payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اَریستائوس در اساطیر یونانی ایزد شبانی یونان باستان، فرزند آپولون و نیمفی شکارچی به نام کایرین است، اما نام اورانوس نیز به عنوان پدرش ذکر شده‌است. او ایزد حامی شکار، کشاورزی، گیاهان دارویی، دامداری، پنیر سازی، و به ویژه زنبورداری و می‌انگبین به‌شمار می‌رود. "اریستائوس" همچنین به بشریت چگونگی پرورش زیتون را آموخت. نام او برگرفته از کلمهٔ یونانی "اریستوس" «aristos»، به معنی "بهترین" یا "عالی‌ترین" است. "اریستائوس" با آتونوئه، دختر کادموس، پادشاه و بنیان‌گذار شهر تب ازدواج کرد. آن‌ها صاحب چندین فرزند به
شهر تب ازدواج کرد. آن‌ها صاحب چندین فرزند به نام‌های آکتئون، ماکریس و پولی‌دوروس شدند. هنگامی که "اریستائوس" به دنیا آمد، بوسیلهٔ هرمس برده شد. او توسط هرمس از نکتار و امبروسیا تغذیه می‌کرد در حالی که گایا به او جاودانگی بخشید. نیمف‌ها نیز به او چگونگی تهیه پنیر، پرورش زنبور عسل و بسیاری از هنرهای دستی دیگر را آموختند. پس از اینکه بزرگتر شد، به شهر تبای در منطقه باستانی بویوتیا رفت، جایی که از کیرون و میوزها علم طبابت و شفا و همچنین پیش‌گویی را فرا گرفت. "اریستائوس" ایزدی صغیر به‌شمار می‌رفت، اما در نقاط
ایزدی صغیر به‌شمار می‌رفت، اما در نقاط مختلف یونان پرستش می‌شد، از جمله تسالی، بویوتیا و به خصوص در دریای اژه، ایونیا و دریای آدریاتیک که زمانی پلاسجی‌ها ساکنان آنجا بودند. او همچنین به عنوان نگهبان گله‌ها، چوپانان، مزارع تاک و زیتون مورد پرستش قرار می‌گرفت. "اریستائوس" همچنین به دلیل اینکه شیفتهٔ زیبایی ائورودیکه، همسر نوازنده نامدار یونانی اورفئوس شده بود، به دنبال او افتاد. ائورودیکه هنگامی که در حال فرار از دست اریستائوس بود، بوسیلهٔ گزیده شدن یک مار، جان خود را از دست داد و روانه دنیای زیرزمین شد. این
خود را از دست داد و روانه دنیای زیرزمین شد. این مسئله آغاز داستان ماجراجویی اورفئوس و سفرش به دنیای زیرین بود.
مهوش شفاعی (زادهٔ ۲۵ اردیبهشت ۱۳۳۵ در تهران) یک شمشیرباز بازنشسته ایرانی است. او در مهر ماه ۱۳۵۲ در نخستین دوره مسابقات شمشیر بازی آسیا که به میزبانی تهران برگزار می‌شد، توانست در سن ۱۷ سالگی در رقابتی حساس با برتری بر رقیبانی از تایلند، لبنان و ژاپن، به مقام قهرمانی آسیا برسد. پس از وی، ژیلا الماسی، نماینده ژاپن و ناهید آچاک به مقام‌های دوم تا چهارم رسیدند. وی در بازی‌های آسیایی تهران توانست دو مدال طلا و نقره کسب کند. در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران، مهوش شفاعی، گیتی محبان، ژیلا الماسی، مریم شریعت‌زاده و
شفاعی، گیتی محبان، ژیلا الماسی، مریم شریعت‌زاده و مریم آچاک تیم تیم شمشیربازی زنان ایران را تشکیل می‌دادند. این تیم توانست اولین مدال طلای ورزش زنان ایران در مسابقه‌ای معتبر و بین‌المللی را کسب کنند. مهوش در این مسابقات توانست افتخار کسب اولین مدال انفرادی ورزش زنان ایران در مسابقه‌ای معتبر و بین‌المللی را کسب کنند. او در رقابت‌های انفرادی و تیمی فلوره در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۶ شرکت داشت. شمشیربازی زنان در المپیک مونترال فقط در اسلحه فلوره برگزار شد. مهوش شفایی ۲۰ ساله، گیتی محبان ۲۶ ساله، ژیلا
شد. مهوش شفایی ۲۰ ساله، گیتی محبان ۲۶ ساله، ژیلا الماسی ۲۲ ساله و مریم آچاک ۲۹ ساله بانوان شمشیرباز اعزامی به المپیک مونترال بودند که بدون کسب عنوان به ایران بازگشتند. مهوش شفایی ۲۰ ساله که نایب قهرمان انفرادی بازیهای آسیایی بود، در مسابقات تیمی در برابر شیلا آرمسترانگ آمریکایی، کارولا مانگیاروتی (ایتالیا) و هیلاری کاتورن از انگلستان برنده شد.
