payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شدن ناو سنگین "بلوشر"، توانست خود را بدون آسیب جدی برهاند. هنگام مراجعت به کیل جهت تعمیر، روز ۱۱ آوریل اژدر شلیک‌شده از "اسپیرفیش"، زیردریایی بریتانیایی به آن برخورد کرد و به شدت آسیب دید. سه روز بعد تا بندرگاه یدک کشیده شد. گستردگی تعمیرات لازم بر ناو به اندازه‌ای بود که برای حدود یک سال آن را از خدمت واداشت. هنگام تعمیر در کیل، یک بمب در حمله نیروی هوایی بریتانیا بر روی "لوتسوو" فرود آمد اما منفجر نشد. با وجود تردیدهای پدیدهای آمده در استفاده از شناورهای سطحی در حمله به کاروان‌های دشمن پس از غرق شدن
سطحی در حمله به کاروان‌های دشمن پس از غرق شدن نبردناو "بیسمارک"، تصمیم بر اعزام "لوتسوو" گرفته شد. این ناو برای اجرای عملیات "زومررایزه" روز ۱۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ از کیل راهی آب‌های نروژ گشت. با این حال حدود نیمه شب مورد حمله یک هواگرد اژدرافکن بوفورت بریتانیایی قرار گرفت. اژدر دشمن از سمت چپ به میانه ناو اصابت کرد تا موتورها و توان الکتریکی آن از کار بیفتد و چندین قسمت آن پر از آب شود. آسیب وارد آمده مجدداً جدی بود اما "لوتسوو" توانست با نیروی خود به کیل بازگردد. تعمیرات این بار تا ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ به طول
تعمیرات این بار تا ماه ژانویه سال ۱۹۴۲ به طول انجامید. در نهایت ماه مه سال ۱۹۴۲ به نروژ رفت. با این حال موفقیت عملیاتی ناچیزی به دست آورد. این بار هم با برخورد به زمین نیازمند تعمیر بیشتر در آلمان شد. بدین جهت ماه اوت در کیل بود. "لوتسوو" ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ دوباره به نروژ بازگشت. در راه شمال نروژ از حملات هوایی در امان ماند. در جریان عملیات "رگن‌بوگن"، ماه دسامبر به همراه ناو "آدمیرال هیپر" و چند کشتی محافظ دیگر، یک کاروان متفقین را در نزدیکی جزیره خرس مورد حمله قرار داد. در برخورد با دشمن در روز ۳۱
مورد حمله قرار داد. در برخورد با دشمن در روز ۳۱ دسامبر آسیب شدیدی به ناوشکن بریتاینایی "آبجورت" وارد آورد. به هر صورت توسط کشتی‌های جنگی بریتانیایی دفع شد و به دستور فرمانده گروه عملیاتی به جهت اجتناب از تحمل خسارات غیر ضروری عقب نشست. "لوتسوو" سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ را دریای بالتیک گذراند و جناح ساحلی نیروهای زمینی شوروی را بمباران کرد. بمباران هواگردهای بریتانیایی روز ۱۶ آوریل سال ۱۹۴۵ آسیب جدی به آن وارد و ناو آلمانی را در کف ساحل زمین‌گیر نمود. خدمه "لوتسوو" از آن به عنوان آتشبار ثابت استفاده و به سمت
از آن به عنوان آتشبار ثابت استفاده و به سمت نیروهای شوروی شلیک می‌کردند تا این که این ناو را روز ۴ مه به دست خود منفجر ساختند. بدین شکل، "دویچلند" دوره خدمت پر حادثه‌ای را گذراند و با وجود وارد آمدن مکرر آسیب به آن، جنگ جهانی دوم را غرق‌نشده به پایان رساند. "لوتسوو" سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹ توسط شوروی اوراق شد.
بیضه‌بند یا جُکسترَپ نوعی لباس زیر است که برای محافظت از دستگاه تولید مثل در مردان و به‌ویژه بیضه‌ها در زمان ورزش یا فعالیت‌های فیزیکی سخت، طراحی شده است. معمولاً در ورزش تکواندو از بیضه‌بند استفاده می‌شود. بیضه‌بند در ایران با نام‌های دیگری از جمله «فتق‌بند» و «خایه‌بند» هم شناخته می‌شود. گاهی اوقات همجنسگرایان مرد برای جذاب تر به نظر رسیدن بیضه بند می‌پوشند.
ناو کارلسروهه یک ناو سبک از کلاس کانگیسبرگ به طول بود. این ناو در سال ۱۹۲۶ ساخته شد و از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۸ و سپس از ۱۹۳۹ تا ۱۳۴۰ فعال بود.
ناو مارشال اوستینوف یک کشتی جنگی است. این کشتی در سال ۱۹۸۲ ساخته شد.
ناو ایسوزو یک زیردریایی است که طول آن 163 m (534 ft 9 in) می‌باشد. این زیردریایی در سال ۱۹۲۱ ساخته شد.
