payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سفلی (هاچوبوک) []، سادونگ []، نان‌گوک []. پس از برقراری حاکمیت استعماری ژاپن بر کره در سال ۱۹۱۰ میلادی، این استان، بدون تغییر خاصی، ادامه یافت. علاوه بر نام رسمی کره‌ای آن، «پیونگ‌گانگ»، نام ژاپنی آن نیز (تلفظ ژاپنی همان نویسه‌های چینی بازتاب‌دهندهٔ نام این استان)، شهرستان وای‌یو (به ژاپنی: 淮陽郡، "برگردان به لاتین": Waiyō -gun) به رسمیت رسید. در سال ۱۹۱۴ میلادی، قصبهٔ «ایدونگ/نیتو» [، ] منحل شده و ضمیمهٔ شهرستان «بونه/فونای» [، ] شد در سال ۱۹۱۷ میلادی، نام سه قصبهٔ تابعهٔ این شهرستان، به شرح زیر تغییر
نام سه قصبهٔ تابعهٔ این شهرستان، به شرح زیر تغییر کردند: در سال ۱۹۳۷ میلادی، قصبهٔ «جانگ‌یانگ/جویو» [، ] به «نه‌گومگانگ/نای‌کونگو» [، ] تغییر کرد. در سال ۱۹۴۵ میلادی، در سال آخر دوران حاکمیت ژاپن بر کره، این شهرستان شامل ۷ قصبه به شرح زیر بود: پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور و همین‌طور استان گانگوون به دو نیمه تقسیم شد. شهرستان پیونگ‌گانگ در کره شمالی و در نیمهٔ شمالی استان گانگوون قرار گرفت. در پاییز سال ۱۹۴۵ میلادی، قصبهٔ «شینان» [] از قصبهٔ «هوئیانگ» جدا شده و تأسیس شد. در پی قطعی
از قصبهٔ «هوئیانگ» جدا شده و تأسیس شد. در پی قطعی شدن مرز بین دو کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به‌عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای‌جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن‌ها سپرده شد، و آن‌ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان‌ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، بخش‌هایی از این شهرستان، از هوئیانگ جدا شده و شهرستان‌های موجود همسایه یا شهرستان‌های جدیدالتأسیس پیوستند، شامل موارد زیر: در طول این
جدیدالتأسیس پیوستند، شامل موارد زیر: در طول این پروسه، روستاهای مختلف این شهرستان، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۲۸ روستای نهائی تبدیل شدند:
شهرستان ایچون (به کره‌ای: 이천군) یک شهرستان در جنوب کره شمالی (مرکز شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. تقسیمات اداری. شهرستان ایچون به ۱ شهرک و ۲۲ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. استان گانگوون به شکل مدرن آن در ماه اوت ۱۸۹۶ میلادی تاسیس شد. شهرستان ایچون در تابعیت این استان قرار گرفت. پس از برقراری حاکمیت استعماری ژاپن بر کره در سال ۱۹۱۰ میلادی، این استان، بدون تغییر خاصی، ادامه یافت. علاوه بر نام رسمی کره‌ای آن، «ایچون»، نام ژاپنی آن نیز (تلفظ ژاپنی همان نویسه‌های چینی بازتاب‌دهندهٔ
نیز (تلفظ ژاپنی همان نویسه‌های چینی بازتاب‌دهندهٔ نام این استان)، شهرستان ایسِن (به ژاپنی: 伊川郡، "برگردان به لاتین": Isen-gun) به رسمیت رسید. در آن دوران، شهرستان ایچون/ایسِن متشکل از یازده قصبه بود: پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور و همین‌طور استان گانگوون به دو نیمه تقسیم شد. شهرستان ایچون در کره شمالی و در نیمهٔ شمالی استان گانگوون قرار گرفت. در پی قطعی شدن مرز بین دو کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به‌عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و
اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای‌جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن‌ها سپرده شد، و آن‌ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان‌ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، ۳ قصبهٔ منحل شدهٔ «بانگ‌جانگ» []، «پان‌گیو» []، «راگیانگ» [] از شهرستان ایچون، و بخش‌‌هایی از قصبه‌های منحل شدهٔ همسایه، ادغام شده و شهرستان پان‌گیو را تشکیل دادند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، قصبهٔ منحل شدهٔ «اونگتان» [] نیز، به همراه دو قصبهٔ منحل شده از
