payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مورخان او پس از پیوستن به اعراب همچنان بر مذهب و دین خویش که زرتشتی بود باقی ماند. از دلایل اثبات این مدعا می توان به نامگذاری نوادگان او تا سه نسل بعد از وی به نام های زرتشتی و ایرانی اشاره کرد. کسانی که از ایران به اعراب می گرویدند پس از مسلمان شدن نامها و القاب عربی انتخاب می کردند اما سیاه و نوادگانش این روند را حداقل برای سه نسل انجام ندادند این بدان معنی ست که هدف آنها از پیوستن به اعراب خیانت و جنگ علیه ساسانی ها برای گرفتن انتقام اجداد شان بوده است که در گذشته علیه پادشاهی ساسانی شورش کرده بودند.
که در گذشته علیه پادشاهی ساسانی شورش کرده بودند. زندگینامه. سیاه سوار اهل مکران یا بلوچستان بود. در جریان حمله اعراب به ایران، پادشاه ساسانی یزدگرد سوم (ح. ۶۳۲–۶۵۱) ۳۰۰ نفر را زیر نظر سیاه سوار به دفاع از شوشتر فرستاد. در جریان محاصره شوشتر (۶۴۱-۶۴۲)، سیاه سوار و افرادش به اعراب پیوستند. گرویدن به اسلام. عده ای از مورخان دلیل اصلی گرویدن سیاه سوار و یگان اسواران به اسلام را کسب ثروت و قدرت می دانند اما طبق نظر دیگر مورخان این نظر چندان درست نمی نماید چه آنکه پیش از اسلام همانطور که پیش از این آمد خود سیاه
پیش از اسلام همانطور که پیش از این آمد خود سیاه سوار دارای جایگاه بسیار بلند در دربار ساسانی بوده و مشخصا یگان اسواران آنگونه که همه مورخان اتفاق نظر دارند همیشه متشکل از اشراف و نجیب‌زادگان ایرانی بوده که طبعا از هر جهت دارای بلندترین جایگاه‌ها و بیشترین ثروت بوده‌اند. بنابراین تصمیم آنها برای مسلمان شدن را باید در چیز دیگری جست، بیشترین گمان بر این است که وی انتقام نسل کشی بلوچ ها توسط انوشیروان ساسانی در البرز کوه بگیرد که به نقل از شاهنامه فردوسی شدت کشتار و نسل کشی بسیار زیاد بوده و پیر و جوان و زن و
و نسل کشی بسیار زیاد بوده و پیر و جوان و زن و بچه همگی به قتل رسیدند. چنانکه گویند : پس از اینکه مدائن به دست مسلمانان فتح شد یزدگرد ،شاه ایران٬ هفتاد یا سیصد و یا هزار نفر از سرداران ایرانی را به رهبری سپه سالار بزرگ خود ،سیاه سوار، تحت عنوان یگان اسباران و یا همان اسواران برای محافظت از شوش به آن سامان گسیل داشت. اما اهالی شوش پیشتر با مسلمانان صلح کرده بودند. سیاه سوار بناچار میان «هرمز» و «شوش» اردو زد.فرمانده سپاه پارس «سیاه سوار» افسرانی که زیر فرمان او بودند جمع کرد و گفت:«همه‌تان می دانید آنگونه که
بودند جمع کرد و گفت:«همه‌تان می دانید آنگونه که پیشینیان گفته اند اینها(مسلمانان) بر این مملکت غالب خواهند آمد و در قصرهای شاهی اصطخر اسب های خویش را می بندند.آن وقت است که خواهید فهمید این سخن چقدر صحیح بوده است.اکنون درباره بهبود آینده خودتان بیاندیشید.همه گفتند:«ما همه تابع نظر تو هستیم» او گفت:«هر کس عهده دار زیر دستان و خاصان خویش است.رأی من بر این است که همه باید اسلام را بپذیریم و مانند آنان مسلمان شویم». سپس همه آنها با اینکه با یزدگرد پیمان فرمانبرداری بسته بودند خلاف وعده خود بر این نظر توافق
بسته بودند خلاف وعده خود بر این نظر توافق کردند ک مسلمان شوند و سرداری از میان خویش بنام «شیرویه» را برای گفتگو با ابوموسی اشعری که فرماندهی مسلمانان را عهده دار بود به اردوگاه مسلمانان روانه کردند. شیرویه پیغام را بدین شرح رساند:‌ ‌ما به دلخواه خود حاضریم مسلمان شویم اما با رعایت این چهار شرط: ۱-ما در میان شما خواهیم آمد و با قوم عجم مقابله می کنیم اما با عربها نخواهیم جنگید. ۲-چنانچه از اعراب کسی علیه ما به جنگ برخاست حفاظت ما بر شماست. ۳-سهم ما از بیت المال به قدر سهمیه ای باشد که به اشراف و سرداران عرب
به قدر سهمیه ای باشد که به اشراف و سرداران عرب داده می شود. ۴-این عهدنامه باید مورد تایید خلیفه قرار گیرد. ابوموسی گفت:«آنگونه که ماییم شما نیز خواهید بود دیگر چه نیازی به چنین عهدنامه و چنین شرایطیست؟» اما گروه اعزامی سیاه سوار، این سخن را نپذیرفت.ابوموسی موضوع را کتبا به اطلاع خلیفه رساند و عمر ، خلیفه دوم مسلمانان گفت : آنچه می گویند بپذیرید.به‌دنبال تکمیل این عهدنامه تمام یگان اساوره به رهبری «سیاه سوار» به اسلام گرویدند. در فتوح البلدان علاوه بر چهار شرط یاد شده دو شرط دیگر نیز در این عهدنامه آمده
