payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مجلهٔ «کوچولوها» ی آن نشریه بود. این شاعر و نویسنده، پس از سال‌ها فعالیت در مجلهٔ «تهران مصور»، کارمند وزارت فرهنگ و هنر، سرپرست شورای تهیه و تنظیم برنامه‌های موسیقی ایرانی در رادیو و تلویزیون و از ترانه‌سرایان گروه‌های موسیقی این وزارتخانه شد. در کارنامهٔ هنری او علاوه بر فعالیت در زمینهٔ ادبیات، تجربه‌هایی نیز در زمینهٔ طراحی داستان اپرا و باله نیز به چشم می‌خورد. لعبت والا در سال ۱۳۵۷ ایران را ترک کرد و برای ادامهٔ تحصیل به استرالیا رفت و در رشتهٔ مطالعات خاورمیانه لیسانس گرفت و سپس مقیم انگلستان شد. او
خاورمیانه لیسانس گرفت و سپس مقیم انگلستان شد. او مدتی بعد به همکاران روزنامهٔ «کیهان لندن» پیوست. کتابشناسی. از این شاعر و نویسنده، تاکنون چهار مجموعهٔ شعر با نام «گسسته»، «رقص یادها»، «پرگشودن‌ها به هوای پرواز» و «فردایی دیگر» و یک رمان به نام «تا وقتی خروس می‌خواند» منتشر شده‌است. رقص یادها مجموعه دو کتاب قدیم و سروده‌های تازه این شاعر است که توسط نشر باران منتشر شده‌است. نمونه شعر. یکی از غزل‌های زیبای او غوغا نام دارد که با مطلع زیر شروع می‌شود:
شعله ولپی؛ زادهٔ ۶ مارس ۱۹۶۲) یک زبان‌شناس اهل ایران است. شعله ولپی شاعر، نویسنده و مترجم ادبی ایرانی الاصل است. او در ایران به دنیا آمده و سال‌های نوجوانی را در ترینیداد و بریتانیا گذراند و سپس به ایالات متحده نقل مکان نمود و تحصیلات خود را در رشته سینما، تلویزیون و رادیو در دانشگاه نورت‌وسترن و نیز در رشته بهداشت عمومی در دانشگاه جان هاپکینز به پایان رسانیده‌است. وی هم‌اکنون در لس آنجلس زندگی می‌کند. آثار. از شعله ولپی تاکنون چند مجموعه شعر به اضافه یک سی.دی. منتشر شده‌است. از آثار وی می‌توان به ترجمه
سی.دی. منتشر شده‌است. از آثار وی می‌توان به ترجمه گزیده‌ای از اشعار فروغ فرخزاد با عنوان «گناه» به زبان انگلیسی اشاره کرد. این کتاب توسط انتشارات دانشگاه آرکانزاس به چاپ رسیده‌است. شعله، گلچین اشعار فروغ را با عکسی از شاعر و شعری به خط او آغاز می‌کند و سپس تاریخچه کوتاهی از زندگی فروغ را به خوانندگانش معرفی می‌کند. بخش اول گناه برگرفته از کتاب‌های اسیر، دیوار و عصیان است، بخش دوم، اشعاری از تولدی دیگر را دربردارد و بخش پایانی برگردان شعرهایی از مجموعه ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد است. جوایز. در سال ۲۰۱۳
بیاوریم به آغاز فصل سرد است. جوایز. در سال ۲۰۱۳ برنده "جایزه کتاب میدوست" (Midwest Book Award) و در سال ۲۰۱۰ برنده "جایزه Lois Roth Persian Translation prize شده‌است
نصرت‌الله نوح با نام اصلی نصرت‌الله نوحیان (متولد ۱۳۱۰ در سمنان – ۲۱ مرداد ۱۳۹۹ در آمریکا) شاعر، روزنامه‌نگار و طنزپرداز اهل ایران بود. زندگی. نصرت‌الله «نوح» نوحیان به سال ۱۳۱۰ در سمنان متولّد شد. در سال ۱۳۲۹ زادگاهش را ترک کرد و به تهران آمد و از همان زمان فعالیت‌های ادبی–سیاسی اش را نیز آغاز کرد. نخستین شعر او به سال ۱۳۳۰ در «روزنامه فکاهی–سیاسی چلنگر» (که با مدیریت محمدعلی افراشته منتظر می‌شد) انتشار یافت. پس از آن اشعار و آثار او در دیگر نشریات با امضای (نوح) منتشر می‌شد. با تشدید اختناق، پس از کودتای
