payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باتانی اوپلیستیخه در گرجستان و مهرابه کلیسای قرن چهارم بر فراز تپه‌ای در همین مکان از نمونه‌های دیگری است که حضور اولیه آیین مهر و تداوم و دگردیسی آن در مسیحیت را نشان می‌دهد. پس از مسیحیت. پس از رسمیت یافتن دین مسیحیت در ارمنستان در زمان تیرداد سوم ارمنستان اکثر آثار معماران دوران دین‌های کهن به دست روحانیون مسیحی ویران شده بود به جای آن‌ها کلیساهایی نو بنا گردید، و برخی دیگر فقط از نظر فضای داخلی تغییر شکل یافته محراب آن‌ها به ضلع شرقی تغییر مکان یافته‌است. یکی از مهم‌ترین کلیساهای این دوره کلیسای جامع
یکی از مهم‌ترین کلیساهای این دوره کلیسای جامع اچمیادزین است، این کلیسا در ابتدا چوبی بود اما در سال ۴۸۴ میلادی به جای آن کلیسای سنگی امروزی بنا نهاده شد. از مهم‌ترین کلیساهای دیگر بازیلیکا (کاساغ، یرورک، تکور)، را می‌توان نام برد که تماماً از سنگ است؛ که نمونه‌هایی از معماری اصیل ارمنی به‌شمار می‌روند. از دیگر کلیساهای مهم باید بازیلیکا، دوین را نام برد که تا سال‌های ۴۷۰–۴۷۱ میلادی ساخته شده‌است. این کلیسا نماینده دوره دیگری از معماری ارمنی است. در این دوره کلیساهایی که دارای پوشش ساده و شیروانی بودند
دوره کلیساهایی که دارای پوشش ساده و شیروانی بودند تبدیل به ساختمان‌های گنبددار شدند گنبدهای ارمنی بعدها نمونه‌ای برای ساختن گنبدهای کلیساهای مسیحی اروپایی گردیدند. از این دوره تا سده هفتم دوران ترقی معماری ارمنی به‌شمار می‌آید. در این زمان تاخت و تاز اعراب حدود ۲ سده فعالیت‌های ساختمانی را به سطح پائینی تقلیل داد. از سده هفتم تا دهم نیز کلیساهایی بنا شدند. این کلیساها دارای پلان مرکزی بودند که در وسط آن گنبد قرار داشت. یکی از این نوع بناها کلیسای جامع زوارتنوتس است که در سال ۶۴۰ میلادی ساخته شد. این بنا در
است که در سال ۶۴۰ میلادی ساخته شد. این بنا در قسمت خارجی ۳۲ ضلعی بوده هر یک از گوشه‌ها یک جفت نیم ستون است. کلیسای زوارتنوتس بر معماری اروپا اثر بزرگی نهاده‌است و حتی در روی یکی از درهای کلیسای سن شاپل در فرانسه یک نمونه حجاری وجود دارد و این کلیسا را همراه با کشتی نوح مجسم می‌سازد. از این گونه کلیساها باید کلیسای کارمراوُر را نام برد که در آشتاراک ارمنستان واقع است. از دیگر کلیساهای ارمنی سده‌های پنجم تا هفتم میلادی باید کلیسای سنت هریپسیمه و کلیسای سنت گایانه را نام برد. در زمان پادشاهی دودمان باگراتونی
را نام برد. در زمان پادشاهی دودمان باگراتونی فعالیت‌های ساختمانی رشد فراوانی یافت. به گونه‌ای که شهر آنی باستانی پایتخت حکومت به شهر هزار و یک کلیسا مشهور گردید. در آن عهد شاه گاگیک یکم معمار بزرگی در خدمت داشت که نامش تردات بود. دولت بیزانس این معمار بزرگ ارمنی را برای مرمت گنبد کلیسای اعظم ایاصوفیه خواست. معماران سده دهم و سده‌های بعد همیشه از نمونه‌های کهنه پیروی نمی‌کردند و گاهی نیز به شیوه‌های پیشرفته‌ای روی می‌بردند. در این دوران بناهای شگرفی برپا گردید مانند صومعه تاتو در استان سیونیک (بنا شده در
مانند صومعه تاتو در استان سیونیک (بنا شده در ۸۹۵ تا ۹۰۶ میلادی)، صومعه ساناهین (بنا شده در سده‌های ۱۰ تا ۱۲ میلادی) و صومعه هاقپات (بنا شده در سده دهم میلادی)، در شمال ارمنستان این بناها شامل حجره‌هایی برای دیرنشینان، کتابخانه، غذاخوری، برج ناقوس و چند نمازخانه بودند. کلیسای آختامار از کلیساهای مشهوری است که در سده دهم ساخته شده‌است. این کلیسا در جزیره آختامار واقع در دریاچه وان است که امروز در ارمنستان غربی قرار دارد، کلیسای یاد شده را «مانول» معمار مشهور ارمنی در سال‌های ۹۱۵ تا ۹۲۱ میلادی ساخته‌است و
