payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گرفته‌است و پوستریا پوسترهای بالایی پاره‌پاره شده‌اند، به صورت مشخص با درجه بیشتر یا کمتر پوسته یا پوسته‌ها در زیر. شاغلین عدم اختلاط رنگها. یک شاغل مهم در عدم اختلاط رنگها، ولف وستل بود. ولف وستل در سپتامبر ۱۹۵۴ در لی فیگارو برای توصیف صعود و سقوط هواپیما به کلمه عدم اختلاط رنگها توجه کرد. او این کلمه را به اشاره به فلسفه زیبایی شناسی اختصاص داد، همچنین برای ایجاد اجراهای زنده آن را به کار برد، مفهوم کارعدم اختلاط رنگها مربوط به ،De-coll/age وستل بود و در سال ۱۹۵۴ شروع شد، یک نیروی دیداری که مقادیر کهنه
سال ۱۹۵۴ شروع شد، یک نیروی دیداری که مقادیر کهنه را تجزیه می‌کند و آن‌ها را با تفکر به عنوان عملکرد عقب مانده از رسانه جایگزین می‌کند. او همچنین رویدادهایش را رویداد عدم اختلاط رنگها نامید. مشهورترین هنرمندان تکنیک عدم اختلاط رنگها در فرانسه، مخصوصاً در زمینه پوسترهای پاره، فرانکویس دوفرن، جکوس ویل گل، میمو روتلا و ریموند هینز هستند. ریمون هینز، پوستر پاره را به عنوان یک مداخله هنری که به دنبال انتقاد از تکنیک تبلیغاتی نوظهور آگهی هاست به کار برد. اختلاط رنگهای او، تبلیغات را نابود کرد اما باقی‌مانده اش را
او، تبلیغات را نابود کرد اما باقی‌مانده اش را برای تفکر عامه مردم باقی گذاشت. بیشتر این هنرمندان به‌طور مشترک کار کردند و قصدشان ارائه آثار هنریشان در شهر پاریس، به‌طور ناشناس بود. این چهار هنرمند بخشی از یک گروه بزرگتر در دهه ۱۹۶۰ بودند که رئالیزم جدید نامیده شد، پاسخ پاریس به جنبش هنری پاپ آمریکایی. این غالباً یک گروه پاریسی بود (که شامل کلین و کریستو می‌شد و با کمک منتقد رستانی ایجاد شد)، گرچه روتلا ایتالیایی بود و بعد از تشکیل گروه به ایتالیا برگشت. بعضی از شاغلین اولیه، به دنبال این بودند که پوستر
بعضی از شاغلین اولیه، به دنبال این بودند که پوستر تخریب شده را از محیط اصلیش بیرون بکشند و آن را به حوزه شاعری، عکاسی یا نقاشی ببرند. پوسترهای پاره ارتباط نزدیکی با عمل حفاری ریکارد گنووس دارند. هنرمندان معاصری که تکنیکهای عدم اختلاط رنگها مشابه را به کار می‌گیرند، مارک برد فورد، میکل ویوانی و برین دتمر که یک روش جدید را با استفاده از حذف موارد از کتابها، پشت سرگذاشتن انتخاب تصاویر و متن برای شکل دادن کولاژهای مجسمه ای، به کار می‌برند. همچنین فیز فیلد گرس که یک هنرمند انگلیسی است که تصاویر عکاسی دیجیتال
که یک هنرمند انگلیسی است که تصاویر عکاسی دیجیتال تزئین شده با تکثیر بر روی کانورسیشن گرید ژاپنی یا پیپر مولبری نازک، که تکه‌تکه شده و به برای نشان دادن دیگر لایه‌های مولد تصاویر سه بعدی عقب پیچیده شده‌است. عدم اختلاط رنگها عموماً در زبان فرانسوی برای اشاره به هوانوردی به کار می‌رود. (مثل زمانیکه هواپیما از زمین بلند می‌شود). اخیراً این واژه در پرواز هوایی به کار می‌رود: صفحه وب برای ESA استفاده از آن را معادل " داریم بلند می‌شویم " در یک مرکز پرتاب ناسا، نشان می‌دهد. دور انداختن. دور انداختن (از فرانسه،
نشان می‌دهد. دور انداختن. دور انداختن (از فرانسه، dechirer برابر با پاره کردن) یک سبک هنری است که از کاغذ برای ساختن یک چهل تکیه سه‌بعدیاستفاده می‌کند. این یک فرم عدم اختلاط رنگها است که تصویر اصلی را از طریق برش، تفکیک و لایه برداری از نظر فیزیکی از هم جدا می‌کند. رومیر بردن (۱۹۸۸–۱۹۹۱ (هنرمند آفریقایی-آمریکایی کولاژ، دور انداختن را به عنوان بخش مهمی از نقاشیهای اکسپرسیونیست انتزاعی به کار برد. اولین نمایش عمومی دور انداختن عکاسی، (پاره کردن لایه‌های عکس‌های دیجیتالی برای ایجاد یک تصویر سه بعدی مجزا) در
دیجیتالی برای ایجاد یک تصویر سه بعدی مجزا) در Art of Giving بود. نمایشگاه در گالری ساعتچی در سال ۲۰۱۰ بود. می‌توان استدلال کرد که deliage یک فرم از عدم اختلاط رنگها است که با حذف اولیه اجزای اصلی یک مجله ساخته شده‌است
باشگاه فوتبال الفسبورگ () همچنین شناخته شده با نام الفسبورگ، یک باشگاه فوتبال در کشور سوئد است. این باشگاه که در شهر بوروس قرار دارد در سال ۱۹۰۴ تأسیس شده و سابقه ۶ قهرمانی در لیگ برتر فوتبال سوئد و ۳ قهرمانی در جام حذفی فوتبال سوئد در کارنامه دارد.
