payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متیو جی. تیلور یک بازیگر کانادایی است که بیشتر برای ایفای نقش «نمسیس» در فیلم شناخته شده‌است. زندگی. متیو تیلور در حومه تورنتو بزرگ شد، در دانشگاه همیلتون ، انتاریو تحصیل کرد و در سال ۱۹۹۴ فارغ‌التحصیل شد. او مأمور پلیس سابق است و گاهی از مهارت‌های پلیسی خود در فیلم‌ها استفاده می‌کند. او خارج از حرفه خود به عنوان بازیگر، یک مربی شخصی و بدنساز نیز است. متیو بیش از ۱۵ سال، کاراته و کمربند مشکی در کاراته دارد. او از سال ۱۹۹۸ وارد صنعت فیلم و تلویزیون شد.
نسل‌کشی کامبوج () توسط دولت خمرهای سرخ به سرکردگی پل پوت در بین سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ میلادی، بین یک‌ونیم میلیون تا سه میلیون کامبوجی را به کام مرگ کشاند. خمرهای سرخ برنامهٔ ایجاد یک سوسیالیسم دهقانی را مبتنی بر اندیشه‌های استالینیستی و مائوئیستی در کامبوج داشتند. سیاست‌های این گروه برای کوچ اجباری و تعدیل و جابجایی جمعیت از حومهٔ شهرها، شکنجه و اعدام‌های دسته‌جمعی از طریق بیگاری، سوءتغذیه و بیماری باعث کشته شدن دو میلیون کامبوجی که یک‌چهارم جمعیت وقت آن کشور بود، گردید. نسل‌کشی، با حملهٔ ویتنام به کامبوج
بود، گردید. نسل‌کشی، با حملهٔ ویتنام به کامبوج پایان یافت. چگونگی. شعار پل پوت، رهبر خمر های سرخ:نگهداری تو هیچ منفعتی ندارد. کشتن تو هیچ ضرری ندارد.در رژیم پوت، پیروان ادیانی مانند اسلام و بودیسم اعدام شدند و بسیاری از کارگران و کارمندان به جرم همکاری با دولت قبلی به کشتارگاه‌های انسانی رفتند. بنا به نوشته آنتونی بییور تاریخ نگار انگلیسی «صد‌ها هزار از مردم کامبوج که تحت نام ذخیره‌ها، طبقه‌بندی می‌شدند در مزارع مرگ با دست خودشان قبر های دسته جمعی شان را می‌کندند و سپس سربازان پل پوت آن‌ها را با اشیاء
می‌کندند و سپس سربازان پل پوت آن‌ها را با اشیاء فلزی، پتک و چکش می‌زدند تا بمیرند یا گاهی نیز همان‌طور زنده زنده روی آن‌ها خاک می‌ریختند.» پل پوت مدرسه‌ها را تعطیل کرد و دستور برپایی سازوکار‌های عظیم دولتی برای شکنجه سیستماتیک شهروندان داد. هنگامی که در سال ۱۹۷۵، خمرهای سرخ، پنوم پن را تسخیر می کنند، زنان مسئول پاکسازی خانه های پایتخت از ساکنان آن بودند. یکی از این زنان در این باره می گوید: «وقتی وسایل مردم را جمع آوری می کردیم، جسد های بسیاری در خانه ها بود. طی سه روز، سربازان شهر را کاملاً تخلیه کردند و
طی سه روز، سربازان شهر را کاملاً تخلیه کردند و همه را بیرون کردند. برخی از مردم نمی خواستند وسایل خود را رها کنند و افراد مسن هم خانه های خود را ترک نمی کردند. آنها همان جا کشته می شدند.» به گفته یکی از بازماندگان، در اردوگاه کار اجباری مجبور بودند در مزارع کار کنند و به جای گاو، خیش های کشاورزی را بکشند.
اوتا گیوایچی (۱۵۲۷–۱۶۱۳)؛ یک سامورایی در دوره سنگوکو و آزوچی-مومویاما و دوره ادو در ژاپن بود. او ۸۴ سال عمر کرد و وقایع‌نویسی او در این دوران در کتاب شینچو کوکی یکی از قابل استنادترین منابع برای تحقیق شمرده می‌شود. یادداشت‌های او بیشتر در مورد وقایع مربوط به اودا نوبوناگا است اما به عنوان متحد نوبوناگا، در مورد توکوگاوا ایه‌یاسو نیز مطلب بسیار دارد. کتاب‌های تاریخی دیگر او تایکوساما کونکی نو ئوچی 『大かうさまくんきのうち』و اوتاایزومی نو کامیکی 『太田和泉守記』 هستند.
الکساندر"الکس" کارزیس یک بازیگر ، خواننده ، صداپیشه و نوازنده اهل کانادا است. از فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی که او در آن ایفای نقش کرده‌است میتوان به "ضربه مستقیم" ، چگونه یک پسر بهتر بسازیم ، جریمه ، شیادها اشاره کرد. وی همچنین در بازی داینو کرایسیس به صداپیشگی پرداخته است.
