payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۷۱ محل متفاوت است. یگر نوشت: در فوریه ۱۹۴۲ گزارش ادامه کشتارها به گزارش ضمیمه شد و تعداد قربانیان به ۱۳۸٬۲۷۲ نفر رسید. از این میان ۴۸٬۲۵۲ نفر مرد، ۵۵٬۵۵۶ نفر زن و ۳۴٬۴۶۴ نفر کودک بودند. تنها ۱۸۵۱ نفر از قربانیان یهودی نبودند. یگر در پایان جنگ از اسارت متفقین فرار کرد. وی تحت نام واقعی خودش در هایدلبرگ زندگی کرد تا مارس ۱۹۵۹ که گزارش وی کشف شد و دستگیر شد. وی در ۲۲ ژوئن ۱۹۵۹ در زندان هوهناسپرگ خودکشی کرد. مشارکت ورماخت. کشتارها در شرق با اطلاع و حمایت ارتش آلمان صورت می‌گرفت. در دستوری به تاریخ ۱۰ اکتبر
آلمان صورت می‌گرفت. در دستوری به تاریخ ۱۰ اکتبر ۱۹۴۱ که فیلد مارشال والتر فون رایشناو آن را برای ارتش ششم خواند و به دستور رایشناو معروف است آمده: فیلد مارشال گرد فون روندشتت از گروه ارتش جنوبی بیان کرد که با این دستور کاملاً موافق است و این دستور را به تمامی ژنرال‌های تحت فرمان خود فرستاد.هرچند که در جریان دادگاه‌های نورنبرگ وی گفت که تا قبل از دستگیری هیچ اطلاعی از این دستور نداشته‌است، گرچه وی تأیید کرد که ممکن است این دستور به اداره دفتر گروه ارتش رفته باشد. ژنرال اریش فن مانشتاین در دستوری به نیروهایش
ژنرال اریش فن مانشتاین در دستوری به نیروهایش به تاریخ ۲۰ نوامبر بیان کرد: مانشتاین در نامه‌ای که به اوتو اولندرف فرمانده آینزاتس‌گروپن دی فرستاد از این‌که اس‌اس تمامی ساعت‌های مچی یهودیان کشته‌شده را برای خود برمی‌دارد و آن‌ها را ارتش تقسیم نمی‌کند شکایت کرده بود. گذشته از این شکایت جزئی، ارتش و نیروهای آینزاتس‌گروپن با یکدیگر ارتباط نزدیکی داشتند. در ۶ ژوئیه ۱۹۴۱ آینزاتس‌کماندو 4b و آینزاتس‌گروپن سی گزارش دادند که نیروهای ارتش به‌طور حیرت‌آوری با یهودیان با خصومت برخورد می‌کنند. در ۸ سپتامبر آینزاتس‌گروپن
خصومت برخورد می‌کنند. در ۸ سپتامبر آینزاتس‌گروپن دی گزارش دادند که ارتباط آن‌ها با ارتش آلمان عالی است. در همان ماه فرانتس اشتالکر فرمانده آینزاتس‌گروپن آ نوشت که گروه ارتش شمالی الگوی همکاری‌کردن در نابودی‌ها هستند و هم‌چنین روابط آن‌ها با ارتش چهارم زرهی به فرماندهی ژنرال اریش هوپنر بسیار نزدیک و تقریباً از ته قلب است. در جنوب، ارتش رومانی در کشتار یهودیان اوکراین با آینزاتس‌گروپن دی همکاری نزدیکی داشت. تاریخ‌نگار آلمانی پتر لونگریش معتقد است این احتمال وجود دارد که ارتش در کنار سازمان ملی‌گرایان
وجود دارد که ارتش در کنار سازمان ملی‌گرایان اوکراینی (OUN) در به‌راه انداختن پوگروم‌های لووف و کشتار ۸٬۵۰۰ تا ۹٬۰۰۰ یهودی ساکن این شهر دست داشته و با آینزاتس‌گروپن C و مردم شهر همکاری کرده‌است. دادگاه آینزاتس‌گروپن. پس از پایان جنگ جهانی دوم، ۲۴ رهبر ارشد نیروهای آینزاتس‌گروپن در دادگاهی با نام دادگاه آینزاتس‌گروپن که در سال‌های ۱۹۴۷–۴۸ به دست ارتش ایالات متحده آمریکا برگزار شد محاکمه شدند. آن‌ها به جنایت علیه بشریت، جنایت جنگی و عضویت در اس‌اس (به عنوان یک سازمان جنایت‌کار) متهم شدند. ۱۴ حکم مرگ و ۲ حکم
سازمان جنایت‌کار) متهم شدند. ۱۴ حکم مرگ و ۲ حکم حبس ابد صادر شد که البته تنها ۴ مورد از اعدام‌ها انجام شد (در ۷ ژوئن ۱۹۵۱). باقی افراد احکام سبک‌تری دریافت کردند. برخی از رهبران آینزاتس‌گروپن نظیر اوتو اولندرف در دادگاه گفتند که پیش از عملیات بارباروسا به آن‌ها دستور داده شده بود که خود را برای کشتار یهودیان شوروی آماده کنند. امروزه هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد چنین دستوری داده شده‌است. بازرس آلمانی آلفرد اشترایم می‌گوید که اگر چنین دستوری صادر شده بود دادگاه‌های پس از جنگ تنها می‌توانستند رهبران
