payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تراویس نایت (؛ زادهٔ 12 سپتامبر 1973) پویانما، تهیه‌کننده، کارگردان و رپ‌خوان پیشین اهل ایالات متحده آمریکا است. او از سال ۱۹۹۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده و بیشتر به عنوان کارگردان فیلم "کوبو و دو تار" (۲۰۱۶) شناخته می‌شود. او پسر دوم فیل نایت بنیانگذار و موسس برند نایکی(Nike)است.
مبنای منفی () نام مبناهایی در ریاضیات است که در آنها، مبنا عددی منفی است. اصول و قواعد بنیادین مبناها در این نوع مبناها نیز صادق است با این تفاوت که هنگام تغییر مبنای عدد مورد نظر از مبنای دسیمال(دهدهیِ مثبت) به نگادسیمال(دهدهیِ منفی) تقسیمات متوالی را باید به گونه‌ای انجام دهیم که باقیمانده‌ها همواره اعدادی مثبت باشند. به طور مثال عدد ۱۲٬۲۴۳ در مبنای -۱۰ (نگادسیمال) را در نظر بگیرید: از آنجایی که ۱۰٬۰۰۰ + (−۲٬۰۰۰) + ۲۰۰ + (−۴۰) + ۳ = ۸٬۱۶۳، لذا نمایش "۱۲٬۲۴۳" پس از تغییر مبنا از -۱۰ به ۱۰ برابر با "۸٬۱۶۳"
پس از تغییر مبنا از -۱۰ به ۱۰ برابر با "۸٬۱۶۳" بوده و عدد "−۸٬۱۶۳" پس از تغییر مبنا از ۱۰ به -۱۰ به شکل "۹٬۹۷۷" نمایش داده خواهد شد. اعداد منفی (مانند -۱۰) و مثبت (مانند ۱۰) در مبناهای منفی نمایش مثبت خواهند شد و این باعث می‌شود در سیستم‌های محاسباتی نیازی به فضا برای نگه‌داری علامت عدد (مثبت یا منفی) نباشد اما به همین دلیل اعداد با مبنای منفی مقادیر بزرگتری نسبت به مشابه‌شان در مبنای مثبت دارند به طور مثال "−۸٬۱۶۳" (مبنای دهدهی) در مبنای-۱۰ برابر با "۹٬۹۷۷" است.
سوراخ‌کاری اندام جنسی یا پیِرسینگ ژِنیتال گونه‌ای سوراخ‌کاری بدن است که در آن، بخشی از اندام جنسی به منظور قرار دادن جواهرات، سوراخ می‌شود. از جمله اندام‌هایی که می‌توان این کار را روی آن‌ها صورت داد می‌توان به مقعد، میان‌دوراه و تپه ونوس اشاره کرد. گاهی نیز ممکن است این کار بدون سوراخ کردن اندام جنسی صورت گیرد همچون سوراخ کاری مقعد یا میان‌دوراه. این کار، با تنوع گونه‌ها هم برای زنان ممکن است و هم برای مردان. از جمله انگیزه‌های انجام سوراخ‌کاری را می‌توان زیباسازی و متفاوت‌سازی بدن و در برخی مواقع افزایش
زیباسازی و متفاوت‌سازی بدن و در برخی مواقع افزایش تحریک جنسی دانست. تاریخچه. تاریخ‌دانان آغاز پدیده سوراخ‌کاری روی اندام جنسی را از ناحیه آسیای جنوب شرقی، از قبایلی از هند گرفته تا بورنئو می‌دانند. در برخی راهنماهای سکس، همچون کاما سوترا نوشته شده در قرن دوم میلادی، از سوراخ‌کاری اندام جنسی، به‌طور مثال مدل مردانه آپادراویا، صحبت به میان آمده‌است. مدل آمپالانگ که شکل آن افقی و نه عمودی است، در قبایل گوناگون ساراواک و صباح در جزیره بورنئو یافت شده‌است. در کشورهای غربی مردم نخستین بار از راه مشاهدات کاشفان
غربی مردم نخستین بار از راه مشاهدات کاشفان قرن نوزده با این کار آشنا شدند. کاشف هلندی، آنتون ویلن در اثر خود به نام "در مرکز بورنئو: از پونتیانک به ساماریندا" به سال ۱۸۹۷، مشاهدات خود دربارهٔ شیوه انجام آمپالانگ را این گونه توصیف می‌کند: برخلاف سوراخ‌کاری نوک پستان، که در اواخر قرن ۱۹ مد شده بود، سوراخ‌کاری دیگر اندام‌های جنسی تا اواسط قرن ۲۰ در کشورهای غربی هنوز جا نیفتاده بود. در دهه ۱۹۷۰، سوراخ‌کاری اندام جنسی جای خود را در جامعه تغییردهندگان بدن در شهر لس آنجلس و توسط افرادی چون جیم وارد و دوگ مالوی،
لس آنجلس و توسط افرادی چون جیم وارد و دوگ مالوی، باز کرد. همچنین جنبش «آغازین‌های نوین» در دهه ۱۹۸۰ از سوراخ‌کاری اندام جنسی پشتیبانی کرد. امروزه این کار به گونه‌ای خرده‌فرهنگ زیرمجموعه فرهنگ تغییر بدن تبدیل شده‌است. با آغاز قرن ۲۱، سوراخ‌کاری اندام جنسی به طرز روزافزونی همه‌گیر شد؛ به گونه‌ای که مشاهیری همچون جنت جکسون، کریستینا آگیلرا، کاترینا واترز کشتی‌گیر، فانتاسیا بارینو و پیت دوهرتی اعتراف کردند که یا مایلند سوراخ‌کاری روی اندام جنسیشان صورت گیرد یا پیش‌تر این کار را کرده‌اند. امروزه در میان جوانان
