payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اولیویا کول (زاده ۲۶ نوامبر ۱۹۴۲؛ درگذشتهٔ ۱۹ ژانویه ۲۰۱۸) بازیگر آمریکایی بود. از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم قهرمانان اشاره کرد.
لوسیوس لیسینیوس مورنا یک کنسول رومی در سال ۶۲ پیش از میلاد مسیح بود. پدرش نیز نام مشابهی داشت. در سال ۶۵ پیش از میلاد، وی یک پرتور بود و به واسطهٔ سرگرمی‌هایی که برای مردم ایجاد کرده بود، به محبوبیت رسید و حسن نیتش را چه در استان تحت فرماندهیش یعنی گالیا ناربونسیس و چه در سطح روم نیک خواهیش را نشان داد. وی در سال ۶۲ پیش از میلاد نیز به مقام کنسول دست یافت.
لئو فوشس (زاده ۱۵ می ۱۹۱۱-درگذشته ۳۱ دسامبر ۱۹۹۴) بازیگر لهستانی بود. از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم بچه فریسکو اشاره کرد.
کمیته عالی عرب (به عربی:اللجنة العربیة العلیا) رژیم سیاسی فلسطینیان در دوران قیمومت بریتانیا بر این کشور است. در تاریخ ۶ آوریل ۱۹۳۶ با تلاش مفتی قدس، امین الحسینی تأسیس شد و متشکل از رهبران عشایر و طوایف فلسطینی بود. رهبری آن را نیز امین الحسینی بر عهده داشت.
"مقالات مرتبط: گالیا سیزالپینا ، گال‌ها" گال ناربونی یا گالیا ناربوننسیس (به لاتین "Gallia Narbonensis"؛ به فرانسوی: Gaule narbonnaise) یک استان رومی بود که در منطقه اکسیتانیا و پروونس کنونی در جنوب فرانسه قرار داشت. این استان همچنین به نام پرووینسیا نوسترا ("استان ما") شناخته می شد، زیرا اولین استان رومی در آنسوی کوه‌های آلپ بود و به عنوان گالیا ترانس‌آلپینا (به لاتین: "Gallia Transalpina"؛ به فرانسوی: "Gaule transalpine") که آن را از گالیا سیزالپینا در شمال ایتالیا متمایز می کرد. در اواخر قرن دوم قبل از
ایتالیا متمایز می کرد. در اواخر قرن دوم قبل از میلاد به استان رومی تبدیل شد. گالیا ناربوننسیس در غرب با کوه‌های پیرنه، از شمال با کوه‌های سیون، از شرق با کوه‌های آلپ و از جنوب با خلیج لایون همسایه بود. این استان اکثر حوضه آبریز رودخانه رون را شامل می شد. منطقه غربی ناربونسیس به عنوان سپتیمانیا (Septimania) شناخته می شد. این استان به دلیل مستعمره یونانی ماسالیا، موقعیت آن بین استان های اسپانیا و روم و بازده مالی آن، بخش ارزشمندی از امپراتوری روم بود.
اودا نوبوناگا نام یک فیلم سینمایی ۱۰۴ دقیقه‌ای بر پایه زندگی اودا نوبوناگا است. این مجموعه توسط ماکینو ماساهیرو کارگردانی شده و در سال ۱۹۴۰ میلادی در ژاپن نمایش داده شده است. در این فیلم چیه‌زو کاتائوکا نقش اودا نوبوناگا و ریوسوکه کاگاوا نقش اودا نوبوهیده پدر نوبوناگا را ایفا می‌کنند. این فیلم وقایع را از زمان کودکی تا نبرد اوکه‌هازاما به تصویر کشیده است.
