payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شده است؛ او این انتخاب را برای خلق فضایی مرموز انجام داد تا «دی‌ان‌ای احساسی آلبوم» را مخفی نگه دارد، چون نمی‌خواست مخاطب در نگاه اول بفهمد که "۱۹۸۹" آلبومی شاد است یا دربارهٔ جدایی. او با رژ لب قرمز و سویشرتی یاسی‌رنگ که طرح مرغ‌های دریایی در حال پرواز روی آن گلدوزی شده روی جلد حضور دارد. حروف اول نام او با ماژیک سیاه در گوشه پایین چپ و عنوان "۱۹۸۹" در گوشه پایین راست نوشته شده است. مجله "بیلبورد" در سال ۲۰۲۳ این جلد را در رتبه ۵۰ فهرست «۱۰۰ جلد آلبومی برتر تاریخ» قرار داد و آن را یکی از قابل شناسایی‌ترین
تاریخ» قرار داد و آن را یکی از قابل شناسایی‌ترین آثار سوئیفت نامید. هر نسخه سی‌دی "۱۹۸۹" شامل یک بسته عکس است که از میان پنج مجموعه مختلف انتخاب می‌شود؛ هر بسته ۱۳ عکس پولاروید تصادفی از مجموعه‌ای ۶۵ تایی دارد. این عکس‌ها سوئیفت را در صحنه‌هایی مثل خیابان‌های نیویورک یا جلسات ضبط با تهیه‌کنندگان نشان می‌دهند. تصاویر ناواضح و خارج از کادرند، ته‌رنگ سپیا دارد و متن ترانه‌های "۱۹۸۹" با ماژیک سیاه در پایین آن‌ها نوشته شده است. به عقیدهٔ پرون، این بسته عکس‌ها مثل هدیه‌ای شخصی از سوئیفت به خریداران آلبوم است.
مثل هدیه‌ای شخصی از سوئیفت به خریداران آلبوم است. اسکات هاردی، مدیرعامل پولاروید، گفت که "۱۹۸۹" دوربین فیلم فوری را دوباره زنده کرد، به‌خصوص بین افراد خرده‌فرهنگ هیپستر که شیفته «نوستالژی و حس رتروی» این برند بودند. انتشار. بازاریابی. سوئیفت "۱۹۸۹" را اولین آلبوم «پاپ رسمی» خود معرفی کرد و همراه با شرکت ناشر خود، بیگ مشین، کمپین تبلیغاتی گسترده‌ای را از طریق امضای محصولات، حضور در رسانه‌ها و تعامل با طرفداران به اجرا درآورد. او در ۱۸ اوت ۲۰۱۴ از طریق پخش زنده یاهو! که تحت حمایت ای‌بی‌سی نیوز برگزار شده
زنده یاهو! که تحت حمایت ای‌بی‌سی نیوز برگزار شده بود، "۱۹۸۹" را معرفی کرد. سوئیفت مرتباً در شبکه‌های اجتماعی پست‌هایی منتشر می‌کرد تا با طرفدارانش ارتباط برقرار کند؛ او بر اساس کنش متقابل طرفداران با پست‌هایش، فعال‌ترین آن‌ها را انتخاب و به جلسات مخفیانه شنیدن آلبوم دعوت کرد که پیش از انتشار رسمی برگزار می‌شدند. این جلسات شنیداری با حضور روزنامه‌نگاران و منتقدانی که خود سوئیفت انتخاب کرده بود، در املاک او در لس‌آنجلس، نیویورک، نشویل، رود آیلند و لندن طی ماه‌های سپتامبر تا اکتبر ۲۰۱۴ برگزار شد. سوئیفت برای
سپتامبر تا اکتبر ۲۰۱۴ برگزار شد. سوئیفت برای تبلیغ "۱۹۸۹" در بسیاری از پلتفرم‌های پخش تلویزیونی حضور یافت: برنامه‌های گفت‌وگوی تلویزیونی (مانند "جیمی کیمل لایو!"، "شوی الن دی‌جنرس"، "برنامه آخر وقت با دیوید لترمن"، "صبح بخیر آمریکا"، و "د تاک")، مراسم اهدای جوایز (جوایز موسیقی ویدئوی ام‌تی‌وی ۲۰۱۴) و رادیو (ان‌پی‌آر، "آمریکن تاپ ۴۰" و تاون هال سیریوس اکس‌ام). همکاری‌های او با برندها شامل مشارکت با ساب‌وی، کدز و دایت کوک می‌شد. بیگ مشین تک‌آهنگ «بندازش بره» را در ۱۸ اوت ۲۰۱۴ به‌عنوان تک‌آهنگ آغازین "۱۹۸۹"
را در ۱۸ اوت ۲۰۱۴ به‌عنوان تک‌آهنگ آغازین "۱۹۸۹" در رادیو پرطرفدار معاصر آمریکا منتشر کرد و «بیرون از جنگل‌ها» و «به نیویورک خوش آمدید» را به ترتیب در ۱۵ و ۲۱ اکتبر به‌صورت تک‌آهنگ‌های تبلیغاتی برای دانلود در آی‌تیونز استور عرضه کرد. «بندازش بره» به رتبه اول جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ رسید و رکورد بالاترین ورودی در جدول‌های ترانه‌های پاپ و ترانه‌های پاپ بزرگسالان را ثبت کرد. طی سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵، "۱۹۸۹" با چهار تک‌آهنگ دیگر پشتیبانی شد که دو تای آنها، «فضای خالی» و «کینه»، به جایگاه اول "بیلبورد" هات ۱۰۰