پیش‌تر این کار را کرده‌اند. امروزه در میان جوانان و به‌ویژه دانشجویان کالج‌ها این کار رواج دارد. ماریلین دابلیو ادموندز، استادیار بالینی در دانشگاه جانز هاپکینز می‌گوید: گونه‌ها. مردانه. نوک کیر، پوست نوک کیر، کیسه بیضه و میان‌دوراه از جمله جاهایی هستند که می‌توان سوراخ‌کاری را روی آن‌ها انجام داد. نوک کیر. از جمله سوراخ‌کاری‌ها روی سرنره می‌توان به آمپالانگ که به صورت افقی و آپادراویا که به صورت عمودی از نوک کیر عبور می‌کنند، اشاره کرد. سوراخ‌کاری شاهزاده آلبرت از کناره افقی و معکوس آن از کناره عمودی نوک
آلبرت از کناره افقی و معکوس آن از کناره عمودی نوک کیر عبور می‌کند. سوراخ‌کاری دیدو از لبه تاجی‌شکل نوک کیر عبور می‌کند. به جز دیدو، باقی همه از پیشابراه عبور می‌کنند و این بیش‌تر رایج است؛ چرا که ادرار استریل، سبب جلوگیری از عفونت و در نتیجه، بهبود سریع‌تر می‌گردد. این گونه سوراخ‌کاری‌ها تحریک جنسی بیش‌تری را برای مرد به ارمغان می‌آورند و لذت جنسی را برای شریک وی نیز بیش‌تر می‌کنند. سوراخ‌کاری روی حشفه یا نوک کیر بیش‌ترین و مستندترین گونه سوراخ‌کاری انجام گرفته در تاریخ است. پوست نوک کیر. سوراخ‌کاری غلفه
گرفته در تاریخ است. پوست نوک کیر. سوراخ‌کاری غلفه تنها زمانی قابل اجرا است که مرد ختنه نشده باشد. در سوراخ‌کاری لگام (frenum Piercing) جسم زینتی از پوست زیرین نوک (سر) کیر است عبور می‌کند. لازم به یادآوری است که این قسمت در مردان ختنه شده وجود ندارد. سوراخ‌کاری هافادا (Hafada Piercing) روی پوست کیسه بیضه انجام می‌شود. سوراخ‌کاری لروم در نقطه اتصال کیر با کیسه بیضه صورت می‌گیرد. نردبان جیکوب نیز از پوست نوک کیر تا کیسه بیضه می‌تواند کار گذاشته شود. این نوع سوراخ‌کاری‌ها بیش‌تر برای جنبه زیبایی و نه تحریک
سوراخ‌کاری‌ها بیش‌تر برای جنبه زیبایی و نه تحریک جنسی انجام می‌شوند. زنانه. از جمله بخش‌های اندام جنسی زنانه که قابل سوراخ‌کاری باشند می‌شود به تپه ونوس، کلیتوریس، غلفه، لبه‌های داخلی و خارجی و دهلیز کس اشاره کرد. چوچوله. از آنجا که چوچوله اندام کوچکی است، سوراخ‌کاری آن نیز کم‌تر رایج است. در واقع رایج‌ترین نوع سوراخ‌کاری در زنان، سوراخ‌کاری غلفه است که هم می‌شود به صورت افقی و هم عمودی انجامش داد. در این مدل همچنین می‌توان جسم زینتی را در قسمت عمیق‌تری از غلفه جای داد. سوراخ‌کاری ایزابلا کار پیچیده‌ای
از غلفه جای داد. سوراخ‌کاری ایزابلا کار پیچیده‌ای است؛ چراکه به صورت عمودی از حشفه چوچوله عبور می‌کند. لبه‌ها. سوراخ‌کاری لبه می‌تواند بر روی لبه بزرگ یا لبه کوچک صورت گیرد. سوراخ‌کاری مثلثی در ناحیه پایانی لبه کوچک انجام می‌شود؛ جایی که لبه به غلفه اتصال پیدا می‌کند. این سوراخ‌کاری زیر حشفه چوچوله و به صورت افقی است. سوراخ‌کاری چین فرج (Fourchette piercing) نیز گونه‌ای از سوراخ‌کاری زنانه است که کم‌تر رایج است. سوراخ‌کاری شاهزاده آلبرتینا در واقع هم‌تای مردانه خود یعنی سوراخ‌کاری شاهزاده آلبرت است که از
خود یعنی سوراخ‌کاری شاهزاده آلبرت است که از دیواره میزراه عبور می‌کند. تپه ونوس. سوراخ‌کاری کریستینا که گونه‌ای سوراخ‌کاری سطحی است، در قسمت پایینی تپه ونوس که لبه‌های بزرگ و کوچک به یکدیگر می‌رسند، قرار می‌گیرد. این گونه مشابه سوراخ‌کاری نفرتیتی، که در واقع تلفیقی است از سوراخ‌کاری افقی غلفه و کریستینا. انگیزه‌ها. سوراخ‌کاری اندام جنسی نیز همچون دیگر گونه‌های سوراخ‌کاری، برای فردی که این کار را روی بدنش انجام می‌دهد امری رضایت‌بخش است و آن را زیبا می‌داند. همچنین گونه‌ای حس خاص بودن نیز به فرد القا