«این دختر» تک‌آهنگی از هنرمند اهل فرانسه کونگز و کوکین آن ثری برنرز است که در سال ۲۰۱۶ میلادی منتشر شد. این تک‌آهنگ در آلبوم کونگز قرار داشت. این تک‌آهنگ در چارت‌های والونیا، اسکاتلند، فرانسه، در رتبه اول و در چارت‌های کانادا، ایتالیا، فلاندرز، ایرلند، لهستان، اسپانیا، دانمارک، سوئد، سوئیس، اتریش، بریتانیا جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
چگونه یک پسر بهتر بسازیم یک فیلم اختصاصی شبکه دیزنی، به کارگردانی پائول هوئن و نویسندگی جیسون میلند، محصول سال ۲۰۱۴ آمریکا است. چین آن مک‌کلین، کلی برگلند و مارشال ویلیامز از بازیگران اصلی این فیلم هستند. فیلم‌برداری این فیلم در تورنتو، انتاریو و دانشگاه تورنتو انجام شد. این فیلم اولین بار در ۱۵ اوت ۲۰۱۴ از شبکه دیزنی پخش شد، موزیک ویدئوی آریانا گرانده نیز قبل و بعد فیلم پخش شد داستان. دو نوجوان دبیرستانی، ناخواسته از یک نرم‌افزار نظامی، برای برنامه‌ریزی یک دوست‌پسر رباتیک استفاده می‌کنند. موسیقی. موسیقی
دوست‌پسر رباتیک استفاده می‌کنند. موسیقی. موسیقی این فیلم، توسط چین آن مک‌کلین و کلی برگلند تحت عنوان "چیزی واقعی" ضبط شد، و نسخه دیجیتالی آن توسط والت دیزنی رکوردز در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. ترانه. سابرینا کارپنتر - "برجسته" کلی برگلند و مارشال ویلیامز - "مثل یک آهنگ عاشقانه دوستت دارم" (سلنا گومز و کاور سکانس) چین آن مک‌کلین و کلی برگلند - "چیزی واقعی" بازخورد. اولین نمایش این فیلم از شبکه دیزنی باعث جذب ۴٬۶ میلیون مخاطب شد.
ابراهیم غانم یک کشتی‌گیر فرنگی‌کار مصری تبار اهل کشور فرانسه است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال طلا قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳ و مدال نقره قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ اشاره کرد. فعالیت حرفه‌ای. قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳. غانم در وزن ۷۲ کیلوگرم کشتی فرنگی قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۳ بلگراد شرکت کرد، او در این مسابقات استویان کوباتوف از بلغارستان، ابراگیم ماگومادوف از قزاقستان و سلچوک کان از فرانسه را شکست داد و به فینال رسید. وی در فینال روبرت فریتش از مجارستان را شکست داد و مدال طلا را بدست آورد. قهرمانی کشتی جهان
داد و مدال طلا را بدست آورد. قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴. غانم در وزن ۷۲ کیلوگرم کشتی فرنگی قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۴ تیرانا شرکت کرد، او در این مسابقات هایک ملیکیان از ارمنستان، عبدالله علیف از ازبکستان و علی ارسلان از صربستان را شکست داد و به فینال رسید. وی در دیدار نهایی به اولوی گانیزاده از آذربایجان باخت و به مدال نقره رسید.
