payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دشت ری یکی از دشت‌های استان تهران و ناحیه‌ای مسکونی با زمین‌های گسترده زراعی است که در جنوب شهر تهران قرار دارد. شهر تهران برخاسته از ناحیه موسوم به دشت ری در سایه جنوبی رشته کوه‌های البرز میانی است. در این دشت چندین پژوهش باستان‌شناسی صورت گرفته است. به‌طور کلی شهرستان ری در ناحیه دشتی استان تهران واقع شده و تنها کوه بی بی شهربانو در شمال شرقی و کوه آزاد در ۲۱ کیلومتری جنوب باختری آن قرار گرفته است. اقوام آریایی مهاجر با ورود به ایران هنگامی که به دشت ری رسیدند، شهر ری را جهت قلعه سازی انتخاب کرده میدانی
شهر ری را جهت قلعه سازی انتخاب کرده میدانی بزرگ را در آن بنا نهادند. دشت ری یکی از غنی‌ترین دشت‌های منطقهٔ جنوبی البرز بوده، و از خصوصیات منحصربه‌فرد آن قرار داشتن در مسیر مهم‌ترین راه تجاری تاریخ منطقه، راه ابریشم بوده است.
«نحوه بوسیدنت را عوض کردی» تک‌آهنگی از هنرمند اهل بریتانیا اگزمپل است که در سال ۲۰۱۱ میلادی منتشر شد. این تک‌آهنگ در چارت‌های اسکاتلند و بریتانیا در رتبه اول و در چارت‌های ایرلند، لهستان، آلمان جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
آلبرتین گمشده جلد ششم از در جستجوی زمان از دست رفته نوشته مارسل پروست است که نخست با نام گریخته در سال ۱۹۲۵ به چاپ رسید. چکیده داستان. بخش نخست. دربخش نخست راوی بیهوده می‌کوشد به روش‌های گوناگون آلبرتین را به خانه برگرداند. از سوی دیگر، آلبرتین از اسب می‌افتد و جان می‌سپارد. بخش دوم. در بخش دوم راوی پس از دیداربا دلباخته پیشین خود ژیلبرت سوان که اینک با نام فرزند خواندگیش دوشیزه فورشویل شناخته می‌شود، آلبرتین را از یاد می‌برد تا آزاد و رها به ونیز برود. متن نخستین داستان. در سال ۱۹۸۶ دست نوشته نخستین داستان
داستان. در سال ۱۹۸۶ دست نوشته نخستین داستان که مارسل پروست بر آن پی‌نویسی و کاستی و افزون‌هایی می‌کرده، یافت شد. این متن در چاپ ۱۹۹۲ گارنیه ـ فلاماریون و چاپ ۱۹۹۳ لیور دو پوش (کتاب جیبی) به متن ۱۹۲۵ افزوده شد.
سدوم و عموره جلد چهارم از در جستجوی زمان از دست رفته نوشته مارسل پروست است که جلد نخست آن در ۱۹۲۱ و سپس دومین آن در ۱۹۲۵ از سوی انتشارات گالیمار به چاپ رسید. چکیده داستان. در این جلد راوی از همجنس گرا بودن شارلوس آگاه می‌شود. برگردان چکیده. دلباختگی سبب زیر و رو شدن بستر خاکی اندیشه می‌شود. در اندیشه آقای شارلوس که، چند روز پیش، به دشتی بسیار هموار و یکدست می مانست و او در دوردست‌هایش هم از فرود تا فراز اندک گمانی را نمی توانست به چشم ببیند، ناگهان رشته کوههای بلند و استواری به سختی سنگ، و از سنگی تراشی
بلند و استواری به سختی سنگ، و از سنگی تراشی خورده، سر بر داشته بود، چنان‌که گویا پیکرتراشی، به جای بردن سنگ مرمر از کوه، آن را در جا تراشیده، و پیکره‌های بسیار بزرگی تنگانگ در کنار هم ایستاده از ترس، رشک بری، کنجکاوی، هوس، بیزاری، رنج، غرور، ترسناکی، و دلباختگی بر جای گذاشته باشد.
