payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود، را به او داد و از آن پس بهیه نقش مدیریت امور خانه، که شامل میزبانی جلساتی برای بانوان زائر نیز می‌شد، را بر عهده گرفت. بهیه در دورانی که عبدالبهاء قیادت دیانت بهائی را بر عهده داشت نیز به ایفای این نقش ادامه داد. شش سال بعد از درگذشت نواب یعنی در سال ۱۸۹۲ بهاءالله نیز درگذشت. بهیه در غم از دست دادن پدرش چنان در سوگ نشست که بسیار لاغر و ضعیف شده بود. بعد از فوت پدر، عبدالبهاء، به نص صریح وصیت‌نامهٔ کتبی بهاءالله، به ولایت دیانت بهائی منصوب شد و بهیه تنها بازمانده از خانوادهٔ خویش بود که به حمایت از او
بازمانده از خانوادهٔ خویش بود که به حمایت از او قیام کرد. بهیه نخجوانی او را دارای هوشیاری، درایت، ادب، شکیبایی مفرط و شجاعت قهرمانانه توصیف می‌کند. پس از درگذشت بهاءالله. نقش مذهبی. اولین زائران غربی. در سال ۱۸۹۸ بود که اولین زائران غربی، از جمله فیبی هرست، لوا گتسینگر، الا گودال کوپر، می ماکسول و اولین بهائی آفریقایی‌تبار رابرت ترنر، از عبدالبهاء و بهیه در فلسطین دیدن کردند. علی‌رغم وضعیت نامناسب جسمانی، بهیه‌خانم این زائران را به حضور پذیرفت. این زیارت عمیقاً بر بهیه‌خانم تأثیر گذاشت و مایهٔ سرور
عمیقاً بر بهیه‌خانم تأثیر گذاشت و مایهٔ سرور خانوادهٔ عبدالبهاء در آن تبعیدگاه شد. با توجه به پیشینهٔ فرهنگی و باورهای مذهبی مردم در شهر عکا، بهیه‌خانم بیشتر وقت خود را با بانوان زائر می‌گذراند تا آقایان. لیدی بلومفیلد می‌نویسد که بهیه‌خانم «به شدت دلبستهٔ» برادر و خاطرات والدینش بود. او به «حس شوخ‌طبعی»و هوش «قابل توجه» بهیه نیز اشاره می‌نماید. اندکی پس از این وقایع، بهیه‌خانم در نامه‌ای به یکی از زنان بهائی ایرانی چنین می‌نویسد: «جمعی از خواهران روحانی شما اعنی اِماءالله مقبلات و مخّدرات زائرات که از
شما اعنی اِماءالله مقبلات و مخّدرات زائرات که از پاریس و آمریکا این ایام به بقعهُ مبارکهٔ نورا وارد و به شرف تقبیل آستان مقّدس و زیارت لقای انور مرکز امر خداوند مقتدر حضرت عبدالبهاء روحی فداه مشرف و فایزند حاضر و با آن‌ها مأنوس و مألوفیم. هر یک، به لسان حال و حقیقت، تکبیر و تحیّت می‌رسانند…» پس از آزادی. در سال ۱۹۰۸، ترکان جوان تمامی زندانیان سیاسی رژیم عثمانی را آزاد کردند و بهیه نیز آزاد اعلام شد. وقتی که او وارد تبعیدگاه عکا شد تنها ۲۱ سال داشت، و در زمان آزادی دههٔ ششم زندگی را می‌زیست. عبدالبهاء
زمان آزادی دههٔ ششم زندگی را می‌زیست. عبدالبهاء بقایای جسد باب که در ۳۱ ژانویهٔ ۱۸۹۹ به عکا رسیده بود را برای محافظت به بهیه‌خانم سپرد که در اتاق او در خانهٔ عبدالله پاشا قرار گرفت. او در ضمن مسئول حفظ و نگهداری از عکس‌های پرترهٔ بهاءالله و باب و سایر وسایل به جای مانده از آن دو نیز بود. تنها وقفه‌ای که در انجام مسئولیت‌های بهیه‌خانم در طول این سالیان ایجاد شد مربوط به دورهٔ جنگ جهانی اول می‌شود که ایشان به همراه خانواده و دیگر بهائیان آمریکایی، ادیت ساندرسون و لوا گتسینگر، در اقامتگاه کدخدای روستای
ساندرسون و لوا گتسینگر، در اقامتگاه کدخدای روستای ابوسنان اقامت داشتند. به‌علاوهٔ این موارد، عبدالبهاء حفظ وصیت‌نامهٔ خود را نیز به او سپرده بود. بهیه با بازیافتن آزادی، علناً فعالیت‌های خیریهٔ خود را آغاز کرد. او پرورشگاهی در خانهٔ خود برای کودکان غیر بهائی و بهائی افتتاح کرد و بر آموزش ایشان نظارت داشت و «دعا و مناجات، خواندن و نوشتن، مدیریت خانه، گلدوزی، خیاطی و آشپزی» به آن‌ها آموزش می‌داد. بهیه به عنوان «مدیر خانواده» مدیریت زائران متعددی را که از شرق و غرب عالم به دیدار او و عبدالبهاء می‌آمدند را نیز
