payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و ۱ تساوی انجام گرفت. نبرد او با یوان دورل خصوصاً جالب توجه بود: دفاع از عنوان قهرمانی نیمه سنگین‌وزن خود در مونترال، کانادا، او سه بار در راند اول افتاد و یک بار دیگر در راند پنجم، اما بعد از آن در راند ۱۰ جلو افتاد و با ناک اوت کردن دورل در راند ۱۱ پیروز شد. سال ۱۹۵۹، آخرین سال بدون مدعی وی به عنوان قهرمان بود، اتفاقی نادر و کم سابقه. در دو مبارزه خود، استرلینگ دیویس را با ناک اوت در راند سوم، سپس دوباره دورل، با ناک اوت در راند سوم، مجدداً عنوان قهرمانی نیمه سنگین جهان را حفظ کرد. در سال ۱۹۶۰، مور از
نیمه سنگین جهان را حفظ کرد. در سال ۱۹۶۰، مور از عنوان قهرمانی نیمه سنگین‌وزن خود توسط انجمن ملی بوکس (NBA) محروم شد، اما همچنان توسط بیشتر مراجع مهم بوکس از جمله کمیسیون ورزشی ایالت نیویورک و مجله معتر رینگ شناخته می‌شود. مور سه مسابقه از چهار مسابقه خود در سال ۱۹۶۰ را پیروز شد، که یکی از آنها غلبه بر بادی تورمن (Buddy Turman) در دالاس بود و تنها باخت او مسابقه ۱۰ راندی مقابل جولیو رینالدی در رم. مور در سال ۱۹۶۱ در مانیل، فیلیپین، قبل از آخرین مبارزه اش برای دفاع از عنوان قهرمانی نیمه سنگین‌وزن جهان،
برای دفاع از عنوان قهرمانی نیمه سنگین‌وزن جهان، دوباره بادی تورمن را شکست داد. برای حفظ کمربند قهرمانی جولیو رینالدی را طی ۱۵ راند به سختی ضرب و شتم کرد. در آخرین نبرد خود در آن سال، او بار دیگر وارد رقابتهای قهرمانی سنگین‌وزن شد و با پیت ریدمچر ()، مردی که در اوایل کار خود با تبدیل شدن به «اولین مردی که در اولین دوره حرفه ای خود، برای کسب عنوان جهانی، مدعی آن عنوان را به چالش کشیده بود» تاریخ را رقم زده بود، ملاقات کرد (زمانی که مور با نتیجه ناک اوت در راند ششم به پاترسون باخت). مور با ضربات شدیدی موفق به
ششم به پاترسون باخت). مور با ضربات شدیدی موفق به ناک اوت ریدمچر در راند نهم شد. در سال ۱۹۶۲، بقیه کمیسیون‌های بوکس که همچنان به عنوان قهرمان نیمه سنگین‌وزن جهان از مور حمایت می‌کردند، شناخت خود را پس گرفتند. وی از آن پس به‌طور انحصاری به عنوان سنگین‌وزن نامیده شد و آلخاندرو لاورانته (Alejandro Lavorante) را در راند ۱۰ ناک اوت و هوارد کینگ (Howard King) را با ناک اوت در راند اول در تیخووانای مکزیک شکست داد. وی سپس در یک دوره مسابقه در رده سنگین‌وزن، ویلی پاسترانو (Willie Pastrano) قهرمان آینده نیمه
ویلی پاسترانو (Willie Pastrano) قهرمان آینده نیمه سنگین‌وزن جهان را در ۱۰ راند شکست داد. در پوسترهای تبلیغاتی مبارزه، مور به عنوان «قهرمان نیمه سنگین‌وزن جهان» اعلام شد. این دوره از مسابقات در کالیفرنیا اتفاق افتاد، که در هنگام انجام مسابقه مور-پاسترانو، هنوز عنوان قهرمانی نیمه سنگین‌وزن جهان از مور پس گرفته نشده بود. در زمان برگزاری این مسابقه، کمیسیون کالیفرنیا، مانند نیویورک، ماساچوست، مجله EBU و رینگ، هارولد جانسون (Harold Johnson) را که ۱۶ روز زودتر داگ جونز را شکست داده بود، به عنوان قهرمان نیمه
داگ جونز را شکست داده بود، به عنوان قهرمان نیمه سنگین‌وزن معرفی کرده بود. جانسون از ۷ فوریه ۱۹۶۱ به عنوان قهرمان ان بی ای (WBA) اعلام شده بود. سپس، در آخرین مبارزه ثبت شده خود، مور با یک چهره جدید جوان در رده سنگین‌وزن جوان ساکن خارج از لوئیزویل، به نام کاسیوس کلی (محمد علی کلی) رو در رو شد. مور مدتی مربی کلی بود، اما کلی به دلیل تلاش مور برای تغییر سبک و اصرار وی مبنی بر نظافت و کمک به تمیز کردن کف سالن‌ها و طبقات باشگاه، ناراضی شد و مور را ترک کرد. در روزهای قبل از مبارزه مور و محمد علی کلی، کلی به
