payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ماه تنظیم می‌شد. هر روزِ ماه به ایزدی منسوب بود و نام ویژه‌ای داشت؛ برای نمونه، روز نخستِ هر ماه «هورمزد» (هرمز)، روز دوم «وَهومن» (هومن یا بهمن)، و روز شانزدهم «آناهیتا» نامیده می‌شد. هرگاه نام روز و نام ماه یکسان می‌بود، آن روز به نیایش و جشن ویژه‌ای اختصاص می‌یافت. مفهومِ هفته از تمدن‌های همسایه، به‌ویژه میان‌رودان، وارد فرهنگ ایرانی شد و پس از اسلام، شکلِ امروزی خود را یافت. نام روزهای هفته. نام‌های روزهای هفته در خاورمیانه و برخی زبان‌های پیرامونی: نام‌های روزهای هفته در فارسی تاجیکی با فارسی یک‌سان
روزهای هفته در فارسی تاجیکی با فارسی یک‌سان است. این نام‌ها در تاجیکستان به خط سیریلیک این‌گونه نوشته می‌شود: Шанбе (شنبه)، Якшанбе (یکشنبه)، Душанбе (دوشنبه)، Сешанбе (سه‌شنبه)، Чоршанбе (چهارشنبه)، Панҷшанбе (پنجشنبه)، Ҷумъа (آدینه).
جیمز برک (؛ زادهٔ ) یک تاریخ‌نگارِ علم، گوینده، پدیدآور و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل بریتانیا است. علتِ شهرتِ او، مجموعه تلویزیونیِ مستندِ «"ارتباطات"» و همچنین مجموعهٔ علمی-فلسفیِ «"روزی که کیهان دگرگون شد"» است که دربارهٔ تاریخِ علم و تکنولوژی است. روزنامهٔ واشینگتن پست وی را «یکی از مجذوب‌کننده‌ترین اندیشمندانِ جهان غرب» نامید.
میخائیل نعیمه (۱۸۸۹–۱۹۸۸) نویسنده، منتقد، اندیشمند برجسته ادبیات عربی معاصر و از ادیبان بزرگ مهجر، عضو انجمن ادبی الرابطة القلمیة و از جمله یشگامان مکتب رمانتیسیسم ادبیات عرب به شمار می‌رود. از وی آثار فراوانی به یادگار مانده است که از جمله آن‌ها می‌توان به «الارقش» «الغربال»، «همس الجفون»، «مع المسیح»، «مرداد» و «الآباء و البنون» اشاره کرد. او یکی از ادیبان جریان‌ساز لبنان و جهان عرب است. زندگی. میخائیل نعیمه در سال (1889) در روستای بسکتنای لبنان زاده شد. در زادگاهش، دوره ابتدائی را گذراند و به خاطر هوش
در زادگاهش، دوره ابتدائی را گذراند و به خاطر هوش سرشاری که از خود نشان داد در سال (1906) برای ادامه تحصیل به روسیه فرستاده شد و چهار سال را در آنجا بود. در سال (1911 ) به آمریکا مهاجرت نمود و در دانشگاه واشنگتن به تحصیل در حقوق و ادبیات پرداخت. نوشته های خویش را از سال (1916) در مجله الفنون که هم کلاسی دوران ابتدائی اش، نسیب عریضه، سردبیر آن بود، به چاپ می رساند و سپس در مجله السائح که توسط هم کلاسی دیگرش، عبدالمسیح حداد، منتشر می شد وی پس از آمدنش به نیویورک با جبران خلیل جبران و همکارانش - که چهار سال
با جبران خلیل جبران و همکارانش - که چهار سال بعد، الرابطة القلمیة/ انجمن قلم را بنیان نهادند و نعیمه، به عنوان معاون آن انتخاب شد- آشنا گردید. نعیمه هنگام جنگ جهانی دوم برای خدمت سربازی از سوی ارتش آمریکا به فرانسه فرستاده شد و پس از گذشت یک سال به نیویورک بازگشت و نشر آثار ادبی خود در مجله السائح را از سر گرفت. با درگذشت جبران و پیدایش گسست در انجمن قلم و درپی بحران و نابسامانی اوضاع اقتصادی آمریکا، نعیمه در سال (1932) به لبنان بازگشت، به کشاورزی پرداخت و هم زمان آثار اندیشگانی و ادبی خویش را منتشر می
و هم زمان آثار اندیشگانی و ادبی خویش را منتشر می ساخت؛ آثاری که با اقبال فراوان اندیشمندانی و ادبای عرب روبرو گردید و او را در محافل فرهنگی و انجمن های ادبی، بلند آوازه ساخت. وی سرانجام پس از عمری طولانی نزدیک به یک قرن در سال (1988) درگذشت.
سپاسگزارم دومین آلبوم استودیویی خواننده آمریکایی مگان ترینر است. نه نخستین تک‌آهنگ این آلبوم بود که در میان ۵ آهنگ برتر ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد جای گرفت و دومین تک‌آهنگ آن ،منم همین‌طور نیز توانست به ۲۰ آهنگ برتر این جدول وارد شود. این آلبوم در نیوزیلند و بریتانیا به رتبه ۵ و در استرالیا و آمریکا به رتبه ۳ رسید.