«اونگتان» [] نیز، به همراه دو قصبهٔ منحل شده از شهرستان مونچون، قصبه‌های «پونگ‌سانگ» [] و «پونگهوا» []، ادغام شده و شهرستان بوپدونگ را تشکیل دادند. در همان تاریخ، دو قصبهٔ منحل شدهٔ «آنهیوپ» [] و «شرقی (دونگ)» [] و بخش‌هایی از قصبهٔ «غربی (سو)» []،‌ از شهرستان ایچون جدا شده و ضمیمهٔ شهرستان چوروون شدند. در طول این پروسه، روستاهای مختلف قصبه‌های این شهرستان (۱۴ روستا از قصبهٔ‌ «ایچون»، ۶ تا از قصبهٔ «سانّه»، ۵ تا از قصبهٔ‌ «غربی (سو)»، ۱۳ تا از قصبهٔ «هاکبوک»، ۶ تا از قصبهٔ «یونگپو»)، به شرح زیر ادغام شده و
۶ تا از قصبهٔ «یونگپو»)، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۲۱ روستای نهائی تبدیل شدند: در سال ۱۹۵۴ میلادی، روستای «شینهونگ» [] مجددا تأسیس شد. این روستا شامل بخشی از اراضی شهرک «ایچون» و بخشی از روستای «شیمدونگ» بود. (۱ شهرک، ۲۲ روستا)
شهرستان گومگانگ یا کومگانگ به کره‌ای: 금강군) یک شهرستان در جنوب کره شمالی (مرکز شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون و در شمال مرز با کره جنوبی قرار دارد. در سال ۱۹۵۲ میلادی، از بخشی از شهرستان هویانگ و بخش هایی از شهرستان یانگگو و شهرستانهای رینجه که پس از آتش بس تحت کنترل شمال باقی ماندند ، شکل گرفت. این شهرستان نام خود را از کوه گومگانگ گرفته است که بخشی آن کوه در قسمتی از شهرستان واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان گومگانگ به ۱ شهرک و ۲۶ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. تا پیش از تأسیس این
تابعه تقسیم شده است. تاریخ. تا پیش از تأسیس این شهرستان در سال ۱۹۵۲ میلادی، اراضی تابعهٔ‌ شامل تمامی قصبه‌های قصبهٔ «نه‌گومگانگ» []، بخش‌هایی از قصبهٔ‌ «آنپونگ» []، بخش‌هایی از قصبهٔ‌ «سادونگ» [] در شهرستان هوئیانگ، بخشی از قصبهٔ «سوهوا» [] در شهرستان رینجه و بخشی از قصبهٔ «سوئیپ» [] از شهرستان یانگ‌گو قرار داشتند. در پی قطعی شدن مرز بین دو کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به‌عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای‌جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف
و بزرگتر در جای‌جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن‌ها سپرده شد، و آن‌ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان‌ها تبدیل شدند. در همین ماه‌های آخر از جنگ کره بود که این موضوع قطعی شده بود که بیشتر اراضی دو شهرستان رینجه و یانگ‌گو در کره جنوبی قرار گرفتند. در نتیجه این دو شهرستان، در تابعیت کرهٔ شمالی منحل شدند. در همان تاریخ و در چهارچوب پروسهٔ اصلاحات تقسیمات اداری، اراضی قصبه‌های فوق‌الذکر ادغام شده و شهرستان جدید گومگانگ را تشکیل دادند. (مجموعا ۵۸ روستا، ۱۶ روستا از قصبهٔ
تشکیل دادند. (مجموعا ۵۸ روستا، ۱۶ روستا از قصبهٔ «آنپونگ»، ۱۱ روستا از قصبهٔ «سادونگ»، ۲۷ روستا از قصبهٔ «نه‌گومگانگ» (شهرستان هوئیانگ)، ۱ روستا از قصبهٔ «سوهوا» (شهرستان رینجه)، ۳ روستا از قصبهٔ «سوئیپ» (شهرستان یانگ‌گو)) در طول این پروسه، این روستاهای مختلف، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۲۵ روستای نهائی در تابعیت شهرستان جدید التأسیس گومگانگ تبدیل شدند: در سال ۱۹۷۷ میلادی، روستای «شینپونگ» به «دانپونگ» [] تغییر نام یافت. در سال ۱۹۸۷ میلادی ،دو روستای سان‌وول [] و گوکسان [] از این شهرستان جدا شده و
سان‌وول [] و گوکسان [] از این شهرستان جدا شده و به شهرستان چانگدو پیوستند. (۱ شهرک، ۲۴ روستا) در سال ۱۹۹۹ میلادی، دو روستای «بیونگمو» [] و «نه‌گانگ» [] ادغام شده و به «نه‌گومگانگ» [] تبدیل شدند. (۱ شهرک، ۲۳ روستا) در طول دههٔ ۱۹۹۰ میلادی، سد ایمنام ساخته شد، و به تبع از آن، مناطق مختلفی از شهرستان چانگدو زیر آب دریاچهٔ پشت سد قرار گرفتند. علاوه بر آن، راه ارتباطی مناطق مختلفی از این شهرستان قطع شد. در نوامبر سال ۲۰۰۰ میلادی، به دلیل تغییرات جغرافیایی ناشی از ساخت سد ایمنام، اراضی‌ای از روستاهایی در تابعیت