ناو ناتوری یک ناوچه به طول ، متعلق به نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بود. این ناوچه در سال ۱۹۲۲ ساخته شد و تا سال ۱۹۴۴ در خدمت نیروی دریایی بود. این ناوچه در ۱۸ اوت ۱۹۴۴ توسط زیردریایی آمریکایی یواس‌اس هاردهد (اس‌اس-۳۶۵) مورد اصابت قرار گرفت و غرق شد.
ناو کاکو دومین ناو در دو ناو کلاس فوروتاکا از رزم‌ناو‌های سنگین در نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بود. نام این کشتی از رودخانه کاکو در استان هیوگو ژاپن گرفته شده است.
ناو اخنیو دی ساویا یک کشتی بود که طول آن 186.9 m بود. این کشتی در سال ۱۹۳۵ ساخته شد.
ناو کیتاکامی یک کشتی بود که طول آن 152.4 m (500 ft) o/a بود. این کشتی در سال ۱۹۲۰ ساخته شد.
ناو ایسلا د کوبا یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۸۶ ساخته شد. این ناو که متعلق به اسپانیا بود ، در طول مدت جنگ جنگ آمریکا و اسپانیا توسط آمریکا از اسپانیا گرفته شد.
ناو تورنادو یک کشتی است که طول آن ۲۱۳ فوت (۷۰,۴ متر) می‌باشد. این کشتی در سال ۱۸۶۳ ساخته شد.
ناو سن مارکو یک کشتی بود که طول آن 131.0 m (429 ft 9 in) pp بود. این کشتی در سال ۱۹۰۷ ساخته شد.
ناو جنگی پوتیومکین ناو جنگی پوتیومکین (به روسی: Князь Потёмкин-Таврический) یکی از شناخته‌شده‌ترین کشتی‌های جنگی در تاریخ امپراتوری روسیه است. شهرت اصلی آن نه به دلیل ویژگی‌های فنی یا موفقیت‌های نظامی، بلکه به سبب شورش خدمه‌اش در سال ۱۹۰۵ است که به نمادی از مقاومت انقلابی علیه سلطنت تزاری تبدیل شد. این رویداد بعدها در قالب فیلم مشهور «رزم‌ناو پوتیومکین» توسط سرگئی آیزنشتاین جاودانه شد. ۱. پیش‌زمینه ساخت و طراحی. ناو پوتیومکین با نام کامل کنیاز پوتیومکین تاوریچسکی (به معنی شاهزاده پوتیومکین تاوریدا)، در
تاوریچسکی (به معنی شاهزاده پوتیومکین تاوریدا)، در اواخر قرن نوزدهم برای ناوگان دریای سیاه روسیه ساخته شد. نام آن برگرفته از گریگوری پوتیومکین، یکی از رجال سیاسی و فرماندهان ارتش روسیه در قرن ۱۸، بود. مشخصات فنی اولیه: رده: پیش‌دِرِدناوت (Pre-Dreadnought battleship) وزن کامل: حدود ۱۲٬۷۰۰ تُن طول: ۱۱۵ متر سرعت نهایی: حدود ۱۶ گره دریایی تسلیحات اصلی: توپ‌های ۳۰۵ میلی‌متری (۱۲ اینچی)، توپ‌های ضد ناو سبک‌تر خدمه: حدود ۷۰۰ نفر ۲. شورش ۱۹۰۵. پیش‌زمینه: در بستر انقلاب ۱۹۰۵ روسیه، نارضایتی گسترده‌ای در میان
انقلاب ۱۹۰۵ روسیه، نارضایتی گسترده‌ای در میان سربازان، کارگران، و ملوانان نسبت به شرایط کاری، فساد در ارتش، و سلطه استبدادی تزاری وجود داشت. در چنین فضایی، ناآرامی‌های انقلابی حتی به نیروی دریایی نیز سرایت کرد. وقوع شورش: در ژوئن ۱۹۰۵، خدمهٔ پوتیومکین در بندر سواستوپل علیه افسران خود شورش کردند. در زمانیکه ملوانان به دلیل کیفیت پایین و فاسد بودن گوشت توزیعی (که پر از کرم بود) اعتراض کردند و فرماندهان کشتی تهدید به اعدام معترضان کردند. وقایع اصلی شورش: ملوانان فرمانده کشتی و افسران اصلی را به قتل رساندند.