بود دادگاه‌های پس از جنگ تنها می‌توانستند رهبران آینزاتس‌گروپن را به‌عنوان همدست در کشتار جمعی بشناسند. در هر حال اگر ثابت شود که نیروهای آینزاتس‌گروپن بدون دستور دست به کشتار زده‌اند، می‌توان آن‌ها را به‌عنوان عامل کشتار جمعی محکوم نمود؛ و بنابراین می‌توان آن‌ها را با مجازات سخت‌تر، از جمله اعدام روبه‌رو کرد. اشترایم فرض را بر این گرفت که وجود یک دستور جامع در جلسه دفاع اولندرف یک مسئله ساختگی بوده‌است. امروزه این تئوری توسط بیشتر تاریخ‌نگاران پذیرفته شده‌است. لونگریچ می‌نویسد بیشتر دستورهایی که رهبران
لونگریچ می‌نویسد بیشتر دستورهایی که رهبران آینزاتس‌گروپن دریافت می‌کردند - مخصوصاً آن‌هایی که مربوط به انجام اعمال مجرمانه است - مبهم‌اند و در ادبیات رژیم آلمان معنای وسیعی را در بر می‌گیرند. رهبران آینزاتس‌گروپن رهنمودهایی دریافت می‌کردند دربارهٔ این که باید خشن و محکم باشند؛ همه یهودیان به‌عنوان دشمنان بالقوه شناخته می‌شدند که باید با آن‌ها با بی‌رحمی رفتار شود. یان کرشاو تاریخ‌نگار بریتانیایی معتقد است که اظهارات هیتلر پیش از عملیات بارباروسا دربارهٔ ضرورت یک جنگ بدون هیچ رحمی برای نابودی نیروی
ضرورت یک جنگ بدون هیچ رحمی برای نابودی نیروی یهود-بلشویسم، از طرف رهبران آینزاتس‌گروپن این‌طور تفسیر می‌شد که آن‌ها اجازه انجام هر عمل خشن یهودستیزانه‌ای را دارند. بسیاری از عاملان جنایات جنگی هیچ‌گاه محاکمه نشدند و پس از جنگ به زندگی عادی خود بازگشتند. بعدها آلمان غربی تنها حدود صد عضو سابق این نیروها را محاکمه کرد. با گذشت زمان کار دادگاه‌ها نیز سخت‌تر می‌شد. شاهدان پیرتر می‌شدند و شهادت آن‌ها اعتبار خود را کم‌کم از دست می‌داد. بودجه دادگاه‌ها کافی نبود و دولت‌های آلمان و اتریش تمایل کمی برای برگزاری
و دولت‌های آلمان و اتریش تمایل کمی برای برگزاری دادگاه‌های مربوط به حوادث زمان جنگ داشتند.
دفاع از رایش بخشی از نبردهای هوایی در جنگ جهانی دوم بود که توسط "لوفت‌وافه" در مناطق تحت سلطه آلمان به منظور دفاع از مردم و مراکز صنعتی انجام می‌شد. این مجموعه نبرد یکی از طولانی‌ترین جنگ هوایی در طول تاریخ است که نیروهای طرفین شب و روز در حال درگیری بودند. نیرو و راهبرد دفاعی آلمان. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ آلمان با بیش از ۱۰۰۰ جنگنده تک‌موتوره ب‌اف ۱۰۹ و ۲۰۰ جنگنده سنگین دوموتوره ب‌اف ۱۱۰ و همچنین ۱۹۷ توپ ضدهوایی سنگین و حدود ۱۵۰۰ توپ ۸۸ میلی‌متری ضدهوایی از حریم هوایی خود محافظت
توپ ۸۸ میلی‌متری ضدهوایی از حریم هوایی خود محافظت می‌کرد. آلمان و فیلدمارشال هرمان گورینگ، فرمانده کل "لوفت‌وافه" به اتکای این نیروی قدرتمند اطمینان بالایی از مصونیت در مقابل حملات هوایی دشمنان داشتند. به هر صورت ابتدا تصور می‌شد تنها لهستان در مقابل آلمان است و ۳۶ بمب‌افکن متوسط نیروی هوایی آن قابل چشم‌پوشی است. پس از ورود فرانسه و بریتانیا به جنگ با آلمان این تصورات دست‌خوش تغییر شد. به هر صورت ناوگان بمب‌افکن‌های منسوخ نیروی هوایی فرانسه، با وجود فاصله اندک پایگاه‌های آن با مراکز حساس در آلمان از جمله
اندک پایگاه‌های آن با مراکز حساس در آلمان از جمله ناحیه صنعتی رور، نیز خطر قابل توجهی به حساب نمی‌آمد. با این حال نیروی هوایی بریتانیا با بهره‌گیری از حدود ۳۰۰ بمب‌افکن نوین همپدن و ولینگتون و ۱۰۰ بمب‌افکن قدیمی‌تر ویتلی در کنار ۳۰۰ بمب‌افکن متوسط بلنهیم، تهدید جدی‌تری بود. مقابله با بمب‌افکن‌های بریتانیا (۱۹۴۱–۱۹۳۹). رزم شبانه. به منظور اجتناب از گرفتار شدن به اقدامات تلافی‌جویانه "لوفت‌وافه" در اثر واردن آمدن تلفات غیرنظامی به آلمان، عملیات بمب‌افکن‌های بریتانیایی علیه آلمان از روز ۴ سپتامبر سال ۱۹۳۹ با
