جایزه انجمن نویسندگان آمریکا» شد.
نیل پترسون (؛ – ) بازیکن فوتبال، فیلم‌نامه‌نویس و نویسنده اهل بریتانیا بود. وی در سال ۱۹۵۹ میلادی، بابت نگارش فیلم‌نامهٔ "فرصتی برای پیشرفت"، برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی شد.
سیروس پرهام، با نام مستعار "میترا"، (۳ بهمن ۱۳۰۷ –۲۴ شهریور ۱۴۰۴) مترجم، ویراستار، منتقد ادبی، هنرشناس، فرش‌شناس ایرانی و از بنیان‌گذاران سازمان اسناد ملی ایران بود. پرهام مدرک لیسانس را در ۱۳۳۰ از دانشگاه تهران و دکترا را در ۱۳۳۳ از دانشگاه برکلی در رشتهٔ علوم سیاسی گرفت. وی در زمرهٔ کسانی است که برای نخستین بار در ایران به شیوهٔ نقد ادبیِ غربی به این کار پرداختند. پرهام در ۱۳۳۳ کتاب «رئالیسم و ضد رئالیسم» را نوشت که پس از دو ماه نایاب شد. این کتاب به همراه «مکاتب ادبی»، نوشتهٔ رضا سیدحسینی، از نخستین آثار
«مکاتب ادبی»، نوشتهٔ رضا سیدحسینی، از نخستین آثار در نوع خود و مدت‌ها مرجع نویسندگان ایرانی بود. به گفتهٔ محمد شمس لنگرودی، پرهام فعال‌ترین منتقد ادبی دههٔ سی، منتقدی مارکسیست، «فعال‌ترین منتقد ادبی جامعه‌گرای» این دهه است، هرچند که لنگرودی معتقد است نقد پرهام «دیواری ستبر» بین هنر رئالیستی و هر آنچه غیر رئالیستی است می‌کشد. پرهام از نخستین ویراستاران ایرانی و اولین ویراستار مؤسسه انتشارات فرانکلین (علمی و فرهنگی امروز) است. وی در هنرشناسی نیز دستی دارد و مجموعهٔ ۱۵ جلدی «سیری در هنر ایران» نوشتهٔ آرتور
مجموعهٔ ۱۵ جلدی «سیری در هنر ایران» نوشتهٔ آرتور اپهام پوپ و همسرش فیلیس اکرمن را مؤسسهٔ علمی و فرهنگی، به سرویراستاری او ترجمه و تهیه کرده‌است. سیروس پرهام به عنوان پیشکسوت ویراستاری ایران در یکشنبه ۹ آبان ۱۳۹۵ به همراه مهدی قنواتی و مهناز مقدسی، انجمن صنفی ویراستاران را تأسیس کردند. در زمینهٔ ترجمه هم، جدای از مقالاتی که پرهام در مجلات گوناگون به چاپ رسانده، گزیده‌ای از اشعار والت ویتمن، شاعر ملی آمریکا، تحت عنوان «گزیدهٔ اشعار والت ویتمن» و «ای آن‌که مرا اکنون در دست داری» از او منتشر شده‌است. پرهام از
اکنون در دست داری» از او منتشر شده‌است. پرهام از جملهٔ نسل دوم بنیان‌گذاران انتشارات نیل است. در زمینهٔ کار مطبوعاتی هم می‌توان به سوابق وی در مجلهٔ «خوشه»، که اختصاص داشت به شاعران نوپرداز، «جُنگ صدف»، از نشریات متعلق به حزب توده، و نشریهٔ «انجمن کتاب» اشاره کرد. پرهام سلسله مقالاتی را نیز با نام مستعار سایروس برام و به صورت پاورقی دربارهٔ انقلاب ایران در روزنامهٔ اطلاعات می‌نوشت که بعدها مؤسسه انتشاراتی امیرکبیر آن را تحت عنوان «انقلاب ایران و مبانی رهبری امام خمینی» به صورت کتاب چاپ کرد. اما زمینهٔ
امام خمینی» به صورت کتاب چاپ کرد. اما زمینهٔ «حرفه‌ای» پرهام سازمان اسناد است. وی از بنیان‌گذاران این رشته در ایران و از ۱۳۴۹ تا ۱۳۵۹ نیز رئیس سازمان اسناد ملی ایران بود. پرهام از پژوهندگان رشتهٔ فرش‌شناسی ایرانی است و در این زمینه تألیفات مهمی دارد و مدتی هم عضو هیئت مدیرهٔ موزهٔ فرش ایران بوده‌است. کتب تألیفی او از جمله "دستباف‌های عشایری و روستایی فارس" در زمره کتب درسی و مرجع رشته فرش هستند.