خالی» و «کینه»، به جایگاه اول "بیلبورد" هات ۱۰۰ رسیدند و دو تک‌آهنگ دیگر، «استایل» و «مهیج‌ترین رؤیاها»، در میان ۱۰ رتبه برتر جدول قرار گرفتند. انتشار تک‌آهنگ «کینه» با ریمیکسی همراه با حضور کندریک لمار حمایت شد. «بیرون از جنگل‌ها» و «رمانتیک‌های جدید» در سال ۲۰۱۶ به‌عنوان دو تک‌آهنگ نهایی منتشر شدند. همه تک‌آهنگ‌ها با موزیک‌ویدئوهایی همراه بودند که شخصیت و سبک جدید سوئیفت را به نمایش می‌گذاشتند: در حالی که ویدئوهای تک‌آهنگ‌های کانتری روایت‌های خطی یکپارچه و مد روزمره‌ای داشتند، ویدئوهای تک‌آهنگ‌های "۱۹۸۹"
مد روزمره‌ای داشتند، ویدئوهای تک‌آهنگ‌های "۱۹۸۹" داستان‌هایی تکه‌تکه و "میزانسن" پرجزئیاتی داشتند که محیط‌هایی فانتزی‌مانند، تولیدات سینمایی هالیوود و سبک زندگی تجملی را تداعی می‌کردند. دربارهٔ تأثیرات بازاریابی آلبوم "۱۹۸۹" نظرات مختلفی مطرح شده است. کیت نینبی، پژوهشگر فرهنگ عامه، معتقد است که موزیک‌ویدئوهای این آلبوم شخصیت «پاپ» و «خاص» سوئیفت را شکل دادند که با تصویر ساده، صمیمی و روزمره‌ای که در ویدئوهای کانتری او دیده می‌شد، تفاوت داشت. مارین ویلکنسون، پژوهشگر مطالعات رسانه‌ای، شخصیت سوئیفت در این
پژوهشگر مطالعات رسانه‌ای، شخصیت سوئیفت در این دوره را «عجیب و غریب» توصیف می‌کند و می‌گوید او آگاهانه نشان داد که این شخصیت «پاپ» نتیجه تلاش و پشتکار است؛ به این ترتیب، به مخاطبانش یادآوری کرد که زیر این ظاهر جدید، هنوز همان اصالت دوران کانتری‌اش را حفظ کرده است. ویلکنسون معتقد است که این شخصیت «عجیب و غریب» به سوئیفت کمک کرد تا هم از موسیقی کانتری فاصله بگیرد و به سمت پاپ برود و هم طرفداران قدیمی‌اش را نگه دارد. از سوی دیگر، رندی لوئیس از "لس آنجلس تایمز" فکر می‌کند که سوئیفت این ارتباط را با استفاده از
فکر می‌کند که سوئیفت این ارتباط را با استفاده از شبکه‌های اجتماعی و جلسات خصوصی با طرفدارانش، که به «جلسات مخفیانه» معروف بود، حفظ و تقویت کرد. توزیع و استریم. بیگ مشین رکوردز "۱۹۸۹" را در ۲۷ اکتبر ۲۰۱۴ منتشر کرد؛ نسخه دیجیتالی این آلبوم با تخفیف از طریق همکاری با مایکروسافت در دسترس قرار گرفت. نسخه لوکس آلبوم هم به‌صورت سی‌دی و به‌طور انحصاری از طریق فروشگاه‌های تارگت در آمریکا عرضه شد. این نسخه شامل سه یادداشت صوتی بود که سوئیفت با تلفن همراهش ضبط کرده بود و در آن‌ها دربارهٔ روند ترانه‌سرایی و دموهای
بود و در آن‌ها دربارهٔ روند ترانه‌سرایی و دموهای ناتمام سه ترانه «جاهایی را می‌شناسم» (پیانو و آواز)، «کاش می‌ماندی» (آهنگ و آواز) و «فضای خالی» (گیتار و آواز) صحبت می‌کرد. به نظر پرون، این یادداشت‌های صوتی با دادن نگاهی از درون به فرایند خلاقانه سوئیفت، به "۱۹۸۹" حس شخصی بخشیدند. مایلز مک‌نات، پژوهشگر حوزه ارتباطات و هنر، معتقد است که سوئیفت با این یادداشت‌ها حق نویسندگی خود بر "۱۹۸۹" را نشان داد و به نوعی «سلسله‌مراتب جنسیتی» رایج در موسیقی پاپ که معمولاً ترانه‌سراها و تهیه‌کنندگان مرد غالب بودند را به
ترانه‌سراها و تهیه‌کنندگان مرد غالب بودند را به چالش کشید. با این حال، مک‌نات می‌گوید این رویکرد سوئیفت بیشتر تبلیغاتی بود تا کنش‌گرایانه و به همین دلیل تأثیر گسترده‌ای بر صنعت موسیقی نداشت. در ۳ نوامبر ۲۰۱۴، بیگ مشین مجموعه آثار سوئیفت را از اسپاتیفای که در آن زمان بزرگ‌ترین سرویس استریم موسیقی بود، حذف کرد. سوئیفت معتقد بود سرویس رایگان و تبلیغ‌محور اسپاتیفای به سرویس پریمیوم که حق‌الزحمه بیشتری به ترانه‌سراها و هنرمندان می‌داد، ضربه می‌زند. او پیش‌تر در ژوئیه ۲۰۱۴ در مقاله‌ای برای "وال استریت ژورنال"