علیه آلمان از روز ۴ سپتامبر سال ۱۹۳۹ با هدف گرفتن کشتی‌های جنگی "کریگس‌مارینه" در دریای شمال آغاز شد. این حملات با وارد آوردن خسارت به ناوگان بمب‌افکن‌های بریتانیا به نتیجه خاصی نرسیدند. آلمانی‌ها در ابتدا در مقابله با این حملات تعدادی از هواگردهای تک‌موتوره ب‌اف ۱۰۹ خود را در در نقش جنگنده شبانه به‌کار گرفتند. این جنگنده‌ها در همکاری با نورافکن‌های خودی عمل می‌کردند. نخستین حمله هوایی علیه یک هدف در خاک آلمان شب ۱۹ مارس سال ۱۹۴۰ صورت گرفت. پنجاه بمب‌افکن ویتلی و همپدن بریتانیا پایگاه هواگردهای دریایی
ویتلی و همپدن بریتانیا پایگاه هواگردهای دریایی "لوفت‌وافه" در هورنوم در جزیره زیلت را بمباران کردند. در چند هفته آتی الگوی حملات تغییری نکرد. در نهایت در پی بمباران روتردام در هلند در میانه ماه مه توسط "لوفت‌وافه"، بریتانیایی‌ها نیز به دستور روز ۱۵ مه وینستون چرچیل، نخست‌وزیر این کشور دست از اجتناب از آسیب رساندن به غیرنظامیان آلمانی در حملات هوایی خود کشیدند. بدین شکل، همان شب ۹۹ بمب‌افکن بریتانیایی راهی هدف گرفتن تأسیسات نفتی و راه‌آهن در ناحیه رور شدند تا بمباران راهبردی آلمان توسط متفقین رسماً آغاز
تا بمباران راهبردی آلمان توسط متفقین رسماً آغاز شود. درحالی‌که با وجود خوشبینی ابراز شده از جانب فرماندهی نیروی بمب‌افکن‌های بریتانیا، بمباران‌های راهبردی هنوز سال‌ها با تصوری که از آن‌ها وجود داشت، فاصله داشتند. این بمب‌افکن‌ها در عملیات‌های شبانه مسیر خود را به درون اراضی آلمان را با ستارگان و اهدافشان را با نور ماه می‌یافتند. شرایط مناسب جوی هم لازمه این روش بود که البته به نفع اقدامات مقابله‌ای آلمانی‌ها نیز تمام می‌شد. آتشبارهای سنگین ضدهوایی آلمان در ارتفاع کمتر از سه هزار متر و آتشبارهای سبک خودکار
ارتفاع کمتر از سه هزار متر و آتشبارهای سبک خودکار ۳۷ و ۲۰ میلی‌متری آن در ارتفاع‌های پایین تأثیر بالایی علیه هواگردهای دشمن به نمایش گذاشتند. بمب‌افکن‌های بریتانیایی برای در امان ماندن از آتش این تسلیحات اقدام به پرواز در ارتفاع‌های بسیار بالا، حرکات زیگ‌زاگ یا عمل در شب‌های غیر مهتابی می‌کردند. درنتیجه این بمباران‌ها به اندازه‌ای بدون دقت صورت می‌گرفت که آلمانی‌ها را در شناسایی اهداف مورد نظر بریتانیایی‌ها به زحمت می‌انداخت. در چهارماهه نخست تهاجم هوایی علیه آلمان، نیروی هوایی بریتانیا ۴۰۰۰ سورتی اجرا کرد
آلمان، نیروی هوایی بریتانیا ۴۰۰۰ سورتی اجرا کرد که در جریان آن ۱۶۳ هواگرد خود را از دست داد. تا این زمان توپ‌های ضدهوایی سنگین آلمان به حدود ۴۵۰ عدد رسیده بود. با وجود بدون تأثیر بودن یا اثر ناچیز این بمباران‌ها بر روحیه آلمانی‌ها یا بر ظرفیت تولید تسلیحات آن‌ها و با مشاهده اثر مشابه بمباران‌های دشمن بر خود، رهبران بریتانیا همچنان بر نقش تعیین‌کننده آن اصرار داشتند. به‌کارگیری تجهیزات راداری. با وقوع تقریباً هر شب حملات هوایی بریتانیایی‌ها، آلمانی‌ها به باور لزوم تشکیل یک نیروی جنگنده شبانه سازمان‌بافته
لزوم تشکیل یک نیروی جنگنده شبانه سازمان‌بافته رسیدند. به دستور رایشس‌مارشال گورینگ یگانی متشکل از جنگنده‌های سنگین دو موتوره که بدین منظور مناسب‌تر بودند، ایجاد شد. این آرایش غالباً با هواگردهای ب‌اف ۱۱۰، جناح ۱ شکاری شبانه نام گرفت و در ابتدا توسط سرگرد ولفگانگ فالک فرماندهی می‌شد. با توجه به این که گاهی آتش ضدهوایی آلمان به اشتباه جنگنده‌های خودی را که توسط نورافکن‌ها روشن می‌شدند هدف می‌گرفت، به ابتکار سرهنگ یوزف کامهوبر نورافکن‌ها به خارج از شهرها منتقل و در یک خط دفاعی بین شلسویگ-هولشتاین تا لیژ،