سوابق مدیریتی. مدیر کل شهری و روستایی استانداری اردبیل رئیس مدرسه موسیقی صدا و سیما مدیر کل سیاسی وزارت کشور دبیر ماده 10 احزاب وزارت کشور مشاور رئیس ستاد حقوق بشر قوه قضائیه استاندار ایلام عضو هیئت مدیره مجمع استانداران کشور موفقیت ها و افتخارات. تصویب طرح تدریس زبان‌های محلی در مدارس که نهایتاً به ابلاغیه دولت بعد از شش سال مبنی بر تدریس زبان‌های محلی در دانشگاه‌ها گردید. وجود رشته آموزش زبان و ادبیات ترکی آذری در دفترچه های کنکور کارشناسی رشته آموزش زبان و ادبیات ترکی آذری از برکات مصوب شدن همین قانون
و ادبیات ترکی آذری از برکات مصوب شدن همین قانون است. کسب رتبه اول برای استان ایلام در زمینه جذب تسهیلات کشاورزی و مشاغل روستایی کم بهره در بین تمامی استانهای کشور باز کردن راه زمینی مرز مهران به روی زائران پیاده عتبات عالیات که حاصل آن پروژه های متعدد رفاهی، خدماتی، امنیتی و زیرساختی در استان ایلام بوده است. مرز مهران به دلایل امنیتی و با مصوبه شورای عالی امنیت ملی سالها بر روی زائران پیاده حرم حضرت امام حسین بسته بود ولی عباس زاده مشکینی توانست با تغییر مصوبه شورای عالی امنیت ملی مرز مهران را برای تردد
مصوبه شورای عالی امنیت ملی مرز مهران را برای تردد زوار ایرانی باز کند. دریافت لوح زرین استاندارن کشور ه عنوان استاندار نمونه کشور. عباس زاده مشکینی از جملهه مسئولان ایرانی است که صراحتاً به اشغال سرزمین اسلامی قره باغ توسط ارمنستان اعتراض کرده است. جمله معروق وی در این باره «روز قدس، روز قره باغ هم هست» می باشد.
ویکتور زابکوف (زاده ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۱) کارآفرین، سیاست‌مدار و مدیر ارشد اجرایی روس است، که اکنون به‌عنوان رئیس هیئت مدیره شرکت گازپروم فعالیت می‌کند. وی در فاصله سال‌های ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۸ نخست‌وزیر روسیه بود و از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ نیز به‌عنوان معاون اول نخست وزیر روسیه فعالیت نمود.
نبرد ساردارآباد نبردی است که در سال ۱۹۱۸م از ۲۱ تا ۲۷ مه بین ارمنستان و دولت عثمانی در نزدیکی روستای ساردارآباد، ۴۰ کیلومتری غرب شهر ایروان صورت گرفت و با پیروزی ارتش ارمنستان خاتمه یافت، و در ۲۸ مه ۱۹۱۸ کشور ارمنستان اعلام استقلال نمود و اولین جمهوری ارمنستان تشکیل شد. زمینه نبرد. با پیشامد انقلاب مارس ۱۹۱۷ روسیه، در موازنه قدرت‌های جهانی و به ویژه در عرصه رویارویی‌های نظامی در آن مقطع، دگرگونی مهمی صورت گرفت که پی آمدهای آن فقط به تدریج روشن شد. هنوز هیچ‌یک از طرفین و به ویژه قدرت‌های مرکز که می‌توانستند
از طرفین و به ویژه قدرت‌های مرکز که می‌توانستند طرف منتفع از این دگرگونی باشند مطمئن نبودند که آیا تحولات جاری در روسیه به کناره‌گیری قطعی آن از جنگ و در نتیجه تضعیف نیروهای متفقین منجر خواهد شد یا خیر. از این رو دولت عثمانی نیز از این فرصت بهره‌برداری کردند در حالی که ارمنی‌ها، نگران از تحولات جاری در جبهه قفقاز از حکومت کرنسکی خواستند که برای تقویت جبهه‌های جنگ اقدامی جدی به عمل آورد در نوامبر ۱۹۱۷، در تفلیس پایتخت اداری قفقاز تشکیلاتی به نام کمیساریای ماوراء قفقاز برپا شد تا بلکه تا روشن شدند تکلیف
ماوراء قفقاز برپا شد تا بلکه تا روشن شدند تکلیف امپراتوری روسیه بعد از تشکیل مجلس مؤسسان در سن پترزبورگ، زمام امور را در دست نگهدارد. اگرچه در ۱۵ دسامبر ۱۹۱۷ بین دولت عثمانی و کمیساریای ماوراء قفقاز یک معاهده ترک مخاصمه به امضاء رسید ولی تحولات جاری هم از لحاظ آشوب و اغتشاش حاکم بر حوزه‌های مرزی که با کشتارهای متقابل قومی توأم شده بود و هم از نظر وسوسه‌ای که برای بهره‌برداری از این وضعیت دامنگیر تُرک‌ها شد، باعث گردید که این ترک مخاصمه عمری کوتاه بیابد. دولت عثمانی در یک دور جدید از تلاش و تکاپو بر آن شدند