شرط یاد شده دو شرط دیگر نیز در این عهدنامه آمده است. ۱-به ما اختیار داده شود در هر شهری که خود برمیگزینیم زندگی کنیم ۲-از قبایل شما (عربهای مسلمان) با هر قبیله ای که دلخواه ما باشد، پیمان برادری ببندیم. طبق این دو شرط نیز آن‌ها تصمیم گرفتند در بصره ساکن شده و با بنی تمیم در جنوب عراق متحد شدند. با این حال، داستان مسلمان شدن آنها به احتمال زیاد نادرست است، زیرا با گذشت ۱۵ سال، هنوز برخی از اعضا با نام های خالص زرتشتی فارسی میانه ظاهر می‌شوند، مانند ماه آفریدن،ważěđ،اردشیر|منده|ماهان|. از آن پس دیگر از سیاه
از آن پس دیگر از سیاه یاد نمی‌شود. پسرش یزید بن سیاه اسواری(شکل مخفف شده و بلوچی شده آن: وازد|ważěđ) راه پدر را در سرسپردگی به عربان و اساوره ادامه داد. در فرهنگ عامه. به گفته حبیب الله نوبخت شیرازی سراینده منظومه شاهنامه نوبخت سیاه سوار پیش از ورود به دربار ساسانیان در مکران که همواره موطن اصلی بلوچ ها بوده روزگار می گذرانده اما به واسطه و معرفی هرمزان ،حاکم اهواز، سیاه سوار از مکران به پایتخت نزد شاه برای خدمت به سپاه امپراتوری ساسانی خوانده می شود. نوبخت از زبان هرمزان هنگامی که الطاف خود را برای سیاه
از زبان هرمزان هنگامی که الطاف خود را برای سیاه سوار بر می شمارد چنین می سراید: در این هنگام سیاه سوار نیز در تشکر از هرمزان و اعتراف به الطاف او چنین می گوید: توانایی های او در جنگاوری و دلاوری او مورد توجه و تحسین همگان قرار گرفته و او به بالاترین مقام های دربار و سپاه ساسانیان میرسد. نوبخت درباره دلاوری های او چنین می سراید: پایان جنگ و بازگشت. پس از پایان فتوحات و بازگشت سپاهیان ابوموسی به بصره، اسواران نیز همراه آنان به بصره وارد شدند. آنان در اولین اقدام خواستند تا با ازد حلیف شوند؛ اما قبل از انجام
خواستند تا با ازد حلیف شوند؛ اما قبل از انجام این کار پرسیدند: نسب کدام یک از قبایل بصره به پیامبراسلام نزدیک‌تر است؟ گفتند: بنوتمیم. پس اسواران قبیله ازد را رها کردند و به قبیله بنوتمیم پیوستند. سپس ناحیه‌هایی را برای خود انتخاب کردند تا در آن ساکن شوند و حتی نهر آبی که به نام اساوره معروف شد، نیز برای خود حفر کردند.
ماهیچه بزرگ راست پسِ سر () از ماهیچه‌های گردن است. این ماهیچه از یک زردپی نوک‌تیز در زائده خاری مهره آسه آغاز می‌شود و پس از بالا رفتن، به بخش کناری خط گردنی پایینی استخوان پس‌سری و سطح استخوانی که درست در زیر خط واقع شده وارد می‌گردد.
جنگجویان سغدی به عنوان سواره نظام در ارتش شاهنشاهی ساسانی خدمت می‌کردند. آنها بومی سغد (شامل تاجیکستان کنونی و بخش خاوری ازبکستان)بودند. در دوره هخامنشی جنگجويان سغدی دربردارنده سغدی‌ها و ديگر مردمان فرارود (سواره‌نظام) در ارتش هخامنشی بودند. سغدیان در نبرد با یونانیان گروه‌هایی از سربازان را به پادشاهان هخامنشی دادند و پس از سرنگوني شاهنشاهی هخامنشی، سغدی‌ها (به همراه باختری‌ها) در جنگ کوهستانی در برابر اسکندر مقدونی رزمیدند و سال‌های آینده گردایه‌ای از شورش‌ها را برنامه‌ريزی کردند. صفحات اورلات گردایه‌ای
را برنامه‌ريزی کردند. صفحات اورلات گردایه‌ای از پلاک‌های استخوانی هستند که در ميانه‌های دهه ۱۹۸۰ در ازبکستان ‍پیدا شدند. اين پلاک‌ها با نگاره‌های نبرد ميان سربازان زره‌پوش و یک نگاره شکار آراسته شده‌اند. كارشناسان درباره دیرینگی و چیستی این پلاک‌ها ديدگاه يگانه‌ای ندارند، اگرچه هم‌رایی همگانی نشان می‌دهد که تاریخ آن به سده يكم پس از میلاد برمی‌گردد. یوری خودیاکوف همانندی‌های فراوانی را ميان این پلاک‌ها و ديگر یافته‌های شیونگ‌نو-سرمتی از مغولستان و سرزمین آلتای پيدا کرد، به‌ویژه با گروهی از پلاک‌های یافت
آلتای پيدا کرد، به‌ویژه با گروهی از پلاک‌های یافت شده از کوه تپسی در نزدیکی رودخانه ینی‌سی که معمولاً از فرهنگ دانسته تاشتیک می‌شود.