و در یک خط دفاعی بین شلسویگ-هولشتاین تا لیژ، دقیقاً در مسیرهاق ورود بمب‌افکن‌های بریتانیایی، مستقر گشتند. ورود شب‌هنگام هر هواگرد دیگری از "لوفت‌وافه" به این منطقه ممنوع بود تا جنگنده‌های شبانه بتوانند با هر پرنده ناشناس درگیر شوند. این ابتکار بلافاصله موجب افزایش اثرگذاری جنگنده‌های شبانه آلمانی شد. به هر صورت در این تاکتیک هواگرد مهاجم ابتدا می‌بایست با نورافکن‌ها روشن می‌شد و سپس مورد حمله قرار می‌گرفت؛ این موضوع وابستگی زیادی به شرایط آب‌وهوایی داشت و ابری بودن آسمان خلل جدی در آن ایجاد می‌کرد. به
و ابری بودن آسمان خلل جدی در آن ایجاد می‌کرد. به منظور حل این مشکل، سرهنگ کامهوبر توصیه به استفاده از رادار "فْرِیا" برای هدایت هواگردهای رهگیر شبانه کرد. بدین شکل عوامل مخابراتی "لوفت‌وافه" یک پایگاه راداری با تأسیسات اولیه ارتفاع‌یابی در جانب شرقی خلیج زایدرزی در هلند ایجاد نمودند. پس از مجموعه‌ای کارآزمایی‌های عملیاتی، نخستین مورد از رهگیری شبانه به کمک رادار در ۱۶ اکتبر ۱۹۴۰ اتفاق افتاد که در آن یک هواگرد دورنیه دو ۱۷ توانست با دریافت جهت‌دهی از پایگاه زمینی، یک بمب‌افکن ولینگتون را سرنگون کند. به هر
زمینی، یک بمب‌افکن ولینگتون را سرنگون کند. به هر صورت رادار "فریا" قدت زیادی نداشت و موفقیت رهگیری تا حدود زیادی به اقبال جنگنده‌ها مربوط بود. برای بهود عملکرد سامانه‌های راداری، چند رادار "وورتسبورگ" به نیری جنگنده شبانه تعلق گرفت. در کارآزمایی با این رادار الگوی عملیاتی آینده نیروی جنگنده شبانه تکامل یافت. هر پایگاه هدایت جنگنده سه سامانه راداری مجزا داشت. یک رادار "فریا" برای نظارت عمومی بر ناحیه و دو رادار "وورتسبورگ" یکی برای ردیابی هواگرد هدف و دیگری برای پیگیری حرکات جنگنده‌های شبانه بود. با این
برای پیگیری حرکات جنگنده‌های شبانه بود. با این تجهیزات ترکیبی هدایت‌گران زمینی خلبانان جنگنده‌ها را به سمت اتصال بصری با قربانی سوق می‌دادند. این تجهیزات نوآورانه بودند اما برد کوتاه ۴۰ کیلومتری "وورتسبورگ" اغلب موجب قطع رهگیری پیش از برقراری اتصال بصری بین جنگنده شبانه با بمب‌افکن می‌شد. بر مبنای نیاز به راداری با برد حداقل ۸۰ کیلومتری، شرکت "تلفن‌کن" رادار "وورتسبورگ" را با یک بشقاب بازتاب‌گر بسیار بزرگ‌تر اصلاح کرد. نتیجه "وورتسبورگ-ریزه" ("وورتسبورگ" غول‌پیکر) بود که وارد تولید شد. تحت نظارت کامهوبر،
بود که وارد تولید شد. تحت نظارت کامهوبر، آلمان پایگاه‌هایی راداری خود را در طول خط دفاعی در فواصل ۳۰ کیلومتری برقرار کرد. این خط دفاعی به شکل یک داس ترسیم گشت که «دسته» آن از دانمارک از شمال به جنوب و «تیغه» آن به صورت یک منحی از شمال آلمان از طریق هلند، بلژیک و شمال فرانسه تا مرز سوئیس کشیده می‌شد. در صورت موفقیت این تاکتیک پیش‌بینی می‌شد حملات هوایی به شب‌های تاریک‌تر کشیده شود. بدین خاطر، لازم بود جهت‌دهندگان زمینی جنگنده‌های شبانه را به فاصله بسیار کمتری تا اهداف هدایت کنند تا برد مشاهده آن برسند. از
تا اهداف هدایت کنند تا برد مشاهده آن برسند. از این رو نمونه سبک‌وزنی از دستگاه رادار برای نصب بر روی جنگنده‌ها سفارش داده شد. حمله به پایگاه‌های بمب‌افکن‌ها. همزمان، "لوفت‌وافه" جنگنده‌های شبانه برد بلند خود را برای حمله پایگاه‌های بمب‌افکن‌های بریتاینایی به‌کارگرفت. گروه ۱ جناح ۲ شکاری شبانه با عمل از خیلزه ان رین در هلند، هواگردهایی را در مأموریت گشتزنی بر فراز پایگاه‌های دشمن می‌فرستاد تا هواگردهای آن را هنگام برخاستن یا نشستن شکار کنند. این هواگردها در این حال امکان گریز نداشتند و طعمه راحتی بودند.