روزهای قبل از مبارزه مور و محمد علی کلی، کلی به پیش‌بینی کرده بود که «آرچی مور … در راند چهارم بیفتد.» مور پاسخ داده که او ضربه جدیدی (بعنوان جواب) برای مسابقه تدارک دیدن: دوختن لب‌ها (سکوت)، (اصطلاحاً تا پایان مسابقه و اعلام نتیجه، اظهار فضل نکن). با این وجود، همان‌طور که کلی پیش‌بینی کرد، مور طی چهار راند ناک اوت و مغلوب کلی شد. مور تنها مردی است که با دو اسطوره بوکس جهان یعنی راکی مارچیانو و محمد علی کلی مبارزه کرده است. پس از یک مبارزه دیگر در سال ۱۹۶۳، با پیروزی طی ناک اوت در راند سوم مقابل مایکل دی
با پیروزی طی ناک اوت در راند سوم مقابل مایکل دی بیاز (Michael DiBiase) در فونیکس، مور بازنشستگی خود را از بوکس اعلام کرد، با یک نتیجه خوب. بازنشستگی نهایی. علیرغم بازنشستگی، مور نتوانست از کانون توجه خود فرار کند، او جوایز و فداکاری‌های زیادی دریافت کرد. در سال ۱۹۶۵ به او کلید شهر سن دیگو، کالیفرنیا داده شد. در سال ۱۹۷۰، توسط مجله Listen Magazine به عنوان «مرد سال» نامگذاری شد و کلید شهر سند پوینت در اوهایو را دریافت کرد. وی در سال ۱۹۸۵ به عضویت تالار مشاهیر بوکس شهر سنت لوئیس انتخاب شد و در سال ۱۹۸۸ جایزه
بوکس شهر سنت لوئیس انتخاب شد و در سال ۱۹۸۸ جایزه یادبود راکی مارچیانو را در شهر نیویورک دریافت کرد. در سال ۱۹۹۰، وی به عضویت در تالار بین‌المللی مشاهیر بوکس در کاناستوتا، نیویورک درآمد. نیویورک، یکی از اعضای اصلی آن نهاد است. به عنوان بوکسوری با سن بالا که به عنوان قهرمان میان وزن جهان دست یافته است، اعتقاد بر این است که او تنها بوکسوری بود که در دوره‌های جو لوئیز، راکی مارچیانو و محمد علی بوکس حرفه ای بوکس کرد. وی یکی از بوکسورهایی است که با یک کارنامه سنگین و درخشان، حرفه بوکس اش چهار دهه به طول انجامید
و درخشان، حرفه بوکس اش چهار دهه به طول انجامید و با رکورد نهایی ۱۸۵ برد، ۲۳ باخت، ۱۱ تساوی و ۱ مسابقه بدون نتیجه، با ۱۳۱ ناک اوت رسمی بازنشسته شد. با این حال، حداقل سه بار از ۱۳۱ ناک اوت مور در مسابقاتی کم‌اهمیت به مصاف کشتی گیران حرفه ای رفت: «پروفسور» روی شیر در ۱۹۵۶، استرلینگ دیویس در ۱۹۵۹ و مایک دی بیاز در سال ۱۹۶۳ (۱۳۱ مین و آخرین ناک اوت). هر سه مسابقه رسماً به عنوان ناک اوت فنی در راند سوم ذکر شده است. دومین تعداد ناک اوت در تاریخ بوکس، ۱۲۸ عدد است که متعلق به سام لانگفورد است. در دهه ۱۹۶۰ او
است که متعلق به سام لانگفورد است. در دهه ۱۹۶۰ او سازمانی به نام (Any Boy Can) را تأسیس کرد، که بوکس را به جوانان محروم در منطقه سن دیگو آموزش می‌داد. در سال ۱۹۷۴ وی به مربیگری جورج فورمن بوکسور سنگین‌وزن کمک کرد که منجر به اعطاء لقب مشهور «رامبل در جنگل» (Rumble in the Jungle) و کسب عنوان قهرمانی در برابر محمد علی کلی در کشور زئیر شد. وی در سال ۱۹۷۶ به عنوان دستیار مربی تیم بوکس المپیک نیجریه خدمت کرد. وی که درگیر در تلاش فعالانه برای آموزش کودکان در مورد خطرات سوء مصرف مواد مخدر بود، در دهه ۱۹۸۰ به عنوان
سوء مصرف مواد مخدر بود، در دهه ۱۹۸۰ به عنوان مربی بوکس جوانان در وزارت مسکن و شهرسازی دولت فدرال فعالیت کرد، که عمدتاً به گتوهایی (محله یهودیان) در سن دیگو و لس آنجلس اختصاص یافته بود. وی به خبرنگار گفت: «من سعی می‌کنم هنرهایی را که می‌شناسم انتقال دهم: خود کنترلی، اعتماد به نفس، دفاع از خود». در اوایل دهه ۱۹۹۰ او دوباره به عنوان مربی برای جورج فورمن کار کرد. حرفه بازیگری. در سال ۱۹۶۰، مور در فیلم ماجراهای هاکلبری فین به کارگردانی مایکل کورتیز اقتباسی سینمایی از رمان مارک تواین در نقش «جیم» برده فراری، در
