payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ریچارد ایچ دیک باتین (زاده ۳ مارس ۱۹۲۵ - درگذشته ۸ فوریه ۲۰۱۴) مهندس، ریاضی‌دان کاربردی و مدرس دانشگاه آمریکایی بود. مهمترین دستاورد وی مدیریت پروژهٔ سیستم راهنمای آپولو بود. در عین حال به عنوان پروفسور در ام‌ای‌تی باتین استاد تعدادی از فضانورادان پروژه‌های مختلف فضایی آمریکا بود. دوران اولیه زندگی. او در ۳ مارس ۱۹۲۵ در آتلانتیک سیتی، در نیوجرسی به دنیا آمد. پدر وی در شرکت خدماتی تبلیغاتی سیرز هولدینگز کار می‌کرد. او تا ۱۷ سالگی در آتلانتیک سیتی به مدرسه می‌رفت و در سال ۱۹۴۱ از دبیرستان فارغ التحصیل شد.
می‌رفت و در سال ۱۹۴۱ از دبیرستان فارغ التحصیل شد. تحصیلات. او ابتدا هیچ آشنایی با دانشگاه ام‌آی‌تی نداشت، ولی با کمک مادرش و راهنمای آموزشی دبیرستان به خاطر توانایی بالای ریاضی‌اش به این دانشگاه رفت. در سال ۱۹۴۵ مدرک مهندسی الکترونیک را از این دانشگاه دریافت کرد و پس از آن در کنار گذارندن دروس دکترا به تدریس حسابان به دانشجویان تازه‌وارد می‌پرداخت. در سال ۱۹۵۱، باتین موفق شد دکترای خود را در زمینهٔ ریاضیات کاربردی از ام‌آی‌تی دریافت کند.. پروژه‌ها. پس از پایان دورهٔ دکترا، به عنوان مدرس دینامیک فضایی او در
دورهٔ دکترا، به عنوان مدرس دینامیک فضایی او در ام‌ای‌تی به کار مشغول شد. این شغل را وی تا سال ۲۰۱۰ (بازنشستگی) حفظ کرد. در این دوران شاگردان زیادی در این زمینه تربیت شدند که از آن‌ها به جنیس ئی واس اشاره کرد که در ۵ ماموریت شاتل شرکت کرد. باز آلدرین از معروف‌ترین افرادی که به ماه رفتند نیز دیگر شاگرد وی بود. در کنار تدریس در دانشگاه او در مرکز دارپر ناسا نیز مشغول به کار بود که وظیفهٔ اصلی آن ایجاد سیستم راهنمای آپولو بود. این تجارب او را به سمت نوشتن چندین کتاب در زمینه دینامیک فضایی برد. در همین سال‌ها
کتاب در زمینه دینامیک فضایی برد. در همین سال‌ها از طرف انستیتو آمریکایی هوانوردی و فضانوردی چندین جایزهٔ مختلف دریافت کرد. دروان پایانی زندگی و مرگ. او از سال ۲۰۱۰ در بازنشستگی به سر می‌برد. او در سن ۸۸ سالگی در ۲ فوریه بیمارستانی در کنکورد، بر اثر ذات‌الریه درگذشت.
استان سوکوتای (به لاتین: Sukhothai Province) یک استان در تایلند است. خصوصیات. استان سوکوتای ۶٬۵۹۶٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۶۰۲٬۴۶۰ نفر جمعیت دارد.
باشگاه فوتبال سوکوتای () یک باشگاه فوتبال در استان سوکوتای، تایلند است. این باشگاه که در سال ۲۰۰۹ تأسیس شده در سال ۲۰۱۶ قهرمان جام حذفی فوتبال تایلند شده است.
گله یک فیلم ترسناک استرالیایی محصول سال ۲۰۱۵ به کارگردانی نیک رابرتسون بر اساس فیلمنامه‌ای از ایوان رندال گرین ساخته شده‌است. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در ۵ اوت ۲۰۱۵ در جشنواره فیلم فانتزی داشت داستان دربارهٔ یک خانواده جوان استرالیایی است که توسط گروهی از سگ‌های وحشی وحشت زده می‌شوند. با وجود عنوان، این فیلم بازسازی فیلمی به همین نام در سال ۱۹۷۷ نیست. داستان. داستان فیلم در مورد یک کشاورز و خانواده‌اش می‌باشد که می‌بایست برای بقا در مقابل گروهی از سگ‌های وحشی که خانهٔ آن‌ها را محاصره کرده‌اند،
از سگ‌های وحشی که خانهٔ آن‌ها را محاصره کرده‌اند، مقاومت کنند، اما طولی نمی‌کشد که این درگیری‌های خون آلودی اتفاق می‌افتد و راه آن‌ها برای زنده ماندن سخت‌تر می‌شود … پاسخ انتقادی. استقبال منتقدان برای این فیلم عمدتاً منفی بود و فیلم در حال حاضر دارای امتیاز ۵۰٪ در راتن تومیتوز، بر اساس هشت نقد است. هفته نامه لس آنجلس فیلم را بررسی کرد و از آن به دلیل داستان سرایی آن انتقاد کرد و اظهار داشت که خانواده فیلم «به طرز قابل توجهی احمق» هستند. انتشار. گله در ۵ اوت ۲۰۱۵ در جشنواره بین‌المللی فیلم فانتزی در آلمان و
۲۰۱۵ در جشنواره بین‌المللی فیلم فانتزی در آلمان و در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۵ در ترکیه منتشر شد. در ۵ فوریه ۲۰۱۶ اکران محدودی در ایالات متحده دریافت کرد و همچنین یک بلو-ری و دی‌وی‌دی در همان تاریخ منتشر شد.