یادداشت‌های زیرزمینی () رمانی اثر نویسندهٔ سرشناس روس، فیودور داستایفسکی است که نخستین‌بار در سال ۱۸۶۴ در مجلهٔ اپوخا منتشر شد. این اثر از اولین نمونه‌های رمان اگزیستانسیالیستی در ادبیات مدرن به‌شمار می‌آید و تأثیر بسیاری بر نویسندگان و متفکران سدهٔ بیستم، از جمله نیچه، ژان پل سارتر و آلبر کامو داشته است. ساختار. رمان به دو بخش اصلی تقسیم می‌شود. بخش نخست با عنوان «زیرزمین» (یا «یادداشت‌ها از زیر زمین») شامل تأملات فلسفی و روان‌شناسانهٔ راوی است که به شکل مونولوگ درونی نوشته شده و در آن به نقد جامعه،
شکل مونولوگ درونی نوشته شده و در آن به نقد جامعه، عقل‌گرایی و مفهوم ارادهٔ آزاد پرداخته می‌شود. بخش دوم با عنوان «در خصوص برف و باران» به تجربه‌های شخصی راوی، از جمله برخوردهای او با همکلاسی‌های قدیمی و رابطه‌اش با زنی به نام لیزا، اختصاص دارد. محتوای فلسفی. داستایوفسکی در این اثر به‌صراحت با نگرش‌های عقل‌گرایانه و اثبات‌گرایی رایج در قرن نوزدهم روسیه، به‌ویژه ایده‌های نیکلای چرنیشفسکی و کتاب او چه باید کرد؟ مخالفت می‌کند. شخصیت راوی، مردی منزوی و خودآگاه است که از جامعه گریزان بوده و با نگاه بدبینانه‌اش
است که از جامعه گریزان بوده و با نگاه بدبینانه‌اش به اخلاق، عقلانیت، پیشرفت و حتی انسان‌گرایی حمله می‌برد. او معتقد است انسان موجودی منطقی نیست و میل به تخریب و رنج نیز بخشی از ماهیت اوست. راوی و شخصیت‌پردازی. راوی که هیچ‌گاه نامش فاش نمی‌شود، یک کارمند بازنشستهٔ دولتی ۴۰ ساله است که در یک «زیرزمین» زندگی می‌کند. او در تمام طول رمان با مخاطب فرضی خود صحبت می‌کند و در همین گفت‌وگوی ذهنی، لایه‌های مختلف شخصیتش آشکار می‌شود. او همزمان از خود نفرت دارد و نسبت به جامعه نیز کینه‌توز است. این شخصیت نمونه‌ای از
به جامعه نیز کینه‌توز است. این شخصیت نمونه‌ای از «ضدقهرمان» در ادبیات مدرن محسوب می‌شود. مضامین اصلی. از جمله مضامین برجستهٔ این رمان می‌توان به تضاد میان عقل و اراده، نفی خوشبینی عقل‌گرایانه، بحران هویت، خودویرانگری و تجربهٔ اگزیستانسیالیستی اشاره کرد. راوی به‌صراحت می‌گوید که انسان در پی نظم و پیشرفت نیست، بلکه گاه به‌صورت آگاهانه مسیر رنج و نابودی را انتخاب می‌کند، چون این انتخاب نشان‌دهندهٔ آزادی اوست. داستایوفسکی از طریق او می‌کوشد نشان دهد که عقل به‌تنهایی نمی‌تواند زندگی انسانی را هدایت کند. جایگاه
نمی‌تواند زندگی انسانی را هدایت کند. جایگاه در تاریخ ادبیات. یادداشت‌های زیرزمینی پیش‌درآمدی برای رمان‌های بزرگ‌تر داستایوفسکی چون جنایت و مکافات و برادران کارامازوف است. بسیاری از اندیشه‌هایی که بعدها در آثار او به‌طور کامل‌تری بسط پیدا می‌کنند، در این رمان برای نخستین‌بار مطرح شده‌اند. این اثر همچنین الهام‌بخش نسلی از متفکران اگزیستانسیالیست و نویسندگان مدرنیست بود. ترجمه‌ها به فارسی. این اثر به دفعات به زبان فارسی ترجمه شده‌است. ترجمه‌ای از رحمت‌الهی از جمله اولین ترجمه‌های منتشرشده است و بعدها نیز
از جمله اولین ترجمه‌های منتشرشده است و بعدها نیز مترجمانی چون حمیدرضا آتش‌برآب ترجمه‌هایی دقیق‌تر و منطبق‌تر با متن روسی ارائه داده‌اند.