ارمنی در سال‌های ۹۱۵ تا ۹۲۱ میلادی ساخته‌است و دارای گنبد مرکزی و چهار محراب است. با تجربیات چند سده معماری ارمنی ایجاد ساختمان‌های سنگین و استوار دو یا سه طبقه نیز رواج یافت. از نمونه‌های بارز اینگونه کلیساها؛ نماز خانه نوراوانک است. صومعه گغارد به صورت سالن گنبددار است و در سده چهار میلادی بنا شده‌است. با پیشرفت بازرگانی ترانزیتی در زمان حکومت باگراتونیان بر ارمنستان و دوره‌های بعد ساختن کاروانسراها در مسیر راه‌ها رواج یافت. این‌ها عمدتاً تالار سه دالانه شبیه بازیلیکا هستند که سقفی یکپارچه آن‌ها را
شبیه بازیلیکا هستند که سقفی یکپارچه آن‌ها را می‌پوشاند. در دیوارها پنجره‌ای تعبیر نشده اما هوا و نور از روزنه‌ای در سقف به داخل بنا نفوذ می‌کند. معماری ارمنی یکی از برجسته‌ترین انواع معماری مسیحی است و در طی سده‌ها گواه انواع ابتکارات ساختمانی شده‌است که در ساختمان‌های گنبددار سنگی به شیوه‌های اصیل به کار رفته‌اند. ارمنستان که در مسیر راه‌های شرق و غرب قرار داشت از همه شیوه‌های رایج پیرامون خود برخوردار شد ولی آن‌ها را ابتکارات خویش به گونه‌ای اصیل و بدیع و محلی درآورد. با مدارکی که در دست است به خوبی
و محلی درآورد. با مدارکی که در دست است به خوبی مشهود است که معماری ارمنستان اثر فوق‌العاده‌ای بر معماری سده‌های میانی اروپا داشته‌است. نقش ارمنستان در ایجاد معماری مسیحی. مهم‌ترین سهمی که ارمنستان طی قرون پس از گرویدنش به دین مسیح در پیشرفت تمدن و فرهنگ داشته‌است در زمینه معماری است که همیشه درست‌ترین مظهر فکر و روح یک ملت و یک عصر است. در همینه زمینه است که ملت ارمنی نقش واسط و رابط بین شرق و غرب را به بهترین نحو بازی کرده‌است. این سهیم بودن ارمنستان در پیشرفت فرهنگ و هنر توسط مورخ و هنرشناس اتریشی «ژوزف
فرهنگ و هنر توسط مورخ و هنرشناس اتریشی «ژوزف استرزیگوسکی» به خوبی نشان داده شده و او یکی از آثار مهم خود را به معماری ارمنستان و به روابط آن با اروپا اختصاص داده‌است. در این اثر که نویسنده آن را پس از یک سفر تحقیقی طولانی به ارمنستان در سال ۱۹۱۳ میلادی نوشته و در آنجا «توروس تورامانیان» معمار برجسته ارمنی که کمک‌های مفید و شایانی به او کرده‌است، ثابت نموده که معماری مسیحی خاورزمین تا ظهور معماری رومی در قرن یازدهم در مغرب زمین بر معماری‌های دیگر مسیحی برتری داشته این برتری را مدیون ارمنستان بوده‌است. او
داشته این برتری را مدیون ارمنستان بوده‌است. او می‌گوید که اصل و مبدأ معماری مسیحی مشرق زمین را باید در ارمنستان جستجو کرد؛ و نیز اظهار داشته‌است که در تحقیقاتش دربارهٔ هنر مسیحی «برای نخستین بار در ارمنستان زمین سفت و ثابتی زیرپاهای خود حس کرده‌است.» در امپراتوری روم و در قسطنطنیه این کلیساها به ویژه از معماری عهد باستان الهام گرفته‌اند. اغلب کلیساها طی مدت درازی به همان شکل باستانی که به سبک بازیلیکا معروف است بودند و به همان سبک هم باقی ماندند، و تنها در پایان سده چهارم و آغاز سده پنجم بود که بعضی شکل‌ها