عثمانی در یک دور جدید از تلاش و تکاپو بر آن شدند نخست موجبات جدایی قفقاز را از روسیه فراهم آورده، سپس بر این اساس با فتح کل آن سامان راه خود را برای دستیابی بر توران حوزه‌های مسلمان‌نشین روسیه، آذربایجان و آسیای مرکزی باز کنند. در تدارک مرحله اول این طرح یعنی واداشتن کمیساریای قفقاز به جدایی از روسیه یا به عبارت دقیق تر عناصر پراکنده‌ای که از آن برجای مانده بودند، رشته مذاکراتی میان وهیب پاشا و ژنرال اودیشلیدزه (فرمانده سپاه قفقاز) آغاز شد و در کنار این گفتگوی دیپلماتیک، واحدهای نظامی عثمانی با نادیده
گفتگوی دیپلماتیک، واحدهای نظامی عثمانی با نادیده گرفتن عهدنامه ترک مخاصمه در اوایل فوریه ۱۹۱۸ به سمت ارزنجان پیشروی کردند. با توجه به اغتشاش حاکم بر کل روسیه، بروز یک جنگ داخلی گسترده میان بلشویک‌ها و مجموعه‌ای از نیروهای ضدانقلاب و مقامات قفقاز، حتی برای از سرگیری مجدد مذاکرات نیز می‌بایست ترتیب جدیدی اتخاذ کنند که با تشکیل سئیم-مجلس- قفقاز جنوبی این ترتیب نیز اتخاذ شد. در اوایل مارس نیز برای جلوگیری از پیشروی‌های دیگر عثمانی‌ها هیئتی به ترابزون اعزام شد. ارمنیان و گرجی‌ها استقلال سرزمین قفقاز جنوبی را
ارمنیان و گرجی‌ها استقلال سرزمین قفقاز جنوبی را نمی‌خواستند بلکه برای ولایات خود طلب یک خودمختاری بودند. ارتش روسیه قفقاز که ارمنستان غربی را اشغال کرده بود در آن زمان در حال تفرقه و متلاشی بود و سربازان برای بازگشت به روسیه واحدهای خود را ترک می‌گفتند. نخستین تلاش سئیم این شد که با امکانات خود لشکری تشکیل دهد که قادر باشد جبهه ترکیه را نگاه دارد. جمهوری آذربایجان (مساوات) از جنگیدن با برادران تُرک خویش خودداری می‌کردند و حزب سوسیال دموکرات گرجی نیز که در این میان خود را به متحد عثمانی یعنی امپراتوری آلمان
میان خود را به متحد عثمانی یعنی امپراتوری آلمان نزدیک کرده بودند با مذاکرات صلحی که با ژنرال "فریق وهیپ محمد"، فرمانده کل نیروهای عثمانی جریان داشت امید بسیار داشتند. می‌ماند ارمنی‌ها (حزب داشناکسوتیون) که جز اتکا به عزم و توانایی خود هیچ گزینه دیگری در پیش رو نداشتند. ولی با این حال نیروهایی که خود را مجاز به تصمیم‌گیری در مورد مقدرات قفقاز می‌دانستند، فقط به خود مردمان قفقاز محدود و منحصر نبودند، در مذاکراتی که در همان ایام میان بلشویک‌ها و نمایندگان قدرت‌های مرکز در برست لیتوفسک جریان داشت استرداد
قدرت‌های مرکز در برست لیتوفسک جریان داشت استرداد ایالات قارص، اردهان و باتومی به عثمانی‌ها از جمله امتیازاتی بود که بدون مشورت با ارمنستان و مردمان آن نواحی به تُرک‌ها واگذار شد. لیکن وقتی مذاکرات صلح در باتوم با دولت عثمانی و با قدرت‌های مرکز در آغاز ماه مه ۱۹۱۸ شروع شد دولت عثمانی شرایطی عرضه کردند که بسیار سنگین تر از شرایط عهدنامه برست-لیتوفسک بود از جمله آن شرایط تجزیه آنچه از ارمنستان روسیه باقی‌مانده بود به نفع عثمانی و ورود آنان به شهر باکو بود. ارمنیان که گرجی‌ها و آذربایجانی‌ها آنان را رها کرده
که گرجی‌ها و آذربایجانی‌ها آنان را رها کرده بودند و موجودیت ملی خود را در خطر می‌دیدند به ناچار برای حفظ آن به نبرد روی آوردند. در اواسط مارس ۱۹۱۸ ارزروم سقوط کرد و به تدریج دامنه فتوحات عثمانی حوزه‌های دیگر را نیز فرا گرفت، از جمله اردهان و باتومی. در کنار این نابرابری نظامی اختلافات و رقابت‌های داخلی میان مردمان قفقاز نیز مزید بر علت شد. دژ قارص و یک رشته استحکاماتی که با توجه به تدارکات و مهمات گرد آمده در آن می‌توانست حداقل چند ماه در برابر عثمانی‌ها مقاومت کند. اما گرجی‌ها در رشته مذاکرات و معاملات