ژوئیه ۲۰۱۴ در مقاله‌ای برای "وال استریت ژورنال" نگرانی‌اش را دربارهٔ کاهش ارزش اقتصادی آلبوم‌ها در پی رواج استریم رایگان مطرح کرده بود و در مصاحبه‌ای با "تایم" در نوامبر همان سال دوباره بر این موضع تأکید کرد. بیگ مشین تصمیم گرفت "۱۹۸۹" را فقط در پلتفرم‌های پولی مثل رپسودی و بیتز میوزیک نگه دارد. این تصمیم بحث گسترده‌ای در صنعت موسیقی دربارهٔ تأثیر استریم بر کاهش فروش آلبوم‌ها در عصر دیجیتال به راه انداخت و حتی دنیل اک، مدیرعامل اسپاتیفای، در پاسخ از مدل پرداخت حق‌الزحمه این پلتفرم دفاع کرد. ترانه‌های اضافی
حق‌الزحمه این پلتفرم دفاع کرد. ترانه‌های اضافی نسخه لوکس در فوریه ۲۰۱۵ در آی‌تیونز استور منتشر شدند. سوئیفت در ۲۱ ژوئن ۲۰۱۵ با انتشار نامه سرگشاده‌ای در تامبلر اعلام کرد که "۱۹۸۹" در اپل موزیک در دسترس نخواهد بود و از سیاست این سرویس برای نپرداختن حق‌الزحمه به هنرمندان در دوره آزمایشی رایگان سه‌ماهه انتقاد کرد. روز بعد، ادی کیو، رئیس اپل موزیک، در پاسخی مستقیم به نامه سوئیفت اعلام کرد که تصمیم اولیه را تغییر داده‌اند و در دوره آزمایشی هم به هنرمندان حق‌الزحمه پرداخت می‌کنند. در نهایت، سوئیفت پذیرفت که
پرداخت می‌کنند. در نهایت، سوئیفت پذیرفت که "۱۹۸۹" را از ۳۰ ژوئن در اپل موزیک عرضه کند و بعداً در تبلیغات این سرویس هم ظاهر شد. در ژوئن ۲۰۱۷، بیگ مشین مجموعه آثار سوئیفت را به اسپاتیفای و سایر سرویس‌های پخش جریانی بزرگ بازگرداند؛ این تصمیم به مناسبت اعلان ثبت فروش ۱۰۰ میلیون نسخه ترانه گواهی‌دار از سوی انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا (RIAA) گرفته شد. تور کنسرتی. سوئیفت در ۳ نوامبر ۲۰۱۴ از طریق حساب توییتر خود، تور جهانی ۱۹۸۹ را اعلام کرد. این تور با ۸۵ اجرا در ۵۳ شهر برگزار شد و از ۵ می در توکیو،
۸۵ اجرا در ۵۳ شهر برگزار شد و از ۵ می در توکیو، ژاپن، آغاز شد و در ۱۲ دسامبر در سیدنی، استرالیا، به پایان رسید. تور جهانی ۱۹۸۹ پرفروش‌ترین تور سال ۲۰۱۵ بود و بیش از ۲۵۰ میلیون دلار در گیشه درآمد داشت. فقط در آمریکای شمالی، این تور ۱۸۱٫۵ میلیون دلار فروش کرد و رکورد پرفروش‌ترین تور آمریکا توسط یک زن را شکست؛ همچنین از رکورد پرفروش‌ترین تور آمریکا توسط هر هنرمندی که پیش‌تر در سال ۲۰۰۵ توسط رولینگ استونز ثبت شده بود، پیشی گرفت. مستند و فیلم کنسرتی تحت عنوان "تور جهانی ۱۹۸۹ زنده" در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۵ به‌صورت
"تور جهانی ۱۹۸۹ زنده" در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۵ به‌صورت انحصاری از طریق اپل میوزیک برای استریم در دسترس قرار گرفت. در تاریخ‌های مختلف تور جهانی ۱۹۸۹، سوئیفت مهمانان ویژه‌ای را به روی صحنه دعوت کرد. برخلاف تور قبلی‌اش، تور سرخ، که بیشتر همکاران موسیقی‌دان را روی صحنه می‌آورد، مهمانان تور ۱۹۸۹ انتخاب‌هایی متنوع‌تر و غافلگیرکننده‌تر داشتند. در کل، ۷۸ مهمان ویژه بدون اعلام قبلی روی صحنه آمدند که شامل بازیگران، خوانندگان، مدل‌ها و ورزشکاران بودند. رسانه‌ها به گروه خاصی از زنان مشهور، که بیشترشان خواننده و مدل بودند،