مسرشمیت ام‌ئی ۲۶۴ یک بمب‌افکن راهبردی دوربرد ساخت شرکت مسرشمیت در آلمان بود که در جریان جنگ جهانی دوم، در قالب برنامه «بمب‌افکن آمریکا»، برای خدمت در "لوفت‌وافه" طراحی شد. در نظر بود هواگرد با برخاستن از پایگاه‌هایی در غرب فرانسه بتواند با طی مسافت بیش از ۱۰ هزار کیلومتری، نیویورک در ساحل شرقی ایالت متحده را بمباران کند. به هر صورت طراحی در مرحله پیش‌نمونه متوقف شد. پیش‌زمینه. آلمان از بدو به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست در سال ۱۹۳۳ و تشکیل مخفیانه "لوفت‌وافه" به دنبال ایجاد ناوگانی از بمب‌افکن‌های
به دنبال ایجاد ناوگانی از بمب‌افکن‌های راهبردی بود. سرهنگ والتر وور، نخستین رئیس ستاد کل "لوفت‌وافه" تصور می‌کرد شوروی و نه فرانسه، دشمن اصلی آلمان در آینده خواهد بود؛ بنابراین آلمان می‌بایست قادر به هدف قرار دادن مراکز صنعتی دشمن در اعماق خاک آن باشد. از این رو برنامه «بمب‌افکن اورال» برای یک بمب‌افکن فوق برد بلند پدید آمد. تا ماه مه سال ۱۹۳۴ توسعه یک بمب‌افکن سنگین با قابلیت‌های اجرای چنین مأموریتی، یکی از اولویت‌های بالای "لوفت‌وافه" بود. دو شرکت یونکرس و دورنیه موظف به طراحی هواگرد مورد نظر شدند. این
و دورنیه موظف به طراحی هواگرد مورد نظر شدند. این دو شرکت پیش‌نمونه‌های خود برای یو ۸۹ و دو ۱۹ را تا اواخر سال ۱۹۳۶ آماده کردند. به هر حال هیچ‌یک از این هواگردها عملکرد رضایت‌بخشی نداشتند. در همین حین وور در اثر یک حادثه هوایی جان باخت. پس از او رویکرد "لوفت‌وافه" متأثر از عقاید سرهنگ ارنست اودت، رئیس دفتر فنی وزارت هوانوردی رایش تغییر کرد. اودت هوادار هواگردهای کوچک و پرسرعت بود و از ایده بمب‌افکن شیرجه‌ای تاکتیکی با دقت هدف‌گیری بالا پشتیبانی می‌کرد. سرلشکر آلبرت کسلرینگ، رئیس جدید ستاد کل "لوفت‌وافه" در
آلبرت کسلرینگ، رئیس جدید ستاد کل "لوفت‌وافه" در این عقیده با او اشتراک داشت و بمب‌افکن‌های دو موتوره را برای جنگ آینده کافی می‌دید. بدین شکل ماه آوریل سال ۱۹۳۷ با دستور ارتشبد هرمان گورینگ، فرمانده کل "لوفت‌وافه"، با تأکید بر بیش از حد پر خرج بودن آن‌ها و نیاز آلمان به گستردگی کمیت، کار بر روی برنامه بمب‌افکن اورال متوقف شد. به هر صورت با اصرار سرگرد پاول دایشمن، رئیس بخش مدیریت ستاد کل "لوفت‌وافه"، سپهبد ارهارت میلش، عامل اجرایی دولت در وزارت هوانوردی، اواخر سال ۱۹۳۷ مجوز کار بر روی یک «هواگرد چندمنظوره»
سال ۱۹۳۷ مجوز کار بر روی یک «هواگرد چندمنظوره» با توانایی حمل ۵ تن محموله بمب تا ساحل شرقی ایالات متحده و مقداری کمتری تا اراضی مرکزی آن و همچنین اجرای عملیات شناسایی تا ساحل غربی را صادر کرد. طراحی و توسعه. وزارت هوانوردی رایش اوایل سال ۱۹۳۸ جزئیات جدیدی در درخواست برای یک بمب‌افکن برد بلند را به شرکت‌های هواگردسازی ارائه نمود. این درخواست ارتفاع عملیاتی را ۵٬۰۰۰ متر و برد را ۶٬۷۰۰ کیلومتر برای محموله ۱٬۰۰۰ کیلوگرمی و چهار خدمه در نظر می‌گرفت. شرکت مسرشمیت از پیش به صورت همزمان در حال فعالیت بر بیش از یک
از پیش به صورت همزمان در حال فعالیت بر بیش از یک طرح برد بلند بود. یکی از این طرح‌ها با عنوان په ۱۰۶۱، زیر نظارت شخصی ویلی مسرشمیت، توسط بخش توسعه شرکت در آوکسبورک پدید آمد. از طرف شرکت برای این هواگرد چهار موتوره بردی در حدود ۲۰٬۰۰۰ کیلومتر مقرر شد. طرح دیگر په ۱۰۶۲ بود که پیش‌نمونه آن بعداً با عنوان ام‌ئی ۲۶۱ ساخته شد. این هواگرد تمام فلزی دو موتور ۲۴ سیلندری ۲٬۷۰۰ اسب بخاری دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۶ آ/ب داشت. هر یک از این موتورها متشکل از یک جفت موتور ۱۲ سیلندر دی‌ب ۶۰۱ در کنار هم بود که به یک محور دَوَران