پوشاک پارسی به شکل پوشاک رایج در شاهنشاهی هخامنشی (و انواع گرفته شده از آن) گفته می‌شود. فلسفهٔ پوشاک پارسی، علاوه بر ویژگی کاربردی بودن، نقشی زیباشناختی دارد. در آن دوران، پوشاک، نشانی از شخصیت و جایگاه اجتماعی شخص بوده است. تاریخچه. به شکل دقیق، تاریخ پیدایش نساجی در ایران، هنوز مشخص نشده است اما به صورت احتمالی، همزمان با پیدایش تمدن در نظر گرفته می‌شود. پوشاک در ایران، در نوشتار تاریخ‌نگاران، مورد اشاره قرار گرفته‌ است. فردوسی و شماری از تاریخ‌نگاران شرق و غرب، کیومرث را مبدع استفاده از پوست و موی
شرق و غرب، کیومرث را مبدع استفاده از پوست و موی جانداران به عنوان پوشاک، دانسته‌اند. برخی از تاریخ‌نگاران نیز از هوشنگ به عنوان نخستین مبدع استفاده از پوست جانداران به عنوان پوشاک، یاد کرده‌اند. فردوسی، تهمورث را به نوعی، آغازکنندهٔ نساجی در ایران، دانسته‌ است. یافته‌هایی در شمال ایران، از حدود ۶۰۰۰ سال پیش از میلاد، وجود دارد که به بافت پشم در آن دوران، اشاره می‌کند. اکتشافات دیگری در مرکز ایران که مربوط به ۴۲۰۰ سال پیش از میلاد است، نشان داد که از این سال‌ها، پوست جانداران، دیگر تنها پوشاک رایج در فلات
پوست جانداران، دیگر تنها پوشاک رایج در فلات ایران نبوده‌ است. پوشاک دوران باستانی ایران، شکلی پیشرفته گرفت و جنس پارچه و رنگ پوشاک در آن دوران، اهمیت بالایی یافت. بر اساس جایگاه اجتماعی، مقام، اقلیم منطقه و فصل، پوشاک پارسی در دوران هخامنشیان به فرم‌های گوناگونی درمی‌آمد. فلسفهٔ مورد استفادهٔ این پوشاک، علاوه بر ویژگی کاربردی بودن، نقشی زیباشناختی نیز داشت. در این دوران، انواع گوناگونی از پارچه و رنگ (شامل فیروزه‌ای) رواج یافت. پارس‌ها تا حد قابل توجهی در پوشاک، از مادها الهام گرفته بودند. دیگر ویژگی پوشاک
از مادها الهام گرفته بودند. دیگر ویژگی پوشاک باستانی این کشور، وجود زینت‌های بسیار بر پوشاک و سلاح است. ویژگی‌ها. فلسفهٔ پوشاک پارسی نه تنها ویژگی کاربردی بودن را شامل می‌شد، بلکه شامل نقش زیباشناختی نیز می‌شده‌است. در دوران باستان، این پوشاک، به نوعی نشان‌گر شخصیت و شکوه صاحب آن، بوده‌است. پارس‌ها اهمیت بسیاری به انتخاب گونهٔ پارچهٔ پوشاک خود، می‌دادند. بر اساس اطلاعات کنونی، معیارهای آنان در پارچه، شامل جنس و رنگ آن، بود. پارچه‌های گوناگونی از جنس ابریشم، پنبه و پشم (الیاف طبیعی) وجود داشت و رنگ‌هایی چون
پنبه و پشم (الیاف طبیعی) وجود داشت و رنگ‌هایی چون نارنجی، سفید، زرد، قهوه‌ای، فیروزه‌ای و بنفش، مورد استفاده قرار می‌گرفتند. همچنین پنداشته می‌شود که رنگ ارغوانی، دارای ارزشی ویژه بوده و در پوشاک سلطنتی یا سطح بالا، به کار برده می‌شده‌است. شاهان از طیفی از این رنگ، در پوشاک خود بهره می‌بردند؛ در حالی که طلا نیز به عنوان زینت، در آن به کار می‌رفت. برخی پارچه‌ها با حاشیه و برخی بدون حاشیه، به کار می‌رفتند. جامهٔ سنتی پارس‌ها. در مورد جامهٔ سنتی پارس‌ها، عقاید متفاوتی وجود دارد. گروهی باور دارند که یک تکه
متفاوتی وجود دارد. گروهی باور دارند که یک تکه بوده‌است و گروهی نیز می‌گویند که از دو تکه تشکیل می‌شد. با این حال، مطالعهٔ دقیق دوخت آن، نشان می‌دهد که از دو تکهٔ مشخص‌شده تشکیل شده و قطعهٔ فوقانی از پارچه‌ای مستطیل‌شکل که چین‌های آن در بخش میانی، شانه‌ها و یقه‌ای مثلث‌شکل را نمایان می‌کنند. بخش جلویی که آزاد گذاشته می‌شد، چین‌های پهنی تشکیل داده و گشادی و راحتی بسیاری را به آستین‌ها می‌دادند. بخش پشتی نیز، کمر را می‌پوشاند و تنها نقطهٔ اتصال میان بدن و پوشاک بود. بخش پایینی پوشاک، بنابر میزان و روش تنظیم
