payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دره بقاع در شرق عقب‌نشینی کنند، عبور آزاد پیشنهاد داد، اما دولت سوریه این پیشنهاد را رد کرد و نیروهای کمکی بیشتری را به واحدهای خود در امتداد بزرگراه و شمال آن در نزدیکی بیروت فرستاد. اسرائیلی‌ها در تمام طول بزرگراه با سنگرهای مستحکم سوری تقویت‌شده با زره‌پوش و توپخانه روبرو شدند. با این حال، بین ۱۶ ژوئن و ۲۲ ژوئن، درگیری‌ها به تبادل آتش توپخانه و زد و خوردهای کوچک بین نیروهای اسرائیلی و سوری محدود شد، زیرا هر دو طرف نیروهای خود را تقویت می‌کردند. نبردهای بزرگراه بیروت-دمشق. در حالی که دو طرف برای نبرد
بزرگراه بیروت-دمشق. در حالی که دو طرف برای نبرد آماده می‌شدند، نیروهای دفاعی اسرائیل، تصرف بزرگراه بیروت-دمشق را حیاتی می‌دانستند. با کنترل سوری‌ها بر بیشتر بزرگراه، که شهرها را در امتداد بزرگراه و در شمال آن اشغال کرده بودند، اسرائیلی‌ها نمی‌توانستند از فرار نیروهای سوری و سازمان آزادی‌بخش فلسطین جلوگیری کنند یا عملیات‌های بیشتری را در بیروت آغاز نمایند، بدون اینکه خطر حمله جناحین سوریه را بپذیرند. اسرائیلی‌ها همچنین به دنبال یک مسیر ترانزیتی مشخص به بخش شرقی بیروت که در اختیار مسیحیان بود، بودند. در ۲۲
شرقی بیروت که در اختیار مسیحیان بود، بودند. در ۲۲ ژوئن، نیروهای دفاعی اسرائیل عملیاتی را برای تصرف بزرگراه آغاز کردند. نیروی هوایی اسرائیل مأموریت‌های بسیار مؤثری را علیه مواضع و خودروهای سوری انجام داد، به طوری که خلبانان اسرائیلی گزارش دادند که تنها در یک حمله هوایی، ۱۳۰ خودروی دشمن منهدم شده است. توپخانه دوربرد اسرائیل سنگرهای مستحکم سوری را در شمال هدف قرار داد. نیروهای زرهی اسرائیل با پشتیبانی توپخانه به مواضع سوری در امتداد بزرگراه حمله کردند، با هدف راندن آن‌ها از بزرگراه تا لب دره بقاع. با توجه به
راندن آن‌ها از بزرگراه تا لب دره بقاع. با توجه به اینکه پشتیبانی هوایی و توپخانه‌ای عمدتاً به اهداف شمالی بزرگراه محدود بود، درگیری‌ها، به ویژه در جنوب، شدید بود. در پایان روز، اسرائیل درخواست آمریکا برای آتش‌بس را پذیرفت و حمله خود را متوقف کرد، اما آتش‌بس روز بعد فروپاشید و درگیری‌ها از سر گرفته شد. با پیشروی اسرائیلی‌ها، که موفق به به دام انداختن یک نیروی بزرگ سوری شدند، دفاع سوریه شروع به فروپاشی کرد. برای اولین بار در جنگ، سربازان سوری شروع به فرار کردند. در عالی، که دفاع از آن بر عهده داوطلبان ایرانی
در عالی، که دفاع از آن بر عهده داوطلبان ایرانی در کنار سازمان آزادی‌بخش فلسطین بود، اسرائیلی‌ها با مقاومت شدیدی روبرو شدند. اسرائیلی‌ها موفق به پیشروی به سمت شرق دره بقاع شدند و در ۲۴ ژوئن، گلوله‌باران حومه شتوره را آغاز کردند، که در دهانه شمالی دره بقاع قرار داشت و به عنوان مقر تمام نیروهای سوری در آنجا به حساب می‌آمد. همچنین این منطقه آخرین مانع اصلی قبل از مرز سوریه و پایتخت آن، دمشق بود. اسرائیلی‌ها موفق به رسیدن به گذرگاه کوهستانی در نزدیکی روستای ظهرالبیدار شدند، که آخرین مانع قبل از شتوره بود.