دی‌ب ۶۰۱ در کنار هم بود که به یک محور دَوَران برای چرخاندن یک ملخ چهار تیغه متصل بودند. برد ۱۱٬۰۰۰ کیلومتر در سرعت پایاسیر اقتصادی قابل دستیابی بود. به هر صورت همچنان مقاومت‌هایی در برابر چنین طرح‌هایی در مقامات عالی وجود داشت. در این حال پدیداری دورنمایی از احتمال جنگ با ایالات متحده سبب تمایل فرماندهی عالی "لوفت‌وافه" به در اختیار داشتن تسلیحاتی شد که دست کم جنگ در آسمان را پیش ببرد. پس از آن که هواپیمای مسافربری فوکه-وولف اف‌و ۲۰۰ اس-۱ توانست ماه اوت در یک پرواز حدوداً ۲۵ ساعته بدون توقف از برلین تا
در یک پرواز حدوداً ۲۵ ساعته بدون توقف از برلین تا نیویورک برود اساساً امکان به‌کارگیری بمب‌افکن‌های چهار موتوره برد بلند برای حمله به ایالات متحده به اثبات رسید. بدین ترتیب، وزارت هوانوردی سال بعد از شرکت‌های یونکرس، فوکه-وولف و مسرشمیت خواست طرح‌های خود برای بمب‌افکن چهار موتوره با قابلیت حمله به ایالات متحده از پایگاه‌هایی درون خاک رایش موسوم به «بمب‌افکن آمریکا» ("Amerika Bomber")، را مطرح سازند. با این حال که پیش از این از شرکت مسرشمیت خواسته شده بود تنها بر طراحی و تولید جنگنده‌ها تمرکز کند، این شرکت
بر طراحی و تولید جنگنده‌ها تمرکز کند، این شرکت طرحی بر مبنای برنامه په ۱۰۶۱، بدین منظور ارائه و بلافاصله سفارش سه پیش‌نمونه از آن را دریافت کرد. در جریان جنگ جهانی دوم، در پی سقوط فرانسه و شدت گرفتن تنش بین آلمان و ایالات متحده، وزارت هوانوردی اواخر سال ۱۹۴۰ مقرر کرد بمب‌افکن مورد نظر می‌بایست مسیر ۱۲٬۰۰۰ کیلومتری از برست در ساحل غربی فرانسه تا نیویورک را طی کند و بازگردد. گروه طراحی مسرشمیت ادامه کار توسعه را بر مبنای ام‌ئی ۲۶۱ نهاد تا یک «هواگرد بهینه» با برد ۲۰٬۰۰۰ کیلومتر برای کاربرد برد بلند غیرنظامی
برد ۲۰٬۰۰۰ کیلومتر برای کاربرد برد بلند غیرنظامی و نظامی پدید آمد. این هواگرد نیروی محرکه خود را از چهار موتور جدید ۱۲ سیلندری دی‌ب ۶۰۳ می‌گرفت. برای منظور نظامی محوله دو تا پنج تنی در محفظه بمب حجیم درونی در بخش میانی بدنه در نظر بود. بمب‌های کوچک‌تری نیز در محفظه‌های بیرونی زیر بال‌ها حمل می‌شد. به جهت بهه حداکثر رساندن بهره‌وری آیرودینامیکی، تسلیحات دفاعی می‌بایست در برجک‌های جمع‌شونده‌ای قرار می‌گرفت که هنگام عدم نیاز به آن‌ها، به صورت کاملاً تراز با بدنه، جمع می‌شدند. روز ۲۲ ژانویه سال ۱۹۴۱ ستاد کل
بدنه، جمع می‌شدند. روز ۲۲ ژانویه سال ۱۹۴۱ ستاد کل "لوفت‌وافه" خواهان دریافت هواگردهایی جهت آزمایش مقایسه‌ای برای نقش پشتیبانی برد بلند از او-بوت‌ها در اقیانوس اطلس شد. فوکه-وولف اف‌و ۲۰۰، هاینکل هائی ۱۷۷ و بلوم اونت فوس ب‌فاو ۲۲۲ بدین منظور ارائه گشتند. در این حال ویلی مسرشمیت از مهندسان خود خواست هر چه سریع‌تر کار بر روی هواگرد را تکمیل کنند. او اطلاعاتی از عملکرد و وزن مفروض برای هواگرد را برای بررسی اعلام کرد و به اودت وعده داد نخستین پیش‌نمونه تا ماه مه سال ۱۹۴۲ به پرواز درآید. بدین شکل، متأثر از
مه سال ۱۹۴۲ به پرواز درآید. بدین شکل، متأثر از ادعاهای مسرشمست، طرح آن به عنوان مناسب‌ترین هواگرد مورد نظر برگزیده شد. البته، وزارت هوانوردی با حفظ جانب احتیاط، به دنبال هواگرد شرکت دیگری بود تا در صورت محقق نشدن موعد تحویل مسرشمیت، جایگزین آن شود. یکی از این موارد پروژه ایی ۴۷۰ شرکت آرادو بود که در نهایت به جایی نرسید و لغو شد. از این رو، روز ۵ مارس سال ۱۹۴۱ وزارت هوانوردی قراردادی با شرکت مسرشمیت تنظیم کرد تا ۳۰ فروند از «هواگرد چهار موتوره حامل دو تن بمب برای استفاده علیه ایالات متحده» دریافت کند. مواد