کاماتاری فوجیوارا بازیگر اهل ژاپن بود. فوجیوارا در بیش از ۷۰ فیلم از ۱۹۳۰ دههٔ تا ۱۹۸۴ ظاهر شد و علاوه بر این در بیش از ۵۰ فیلم تلویزیونی حضور داشت. او در فیلم "میکی وان" بازی کرده است.
حادثه آکو یا انتقام چهل و هفت رونین یک رویداد تاریخی در قرن ۱۸ است که در آن یک گروه از رونین‌ها (سامورایی‌های بدون ارباب) انتقام مرگ ارباب خود را می‌گیرند. حادثه آکو به رشته حوادث به هم پیوسته‌ای گفته می‌شود که روز چهاردهم از ماه سوم سال چهاردهم گنروکو برابر با ۲۱ آوریل ۱۷۰۱ میلادی، با زخمی شدن کیرا یوشیناکا توسط آسانو ناگانوری آغاز شد و یک سال و نه ماه بعد، در روز چهاردهم از ماه دوازده سال پانزدهم گنروکو برابر با ۳۰ ژانویه ۱۷۰۳ میلادی، با حمله رونین‌های آکو به عمارت کیرا پایان یافت. مبنای تاریخی روایت در
به عمارت کیرا پایان یافت. مبنای تاریخی روایت در روز چهاردهم مارس در سال ۱۷۰۱ میلادی آغاز می‌شود. توکوگاوا تسونایوشی شوگون حاکم شوگون‌سالاری توکوگاوا، آسانو ناگانوری دایمیوی قلمروی آکو را مأمور پذیرش فرستاده‌ها از دربار امپراتوری در کیوتو قرار داد. شوگون همچنین یکی از اشراف بنام کیرا یوشیناکا را به عنوان مسئول آموزش تشریفات به آسانو ناگانوری منصوب کرد. روز آخر پذیرایی در قلعه ادو، آسانو شمشیر کوتاه واکیزاشی را کشید و قصد کشتن کیرا را داشت. دلایل وی مشخص نیست، اما بسیاری ادعا می‌کنند که توهین کیرا، وی را
اما بسیاری ادعا می‌کنند که توهین کیرا، وی را تحریک کرده‌است. آسانو به انجام سپوکو محکوم شد، اما کیرا هیچ مجازاتی دریافت نکرد. شوگون‌سالاری (باکوفو) همچنین زمین‌های آسانو در قلمروی آکو را نیز مصادره کرد؛ بدین ترتیب سامورایی‌هایی که در خدمت وی بودند نیز کار و محل زندگی خود را از دست دادند و به رونین (سامورایی بدون ارباب) تبدیل شدند. پایان حادثه آکو در یک سال و نه ماه بعد، در روز ۳۰ ژانویه سال ۱۷۰۳ میلادی رخ داد. در این روز اُوایشی یُوشیئو، که یک سامورایی عالی‌رتبه در خدمت آسانو بود، یک گروه چهل و هفت نفری از
در خدمت آسانو بود، یک گروه چهل و هفت نفری از رونین‌ها را رهبری کرد. آنها به عمارت کیرا در ادو وارد شدند و کیرا را کشته و سپس سر او را بر روی قبر آسانو در معبد سنگاکو (واقع در توکیوی کنونی) گذاشتند. آنها سپس خود را به مقامات رسمی تحویل دادند و پس از گذشت سه ماه، در ۲۰ ماه مارس ۱۷۰۳ میلادی، به حکم شوگون‌سالاری در همان عمارت‌ها با انجام سپوکو (خودکشی آئینی) به زندگی خود پایان دادند. حادثه چهل و هفت رونین یکی از محبوب‌ترین موضوعات در هنر ژاپن بوده‌است. در دوره گنروکو، نزدیک به ۱۰۰ سال از نبرد سکیگاهارا گذشته
گنروکو، نزدیک به ۱۰۰ سال از نبرد سکیگاهارا گذشته بود و در طی این مدت مردم در صلح کامل زندگی می‌کردند و اعتقاد بر این بود که بوشیدو (راه و رسم سامورایی) مربوط به گذشته و داستانی است که دیگر هرگز برنمی‌گردد. با این حال، رؤیای گذشته کاملاً ناگهانی بازگشت؛ و آن انتقام مرگ ارباب توسط ۴۷ رونین بود. روایت خیالی و الهام گرفته از حادثه چهل و هفت رونین به عنوان "چوشینگورا" شناخته می‌شود. این داستان در نمایش‌های متعددی از جمله در ژانرهای بونراکو و کابوکی رواج یافت. این داستان همچنین در جهان غرب نیز شناخته شده و محبوب
داستان همچنین در جهان غرب نیز شناخته شده و محبوب است. در سال ۲۰۱۳، یک فیلم آمریکایی با عنوان "چهل و هفت رونین" با بازی کیانو ریوز ساخته شد و سپس نسخهٔ دیگری با عنوان "آخرین شوالیه‌ها" در سال ۲۰۱۵ اکران شد. تا به امروز، داستان وفاداری این ۴۷ رونین در ژاپن همچنان محبوب است و هر ساله در ۱۴ دسامبر، معبد سنگاکو، جایی که آسانو ناگانوری و رونین‌ها دفن شده‌اند، جشنواره بزرگداشت این رویداد را برگزار می‌کند. تعریف و نامگذاری. در ژاپن اصطلاحی که برای این واقعه به عنوان یک واقعیت تاریخی به کار می‌رود، «حادثه آکو» است.