آندریا دی استفانو (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به زندگی پی، پیش از آغاز شب، بخور، عبادت کن، عشق بورز، ناین، شبح اپرا، به گذشته نگاه نکن و "قلب‌های تقصیرکار" اشاره کرد.
دودمان تودور یک خاندان سلطنتی بود که از ۱۴۸۵ تا ۱۶۰۳ بر انگلستان، ولز و ایرلند حکومت کرد. اولین پادشاه این خاندان هنری هفتم بود که در پی جنگ رزها و بعد از پیروزی بر ریچارد سوم به سلطنت رسید. بعد از درگذشت الیزابت یکم که فرزندی نداشت، سلطنت به خاندان استوارت منتقل شد. از جمله اتفاقات مهم دوران سلطنت این خاندان، خروج کلیسای انگلستان از زیر نفوذ کلیسای کاتولیک و تغییر مذهب این کشور به پروتستان بود. خاستگاه و تبار. تبار مادری تودورها به جان بوفرت می‌رسد. جان بوفرت یکی از فرزندان نامشروع شاهزاده جان گونت، نخستین
یکی از فرزندان نامشروع شاهزاده جان گونت، نخستین ارل لنکستر و سومین پسر به جا مانده از ادوارد سوم انگلستان در سده ۱۴م؛ از رابطه نامشروعش با معشوقه‌اش کترین سوین‌فورد بود. فرزندان نامشروع دودمان‌های پادشاهی انگلستان به‌طور معمول ادعایی بر تاج و تخت نداشتند، اما هنگامی که جان گونت و کترین سوین‌فورد سرانجام در سال ۱۳۹۶ ازدواج کردند(۲۵ سال پس از تولد جان بوفورت) وضعیت پیچیده شد. چهار فرزند جان گونت و کترین سوین‌فورد که پیش از ازدواج رسمی‌شان زاده شده بودند، پس از ازدواج رسمی پدر و مادرشان مشروعیت داده شدند. نظر
ازدواج رسمی پدر و مادرشان مشروعیت داده شدند. نظر به ازدواج مشروع، کلیسا حکم فرزندان زاده شده پیش از ازدواج ایشان را عطف بماسبق کرد و در همان سال ایشان در اعلامیه رسمی پاپ مشروع اعلام شدند. (همچنین در یک قانون در مجلس ۱۳۹۷ تقدیس شدند). در اعلامیه‌های پسین نیز هنری چهارم انگلستان، پسر مشروع جان گونت، مشروعیت بوفورت را به رسمیت شناخت، ولی آن‌ها را فاقد صلاحیت اعلام کرد که هرگز نمی‌توانند وارث تاج و تخت باشند. به هر روی، فرزندان بوفرت، متحدان نزدیک خاندان لنکستر یعنی فرزندان مشروع گونت از ازدواج نخستش باقی
یعنی فرزندان مشروع گونت از ازدواج نخستش باقی ماندند. لیدی مارگارت بوفرت، نوه جان بوفرت، یکی از وارثان مطرح، با ادموند تودور نخستین ارل ریچموند ازدواج کرد. تودورها نوادگان یکی از درباریان ولزی به نام اوون تودور و کاترین والوا، همسر پیشین شاه هنری پنجم، بودند. ادموند تودور و خواهران و برادران تنی‌اش، خود نامشروع و نتیجه ازدواجی پنهانی بودند که اقبالشان را وامدار حسن نیت برادر ناتنی مشروعشان شاه هنری ششم بودند. هنگامی که دودمان لنکستر از تخت پادشاهی برافتادند تودورها پی کار ایشان را گرفتند. هنری فرزند ادموند
تودورها پی کار ایشان را گرفتند. هنری فرزند ادموند تودور در دوک‌نشین بریتانی تبعید شد و مادرش بانو مارگرت در انگلستان ماند و دوباره ازدواج کرد و پنهانی موجبات بر تخت نشستن پسرش را پیش می‌برد، تختی که اکنون در دست دودمان رقیب یعنی خاندان یورک بود. حاکمان تودور. در مجموع شش نفر از خاندان تودور بر انگلستان، ولز و ایرلند حکومت کردند. این شش نفر و دوران سلطنت آن‌ها به ترتیب زیر است: منابع. https://web.archive.org/web/20161012234526/http://tarikh1.com/house-of-tudor/
ریاض سیف (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل سوریه است. وی در تاریخ شنبه ۶ می ۲۰۱۷ توسط هیئت عمومی اپوزیسیون ملی سوریه به عنوان رئیس جدید ائتلاف اپوزیسیون سوریه انتخاب شد. وی پیش از این معاون رئیس ائتلاف ملی برای انقلاب و نیروهای مخالفین سوریه بود. زندگی‌نامه. ریاض سیف در نوامبر ۱۹۴۶ در دمشق در خانواده‌ای متوسط به دنیا آمد، سال ۱۹۶۵دیپلم دبیرستان گرفت و بدون این که درسش در دانشکده علوم دانشگاه دمشق را بپایان برساند به کار صنعتی روی آورد. ریاض سیف علی‌رغم فقر خانوادگیش با ۲ تن از شرکایش «کارخانه بافندگی ۴۰۰» که یک
