payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به مصاف عظمت دولت‌بیکوف از قزاقستان رفت و صاحب برتری ۱۲ بر ۲ شد؛ در یک‌چهارم نهایی نیز ۱۱ بر ۰ اتان راموس از پورتوریکو را برد و به نیمه‌نهایی رسید. یزدانی در رقابت نیمه‌نهایی مقابل نایفونوف قرار گرفت و با برتری قاطع مقابل نمایندهٔ روسیه به رقابت نهایی مقابل تیلور رسید. یزدانی در رقابت نهایی این دسته توانست با برتری ۶–۲ برابر وی، عنوان قهرمانی کشتی جهان را به دست آورد. حسن یزدانی پس از برد مقابل تیلور گفت: «من تمام تلاشم را کردم که تلخی مسابقات قبلی را بر طرف کنم و از این به بعد هم تمام تلاشم را می‌کنم تا
کنم و از این به بعد هم تمام تلاشم را می‌کنم تا دل مردم شاد شود.» زندگی شخصی. مذهب و اصالت. حسن یزدانی مسلمان شیعه و اصالتاً اهل چرات، سوادکوه است. در بسیاری از مسابقات بر روی دوبندهٔ او لفظ یاعلی درج شده است. او مدال طلای المپیک ۲۰۱۶ خود را به موزه آستان قدس رضوی اهدا کرد. حسن یزدانی در اسفند سال ۱۳۹۵ خادم حرم امام رضا شد. تحصیلات. حسن یزدانی دانشجوی دانشکده سما دانشگاه آزاد اسلامی واحد قائم‌شهر است. پس از قهرمانی یزدانی در المپیک ۲۰۱۶، حمید میرزاده رئیس دانشگاه آزاد اسلامی در پیامی کسب مدال طلای المپیک را
آزاد اسلامی در پیامی کسب مدال طلای المپیک را به حسن یزدانی و جامعهٔ ورزشی کشور تبریک گفت. امور خیریه. حضور با لباس آتش‌نشانی روی تشک. در حاشیه رقابت‌های بین‌المللی کشتی آزاد جام تختی سال ۲۰۱۷ که در مشهد انجام شد، از حسن یزدانی به عنوان بهترین کشتی‌گیر ایران در رشته کشتی آزاد تجلیل شد و او برای زنده نگه‌داشتن یاد آتش‌نشان‌های حادثه پلاسکو، با لباس آتش‌نشان‌ها بر روی تشک حاضر شد و جایزه خود را از دست مسعود سلطانی‌فر وزیر ورزش و جوانان دریافت کرد. حضور در جمع کودکان دارای سندروم داون. حسن یزدانی در ۲۳ آبان
کودکان دارای سندروم داون. حسن یزدانی در ۲۳ آبان ۱۳۹۶ به همراه چند کشتی‌گیر دیگر در جمع کودکان دارای سندروم داون حاضر شد و به نشانهٔ حمایت از این کودکان با آن‌ها به صورت نمادین کشتی گرفت. کمک به زلزله زدگان استان کرمانشاه. در آبان ۱۳۹۶ حسن یزدانی و جمعی دیگر از کشتی‌گیران ایرانی برای کمک به مردم، در مناطق زلزله زده استان کرمانشاه حاضر شدند و ضمن دیدار و همدردی با زلزله‌زدگان کمک‌های غیرنقدی خود، مردم و جامعهٔ کشتی را به مردم زلزله‌زده اهدا کردند. آزادسازی زندانیان جرایم غیر عمد. با اعلام رئیس هیأت‌امنای
زندانیان جرایم غیر عمد. با اعلام رئیس هیأت‌امنای ستاد دیه کشور؛ از بین سلبریتی‌ها و افراد سرشناس، حسن یزدانی پس از محسن چاوشی در رده افرادی است که بیش‌ترین زندانی را آزاد کرده و نقش مؤثری در آزادسازی زندانیان جرایم غیرعمد ایفا کرده. قهرمان کشتی آزاد جهان و المپیک پیش از این موتورسیکلتی که به‌عنوان پاداش مدال المپیک دریافت کرده بود، برای آزادی زندانیان به حراج گذاشته بود.
مَکس کالِن زادهٔ ۲۹ آوریل ۱۹۴۰، بازیگر سینما و تئاتر اهل استرالیا است. وی تاکنون در بسیاری از فیلم و سریال‌های استرالیایی ایفای نقش کرده است.