ماهیچه نیزه‌ای‌لامی یا عضله استیلوهیوئید () یک ماهیچه باریک در گردن انسان است که کشیدن استخوان لامی و زبان به سمت بالا و عقب را برعهده دارد. این ماهیچه در جابه‌جایی لامی، دیافراگم دهان و آرواره زیرین مؤثر است. خاستگاه آن زایده نیزه‌ای (استیلوئید)، پیوندگاهش تنه استخوان لامی و عصب‌گیری آن از عصب چهره‌ای است. این ماهیچه در حالیکه به موازات شکمچه پسین ماهیچه دوشکمچه‌ای (بطن خلفی عضله دیگاستریک) قرار دارد از زائده نیزه‌ای (استیلوئید) گیجگاهی شروع می‌شود و ضمن اینکه الیاف آن نسبت به وتر واسطه‌ای دوشکمچه‌ای دو
اینکه الیاف آن نسبت به وتر واسطه‌ای دوشکمچه‌ای دو شاخه می‌شود، از دو سوی آن گذشته و در محدوده شاخ بزرگ لامی (هیوئید) به این استخوان متصل می‌شود. ماهیچه‌های نیزه‌ای‌لامی هنگامی که منقبض می‌شوند در جابجایی لامی، دیافراگم دهان و همچنین آرواره زیرین مؤثرند. ماهیچهٔ نیزه‌ای‌لامی نقش مهمی در بلع و حرکت استخوان لامی دارد. این ماهیچه یک رشتهٔ باریک و کشیده است که از زایده نیزه‌ای استخوان گیجگاهی آغاز شده و به تنهٔ استخوان لامی، در محل اتصال آن به شاخ بزرگ، می‌پیوندد. از نظر تنوع کالبدشناختی، ماهیچهٔ نیزه‌ای‌لامی
از نظر تنوع کالبدشناختی، ماهیچهٔ نیزه‌ای‌لامی ممکن است در برخی افراد غایب باشد یا به‌صورت دوشاخه‌ای دیده شود. محل اتصال آن به استخوان لامی نیز می‌تواند متفاوت باشد و گاهی به‌صورت اتصال فرعی یا هلالی شکل دیده می‌شود. این ماهیچه به‌وسیلهٔ شاخه نیزه‌ای‌لامی عصب چهره‌ای از عصب چهره‌ای (CN VII) عصب‌گیری می‌شود و خون‌رسانی آن از طریق شاخه‌هایی از سرخرگ چهره‌ای، سرخرگ گوشی پسین و سرخرگ پس‌سری انجام می‌گیرد. از نظر بالینی، ماهیچهٔ نیزه‌ای‌لامی و ساختارهای اطراف آن در جراحی‌های سر و گردن اهمیت ویژه‌ای دارند. این
در جراحی‌های سر و گردن اهمیت ویژه‌ای دارند. این ماهیچه بخشی از ساختار موسوم به تیغه نیزه‌ای‌حلقی (سپتوم استایلوفارنژیال) است که به‌عنوان یک مرز جراحی بین فضای پیش‌نیزه‌ای (پره‌استایلوئید) و پشت‌نیزه‌ای (رتروستایلوئید) عمل می‌کند. این ماهیچه همچنین می‌تواند در بیماری نادری به نام نشانگان ایگل درگیر شود که در آن، زائدهٔ نیزه‌ای یا رباط مرتبط با آن دچار بلندشدگی یا کلسیفیه شدن می‌شود و به ساختارهای اطراف فشار می‌آورد و موجب درد در فک، گلو یا گوش، به‌ویژه هنگام بلع یا چرخش گردن، می‌گردد. ساختار. ماهیچهٔ
هنگام بلع یا چرخش گردن، می‌گردد. ساختار. ماهیچهٔ نیزه‌ای‌لامی از محل خاستگاه خود به‌سمت پایین و جلو کشیده می‌شود و نزدیک محل پیوندگاه خود به‌وسیلهٔ وتر میانی ماهیچه دوشکمچه‌ای سوراخ می‌شود. خاستگاه. این ماهیچه از سطح پشتی زایده نیزه‌ای استخوان گیجگاهی، نزدیک قاعدهٔ این زایده، آغاز می‌شود و یک وتر کوچک آغازین دارد. پیوندگاه. این ماهیچه به تنهٔ استخوان لامی، در محل اتصال تنه به شاخ بزرگ، متصل می‌شود. مسیر آن از جلوی وتر میانی ماهیچه دوشکمچه‌ای می‌گذرد و درست بالای محل پیوند شکمچهٔ بالایی ماهیچه کتف‌لامی به
بالای محل پیوند شکمچهٔ بالایی ماهیچه کتف‌لامی به لامی متصل می‌شود. خون‌رسانی. شاخه‌هایی از سرخرگ چهره‌ای، سرخرگ گوشی پسین و سرخرگ پس‌سری خون این ماهیچه را تأمین می‌کنند. عصب‌گیری. عصب‌گیری حرکتی این ماهیچه از شاخهٔ نیزه‌ای‌لامی عصب چهره‌ای (CN VII) انجام می‌شود. روابط. این ماهیچه در جلوی بالایی شکمچهٔ پسین ماهیچه دوشکمچه‌ای قرار دارد. دگرگونی‌ها. ممکن است این ماهیچه غایب یا دوبرابر باشد. گاهی در سمت میانی سرخرگ کاروتید قرار می‌گیرد و ممکن است به ماهیچه‌های بالای لامی یا ماهیچه‌های زیر لامی متصل شود.