فرمانده کشتی و افسران اصلی را به قتل رساندند. کنترل کامل ناو را در اختیار گرفتند. پرچم سرخ انقلابی را بر فراز ناو برافراشتند. به بندر اودسا رفتند که در آن‌جا نیز اعتصابات و اعتراضات مردمی در جریان بود. پوتیومکین چند روزی در دریای سیاه سرگردان بود و سعی در دریافت سوخت و تدارکات از بندرهای دیگر داشت. پایان شورش: پس از مدتی و در پی عدم پشتیبانی کافی و گرسنگی خدمه، ناو به بندر کنستانتزا در رومانی پناهنده شد. دولت رومانیایی کشتی را به روس‌ها بازگرداند و شورشیان را تبعید کرد. ۳. پس از شورش. تغییر نام و
شورشیان را تبعید کرد. ۳. پس از شورش. تغییر نام و بازگرداندن: پس از بازگرداندن ناو، دولت تزاری نام آن را به پانتِلِیمون تغییر داد تا نماد شورش از بین برود. کشتی به خدمت ادامه داد ولی هرگز جایگاه پیشین را در نیروی دریایی نیافت. با این حال، خاطره شورش همچنان در ذهن مردم باقی ماند و باعث شد کشتی از نظر روانی و سیاسی دیگر همان اعتبار پیشین را در ارتش نداشته باشد. حتی تلاش‌هایی برای ازکاراندازی کامل یا تغییر مأموریت آن نیز مطرح شد، اما به دلایل مالی و عملیاتی، این اتفاق نیفتاد. نقش در جنگ جهانی اول در طول جنگ
این اتفاق نیفتاد. نقش در جنگ جهانی اول در طول جنگ جهانی اول، پانتِلیمون (پوتیومکین سابق) همچنان در عملیات‌های دریایی علیه نیروی دریایی امپراتوری عثمانی در دریای سیاه مشارکت داشت. با وجود کهولت نسبی، این ناو همچنان از لحاظ قدرت آتش سنگین و زره مستحکم، توان رقابت در نبردهای دریایی محدود آن منطقه را داشت. در سال ۱۹۱۷، هم‌زمان با سقوط نظام تزاری و انقلاب فوریه، کشتی مجدداً دستخوش ناآرامی سیاسی شد. در این دوران نام آن بار دیگر به پوتیومکین-تاوریدا بازگردانده شد و تحت کنترل کمیته‌های انقلابی ملوانان درآمد. با
و تحت کنترل کمیته‌های انقلابی ملوانان درآمد. با پیروزی بلشویک‌ها در اکتبر همان سال، کشتی تحت اختیار حکومت شوروی درآمد. پایان خدمت و اوراق در اواخر دهه ۱۹۲۰، با پیشرفت فناوری دریایی و ساخت ناوهای مدرن‌تر، کشتی پوتیومکین عملاً از خدمت خارج شد. زوال ساختاری، هزینه نگهداری بالا و عدم انطباق با استانداردهای جدید جنگ دریایی باعث شد تصمیم به اوراق کردن آن گرفته شود. این روند از سال ۱۹۲۳ آغاز و تا ۱۹۲۵ تکمیل شد. ۴. میراث فرهنگی و تاثیرات سیاسی. فیلم «رزم‌ناو پوتیومکین» در سال ۱۹۲۵، سرگئی آیزنشتاین، یکی از پیشگامان
در سال ۱۹۲۵، سرگئی آیزنشتاین، یکی از پیشگامان سینمای شوروی، فیلم مشهور خود «رزم‌ناو پوتیومکین» را ساخت که به‌طور مستقیم بر اساس روایت تاریخی شورش سال ۱۹۰۵ ساخته شده بود. این فیلم نه تنها یکی از آثار مهم تاریخ سینما محسوب می‌شود، بلکه به ابزار مهمی برای تبلیغات بلشویکی و تأیید حقانیت انقلاب بدل شد. سکانس پله‌های اودسا، که در آن سربازان تزاری مردم را در خیابان سرکوب می‌کنند، از مشهورترین صحنه‌های تاریخ سینما است، حتی اگر در واقعیت رخ نداده باشد. نماد شورش و مقاومت شورش پوتیومکین به‌عنوان نخستین اعتراض گسترده
شورش پوتیومکین به‌عنوان نخستین اعتراض گسترده نظامی علیه رژیم تزاری، در حافظهٔ جمعی انقلاب روسیه جایگاهی ویژه دارد. حکومت شوروی از این واقعه بهره‌برداری گسترده‌ای در جهت تقویت گفتمان مقاومت مردمی، نافرمانی مشروع و ضرورت انقلاب کرد. آثار هنری و ادبی. به‌جز فیلم آیزنشتاین، داستان پوتیومکین الهام‌بخش شعرها، نمایشنامه‌ها و نقاشی‌های بسیاری در ادبیات شوروی و حتی در سطح بین‌المللی شد. در بسیاری از این آثار، ملوانان پوتیومکین به‌عنوان قهرمانان آزادی‌خواه تصویر شده‌اند. ۵. نتیجه‌گیری. ناو جنگی پوتیومکین، اگرچه در
۵. نتیجه‌گیری. ناو جنگی پوتیومکین، اگرچه در میدان نبرد دریایی نقش کلیدی ایفا نکرد، اما به واسطه شورش معروف خدمه‌اش در سال ۱۹۰۵، به یکی از مهم‌ترین نمادهای مقاومت در برابر استبداد تزاری در تاریخ روسیه تبدیل شد. این رویداد نه‌تنها نخستین جلوه آشکار نارضایتی سیاسی در ارتش امپراتوری روسیه بود، بلکه سرآغازی بر تحولات انقلابی قرن بیستم در این کشور محسوب می‌شود. بازتاب گسترده این شورش در هنر، ادبیات و سینمای شوروی – به‌ویژه در فیلم «رزم‌ناو پوتیومکین» اثر سرگئی آیزنشتاین – نیز نقش مؤثری در جاودانه کردن آن ایفا
آیزنشتاین – نیز نقش مؤثری در جاودانه کردن آن ایفا کرد. پوتیومکین نه‌فقط یک کشتی، بلکه نمادی از بیداری سیاسی، شهامت فردی و آغاز فروپاشی نظم کهنه تزاری بود. به این ترتیب، میراث پوتیومکین بیش از هر ناو جنگی دیگر در تاریخ روسیه، نه در دریا بلکه در تاریخ سیاسی، فرهنگی و اجتماعی این کشور ماندگار شده است. سرنوشت نهایی: در طول جنگ جهانی اول همچنان در ناوگان دریای سیاه فعال بود.