همچنین گونه‌ای حس خاص بودن نیز به فرد القا می‌شود. برای برخی ممکن است سوراخ‌کاری در اندام جنسیشان، تحریک و لذت جنسی را هنگام آمیزش یا خودارضایی افزایش دهد. سوراخ‌کاری زنانه تنها برای خود زن ولی سوراخ کاری مردانه با تحریک مهبل یا کون شریک جنسی‌اش می‌تواند همراه باشد. زنان دایاک در ساراواک ترجیح می‌دهند مردان سوراخ‌کاری آمپالانگ کرده باشند و معتقدند که آمیزش بدون آن، کم‌تر لذت دارد. آن‌ها می‌گویند: برای مردان میزراه حساس ممکن است با جواهر یا جسم زینتی به کار رفته در سوراخ‌کاری تحریک شود. در زنان نیز هر گونه
رفته در سوراخ‌کاری تحریک شود. در زنان نیز هر گونه سوراخ‌کاری که از نزدیک یا داخل چوچوله عبور کند، برای آنان لذت‌بخش خواهد بود. حتی گفته می‌شود که سوراخ‌کاری مثلثی می‌تواند قسمتی از چوچوله را که هرگز تحریک نمی‌شود، چه در آمیزش و چه در خودارضایی، تحریک کند. ملاحظات قانونی. در ایالات متحده آمریکا سوراخ‌کاری اندام جنسی کسی که زیر ۱۸ سال سن داشته باشد، غیرقانونی است. این بدین سبب است که کارهای صورت گرفته در این گونه سوراخ‌کاری‌ها ممکن است با سوء استفاده جنسی از کودکان همراه باشد. در دیگر کشورها قوانین
جنسی از کودکان همراه باشد. در دیگر کشورها قوانین گوناگونند. در بیش‌تر کشورهای اروپایی، کودکان برای انجام این کار می‌بایست یا از طرف بزرگ‌تر خود یک رضایت‌نامه داشته باشند یا اینکه وی را به همراه خود در محل انجام سوراخ‌کاری ببرند. حتی در کشورهایی که قانونی در رابطه با سوراخ‌کاری اندام جنسی کودکان ندارند، بسیاری از فن‌ورزان از انجام این کار سرباز می‌زنند؛ چراکه کودکان از لحاظ بدنی ممکن است به رشد کافی نرسیده باشند.
دلارام خانم، (زاده گرجستان – درگذشته ۱۶۴۷ اصفهان) همسر دوم ولیعهد صفوی، محمدباقر میرزا و ملکه مادر، شاه صفی بود. آغاز زندگی. دلارام اصالتی گرجی داشت که از طرف یکی از امیران گرجستان به شاه عباس یکم هدیه شد. شاه بعداً او را به پسرش محمدباقر میرزا هدیه داد. دلارام در سال ۱۶۱۱ سام میرزا را به دنیا آورد. ملکه مادر. بر اساس نظر دیوید بلو، توطئهٔ سال ۱۶۳۲ در دربار که ریشه‌اش از حرم‌سرا و از اقلیتی از زنان که ضد حکومت شاه صفی بودند، نشأت می‌گرفت، منجر به دستور قتل‌عام چهل تن از زنان حرم و کور کردن و کشتن تقریباً
چهل تن از زنان حرم و کور کردن و کشتن تقریباً تمام اولاد ذکورِ دختران شاه عباس بزرگ شد. پیش از این واقعه، یکی از عمه‌های شاه عباس به نام زینب بیگم بانوی زنان حرمسرا بود. اما پس از این رویداد، دلارام خانم بانو شد و نفوذش افزایش یافت. زمانی که پسرش، در ۱۶۴۲ درگذشت، نوه‌اش با نام سلطنتی شاه عباس دوم به قدرت رسید. در سال‌های آغازین حکومت شاه عباس دوم، به دلیل نوجوانی، ساروتقی اعتمادالدوله که در آن زمان وزیر اعظم بود و از پشتیبانی قوی دلارام خانم نیز بهره می‌برد، نایب‌السلطنه عباس دوم شد. مرگ. دلارام خانم
نایب‌السلطنه عباس دوم شد. مرگ. دلارام خانم سرانجام در سال ۱۶۴۷ در اصفهان درگذشت یا به‌گفته برخی منابع به‌دست آنا خانم مسموم شد. او در حرم امام رضا در مشهد دفن شد. موقوفات. دو قرآن به خط نسخ و محقق، وقف دلارام خانم به حرم فاطمه معصومه، محل نگهداری آنها در موزه آستانه مقدسه قم است . دلارام خانم دو مدرسه در اصفهان به سال‌های، ۱۶۴۵/۶ و ۱۶۴۷/۸ به ترتیب، ساخته‌است. کاروانسرای جده (جده به معنای مادربزرگ)، در زمان وزارت ساروتقی ساخته شده‌است و یکی از بزرگ‌ترین آنهاست اشاره به دلارام خانم دارد که در زمان نوه‌اش شاه
اشاره به دلارام خانم دارد که در زمان نوه‌اش شاه عباس دوم ساخته شده‌اند. در مجموع دو کاروانسرا به موقوفات دلارام خانم منصوب است.