بالای لامی یا ماهیچه‌های زیر لامی متصل شود. کارکرد. این ماهیچه استخوان لامی را بالا و به عقب می‌کشد. این ماهیچه کف دهان را دراز می‌کند و در آغاز بلع نقش دارد. انقباض ماهیچهٔ نیزه‌ای‌لامی موجب بالا و عقب‌کشیدن استخوان لامی می‌شود که این حرکت به عقب‌رفتن زبان و کشیدگی کف دهان کمک کرده و برای آغاز عمل بلع ضروری است. همچنین این ماهیچه در هنگام تنفس، با ایجاد تنش در بخش‌هایی از کف دهان، به باز نگه داشتن مسیر هوایی کمک می‌کند.
قلعه روزنبرگ قلعه‌ای است با معماری رنسانس واقع در کپنهاگ دانمارک. این قلعه سال ۱۶۰۶ توسط پادشاه کریستیان چهارم دانمارک به عنوان یک تفریحگاه سلطنتی طراحی وبنا شد. قلعه روزنبرگ که زمانی خانه تابستانی پادشاه دانمارک بوده دارای نمایی از معماری رنسانس هلندی است. این قلعه پس از سال‌ها تغییرات در سال ۱۶۲۴ میلادی به نمای کنونی رسید. معماران «هانس ون استینوینکل د یانگر» و «برتل لانگه» برنامه‌ریزی ساختاری این بنا را انجام داده‌اند. تاریخچه. قلعه توسط رژیم‌های دانمارکی به عنوان محل اقامت سلطنتی تا حدود ۱۷۱۰ مورد
به عنوان محل اقامت سلطنتی تا حدود ۱۷۱۰ مورد استفاده قرار گرفت. پس از سلطنت فردریک چهارم دانمارک روزنبرگ به عنوان اقامتگاه سلطنتی تنها دو بار مورد استفاده قرار گرفت و هر دو این زمان در شرایط اضطراری بود. اولین بار پس از آن بود که کاخ کریستینسبورگ در سال ۱۷۹۴ سقوط کرد و دومین بار در سال ۱۸۰۱ در حمله انگلیسی به کپنهاگ بود.
ماهیچه دوشکمچه‌ای یا عضله دوبطنی () ماهیچه کوچکی است که در زیر آرواره زیرین انسان واقع شده‌است. کار آن بالا بردن استخوان لامی (هیوئید) و پایین کشیدن آرواره زیرین است. خاستگاه شکمچه پیشین این ماهیچه، گودی دوشکمچه‌ای (digastric fossa) در لبه پائینی آرواره زیرین نزدیک پیوندگاه (symphysis) است. خاستگاه شکمچه پسین، بریدگی ماستوئید استخوان گیجگاهی است. ماهیچه دوشکمچه‌ای به وتر بینابینی روی استخوان لامی (هیوئید) می‌انجامد. عصب‌گیری شکمچه پیشین از عصب آسیالامی (میلوهیوئید)، و عصب‌گیری شکمچه پسین از شاخه دوشکمچه‌ای
و عصب‌گیری شکمچه پسین از شاخه دوشکمچه‌ای (دی‌گاستریک) عصب چهره‌ای (فاسیال) است. ماهیچهٔ دوشکمچه‌ای به دلیل داشتن دو «شکمچه» به این نام خوانده می‌شود و یک ماهیچهٔ جفتِ فوق‌لامی است که در زیر آرواره قرار دارد. شکمچهٔ پشتی آن به بریدگی پستانکی (ماستوئید) استخوان گیجگاهی و شکمچهٔ پیشین آن به گودی دوشکمچه‌ای آرواره زیرین متصل است. این دو شکمچه توسط یک وتر میانی به هم پیوسته‌اند که درون حلقه‌ای قرار دارد و به استخوان لامی متصل می‌شود. شکمچهٔ پیشین از طریق عصب آرواره‌ای (عصب جمجمه‌ای V) و شکمچهٔ پسین از طریق عصب
(عصب جمجمه‌ای V) و شکمچهٔ پسین از طریق عصب چهره‌ای (عصب جمجمه‌ای VII) عصب‌گیری می‌کند. این ماهیچه می‌تواند باعث پایین آوردن آرواره یا بالا بردن استخوان لامی شود. اصطلاح «ماهیچهٔ دوشکمچه‌ای» به‌طور ویژه به این ماهیچه اشاره دارد، هرچند در بدن ماهیچه‌های دیگری نیز وجود دارند که دارای دو شکمچه هستند. کالبدشناسی. ماهیچهٔ دوشکمچه‌ای از دو شکمچه تشکیل شده که به‌وسیلهٔ وتر میانی به هم متصل‌اند و شکمچهٔ پشتی بلندتر از شکمچهٔ پیشین است. این دو شکمچه منشأ رویانی متفاوت دارند؛ شکمچهٔ پیشین از نخستین قوس آبششی و شکمچهٔ