ظهرالبیدار شدند، که آخرین مانع قبل از شتوره بود. سوری‌ها برای نگه داشتن گذرگاه به شدت جنگیدند و پیشروی اسرائیل متوقف شد، به طوری که اسرائیلی‌ها مواضع خود را حفظ کردند و سوری‌ها را با آتش توپخانه مورد آزار قرار می‌دادند. تا ۲۵ ژوئن، با توجه به اینکه مواضع باقی‌مانده سوری در بزرگراه و شمال آن دیگر قابل دفاع نبود، سوری‌ها عقب‌نشینی کردند. اسرائیلی‌ها اجازه دادند عقب‌نشینی صورت گیرد اما به آزار توپخانه‌ای ادامه دادند و حومه شتوره را گلوله‌باران کردند. سوری‌ها در نیمه‌شب سعی کردند یک سامانه موشکی زمین به هوا را
نیمه‌شب سعی کردند یک سامانه موشکی زمین به هوا را در دره بقاع مستقر کنند، اما اطلاعات اسرائیل این اقدام را شناسایی کرد و سامانه در یک حمله هوایی اسرائیل منهدم شد. در پایان روز، آتش‌بس اعلام شد. اسرائیلی‌ها در مواضع فعلی خود متوقف شدند. محاصره بیروت. محاصره بیروت در ۱۴ ژوئن ۱۹۸۲ آغاز شد؛ نیروهای اسرائیلی احاطه شهر را روز قبل تکمیل کرده بودند. اسرائیلی‌ها تصمیم گرفتند به جای تصرف اجباری شهر، آن را تحت محاصره نگه دارند، زیرا حاضر به پذیرش تلفات سنگین ناشی از نبردهای شدید خیابانی که برای تصرف شهر لازم بود،
نبردهای شدید خیابانی که برای تصرف شهر لازم بود، نبودند. نیروهای اسرائیلی اهداف درون بیروت را از طریق زمین، دریا و هوا بمباران کردند و تلاش کردند تا رهبران فلسطینی را از طریق حملات هوایی ترور کنند. نیروی دریایی اسرائیل با یک حلقه از قایق‌های موشکی و قایق‌های گشتی که توسط زیردریایی‌ها پشتیبانی می‌شدند، بندر بیروت را مسدود کرد. این محاصره تا اوت به طول انجامید، زمانی که در اوت ۱۹۸۲ یک توافق حاصل شد. بیش از ۱۴٬۰۰۰ رزمنده سازمان آزادی‌بخش فلسطین در اوت و سپتامبر، تحت نظارت نیروی چندملیتی در لبنان، یک نیروی حافظ
تحت نظارت نیروی چندملیتی در لبنان، یک نیروی حافظ صلح بین‌المللی با سربازانی از ایالات متحده، بریتانیا، فرانسه و ایتالیا، کشور را ترک کردند. حدود ۶٬۵۰۰ رزمنده فتح از بیروت به اردن، سوریه، عراق، سودان، یمن شمالی و جنوبی، یونان و تونس منتقل شدند — که دومی به مقر جدید سازمان آزادی‌بخش فلسطین تبدیل شد. اسرائیل در ۲۹ سپتامبر نیروهای خود را از غرب بیروت خارج کرد و رسماً به عملیات صلح برای جلیل پایان داد. فیلیپ حبیب، فرستاده رونالد ریگان به لبنان، به سازمان آزادی‌بخش فلسطین این اطمینان را داد که به غیرنظامیان
فلسطین این اطمینان را داد که به غیرنظامیان فلسطینی در اردوگاه‌های پناهندگان آسیبی وارد نخواهد شد. با این حال، افزایش خصومت‌ها علیه ایالات متحده منجر به بمب‌گذاری در سفارت ایالات متحده در آوریل ۱۹۸۳ شد. در پاسخ، آمریکا برای متوقف کردن خصومت‌ها بین اسرائیل و لبنان، پیمان ۱۷ مه را میانجیگری کرد. اما این توافق در نهایت عملی نشد و خصومت‌ها ادامه یافت. این حملات به شبه‌نظامیان اسلام‌گرای تحت حمایت ایران نسبت داده شد. پس از این حادثه، نیروهای حافظ صلح بین‌المللی از لبنان خارج شدند. درگیری بیشتر و عقب‌نشینی
از لبنان خارج شدند. درگیری بیشتر و عقب‌نشینی اسرائیل. پس از خروج سازمان آزادی‌بخش فلسطین و نیروهای حافظ صلح بین‌المللی، شبه‌نظامیان اسلام‌گرا حملات چریکی خود را علیه نیروهای اسرائیلی آغاز کردند. عملیات‌های انتحاری تاکتیک محبوبشان بود که جدی‌ترین آن‌ها بمب‌گذاری مقر صور بود که دو بار مقر نیروهای دفاعی اسرائیل در صور را ویران کرد و ۱۰۳ سرباز اسرائیلی، مأمور پلیس مرزی و نیروهای شین بِت، و همچنین ۴۹ تا ۵۶ لبنانی را به کام مرگ کشاند. پس از این حملات، نیروهای دفاعی اسرائیل از کوهستان‌های شوف عقب‌نشینی کردند اما