برای استفاده علیه ایالات متحده» دریافت کند. مواد اولیه کافی برای ساخت شش فروند نخست در اختیار این شرکت قرار گرفت و عنوان رسمی ام‌ئی ۲۶۴ بر آن نهاده شد. با بدبینی نسبت به پیش‌بینی‌های مسرشمیت، وزارت هوانوردی برد هواگرد را مجدداً محاسبه کرد. بر این اساس برای حمل ۵٬۰۰۰ کیلوگرم بمب در فاصله ۱۲٬۰۰۰ کیلومتری به شش موتور دی‌ب ۶۰۳ نیاز بود و در این حالت نیز پرواز بدون توقف از غرب فرانسه تا ساحل شرقی ایالات متحده ممکن نبود. در این حال خود شرکت هم بر روی گونه شش‌موتوره ام‌ئی ۲۶۴، با عنوان په ۱۰۷۵، کار می‌کرد. این
ام‌ئی ۲۶۴، با عنوان په ۱۰۷۵، کار می‌کرد. این هواگرد برای انجام پروازهای شناسایی و تهاجمی فوق برد بلند متصور بود. با توجه به مشغله بالای دفتر پروژه آوکسبورک، کار طراحی بخش‌هایی چون بال‌ها و دُم در پیمانکاری فرعی به شرکت فوکر در هلند سپرده شد. مهندسان وزارت هوانوردی پیشنهاد سوخت‌گیری هوایی در فاصله ۳٬۰۰۰ کیلومتری از پایگاه بر فراز اقیانوس اطلس را مطرح کردند. مسرشمیت تا بهار سال ۱۹۴۲ در تلاش برای بهبود سازه و عملکرد ام‌ئی ۲۶۴ بود. شرکت سه امکان یدک‌کشی یک ام‌ئی ۲۶۴ توسط هواگرد مشابه دیگر، سوخت‌گیری هوایی با
۲۶۴ توسط هواگرد مشابه دیگر، سوخت‌گیری هوایی با یک ام‌ئی ۲۶۴ دیگر و برخاست به کمک راکت را مطرح نمود. دفتر پروژه مسرشمیت اعتقاد داشت با چنین روش‌هایی برد می‌تواند با حمل ۵٬۰۰۰ کیلوگرم بمب تا ۱۸٬۱۰۰ کیلومتری و بدون محموله تا ۲۶٬۴۰۰ کیلومتری افزایش پیدا کند. افزایش محموله و تسلیحات جدید به شکل برجک‌های هدایت از راه دور با مسلسل‌های جفت ام‌گه ۱۳۱ یا ام‌گه ۱۵۱ نیز بررسی شد. به هر صورت مشکل در این زمان عدم دسترسی مستمر به موتورهای دی‌ب ۶۰۳ یا یومو ۲۱۳ بود که هواگرد می‌توانست توان مورد نیاز را از آن‌ها بگیرد.
برق آسا یک فیلم کمدی اکشن و پلیس رفیق آمریکایی محصول سال ۱۹۹۹ به کارگردانی لس میفیلد است. این فیلم با الهام از فیلم شغل بزرگ محصول ۱۹۶۵ ساخته شده است، مارتین لارنس، لوک ویلسون، دیو چاپله، نیکول آری پارکر، ویلیام فورسایت، گراهام بکل، الکساندر کروپا، ساویرو گواروآ، ریچارد سی سارافیان، تامالا جونز و ژولیو اسکار مچوسو در این فیلم به ایفای نقش پرداخته‌اند. لارنس نقش مایلز، دزد جواهرات را بازی می‌کند که سعی می‌کند الماسی را که در ایستگاه پلیس رها کرده بود، بازیابی کند، پس از آن او خود را به عنوان یک کارآگاه
کند، پس از آن او خود را به عنوان یک کارآگاه درمی‌آورد و با یک پلیس واقعی برای بررسی سرقت‌ها جفت می‌شود. این فیلم در لوکیشنی در کالیفرنیا فیلمبرداری شده است. نقطه اصلی فیلمبرداری استودیو سونی پیکچرز بود که در کالور سیتی، کالیفرنیا واقع شده است. فیلم ایرانی لونه زنبور برگرفته از این فیلم است. این فیلم در ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۹ توسط کلمبیا پیکچرز اکران شد و به عنوان فیلم شماره یک در آمریکای شمالی اکران شد. علیرغم دریافت نقدهای متفاوت از منتقدان، این فیلم در باکس آفیس جهانی در مقابل بودجه ۳۶ میلیون دلاری، نزدیک به
جهانی در مقابل بودجه ۳۶ میلیون دلاری، نزدیک به ۱۲۰ میلیون دلار فروخت. آلبوم موسیقی متن فیلم، با حضور تعدادی از هنرمندان محبوب شهری/هیپ هاپ، گواهی‌نامه انجمن صنعت ضبط آمریکا را دریافت کرد.
مسرشمیت پی. ۱۰۹۹ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مسرشمیت در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی آلمان نازی بوده است.