دارند؛ شکمچهٔ پیشین از نخستین قوس آبششی و شکمچهٔ پسین از دومین قوس آبششی منشأ می‌گیرد، و به همین دلیل عصب‌گیری آن‌ها متفاوت است. ساختار. شکمچهٔ پسین. شکمچهٔ پسین در بریدگی ماستوئید استخوان گیجگاهی متصل می‌شود (که در سطح زیرین جمجمه، درونی به زائدهٔ پستانکی (ماستوئید) و میان زائدهٔ پستانکی و زائدهٔ زینی استخوان گیجگاهی قرار دارد). این شکمچه از محل استخوانی خود به‌سمت جلو و پایین به سوی وتر میانی کشیده می‌شود. شکمچهٔ پیشین. شکمچهٔ پیشین در گودی دوشکمچه‌ای آرواره زیرین (در پایهٔ آرواره و نزدیک خط میانی) متصل
زیرین (در پایهٔ آرواره و نزدیک خط میانی) متصل می‌شود. این شکمچه از محل خاستگاه خود به‌سمت عقب و پایین به سوی وتر میانی کشیده می‌شود. وتر میانی. دو شکمچه در وتر میانی به هم می‌رسند. این وتر از میان ماهیچه زینی‌لامی (استایلوهایوئید) عبور کرده و درون حلقه‌ای از بافت لیفی قرار دارد که به تنه و شاخ بزرگ استخوان لامی متصل است. گاهی این وتر دارای یک غلاف زلاله‌ای است. عصب‌گیری. شکمچهٔ پیشین از عصب میخی‌لامی(مایلوهایوئید) (شاخه‌ای از عصب آلوئولی پایینی که خود شاخه‌ای از شاخهٔ آرواره‌ای عصب سه‌قلو (تراجمینال)
شاخه‌ای از شاخهٔ آرواره‌ای عصب سه‌قلو (تراجمینال) (سی‌اِن وی۳) است) عصب‌گیری می‌کند. شکمچهٔ پسین از شاخهٔ دوشکمچه‌ای عصب چهره‌ای عصب‌گیری می‌کند. روابط. شکمچهٔ پسین در پشت غدهٔ بناگوشی قرار دارد، در حالی که شکمچهٔ پیشین به غدهٔ زیرآرواره‌ای که از اجزای مثلث دوشکمچه‌ای است نزدیک‌تر است. مثلث‌های گردن. ماهیچهٔ دوشکمچه‌ای مثلث پیشین گردن را به چهار مثلث کوچک‌تر تقسیم می‌کند: مثلث زیرآرواره‌ای (مثلث دوشکمچه‌ای), مثلث کاروتید, مثلث زیرچانه‌ای (مثلث فوق‌لامی), و مثلث کاروتید پایینی (مثلث ماهیچه‌ای). تغییرات.
و مثلث کاروتید پایینی (مثلث ماهیچه‌ای). تغییرات. ممکن است وتر میانی وجود نداشته باشد. شکمچهٔ پسین ممکن است بخشی یا به‌طور کامل از زائدهٔ زینی استخوان گیجگاهی منشأ بگیرد و ممکن است با ماهیچه تنگ‌کننده میانی حلق یا پایینی پیوند داشته باشد. شکمچهٔ پیشین ممکن است دوگانه باشد یا رشته‌های اضافی از آن به آرواره یا ماهیچهٔ میخی‌لامی بروند یا با رشتهٔ مشابهی از سمت مقابل تبادل کنند. گاهی شکمچهٔ پیشین وجود ندارد و شکمچهٔ پسین به میانهٔ آرواره یا استخوان لامی وصل می‌شود. این شکمچه ممکن است با ماهیچه میخی‌لامی یکی
این شکمچه ممکن است با ماهیچه میخی‌لامی یکی شود. وتر ممکن است از جلوی ماهیچه زینی‌لامی عبور کند و به‌ندرت از پشت آن بگذرد. ماهیچهٔ چانه‌ای‌لامی از تنهٔ استخوان لامی به چانه کشیده می‌شود. حرکات. این ماهیچه باعث پایین آوردن آرواره و ممکن است بالا بردن استخوان لامی شود. وقتی استخوان لامی در جای خود ثابت باشد (به‌وسیلهٔ ماهیچه‌های زیرلامی), آرواره را پایین می‌آورد. کارکرد. ماهیچهٔ دوشکمچه‌ای در هر حرکت پیچیدهٔ آرواره مانند سخن گفتن، بلعیدن، جویدن و تنفس نقش دارد. شکمچهٔ پسین به‌طور ویژه در بلعیدن و جویدن فعال
شکمچهٔ پسین به‌طور ویژه در بلعیدن و جویدن فعال است. در جانوران دیگر. ماهیچهٔ دوشکمچه‌ای در انواعی از جانوران وجود دارد و محل‌های اتصال آن ممکن است متفاوت باشد. برای نمونه، در اورانگوتان، شکمچهٔ پسین به‌جای استخوان لامی به آرواره زیرین متصل می‌شود.