بود. بخش پایینی پوشاک، بنابر میزان و روش تنظیم کمربند، میان چهار تا هشت چین گرد را در روبرو شامل می‌شد. پارس‌ها همچنین پوشاکی با نام آناکسیرید استفاده می‌کردند و شلواری بلند داشتند که چسبان بوده و تا قوزک پا می‌رسیده‌است. کندیس یا کندیز نیز دیگر پوشاک مهم پارس‌ها است و نشانی از ادغام زیبایی و کاربرد در هم، است. کفش‌ها. کفش‌های پارس‌ها، همانند مادها، از چرم زرد خنایی یا ارغوانی دوخته می‌شده‌است. مطالعهٔ نقش‌های برجسته از پارس‌ها، ۴ گونه کفش را نمایان می‌کند که ساده‌ترین آنان، از مادها الگو گرفته شده‌است. آن
ساده‌ترین آنان، از مادها الگو گرفته شده‌است. آن کفش، تکه‌ای از چرم است و با دو دوخت، پیوند خورده که یکی از پشت پا و دیگری به شکل طولی، از جلوی کفش، عبور می‌کند. همین کفش، توسط شاهان نیز استفاده و با طلا، زیباسازی می‌شد. پارس‌ها پس از سده‌ها، توانستند در دوخت کفش پیشرفت بسیاری کنند و انواع پیچیده‌تری را تولید کنند. کفش، دیگر تکه‌ای چرمی نبود و از قطعات پرشماری ساخته می‌شد. همانند بخش جلویی، بندهای مزین به ۳ دکمه، محل عبور بندها و در پایان، زبانهٔ کفش، که در زیر آن، پنهان می‌شد. سربندها. بنابر طبقه‌بندی
در زیر آن، پنهان می‌شد. سربندها. بنابر طبقه‌بندی اجتماعی، آرایش موی مردم پارس، متفاوت بود. نقوش برجسته، آرایش موی متفاوتی را از آنان نشان می‌دهد. گونه‌هایی از تاج و نیم‌تاج توسط پارس‌ها به کار برده می‌شد. به عنوان مثال، گونه‌ای به شکل استوانه نمدی بود و دور آن، حدود ۲۰ بریدگی وجود داشت؛ این تاج نمدی، با یک روبان که احتمالاً آن هم نمدی بوده‌است، محکم می‌شد. در میان سربندهای معمول پارس‌ها، یک کلاه مخروطی شکل نیز وجود دارد که اشخاص بلندپایه در هنگام ملاقات با شاهان، پوشیده می‌شد. در مواردی، کلاه شاه، بلندتر
شاهان، پوشیده می‌شد. در مواردی، کلاه شاه، بلندتر از دیگران بوده‌است. در میان شاهان، سربند حکم یک کلاه را نداشت و تاجی بود که اهمیت بسیاری در پوشاک سلطنتی داشت. برخی از پارس‌ها نیز به جای کلاه، از نواری بلند و نمدی استفاده می‌کردند که به عنوان زینت کاربرد داشت. پوشاک زنان. زنان به شکل تاریخی، از جایگاه قابل توجهی در ایران، برخوردارند و در دوران پارس‌ها، این جایگاه به خوبی نمایان بوده‌است. در دوران هخامنشی، هنگامی که شهبانو هیئت نمایندگان زن را به حضور می‌پذیرفت، همانند شاه، از نوعی تاج استفاده می‌کرد.
همانند شاه، از نوعی تاج استفاده می‌کرد. یافته‌های کنونی، نشان می‌دهد که احتمالاً پوشاک زنان، بسیار شبیه به پوشاک مردان بوده‌است اما معمولاً با جواهرات به شکل خاصی، زیباسازی می‌شد.
کویر دَقِ سرخ در اردستان استان اصفهان قرار دارد. دق سرخ از سمت غرب به رشته کوه سیاه کوه محصور است. تپه شنی آشیانه عقاب و تل شیطان در این کویر قرار دارند.موقعیت جغرافیایی آن E5234 تا E5302 شرقی و N3329 تا N3339 شمالی است. دو عارضه طبیعی مهم یکی رشته سیاه‌کوه از غرب و دیگری حاشیه کویر دق‌سرخ از شرق منطقه را محدود کرده‌است. وسعت منطقه حدود ۶۳۹ کیلومتر مربع است. حدود تقریبی عرضی ۲۳ کیلومتر و طولی‌آن ۲۷٫۵ کیلومتر است. مرتفع‌ترین نقطه ۲۰۸۵ متر (سیاه‌کوه) و پست‌ترین آن ۹۲۲ متر (حاشیه کویر دق‌سرخ) است. یک لایه نمک
آن ۹۲۲ متر (حاشیه کویر دق‌سرخ) است. یک لایه نمک با ضخامت متغیّر که از آب اشباع است در سطح آن قرار دارد و به دلیل‌آبدار بودن فاقد هر نوع شکل چشمگیری است. در حالی که حاشیه این کویرکاملاً تحتِ تأثیر میزان رطوبت و آبداری کویر و فرسایش ناشی از اثر باد است. به همین‌دلیل به هنگام کاهش میزان سطح ایستابی کویر، حاشیه کویر تا حدودی رطوبت خود را ازدست می‌دهد، لذا هم بلورهای نمکی به دلیل اینکه نمکهای رس فرصت نیافته‌اند به سطح کشیده شوند، تشکیل می‌شود و هم به شکل زمین شخم‌زده یا گُل‌کلمی تبدیل‌می‌گردند. آن بخش از حاشیه
یا گُل‌کلمی تبدیل‌می‌گردند. آن بخش از حاشیه کویر که در مجاورت با تپه‌های ماسه‌ای است تا حدودی به‌هنگام جریان‌های آشفته بادی یا گردبادی تأثیر می‌پذیرند و از یک لایه ماسه‌ای با ضخامت‌فوق‌العاده کم پوشیده می‌شوند و به هنگام مرطوب شدن حاشیه کویر و در صورتی که ماسه‌بر جایی مانده باشد، با رس و نمک آغشته شده، رسوب می‌کند و از آن پس ماسه بادی‌که ریخت‌شناسی ناشی از کندوکاو بادی و فرسایش جانبی را داشته، تحت تأثیر تخریب‌شیمیایی قرار می‌گیرد. هر چند این عمل تا حدودی شیب حاشیه کویر را به سمت داخل‌کویر به‌طور محسوسی