خَبُوشان یا اُسْتُوَا؛ یکی از ولایت‌های ربع نیشابور خراسان بزرگ، که شهر خوجان یاهمان روستای خبوشان فعلی (بعدها این شهر به دلیل مهاجرت تبدیل به روستا شده)، مرکز آن بوده است، از این ولایت، عالمان و محدثان نامداری برخاسته‌اند. ولایت خبوشان یا استوا را در جغرافیای امروز، به شهرستان‌های قوچان، فاروج و حدی از نواحی پیرامون آن، در استان‌های خراسان رضوی و خراسان شمالی ایران مطابقت داده‌اند. نام‌شناخت. اُسْتُوَا. خَبُوشان (خوجان، یا بعدها: قوچان)؛ یکی از ولایت‌های ربع نیشابور خراسان؛ که آن را استوا نیز می‌نامیدند.
نیشابور خراسان؛ که آن را استوا نیز می‌نامیدند. اسْتُوا یا آستوا و استو، در لغت؛ به معنی آفتاب‌گیر است. نام این ولایت؛ در احسن‌التقاسیم و معجم‌البدان به صورت أُسْتُوَا و در اللباب ابن اثیر و الانساب سمعانی به صورت أُسْتَوا ضبط شده است. خَبُوشان. واژه خبوشان در منابع مختلف، به دو گونه، اعراب‌گذاری شده است: خَبُوشان و خُبُوشان. در وجه تسمیه قوچان، در منابع، نظریات مختلفی ثبت شده است که از این‌جمله‌اند: اشتغال مردم منطقه به دامپروری و ملهم از طایفه قوچ‌قانولو یا قوچ‌قوینلو؛ برگرفته از کوچان به زبان کردی (به
یا قوچ‌قوینلو؛ برگرفته از کوچان به زبان کردی (به معنی کوچ‌ها) به خاطر حضور کوچ‌نشینان در منطقه؛ و … به هر روی؛ در قدیم، عوام مردم و اهالی، این ولایت را خوشان می‌خوانده‌اند و همچنین در منابع مختلف به صورت خبوچان، خوچان و خوجان نیز ثبت شده است. بنا به دریافته‌های پژوهشگران معاصر؛ دگرگونی این واژه، از خبوشان یا خبوچان به قوچان، در اثر تحولات آوایی زبان است، و از دوران سیطره مغولان بر ایران، به صورت «قوچان» درآمده، به کار برده شد و امروز نیز رایج است. نام قوچان در لهجه کنونی مردم قوچان، به صورت «قُچون» [qočun]
در لهجه کنونی مردم قوچان، به صورت «قُچون» [qočun] تلفظ می‌شود. حدود و ویژگی‌ها. جغرافیا. خَبُوشان یا اُسْتُوا، یکی از ولایت‌های دوازده‌گانه ربع نیشابور خراسان؛ مرزهای این ولایت به حدود طوس (در شرق)، نسا (در شمال)، نسا (در غرب) و ارغیان (در جنوب) می‌رسیده است. معجم البلدان، این ولایت (استوا = خبوشان) را دربرگیرنده ۹۳ روستا (قریه) و نام قصبه (شهر مرکزی آن) را خبُوشان (در برخی منابع دیگر: خوجان) معرفی نموده است. ویژگی‌ها. منابع گوناگون تاریخی و جغرافیایی قدیم برگستردگی و آبادانی ولایت خبوشان، گواهی می‌دهند.
برگستردگی و آبادانی ولایت خبوشان، گواهی می‌دهند. در تاریخ الحاکم؛ از شمار زیاد و بزرگی و آبادانی روستاها و بسیاری منابع و مراتع و مزارع خبوشان، سخن گفته شده؛ در احسن‌التقاسیم، به ویژگی‌های این سرزمین، همچون: بزرگی و وسعت؛ قرار گرفتن در کنار راه نسا؛ حاصلخیزی و پُرغله بودن؛ تامین‌کننده بیشتر خواربار نیشابور؛ داشتن کشتزارهای دیمی؛ دارای محصول سیر بسیار؛ صادرکننده پوشاک، اشاره شده و از دو شهر آن یاد شده: یکی خوجان؛ که شهر بزرگتر و دارای بازار است و در آن سوی کوه قرار دارد و دیگری دوین (شیروان) که از خبوشان
کوه قرار دارد و دیگری دوین (شیروان) که از خبوشان کوچک‌تر است. ابن حوقل در کتاب صورةالارض، از شهر خبوشان در میان دیگر شهرهای ربع نیشابور که عبارتند از: بوزجان، مالن، کواخرز، خایمند، سلومک، سنکان، زوزن، کندر، ترشیز، خان‌روان، آزادوار، خسروجرد، بهمن‌آباد، مزینان، سبزوار، دیواره، مهرجان، اسفرایین، ریوند، توس، رایکان، طابران، نوقان و طرقبه یاد کرده است. مشاهیر و بزرگان. خبوشان را از نواحی گرانقدر و برتر نیشابور یاد کرده و نوشته است که دسته‌ای از عالمان و محدثان از این منطقه برخاسته‌اند که از این جمله‌اند:
از این منطقه برخاسته‌اند که از این جمله‌اند: ابوجعفر محمد بن بسطام بن حسن استوائی (قاضی نیشابور؛ متوفی ۴۳۲ هجری)، عمر بن عُقبه استوایی نیشابوری (محدّث)؛ حافظ استوائی (ابوحارث محمد بن عبدالرحیم بن حسن بن سلیمان خبوشانی؛ محدّث) در کتاب تاریخ الحاکم، ده تَن از عالمان و محدثان مقیم نیشابور، نام برده‌شده‌اند که منسوب به استوا و خبوشان می‌باشند.
