payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فرمولا رُسّا به معنی فرمول سرخ، نام سریع‌ترین ترن هوایی جهان است که در دنیای فراری در ابوظبی، امارات متحده عربی قرار دارد و در سال ۲۰۱۰ مورد بهره‌برداری قرار گرفت. بیشینه سرعت این ترن به ۲۳۹ کیلومتر بر ساعت می‌رسد که به لطف سیستم هیدرولیکی پیشرفتهٔ خود، در ۵ ثانیه به این سرعت می‌رسد. همچنین، شتاب اولیهٔ ترن، سرعت آن را در ۲ ثانیه به ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت می‌رساند. طول مسیر حرکت این ترن ۲/۲ کیلومتر است که آن را از این نظر در رتبه ششم ترن‌های هوایی با سازهٔ فولادی جهان قرار می‌دهد. طراحی آن از پیست ناتزیوناله
جهان قرار می‌دهد. طراحی آن از پیست ناتزیوناله مونتزا در ایتالیا الهام گرفته شده است. ارتفاع در مرتفع‌ترین بخش مسیر آن به ۵۲ متر می‌رسد. به علت سرعت زیاد، تمام سرنشینان باید از عینک‌های محافظ استفاده کنند تا از فشار هوا و برخورد حشرات آسیبی نبینند. فلیپه ماسا و فرناندو آلونسو از رانندگان فرمول یک فراری در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۰ (سه روز پیش از آغاز مسابقات فرمول یک ۲۰۱۰ ابوظبی) و سباستین فتل در سال ۲۰۱۵، فرمول روسی را راندند.
تینکوف یک تیم حرفه‌ای دوچرخه‌سواری روسی است که در تور جهانی دوچرخه‌سواری رقابت می‌کند. مالک تیم اولگ تینکوف روس است و بانک تینکوف حامی مالی آن است. بیارن ریس (دوچرخه‌سوار بازنشسته و قهرمان سابق تور دو فرانس) از ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۵ مدیر عامل تیم بود. این تیم در ۱۹۹۸ تأسیس شد و در سال ۲۰۰۰ به سطح اول مسابقات دوچرخه‌سواری ارتقا یافت. حامیان مالی تیم در سال‌های مختلف تغییر کرده‌اند. رکابزنان این تیم برندهٔ هر سه تور بزرگ دوچرخه‌سواری شده‌اند. از جمله کارلوس ساستره برندهٔ تور دو فرانس ۲۰۰۸، ایوان باسو برندهٔ جیرو
برندهٔ تور دو فرانس ۲۰۰۸، ایوان باسو برندهٔ جیرو دیتالیای ۲۰۰۶ و آلبرتو کونتادور برندهٔ ووئلتا اسپانیای ۲۰۱۴ شدند. هم‌چنین چند بار برندهٔ کلاسیک‌های بزرگ شده‌اند. تاریخچه. الکس پدرسون و چند نفر دیگر شرکتی را برای تأسیس یک تیم دوچرخه‌سواری در سال ۱۹۹۶ در هرنینگ دانمارک ایجاد کردند. هدف آن‌ها راه‌یابی به تور دو فرانس ۲۰۰۰ بود. هوم-جک اند جونز (۱۹۹۸–۱۹۹۹). تیم برای فصل ۱۹۹۸ با ۱۱ رکابزن آغاز به کار کرد. حامیان مالی اصلی تیم، یک آژانس املاک با نام هوم ای/اس و یک تولیدکنندهٔ پوشاک با نام جک اند جونز بودند.
و یک تولیدکنندهٔ پوشاک با نام جک اند جونز بودند. بودجهٔ تیم برای این فصل، حدود یک میلیون یورو بود. در پایان فصل ۱۹۹۸، تیم به رتبهٔ ۳۲ دست یافت. هم‌چنین با افزایش بودجه به ۲٫۴ میلیون یورو، تعداد رکابزنان به ۱۴ افزایش یافت. در فصل ۱۹۹۹، تیم ۲۶ پیروزی در مسابقات اتحادیهٔ جهانی به دست آورد. در سپتامبر ۱۹۹۹ نمونهٔ دوپینگ مارک استریل، رکابزن بلژیکی، به دلیل وجود هماتوکریت، مثبت اعلام شد و از تیم اخراج شد. هوم نیز از حمایت مالی تیم برای فصل‌های بعد انصراف داد. مموری کارد-جک اند جونز (۲۰۰۰). در فصل ۲۰۰۰، مموری