شیب حاشیه کویر را به سمت داخل‌کویر به‌طور محسوسی افزایش می‌دهد، اما در کوتاه مدت و تا خشک شدن مجدد حاشیه‌کویر به دلیل کاهش سطح ایستابی کویر، امکان سایش نمک‌های سطح زمین شخم‌زده (کلمی) و حتی سایش بخش بسیار فوقانی آن بر اثر انرژی حاصل از باد وجود دارد. علاوه بر زمین‌های کلمی‌شکل، چندضلعی‌های نمکی حاشیه کویر شکل دیگری‌است که چشم‌انداز دارد و گاهی ارتفاع آن تا ۱۵ سانتی‌متر می‌رسد. این چندضلعی‌هاسه نوع است: اول ـ کاسه‌ای (به‌نحوی که دیواره‌ها از اطراف بالاتر از شعاع مرکزیفضای چند ضلعی قرار می‌گیرد)؛ دوم‌ـ چند
شعاع مرکزیفضای چند ضلعی قرار می‌گیرد)؛ دوم‌ـ چند ضلعی گنبدی‌شکل (به نحوی که شعاع‌مرکزی فضای چند ضلعی بالاتر از دیواره آن قرار می‌گیرد). نوع کاسه‌ای احتمالاً به دلیل‌بالا آمدن رطوبت به طریق مویینه و بدون فشار جانبی است، در صورتی که نوع گنبدی به‌دلیل فشار جانبی است. نوع سوم که چشم‌انداز دارد، چندضلعی‌های دروازه‌ای است‌به‌نحوی که هر طرف (بجز یک طرف که احتمالاً سمت پشت به آفتاب است) به علت‌فشار جانبی وارده بالا می‌آید و آن طرفی که پایین قرار می‌گیرد، امکان دیدن داخل چندضلعی را فراهم می‌کند. طبیعی است که چنین
داخل چندضلعی را فراهم می‌کند. طبیعی است که چنین اشکالی تحت تأثیر شرایط خشک یا مرطوب فصلی تغییرشکل می‌دهند. به‌نحوی که میزان و تراکم و تنوع هر یک در زمان فصل خشک (تابستان) افزوده می‌شود و فصل زمستان و بهار که نم نسبی هوا بیشتر و سطح ایستابی بالاتر است‌کاهش و حتی از بین می‌روند. رس واقع در زیر چندضلعی‌های نمکی یا لایه نمکی‌فوق‌العاده چسبنده است، به نحوی که حتی آبراهه‌های جریانی ناچیز سطحی قبل از اینکه‌لایه رسی را شیاردار کرده باشد، لایه نمکی را مشبک کرده‌است. دیواره چنین آبراهه‌هایی‌از نمک‌های تغییر رنگ
دیواره چنین آبراهه‌هایی‌از نمک‌های تغییر رنگ یافته به دلیل توأم بودن با رسوبات بادی و مارنی تشکیل شده‌است. کف آبراهه نیز انباشته از رسوبات نمکی توأم با رس و مارن است. هیچ‌گونه اشکالی که‌ناشی از تداوم جریان آب سطحی و انتقال رسوب بالادست حاشیه کویر باشد (سطوح‌آبرفتی)، در حاشیه کویر دیده نمی‌شود. در محدوده میانی کویر به دلیل نمک فوق‌العاده‌زیادی که دارد، حتی گیاهان نمک‌دوست نیز به چشم نمی‌خورند. به‌طور کلی برخان‌ها و تپه‌های ماسه‌ای مهم‌ترین اشکال ماسه‌ای این منطقه راتشکیل می‌دهند و به‌صورت آشکاری جهت حرکت
منطقه راتشکیل می‌دهند و به‌صورت آشکاری جهت حرکت باد غالب را نشان می‌دهند. تپه‌های‌ماسه‌ای اغلب ساکن و تثبیت شده به نظر می‌رسند و اغلب با امتداد شمالی‌ـ جنوبیبه‌صورت عرضی شکل گرفته‌اند و خط‌الرأس ظریف و نازکی بر امتداد و بر قله آن‌ها دیده‌می‌شود که اغلب با امتداد غیر مستقیم، یعنی قوس‌دار و کج شده هستند. کلاً فضایماسه‌ای منطقه از قسمت جنوب خود تحت تأثیر آبراهه‌های جریانی فصلی و اتفاقی‌بالادست و از طرف شمال خود در تعارض و تضاد با فرایندهای مؤثر بر حاشیه کویراست. به عبارتی آبراهه‌های جریانی و امتداد کویری در
به عبارتی آبراهه‌های جریانی و امتداد کویری در هدایت طولی این سطوح‌ماسه‌ای نقش دارند. تعداد معدودی از آبراهه‌های جریانی مشاهده می‌شوند که بین‌منطقه فرود دو تپه یا برخان‌ها جریان دارند، اما از آن مقدار آب جریانی برخوردارنیستند که شرایط خود را بر شکل تپه‌ها تحمیل کنند، بلکه تپه‌های ماسه‌ای گاهی‌آبراهه‌ها را به بازی می‌گیرند. اشکال ماسه‌ای چون از منشأ بادی هستند، بنابراین در شرایط اقلیمی بسیار خشک به‌وجود آمده‌اند و متناسب با تغییر میزان سرعت باد وجهتهای مختلف، شکل‌های مختلفی پیدا کرده‌اند. تپه‌های عرضی اغلب