بریتیش ایرکرفت یک شرکت بریتانیایی سازندهٔ هواگرد بود که در سال ۱۹۶۰ زیر فشار دولت بریتانیا با ادغام شرکت‌های اینگلیش الکتریک، ویکرز-آرمسترانگز، بریستول ایروپلین و هانتینگ ایرکرفت پدید آمد. بریستول، اینگلیش الکتریک و ویکرز شرکت‌های مادر بریتیش ایرکرفت شدند که سهام آنها به ترتیب ۴۰٪، ۴۰٪ و ۲۰٪ بود. دفتر مرکزی این شرکت در بالاترین طبقات ساختمان پل مل در شهر وست‌مینستر قرار داشت. شرکت بریتیش ایرکرفت پس از هشدار دولت مبنی بر ادغام صنایع هواگرد، جنگ‌افزارهای هدایت شونده و موتور هواگرد پدید آمد. دولت همچنین
هدایت شونده و موتور هواگرد پدید آمد. دولت همچنین مشوق‌هایی را برای این کار اختصاص داد که عبارت بودند از قرار داد هواپیمای تهاجمی فراصوت بی ای سی تی اس آر-۲، دادن کمک هزینهٔ دولتی برای ساخت و پژوهش و تضمین کمک در ساخت انواع جدید هواگردهای غیرنظامی.
وِرا-اِلن (; – ) یک هنرپیشه و هنرمند رقص اهل ایالات متحده آمریکا بود. گزیده فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
شعارهای ضد دگرباشی ()، شعارهایی هستند که علیه دگرباشان جنسی از جمله همجنسگرایان مرد، همجنسگرایان زن، دوجنسگرایان و تراجنس‌ها گفته می‌شود و برای تحقیر نمودن آنهاست. کسانی که این شعارها را سر می‌دهند دلایلی را برای خود دارند؛ از جمله دلایل مذهبی و اخلاقی. این شعارها معمولاً پایه‌های ایدئولوژی ناهمجنس‌خواهی است و می‌تواند ترغیب‌کننده و گسترش دهندهٔ هوموفوبیا، تراجنس‌هراسی و امثال آن در سطح جامعه باشد.
سایه‌های نیمروز () یک فیلم تجربی کوتاه به کارگردانی «مایا درن» و «الکساندر همید» است که در سال ۱۹۴۳ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به مایا درن اشاره کرد. در سال ۱۹۹۰ میلادی، کتابخانه کنگره، این فیلم را «"به‌لحاظِ فرهنگی، تاریخی یا زیبایی‌شناختی، پُراهمیت"» قلمداد کرده و آن را جهت حفظ و نگهداریِ دائمی، به فهرست ملی ثبت فیلم افزود. پیشینه و مراحل تولید. «مایا درن» و «الکساندر همید»، تصمیم داشتند یک فیلم شخصی و آوانگارد بسازند که دربارهٔ مشکلات حاد و علیل‌کنندهٔ روانی انسان باشد؛ همانند فیلم‌های فرانسوی «سگ
روانی انسان باشد؛ همانند فیلم‌های فرانسوی «سگ اندلسی» (۱۹۲۹) و «عصر طلایی» (۱۹۳۰) که «لوئیس بونوئل» و «سالوادور دالی» ساختند. این زوج هنری، فیلم‌نامه را نوشته و آن را کارگردانی کردند و خودشان نیز در فیلم بازی کردند. با آنکه، خالقِ اصلی فیلم را بیشتر «مایا درن» می‌دانند؛ اما «استن بِرَکج» که این زوج را می‌شناخت، در کتابش تحتِ عنوانِ «"فیلم در منتهای هوش و قوهٔ تعقل"»، نوشته است که مغزِ متفکرِ این فیلم در واقع، «الکساندر همید» بود، و از زمانی که تعریف و تمجیدهای آن، متوجهٔ «مایا درن» شد، زندگی زناشویی آنان
آن، متوجهٔ «مایا درن» شد، زندگی زناشویی آنان نیز دچار مخاطره گردید. فیلمِ اصلی، فاقد هرگونه موسیقی متن بود، با این حال در سال ۱۹۵۹ میلادی و زیر نظرِ مستقیمِ «مایا درن»، یک موسیقیِ متن اثر «ایتو تئیجی» (همسرِ سومِ درن) و با الهام از موسیقی کلاسیک ژاپنی، به فیلم افزوده شد. در سال ۲۰۱۵، بی‌بی‌سی این فیلم را به عنوان چهلمین فیلم برتر آمریکایی که تاکنون ساخته شده است، معرفی کرد. در سال ۲۰۲۲، در نظرسنجی "سایت اند ساوند" به عنوان شانزدهمین فیلم برتر تمام دوران انتخاب شد.
جایو شوای () (متولد ۲۸ ژانویه ۱۹۸۴ در هنان) بازیکن تیم ملی والیبال مردان چین است. وی در المپیک تابستانی ۲۰۰۸ در پکن عضو ثابت تیم ملی چین بود.