اسرائیل از کوهستان‌های شوف عقب‌نشینی کردند اما به اشغال لبنان در جنوب رودخانه اولی ادامه دادند. تعداد فزاینده‌ای از شبه‌نظامیان اسلامی در جنوب لبنان شروع به فعالیت کرده و حملات چریکی علیه مواضع اسرائیل و شبه‌نظامیان لبنانی طرفدار اسرائیل را آغاز کردند. نیروهای اسرائیلی اغلب با تدابیر امنیتی بیشتر و حملات هوایی به مواضع شبه‌نظامیان پاسخ می‌دادند و تلفات در هر دو طرف به‌طور پیوسته افزایش یافت. در خلأیی که با ریشه‌کن شدن سازمان آزادی‌بخش فلسطین ایجاد شده بود، شبه‌نظامیان اسلامی بی‌نظم در جنوب لبنان شروع به
شبه‌نظامیان اسلامی بی‌نظم در جنوب لبنان شروع به سازماندهی مجدد کردند. حزب‌الله، که به زودی به سازمان شبه‌نظامی برجسته اسلامی تبدیل شد، در همین دوره شکل گرفت. با این حال، محققان در مورد اینکه چه زمانی حزب‌الله به عنوان یک موجودیت متمایز شناخته شد، اختلاف نظر دارند. با گذشت زمان، تعدادی از اعضای گروه‌های شیعه، مانند اعضای جهاد اسلامی، سازمان مستضعفین روی زمین و سازمان عدالت انقلابی، به تدریج جذب این سازمان شدند. در فوریه ۱۹۸۵، اسرائیل از صیدا عقب‌نشینی کرد و کنترل آن را به ارتش لبنان سپرد، اما در حین
کرد و کنترل آن را به ارتش لبنان سپرد، اما در حین عقب‌نشینی با حملاتی روبرو شد: ۱۵ اسرائیلی کشته و ۱۰۵ نفر زخمی شدند. همچنین ده‌ها نفر از شبه‌نظامیان لبنانی طرفدار اسرائیل ترور شدند. از اواسط فوریه تا اواسط مارس، اسرائیلی‌ها ۱۸ کشته و ۳۵ زخمی دادند. در ۱۱ مارس، نیروهای اسرائیلی به شهر زراریه حمله کردند، ۴۰ رزمنده گروه امل را کشتند و مقادیر زیادی سلاح به غنیمت گرفتند. در ۹ آوریل، یک دختر شیعه با یک خودروی بمب‌گذاری‌شده به کاروان نیروهای دفاعی اسرائیل حمله کرد و روز بعد، یک سرباز با یک مین زمینی کشته شد. در
و روز بعد، یک سرباز با یک مین زمینی کشته شد. در همان دوره، نیروهای اسرائیلی ۸۰ چریک لبنانی را در پنج هفته کشتند. ۱٬۸۰۰ نفر از شیعیان نیز به اسارت گرفته شدند. اسرائیل در ۲۴ آوریل از دره بقاع و در ۲۹ آوریل از صور عقب‌نشینی کرد. در ژوئن ۱۹۸۵، نیروهای دفاعی اسرائیل به‌طور یکجانبه به یک منطقه امنیتی در جنوب لبنان در امتداد مرز، به همراه متحد اصلی لبنانی خود، ارتش جنوب لبنان، عقب‌نشینی کردند و در ۵ ژوئن خروج نیروهای خود از منطقه امنیتی را تکمیل نمودند. با وجود اینکه این پایان جنگ تلقی می‌شد، درگیری ادامه یافت.
این پایان جنگ تلقی می‌شد، درگیری ادامه یافت. حزب‌الله تا زمان خروج نهایی اسرائیل از لبنان در سال ۲۰۰۰، به مبارزه با ارتش اسرائیل و ارتش آزادی‌بخش لبنان در درگیری جنوب لبنان ادامه داد. تحلیل نظامی. در طول عملیات‌های نظامی، نیروی هوایی اسرائیل حملات موفقیت‌آمیز زمینی علیه اهداف سوری و سازمان آزادی‌بخش فلسطین انجام داد و هلیکوپترهای تهاجمی اسرائیلی تلفات سنگینی به زره‌پوش‌های سوری وارد کردند. جت‌های اسرائیلی در نبردهای هوایی بین ۸۲ تا ۸۶ هواپیمای سوری را بدون هیچ تلفاتی ساقط کردند. تنها یک هواپیمای اسرائیلی
هیچ تلفاتی ساقط کردند. تنها یک هواپیمای اسرائیلی A-4 اسکای‌هاوک و دو هلیکوپتر با آتش ضدهوایی و موشک‌های زمین به هوا سرنگون شدند. این بزرگ‌ترین نبرد هوایی عصر جت‌ها بود که در آن بیش از ۱۵۰ جنگنده از هر دو طرف درگیر بودند. ادعاهای سوریه مبنی بر پیروزی‌های هوایی حتی از سوی شوروی متحدشان نیز با تردید مواجه شد. شوروی از تلفات فجیع متحدان خود چنان به لرزه درآمد که معاون فرمانده نیروی پدافند هوایی خود را به سوریه فرستاد تا بررسی کند که چگونه اسرائیلی‌ها این‌چنین مسلط بوده‌اند. نیروی هوایی اسرائیل همچنین حملات