ایراکلی تورمانیدزه (، زاده ۱۳ دسامبر ۱۹۸۴) وزنه‌بردار اهل گرجستان است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز ۱۰۵+ کیلوگرم در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ اشاره کرد.
بیماری قلبی ریوی یا نارسایی قلبی ریوی () نوعی نارسایی قلبی (معمولاً قلب راست) است که بر اثر مشکلات ریوی ایجاد می‌شود. اغلب مشکلات ریوی مانند افزایش فشار خون ریوی یا تنگی شریان ریوی موجب نارسایی قلب راست و بزرگ شدن بطن راست می‌شود. در ادامه بیماری ممکن است موجب نارسایی هر دو نیمه قلب شود. جستارهای وابسته. نارسایی قلبی
مزوتلیوما () نوعی سرطان بدخیم و نادر است که منشأ ان سلولهای مزوتلیوم هستند؛ مانند سرطان ریه با منشأ سلولهای پرده جنب. سلولهای مزوتلیوم سازنده پرده‌های پوشاننده ریه‌ها، قلب و فضای شکم هستند. اکثر کسانی که دچار مزوتلیومای ریوی می‌شوند، در تماس طولانی با آزبست (پنبه نسوز) قرار داشته‌اند.
لی چونگ وی (زاده ۲۱ اکتبر ۱۹۸۲) بدمینتون‌باز حرفه‌ای پیشین مالزیایی است. او به مدت ۱۹۹ هفته متمادی از ۳۱ مرداد ۱۳۸۷ تا ۲۵ خرداد ۱۳۹۱ رتبه اول رنکینگ جهانی این رشته را در اختیار خود داشت. او پس از رشید سیدک و رازلین هاشم دومین بدمینتون باز مالزیایی بود که چنین کاری را کرد (این رده‌بندی از سال ۱۳۵۹ رسماً ثبت می‌شود). او در المپیک‌های ۲۰۰۸ و۲۰۱۲ با باخت در مقابل لین دان و در المپیک ۲۰۱۶ با باخت مقابل چن لانگ از رسیدن به مقام طلا در المپیک باز ماند و به مقام نقره دست پیدا کرد. او بدمینتون بازی خوش فکر با فوت
دست پیدا کرد. او بدمینتون بازی خوش فکر با فوت ورک های مشهوری بوده است ،و همچنان گام برداشتن های او در زمین زبان‌زد ،بازیکنان و مربیان می باشد. در باره او یک فیلم ساخته شده
لین دان (متولد ۱۴ اکتبر سال ۱۹۸۳ در فوجیان) یک بازیکن چپ دست حرفه‌ای و خوش استایل بدمینتون از چین است. او صاحب ۲ مدال طلای المپیک است. او توسط برخی به عنوان بهترین بدمینتون‌باز انفرادی تاریخ شناخته می‌شود. تا سن ۲۸ سالگی او سوپر گرند اسلم را با پیروزی در تمام ۹ رقابت مهم بدمینتون جهان بدست آورد تا اولین کسی در تاریخ باشد که چنین کاری کرده‌است.
آلودی ژینت تومیس (؛ زادهٔ ۱۳ اوت ۱۹۸۶) یک بازیکن زن فوتبال اهل کشور فرانسه است. وی هم‌اکنون برای باشگاه فوتبال زنان المپیک لیون در لیگ برتر زنان فرانسه بازی می‌کند. او هم به عنوان وینگر یا مهاجم بازی می‌کند و از نظر سرعت بازی در مقام مقایسه با تیری آنری و سیدنی گووو در تیم ملی فوتبال فرانسه قرار می‌گیرد.تومیس پرورش‌یافته بخش زنان آکادمی فوتبال کلیرفونتین است و هم‌اکنون بازیکن تیم ملی فوتبال زنان فرانسه است. اولین حضور او در تیم فرانسه در ژوئن ۲۰۰۵ و در رقابت‌های مسابقات فوتبال زنان اروپا ۲۰۰۵ و در مقابل
مسابقات فوتبال زنان اروپا ۲۰۰۵ و در مقابل ایتالیا بود.