الکساندر هَکِن‌اشمید () که بیشتر با نام الکساندر هَمید شناخته می‌شود، کارگردان، عکاس، فیلم‌بردار و تدوین‌کنندهٔ پیشرو اهل چکسلواکی بود. او در سال ۱۹۳۸ میلادی به آمریکا مهاجرت کرد و نامش را به «الکساندر هَمید» تغییر داد و در سال ۱۹۶۴ به همراه «فرانسیس تامسون» برندهٔ جایزه اسکار، بابتِ «بهترین فیلم مستند کوتاه» برای فیلم «زنده بودن!» شد.
استن بِرَکِج (؛ – ) یک فیلم‌بردار، تدوین‌گر و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود. او را یکی از برجسته‌ترین فیلمسازان سینمای تجربی می‌دانند. وی استاد دانشگاه کلرادو در بولدر بود و برندۀ جوایزی همچون «کمک هزینه گوگنهایم» نیز شده است. ویژگی مهم غالبِ فیلم‌های او «بلاغت و روشنی در گفتار» و «بیان تغزل‌گونه» آنهاست. از فیلم‌های او می‌توان به مجموعه فیلم‌های "مرد شباهنگ" اشاره نمود.
آذر رهنما پژوهشگر و روان‌شناس ایرانی و رئیس دانشسرای عالی اصفهان بود. او فرزند زین‌العابدین رهنماست. او از دانشگاه پاریس دکترا گرفت و مدتی ناظر و عضو هیئت نمایندگی ایران در اجلاس یونسکو بود. رهنما همچنین در انتشار چند نشریه از جمله سپیده فردا و زبان آموزگار نقش فعالی داشت.
بن هور () فیلمی آمریکایی در سبک تاریخی - حماسی است که در سال ۲۰۱۶ بر روی پرده‌های سینماها رفت. این فیلم که بازسازی یکی از موفق‌ترین آثار هالیوود با همین نام است و بیش از ۱۰۰ میلیون دلار خرج داشته، در تعطیلات آخر هفته نخستین هفته نمایش خود در سینماهای آمریکا، آغازی ناموفق داشت و فقط حدود ۱۱ میلیون فروش داشت. نسخه‌های پیشین. نخستین بار در سال ۱۹۰۷ فیلمی با این نام ساخته شد و فیلمی بعدی در سال ۱۹۲۵ به روی پرده رفت که هر دو صامت بودند. اما مشهورترین بن‌هور را ویلیام وایلر در سال ۱۹۵۹ با بازی چارلتون هستون ساخت
وایلر در سال ۱۹۵۹ با بازی چارلتون هستون ساخت که ۱۱ اسکار گرفت و رکورد پرافتخارترین فیلم تاریخ اسکار را به خود اختصاص داد که تا سال ۱۹۹۷ طول کشید. از این داستان در سال ۲۰۰۳ یک نسخه انیمیشن نیز ساخته شد که چارلتون هستون روی شخصیت بن‌هور صداپیشگی کرده است. بر اساس این داستان چندین موزیکال پرهزینه در جهان بر روی صحنه رفته است. عوامل فیلم. در این نسخه از این اثر حماسی ساخته تیمور بکمامبتوف، کارگردان قزاق-روس، جک هیوستون، بازیگر بریتانیایی و نوه جان هیوستون کارگردان شهیر آمریکایی در نقش یهودا بن‌هور بازی کرده
شهیر آمریکایی در نقش یهودا بن‌هور بازی کرده است. مورگان فریمن در نقش شیخ ایلدریم و رودریگو سانتورو در نقش عیسی مسیح و نازنین بنیادی، بازیگر ایرانی-آمریکایی در نقش استر، برده یهودی که دلداده بن‌هور است بازی کرده‌اند. جان ریدلی که برای ۱۲ سال بردگی برنده اسکار بهترین فیلمنامه شده، فیلمنامه این نسخه از بن‌هور را نوشته است.
مروان کِنزاری (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل کشور هلند است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است و در فیلم‌های هلندی و انگلیسی زبان بازی کرده است. از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در "مومیایی" و "چه بر سر دوشنبه آمده؟" اشاره کرد. او همچنین در فیلم "علاءالدین" (۲۰۱۹) در نقش جعفر بازی کرده است و در سال ۲۰۲۲ در فیلم "بلک ادم" از دنیای توسعه‌یافته دی‌سی در نقش اسماعیل گرگور / ساباک ظاهر شد.
اُلیور وود ؛ ۱ ژانویه ۲۰۰۰ - ۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۳) فیلم‌بردار اهل کشور بریتانیا بود.
ایتو تِئیجی () یک نوازنده و آهنگساز اهل ژاپن بود. عمده شهرتِ او بخاطرِ موسیقیِ متنِ فیلمِ سایه‌های نیمروز است. پدر او نیز آهنگساز بود.
دامینیک دان (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۲ میلادی فعالیت می‌کرد. او در سن ۲۲ سالگی، توسط دوست‌پسر سابقش، در حیاط منزل خود حلق‌آویز و پس از گذراندن پنج روز در کما، دچار مرگ مغزی شد و درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
سنا لِـیـثِن (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "شیوع"، "خارج از زمان"، "عشق و بسکتبال"، "آدم‌کش آمریکایی"، "یک چیز جدید" و "تیغه" اشاره کرد.