از رمان مارک تواین در نقش «جیم» برده فراری، در مقابل ادی هاجز در نقش «هاک» ظاهر شد. مور به خاطر تصویر دلسوزانه او از «جیم»، نقدهای مثبت را بدست آورد، برخی از هنوز معتقدند که کماکان بهترین بازی در نقش «جو» در تاریخ سینماست. مور تصمیم نگرفت که یک حرفه را عنوان بازیگر تمام وقت دنبال کند، اما در دهه ۱۹۶۰ فیلم‌هایی از قبیل «تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ها» ()، «مرد حلق آویز شده» ()، «شیرینی ثروت» و در تلویزیون در قسمت‌هایی از سریالها ظاهر شد. امور خانوادگی، پری میسون، واگن قطار، گزارشگر، بتمن () (قسمت ۳۵) و سریال یک
واگن قطار، گزارشگر، بتمن () (قسمت ۳۵) و سریال یک «زندگی برای زیستن». او همچنین در فیلم تلویزیونی منتقدان منتقدان من «چارلی شیرین» ظاهر شد. نمایشهای بعدی او فیلم جرم جنایی پوشاک، فیلم گذرگاه بریکهارت در نقش سرآشپز در کنار چارلز برانسون و فیلم مجازات ۲ در نقش خودش به همراه لئون ایزاک کندی و مستر تی بود. زندگی شخصی. آرچی مور سه دختر داشت به نام‌های رینا، جی ماری و الیزابت مور استامپ و چهار پسر به نام‌های آرچی جونیور، هاردی، آنتونی و دی آنژلو. ازدواج آرچی مور و الیزابت تورتون به تولد آرچی جونیور و الیزابت منجر
الیزابت تورتون به تولد آرچی جونیور و الیزابت منجر شد. ازدواج دومش در سال ۱۹۵۶ با جوآن هاردی بود و با او صاحب ۵ فرزند شد: رینا، جی ماری، هاردی، آنتونی و دی آنژلو. آنها تا زمان مرگ وی در سال ۱۹۹۸ ازدواج کرده بودند. مور بعدها در زندگی به «کلیسای ادونتیست‌های روز هفتم» پیوست. در سال ۱۹۹۷، J'Marie مور دختر اول یک قهرمان بوکس معروف به خودش تبدیل شدن به یک قهرمان بوکس حرفه ای تبدیل شد. مرگ. آرچی مور در ۹ دسامبر ۱۹۹۸، چهار روز قبل از تولد ۸۲ سالگی‌اش، در اثر نارسایی قلبی درگذشت. جسد او سوزانده شد و خاکسترش در
قلبی درگذشت. جسد او سوزانده شد و خاکسترش در مقبره ای مخصوص در گورستان سن دیگو گذاشته شد.
سفر به سیترا (, نویسه‌گردانی Taxidi sta Kythira) فیلمی به کارگردانی تئو آنگلوپولوس محصول ۱۹۸۴ است. این فیلم در جشنواره فیلم کن ۱۹۸۴ برنده جوایز بهترین فیلمنامه و فیپرشی شد. داستان. سفر به سیترا داستان پیر مردی است که پس از ۳۲ سال زندگی در تبعید به کشورش (یونان) بازمی‌گردد. فرزندان اش به استقبال او می‌روند و همسرش در همهٔ این سال‌ها به انتظار او مانده‌است. اسپیروس (پیر مرد تبعیدی) و خانواده اش در تلاشی عمیق برای برقراری ارتباطی گرم هستند اما حلقه‌هایی که به برقراری رابطه می‌انجامد؛ مفقودند. زمانی که کشتی
برقراری رابطه می‌انجامد؛ مفقودند. زمانی که کشتی اسپیروس در بندر می‌ایستد و او از پلکان کشتی پایین می‌آید فرزندانش او را به خاطر نمی‌آورند. دخترش او را بلندتر می‌انگاشته و پسرش نمی‌دانسته که او ویولن می‌نوازد. در آستانهٔ خانه پیرمرد رنگ چشمان همسرش را از پسرش می‌پرسد. بسیاری چیزها در گذر سالیان از یاد رفته‌اند. او خانه را نمی‌شناسد و در مهمانی که به مناسبت ورود ش برپاست؛ اقوام سالخورده را به زحمت به خاطر می‌آورد و جوان‌ها کسانی هستند که حضور ندارند زیرا او هرگز برای ایشان وجود نداشته‌است. او در سال‌های
او هرگز برای ایشان وجود نداشته‌است. او در سال‌های نبودن اش فراموش شده‌است. در فضایی سنگین که در آن همه خود را قربانی می‌دانند- فرزندان به دلیل رها شدن و آن که نمی‌توانند بفهمند چرا پدرشان به جای انجام وظایف پدری و همسری به دنبال آرمان‌های سیاسی اجتماعی خود رفته و اسپیروس که زندگی، هویت و هر آنچه را که داشته‌است در راه خیرخواهی و وطن دوستی از دست داده‌است -؛ اسپیروس در می‌یابد که باید خانه را ترک کند. او به مسافر خانه می‌رود؛ جایی که بی مکانی او، عدم تعلق اش به فضایی مادی که در آن خاطره شکل می‌گیرد به طرز