ساخت سد ایمنام، اراضی‌ای از روستاهایی در تابعیت شهرستان چانگدو، از آن جدا شده و به شهرستان گومگانگ و شهرستان گیم‌هوا پیوستند. اراضیِ تعداد ۹ روستا به شهرستان گومگانگ پیوستند، شامل: اوچون []، اینپه []، بِکهیون []، چولبیوک []، چون []، ده‌جونگ []، سونگ‌گو []، موندونگ []، میونچون []. از این روستاها، ۵ عدد از آن‌ها، به دلیل غرق شدن، منحل شده و جذب روستا‌های همسایه شدند. بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۴، بخش‌هایی از شهرستان گوسونگ و شهرستان گومگانگ رسما از استان گانگوون جدا شده و به عنوان منطقه توریستی کوه گومگانگ
جدا شده و به عنوان منطقه توریستی کوه گومگانگ مدیریت شدند. هدف از این منطقه، ایجاد منطقهٔ ویژه اقتصادی-توریستی بود که شرکت‌های کره جنوبی، آزاد از قوانین و محدودیت‌های دولت کره شمالی می‌توانستند در امکانات و تأسیسات توریستی سرمایه‌گذاری کنند، و شهروندان کره جنوبی می‌توانستند هم محدودیت‌های دولت کرهٔ جنوبی، و هم محدودیت‌های کرهٔ شمالی را دور زده و به شمال سفر کنند. این منطقه از سال ۲۰۰۸ میلادی به بعد، پس از قتل «پارک وان‌جا»، رو به زوال رفت، و در نهایت در سال ۲۰۲۴ میلادی منحل شد.
شهرستان گوسونگ (به کره‌ای: 고성군) یک شهرستان در جنوب‌شرق کره شمالی (شرق شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. این شهرستان، شهرستانی تقسیم شده می‌باشد. منطقه غیرنظامی کره که در عمل مرز بین دو کره می‌باشد، از میان این شهرستان عبور کرده. برای همین در کره جنوبی نیز نیمهٔ جنوبی این شهرستان در تابعیت نیمهٔ جنوبی استان گانگوون وجود دارد. به تبع دونیم شدن این شهرستان، مرکز آن، یعنی اراضی تابعهٔ حوزهٔ «شهرک گوسونگ» []، نیز دو نیم شد. منطقهٔ مسکونی اصلی «شهرک گوسونگ» در شمال مرز بین دو کره و در
اصلی «شهرک گوسونگ» در شمال مرز بین دو کره و در تابعیت کره شمالی قرار گرفت. در سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به‌عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای‌جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن‌ها سپرده شد، و آن‌ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان‌ها تبدیل شدند. در حین این پروسه، «شهرک گوسونگ» نیز تقلیل درجه یافته و به «روستای گوئوپ» [] تغییر نام داد. در ابتدا، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، مرکز اداری شهرستان (شمالی) گوسونگ به مجموعه
مرکز اداری شهرستان (شمالی) گوسونگ به مجموعه روستاهایی در «قصبهٔ اوئگوم‌گانگ» []، که به «شهرک گوسونگ» تغییر نام داده بود، منتقل شد. اما یک سال بعد، در سال ۱۹۵۳ میلادی، مرکز اداری شهرستان (شمالی) گوسونگ به «شهرک جانگجون» [] که به «شهرک گوسونگ» تغییر نام داد، منتقل شد. آن مجموعه روستاهایی که اولین مرکز اداری شهرستان (شمالی) گوسونگ تشکیل می‌دادند، به «روستای اون‌جونگ» [] تغییر نام دادند. در کره جنوبی، اراضی «شهرک گوسونگ» منحل شده و اراضی آن به تابعیت «قصبهٔ هیونّه» در آمد. مرکز اداری شهرستان (جنوبی) گوسونگ به
در آمد. مرکز اداری شهرستان (جنوبی) گوسونگ به «شهرک گانسونگ» منتقل شد. این شهرک تا پیش از سال ۱۹۱۹ میلادی نیز مرکز اداری این منطقه بوده. شهرستان گوسونگ (در تابعیت کره شمالی) ۸۵۸٫۶ کیلومتر مربع مساحت و ۶۱٬۲۷۷ نفر جمعیت دارد. دولت کره شمالی بر روی نیمهٔ جنوبی این شهرستان نیز ادعای حاکمیت دارد، و بر اساس این ادعا، این شهرستان ۱٬۵۲۲٫۹۴ کیلومتر مربع مساحت و حدود ۸۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد. تقسیمات اداری. شهرستان گوسونگ به ۱ شهرک و ۲۳ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. استان گانگوون به شکل مدرن آن در ماه اوت ۱۸۹۶