دِیوی چـِیس (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، خواننده و صدا پیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به "لیلو و استیچ، حلقه و دانی دارکو" اشاره کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه آنی شده است.
شترمرغان آمریکایی نام یک تیره از راستۀ شترمرغ‌سانان آمریکایی از پرندگان بی‌پرواز و بی‌تیغه شبیه به شترمرغ است که دارای تنها یک خانواده و یک سرده موجود شترمرغ‌های آمریکایی است. اعضای این راسته نخستین بار در دوره پالئوسن پدیدار شدند.
دایانا مالدور (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۶۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به و شماره یک اشاره کرد.
جودی سوئیتین (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۸۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به چشم عزیزم (۲۰۰۳) اشاره نمود. وی در سال ۱۹۹۰ میلادی، برندهٔ جایزه هنرمند جوان گردید.
جون فوری (؛ زادهٔ - درگذشته ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۷) هنرپیشه و صداپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. او از سال ۱۹۲۹ تا سال ۲۰۱۴ مشغول فعالیت بوده‌است. درگذشت. جون فوری در ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۷ دو ماه پیش از تولد ۱۰۰ سالگی‌اش درگذشت. بخشی از فیلم‌شناسی. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که او در آن‌ها نقش داشته‌ می‌توان به چگونه گرینچ کریسمس را دزدید، ماجراهای راکی و بولوینکل، اشاره کرد.
جون هَوِک (؛ ۸ نوامبر ۱۹۱۲ – ) بازیگر کانادایی-آمریکایی بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۸ تا ۱۹۹۰ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "قرارداد شرافتمندانه"، "با عجله"، "سلام!" و "خواهر من آیلین" اشاره کرد.
لَلِین (؛ زادهٔ ) با نام تولد لَلِین وِرگارا پاراس یک خواننده و بازیگر فیلیپینی-آمریکایی است. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. او در سال ۲۰۰۲ میلادی، بابت هنرنمایی در سریال «لیزی مک‌گوایر»، برندهٔ جایزه هنرمند جوان شد.
احمدعلی راغب (۱۲ اردیبهشت ۱۳۲۳ – ۱۸ آذر ۱۳۹۹) آهنگساز، نوازنده و نویسندهٔ اهل ایران بود. زندگی‌نامه. دوران کودکی، نوجوانی و جوانی. احمدعلی راغب، دومین فرزند خانواده اش بود که در سپیده‌دم روز دوازدهم اردیبهشت ۱۳۲۳ در شهرستان بندرانزلی متولد شد. مادرش در نوجوانی، به همراه خانواده اش از باکو و قفقاز به بندرانزلی نقل مکان کرده بود. در شهر باکو تا کلاس ششم ابتدایی درس خوانده بود و علاوه بر زبان فارسی به زبان روسی هم آشنایی داشت و با مبانی موسیقی و ساز پیانو نیز در مدرسه آشنا شده بود. ضمناً «تار قفقازی» را نیز به
مدرسه آشنا شده بود. ضمناً «تار قفقازی» را نیز به خوبی می‌نواخت. احمدعلی راغب تحت تأثیر مادر، از دوران کودکی به موسیقی علاقه‌مند شد و با حمایت و تشویق و آموزش‌های والدین و به ویژه مادرش، فراگیری موسیقی و همچنین نواختن «تار قفقازی» را آغاز کرد و به پیشرفت قابل توجهی در این عرصه رسید. در سال ۱۳۳۹ پس از قبولی در رشتهٔ طبیعی، برای آنکه هرچه زودتر شغلی برای خود دست و پا کند وارد دانشسرای شبانه‌روزی کشاورزی شد. به این ترتیب، می‌توانست پس از دو سال تحصیل در دانشسرا، به عنوان معلم مدارس روستایی، برای تعلیم
دانشسرا، به عنوان معلم مدارس روستایی، برای تعلیم روستازادگان اعزام شود. پس از اخذ دیپلم در سال ۱۳۴۲ با حکم اداره فرهنگ استان گیلان، به عنوان معلم در مدارس روستایی گیلان مشغول به کار شد. در همین ایام و همزمان با تدریس، با ساز «تار» انسی دائمی داشت و پیشرفتش برای خودش بسیار قابل قبول بود. ضمناً به نواختن ساز «عود» نیز بسیار علاقه‌مند شد. احساس می‌کرد که قطعاتی را می‌نوازد که پیش از این هرگز نشنیده‌است. سرانجام تصمیم گرفت یک قطعه موسیقی محلی گیلکی به همراه شعر، آماده کند و به شورای موسیقی رادیو گیلان ارائه
آماده کند و به شورای موسیقی رادیو گیلان ارائه دهد. این اولین کار حرفه‌ای احمدعلی راغب بود. با این حال، شورا از آن استقبال قابل توجهی کرد و بنا شد که با صدای فریدون پوررضا خوانندهٔ سرشناس آن روزگار موسیقی گیلان، اجرا شود. نام این قطعه "«نوقاندار»" بود. همزمان از او دعوت به عمل آمد تا به عنوان نوازنده و آهنگساز محلی، با ارکستر فرهنگ و هنر گیلان به سرپرستی «یحیی نیک نواز» همکاری کند و ضمناً گروه نوازی را نیز نزد ایشان فراگیرد. به این ترتیب، به منظور تداوم فعالیت حرفه‌ای، در سال ۱۳۴۳ به شهر رشت نقل مکان کرد.