(نوح) منتشر می‌شد. با تشدید اختناق، پس از کودتای ۲۸ مرداد ۳۲ نوح دستگیر شد و پس از آزادی، اشعار خود را با امضاهای «سپند» و «میغ» منتشر می‌کرد. اولین کتاب شعرش، منظومه «گرگ مجروح» در سال ۱۳۳۳ پس از کودتای ۲۸ مرداد چاپ شد ولی مأموران فرمانداری نظامی آن را از چاپخانه جمع کردند. چون در آن از دستگاه سلطنت و اوضاع اجتماعی زمان به سختی انتقاد کرده بود، قبل از انتشار توسط شهربانی توقیف و نسخ آن ضبط گردید و نوح را نیز به زندان سپردند. از سال ۱۳۳۹ نوح ضمن کار مستمر در روزنامه کیهان (تا سال ۱۳۵۸) با اکثر مجلات و
در روزنامه کیهان (تا سال ۱۳۵۸) با اکثر مجلات و روزنامه‌های تهران همکاری داشت. در سال ۱۳۳۶ نخستین مجموعه اشعارش با عنوان «گل‌هایی که پژمرد» به چاپ رسید و دومین مجموعه شعرش «دنیای رنگ‌ها» به سال ۱۳۴۲ انتشار یافت. آثار تحقیقی او به ترتیب تذکره شهری سمنان (۱۳۳۷) ستارگان تابان (مقالات چاپ شده در مطبوعات پیرامون شعر فارسی ۱۳۳۸) دیوان رفعت سمنانی با مقدمه دکتر ذبیح‌الله صفا در سال ۱۳۳۹ منتشر شد. پس از انقلاب، مجموعه اشعار سیاسی نوح با عنوان «فرزند رنج» انتشار یافت. در همین سال‌ها، نوح مجموعه کارهای محمدعلی
یافت. در همین سال‌ها، نوح مجموعه کارهای محمدعلی افراشته را در سه جلد با عنوان‌های «مجموعه شعر محمدعلی افراشته»، «چهل داستان»، «نمایشنامه‌ها، تعزیه‌ها و سفرنامه» گردآوری و چاپ کرد. همچنین تنظیم و چاپ «آثار عجم» اثر فرصت شیرازی همراه با بررسی آثار و زندگی‌نامه مؤلف در سال ۱۳۶۲ از دیگر کارهای نوح می‌باشد. در آمریکا نیز نوح، دوره «روزنامه فکاهی–سیاسی آهنگر» چاپ ایران را با مقدمه‌ای پیرامون پیدایش، انتشار و لغو و توقیف آن تجدید چاپ کرد. در سال ۱۳۷۳ کتاب بررسی طنز در ادبیات و مطبوعات فارسی را با مقدمه محمدجعفر
در ادبیات و مطبوعات فارسی را با مقدمه محمدجعفر محجوب در سن حوزه انتشار داد. «آتشکده سرد»، گزینه‌ای از اشعار او در سال ۱۳۷۷ در آمریکا انتشار یافت. مجموعه‌ای از اشعار سمنانی نوح نیز در دست تنظیم و چاپ است.
ردیف متهمان () فیلمی درام و جنایی به کارگردانی دان سیگل است که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد. این فیلم بازسازی یک نمایشنامه رادیویی پلیسی است که طی سال‌های ۱۹۵۳-۱۹۵۰ از شبکه رادیویی سی‌بی‌اس پخش شد و سپس یک مجموعه تلویزیونی بر اساس آن ساخته شد که طی سال‌های ۱۹۶۰-۱۹۵۷ از شبکه تلویزیونی سی‌بی‌اس پخش گردید. نسخهٔ اصلی فیلم در سال ۱۹۹۷ توسط «بایگانی فیلم آکادمی اسکار» با همکاری سونی پیکچرز مرمت و بازسازی شد.
کپلر-۴۳۸بی یک سیارهٔ فراخورشیدی و سنگی است که دور ستاره خورشید مانند کپلر۴۳۸ در حال چرخش است، در حدود از زمین فاصله دارد و در صورت فلکی شلیاق حضور دارد. این سیاره در ۵ ژانویه ۲۰۱۵ توسط فضاپیمای کپلر کشف شده است. این سیاره ۱۲ درصد از زمین بزرگتر است و دمای آن بیش از هر سیاره خارجی که تاکنون کشف شده به زمین شبیه است. حرارتی که این سیاره از خورشیدش می‌گیرد احتمالاً ۴۰ درصد بیش از زمین است.