یک واقعیت تاریخی به کار می‌رود، «حادثه آکو» است. اما از طرف دیگر، برای جلوگیری از سردرگمی با حوادث دیگری که در خاندان‌های فئودالی قلمروی آکو رخ داده‌است، «حادثه گنروکوی آکو» نیز خوانده شده‌است که به زمان رخداد در دوره گنروکو اشاره دارد. حادثه آکو به رشته حوادث به هم پیوسته‌ای گفته می‌شود که روز چهاردهم از ماه سوم سال چهاردهم گنروکو برابر با ۲۱ آوریل ۱۷۰۱ میلادی، با زخمی شدن کیرا یوشیناکا توسط آسانو ناگانوری آغاز شد و یک سال و نه ماه بعد، در روز چهاردهم از ماه دوازده سال پانزدهم گنروکو برابر با ۳۰ ژانویه
ماه دوازده سال پانزدهم گنروکو برابر با ۳۰ ژانویه ۱۷۰۳ میلادی، با حمله رونین‌های آکو به عمارت کیرا پایان یافت. علاوه بر این، اغلب پس از خلق کانادهون چوشینگورا در بونراکو و کابوکی که تحت تأثیر این واقعه ساخته شد، این واقعه در ادبیات و هنر، چوشینگورا خوانده می‌شود. در کودان به آن «سرگذشت آکوگیشی» (یا به سادگی سرگذشت گیشی) می‌گویند. همچنین از دیدگاه ستایش‌آمیز نسبت به چهل و هفت نفری که از کیرا یوشیناکا انتقام گرفتند، این چهل و هفت نفر آکوگیشی (یا به سادگی گیشی به معنی سلحشوران برحق) نامیده شده‌اند. همچنین
به معنی سلحشوران برحق) نامیده شده‌اند. همچنین شرکت‌کنندگان در این انتقام، آکوروشی یا چهل و هفت روشی/رونین نامیده می‌شود، گرچه این نام در دوره گنروکو هنگام وقوع این حادثه کلمه رایجی نبوده‌است و توسط نویسنده کتاب "آکوروشی"، اوساراگی جیرو (۱۸۹۷ – ۱۹۷۳) رایج و محبوب شده‌است. همچنین ممکن است از اصطلاح «آکورونین» نیز استفاده شود. روایت تاریخی. زمینه. در دوره ادو (۱۸۶۸–۱۶۰۳)، بر اثر توفیق نظام شوگون‌سالاری توکوگاوا در استقرار قانون و نظم و حفظ آن پس از سال‌ها جنگ داخلی، در کشور اثری از جنگ و نبرد نبود و
جنگ داخلی، در کشور اثری از جنگ و نبرد نبود و سامورایی‌ها به کارهای دیگر مانند شغل دیوانی یا معلمی مشغول بودند. طبقه اشراف شامل امپراتور، درباریان، شوگون و دایمیوها (اربابان فئودال) می‌شد. باقی ماندهٔ غیر اشرافی جامعه ژاپن از چهار طبقه سامورایی‌ها، کشاورزان، پیشه‌وران و بازرگانان تشکیل می‌شد. سامورایی‌ها بالاتر از سه طبقه دیگر به‌شمار می‌آمدند و همراه خانواده‌هایشان حدود ۷ تا ۹ درصد جمعیت کشور را تشکیل می‌دادند و از امتیازات اجتماعی و مقرری موروثی بهره‌مند بودند و فقط آنان حق بستن شمشیر داشتند. سامورایی‌ها
و فقط آنان حق بستن شمشیر داشتند. سامورایی‌ها در بیشتر قسمت‌ها زمین‌های خود را به کلی از دست داده بودند و در داخل یا نزدیک به قلعه ارباب خود زندگی می‌کردند. مقرر بود هر دو سال یک بار، هر دایمیو در ادو (توکیوی کنونی) حضور داشته باشد که سانکین کوتای (به معنای حضور متناوب) خوانده می‌شد. اربابان در طی حضورشان در ادو در عمارت‌های اربابی ادو اقامت می‌کردند و در صورت نیاز به خدمت به شوگون‌سالاری مشغول می‌شدند. از آنجایی که رهنمودهای مکتب نوکنفوسیوسی در تسلیم و مطیع بودن به مقام‌های حاکم با خواست شوگون‌سالاری
مطیع بودن به مقام‌های حاکم با خواست شوگون‌سالاری توکوگاوا در حفظ نظم و ثبات سیاسی و اجتماعی سازگار بود، مبنای فلسفی و اعتقادی شوگون‌سالاری بیش از همه تحت تأثیر اندیشه‌های این مکتب بود. در خاستگاه اصلی این آیین در چین، تأکید بر وفاداری شخص نسبت به والدین در درجه نخست و پس از آن وفاداری به امیر و فرمانروا قرار داشت، اما در تعبیر این آئین در ژاپن در مورد وفاداری به ارباب و فرمانروا بیش از هر چیز دیگری تأکید شد و در درجه نخست جای گرفت و جزئی از آیین‌های جنگی ساموراییها شد. در اعتقادات اخلاقی کنفوسیوسیِ یک