حرفه‌ای، در سال ۱۳۴۳ به شهر رشت نقل مکان کرد. هرچند تعهد خدمت در اداره فرهنگ گیلان، باعث می‌شد که همچنان همه روزه ساعات زیادی را از شهر به روستا دررفت و آمد باشد. به موازات این فعالیت‌ها، دوبار در ماه به تهران می‌آمد و نزد «علی اکبر سرخوش» به فراگیری دورهٔ تکمیلی تار می‌پرداخت تا در زمینهٔ بداهه نوازی نیز تجربه کسب کند. فراگیری «عود» را نیز نزد خویش پی می‌گرفت. در این دوران آهنگ‌های محلی زیادی ساخت که با صدای خواننده‌های مشهور گیلان اجرا و پخش شد. در سال ۱۳۴۵ به دلیل شهرتی که با ساخت ترانه‌ها و تصنیف‌های
به دلیل شهرتی که با ساخت ترانه‌ها و تصنیف‌های گیلکی نصیبش شده بود، از او دعوت شد که در ارکستر رادیو و تلویزیون گیلان نیز همکاری کند. به دلیل اینکه اساسنامه ارکستر فرهنگ و هنر این اجازه را نمی‌داد که نوازنده‌ای که در فرهنگ و هنر کار می‌کند، همزمان در ارکسترهای دیگر نیز مشغول باشد، این بود که در نهایت، از فرهنگ و هنر جدا و جذب ارکستر رادیو تلویزیون گیلان شد تا بتواند آهنگ‌های بیشتری بسازد و اجرا کند و ضمناً در زمینه گروه نوازی نیز به دلیل حجم بالای تولیدات رادیو تلویزیون در آن زمان، تجربهٔ ارکسترنوازی بیشتر
تلویزیون در آن زمان، تجربهٔ ارکسترنوازی بیشتر و بهتری کسب نماید. چندی بعد نیز سرپرستی این ارکستر به او سپرده شد. مهاجرت به تهران. احمدعلی راغب در سال ۱۳۴۹، در حالی که همچنان ضمن تدریس در مدارس ابتدایی استان گیلان، به همکاری با رادیو تلویزیون گیلان به‌عنوان آهنگساز و نوازنده ادامه می‌داد و حدود چهل قطعه موسیقی نیز ساخته بود، به این نتیجه رسید که برای ادامهٔ فعالیت‌های هنری اش به تهران مهاجرت کند. ضمناً در همان سال، در انستیتو مربیان هنری تهران نیز پذیرفته می‌شود؛ بنابراین با مشقت فراوان زمینهٔ انتقال به
می‌شود؛ بنابراین با مشقت فراوان زمینهٔ انتقال به تهران را فراهم کرد و در سال ۱۳۴۹ به تهران آمد تا هم به عنوان مأمور به تحصیل از اداره فرهنگ گیلان، در تهران به تحصیل در رشته موسیقی و آموزش هنر و جامعه‌شناسی هنر بپردازد و همچنین فعالیت‌های حرفه‌ای اش را در زمینه موسیقی با شرایط بهتری دنبال کند. پس از مدتی، در سال ۱۳۵۰ با قبولی در آزمون هنری شورای موسیقی رادیو، به عنوان نوازندهٔ «عود» در "ارکستر سازهای ملی رادیو" زیر نظر مهدی مفتاح و بعدها، همایون خرم، مشغول به کار گردید و آهنگ‌هایی نیز برای خوانندگان معروف و
کار گردید و آهنگ‌هایی نیز برای خوانندگان معروف و طراز اول آن روزگار ساخت و اجرا کرد و همچنین قطعات بدون کلام فولکلور گیلانی که سال‌ها برای گردآوری آن‌ها زحمت کشیده بود را توانست با همین ارکستر اجرا نماید که هنوز هم پخش می‌شوند. حضور در محضر هنرمندانی همچون جلیل شهناز، فرهنگ شریف، علی اکبر سرخوش، همایون خرم، علی تجویدی، جواد معروفی و… و همکاری با این استادان، تجربیات ارزشمندی را برای او به همراه داشت و ذخیره‌ای گرانبها برای ادامهٔ فعالیت‌های هنری وی بود. علاوه بر این، احمدعلی راغب در همین زمان، همراه با
علاوه بر این، احمدعلی راغب در همین زمان، همراه با گروه‌های هنری و خوانندگان مشهور و سرشناس آن روزگار، مسافرت‌های زیادی به خارج از ایران جهت معرفی و اشاعه موسیقی ایرانی داشت. دو بار به آمریکا، دو بار به انگلستان، یک بار به فرانسه، یک بار به ایتالیا، دو بار به آلمان، دو بار به ژاپن، و یک بار به مصر و کشورهای دیگر عربی سفر کرد. فعالیت‌ها. جمع‌آوری فرهنگ عامه ایرانیان و همکاری با انجوی شیرازی. دوره جدیدی از فعالیت‌های فرهنگی و هنری احمدعلی راغب به سال‌های جوانی او بازمی‌گردد. زمانی که به جهت علاقه و اشتیاق