غرب عالم به دیدار او و عبدالبهاء می‌آمدند را نیز بر عهده داشت. او همچنین احترام و محبت مردم محلی را به حدی جلب کرده بود که زنانی با پیشینهٔ اسلامی درخواست می‌کردند تا پارچهٔ کفن ایشان را او ببرد تا پس از مرگ با قرار گرفتن در آن به آرامش ابدی رسند. مارگارت رندال در خاطرات خود می‌نویسد که «همه برای درخواست کمک و راهنمایی به او مراجعه می‌کردند. او شخصیتی لطیف، دوست‌داشتنی، و در عین حال قوی داشت.» در سال ۱۹۱۴ جنگ جهانی اول آغاز شد که منطقهٔ فلسطین را تحت تأثیر قرار داد و ارتباط بین عبدالبهاء و جامعهٔ جهانی
قرار داد و ارتباط بین عبدالبهاء و جامعهٔ جهانی بهائی را تقریباً متوقف کرد. علاوه بر این، حیفا به شدت تحت تأثیر کمبود مواد غذایی قرار گرفت و از این طریق بود که بهیه خدمات بشردوستانهٔ خود را افزایش داد. او و برادرش انبار بزرگ غلهٔ خود را بین فقرا و نیازمندان منطقه تقسیم کردند. گزارش شده که اهالی محلی به خانهٔ عبدالبهاء می‌رفتند تا غذایی که بهیه آماده می‌نموده را به صورت جیره‌بندی دریافت کنند. خدمات بشردوستانهٔ عبدالبهاء و بهیه در طول جنگ، موجب تحسین ایشان از سوی دولت بریتانیا شد و سبب گشت تا به عبدالبهاء لقب
دولت بریتانیا شد و سبب گشت تا به عبدالبهاء لقب شوالیه اعطاء شود. رهبر اجرایی آیین بهایی. او به دفعات به سِمَت رهبر اجرایی آیین بهایی برگزیده شد. از جمله در دورهٔ سفرهای عبدالبهاء به غرب بین سال‌های ۱۹۱۰–۱۹۱۳، زمانی که در دههٔ ششم زندگی خود بود، و سپس در زمان سفرهای شوقی افندی به اروپا بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۴ هنگامی که در دههٔ هفتم از زندگی به سر می‌برد. ایفای چنین نقشی برای یک زن از نظر تاریخی بسیار کم‌سابقه بوده‌است. او در سال ۱۹۱۰ از سوی عبدالبهاء که در سفرهای طولانی خود به غرب بود، به این سِمَت منصوب
سفرهای طولانی خود به غرب بود، به این سِمَت منصوب شد. در این دوره، بهیه‌خانم به امور مرکز جهانی بهائی و ارتباطات خارجی آن می‌پرداخت. این‌ها شامل ملاقات با بزرگان، سخنرانی از طرف عبدالبهاء، ملاقات با مقامات مسول چه مرد و چه زن، و ارائهٔ کمک‌های پزشکی به بیماران و فقرا بود. بهیه همچنین به راهنمایی روحانی و اداری جامعهٔ جهانی بهائی مشغول بود که مستلزم نوشتن نامه‌های تشویقی به جوامع بهائی سراسر جهان می‌بود. او در این مدت با عبدالبهاء مرتباً در مکاتبه بود. در سال ۱۹۲۱، عبدالبهاء درگذشت و بهیه‌خانم با کمک سایچیرو
۱۹۲۱، عبدالبهاء درگذشت و بهیه‌خانم با کمک سایچیرو فوجیتا در تلگراف‌هایی خبر فوت او را به عالم بهائی اعلام کرد. از جمله تلگرافی به منزل ولزلی تودور پل در لندن ارسال داشت و شوقی افندی را از این واقعه باخبر نمود. هنگامی که شوقی افندی رهبری آیین بهائی را بر عهده گرفت، اظهار داشت که چگونه در دوران سخت پس از مرگ عبدالبهاء از حمایت‌های بهیه‌خانم بهره‌مند بوده‌است. در سال ۱۹۲۲ بهیه مجدداً و این بار توسط شوقی افندی به عنوان رهبر اجرایی دیانت بهایی انتخاب شد و کمیته‌ای به او در انجام این مهم کمک می‌نمود که البته
به او در انجام این مهم کمک می‌نمود که البته بدون امضای او نمی‌توانست مصوبه‌ای داشته باشد. او مفاد وصیت‌نامهٔ عبدالبهاء را برای بهاییان تشریح کرد و به ویژه زنان بهائی ایران را تشویق می‌نمود تا در فعالیت‌های بهائی مشارکت کنند و مفاد عهد و میثاق بهاءالله را برای ایشان توضیح می‌داد. نامه‌های تشویقی او برای جوامع بهائی که در سوگ درگذشت عبدالبهاء عزادار بودند، تسلی خاطر بود. در یکی از این نامه‌ها آمده‌است: «چون حضرت روح از عالم ادنی به ملکوت ابهی شتافت دوازده نفر از اصحاب داشت که یکی از آن‌ها هم مردود شد و این