کاهش میدان مغناطیسی ناو با قرار دادن سیم در سینه و پاشنهٔ آن برای در امان ماندن در برابر مین‌ها و اژدرهای مغناطیسی دشمن را مغناطیس‌کاهی یا مغناطیس‌زدایی () می‌گویند. برای مغناطیس‌کاهی کشتی کابلی از اطراف بدنه کشتی گذرانده می‌شود و جریان مستقیم لازم برای خنثی‌سازی اثر مغناطیسی از آن عبور داده می‌شود. حذف یا پاک کردن اطلاعات از نوار یا دیسک مغناطیسی را نیز مغناطیس‌زدایی یا امحاء مغناطیسی می‌گویند. در این روش، ساختار اطلاعاتی قطعه کلاً منهدم می‌شود هرچند فیزیک قطعه مثلاً هارد دیسک سالم مانده است اما هیچگونه
قطعه مثلاً هارد دیسک سالم مانده است اما هیچگونه اطلاعاتی بر روی آن موجود نیست. این روش در هاردهای مغناطیسی یا نوارهای مغناطیسی کاربرد دارد.
دیپورتیوو کالی یک باشگاه ورزشی در شهر کالی، کلمبیا است. تیم دیپ/رتیوو کالی یک از تیم‌های موفق فوتبال در کلمبیا هست و ۹ قهرمانی لیگ ملی بدست آورده. ورزشگاه جدید، ورزشگاه دپورتیوو کالی، با ظرفیت اصلی برای ۶۱٬۸۹۰، بزرگترین ورزشگاه فوتبال در کلمبیا است و به‌طور رسمی در ۱۹ نوامبر سال ۲۰۰۸ اقتتاح شد. در سال ۲۰۱۰ ظرفیت آن به ۵۵۰۰۰ نفر با توجه به بازسازی کاهش یافت. خانه قدیمی این تیم ورزشگاه المپیک پاسکوال گوئررو با ظرفیت ۴۳٬۱۳۰ هزار نفر بود. این باشگاه اولین تیم کلمبیایی است که در فینال جام لیبرتادورس حضور داشت.
است که در فینال جام لیبرتادورس حضور داشت. تاریخچه باشگاه. مسابقات بین‌المللی. دیپورتیوو کالی اولین باشگاه کلمبیایی است که به فینال جام لیبرتادورس در سال ۱۹۷۸ رسیده. تحت هدایت کارلوس بیلاردو دپورتیوو کالی در برابر بوکا جونیورز بازی کرد. اولین بازی در کالی ۰–۰ به پایان رسید. بازی دوم در بوئنوس آیرس منجر به پیروزی ۴–۰ برای آرژانتینی‌ها شد. در سال ۱۹۹۹ آنها نیز در فینال حضور داشتن، این بار مقابل برزیل بود پالمیراس. اولین بازی در کالی یک پیروزی برای تیم میزبان ۱–۰ بود. بازی دوم شکست ۲–۱ بود. جام در ضربات پنالتی
بود. بازی دوم شکست ۲–۱ بود. جام در ضربات پنالتی ۴–۳ نتیجه را واگذار کرد و از قهرمانی بازماند.
انقلاب مخملی () یا انقلاب آرام () یک انتقال قدرت بدون خشونت در چکسلواکی سابق بود که از ۱۷ نوامبر تا ۲۸ نوامبر ۱۹۸۹ به طول انجامید. در تظاهرات مردمی علیه حکومت تک حزبی حزب کمونیست چکسلواکی، دانشجویان و مخالفان میانسال بیش از سایر گروها نقش آفرینی کردند. سرانجام اعتراضات به حکومت ۴۱ ساله حزب کمونیست و سیستم اقتصاد دستوری پایان بخشید. پس از انقلاب، جمهوری پارلمانی برای اداره کشور انتخاب شد. در ۱۷ نوامبر ۱۹۸۹ (روز جهانی دانشجو)، پلیس ضد شورش تظاهرات دانشجویان در پراگ را سرکوب کرد. این اعتراضات به مناسبت
در پراگ را سرکوب کرد. این اعتراضات به مناسبت پنجاهمین سالگرد سرکوب اعتراضات دانشجویان دانشگاه پراگ علیه نازی‌ها در سال ۱۹۳۹ برگزار شد که در جریان آن اعتراضات ۱۲۰۰ دانشجو دستگیر و ۹ نفر کشته شده بودند. این رویداد جرقه اعتراضات ضد کمونیستی را زد که تا اواخر دسامبر ادامه یافت. در ۲۰ نوامبر، تعداد معترضان در پراگ به حدود ۵۰۰۰۰۰ افزایش یافت در حالی که در روز قبل تعداد معترضان ۲۰۰۰۰۰ نفر تخمین زده شده بود. همه مقامات ارشد حزب کمونیست، از جمله دبیرکل میلوش یاکش، در ۲۴ نوامبر استعفا دادند. در ۲۷ نوامبر، تمام
در ۲۴ نوامبر استعفا دادند. در ۲۷ نوامبر، تمام شهروندان چکسلواکی یک اعتصاب سراسری دو ساعته به راه انداختند. در واکنش به فروپاشی سایر دولت‌های عضو پیمان ورشو و افزایش اعتراضات خیابانی، حزب کمونیست چکسلواکی در ۲۸ نوامبر اعلام کرد که قدرت را رها می‌کند و به نظام تک‌حزبی پایان خواهد داد. دو روز بعد، پارلمان فدرال رسماً بخش‌هایی از قانون اساسی را که انحصار قدرت را در اختیار کمونیست‌ها قرار می‌داد، حذف کرد. در اوایل دسامبر، سیم خاردار و سایر موانع از مرز چکسلواکی با آلمان غربی و اتریش برداشته شد. در ۱۰ دسامبر