ساموراییها شد. در اعتقادات اخلاقی کنفوسیوسیِ یک سامورایی، وفاداری به امیر بر هر موضوع دیگری حتی بر وظیفه نسبت به خانواده برتر شمرده می‌شد. کانون اندیشه بوشیدو (راه و رسم سامورایی) در دوره توکوگاوا بر این باور قرار گرفت که یک سامورایی باید در راه ارباب زندگی خود را ایثار کند. عمق وفاداری سامورایی‌ها را می‌توان در فاجعه مرگ چهل و هفت رونین، در راه وفاداری به ارباب یافت. در اواخر دوره ادو این وفاداری بی‌قید و شرط به ارباب کاهش یافت و به تدریج در اثر تغییرات عقیدتی، وفاداری نسبت به امپراتور ژاپن جایگزین آن شد.
وفاداری نسبت به امپراتور ژاپن جایگزین آن شد. مراسم تبریک سال نو. شوگون‌سالاری توکوگاوا در شروع هر سال جدید به دربار امپراتوری در کیوتو پیکی می‌فرستاد و سال نو را تبریک می‌گفت، و دربار امپراتوری نیز در پاسخ، پیام‌رسان به قلعه ادو رهسپار می‌کرد. خاندان‌های عالی‌رتبه دایمیو (ارباب فئودالی) به عنوان میزبان و سرگرم‌کننده پیام‌رسان امپراتور عمل می‌کردند و مراسم تشریفاتی را برگزار می‌کردند. در ماه فوریه سال ۱۷۰۱ میلادی، یکی از مقام‌های عالی‌رتبه شوگون‌سالاری به نام کیرا یوشیناکا به عنوان پیام‌رسان تبریک سال نو به
کیرا یوشیناکا به عنوان پیام‌رسان تبریک سال نو به دربار کیوتو فرستاده شد. پس از آن در پاسخ به تبریک سال نو، امپراتور هیگاشی‌یاما (تولد ۱۶۷۵ – مرگ ۱۷۱۰) دو مقام درباری را به نزد شوگون‌سالاری توکوگاوا فرستاد، این دو در روز ۱۸ آوریل به ادو رسیدند و قرار بود روز ۲۱ آوریل که آخرین روز مأموریت آنها در ادو بود با شوگون پنجم توکوگاوا تسونایوشی، شوگون حاکم شوگون‌سالاری توکوگاوا، دیدار کنند. آسانو ناگانوری دایمیوی آکو، هیوگو که در حال گذراندن سانکین کوتای در ادو بود، به عنوان زیردست کیرا یوشیناکا به عنوان مسئول
بود، به عنوان زیردست کیرا یوشیناکا به عنوان مسئول پذیرایی از فرستادگان دربار انتخاب شده بود. همچنین کیرا یوشیناکا مسئولیت آموزش مراسم به آسانو ناگانوری را برعهده داشت. حمله آسانو به کیرا. در روز ۲۱ آوریل سال ۱۷۰۱، که روز پذیرایی از فرستادگان امپراتور در قلعه ادو بود، در ساعت ۱۱ و نیم صبح، به گفتهٔ شاهد ماجرا کاجیکاوا یوریترو در راهروی بزرگ کاج، هنگامی که کیرا با سه نفر از مقام‌های عالی‌رتبه در راهرو مشغول صحبت بود، آسانو در حالی که در پشت کیرا قرار داشت ناگهان خطاب به وی گفت «آیا کینه‌ها را در این مدت
ناگهان خطاب به وی گفت «آیا کینه‌ها را در این مدت بخاطر دارید؟» و شمشیر کوتاه خود را بیرون کشید. کیرا که تعجب کرده بود رویش را به سمت وی برگرداند و آسانو ضربه‌ای با خنجر به صورت او در قسمت بالای ابرو وارد کرد. پس از آن کیرا فرار کرد اما آسانو او را تعقیب کرد و از پشت یک ضربه دیگر به شانه وی زد. پس از آن کاجیکاوا با گرفتن دست و مهار آسانو مانع از حرکت وی شد. مقامات شوگون‌سالاری ابتدا شرح ماجرا را از زبان کاجیکاوا یوریترو که زمان حادثه آسانو آنجا بود شنیدند و تأیید کردند که کیرا شمشیر خود را بیرون
شنیدند و تأیید کردند که کیرا شمشیر خود را بیرون نیاورده‌است. سپس با آسانو گفتگو کردند و منظور او را از گفتن «آیا کینه‌ها را در این مدت بخاطر دارید؟» پرسیدند که پاسخ آسانو در این باره این بوده که هیچ حرفی برای گفتن ندارد. از طرف دیگر، از کیرا پرسیده شد که آیا ممکن است در مورد علت کینه آسانو نسبت به خود نظری داشته باشد؟ با این حال، بدیهی است که اگر می‌گفت که علت کینه را به خاطر می‌آورد، در وضعیت بدی قرار می‌گرفت، بنابراین حتی اگر از علت کینه آگاه بود، ممکن است آن را پنهان کرده و به این طریق شهادت داده باشد.