با ۲ تن از شرکایش «کارخانه بافندگی ۴۰۰» که یک آرم تجاری برجسته در سوریه بنام «سایزا» بود را تأسیس کرد و در حال حاضر از بزرگترین شرکت‌های سوری پوشاک آماده محسوب می‌شود که در آن ۱۰۵۰ کارگر کار می‌کنند و روزانه ۵۰۰۰ قطعه آماده تولید می‌کند و سالانه رشد عالی ۱۰ درصدی دارد. این شرکت انواع لباس‌های تولیدیش را به شرکت آلمانی آدیداس که اجازه رسمی از این شرکت برای عرضه دارد می‌فروشد. ریاض توانست قراردادهای صدور لباس به شوروی و سپس اروپا تحت نام تجاری ندا را کسب کند. فعالیت‌ها. ریاض سیف در سال ۱۹۹۴ با وارد شدن به
فعالیت‌ها. ریاض سیف در سال ۱۹۹۴ با وارد شدن به مجلس خلق سوریه به عنوان یک کاندیدای مستقل وارد صحنه سیاسی شد و در دور بعدی در سال ۱۹۹۸ نیز مجدداً انتخاب شد و سخنانش صبغه‌ای از جسارت و انتقاد از اقتصاد و سیاست اقتصادی بخودش گرفت. ریاض سیف از فعالین انجمنهای سیاسی و فکری و کمیته‌های محلات جامعه شهری در سوریه بحساب می‌آید، این انجمن‌هایی در دوره‌ای فعال شدند که مصادف شد با رسیدن بشار اسد به ریاست جمهوری. این دوره بازگشت بهار دمشق نامیده می‌شود. در ۲۳ ماه مه ۲۰۰۱ ریاض سیف پرونده تلفن همراه در مجلس سوریه را گشود
ریاض سیف پرونده تلفن همراه در مجلس سوریه را گشود و گفت که این قرارداد ۳۴۶ میلیارد لیره سوری معادل حدود ۷ میلیارد دلار از اموال دولتی را به هدر داد، سپس یک بررسی مفصل تحت عنوان «قرارداد تلفن همراه» را انجام داد که بدنبال آن، مصونیت پارلمانی وی لغو شد و سپس دستگیر و توسط دادگاه جنایی به ۵ سال زندان محکوم و در سال ۲۰۰۶ آزاد شد. سازمان عفو بین‌الملل در اواخر ماه اوت سال ۲۰۰۷ خواستار اجازه یافتن سیف به خروج از سوریه برای درمان شد. نقش در انقلاب سوریه. ریاض سیف بار دیگر در اوایل سال ۲۰۰۸ به اتهام تلاش برای
سیف بار دیگر در اوایل سال ۲۰۰۸ به اتهام تلاش برای «سرنگونی دولت» دستگیر شد. محاکمه وی به همراه ۱۲ فعال دیگر در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۸ بخاطر امضای بیانیه «تبلیغات دمشق» شروع و در اکتبر ۲۰۰۸ به دو سال و نیم زندان محکوم گردید. او دوران زندان خود را در زندان عدرا با دیگر فعالان سپری کرد و در ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۰ بدنبال پایان یافتن دوران محکومیتش آزاد شد و به این ترتیب به عنوان یک مخالف سیاسی، مجموعاً مدت ۸ سال را در زندان گذراند. وی برای سومین بار در دمشق در ۷ مه سال ۲۰۱۱ در جریان انقلاب سوریه بخاطر شرکت در تظاهراتی که در
جریان انقلاب سوریه بخاطر شرکت در تظاهراتی که در منطقه المیدان دمشق جلوی مسجد الحسن بعد از نماز جمعه برگزار شد دستگیر گردید. ائتلاف ملی اپوزیسیون سوریه. در اول نوامبر سال ۲۰۱۲ و همزمان با اظهارات هیلاری کلینتون وزیر خارجه آمریکا در مورد ضرورت مخالفت بیشتر، ابتکار ریاض سیف برای تشکیل دولت تکنوکرات طرح شد و از همه طرف‌های سیاسی اپوزیسیون سوریه برای اعلام این ابتکار در قطر دعوت به عمل آمد. وی در نوامبر همین سال به عنوان معاون رئیس ائتلاف ملی برای انقلاب و نیروهای مخالفین سوریه انتخاب شد. ریاض سیف در ۶ مه سال
مخالفین سوریه انتخاب شد. ریاض سیف در ۶ مه سال ۲۰۱۷ به عنوان رئیس جدید ائتلاف اپوزیسیون سوریه انتخاب شد. این انتخاب در جلسه ایکه هیئت عمومی اپوزیسیون ملی سوریه در استانبول ترکیه برگزار کرد صورت گرفت. وی که جایگزین أنس العبده شد ششمین رئیس ائتلاف اپوزیسیون ملی سوریه محسوب می‌شود.