شکل‌های مختلفی پیدا کرده‌اند. تپه‌های عرضی اغلب در جنوبِ شرقی این بخش گسترش دارند. شکل غالب‌سطحی این تپه‌ها کشیدگی‌های ستاره‌ای‌شکل است و نشان‌دهنده بادهایی با جهتهای‌مختلف و اغلب گردبادی است. تپه‌های خطی‌شکل بیشتر در فضاهای نزدیک به حاشیهکویر دیده می‌شود. با توجه به امتداد این تپه‌ها چنین به نظر می‌رسد که جهت باد غالب، شرقی‌ـ غربی باشد، اما نیمرخ نسبتاً نامتقارن اغلب تپه‌ها و برخان‌ها نشان می‌دهد که غیراز باد غالبِ شرقی‌ـ غربی بادهایی با جهتهای مختلف دیگر در منطقه تأثیر دارند. به نظرمی‌رسد که جهت بادهای
در منطقه تأثیر دارند. به نظرمی‌رسد که جهت بادهای تشکیل‌دهنده بازوان نامتقارن تپه‌ها و برخان‌های منطقه بادشمالِ شرقی و جنوب و جنوب غربی است. در افواه عامه افراد ساکن در محل، این باد به‌باد خراسان معروف است که در اواخر بهار و تابستان جریان دارد. اشکال‌دیگر ناهمواری‌های ماسه‌ای، تجمع ماسه‌ها در مقابل دیوار و موانع از جمله گیاهان است. بخشی از این مانع‌ها را افراد ساکن در بعضی مناطق مستعد سکونت‌از جمله حبیب‌آباد، علی‌آباد و حاجی‌آباد به منظور در امان ماندن از هجوم ماسه‌ها ایجادکرده‌اند. خط آهن متروکه نیز با
هجوم ماسه‌ها ایجادکرده‌اند. خط آهن متروکه نیز با جابه‌جایی ماسه‌های بادی در بعضی قسمت‌ها پوشیده‌شده‌است. در قسمت‌های مرکزی کویر تپه‌های ماسه‌ای جزیره مانندی به چشم می‌خورد که به تل شیطان شهرت دارند. فرم کلی تل شیطان به شکل یک سهمی است که فاصله شمال تا جنوب آن ۱ کیلومتر و شرق به غرب آن ۵۰۰ متر است.
باسیلیوس یک اصطلاح و عنوان مشهور یونانی به معنای پادشاه یا امپراتور بود که در طول تاریخ برای فرمانروایان گوناگونی به‌کار رفته است. این عنوان در میان حاکمان و سایر افراد صاحب قدرت در یونان باستان و امپراتوری‌های یونانی‌مآب به ویژه امپراتوری سلوکی و امپراتوری روم شرقی رایج بود. این عنوان برای زنان به صورت باسیلیا یا باسیلیسْسا به‌کار برده می‌شد. باسیلیوس به عنوان لقب اشراف قدرتمند در یونان باستان به‌کار می‌رفت. یونانیان شاهان هخامنشی را «باسیلِئوس» یا «باسیلِئون» می‌نامیدند و اسکندر مقدونی نیز توسط جانشینان
می‌نامیدند و اسکندر مقدونی نیز توسط جانشینان هلنیستی‌اش ازجمله مصر بطلمیوسی، مگاس باسیلیوس به معنی «پادشاه بزرگ» نامیده می‌شد. بعدها در امپراتوری روم و بیزانس، این عنوان به صورت غیررسمی برای امپراتوران روم و حتی شاهنشاهان ساسانی نیز به‌کار رفت؛ از این رو این اصطلاح کم‌کم معنای «امپراتور» به خود گرفت. تا قرن نهم میلادی، بیزانسی‌ها اصطلاح باسیلیوس را در میان فرمانروایان مسیحی و منحصراً برای امپراتور خود در قسطنطنیه حفظ کردند. در طول دوران پس از بیزانس، این اصطلاح به دلیل تأثیر مجدد نویسندگان کلاسیک بر زبان،
به دلیل تأثیر مجدد نویسندگان کلاسیک بر زبان، به معنای پیشین خود یعنی «پادشاه» بازگشت. این دگرگونی قبلاً در استفاده غیررسمی در آثار برخی از نویسندگان کلاسیک بیزانسی آغاز شده بود. در دوران مدرن، این عنوان توسط اوتو، شاه یونان هم استفاده شد.
دودمان مهردادی یا مهردادیان دودمانی ایرانی‌تبار در عصر هلنیستی بود که به دست مهرداد یکم در سال ۲۸۱ پ. م بنیان گذاشته شد. در آغاز گسترهٔ قلمرو این دودمان تنها به شمال آناتولی و کرانه‌های جنوبی دریای سیاه محدود بود، اما این قلمرو در دوران فرمانروایی مهرداد ششم به اوج گسترهٔ خود رسید، به طوری که که تا کرانه‌های دریاهای اژه و مدیترانه گسترده بود. دودمان مهردادیان سرانجام به دست جمهوری روم از میان رفت. در طول جنگ‌های مهردادی و در زمان فرمانروایی مهرداد ششم تا پایان دههٔ ۶۰ پیش از میلاد، آن‌ها دشمنان برجستهٔ روم
دههٔ ۶۰ پیش از میلاد، آن‌ها دشمنان برجستهٔ روم به شمار می‌رفتند. در ۴۸ پ. م، فرناک دوم، پادشاه دست‌نشاندهٔ رومی کریمه، کوشید تا با زور پونتوس را پس بگیرد، ولی در نبرد زیله از ژولیوس سزار به سختی شکست خورد. پس از این نبرد، فرمانروایی مستقل این خاندان بر سرزمین پُنتوس برای همیشه از میان رفت.