نبردناو لئوناردو دا وینچی یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در اکتبر سال ۱۹۱۱ ساخته شد.
نبردناو هانری چهارم یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۹۹ ساخته شد.
هواپیمای آب‌نشین دارای ارابه فرود، گونه‌ای از هواپیمای آب‌نشین که برای نشستن بر روی سطح آب، از دوپایه به شکل محفظه هوا استفاده می‌کند که مسئولیت شناور نگه‌داشتن هواپیما که با استفاده از آن قادر خواهد بود بدون اینکه بدنه اصلی با سطح آب در تماس باشد، بر روی آب فرود بیاید. در بعضی موارد، با تغییراتی بر روی ارابه‌های فرود اینگونه از هواپیماها، آنها را قادر می‌سازند تا بر روی زمین هم فرود آیند که به اینگونه از هواپیماها، هواپیمای آبی خاکی گفته می‌شود.
نبردناو تیرپیتس یک نبردناو از کلاس بیسمارک بود که همراه با نبردناو بیسمارک برای «کریگس‌مارینه» نیروی دریایی آلمان نازی، در سال ۱۹۳۹ ساخته شده بود. این نبردناو به افتخار دریاسالار بزرگ آلفرد فن تیرپیتس، معمار نیروی دریایی امپراتوری آلمان نام‌گذاری شد. این کشتی ۲۰۰۰ تن سنگین‌تر از "بیسمارک" بود که آن را به سنگین‌ترین کشتی جنگی که توسط یک نیروی دریایی اروپایی ساخته شده‌است تبدیل کرد. تیرپیتس پس از تکمیل کارآزمایی‌های دریایی در اوایل سال ۱۹۴۱ به‌عنوان مرکز ناوگان بالتیک برای جلوگیری از تهاجم احتمالی ناوگان
بالتیک برای جلوگیری از تهاجم احتمالی ناوگان بالتیک شوروی در نظر گرفته شد. در اوایل سال ۱۹۴۲، این کشتی به نروژ رفت تا به‌عنوان یک عامل بازدارنده در برابر تهاجم متفقین عمل کند. همچنین قرار بود تیرپیتس برای رهگیری کاروان‌های متفقین با مقصد اتحاد جماهیر شوروی استفاده شود و دو مأموریت از این قبیل در سال ۱۹۴۲ انجام شد. همچنین وجود تیرپیتس در منطقه نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا را مجبور کرده بود تا نیروهای دریایی قابل توجهی را در منطقه برای مهار این کشتی جنگی مشغول کند. ویژگی‌ها. تیرپیتس وزنی معادل داشت و در
مشغول کند. ویژگی‌ها. تیرپیتس وزنی معادل داشت و در وضعیت عملیاتی و با بارگیری کامل به می‌رسید. طول کشتی و تیر آن، و حداکثر آبخور آن بود. در وضعیت عادی پرسنل کشتی شامل ۱٬۹۶۲ نفر به همراه ۱۰۳ افسر بود که این تعداد در شرایط جنگی به ۲٬۵۰۰ نفر و ۱۰۸ افسر افزایش می‌یافت. تیرپیتس همچنین دارای ۳ توربین بخار بود که توان ۱۶۰٬۷۹۳ اسب بخار و حداکثر سرعت ۵۷ کیلومتر بر ساعت را ایجاد می‌کرد. سرنوشت. در سپتامبر ۱۹۴۳، تیرپیتس همراه با رزم‌ناو شارن‌هورست، مواضع متفقین را در اسپیتزبِرگِن بمباران کردند. این حمله تنها زمانی بود
بمباران کردند. این حمله تنها زمانی بود که این کشتی از توپ‌های اصلی خود در نقش تهاجمی استفاده کرد. اندکی پس از آن، تیرپیتس در حملات زیردریایی‌های کوچک بریتانیایی آسیب دید و متعاقباً در معرض یک سری حملات هوایی در مقیاس بزرگ قرار گرفت. طی عملیات کتکیزم در ۱۲ نوامبر ۱۹۴۴، گروهی متشکل از ۳۹ بمب‌افکن لنکستر بریتانیا که مجهز به بمب‌های «تالبوی» با جِرم بودند، آسیب‌هایی جدی به تیرپیتس وارد کردند و این بمباران باعث واژگونی کشتی شد. در پی این حملات و سرایت آتش به مهمات درون کشتی، انفجار بزرگی رُخ داد و غرق شدن این