منیژه (ثریا) ابری متولد کرمانشاه داور بین‌المللی- مسئول سابق کمیته داوران فدراسیون، دبیر بازنشسته آموزش و پرورش، مسئول کمیته داوران دربخش زنان و دو سال درغیاب نایب رئیس بانوان سرپرستی قسمت بانوان را داشته‌است. از سال ۱۳۴۴ ورزش تنیس روی میز را در کرمانشاه با مربیگری آقای غلام رزمجو آغاز نمود و در سال ۱۳۴۵ نیز ورزش بسکتبال را با مربیگری آقای اصغر عصری آغاز کرد. در رشته تنیس روی میز سال‌ها مقام اول تیمی و انفرادی را در کرمانشاه داشت و در رشته بسکتبال عضو تیم ملی بود (مسابقات آسیایی تهران به علت مسئله زایمان از
بود (مسابقات آسیایی تهران به علت مسئله زایمان از تیم ملی کنار کشید) و تا حدودی در رشته دو و میدانی با رسیدن به مقامهای مختلف در دو و پرتاب وزنه در سطح استان کرمانشاه (استان ۵ در قبل از انقلاب) و داوری والیبال نیز فعالیت داشت. مدت ۳۵ سال است که داوری تنیس روی میز و به مدت ۲۰ سال است که حکم داوری بسکتبال را دارا می‌باشد. ابری در مسابقات بین‌المللی زیادی داوری نموده است که از نمونه‌های آن می‌توان، مجارستان، اسپانیا و استرالیا را نام برد. در مسابقات کشورهای عربی در کویت هم داوری مسابقات را بر عهده داشت. هم
عربی در کویت هم داوری مسابقات را بر عهده داشت. هم اکنون با ابلاغ دبیر فدراسیون منیژه ابری به عنوان ناظر کل و نماینده دبیر فدراسیون در کلیه مسابقات بانوان در سال 1396 منصوب شد
سفین کالیش پیش از این محمد سفین کالیش؛ در ۱۵ سالگی از پروتستانی به شیعهٔ زیدی تغییر دین داد. او دارای کرسی تدریس در رشته کلام اسلامی دانشگاه مونستر آلمان است. کالیش در ۲۰۰۸ اعلام کرد به این نتیجه رسیده که محمد پیامبر ممکن است هرگز وجود نداشته است و یک شخصیت خیالی باشد. زندگی‌نامه. سفین کالیش در ۱۵ سالگی از مسیحیت پروتستانی به اسلام تغییر دین داد و شیعهٔ زیدی را برای خود انتخاب کرد. در ۱۹۹۷ دکترای فقه اسلامی را دریافت کرد. کالیش عضو شورای اداری آکادمی مسلمانان آلمان بود و برای مرکز اسلامی شیعیان هامبورگ کار
آلمان بود و برای مرکز اسلامی شیعیان هامبورگ کار می‌کرد. از ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۰ استاد دین اسلام در مرکز مطالعات دینی دانشگاه مونستر بود. کالیش در ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ در وجود تاریخی محمد (همچنین عیسی و موسی) اظهار تردید کرد. او پس از آن دپارتمان خود را به «تاریخ اندیشمندی خاور میانه در دوره پسا-عتیق» تغییر نام داد.
بیابان نییری (Nyiri) یا نییکا (Nyika) یا تارو (Taru)، نام بیابانی در جنوب کنیا است. این بیابان در شرق دریاچهٔ ماگادی و میان پارک‌های ملی آمبوسلی، ساوو غرب و نایروبی قرار دارد. این بیابان بخش زیادی از استان کاجیادو را اشغال کرده‌است. دلیل خشکی این منطقه، سایه باران کوه کلیمانجارو است. منابع. ویکی انگلیسی
جایزهٔ ابوالحسن نجفی جایزه‌ای است که به‌افتخار ابوالحسن نجفی از سوی شهر کتاب به یک ترجمه برجسته ادبی اهدا می‌شود. پیشینه. این جایزه با هدف پاسداشت یاد ابوالحسن نجفی در عرصه ترجمه و تشویق مترجمان در اعتلای زبان فارسی برگزار می‌شود. اولین دوره اعطای جایزه در سال ۱۳۹۵ برگزار شد. در سال ۱۳۹۹، امید طبیب‌زاده جایزهٔ کتاب سال خود را (برای کتاب "طبقه‌بندی وزن‌های شعر فارسی") به نهاد برگزاری جایزه اهدا کرد.