سده چهارم و آغاز سده پنجم بود که بعضی شکل‌ها و تکنیک‌های تازه پیدا شد، از جمله می‌توان از آن میان به سبک گنبد چهار گوش و کلیسای با طرح مرکزی و سبک بازیلیکا گنبد دار و به سبک‌های دیگر که انقلابی در معماری مسیحی پدیدآورده و موجب پیدایش سبک تازه‌ای به نام سبک معماری روم شرقی شده و در طول سده‌ها بر هنر مذهبی حاکم بوده‌اند اشاره کرد. ژوزف استرزیگوسکی در کتاب «هنر معماری در ارمنستان و در اروپا»، نشان داده‌است که معماری مسیحی قسمتی از ابداعات و ابتکارات خود را به ارمنستان مدیون است. او متذکر شده‌است که ارمنستان و
مدیون است. او متذکر شده‌است که ارمنستان و ایران برای معماری جهان مسیحیت همان نقش را داشته‌اند که یونان برای معماری جهان باستان ایفا کرده‌است. ارمنستان که در ارتباط دایم با ایران غیر مسیحی و با معماری ایرانی بوده و می‌دیده‌است که ایران از سدها پیش گنبد می‌ساخته، گنبدی که شکل آن با مذهب زرتشتی و با نیایش آفتاب بی ارتباط نیست، این گنبد سازی را از او اقتباس کرده‌است؛ و از آنجا که ارمنستان نخستین کشور خاور زمین بوده که به مذهب مسیحیت گرویده و آن را دین رسمی خود قرار داده‌است یکی از کشورهایی بوده که در اسرع وقت
قرار داده‌است یکی از کشورهایی بوده که در اسرع وقت کلیسا سازی در آن رواج فوق‌العاده‌ای یافته‌است. به شرحی که «فلیکس تکسیه» نوشته‌است: به طوری که شارل دی یل در شرح نتیجه‌گیری‌های استرزیگوسکی بیان می‌کند در معماری ارمنستان در طول این دوران شکوفایی قابل تحسینی مشاهده می‌شود که از سده پنجم از سبک بازیلیکا طاق دار گرفته خواه با یک رواق یا صحن و خواه با سه رواق، تا سده هفتم پیش می‌رود، لیکن بخصوص سبک‌های مختلف با گنبد چهارگوش یا طرح مرکزی (زنترال باو)، در آن‌ها می‌توان یافت. از ترکیب و اختلاط سبک رواق طاق دار و
یافت. از ترکیب و اختلاط سبک رواق طاق دار و سبک با گنبد یک رشته شکل‌های تازه از قبیل سه صدفی و بازیلیکا گنبددار و طرح به شکل صلیب یونانی و تک رواقی با گنبد به وجود می‌آید. همان گونه که استرزیگوسکی اشاره می‌کند، تمامی این ابداعات در دورانی صورت گرفت که خط ارمنی به وجود آمده و ضمناً این ابداعات در زمینه هنر هم نشان دهنده پیروزی عامل ملی هستند و هم مبین رهایی از نفوذ یونانی که تا به آن دم بر ارمنستان چیره بودند. استرزیگوسکی می‌نویسد: شارل دی یل می‌نویسد: معماری ارمنستان و تأثیر آن بر مغرب زمین. فرمانروایان
ارمنستان و تأثیر آن بر مغرب زمین. فرمانروایان کشور ارمنستان باگراتونی، قسمت بیشتر درآمدی را که از نعمت و برکت آبادانی کشورشان بدست می‌آوردند صرف ساختن بناها می‌کردند. در آنی با دیدن کلیسای جامع آنی ساخته شده توسط معمار معروف تِردات، می‌توان این شکوفایی باشکوه ساختمان را تماشا و تحسین کرد. گذشته از مجموعه بناهای ستایش انگیز آنی باید از کلیسای آختامار، واقع در جزیره‌ای به همین نام را اشاره کرد. بنا به گفته «شارل دی یل»، این شکوفایی قابل تحسینی که در بناهای تاریخی و مذهبی ارمنستان دیده می‌شود گواه بر آن است
و مذهبی ارمنستان دیده می‌شود گواه بر آن است که معماری ارمنی در فاصله بین سده نهم و سده دوازدهم چه از نظر تنوع طرح‌ها و شکل‌ها و چه از لحاظ هنر و ظرافتی که در ساختمان بناها بکار رفته‌است ترقی حیرت‌انگیزی کرده، و بناهای ساخته شده در آن فاصله زمانی مجموعه کاملاً خاصی را تشکیل می‌دهند که از هر جهت در خور توجه بسیار است. این شکوفایی فرضیه اوژن ویوله لودوک را کاملاً تأیید می‌کند که مصراً معتقد بود بین هنرهای سده‌های وسطی و روح ملت‌هایی که این هنرها در بین آنان بسط و توسعه می‌یافت هماهنگی کامل وجود داشته‌است.