ماهیچه چانه‌ای‌لامی () ماهیچه باریکی است که در بالای مرز میانی ماهیچه آسیالامی (میلوهیوئید) واقع شده است. کار ماهیچه چانه‌ای‌لامی بالا بردن و جلو و عقب کشیدن استخوان لامی است. خاستگاه آن خارچانه‌ای پائینی و پیوندگاهش تنه استخوانی لامی (هیوئید) است. عصب‌گیری آن از شاخه‌ای از نخستین عصب گردنی (سرویکال) است که به‌سوی عصب زیرزبانی می‌رود.
گَریبان‌وَر (به معنای: پوشندهٔ محافظ گردن) نیروهای یگان ویژهٔ در اواخر اشکانیان و ساسانیان بودند که به اندازهٔ شوالیه‌ها یا کاتافراکت‌ها جنگجو بودند. با توجه به منابع رومی گریوپنور توانایی به چوب آویختن دو مرد با نیزه سنگین و طولانی خود داشتند. شواهد تاریخی نشان می‌دهد که زره پوش گریوپنور از سنت ماساگت و همچنین بازماندهٔ پوشش نظامی ایرانی در اواخر دورهٔ هخامنشی است. ریشه‌شناسی. نام گریبان‌ور مشتق شده از واژه‌های فارسی میانه مثل "گریو-بان" (محافظ-گردن) که کلاه محافظ گردن جنگجویان است. در قرن سوم میلادی
کلاه محافظ گردن جنگجویان است. در قرن سوم میلادی رومیان شروع به استقرار چنین سواره نظامی کردند. آنها نیز خواستار کلیباناری بودند و نام را از گریبان‌ور گرفتند. سلاح‌ها و تاکتیک‌ها. سلاح‌ها و تاکتیک‌های گریبان‌ور مانند سواره نظام کاتافراکت بود. جنس زره از جوشن و برنج در مقیاس سنگین و قدرت مند بود که با گره به هم متصل شده بود. هچنین برای نبرد نزدیک به شمشیر دراز و گرز مجهز بودند در تاکتیک نظامی بسیار شبیه به کاتافراکت بودند و معمولاً از تاکتیک شک در نبرد استفاده می‌کردند تا بتوانند زدن ضربهٔ نهایی به دشمن را
می‌کردند تا بتوانند زدن ضربهٔ نهایی به دشمن را مدیرت کنند.
الیاس بن اسد، یکی از حکام سامانی که مدتی حاکم هرات بود. غسان بن عباد که ظاهراً حدفاصل زمامداری مأمون تا امارت یابی طاهر بن حسین در خراسان به شمار می‌رود، طبق فرمان خلیفه عباسی، فرزندان اسد را به امارت نواحی ماوراءالنهر منصوب کرد البته هرات را به الیاس واگذار کرد. بنابراین فقط الیاس بن اسد بود که در این سوی جیحون برخوردار از حکومت شد. همین قضیه باعث شد تا در میان فرزندان اسد، تنها حکومت وی دوام نیاورد و در معرفی سلطه طلبی دیگر عناصر قدرتمند و مدعی واقع شود حتی برخی منابع، امارت مستقل او بر هرات را نپذیرفته و
برخی منابع، امارت مستقل او بر هرات را نپذیرفته و او را نایب کسی همچون طلحه بن طاهر می‌دانند. الیاس، والی هرات، پنج تن از امرای طاهری را به چشم خود دید لیکن از شخصیت او و اقداماتش در این ناحیه چندان اطلاعی در تاریخ نمی‌یابیم. یعقوبی اشارتی بر الیاس دارد که آن را در جای دیگر نمی‌بینیم و تا اینکه عبدالله بن طاهر در سال ۲۱۲ هجری، اسکندریه ماوراءالنهر را فتح کرد و الیاس را به حکومت آنجا گذاشت. درجای دیگر نیز آمده است که: «الیاس والی هرات بود و در آنجا نسل و اولاد و آثار و آبادانی‌های بسیاری از او مانده است.