مایکل کورس (زادهٔ ۹ اوت ۱۹۵۹) طراح مد آمریکایی است. او مدیر اجرایی و افتخاری شرکت خود می‌باشد. مایکل کورس تاکنون برای افراد سرشناسی چون میشل اوباما، جنیفر لوپز، گوئینت پالترو و آلیشا کیز به طراحی لباس پرداخته است. زندگی‌نامه. مایکل کورس در جزیره لانگ در شهر نیویورک متولد شد. مادر وی مدل بوده است و هنگامی که مایکل تنها ۵ سال داشت مجدداً ازدواج نمود. مایکل از مدرسهٔ جان اف کندی فارغ‌التحصیل شد. مادر او یهودی و پدرش سوئدی بودند. مایکل کورس آشکارا همجنس‌گراست. او در ۱۶ اوت ۲۰۱۱ با شریک زندگی خود، لنس لپر ازدواج
در ۱۶ اوت ۲۰۱۱ با شریک زندگی خود، لنس لپر ازدواج نمود. فعالیت حرفه‌ای. مایکل هنگامی که تنها ۵ سال داشت لباس عروسی مادرش را که دوباره قصد ازدواج داشت را طراحی نمود. در سال ۱۹۷۷ هنگامی که همگان به استعداد وی در زمینه طراحی لباس پی بردند وی را در مؤسسه فشن و تکنولوژی نیویورک ثبت نام کردند. سرانجام در سال ۱۹۸۱ مایکل برند خود را وارد بازار نمود و از همان دوران به عنوان طراح لباس‌های اسپرت زنانه شناخته شد. و
آنابل یک فیلم ترسناک فراطبیعی آمریکایی محصول ۲۰۱۴ به کارگردانی جان آر. لئونتی، نویسندگی گری دابرمن و تهیه کنندگی پیتر سفرن و جیمز وان است. این فیلم یک پیش‌درآمد برای فیلم "احضار" از سال ۲۰۱۳ و دومین قسمت از فرانچایز احضار است. این فیلم با الهام از داستان عروسکی به نام آنابل توسط اد و لورین وارن ساخته شده است. در این فیلم آنابل والیس، وارد هورتون و آلفر وودارد به ایفای نقش پرداخته‌اند. "آنابل" در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۴ در سالن نمایش چینی گرامن در لس آنجلس نمایش داده شد، و در ۳ اکتبر ۲۰۱۴ توسط برادران وارنر و نیو
شد، و در ۳ اکتبر ۲۰۱۴ توسط برادران وارنر و نیو لاین سینما در ایالات متحده اکران شد. این فیلم اکثراً نقدهای منفی را از منتقدان دریافت کرد و بسیاری احساس می‌کردند که نسبت به نسخهٔ قبلی‌اش در رتبه پایین‌تری قرار دارد. یک فیلم پیش‌درآمد با عنوان "" در ۱۱ اوت ۲۰۱۷ و دنباله‌ای بر آن با نام "آنابل به خانه می‌آید" در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۹ منتشر شد. "آنابل" با وجود نقدهای منفی عملکرد موفقی در گیشه داشت و با بودجه‌ای ۶٫۵ میلیون دلاری بیش از ۲۵۷ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت. سه‌گانهٔ "آنابل" در فهرست ۵۰ فیلم پرفروش
داشت. سه‌گانهٔ "آنابل" در فهرست ۵۰ فیلم پرفروش ترسناک تمام زمان‌ها رتبه‌های ۳۶، ۲۸ و ۴۹ را به ترتیب تاریخ انتشار در اختیار دارند. داستان. جان فرم (وارد هورتون) فکر می‌کند که هدیهٔ مناسبی را برای همسر آینده‌اش، میا (آنابل والیس) پیدا کرده است: یک عروسک قدیمی با لباس سفید زیبا؛ شادی این زوج با این حال زیاد طول نمی‌کشد: یک شب وحشتناک، شیطان‌پرستان به خانهٔ آنها حمله کرده و اقدامات خشونت‌آمیزی را علیه زوج آغاز می‌کنند. هنگامی که فرقه‌ها سعی می‌کنند یک شیطان را احضار کنند و نشان مرموز خونینی را روی دیوار مهد
احضار کنند و نشان مرموز خونینی را روی دیوار مهد کودک می‌مالند، خون آن روی آنابل، عروسک میا می‌چکد و بدین ترتیب یک شیء زیبا تبدیل به یک وسیلهٔ شیطانی می‌شود. پیش‌درآمد. فلمن در اکتبر ۲۰۱۴ به "واشینگتن پست" گفت که استودیو در حال بررسی سریالی بر اساس این فیلم است که دنبالهٔ آن در حال ساخت است. در اکتبر ۲۰۱۵ گزارش شد که گری دابرمن برای نوشتن فیلمنامه بازخواهد گشت. برادران وارنر در ۲۲ مارس ۲۰۱۶ این فیلم را برای اکران در ۱۹ مه ۲۰۱۷، با دیوید اف. سندبرگ کارگردان فیلم "در تاریکی"، برنامه‌ریزی کرد. در ژوئن ۲۰۱۶،
فیلم "در تاریکی"، برنامه‌ریزی کرد. در ژوئن ۲۰۱۶، میراندا اتو و استفانی سیگمن برای بازی در پیش‌درآمد انتخاب شدند. داستان دربارهٔ یک عروسک‌ساز و همسرش (اتو) است که دخترش به طرز غم‌انگیزی می‌میرد. آنها دوازده سال بعد تصمیم می‌گیرند خانهٔ خود را به روی یک راهبه (سیگمن) و چند دختر از یک یتیم خانه دربسته باز کنند. هنگامی که آنابل، مخلوق تسخیرشدهٔ عروسک‌ساز، کودکان را مورد توجه قرار می‌دهد، پناهگاه آنها با طوفانی از وحشت روبرو می‌شود. دنباله. در آوریل ۲۰۱۸، برادران وارنر ۳ ژوئیه ۲۰۱۹ را به عنوان تاریخ اکران یک
وارنر ۳ ژوئیه ۲۰۱۹ را به عنوان تاریخ اکران یک فیلم جدید هنوز بدون عنوان در فرانچایز "احضار" اعلام کرد. بعداً در همان ماه، اعلام شد که این فیلم سومین فیلم "آنابل" خواهد بود و گری دابرمن در اولین کارگردانی خود برای نویسندگی و کارگردانی قرارداد امضا کرد. جیمز وان و پیتر سافران این پروژه را به صورت مشترک تهیه خواهند کرد. عنوان فیلم، "آنابل به خانه می‌آید"، در مارس ۲۰۱۹ فاش شد. در مه ۲۰۱۹، تاریخ اکران فیلم به ۲۶ ژوئن ۲۰۱۹ تغییر یافت.