از زنان مشهور، که بیشترشان خواننده و مدل بودند، لقب «جوخه سوئیفت» دادند. کرستی فرکلاف، پژوهشگر حوزه هنر، می‌گوید دعوت از این چهره‌های سرشناس در تور ۱۹۸۹ راهی بود که سوئیفت قدرت ستاره بودنش را نشان دهد و همیشه در مرکز توجه رسانه‌ها بماند، ولی این کار باعث شد وجهه او به‌عنوان ستاره پاپ، خودمحور و غیراصیل به نظر بیاید. او دربارهٔ «جوخه» زنانه معتقد است که این جمع، نمادی از هویت فمینیستی جدید سوئیفت بود، اما چون اعضای آن افراد ثروتمند و به‌طور معمول جذاب بودند، حس هم‌ذات‌پنداری و سادگی‌ای که سوئیفت در شروع
حس هم‌ذات‌پنداری و سادگی‌ای که سوئیفت در شروع کارش به مخاطبانش داده بود، کم‌رنگ شد. عملکرد تجاری. در ایالات متحده، فروش آلبوم‌های موسیقی در دهه ۲۰۱۰ به دلیل رواج دانلود و استریم به شدت کاهش یافته بود، اما آلبوم‌های سوئیفت همچنان فروش خوبی داشتند. دو آلبوم آخر او پیش از "۱۹۸۹"، یعنی "حالا صحبت کن" (۲۰۱۰) و "سرخ" (۲۰۱۲)، هر کدام در هفته نخست بیش از یک میلیون نسخه فروش داشتند. فروش "۱۹۸۹" سوژهٔ پیش‌بینی در نشریات صنعت موسیقی بود، به‌ویژه با توجه به اینکه سوئیفت از موسیقی کانتری — که نقش مهمی در موفقیت
سوئیفت از موسیقی کانتری — که نقش مهمی در موفقیت اولیه‌اش داشت — فاصله گرفته بود و همچنین به دلیل تأثیر سرویس‌های پخش جریانی (استریم) رایگان. در هفته منتهی به انتشار آلبوم، پیش‌بینی‌ها حاکی از آن بود که فروش آن کمتر از یک میلیون نسخه خواهد بود؛ تخمین‌ها از ۶۰۰٬۰۰۰–۷۵۰٬۰۰۰ نسخه تا ۸۰۰٬۰۰۰–۹۰۰٬۰۰۰ نسخه متغیر بود. اما پس از انتشار، "بیلبورد" فروش آن را دقیق‌تر رصد کرد و پیش‌بینی فروش هفته اول را ظرف ۲۴ ساعت از ۹۰۰٬۰۰۰ به یک میلیون، ظرف ۴۸ ساعت به ۱٫۲ میلیون و پس از شش روز به ۱٫۳ میلیون افزایش داد. تا ۲ نوامبر
از شش روز به ۱٫۳ میلیون افزایش داد. تا ۲ نوامبر ۲۰۱۴، "۱۹۸۹" با فروش ۱٫۲۸۷ میلیون نسخه در هفته نخست، در صدر جدول "بیلبورد" ۲۰۰ قرار گرفت (بر اساس داده‌های جدول ۱۵ نوامبر ۲۰۱۴). سوئیفت اولین هنرمندی شد که سه آلبومش هر کدام در هفته نخست بیش از یک میلیون نسخه فروختند و "۱۹۸۹" اولین آلبوم سال ۲۰۱۴ بود که به این رقم رسید. این آلبوم ۱۱ هفته را در صدر "بیلبورد" ۲۰۰ سپری کرد و یک سال کامل در میان ۱۰ آلبوم برتر حضور داشت. تا پایان سال ۲۰۱۹، با فروش ۶٫۲۱۵ میلیون نسخه، سومین آلبوم پرفروش دهه ۲۰۱۰ در آمریکا شد. انجمن
سومین آلبوم پرفروش دهه ۲۰۱۰ در آمریکا شد. انجمن صنعت ضبط آمریکا (RIAA) به آن ۹ بار گواهی پلاتین داشت که نشان‌دهنده فروش ۹ میلیون واحد معادل آلبوم است. تا مه ۲۰۲۵، "۱۹۸۹" در آمریکا به 14.6میلیون واحد معادل آلبوم رسیده بود. "۱۹۸۹" در کشورهای دیگر هم موفقیت چشمگیری داشت و در استرالیا (۱۱ بار پلاتین)، کانادا (۶ بار پلاتین)، مکزیک (۳ بار پلاتین به‌علاوه طلا)، نیوزیلند (۱۰ بار پلاتین)، نروژ (۳ بار پلاتین) و بریتانیا (۶ بار پلاتین) به صدر جدول رسید و گواهی چند پلاتینی گرفت. در سایر کشورها در قاره‌های آمریکا،
پلاتینی گرفت. در سایر کشورها در قاره‌های آمریکا، اروپا و آسیا-اقیانوسیه، این آلبوم در اتریش، دانمارک، آلمان، ایتالیا، پرتغال، اسپانیا، سوئیس، ژاپن و برزیل در میان ۵ آلبوم برتر قرار گرفت. در فرانسه، آلمان، ایتالیا، ژاپن، پرتغال و سوئیس پلاتین، در برزیل دو بار الماس، در اتریش، دانمارک، لهستان و سنگاپور ۳ بار پلاتین و در بلژیک ۴ بار پلاتین گرفت. در چین، تا اوت ۲۰۱۹ بیش از یک میلیون نسخه فروش داشت و یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌های دیجیتال آن جا شد. بر اساس گزارش فدراسیون بین‌المللی صنعت فونوگرافی، "۱۹۸۹" دومین