در میان ادیان جهان، دیدگاه‌ها در مورد خودارضایی بسیار متفاوت است. برخی از ادیان آن را به عنوان یک عمل معنوی مضر می‌دانند، برخی آن را از نظر معنوی مضر نمی‌دانند و برخی دیگر دیدگاه موقعیتی دارند. در میان این ادیان اخیر، برخی خودارضایی را در صورتی مجاز می‌دانند که به عنوان وسیله‌ای برای کنترل نفس جنسی یا بخشی از خودکاوی سالم استفاده شود، اما اگر با انگیزه‌هایی انجام شود که آن را اشتباه می‌دانند یا به خاطر عادت انجام می‌شوند، آن را مجاز نمی‌دانند. به عنوان مثال، فرقه‌های مسیحی دیدگاه متفاوتی در مورد خودارضایی
فرقه‌های مسیحی دیدگاه متفاوتی در مورد خودارضایی دارند. امروزه، کاتولیک رومی (از جمله کاتولیک شرقی)، ارتدوکس شرقی و برخی از مسیحیان پروتستان، خودارضایی را گناه می‌دانند. بسیاری از کلیساهای پروتستان در شمال و غرب اروپا و برخی کلیساهای پروتستان در آمریکای شمالی و استرالیا/نیوزلند خودارضایی را گناه نمی‌دانند. به گفته بیورن کروندورفر، «سکس خوداروتیک به عنوان موجودیتی متمایز در میان گناهان جنسی تنها زمانی قابل تصور شد که خود مختار ظهور کرد». او در ادامه به لاکور اشاره می‌کند، «فقط پس از انقلاب فرویدی...یک تغییر
اشاره می‌کند، «فقط پس از انقلاب فرویدی...یک تغییر فرهنگی بزرگ رخ داد. خودارضایی اکنون به عنوان یک فعالیت بزرگسالانه، غیرآسیب شناسانه و لذت‌بخش ارزیابی می‌شود. از دهه ۱۹۵۰ شروع شد، در دهه ۱۹۶۰ با فمینیسم شدت گرفت و اوایل دهه ۱۹۷۰، با جنگ‌های جنسی بعدی و با جنبش جهانی همجنس‌گرایان در ربع آخر قرن، به عرصه سیاست جنسی و هنر در طیف گسترده‌ای از جامعه تبدیل شد...با توجه به این تغییر فرهنگی در سراسر طیف، حتی ارزیابی مجدد الهیات از خودارضایی به عنوان یک عمل جنسی مثبت امکان پذیر بود – هرچند، مسلماً، نادر بود.» یک
امکان پذیر بود – هرچند، مسلماً، نادر بود.» یک مقاله "روانشناسی تودی" در سال ۲۰۱۶ بیان کرد که هر چه افراد مذهبی‌تر باشند، احتمال بیشتری دارد که تخیلات جنسی خود را محدود کنند، شریک جنسی کمتری داشته باشند، کمتر از پورنوگرافی استفاده کنند و مخالفت شدیدتری با استفاده از اسباب‌بازی‌های جنسی نشان دهند. ادیان ابراهیمی. خوانش غالب کتاب مقدس. اکثر محققان معتقدند که هیچ نسخه صریحی در کتاب مقدس در مورد خودارضایی وجود ندارد. کلمه خودارضایی هرگز به طور خاص در کتاب مقدس یا کتاب مورمون ذکر نشده است و همچنین هیچ اشاره‌ای
یا کتاب مورمون ذکر نشده است و همچنین هیچ اشاره‌ای بدون چالش واضح به خودارضایی وجود ندارد. عبارات مختلفی برای محکوم کردن یا تایید ضمنی خودارضایی ارائه شده است، اما دیگران آن را در می‌کنند؛ هیچ «محکومیت واضحی برای خودارضایی وجود ندارد». داستان اونان در کتاب مقدس در طول تاریخ به خودارضایی و تحریم آن نسبت داده می‌شده اما عمل جنسی توضیح داده شده در این داستان، نزدیکی منقطع و نه خودارضایی است. هیچ حکم واضعی مبنی بر این که خودارضایی گناه باشد در کتاب مقدس نیست. تحریم عمل اونان بدین سبب بود که در زمان پیش از
تحریم عمل اونان بدین سبب بود که در زمان پیش از شکوفایی عمل تصور بر این بود که کودک در اسپرم مرد قرار دارد؛ همان‌گونه که گیاه در دانه گیاه. ایلون ان. راشکُو می‌گوید: «اینکه آیا خودارضایی در کتاب مقدس عبری، یک عمل جنسی منفی در نظر گرفته شده یا نه، مورد پرسش است.» و لاویان ۱۵:۱۶ «به انزال، و نه شرایط منتج به آن اشاره دارد.» جونز و جونز با استناد به دیدگاه جیمز آر جانسون در رابطه با خودارضایی در کتاب مقدس، می‌گویند: «خودارضایی یا احتلام بایستی به عنوان یک تجربه جنسی در تنهایی و با شرط پاکیزگی در نظره گرفته
جنسی در تنهایی و با شرط پاکیزگی در نظره گرفته شود؛ نه یک مسئله اخلاقی.» مسیحیت. امروزه مسیحیان خودارضایی را گناه می‌دانند در کتاب مقدس آمده که :اول تسالونیکیان 3:4-8 ارادۀ خدا این است که مقدّس باشید: خود را از بی‌عفتی دور نگاه دارید. هر‌یک از شما باید بداند که چگونه در پاکی و برازندگی، بدن خود را تحت تسلّط نگاه دارد. کالوینیسم. کالوینیست‌ها به سبب ایمان محکمی که به آموزه‌های اخلاقی کتاب مقدس دارند، شهره‌اند. قطعاً «کلیساهایی که در سنت‌های کالوینیستی رشد کرده‌اند، استانداردهای رفتاری بالاتری دارند.» در