به فضایی مادی که در آن خاطره شکل می‌گیرد به طرز غم‌انگیزی به نمایش در می‌آید. دوستان او در نبودش مرده‌اند و او در مسیری که به سمت روستایشان طی می‌کند به گورستان سلام می‌دهد. او در رقصی که به همراه تنها همرزمش در گورستان انجام می‌دهد شباهت عجیبی به مردگان دارد، دستانی باز و قایم بر بدن که از پیکر او صلیبی چون علامت گور دوستانش ساخته‌است. در ده نیز کسی او را نمی‌پذیرد. روستاییان می‌خواهند زمین‌هاشان را به سرمایه‌داری که قصد ساختن تفریح گاهی تابستانی دارد؛ بفروشند. انجام معامله متکی بر موافقت همگان است اما
انجام معامله متکی بر موافقت همگان است اما اسپیروس خواهان حفظ زمین است و از امضای قرار داد سرباز می‌زند. روستا نیز او را نمی‌پذیرد. در نهایت او باز تبعید می‌شود.
منیزیم به عنوان یک دارو در فرمولاسیون متفاوت موجود هستند. این مواد برای درمان کمبود منیزیم و خون با منیزیم پایین و همچنین اکلامپسی به کار می‌رود. منیزیم برای سلامتی ضروری است. معمولاً در دوزهای پایین‌تر، منیزیم معمولاً داخل رژیم غذایی معدنی، از جمله بسیاری از فراورده‌های مولتی ویتامین وجود دارد. کاربردهای پزشکی. نشانه‌ها و کاربردهای تجویز منیزیم عبارتند از: عوارض جانبی. بیشتر عوارض جانبی از منیزیم عبارتند از: ناراحتی معده و اسهال و کمبود کلسیم. مصرف بیش از حد. مصرف بیش از حد منیزیم (hypermagnesemia) تنها در
مصرف بیش از حد منیزیم (hypermagnesemia) تنها در شرایط خاص ممکن است. این کار می‌تواند باعث تهوع، استفراغ، کاهش زیاد فشار خون، سردرگمی و کاهش ضربان قلب و اختلال تنفسی شود. در موارد بسیار شدید می‌تواند باعث کما، آریتمی قلبی، ایست قلبی و مرگ شود. مصرف بیش از حد منیزیم می‌تواند با تجویز گلوکونات کلسیم خنثی شود.
ساموئل گلدوین جونیور (; – ) تهیه‌کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی دانش‌آموختهٔ دانشگاه ویرجینیا بود و بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۲۰۱۵ میلادی فعالیت می‌کرد. او در سال ۲۰۰۰ شرکت ساموئل گلدوین فیلمز را تأسیس کرد. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به "ماجراهای هاکلبری فین" اشاره نمود.
فرانسیس هاوارد (؛ ۴ ژوئن، ۱۹۰۳ – ۲ ژوئیه ۱۹۷۶) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "قو" اشاره نمود.
جان گلدوین (؛ زادهٔ ) تهیه‌کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "دانشکده پلیس ۲"، "من آنجا نیستم"، "زندگی پنهان والتر میتی"، "مغزهای متفکر" و "دکستر" اشاره نمود.
جنیفر هاوارد (; – ) بازیگر تئاتر، تلویزیون و سینما و هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا بود.
یون نیتریت با فرمول شیمیایی یک یون متقارن با پیوندهای N-O هم طول است. در اثر پروتون‌دهی اسید ضعیف و ناپایدار نیتراس )یا مواد شیمیایی دیگرتولید می‌شود. نیتریت یک لیگاند است و می‌تواند با یک فلز در مرکز نگاتیوی به دست کم پنج روش متفاوت پیوند بخورد. در محلول آبی، نیتراس اسید یک اسید ضعیف است:
فریدریش فهر (; – ) یک کارگردان فیلم و بازیگر سینما اهل اتریش بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به مطب دکتر کالیگاری اشاره کرد.
هانس هاینریش فون تواردوفسکی (؛ – ) هنرپیشه اهل امپراتوری آلمان بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۴ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به کازابلانکا، مطب دکتر کالیگاری، امپراتریس سرخ‌پوش، جنگ‌های صلیبی، جاسوس، شبح، جلادان هم می‌میرند، ماه عسل پرماجرا، ماریتزا، "شهر آوازه‌خوانی" و "موش‌ها" اشاره کرد.