با آلمان غربی و اتریش برداشته شد. در ۱۰ دسامبر گوستاو هوساک (رئیس‌جمهور) نخستین دولت عمدتاً غیر کمونیست از سال ۱۹۴۸ را تشکیل داد و استعفا کرد. الکساندر دوبچک در ۲۸ دسامبر به عنوان رئیس پارلمان فدرال و واتسلاو هاول در ۲۹ دسامبر ۱۹۸۹ به عنوان رئیس‌جمهور چکسلواکی انتخاب شدند. در ژوئن ۱۹۹۰ و برای نخستین بار از سال ۱۹۴۶ اولین انتخابات آزاد و دموکراتیک در چکسلواکی برگزار شد. در ۱ ژانویه ۱۹۹۳ چکسلواکی به‌طور مسالمت آمیز به دو کشور جمهوری چک و جمهوری اسلواکی تقسیم شد. انحلال چکسلواکی عمدتاً به دلیل مسائل مربوط به
شد. انحلال چکسلواکی عمدتاً به دلیل مسائل مربوط به حاکمیت ملی بین اسلواک‌ها و چک‌ها (دو قومیت اصلی تشکیل دهنده چکسلواکی سابق) رخ داد. پیش از انقلاب. حزب کمونیست در ۲۵ فوریه ۱۹۴۸ قدرت را به دست گرفت. پس از آن به هیچ حزب مخالفی اجازه فعالیت رسمی داده نشد. دگراندیشان (به ویژه منشور ۷۷ و انجمن مدنی) کلوب‌های موسیقی را ایجاد کردند (به صورت محدود و به صورت سازمان‌های غیردولتی مجاز) و نشریات داخلی (سامیزدات) را منتشر کردند. منشور ۷۷ توسط دولت غیرقانونی اعلام شد و امضا کنندگان آن تا زمان فروپاشی رژیم کمونیستی تحت
امضا کنندگان آن تا زمان فروپاشی رژیم کمونیستی تحت تعقیب قرار گرفتند. بعدها، با ظهور انجمن مدنی، امیدها برای رسیدن به استقلال افزایش یافت. تا ۱۷ نوامبر ۱۹۸۹، مقامات از طریق پلیس مخفی به آزار و اذیت مردم می‌پرداختند؛ بنابراین، عموم مردم از ترس اخراج از محل کار یا مدرسه آشکارا از مخالفان حکومت حمایت نکردند. ممکن بود آثار نویسندگان و فیلمسازان به دلیل «نگرش منفی به رژیم سوسیالیست» توقیف شود. حکومت به مردم اجازه سفر به کشورهای غیر کمونیستی را نمی‌داد. به دنبال آن توزیع و پخش موسیقی خارجی ممنوع اعلام شد. رژیم
آن توزیع و پخش موسیقی خارجی ممنوع اعلام شد. رژیم کمونیستی اقدام به تهیه لیست سیاه از افراد مختلف از جمله فرزندان کارآفرینان سابق، سیاستمداران غیر کمونیست، افرادی که برخی از خانواده‌شان در غرب بودند، حامیان الکساندر دوبچک در طول بهار پراگ، مخالفان اشغال نظامی توسط شوروی، مبلغان مذهبی، تحریم کنندگان انتخابات پارلمانی (تقلبی خواندن انتخابات)، امضا کنندگان منشور ۷۷ و کسانی که با این افراد معاشرت داشتند کرد. اجرای این قوانین [لیست سیاه] آسان بود، زیرا همه مدارس، رسانه‌ها و مشاغل متعلق به دولت بود. آنها [افراد
رسانه‌ها و مشاغل متعلق به دولت بود. آنها [افراد حاضر در لیست سیاه] تحت نظارت مستقیم قرار داشتند و اغلب اوقات [سیاستمداران] از آنها به عنوان سلاحی برای تهمت زدن به رقبا استفاده می‌کردند. ماهیت لیست سیاه به تدریج و پس از معرفی سیاست‌های گلاسنوست (فضای باز) و پرسترویکا (تجدید ساختار) توسط میخائیل گورباچف در سال ۱۹۸۵ تغییر کرد. رهبری حزب کمونیست چکسلواکی در کلام از پرسترویکا حمایت می‌کرد، ولی تغییرات اندکی ایجاد کرد. صحبت در مورد بهار پراگ ممنوع بود. اولین تظاهرات ضد دولتی در سال ۱۹۸۸ (برای نمونه تجمع
تظاهرات ضد دولتی در سال ۱۹۸۸ (برای نمونه تجمع شمع‌به‌دستان) و ۱۹۸۹ رخ داد، اما این اعتراضات سرکوب و معترضان توسط پلیس دستگیر شدند. در اواخر دهه ۱۹۸۰ نارضایتی از استانداردهای زندگی و نارسایی‌های اقتصادی موجب شد تا مردم خواستار انجام اصلاحات اقتصادی شوند. شهروندان با صراحت بیشتری سیستم را به چالش می‌کشیدند. در سال ۱۹۸۹، شهروندانی که قبلاً نسبت به وضع موجود بی‌تفاوت بودند، مایل بودند آشکارا نارضایتی خود را از رژیم ابراز کنند. بسیاری از شخصیت‌های مهم و همچنین کارگران عادی در سال ۱۹۸۹ طوماری‌هایی را در حمایت از