کرده‌اند، استانداردهای رفتاری بالاتری دارند.» در سوئیس، خداشناسان کالوینیست، مایکل کورنوز، کارولینا کوستا، و جین چارلز بیچت، همگی اذعان می‌کنند که خودارضایی گناه نیست اگر با پورنوگرافی همراه نباشد. به همین صورت، مهم‌ترین کلیسای کالوینیست فرانسه، لوراتویر دو لوور، واقع در پاریس نیز بر این باور است که خودارضایی گناه نیست اگر به عنوان عملی عصیان‌گرانه علیه خدا یا اعتیادآور صورت نگیرد. در گزارشی به سال ۱۹۹۱ در مجله هیومن سکشوالیتی کلیسای پرزبیترین آمریکا اعلام داشت «کلیساها می‌بایست نگرش منفی شکل گرفته در طول
داشت «کلیساها می‌بایست نگرش منفی شکل گرفته در طول تاریخ نسبت به مسئله خودارضایی را کنار گذاشته و آن را به مثابه یک عمل جنسی طبیعی بپذیرند.» با این حال کالوینیست‌ها مخالف «لمس جنسی» (شامل آمیزش جنسی بی‌دخول) میان زوج‌های ازدواج نکرده هستند؛ حتی اگر آن دو نامزد هم باشدند. چراکه این کار را گونه‌ای زنای غیر محصنه می‌دانند. متدیسم. کلیسای متحد متدیست موضع‌گیری رسمی‌ای در رابطه با خودارضایی ندارد. طبق عقائد کلیسای متحد در استرالیا: «خودارضایی بخش مهمی از کشف جنسی دوران کودکی و نوجوانی است. خودارضایی نباید به
دوران کودکی و نوجوانی است. خودارضایی نباید به عنوان انگ در نظر گرفته شود.» مننیت‌ها. در مقاله‌ای به سال ۲۰۱۱ در مجلهٔ "مننیت کانادایی" آمده که آنابابتیست‌ها همواره در طول تاریخ نگرش منفی‌ای نسبت به سکس داشته‌اند اما «اما خودارضایی یک تجربه رایج جنسی در میان گروه‌های سنی، فرهنگی، جنسی و مجردها و متاهل‌هاست … جستن لذت در بدنی که خداوند به ما اعطا کرده بسیار خوب است … [اما] اگر این عمل کسی را از راه خدا دور کند، آن شخص برای رضای خدا نباید دیگر آن عمل را انجام دهد. با این حال ما باید بار گناهی را که این عمل در
با این حال ما باید بار گناهی را که این عمل در طول تاریخ با خود داشته را از آن برداریم.» (این مقاله همچنین بیان می‌کند که آنابابتیست‌ها می‌بایست متعهد شوند که از پورنوگرافی به دلایل گوناگون دوری کنند). اسلام. در مذهب سنی، باورهای متفاوتی پیرامون مجوز عمل خودارضایی () وجود دارد. این عمل جنسی، همچون دیگر اعمال جنسی خارج از ازدواج، در مذهب شیعه، حرام است با این مبنی که این عمل باعث می‌شود تمرکز فرد بر نماز از بین برود؛ و دت مخرب زیادی بر جا می‌گذارد. همچنین برخی از علمای اهل تشیع نظیر علامه حلی، خودارضایی به
از علمای اهل تشیع نظیر علامه حلی، خودارضایی به دست همسر و کنیز را نیز جزوی از استمناهای حرام می دانند. امام ملک اهل تسنن نیز خودارضایی را عملی حرام می‌داند. با این حال طبق نظر سه تن از امامان اهل تسنن، انجام خودارضایی اگر به منظور پیش‌گیری از ارتکاب به زنای محصنه باشد، جایز است. در اسلام حمام رفتن و بجا آوردن غسل جنابت پس از هر گونه خروج منی از بدن واجب است. شاهدان یهوه. شاهدان یهوه معتقدند که خودارضایی عادتی است که انسان را «به گونه‌ای ناپاکشی» و «فساد روانی» دچار می‌کند. کلیسای متحد خدا. طبق نظر کلیسای
دچار می‌کند. کلیسای متحد خدا. طبق نظر کلیسای متحد خدا: «عشق جنسی برترین عشق میان زن و شوهر است و تنها در صورت استفاده از اندام‌های جنسی در این مورد است که خدا خشنود خواهد شد.» این کلیسا همچنین می‌گوید که طبق ۱ قرنتی ۶:۱۶٬۱۸، هر عمل جنسی خارج از ازدواج به شدت جزا داده خواهد شد و طبق متیو ۵:۲۷–۳۰ در نگاه کلیسا حتی سکس‌اندیشی کافی است تا کسی به این سبب گناه‌کار بدانند. این کلیسا اعضایش را به «در اختیارگیری و کنترل افکار و اعمالشان» توصیه می‌کند. ویکا. ویکا همچون دیگر ادیان، طیف گوناگونی از عقاید در رابطه با
دیگر ادیان، طیف گوناگونی از عقاید در رابطه با خودارضایی، از آزادی‌خواه گرفته تا محافظه‌کار دارد. عموماً ویکا غیرجزم‌گرا بوده و هیچ حکمی در فلسفه این دین نیست که خودارضایی را منع کرده باشد. برعکس در اخلاقیات ویکایی، انسان مسوول هرگونه عمل جنسی است که مرتکب می‌شود. زردشتیگری. کتاب مقدس زرتشتیان یا "اوستا"، با تأکیدی که بر پاکیزگی جسمی دارد، ولی هیچ اشاره صریحی به عمل خودارضایی نکرده است. آیه ۲۶ تا ۲۸ فرگرد هشتم، بخش پنجم "وندیداد" به ممنوعیت "لواط" اشاره دارد. البته به گفتهٔ موبدان زرتشتی کتاب وندیداد از
نوکتورن شماره ۲۰ در دو دیز مینور، اپوس posth یکی از مشهورترین آثار فردریک شوپن، موسیقی‌دان برجسته لهستانی است. این اثر، بیست‌ویک سال پس از مرگ آفریننده‌اش منتشر شد و بخشی از نوکتورن‌های شوپن محسوب می‌شود.