از اصحاب داشت که یکی از آن‌ها هم مردود شد و این عدهٔ معدود چون جمیع شئون را فدای مسیح نمودند و غرق انوار آن وجه صبیح ملیح گشتند و فانی و محو در حضرت روح شدند. جهان را روشن و منیر نمودند.» بهیه‌خانم بسیار مورد احترام همگان بود. او شاهد بود که چگونه برخی از بستگانش برخلاف وصایای عبدالبهاء عمل می‌نمودند و از طریق تلگراف‌های متعددی، حاوی مفاد وصیت‌نامهٔ عبدالبهاء، که به سراسر جهان ارسال می‌نمود به تمام بهائیان تعلیم می‌داد که تنها باید از شوقی افندی پیروی کنند. بهیه‌خانم بیشتر عمر خود را وقف حفاظت و حمایت از
بهیه‌خانم بیشتر عمر خود را وقف حفاظت و حمایت از دو رهبر دیانت بهائی پس از بهاءالله کرد. به همین دلیل پس از انتصاب شوقی افندی، مخالفت‌های داخلی اندکی با رهبری او وجود داشت. اما پس از مرگ بهیه، برادرزاده‌های شوقی افندی، بر سر خانهٔ بهاءالله در بغداد، به مخالفت آشکار با او پرداختند. او در طول سال‌ها اختلاف در درون خانوادهٔ بهاءالله بر سر رهبری جامعهٔ بهایی که منجر به انفصال بسیاری از اعضاء خانواده از جامعهٔ بهایی شد، به عهد و پیمان بهاءالله وفادار ماند. درگذشت. در اواخر دههٔ ۱۹۲۰، وضعیت سلامتی بهیه‌خانم
در اواخر دههٔ ۱۹۲۰، وضعیت سلامتی بهیه‌خانم به‌شدت رو به وخامت گذاشت و او به دلیل بیماری و دردهای مزمن، ایام را به سختی سپری می‌کرد. زائران بهائی آن ایام خاطرنشان می‌کنند که زیارت مرقد بهاءالله و باب برای بهیه سخت شده بود و او برای ایستادن و نشستن به کمک نیاز داشت. او ساعات بسیاری از شبانه‌روز را در بیداری به‌سر می‌برد و بیشتر مشغول به دعا و تفکر بود. بهیه‌خانم در ۱۵ ژوئیهٔ ۱۹۳۲، درست چند هفته پس از این‌که کیت رانسوم-کهلر به نام او وارد وطنش شد، درگذشت. شوقی افندی با اشاره به مرگ بهیه‌خانم عنوان نمود که
افندی با اشاره به مرگ بهیه‌خانم عنوان نمود که دفتر عصر رسولی از تاریخ آیین بهائی بسته شد. او با این تلگراف خبر درگذشت وی را مخابره نمود: «ورقه علیا بقیة البهآء و ودیعتُه از اُفق بقعه نوراء متواری و به سدرة به سدرةالمنتهی متصاعد و در اعلی غُرَف جنان بر مسند عزّ بقا متّکی چشم اهل بها گریان است و قلوب اهل وفا سوزان. صبر و شکیب صفت یاران راستان است و تسلیم و رضا از شیم خاصّان و مقربان. اعیاد و جشن‌های امریّه اعزازاً لمقامها لمحمود مّدت نه ماه در شرق و غرب عالم بهائی بِالکُلیّه موقوف هیکل نازنینش در بقعه مرتفعه
بِالکُلیّه موقوف هیکل نازنینش در بقعه مرتفعه جوار مقام بها استقرار یافت. شوقی» تشییع جنازه او مراسمی بزرگ بود به‌سان تشییع جنازه عبدالبهاء، با مداحی‌ها، دعاها و اشعاری که توسط مردمی از ادیان و نژادهای مختلف خوانده می‌شد. در اوت ۱۹۳۲ ضیافت ناهاری به افتخار او برگزار شد که در آن به یاد او غذا بین فقرا و نیازمندان تقسیم می‌شد. بزرگداشت. شوقی افندی در بزرگداشت بهیه‌خانم مدحی دست‌نویس در ۱۶ صفحه سروده‌است. از بهائیان مقیم سرزمین مقدس خواسته شد تا در محل دفن موقت وی برای ۹ شبانه‌روز به دعا مشغول گردند. منیره
وی برای ۹ شبانه‌روز به دعا مشغول گردند. منیره خانم در غم از دست دادن او نوشت: «ما را در آتش جدایی و دوری سوختی». نُه ماه عزای عمومی برای بهائیان در گرامیداشت یاد او اعلام شد، و درخواست شده بود تا به احترام او از برگزاری جشن‌های خصوصی و شخصی نیز تا به یک سال اجتناب گردد. اولین گامی که شوقی افندی در ایجاد مرکز اداری بهائی برداشت، خرید زمینی در کوه کرمل در مجاورت مرقد باب بود که پیکر بهیه‌خانم در آن زمین به خاک سپرده شد. او سپس بقایای پیکر میرزا مهدی و نواب را نیز در دسامبر ۱۹۳۹ به این زمین منتقل نمود. این