پرتره آدل بلوخ باوئر دوم () یک نقاشی رنگ روغن بر روی بوم و دومین نقاشی، نقاش نماد گرا و رئیس انجمن جدایی‌خواهی وین گوستاو کلیمت اتریشی است که در سال ۱۹۱۲ طرح گردید، "آدل بلوخ باوئر" (۱۸۸۱–۱۹۲۵) یک هنر دوست و در حقیقت رئیس سالن بانوان وینی بود که از دوستان کلیمت به‌شمار می‌رفت. تاریخچهٔ دو نقاشیِ آدل. آدل بلوخ باوئر، همسر "فردیناند بلوخ باوئر"، یک صنعتگر ثروتمند بود که حامی و پشتیبان گوستاو کلیمت شمرده می‌شد، آدل برای دو نقاشی کلیمت مدل و الگو بود که اولین نقاشی مشهور به پرترهٔ آدل بلوخ باوئر اول می‌باشد که
مشهور به پرترهٔ آدل بلوخ باوئر اول می‌باشد که از پرترهٔ دوم یعنی همین نقاشی مشهورتر است، تا پیش از ماجرای آنشلوس که قبل از آغاز جنگ جهانی دوم و در تاریخ ۱۱ مارس ۱۹۳۸ رخ داد، این نقاشی‌ها بر دیوار خانهٔ بلوخ باوئر قرار داشتند. ماه‌های بعد از واقعهٔ آنشلوس که منتج به الحاق اتریش به خاک آلمان گردید برای خانوادهٔ "بلوخ باوئر" قابل تحمل نبود، هر چند شخصیت آدل که مدل هر دو نقاشی کلیمت بود سالها پیش و در تاریخ ۱۹۲۵ بر اثر مننژیت درگذشته بود. ماجرای ماریا آلتمن و سرانجام نقاشی. سال‌های پس از جنگ، بازماندگان
و سرانجام نقاشی. سال‌های پس از جنگ، بازماندگان خانوادهٔ بلوخ باوئر دیگر تمایلی برای بازگشت به اتریش نداشتند و بر اساس راهنمایی یک دوستدار هنر و یک وکیل نه چندان مشهور به نام "شوئنبرگ" در جریان وقایعی قرار گرفتند در ارتباط با اینکه طی شکایتی می‌توانند این آثار را بازپس بگیرند، این در حالی بود که موزهٔ اتریش هیچگونه تمایلی در جهت استرداد آثار به بازماندگان خانوادهٔ باوئر نداشت، "فردیناند بلوخ باوئر" تا پیش از مرگ به سال ۱۹۴۵ در زوریخ وصیت نامه‌ای تنظیم کرده بود که تمام املاک و دارایی خود را به برادر زاده خود
که تمام املاک و دارایی خود را به برادر زاده خود بخشیده بود، با توجه به این وصیت‌نامه، ماریا اصلی‌ترین وارث دارایی‌ها قرار می‌گرفت و همین امر بهانه‌ای شد برای پیگیری او و وکیلش برای بازگرداندن آثار کلیمت. گفته شده که برخورد سرد همراه با بی اعتنایی و بعضاً تحقیر دولت وقت اتریش در عزم ماریا جهت پیگیری موضوع و انتقال آثار بی تأثیر نبوده‌است. پس از پایان جنگ و جدل دادگاهی، در نهایت ۵ اثر کلیمت که دو نقاشی آدل هم جزو آنها بودند در ژانویه سال ۲۰۰۶ و با حکم دادگاه در تملک و اختیار ماریا آلتمن دختر برادر فردیناند
در تملک و اختیار ماریا آلتمن دختر برادر فردیناند بلوخ باوئر قرار گرفت، ماریا در نوامبر سال ۲۰۰۶ و در حراج کریستی، پرتره آدل بلوخ باوئر دوم را به مبلغ تقریباً ۸۸ میلیون دلار به فروش رساند که چهارمین پرداختی بالا در جهت خرید یک اثر هنری در آن زمان بود، در پائیز سال ۲۰۱۴ تابلوی آدل بلوخ باوئر دوم در قالب یک وام ویژه و درازمدت به موزهٔ هنر مدرن در شهر نیویورک سپرده شد.