شرکت نفت و گاز پرشیا یا شرکت توسعه صنعت نفت و گاز پرشیا شرکت شبه‌دولتی خدمات نفت و گاز ایرانی است، که در زمینه اکتشاف و توسعه میدان‌های نفت و گاز، ارائه خدمات حفاری، فنی، مهندسی و جانبی نفت و گاز، همچنین احداث خطوط لوله انتقال فعالیت می‌کند. شرکت پرشیا در سال ۱۳۸۴ تأسیس شد و در سال ۱۳۸۹ توسط گروه توسعه انرژی تدبیر از زیرمجموعه‌های گروه تدبیر (متعلق به ستاد اجرایی فرمان امام) خریداری شد. دفتر مرکزی این شرکت در تهران قرار دارد. شرکت نفت و گاز پرشیا در سال مالی ۱۳۹۴ بالغ بر ۷۰۰ میلیارد تومان درآمد کسب نمود و
۱۳۹۴ بالغ بر ۷۰۰ میلیارد تومان درآمد کسب نمود و در رتبه ۱۲۸ از فهرست بزرگترین شرکت‌های ایران (منتشر شده توسط سازمان مدیریت صنعتی) قرار گرفت. در حال حاضر جعفر حجازی مدیرعاملی این شرکت را برعهده دارد. توسعه میدان نفتی یاران (قسمت شمالی) توسط شرکت نفت و گاز پرشیا از سال ۱۳۹۱ آغاز شد و ۱۳۹۵ به اتمام رسید. تحریم. در بیانیه وزارت خزانه‌داری آمریکا در تاریخ ۱۳ ژانویه ۲۰۲۱ تحریم «شرکت نفت و گاز پرشیا» که پیشتر تحریم شده بودند به روزرسانی شد. و این شرکت را همراه با ۳تن و ۱۵ نهاد جمهوری اسلامی در تازه‌ترین فهرست
با ۳تن و ۱۵ نهاد جمهوری اسلامی در تازه‌ترین فهرست تحریم‌های خود قرار داد. در بیانیه وزارت خزانه‌داری آمریکا تأکید شده‌است که افرادی و نهادهای تحریم شده، به سرکوب سیستماتیک مخالفان، مصادره زمین و دارایی معترضان سیاسی، اقلیت‌های مذهبی و تبعیدی‌ها متهم شده‌اند. فعالیت ها. توسعه میدان‌های نفتی. توسعه میدان نفتی یاران (قسمت شمالی) توسط شرکت نفت و گاز پرشیا از سال ۱۳۹۱ آغاز شد و ۱۳۹۵ به اتمام رسید. تولید پمپ‌های فراز آوری مصنوعی درون چاهی(ESP). در شهریور ۱۴۰۱ با مشارکت و سرمایه‌گذاری شرکت توسعه صنعت نفت و گاز
مشارکت و سرمایه‌گذاری شرکت توسعه صنعت نفت و گاز پرشیا و شرکت روسی سایوزخیم اکسپورت کارخانه ساخت پمپ‌های فراز آوری مصنوعی درون چاهی(ESP) افتتاح شد. استفاده از پمپ‌های فرازآوری در چاه‌های نفت یکی از روش های افزایش تولید نفت است. شرکت توسعه نفت و گاز پرشیا یکی از هشت شرکتِ ایرانی محسوب می شود که در فرایند تعیین صلاحیت شرکت‌های مستعد به منظور انجام فعالیت اکتشاف و تولید (E&amp;P) از سوی وزارت نفت، دارای صلاحیت می‌باشد.
کلود پوئل (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال موناکو اشاره کرد.
واندرلی لوکزامبورگو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال بوتافوگو، باشگاه ورزشی اینترناسیونال، و باشگاه فوتبال فلامینگو اشاره کرد.
ماریانو گارسیا رامون (؛ زادهٔ ) یک بازیکن و مربی فوتبال اهل اسپانیا بوده است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال مادرید اشاره کرد. وی همچنین ۲ بازی برای تیم ملی فوتبال اسپانیا در کارنامه دارد.