استان گانگوون به شکل مدرن آن در ماه اوت ۱۸۹۶ میلادی تاسیس شد. دو شهرستان «گان‌سونگ» [] و «گوسونگ» [] در تابعیت این استان قرار گرفت. پس از برقراری حاکمیت استعماری ژاپن بر کره در سال ۱۹۱۰ میلادی، این استان، بدون تغییر خاصی، ادامه یافت. علاوه بر نام رسمی کره‌ای آن‌ها، «گان‌سونگ» و «گوسونگ»، نام ژاپنی آنان نیز (تلفظ ژاپنی همان نویسه‌های چینی بازتاب‌دهندهٔ نام این استان)، شهرستان کانجو (به ژاپنی: 杆城郡، "برگردان به لاتین": Kanjō-gun) و شهرستان کوجو (به ژاپنی: 高城郡، "برگردان به لاتین": Kōjō-gun) به رسمیت رسید. در
"برگردان به لاتین": Kōjō-gun) به رسمیت رسید. در آوریل سال ۱۹۱۴ میلادی، دو شهرستان «گان‌سونگ/کانجو» [، ] و «گوسونگ/کوجو» [، ] تحت نام «گان‌سونگ/کانجو» و با مرکزیت «قصبهٔ گونّه/گونّای» [، ] متحد شدند. در اکتبر سال ۱۹۱۷ میلادی، «قصبهٔ گونّه/گونّای» به «قصبهٔ گان‌سونگ/کانجو» [، ] تغییر نام داد. در مه سال ۱۹۱۹ میلادی، نام شهرستان به «گوسونگ» تغییر کرده و مرکز اداری آن به «قصبهٔ گوسونگ/کوجو» [، ] منتطق شد. در همین تاریخ، دو قصبهٔ «توسونگ/دوجو» [، ] و «جوگوانگ/چیکوو» [، ] از این شهرستان به شهرستان یانگ‌یانگ/جویو
[، ] از این شهرستان به شهرستان یانگ‌یانگ/جویو پیوستند. در سال ۱۹۳۷ میلادی، با جدایی چهار روستا از «قصبهٔ شین‌بوک/شینبُوکُو» [، ] در منتهی‌الیه شمالی این شهرستان، شامل روستاهای «جاجگجون/چوسِن» [، ]، «سونگبوک/جوهُوکُو» [، ]، «جوهوم/شوکِن» [، ]، «ساهو/ساکو» [، ]، «شهرک جانگجون» در این شهرستان تاسیس شد. در سال ۱۹۳۹ میلادی، «قصبهٔ شین‌بوک/شینبُوکُو» به «قصبهٔ اوئگوم‌گانگ/گایکونگو» [، ] تغییر نام داد. در اکتبر ۱۹۴۱، مرکز این شهرستان، «قصبهٔ گوسونگ/کوجو» به شهرک [، ] ارتقاء یافت. در آن دوران، در سال ۱۹۴۵ میلادی،
] ارتقاء یافت. در آن دوران، در سال ۱۹۴۵ میلادی، پیش از استقلال کره، شهرستان گان‌سونگ/کانجو متشکل از ۲ شهرک و ۶ قصبه بود: پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور می‌کند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. تمامی اراضی این شهرستان، در شمال این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (شمالی) گانگوون قرار گرفت. با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳
گانگوون قرار گرفت. با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش‌بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، بخش‌هایی از اراضی این شهرستان تحت حاکمیت کره جنوبی قرار گرفت و تنها بخشی از آن در حاکمیت کره شمالی باقی ماند. در ماه‌های پایانی جنگ کره، پیش از امضاء توافق آتش‌بس، مرز بین دو کره تقریبا تثبیت شده بود. به همین دلیل، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی در کره شمالی، اصلاحات تقسیماتی گسترده‌ای اجراء شد که در طول آن، «قصبه» به‌عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای‌جای کشور با هم
روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای‌جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن‌ها سپرده شد، و آن‌ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان‌ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، ۱۵ روستا از قصبهٔ منحل شدهٔ «ریم‌نام» [] از شهرستان تونگچون جدا شده و ضمیمهٔ شهرستان گوسونگ شد. در همان تاریخ، و به دلیل عبور جبههٔ جنگ از میان این شهرستان، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، مرکز اداری شهرستان (شمالی) گوسونگ به مجموعه روستاهایی در «قصبهٔ اوئگوم‌گانگ» []، که به «شهرک گوسونگ» تغییر نام داده