یودیت و سَرِ هولوفِرنِس () همچنین با نامِ شناخته شدهٔ جودیتِ اول، یک نقاشی رنگ روغن بر روی بوم اثر نقاش نماد گرای اتریشی گوستاو کلیمت است. داستان جودیت و هولوفرنس. یودیت بنا بر روایات بیوه زنی زیبا بوده، پس از محاصرهٔ شهری که در آن ساکن هستند و از آنجایی که رُعب و وحشت را از ساکنان مؤمن شهر دور کند، اعلام می‌کند که بنا بر مشیّت خداوند می‌تواند دشمنِ مردم و شهرِ تحتِ محاصره توسط هولوفِرنِس را نابود کند. او پس از نیایش، مخفیانه به اردوگاه دشمن می‌رود و موفق می‌شود سَرِ هولوفِرنِس را در خواب بِبُرَد، با کشته
سَرِ هولوفِرنِس را در خواب بِبُرَد، با کشته شدن سردار بزرگ به دست یک زن، ارتش وی سراسیمه و آشفته می‌گردد، بدین ترتیب شهر از محاصره نجات می‌یابد. متن و تأثیرات. کلیمت ایده و طرح این اثر خود را از خاکستر و شالودهٔ اثر مذهبی و کتاب مقدس یهودیان گرفت، دورهٔ تاریخیِ هنر در زمان او و تدوین و تفسیر اصلی آن شکلی تَرجیحی بر ساختِ فیگورها دارد. در واقع بسیاری از نقاشی‌های طرح شده در این زمینه وجود دارد، توصیف قسمت به شیوه‌ای قهرمانانه، به ویژه بیان شجاعت جودیت و ماهیت و فضیلت او، جودیت به نظر می‌رسد به عنوان ابزار
و فضیلت او، جودیت به نظر می‌رسد به عنوان ابزار اجرای حُکم خداوند می‌باشد اما خشونت از عمل او را نمی‌توان انکار کرد و این عملِ او به طور چشمگیری بیانگر یک سری از کارهای کاراواجو است که او هم تعدادی تصویر از جمله در رابطه با همین جودیت و هولوفِرنِس در کارنامهٔ آثارش دارد همچنین هنرمندان دیگری که با الگوی کتاب مقدس و ماجرای جودیت طرح‌هایی آفریدند می‌توان به آرتمیزیا جنتیلسکی و تروفیم بیگوت اشاره داشت، تکیه بر ماجرای هولوفِرنِس فارغ از جَنبهٔ خشونتِ آن چنان جالبِ توجه بوده که نقاشانی همچون کریستوفانو آلوری
جالبِ توجه بوده که نقاشانی همچون کریستوفانو آلوری فلورانسی و نقاشِ دیگر گوستاو مورو نیز عمده شهرتِ خود را به واسطهٔ طراحی نقاشی با همین موضوع به دست آوردند. نکتهٔ قابل تأمل موضوع عریان بودن جودیت در نقاشی "کلیمت" می‌باشد، چیزی که حداقل در هیچ‌کدام از آثارِ نقاشان نامبرده با نقاشی مُشابه وجود ندارد، نقاشی و برداشت کلیمت از جودیت همانند نقاشی "کاراواجو" خِشن نیست، همانگونه که کاراواجو خنجر آختِه را بر گردن هولوفِرنِس قرار داده و خون از شریان‌های او فَوَران کرده، با این همه در اینجا و در نقاشی کلیمت شاهدِ
کرده، با این همه در اینجا و در نقاشی کلیمت شاهدِ تنها، سَرِ بُریده در دستان جودیت هستیم، کلیمت به عمد هر گونه مرجع و روایت را نادیده می‌گیرد، و کُنستانترهٔ تصویری خود را صرفاً به جودیت اختصاص می‌دهد، به طوری که او سَرِ بریدهٔ هولوفِرنِس را در گوشهٔ پائین در حاشیهٔ سمت راست، در دست گرفته، هیچ اثری از شمشیر خون آلود وجود ندارد، به عنوان این نکتهٔ مُستتر از کلیمت برای بیننده که اگر او قهرمان من است، پس می‌تواند هر سلاحی داشته باشد، همین‌طور حذف سِلاحی که بی ارتباط با مَشروعیّت سالومه نیست، همان لحظهٔ قبل از
با مَشروعیّت سالومه نیست، همان لحظهٔ قبل از قتل، فتنه انگیزی از طرف ژنرال و سَر کَردهٔ نبوکد نصر که به نظر می‌رسد در راستای یکی شدن با بخش قطعی و اصلی داستان شکل گرفته نقاشی "جودیتِ اول" کلیمت، نشان دهندهٔ یک هماهنگی نمادین و ترکیبی کنجکاوانه با گناه در مقابل نقاشی مُشابه سین ، اثر فرانز استوک می‌باشد، وسوسهٔ نشان داده شده توسط نقاش آلمانی در برابر مدل جودیت کلیمت، زنی افسونگر با انتخاب وضعیتِ برهنه و بدون لباس و جسم ناپایدار به عنوان قطعهٔ کانونی و مرکزی بوم نقاشی می‌شود، مدل نقاشی استوک با اینکه لباس
بوم نقاشی می‌شود، مدل نقاشی استوک با اینکه لباس دارد اما به وضوح سینه‌هایش پیدا است و نقاشی کلیمت در کُل، فاقد لباس و کاملاً برهنه است. در قسمت طراحی چهره، نیروی جذبهٔ چهرهٔ جودیت سرچشمه‌ای است از نزدیکی و استحکام و استقرار پایدار، ارائه شده توسط طرح مُتِعامد خطوط که نشانگرِ طراحی خطوط به شکل عمودی از بدن و تَشابُه افقی در حاشیهٔ پائین است.