او بازمی‌گردد. زمانی که به جهت علاقه و اشتیاق فراوان به فرهنگ و موسیقی فولکلور نواحی مختلف ایران و تلاش برای شکستن انحصار فرهنگی موجود در رسانه‌های رسمی و ملی وقت، به شکل خودانگیخته و با هزینه شخصی، به جمع‌آوری نواها و الحان فولکلور نواحی مختلف ایران مشغول شد. وی در این باره می‌گوید: در سال ۱۳۴۹ و پس از مراجعت به تهران، احمدعلی راغب، در محافل فرهنگی و هنری تهران با ابوالقاسم انجوی شیرازی آشنا می‌شود. انجوی که در سالهای پس از تبعید به جزیره خارک، به کار جمع‌آوری فرهنگ عامه ایرانیان پرداخته بود، با مشاهده
فرهنگ عامه ایرانیان پرداخته بود، با مشاهده مکتوبات راغب، از او دعوت می‌کند تا در کار تدوین ۱۱ مجلد کتاب در زمینه فرهنگ عامه ایرانیان که به سرپرستی انجوی شیرازی در دست چاپ و انتشار قرار داشت، همکاری کند. احمدعلی راغب در اینباره می‌گوید: «هر دو هفته یکبار به دفتر استاد انجوی مراجعه می‌کردیم و در کنار دوستان و همکارانی همچون نصرالله یگانه، محمود ظریفیان، حسین پناهیان و دیگران بر فرایند تدوین مجلدات کتاب فرهنگ عامه نظارت می‌کردیم و با یکدیگر بحث و گفتگو داشتیم.» با انتشار اولین مجلدات از کتاب‌های فرهنگ عامه،
با انتشار اولین مجلدات از کتاب‌های فرهنگ عامه، دربار شاه که خصوصاً در سال‌های دهه پنجاه شمسی، تلاشی در راستای ترمیم پایه‌های مشروعیت خود از طریق احیای سنت ایرانی و باستانی داشت، نتوانست نسبت به این برنامه پژوهشی ارزشمند پیرامون فرهنگ ایران، بی‌تفاوت باشد؛ لذا در سال ۱۳۵۵، احمدعلی راغب به همراه جمعی از دست‌اندرکاران جمع‌آوری فرهنگ عامه ایران، به نزد شاه فراخوانده شدند و او را از نزدیک در جریان این اقدام فرهنگی قرار دادند. حاصل آن جلسه، ارسال مجلداتی از دستاوردهای فرهنگی آن گروه به سازمان یونسکو بود. راغب در
فرهنگی آن گروه به سازمان یونسکو بود. راغب در این باره می‌گوید: «شاه علاقه نشان می‌داد که گروهی مأمور شوند تا روایتی ساده از فرهنگ عامه ایران را به فرزند او (رضا پهلوی) منتقل کنند.» قطع همکاری با ارکسترهای رادیو - آغاز فعالیت‌های انقلابی. پس از کشتار هفده شهریور سال ۱۳۵۷، از سوی رژیم پهلوی، احمدعلی راغب نسبت به این اتفاق، بی‌تفاوت نماند و همراه با برخی دیگر از هنرمندان سرشناس رادیو و تلویزیون، از همکاری با مراکز هنری وابسته به رژیم پهلوی و عضویت در ارکستر سازهای ملی، استعفاء داد. ارتباط با برخی گروه‌های
سازهای ملی، استعفاء داد. ارتباط با برخی گروه‌های هنری غیررسمی و آشنایی با افرادی همچون حسین شمسایی، مجید حداد عادل و حمید شاهنگیان، به زمینه‌ای برای فعالیت‌های انقلابی او تبدیل شد. همکاری در تهیه و تولید سرودهایی که بنا بود در محصولات فرهنگی نیروهای انقلابی (سخنرانی‌ها و…) استفاده شده و به شیوه زیرزمینی به دست مردم برسد؛ وظیفه این گروه‌ها بود که در مساجد و محافل مخفی، تشکیل شده بود. سرودهایی همچون «معلم شهید» (در رثای علی شریعتی)، «بابا خون داد»، «خیر مقدم»، «نغمه اتحاد» و … برخی از تولیدات موسیقایی