دانشگاه علوم پزشکی شاهرود یکی از دانشگاه‌های دولتی ایران در استان سمنان است. در رتبه‌بندی وبومتریکس، دانشگاه علوم پزشکی شاهرود دارای رتبه ۸۸ در بین ۴۳۵ دانشگاه ایران است. تاریخچه. این دانشگاه تحت عنوان «آموزشگاه بهیاری» در سال ۱۳۵۰ شروع به کار کرد و در سال ۱۳۵۲ با نام «مدرسه عالی مامایی» تحت پوشش وزارت بهداری درآمد. مدرسه عالی مامایی در سال ۱۳۶۱ به «دانشکده پرستاری و مامایی شهید باهنر» تغییر نام داد. این دانشکده نیز در سال ۱۳۷۱ از دانشگاه علوم پزشکی سمنان منتزع و زیر نظر مستقیم وزارت بهداشت به نام دانشکده
و زیر نظر مستقیم وزارت بهداشت به نام دانشکده علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شاهرود به فعالیت خود ادامه داد. در سال ۱۳۸۵ شورای گسترش دانشگاه‌های علوم پزشکی تأسیس دانشکده پزشکی را مورد موافقت قرار داد و بدین ترتیب با افزایش تعداد دانشکده‌ها این دانشکده به دانشگاه ارتقاء یافت. همایش‌ها. تاکنون چندین همایش و سمینار در این دانشگاه برگزار شده‌است از جمله: نشریه‌ها. این دانشگاه دارای دو نشریه به نام‌های «دانش و تندرستی» و «مطالعات سلامت» است.
شهرک سینمایی پیامبر اعظم یا شهرک نور بزرگ‌ترین شهرک سینمایی ایران به وسعت ۲۰۰ هکتار است که در جاده تهران-قم احداث شده‌است. این شهرک اولین بار برای ساخت فیلم "محمد رسول‌الله" به کارگردانی مجید مجیدی، مورد استفاده قرار گرفت و با پایان ساخت این فیلم در ۱۷ دی ماه ۱۳۹۳ رسماً در حضور خبرنگاران گشایش یافت. در این شهرک سینمایی دکور شهرهای مکه، مدینه و کلیسای بحیرا در شهر بصرای شام در مقیاس یک به یک (مختصات واقعی) طراحی و ساخته شده‌است.
مقاومت وان که گاهی محاصره وان یا دفاع از وان هم نامیده می‌شود، به مقاومت مسلحانه ارامنه در مقابل نیروهای عثمانی اشاره دارد. مقاومت وان دو بار صورت گرفت. مرتبه اول در طی کشتار حمیدیه از ۳ ژوئن تا ۱۱ ژوئن به مدت یک هفته، و مرتبه دوم در طی یک رشته عملیات جنگی در قفقاز که به مدت چهار سال به طول انجامید که مقاومت وان از ۱۹ آوریل تا ۱۷ مه ۱۹۱۵ میلادی به مدت ۲۸ روز صورت گرفت. ارمنی‌های وان. واسپوراکان موقعیت جغرافیائی آن در ارمنستان غربی در اطراف دریاچه وان و شهر وان ترکیه امروزی می‌باشد. واسپوراکان هشتمین ایالت
وان ترکیه امروزی می‌باشد. واسپوراکان هشتمین ایالت ارمنستان بزرگ که بعدها به پادشاهی مستقلی به نام پادشاهی واسپوراکان در قرون وسطی تبدیل شد. شهر وان یکی از مراکز مهم زندگی فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی ارمنیان بود. خریمیان هایریک "(رهبر مذهبی، سیاسی و محقق ادبی و نویسنده می‌باشد. او پاتریارک، قسطنطنیه از ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۳ میلادی و جاثلیق کل ارمنیان از ۱۸۹۲ تا ۱۹۰۷ میلادی بود. او عمر خود را وقف بهبود شرایط زندگی مردم ارمنی کرد)"،صنعت چاپ را در وان راه‌اندازی نمود و اولین روزنامه منطقه وان به نام "Eagle of
نمود و اولین روزنامه منطقه وان به نام "Eagle of Vaspourakan" را به زبان ارمنی منتشر کرد. کشتار ۱۸۹۶ میلادی. در سال ۱۸۹۶ میلادی گروهی از جوانان ارمنی که تعداد آنان بین ۷۰۰ تا ۹۰۰ نفر برآورد می‌شد که توسط جنبش آزادی بخش ملی ارمنی حمایت می‌شدند از ارمنی‌های وان در برابر نیروهای مسلح عثمانی که تعداد آنان ده هزار نفر می‌شدند دفاع نمودند. بعد از یک هفته نبرد که تلفات سنگینی بر نیروهای متخاصم وارد شد با وساطت قدرتهای غربی به شرط خروج مدافعان ارمنی از وان (به علت کمبود مهمات مدافعان ارمنی) درگیری به پایان رسید و