درون کشتی، انفجار بزرگی رُخ داد و غرق شدن این کشتی آغاز شد. در این حمله ۹۵۰ تا ۱۲۰۴ نفر از سرنشینان کشتی، جان باختند و حدود ۲۰۰ نفر نجات یافتند. پس از نابودی تیرپیتس، عملکرد لوفت‌وافه در دفاع از آن به‌شدت مورد انتقاد قرار گرفت. سرگرد هاینریش ارلر از فرماندهان لوفت‌وافه در منطقه به‌دلیل ناکامی در رهگیری بمب‌افکن‌های بریتانیایی مقصر شناخته شد و در دادگاه نظامی اسلو محاکمه شد و در معرض مجازات اعدام قرار گرفت. شواهدی ارائه شد مبنی بر این‌که واحد او با وجود درخواست کمک، به کریگس‌مارینه کمک نکرده‌است. او به سه
کمک، به کریگس‌مارینه کمک نکرده‌است. او به سه سال زندان محکوم شد، اما پس از یک ماه آزاد شد، تنزل رتبه یافت و به یک اسکادران جنگندهٔ ام‌ئی ۲۶۲ در آلمان منتقل شد. تحقیقات بیشتر مشخص کرد که ارتباط ضعیف بین کریگس‌مارینه و لوفت‌وافه باعث این شکست شده و ارلر تبرئه شد. بین سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۵۷، لاشهٔ نبردناو تیرپیتس پس از پایان جنگ جهانی دوم طی عملیات مشترک نروژ و آلمان پیدا شد. قطعات باقی‌ماندهٔ کشتی نیز توسط یک شرکت نروژی فروخته شد.
نبردرزم‌ناو کیروف اولین کشتی جنگی از کلاس نبردرزمناوهای کیروف کشور روسیه است. این نبردرزمناو در زمان شوروی سابق ساخته شد و به نام کیروف از قهرمانان بلشویک نامیده شد که بعد از فروپاشی شوروی تغییر نام داده اینک به نبردرزمناو آدمیرال یوشاکوف نامگذاری شده‌است. نبردرزمناو یوشاکوف اولین نسخه ساخته شده بود بنابراین در تسلیحات اندکی با سه نسخه بعدی این کلاس متفاوت است ؛ از جمله: نبردرزمناو یوشاکوف با شماره بدنه 065 متأسفانه در سال ۱۹۹۰ به دلیل حادثه برای راکتور این نبردرزمناو پس نیاز به تعمیرات اساسی یافت که به
نبردرزمناو پس نیاز به تعمیرات اساسی یافت که به دلیل بی پولی روس‌ها به تعویق افتاد. دوسال بعد در سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۱۰ اقدام به تعمیرات شد ولی باز بجایی نرسید؛ این نبردرزمناو نزدیک به ۳۰ سال است که زمینگیر است.
نبردرزم‌ناو آدمیرال لازارف یک کشتی جنگی روسیه است که طول آن می‌باشد. این کشتی جنگی در سال ۱۹۸۱ ساخته شد. خروج از سرویس و بازیابی. این کلاس از نبردرزمناوها کلاس کیروف به دلیل هزینه سنگین نگهداری بعد از جنگ سرد به تدریج بازنشسته شدن این کشتی در سال ۱۹۹۹ از سرویس خارج شد و براساس آخرین گزارش‌ها این کشتی در ۲۰۰۹ برای اورهال سنگین و مدرنیزاسیون به بندر ولادی وستوک در ناوگان اقیانوس آرام در شرق دور روسیه منتقل شده‌است
زیردریایی تیپ ای۱ یک زیردریایی است که طول آن 372.8 ft می‌باشد.
زیردریایی تیپ ای۲ یک زیردریایی است که طول آن 372.8 ft می‌باشد.
زیردریایی لئوناردو دا وینچی یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سپتامبر سال ۱۹۳۸ در ایتالیا ساخته شد.
استنیو گارسیا (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل برزیل است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "از روح و تن"، "در حال بازی در مزارع خداوند" اشاره نمود.
قایق آتش‌نشانی جان اچ گلن جی‌آر یک کشتی است که طول آن می‌باشد. این کشتی در سال ۱۹۶۲ ساخته شد. این کشتی از سال 1962 به مدت پانزده سال به اداره آتش نشانی شهر نیویورک خدمت کرد تا اینکه در سال 1977 به اداره آتش نشانی و خدمات پزشکی اورژانس ناحیه کلمبیا فروخته شد. این کشتی در زمان ساخت خود ، از همتایان ناوگان مسن‌ترش سریع‌تر بود و هم آبکشی کم‌عمق‌تری داشت، که او را برای استقرار در منطقه‌ای از رودخانه هادسون با مناطقی از آب کم‌عمق مناسب می‌کرد.