در این حال امکان گریز نداشتند و طعمه راحتی بودند. تأثیر روانی این کار بر روحیه خدمه بمب‌افکن‌های بریتانیایی بیشتر بود. بریتانیایی‌ها مجبور می‌شدند روشنایی پایگاه‌ها را کاهش دهند که در اثر آن چندین هواگرد در اثر فرود سخت آسیب دید یا به‌کلی منهدم شد. نتایج دفاع و حملت هوایی اولیه. در نهایت با آغاز یورش آلمان به شوروی در جریان عملیات بارباروسا، بریتانیا دیگر نمی‌توانست بی تأثیر بودن کارزار بمباران‌های خود را انکار کند. به شکلی که آمار ارائه شده توسط سخنگوی دولت این کشور نشان‌گر نرسیدن ۸۰ درصد از این
دولت این کشور نشان‌گر نرسیدن ۸۰ درصد از این بمب‌افکن‌ها به منطقه‌ای به مساحت ۲۰۰ کیلومتر مربعی حول هدف مورد نظر بود. این بمب‌افکن‌ها بمب‌های خود در مزارع و جنگل‌ها فرومی‌ریختند. در ده تهاجم هوایی که بین ماه‌های ژوئن تا نوامبر سال ۱۹۴۱ علیه برلین صورت گرفت تنها ۱۳۳ آلمانی کشته شدند؛ درحالیکه این عدد در تلفات خدمه بمب‌افکن‌های بریتانیایی تقریباً به سه برابر می‌رسید. در مجموع در این سال بیش از هزار خدمه بمب‌افکن‌های بریتانیایی در عملیات‌های بمباران علیه آلمان جان خود را از دست دادند که در مقایسه با سال قبل از
خود را از دست دادند که در مقایسه با سال قبل از آن دو برابر شده بود. تهدید بمب‌افکن‌های بریتانیایی تا اوایل سال ۱۹۴۲ به اندازه‌ای برای آلمانی‌ها پایین بود که "لوفت‌وافه" تنها دو جناح شکاری برای محافظت از حریم هوایی تمامی اروپای غربی به کار گرفته بودند.
پل رئیس‌جمهور کوستا سیلوا که معمولاً به نام پل ریو-نیتروی شناخته می‌شود یک پل شاه‌تیری جعبه‌ای است که از فراز خلیج گوانابارا در ایالت ریو د ژانیرو در برزیل می‌گذرد و شهرهای ریو دو ژانیرو و نیتروی را به‌هم متصل می‌کند. در حال حاضر این سازه طولانی‌ترین پل بتن پیش‌تنیده در نیمکره جنوبی و از لحاظ طول ششمین پل طولانی در جهان است. این پل از زمان اتمام پروژه در سال ۱۹۷۴ تا سال ۱۹۸۵ رتبه دوم طولانی‌ترین پل جهان را پس از پل میان‌گذر دریاچه پونچاترین داشت. ساخت این پل به صورت نمادین در ۲۳ ماه اوت سال ۱۹۶۸ در حضور
پل به صورت نمادین در ۲۳ ماه اوت سال ۱۹۶۸ در حضور ملکه الیزابت دوم (ملکه انگلستان) و شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبرا در زمان بازدید اول و آخرشان از برزیل آغاز شد. اما کار اصلی ساخت در ماه ژانویه سال ۱۹۶۹ آغاز و در تاریخ ۴ مارس سال ۱۹۷۴ به اتمام رسید. نام اولیه و رسمی این پل «پل رئیس‌جمهور کوستا سیلوا» به افتخار رئیس‌جمهور وقت که دستور ساختش را صادر کرده بود نامیده شده بود؛ که بنا به مناطق ارتباطی توسط این پل نام «ریو-نیتروی» بیشتر بر سر زبان‌ها جای گرفت و تقریباً نام رسمی آن به فراموشی سپرده شد به طوری که این
نام رسمی آن به فراموشی سپرده شد به طوری که این روزها به سختی کسی نام رسمی آن را می‌شناسد. در سال ۲۰۱۶ گوگل ۴۲مین سالگرد گشایش این پل را با تغییر گوگل دودل گرامی داشت.
ایبنزی یک شهرک در اتریش است که در ایالت اوبراسترایش واقع شده‌است. خصوصیات. ایبنزی ۱۹۴٫۵ کیلومترمربع مساحت دارد ۴۴۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهرهای Zawiercie و پراتو خواهرخوانده‌های ایبنزی هستند.