جان توشاک (؛ زادهٔ ) یک بازیکن و مربی فوتبال اهل ولز است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال سوانزی سیتی، باشگاه فوتبال کاردیف سیتی و باشگاه فوتبال لیورپول اشاره کرد. وی سابقه ۴۰ بازی در تیم ملی فوتبال ولز را در کارنامه دارد. توشاک در سال ۲۰۱۸ با عقد قراردادی سه‌ساله سرمربی‌گری باشگاه فوتبال تراکتور را برعهده گرفت و در ۲۶ شهریور ۱۳۹۷ استعفا داد.
دموکراسی (به انگلیسی: Democracy) شیوه‌ای از حکومت‌داری است که مردم در آن نقش پررنگی در تصمیمات مهم سیاسی و تعیین سرنوشت خود دارند. در این نوشتار، وجود یا عدم وجود این نوع از حکومت و همچنین چگونگی آن در تاریخ ایران پیش از اسلام(تاریخ ایران باستان) به بحث گذاشته می‌شود. نوشتار پیش‌ رو، به ترتیب سلاسل پادشاهی ایران باستان سازماندهی شده و در هر یک، به شواهدی از نمونه‌های احتمالی انواع دموکراسی در آن دوران پرداخته می‌شود. ایرانیان اولیه. نظام غالب حکومتی در ایران پیش از اسلام، از نوع سلطنت موروثی (به انگلیسی:
پیش از اسلام، از نوع سلطنت موروثی (به انگلیسی: Monarchy) بوده‎‌ است. این نوع از حکومت، تفاوت‌های عمده‌ای با سیستم حکومت دموکراتیک دارد و بر خلاف نقش مؤثر مردم در نظام‌های سیاسی دموکراتیک، در نظام‌های مونارشی، حاکم تصمیم‌گیرنده نهایی است. با این وجود، در ایران باستان، نشانه‌هایی از وجود برخی از عناصر دموکراسی در ساختارهای حکومتی مشاهده می‌شود. قابل توجه است که در این دوران، هیچ یک از سیستم‌های حاکمیتی موجود، شرایط لازم برای ایجاد یک دموکراسی کامل را نداشته‌اند. به عبارت بهتر، دموکراسی در ایران باستان، به
به عبارت بهتر، دموکراسی در ایران باستان، به معنی امروزی و مدرن خود هرگز شکل نگرفته و تنها در مقاطعی از تاریخ، برخی از ویژگی‌های جزئی دموکراسی را به عاریه گرفته است. در آئین باستانی ایرانیان، بر شایسته‌سالاری در گزینش حاکمان تأکید شده است: پیامبر ایرانیان، زرتشت، به مردم توصیه می‌کرد به سخنان همه طرف‌ها گوش دهند تا بهترین آن‌ها را انتخاب کنند. او می‌گفت (یسنا ۳۰، بند ۲): «ای مردم، به دیگران گوش دهید و بهترین آن‌ها را انتخاب کنید، و آن‌ها را با اندیشه‌ای روشن و ژرف بسنجید. هر مرد و زنی باید خودش مسیر خوب و
و ژرف بسنجید. هر مرد و زنی باید خودش مسیر خوب و بد را انتخاب کند». باید خاطر نشان کرد که وی در این باره میان زن و مرد تفاوت و تبعیضی قائل نمی‌شد. در یسنا ۳۰، او می‌گوید: «به بهترین سخن و مشاوره گوش بسپارید، دربارهٔ آن‌ها با داوری روشنگرانه تأمل کنید. اجازه دهید هر فردی عقیده اش را با آن آزادی انتخابی که هر فردی باید در رخدادهای بزرگ داشته باشد، برگزیند». در تمدن‌های باستانی ایران در دوران پیش از حکومت هخامنشیان که لزوماً از آئین زرتشتی پیروی نمی‌کردند نیز، باریکه‌هایی از نور دموکراسی و حکومت مشارکتی به چشم
از نور دموکراسی و حکومت مشارکتی به چشم می‌خورد. در ادامه این بخش از نوشتار، به شواهدی از وجود دموکراسی در تمدن‌های باستانی پیش از هخامنشیان پرداخته شده است. عیلامیان. عیلامی‌ها( تمدن عیلامی‌ها) به عنوان یکی از قدرت‌های برجسته و تأثیرگذار در تاریخ ایران باستان مطرح بوده‌اند. افزون بر نوآوری‌هایی در زمینه‌های هنر و معماری، به احتمال زیاد، عیلامیان مبدع سیستم حکومت فدرال بوده‌اند؛ به طوری که حکومت مرکزی عیلامی‌ها متشکل از یک حکومت مرکزی و پنج پادشاهی زیر‌مجموعه ( کَسیته، گوتی، لولابی، سوسیانا و ایلام) بوده