و آثار و آبادانی‌های بسیاری از او مانده است. عبدالله بن طاهر او را نزد خود خواند، او قدری تسامح کرد و دیر جنبید. طاهر به او نامه نوشت که هرجا نامه به او برسد، بماند. او به پوشنگ رسیده بود که نامه را دریافت کرد و همان‌جا مدت یک سال ماند و آن مدت برای او کیفر بود. پس از آن طاهر او را عفو کرد و به او اجازه داد که برای ملاقات حاضر شود».
لیمال () با نام اصلیِ کریستوفر هَمیل () خواننندهٔ پاپ، سینث-پاپ، موج نو اهل بریتانیا است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به «"داستان بی‌پایان"» اشاره نمود.
پاولو اولینیک (؛ زادهٔ ۲۱ فوریهٔ ۱۹۸۹) یک کشتی‌گیر کشور اوکراین است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال برنز وزن ۹۷ و ۹۶ کیلوگرم کشتی آزاد مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۵ و مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۳ اشاره کرد.
در تئوری موسیقی کلاسیک، مد () عموماً به شکلی از گام اشاره دارد که با مجموعه‌ای از حالت‌های مشخص ملودیک همراه است. این معنا، که در سال‌های اخیر رایج‌ترین استفاده از واژه «مد» است، سنت‌هایی تاریخی از قرون وسطی را منعکس می‌کند که خود آن‌ها برگرفته از تئوری موسیقی یونان باستان هستند. تعریف. در طول تاریخ موسیقی، تعریف مفهوم مد موضوع تلاش‌های بسیاری بوده‌است. اگر گام موسیقی به عنوان یک بستر صوتی در نظر گرفته شود و ملودی به عنوان یک سیر مشخص در این بستر صوتی در نظر گرفته شود، مفهوم «مد» را می‌توان به عنوان حلقهٔ
گرفته شود، مفهوم «مد» را می‌توان به عنوان حلقهٔ اتصال این دو در نظر گرفت که از گام خاص‌تر و از ملودی عام‌تر است. به عقیدهٔ هومان اسعدی مدهای موسیقی سه مؤلفهٔ عمده دارند که عبارتند از: بستر صوتی، نقش نغمات (درجات)، و فرمول‌های ملودیک خاص. رابطه مد با مقام. مفهوم مقام معمولاً با مفهوم مد مترادف یا به آن مرتبط دانسته می‌شود. گاه نیز مفاهیم دیگری که در توصیف اجزای یک مقام به کار می‌روند به مفهوم مد مرتبط می‌شوند. به عقیدهٔ فرهاد فخرالدینی، آنچه در تقسیم‌بندی قدیمی موسیقی سنتی ایران (و تقسیم‌بندی فعلی موسیقی
قدیمی موسیقی سنتی ایران (و تقسیم‌بندی فعلی موسیقی عربی) با نام «جنس» در حالت جمع با نام «اجناس» شناخته می‌شده، در واقع همان مُد است که در یک فاصلهٔ چهارم درست (یا به وسیلهٔ یک دانگ) تعریف می‌شده‌است. در رساله‌های قدیمی مرتبط با موسیقی حوزهٔ اسلامی نیز دیده می‌شود که غالباً یک اکتاو را به بسترهای صوتی کوچک‌تری (در اندازهٔ چهارم درست یا پنجم درست) تقسیم می‌کنند که شخصیت مُدال مستقلی دارند. به عقیدهٔ داریوش طلایی نیز در نزد موسیقی‌دانان مکتب مدرسی بغداد (نظیر ابن منجم، الکندی و فارابی) دانگ یا ذی‌الاربع که به
منجم، الکندی و فارابی) دانگ یا ذی‌الاربع که به یونانی تتراکورد نامیده می‌شود، مهم‌ترین شاخص مدال بوده‌است. اما سعید کردمافی معتقد است که مد در موسیقی ایرانی تا حدی چارچوب ملودیک موسیقی را نیز در خود دارد، و در مقایسه با موسیقی عربی و ترکی بیشتر وابسته به فرمول‌های ملودیک است و این وابستگی در سبک‌هایی که متعهد به ردیف موسیقی ایرانی هستند بارزتر است. همچنین محسن حجاریان نیز معتقد است که نظام موسیقی ایرانی که مبتنی بر گوشه‌هاست (که شروع و پایان مشخصی دارند) از این جهت با نظام موسیقی عربی و ترکی (که در آن
از این جهت با نظام موسیقی عربی و ترکی (که در آن مقام‌ها انتزاعی هستند و شروع و پایان خاصی ندارند) متمایز است؛ همین مفهوم را والتر فلدمن نیز به این شکل بیان می‌کند که نظام موسیقی ایرانی «پشت‌بسته» است و نظام موسیقی عربی و ترکی «پشت‌باز»، و حجاریان این را به معنای وجود میدان اجرایی بزرگتری برای موسیقی‌های ترکی و عربی می‌داند. بر این اساس می‌توان گفت که مقام‌ها روی بستر صوتی و نقش نغمه‌ها تمرکز دارند ولی یک فرمول ملودیک خاص را در خود ندارند، حال آن که گوشه‌ها این خصیصهٔ آخری را نیز دارا هستند. در موسیقی عربی
این خصیصهٔ آخری را نیز دارا هستند. در موسیقی عربی و ترکی، این فرمول‌های ملودیک با کمک مفهوم دیگری با نام «سِیر» شرح داده می‌شوند.