اسپیریدون مارکزینیس ( ) (۲۲ آوریل ۱۹۰۹، آتن – ۴ ژانویه ۲۰۰۰، آتن) یک سیاستمدار یونانی و عضو دیرین مجلس یونان بود که در اثنای تلاش ناکام برای دموکراتیزاسیون رژیم نظامی یونان در سال ۱۹۷۳، مدت کوتاهی سمت نخست‌وزیری را نیز بر عهده داشت. اوایل زندگی سیاسی. اسپیروس مارکزینیس یکی از اعضای خاندانی قدیمی و ثروتمند از جزیرهٔ سانتورینی بود. در طول حکومت جمهوری ونیز گاهی به این خاندان «مارچزینی» گفته می‌شد (یعنی "مارکی‌های کوچک"). او مدارک تحصیلی خود را در رشتهٔ حقوق و علوم سیاسی از دانشگاه آتن دریافت نمود و به عنوان
علوم سیاسی از دانشگاه آتن دریافت نمود و به عنوان وکیل دعاوی حقوق خصوصی وارد دنیای کار شد. او در سال ۱۹۳۶ به سمت مشاور شاه جورج دوم یونان منصوب شد و تا سال ۱۹۴۶ در این سمت باقی ماند. با وقوع جنگ جهانی دوم و اشغال یونان توسط آلمان نازی، مارکزینیس شاه را مجبور کرد تا از کشور فرار کند، اما خود باقی ماند و به عنوان بخشی از نیروهای شبه نظامی مقاومت یونان به مبارزه پرداخت. مارکزینیس در سال ۱۹۴۶ به عنوان عضو حزب ناسیونالیست متّحد از مجمع‌الجزایر سیکلدیز وارد مجلس (the Vouli) شد. مدت کوتاهی پس از آن، او این حزب را
Vouli) شد. مدت کوتاهی پس از آن، او این حزب را ترک گفت و «حزب جدید» را تأسیس کرد، یکی از احزاب بسیاری که او در طول عمر خود به عضویت آن‌ها درآمد و ذیل آن‌ها فعالیت نمود. «حزب جدید» در انتخابات مجلس سال ۱۹۵۰ برندهٔ ۲٫۵ درصد آراء شد و یک کرسی را در مجلس جدید تصاحب کرد (که آندریاس اشتراتوس وظیفهٔ نمایندگی حزب را در این مجلس برعهده داشت). اصلاحات اقتصادی. مارکزینیس در سال ۱۹۴۹ به عنوان «وزیر بدون وزارتخانه» منصوب شد، اما به طور مؤثری بر سیاست‌های اقتصادی دولت و هماهنگی‌های میان فعالیت‌های مختلف اقتصادی
دولت و هماهنگی‌های میان فعالیت‌های مختلف اقتصادی وزارتخانه‌ها اثرگذار بود. پس از انتخاب شدن متّحد قدیمی‌اش فرمانده الکساندر پاپاگوس به عنوان نخست وزیر در سال ۱۹۵۲، مارکزینیس این اثرگذاری خود را با تصدی پست «وزیر اقتصاد» تقویب کرد. در آوریل سال ۱۹۵۳، مارکزینیس ۵۰٪ از ارزش دراخمای یونان در برابر دلار آمریکا کاست تا بتواند یکجا محدودیت‌های واردات را از بین ببرد. سیاست‌های پولی مؤثر مارکزینیس زمینه را برای افزایش صادرات و تقاضای مصرف‌کننده‌ها فراهم کرد و همچنین تورم و کسری تراز تجاری را کاهش داد. در آن زمان
تورم و کسری تراز تجاری را کاهش داد. در آن زمان مارکزینیس به عنوان جانشین احتمالی رهبر حزب و نخست‌وزیر مطرح بود که در صورت بازنشستگی فرمانده پاپاگس جانشین او می‌شد. مناصب پارلمانی بعدی. پاپاگوس در سال ۱۹۵۵ درگذشت. جانشین او نه مارکزینیس بود (که روابط نزدیکی با فرمانده داشت) و نه دیگر جانشینان احتمالی مطرح (مانند پاناگیوتیس کانلوپولس و استفانوس استفانوپولس)، بلکه وزیر تازه‌کاری به نام کنستانتین کارامانلیس از سوی شاه پائول مأمور تشکیل دولت جدید شد. کارامانتیس موفق شد تا پشتیبانی تقریباً همهٔ اعضای حزب مارشال
موفق شد تا پشتیبانی تقریباً همهٔ اعضای حزب مارشال پاپاگوس را جلب کند و در نهایت اتحادیهٔ رادیکال ملّی (ERE) را تأسیس نماید. مارکزینیس در همان سال حزب مترقی یونان را بنیان گذاشت اما نتوانست در انتخابات ۱۹۵۶ کرسی‌ای را در مجلس کسب نماید. حزب مارکزینیس بلأخره در انتخابات مجلس ۱۹۵۸ توانست یک کرسی را تصاحب کند. او همچنین در سال‌های ۱۹۶۱ با تشکیل ائتلاف با اتحادیهٔ مرکزی و همچنین ۱۹۶۴ با ائتلاف با اتحادیهٔ رادیکال ملّی توانست مجدداً به مجلس راه یابد. در تاریخ ۲۱ آوریل سال ۱۹۶۷ بحران سیاسی به اوج خود رسید و