مموری کارد-جک اند جونز (۲۰۰۰). در فصل ۲۰۰۰، مموری کارد ای/اس تولید کنندهٔ دانمارکی به عنوان حامی مالی دوم تیم معرفی شد. تیم در تور دو فرانس ۲۰۰۰ شرکت کرد. در آوریل همین سال، نمونهٔ هماتوکریت نیکولای بو لارسن ۵۱ اعلام شد، هرچند که میزان آن در روز پیش و پس از آن، ۴۷ بود. بو لارسن تبرئه شد، ولی جک اند جونز از حمایت مالی تیم انصراف داد. سی‌اس‌سی-تیسکالی (۲۰۰۱–۲۰۰۲). سی‌اس‌سی و یک شرکت اروپایی دیگر با نام ورلد آن‌لاین، حمایت مالی تیم را با مبلغ ۴٫۵ میلیون یورو به عهده گرفتند. ورلد آن‌لاین توسط تیسکالی خریده شد
عهده گرفتند. ورلد آن‌لاین توسط تیسکالی خریده شد و نام تیم در ۱ ژوئیهٔ ۲۰۰۱ به سی‌اس‌سی-تیسکالی تغییر یافت. پیوستن لورن ژالابر به تیم، اعتبار بین‌المللی آن را افزایش داد. ژالابر به مقام سلطان کوهستان تور دو فرانس ۲۰۰۱ دست یافت و در یک مرحلهٔ تور نیز پیروز شد. در فصل ۲۰۰۲، تایلر همیلتون در جیرو دیتالیا دوم شد. هم‌چنین تیم در آستانهٔ پیروز شدن مرحلهٔ تایم تریل تیمی در تور دو فرانس ۲۰۰۲ بود که به دلیل ترکیدن لاستیک از آن بازماند. ژالابر دوباره عنوان سلطان کوهستان را کسب کرد و در کلاسیک سن سباستین به پیروزی
را کسب کرد و در کلاسیک سن سباستین به پیروزی رسید. سپس در پایان همان فصل، بازنشسته شد. تیم سی‌اس‌سی (۲۰۰۳–۲۰۰۸). در فصل ۲۰۰۳ تیسکالی از تیم‌داری انصراف داد و نام تیم به تیم سی‌اس‌سی تغییر کرد. با حذف یکی از حامیان مالی، بودجهٔ تیم نیز کاهش یافت. دفتر مدیریت تیم از هرنینگ به لینگبی انتقال پیدا کرد. همیلتون به عنوان رهبر تیم انتخاب شد و در تور لیژ-باستون-لیژ به پیروزی رسید؛ ولی به دلیل شکستگی ترقوه در مرحلهٔ نخست تور دو فرانس زمان زیادی را از دست داد و در پایان، به مقام چهارم رسید. در فصل ۲۰۰۴، ایوان باسو
به مقام چهارم رسید. در فصل ۲۰۰۴، ایوان باسو جایگزین همیلتون شد. در تور دو فرانس ۲۰۰۴، باسو در رده‌بندی اصلی بر سکوی سوم ایستاد. در فصل ۲۰۰۵، باسو و داوید زابریسکی سه مرحله از جیرو را پیروز شدند. در تور همان سال، باسو دوم شد و زابریسکی در پرولوگ برنده شد. در میانهٔ تور دو فرانس، سی‌اس‌سی حمایت مالی خود را تا سال ۲۰۰۸ توسعه داد. در تور انکو، یولیچ و ساستره اول و دوم شدند. سورنسن نیز یک مرحله از ووئلتا را پیروز شد و ساستره در رده‌بندی اصلی در جای دوم قرار گرفت. در پایان فصل، تیم سی‌اس‌سی برندهٔ تور حرفه‌ای
در پایان فصل، تیم سی‌اس‌سی برندهٔ تور حرفه‌ای فصل ۲۰۰۵ شد. در فصل ۲۰۰۶، هدف تیم برنده شدن هر سه گرند تور بود. قرار بود باسو در جیرو و تور و ساستره در ووئلتا رکاب بزنند. سی‌اس‌سی دارای تایم‌تریل‌روهایی مانند زابریسکی، یولیچ و فابیان کانچلارا نیز بود. در جیرو، باسو با اختلاف زمانی زیاد قهرمان شد. در ۳۰ ژوئن اعلام شد که باسو به دلیل مشارکت در یک پروندهٔ دوپینگ اجازهٔ شرکت در تور را ندارد. ساستره به عنوان رهبر تیم در تور دو فرانس ۲۰۰۶ اعلام شد و در پایان تور، در مکان چهارم قرار گرفت. او این رتبه را در ووئلتا
در مکان چهارم قرار گرفت. او این رتبه را در ووئلتا نیز تکرار کرد. در فصل ۲۰۰۷، تیم برای جیرو جوانگرایی کرد و اندی اشلک علاوه بر قهرمانی در رده‌بندی رکابزنان جوان، مقام دوم رده‌بندی اصلی را نیز به دست آورد. در تور، ساستره چهارم شد و در ووئلتا به مقام دوم دست یافت. سی‌اس‌سی-ساکسو بانک (۲۰۰۸). سی‌اس‌سی اعلام کرد که قرارداد خود را در بهار ۲۰۰۸ تمدید نخواهد کرد. در میانهٔ ژوئن اعلام شد که ساکسو بانک قراردادی سه‌ساله امضا کرده‌است. بنابراین در تور دو فرانس ۲۰۰۸، تیم با عنوان تیم سی‌اس‌سی-ساکسو بانک حضور یافت.