آن را پنهان کرده و به این طریق شهادت داده باشد. پس از بازجویی، آسانو به عمارت اربابی تامورا تاتسوآکی فرستاده شد تا در آنجا منتظر حکم شوگون باشد. گرچه زخم سطحی بود اما این گستاخی و آداب‌شکنی ارباب آسانو، به یک مقام بلندپایه شوگون‌سالاری در حریم محل زندگی شوگون یک جرم جدی تلقی می‌شد. هر نوع خشونت، در قلعه ادو کاملاً ممنوع بود. واقعهٔ خارج کردن خنجر از غلاف در قلعه ادو چنان خشم سالار جنگ شوگُون تسُونایوشی را برانگیخت که دستور داد تا آسانو در همان روز دست به سِپُّوکُو (شکم-دری آئینی) بزند اما کیرا هیچ مجازاتی
(شکم-دری آئینی) بزند اما کیرا هیچ مجازاتی دریافت نکرد. شوگون‌سالاری (باکوفو) همچنین قلعه و زمین‌های آسانو ناگانوری در قلمروی آکو را نیز مصادره کرد. هر چند کیرا یوشیناکا در این حادثه بدون تقصیر شناخته شد اما به علت سنگینی مجازات آسانو و به وجود آمدن احساس همدردی با او، نگاه و نظرها نسبت به کیرا سرد و سخت‌گیرانه شده بود. در نوشته‌ای که از همان زمان برجا مانده، آمده‌است که «از دیدگاه بوشیدو (راه و رسم سامورایی) فرار کیرا از آسانو که بر روی او شمشیر کشیده بود، عملی ننگ‌آور برای یک سامورایی است.» کیرا یوشیناکا
عملی ننگ‌آور برای یک سامورایی است.» کیرا یوشیناکا با آگاهی بر اینکه افکار جمعی علیه او است، روز ۳ مه، تقاضای استعفای خود را از منصب کوکه یا مسئول برگزاری مراسم را به شوگون‌سالاری، تحویل داد. تسلیم قلعه آکو. یکی از ملازمان خاندان آسانو به نام کایانو شیگه‌زانه در زمان حادثه زخمی کردن کیرا توسط اربابش آسانو در ادو بود، پس از مطلع شدن از ماجرا، ساعت چهار بعدازظهر به همراه یک سامورایی دیگر ادو را به قصد رساندن خبر این حادثه به قلمروی آکو ترک کردند. از شهر ادو تا قلمروی آکو ۶۲۰ کیلومتر فاصله بود. هیکاکوها
ادو تا قلمروی آکو ۶۲۰ کیلومتر فاصله بود. هیکاکوها (پست‌رسان‌ها) این فاصله را در ۸ روز طی می‌کردند، با این حال پس از گذشت تنها ۴ روز و نه ساعت آنها خود را به قلمروی آکو رساندند. پیک دوم پس از انجام سپوکوی آسانو راهی قلمروی آکو شد. پس از خودکشی آسانو، املاک و قلعه‌اش مصادره شد. در آن زمان بیش از ۳۰۰ سامورایی در خدمت خاندان آسانو بودند و بدین ترتیب سامورایی‌هایی که در خدمت وی بودند نیز کار و محل زندگی خود را از دست دادند و به رونین (سامورایی بدون ارباب) تبدیل شدند. پس از رسیدن پیک دوم که حامل نامه برادر ارباب
پس از رسیدن پیک دوم که حامل نامه برادر ارباب سابق بود و در آن دستور مبادلهٔ اوراق بهاداری که توسط قلمرو آکو چاپ شده بود، با پول نقد داده شده بود. در آن زمان در صورت ورشکستگی معمولاً چنین اوراق بهاداری ارزش خود را به کلی از دست می‌دادند و چیزی بیشتر از یک ورق پاره ارزش نداشتند. اُوایشی یُوشیئو، رئیس ملازمان خاندان، ۶۰ درصد از ارزش اسمی این اوراق را به مردم پس داد. این در مقایسه با پرداخت موارد مشابه بسیار زیاد بود و هرچند کسانی که اوراق را تهیه کرده بودند متحمل زیان شده بودند، ولی از عملکرد مقام‌های
متحمل زیان شده بودند، ولی از عملکرد مقام‌های قلمروشان خشنود شدند. وابستگان به خاندان آسانو در برابر این واقعیت که فقط آسانو محکوم شده‌است، خشمگین بودند. بحث و گفتگوها با محوریت رهبر آنها اُوایشی یُوشیئو انجام شد. اُوایشی برای دریافتن میزان اراده آنها، پیشنهاد سنگر گرفتن در قلعه آکو و حتی انجام جونشی (به معنای «خودکشی در راه وفاداری») را مطرح کرد. پس از طرح این پیشنهاد، حدود ۶۰ نفر از رونین‌ها پیمان‌نامه‌هایی را که با خون خود آن را امضا کرده بودند، به وی تسلیم و موافقت خود را برای خودکشی اعلام کردند. بر طبق