مسلط بوده‌اند. نیروی هوایی اسرائیل همچنین حملات زمینی انجام داد، به ویژه اکثریت سامانه‌های موشکی ضدهوایی سوری مستقر در لبنان را نابود کرد. هلیکوپترهای تهاجمی AH-1 کبرا علیه زره‌پوش‌ها و استحکامات سوری به کار گرفته شدند. هلیکوپترهای کبرای نیروی هوایی اسرائیل ده‌ها خودروی زرهی سوری را منهدم کردند، از جمله برخی از تانک‌های اصلی جنگی مدرن شوروی، تی-۷۲. این جنگ همچنین شاهد اولین حضور تانک مرکاوا اسرائیلی در نبرد بود که در مقابل تانک‌های تی-۷۲ سوریه قرار گرفت. در طول این درگیری‌ها، اسرائیلی‌ها ادعا کردند که
در طول این درگیری‌ها، اسرائیلی‌ها ادعا کردند که مرکاوا نسبت به تی-۷۲ برتری داشته و تعدادی از آنها را بدون متحمل شدن حتی یک مورد آسیب در برابر آتش تانک‌های تی-۷۲ نابود کرده است. داوید ایفری، فرمانده سابق نیروی هوایی اسرائیل، بعدها جلسه‌ای را با یکی از اعضای عالی‌رتبه پیمان ورشو به یاد می‌آورد که در آن به او گفته شده بود تسلط فناوری و تاکتیک‌های اسرائیل و آمریکا در طول جنگ یکی از عواملی بود که طرز فکر شوروی را تغییر داد و منجر به گلاسنوست و در نهایت سقوط اتحاد جماهیر شوروی شد. با این حال، تحلیلگران دفاعی و
جماهیر شوروی شد. با این حال، تحلیلگران دفاعی و سوری‌ها خلاف این را ادعا کردند و گفتند که تانک‌های T-72 آن‌ها بسیار مؤثر بودند و هیچ‌کدام از آن‌ها از بین نرفتند. به گفته منابع سوری تانک‌های T-72 لشکر دوم زرهی سوریه علاوه بر متوقف کردن پیشروی یک تیپ زرهی اسرائیلی به سمت راشیا در ۱۰ ژوئن، موفق به عقب راندن آن‌ها نیز شدند. آن‌ها انهدام ۳۳ تانک و به غنیمت گرفتن یک تانک ام۶۰ پاتون را گزارش کردند که به دمشق و سپس به مسکو فرستاده شد. تانک‌های سوری موفقیت‌های مشابهی را علیه زره‌پوش‌های اسرائیلی در عین‌الزحلطه و
را علیه زره‌پوش‌های اسرائیلی در عین‌الزحلطه و سلطان یعقوب در نبردهای ۸ تا ۱۰ ژوئن به دست آوردند و پیشروی آنها برای تصرف بزرگراه بیروت-دمشق را متوقف کردند. نیروهای درگیر. جنگ لبنان در سال ۱۹۸۲ در ابتدا یک جنگ کلاسیک بود تا زمانی که سازمان آزادی‌بخش فلسطین از بیروت بیرون رانده شد. این جنگ توسط اسرائیل و سوریه محدود نگه داشته شد، زیرا هر دو مصمم بودند که درگیری‌ها را محدود کرده و از تبدیل شدن آن به یک جنگ تمام‌عیار جلوگیری کنند. نیروهای اسرائیلی از نظر عددی برتر بودند و این امر به اسرائیل اجازه می‌داد هم
برتر بودند و این امر به اسرائیل اجازه می‌داد هم ابتکار عمل و هم عنصر غافلگیری را حفظ کند. ارتش سوریه شش لشکر و ۵۰۰ هواپیما داشت، در حالی که اسرائیل از پنج لشکر و دو تیپ، به علاوه ۶۰۰ هواپیما استفاده کرد. چندین جناح دیگر نیز در این جنگ دخیل بودند. اسرائیل و متحدانش. اسرائیل. نیروهای دفاعی اسرائیل در مجموع ۷۸٬۰۰۰ نفر، ۱٬۲۴۰ تانک و ۱٬۵۰۰ نفربر زرهی داشتند. سربازان نیروهای دفاعی اسرائیل در پنج لشکر و دو واحد در مقیاس تیپ تقویت‌شده مستقر شده بودند. نیروهای دفاعی اسرائیل نیروهای اضافی را در بلندی‌های جولان به
اسرائیل نیروهای اضافی را در بلندی‌های جولان به عنوان یک ذخیره منطقه‌ای نگه داشته بودند. نیروهای دفاعی اسرائیل به سه محور اصلی پیشروی تقسیم شده بودند که به آنها سکتور گفته می‌شد: سوریه، سازمان آزادی‌بخش فلسطین و متحدانش. نیروهای مسلح سوریه. ارتش سوریه در ژوئن ۱۹۸۲ بیش از ۳۰٬۰۰۰ سرباز در لبنان مستقر کرده بود. بیشترین تمرکز در دره بقاع بود، جایی که لشکر ۱ زرهی متشکل از تیپ ۵۸ مکانیزه و تیپ‌های ۷۶ و ۹۱ زرهی حضور داشت. تیپ ۶۲ زرهی مستقل و ده گردان کماندو نیز به این لشکر اختصاص داده شده بودند. سوریه حدود ۴۰۰
به این لشکر اختصاص داده شده بودند. سوریه حدود ۴۰۰ تانک در دره بقاع مستقر کرد. ۱۹ سامانه موشکی زمین به هوا، از جمله موشک‌های SA-6، نیز در دره بقاع مستقر شده بودند. در بیروت و کوهستان‌های شوف، تیپ ۸۵ پیاده‌نظام، ارتش آزادی‌بخش فلسطین، الصاعقه و ۲۰ گردان کماندو مستقر بودند. سوریه حدود ۲۰۰ تانک در این منطقه مستقر کرده بود. مأموریت اصلی آن‌ها حفاظت از بزرگراه بیروت-دمشق بود، که خط تدارکاتی اصلی سوریه در منطقه به‌شمار می‌رفت. فلسطینی‌ها. سازمان آزادی‌بخش فلسطین. نیروهای سازمان آزادی‌بخش فلسطین در لبنان به رشد