کبرای مصری که در عربی مصری با نام "اورائوس" نیز شناخته می‌شود، تلفظ می‌شود: Ouraeus "(برگرفته از کلمه یونانی باستان: οὐραῖος)" نام یک گونه از تیره کفچه‌ماران است. این گونه یکی از بزرگترین کبراهای بومی آفریقا است که به‌وسیله کارلوس لینه در سال ۱۷۵۸ میلادی کشف و نامگذاری شد. بدن مار کبرای مصری استوانه‌ای و تنومند است و دمی دراز دارد. طولش تا حد زیادی بسته به گونه و منطقه جغرافیایی بوده و بین یک تا دو متر متغیر است. رنگ آن بسیار متنوع است اما اکثر آنها سایه‌های قهوه‌ای تیره و روشن دارند. رنگ برخی از آنها مسی
قهوه‌ای تیره و روشن دارند. رنگ برخی از آنها مسی متمایل به قرمز یا خاکستری مایل به قهوه‌ای است.
همستر طلایی یا همستر سوری نام یک گونه از زیرخانواده همستر است. طول جانور بالغ حدود ۱۳ تا ۱۸ سانتیمتر است و طول عمری دو تا سه ساله دارد. وزنشان نیز به حدود ۱۲۰ تا ۱۲۵ گرم می‌رسد. این جانور تنها در شمال سوریه و جنوب ترکیه زندگی می‌کند و نسل آن به دلیل تخریب زیستگاه در خطر نابودی قرار دارد. با این وجود جمعیت همسترهای در اسارت که به عنوان حیوان دست‌آموز خانگی نگهداری می‌شوند رو به گسترش است. اغلب همسترهایی که در بازار حیوانات خانگی به فروش می‌رسند، از این گونه هستند که نژادهای گوناگون آن به رنگ‌های گوناگونی
هستند که نژادهای گوناگون آن به رنگ‌های گوناگونی درآمده‌اند.
شبح اپرا () یک فیلم صامت ترسناک سیاه‌وسفید به کارگردانی «روپرت جولیان»، «ادوارد سجویک» «لان چینی»، و «ارنست لامله» است که در سال ۱۹۲۵ منتشر شد. نام سه نفرِ آخر، در عنوان‌بندی فیلم نیامده است. فیلمنامهٔ اولیهٔ این فیلم توسط «الیوت جی. کلاوسون»، «ریموند ال. شراک» و «تام رید»، بر پایهٔ رمان مشهورِ «شبح اپرا» اثر «گاستون لورو» نگاشته شده‌است و «لان چینی» در آن نقش شبحی را ایفا می‌نماید که در کاخ گارنیه حضور دارد و برای آنکه معشوقه‌اش را مبدل به ستارهٔ اپرا و تئاتر کند، دست به هرکاری، از جمله تهدید، ارعاب و قتل
کند، دست به هرکاری، از جمله تهدید، ارعاب و قتل می‌زند. در این فیلم همچنین، «نورمن کری»، «ماری فیلبین»، «آرتور ادموند کِی‌روی»، «گیبسون گولند»، «جان سنت‌پولیس» و «اسنیتز ادواردز» هنرنمایی می‌کنند. آخرین هنرپیشه بازماندهٔ این فیلم که در سال ۲۰۱۴ درگذشت، «کارلا لملی» (دختر کارل لملی) بود که هنگام ساخت فیلم و ایفای نقش «پریما بالرینا»، نزدیک به ۱۵ سال سن داشت. شهرت فیلم به دلیل چهره‌پردازی دهشتناک و ابداعیِ «لان چینی» بر روی صورت خودش بود که تا زمان اکران عمومی فیلم، به صورت یک راز، مخفی نگاه داشته شد. خلاصه
فیلم، به صورت یک راز، مخفی نگاه داشته شد. خلاصه داستان. فیلم با صحنه‌هایی از نمایش «اپرای فاوست» اثر «شارل گونو» آغاز می‌شود. «کُنت فیلیپ دو شانی» (با بازی جان سن‌پالیس) و برادرش «ویکنت رائول دو شانی» (با بازی نورمن کری) در میان تماشاگران حضور دارند. رائول فقط به این دلیل به اپرا می‌آید تا اجرا و صدای هنرپیشهٔ مورد علاقه و معشوقه‌اش، «کریستین دائه» (با بازی ماری فیلبین) را ببیند و بشنود. «کریستین» مدتی است که به‌طور غیرمنتظره‌ای، در حرفهٔ بازیگری‌اش پیشرفتی چشمگیر داشته و از یک خواننده معمولی کُر به