تیم با عنوان تیم سی‌اس‌سی-ساکسو بانک حضور یافت. ساستره در تور قهرمان شد و تیم نیز برندهٔ رده‌بندی تیمی شد. تیم ساکسو بانک (۲۰۰۹–۲۰۱۰). در فصل ۲۰۰۹، تنها موفقیت عمدهٔ تیم، کسب مقام دوم در رده‌بندی اصلی تور دو فرانس و به تن کردن پیراهن بهترین رکابزن جوان آن تور توسط اندی اشلک بود. در فصل ۲۰۱۰، ریچی پورت و فرانک اشلک در رده‌بندی اصلی جیرو و ووئلتا در مکان هفتم و پنجم ایستادند. در تور نیز دوباره اندی اشلک مقام دوم را به دست آورد؛ ولی پس از پس گرفته شدن قهرمانی کونتادور به دلیل دوپینگ، عنوان قهرمانی تور را کسب
کونتادور به دلیل دوپینگ، عنوان قهرمانی تور را کسب کرد. ساکسوبانک-سون‌گارد (۲۰۱۱). در اوت ۲۰۱۰ نام تیم برای فصل آینده اعلام شد و تیم با آلبرتو کونتادور (قهرمان دو دورهٔ تور دو فرانس) قرارداد امضا کرد. هم‌چنین برادران اشلک در ژوئیهٔ ۲۰۱۰ اعلام کردند که در فصل آینده از تیم جدا خواهند شد. در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۱ اعلام شد که سون‌گارد در فصل بعد، حامی مالی عنوان تیم نخواهد بود. ساکسو-تینکوف و تینکوف-ساکسو (۲۰۱۲). در ۲۵ ژوئن ۲۰۱۲ بانک روسی تینکوف به عنوان حامی مالی دوم تیم در ادامهٔ فصل ۲۰۱۲ و تا پایان فصل ۲۰۱۳ اعلام
تیم در ادامهٔ فصل ۲۰۱۲ و تا پایان فصل ۲۰۱۳ اعلام شد. ساکسو بانک نیز قرارداد خود را تا فصل ۲۰۱۳ تمدید کرد. در نتیجه نام تیم به ساکسو بانک-تینکوف بانک تغییر کرد. کونتادور پس از پایان محرومیتش به دلیل دوپینگ به مسابقات بازگشت و قهرمان ووئلتا شد. اولگ تینکوف در فصل ۲۰۱۳ تیم را از بیارن ریس خرید و نام تیم به تینکوف-ساکسو تغییر یافت. برای فصل ۲۰۱۵، پیتر ساگان به تیم پیوست. در مارس ۲۰۱۵، ریس به دلیل اختلاف با تینکوف از تیم جدا شد. در دسامبر همان سال، تینکوف اعلام کرد که در پایان فصل ۲۰۱۶، تیم را خواهد فروخت تا
کرد که در پایان فصل ۲۰۱۶، تیم را خواهد فروخت تا فعالیت تجاری بانک را از حمایت ورزشی به تبلیغات تلویزیونی معطوف کند. البته در ژوئیهٔ ۲۰۱۶ اعلام کرد هنگامی که کریس فروم بازنشسته شود، با هدف پیروزی در تور دو فرانس به دوچرخه‌سواری باز خواهد گشت.
سر هنس اسلون اولین بارونت، رئیس انجمن سلطنتی (زاده ۱۶ آوریل ۱۶۶۰ - درگذشته ۱۱ ژانویه ۱۷۵۳) پزشک، طبیع‌دان و کلکسیون‌دار بریتانیایی زاده ایرلند بود که بیشتر به خاطر اهدا مجموعه‌اش به ملت شناخته شده‌است. او با این کار امکان تأسیس موزه بریتانیا را فراهم کرد. بعدها نام او روی خیابانها و کاخ‌ها مثل کاخ هنس، هلال هنس ومیدان هنس در لندن و همچنین سِر هنس اسلون در مکان تولدش شهر کیلی‌لی گذاشته شد. زندگی اولیه. اسلون در ۱۶ آوریل ۱۶۶۰ در کیلی‌لی در شهرستان داون در کلونی پروتستان مزرعه اولستر در شمال ایرلند به دنیا
پروتستان مزرعه اولستر در شمال ایرلند به دنیا آمد. او هفتمین پسر الکساندر اسلون (درگذشته ۱۶۶۶)، گماشته، جیمز هامیلتون دومین وایکانت کلینبوی و بعدها اولین ارل کلنبرازیل، بود. خانواده اسلون از آیشایر اسکاتلند مهاجرت کرده بودند اما در شمال ایرلند تحت حکومت جیمز یکم اقامت کرده بودند. پدر هنس اسلون زمانی که او شش سال داشت درگذشت. اسلون، به عنوان یک جوان، اشیایی در مورد تاریخ طبیعی و چیزهای عجیب و غریب جمع‌آوری کرد. این کار موجب شد زمانی که برای مطالعه پزشکی به لندن رفت، گیاه‌شناسی، جراحی و داروسازی هم مطالعه