عادی در سال ۱۹۸۹ طوماری‌هایی را در حمایت از واتسلاو هاول که در زندان به سر می‌برد امضا کردند. در اوایل سال ۱۹۸۹، اولین نشانه‌های برقراری روابط مجدد بین چکسلواکی کمونیستی و اسرائیل با برگزاری جلساتی در مورد مسائل مشترکی همچون آزادی مذهبی یهودیان، خاطره هولوکاست و روابط یهودیان باقیمانده در چکسلواکی با سایر یهودیان جهان که شامل رابطه با جامعه قدرتمند یهودیان ایالات متحده نیز می‌شد، پدیدار شد. نگرش‌های اصلاح‌طلبانه منجر به امضای طوماری شد که در آن بر پایان سانسور و آغاز اصلاحات اساسی سیاسی تأکید شده بود این
و آغاز اصلاحات اساسی سیاسی تأکید شده بود این طومار در تابستان ۱۹۸۹ منتشر شد. . انگیزه‌های فوری برای انقلاب از تحولات کشورهای همسایه و پایتخت چکسلواکی نشئت می‌گرفت. در ماه اوت، شهروندان آلمان شرقی سفارت آلمان غربی در پراگ را اشغال کردند و خواستار پناهندگی به آلمان غربی شدند. پس از ۳ نوامبر، هزاران شهروند آلمانی شرقی با قطار از پراگ به آلمان غربی رفتند. با فروپاشی دیوار برلین در ۹ نوامبر نیاز به مسیرهای انحرافی این‌چنینی از بین رفت. در ۱۶ نوامبر، بسیاری از همسایگان چکسلواکی شروع به کنار گذاشتن حکومت استبدادی
چکسلواکی شروع به کنار گذاشتن حکومت استبدادی کردند. شهروندان چکسلواکی این رویدادها را از طریق کانال‌های خارجی و داخلی تلویزیون تماشا کردند. همچنین اتحاد جماهیر شوروی از تغییر نخبگان حاکم بر چکسلواکی حمایت کرد، اگرچه سرنگونی رژیم کمونیستی را پیش‌بینی نمی‌کرد. سیر رویدادها. ۱۶ نوامبر. در آستانه روز جهانی دانشجو (پنجاهمین سالگرد دستور ویژه پراگ (آلمانی: Sonderaktion Prag)، یورش نازی‌ها به دانشگاه‌های پراگ در سال ۱۹۳۹)، دانش آموزان دبیرستانی و دانشجویان اسلواکی تظاهرات مسالمت آمیزی را در مرکز براتیسلاوا ترتیب
تظاهرات مسالمت آمیزی را در مرکز براتیسلاوا ترتیب دادند. حزب کمونیست اسلواکی انتظار پیش آمدن مشکلاتی را داشت و سازمان‌دهی شده بودن تظاهرات را به چشم یک مشکل می‌دید. نیروهای مسلح قبل از تظاهرات به حالت آماده باش درآمدند. در پایان، دانشجویان با آرامش از میان شهر گذشتند و نماینده‌ای را برای بحث دربارهٔ خواسته‌های خود به وزارت آموزش فرستادند. ۱۷ نوامبر. جنبش‌های تازه‌ای به رهبری واتسلاو هاول با ایدهٔ جامعه‌ای متحد و با هدف بازسازی سیاسی دولت به راه افتاد. اتحادیه جوانان سوسیالیست (نماینده حزب کمونیست چکسلواکی)
جوانان سوسیالیست (نماینده حزب کمونیست چکسلواکی) تظاهرات گسترده‌ای را در ۱۷ نوامبر برای بزرگداشت روز جهانی دانشجو و پنجاهمین سالگرد قتل یان اوپلتال (دانشجوی کشته شده در جریان یوزش نازی‌ها به دانشگاه پراگ) توسط دولت نازی ترتیب داد. بیشتر اعضای اتحادیه، در باطن، مخالف رهبران کمونیست بودند، ولی از ترس شکنجه سخنی نمی‌گفتند. این تظاهرات، فرصتی برای دانشجویان معتدل بود تا به دیگران بپیوندند و نظرات خود را بیان کنند. تا ساعت ۱۶:۰۰ حدود ۱۵۰۰۰ نفر به تظاهرات پیوستند. آنها (بر اساس استراتژی بنیانگذاران جنبش استوها،
آنها (بر اساس استراتژی بنیانگذاران جنبش استوها، ییرژی دینزبیر و شیمون پانک) به سمت قبر کارل هینک ماخا در گورستان ویشهراد رفتند و - پس از پایان رسمی راهپیمایی - با حمل بنرها و شعارهای ضد کمونیستی به سمت مرکز شهر پراگ رفتند. حدود ساعت ۱۹:۳۰ پلیس ضد شورش معترضان را در خیابان نارودنی متوقف کرد. همه راه‌های فرار را بستند و به دانش آموزان حمله کردند. هنگامی که همه معترضان متفرق شدند، یکی از مأموران مخفی پلیس به نام لودویک زیفچاک که بین معترضان نفوذ کرده بود نقش زمین شد. زیفچاک از نظر جسمی صدمه‌ای ندیده بود و