مقاومت کند. اما گرجی‌ها در رشته مذاکرات و معاملات پشت پرده که در پیش گرفته بودند بدون آنکه منتظر کسب توافق با دیگر طرف ذی‌نفع یعنی ارمنی شوند، در ۲۳ آوریل ۱۹۱۸ برتسلیم استحکامات قارص تصمیم گرفتند. سقوط بی دردسر قارص با انبوه تجهیزات و تدارکات انبار شده در آن موقعیت عثمانی‌ها را بیش از پیش تقویت کرد. ترک‌ها که تا پیش از سقوط قارص از حد و حدود مقرر در عهدنامه برست لیتوفسک می‌گفتند اینک با نادیده گرفتن آن توافق در پی توسعه قلمرو خود به دیگر نقاط قفقاز بودند. در کنار شروع دور جدیدی از مذاکرات بین عثمانی‌ها و
در کنار شروع دور جدیدی از مذاکرات بین عثمانی‌ها و حکومت ماوراء قفقاز در اواسط مه ۱۹۱۸، مرحله جدیدی از تعرضات نظامی تُرک‌ها در امتداد محور قارص- جلفا با هدف دستیابی بر بخش‌های شمال غرب ایران نیز آغاز شد. نیروهای ارمنی مستقر در گیومری که تقریباً غافلگیر شده بودند، پس از یک زدوخورد سنگین عقب نشسته و قوای تحت فرمان :توماس نازاربکیان نیز در دره وانادزور مستقر شدند. ترک‌ها با تمرکز بخش اصلی نیروهای خود در گیومری در ۲۲ مه از سه قسمت دست به پیشروی زدند، نخست نیروهای ناظاربگیان در وانادزور هدف حمله قرار گرفت و او
ناظاربگیان در وانادزور هدف حمله قرار گرفت و او مجبور شد به دیلیجان عقب بنشیند. در این میان در حالی که قوای ناظاربگیان در اطراف دیلیجان موضعی دفاعی اختیار کرده بودند قوای تحت فرمان مؤسس سیلیکیان که مسئولیت دفاع از ایروان را برعهده داشتند برای مقابله با حمله تُرک‌ها دست به کار شدند. نخست از نیروی تحت فرمان درو خواسته شد که در آپاران مانع از پیشروی تُرک‌ها شود و خود ژنرال سیلیکیان نیز در ساردارآباد نه فقط تعرض تُرک‌ها را درهم شکست بلکه موفق شد آن‌ها را حدود پنجاه کیلومتر نیز به عقب براند. تهاجم نیروهای
پنجاه کیلومتر نیز به عقب براند. تهاجم نیروهای عثمانی. در عرض چند ماه بعد از انقلاب اکتبر، نیروهای نظامی روسیه به تدریج از مواضع پیش رفته خود در جبهه جنگ آناتولی و قفقاز عقب نشستند و برای نیروی مقابل عملاً مانعی در کار نبود. تا مارس ۱۹۱۸ سپاهیان ترکیه تمامی مناطق از دست رفته خود را مسترد داشته و به مرزهای قبل از جنگ روسیه و عثمانی (۱۸۷۷-۱۸۷۸) رسیدند. تنها نیرویی که در سر راه آنان مقاومت کرد، چند واحد داوطلب ارمنی بود. نیروهای تُرک که تحت فرماندهی "یعقوب شوقی" قرار داشتند به رغم آب و هوای نامناسب و خطوط
شوقی" قرار داشتند به رغم آب و هوای نامناسب و خطوط ارتباطی به هم ریخته کماکان به پیشروی سراسری خود ادامه و در طول راه بر مقادیری از تسلیحات و تجهیزات برجای مانده از ارتش روسیه دست یافتند. سرفرماندهی عثمانی سرمست از خواب و خیال‌های پان‌تورانیسم اسماعیل انور به پیشروی خود ادامه می‌دادند. بعد از تسلیم قارص در ۲۵ آوریل ۱۹۱۸ و سقوط گیومری در ۱۵ مه همان سال، لشکرهای سی و ششم و پنجم اردوی اسلام قفقاز عثمانی تمرکز خود را بر جبهه وانادزور نهادند. در اینجا بود که ژنرال تُوْماس ناظاربگیان، فرمانده سپاه ارمنی سعی داشت
تُوْماس ناظاربگیان، فرمانده سپاه ارمنی سعی داشت راه تُرک‌ها را سد کرده و مسیر مستقیم به تفلیس را محافظت کند. در آغاز تُرک‌ها توانستند مقاومت ناظاربگیان را در وانادزور درهم شکنند. فقدان قوای ذخیره، کمبود مهمات، نرسیدن قوای کمکی از جانب آندرانیک اوزانیان یا مقر سرفرماندهی در تفلیس و برتری کمی تُرک‌ها وهیب پاشا سپاه نهم قفقازی را برای جبران تلفات وارده بر لشکرهای پنجم و سی و ششم قفقازی اعزام کرده بود. از جمله عواملی بودند که ناظاربگیان را به عقب‌نشینی از وانادزور واداشتند؛ ولی وی توانست در حوالی روستای