فدراسیون بین‌المللی صنعت فونوگرافی، "۱۹۸۹" دومین آلبوم پرفروش سال ۲۰۱۴ و سومین آلبوم پرفروش سال ۲۰۱۵ بود. تا نوامبر ۲۰۲۲، این آلبوم با ۱۴ میلیون نسخه فروش، پرفروش‌ترین آلبوم سوئیفت در سطح جهان شد. پس از آغاز برگزاری تور دوره‌ها در مارس ۲۰۲۳ که اجراهای آن مروری بر کل آثار سوئیفت بود، فروش و استریم آثار او دوباره اوج گرفت. "۱۹۸۹" در این دوره به رتبه‌های جدیدی در جدول‌ها رسید: رتبه اول در یونان، رتبه چهارم در اتریش و رتبه هفدهم در سوئد. همچنین در جدول‌های جدیدی در آرژانتین (رتبه اول)، اروگوئه (رتبه هفتم) و
در آرژانتین (رتبه اول)، اروگوئه (رتبه هفتم) و ایسلند (رتبه بیست‌وپنجم) ظاهر شد. بازخورد نقادانه. واکنش‌های اولیه به "۱۹۸۹" عموماً مثبت بودند، هرچند این نظر یکدست و همگانی نبود. بر اساس بررسی‌های نشریات جریان اصلی، وب‌سایت متاکریتیک با میانگین وزنی ۲۹ نقد، به "۱۹۸۹" امتیاز ۷۶ از ۱۰۰ داده است. همچنین وب‌سایت اِنی‌دیسنت‌میوزیک؟ بر اساس ۲۸ نقد، به این آلبوم امتیاز ۷٫۴ از ۱۰ اختصاص داده است. نقدهای مثبت عموماً از ترانه‌سرایی سوئیفت تمجید کردند و بر اشعار چندوجهی او که کاوشی بر احساسات بی‌غم و تلخ‌وشیرین روابط
او که کاوشی بر احساسات بی‌غم و تلخ‌وشیرین روابط عاشقانه شکست‌خورده بود تأکید داشتند؛ منتقدان مختلف این اشعار را پخته و بالغ توصیف کردند و معتقد بودند که دیگر اثری از سادگی و معصومیت موجود در ترانه‌های گذشتهٔ او دیده نمی‌شود. منتقدان احساس کردند که "۱۹۸۹" در مقایسه با آلبوم‌های قبلی سوئیفت حال‌وهوایی شادتر دارد، اما همچنان پیوند احساسی عمیق خود را حفظ کرده است. وریندا جاگودا از "پیچفورک" شخصیت سوئیفت در "۱۹۸۹" را خوداتکا و با مصمم‌تر دانست و اشاره کرد که او بیش از حد روی دردها و زخم‌های گذشته متمرکز نشده
بیش از حد روی دردها و زخم‌های گذشته متمرکز نشده است. از سوی دیگر، راب شفیلد از "رولینگ استون" این آلبوم را «عمیقاً عجیب، سرشار از احساسات پرشور و بسیار مشتاقانه» توصیف کرد و گفت که سوئیفت در این آلبوم احساساتش را تا نهایت افراط و شدت کاوش کرده است. منتقدان پذیرش سبک سینث‌پاپ دهه ۱۹۸۰ توسط سوئیفت را تجربه‌گرایانه دانستند، اما نظراتشان دربارهٔ نتیجه آن متفاوت بود. بسیاری از نقدها تولید موسیقی آلبوم را جذاب و گیرا توصیف کردند؛ رابرت کریستگاو معتقد بود که ملودی‌های جذاب و آواز ویرایش‌شدهٔ آلبوم باعث شده‌اند
جذاب و آواز ویرایش‌شدهٔ آلبوم باعث شده‌اند سوئیفت علی‌رغم قصدش برای کنار گذاشتن سبک قدیمی‌اش، همچنان «در خانه» و آشنا به نظر برسد. پاورز استدلال کرد که پردازش الکترونیکی صدای سوئیفت، سایه‌های جدیدی از بیان و احساس را به نمایش گذاشته و تجربه‌ای لذت‌بخش برای شنونده ایجاد کرده است. جان کارامانیکا از "نیویورک تایمز" و الکسیس پتریدیس از "گاردین"، "۱۹۸۹" را به‌عنوان ادای دینی وفادارانه به پاپ دهه ۱۹۸۰ که جایگاه سوئیفت را به‌عنوان موسیقی‌دانی جاودانه و پیشروتر از هم‌نسلانش بالا برده ستودند؛ پتریدیس این موفقیت را
هم‌نسلانش بالا برده ستودند؛ پتریدیس این موفقیت را به چشم‌انداز هنری سوئیفت نسبت داد، با وجود همکاری با چندین همکار و تهیه‌کننده. با این حال، برخی نقدها ابراز تأسف کردند که رویکرد موسیقی مبتنی بر سینث‌سایزر، اصالت ترانه‌سرایی سوئیفت را تضعیف کرده است، زیرا به نظرشان این سبک «سرمایه‌دارانه» با ارزش‌های به‌ظاهر اصیل موسیقی کانتری در تضاد بود. چند نقد به تولید شدید سینث‌سایزر اشاره کردند که جزئیات اشعار را کم‌رنگ کرده و گاهی حس عمومی و معمولی به آلبوم داده است. استیون هایدن در نقدش برای نشریهٔ "گرنتلند" بیان