رولف گونتر (؛ ۸ ژانویه ۱۹۱۳ – اوت ۱۹۴۵) یک نظامی با درجه اشتورمبانفورر اهل آلمان بود.وی از معاونان آدولف آیشمان بود.گونتر در سال ۱۹۲۹ به اس‌آ پیوست. وی مسئول فرستادن یهودیان ساکن اسلواکی به اردوگاه آشویتس در کنار آلوئیس برونر بود. وی که از عاملان کشتارهای یهودیان در یونان و اردوگاه آشویتس بوده از مامورین اس‌اس محسوب میشده است، در حالی که در زندان نیروهای آمریکایی در شهر ایبنزی نگه‌داری میشد در اوت ۱۹۴۵ با سم خودکشی کرد.
آپامیا مورلیا نامی شهری باستانی بوده در آناتولی در بیتینی و کرانهٔ دریای مرمره؛ ویرانه‌های آن امروزه در چند کیلومتری جنوب مودانیای استان بورسا در ناحیه مرمره کشور کنونی ترکیه جای دارد. تاریخچه. این شهر در آغاز مورلیا خوانده می‌شد و مستعمره کلفونیان بود. فیلیپ پنجم مقدونی بر اینجا چیره گردید و آن را به متحدش پروسیاس یکم وانهاد، پروسیاس دست به بازی و توسعهٔ این شهر زد و آن را به نام همسرش -اپامه سوم- آپامیا خواند. منابع. Wikipedia contributors, "Apamea Myrlea," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
Myrlea," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Apamea_Myrlea&amp;oldid=689948353 (accessed September 26, 2016).
ناهید خلخالی (زادهٔ ۱۹ شهریور ۱۳۳۷ در شهر ری) که با نام هنری ناهید شناخته می‌شود، خواننده پاپ ایرانی است. آغاز فعالیت. وی از سال ۱۳۶۳ وارد عرصه خوانندگی شد و پس از حدود ۲۰ سال فعالیت، در سال ۱۳۸۳ با انتشار آخرین آلبوم رسمی خود به نام سارا از دنیای خوانندگی خداحافظی کرد و چندی بعد به ایران بازگشت و هم اکنون ساکن تهران است. ناهید پیش از انقلاب، فعالیتی به‌صورت حرفه‌ای نداشت. وی در اوایل دهه شصت، با آهنگساز شهیری همچون صادق نوجوکی همکاری کرد و در دهه هفتاد با انتشار ۵ آلبوم، به شهرت کامل رسید و رقیب خوانندگانی
۵ آلبوم، به شهرت کامل رسید و رقیب خوانندگانی چون لیلا فروهر، شهره و فتانه به‌شمار می‌رفت. وی پس از انتشار آلبوم "خواب (۲۰۰۰/۱۳۷۹)" در مصاحبه‌هایی اعلام کرد که دیگر باید به کار خود خاتمه دهد و به ایران برگردد. تا اینکه در سال ۱۳۸۳ آخرین آلبوم رسمی خود را به اسم "سارا" که نام دختر اوست منتشر کرد. در شرایطی که افت صدا در آوازش محسوس بود، پس از انتشار تعدادی تک‌آهنگ با خوانندگی خداحافظی کرد و برای همیشه به ایران بازگشت. همکاران هنری. ناهید در دوره فعالیت هنری خود، علاوه بر دوست و همکار همیشگی‌اش (شهرام
هنری خود، علاوه بر دوست و همکار همیشگی‌اش (شهرام شب‌پره)، با شاعرانی همچون لیلا کسری، همایون هوشیارنژاد، مسعود فردمنش، جهانبخش پازوکی، بیژن سمندر، هما میرافشار و با آهنگسازان سرشناسی مانند صادق نوجوکی، حسن شماعی‌زاده، فرید زلاند، منوچهر چشم‌آذر و … همکاری کرد.
لانگنزرسدورف یک شهرک در اتریش است که در ایالت نیدراسترایش واقع شده‌است. خصوصیات. لانگنزرسدورف ۷٬۲۶۱ نفر جمعیت دارد.
دستان طراح یک لیتوگرافی اثر موریس اشر هنرمند هلندی است که نخستین‌بار در ژانویه ۱۹۴۸ چاپ شد. این اثر تکه‌کاغذی را به تصویر می‌کشد که دو دست انسان از آن بیرون آمده‌اند و پارادوکس‌وار‌ در حال کشیدن یکدیگر روی کاغذ هستند. هرچند که اشر در بسیاری از آثارش از مضامین متناقض‌نما استفاده کرده‌است، این یکی از واضح‌ترین آن‌هاست. به این لیتوگرافی در کتاب گودل، اشر، باخ اثر داگلاس هافستادر اشاره شده‌است. در این کتاب هافستادر این اثر را نمونه‌ای از یک حلقه عجیب بر می‌شمرد. در کتاب ساختار و تفسیر برنامه‌های کامپیوتری
در کتاب ساختار و تفسیر برنامه‌های کامپیوتری نوشتهٔ هارولد ابلسن و جرالد جی ساسمن نیز به این طرح به عنوان تمثیلی برای شیوهٔ کار تابع‌های codice_1 و codice_2 (که یکدیگر را تغذیه می‌کنند) در مفسرهای زبان‌های برنامه‌نویسی اشاره شده‌است. طرح دستان طراح به وسیلهٔ هنرمندان بسیاری و در شیوه‌های بسیار متفاوتی کپی شده‌است. به عنوان مثال در حوزهٔ فناوری کشیدن دست‌های روباتی که مشغول ساختن یکدیگر هستند معمول است.