[]، که به «شهرک گوسونگ» تغییر نام داده بود، منتقل شد. در همین زمان، «شهرک گوسونگ» سابق نیز تقلیل درجه یافته، و مناطق مسکونیِ اصلیِ این «شهرک» به «روستای گوئوپ» [] تغییر نام داد. (این تغییرات در لیستِ زیر نشان داده شده‌اند) در سال ۱۹۵۲ میلادی طول پروسهٔ انحلال قصبه‌ها و تشکیل شهرستان‌های نوین، مجموعا ۷۰ روستا از شهرستان گوسونگ و شهرستان تونگچون در این شهرستان مانده، شامل: این روستاهای فوق الذکر، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۲۵ روستای نهائی تبدیل شدند: در دسامبر سال ۱۹۵۳ میلادی، محل مرکز اداری این
در دسامبر سال ۱۹۵۳ میلادی، محل مرکز اداری این شهرستان تغییر کرد. «شهرک گوسونگ» تقلیل درجه یافته و به نام یکی از روستاهای پیش-از-ادغامِ خویش، روستای «اونجونگ» [] تبدیل شد. همزمان، روستای «جانگجون»، که مشتمل از منطقهٔ شهریِ اصلیِ شهرک منحل‌ شدهٔ جانگجون بود، به «شهرک گوسونگ» ارتقاء یافته و مرکز جدید این شهرستان شد. در ماه مارس ۱۹۶۱ میلادی، روستای «یوگیوک» منحل شده و اراضی آن در روستای «وول‌بیسان» ادغام شد. (۱ شهرک و ۲۴ روستا) در اکتبر سال ۱۹۶۷ میلادی، روستای «جوهوم» منحل شده و اراضی آن در شهرک «گوسونگ»
«جوهوم» منحل شده و اراضی آن در شهرک «گوسونگ» (روستای سابق «جانگجون»)، مرکز شهرستان، ادغام شد. (۱ شهرک و ۲۳ روستا) بین سال‌های ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۴، بخش‌هایی از شهرستان گوسونگ و شهرستان گومگانگ رسما از استان گانگوون جدا شده و به عنوان منطقه توریستی کوه گومگانگ مدیریت شدند. هدف از این منطقه، ایجاد منطقهٔ ویژه اقتصادی-توریستی بود که شرکت‌های کره جنوبی، آزاد از قوانین و محدودیت‌های دولت کره شمالی می‌توانستند در امکانات و تأسیسات توریستی سرمایه‌گذاری کنند، و شهروندان کره جنوبی می‌توانستند هم محدودیت‌های دولت کرهٔ
کره جنوبی می‌توانستند هم محدودیت‌های دولت کرهٔ جنوبی، و هم محدودیت‌های کرهٔ شمالی را دور زده و به شمال سفر کنند. این منطقه از سال ۲۰۰۸ میلادی به بعد، پس از قتل «پارک وان‌جا»، رو به زوال رفت، و در نهایت در سال ۲۰۲۴ میلادی منحل شد.
شهرستان گوسان یا کوسان (به کره‌ای: 고산군) یک شهرستان در جنوب کره شمالی (مرکز شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. تقسیمات اداری. شهرستان گوسان به ۱ شهرک و ۲۴ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. تا پیش از تأسیس این شهرستان در سال ۱۹۵۲ میلادی، اراضی تابعهٔ‌ آن در تابعیت قصبه‌های «شین‌گوسان» [] و «سوگوانگسا» [] در شهرستان آنبیون، در ا قرار داشتند. تا پیش از سال ۱۹۴۶ میلادی، شهرستان آنبیون در استان هامگیونگ جنوبی قرار داشت، و در آن سال به استان گانگوون پیوست. در پی قطعی شدن مرز بین دو کره، در
گانگوون پیوست. در پی قطعی شدن مرز بین دو کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به‌عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای‌جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن‌ها سپرده شد، و آن‌ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان‌ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، اراضی دو فوق‌الذکر از شهرستان آنبیون و شهرستان جدید گوسان را تشکیل دادند. قصبهٔ «شین‌گوسان» شامل ۴۱ روستا، و قصبهٔ «سوگوانگسا» شامل ۳۸ روستا (مجموعا ۷۹ روستا)
قصبهٔ «سوگوانگسا» شامل ۳۸ روستا (مجموعا ۷۹ روستا) داشتند. در طول این پروسه، روستاهای مختلف این شهرستان، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۲۵ روستای نهائی تبدیل شدند: در سال ۱۹۶۱ میلادی، دو روستای «پیونگهوا» و «نونگبوک» ادغام شده و به نام «سوگوانگسا» [] در آمد. (۱ شهرک ، ۲۴ روستا) در سال ۱۹۸۱ میلادی، روستای «سوگوانگسا» به «گوانگ‌میونگ» [] تغییر نام داد.