مسرشمیت ام‌ایی ۴۱۰ "هورنیسه" (زنبور سرخ - زنبور گاوی) یک هواگرد تک‌باله دوموتوره دو سرنشین از گونه جنگنده سنگین ساخت شرکت مسرشمیت آگه در آلمان بود که اوایل دهه ۱۹۴۰ به عنوان جایگزین ام‌ایی ۲۱۰ طراحی شد و در جریان جنگ جهانی دوم در نقش‌های مختلف در "لوفت‌وافه" خدمت کرد. طراحی و توسعه. شرکت مسرشمیت آگه هواگرد ام‌ایی ۴۱۰ را سال ۱۹۴۳ با بازطراحی کامل هواگرد ناموفق ام‌ایی ۲۱۰ پدیدآورد. ظاهر هواگرد جدید بسیار شبیه سلف خود بود اما اصلاحات زیادی در آن اعمال شد. از جمله این موارد باله عمودی دُم منتاسب‌شده و بدنه
جمله این موارد باله عمودی دُم منتاسب‌شده و بدنه طولانی‌تر بود تا مشکل ناپایداری طولی حل شود. نیرومحرکه هواگرد را دو موتور دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۳گه هر یک با توان ۱٬۹۰۰ اسب بخار تأمین می‌کرد. عملکرد نسبت به ام‌ایی ۲۱۰ بسیار بهتر شد. ام‌ایی ۴۱۰ از ماه مه سال ۱۹۴۳ وارد خدمت عملیاتی شد و تأثیرگذاری بیشتری نسبت به سلف خود داشت. از آن در نقش‌های مختلف شامل شناسایی، اژدرافکن، کشنده بمب سرشی، رخنه‌گر، جنگنده-بمب‌افکن و جنگنده شبانه استفاده شد. به هر صورت ام‌ایی ۴۱۰ هم آن‌گونه که آلمانی‌ها می‌خواستند هواگرد موفقی نبود
آن‌گونه که آلمانی‌ها می‌خواستند هواگرد موفقی نبود و تولید آن پس ساخت ۱٬۱۶۰ فروند، سال ۱۹۴۴ متوقف شد.
مسرشمیت ام‌ایی ۲۱۰ یک هواگرد تک‌باله دوموتوره دو سرنشین از گونه جنگنده سنگین ساخت شرکت مسرشمیت آگه در آلمان بود که اواخر دهه ۱۹۳۰ به عنوان جایگزین ب‌اف ۱۱۰ طراحی شد و در جریان جنگ جهانی دوم در نقش‌های مختلف در "لوفت‌وافه" خدمت کرد. طراحی و توسعه. شرکت مسرشمیت آگه طرح ام‌ایی ۲۱۰ را میانه سال ۱۹۳۷ به عنوان جایگزینی نیرومندتر برای ب‌اف ۱۱۰، به وزارت هوانوردی رایش ارائه کرد. این هواگرد دو سرنشین نیرومحرکه خود را از دو موتور دایملر-بنتس ۶۰۳آ هر یک با توان ۱٬۸۵۰ اسب بخار می‌گرفت. نصب ترمز شیرجه امکان استفاده از
اسب بخار می‌گرفت. نصب ترمز شیرجه امکان استفاده از آن به عنوان بمب‌افکن شیرجه‌ای را فراهم می‌آورد. پیش از آن که مرحله طراحی آن تمام شود، ۱٬۰۰۰ فروند از آن سفارش شد. نخستین هواگرد ام‌ایی ۲۱۰ ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ به پرواز درآمد. عملکرد آن بسیار ناامید کننده بود. هواگرد ناپایدار و سازه آن مستعد خرابی بود. به هر صورت در جبهه مدیترانه و شرقی در نقش جنگنده-بمب‌افکن و شناسایی به‌کار برده شد. با این حال شمار زیاد و غیرقابل قبول حوادث سبب شد تولید ام‌ایی ۲۱۰ پس از ساخت ۵۵۰ فروند، ماه آوریل سال ۱۹۴۲ متوقف شود. ناکامی
۵۵۰ فروند، ماه آوریل سال ۱۹۴۲ متوقف شود. ناکامی در طرح ام‌ایی ۲۱۰ خسارت مالی فراوانی به شرکت مسرشمیت آگه وارد کرد و ویلی مسرشمیت را زیر فشار کناره‌گیری از سمت مدیر عامل شرکت گذاشت. به هر شکل مسرشمیت آگه به عنوان بزرگ‌ترین شرکت هواگردسازی آلمان به فعالیت ادامه داد و سعی کرد با طراحی ام‌ایی ۴۱۰ مشکل را برطرف کند.