نیروهای سازمان آزادی‌بخش فلسطین در لبنان به رشد خود ادامه دادند، به طوری که تعداد نظامیان تمام‌وقت آن به حدود ۱۵٬۰۰۰ فدایی می‌رسید، هرچند تنها ۶٬۰۰۰ نفر از آنها — شامل ۴٬۵۰۰ نظامی عادی — در جنوب مستقر بودند. آنها به ۸۰ تانک قدیمی، که بسیاری از آنها دیگر قادر به حرکت نبودند، و ۱۰۰ تا ۲۰۰ قبضه توپخانه مجهز بودند. به گفته تحلیلگران اسرائیلی، شیف و یاعری، سازمان آزادی‌بخش فلسطین تعداد توپخانه خود را از ۸۰ قبضه توپ و راکت‌انداز در ژوئیه ۱۹۸۱ به ۲۵۰ قبضه در ژوئن ۱۹۸۲ افزایش داده بود. همین نویسندگان همچنین به
۱۹۸۲ افزایش داده بود. همین نویسندگان همچنین به تخمین‌های اطلاعاتی اسرائیل از تعداد رزمندگان سازمان آزادی‌بخش فلسطین در جنوب لبنان اشاره می‌کنند که ۶٬۰۰۰ نفر بودند و به سه دسته تقسیم می‌شدند: نیروهای اصلی سازمان آزادی‌بخش فلسطین متشکل از سه تیپ کلاسیک — هر کدام با ۲٬۰۰۰ تا ۲٬۵۰۰ نفر — و هفت گردان توپخانه بودند. هر تیپ شامل گروه‌هایی از جناح‌های مختلف سازمان آزادی‌بخش فلسطین بود. تیپ یرموک در امتداد نوار ساحلی مستقر بود، در حالی که تیپ کاستل در جنوب قرار داشت. تیپ کرامه نیز در دامنه‌های شرقی کوه هرمون در
تیپ کرامه نیز در دامنه‌های شرقی کوه هرمون در منطقه فتح‌لند مستقر بود. سازمان آزادی‌بخش فلسطین حدود ۱۵۰۰۰ تا ۱۸۰۰۰ جنگجو به شرح زیر مستقر کرده بود: سلاح‌های سنگین شامل حدود ۶۰ تانک T-34، T-54 و T-55 (که بیشتر آنها به صورت سنگر در خاک پنهان شده بودند)، تا ۲۵۰ توپ ۱۳۰ میلی‌متری و ۱۵۵ میلی‌متری بود. توپخانه میلی‌متری، تعداد زیادی راکت‌انداز چندگانه کاتیوشا BM21 به علاوه خمپاره‌های سنگین. گروه‌های فلسطینی غیر عضو سازمان آزادی‌بخش فلسطین. گروه‌های فلسطینیِ جبههٔ رادیکالِ طرد، به نیروهای جریان اصلیِ سازمان
جبههٔ رادیکالِ طرد، به نیروهای جریان اصلیِ سازمان آزادی‌بخش فلسطین پیوستند. این گروه‌ها عبارت بودند از: جناح چپ. احزاب چپ‌گرا در قالب چیزی که به عنوان «نیروهای مشترک» شناخته می‌شد، با سازمان آزادی‌بخش فلسطین (PLO) متحد شدند. شبه‌نظامیان مسلمان. نیروهای مسلمان عمدتاً سازمان‌های شیعه بودند که در طول حمله اولیه به نیروهای سازمان آزادیبخش فلسطین (PLO) که از اهمیت بیشتری برخوردار بود، پیوستند، اما تا پایان سال ۱۹۸۲ مستقلاً عمل کردند: نیروهای یونیفل. در ۱۹ مارس ۱۹۷۸، نیروی موقت سازمان ملل در لبنان یا یونیفیل،
۱۹۷۸، نیروی موقت سازمان ملل در لبنان یا یونیفیل، توسط سازمان ملل متحد و با تصویب قطعنامه ۴۲۵ و ۴۲۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد، برای تأیید عقب‌نشینی اسرائیل از لبنان که اسرائیل پنج روز قبل به آن حمله کرده بود، بازگرداندن صلح و امنیت بین‌المللی و کمک به دولت لبنان برای بازگرداندن اقتدار مؤثر خود در منطقه، ایجاد شد. اولین نیروهای یونیفیل در ۲۳ مارس ۱۹۷۸ در منطقه مستقر شدند. این نیروها از دیگر عملیات‌های حفظ صلح سازمان ملل در منطقه، یعنی نیروی اضطراری سازمان ملل متحد و منطقه نیروهای ناظر بر عدم درگیری سازمان
متحد و منطقه نیروهای ناظر بر عدم درگیری سازمان ملل متحد، به منطقه اعزام شدند. در طول جنگ لبنان در سال ۱۹۸۲، مواضع سازمان ملل، عمدتاً توسط نیروهای ارتش جنوب لبنان به فرماندهی سعد حداد، مورد تاخت و تاز قرار گرفت. نتیجه جنگ. تلفات. تلفات لبنانی، فلسطینی و سوری. تخمین‌ها از تعداد تلفات در این درگیری بسیار متفاوت است. تا پایان هفته اول، ۱۴ ژوئن ۱۹۸۲، آمار صلیب سرخ بین‌المللی و پلیس لبنان اعلام کرد که ۹۵۸۳ نفر کشته و ۱۶۶۰۸ نفر زخمی شده‌اند. تا پایان هفته دوم، آنها اعلام کردند که تا ۱۴۰۰۰ نفر کشته و ۲۰۰۰۰ نفر