چشمگیر داشته و از یک خواننده معمولی کُر به خواننده ذخیرهٔ «پریما دونا» (خواننده اصلی و برجسته زن در اپرا یا کنسرت) مبدل گشته‌است. سرانجام در یک موقعیت مناسب، رائول به پشت‌صحنه و اتاق آرایش کریستین رفته و ضمن ابراز علاقه، از او می‌خواهد دست از شغل فعلی‌اش بردارد و با او ازدواج کند. کریستین اما، اجازه نمی‌دهد که احساسات و روابط شخصی، سدی در مقابل حرفهٔ هنری‌اش باشد و این پیشنهادِ عجولانه را، رد می‌کند. دراوج موفقیت این سالن نمایش، خبر می‌رسد که مدیران آن، خود را بازنشسته کرده و مالکیت سالن اپرا را به افراد
را بازنشسته کرده و مالکیت سالن اپرا را به افراد دیگری واگذار کرده‌اند. آنان به گروه مدیریت جدید گوشزد می‌کنند که در این سالن نمایش یک «شبح» زندگی می‌کند که همواره باید درخواست‌هایش را اجابت نمود؛ از جمله آنکه «جایگاه ویژه ۵» در سالن نمایش، مخصوص این «شبح» است و نباید به تماشاگران دیگری داده شود. گروه مدیریت جدید که فکر می‌کنند این ماجرا یک شوخی است، به آن می‌خندند و آن را جدی نمی‌گیرند. مسئله دیگر، حضور یک مرد مرموز است. پس از هر نمایش، دخترانی که در گروه رقص باله هستند از حضور مردی مرموز با فینه (با بازی
باله هستند از حضور مردی مرموز با فینه (با بازی آرتور ادموند کِی‌رو) شکایت دارند که همواره در زیرزمین‌های سالن نمایش دیده می‌شود و در این باره صحبت و تبادل نظر می‌کنند. آن‌ها شک دارند که آیا این مرد مرموز همان «شبح» است یا خیر و به همین دلیل برآن می‌شوند تا این موضوع را از یکی از کارگرانِ پشت صحنه به نام «ژوزف بوکه» پرس‌وجو کنند که تنها شخصی است که صورت «شبح» را شخصاً دیده‌است. «ژوزف» تصویر هولناکی از چهرهٔ یک اسکلت متحرک را برای دختران شرح می‌دهد و در این اثنا، سایه یک شخص مرموز بر دیوار ظاهر می‌شود. این
اثنا، سایه یک شخص مرموز بر دیوار ظاهر می‌شود. این شوخیِ یکی از کارگران صحنه به نام «فلورین پاپیون» (با بازی اسنیتز ادواردز) چندان به مذاقِ «سیمون» (با بازی گیبسون گولاند) که برادر ژوزف است خوش نمی‌آید و به‌دنبال فلورین که حالا از اتاق بیرون زده، می‌دود. در این هنگام، بانوی اول آواز اپرا «مادام کارلوتا» (با بازی ویرجینیا پیرسون) با عصبانیت به اتاق مدیر سالن نمایش رفته و نامه‌ای را به او نشان می‌دهد که در آن، «شبح» از او خواسته تا کریستین به جای او (در نقش «مارگاریت») در نمایش شب آینده، خوانندگی کند، وگرنه
در نمایش شب آینده، خوانندگی کند، وگرنه عواقب سختی در انتظارش خواهد بود. در این حین، «کریستین» در اتاقش به صدای یک «شبح» گوش می‌دهد که به او می‌گوید، چهارشنبه شب، او در نقش «مارگاریت» خوانندگی خواهد کرد و فقط و فقط باید به فکر نقش خود و رهنمودهای استادش باشد. (تماشاگران، این شبح را به صورت سایه‌ای بر روی دیوار پشتی اتاق می‌بینند) فردای آن روز، در یک باغ در نزدیکی محل سالن اپرا، «رائول»، «کریستین» را ملاقات کرده و به او می‌گوید در مورد پیشنهادش بیشتر فکر کند. «کریستین» در آنجا به رائول اعتراف می‌کند که
کند. «کریستین» در آنجا به رائول اعتراف می‌کند که مدتهاست تحت تعلیم و آموزش یک صدایِ آسمانی است که آن را «روح موسیقی» می‌نامد و دیگر راه بازگشت ندارد و نمی‌تواند دست از حرفه اش بردارد. «رائول» که فکر می‌کند کریستین او را دست انداخته، به او می‌گوید شاید کسی دارد سربه‌سر او می‌گذارد و پس از کمی گفتگو، با عصبانیت، باغ را ترک می‌کند. شب چهارشنبه، «کارلوتا» اطلاع می‌دهد که ناخوش است و «کریستین» ایفای نقش او را در نمایش به عهده می‌گیرد. در خلالِ نمایش، مدیران تصمیم می‌گیرند سری به «جایگاه ویژه شماره ۵» بزنند و