وانادزور واداشتند؛ ولی وی توانست در حوالی روستای "نیکیتینو" واقع در حدود ۱۶ کیلومتری غرب دیلیجان جلوی پیشروی تُرک‌ها را گرفته و یک خط دفاعی جدید را ایجاد کند. همزمان با رخدادهای وانادزور، سه لشکر دیگر تُرک نیز در قسمت ایروان مشغول عملیات بودند. لشکر نهم پیاده از منطقه مابین دره "الشکرد" و رود ارس گذشته و ایغدیر را اشغال کرد. دو لشکر دیگر، لشکرهای سوم و یازدهم قفقازی روی به همان سمت نهاده در امتداد شاهراه گیومری به ایروان و خط آهن جلفا پیش آمدند. از این قوا در حالی که لشکر سوم آپاران را گرفته و به سمت
قوا در حالی که لشکر سوم آپاران را گرفته و به سمت آشتاراک پیش می‌رفت، لشکر یازدهم جاویدبِی نیز در امتداد خط آهن پیشروی کرد و به جلگه آرارات رسید. جناح راست این لشکر تحت پوشش نیروی سوار چریکی قرار داشت که از نیروهای کُرد تشکیل شده بود. در برابر لشکر نهم پیاده که از سمت ایغدیر پیش می‌آمد، دو هنگ از نیروهای داوطلب منطقه وان قرار داشت که می‌بایست به کمک روستائیان محلی مسیرهای جنوبی ایروان را تحت پوشش قرار دهد. در بخش آپاران نیز لشکر سوم پیاده تُرک‌ها نیروهای درو را در برابر داشتند. نیروهای تحت فرمان او عبارت
را در برابر داشتند. نیروهای تحت فرمان او عبارت بودند از نیمی از هنگ ششم تفنگدار، یک آتشبار توپخانه و حدود هزار پارتیزان کارآزموده و تک‌تیرانداز. این نیروی نه چندان چشمگیر توانست در تنگه‌ای مابین آپاران و آشتاراک حدود پنجاه کیلومتری ایروان راه را بر پیشروی تُرک‌ها ببندد. پس از عقب‌نشینی ناظاربگیان در وانادزور، مرکز ثقل تحولات به حوزه ایروان منتقل شد و در اینجا بود که درگیری‌های تعیین‌کننده نهایی صورت گرفت. دفاع از ایروان به ژنرال سیلیکیان واگذار شد. کلنل کریستوپور آراراتوف که واحدهایی از نیروی تحت فرمانش
آراراتوف که واحدهایی از نیروی تحت فرمانش تیپ دوم توپخانه در نقاط مختلفی میان آشتاراک، واغارشاپات و ساردارآباد مستقر شده بود نیز در صحنه حاضر بود. دانیل پیرومیان فرماندهی گروهی را برعهده داشت که در اطراف ساردارآباد مستقر بودند. کلنل "بوغوس پیرومیان" پسر عموی او نیز در مقام فرمانده هنگ پنجم تفنگدار ارمنی افسر ارشد آن ناحیه بود. در ۱۵ مه ۱۹۱۸ موج بی پایانی از پناهندگان دره آلاشگرد و منطقه وان از ایروان گذشتند. بیش از ۳۰۰۰۰۰ نفر بودند. خسته و مانده در توده‌ای از گرد و غبار برآمده از گاری‌ها و ردپاهایشان، منظره
گرد و غبار برآمده از گاری‌ها و ردپاهایشان، منظره رقت باری را تشکیل می‌دادند. عقب‌نشینی آن‌ها به سمت نواحی کوهستانی اطراف دریاچه سوان نیز خود مزید بر نگرانی مردم شهر بود. مقامات نظامی ایروان توصیه کرده بودند که جاثلیق اچمیادزین به جای مطمئن تری نقل مکان کند ولی گورگ پنجم به هیچ وجه زیر بار نرفت. هزاران آواره در کوی و بازاری که زیر دیوارهای این صومعه کهن قرار داشت و همچنین بقایای کاروان‌سرایی در مقابلش پناه گرفته بودند. همگی آن‌ها از روستاهایی که اخیراً به اشغال تُرک‌ها درآمده بود بدآنجا آمده بودند و هر لحظه
تُرک‌ها درآمده بود بدآنجا آمده بودند و هر لحظه آمادگی آن را داشتند که از نو دستخوش بیم و وحشت گردند. نبرد ساردارآباد و پیروزی نیروهای ارمنی. نیروهای ارمنی حدود ۱۰۰۰۰ نفر که شامل:هنگ چهارم و پنجم تفنگدار ارمنی ۲۳۰۰نفر. هنگ اول و هنگ سوار پارتیزان ۲۰۰۰نفر. هنگ ارزنجان ۷۰۰نفر. هنگ ماکو ۳۰۰نفر. گردان سرفرماندهی ۲۰۰نفر. هنگ‌های اول و دوم تفنگدار وان ۲۵۰۰ نفر. هنگ دوم سوار ۷۰۰ نفر. هنگ سوار زیتون ۵۰۰نفر. هنگ سوار مخصوص ۵۰۰ نفر. ۴ آتشبار مرکب از ۱۶ عراده توپ ۵۰۰ نفر. حال آنکه ترک‌ها آن هم با صرف احتساب نیروهای خط
حال آنکه ترک‌ها آن هم با صرف احتساب نیروهای خط مقدم آن‌ها، پنج لشکر در میدان داشتند. لشکرهای سوم، پنجم، نهم، یازدهم و سی و ششم که پنجاه گردان شامل می‌شد با قوایی معادل ۵۰۰۰۰ نفر و به‌علاوه ۱۵۰۰ تا ۳۰۰۰ سواره نظام کُرد شامل می‌شد. «همزمان با عملیات ضد ایغدیر، نیروهای تُرک ایستگاه راه‌آهن ارس را که به سمت ساردارآباد می‌رفت را در ساعت پنج بعدازظهر مورد حمله قرار داد. نیروهای ارمنی زیر فشار شدید تُرک‌ها به محوری در امتداد روستاهای اچمیادزین عقب نشسته و بدین ترتیب اچمیادزین را تحت پوشش قرار دادند. فرماندهی