آنها اعلام کردند که تا ۱۴۰۰۰ نفر کشته و ۲۰۰۰۰ نفر زخمی شده‌اند که اکثراً غیرنظامی بوده‌اند. در طول محاصره بیروت، تا اواخر اوت ۱۹۸۲، منابع لبنانی تعداد کشته‌شدگان در بیروت را ۶۷۷۶ نفر اعلام کردند. این رقم شامل قربانیان بمب‌گذاری ۴ ژوئن ۱۹۸۲ نیز می‌شد که دو روز قبل از شروع رسمی عملیات رخ داد. پلیس لبنان و پزشکان بین‌المللی که در بیروت خدمت می‌کردند، تعداد تلفات غیرنظامیان را حدود ۸۰٪ اعلام کردند. به گفته ریچارد گابریل، تحلیلگر نظامی آمریکایی، همه جناح‌های درگیر در این درگیری‌ها موافقند که بین ۴۰۰۰ تا ۵۰۰۰
در این درگیری‌ها موافقند که بین ۴۰۰۰ تا ۵۰۰۰ غیرنظامی در طول محاصره ناشی از فعالیت‌های نظامی همه طرف‌ها جان خود را از دست داده‌اند. او اظهار می‌کند که اکثر ناظران حاضر در محل و سایر منابع مرتبط در لبنان موافقند که تخمین‌های ۸۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ نفر بسیار زیاد است. به دلیل «هرج و مرج جنگ، تخریب محله‌های شهری و اردوگاه‌های پناهندگان، عجله در دفن اجساد در گورهای دسته جمعی و عدم وجود سازمان‌های بی‌طرف»، تخمین تعداد دقیق تلفات دشوار است. بسیاری از مقامات بیروت، از جمله مقامات صلیب سرخ بین‌المللی، ادعا کردند که تخمین
مقامات صلیب سرخ بین‌المللی، ادعا کردند که تخمین صحیح تعداد کشته‌شدگان بسیار دشوار است. حداقل یک مقام از یک سازمان امدادی ادعا کرد که در جنوب، حدود ۸۰ درصد از کشته‌شدگان غیرنظامی و تنها ۲۰ درصد نظامی بوده‌اند. در اوایل سپتامبر ۱۹۸۲، روزنامه مستقل "«النهار» چاپ" بیروت، تخمینی از مرگ‌ومیر جنگ از طریق اسناد بیمارستان و پلیس را که دوره زمانی ۶ ژوئن تا ۳۱ اوت ۱۹۸۲ را پوشش می‌داد، منتشر کرد. این روزنامه ادعا کرد که ۱۷۲۸۵ نفر کشته شده‌اند: ۵۵۱۵ نفر، نظامی و غیرنظامی، در منطقه بیروت؛ و ۲۵۱۳ غیرنظامی، و همچنین ۹۷۹۷
در منطقه بیروت؛ و ۲۵۱۳ غیرنظامی، و همچنین ۹۷۹۷ نفر از نیروهای نظامی، از جمله سازمان آزادی‌بخش فلسطین و سوری‌ها، در خارج از منطقه بیروت. مقامات لبنانی در سال ۱۹۸۲ رقمی معادل ۱۹۰۸۵ کشته و ۳۰۰۰۰ زخمی اعلام کردند که ۵۷٪ از کشته‌شدگان را نظامیان و ۴۳٪ را غیرنظامیان تشکیل می‌دادند. این آمار شامل ۸۰۰ تا ۳۵۰۰ کشته‌شده در قتل‌عام صبرا و شتیلا نمی‌شود. ریچارد گابریل تخمین زده که تقریباً ۲۴۰۰ جنگجوی سازمان آزادیبخش فلسطین در طول جنگ کشته شدند که از این تعداد حدود ۱۴۰۰ نفر در سراسر جنوب لبنان و ۱۰۰۰ نفر دیگر در طول
نفر در سراسر جنوب لبنان و ۱۰۰۰ نفر دیگر در طول محاصره بیروت کشته شدند. گابریل همچنین تخمین زد که بین ۵۰۰۰ تا ۸۰۰۰ غیرنظامی در طول جنگ جان باختند. برخی تخمین‌های بعدی، رقم کل را ۱۸ تا ۱۹۰۰۰ کشته و بیش از ۳۰۰۰۰ زخمی، که اکثر آنها غیرنظامی بودند، اعلام کرده‌اند. ۸۰٪ از روستاهای جنوب لبنان آسیب دیدند و برخی کاملاً ویران شدند. دولت اسرائیل ادعا کرد که حدود ۱۰۰۰ جنگجوی فلسطینی و ۸۰۰ غیرنظامی لبنانی در طول حمله، به استثنای محاصره بیروت، جان باختند. آنتونی تاکر-جونز تخمین زده که حدود ۱۵۰۰ جنگجوی سازمان آزادیبخش
تخمین زده که حدود ۱۵۰۰ جنگجوی سازمان آزادیبخش فلسطین کشته شدند. کنت پولاک تخمین زده که ۱۲۰۰ سرباز سوری در طول جنگ کشته و حدود ۳۰۰۰ نفر زخمی شدند. تلفات اسرائیلی‌ها. طبق آمار اسرائیلی‌ها، تلفات اسرائیل در عملیات صلح برای جلیله از ۶ ژوئن تا ۱۰ اکتبر، ۳۶۸ کشته و ۲۳۸۳ زخمی بود. بالاترین رتبه تلفات نیروهای دفاعی اسرائیل در این جنگ، سرتیپ یکوتیل آدام بود که معاون رئیس ستاد ارتش اسرائیل بود و به عنوان مدیر کل بعدی موساد منصوب شده بود. او در حالی که در خانه‌ای در ضوحا، نزدیک دامور، در پی حمله خمپاره‌ای به دنبال