می‌گیرند سری به «جایگاه ویژه شماره ۵» بزنند و ببیند واقعاً چه کسی در آنجاست. خدمتکار این جایگاه، دقیقاً نمی‌داند این مشتری دائمی کیست، چرا که صورتش را هرگز ندیده‌است. وقتی مدیران وارد جایگاه می‌شوند از دیدن یک سایهٔ عجیب و مرموز بر روی صندلی، چنان جا می‌خورند که از وحشت پا به فرار می‌گذارند. سپس در بیرون درب، دوباره سعی می‌کنند خود را جمع و جور کرده و وقتی برای بار دوم به درون اتاقک می‌روند، کسی را نمی‌یابند. در این حین، «کریستین» چنان اجرای زیبایی از خود به نمایش می‌گذارد که با هیجان و تشویق بی اندازهٔ
به نمایش می‌گذارد که با هیجان و تشویق بی اندازهٔ حضار مواجه می‌شود. هنگامی که رائول برای تبریک به اتاق او می‌رود، کریستین وانمود می‌کند که او را نمی‌شناسد، چرا که «شبح» در اتاق حضور دارد بدون آنکه سایرین (که برای تبریک آمده‌اند) قادر باشند صدای او را بشنوند یا او را ببیند. رائول تمام شب را پشت درب اتاق کریستین به انتظار می‌ماند و وقتی همه می‌روند، به آرامی وارد اتاق کریستین می‌شود که ناگهان صدایی را می‌شنود که در حال صحبت با کریستین است: "بزودی این روح، قالب جسمانی خواهد یافت و عشق تو را طلب خواهد کرد!"
جسمانی خواهد یافت و عشق تو را طلب خواهد کرد!" رائول که در گوشه‌ای، مخفیانه به این صدا گوش می‌دهد، کریستین را می‌بیند که به تنهایی اتاق را ترک می‌کند و وقتی بداخل اتاق می‌رود، کسی را در آنجا نمی‌یابد. چند روز بعد، «کارلوتا» دوباره نامه‌ای تهدیدآمیز دریافت می‌کند مبنی برآنکه، باید نقش اول را به کریستین واگذارد وگرنه از این پس در سالنی نفرین شده، آن‌ها همچون فاوست در لعنت ابدی خواهند زیست. شب بعد، با وجودِ تهدیدهای «شبح»، «کارلوتا» خودش نقش اول را بازی می‌کند. در آغاز همه چیز به خوبی پیش می‌رود اما کم‌کم
در آغاز همه چیز به خوبی پیش می‌رود اما کم‌کم نفرینِ «شبح» خود را نشان می‌دهد و در اولین اقدام، لوستر کریستال غول‌پیکر سالن نمایش، به ناگهان بر سر تماشاگران سقوط می‌کند. «کریستین» به سوی اتاقش می‌شتابد و در آنجا صدایی اسرارآمیز او را به خود جلب می‌کند. او یک درب مخفی پشت آینه می‌یابد و از آنجا در سکانسی رؤیاگونه، نیمه‌هوشیار و سوار بر اسب، از یک پلکانی مارپیچ و طولانی به عمق زیرزمین سالن اپرا می‌رود. سپس سوار بر گوندولا، عرض دریاچه‌ای زیرزمینی را می‌پیماید تا به اقامتگاه «شبح» می‌رسد. شبح به پیشواز آمده و
تا به اقامتگاه «شبح» می‌رسد. شبح به پیشواز آمده و می‌گوید که نامش «اریک» است و عاشق اوست. «کریستین» در اینجا غش می‌کند و «اریک» او را در آغوش گرفته و به اتاقی می‌برد که اختصاصاً برای راحتی او مهیا شده‌است. «کریستین» صبح روز بعد از خواب بیدار شده و یادداشتی را در اتاقش می‌یابد که در آن، «اریک» نوشته‌است که او هروقت که دوست داشت می‌تواند بیاد و برود؛ فقط هرگز اجازه ندارد صورتک شبح را برداشته و چهره واقعی او را ببیند. در اتاق دیگر نیز، صدای موسیقی اریک شنیده می‌شود که مشغول نواختن قطعه «دون ژوانِ پیروز» است.