فرانتس نواک (؛ ۱ ژانویه ۱۹۱۳ – ۲۱ اکتبر ۱۹۸۳) یک نظامی با درجه هاوپت‌اشتورمفورر اهل آلمان بود. وی که از ماموران اس‌اس بوده از عاملان هولوکاست در مجارستان محسوب میشده اما در دهه ۱۹۶۰ میلادی پس از دستگیری و محاکمه از اتهام‌ها تبرئه و در سال ۱۹۸۳ در شهرک لانگنزرسدورف اتریش درگذشت.
میخائیل کوالیوف (؛ ۷ ژوئیه ۱۸۹۷ - ۳۱ اوت ۱۹۶۷) یک افسر ارتش اهل روسیه بود. وی در سپتامبر ۱۹۳۹ فرمانده جبهه بلاروس در جریان تهاجم نظامی شوروی به لهستان بود.وی هم‌چنین در جریان جنگ زمستان فرمانده ارتش پانزدهم شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون درجه پرچم سرخ و نشان لنین شده است.
رول بانس یک فیلم کمدی-درام آمریکایی محصول سال ۲۰۰۵، به کارگردانی مالکوم دی. لی است. ستاره هیپ هاپ، بوو واو (Bow Wow)، در این فیلم نقش سردستهٔ یک گروه رول‌اسکیت بازی در دهه ۱۹۷۰ شیکاگو را دارد. همچنین بازیگرانی مانند نیک کانن، مگان گود، ویسلی جاناتان، براندن تی. جکسون، شای مک‌براید، کلیتا اسمیت و جرنی اسمالت نیز در این فیلم هنرنمایی می‌کنند.نام این فیلم از آهنگ «بانس، راک، اسکیت، رول» از گروه «ووگان میسون اند کرو» در سال ۱۹۷۹ برگرفته شده‌است. داستان. داستان در مورد عده ای می‌باشد که مجبورند بر روی میدان یخی
مورد عده ای می‌باشد که مجبورند بر روی میدان یخی اسکی بازی کنند برای به دست آوردن پول که در همین میان استعدادهای خود را کشف می‌کنند.
سیزیک ، کوزیکوس یا آیدینجق (در ترکی عثمانی) نام شهری باستانی بوده‌است در موسیا در آناتولی، امروزه در استان بالیکسیر کشور کنونی ترکیه. بازمانده‌های این شهر در سر راه اردک به باندیرما جای دارد و زیر پوشش وزارت فرهنگ ترکیه. تاریخچه. بنیاد این شهر را پلاسجی‌ها نهادند. در سدهٔ ۸ پیش از میلاد از سوی ملط تحت تسلط بود. در هنگامهٔ جنگ پلوپونز این شهر اهمیت یافت. اودوکسوس کنیدوسی در سیزیک مدرسه‌ای داشت، او با شاگردانش از اینجا به آتن به دیدار افلاطون رفتو در بازگشت به سیزیک در سال ۳۵۵ پیش از میلاد درگذشت. هخامنشیان
سیزیک در سال ۳۵۵ پیش از میلاد درگذشت. هخامنشیان این شهر را ضمیمهٔ شاهنشاهی خویش نمودند. در ۳۳۴ پیش از میلاد اسکندر مقدونی بر آن دست یازید. سپس سیزیک به انقیاد روم درآمد. مهرداد ششم پنتوس در خلال نبرد با رومیان در ۷۴ پیش از میلاد به طور نافرجامی دست به محاصره این شهر زد. در زمان تیبریوس سیزیک مرکز موسیا ماند و یکی از بزرگترین شهرهای زمان گردید. در ۶۷۵ میلادی معاویة بن ابی‌سفیان برای چند وقت توانست بر شهر تسلط یابد. چند زمین‌لرزه در بازه‌های زمانی مختلف سبب کوچ اهالی سیزیک به اردک شد. در سدهٔ چهاردهم میلادی
اهالی سیزیک به اردک شد. در سدهٔ چهاردهم میلادی دیگر آن کلان‌شهر سیزیک تهی از جمعیت شده بود. سیزیک در روزگار امپراتوری عثمانی بخشی از شهر اردک در ولایت خداوندگار بود.