کمبود مهمات مدافعان ارمنی) درگیری به پایان رسید و در مقابل سلطان عبدالحمید دوم وعده داد که جان و امنیت اهالی غیرنظامی شهر وان را تضمین نماید. بعد از خروج مدافعان ارمنی از وان که به طرف ایران رهسپار شدند در مسیر توسط نیروهای مشترک تُرک و نیروی حمیدیه، کُرد قتل‌عام شدند و تعداد بسیار کمی از آنان به شهر سلماس رسیدند. کشتارها به مقیاس بسیار وسیعی در ترابزون، بایبورت، ارزروم، ارزنجان، بتلیس، دیاربکر، الازیغ، "آرابگیر"،ملطیه، سیواس ،ماردین و قهرمان مرعش صورت گرفت. این کشتارها در شانلی اورفه به اوج شدت خود رسید،
این کشتارها در شانلی اورفه به اوج شدت خود رسید، چه در آن شهر در طول هفته اول عید میلاد مسیح، سه هزار نفر ارمنی که بیشتر زن و کودک بودند و در کلیسای جامع شهر پناه گرفته بودند در همان کلیسا زنده زنده به آتش کشیده شدند. جمع کل قربانیان کشتارهای ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶ میلادی (مناطق ارزروم، وان و بتلیس) ۲۰۰۰۰۰ نفر برآورد شده‌است. به اضافه ۱۰۰۰۰۰ نفر که در زمستانهای سخت ارمنستان به علت ویران شدن خانه و کاشانه از گرسنگی و سرما مرده‌اند و کودکانی که بر اثر از دست دادن والدین خود تلف شدند و بالغ بر ۵۰۰۰۰ کودک یتیم شدند.
خود تلف شدند و بالغ بر ۵۰۰۰۰ کودک یتیم شدند. علاوه بر ارمنی‌ها ۲۵۰۰۰ نفر آشوری در شهر دیاربکر کشته شدند. باید به این رقم عده‌ای را نیز که به زور از دین برگردانده شده‌اند اضافه کرد و سفیر فرانسه پی یر پل کامبون عده آنان را به چهل هزار نفر برآورد کرده‌است. بیش از یکصد هزار ارمنی ساکن ترکیه تنها در سالهای ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۷ میلادی آن کشور را ترک کردند و به سرزمین قفقاز جنوبی و کشورهای بالکان و به ایالات متحده آمریکا پناهنده شدند. زمامداران تُرک بنا به عادت همیشگی خود نخست وجود کشتارهایی را تکذیب کردند و مدعی شدند
نخست وجود کشتارهایی را تکذیب کردند و مدعی شدند که چیزی بجز اغتشاشات نبوده است. لیکن چندی نگذشت که تُرکان و مبرزترین وکلای آنان مجبور شدند در برابر دلایل و مدارک انکارناپذیر مسلم بودن آن اعمال را تأیید کنند. آنگاه تُرکان درصدد برآمدند تا ازشدت فاجعه بکاهند، به این بهانه که آن کشتارها چیزی بجز پاسخ دولت به شورش عمومی ارمنیان نبوده است. ویلیام اوارت گلدستون به این تهمت شورش ارمنی‌ها، در جلسه‌ای که در چستر برپا بود چنین گفت: «اگر این حرف معنایی هم داشته باشد معنی آن به‌طور روشن این است که ارمنیان هر چند اسلحه
آن به‌طور روشن این است که ارمنیان هر چند اسلحه نداشته‌اند کوشیده‌اند از جان و مال و خانه و کاشانه و از زن و کودکان خود دفاع کنند.» در واقع ارمنیان نیز همچون بلغارها در ۱۸۷۶ میلادی هرجا که توانستند در برابر تجاوزات تُرکان عثمانی دست به مقاومتی مذبوحانه زدند و بسیاری از آنان قهرمانانه کشته شدند. این مورد به ویژه در جنوب وان پیش آمد که چون ساکنان ارمنی آن مسلح بودند موفق شدند حملات مشترک تُرکان و کُردها را دفع کنند. در زیتون، ارمنیان که به رهبری حزب سوسیال دموکرات هنچاکیان متشکل شده بودند با موفقیت مقاومت
دموکرات هنچاکیان متشکل شده بودند با موفقیت مقاومت کردند و دژ زیتون را به تصرف درآوردند. زمینه مقاومت وان. استدلال تاریخ رسمی تُرک این است که عامل برانگیختن اخراج‌ها، ارمنیان داوطلب جنگ با روسیه بودند که در داخل کشور دسته‌های مسلح تشکیل دادند و سر به شورش (تُرکها در منابع رسمی خود هر مقاومت و دفاع ارمنی‌ها از خود را شورش نامیدند) گذاشتند. از اینرو طبق این نظریه، سوگند فدراسیون انقلابی ارمنی مبنی بر اینکه ارمنیان به کشور عثمانی وفادار خواهند ماند و وظایف نظامی خود را انجام خواهند داد سوگندی دروغین بود. هدف