مقدم»، «نغمه اتحاد» و … برخی از تولیدات موسیقایی احمدعلی راغب در آن مقطع بود که بعدها و پس از پیروزی انقلاب و از سرگیری فعالیت ارکسترهای موسیقی و فعالیت‌های هنری در رادیو و تلویزیون، بازسازی شده و با تنظیم برای ارکستر، اجرا شد. فعالیت‌های هنری پس از انقلاب. بلافاصله پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷، احمدعلی راغب با تلاش فراوان و با همکاری جمعی برخی از هنرمندان، گروه‌هایی را جمع‌آوری کرده و مشغول ساخت سرودهای انقلابی شد. مشکل پیش روی او و معدود آهنگسازان دیگری که عزم همراهی با تغییرات را داشتند، عدم دسترسی به نمونه
همراهی با تغییرات را داشتند، عدم دسترسی به نمونه و الگویی بود که مطلوب موسیقی انقلابی بر اساس شرایط جدید باشد؛ بنابراین تصمیم گرفت تا از شعارهای مردمی که از بطن کوچه و خیابان می‌جوشد، برای ساخت موسیقی الهام بگیرد. ذخیرهٔ موسیقی فولکلور و آیینی نواحی مختلف ایران، که احمدعلی راغب از جوانی دل‌مشغول فراگیری و ثبت آنها بود؛ در این مقطع به کمک او آمد و جنس موسیقی او را از دیگر آهنگسازان متمایز ساخت. این می‌توانست بهترین الگو برای سرود انقلابی در پیوند با باورهای عمیق بومی و مذهبی مردم باشد. با شکل‌گیری مجدد
عمیق بومی و مذهبی مردم باشد. با شکل‌گیری مجدد فعالیت‌ها در رادیو، علی‌رغم محدودیت‌های موجود، حضور شخصیت‌هایی نظیر مجید حدادعادل در رادیو و حمایت‌های او، دلگرم کننده بود. تلاش‌های احمدعلی راغب ادامه یافت که این تلاش‌ها در کنار دوستی صمیمانه و همکاری با شعرایی نظیر مهرداد اوستا، محمود شاهرخی، مشفق کاشانی، حمید سبزواری، محمدعلی معلم و …، به ساخت سرودهایی نظیر «خوش آمدی امام ما»، «بانگ آزادی» (الله اکبر، خمینی رهبر)، «شهید مفتح»، «شهید مطهر»، «آمریکا آمریکا ننگ به نیرنگ تو»، «راه رجا»، «نغمهٔ توحید»، «نغمهٔ
به نیرنگ تو»، «راه رجا»، «نغمهٔ توحید»، «نغمهٔ اتحاد»، «بابا خون داد»، «همشاگردی سلام» و … انجامید. احمد علی راغب در اواخر سال ۱۳۵۹ با گسترش فعالیت‌های حزب جمهوری اسلامی، به سفارش سید محمد بهشتی (دبیرکل وقت حزب جمهوری اسلامی) سرودهایی برای حزب ساخت که از مشهورترین آن‌ها، «سرود رسمی حزب جمهوری اسلامی» است که مورد تقدیر سید محمد بهشتی قرار گرفت. این همکاری برای مدتی به جلساتی مداوم با برخی مسئولین حزب، پیرامون مسائل فرهنگی و هنری و همچنین پذیرش مسئولیت امور هنری و سرود حزب جمهوری اسلامی و نیز ایجاد و سرپرستی
و سرود حزب جمهوری اسلامی و نیز ایجاد و سرپرستی گروه کر دفتر حزب منجر شد. پس از واقعهٔ انفجار تروریستی در دفتر حزب و کشته‌شدن بهشتی و یارانش، احمدعلی راغب در سوگِ این واقعه، سرودهای «حدیث درد» (شقایق‌های پرپر)، «وافریادا» و «بهشتی سیرت» را ساخت. راغب همزمان با آغاز جنگ ایران و عراق، ساخت سرودهایی پیرامون جنگ را آغاز کرد که سرود «این پیروزی خجسته باد» پیرامون فتح خرمشهر، «ظفر مبارک»، «جنگ، جنگ تا پیروزی»، «خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار»، و سرودهای بسیار دیگری در زمرهٔ آن است. تا به امروز و مطابق
بسیار دیگری در زمرهٔ آن است. تا به امروز و مطابق با آمار موجود در آرشیوهای صداو سیما بالغ بر «هزار و چهارصد» قطعه موسیقی از او به ثبت رسیده‌است و او را در بین دوستان و همکاران به «مرد هزار آهنگ» مشهور کرده‌است. مسئولیت‌ها در سازمان صداوسیما. احمدعلی راغب علی‌رغم دریافت کسوت بازنشستگی در سال ۱۳۶۷، در بین سالهای ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۳ ریاست مرکز موسیقی سازمان صداوسیمارا بر عهده داشت. پس از آن نیز تا سال ۱۳۸۲، مدیریت تولید موسیقی مراکز و استان‌های سازمان صداوسیما را عهده‌دار بود. ضمناً عضو شورای عالی موسیقی صداوسیما و