هومی بابا (متولد ۱۹۴۹) استاد زبان انگلیسی و ادبیات اهل هند، و مدیر مرکز علوم انسانی دانشگاه هاروارد در آمریکا با بورس آن روتنبرگ است. او یکی از مهم‌ترین چهره‌ها در مطالعات پسااستعماری معاصر است و واژه‌های جدید و مفاهیم کلیدی مانند دورگه بودن، تقلید، تفاوت، و دلسردی را به این حوزه وارد کرده‌است. وی با این کلمه‌ها سعی می‌کند نشان بدهد مردم استعمار زده چطور در برابر قدرت استعمارگر مقاومت کرده‌اند. در سال ۲۰۱۲، او جایزه ادبیات و آموزش و پرورش پادما بوشان را از دولت هند دریافت کرد. زندگی و تحصیلات. وی در بمبئی،
هند دریافت کرد. زندگی و تحصیلات. وی در بمبئی، در هند در یک خانواده پارسی به دنیا آمد، بعدها از کالج الفینستون در دانشگاه بمبئی فارغ‌التحصیل شد و کارشناسی ارشد و دکترای خود را در زمینه زبان و ادبیات انگلیسی از کلیسای مسیح، دانشگاه آکسفورد دریافت کرد. کار حرفه. پس از ده سال استادی در گروه زبان انگلیسی دانشگاه ساسکس، بابا در دانشگاه پرینستون کمک هزینه تحصیلی دریافت کرد و همراه با دریافت همزمان بورس قدیمی استاد مدعو اولد دومینیون آغاز به کار کرد. او در دانشگاه پنسیلوانیا با دریافت بورس استاد مدعو استاینبرگ
پنسیلوانیا با دریافت بورس استاد مدعو استاینبرگ مجموعه ریچارد رایت را تدریس کرد. در کالج دارتموث، عضو هیئت علمی دانشکده نقد و نظریه شد و از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱ در دانشکده علوم انسانی دانشگاه شیکاگو با بورس چستر دی تریپ تدریس می‌کرده‌است. در سال‌های ۲۰۰۱–۰۲، با دریافت بورس استاد مدعو برجسته در دانشگاه کالج لندن تدریس کرده‌است و ازسال ۲۰۰۱ با دریافت بورس آن روتنبرگ، استاد رشته زبان انگلیسی و زبان و ادبیات آمریکایی در دانشگاه هاروارد بوده‌است. بابا عضو تحریریه مجله علمیِ فرهنگ عمومی بوده‌است که از سوی انتشارات
علمیِ فرهنگ عمومی بوده‌است که از سوی انتشارات دانشگاه دوک منتشر می‌شود و جایزه پادما بوشان را ازسوی دولت هند در سال ۲۰۱۲ دریافت کرده‌است. اندیشه‌ها. زبان نقد هومی بابا در تقابل با آنچه «کلیشه‌های ایده آلیسمِ سیاسی» می‌نامد، معتقد به نوعی «زبان نقد» است. در شیوه‌های رایج نقد سیاسی، معمولاً نقدهایی کلیشه ای بدون توجه به ساختار تاریخی- اجتماعیِ کشورهای مستعمره، صرفاً راه کارهایی استاندارد شده برای نقد استفاده می‌کنند. این نقدهای کلیشه ای چندان توجهی به تاریخِ متفاوت کشورهای مستعمره و تجربهٔ اجتماعیِ خاص آن‌ها
کشورهای مستعمره و تجربهٔ اجتماعیِ خاص آن‌ها ندارند. از نظر او این نوع زبان نقد به این دلیل تأثیرگذار است که می‌تواند «بر زمینه‌های پیش فرضِ تقابل‌های دوگانه غلبه یابد و فضایِ ترجمه را بگشاید: به بیانی کنایی، و یک فضایِ دورگه، جایی که ساختنِ یک ابژهٔ سیاسیِ جدید؛ نه آنچه می‌شناختیم و نه آنچه «دیگر» است، به صورتی درخور، انتظاراتِ سیاسیِ ما را انتقال[یا تغییر] می‌دهد و آنگونه که باید، همین فرم هایِ بازشناساییِ لحظهٔ امر سیاسی را تغییر می‌دهد» (مکانِ فرهنگ، به نقل از Huddart,2006:17). این نوع نقد در رابطه با
نقل از Huddart,2006:17). این نوع نقد در رابطه با کلیشه‌ها به ما هشدار می‌دهد. بابا نشان می‌دهد که دانش و معرفت کلیشه ای در برابر مردم مستعمره، همزمان که به عنوان ابزار کنترلِ مستعمره نشینان به کار می‌رود، از دسترسِ نقدِ روشنگرانه یا دلیل تراشی‌های فلسفی برای مشروع جلوه دادن مأموریتِ «متمدن سازی» استعمار، به دور می‌ماند. وی در «مکانِ فرهنگ» می‌نویسد: «وقتی جمعیتِ بومی را توسط چنین اصطلاحاتی [اصطلاحات و خصوصیات کلیشه ای] می‌شناسیم، فرم‌های تبعیض آمیز و اقتدارآمیزِ کنترل سیاسی، مناسب تلقی می‌شوند؛ بنابراین