ذکرپوش یا کیر پوش کیسه‌ای است که به جلوی خشتک شلوار مردان متصل می‌شود. این کیسه که قسمت تناسلی مردان را می‌پوشاند به وسیلهٔ بند، دکمه و سایر روش‌ها بسته می‌شود. ذکرپوش کالایی مهم در سبک لباس پوشیدن مردان اروپایی قرون ۱۵ و ۱۶ میلادی بوده است و بیشتر برای پنهان کردن دکمه‌های شلوار و همچنین حجم برجستهٔ دستگاه تناسلی مردان مورد استفاده قرار می گرفته است. این وسیله در دوران معاصر هم استفاده می‌شود. به عنوان نمونه گاهی اوقات ستارگان موسیقی راک هنگام اجرای برنامه هایشان از آن استفاده می‌کنند. استفاده از کیر پوش در
از آن استفاده می‌کنند. استفاده از کیر پوش در میان همجنسگرایان مرد هم رواج دارد.
ناکانوتو (به لاتین: Nakanoto, Ishikawa) یک شهر در ژاپن است که در استان ایشیکاوا واقع شده‌است. خصوصیات. ناکانوتو ۱۸٬۹۵۲ نفر جمعیت دارد.
شیکا (به لاتین: Shika, Ishikawa) یک شهر در ژاپن است که در استان ایشیکاوا واقع شده‌است. خصوصیات. شیکا ۲۳٬۱۷۷ نفر جمعیت دارد.
تسوباتا (به لاتین: Tsubata, Ishikawa) یک شهر در ژاپن است که در ناحیه کاهوکو واقع شده‌است. خصوصیات. تسوباتا ۳۵٬۴۶۷ نفر جمعیت دارد.
هواپیمای آب‌نشین، گونه‌ای از هواگرد ثابت‌بال است که قابلیت برخاست و فرود بر روی سطح آب را داراست. این هواپیما زیرمجموعه‌ای از هواپیماهای آبی خاکی محسوب می‌شوند که قادر به فرود و برخاست بر روی سطح خشک و آب را دارا هستند. هواپیماهای آب‌نشین، به دو گروه هواپیمای آب‌نشین دارای ارابه فرود و شناورهای پرنده تقسیم‌بندی می‌شوند که گونه اول، شامل هواپیماهای سبک با شعاع پروازی کم و دسته دوم شامل هواپیماهای سنگین‌تر و شعاع پروازی بیشتر هستند. تاریخچه بکارگیری. نخستین پرواز موفق با اینگونه از هواپیما، در سال ۱۹۰۵
پرواز موفق با اینگونه از هواپیما، در سال ۱۹۰۵ (میلادی) بر روی رودخانه سن فرانسه انجام گرفت. نیروی دریایی فرانسه، نخستین سفارش‌دهنده از این نوع هواپیما در سطح جهان بود و به دنبال آن، نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا و نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا نیز مدل‌هایی از این هواپیما را به سازندگان داخلی، سفارش دادند. در خلال جنگ جهانی اول، نیروی دریایی بریتانیا توانست با استفاده از این هواپیما، حملات دریایی مؤثرتری را علیه المان ترتیب دهد. با پایان جنگ جهانی اول، شرکت‌های هواپیمایی بریتانیا، پروازهای دوربردی را به
هواپیمایی بریتانیا، پروازهای دوربردی را به آفریقای جنوبی و استرالیا، با استفاده از این هواپیما، ترتیب دادند. خطوط هوایی سراسری آمریکا نیز با بکارگیری هواپیمای آب‌نشین بوئینگ ۳۱۴ کلیپر، شروع به استفاده از این گونه هواگرد کرد. در خلال جنگ جهانی دوم، استفاده از این هواپیما به اوج رسید. کشورهای زیادی که ارزش استفاده از آن را درک کرده بودند، در اموری نظیر دیده‌بانی توپخانه برای نبردناوها، عملیات امداد و نجات هوایی در دریا، انهدام زیردریایی‌های دشمن و گشت‌زنی دریایی، از این هواگرد بهره می‌بردند. با پایان جنگ
دریایی، از این هواگرد بهره می‌بردند. با پایان جنگ جهانی دوم و ظهور جت، استفاده از این هواپیما به مرور زمان، کم‌رنگ شد. نیروی دریایی آمریکا، تنها موسسه‌ای بود که تحقیق و گسترش بر روی این هواپیما را ادامه داد و در نهایت، در دهه ۱۹۷۰ (میلادی) آن را متوقف کرد.
جوراب کیر نوعی جامه است که برای پوشاندن آلت مردی طراحی شده است. این نوع لباس از مواد گوناگونی از جمله پارچه، کاموا، چرم، پوست خز وجود دارد. تاریخچه. گفته ‌شده در زمان‌های گذشته جوراب کیر توسط مردان اهل کرواسی، خصوصاً در مناطق کوهستانی برای مقابله با سرمازدگی مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است. این نوع از جامه در سرزمین نروژ هم استفاده شده و آن را از خز سنجاب ساخته‌اند. تعدادی جوراب کیر قدیمی در موزه تاریخ فرهنگی نروژ نگهداری می‌شود.