ترتیب اچمیادزین را تحت پوشش قرار دادند. فرماندهی نیروهای ارمنستان به این نتیجه رسید وقت آن است که آخرین قوای ذخیره نیز به صحنه نبرد گسیل شود. تمام واحدهای موجود به منطقه اعزام شدند. فرماندهی بر یک نبرد نهایی تصمیم گرفته بود. هنگ پنجم تفنگدار ارمنی دستور گرفت روستای ساردارآباد را ترک کرده و در چند کیلومتری غرب آبادی موضع بگیرد. نقشه نبرد به‌طور خلاصه چنین بود:(گروه ساردارآباد با فشاری که وارد می‌آورد تُرک‌ها را در مواضعشان میخکوب کرده و بدین ترتیب واحد خیزناوس فرصت می‌یافت که به عقبه آن‌ها رخنه کند و خطوط
فرصت می‌یافت که به عقبه آن‌ها رخنه کند و خطوط مواصلاتی پشت جبهه تُرک‌ها را قطع کند. تنها در یک چنان شرایطی بخش اصلی قوای ساردارآباد می‌توانست از مواضع خط مقدم خود به یک حمله سراسری دست بزند) «دامنه جنگ بالا گرفت، نیروهای ارمنی دستور گرفتند دشمن را هدف حمله قرار دهند این حمله می‌بایست با زمان رسیدن واحد خیزناوس به پشت تُرک‌ها توأم گردد. برشدت زد و خوردها افزوده شد. حدود ساعت یک بعدازظهر نیروهای خیزناوس از پشت خطوط دشمن گذشت و ساعت ۲ بعدازظهر صدای آتشبار توپخانه شنیده شد. در این بین هرگاه که تُرک‌ها سعی
توپخانه شنیده شد. در این بین هرگاه که تُرک‌ها سعی کردند حمله کنند، نیروهای جناح راست ما دو گروهان و دو عراده توپ همراهشان از پهلو آتش گشوده و تُرک‌ها مجبور می‌شدند که از نو در مواضع خود پنهان شوند. حال فاصله نیروهای ما با تُرک‌ها حدود یک کیلومتر رسیده بود.» «بدین ترتیب ژنرال دانیل بک پیرومیان فرمان حمله را صادر کرد نیروهای ما از مواضعشان به پا خاسته و گلوله‌ها و خمپاره‌ها را به دست فراموشی سپرده و با فریادهای (هورا) به پیش شتافتند. صدای آتشبار توپخانه از عقب برخاست. یک گروه از تُرک‌ها محاصره شده ولی بخش
عقب برخاست. یک گروه از تُرک‌ها محاصره شده ولی بخش اصلی آن‌ها با برجای گذاشتن همه چیز به سمت ارتفاعات گریختند. نیروی سوار ما آن‌ها را تعقیب کرد. تعدادی از تُرک‌ها اسیر و ستون تدارکات آن‌ها نیز به غنیمت گرفته شد. تُرک‌ها سراسیمه می‌گریختند و از آنجایی که واحد پاشیان و هنگ ارزنجان در پشت خطوط آن‌ها بودند هر یک بیراهه‌ای را در پیش گرفته بودند. نبرد بُرده شد. ارمنستان نجات یافت.» وانادزور توسط هنگ اول و یک هنگ پیاده و چند آتشبار آزاد شد و مقاومت دشمن درهم شکسته شده و مواضعشان را ترک کردند. چنین معلوم شد که هنگ
شده و مواضعشان را ترک کردند. چنین معلوم شد که هنگ صد و هشت تُرک‌ها در برابر ساردارآباد به کار گرفته شده بود. تلفات ارمنیان زیاد نبود. تلفات ارمنیان بین ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ نفر و نیروهای عثمانی حدود ۶۵۰۰ نفر بوده‌است. ترک‌ها به عقب‌نشینی از ایستگاه ارس واقع در منطقه ساردارآباد دست زدند، ارمنی‌ها در کل جبهه تهاجم اختیار کردند. نیروهای ارمنی مناطق روستاهای تالین (ارمنستان) و ماستارا را گرفتند. تاکتیک‌ها، تدارکات و نتیجه نبرد. افسران ارشد سپاه ارمنستان از اشراف یا طبقه ثروتمند نبودند. در بسیاری از موارد خود نظامی
طبقه ثروتمند نبودند. در بسیاری از موارد خود نظامی زاده بودند. به خدمت وارد شده بودند تا از طریق کار سخت و دشوار راه ترقی را طی کنند. برخی از آن‌ها حتی تجربه خدمت در جنگ روسیه و عثمانی (۱۸۷۷-۱۸۷۸) و جنگ روسیه و ژاپن را در پیشینه خود داشتند. مرمان خود را بهتر می‌شناسند و در خلال زندگی نظامی یا در عرصه نبرد به آن‌ها نزدیکتر هم می‌شوند. واحدهای ارمنی از یکدستی و انسجام بیشتری برخوردار بوده و همبستگی صنفی بالاتری دارند. لشکر یازدهم قفقاز تُرک‌ها به دلیل سرعت و شتاب،نتوانست ارتباط خود را با دیگر قوای عثمانی