خود را انجام خواهند داد سوگندی دروغین بود. هدف واقعی آن‌ها سازماندهی یک شورش ارمنی هم راستا با روس‌ها بود. با این حال تفاوت آشکاری میان یگان‌های ارمنی ارتش روسیه و به اصطلاح شورش‌های ارمنی شرق آناتولی وجود دارد. در درجه اول باید خاطرنشان کرد حضور ارمنیان عثمانی و ارمنیانی از اروپایی و آمریکا در قوای مسلح روسیه تأثیر عظیمی بر تصور کمیته اتحاد و ترقی گذاشته بود که از اهمیت نظامی واقعیشان بسیار فراتر می‌رفت. نخستین یگان‌های واحدهای داوطلب ارمنی در ارمنستان روسیه تشکیل شد. شمار کلی داوطلبان ارمنی چهار هزار نفر
تشکیل شد. شمار کلی داوطلبان ارمنی چهار هزار نفر بود که چهار گروه هزار نفری را تشکیل می‌داد. عثمانی‌ها از حضور بعضی از ارمنیان برجسته در این یگان‌ها به عنوان مدرکی محکوم‌کننده سود جستند. بدون شک از ارمنیان عثمانی نیز کسانی به هم کیشان خود در این یگان‌ها پیوستند. تعدای از سربازان ارمنی یگان‌های عثمانی با آغاز جنگ ترک خدمت کردند و به واحدهای داوطلب ملحق شدند. هوهانس کاچازنونی گفته است به رغم تصمیم کنگره داشناک به حمایت از حکومت عثمانی ناگزیر بعضی ارمنیان پشتیبانی از عثمانی را نخواهند پذیرفت، طور دیگری متصور
از عثمانی را نخواهند پذیرفت، طور دیگری متصور نبود. برای ربع قرن جامعه ارمنی خلق و خویی معین و گریزناپذیر پیدا کرده‌است. به علت شرایط جنگی، به ویژه بعد از شکست در نبرد ساری‌قمیش نوعی آشوب و نابسامانی در جبهه قفقاز پدیدار شد. سربازان در اولین مواجهه با دشمن اسلحه را بر زمین می‌انداختند و پا به فرار می‌گذاشتند. ارتش دیگر یک نیروی منظم نبود. به دنبال هر شکست نظامی شمار سربازان فراری عثمانی سخت افزایش می‌یافت. کنسول آلمان در شهر آدانا در گزارش هجدهم مارس خود نوشته است این فراریان مرتکب راهزنی و سرقت مسلحانه
نوشته است این فراریان مرتکب راهزنی و سرقت مسلحانه می‌شدند. این فراریان اعم از تُرک و کُرد که مورد تعقیب ژاندارم‌ها بودند به هر روستایی که برسر راه‌شان ظاهر می‌شد حمله می‌کردند. یک افسر تُرک در توصیف فراریان تُرک گفته است: «آنها حتی با وسایل شخصی افسران و خزانه هنگ فرار می‌کردند.» بعضی از گزارش‌های کنسولی مدعی اند ترکان جوان ارمنی‌ها را به شورش برانگیخته است. گزارش‌هایی حاکی از آن است که ارتشی‌ها از سلاح‌های خود عکس می‌گرفتند سپس از این عکس‌ها برای تبلیغات بهره می‌جستند یعنی ادعا می‌کردند این سلاح‌ها را در
می‌جستند یعنی ادعا می‌کردند این سلاح‌ها را در خانه‌ها و کلیساهای ارمنیان یافته بوده‌اند. رافائل دی نوگالس مندز شاهد این ماجرا بوده و گفته است هدف از این کار آماده کردن افکار عمومی بود. کنسول آمریکا لسلی دیویس در خارپرت، شهر الازیغ کنونی، در ۲۴ ژوئیه ۱۹۱۵ میلادی گزارش کرده‌است، «افراد را شکنجه کرده بودند تا اعتراف کنند تفنگ و تپانچه داشته‌اند حال آنکه در واقع اسلحه‌ای در کار نبود. معلوم است همه این کارها از ماه‌ها پیش برنامه‌ریزی شده بوده‌است.» کنسول آلمان هانس وانگنهایم در استانبول در میانه ماه مه از طلعت
وانگنهایم در استانبول در میانه ماه مه از طلعت پاشا درخواست کرد زنان و کودکان ارزروم را از تبعید مستثنی کند یا دست کم رفتار بهتری با آن‌ها در پیش گیرد، وزیر داخله به وی گفت: «در آنجا شورشی در جریان است و آن منطقه پر از اسلحه و بمب است.» اطلاعات مزبور برای شوبنر ریشتر در ارزروم مخابره شد و او در این باره با تحسین بی، فرماندار ایالت بحث کرد. بنا گزارش کنسول تحسین بی بر این نکته که در حوالی ارزروم هیچ اسلحه و بمبی وجود ندارد صحه گذاشت. "عمر ناجی" که اوت ۱۹۱۴ میلادی برای سازماندهی یگان‌های تشکیلات مخصوصه به وان