۲۱ آوریل سال ۱۹۶۷ بحران سیاسی به اوج خود رسید و گئورگیوس پاپادوپولوس با انجام یک کودتای نظامی برای مدت ۷ سال یک رژیم نظامی را در یونان برپاساخت. نخست وزیری در دورهٔ دیکتاتوری. در سال ۱۹۷۳ نیروی دریایی یونان در حمایت از سلطنت و برای براندازی رژیم نظامی کودتایی نافرجام انجام داد. گئورگیوس پاپادوپولوس، رهبر قدرتمند جونتا (رژیم نظامی یونان)، انتقام این کار را با خلع پادشاه کنستانتین دوم که در آن زمان در تبعیدی خودخواسته به سر می‌برد، گرفت و خود را طی رفراندومی بحث‌برانگیز عنوان رئیس‌جمهور جمهوری یونان منصوب
بحث‌برانگیز عنوان رئیس‌جمهور جمهوری یونان منصوب نمود. در مواجهه با رشد مشکلات اقتصادی و مخالفت‌های مردمی و افزایش انزوای دیپلماتیک در سطح جهان، «جونتا» ی یونان تلاش کرد تا حکومت جمهوری را به نوعی حکومت پارلمانی تغییر دهد. پاپادوپولوس به دنبال جلب حمایت سران نظم سیاسی سابق بود و مارکزینیس مسؤولیت بازگرداندن نظام سیاسی کشور به وضعیت پارلمانی را تحت فرایندی که «متاپولیتفسی» نامیده شد، پذیرفت و برعهده گرفت. او در سال ۱۹۷۳ از سوی پاپادوپولوس به عنوان نخست‌وزیر یونان منصوب شد تا وظیفهٔ هدایت یونان به سوی حکومت
یونان منصوب شد تا وظیفهٔ هدایت یونان به سوی حکومت پارلمانی را به انجام برساند. او این وظیفه را به شرطی پذیرفت که پاپادوپولوس هیچ‌گونه مذاخلهٔ نظامی را انجام ندهد. پاپادوپولوس نیز اقدام به لغو حکومت نظامی و کاهش سانسور مطبوعات نمود. همچنین وعده داده شد که به زودی انتخاباتی آزاد برگزار خواهد شد و همهٔ احزاب و تشکل‌های سیاسی سنّتی که از قدرت رانده شده بودند، می‌توانند در آن شرکت نمایند. هر چند حضور حزب کمونیست یونان (KKE) از زمان جنگ داخلی یونان ممنوع شده بود و انتظار نمی‌رفت که چپ دموکراتیک متحد (EDA) که
و انتظار نمی‌رفت که چپ دموکراتیک متحد (EDA) که عمدتاً در طول سال‌های حکومت دموکراتیک نمایندگی KKE را بر عده داشت نیز مشروعیت خود را بازیابد و در این دوره اجازهٔ شرکت پیدا کند. در هر صورت بسیاری از سیاستمداران برجستهٔ نظام قدیم، از جمله کارامانلیس، آندرئاس پاپاندرئو، پاناگیوتیس کانلوپولس و گئورگیوس ماورس تلاش‌های پاپادوپولوس و مارکزینیس در راستای «متاپولیتفسی» را محکوم کردند و حاضر به هیچ‌گونه همکاری با «جونتا» نشدند و شرکت خود را منوط به برپایی بدون شرط و فوری نظام دموکراتیک نمودند. تنها نمایندهٔ سابق مجلس
نظام دموکراتیک نمودند. تنها نمایندهٔ سابق مجلس تبعید شده پاولس واردینوگیانیس با تغییرات مارکزینیس و پاپادوپولوس همراه شد. در نوامبر سال ۱۹۷۳، قیام دانشگاه پلی تکنیک آتن سرکوب شد. این قیام دانشجویی بنا بر باور عموم تحلیلگران به صورت خودجوش آغاز شده و صرفاً حول مطالبات دانشجویان شکل گرفته بود و با هیچ‌یک از گروه‌های سیاسی یونان هماهنگ نبود (در ابتدای مقابلهٔ حکومت «جونتا» با این قیام، احزاب چپ یونان آن را محکوم کردند، زیرا تصور می‌شد که این قیام توسط رژیم نظامی و با هدف مقابله با فرایند نرمالیزاسیون سیاسی