یونکرس آ ۳۵ یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ یونکرس در کشور آلمان است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی روسیه بوده‌است. نسخه ها. Junkers A 20 : نسخه تولید شده در شهر Limhamn بنام R02 و نسخه تولید شده در Fili بنام Ju 20 نامگذاری شد Junkers A 20L : نسخه زمین نشین Junkers A 20W : نسخ آب نشین Junkers A 25 : نسخه تولید شده در شهر Limhamn بنام R41 و نسخه تولید شده در Fili بنام Type A نامگذاری شد Junkers A 35 : نسخه نظامی تولید شده در شهر Limhamn بنام K53/R53 و نسخه تولید شده در Fili بنام Type 20 نامگذاری شد
یونکرس سی‌ال. ۱ یک هواگرد تهاجمی تک‌باله تک‌موتوره دوره جنگ جهانی اول ساخت شرکت یونکرس در امپراتوری آلمان بود. طراحی و استفاده. یونکرس سی‌ال. ۱ یک هواگرد تمام‌فلزی تک‌باله بال‌پایین بود که نخستین بار روز ۴ مارس سال ۱۹۱۸ به پرواز درآمد. با توجه به مشکلات صنعت آلمان در تولید هواگردهای فلزی، تنها ۴۷ فروند از آن تولید شد. این هواگرد به خوبی تسلیح شده بود و سه مسلسل و یک محفظه بمب برای نارنجک ضدنفر در زیر بدنه داشت. مشخصات فنی. "سی‌ال. ۱":
یونکرس اف. ۱۳ اولین هواپیمای ترابری تمام فلزی در جهان است که در پایان جنگ جهانی اول در آلمان طراحی و تولید شد.یونکرس اف. ۱۳ یک هواپیمای تک باله با بال‌های کنسولی بود، دارای فضای جداسازی شده برای چهار مسافر و یک کابین خلبان باز با دو صندلی بود. ۳۲۲ نمونه از این هواپیما تولید شد که تعداد فوق‌العاده‌ای برای هواپیماهای تجاری آن دوران بود و در سرتاسر جهان مورد استفاده قرار گرفت. در اوایل دهه ۱۹۲۰، بیش از یک سوم ترافیک هوایی را به خود اختصاص داده بود. سیزده سال در تولید و بیش از سی سال در خدمات تجاری باقی ماند.
تولید و بیش از سی سال در خدمات تجاری باقی ماند. نسخه‌های زیادی از جمله هواپیماهای آب‌نشین برای فرود در آب، اسکی، هواپیمای پستی و موتورهای مختلف وجود داشت. چندین مورد در حالت‌های مختلف در موزه‌ها باقی مانده‌اند و یک ماکت از این نوع در دهه ۲۰۱۰ مجدداً تولید شده و تقریباً یک قرن پس از اولین پرواز آن، بار دیگر به پرواز درآمد. طراحی و توسعه. یونکرس اف. ۱۳ در زمان تولید، یک هواپیمای بسیار پیشرفته بود، یک هواپیمای تک بال، تمام فلزی و از نظر آیرودینامیک بسیار خوب بود. این اولین هواپیمای مسافربری تمام فلزی جهان و
بود. این اولین هواپیمای مسافربری تمام فلزی جهان و اولین هواپیمای تجاری یونکرس بود. حرف F به معنای Flugzeug (در زبان آلمانی به معنی هواپیما) است. اولین هواپیمای یونکرس بود که از این سیستم نامگذاری، استفاده نمود. نامگذاری قبلی یونکرس آن را J 13 می‌نامیدند. هواپیماهای ساخت روسیه از نام Ju 13 استفاده می‌کردند. مانند تمام طرح‌های یونکرس با ساختار دورالومین، از یوت-۷ در سال ۱۹۱۸ گرفته تا یو ۴۶ در سال ۱۹۳۲، (حدود ۳۵ مدل)، ساختاری از آلیاژ آلومینیوم (دورآلومین) داشت که به‌طور کامل با پوسته خاص موجدار تحت تنش
داشت که به‌طور کامل با پوسته خاص موجدار تحت تنش یونکرس که از جنس دورالومین بود، پوشانیده شده بود. در داخل، بال بر روی ۹ اسپار دورالومینی با مقطع دایره ای با مهاربندی عرضی ساخته شده بود. تمام سطوح کنترل باشاخ کنترل بودند. پشت تنها موتور هواپیما یک کابین خلبان نیمه بسته برای خدمه، مسقف اما بدون شیشه‌های جانبی قرار داشت. هواپیما دارای یک کابین سرپوشیده و گرم برای چهار مسافر با در و پنجره بود. برای صندلی‌های مسافران کمربند ایمنی تعبیه شده بود که برای آن زمان غیرمعمول بود. اف. ۱۳ دارای ارابه فرودی متعارف ثابت،