را نیز در دسامبر ۱۹۳۹ به این زمین منتقل نمود. این مقابر اکنون در باغ‌های بهائی، در سراشیبیی پایین ساختمان‌های بهایی در قوس کوه کرمل قرار دارند. شوقی افندی همچنین ترجمهٔ «تاریخ نبیل»، مطالع‌الانوار، را در سال ۱۹۳۲ به پایان رساند و آن را به بهیه‌خانم تقدیم کرد. منابع. __بافهرست__
فرایند گالتون-واتسون یک فرایند تصادفی شاخه‌ای است که پس از تحقیقات فرانسیس گالتون دربارهٔ انقراض نام‌های خانوادگی مطرح شد. در این فرایند فرض می‌کنیم که نام خانوادگی از پدر به فرزند می‌رسد و فرزندان به صورت تصادفی دختر یا پسر هستند. یک نام خانوادگی زمانی منقرض می‌شود که تمام افراد با آن نام خانوادگی بمیرند بدون آنکه فرزند پسر داشته باشند. این توصیف ضمناً توصیف دقیقی است از مسألهٔ انتقال کروموزوم Y در ژنتیک، در نتیجه در فهم مسألهٔ Human Y-chromosome DNA haplogroup و دیگر فرایندها مفید می‌افتد. در عمل نام‌های
و دیگر فرایندها مفید می‌افتد. در عمل نام‌های خانوادگی به دلایل مختلفی منقرض می‌شود و مرگ آخرین بازمانده‌ها فقط یکی از عوامل انقراض نام‌های خانوادگی است، در نتیجه کاربرد فرایند گالتون-واتسون برای فهمیدن توزیع حقیقی نام‌های خانوادگی محدود است. در دورهٔ ویکتوریا اشراف از این که نام‌های خانوادگی اشرافی کم‌کم منقرض می‌شد نگران بودند. گالتون در شماره‌ای از The Educational Times که در سال ۱۸۷۳ منتشر شد راجع به احتمال وقوع این حادثه مطرح کرد و کشیش هنری ویلیام واتسون به این سؤال پاسخ داد. سپس آن دو با هم در سال
به این سؤال پاسخ داد. سپس آن دو با هم در سال ۱۸۷۴ مقاله‌ای به نام «احتمال انقراض یک نام خانوادگی» منتشر کردند. به نظر می‌رسد که گالتون و واتسون مقالات‌شان را مستقل از کارهای قبلی ای. جی. بیه‌نایمه انجام داده‌اند. تصویر کلی. فرض کنید نام خانوادگی از پدر به تمام فرزندان مذکر منتقل می‌شود. فرض کنید تعداد فرزندان مذکر یک مرد متغیر تصادفی بر مجموعهٔ formula_1 باشد. همچنین فرض کنید تعداد فرزندان همهٔ مردها مستقل از هم باشد و از همین توزیع پیروی کند. با این فرضیات ساده‌ترین نتیجه‌ای که می‌توان گرفت این است که اگر
ساده‌ترین نتیجه‌ای که می‌توان گرفت این است که اگر میانگین تعداد فرزندان در یک خانواده کمتر یا مساوی ۱ باشد آنگاه به احتمال قریب به یقین آن نام خانوادگی منقرض می‌شود و اگر میانگین تعداد فرزندان یک خانواده بیشتر از ۱ باشد آنگاه احتمال آنکه نام خانوادگی این خانواده تا n (دلخواه) نسل بعد باقی بماند بیشتر از صفر است. این فرایند کاربردهای جدید زیادی دارد مثلاً احتمال زنده‌ماند یک ژن جهش‌یافتهی جدید، احتمال وقوع واکنش زنجیره‌ای هسته‌ای، احتمال انقراض گونههای کم‌جمعیت و هم‌چنین توضیح این‌که چرا فقط تعداد
کم‌جمعیت و هم‌چنین توضیح این‌که چرا فقط تعداد انگشت‌شماری از افراد مذکر در تاریخ یک رشته از فرزندان مذکر دارند که تا به امروز رسیده باشد. (این کاربرد آخر احتمالاً نزدیک‌ترین کاربرد به آن چیزی است که مد نظر خود گالتون و واتسون بود) در مسایل احتمال انقراض نتیجه گرفته‌اند که اگر یک زنجیر از فرزندان مذکر زنده مانده است احتمالاً این زنجیر در نسل‌های اول خود نسبت به بقیه نرخ رشد بیشتری داشته‌است. تعریف ریاضی. یک فرایند گالتون-واتسون یک فرایند تصادفی formula_2 است که تکامل آن با رابطهٔ بازگشتی زیر است: formula_3