نقش برجسته های مرمرین الگین () همچنین شناخته شده با عنوان دیگر یعنی نقش برجسته های مرمرین پارتنون، مجموعه‌ای از آثار هنر یونان کلاسیک از است، اصل اینها به صورت کتیبه و قطعات معماری است که بخش اصلی معبد پارتنون و ساختمان‌های دیگر آکروپولیس آتن را تشکیل می‌دادند، این آثار هنری توسط شهروندان آتن و تحت نظارت معمار و مجسمه‌ساز مشهور، فیدیاس و دستیاران وی ساخته شدند. در سال ۱۸۰۱، ، اجازه‌نامهٔ بحث‌برانگیزی را از باب عالی یونان عثمانی (یونان در آن زمان تحت حاکمیت عثمانی بود) در رابطه با انتقال آنها بدست آورد، از
عثمانی بود) در رابطه با انتقال آنها بدست آورد، از سال ۱۸۰۱ تا ۱۸۱۲ عوامل الگین اقدام به انتقال نیمی از مجسمه‌های باقی مانده از پارتنون و همچنین پیش‌دروازه موسوم به نمودند. مرمرها از طریق کشتی و دریا به انگلستان منتقل شدند، در بریتانیای آن زمان دست‌یابی به این گنجینهٔ فاخر توسط برخی حمایت شده بود، در حالی که دیگران همانند لرد بایرون اقدامات الگین را عمل بارز خرابکاری و وندالیسم تشخیص دادند و تقبیح کردند و این اعمال را به غارت تشبیه نمودند. یونان پس از استقلال از امپراتوری عثمانی در ۱۸۳۲، انتقال مرمرهای
از امپراتوری عثمانی در ۱۸۳۲، انتقال مرمرهای الگین به بریتانیا را محکوم کرد و بارها خواستار استرداد آن‌ها شده‌است. در سال ۲۰۱۴, یونسکو پیشنهاد کرد که بین یونان و بریتانیا حاکم شود، ولی موزهٔ بریتانیا این پیشنهاد را رد کرد. در سال ۲۰۱۸، رهبر حزب کارگر بریتانیا جرمی کوربین بیان کرد که در صورت نخست‌وزیر شدن این آثار را به یونان پس می‌دهد.
که با نام کوتاه‌شدهٔ الأدوار نیز شناخته می‌شود، رساله‌ای است در مورد موسیقی، نوشتهٔ صفی‌الدین ارموی موسیقی‌دان برجستهٔ قرن هفتم هجری. در این رساله، ارموی تئوری موسیقی را با استفاده از نظریهٔ ادوار شرح داده‌است. وی همچنین نحوهٔ کوک‌کردن سازهایی مثل عود را توضیح داده‌است. بعد از آثار ابن سینا و ابن زیله، این رساله را «قدیمی‌ترین کتاب موجود دربارهٔ نظریهٔ علمی موسیقی ایرانی» دانسته‌اند. "الأدوار" یکی از آثار شاخص مکتب منتظمیه دانسته می‌شود. در این اثر، ارموی موقعیت نت‌های موسیقی را با کمک فواصل چهارم درست و
موقعیت نت‌های موسیقی را با کمک فواصل چهارم درست و پنجم درست شرح می‌دهد، و توضیح می‌دهد که چه‌طور با ترکیب کردن اقسام خاصی از این فواصل می‌تواند یک اکتاو (یا "دور") به دست آورد که صدایی ملایم و خوشایند داشته باشد. وی سپس نحوهٔ کوک کردن ساز را شرح می‌دهد، و به توضیح دوازده دور مشهور (که همان مقام‌های موسیقی قدیم هستند) می‌پردازد. وی سپس به روش‌های متفاوت کوک ساز و معرفی ضرب‌آهنگ‌های مختلف می‌پردازد و در انتها با اشاره به تأثیر موسیقی بر انسان، روش نوازندگی را شرح داده و چند نمونه از قطعه‌های موسیقی زمان خودش
شرح داده و چند نمونه از قطعه‌های موسیقی زمان خودش را نیز ارائه می‌کند. ارموی "الأدوار" را به زبان عربی نوشته‌است و در آن از نت‌نویسی ابجد استفاده کرده‌است. ارموی در نگارش "الأدوار" تلاش کرده که متن را مختصر و مفید نگاه دارد، لذا پس از او افراد مختلفی بر "الأدوار" شرح نوشته‌اند، از جمله عبدالقادر مراغه‌ای که آن را به فارسی ترجمه کرده و به‌طور مبسوط به تجزیه و تحلیل آن پرداخته‌است. از الأدوار نسخه‌های متعددی موجود است که در کشورهای مختلفی نگهداری می‌شوند؛ قدیمی‌ترین آن‌ها نسخه‌ای است که مورخ ۶۳۳ ه‍.ق است در