بود. اف. ۱۳ دارای ارابه فرودی متعارف ثابت، و متمایل به عقب بود، اگرچه برخی از انواع آن دارای شناور یا اسکی بودند. اولین پرواز اف. ۱۳ در ۲۵ ژوئن ۱۹۱۹انجام شد. پیشرانه این هواپیما یک دستگاه موتور خطی آب خنک مرسدس دی.۳ به قدرت ۱۲۷ کیلووات (۱۷۰ اسب بخار) بود. اولین هواپیماها دارای بال با دهانه و مساحت بیشتری بودند و به موتور قدرتمندتر خطی آب خنک از نوع ب‌ام‌و ۳آ به قدرت ۱۴۰ کیلووات (۱۸۵ اسب بخار) مجهز بودند. بسیاری از انواع با استفاده از موتورهای خطی مرسدس، بی‌ام‌و، یونکرس و آرمسترانگ سیدلی پوما و موتورهای
بی‌ام‌و، یونکرس و آرمسترانگ سیدلی پوما و موتورهای شعاعی هوا خنک بریستول ژوپیتر وپرت اند ویتنی آر-۱۶۹۰ هورنت ساخته شدند. انواع گوناگون با یک کد دو حرفی متمایز می‌شدند، حرف اول نشان دهنده بدنه هواپیما و دومی پیشرانه آن است. یونکرس‌های با موتور L5 همگی حرف دوم -e در نامشان بودند، بنابراین نوع -fe بدنه بلند -f بدنه با موتور L5 بود. یونکرس اف-۱۳ پایه و اساس توسعه هواپیماهای یونکرس و ۳۳ و یونکرس و ۳۴ بود. تاریخچه کاربری. تمامی سازندگان هواپیماهای غیرنظامی بلافاصله پس از جنگ جهانی اول با رقابت تعداد بسیار زیادی
پس از جنگ جهانی اول با رقابت تعداد بسیار زیادی از هواپیماهای جنگی مازادی، همانند دی‌اچ.۹ که ممکن بود با تغییراتی به رقیای ارزان قیمتی تبدیل شوند، مواجه شدند. سازندگان آلمانی با توجه به محدودیت‌های اعمال شده توسط کمیسیون کنترل هوانوردی بین متفقین که تولید هواپیماهای جنگی و هر گونه هواپیما را در طی سالهای ۱۹۲۱ الی ۱۹۲۲ ممنوع کرده بود، دارای مشکلات بیشتری بودند. یونکرس در سال ۱۹۱۹ سفارش‌های خارجی را از اتریش، لهستان و ایالات متحده و در سالهای بعد از SCADTA (کلمبیا) و اداره پست ایالات متحده سفارشات خود را
(کلمبیا) و اداره پست ایالات متحده سفارشات خود را دریافت نمود. هواپیمای جان لارسن در ایالات متحده یک مجوز تولید را خریداری نموده و تولیدت‌های آنها JL-6 نامگذاری شدند. در سال ۱۹۲۲ فروش در انگلستان، فرانسه ایتالیا و ژاپن تیز وجود داشت. اف. ۱۳ یک هواپیمای غیرنظامی بسیار محبوب بود و تخمین زده می‌شود که در اوایل دهه ۱۹۲۰، ۴۰ درصد از ترافیک هوایی جهان را جابه‌جا می‌کرد. در بولیوی اولین هواپیمای خط (LAB) Lloyd Aéreo Boliviano اف. ۱۳ بود و اولین پرواز آن در ۲۳ سپتامبر ۱۹۲۵ از کوچابامبا انجام شد. در سال ۱۹۲۱، یونکرس
۱۹۲۵ از کوچابامبا انجام شد. در سال ۱۹۲۱، یونکرس برای تشویق خطوط هوایی آلمان به خرید اف. ۱۳، خط هوایی خود را به نام Junkers Luftverkehr AG راه اندازی نمود و تا سال ۱۹۲۳ با ۶۰ فروند از این هواپیما پرواز می‌کرد. همچنین شعبه ای از این شرکت هواپیمایی در ایران را تأسیس نمود. سایر تکنیک‌های بازاریابی، مانندارائه اف. ۱۳ با واسپاری (لیزینگ)‌های ارزان قیمت یا وام‌های بدون بهره، چنان تأثیری در فروش داشت که حدود ۱۶ کاربر اپراتور در سراسر اروپا با آن‌ها پرواز می‌کردند. هنگامی که Junkers Luftverkehr در سال ۱۹۲۶ در لوفت
هنگامی که Junkers Luftverkehr در سال ۱۹۲۶ در لوفت هانزا ادغام شد، ۹٫۵ میلیون مایل توسط آنها طی شده بود. خود لوفت هانزا در سال ۱۹۲۸، ۵۵ فروند اف. ۱۳ خرید و از آنها در ۴۳ مسیر داخلی استفاده می‌نمود. حتی در سال ۱۹۳۷، هواپیماهای اف .۱۳ بیش از ۵۰ پرواز در هفته را در چهار مسیر انجام می‌دادند. و سرانجام در سال ۱۹۳۸ از خدمت خارج شدند. بیشتر اف-۱۳های تولید شده قبل از پایان تولید در سال ۱۹۳۲، در کارخانه یونکرس در دسائو ساخته شدند. در طول دوره دشوار ۱۹۲۱ الی ۱۹۲۳، تولید به کارخانه‌های یونکرس در دانتسیگ (گدانسک فعلی)
به کارخانه‌های یونکرس در دانتسیگ (گدانسک فعلی) و روال (تالین فعلی) انتقال یافت. در سالهای ۱۹۲۲–۱۹۲۳، هوگو یونکرس قراردادی را با اتحاد جماهیر شوروی امضا نمود تا این هواپیما در کارخانه شوروی در فیلی در نزدیکی مسکو تولید شود، که به نام "کارخانه شماره ۲۲" شناخته شد. برخی از این هواپیماها در خطوط هوایی شوروی و برخی در خدمت ارتش سرخ به کارگرفته شدند. تعدادی کاربر نظامی دیگر نیز وجود داشتند. نیروی هوایی کلمبیا از اف. ۱۳ (و هواپیماهای توسعه یافته از آن و ۳۳، و ۳۴ و کا ۳۴) به عتوان بمب افکن در جنگ کلمبیا-پرو در