استیون هایدن در نقدش برای نشریهٔ "گرنتلند" بیان کرد که "۱۹۸۹" مهارت ترانه‌سرایی یکدستی را به نمایش می‌گذارد، اما چارچوب سینث-پاپ دهه ۱۹۸۰ تکراری به نظر می‌رسد و باعث شده سوئیفت صدای متمایز خود را از دست بدهد. استیون توماس ارلوین از آل‌میوزیک آلبوم را «موسیقی متن درخشان یک سبک زندگی بلندپروازانه» خلاصه کرد که به شدت تلاش می‌کند با سلیقه جریان اصلی هماهنگ شود. کیتی امپایر از "آبزرور" معتقد بود که "۱۹۸۹" نقاط قوت سوئیفت به‌عنوان ترانه‌سرا را به نمایش می‌گذارد، اما مانند تک‌آهنگ «می‌دونستم شر میشی» از آلبوم
اما مانند تک‌آهنگ «می‌دونستم شر میشی» از آلبوم "سرخ"، «بی‌چون‌وچرا عالی» نیست. جایزه‌ها و رتبه‌بندی‌ها. در سال ۲۰۱۵، "۱۹۸۹" جایزه آلبوم پاپ/راک برگزیده را در جوایز موسیقی آمریکا دریافت کرد و در جوایز گلد دیسک ژاپن ژاپن به عنوان آلبوم سال (غربی) برگزیده شد. این آلبوم همچنین نامزد دریافت جایزه بهترین آلبوم بین‌المللی پاپ/راک در جایزه موسیقی اکو در آلمان، آلبوم بین‌المللی سال در جوایز جونو در کانادا، و بهترین آلبوم بین‌المللی در جوایز لوس پرمیوس ۴۰ پرینسیپالس در اسپانیا شد. در سال ۲۰۱۶، "۱۹۸۹" جایزه آلبوم سال
اسپانیا شد. در سال ۲۰۱۶، "۱۹۸۹" جایزه آلبوم سال را در جوایز موسیقی آی‌هارت‌رادیو از آن خود کرد. در پنجاه و هشتمین دوره جوایز سالانه گرمی در سال ۲۰۱۶، این آلبوم جوایز آلبوم سال و بهترین آلبوم آواز پاپ را به دست آورد. سوئیفت با این موفقیت به اولین هنرمند زن تک‌خوان تبدیل شد که دو بار جایزه آلبوم سال را دریافت کرد؛ اولین بارش برای آلبوم "بی‌باک" (۲۰۰۸) در سال ۲۰۱۰ بود. بسیاری از نشریات "۱۹۸۹" را در میان بهترین آلبوم‌های سال ۲۰۱۴ قرار دادند. نشریاتی که این آلبوم را در فهرست ۱۰ آلبوم برتر خود جای دادند شامل
را در فهرست ۱۰ آلبوم برتر خود جای دادند شامل "بیلبورد" (رتبه اول)، "آمریکن سانگرایتر" (چهارم)، "تایم" (چهارم)، "دیلی تلگراف" (پنجم)، "د میوزیک" (پنجم)، "دراوند این ساوند" (ششم)، "کمپلکس" (هشتم) و "رولینگ استون" (دهم) بودند. دیگر نشریاتی که "۱۹۸۹" را در فهرست‌های خود آوردند شامل "گاردین"، "د اِی. وی. کلاب"، "پاپ‌مترز"، "پیچفورک" و "میوزیک‌اوام‌اچ" بودند. این آلبوم در نظرسنجی گسترده منتقدان پز اند جاپ سال ۲۰۱۴ از سوی "ویلج ویس" در رتبه هفتم قرار گرفت و در فهرست‌های انفرادی منتقدان از جمله جان کارامانیکا از
انفرادی منتقدان از جمله جان کارامانیکا از "نیویورک تایمز" (هفتم)، کن تاکر از ان‌پی‌آر (سوم) و برایان منسفیلد از "یواس‌ای تودی" (اول) نیز دیده شد. میراث. تأثیر فرهنگی. "۱۹۸۹" تصویر سوئیفت را از خوانندهٔ کانتری به نماد پاپ تغییر داد، موقعیتی که در دهه‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰ پایدار ماند. این آلبوم پس از "رؤیای نوجوانی" کیتی پری (۲۰۱۰)، دومین آلبومی بود که در دهه ۲۰۱۰ دست‌کم پنج تک‌آهنگ در جمع ۱۰ اثر برتر جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ داشت. با آلبوم‌های "بی‌باک" و "۱۹۸۹"، سوئیفت پس از جنت جکسون به دومین زنی تبدیل شد که دو
پس از جنت جکسون به دومین زنی تبدیل شد که دو آلبومش هرکدام دست‌کم پنج تک‌آهنگ در جمع ۱۰ اثر برتر "بیلبورد" هات ۱۰۰ دارند. تک‌آهنگ‌های این آلبوم به مدت بیش از یک سال و نیم در بازه ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ در پخش رادیویی ایالات متحده حضوری پررنگ داشتند، پدیده‌ای که بیلبورد آن را «حضور فراگیر فرهنگی» نادری برای یک آلبوم دهه ۲۰۱۰ توصیف کرد. محبوبیت گسترده "۱۹۸۹"، به گفته شاون کالن، پژوهشگر حوزه علوم انسانی، سوئیفت را «در خط مقدم پاپ پساهزاره» قرار داد. سوئیفت در آلبوم‌های بعدی خود از جمله "اعتبار" (۲۰۱۷)، "معشوق" (۲۰۱۹) و