که تکامل آن با رابطهٔ بازگشتی زیر است: formula_3 formula_4 که formula_5 یک مجموعه از متغیرهای تصادفی یکنواخت است که مقدار آن‌ها به صورت مستقل و تصادفی از توزیع یکنواخت اعداد صحیح نامنفی انتخاب می‌شود. اگر بخواهیم با ادبیات مسألهٔ انقراض نام خانوادگی صحبت کنیم، می‌توانیم بگوییم formula_6 تعداد نوادگان مذکر در نسل formula_7ام است. هم‌چنین formula_8 تعداد فرزندان formula_9امین نفر از این formula_6 نواده است. رابطهٔ بازگشتی به این معناست که تعداد فرزندان مذکر در نسلformula_11ام از جمع کردن فرزندان مذکر نوادگان
نسلformula_11ام از جمع کردن فرزندان مذکر نوادگان نسل formula_9ام به دست می‌آید. احتمال انقراض یک نام خانوادگی از رابطهٔ زیر به دست می‌آید: شرایط انقراض در فرایند گالتون-واتسون. در حالت نابدیهی اگر formula_14 باشد آنگاه احتمال انقراض نام خانوادگی برابر ۱ است و اگر formula_15احتمال انقراض کمتر از ۱ است. فرایند را می‌توان با استفاده از تابع مولد احتمال نیز توصیف کرد. در صورتی که تعداد فرزندان formula_16 از توزیع پواسون با پارامتر formula_17 پیروی کند می‌توانیم یک رابطهٔ بازگشتی برای احتمال انقراض یک نام
یک رابطهٔ بازگشتی برای احتمال انقراض یک نام خانوادگی که نسلش را در مرحلهٔ اول با یک نفر شروع کرده به دست بیاوریم: formula_18 که شکل آن در قسمت بالا آمده است. فرایند گالتون-واتسون دوجنسیتی. در حالت کلاسیک فرایند گالتون-واتسون که در قسمت‌های قبل توضیح داده شد فقط فرزندان مذکر را برای منقرض نشدن نسل در نظر می‌گیرد، که به بیان دیگر یعنی جنسیت را از مسئله خارج می‌کند (متغیری که فقط ۱ مقدار دارد در واقع در مسئله وارد نشده‌است). مدلی وجود دارد به نام «فرایند گالتون-واتسون دوجنسیتی» که در آن تولید مثل در حالت
دوجنسیتی» که در آن تولید مثل در حالت واقعی آن بررسی شده‌است و در آن فقط زوج‌ها می‌توانند تولید مثل کنند (کلمهٔ دوجنسیتی در اینجا اشاره دارد به تعداد جنس‌هایی که در مسئله در نظر گرفته می‌شود و ربطی به مسألهٔ گرایش جنسی ندارد). در این مسئله به هر فرزند با یک توزیع مشخص (و مستقل از بقیه) یک جنیست (زن یا مرد) اختصاص داده می‌شود و همچنین تابعی به نام «تابع جفت‌گیری» وجود دارد که تعداد جفت‌هایی که در یک نسل شکل می‌گیرد را مشخص می‌کند. همانند قبل احتمال تولید مثل یک جفت از جفت‌های دیگر مستقل است. در این مسئله
یک جفت از جفت‌های دیگر مستقل است. در این مسئله حالت بدیهی این‌گونه است که هر زن و مرد فقط می‌تواند عضو یک «جفت» باشد و ضمناً هر جفت دقیقاً یک پسر و یک دختر به دنیا می‌آورد و مقدار تابع جفت‌گیری برابر است با مینیمم تعداد زن‌ها و مردها. از آن‌جا که مقدار تولید مثل در هر نسل به تابع جفت‌گیری وابسته است در حالت کلی شرط لازم و کافی ساده‌ای برای پیدا کردن احتمال انقراض وجود ندارد. اما بدون در نظر گرفتن حالت بدیهی با در نظر گرفتن مفهوم میانگین تعداد فرزند در بین زوج‌ها می‌توانیم یک شرط کافی به دست بیاوریم. شرط
زوج‌ها می‌توانیم یک شرط کافی به دست بیاوریم. شرط انقراض. اگر میانگین تعداد فرزند در بین زوج‌ها محدود باشد و ضمناً در جمعیت‌های به اندازهٔ کافی بزرگ میانگین تعداد فرزند کمتر یا مساوی ۱ باشد آنگاه احتمال انقراض نام خانوادگی برابر با ۱ است. مثال‌ها. از آن‌جا که تاریخ نام‌های خانوادگی در عمل به شدت با مدل نظری گالتون-واتسون از مسئله متفاوت است آوردن مثال‌های تاریخی راجع به این مسئله سخت است. علت این تفاوت میان عمل و نظریه آن است که مسایل دیگری هم دخیل است، مثلاً اینکه در طول زمان نام‌های جدید به وجود می‌آید یا