و موافقت خود را برای خودکشی اعلام کردند. بر طبق فرضیه‌های مطرح شده، قصد اُوایشی از دادن چنین پیشنهادی تنها محک زدن و شناسایی کسانی بود که از وی پیروی می‌کردند. یکی از چهل و هفت رونین هوریبه یاسوبه که در هنگام مرگ اربابش آسانو ناگانوری در ادو بود، قبل از تحویل قلعه، به همراه دو ملازم دیگر خاندان آسانو، جهت گفتگو با اُوایشی به قلمروی آکو آمد. هوریبه یاسوبه بر استفاده از شمشیر و کشتن کیرا یوشیناکا اصرار داشت و معتقد بود که انتقام نگرفتن (آدائوچی) موجب خدشه‌دار شدن عزت و آبروی آنان خواهد شد. اما سرانجام تصمیم
شدن عزت و آبروی آنان خواهد شد. اما سرانجام تصمیم گرفته شد که طبق دستور شوگون پنجم قلعه آکو را تسلیم کنند. در این مرحله، هنوز راهی برای احیای خاندان آسانو با رهبر قرار دادن آسانو ناگاهیرو، برادر کوچکتر ارباب قبلی وجود داشت و به نظر رسید که ماندن در قلعه و جنگیدن و همچنین جونشی نفعی برای خاندان آسانو ندارد. در حالی که اُوایشی در حال انجام کار بر روی کارهای باقیمانده تحویل قلعه بود، همسرش، اُوایشی ریکو به همراه سه فرزند کوچکترش برای مدتی به خانه پدری‌اش بازگشتند و پسر ارشدش در کنار او باقی ماند. پس از آن،
و پسر ارشدش در کنار او باقی ماند. پس از آن، اُوایشی در یاماشینا، کیوتو محلی برای اقامت اجاره کرد و ریکو نیز در اوایل ماه اوت به همسرش در کیوتو پیوست. در طی زندگی این زوج در کیوتو، ریکو دوباره باردار شد. تقابل اُوایشی و هوریبه. هنگامی که رونین‌ها هر کدام به مناطق مختلف نقل مکان کردند و مستقر شدند، بین آنها در مورد چگونگی رفتار در آینده درگیری به‌وجود آمد. تقابل نظر، عمدتاً با محوریت اُوایشی و هوریبه یاسوبه ادامه داشت. هوریبه یاسوبه از ملازمان خاندان آسانو بود که قبل از مرگ اربابش در عمارت اربابی ادو خدمت
بود که قبل از مرگ اربابش در عمارت اربابی ادو خدمت می‌کرد. گروه اُوایشی را «گروه صعود تدریجی» (上方漸進派) و گروه هوریبه یاسوبه، «گروه تندروی ادو» (江戸急進派) نامیده شده‌اند. اُوایشی برای حمله به کیرا، منتظر نتیجه دو خواسته از شوگون‌سالاری بود؛ یکی احیای خاندان آسانو و دیگری مجازات کیرا. اگر هیچ‌کدام انجام نمی‌شد او با حمله موافق بود. اُوایشی در تلاش بود که از برادر ارباب قبلی آسانو ناگاهیرو حمایت و خاندان آسانو را احیا کند. خاندان اُوایشی با خاندان آسانو خویشاوندی نزدیک داشتند و چندین نسل بود که به خاندان آسانو و
نزدیک داشتند و چندین نسل بود که به خاندان آسانو و قلمروی آکو خدمت می‌کردند؛ بنابراین احیای خاندان آسانو برای او به معنی «وفاداری» بود. از طرف دیگر، قصد هوریبه از ابتدا انجام آدائوچی (به معنای انتقام مشروع) بود و برای حمله به اقامتگاه کیرا، رونین‌های آکو را به ادو فرا می‌خواند. هوریبه یک بار دیگر نیز رونین شده بود و به علت مهارت در شمشیربازی توجه خاندان ارباب سابق آسانو ناگانوری را جلب کرده و به استخدام او درآمده بود. از نظر هوریبه آسانو ناگاهیرو هیچ چیز به جز برادر ارباب قبلی نبود، در نگاه هورینه «وفاداری»
برادر ارباب قبلی نبود، در نگاه هورینه «وفاداری» این بود که انتقام خون ارباب وی از کیرا گرفته شود. تغییر محل سکونت و بازنشستگی کیرا. عمارت اربابی کیرا در نزدیکی قلعه ادو قرار داشت اما از آنجائیکه انتظار حملهٔ رونین به عمارت کیرا می‌رفت، به دستور شوگون‌سالاری، در ماه اکتبر ۱۷۰۱، کیرا یوشیناکا به حومه شهر نقل‌مکان کرد. همچنین در ماه دسامبر (روز یازدهم از ماه دوازده گنروکو) او از رهبری خاندان کیرا بازنشسته شد و پسرخوانده‌اش کیرا یوشیچیکا (۱۶۸۶ –۱۷۰۶) رهبری خاندان کیرا را به جای او برعهده گرفت. جلسه ادو. در روز