کنترل سیاسی، مناسب تلقی می‌شوند؛ بنابراین جمعیت مستعمره، هم علت و هم معلول این سیستم تلقی می‌شوند و در تسلسل تفسیرها، زندانی می‌گردند»(Bhaba1994:83). بنابراین، «گفتمان استعماری» با استفاده از چنین کلیشه‌ها، و سوژه-مکان‌هایی دست به تفسیر یا به بیان بهتر، برساختنِ وقایعِ کشورهای استعماری می‌زند. بابا، گفتمان استعماری به مثابهٔ یکی از سازوبرگ‌های قدرت، اینگونه معرفی می‌کند: «این [گفتمان] سازوبرگی است که شناسایی و انکارِ تفاوت‌های نژادی/فرهنگی/تاریخی را به کار می‌اندازد. … هدفِ گفتمان استعماری، تفسیر
به کار می‌اندازد. … هدفِ گفتمان استعماری، تفسیر استعمارشده به عنوان جمعیتی از افرادِ تباه، بر اساسِ ریشه‌های قومی شان است، تا بتواند فتح [آن کشورها] و بنانهادنِ سیستمِی از حکومت گری و راهبردسازی را توجیه کند»(ibid:70). بابا در نقد خود از گفتمان استعماری از مفاهیم لاکانی بهره می‌گیرد. برای مثال مفهوم «مرحلهٔ آیینه ای» که اشاره به زمانی دارد که کودک با دیدن تصویر خود در آینه_ استعاره ای از مشاهدهٔ دیگران که به ما واکنش نشان می‌دهند_ به این پی می‌برد که وجودی مجزا از مادر و پدر دارد و صرفاً بمبارانی از
وجودی مجزا از مادر و پدر دارد و صرفاً بمبارانی از یاخته‌های بی معنا نیست بلکه کلیتی همگون در قالبِ یک پیکر دارد. البته لاکان تأکید می‌کند که این شناخت اساساً شناختی خطاست چرا که مرحلهٔ آیینه ای فقدانی بنیانی در شخصیت فرد را می‌پوشاند، فقدانی که هرگز پُر نمی‌شود. بر همین اساس بابا اشاره می‌کند که اساساً احساسِ کامل بودنی که در تصویر حاصل از کلیشه‌ها، به ما القا می‌شود، همیشه در معرض تهدیدِ یک فقدان قرار دارد. چرا که کلیشه‌ها نیز اساساً برای پوشاندن ناشناختگیِ چیزهای جدید به وجود آمده‌اند. به علاوه لاکان
چیزهای جدید به وجود آمده‌اند. به علاوه لاکان اشاره می‌کند که مایه‌های نارسیسیسم (خودپرستی) و پرخاشگری نیز از همین مرحلهٔ شناختیِ کودک نشأت می‌گیرند. دو خصلتی که در بازخوانی بابا از گفتمان استعماری نیز، اهمیت بنیادین دارند. استعمارکننده برتری و فرادستی اش را با پرخاشگری اعلام می‌کند، اما از همین نکته می‌توان دریافت که همیشه نگرانِ هویتِ خود است که به هیچ وجه به پایداریِ آنچه که ادعا یا تظاهر می‌کند نیست(Huddart 2006:28-29). به همین دلیل است که نگاه استعمارگر همیشه نگاهی «مضطرب» است. نباید فراموش کرد که
همیشه نگاهی «مضطرب» است. نباید فراموش کرد که استعمارگر برای این به «دیگری» «خیره» شده‌است که بتواند هویتِ یکدستی برای خود بسازد. هویتی که اساساً نمی‌تواند به هیچ وجه بدون خلل باشد. به همین دلیل است که به نظر بابا هم دربرابر تصویر کلیشه ای استعمار شونده‌ها مقاومت کرد و هم دربرابر تصویر یکدست و خالی از خلل استعمارکننده! دوگانگی/درهم‌آمیزی. یکی از ایده‌های اصلی او دوگانه سازی/درهم‌آمیزی است. او این مفهوم را از نوشته‌های ادوارد سعید گرفته‌است و برای توصیف ظهور اشکال جدید فرهنگی از موقعیت چند فرهنگی به کار
اشکال جدید فرهنگی از موقعیت چند فرهنگی به کار می‌برد. او معتقد است استعمار از بین نرفته‌است و همچنان مزاحم تاریخ و فرهنگ استعمارشدگان است، پس ما باید درک مان از روابط میان فرهنگی را متحول کنیم. او با به‌کارگیری روش پساساختارگرا برای بررسی متون استعماری، مطالعات پسااستعماری را پیش برد. اصطلاح «درهم‌آمیزی» (Hybridity) مانند بسیاری از نظریه‌های نقد، به ایجاد فرهنگی تلفیقی/پیوندی (Hybrid) از برخورد چند فرهنگ مختلف و انعکاس این پدیده در ادبیات جهان اشاره دارد. آنچه نظریهٔ هومی‌بابا، را در این میان برجسته می‌کند