چارلز شنی (؛ – ) یک فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۵۲ میلادی، بابت نگارش فیلم‌نامهٔ «بد و زیبا» برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی شد.
هری براون (؛ ۳۰ آوریل ۱۹۱۷ – ۲ نوامبر ۱۹۸۶) شاعر، فیلم‌نامه‌نویس و رمان‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۵۱ میلادی، بابت نگارش فیلم‌نامهٔ "مکانی در آفتاب"، برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی شد.
در اساطیر یونانی، ممفیس، نامیست زنانه که وجه تسمیهٔ شهر منف در مصر است. این نام به چندین شخصیت مختلف نسبت داده شده که از آن جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
لنکس رابینسون () یک فیلم‌نامه‌نویس، نمایشنامه‌نویس، تهیه‌کننده فیلم و مدیر تئاتر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در سال ۱۹۳۰ میلادی، بابت نگارش فیلم‌نامهٔ "خانه بزرگ"، برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی شد. جایزه‌ای به افتخار او به نام «جایزه ادبی لنوکس رابینسون» از سال ۲۰۱۴ برپا شد.
استیون گِیگان (؛ زادهٔ ) یک کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در سال ۲۰۰۰ میلادی، بابت نگارش فیلم‌نامهٔ «قاچاق»، برندهٔ جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه اقتباسی شد.وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه امی ساعات پربیننده، جایزه گلدن گلوب، جایزه بفتا و «جایزهٔ انجمن نویسندگان آمریکا» شده است.
نادر فلاح (زاده ۱۴ شهریور ۱۳۵۲ در کرمان)، بازیگر و کارگردان سینما، تئاتر و تلویزیون اهل ایران است. فلاح، فعالیت‌های نمایشی خود را از سال ۱۳۶۸ در کرمان آغاز کرد. او با فیلم چند کیلو خرما برای مراسم تدفین به صورت جدی، وارد عرصه سینما شد. وی با فیلم چند متر مکعب عشق بیشتر مورد توجه قرار گرفت و با بازی قابل توجه خودش توانست جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد جشن خانه سینما را دریافت کند و نامزد جایزه جشن حافظ و جشنواره فیلم شهر شود. فلاح در سال ۱۳۹۵ با دو فیلم در سی و پنجمین دوره جشنواره فیلم فجر حضور داشت و
در سی و پنجمین دوره جشنواره فیلم فجر حضور داشت و نامزد جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مردانه شد. وی دارای تحصیلات کارشناسی ادبیات نمایشی (۱۳۷۸) از دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی تهران و کارشناسی ارشد کارگردانی نمایش (۱۳۹۰) از دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران است.
مختار کلانتری (زاده ۱۳۳۳ در سلطانیه) اولین دبیرکل ستاد مبارزه با مواد مخدر، فرمانده کل پیشین کمیته انقلاب اسلامی از سال ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۰، معاون پیشین وزیر راه و مدیر عامل سازمان بنادر و دریانوردی جمهوری اسلامی ایران و رئیس فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران از سال ۱۳۷۵ تا ۱۳۷۹ بوده‌ است. سوابق فعالیتهای ورزشی. ۱- عضو هیئت رئیسه فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران در سال های ۱۳۷۳ الی ۱۳۷۵. ۲- رئیس فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران در سال های ۱۳۷۵ الی ۱۳۷۹. ۳- کارشناس خبره و عضو هیئت رئیسه فدراسیون تکواندو