کیرا را به جای او برعهده گرفت. جلسه ادو. در روز ۹ دسامبر ۱۷۰۱، «جلسه ادو» در عمارت سابق اربابی آکو برگزار شد. هوریبه یاسوبه در این جلسه عنوان می‌کرد که حمله انتقامی در هنگامی که آسانو ناگاهیرو، برادر کوچکتر ارباب قبلی در حبس خانگی قرار دارد، برای او مشکلی به وجود نخواهد آورد. از طرف دیگر، اُوایشی اصرار داشت که برای حمله، بهتر است صبر کنند و امنیت ناگاهیرو را در نظر داشته باشند. در پایان جلسه، رونین‌ها نظر دادند که اگر مهلت و زمان انتقام تعیین نشود، روحیه و انگیزه همه از بین خواهد رفت و اُوایشی قول داد که
انگیزه همه از بین خواهد رفت و اُوایشی قول داد که تا سوم مارس سال بعد، اگر تلاش جهت احیای خاندان آسانو به نتیجه نرسید، انتقام از سر گرفته شود. خودکشی کایانو شیگه‌زانه. پس از واگذاری قلعه آکو در ۲۶ مه سال ۱۷۰۱، یکی از رونین‌های آکو، کایانو شیگه‌زانه به خانه پدری‌اش بازگشت و از پدرش اجازه خواست که به ادو برود. اما پدرش مخالفت کرد و مصرانه از وی خواست که به عنوان ملازم برای خاندان اوشیما، که خود او نیز در خدمت آنها بود، کار کند. از آنجائیکه در این زمان خاندان اوشیما با خاندان کیرا که رونین‌ها قصد انتقام از آن
با خاندان کیرا که رونین‌ها قصد انتقام از آن را داشتند، روابط بسیار نزدیکی برقرار کرده بود، شیگه‌زانه که می‌بایست بین وفاداری به خاندان آسانو و دوستانش در قلمروی آکو، یا پیروی و وفاداری به پدرش یکی را انتخاب می‌کرد؛ چون انتخاب هر کدام به معنای خیانت به دیگری بود، وی تحت فشار روانی قرار گرفت. او در طی نامه ای که به اُوایشی نوشت، قصد خود را برای انجام سپوکو در ۱۰ فوریه ۱۷۰۲ به اطلاع وی رساند و از اینکه نمی‌توانست به قولی که داده بود عمل کند، عذرخواهی کرد. شیگه‌زانه در هنگام خودکشی ۲۸ سال داشت. قبر او امروزه
در هنگام خودکشی ۲۸ سال داشت. قبر او امروزه در معبد سنگاکو در توکیو در کنار قبر چهل و هفت رونین قرار دارد. جلسه یاماشینا. «جلسه یاماشینا» در روز ۱۳ مارس سال ۱۷۰۲ در کیوتو برگزار شد. اُوایشی در این جلسه همچنان برای ادامهٔ تلاش جهت احیای خاندان آسانو و دعوت رونین‌ها به صبر تأکید کرد. اما همزمان، مشغول پیشبرد حمله انتقام و گفتگوهای مخفیانه با دیگر رونین‌ها نیز بود؛ بنابراین از آنجا که در پیوندنامه‌شان آمده بود: «با همسر و فرزندان صحبت نکنید» تا محرمانگی عملیات حفظ شود، و او نیز می‌خواست که احتیاط لازم برای حفظ
شود، و او نیز می‌خواست که احتیاط لازم برای حفظ اطلاعات را به عمل بیاورد، به جز پسر ارشدش که به رونین‌ها پیوسته بود، هیچ‌یک از دیگر اعضای خانواده اش را در جریان نگذاشت. وی پسر ارشدش را نزد خود نگه داشت و در ۱۱ مه، به منظور اینکه از مجازات آتی خانواده‌اش جلوگیری کند، از همسرش، ریکو، طلاق گرفت و او را به همراه سه فرزند دیگرش به خانه پدری ریکو فرستاد. سه ماه بعد، ریکو، اُوایشی دایسابورو، پسر سوم خانواده را به دنیا آورد. جلسه مارویاما. در روز ۱۱ اوت، حکم تبعید برادر کوچکتر ناگانوری، آسانو ناگاهیرو صادر شد و به