باجی (به زبان کره‌ای: 바지) نوعی شلوار سنتی کره‌ای است که قسمتی از هانبوک می‌باشد. باجی گشاد است، دکمه ندارد و به دور کمر بسته می‌شود. در گذشته مردان کره‌ای این نوع شلوار را برای پوشیدن در خارج از منزل مورد استفاده قرار می‌داده‌اند. در حالی که زنان کره‌ای باجی را داخل خانه می‌پوشیده‌اند. امروزه زنان کره‌ای از چیما به عنوان لباس بیرون از خانه استفاده می‌کنند.
لاگوا نووا (به پرتغالی: Lagoa Nova) یک شهرستان در برزیل است که در ریو گرانده شمالی واقع شده‌است. خصوصیات. لاگوا نووا ۱۷۶ کیلومترمربع مساحت و ۱۳٫۰۹۵ نفر جمعیت دارد و ۶۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماکاو (ریوگرانده شمالی) (به پرتغالی: Macau, Rio Grande do Norte) یک شهرستان در برزیل است که در ریو گرانده شمالی واقع شده‌است. منشا این شهر به آغاز قرن نوزدهم بازمی‌گردد، زمانی که به عنوان منطقه‌ای برای تولید نمک مستعمره شده بود. اصلی ترین تولیدات این منطقه، نمک دریا (یکی از اصلی ترین نمک های برزیل)، روغن و ماهی است. این منطقه یکی از بزرگترین تولیدکنندگان ملی ساردین است. کارناوال های ماکائو از دیگر جاذبه های این منطقه است و بازدیدکنندگان بسیاری از تقریبا، کل ایالت ریو گراند دو نورته دارد.
شلوار دمپاگشاد یا درپاگشاد، پاچه‌گشاد یکی از اقسام مدل‌های شلوار است که از کمر تا زانو تنگ و از زانو تا مچ پا گشاد است. این نوع شلوار در ایران و جهان غرب اسامی مختلفی دارد؛ ازجمله در غرب به آن «پاچه‌ناقوسی» و «شیپوری» نیز می‌گویند. استفاده از این شلوار قدمتی حدوداً دویست‌ساله دارد و از محبوب‌ترین مدل‌های شلوار در کشورهای مختلف بوده‌است.
چیرمیری (به انگلیسی: Chirmiri) یک شهر در هند است که در ناحیه کوریا واقع شده‌است. خصوصیات. چیرمیری ۱۰۰٬۶۵۶ نفر جمعیت دارد.
چیتور (به انگلیسی: Chittoor) یک شهر در هند است که در ناحیه چیتور واقع شده‌است. خصوصیات. چیتور ۶۹٫۷۵ کیلومترمربع مساحت و ۱۵۳٬۷۶۶ نفر جمعیت دارد و ۳۳۳٫۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
لگد دورانی (به ژاپنی: ماواشی گِری، به کره‌ای: دُلیو چاگی) یک ضربه پا است که در آن پا همراه با چرخش بدن به صورت دورانی حرکت می‌کند و سپس زانو باز شده و با قسمت جلوی پا به حریف ضربه زده می‌شود. این ضربه یکی از پرکاربردترین ضربات پا در تمامی هنرهای رزمی است و در مبارزات رشته‌هایی چون کاراته(کیوکوشین،انشین،شوتوکان و...)، کیک‌بوکسینگ،ووشو یا کونگ فو، تکواندو، موای تای بیشتر از هر ضربه پای دیگری کاربرد دارد. در رشته‌های مختلف روش‌های متفاوتی برای زدن این ضربه وجود دارد. محل برخورد ضربه می‌تواند قسمت پایین (مثلاً
دارد. محل برخورد ضربه می‌تواند قسمت پایین (مثلاً کشاله ران)، قسمت میانی (مثل پهلو) یا قسمت بالای بدن یعنی سر و صورت باشد. کاراته. در کاراته از روش‌های مختلفی برای اجرای ضربه ماواشی گری استفاده می‌شود. در کاراته سنتی مثل شوتوکان عقیده براین است که اجرای این ضربه با سینه پا (برآمدگی زیر انگشتان در کف پا) پرقدرت‌تر و در عین‌حال کم‌خطرتر است. همچنین بعد از ضربه بایستی پا به سرعت جمع شود تا حریف آن را نگیرد. همچنین به دلیل سرعت بالای ضربه داشتن تعادل بسیار مهم است و برای حفظ تعادل بایستی پای دیگر کاملاً بر روی
و برای حفظ تعادل بایستی پای دیگر کاملاً بر روی زمین باشد. در برخی سبک‌های کاراته اجرای ماواشی گری با ساق پا نیز مرسوم است. در این روش ساق پا قسمتی است که به بدن حریف برخورد می‌کند. «ماواشی گری برشی» یکی دیگر از انواع این ضربه است که در آن پا بالاتر از هدف مورد نظر قرار می‌گیرد و سپس به سمت پایین حرکت می‌کند. این روش برای ضربه به کشاله ران بسیار مؤثر شمرده می‌شود. در مسابقات هنرهای رزمی ترکیبی نیز ضربات ماواشی گری برشی معمول هستند. در کیوکوشین کاراته نوع خاصی از ماواشی گری برشی ابداع شده که در آن ضربه با