شالوجن (به انگلیسی: Xiaoluren با تلفظ Hsiao-lu-jen؛ به چینی سنتی: 小綠人؛ پین‌یین: Xiǎolǜrén وید جایلز: Hsiao3-lü4-jen2؛ چینی سنتی: 行人倒數計時顯示 رسمی: 行人倒數計時顯示، به معنی: «نمایش شمارش معکوس عابر پیاده»؛ به آلمانی: Ampelmännchen به معنی: «چراغ راهنمایی مرد کوچک») سیستم چراغ راهنمایی انیمیشن‌دار درجمهوری خلق چین است. این سیستم برای اولین بار در شهر تایپه در سال ۱۹۹۹ اجرا شد و در عرض چند سال مورد استفاده گسترده در سراسر کشور قرار گرفت. نور صفحه نمایش، تصویری متحرک از یک مرد کوچک سبز رنگ که کلاه دارد را در هفت فریم با
مرد کوچک سبز رنگ که کلاه دارد را در هفت فریم با سرعت‌های متغیر نشان می‌دهد. این علامت همچنین در برخی از نقاط اسپانیا به خصوص در سویل همراه با یک تایمر شمارش معکوس بکار می‌رود. شکلی مشابه به عنوان علامت عبور برای اولین بار در برلین شرقی در سال ۱۹۶۱ دیده شد که با نام محلی آمپرمنهن (به آلمانی: Ampelmännchen) نامیده شد. این تصویر ثابت بود و نه متحرک. موتور جستجوی گوگل روز ۱۸ مارس ۲۰۱۶، لوگوی گوگل دودل خود را به مناسبت هفدهمین سالگرد استفاده از شالوجن تغییر داد.
کلاودیا ایوانوا شولزنکو (به به ؛ ۲۴ مارس ۱۹۰۶ خارکف-۱۷ ژوئن ۱۹۸۴ مسکو) یک خواننده زن محبوب در اتحاد جماهیر شوروی بود. شولزنکو در اواخر دهه ۱۹۲۰ با گروه‌های موسیقی جاز و پاپ شروع به آواز خواندن کرد. او در طول جنگ جهانی دوم در حدود هزار کنسرت برای سربازان شوروی در محاصره لنینگراد و جاهای دیگر اجرا کرد. در سال ۱۹۴۵ نشان ستاره سرخ به شولزنکو اهدا شد. او به عنوان خواننده پاپ پرسابقه نام هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۷۱ را دریافت کرد. وی همچنین برندهٔ جایزه نشان لنین شده است. در ۱۰ آوریل سال ۱۹۷۶
جایزه نشان لنین شده است. در ۱۰ آوریل سال ۱۹۷۶ شولزنکو معروف‌ترین کنسرت خود را در سالن کاخ اتحادیه‌های کارگری اجرا کرد. موتور جستجوی گوگل روز ۲۴ مارس ۲۰۱۶، لوگوی گوگل دودل خود را به مناسبت ۱۱۰مین سالگرد تولد او تغییر داد.
ویلیام سامی ایتین گریگاسین (؛ زاده ۱۳ ژوئن ۱۹۸۶)، که به صورت حرفه‌ای با نام دی‌جی اسنیک () شناخته می‌شود، یک دی‌جی و تهیه‌کننده موسیقی فرانسوی است. قد دی‌جی اسنیک 180cm و نامزد دریافت جایزه گرمی است و هنرمندی است که با تک‌آهنگ‌های «ماشین پرنده» و «برای چی کم کنم» در سال ۲۰۱۳ پا به عرصه بین‌المللی گذاشت. «ماشین پرنده» حاصل همکاری او با همکار فرانسوی خودش، آلسیا بود. انتشار تک‌آهنگ را مد دیسنت برعهده گرفت. ناشر مستقر در لس آنجلس که توسط دیپلو اداره می‌شود. در فوریه ۲۰۱۳ تک‌آهنگ منتشر شد. در ژوئن ۲۰۱۳ دیپلو از
۲۰۱۳ تک‌آهنگ منتشر شد. در ژوئن ۲۰۱۳ دیپلو از دی‌جی اسنیک برای اجرای میکس زنده در برنامه رادیویی‌ش، «دیپلو و دوستان» دعوت به عمل آورد که از بی‌بی‌سی رادیو ۱ پخش شد. اوایل زندگی. دی‌جی اسنیک در حومه شهر پاریس که خود آن جا را یک گتو توصیف می‌کند از یک پدر و مادر الجزایری به دنیا آمد. وی از فیلم نفرت و همچنین هنرمندان هیپ هاپ کی‌آراس-وان و سایپرس هیل به عنوان تاثیرگذاران بر وی در اوایل زندگیش یاد می‌کند. در جوانیش، دی‌جی اسنیک یک گرافیتی کشید، که با آن نام خودمانی "اسنیک (مار)" را کسب کرد. علت نامگذاری این
"اسنیک (مار)" را کسب کرد. علت نامگذاری این اسم، توانایی همیشگی او در فرار از دست پلیس بود. در رابطه با نام خودش، دی‌جی اسنیک می‌گوید «هنگامی که شروع به دی‌جی‌ای کردم، همه در شهر اول من رو با اسم «اسنیک» صدا زدند. به خودم گفتم «دی‌جی اسنیک، باشه بزن بریم براش.» اسم احمقانه‌ایه، اما الان برای تغییر اون خیلی دیره.» او دی‌جی‌ای را از ۱۴ سالگی شروع کرد و بعداً در ۱۹ سالگی شروع به آهنگسازی کرد. در آغاز حرفه‌ش، دی‌جی اسنیک به اجرا در کلوب‌های مختلف در پاریس می‌پرداخت. در سال ۲۰۰۵ مدیر برنامه‌هایش استیو گونکالوس