لندن رفت، گیاه‌شناسی، جراحی و داروسازی هم مطالعه کند. عادت جمع‌آوری اشیایی که داشت موجب مفید بودن او برای جان ری و رابرت بویل شد. بعد از چهار سال اقامت در لندن، به سراسر فرانسه مسافرت کرده و مدتی را در پاریس و مون‌پلیه گذراند، و مدتی طولانی در دانشگاه اورنج-ناسائو مانده و در سال ۱۶۸۳ دکترای پزشکی‌اش راگرفت. او با مجموعهٔ قابل توجهی از گیاهان و چیزهای عجیب و غریب به لندن بازگشت. او قبلاً مجموعه‌اش را برای جان ری فرستاده بود و او در کتاب تاریخ طبیعی گیاهان از آن‌ها استفاده کرده بود. سفر به جامائیکا. در سال
آن‌ها استفاده کرده بود. سفر به جامائیکا. در سال ۱۶۸۵ اسلون به عنوان عضو انجمن سلطنتی انتخاب شد. در همان زمان توجه توماس سدنهام را جلب کرد و او به اسلون معرفی‌نامه باارزشی برای کار داد. در سال ۱۶۸۷ او عضو کالج پزشکان شد و همان سال بدرخواست فرماندار جامائیکار دومین دوک البه‌مارل با کشتی اچ‌ام‌اس اسیستنس به عنوان پزشک به جامائیکا رفت. جامائیکا به خاطر نیشکر و دیگر محصولاتی که به وسیلهٔ کار اجباری بردگان وارد شده از آفریقا کشت می‌شد، به عنوان منبع سود فراوان تاجران انگلیسی در حال ظهور بود. به‌هرحال، سال بعد
تاجران انگلیسی در حال ظهور بود. به‌هرحال، سال بعد البه‌مارل در جامائیکا درگذشت، بنابراین سفر اسلون فقط ۱۵ ماه طول کشید؛ در ان زمان او در مورد ۸۰۰ گونهٔ جدید گیاهان یادداشت‌های نوشت و در ۱۶۹۶ به زبان لاتین آن‌ها را به صورت کاتالوگی درآورد. بعدها بین سال‌های ۱۷۰۷ تا ۱۷۲۵ شرح مسافرتش به جامائیکا را در دو جلد حجیم مصور نوشت. در سال ۱۶۹۳ دبیرانجمن سلطنتی شد و به مدت بیست سال ویرایشگر مجله تبادلات فلسفی در جامعه سلطنتی بود. اسلون با لانگلی رز، بیوهٔ فولک رز از جامائیکا، و دختر یکی از قضات جان لانگلی، ازدواج کرد.
و دختر یکی از قضات جان لانگلی، ازدواج کرد. آن‌ها صاحب سه دختر به نام‌های مری، سارا و الیزابت و یک پسر به نام هانس داشتند. از بین چهار فرزند آن‌ها فقط سارا و الیزابت زنده ماندند. سارا با جرج استنلی از پالتونز و الیزابت با چارلز کادوگان، که در آینده دومین بارون کادوگان شد، ازدواج کرد. درآمد حاصل از شکر تولید شده توسط کارگران بردهٔ اهل آفریقا در مزارع الیزابت در ناحیه‌ای که با نام ۱۶ مایل پیاده‌روی شناخته می‌شد ثروت خانواده در لندن را بیشتر می‌کرد و همراه با آن درآمد پزشکی اسلون و سرمایه‌گذاری‌های ملکی در
آن درآمد پزشکی اسلون و سرمایه‌گذاری‌های ملکی در لندن، ثروت لازم برای جمع‌آوری در مقیاس وسیع را برای او فراهم می‌کرد. اسلون هنگام اقامت در جامائیکا با که افراد محلی با آب مخلوط کرده و می‌نوشیدند برخورد کرد، گرچه در گزارشش آن را تهوع‌آور نامید. در قرن هفدهم دستورالعمل‌های زیادی برای مخلوط کردن شکلات با فلفل، تخم‌مرغ، شکر و شیر رواج داشت. بعد از بازگشت از جامائیکا، اسلون تصمیم گرفت شکلات را با شیر مخلوط کند، گرچه اولین فردی نبود که این کار را انجام می‌داد. در دههٔ ۱۷۵۰، یک بقال سوهو به نام نیکلاس ساندرس مدعی
دههٔ ۱۷۵۰، یک بقال سوهو به نام نیکلاس ساندرس مدعی شد که دستورالعمل اسلون را به عنوان اکسیر دارویی می‌فروشد، شاید او «شکلات شیر سرهنس اسلون» رااولین نام تجاری شکلات شیر ساخت. در قرن نوزدهم برادران کادبری قوطی‌های شکلات نوشیدنی را فروختند که کارتهای تبلیغی آن‌ها هم موجب تقویت درخواست شکلات با دستورالعمل اسلون شد. کار پزشکی. کار او به عنوان یک پزشک در میان طبقات بالای جامعه فراوان، متدوال و پرمنفعت بود. او به سه فرمانروا:ملکه آن، جرج یکم و جرج دوم خدمت کرد. در سال ۱۷۱۶، اسلون بارون شد، او اولین پزشکی بود که