نظریهٔ هومی‌بابا، را در این میان برجسته می‌کند توصیف خاص او از فرایند درهم‌آمیزی و چگونگی ایجاد یک فرهنگ پیوندی است. به گفتهٔ او بر روی مرز فرهنگ‌ها و خرده‌فرهنگهای هم‌جوار، شکاف‌هایی وجود دارد که امکان نشت فرهنگ‌ها در یکدیگر و شکل‌گیری فرهنگی جدید را فراهم می‌کند. تردید. ایده تردید، می‌گوید فرهنگ محصول برداشت‌ها و ابعاد مختلف است. بابا ادعا می‌کند که این دوگانگی باعث بروز شکاف در هویت شخص استعماردیده است که ترکیبی میانه از هویت فرهنگی خود و هویت فرهنگی استعمارگر می‌شود. تردید یکی از دلایلی است که قدرت
استعمارگر می‌شود. تردید یکی از دلایلی است که قدرت استعماری تا این میزان نابهنگام و مربوط به گذشته‌است. دال استعماری قدرت معنای خود را بر اساس "سناریوی تلخ تفاوت استعماری، نژادی یا فرهنگی به دست می‌آورد و چشم قدرت را به یک تصویر یا هویت کهنه مربوط به قدیم می گرداد؛ ولی این تصویر هیچ وقت نمی‌تواند اصیل (چون محصول تکرار است) و همسان (تفاوتی دارد که آن را تعریف می‌کند) باشد. " این باعث جلوه دو بعد از گفتمان استعمار می‌شود: اختراع و تسلط از یک سو و از سوی دیگر جابجایی و فانتزی. تفاوت فرهنگی، بیان و کلیشه. بابا
و فانتزی. تفاوت فرهنگی، بیان و کلیشه. بابا اندیشه تفاوت (difference) فرهنگی را به عنوان جایگزین گونه گونی (diversity) فرهنگی معرفی می‌کند. در تنوع فرهنگی، فرهنگ «هدف دانش تجربی» آیت و قبل از داننده وجود دارد ولی در تفاوت فرهنگی، فرهنگ جایی است که دو یا چند فرهنگ با هم مواجه می‌شوند و بیشتر مشکلات در این‌جا است که رخ می‌دهد، «روند بیان فرهنگ به عنوان آگاهی» ساخت گفتمانی دارد و از پیش تعیین شده نیست بیان به معنی عمل اظهار و ابراز یک فرهنگ است که در فضای سوم صورت می‌گیرد. فرهنگ هرگز ا پیش داده شده نیست، بلکه
می‌گیرد. فرهنگ هرگز ا پیش داده شده نیست، بلکه باید ادا شود. تفاوت فرهنگی از طریق بیان کشف و شناخته می‌شود. روند بیان، بین امر سنتی، سیستم پایدار مرجع از یک سو و نفی یقین فرهنگ در بیان امر فرهنگی، معانی، استراتژی‌ها، اکنون سیاسی، به عنوان عمل سلطه، یا مقاومت ایجاد تفکیک می‌کند؛ بنابراین، تفاوت فرهنگی فرایند شناسایی است، در حالی که تنوع فرهنگی فرایند تطبیق است و طبقه‌بندی شده‌است. علاوه بر این، امکان تفاوت و بیان است که می‌تواند دال پوست / فرهنگ را از تثبیت سنخ‌های نژاد آزاد کند ولی کلیشه‌ها مانع گردش و بیان
نژاد آزاد کند ولی کلیشه‌ها مانع گردش و بیان دال «نژاد» به عنوان چیزی غیر از آن می‌شوند. یکی از جنبه‌های مهم گفتمان استعماری و پسااستعماری وابستگی آن‌ها به مفهوم «ثبات» (fixity) در ساخت غیریت است. ثبات به معنای تکرار، سفتی و نظم ثابت و همچنین اختلال است. کلیشه بستگی به این مفهوم از ثبات دارد. کلیشه یک «هویت» ایجاد می‌کند که از تسلط و لذت به همان اندازه ریشه می‌گیرد که از اضطراب و دفاع از امر غالب، «چون شکلی از باورهای متعدد و متناقض به پذیرش و انکار تفاوت است.» تقلید. تقلید هم مانند مفهوم دوگانگی یا
است.» تقلید. تقلید هم مانند مفهوم دوگانگی یا دورگه‌ای، کنایه‌ای از حضور است. تقلید هنگامی رخ می‌دهد که اعضای یک جامعه استعمارزده از فرهنگ استعمارگران تقلید می‌کنند. لاکان می‌گوید "اثر تقلید، استتار است … مساله همرنگی با جماعت و همنوایی با پس زمینه نیست، چون پس زمینه لکه لکه است." تقلید نشان می‌دهد استعمار مایل است یک غیر [دیگری] اصلاح‌شده و قابل تشخیص داشته باشد که موضوع تفاوتی است که، به قول بابا: "تقریباً یکسان است، اما کاملاً همان نیست". بنابراین، تقلید بیانی دوگانه است، استراتژی‌ای که با تجسم قدرت، غیر