و با هدف مقابله با فرایند نرمالیزاسیون سیاسی صورت گرفته و بناست به بهانهٔ آن پاکسازی سیاسی صورت گیرد). تظاهرات چند روزهٔ دانشجویان در مقابل دانشگاه پلی‌تکنیک در عرض چند روز به شورشی کاملاً سیاسی، پرسر و صدا و نسبتاً گسترده و البته صلح‌آمیز علیه دیکتاتوری ارتقاء یافت. پس از حدود سه روز و سه شب تظاهرات و افزایش پیوستهٔ جمعیت، در ۱۷ نوامبر معترضان به وسیلهٔ اعمال زور از طریق حملهٔ شبانهٔ تانک‌ها و یگان‌های نظامی به دانشگاه پراکنده شدند. در ۲۵ نوامبر سال ۱۹۷۳ سرتیپ دیمیتریوس یونانیدس به بهانهٔ حوادث رخ داده با
دیمیتریوس یونانیدس به بهانهٔ حوادث رخ داده با یک کودتای دیگر پاپادوپولوس را سرنگنون کرد و پایانی غم‌انگیز برای تلاش‌های پاپادوپولوس و مارکزینیس برای گذار به حکومت دموکراتیک رقم زد. یونانیدس، مارکزینیس را دستگیر کرد و انتخابات را لغو نمود و حکومت نظامی را دوباره به طور کامل برقرار کرد. رژیم او نیز در سال ۱۹۷۴، بعد از کودتا علیه ماکاریوس سوم توسط رژیم «جونتا» ی یونان به رهبری یونانیدس، کودتایی که منجر به تجاوز نظامی ترکیه به قبرس شد، از هم پاشید. مارکزینیس بعدها تأکید کرد که نخستین هدفش از مشارکت در
بعدها تأکید کرد که نخستین هدفش از مشارکت در نرمالیزاسیون سیاسی در دورهٔ پاپادوپولوس جلوگیری از چنین «فروپاشی ملّی» ای بوده‌است. بازگرداندن دموکراسی. مارکزینیس در مذاکرات ژوئیه ۱۹۷۴ که منجر به بازگشت حکومت دموکراتیک تحت لوای دولت وحدت ملی کارامانلیس شد، مشارکت کرد. «حزب مترقی» مارکزینیس به عنوان یکی از احزاب سیاسی فعال، اما کوچک، باقی ماند که مهم‌ترین موفقیتش در انتخاب نماینده‌اش در سال ۱۹۸۱ برای پارلمان اروپا خلاصه می‌شود. مارکزینیس سال‌های آخر عمرش را به نگارش خاطراتش و کتاب تاریخ سیاسی یونان معاصر
به نگارش خاطراتش و کتاب تاریخ سیاسی یونان معاصر گذراند. میراث. تصدی سمت نخست‌وزیری یونان تحت حکومت «جونتا» از سوی مارکزینیس بسیار بحث‌برانگیز بوده‌است. برخی تلاش بی‌باکانه، آرمان‌خواهانه و کاملاً ناموفق او را در سال ۱۹۷۳ برای بازگرداندن آرام و بدون خون‌ریزی نظام پارلمانی ستایش می‌کنند. دیگران معتقدند که مارکزینیس تمام اعتبار خود به عنوان یک سیاستمدار را با پذیرفتن منصب سیاسی در دولت دیکتاتوری چون گئورگیوس پاپادوپولوس از دست داده است. با این حال، مارکزینیس به علت اصلاحات اقتصادی موفقش در دههٔ ۱۹۵۰ و آثار
به علت اصلاحات اقتصادی موفقش در دههٔ ۱۹۵۰ و آثار تاریخی فراوانش از جمله مجموعهٔ چند جلدی «تاریخ سیاسی یونان مدرن» از شهرتی جهانی برخوردار است.
مهرداد پنجم یا مهرداد نیکوکار (یونانی: "Μιθριδάτης ὁ εὐεργέτης") هفتمین پادشاه ثروتمند پادشاهی پنتوس بود. وی یک مقدونیه‌ای یونانی ایرانی‌تبار بود. وی فرزند فارناک یکم پنجمین پادشاه پونتوس و نیسا بود.
ماهی تُن پروانه‌ای () از ماهیان اقیانوس‌زی از خانواده ماهیان خال‌خالی است. ماهی تن پروانه‌ای تنها گونه در سرده شکم‌چلیپایی‌ها (Gasterochisma) و زیرخانواده شکم‌چلیپاییان (Gasterochismatinae) است.
نیسا () شاهدخت سلوکی و ملکهٔ پادشاهی پنتوس بود. وی تباری ایرانی داشت و با فارناک یکم پنتوس ازدواج کرد.
علیرضا ذاکر اصفهانی (زادهٔ ۱۳۴۰) سیاستمدار و مدرس دانشگاه ایرانی است که در دولت دهم سمت استاندار اصفهان را برعهده داشت. او در دولت نهم به‌عنوان مشاور رئیس‌جمهور و رئیس مرکز تحقیقات استراتژیک فعالیت می‌کرد. وی هم‌اکنون استادیار دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران است.
نشانه‌نوک‌ها نام یک سرده از تبار ماهی خال‌خالی اسپانیایی است. پیوند به بیرون. نشانه‌نوک‌ها