( کَسیته، گوتی، لولابی، سوسیانا و ایلام) بوده است. هر یک از این پادشاهی‌ها، خود، متشکل از چندین استان بوده که هر یک، فرمانروایی مستقل از سایر استان‌ها و تحت نظارت حاکم ایالت خود داشته‌اند. سیستم حکومتی فدرال، از نظر دموکراسی، در پله بالاتری از سیستم حکومت مرکزی یکپارچه قرار دارد چرا که در این سیستم، به تفاوت‌های فرهنگی و نژادی میان اقوام ساکن در یک سرزمین گسترده احترام گذاشته شده و هر یک از ایالات تا حدی در قانون‌گذاری متناسب با شرایط ویژه خود آزادی عمل دارند. مادها. مادها، برای نخستین بار در تاریخ، مفهوم
مادها. مادها، برای نخستین بار در تاریخ، مفهوم دولت را ابداع و آن را عملی کردند. در سایه وجود حکومت، روابط میان افراد جامعه شکلی قانونمند به خود گرفت و آنان می‌توانستند برای ساماندهی به اختلافات خود به یک نهاد دولتی یکپارچه مراجعه کنند. پادشاه، در رأس این ساختار حکومتی قرار داشت و سایر سیاستمداران همگی تحت نظارت او فعالیت می‌کرند. ذیل حکومت مرکزی، چندین ایالت فدرال قرار داشت که این موضوع با توجه به وسعت بسیار و تنوع فرهنگی موجود در سرزمین مادها، ساختار قدرت را در برابر این تنوعات منعطف می‌ساخت. آن چه
قدرت را در برابر این تنوعات منعطف می‌ساخت. آن چه می‌تواند نشانه‌هایی از دموکراسی در ساختار حکومتی مادها تلقی شود، نخست، شیوه انتخاب پادشاه است؛ او در طی بحث و گفتگو در یک مجلس متشکل از بزرگان ماد برگزیده می‌شد. علی رغم آن که این روش تفاوت‌های بسیاری با شیوه انتخاب رییس کشور در یک ساختار حکومتی کاملاً دموکراتیک دارد، اما، می‌توان آن را قدمی به سوی تصمیم‌گیری مشارکتی در نظر گرفت. به علاوه، وجود دولت‌های کوچک مستقل (ایالات) زیرمجموعه حکومت مرکزی نشان از تمرکززدایی نسبی قدرت مطلق از دولت مرکزی و حرکت به سوی
نسبی قدرت مطلق از دولت مرکزی و حرکت به سوی دموکراسی دارد. در نوشته‌های برخی از تاریخ‌نگاران یونان باستان نیز به ساختار حکومتی مادها و نشانه‌هایی از وجود مردم‌سالاری در آن دوران اشاره شده است: هخامنشیان. ساختار حکومتی هخامنشیان مشخصاً از نوع سلطنت مطلقه (به انگلیسی:Monarchy) بوده‌است و نشانه‌های یک نظام سیاسی دموکراتیک به ندرت در تمام طول حکومت آن یافت می‌شود؛ به گونه‌ای که مهم‌ترین تصمیمات امور مملکتی همواره توسط شخص پادشاه گرفته می‌شده است. با این وجود، در بازه‌ی زمانی کوتاهی پس از درگذشت کوروش،
وجود، در بازه‌ی زمانی کوتاهی پس از درگذشت کوروش، نشانه‌هایی از وجود رغبت به تغییر نظام سلطنت به نظام دموکراسی در سطوح بالای حکومت یافت می‌شود و این موضوع، یکی از معدود نشانه‌های دموکراسی در حکومت چند صد ساله هخامنشیان است. پس از کشته شدن گئومات، شورایی متشکل از بزرگان هفت خانواده پارس به منظور تصمیم‌‌گیری درباره وضعیت آینده حکومت به گفتگو می‌نشینند. اوتانس _برادر کاساندان (همسر کوروش)_ یکی از این افراد بوده است. در طی بحث برای تعیین ساختار آینده حکومت، وی از ساختار سیاسی دموکراتیک دفاع می‌کند و بر لزوم
از ساختار سیاسی دموکراتیک دفاع می‌کند و بر لزوم اعطای حق برابر به همه مردم، نفی قدرت مطلق پادشاه، گسترش و توسعه ساختارهای اداری، تشکیل شوراهای عمومی و تصویب قانون با شرط تصویب همگانی تأکید می‌کند. علی رغم این که او به طور مشخص از واژه دموکراسی در سخنان خود استفاده نکرده‌است، اما، بنا بر مطالعات پژوهشگران بر اساس اسناد به جا مانده از گزارش‌های هرودوت، نه تنها دیدگاه او را دموکراتیک تلقی می‌کنند بلکه آن را نوعی بسیار رادیکال از دموکراسی می‌دانند. او چند ویژگی مشخص را برای نظام دموکراسی برشمرده است که