که مشغول نواختن قطعه «دون ژوانِ پیروز» است. حالا دیگر کریستین کنجکاو شده که ببیند که واقعاً چهرهٔ واقعی شبح چگونه است. به همین دلیل به آرامی وارد اتاق «اریک» شده و از پشت به او نزدیک شده و صورتک را از چهره‌اش می‌کشد و اینجاست که صورت زشت و رعب‌آور «اریک» نمایان می‌شود. «اریک» که بسیار خشمگین است، تصمیم می‌گیرد «کریستین» را تا ابد زندانی خود کند و پس از عجز و لابه‌های «کریستین»، به او اجازه می‌دهد فقط یکبار به دنیای واقعی خود بازگردد، به شرط آنکه با «رائول» دیداری نداشته باشد. «کریستین» که اینک از آن
دیداری نداشته باشد. «کریستین» که اینک از آن سیاهچال زیرزمینی رهایی یافته، با رائول قرار ملاقاتی در یک مهمانی بالماسکه می‌گذارد. شبح نیز در این مهمانی و با لباس مبدلی به نام «مرگ سرخ» حضور دارد. (عنوان «مرگ سرخ» از نمایشنامه‌ای به همین نام اثر ادگار آلن پو وام گرفته شده‌است) «رائول»، «کریستین» را در مهمانی می‌یابد و هر دو بر بام کاخ گارنیه می‌روند. در آنجا «کریستین» تمام وقایعی را که پس از سقوط لوستر بر سر تماشاگران رخ داده، موبه‌مو برای «رائول» بازگو می‌کند، غافل از آنکه «شبح» بر روی مجسمهٔ آپولون در بالای
غافل از آنکه «شبح» بر روی مجسمهٔ آپولون در بالای سر آنان نشسته و به حرفهایشان گوش می‌دهد. «رائول» به «کریستین» می‌گوید قصد دارد پس از اتمام آخرین پردهٔ نمایش، هرچه سریعتر، او را از پاریس دور کرده و به لندن ببرد. سپس این دو عاشق، پشت بام را ترک می‌کنند و در این حال، آن مردی مرموز با فینه به آن‌ها نزدیک می‌شود. او که می‌داند «شبح» در طبقه پائینی منتظر آنان است، آن دو را از درب دیگری خارج می‌کند. عصر روز بعد «رائول» به اتاق «کریستین» در سالن نمایش می‌رود. «کریستین» می‌گوید صدای شبح را شنیده‌است که به او گفته
می‌گوید صدای شبح را شنیده‌است که به او گفته از نقشه‌شان خبر دارد. «رائول» می‌گوید که کالسکه‌ای را آماده کرده و از «کریستین» می‌خواهد نگران چیزی نباشد و به او اطمینان می‌دهد، خطری آن‌ها را تهدید نمی‌کند. در این هنگام و در پشت صحنه، «سیمون» جسد برادرش را می‌یابد که از طناب دار آویزان است و با خود عهد می‌کند انتقام او را بگیرد. هنگام اجرای نمایش، ناگهان همه جا تاریک می‌شود و «شبح» در این فرصت «کریستین» را از روی صحنه می‌رباید. «رائول» به سمت اتاق «کریستین» می‌دود و در آنجا، مردِ فینه به‌سر را می‌بیند که خودش
و در آنجا، مردِ فینه به‌سر را می‌بیند که خودش را به «رائول» معرفی کرده و می‌گوید «سربازرس لِدو» نام دارد و یک افسر مخفی ادارهٔ پلیس است که حرکات «شبح» را از هنگامی که از «جزیرهٔ شیطان» (واقع در گویان فرانسه) گریخته‌است، زیر نظر دارد. «سربازرس لِدو» درب مخفی پشت آینه را پیدا می‌کند و به همراه «رائول» واردِ آن دخمهٔ زیرزمینی می‌شوند تا «کریستین» را نجات دهند، اما به جای یافتن اقامتگاه «شبح»، به سیاهچال او می‌افتند که در واقع شکنجه گاه اوست. از طرفی «فیلیپ» (برادر رائول) که نگران اوست و به دنبالش می‌گردد، این
رائول) که نگران اوست و به دنبالش می‌گردد، این راه مخفی را پیدا کرده و سوار بر یک کانو در حال عبور از دریاچهٔ زیرزمینی است. با به صدا درآمدن زنگ‌های هشداردهنده، «شبح» از حضور ناخواندهٔ «فیلیپ» خبردار می‌شود و به سراغ او رفته و او را در دریاچه خفه می‌کند. سپس در راه بازگشت، دو مرد دیگر را در شکنجه گاه خود یافته و با زدن دکمه‌ای، آنان را در معرض حرارت شدید و کشنده‌ای در آن اتاق قرار می‌دهد. «شبح» به نزد «کریستین» بازگشته و او را در مقابل دو اهرم قرار می‌دهد. یکی از آن‌ها به شکل کژدم است و آن دیگری به شکل ملخ.