پروتون‌دهی در شیمی عبارت است از افزودن پروتون (+H) به یک اتم، مولکول یا یون و تشکیل یک اسید مزدوج. برای نمونه: پروتون‌دهی بخشی بنیادی در واکنش‌های شیمیایی است و در بسیاری از واکنش‌های استوکیومتری و فروکافت کاربرد دارد.
۱۲ واریاسیون روی تم Ah vous dirai-je maman (ک. ۲۶۵) اثر ولفگانگ آمادئوس موتسارت است که در سال ۱۷۸۲ در وین نوشته شد. این اثر روی یک تم مشهور فرانسوی به نام Ah vous dirai-je maman تصنیف شده‌است و از ۱۳ بخش شامل یک تم و ۱۲ واریاسیون تشکیل می‌شود. در میان آنها تنها دو واریاسیون آخر از ریتم مشخص برخوردارند و بقیه آنها علامت گذاری نشده‌اند. تم اولیه در سال ۱۷۶۱ ارائه شد و اساس بسیاری از ملودی‌های کودکانه مانند چشمک بزن ستاره کوچولو، Baa, Baa, Black Sheep و موسیقی الفبای انگلیسی بوده‌است. نخستین تاریخ انتشار و
الفبای انگلیسی بوده‌است. نخستین تاریخ انتشار و اجرای آن به ۱۷۸۵ در وین بازمی‌گردد.
کنسرتو پیانوی شماره ۹ در می بِمُل ماژور، ک. ۲۷۱، اثری است از ولفگانگ آمادئوس موتسارت که در ژانویهٔ ۱۷۷۷، در ۲۱سالگی تصنیف کرده‌است. آلفرد اینشتین آن را «اروئیکای موتسارت» نامید. باآنکه برون‌دادِ هنریِ موتسارت افزایش یافته بود، اما این اثر کماکان بی‌سابقه جلوه می‌کرد. چارلز روزن، پیانیست و پژوهشگر موسیقی، در کتاب خود با عنوان "سبک کلاسیک"، هفده صفحهٔ تمام را به تجزیه‌وتحلیل این اثر اختصاص داده‌است. تصنیف اثر در شهر زالتسبورگ بوده‌است. این اثر، به دلیل آغاز متفاوتش، زبانزد است. سبک و عناصر. در پارتیتور آن
متفاوتش، زبانزد است. سبک و عناصر. در پارتیتور آن سازهای زهی به‌همراه دو ابوا و دو هورن به‌کار گرفته شده‌اند. موومان‌ها. موومان اول آن به‌طرز غیرمنتظره‌ای با ورود تک‌نواز در میزان سوم آغاز می‌شود و به‌نوعی الهام‌بخش کنسرتو پیانوهای چهارم و پنجم بتهوون بوده‌است. موومان اول به همین شکلِ سؤال و جواب بین ارکستر و پیانو ادامه می‌یابد. موتسارت دو کادانزا برای این موومان نوشته‌است. موومان دوم در گام مینور مربوط به موومان اول، یعنی دو مینور، نوشته شده. موتسارت، از میان کنسرتو پیانوهای خود، تنها پنج موومان دوم را در
کنسرتو پیانوهای خود، تنها پنج موومان دوم را در گام مینور تصنیف کرده‌است: ک. ۴۱، ک. ۲۷۱، ک. ۴۵۶، ک. ۴۸۲، و ک. ۴۸۸. موتسارت برای این موومان نیز دو کادنزا نوشت. موومان سوم نیز که با تک‌نوازیِ پیانو آغاز می‌شود، در دیدِ کلی، در فرم روندو است. همانند کنسرتو ک. ۴۸۲، که پیشتر به آن اشاره شد، در میان قطعه یک منوئه با کاراکتر آرام شنیده می‌شود و سپس قطعه در سرعت اصلی پایان می‌پذیرد. آلفرد برندل این کنسرتو را یکی از عجایب جهان نامیده‌است. نام‌های دیگر. این کنسرتو با نام "Jeunehomme" شناخته می‌شود و به اعتقاد تئودور
نام "Jeunehomme" شناخته می‌شود و به اعتقاد تئودور د ویتسِوا و ژرژ دو سن-فوا (Georges de Saint-Foix) دلیل آن این است که موتسارت قطعه را برای یک پیانیست فرانسویِ سرشناس که از زالتسبورگ دیدن می‌کرده نوشته‌است. البته در سال ۲۰۰۴ میشائل لورنتس ، موسیقی‌دان اتریشی، فاش ساخت که نام اصلی پیانیست ویکتوار ژنامی (Victoire Jenamy) (۱۷۴۹–۱۸۱۲) بوده‌است.