اینکه در طول زمان نام‌های جدید به وجود می‌آید یا اینکه نام خانوادگی فرد ممکن است در طول زندگی‌اش عوض شود. تحقیقات خوبی روی نام‌های چینی دربارهٔ مسألهٔ انقراض نام‌های خانوادگی انجام شده‌است: در حال حاضر فقط ۳۱۰۰ نام خانوادگی در چین وجود دارد در حالی که حدود ۱۲۰۰۰ نام خانوادگی در طول تاریخ در چین ثبت شده‌است. نام خانوادگی حدود ۲۲ درصد از جمعیت لی، وانگ یا ژانگ است (حدود ۳۰۰ میلیون نفر) و ۲۰۰ نام خانوادگی اول حدود ۹۶ درصد جمعیت چین را پوشش می‌دهد. نام‌های خانوادگی به دلایل متعددی منقرض شده‌است، مثلاً اینکه
به دلایل متعددی منقرض شده‌است، مثلاً اینکه افراد نام حاکمان‌شان را بر خود می‌نهادند، این‌که افراد نام‌شان را به لحاظ املایی ساده کرده‌اند و اینکه تابوهایی وجود داشته که مانع می‌شده مردم از حرف‌هایی که در نام امپراتور استفاده شده‌استفاده کنند. در این تحقیقات هرچند مردن فرزندان مذکر خانواده یک فاکتور برای انقراض نام خانوادگی است اما فاکتور مهمی نیست و فاکتورهای دیگر اهمیت بیشتری دارد. هرچند نام‌های جدید در طول تاریخ به وجود آمده است اما تعداد این نام‌ها کمتر از نام‌هایی بوده که در طول تاریخ از بین رفته است.
از نام‌هایی بوده که در طول تاریخ از بین رفته است. در بعضی از کشورها مردم اخیراً شروع به استفاده از نام خانوادگی کرده‌اند. این جوامع زمانی که تصمیم به استفاده از نام خانوادگی گرفته‌اند جمعیت‌شان زیاد بوده‌است و در نتیجه تعداد نام‌های خانوادگی در آن‌ها بسیار متنوع است. مثلاً: نام‌های ژاپنی: ژاپنی‌ها در اواخر قرن ۱۹ پس از اصلاحات میجی شروع به استفاده از نام خانوادگی کردند (در آن زمان کشور بیش از ۳۰ میلیون نفر جمعیت داشت) و بیش از ۱۰۰ هزار نام خانوادگی در ژاپن وجود دارد و دولت زوج‌ها را مجبور می‌کند که از یک
وجود دارد و دولت زوج‌ها را مجبور می‌کند که از یک نام خانوادگی استفاده کنند. نام‌های آلمانی: آلمانی‌ها پس از جنگ‌های ناپلئونی در اوایل قرن ۱۹ شروع به استفاده از نام خانوادگی کردند و بیش از ۶۸ هزار نام خانوادگی آلمانی داریم. نام‌های تایلندی: تایلندی‌ها از سال ۱۹۲۰ شروع به استفاده از نام خانوادگی کردند و هر نام خانوادگی مختص یک خانواده است. در نتیجه تعداد نام‌های خانوادگی تایلندی خیلی زیاد است. هم‌چنین از آن‌جا که تایلندی‌ها به تعداد زیاد نام خانوادگی‌شان را عوض می‌کنند تحلیل کردن نام‌های آن‌ها سخت است.
را عوض می‌کنند تحلیل کردن نام‌های آن‌ها سخت است. منابع.
آنتوان سیمینوویچ ماکارنکو Semyonovich Makarenko (های ، ۱۳ ژانویه سال ۱۸۸۸ – ۱ آوریل ۱۹۳۹ فارسی : آنتوان سیمینویچ ماکارنکو) مربی، نظریه‌پرداز، مددکار اجتماعی و نویسنده با نفوذ اتحادیه جماهیر شوروی سابق بود , که به ترویج ایده‌های دموکراتیک و اصول آموزشی تئوری همراه با عمل مشهور است. او به عنوان یکی از بنیانگذاران تعلیم و تربیت اتحاد جماهیر شوروی به شرح و بسط نظریه و روش تربیت خودسازمانی گروه‌های کودکان و معرفی مفهوم کار مولد به سیستم آموزشی پرداخت. از ماکارنکو اغلب به عنوان یکی از مربیان تعلیم و تربیت بزرگ
اغلب به عنوان یکی از مربیان تعلیم و تربیت بزرگ دنیا یاد می‌شود و کتاب او (داستانهای پداگوژی) در بسیاری از کشورها منتشر شده پس از انقلاب روسیه او به تأسیس یتیم خانه‌های خود سازمانده (که توسط خود کودکان اداره می‌شوند) برای حمایت از کودکان خیابانی — شامل بزهکاران نوجوان و یتیمان بازمانده از جنگ داخلی — مبادرت ورزید. در میان این موسسات مؤسسه گورکی (کولونی گورکی) و بعدها کمون کار درژینسکی در خارکف بودند که در آنها دوربین FED تولید شد. ماکارنکو کتابهای متعددی نوشت: که از میان آنها، داستان‌های پداگوژی، داستانی