دوگانه است، استراتژی‌ای که با تجسم قدرت، غیر را مال خود می‌کند. در عین حال تقلید نشانه‌ای از عدم تناسب است، "تفاوت یا تمرد و نافرمانی که عملکرد استراتژیک غالب قدرت استعماری را انسجام می‌بخشد، نظارت را تشدید می‌کند و تهدیدی قریب‌الوقوع برای دانش نرمال و قدرت انضباطی" ایجاد می‌کند. به این ترتیب تقلید به رعیت استعماری یک حضور جزئی می‌بخشد، چنان‌که انگار "امر استعماری" در بازنماییی خود در چارچوب گفتمان سلطه وابسته است. جالب آن که استعمارگران مایلند با تقلید، با بازنوشتن و تکرار، از طریق نمایندگی خرد،"معتبر"
با بازنوشتن و تکرار، از طریق نمایندگی خرد،"معتبر" جلوه کنند؛ ولی بابا تأکید می‌کند تقلید، به معنای همسان سازی ناشی از خودشیفتگی استعمارگران نیست که رعیت استعماری در هویتش چیزی از حضور استعمارگر نداشته باشد بلکه نوعی "دوبینی است که ضمن افشای تردید گفتمان استعماری مخل قدرت او نیز هست، دوبینی‌ای که محصول نمایش و فهم جزئی از رعیت استعمار است، جلوه‌هایی از دوگانگی، موضوع جزئیِ کنایه میل استعماری است که مدالیته و نرمالیته گفتمان غلبه را، که آن‌ها در او رعیت ناجور استعمار اند بیگانه می‌سازد. " تصاحب استعماری
استعمار اند بیگانه می‌سازد. " تصاحب استعماری اکنون یک دید جزئی از حضور استعمارگران به دست می‌دهد و این باعث می‌شود تمایل مستعمره نشینان وارونه بشود؛ نگاه خیره غیر، نقطه مقابل نگاه خیره استعمارگر است که بینش وی مثل نگاه خیره شجره نامه دارشده‌است و فرد به حاشیه رانده شده را آزاد می‌کند و وحدت انسان را که از طریق آن حاکمیت خود را تمدید کرده‌است می‌شکند؛ بنابراین ناظر خود منظور می‌شود و بازنمایی جزئی" کل مفهوم هویت را دوباره تعریف ی کند و آن را از ذات بیگانه می‌نماید. " در نتیجهٔ این تقلید، هویت استعمارگر که
" در نتیجهٔ این تقلید، هویت استعمارگر که معمولاً خود را در تقابل با هویت کاملاً متفاوت استعمارشده تعریف می‌کند، دچار سردرگمی می‌شود و در برابر تغییرهای جزئی از خود انعطاف نشان می‌دهد. همین تغییرهای جزئی، پایه‌های قطعیت و ثبات هویت استعمارگر را سست می‌کند. هومی‌بابا، که در میان نظریه‌پردازان پسااستعماری به خوشبینی معروف است، این امر را به فال نیک می‌گیرد و فرهنگ درآمیخته یا پیوندی را سد راه تثبیت دوقطبی استعمارگر/استعمارشده می‌داند. فضای سوم [بیان]. فضای سوم منطقه مبهمی است که در تعامل بین دو یا چند فرد /
منطقه مبهمی است که در تعامل بین دو یا چند فرد / فرهنگ رخ می‌دهد (این مفهوم با مفهوم مکان سوم (third place) ادوارد سوجا قابل قیاس است. فضای سوم احساس ما را از هویت تاریخی فرهنگ به چالش می‌کشد تا آن را یک نیروی یکتا و همگن ساز ندانیم که گذشته آن را تصدیق و سنت ملی مردم آن را ابقا کرده‌است". در این بخش تردیدآلود از گفتمان شرایط گفتمانیِ بیان شکل می‌گیرد و "روایت غرب را که با زمانِ همگن و پیوسته نوشته شده‌است تغییر می‌دهد." و برای این کار "زمانمندی بیان را تخریب می‌کند". بابا می‌گوید "بیان و سیستم فرهنگ در این
می‌کند". بابا می‌گوید "بیان و سیستم فرهنگ در این فضای متناقض و تردیدآلود بیان شده‌اند." [۵] در نتیجه، نمی‌توان به‌طور سلسله مراتبی به اصالت ذاتی یا خلوص فرهنگ معتقد بود. بیان، نشان می‌دهد که فرهنگ تثبیت ندارد و هر نشانه را می‌توان هر بار به نحو جدیدی مالک شد، ترجمه کرد و تاریخیت بخشید. این فضای بینابینی میدانی است که در آن هر فرهنگ با افشای ابهام‌ها و تردیدهای موجود در فرهنگ دیگر، ادعای اعتبار و کمال مطلق دیگری را به چالش می‌کشد. فضای سوم بیان، درزی میان مرزهای متزلزل است که فرهنگ‌های مختلف، خلوص مفروض خود