و شتاب،نتوانست ارتباط خود را با دیگر قوای عثمانی مانند لشکر نهم در ایغدیر و لشکر سوم که به طرف آشتاراک پیش می‌رفتند حفظ کند. جاویدبِی انتظار داشت که بخش اصلی قوای ارمنی درصدد دفاع از مسیر مستقیم ایروان برآید که از طریق شهر مقدس اچمیادزین می‌گذشت. وی بر این تصور بود که لشکر یازدهم قفقاز از طریق پیشروی در امتداد خط آهن می‌تواند در کرانه ارس به لشکر نهم پیاده ملحق شود. بدین ترتیب آن‌ها می‌توانستند جناح قوای ارمنی را احاطه کرده و با پیشروی لشکر سوم از آپاران به سمت جنوب، آن‌ها را در یک حرکت گازانبری گرفتار
به سمت جنوب، آن‌ها را در یک حرکت گازانبری گرفتار سازند. به علاوه فرماندهی تُرک بر این باور بود که اگر نیروهای منظم و مجهزشان در کفه هموار دشت آرارات عمل کنند از مزیت بیشتری برخوردار خواهند بود چرا که قوای ارمنی که اکثراً از نیرویی تشکیل شده بودند که بیشتر با جنگ‌های چریکی در ارتفاعات خو داشتند تا جنگ و جدل در یک کفه هموار این محاسبات غلط از آب درآمد. ژنرال درو در نیمه راه آپاران و آشتاراک مواضع خود را سرسختانه حفظ کرد. سیلیکیان نیز در عین تمرکز کارآموزده‌ترین واحدهای تحت فرمانش در دشت ساردارآباد، اجزاء
واحدهای تحت فرمانش در دشت ساردارآباد، اجزاء ضعیف تر قوایش را در اچمیادزین برجای گذاشت. فرمانده قوای ساردارآباد که ژنرالی جسور بود، از همراهی آجودان‌هایی پراستعدادی برخوردار بود. دو هنگ وان نیز عقبه قوا را در جنوب تحت مراقبت داشتند. ارمنیان معتقدند:
ایالت کایا (به Latin (disambiguation): Kayah State) یک ایالت در کشور Burma است که در جنوب شرقی آن واقع شده‌است. مرکز این ایالت شهر Loikaw است. خصوصیات. ایالت کایا ۱۱٬۶۷۰ کیلومترمربع مساحت و ۲۸۶٬۷۳۸ نفر جمعیت دارد.
لویکاو (به لاتین: Loikaw) یک شهر در میانمار است که در ایالت کایا واقع شده‌است. خصوصیات. لویکاو ۱۴۰٬۶۷۰ نفر جمعیت دارد و ۸۸۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
موشه آرنس () (زاده ۲۷ دسامبر ۱۹۲۵ – درگذشته ۷ ژانویه ۲۰۱۹) مهندس مکانیک پرواز و پژوهشگر و دیپلمات و سیاستمدار سابق اهل اسرائیل بود. وی بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۲ و ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ عضو کنیست بود. آرنس سه مرتبه پست وزارت دفاع و یک بار نیز به پست وزارت امور خارجه اسرائیل را بر عهده داشته‌است. موشه آرنس در ۷ ژانویه ۲۰۱۹، در سن ۹۳ سالگی درگذشت.
کنستانتین نام یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی در مورد شخصیّت خیالی شرکت دی‌سی کامیکس، جان کنستانتین است که توسط دنیل سرون و دیوید اس. گویر برای شبکهٔ ان‌بی‌سی تهیه شده‌است؛ از سریال‌های دنیای مشترک کماندار به‌شمار می‌رود. فصل اوّل آن، از تاریخ ۲۴ اکتبر ۲۰۱۴، الی ۱۳ فوریه ۲۰۱۵، متشکل از ۱۳ قسمت پخش شد. در ۸ مه ۲۰۱۵، ان‌بی‌سی ساخت مجموعه را به علّت رتبه‌های پایین متوقّف کرد. جان کنستانتین که یک جادوگر و احضار کننده ارواح ماهر است، پس از شکست در نجات دادن یک دختر در نیوکاسل، به تیمارستانی برای درمان می‌رود و
در نیوکاسل، به تیمارستانی برای درمان می‌رود و متوجّه می‌شود که شیاطین در حال ورود به زمین هستند. برای دور کردن شیاطین از تیمارستان خارج می‌شود و با کمک فرشته‌ای به نام مانی برای دور کردن شیاطین تلاش می‌کند.
افراییم هالوی (؛ زادهٔ ۲ دسامبر ۱۹۳۴) یک سیاستمدار اهل اسرائیل است. وی در دوره نخست‌وزیری آریل شارون به عنوان چهارمین سرپرست شورای امنیت ملی اسرائیل معرفی شد. هالوی در سال ۱۹۹۸ به سمت نهمین رئیس سازمان اطلاعات و وظایف ویژه (موساد) منصوب گشت و مدت ۴ سال (تا سال ۲۰۰۲) عهده‌دار این سمت بود.