شهرستان گیم‌هوا یا کیم‌هوا (به کره‌ای: 김화군) یک شهرستان در جنوب کره شمالی (مرکز شبه‌جزیره کره)، و بر روی مرز دو کره است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. تقسیمات اداری. شهرستان گیم‌هوا به ۱ شهرک، ۱ منطقهٔ کارگری، و ۱۳ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. استان گانگوون به شکل مدرن آن در ماه اوت ۱۸۹۶ میلادی تاسیس شد. «شهرستان گیم‌هوا» [] در تابعیت این استان قرار گرفت. پس از برقراری حاکمیت استعماری ژاپن بر کره در سال ۱۹۱۰ میلادی، این استان، بدون تغییر خاصی، ادامه یافت. علاوه بر نام رسمی کره‌ای آن، «گیم‌هوا»،
یافت. علاوه بر نام رسمی کره‌ای آن، «گیم‌هوا»، نام ژاپنی آن نیز (تلفظ ژاپنی همان نویسه‌های چینی بازتاب‌دهندهٔ نام این استان)، شهرستان کین‌کا (به ژاپنی: 金化郡، "برگردان به لاتین": Kinka-gun) به رسمیت رسید. در اکتبر ۱۹۴۱ میلادی، قصبهٔ «گیم‌هوا/کین‌کا» [، ] به شهرک ارتقاء یافت. در آن دوران، در سال ۱۹۴۵ میلادی، شهرستان گیم‌هوا/کین‌کا متشکل از ۱ شهرک و ۱۱ قصبه بود: پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور و همین‌طور استان گانگوون به دو نیمه تقسیم شد. شهرستان گیم‌هوا در کره شمالی و در نیمهٔ شمالی
شد. شهرستان گیم‌هوا در کره شمالی و در نیمهٔ شمالی استان گانگوون قرار گرفت. در پی قطعی شدن مرز بین دو کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به‌عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای‌جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن‌ها سپرده شد، و آن‌ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان‌ها تبدیل شدند. در همان تاریخ، قصبهٔ منحل شدهٔ «سادونگ» [] از شهرستان هوئیانگ به این شهرستان پیوست. در همان تاریخ، شهرستان گیم‌هوا به «چانگدو» تغییر نام
همان تاریخ، شهرستان گیم‌هوا به «چانگدو» تغییر نام یافت. در طول این پروسه، روستاهای مختلف این شهرستان، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۵۳روستای نهائی تبدیل شدند: و روستاهای:
شهرستان بوپدونگ (به کره‌ای: 법동군) یک شهرستان در شرق کره شمالی (شرق شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. گردنهٔ «ماشینگنیونگ»، که مسیر بزرگراهی متصل کنندهٔ وون‌سان را به پیونگ‌یانگ و مرکز کشور متصل می‌کند، در این شهرستان می‌باشد. در مجاورت این گردنه و در این شهرستان، مجموعه پیست اسکی «ماشینگنیونگ» (به کره‌ای: 마식령스키장) قرار دارد. این مجموعه، در مدت ۱۰ ماه و توسط ارتش کره شمالی ساخته شد. امید مقامات کرهٔ شمالی این بود که در راستای بهبود بخشی رابطهٔ بین دو کره، این پیست میزبان بعضی از بازی‌های
بین دو کره، این پیست میزبان بعضی از بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ باشد. این المپیک رسما در شهرستان پیونگ‌چانگ، در استان (جنوبی) گانگوون برگزار شد، اما کرهٔ شمالی از همکاری در میزبانی این بازی‌ها محروم ماند. تقسیمات اداری. شهرستان بوپدونگ به ۱ شهرک، ۱ منطقهٔ کارگری، و ۱۸ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. در پی قطعی شدن مرز بین دو کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به‌عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای‌جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به
کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن‌ها سپرده شد، و آن‌ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان‌ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، دو قصبهٔ منحل شده از شهرستان مونچون، قصبه‌های «پونگ‌سانگ» [] و «پونگها» [] (به علاوهٔ یک روستا از قصبهٔ‌ «اولّیم» [])، و قصبهٔ منحل شده از شهرستان ایچون، قصبهٔ «اونگتان» [] ادغام شده و شهرستان بوپدونگ را تشکیل دادند. تا پیش از سپتامبر سال ۱۹۴۶ میلادی، شهرستان مونچون (و قصبه‌های تابعهٔ آن) در استان هامگیونگ شمالی قرار داشتند، که پس از
آن) در استان هامگیونگ شمالی قرار داشتند، که پس از تقسیم کره، به استان گانگوون پیوستند. در سال ۱۹۵۲ میلادی طول پروسهٔ انحلال قصبه‌ها تشکیل شهرستان‌های نوین، روستاهای مختلف، تأسیس شهرستان بوپدونگ شامل تقسیمات اداری زیر بود: این روستاهای فوق الذکر، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۲۲ روستای نهائی تبدیل شدند: در سال ۱۹۵۴ میلادی، روستای «گو» [] به «ماجون» [] تغییر نام داد. در همان تاریخ، روستای «بونگهوانگسان» [] منحل شده و اراضی آن بین دو روستای «اویو» و «نوتان» تقسیم شد. در همان تاریخ، روستای «سانگ‌گام» []
تقسیم شد. در همان تاریخ، روستای «سانگ‌گام» [] منحل شده و اراضی آن ضمیمهٔ «یونگپو» شد. (۱ شهرک و ۲۰ روستا) در سال ۱۹۶۱ میلادی، روستای «شین‌دونگ» [] از این شهرستان جدا شده و ضمیمهٔ شهرستان سه‌پو شد. (۱ شهرک و ۱۹ روستا)
شهرستان پیونگانگ (به کره‌ای: 평강군) یک شهرستان در جنوب کره شمالی (مرکز شبه‌جزیره کره) است که در تابعیت استان گانگوون قرار دارد. تقسیمات اداری. شهرستان پیونگ‌گانگ به ۱ شهرک، ۱ منطقهٔ کارگری، و ۲۹ روستای تابعه تقسیم شده است. تاریخ. استان گانگوون به شکل مدرن آن در ماه اوت ۱۸۹۶ میلادی تاسیس شد. شهرستان پیونگ‌گانگ در تابعیت این استان قرار گرفت. پس از برقراری حاکمیت استعماری ژاپن بر کره در سال ۱۹۱۰ میلادی، این استان، بدون تغییر خاصی، ادامه یافت. علاوه بر نام رسمی کره‌ای آن، «پیونگ‌گانگ»، نام ژاپنی آن نیز (تلفظ
کره‌ای آن، «پیونگ‌گانگ»، نام ژاپنی آن نیز (تلفظ ژاپنی همان نویسه‌های چینی بازتاب‌دهندهٔ نام این استان)، شهرستان هئی‌کو (به ژاپنی: 平康郡، "برگردان به لاتین": Heikō-gun) به رسمیت رسید. در اکتبر ۱۹۴۲ میلادی، قصبهٔ «پیونگ‌گانگ/هئی‌کو» [، ] به شهرک ارتقاء یافت. در آن دوران، شهرستان پیونگ‌گانگ/هئی‌کو متشکل از ۱ شهرک و ۶ قصبه بود: پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور و همین‌طور استان گانگوون به دو نیمه تقسیم شد. شهرستان پیونگ‌گانگ در کره شمالی و در نیمهٔ شمالی استان گانگوون قرار گرفت. در پی قطعی
نیمهٔ شمالی استان گانگوون قرار گرفت. در پی قطعی شدن مرز بین دو کره، در دسامبر سال ۱۹۵۲ میلادی، در کره شمالی، «قصبه» به‌عنوان یک واحد اداری بالکل منحل شد. در عوض، روستاهای کوچکتر و بزرگتر در جای‌جای کشور با هم تجمیع شده و وظایف اداری بیشتری به آن‌ها سپرده شد، و آن‌ها عملا به سطح سوم تقسیمات کشوری، مستقیما تابعهٔ شهرستان‌ها تبدیل شدند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، دو قصبهٔ منحل شده از شهرستان پیونگ‌گانگ، قصبه‌های «سه‌پو» [] و «یوجین» []، یه قصبهٔ منحل شده از شهرستان هوئیانگ، قصبهٔ «ران‌گوک» []، و