زمین شد. زیفچاک از نظر جسمی صدمه‌ای ندیده بود و تظاهر به مرگ نیز نکرده بود. او فقط دچار هیجان شده بود. سپس پلیس او را به آمبولانس انتقال داد. فضای ترس و ناامیدی، باعث به وجود آمدن شایعه در مورد کشته شدن دانشجویی به نام مارتین اشمید شد. شایعه توسط دراهومیرا دراژسکا ساخته شد ایده این شایعه هنگامی که او در جریان تظاهرات مجروح شده بود و برای مداوا به بیمارستان رفته بود به ذهنش رسید. دراژسکا در کالج کار می‌کرد و روز بعد شایعه خود را با چندین نفر از جمله همسر روزنامه‌نگار پتر اوهل، خبرنگار رادیو اروپای
همسر روزنامه‌نگار پتر اوهل، خبرنگار رادیو اروپای آزاد/رادیو آزادی در میان گذاشت. این حادثه مردم را متأثر کرد و باعث تسریع در روند انقلاب شد. عصر همان روز دانشجویان و بازیگران تئاتر تصمیم به اعتصاب گرفتند. ۱۸ نوامبر. دو دانشجو در خانهٔ شخصی نخست‌وزیر لادیسلاو آدامک با او ملاقات کردند و آنچه در خیابان نارودنی رخ داده بود، برای او شرح دادند. در تئاتر رئالیستی پراگ اعلام اعتصاب شد سایر تئاتر نیز به سرعت به اعتصاب پیوستند. سن تئاترها تبدیل به محل بحث و گفتگو عمومی شد. با ابتکار دانشجویان آکادمی هنرهای نمایشی
شد. با ابتکار دانشجویان آکادمی هنرهای نمایشی پراگ، دانشجویان پراگ به اعتصاب پیوستند. این اعتصاب با همراهی دانشجویان سراسر کشور همراه شد. کارمندان و بازیگران تئاتر در پراگ از این اعتصاب حمایت کردند. بازیگران به جای رفتن روی سن، اعلامیه دانشجویان و هنرمندان را برای حضار خواندند که در آن خواستار اعتصاب عمومی در ۲۷ نوامبر شده بودند. پوسترها و اعلامیه‌های خانگی در سطح جامعه توزیع شد. از آنجایی که همه رسانه‌ها (رادیو، تلویزیون، روزنامه‌ها) شدیداً توسط حزب کمونیست کنترل می‌شدند، این تنها راه برای انتشار پیام بود.
کنترل می‌شدند، این تنها راه برای انتشار پیام بود. شامگاه رادیو اروپای آزاد گزارش داد که یک دانشجو (به نام مارتین اشمید) در تظاهرات روز گذشته توسط پلیس کشته شد. اگرچه این گزارش غلط بود، اما موجب تشدید بحران شد و باعث شد تا شهروندان مردد بر ترس خود غلبه کنند و به اعتراضات بپیوندند. ۱۹ نوامبر. تئاترها در براتیسلاوا، برنو، استراوا و دیگر شهرها دست به اعتصاب زدند. اعضای انجمن‌های هنری و ادبی و همچنین سازمان‌ها و مؤسسات به اعتصاب پیوستند. اعضای یک ابتکار مدنی با نخست‌وزیر ملاقات کردند، او به آنها گفت که دو بار
نخست‌وزیر ملاقات کردند، او به آنها گفت که دو بار درخواست استعفا داده اما با آن موافقت نشده است او در ادامه گفت ایجاد تغییر مستلزم اعتراضات گسترده‌ای همانند اعتراضات آلمان شرقی (حدود ۲۵۰۰۰۰ دانشجو) است. او سپس گفت انتظار دارد تا در این مسیر تلفات و خسارات به حداقل برسد. حدود ۵۰۰ هنرمند، دانشمند و رهبر اسلواکیایی در ساعت ۱۷:۰۰ در انجمن هنر (Umelecká beseda) در براتیسلاوا گردهم آمدند. آنها حمله به دانشجویان در ۱۷ نوامبر را محکوم کردند و جنبش «مردم بر ضد خشونت» را تشکیل دادند که تبدیل به یکی از اصلی‌ترین
را تشکیل دادند که تبدیل به یکی از اصلی‌ترین حامیان جنبش اپوزیسیون در اسلواکی شد. اعضای مؤسس آن میلان کینیاژکو، یان بودای و دیگران بودند. بازیگران و تماشاگران در یکی از تئاترهای شهر پراگ، به همراه واتسلاو هاول و دیگر اعضای برجسته منشور ۷۷ اقدام به تأسیس جنبش انجمن مدنی (Občanské fórum، معادل جنبش مردم بر ضد خشونت اسلواکی) به عنوان یک جنبش مردمی برای ایجاد اصلاحات کردند. آنها خواستار برکناری مقامات ارشد مسئول خشونت و تحقیق مستقل در مورد حادثه حمله به دانشجویان و همچنین آزادی تمام زندانیان سیاسی شدند.