کنسرتو برای فلوت، هارپ و ارکستر در دو ماژور ک. ۲۹۹، اثر ولفگانگ آمادئوس موتسارت که آن را در سال ۱۷۷۸ نوشته‌است. این قطعه در کنار کنسرتو پیانوی شماره ۱۰ ک. ۳۶۵ و سینفونیا کنسرتانته ک. ۳۶۴ تنها کنسرتوهای موتسارت هستند که برای دو تکنواز نوشته شده‌اند و تنها قطعه‌ای از موتزارت است که هارپ در آن به کار رفته‌است. این قطعه یکی از محبوب‌ترین قطعات «دابل» در رپرتوارها بوده‌است و در ضبط‌های استودیویی سازهای فلوت و هارپ نیز به‌وفور یافت می‌شود. سبک و عناصر. اتمام نگارش آن به آوریل ۱۷۷۸ و اقامت ۶ ماههٔ موتزارت در پاریس
آن به آوریل ۱۷۷۸ و اقامت ۶ ماههٔ موتزارت در پاریس بازمی‌گردد. قطعه توسط Adrien-Louis de Bonnières, duc de Guînes، یک فلوتیست معروف برای تمرین توسط خودش و دخترش که مشغول فراگرفتن هارپ بوده، درخواست شده‌است. در مورد اجراهای اولیهٔ آن اطلاعات زیادی در دست نیست ولی احتمال دارد که همین دختر و پدر اولین نوازندگان آن بوده باشند. در دوران کلاسیک هارپ (چنگ) هنوز در دست توسعه بود و عملاً یک پیانوی کشیده شده محسوب می‌شد و یک ساز رسمی ارکستر به حساب نمی‌آمد. به همین دلیل ترکیب آن با فلوت یک ترکیب بسیار عجیب محسوب
دلیل ترکیب آن با فلوت یک ترکیب بسیار عجیب محسوب می‌شد، هرچند امروزه قطعات زیادی برای این دو ساز وجود دارند که توسط آهنگسازان قرن ۱۹ ام نوشته شده‌اند. این قطعه اساساً در فرم سینفونیا کنسرتانته است که در آن زمان محبوب بوده‌است. اما امروزه به عنوان کنسرتو در اجراها نواخته می‌شود و معمولاً با هدف نشان دادن توانایی‌های فلوتیست‌ها و هارپیست‌های خود ارکستر نوازنده آن را می‌نوازند! پارت هارپ آن بیشتر به یک پیانو می‌ماند، زیرا ترکیب‌های ۵ و ۱۰ تایی بسیاری در آن دیده می‌شود که برای نوازندهٔ هارپ به هیچ وجه آسان
دیده می‌شود که برای نوازندهٔ هارپ به هیچ وجه آسان نیستند! موتزارت خود برای قطعه کادانسی ننوشته‌است (البته آلفرد اینشتاین معتقد است که این کادانس‌ها "گم شده‌اند") اما تعدادی کادانس بسیار محبوب برای آن نوشته شده‌است که در اکثر اوقات نواخته می‌شوند مانند کادانس‌های Carl Reinecke و André Previn. دست خط اصلی آن نیز در کتابخانهٔ دانشگاه یاگیلونیا در کراسکو نگهداری می‌شود. پارتیتور این قطعه شامل ابوا، هورن و سازهای زهی در کنار سولیست‌ها می‌شود. سولیست‌ها در این قطعه علاوه بر پارت‌های خود، هر از چندگاهی نیز با
قطعه علاوه بر پارت‌های خود، هر از چندگاهی نیز با ارکستر هم نوازی می‌کنند و گاهی نیز قطعه تبدیل به یک دوئت بین فلوت و هارپ می‌شود. از نظر هارمونیک و فرم، این قطعه از استادارد کنسرتوهای موتزارت (فرم سونات به شکل سریع – آرام – سریع) تبعیت می‌کند. ضبط‌ها و ویرایش‌ها. ادیت‌های مختلفی از این قطعه موجود است که در تمام آن‌ها سعی شده‌است تا با تعویض انگشت گذاری و بازنویسی تریل‌ها، پارت مربوط به هارپ ساده‌تر گردد. بیشتر ضبط‌های این قطعه نیز توسط جیمز گالوی ارائه شده‌اند که آن را به دفعات با هارپیست‌هایی مانند فریتز
که آن را به دفعات با هارپیست‌هایی مانند فریتز هلمیس، ماریسا رابلز و آنه هابسون ضبط کرده‌است.
سینفونیا کنسرتانته در می بمل ماژور ک. ۳۶۴ در سال ۱۷۷۹ نوشته شد. در هنگام تصنیف اثر، موتسارت در سفر به سر می‌برد که مقاصد آن مانهایم و پاریس بودند. او قبلاً نیز تجربهٔ نوشتن این فرم از قطعه را داشت و این اثر را می‌توان موفق‌ترین اثر وی در این فرم میان سمفونی و کنسرتو دانست. سبکِ اثر و عناصر. اثر در سه موومان برای تک‌نوازانِ ویولن و ویولا، دو ابوا، دو هورن، و ارکستر زهی نوشته شده‌است. نکتهٔ جالب توجه این است که پارت ویولای آن در رِ ماژور (به‌جای می بمل ماژور) نوشته شده‌است. در سازهای قدیمی، برای اجرای این
نوشته شده‌است. در سازهای قدیمی، برای اجرای این قطعه، ویولا را، برای صدادهی شفاف‌تر، نیم پرده زیرتر کوک می‌کرده‌اند، ولی امروزه این کار مرسوم نیست. استفاده در فیلم‌ها. مومان دوم آن در فیلم "اوزاک" به کار رفته و لحظات کوتاهی از موومان اول نیز در فیلم "آمادئوس" شنیده می‌شود.