ضوحا، نزدیک دامور، در پی حمله خمپاره‌ای به دنبال پناهگاه بود، توسط یک مبارز فلسطینی کشته شد. سایر تلفات اسرائیلی‌ها شامل یک سرهنگ، دو سرهنگ دوم؛ ۱۹ سرگرد، ۲۸ سروان، ۴۶ ستوان، ۱۳۲ گروهبان، ۹۰ سرجوخه و ۴۹ سرباز عادی بود. به گفته کنت پولاک، تلفات اسرائیل در عملیات علیه سوری‌ها ۱۹۵ کشته و ۸۷۲ زخمی بود. ۱۳۰ تانک اسرائیلی و ۱۷۵ نفربر زرهی توسط سوری‌ها منهدم شدند یا آسیب دیدند. کل تلفات نیروهای دفاعی اسرائیل در جنگ اول لبنان از ژوئن ۱۹۸۲ تا ژوئن ۱۹۸۵ بالغ بر ۶۵۴ کشته و ۳۸۸۷ زخمی بود. نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF)
کشته و ۳۸۸۷ زخمی بود. نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) حتی پس از عقب‌نشینی به منطقه امنیتی در ژوئن ۱۹۸۵، همچنان بخش قابل توجهی از لبنان را در اشغال داشتند. مقاومت ادامه یافت و تلفات نیروهای دفاعی اسرائیل همچنان رو به افزایش بود. تا زمان عقب‌نشینی نیروهای دفاعی اسرائیل از لبنان در ماه مه ۲۰۰۰، تعداد کل تلفات نیروهای دفاعی اسرائیل از ژوئن ۱۹۸۲ به ۱۲۱۶ کشته رسیده بود. ارتش اسرائیل در نبرد سلطان یعقوب شش سرباز خود را به عنوان مفقودالاثر از دست داد. دو اسیر و اجساد دو نفر دیگر بعداً به اسرائیل بازگردانده شد، اما دو
نفر دیگر بعداً به اسرائیل بازگردانده شد، اما دو سرباز همچنان مفقود هستند. گروه‌های فلسطینی در طول جنگ ۱۱ سرباز ارتش اسرائیل را اسیر کردند، از جمله یکی از سربازان مفقود شده سلطان یعقوب، یک خلبان نیروی هوایی اسرائیل در نبرد بوفورت، یک سرباز در جریان محاصره بیروت و هشت سرباز در حمله به یک پست دیده‌بانی ارتش اسرائیل در بحمدون. هر یازده اسیر متعاقباً در جریان تبادل اسرا آزاد شدند. تلفات غیرنظامیان اسرائیلی ناشی از گلوله‌باران مرزی بین ژوئن ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۹، ۹ تا ۱۰ کشته و حداقل ۲۴۸ زخمی بود. منطقه حائل امنیتی و
۱۰ کشته و حداقل ۲۴۸ زخمی بود. منطقه حائل امنیتی و اشغال سوریه. در سپتامبر ۱۹۸۲، سازمان آزادی‌بخش فلسطین بیشتر نیروهای خود را از لبنان خارج کرد. با کمک ایالات متحده، اسرائیل و لبنان در مه ۱۹۸۳ به توافقی رسیدند که زمینه را برای خروج نیروهای اسرائیلی از لبنان فراهم می‌کرد، در حالی که به آن‌ها اجازه می‌داد به همراه ارتش لبنان در یک «منطقه امنیتی» گشت‌زنی کنند. اسناد تصویب هرگز مبادله نشدند و در مارس ۱۹۸۴، تحت فشار سوریه، لبنان این توافق‌نامه را لغو کرد. در ژانویه ۱۹۸۵، اسرائیل شروع به عقب‌نشینی بیشتر نیروهای
۱۹۸۵، اسرائیل شروع به عقب‌نشینی بیشتر نیروهای خود کرد و تعداد کمی از نیروهای باقیمانده اسرائیلی و یک گروه شبه‌نظامی تحت حمایت اسرائیل، ارتش جنوب لبنان، را در جنوب لبنان در یک «منطقه امنیتی» باقی گذاشت، که اسرائیل آن را حائلی ضروری در برابر حملات به خاک شمالی خود می‌دانست. عقب‌نشینی اسرائیل به منطقه امنیتی در ژوئن ۱۹۸۵ پایان یافت. اسرائیل در سال ۲۰۰۰ به‌طور کامل از لبنان خارج شد. خلأ سیاسی ناشی از عقب‌نشینی اسرائیل در سال ۱۹۸۵، در نهایت منجر به اشغال "عملی" لبنان توسط سوریه شد. سوریه قدرت بسیار بیشتری نسبت
لبنان توسط سوریه شد. سوریه قدرت بسیار بیشتری نسبت به قبل از سال ۱۹۸۲ بر لبنان به دست آورد، اما دیگر با سازمان آزادی‌بخش فلسطی همسو نبود. در جنگ اردوگاه‌ها که پس از عقب‌نشینی اسرائیل رخ داد، سوریه با متحدان سابق فلسطینی خود جنگید. جابجایی سازمان آزادی‌بخش فلسطین. پس از تصمیم عرفات در ژوئن ۱۹۸۲، تا سپتامبر ۱۹۸۲، سازمان آزادی‌بخش فلسطین بیشتر نیروهای خود را از غرب بیروت خارج کرده بود. سوریه از ماه مه ۱۹۸۳ از نیروهای ضد عرفات سازمان آزادی‌بخش فلسطین در ابوموسی در دره بقاع حمایت می‌کرد. هنگامی که عرفات در ژوئن