سال ۱۷۱۶، اسلون بارون شد، او اولین پزشکی بود که عنوانی موروثی دریافت کرد. در سال ۱۷۱۹، او رئیس کالج سلطنتی پزشکان شد و شانزده سال این عنوان را حفظ کرد. در سال ۱۷۲۲، به عنوان پزشک عمومی ارتش و در ۱۷۲۷ به عنوان اولین پزشک جرج دوم منصوب شد. در سال ۱۷۲۷، باپیروزی بر سر ایزاک نیوتن رئیس انجمن سلطنتی شد. در هشتاد سالگی از ریاست بازنشسته شد. وی بنیانگذار خانهٔ کودکان سرراهی لندن و اولین مؤسسهٔ ملی مراقبت از کودکان سرراهی بود. موزهٔ بریتانیا و باغ پزشکی چلسی. علت شهرت اسلون به خاطر سرمایه‌گذاری عاقلانه‌اش بیشتر از
اسلون به خاطر سرمایه‌گذاری عاقلانه‌اش بیشتر از مشارکت‌هایش در علوم طبیعی و حتی حرفه‌اش است. خرید باغ بزرگ در چلسی در سال ۱۷۱۲ زمین باغ پزشکی چلسی را فراهم کرد. حرکت بزرگ وی به عنوان یک جمع‌آوری‌کننده موجب شد در ۱۷۰۱ (بوسیلهٔ ارث، مشروط به پرداخت بدهی‌های خاص) کار جمع‌آوری را به عنوان شغل تمام عمر، در اتاقک ویلیام کورتن، بدست آورد. زمانی که اسلون در سال ۱۷۴۱ بازنشسته شد، کتابخانه و کلکسیون جمع‌آوری شده توسط او که از بلومزبوری به خانه‌اش در چلسی آورد، چنان رشد کرد که ارزش بی‌همتایی داشت. او مجموعهٔ تاریخ
رشد کرد که ارزش بی‌همتایی داشت. او مجموعهٔ تاریخ طبیعی گستردهٔ ویلیام کورتن، فیلیپو آنتونیو گولترو، جیمز پتیور، نهمیا گورو، لئونارد پلاکنت و دوشس بی‌فورت، آدام بودل، پاول هرمان، فرانس کیگلر و هرمان بوئرهاو بدست آورد. هنگام مرگ در ۱۱ ژانویه ۱۷۵۳، او کتابهایش، نسخه‌های خطی، چاپها، نقاشی‌ها، مدالها، سکه‌ها، مُهرها، جواهرات و بقیهٔ وسایل جمع‌آوری شده‌اش را برای ملت به ارث گذاشت، با این شرط که مجلس ۲۰۰۰۰ پوند، که بسیار کمتر از ارزش مجموعه‌اش بود، به وراث بپردازد. درخواست او همان سال به تصویب رسید و مجموعه همراه
درخواست او همان سال به تصویب رسید و مجموعه همراه با کتابخانه سلطنتی جرج دوم و غیره با نام موزه بریتانیا در بلومزبوری به تماشای عمومی گذاشته شد. بخش قابل توجهی از این مجموعه پایه واساس تأسیس موزه تاریخ طبیعی لندن شد. او همچنین به شرکت داروسازی زمین باغ پزشکی چلسی را بخشید، که آن‌ها در سال ۱۶۷۳ از مسئولان شهر اجاره کرده بودند. مرگ. هنس اسلون در ۱۸ ژانویه ۱۷۵۳ در کلیسای قدیمی چلسی با لوحه یادبود زیر به خاک سپرده شد. افسانه. همسرش الیزابت هم که در سال ۱۷۲۴ درگذشت در قبر او به خاک سپرده شد. میدان اسلون، خیابان
در قبر او به خاک سپرده شد. میدان اسلون، خیابان اسلون، و باغهای اسلون در منطقه سلطنتی کنزینگتون و چلسی و همین‌طور شاپرک دم‌چلچله‌ای اسلون به افتخار هنس اسلون نامگذاری شده‌اند. نام او روی خیابان هنس، هلال هنس، میدان هنس و جادهٔ هنس گذاشته شده‌است، که همهٔ آن‌ها در منطقه سلطنتی قرار دارد. کارل لینه گیاه گونه اسلونه را به افتخار او نامیده است.
مکبث (؛ c. 1005 – ) پادشاه اسکاتلند بود. او ابتدا سردار نبرد با نروژی‌ها و حاکم خطه گلامیس بود که با پیروزی در نبرد با نروژ از طرف شاه دانکن، شاه اسکاتلند، حاکم خطه کادور و سومین ولیعهد بعد از پسران شاه، ملکوم و دونالبین شد. مکبث به تحریک همسرش شاه دنکان را در خواب کشته ، خود بر تخت سلطنت اسکاتلند نشسته و اتگشت اتهام قتل را به سوی پسران شاه قرار داد. دونالبین به ایرلند رفته و ملکوم به لندن، پیش ادوارد خستو پادشاه انگلستان رفته و با کمک شاه انگلیس و سرداران شورشی مکبث از جمله مکدف، مکبث و سپاهش را در نبرد
شورشی مکبث از جمله مکدف، مکبث و سپاهش را در نبرد دنسی نین شکست داد و کشت و بر تخت سلطنت نشست.