کنسرتو پیانو شماره ۱۰ در می بمل ماژور برای دو پیانو از آثار ولفگانگ آمادئوس موتسارت است. تاریخ دقیق اتمام آن مشخص نیست، اما تحقیقات چند محقق مانند آلن تایسون نشان می‌دهد که کادانزهایی که موتسارت و پدرش برای موومان‌های اول و سوم این اثر نوشته‌اند، بر کاغذهایی نوشته شده که در سال‌های ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۷ استفاده می‌شده‌است. منابع دیگری نیز مانند دو کتابِ "Mozart: Studies of the Autograph Scores" و "The Concerto: A Research and Information Guide" نوشتهٔ لیندمن تاریخ اتمام آن را به سال ۱۷۷۹ نسبت می‌دهند. این باور وجود
آن را به سال ۱۷۷۹ نسبت می‌دهند. این باور وجود دارد که موتسارت قطعه را برای اجرای خود و خواهرش ماریا آنا موتسارت (نانِرل) نوشته‌است. چند سال بعد از تصنیف این قطعه نیز او آن را با یکی از شاگردانش به نام یوزِفا باربارا فون آوئرنهامِر اجرا کرد. سبک و عناصر. کنسرتو ابتدا برای دو پیانو، ۲ ابوا، ۲ فاگوت، ۲ هورن و سازهای زهی نوشته شده بود ولی بعدها موتزارت به پارتیتور قطعه ۲ کلارینت، ۲ ترومپت و تیمپانی را نیز اضافه کرد. ۳ موومان آن عبارتند از: آلگرو ۴/۴ آندانته (سی بمل ماژور) ۳/۴ روندو آلگرو ۲/۴ آغاز کنسرتو به
(سی بمل ماژور) ۳/۴ روندو آلگرو ۲/۴ آغاز کنسرتو به مانند دیگر کنسرتوهای موتزارت است، اما بعد از ورود سولیست‌ها، بیشترِ قطعه شامل دیالوگ بین ۲ پیانو است و ارکستر در پس‌زمینه قرار می‌گیرد. موومان دوم نیز چنین حالتی دارد. فینال، یک روندوی ریتمیک است و تم آغازین آن در طولِ موومان نیز شنیده می‌شود. ضبط‌ها و اجراها. از جمله مشهورترین اجراهای این قطعه، اجرای سال ۱۹۶۶ توسط آشکنازی و بارنبویم و ارکستر مجلسی لندن می‌باشد. این اجرا به قدری حیرت‌آور بود که موضوع مستند "Double Concerto" اثر کریستوفر نوپن قرار گرفت. او
"Double Concerto" اثر کریستوفر نوپن قرار گرفت. او در این مستند ملاقات دو پیانیست بزرگ در لندن، نحوهٔ تمرین و آماده‌سازی هر یک و همچنین ارکستر را به نمایش می‌کشد. سپس اجرای کامل را نیز در بر می‌گیرد.
سمفونی شماره ۳۸ اثر ولفگانگ آمادئوس موتسارت در ر ماژور (ک. ۵۰۴)، در اواخر سال ۱۷۸۶ میلادی نوشته شد. هنگام اتمام این اثر، موتسارت در پراگ به سر می‌برد و به دلیل اینکه اولین اجرای آن نیز در این شهر بود، نام «پراگ» را به آن دادند. امضای موتسارت در پارتیتور اصلی تاریخ ۶ دسامبر ۱۷۸۶ را به عنوان تاریخ اتمام نشان می‌دهد. اثرات دیگر نوشته شده توسط او در این بازه زمانی، شامل تریو پیانو در سی بمل ماژور (ک. ۵۰۲)، کنسرتو پیانو شماره ۲۵ در دو ماژور (ک. ۵۰۳) و روندو برای سوپرانو و ارکستر (ک. ۵۰۵) می‌شوند. تاریخچه و
برای سوپرانو و ارکستر (ک. ۵۰۵) می‌شوند. تاریخچه و ارتباط با شهر پراگ. با اینکه محبوبیت موتسارت در وین شکننده بود ولی در دیگر بخش‌های اروپا او را می‌پرستیدند به همین دلیل هر چند اجرای قطعه در پراگ بوده ولی نمی‌توان با قطعیت بیان کرد که این سمفونی برای پراگ نوشته شده‌است. از نامه‌ها برداشت می‌شود که موتسارت برای اجرای اپرای عروسی فیگارو در ماه نوامبر به پراگ دعوت شده بود ولی در نسخه‌های باقی مانده رسانه‌های آن زمان هیچ خبری از موفقیت یا حتی اجرای اپرا در ماه نوامبر یافت نمی‌شود و اولین خبر مربوط به ۱۱