خود از جمله "اعتبار" (۲۰۱۷)، "معشوق" (۲۰۱۹) و "نیمه‌شب‌ها" (۲۰۲۲) به گسترش صدای پاپ مبتنی بر سینث‌سایزر ادامه داد. آنتونوف در این آلبوم‌ها با سوئیفت کار کرد و همچنین در همکاری با دیگر موسیقی‌دانان به موفقیت تجاری دست یافت؛ او سوئیفت را نخستین کسی دانست که استعدادش را به‌عنوان تهیه‌کننده تشخیص داد. بسیاری از روزنامه‌نگاران "۱۹۸۹" را عاملی دانستند که دیگر هنرمندان را به آزمایش صداهای جدید، بدون محدودیت در چارچوب ژانر خاصی، ترغیب کرد. از جمله هنرمندانی که "۱۹۸۹" را به‌عنوان منبع الهام خود ذکر کردند، می‌توان
را به‌عنوان منبع الهام خود ذکر کردند، می‌توان به خواننده و ترانه‌سرا کنن گری، بازیگر و موسیقی‌دان جرد لتو، همچنین گروه پاپ ومپس اشاره کرد که تحت تأثیر "۱۹۸۹"، آلبوم "بیدار شو" (۲۰۱۵) را خلق کردند. جنیفر کیتین رابینسون، بازیگر و کارگردان، "۱۹۸۹" را الهام‌بخش اولین تجربه کارگردانی فیلم بلند خود، "یک شخص عالی" (۲۰۱۹)، عنوان کرد. خواننده-ترانه‌سرا رایان آدامز در سپتامبر ۲۰۱۵ نسخه‌ای کامل از آلبوم ۱۹۸۹ را به‌صورت ترانه‌به‌ترانه بازخوانی و منتشر کرد. او این آلبوم را اثری «شادی‌بخش» توصیف کرد و گفت که در اواخر
را اثری «شادی‌بخش» توصیف کرد و گفت که در اواخر سال ۲۰۱۴، برای کنار آمدن با طلاقش از مندی مور، بارها به آن گوش داده است. آدامز در بازخوانی خود، تنظیم‌هایی آکوستیک با سازهای زهی و کوبه‌ای را به کار برد و سبک‌هایی از موسیقی آلترناتیو کانتری و ایندی راک را در آن گنجاند. سوئیفت از بازخوانی آدامز خرسند بود و تغییرات او در آلبوم را به بازیگرانی تشبیه کرد که با تغییر لحن و دیالوگ‌های خود، معنای جدیدی به آن می‌بخشند. موفقیت سوئیفت با توجه شدید رسانه‌ها به تصویر عمومی‌اش همراه بود. در زمان تبلیغ "۱۹۸۹"، او پس از
همراه بود. در زمان تبلیغ "۱۹۸۹"، او پس از سال‌ها دوری از این موضوع، خود را فمینیست معرفی کرد. حضور او در کنار گروه دوستانش، که به «جوخه» معروف بودند، و پوشش گسترده تور جهانی ۱۹۸۹ باعث شد که بیش‌ازحد در مرکز توجه رسانه‌ها قرار بگیرد. این موضوع باعث شد مردم از شخصیت عمومی او، که به نظر بیش‌ازحد طراحی‌شده و بلندپروازانه می‌آمد، بیزار شوند؛ این در حالی بود که او در دوران فعالیتش در موسیقی کانتری تصویری ساده و متواضع از خودش ساخته بود. در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶، درگیری‌های آنلاین سوئیفت با هنرمندانی مثل نیکی میناژ
آنلاین سوئیفت با هنرمندانی مثل نیکی میناژ و کانیه وست به تصویر با دقت انتخاب‌شده او، هویت فمینیستی‌اش و حس اصالتش لطمه زد. سوئیفت در سال ۲۰۱۶ اعلام کرد که برای مدتی طولانی از فعالیت فاصله می‌گیرد. آلبوم بعدی‌اش، "اعتبار"، تحت تأثیر جنجال‌های رسانه‌ای پیرامون شهرتش شکل گرفت. ارزیابی نقادانه مجدد. بعد از اینکه آدامز در سال ۲۰۱۵ نسخه بازخوانی آلبوم "۱۹۸۹" را منتشر کرد، نشریه "پیچفورک" به خاطر اینکه این نسخه را نقد کرد اما به آلبوم اصلی سوئیفت توجهی نکرد، از طرف چند نشریه دیگر مورد انتقاد قرار گرفت. بسیاری از
چند نشریه دیگر مورد انتقاد قرار گرفت. بسیاری از نقدها آدامز را تحسین کردند که توانسته "۱۹۸۹" سوئیفت را، که به نظر برخی سطحی یا پیش‌پاافتاده بود، به اثری جدی‌تر و اصیل‌تر تبدیل کند. آلیسون استون، فیلسوف، معتقد بود که واکنش منتقدان به دلیل دو چیز بود: یکی توجه بیش‌ازحد به موسیقی راک (راک‌گرایی) و دیگری نگاه جنسیتی. به نظر استون، منتقدان موسیقی فکر می‌کردند پاپ سوئیفت به‌خاطر سبک «زنانه» اش «سطحی و کم‌اهمیت» است و آن را در مقایسه با سبک ایندی-راک آدامز، که به نظرشان پر از اصالت و معنا بود، کم‌ارزش می‌دانستند.