شده از شهرستان هوئیانگ، قصبهٔ «ران‌گوک» []، و بخشی از قصبهٔ منحل شدهٔ «شین‌گوسان» [] از شهرستان آنبیون، ادغام شده و شهرستان سه‌پو را تشکیل دادند. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، بخش کوچکی از «قصبهٔ سابق سو (غربی)» از شهرستان پیونگ‌گانگ به شهرستان (شمالی) چوروون پیوست. در همان تاریخ و در چهارچوب این پروسه، دو روستای در تابعیت شهرک منحل شدهٔ پیونگ‌گانگ، که در واقع در برگیرندهٔ منطقهٔ مرکزیِ شهریِ این شهرستان بودند، یعنی «دونگ‌بیون» [] و «سوبیون» []، ادغام شده، و به «روستای گوئوپ» (معنی لغوی «روستای‌
شده، و به «روستای گوئوپ» (معنی لغوی «روستای‌ شهرکِ قدیم») [] تبدیل شدند. مرکز شهرستان به روستای «بوک‌گیه» [] متقل شده و این روستا به شهرک «پیونگ‌گانگ» [] تغییر نام یافت. مرکز شهرستان جدید، در فاصله‌ای حدود ۳٫۵ کیلومتری در شمال‌غرب روستای «گوئوپ» («روستای‌ شهرکِ قدیم) []، بر روی شاهراه ملی شماره ۵ قرار دارد. در سال ۱۹۵۲ میلادی طول پروسهٔ انحلال قصبه‌ها و تشکیل شهرستان‌های نوین، مجموعا ۷۱ روستا از شهرستان پیونگ‌گانگ در این شهرستان مانده، شامل: این روستاهای فوق الذکر، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۳۴
فوق الذکر، به شرح زیر ادغام شده و به ۱ شهرک و ۳۴ روستای نهائی تبدیل شدند: با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتش‌بس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، مرز فوق‌الذکر و تغییرات تقسیماتی در کره شمالی عملا به رسمیت رسیدند. با رسمی شدن مرز بین دو کره، یک روستای شهرستان پیونگ‌گانگ، روستای «جونگیانگ» [] در جنوب مرز قرار گرفت. این روستا به «قصبهٔ گالمال» در شهرستان (جنوبی) چوروون پیوست. در همان سال، روستای «گاپ علیا (سانگ‌گاپ)» [] با جدائی از شهرک «پیونگ‌گانگ»، مجددا تأسیس شد. بجای آن، روستای
«پیونگ‌گانگ»، مجددا تأسیس شد. بجای آن، روستای «بِنگنیونگ» منحل شده و در شهرک «پیونگ‌گانگ» ادغام شد. (۱ شهرک و ۳۴ روستا) در سال ۱۹۵۴ میلادی، روستای «ریموک» []، با ادغام بخشی از اراضی روستاهای «جوکدونگ» و «چوکسان»‌ مجددا تأسیس شد. در همان سال، دو روستای «سونگهیون» و «مانگیل» منحل شدند. اراضی «سونگهیون» بین روستاهای «آپدونگ» و «چونام» تقسیم شد. اراضی «مانگیل» ضمیمهٔ روستای «اوکدونگ» شد. در سال ۱۹۶۱ میلادی، مرکز اداری شهرستان به روستای «گوئوپ» («روستای‌ شهرکِ قدیم) [] برگشته، و این روستا به شهرک «پیونگ‌گانگ»
قدیم) [] برگشته، و این روستا به شهرک «پیونگ‌گانگ» [] تغییر نام یافت. مرکز شهرستان قبلی، به نام سابق خود، یعنی روستای «بوک‌گیه» [] برگشت. در همان تاریخ، روستای «ریموک» [] از این شهرستان جدا شده و ضمیمهٔ شهرستان سه‌پو شد. در سال ۱۹۶۳ میلادی، روستای «بونگنه» از بخشی از اراضی «نامیانگ» تأسیس شد. در سال ۱۹۷۱ میلادی، روستای «سانگ‌وون» منحل شده و در «مونسان» ادغام شد. در مارس سال ۱۹۸۴ میلادی، روستای «جانگچون» به منطقهٔ کارگری [] ارتقاء یافت. در همان تاریخ، روستای «سانگ‌وون»، با جدایی از «مونسان» مجدداً تأسیس شد.
«سانگ‌وون»، با جدایی از «مونسان» مجدداً تأسیس شد. در ژانویه سال ۲۰۰۱ میلادی، ۵ روستا و ۱ منطقهٔ کارگری از شهرستان پیونگ‌گانگ جدا شده و به شهرستان سه‌پو پیوستند، شامل منطقهٔ‌ کارگری «جانگچون» []، و روستاهای بوکمان []، جونگ‌دونگ []، جونگسام []، سونگپو []، گیسان []. در سال ۲۰۱۸ میلادی، روستای «بوک‌گیه»، به «منطقهٔ‌ کارگری» تغییر وضعیت یافت.