از آن‌ها به شکل کژدم است و آن دیگری به شکل ملخ. زدن یکی از این اهرم‌ها موجب «نجات» «رائول» خواهد شد، اما بابتِ آن، کریستین باید با «شبح» ازدواج کند. آن اهرم دیگر، سالن اپرا را منفجر و به کلی معدوم خواهد ساخت. کریستین اهرم کژدم‌شکل را انتخاب می‌کند. شبح می‌گوید با زدن این اهرم، آن‌ها «از حرارت سوزاننده نجات خواهند یافت»، اما به درون آب افتاده و غرق خواهند شد و این در واقع یک حقه بوده‌است و او قول نداده که «جان‌شان را نجات دهد.» «کریستین» به التماس می‌افتد و به «شبح» می‌گوید در ازای نجات جان «رائول»، حاضر
و به «شبح» می‌گوید در ازای نجات جان «رائول»، حاضر است تن به هرکاری بدهد و به ازدواج او درآید. پس از کمی تأمل، شبح دریچه‌ای مخفی را باز می‌کند و «رائول» و «سربازرس لرو» نجات می‌یابند. در این حین، گروهی از مردم خشمگین به سرکردگی «سیمون»، راه مخفی اقامتگاه «شبح» را یافته‌اند. هنگامی که زنگ‌های هشداردهنده، نزدیک شدن آنان را خبر می‌دهد، «شبح»، «کریستین» را با خود برده و تلاش می‌کند با آن کالسکه‌ای که «رائول» از قبل تهیه دیده بود، فرار کنند. «رائول» موفق می‌شود «کریستین» را از چنگال «شبح» درآورد. مردم خشمگین،
«کریستین» را از چنگال «شبح» درآورد. مردم خشمگین، «شبح» را تعقیب کرده و سرانجام او را بدام انداخته و می‌کشند و جسدش را به داخلِ رودخانه سن می‌اندازند. در خاتمه، «رائول» و «کریستین» را می‌بینیم که مشغول گذراندن ماه‌عسل در «ویروفِله» (منطقه‌ای در جنوب غربی پاریس) هستند. مراحل تولید. در سال ۱۹۲۲ کارل لملی رئیس شرکت یونیورسال استودیوز به منظور گذراندن تعطیلات به پاریس رفت. در آنجا بود که دیداری نیز با گاستون لورو داشت و ضمن این دیدار به او گفت که سالن اپرای پاریس (کاخ گارنیه) مورد توجه‌اش واقع شده و آن را تحسین
(کاخ گارنیه) مورد توجه‌اش واقع شده و آن را تحسین می‌کند. گاستون لورو نسخه‌ای از نمایشنامهٔ شبح اپرای خود را به او داد و کارل لملی همان شب، تمام آن را خواند و با در نظر داشتن هنرِ بازیگریِ لان چینی، حق ساخت فیلم از روی آن را، خریداری کرد. مراحل اولیهٔ تولید فیلم، از اواخر سال ۱۹۲۴ آغاز شد؛ اما کارها به خوبی پیش نرفت. بنا به گفتهٔ «چارلز ون انگر» فیلمبردارِ فیلم، در مدت تصویربرداری، لان چینی و سایر بازیگران، روابط صمیمانه‌ای با روپرت جولیان کارگردان فیلم نداشتند. اولین نسخهٔ تدوین شدهٔ فیلم را در ۷ ژانویه و
اولین نسخهٔ تدوین شدهٔ فیلم را در ۷ ژانویه و ۲۶ ژانویه ۱۹۲۵ در لس آنجلس بازبینی و برای عده‌ای معدود، اکران نمودند. موسیقی متنِ اولیهٔ را «جوزف کارل بریل» نوشت؛ اما مشخص نیست که اجزاء این موسیقی چه چیزی بود، بجز آنچه خودِ یونیورسال استودیوز اعلان نمود: ""یک موسیقی ارکسترال کامل، از «جوزف کارل بریل» سازندهٔ موسیقی متن فیلم تولد یک ملت". آنچه دقیقاً در دفترچه راهنمای فیلم در روز نمایش نخستین این نسخه از فیلم، نوشته شده چنین است: "خبرنامهٔ داخلی یونیورسال استودیوز مدعی است که ارکستر، مشتمل بر ۶۰ ساز و نوازنده
مدعی است که ارکستر، مشتمل بر ۶۰ ساز و نوازنده است." مجلهٔ «دنیای فیلم» نوشت "موسیقی فاوست به عنوان موسیقی متن بکار رفته‌است."" به دلیل نقدها و بازخورهای منفی، از نمایش عمومیِ این نسخه از فیلم منصرف شدند. سپس با توصیه‌های لان چینی و دیگران، یونیورسال استودیوز از روپرت جولیان خواست تا سکانس‌های فیلم، دوباره تصویربرداری شود و سبک و سیاق روایتِ داستان نیز تغییر یابد؛ چرا که بیم آن می‌رفت یک فیلم ملودرام گوتیک ترسناک، هزینهٔ سنگینِ ساخت فیلم را بازنگرداند. همین موضوع باعث شد که روپرت جولیان از ادامه همکاری و
موضوع باعث شد که روپرت جولیان از ادامه همکاری و ساخت مجدد فیلم، سرباز زده و انصراف دهد. این بار ادوارد سجویک مأموریت یافت تا بیشتر صحنه‌های فیلم را تصویربرداری و کارگردانی نماید. به درخواست او، فیلم‌نامه‌نویسان، صحنه‌های دیگری برای فیلم نوشتند. نتیجه آن شد که فیلم مبدل به یک کمدی رمانتیک با چاشنی اکشن گردید. برای لحظات خنده‌دار فیلم هم از حضور چستر کانکلین بهره گرفتند و در نهایت فیلم را در ۲۶ آوریل ۱۹۲۵ در سان فرانسیسکو، برای عده‌ای محدود از تماشاگران اکران نمودند. فیلم نه تنها مورد توجه قرار نگرفت، بلکه