پر از اصالت و معنا بود، کم‌ارزش می‌دانستند. استون و فارست ویکمن از نشریه "اسلیت" گفتند این به‌خاطر ترجیح منتقدان راک به هنرمندان مردمحور و نوآور در مقابل هنرمندان جریان اصلی است. امیلی سنت جیمز در "واکس" گفت که "۱۹۸۹" سوئیفت از قبل احساسات عمیقی مثل غم و خشم را در دل صداهای شاد پاپ خود داشت، و این همه تأکید روی «اصالت» و درست‌کاری آدامز فقط به خاطر جانب‌داری نقادان از ژانرهایی مثل راک یا خواننده-ترانه‌سرایان آکوستیک بود. نقدهای گذشته‌نگر، "۱۹۸۹" را آلبومی به‌لحاظ هنری کمال‌یافته دانسته‌اند. بسیاری آن را
به‌لحاظ هنری کمال‌یافته دانسته‌اند. بسیاری آن را شاهکار و یک اثر کلاسیک مدرن قلمداد کرده‌اند و اصالت سبک سینث-پاپ دهه ۱۹۸۰ آن را به‌عنوان عامل کلیدی در ماندگاری و ایجاد حس نوستالژی در این اثر مورد تأیید قرار داده‌اند. نورا پرینسیوتی از نشریه "رینگر" می‌گوید که سوئیفت عمداً با دوری کردن از سبک‌های پرطرفدار موسیقی آن زمان، "۱۹۸۹" را به بخشی از تاریخ موسیقی پاپ تبدیل کرد و آن را هم‌ردیف آلبوم‌های پاپ ماندگاری مثل "تریلر" مایکل جکسون و "ابی رود" بیتلز قرار داد. "۱۹۸۹" در فهرست مهم‌ترین آلبوم‌های سده بیست و یکم
"۱۹۸۹" در فهرست مهم‌ترین آلبوم‌های سده بیست و یکم از سوی "بریتیش جی‌کیو" و "گاردین" جای گرفت و "رولینگ استون" این آلبوم را در رتبه ۷۲ فهرست سال ۲۰۲۵ خود با عنوان «۲۵۰ آلبوم برتر قرن بیست و یکم تا به امروز» قرار داد. ایان گورملی از "گاردین" نوشته که این آلبوم باعث شد سوئیفت نگاه تازه‌ای به موسیقی پاپ رایج به وجود بیاورد (پاپ‌گرایی) — موسیقی‌ای که تا پیش از این، مخاطبان موسیقی مستقل یا «ایندی» چندان جدی‌اش نمی‌گرفتند. در میان ۱۱ آلبوم سوئیفت، این آلبوم در رتبه‌بندی "ان‌ام‌ئی" و "آیریش تایمز" اول شد و در
رتبه‌بندی "ان‌ام‌ئی" و "آیریش تایمز" اول شد و در رتبه‌بندی‌های "آلترنیتیو پرس"، "اسپین"، "اسلنت مگزین" و "استار تریبون" جایگاه دوم را به دست آورد. بسیاری از نشریه‌ها "۱۹۸۹" را در فهرست بهترین آلبوم‌های دهه ۲۰۱۰ قرار دادند. مثلاً "ای. وی. کلاب" و "اسلنت مگزین" آن را در میان ۱۰ آلبوم برتر خودشان گذاشتند. این آلبوم همچنین در فهرست ۵۰ آلبوم برتر نشریاتی مثل "بیلبورد"، "کانسیکوئنس"، "ان‌ام‌ئی"، "پیست"، "رولینگ استون" و آپروکس جا گرفت. علاوه بر این، نشریه "کانسیکوئنس" آن را در رتبه ششم بهترین آلبوم‌های پاپ دهه
آن را در رتبه ششم بهترین آلبوم‌های پاپ دهه ۲۰۱۰ گذاشت و کریس ویلمان از "ورایتی" آن را در صدر فهرست شخصی خودش قرار داد. اد پاتن از روزنامه "تایمز" هم آن را «آلبوم قرن» نامید. در نظرسنجی خوانندگان وبگاه "پیچفورک" برای دهه ۲۰۱۰، این آلبوم رتبه ۴۴ را گرفت. در فهرست «۵۰۰ آلبوم برتر تمام دوران» "رولینگ استون" (نسخه بازنگری‌شده ۲۰۲۳) رتبه ۳۹۳ را به دست آورد و در فهرست «۱۰۰ آلبوم برتر تمام دوران» از "کانسیکوئنس" (سال ۲۰۲۲) در جایگاه ۳۹ قرار گرفت. ضبط مجدد. در نوامبر ۲۰۲۰، پس از کشمکشی در خصوص مالکیت آثار گذشتهٔ
۲۰۲۰، پس از کشمکشی در خصوص مالکیت آثار گذشتهٔ سوئیفت، او تصمیم گرفت شش آلبوم استودیویی نخستش که قبلاً توسط بیگ مشین منتشر شده بودند را دوباره ضبط کند. با این بازضبط، سوئیفت توانست مالکیت کامل نسخه‌های اصلی مسترها را به دست آورد، که به او اجازه می‌داد آزادانه از موسیقی‌اش برای کارهای تجاری استفاده کند و جایگزین نسخه‌هایی شود که در اختیار بیگ مشین بود. او نسخه بازضبط‌شده آلبوم "۱۹۸۹" را با عنوان "۱۹۸۹ (نسخه تیلور)" در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۳، یعنی نه سال پس از انتشار نسخه اولیه، عرضه کرد. فهرست قطعات اصلی این نسخه
نسخه اولیه، عرضه کرد. فهرست قطعات اصلی این نسخه شامل بازضبط همه ترانه‌های نسخه لوکس "۱۹۸۹" به علاوه پنج قطعهٔ جدید و منتشرنشده از مجموعه‌ای با نام «از صندوقچه» است. بعد از اعلام انتشار "۱۹۸۹ (نسخه تیلور)"، آلبوم اصلی دوباره در تاریخ ۲۶ اوت ۲۰۲۳ به جمع ۱۰ آلبوم برتر جدول "بیلبورد" ۲۰۰ بازگشت. مالکیت مسترهای نسخه اصلی "۱۹۸۹" در ۳۰ مه ۲۰۲۵ به سوئیفت بازگردانده شد، همراه با مالکیت نسخه‌های اصلی پنج آلبوم دیگر.
زومبا نام شهری در کشور مالاوی است. این شهر که بخش زومبا قرار دارد در سال ۲۰۰۸ میلادی دارای ۱۰۱٬۱۴۰ نفر جمعیت بوده است.