ویژگی مشخص را برای نظام دموکراسی برشمرده است که مهم‌ترین آنان عبارتند از: در آن بحث، اوتانس دربارهٔ ضررهای حکومت پادشاهی نیز سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که حکومت دموکراتیک هیچ‌یک از بی‌عدالتی‌های حکومت استبدادی را در خود ندارد. وی توصیه می‌کرد که مدیریت امور عمومی باید به همه ملت واگذار شود. وی حکومت دموکراسی را ذاتاً حکومتی عادلانه تر می‌دانست و در این باره می‌گفت: «حکومت افرادِ بسیار منصفانه تر از بقیه حکومت‌هایی است که دربارهٔ عدالت سخن می‌گویند» و معتقد بود که حکومت مردمی، حکومت میانه‌رو را تضمین
معتقد بود که حکومت مردمی، حکومت میانه‌رو را تضمین می‌کند. برخی از پژوهشگران، پیشنهاد اوتانس برای تغییر نظام سیاسی را با هدف تغییر شکل سنتی حکومت در ایران و نقض سنت‌های موجود در جامعه آن زمان ایران می‌دانند. با این حال، می‌توان این گونه اذعان کرد که او بر آن بود تا به شیوه حکومتی پیشینیان خود بازگردد و به نوعی در پی برقراری مجدد ساختار حکومتی مشابه عیلامیان و مادها بود . (ساختار حکومت در دوران عیلامیان و مادها، به نسبت، خصیصه‌های بیش‌تری از یک نظام دموکراتیک را در مقایسه با پادشاهی هخامنشیان داشته‌است). با
را در مقایسه با پادشاهی هخامنشیان داشته‌است). با وجود تلاش‌های او برای تغییر نظام سلطنتی به یک نظام دموکراتیک، سایر اعضای شورای خانوادگان پارس با نظر او موافق نبودند و بر ادامه حکومت پادشاهی تأکید می‌کردند و در نهایت، داریوش بزرگ، به عنوان چهارمین پادشاه هخامنشیان برگزیده شد. اشکانیان. برجسته‌ترین نشانه از وجود دموکراسی در دوران حکومت اشکانیان را می‌توان وجود پارلمانی به نام مِهستان دانست. به گزارش برخی پژوهشگران، مِهستان نخستین پارلمان رسمی در ایران بود. اولین جلسه مجلس مهستان در نوروز سال ۱۳۷ قبل از
اولین جلسه مجلس مهستان در نوروز سال ۱۳۷ قبل از میلاد تشکیل شد که در آن مهرداد یکم، شاه وقت، شخصاً حضور داشت و اولین مصوبه این مجلس انتخابی کردن شاه بود. با وجود اختلافاتی میان چگونگی کارکرد و تعداد مجالس حکومتی موجود در آن دوران ، بر سر یک موضوع میان پژوهشگران اتفاق نظر وجود دارد: برخلاف دوران هخامنشیان، پادشاهان اشکانی از قدرت مطلق برخوردار نبودند و مجلس مِهستان تأثیر برجسته‌ای در تصمیمات مهم حکومتی داشته‌است. این مجلس، تأثیر پذیرفته از برخی شوراهای حکومتی دوران هخامنشیان و مجالس یونانی، متشکل از سران هفت
دوران هخامنشیان و مجالس یونانی، متشکل از سران هفت خانواده بزرگ پارت، شاهزادگان، خردمندان، و مغان سراسر کشور بود. نکته درخور توجه آن که در این مجلس، تعداد روحانیون در اقلیت قرار داشت. برخی از پژوهشگران معتقد هستند که مجلس مهستان از اختلاط دو مجلس مغستان (متشکل از روحانیون و خردمندان) و شورای سلطنتی (هفت خاندان بزرگ و شاهزادگان) به هنگام ضرورت گفتگو درباره امور مهم کشوری تشکیل می‌شده‌است. بدین ترتیب، به باور آنان، ایران اشکانی دارای سه مجلس برای تصمیم‌گیری در امور حکومتی بوده است. در اسناد موجود مربوط به
در امور حکومتی بوده است. در اسناد موجود مربوط به تاریخ‌نگاران یونانی و رومی، از این مجلس با عنوان مُغستان و سِنا یاد شده است. با این حال، به باور حسن پیرنیا، نویسنده کتاب تاریخ ایران باستان: وظایف مهمی برای این مجلس در تاریخ ذکر شده است که برخی از آنان عبارتند از: گزارش شده که مهرداد سوم (54 تا 57 پیش از میلاد مسیح) در طول سلطنت کوتاه خود در سختگیری و اعمال خشونت و بی‌رحمی به اندازه‌ای زیاده‌روی کرد که سرانجام نظر مجلس مهستان برای نجات کشور اشکانی بر آن قرار گرفت که وی را از مقام پادشاهی برکنار کند و برادر