کوچکتر ناگانوری، آسانو ناگاهیرو صادر شد و به این ترتیب امیدها برای احیای خاندان آسانو پایان یافت. ده روز بعد از آن «جلسه مارویاما» در کیوتو برگزار شد و تصمیم قطعی برای انتقام گرفته شد. طبق وعده در جلسه مارویاما، اُوایشی در روز ۲۵ نوامبر کیوتو را ترک کرد. در طول مسیر، او برای دعا به معبد هاکونه رفت و همچنین از مقبره برادران سوگا، که به انجام آدائوچی (انتقام) معروفند نیز دیدن کرد و برای موفقیت انتقام دعا کرد. در این هنگام، او سنگ قبر را کمی تراشید و در کاغذ پیچید و در جیب خود گذاشت. سپس در راه ادو به معبد
پیچید و در جیب خود گذاشت. سپس در راه ادو به معبد تسوروگائوکا هاچیمانگو رفت و برای پیروزی دعا کرد. در روز ۱۴ دسامبر در خانه یکی از رونین‌ها در روستای هیکن در کاواساکی نزدیکی ادو وارد شد و مدتی در آنجا به طرح نقشه برای حمله مشغول شد. سرانجام در روز ۲۳ دسامبر وارد ادو شد. هنگامی که تصمیم به حمله به محل سکونت کیرا گرفته شد، رونین‌های آکو یکی پس از دیگری به سمت ادو حرکت کردند. آنها از اسم مستعار استفاده می‌کردند و خود را پزشک، شمشیرزن و دارای مشاغل دیگر نشان می‌دادند تا کسی به آنها مشکوک نشود. آنها برای اقامت
تا کسی به آنها مشکوک نشود. آنها برای اقامت خود در ادو ۱۵ مکان تهیه کردند. اُوایشی پس از وارد شدن به ادو، در مسافرخانه‌ای که از قبل پسرش در آنجا اقامت داشت، در نیهونباشی اقامت گزید. بازپس دادن پیمان‌نامه‌ها. در هنگام تحویل قلعه آکو در حدود ۶۰ نفر از رونین‌ها پیمان‌نامه‌ای را با خون امضا و آن را با اُوایشی رد و بدل کرده بودند که در طی ماه‌های پس از آن تعداد کسانی که این پیمان‌نامه را به اُوایشی تسلیم کردند به ۱۲۰ نفر رسید. پس از انحلال خاندان آسانو رونین‌ها پراکنده شده بودند و تماس با بسیاری از این رونین‌ها
شده بودند و تماس با بسیاری از این رونین‌ها برقرار نشده بود و از آنجایی که شکست برای این برنامه بزرگ قابل جبران نبود، اُوایشی برای مطمئن شدن از همراهی رونین‌ها دست به یک غربالگری زد و «بازپس دادن پیمان‌نامه‌ها» را انجام داد. بدین ترتیب که سه نفر از رونین‌ها به دستور وی با یک یک کسانی که پیمان‌نامه‌ها را امضا کرده بودند، دیدار کردند و ضمن اطلاع دادن لغو نقشه حمله پیمان‌نامه‌ها را پس دادند. تنها در صورت اعتراض رونین بود که آنها قصد واقعی خود را برای همرزمانشان فاش می‌کردند. به این ترتیب تعداد همرزمان که حدود
فاش می‌کردند. به این ترتیب تعداد همرزمان که حدود ۱۲۰ نفر بودند، به حدود ۵۰ نفر رسید که کمتر از نصف بود. ۲۵ دسامبر، رونین‌ها توانستند نقشه عمارت اربابی کیرا را به دست بیاورند. در همین ماه اُوایشی نیز از کیوتو به ادو نقل مکان کرد. جلسه فوکاگاوا. رونین‌ها پس از مدت‌ها بیکاری، از نظر مالی به شدت در مضیقه افتاده بودند؛ برخی حتی با رسیدن فصل پاییز توان خرید یک دست لباس اضافی نداشتند و پرداخت اجاره‌خانه برخی‌هایشان عقب افتاده بود. اُوایشی به رونین‌ها کمک مالی می‌کرد اما پولی که از قلمروی آکو در دست او باقی مانده
اما پولی که از قلمروی آکو در دست او باقی مانده بود، تحلیل رفته بود و کار زیادی از دستش برنمی‌آمد. در ۱۸ ژانویه سال ۱۷۰۳، بحث و طرح‌ریزی در مورد جزئیات حمله به عمارت کیرا در «جلسه فوکاگاوا» در چایخانه روبروی معبد فوکاگاوا هاچیمان در ادو انجام شد. بر حسب اطلاعات به دست آمده در ۳۰ ژانویه، مراسم چای ژاپنی در محل سکونت کیرا برگزار می‌شد و مشخص بود که خود کیرا در آن روز در خانه حضور دارد؛ بنابراین تاریخ حمله در نیمه شب تعیین شد. در ماه دسامبر، درست قبل از حمله نهایی، رونین‌هایی که در این حمله شرکت داشتند،