زوی زمیر () (زادهٔ ۳ مارس ١٩٢۵ – درگذشتهٔ ٢ ژانویهٔ ٢٠٢۴) نظامی اهل اسرائیل بود که ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۴ ریاست سازمان موساد را برعهده داشت. زوی زمیر در ۲ ژانویه ۲۰۲۴، در سن ۹۸ سالگی درگذشت. واقعه المپیک مونیخ. در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۷۲ اسرائیل در پیامی فوری و محرمانه به سفیرش در بن (پایتخت آلمان غربی) اعلام کرد: «دولت اسرائیل با تروریست‌ها مذاکره نخواهد کرد و توقع دارد که مقامات آلمان هر چه در توان دارند برای نجات گروگان‌ها انجام دهند.» به دنبال اصرار اسرائیل برای حمله به گروگان‌ها، زوی زمیر در گزارشی به نخست‌وزیر و
به گروگان‌ها، زوی زمیر در گزارشی به نخست‌وزیر و سایر مقامات بلندپایهٔ اسرائیل گفته‌است: «حتی حداقل تلاش را برای نجات جان گروگان‌ها انجام ندادند. حتی حداقل خطر کردن را برای نجات افراد خودشان و افراد ما انجام ندادند.»
ایالت کایین (به Latin (disambiguation): Kayin State) یک ایالت در میانمار است که جنوب آن واقع شده‌است. مرکز این ایالت شهر پا-آن است. خصوصیات. ایالت کایین ۳۰٬۳۸۳ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۷۳۳٬۲۸۱ نفر جمعیت دارد.
پا-آن (به لاتین: Hpa-An) یک شهر در میانمار است که در ایالت کایین واقع شده‌است. خصوصیات. پا-آن ۱۲۶٬۲۲۵ نفر جمعیت دارد.
ایالت مون (به Latin (disambiguation): Mon State) یک ایالت در کشور Burma است که در جنوب آن واقع شده‌است. مرکز این ایالت شهر Mawlamyine است. خصوصیات. ایالت مون ۱۲٬۱۵۵ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۰۵۰٬۲۸۲ نفر جمعیت دارد.
ماولامیاین (به لاتین: Mawlamyine) یک شهر در میانمار است که در ایالت مون واقع شده‌است. خصوصیات. ماولامیاین ۳۲۵٬۹۲۷ نفر جمعیت دارد.
استوارت گراهام (؛ زادهٔ ۳۱ اوت ۱۹۶۷) یک هنرپیشهٔ سینما و صحنهٔ اهل ایرلند شمالی است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "مایکل کولینز" (۱۹۹۶)، "ترانه‌ای برای یک پسر ژنده‌پوش" (۲۰۰۳)، "گرسنگی" (۲۰۰۸)، "افشاگر (فیلم ۲۰۱۰)" (۲۰۱۰)، "کریستوفر و نوعش" (۲۰۱۱)، "بندزن خیاط سرباز جاسوس" (۲۰۱۱)، "مری شلی" (۲۰۱۷)، "درمان شده" (۲۰۱۷) و "بیگانه" (۲۰۱۷) و تئاتر "برنیس" (۱۹۹۰) در تئاتر ملی سلطنتی، لمبت (محصول تئاتر ملی سلطنتی) اشاره کرد.
هیپرکلسترولمی فامیلی به اختصار FH، یک اختلال ژنتیکی است که با سطوح بالای کلسترول، به ویژه سطوح بسیار بالای لیپوپروتئین کم چگال (LDL، «کلسترول بد»)، در خون و بیماری های قلبی عروقی اولیه مشخص می شود. از آنجایی که تغییرات بیوشیمیایی پایه بدن در افراد مبتلا به FH کمی متفاوت است، سطح کلسترول بالای آنها کمتر به انواع روش های کنترل کلسترول، که معمولاً در افراد بدون FH مؤثرتر هستند (مانند اصلاح رژیم غذایی و قرص های استاتین)، پاسخ می‌دهد. علائم بالینی. افزایش کلسترول خون از زمان تولد در هتروزیگوتها و هموزیگوتها وجود
خون از زمان تولد در هتروزیگوتها و هموزیگوتها وجود دارد، اما هموزیگوتها بیماری شدیدتری دارند. غلظت کلسترول خون ۶۰۰ تا ۱۲۰۰ میلی گرم در صد است. معمولاً اولین تظاهر بالینی بیماری ظهور گزانتوم است که ممکن است مسطح، توبروز یا تاندینو باشد. گزانتوما به ویژه بر روی تاندون آشیل و تاندونهای اکستنسور دست‌ها، نوع توبروز آن بر روی آرنجها، زانوها و سایر جاها، نوع زیر پریوستی آن در زیرزانو در برجستگی استخوان تیبیا و آرنج بروز می‌کند. گزانتوم پوستی برنگ نارنجی روشن یا زرد است و بر روی باسنها و دست‌ها، پرده بین انگشتی بین