شاهدخت مارگارت (; زاده ۲۱ اوت ۱۹۳۰ − درگذشته ۹ فوریه ۲۰۰۲) دختر جرج ششم و الیزابت، ملکه مادر و تنها خواهر الیزابت دوم، ملکه سابق بریتانیا بود. مارگارت بیشتر دوران کودکی خود را در کنار پدر و مادر و خواهرش گذراند. زندگی او در شش سالگی به طرز چشمگیری تغییر کرد. زمانی که عموی وی، پادشاه ادوارد هشتم، از سلطنت کناره‌گیری کرد و با والیس سیمپسون ازدواج کرد، پدر مارگارت به سلطنت رسید و خواهر وی با داشتن مارگارت در صف دوم سلطنت ، وارث فرض شد. در طول جنگ جهانی دوم، دو خواهر علی‌رغم پیشنهاد برای انتقال آنها به کانادا،
خواهر علی‌رغم پیشنهاد برای انتقال آنها به کانادا، در قلعه وینزر اقامت داشتند. در طول سال‌های جنگ، مارگارت برای انجام هرگونه وظیفه رسمی بسیار جوان قلمداد می‌شد و در عوض تحصیلات خود را ادامه داد. پس از جنگ، مارگارت عاشق کاپیتان گروه پیتر تاونسند شد. در سال ۱۹۵۲، پدرش درگذشت، خواهرش ملکه شد و تاونسند از همسرش رزماری جدا شد. اوایل سال بعد از مارگارت خواستگاری کرد. بسیاری از افراد در دولت معتقد بودند که وی برای خواهر ۲۲ ساله ملکه شوهر نامناسبی خواهد بود و کلیسای انگلیس حاضر به پشتیبانی از ازدواج با یک مرد مطلقه
انگلیس حاضر به پشتیبانی از ازدواج با یک مرد مطلقه نشد. شاهدخت مارگارت در سن ۲۳ سالگی به کاپیتان پیتر تاونسند علاقه‌مندشد و برای ازدواج با او تا سن ۲۵ سالگی (از قوانین سلطنتی بریتانیا) صبر کرد اما در سن ۲۵ سالگی بر طبق قوانین کلیسا اجازه ازدواج با مرد مطلقه از جانب ملکه الیزابت دوم خواهرش صادر نشد، او روزهای سختی را برای فراموش کردن عشقش کاپیتان پیتر گذراند. مارگارت سرانجام برنامه‌های خود را با تاونسند کنار گذاشت و در سال ۱۹۶۰ با عکاس انتونی آرمسترانگ جونز ازدواج کرد. ملکه او را ارل اسنودن کرد. این زوج صاحب
کرد. ملکه او را ارل اسنودن کرد. این زوج صاحب یک پسر به نام دیوید و یک دختر به نام سارا شدند. مارگارت یکی از اعضای جنجالی خانواده سلطنتی انگلیس بود. طلاق وی در سال ۱۹۷۸ بسیار مورد تبلیغات منفی قرار گرفت و زندگی خصوصی وی برای سال‌ها مورد سوژه‌های شدید رسانه‌ها و ناظران سلطنتی بود. سلامتی او در دو دهه آخر زندگی اش به تدریج بدتر شد. او در بیشتر زندگی بزرگسالی خود سیگاری بود و در سال ۱۹۸۵ تحت عمل ریه قرار گرفت. وی از یک مورد ذات الریه در سال ۱۹۹۳ و حداقل سه سکته مغزی بین سالهای ۱۹۹۸ و ۲۰۰۱ رنج برد. او پس از
مغزی بین سالهای ۱۹۹۸ و ۲۰۰۱ رنج برد. او پس از آخرین سکته‌اش در بیمارستان کینگ ادوارد هفتم در ۹ فوریه ۲۰۰۲ در لندن درگذشت. او همانند پدرش بسیار سیگار می‌کشید و در سن ۷۱ سالگی به دلیل سرطان ریه (مانند پدرش) درگذشت. سال‌های آغازین. مارگارت در ۲۱ اوت ۱۹۳۰ در قلعه گلمیس در اسکاتلند، خانه اجدادی مادرش به دنیا آمد و در خانواده خاندان سلطنتی به مارگو معروف شد. او توسط سر هنری سیمسون، متخصص زنان و زایمان سلطنتی به مادرش تحویل داده شد. وزیر امور خارجه، جی آر کلینز، برای تأیید تولد حضور داشت. ثبت نام تولد وی چند روز
تأیید تولد حضور داشت. ثبت نام تولد وی چند روز به تأخیر افتاد تا از شماره ۱۳ وی در ثبت اسناد جلوگیری شود. وی در زمان تولد، نفر چهارم در صف جانشینی تاج و تخت انگلیس بود. پدر او دوک یورک (بعداً شاه جرج ششم) پسر دوم پادشاه جرج پنجم و ملکه ماری بود. مادر وی دوشس یورک (بعداً ملکه الیزابت، ملکه مادر)، دختر کوچک ارل چهاردهم و کنتس استراتومور و کینگ هورن بود. دوشس یورک در ابتدا می‌خواست نام دختر دوم خود را «آن مارگارت» بگذارد، همان‌طور که در نامه‌ای به ملکه ماری توضیح داد: «من خیلی هیجان زده هستم که او را آن
توضیح داد: «من خیلی هیجان زده هستم که او را آن مارگارت بنامم، زیرا فکر می‌کنم آنِ یورک زیبا به نظر می‌رسد و الیزابت و آن نیز به هم می‌آیند.» پادشاه جرج پنجم از نام آن متنفر بود اما گزینه «مارگارت رز» را تأیید کرد. مارگارت در ۳۰ اکتبر ۱۹۳۰ در کلیسای خصوصی کاخ باکینگهام توسط کاسمو لانگ، اسقف اعظم کانتربری غسل تعمید یافت. زندگی اولیه مارگارت در وهله اول در محل اقامت یورک در ۱۴۵ پیکادیلی (خانه خودشان در لندن) و سلطنتی لژ در وینزر سپری شد. عموم مردم یورک، آن‌ها را یک خانواده ایده آل تصور می‌کردند: پدر، مادر و