و کا ۳۴) به عتوان بمب افکن در جنگ کلمبیا-پرو در سالهای ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۳ استفاده کرد. در جمهوری چین اف. ۱۳های تبدیل شده به بمب‌افکن شناسایی بمب افکن‌های جاسوسی را تا رویداد ۲۸ ژانویه پرواز می‌کردند، زمانی که آنها توسط ژاپنی‌ها همراه با کارخانه هواپیماسازی شانگهای منهدم شدند. تعداد محدودی نیز توسط نیروی هوایی ترکیه پرواز کردند. یکی از ویژگی‌هایی که اف. ۱۳ را در سطح بین‌المللی محبوب کرد، سهولت تبدیل ارابه فرود آن به شناور بود. در طول سال‌های شکل‌گیری هوانوردی تجاری، حجم‌های آبی مانند رودخانه‌ها، دریاچه‌ها، دریاها
حجم‌های آبی مانند رودخانه‌ها، دریاچه‌ها، دریاها و اقیانوس‌ها بیشتر از باند فرود و فرودگاه‌های غیرنظامی در بسیاری از نقاط جهان بود، بنابراین هواپیماهای آب‌نشین رایج و حتی در برخی مکان‌ها مفیدتر از هواپیمای معمولی بود. جدا از اضافه نمودن شناورها، تغییرات کمی برای این تبدیل مورد نیاز بود. با این حال، پیکربندی متفاوت می‌توانست باعث ایجاد مشکلاتی در کنترل جهت شود، بنابراین در برخی از مدل‌ها سکان برای جبران این امر افزایش یافت. از زمان معرفی یونکرس اف. ۱۳ در سال ۱۹۱۹، بیش از سی سال در خدمت بودند. آخرین اف. ۱۳
۱۹۱۹، بیش از سی سال در خدمت بودند. آخرین اف. ۱۳ تجاری در سال ۱۹۵۱ در برزیل بازنشسته شد. تاریخچه هواپیمای یونکرس اف-۱۳ در ایران. در سال ۱۳۰۱ خورشیدی، دفتر هواپیمایی که تحت امر ارکانحرب کل قشون فعالیت می‌کرد، به منظور خرید هواپیما، تعلیم پرسنل، و ایجاد یک مدرسه هوایی با ایالات متحده آمریکا وارد گفت و گو شد که به نتیجه مثبتی نرسید و دولت ایران در همان سال، اولین هواپیمای خود را از شرکت یونکرس خرید. هواپیمای مذکور یونکرس اف. ۱۳ نام داشت و پس از ورود به ایران در قلعه مرغی نگه داری می‌شد. خلبان و مکانیسین آلمانی
قلعه مرغی نگه داری می‌شد. خلبان و مکانیسین آلمانی آن هم به‌طور قراردادی از طرف ارتش ایران استخدام شده بودند. چندی بعد این شرکت توانست با واردکردن چند هواپیمای یونکرس، امتیاز پُست هوایی ایران و ایجاد خطوط پروازی بین شهرهای تهران، مشهد، شیراز، انزلی و بوشهر را به مدت هفت سال از دولت ایران بگیرد. همچنین در روزهای تعطیل اهالی تهران را در فرودگاه دوشان تپه در اطراف شهر پرواز می‌داد. دفتر هواپیمایی قشون در ادامه فعالیت خود برای خرید هواپیما، به دلیل عدم توانایی مالی دولت، وجوهی را از مردم دو استان شمالی گیلان و
دولت، وجوهی را از مردم دو استان شمالی گیلان و مازندران جمع کرده و در بهار ۱۳۰۲ خورشیدی دو فروند هواپیمای دیگر از شرکت یونکرس خرید، یک فروند آن یونکرس اف. ۱۳ و دیگری یونکرس آ-۲۰ بود که هواپیمای تهاجمی محسوب می‌شد. هواپیماها پس از رسیدن به تهران به ترتیب یونکرس اف. ۱۳ گیلان و یونکرس آ-۲۰ مازندران نام گذاری و در فرودگاه قلعه مرغی مستقر شدند. بازگشت به تولید ۲۰۰۹ الی ۲۰۱۹. یک پروژه آلمانی-سوئیسی برای بازسازی اف. ۱۳ در سال ۲۰۰۹ آغاز شد. اولین پرواز در سپتامبر ۲۰۱۶ انجام شد. هواپیمای بازسازی مجهز به رادیو و یک
انجام شد. هواپیمای بازسازی مجهز به رادیو و یک ترانسپوندر است و از موتور پرت اند ویتنی آر-۹۸۵ واسپ ۱۹۳۰ استفاده می‌کند، اما به غیر از این موارد، تا حد امکان به نسخه اصلی نزدیک است. سایر هواپیماهای بازسازی‌های شده، قرار است به قیمت هر یک ۲٫۵ میلیون دلار به فروش برسند. شرکت Junkers Flugzeugwerke (SD303)، برای احترام به دستاوردهای هوگو یونکرس یونکرس اف. ۱۳ را به عنوان یک هواپیمای کاملاً جدید احیا کرده است. این شرکت اف. ۱۳ را در سال ۲۰۱۶ و در (انجمن هوانوردی تجاری اروپا EBACE)، به یاد اولین پرواز این نوع در ۱۰۰