از ماواشی گری برشی ابداع شده که در آن ضربه با پاشنهٔ پا و با چرخش بیشتر کمر و انداختن وزن بدن به سمت حریف انجام می‌شود. در این شیوه معمولاً به گردن حریف حمله می‌شود. اویاما بنیانگذار کیوکوشین شیوه‌های دیگری از ماواشی گری را نیز آموزش می‌داد که در آن‌ها با ساق پا به ران و دنده‌ها حمله می‌شود. تکواندو. در تکواندو ضربه دولیوچاگی بسیار سریعتر از سبک‌های ژاپنی اجرا می‌شود. در این روش پای مخالف ۱۸۰ درجه به سمت عقب می‌چرخد و بالاتنه کاملاً به سمت عقب خم می‌شود. انعطاف بالا و رقص پای مناسب و جهش کوتاه در هنگام
انعطاف بالا و رقص پای مناسب و جهش کوتاه در هنگام ضربه از عوامل بالابرنده سرعت در شیوه تکواندویی دولیوچاگی هستند. محل برخورد ضربه نیز معمولاً روی پا است اما در فرم‌ها مثل کاراته سنتی ضربه با سینهٔ پا اجرا می‌شود. همچنین در تکواندو عقیده بر اینست که پا قبل از آغاز چرخش بدن بایستی بالا آمده و از ناحیه زانو خم شود همان کاری که در ضربات آبچاگی (لگد جلو) و یوپ‌چاگی (لگد کناری) نیز انجام می‌شود. این کار باعث می‌شود تا حریف نداند که قرار است چه ضربه‌ای اجرا شود. دولیوچاگی با پای جلو نیز یکی از روش‌های رایج اجرای
با پای جلو نیز یکی از روش‌های رایج اجرای دولیوچاگی در مبارزات تکواندو است. این روش با جمع شدن پا و سپس چرخیدن به سمت حریف همراه با یک جهش به جلو با پای عقب انجام می‌شود. این شیوه سرعت بیشتری دارد و ضربه از فاصلهٔ دورتری قابل اجرا است اما قدرت کمتری دارد چون چرخش کفل اندک است. بیل والاس مبارز معروف فول‌کنتاکت که در هر دو رشتهٔ تکواندو و کاراته آموزش دیده بود دولیوچاگی پای جلو را با مهارت بالایی اجرا می‌کرد. موای تای. در موای تای این ضربه «ته تات» نامیده می‌شود. شیوه منحصربه‌فردی اجرای این ضربه در موای تای
شیوه منحصربه‌فردی اجرای این ضربه در موای تای به‌طور گسترده‌ای در مسابقات فول کنتاکت و رینگی همچون کی وان و هنرهای رزمی ترکیبی مورد استفاده قرار می‌گیرد. در شیوهٔ تایلندی این ضربه دوران کامل کفل انجام می‌شود. در حالیکه پا در بیشتر مسیر کاملاً صاف و بدون خم‌شدگی است. سپس ضربه با ساق پا به حریف زده می‌شود. ساق پا عضو حساس و آسیب‌پذیری است اما اگر به خوبی ساخته و پرداخته شد تبدیل به یک اسلحه بسیار نیرومند و حتی مرگبار می‌شود. به همین دلیل ساق پای اکثر قهرمانان موای تای به دلیل تمرینات فراوان پینه بسته است.
موای تای به دلیل تمرینات فراوان پینه بسته است. خیلی از رزمی‌کاران قدرت آسیب‌زنندگی شیوه موای تای را مشابه با ضربه با یک چوب بیسبال می‌دانند. در موای تای و سبک‌های دیگری چون کیک بوکسینگ و لتوی اجرای این ضربه با چرخش ۴۵ درجه و به صورت نیمه‌دورانی نیز رایج است. این ضربه معمولاً به صورت لوکیک برای حمله به قمست پایین بدن اجرا می‌شود. مبارزان موای تای همچنین عقیده دارند که ضربات متوالی به یک نقطه ران باعث از پای در آمدن حریف می‌شود. ضربه به قسمت داخلی ران نیز در این سبک مرسوم است که باعث فشار به سرخرگ فمورال و
این سبک مرسوم است که باعث فشار به سرخرگ فمورال و وارد آمدن شوک به حریف می‌شود. شیوه اجرای لگد دورانی در موای تای تفاوت‌های قابل توجهی با شیوه کاراته و تکواندو دارد. اجرای ضربه با زانو باعث می‌شود تا برد ضربه محدود شود اما اجرای آن در فواصل نزدیک ممکن باشد. در شیوهٔ کاراته و به ویژه شیوهٔ تکواندو نیروی ضربه از بازشدن مفصل زانو حاصل می‌شود اما در موای تای پا در طول مسیر صاف است و نیروی ضربه از چرخش کفل و پای مخالف به دست می‌آید. همچنین در سبک‌های دیگر این ضربه فقط یک لحظه با حریف برخورد می‌کند و سپس جمع