را یک خانواده ایده آل تصور می‌کردند: پدر، مادر و فرزندان، اما شایعات بی اساس در مورد ناشنوایی و لال بودن مارگارت کاملاً از بین نرفت تا اولین حضور عمومی اصلی مارگارت در مراسم ازدواج عمویش پرنس جورج در سال ۱۹۳۴. وی در کنار خواهرش، پرنسس الیزابت، توسط معلم سر خانه اسکاتلندی آنها ماریون کرافورد تحصیل کرد. تحصیلات مارگارت عمدتاً تحت نظارت مادرش انجام می‌شد، که به گفته راندولف چرچیل «هرگز هدفش این نبود که دخترانش بیش از خانم‌های جوان خوش رفتار باشند». هنگامی که ملکه ماری بر اهمیت تحصیلات اصرار ورزید، دوشس یورک
ملکه ماری بر اهمیت تحصیلات اصرار ورزید، دوشس یورک اظهار داشت: «من نمی‌دانم منظور او چیست. هر چه باشد من و خواهرانم فقط معلم سر خانه داشتیم و همه ما به خوبی ازدواج کردیم - یکی از ما بسیار خوب». مارگارت نسبت به تحصیلات محدود خود، خصوصاً در سال‌های بعد، کینه‌توزی داشت و انتقاد از مادر را هدف قرار می‌داد. با این حال، مادر مارگارت به یکی از دوستانش گفت که «از این که دخترانش مانند بچه‌های دیگر به مدرسه نرفته‌اند» پشیمان است. و استخدام یک معلم سر خانه به جای اعزام دختران به مدرسه فقط با اصرار شاه جورج پنجم انجام
دختران به مدرسه فقط با اصرار شاه جورج پنجم انجام شده‌است. جی ام. باری، نویسنده کتاب پیتر پن، داستان‌هایی را برای خواهران در کودکی می‌خواند. سال‌های پس از جنگ. در پایان جنگ در سال ۱۹۴۵، مارگارت به همراه خانواده و نخست‌وزیر وینستون چرچیل در بالکن کاخ باکینگهام ظاهر شد. پس از آن، الیزابت و مارگارت هر دو به صورت ناشناس به جمعیت بیرون کاخ پیوستند و شعار می‌دادند: «ما شاه را می‌خواهیم، ما ملکه را می‌خواهیم!» در ۱۵ آوریل ۱۹۴۶، مارگارت وارد کلیسای انگلیس شد. در ۱ فوریه ۱۹۴۷، او، الیزابت و والدین آنها یک تور دولتی
۱۹۴۷، او، الیزابت و والدین آنها یک تور دولتی آفریقای جنوبی را آغاز کردند. این دیدار سه‌ماهه اولین دیدار مارگارت به خارج از کشور بود و او بعداً ادعا کرد که «هر دقیقه آن را» به خاطر می‌آورد. مارگارت توسط پیتر تاونسند، اسب سوار پادشاه، مورد حمایت قرار گرفت. در اواخر همان سال، مارگارت در عروسی الیزابت ساقدوش عروس بود. در سه سال آینده الیزابت صاحب دو فرزند به نام‌های چارلز و آن شد که تولد آنها مارگارت را از خط جانشینی جلوتر برد. در سال ۱۹۵۰، معلم سلطنتی سابق، ماریون کرافورد، زندگینامه‌ای غیرمجاز از سال‌های
ماریون کرافورد، زندگینامه‌ای غیرمجاز از سال‌های کودکی الیزابت و مارگارت را با عنوان «شاهزاده‌های کوچک"»منتشر کرد که در آن وی مارگارت را «بازیگوش سبک قلب» و «سرگرم‌کننده و خشن» توصیف کرده بود. رابطه عاشقانه با پیتر تانزند. مارگارت از مرگ پدرش ناراحت بود و برای کمک به خواب او، داروهای آرامبخش تجویز شد. وی دربارهٔ پدرش نوشت: «او شخصیتی بسیار شگفت‌انگیز، قلب و مرکز خانواده خوشبخت ما بود.» مارگارت با مادر بیوه خود از کاخ باکینگهام نقل مکان کرد و به خانه کلارنس رفت، در حالی که خواهر و خانواده‌اش از خانه کلارنس
رفت، در حالی که خواهر و خانواده‌اش از خانه کلارنس به کاخ باکینگهام نقل مکان کردند. پیتر تاونسند به عنوان سرپرست خانه تجدید ساختار شده مادرش منصوب شد. در سال ۱۹۵۳، او از همسر اول خود جدا شد و خواستار ازدواج با مارگارت شد. وی ۱۵ سال بزرگتر از وی بود و از ازدواج قبلی خود دارای دو فرزند بود. مارگارت خواسته خود را برای ازدواج با تاونسند، به خواهر خود، ملکه اطلاع داد. رضایت ملکه طبق «قانون ازدواج‌های سلطنتی ۱۷۷۲» لازم بود. همان‌طور که در سال ۱۹۳۶، کلیسای انگلیس حاضر به پذیرش ازدواج عموی مارگارت، ادوارد هشتم با