برای سازماندهی یگان‌های تشکیلات مخصوصه به وان رسید، گزارش کرده‌است: «من ارمنیان اینجا را بسیار سربراه تر از ارمنی‌های ارزروم یافتم.» به گفته رافائل دی نوگالس مندز، رهبران محلی ترکان جوان داوطلبان ارمنی را به جهت شکست هایشان از روسیه سرزنش می‌کردند و در عوض می‌خواستند از ارمنیان مناطق خود انتقام بستانند. همین نکته ارمنیان وان را به مقاومت واداشت، زیرا قبل از شورش، کمیته اتحاد و ترقی قصد خود در معدوم‌سازی مردم ارمنی را مخفی نمی‌کردند. بنا به گزارشی جودت پاشا، (برادر زن اسماعیل انور) والی وان، در فوریه ۱۹۱۵
(برادر زن اسماعیل انور) والی وان، در فوریه ۱۹۱۵ میلادی جلسه‌ای برگزار کرد که در آن گفت: «ما جمهوری آذربایجان را از وجود ارمنیان و مسیحیان سریانی پاک کردیم و در وان نیز همین کار را خواهیم کرد.» تحسین بی می‌گوید: «در وان هیچ شورشی در کار نبود و نمی‌توانست هم باشد. ما با فشار شدیدمان بر مردم محلی، افتضاحی به بار آورده‌ایم که دیگر توان گریز از آن را نداریم و ارتش را در شرق در وضعیت دشواری قرار داه‌ایم.» روسلر کنسول آلمان گزارش کرده‌است: «مسلمانان روستاهای ارمنیان را در مرز روسیه با خاک یکسان می‌کنند و حکومت
را در مرز روسیه با خاک یکسان می‌کنند و حکومت عثمانی همه ارمنیان را به چشم مقصر و دشمن می‌بیند.» ابراهیم آرواس، نماینده وان در پارلمان عثمانی که در همان زمان در شهر حضور داشته، گزارش کرده‌است ترکان جوان مخفیانه مردم را به حمله به ارمنیان تحریک می‌کرد. یوزف پومیانکوفسکی، وابسته نظامی در استانبول مقاومت وان را چنین توصیف می‌کند: «کوششی تک افتاده که شاهد آغاز کشتارها بودند و می‌دانستند نوبت آنان نیز فرا می‌رسد.» مکاتبات رسمی عثمانی به روشنی نشان می‌دهد که مقامات عثمانی نیز بر این موضوع وقوف داشته‌اند و هدف از
عثمانی نیز بر این موضوع وقوف داشته‌اند و هدف از اخراج‌ها جلوگیری از ظهور کشوری ارمنی بوده‌است. در یک بخشنامه کلی از وزارت داخله که در ۲۹ آگوست به تمام ایالات تلگرام شد، آمده‌است: «هدف دولت از اخراج ارمنیان، بازداشتن آن‌ها از دنبال کردن فعالیت‌های ملی‌گرایی برای تحقق یک حکومت ارمنی است.» در مقاومت وان در سال ۱۹۱۵ میلادی، ارمنی‌های ساکن وان یک نیروی دفاعی نظامی منسجمی را تشکیل دادند. مردانی که می‌توانستند از اسلحه استفاده نمایند تعداد آنان به ۱۵۰۰ نفر می‌رسید. زنان و مردان نوجوان و کهنسال یک نیروی پشتیبانی
زنان و مردان نوجوان و کهنسال یک نیروی پشتیبانی را راه‌اندازی کردند این نیرو مأمور تأمین موادغذایی، کمک‌های پزشکی و ساخت مهمات بودند. جودت پاشا و حلیل بی و رافائل دی نوگالس مندز از فرماندهان نیروهای عثمانی به همراه ۱۲۰۰۰ سرباز و با ۱۲ عدد توپ و نیروهایی متشکل از حمیدیه به روستای ارمنی شوشانتس، (نام امروزی تُرکی آن چاتما می‌باشد)، حمله کردند ولی با مقاومت نیروهای ارمنی مواجه شدند و نیروهای متخاصم به عقب رانده شده و در همان روز اول جنگ نیروهای ارمنی موفق شدند مواضع و استحکامات نیروهای عثمانی را تسخیر کنند و
مواضع و استحکامات نیروهای عثمانی را تسخیر کنند و بین ۶۰ تا ۷۰ نفر کشته و چند نفر دیگر را اسیر نمایند. نیروهای عثمانی با عدم توانایی تسخیر شهر مجبور شدند از توپخانه خود استفاده نمایند و روزانه ۲۵۰ تا ۳۰۰ گلوله توپ به شهر اثابت می‌کرد و در طی این آتش باری توپخانه دشمن، مرکز شهر به‌طور کامل تخریب شد و هزاران ارمنی ساکن شهر مجبور به مهاجرت به طرف ارمنستان روسیه شوند.