ماه نوامبر یافت نمی‌شود و اولین خبر مربوط به ۱۱ دسامبر، یعنی ۵ روز بعد از اتمام سمفونی است؛ بنابراین ممکن است در طول زمان تمرین برای اجرای اپرا (از ابتدای نوامبر تا اجرای قطعه در دسامبر) موتسارت مشغول اتمام این اثر بوده باشد. شاید وی قصد داشت آنرا همراه با «کنسرتو پیانو شماره ۲۵» در وین اجرا کند اما آنچه می‌توان با قطعیت بیان کرد اینست که سمفونی ابتدا در پراگ اجرا شد. البته گزینش خاص سازها نیز این باور را به وجود می‌آورد که سمفونی برای سازگاری با فرهنگ پراگ نوشته شده‌است. برای مثال قسمت سازهای بادی سنگینِ
نوشته شده‌است. برای مثال قسمت سازهای بادی سنگینِ این سمفونی هماهنگ با مهارت فوق العادهٔ نوازندگان پراگ است که موتسارت موفقیت اپراهای "عروسی فیگارو " و «دزدی از حرم سرا» را نیز تا حدی مرهون آنها می‌باشد. این قسمت سنگین می‌تواند نتیجۀ پیشرفت چشمگیر موتزارت در ارکستراسیون (در سایه ۲ سال گذشته که مشغول به نوشتن تعداد زیادی کنسرتو پیانو بود) نیز بوده باشد. در هر حال، تفاوت سمفونی پراگ با سمفونی‌های پیشین انکار ناپذیر است. سبک و عناصر. فرم آن نیز تا حدی متفاوت است. سمفونی‌های آغازین سده ۱۸ در سه موومان بودند.
است. سمفونی‌های آغازین سده ۱۸ در سه موومان بودند. بعدها یک بخش منوئه نیز به آنها اضافه شد تا فرم (تند، آهسته، منوئه، تند) به خود بگیرند. سمفونی پراگ به شکل عجیبی (حتی برای خود آهنگساز) فاقد منوئه است و شاید تنها اثری است که در این فرم می‌توان از آهنگسازان وین در اواخر سال ۱۷۸۰ سراغ گرفت. دنیل فریمن (Daniel E. Freeman) خاطر نشان می‌کند که تنها آهنگساز پراگ که با موتزارت رابطه نزدیکی داشت «جوزف مایلیوچک» (Josef Mysliveček) بوده‌است که سمفونی‌های خود را در سه موومان می‌نوشته که این حقیقت باعث تقویت این فرضیه
موومان می‌نوشته که این حقیقت باعث تقویت این فرضیه می‌شود که موتزارت سمفونی پراگ را به‌طور عامه پسند برای مردم پراگ نوشته‌است. سمفونی پراگ برای ۲ فلوت، ۲ ابوا، ۲ فاگوت، ۲ هورن، ۲ ترومپت، تیمپانی و سازهای زهی نوشته شده‌است. \relative c' { \override Score.NonMusicalPaperColumn #'line-break-permission = ##f \key d \major \tempo "Adagio" \override TupletBracket #'direction = #-1 \override TupletBracket #'stencil = ##f d2~\fp d4 r8. \times 2/3 { a32\f( b cis } | d4) r8. \times 2/3 { a32( b cis } d8)[ r16 \times
d4) r8. \times 2/3 { a32( b cis } d8)[ r16 \times 2/3 { a32( b cis] } d8)[ r16 \times 2/3 { a32( b cis] } | d8) r fis\p r a r d r | ais,2\f &lt;/score&gt; هر سه موومان سمفونی در فرم سونات هستند.
جوزف ماری آلبرت "یوپ" لانگه ،(؛ ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۴ – ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۴) پژوهشگر بالینی اهل هلند متخصص درمان اچ آی وی بود. وی از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ رئیس انجمن بین‌المللی اچ‌آی‌وی بود. او مسافر پرواز شماره ۱۷ هواپیمایی مالزی بود که در ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۴ در آسمان اوکراین هدف موشک قرار گرفته و سقوط کرد.
امجد محمود بشیر (متولد ۱۷ سپتامبر ۱۹۵۲) یک عضو پارلمان اروپا برای حزب محافظه کار است. او در سال ۲۰۱۴ برای حزب استقلال بریتانیا انتخاب شد و در سال ۲۰۱۵ پناهنده حزب محافظه کار شد. زندگی شخصی. کار حرفه‌ای. بشیر قبل از اینکه یک فعال سیاسی بشود دو رستوران میلیاردی در بردفورد و منچستر داشت. بشیر یکی از اعضای پارلمان اروپا در امور خارجه و اشتغال و صنعت است. او همچنین عضو پارلمانی برای بوسنی و هرزگوین و افغانستان است.