حاضر به پذیرش ازدواج عموی مارگارت، ادوارد هشتم با بیوه آمریکایی نشد. ملکه ماری اخیراً فوت کرده بود و الیزابت در آستانه تاج گذاری بود. وی پس از تاج گذاری، قصد داشت به مدت شش ماه در کشورهای مشترک‌المنافع گشت و گذار کند. ملکه به مارگارت گفت، «تحت این شرایط، منطقی نیست که من از شما بخواهم یک سال صبر کنید.» و در عوض او را از خانه مادر ملکه به خانه خود منتقل کرد. کابینه انگلیس از تأیید این ازدواج خودداری کرد و روزنامه‌ها گزارش دادند که این ازدواج «غیرقابل تصور» است و «برخلاف سنت سلطنتی و مسیحی» می‌باشد. چرچیل به
و «برخلاف سنت سلطنتی و مسیحی» می‌باشد. چرچیل به ملکه اطلاع داد که نخست وزیران دومنیون به اتفاق آرا مخالف این ازدواج هستند و پارلمان ازدواج را که توسط کلیسای انگلیس به رسمیت شناخته نشود تصویب نمی‌کند مگر اینکه مارگارت از حقوق خود برای سلطنت چشم پوشی کند. ازدواج. پرنسس مارگارت برای اولین بار در سال ۱۹۵۸ با انتونی آرمسترانگ جونز، که یک عکاس بود، در یک مهمانی شام ملاقات کرد. آنها در اکتبر ۱۹۵۹ نامزد کردند. آرمسترانگ-جونز با یک حلقه نامزدی یاقوتی که به وسیله یک الماس به شکل گلدان احاطه شده بود، از مارگارت
یک الماس به شکل گلدان احاطه شده بود، از مارگارت خواستگاری کرد. گفته می‌شود که این اتفاق یک روز پس از اینکه خبر اینکه پیتر تاونسند قصد دارد با یک زن جوان بلژیکی ازدواج کند منتشر شد. این زن بلژیکی ماری لوس جاماگن بود که نصف پیتر سن داشت و شباهت زیادی به شاهزاده مارگارت داشت. ماری پیشنهاد پیتر را پذیرفت. اعلام نامزدی مارگارت، در ۲۶ فوریه ۱۹۶۰، مطبوعات را غافلگیر کرد. او مراقبت کرده بود که رابطه عاشقانه‌اش را از خبرنگاران پنهان کند. زندگی عمومی و کار خیرخواهانه. از جمله اولین اقدامات رسمی مارگارت، راه اندازی
از جمله اولین اقدامات رسمی مارگارت، راه اندازی کشتی اقیانوس پیمای قلعه ادینبورگ در بلفاست در سال ۱۹۴۷ بود. متعاقباً، مارگارت به تورهای مختلفی از مکانهای مختلف پرداخت. در اولین تور مهم خود، در سال ۱۹۴۷ به تور و سفر به آفریقای جنوبی به پدر و مادر و خواهرش پیوست. تور وی در انگلیس به مستعمرات انگلیس در دریای کارائیب در سال ۱۹۵۵ باعث ایجاد شور و هیجان در سرتاسر هند غربی شد و کلاسپوها نیز به او تقدیم شدند. در حالی که مستعمرات کشورهای مشترک‌المنافع انگلیس به دنبال ملیت بودند، پرنسس مارگارت نماینده ولیعهد در مراسم
ملیت بودند، پرنسس مارگارت نماینده ولیعهد در مراسم استقلال در جامائیکا در ۱۹۶۲ و تووالو و دومنیکا در ۱۹۷۸ بود. سفر وی به تووالو به دلیل یک بیماری، که ممکن است ذات الریه ویروسی باشد، کوتاه شد؛ و او را برای بهبودی به استرالیا منتقل کردند. سایر سفرهای خارج از کشور شامل ایالات متحده در ۱۹۶۵، ژاپن در ۱۹۶۹ و ۱۹۷۹، ایالات متحده و کانادا در ۱۹۷۴، استرالیا در ۱۹۷۵، فیلیپین در ۱۹۸۰، سوازیلند در ۱۹۸۱، و چین در سال ۱۹۸۷. منافع اصلی او موسسات خیریه رفاهی، موسیقی و باله بود. وی رئیس انجمن ملی و انجمن سلطنتی اسکاتلند برای
وی رئیس انجمن ملی و انجمن سلطنتی اسکاتلند برای جلوگیری از ظلم به کودکان و کمک به کودکان بی‌اعتبار در سرتاسر کشور بود ("I CAN" نیز نامیده می‌شود). وی رئیس بزرگ تیپ آمبولانس سنت جان و سرهنگ ارشد سپاه پرستاری ارتش سلطنتی ملکه الکساندرا بود. وی همچنین رئیس یا حامی بسیاری از سازمانها مانند انجمن المپیک غرب وست هند، دختران راهنما، تئاتر باله شمالی، باله سلطنتی بیرمنگام، باله اسکاتلند، کودکان اول، مراقبت از سرطان Tenovus، کالج سلطنتی پرستاری، و لندن فانوس دریایی (یک مؤسسه خیریه ایدز که از آن زمان با ترنس هیگینز
(یک مؤسسه خیریه ایدز که از آن زمان با ترنس هیگینز تراست ادغام شده‌است). در برخی مواقع از مارگارت انتقاد شد که به دلیل سایر اعضای خانواده سلطنتی فعال نیست.
کلیسا سنت جرج، قلعه وینزر () محل عبادت در قلعه وینزر است.
کاکل‌خروسی‌ها نام یک سرده از تیره گوهرمرغان است.
کاکل‌خروسی گینه‌ای نام یک گونه از سرده کاکل‌خروسی‌ها است.
کاکل‌خروسی آندی نام یک گونه از سرده کاکل‌خروسی‌ها است.