بود. ضمناً عضو شورای عالی موسیقی صداوسیما و شورای عالی نظارت و ارزیابی شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی صداوسیما نیز بوده‌است که این همکاری همچنان ادامه دارد. فعالیت در زمینهٔ نویسندگی. احمدعلی راغب در کنار فعالیت‌های موسیقایی خویش و عهده‌داربودن مسئولیت‌های مدیریتی در عرصهٔ موسیقی، پیوسته به‌طور جدی به عرصهٔ نویسندگی نیز می‌پرداخته‌است و این عرصه از جوانی تا کنون، همواره جزو علایق و دلبستگی‌های او به‌شمار می‌رفته‌است. او تا کنون "بیش از ده رمان و داستان کوتاه و بلند و همچنین تعداد بسیاری قطعات کوتاه ادبی و
و بلند و همچنین تعداد بسیاری قطعات کوتاه ادبی و هایکو" نوشته‌است. از آثار نوشتاری او تا کنون سه اثر انتشار یافته که عبارتند از: درگذشت. وی به علت بیماری سرطان در روز سه‌شنبه ۱۸ آذر ۱۳۹۹ در سن ۷۶ سالگی درگذشت. آثار. سرود «بانگ آزادی». ساخت این سرود پیش از نوروز ۱۳۵۸ از سوی مجید حداد عادل که رئیس وقت رادیو بود به احمدعلی راغب سفارش داده شد. شعر آن را حمید سبزواری سرود و محمد گلریز آن را خواند. این سرود نخستین بار همزمان با پیام نوروزی سید روح‌الله خمینی در نوروز سال ۱۳۵۸ پخش شد و از سوی مردم به‌عنوان سرود
نوروز سال ۱۳۵۸ پخش شد و از سوی مردم به‌عنوان سرود ملی جمهوری اسلامی ایران پذیرفته شد. مسئولان بلندپایه و اعضای شورای انقلاب، با وجود تحسین فراوان از این سرود، به دلیل طولانی‌بودن آن، تشخیص دادند که سرود دیگری به عنوان سرود ملی ساخته شود. این سرود همچنان هر روز پیش از خبر ساعت چهارده رادیو سراسری، پخش می‌شود و به یکی از ماندگارترین آثار مرتبط با انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران تبدیل شده‌است. سرود «شهید مطهر». در سال ۱۳۵۹ در اولین سالگرد کشته‌شدن مرتضی مطهری، از سوی دفتر روح‌الله خمینی و توسط سید احمد خمینی، ساخت
دفتر روح‌الله خمینی و توسط سید احمد خمینی، ساخت سرودی در رثای مرتضی مطهری سفارش داده شد و مسئولیت این کار به احمدعلی راغب واگذار شد. او این سرود را بر روی شعری از حمید سبزواری ساخت و محمد گلریز آن را خواند. سرودی که با استقبال گستردهٔ مردم مواجه شد. روح‌الله خمینی نیز عوامل این سرود را در خرداد ۱۳۵۹ به حضور پذیرفت و آن را مورد تأیید و تحسین فراوان قرار داد. این اتفاق با بازتابی که داشت، در واقع باعث رسمی شدن فعالیت‌های موسیقی پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ ایران شد و به دنبال آن با تأسیس واحد موسیقی در رادیو،
شد و به دنبال آن با تأسیس واحد موسیقی در رادیو، فعالیت‌های موسیقی با آزادی و انسجام بیشتری دنبال شد و گروه‌های موسیقی شکل کامل‌تر و رسمی‌تری به خود گرفتند. سرود «ننگ به نیرنگ …». در خرداد سال ۱۳۵۹ و در دیداری که احمد علی راغب به‌دلیل ساخت سرود «شهید مطهر» با روح‌الله خمینی داشت، موضوع دیدگاه خمینی پیرامون قطع ارتباط با آمریکا و پیامی که قرار است در این باره صادر کنند، از سوی سید احمد خمینی مطرح شد و او خواست تا این پیام، دستمایهٔ ساخت سرودی با همین مضمون شود. در نتیجه احمدعلی راغب این سرود را ساخت. کلام آن