و همچنین آزادی تمام زندانیان سیاسی شدند. دانشجویان دانشگاه دست به اعتصاب زدند. مسئولان دولتی در تلویزیون خواستار آرامش و بازگشت مردم به سر کار خود شدند. مارتین اشمید در گفتگویی اعلام کرد کسی کشته نشده است. کیفیت ضبط تصویر پایین بود و همین باعث ادامهٔ شایعات شد. چند روز طول کشید تا سخن اشمید تأیید شود و تا آن زمان، انقلاب شتاب بیشتری به خود گرفته‌بود. رهبران ابتکار دموکراتیک در بیانیه‌ای چهار خواسته خود را مطرح کردند: ۱. استعفای اعضای هیئت رئیسه کمیته مرکزی حزب کمونیست که در تهاجم پیمان ورشو به پراگ نقش
حزب کمونیست که در تهاجم پیمان ورشو به پراگ نقش داشتند ۲. استعفای مقاماتی که در سرکوب اعتراضات مسالمت آمیز شهروندان نقش داشتند ۳. تشکیل کمیسیونی این موارد را بررسی کند، مقصران را شناسایی و مجازات کند. این کمیسیون باید شامل نمایندگان ابتکار مدنی باشد ۴. آزادی تمام زندانیان سیاسی و معترضان دستگیر شده. ۲۰ نوامبر. دانشجویان و بازیگران تئاتر اعلام کردند تا زمان تحقق خواسته‌هایشان اعتصاب خواهند کرد. پلیس از حرکت معترضان به سمت قلعه پراگ جلوگیری کرد و مانع پیوستن مردم به اعتصاب کنندگان شدند. نمایندگان انجمن عمومی
به اعتصاب کنندگان شدند. نمایندگان انجمن عمومی به صورت غیررسمی و بدون حضور هاول با آدامک مذاکره کردند. آدامک با خواسته‌های دانشجویان اعلام همدردی کرده بود. با این حال، در جلسه ویژه کابینه که در همین روز برگزار شد با درخواست مذاکره و پیش نویس بیانیه نخست‌وزیر، مخالفت شد و او نیز جلسه را ترک کرد. دولت سپس در یک بیانیه رسمی اعلام کرد که امتیازی به مخالفان نداده است و نسبت به اعتراضات ابراز نگرانی کرد همچنین در ادامه خواستار بازگشت نظم عمومی به وسیله زور و اقدامات قهری شد. انجمن مدنی درخواستی دیگری برخواسته‌های
قهری شد. انجمن مدنی درخواستی دیگری برخواسته‌های قبلی خود افزود: لغو جایگاه حاکمیتی حزب کمونیست از قانون اساسی. اولین روزنامه آزاد و بدون سانسور در این روز شروع به چاپ کرد. اعتراضات گسترده‌ای در پراگ (۱۰۰۰۰۰ نفر) و براتیسلاوا رخ داد. ۲۱ نوامبر. نخستین دیدار رسمی مجمع مدنی با نخست‌وزیر برگزار شد. نخست‌وزیر در این دیدار گفت شخصاً تضمین خواهد کرد که هیچ خشونتی علیه مردم اعمال نخواهد شد. با این حال او گفت «از سوسیالیسم محافظت می‌کند و هیچ بحثی در مورد آن ممکن نخواهد بود». تظاهرات مردمی سازمان‌یافته در میدان
نخواهد بود». تظاهرات مردمی سازمان‌یافته در میدان ونسسلاس در مرکز پراگ برگزار شد (در روزهای آینده نیز مردم در این مکان دست به اعتراض زدند). هنرمندان و دانشجویان به کارخانه‌های درون و بیرون پراگ رفتند تا برای همکاران خود در شهرهای دیگر، حمایت کسب کنند. اعتراضات گسترده‌ای در میدان هِویِزدوسلاو در مرکز شهر براتیسلاوا به راه افتاد (در روزهای بعد به میدان قیام ملی اسلواکی منتقل شد). دانشجویان خواسته‌هایشان را مطرح کردند و از مردم خواستند در اعتصاب عمومی ۲۷ نوامبر شرکت کنند. در تجمع جداگانه ای مقابل کاخ دادگستری
شرکت کنند. در تجمع جداگانه ای مقابل کاخ دادگستری معترضان خواستار آزادی زندانی سیاسی یان چانوگورسکی (نخست‌وزیر آینده اسلواکی) شدند. الکساندر دوبچک در این تظاهرات سخنرانی کرد - اولین حضور او در طول انقلاب مخملی بود. چانوگورسکی در ۲۳ نوامبر آزاد شد. در روزهای آینده تظاهرات گسترده‌تری در تمام شهرهای بزرگ چکسلواکی به وقوع پیوست. کاردینال فرانتیشک توماشک، کشیش ارشد کاتولیک سرزمین‌های بوهمی حمایت خود از دانشجویان را اعلام کرد و با صدور بیانیه‌ای از سیاست‌های جاری دولت انتقاد کرد. برای اولین بار در طول انقلاب