در دره بقاع حمایت می‌کرد. هنگامی که عرفات در ژوئن ۱۹۸۳ دولت سوریه را به دلیل مسدود کردن تدارکات سازمان آزادی‌بخش فلسطین مورد انتقاد قرار داد، دولت سوریه در ۲۴ ژوئن ۱۹۸۳ عرفات را "عنصر نامطلوب" اعلام کرد. با خروج رهبری سازمان آزادی‌بخش فلسطین از طرابلس در دسامبر ۱۹۸۳، روابط مصر و سازمان آزادی‌بخش فلسطین بهبود یافت. این امر توسط دولت ریگان تشویق‌کننده ارزیابی شد، اما توسط دولت اسرائیل محکوم شد. نتایج سیاسی برای اسرائیل. آریل شارون درخواست اجازه برای یک عملیات نظامی کرد که تنها ۲۵ مایل در لبنان پیشروی کند و
نظامی کرد که تنها ۲۵ مایل در لبنان پیشروی کند و فقط برای ۲ تا ۳ روز باشد. بر این اساس، تقریباً تمام کنست به نفع جنگ رأی دادند. فقط حداش با جنگ مخالفت کرد و حتی یک طرح عدم اعتماد علیه دولت اسرائیل ارائه داد. مایر ویلنر، عضو حداش کنست، در جلسه عمومی کنست گفت: «دولت، اسرائیل را به ورطه نابودی می‌کشاند. این دولت کاری را انجام می‌دهد که در طول زمان ممکن است منجر به گریه نسل‌ها شود». در پاسخ، آنها محکوم شدند و از جمله سردبیر یدیعوت آحرونوت، درخواست‌هایی برای پیگرد قانونی آنها به جرم خیانت شنیده شد. اعضای چپ
پیگرد قانونی آنها به جرم خیانت شنیده شد. اعضای چپ کنست، از جمله شولامیت آلونی و یوسی سارید، در جلسه عمومی برای رأی‌گیری غایب بودند. حتی جناح کارگر نیز رأی به حمایت داد. در اواسط ژانویه ۱۹۸۳، رابین می‌گفت که تلاش اسرائیل برای تحمیل توافق صلح بر لبنان با استفاده از زور، «اشتباهی» مبتنی بر «توهم» است. تلفات سنگین اسرائیلی‌ها، ادعای ارائه اطلاعات نادرست به رهبران دولت اسرائیل و مردم اسرائیل توسط ارتش اسرائیل، و همچنین طرفداران سیاسی این کمپین و فقدان اهداف مشخص، منجر به افزایش ناآرامی در میان اسرائیلی‌ها شد.
منجر به افزایش ناآرامی در میان اسرائیلی‌ها شد. این امر منجر به اعتراضات ۲۵ سپتامبر ۱۹۸۲ در تل‌آویو شد که توسط جنبش «صلح اکنون» پس از قتل‌عام صبرا و شتیلا در سال ۱۹۸۲ سازماندهی شده بود. سازمان‌دهندگان ادعا کردند که ۴۰۰٬۰۰۰ نفر در این راهپیمایی شرکت کردند و به «راهپیمایی چهارصدهزار نفری» معروف شد. تخمین‌های دیگر این رقم را بسیار کمتر، در حدود ۱۰۰٬۰۰۰ اسرائیلی می‌دانستند که شامل سربازان ذخیره تازه‌برگشته از لبنان نیز بودند. نتیجه سیاسی برای لبنان. اتحاد اسرائیل و مارونی‌ها از هم پاشید و هدف شارون برای روی کار
و مارونی‌ها از هم پاشید و هدف شارون برای روی کار آوردن یک دولت مسیحی طرفدار اسرائیل در بیروت محقق نشد. ۸۵۰۰۰۰ مسیحی در طول جنگ داخلی از لبنان مهاجرت کردند که اکثر آن‌ها به‌طور دائم آنجا را ترک کردند. جنایات جنگی. در ۱۶ دسامبر ۱۹۸۲، مجمع عمومی سازمان ملل متحد قتل‌عام صبرا و شتیلا را محکوم کرد و آن را به عنوان یک عمل نسل‌کشی اعلام کرد. نتیجه رأی‌گیری در بخش D قطعنامه ۳۷/۱۲۳، که «قتل عام را یک عمل نسل کشی می‌داند»، عبارت بود از: بله: ۱۲۳؛ خیر: ۰؛ رأی ممتنع: ۲۲؛ رأی ندادن: ۱۲. رأی ممتنع عبارت بودند از: بلژیک،
رأی ندادن: ۱۲. رأی ممتنع عبارت بودند از: بلژیک، دانمارک، فرانسه، آلمان غربی، ایسلند، ایرلند، ایتالیا، لوکزامبورگ، هلند، نروژ، پرتغال، سوئد، بریتانیا، ایالات متحده، کانادا، استرالیا، نیوزیلند، اسرائیل، ساحل عاج، پاپوآ گینه نو، باربادوس و جمهوری دومینیکن. برخی از نمایندگان این ادعا را که این قتل‌عام، نسل‌کشی محسوب می‌شود، رد کردند. در سال ۱۹۸۲، یک کمیسیون بین‌المللی در مورد گزارش‌های نقض حقوق بین‌الملل توسط اسرائیل در جریان حمله به لبنان تحقیق کرد. رئیس این کمیسیون شان مک‌براید بود و سایر اعضا ریچارد ای.