که از میان آنها، داستان‌های پداگوژی، داستانی افسانه گون از مؤسسه گورکی(کولونی گورکی)، در اتحاد جماهیر شوروی، بسیار مشهور و محبوب گشت. به سال ۱۹۵۵ فیلمی با عنوان انگلیسی جاده‌ای به زندگی از آن ساخته شد زندگی‌نامه. آنتون سیمینوویچ ماکارنکو در بیلوپیلیا، استان خارکف، متولد شد. پدرش نقاش کارگاه‌های راه‌آهن و مادرش تاتیانا یخائیلونا (موسوم به Dergachova) دختر سربازی از میکولائیف. بود
انتقام آنجلو فیلمی است محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی مارتین برک است. در این فیلم بازیگرانی همچون سیلوستر استالونه، مادلین استو، آنتونی کوئین، رائول بووا، هری ون گورکم و بیلی گاردل ایفای نقش کرده‌اند. خلاصه داستان. زنی که به تازگی متوجه شده دختر یکی از بزرگان مافیا است که به تازگی کشته شده است، با کمک محافظ وفادار پدرش تصمیم به انتقام می‌گیرد…
دماغ به سبک ایرانی فیلمی مستند به کارگردانی و تهیه کنندگی مهرداد اسکویی محصول ۱۳۸۵ است. این فیلم در بازار بین‌المللی جشنواره کن در سال ۲۰۰۶ از سوی امور بین‌الملل بنیاد سینما فارابی به زبان انگلیسی ترجمه شده‌است. کاندیدای بهترین فیلم مستند بخش Doc u Award از هجدهمین جشنواره فیلم مستند آمستردام، ۲۰۰۵ همچنین این فیلم در جشنواره‌های متعددی چون هفدهمین جشن سالانه سینمای ایران، دانشگاه (UCLA)، لوس آنجلس، آمریکا، ۲۰۰۷ جشنوارهٔ مستندفیلم آمستردام، ۲۰۰۵ جشنوارهٔ فیلم «سیراکیوز» (Syracuse)، آمریکا، جشنواره بین‌المللی
«سیراکیوز» (Syracuse)، آمریکا، جشنواره بین‌المللی «مرزها»، ایتالیا، ۲۰۰۶ شرکت کرده‌است. خلاصهٔ فیلم. دماغ به سبک ایرانی به پدیده‌ای اجتماعی می‌پردازد که از حدود چند دهه پیش در ایران بسیار رایج شد. در این فیلم افراد و گروه‌های مختلفِ درگیر پدیده جراحی بینی حضور دارند و از دلایل خود برای موافقت یا مخالفت با جراحی دماغ صحبت می‌کنند. نقد و نظر. نقد از فاطمه سیار پور «دماغ به سبک ایرانی» مستندی است که تنها به «بیان مسئله» جراحی زیبایی بینی اکتفا نکرده و دوربین به مثابه «قلم یک پژوهشگر اجتماعی» به کنکاش پرداخته
مثابه «قلم یک پژوهشگر اجتماعی» به کنکاش پرداخته و برای همین منظور به شخصیت‌های فردی و حقوقی فراوانی سر زده است، زیرا به دنبال «کشف روابط علّی فراگیری جراحی زیبایی بینی در جامعهٔ ایران» است. از این رو دانش آموزان دختر دبیرستانی، مجسمه‌ساز، جراحان زیبایی، شرکت واردکننده لوازم پزشکی، داروخانه، بازیگران، هنرجویان بازیگری، بیماران جراحی شده، طلبه‌های حوزه علمیه قم و غیره مواردی هستند که دوربین با آن‌ها موجه می‌شود و به طرح «پرسش» از آن‌ها در قالب «مصاحبه‌های باز و نیمه ساخت یافته» می‌پردازد. به همین دلیل در این
و نیمه ساخت یافته» می‌پردازد. به همین دلیل در این مستند با نما و صحنه‌های مختلف و گوناگونی روبرو می‌شویم که ممکن است در یک نگاه پرش صحنه هم به حساب بیاید. اما به نظر می‌رسد مستندساز این بار خود را در آغوش شبکه‌ای درهم تنیده از روابط پیچیده علت و معلولی رها می‌کند و خویش را به آن‌ها می‌سپارد تا علاوه بر بیان مسئله علت‌ها را از مردمی جویا شود که یا خود را به تیغ جراحی سپرده‌اند یا اینکه دوست دارند به زودی جراحی شوند یا این کار را اساساً اشتباه می‌دانند، اما به هر حال با این پدیده غریبه نیستند و نسبت به آن
به هر حال با این پدیده غریبه نیستند و نسبت به آن واکنش نیز نشان می‌دهند. به همین علت پیش‌بینی جنس و نوع صحنهٔ بعدی دشوار است، زیرا در موارد بسیاری مثلاً به نمایش سکانس‌هایی از حضور رزمندگان در جنگ تحمیلی عراق علیه ایران نیز دست می‌زند و در میان آن همه موضوعی که می‌تواند از جبهه طرح کند به عاطفی‌ترین صحنه‌ها یعنی لحظات شهادت و تیرخوردن و جان سپاری رزمندگان می‌پردازد. از این لحاظ می‌توان مستند دماغ به سبک ایرانی را «یک پژوهش با روش میدانی در حوزهٔ مسائل اجتماعی – فرهنگی» محسوب کرد با این تفاوت که الزاماً
– فرهنگی» محسوب کرد با این تفاوت که الزاماً «نتیجه‌گیری» به بیننده محول می‌شود و اوست که از میان این همه دلیل انتخاب می‌کند، می‌پذیرد یا رد می‌کند. به بیان دیگر می‌توان گفت که پژوهش با روش مصاحبه با پرسش‌های باز و نیمه‌ساخت‌یافته با مصاحبه‌شوندگان به شکل فردی، انجام شده‌است، بنابراین در ادبیات علوم اجتماعی پژوهشی خردنگر محسوب شده و از تعمیم دلایل به سطح کلان ناتوان است. نقد از ناصر فکوهی فیلمساز به گروهی از دختران یک مدرسه اعلام می‌کند که «ایران مقام اول در جراحی بینی» را دارد، همه آن‌ها با شادی فریاد
در جراحی بینی» را دارد، همه آن‌ها با شادی فریاد می‌کشند و احساس غرور خود را به این گونه به بیان درمی‌آورند. این فریاد شادی، بروز احساسی درونی نیز هست: نفرین بر دماغ‌هایی که بر چهره آنها، به گمان خودشان و به گمان جامعه، سبب حذف اجتماعی شان شده‌است. دماغ‌هایی که شبیه به دماغ‌های مجلات خارجی مطب دکتر که باید از روی آن‌ها انتخاب کرد (باز هم در صحنه‌ای از فیلم) نیستند، دماغ‌هایی که در مرکز چهره (مرکز جهان، مرکز هستی اسطوره‌ای در سطح فردی یا سوژه)، یعنی مرکز اندامی قرار گرفته‌اند که بر خلاف مغز و قلب و شش‌ها، نه
قرار گرفته‌اند که بر خلاف مغز و قلب و شش‌ها، نه ضامنی برای بقای زیستی انسان، بلکه ضامنی برای تداوم اجتماعی اوست. مرکزیت دماغ، مرکزیت نفرینی را که در عدم انطباق آن با الگوی مرجع نیز وجود دارد، نشان می‌دهد: نفرینی تاریخی که به نفرینی طبیعی تبدیل شده‌است: دماغ‌هایی لعنتی.
یک فرایند تصادفی را فرایند شاخه‌ای می‌گویند در این صورت که برای مدل کردن جمعیتی به کار رود که در آن هر فرد از نسل n به تعدادی تصادفی formula_1 فرزند در نسل n+1 تولید کند، که formula_1 در هر formula_3 از یک توزیع مشخص انتخاب می‌شود. به دلیل ثابت بودن تابع توزیع احتمال و وابسته بودن تعداد اعضا در هر نسل تنها به نسل قبل، این فرایند یک زنجیره مارکوف می‌سازد.این فرایندها به طور عمده برای مدل کردن تولید مثل در جمعیت‌های گوناگون به کار می‌روند، برای مثال در باکتری‌ها در هر پله ی زمانی formula_3 هر باکتری به ۰، ۱
در هر پله ی زمانی formula_3 هر باکتری به ۰، ۱ یا ۲ باکتری (فرزند) تبدیل می‌شود و یا در رآکتور هسته‌ای می‌توان برای مدل کردن تقسیم نوترونها استفاده کرد. تمرکز اصلی در نظریهٔ فرایندهای تصادفی احتمال انقراض است، که به حالتی اشاره دارد که پس از تعداد متناهی نسل، دیگر هیچ فردی باقی نماند. می‌توان نشان داد که با فرض شروع با یک نفر در نسل صفر، متوسط اندازهٔ نسل formula_3-ام برابر است با formula_6، اگر متوسط تعداد فرزندان هر نفر formula_7 باشد. اگر formula_8 باشد، آنگاه تعداد متوسط افراد با سرعت به سمت صفر میل
آنگاه تعداد متوسط افراد با سرعت به سمت صفر میل می‌کند که در این صورت طبق نابرابری مارکوف با احتمال ۱ منقرض می‌شود. از طرف دیگر، اگر formula_9 باشد، آنگاه احتمال انقراض کمتر از ۱ است. برای formula_10 ، در نهایت انقراض با احتمال ۱ رخ می‌دهد، مگر اینکه هر فرد دقیقاً یک فرزند داشته باشد. تابع مولد. ابزاری مهم برای تحلیل فرایند شاخه‌ای تابع مولد آن است. در نظر بگیرید، احتمال آن که یک عضو در نسل بعد k فرزند داشته باشد :formula_11 باشد، در این صورت تابع مولد برای این فرایند به صورت زیر تعریف می‌شود: به صورت کلی s