بسط و توسعه می‌یافت هماهنگی کامل وجود داشته‌است. «ویلیام ویگرام» می‌نویسد: این احساس حجم در داخل کلیساها است. استرزیگوسکی می‌نویسد: «اُرمانده دالتون» می‌نویسد: «جی ابرسل» چنین اظهار عقیده می‌کند: «شارل دی یل» می‌نویسد:
ساندرین کیبرلن (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و خواننده اهل فرانسه است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به سیرانو دو برژراک، قهرمان خودساخته، آپارتمان، نمایی از عشق، نوامبر و پیر بومارشه اشاره کرد.
ری نازارو (؛ – ) یک کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، و تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی کارگردان فیلم‌هایی همچون تاپ گان بوده است.
آندری دی‌تاث با نام اصلی اِندره تُت ( و ، – ) کارگردان مجاری آمریکایی بود. وی کارگردان فیلم‌هایی همچون "تانگانیکا"، "گذرنامه برای سوئز"، "هیچ‌کس نخواهد گریخت" و "مغول‌ها" بوده است. ازدواج. دی تاث در طول هفت ازدواج خود، پدر و ناپدری ۱۹ فرزند شد، از جمله سردبیر نیکلاس دو توث. او از سال ۱۹۴۴ تا زمان طلاق آنها در سال ۱۹۵۲ با ورونیکا لیک ازدواج کرد. آنها یک پسر داشتند، آندره آنتونی مایکل دی تاث سوم و یک دختر، دایانا دتوث. در سال ۱۹۵۳ با بازیگر زن مری لو هالووی (با نام خانوادگی استراتون) ازدواج کرد. در زمان مرگش
نام خانوادگی استراتون) ازدواج کرد. در زمان مرگش در سال ۲۰۰۲، دی تاث با همسر هفتم خود، آن گرین ازدواج کرد.
تونی گاتلیف (؛ زادهٔ ) یک کارگردان و هنرپیشه اهل فرانسه است. وی گارگردان فیلم‌هایی همچون ترانسیلوانی بوده است.
دختر پاریسی نقاشی رنگ روغنی از پیر آگوست رنوآر است که اکنون در موزه ملی ولز نگهداری می‌شود. رنوآر این نقاشی را در سال ۱۸۷۴ تکمیل کرد. "دختر پاریسی" در نخستین نمایشگاه دریافتگری به نمایش درآمد. تاریخچه. رنوآر این نقاشی را در سال ۱۸۷۴ به پایان رساند و آن را دختر پاریسی نام نهاد. مدل، بازیگر تئاتر، مادام آنریت آنریو بود که بین سال‌های ۱۸۶۳–۶۸ در تئاتر اودئون نقش‌آفرینی می‌کرد و زمانی که ۱۷ سال داشت به شهرت رسیده بود. "دختر پاریسی" در نخستین نمایشگاه دریافتگری به نمایش درآمد. نمایش آن بسیار شوکّه‌کننده و
به نمایش درآمد. نمایش آن بسیار شوکّه‌کننده و جنجال‌برانگیز بود. بازدیدکنندگان نمایشگاه در آن زمان، نگاه خیرهٔ زن جوان نقاشی‌شده در تابلوی "دختر پاریسی" و همچنین نمایش یافتن مچ پایش را نشان‌دهندهٔ اهل لاس زدن بودن او می‌دانستند. "دختر پاریسی" در سال ۱۹۱۳ توسط مجموعه‌دار ولزی، گاندولین دیویس خریداری و بعدها به موزه ملی ولز اهدا شد. امروزه این نقاشی جزو نقاشی‌های محبوب موزه ملی ولز است. توصیف. "دختر پاریسی" زن جوانی را در یک پیراهن بلند آبی‌رنگ در حال پوشیدن دستکش‌هایش نشان می‌دهد. رنوآر پیراهن مدل را با
دستکش‌هایش نشان می‌دهد. رنوآر پیراهن مدل را با جزئیات بسیار نقاشی کرده است. اطراف مدل فضای خالی به گونه‌ای نقاشی شده است که حس معلق بودن آن را منتقل می‌کند.
کاشی‌های توینبی یا پلاک‌های توینبی ، پیام‌هایی با منشأ ناشناخته هستند که در آسفالت خیابان‌های حدود ۲۰ شهر ایالات متحده و ۴ شهر آمریکای جنوبی پیدا شده‌اند. از دهه ۱۹۸۰، چند صد مورد از این کاشی‌ها دیده شده است. این کاشی‌ها، به طور معمول در ابعاد پلاک‌های وسایل نقلیه آمریکایی (تقریباً ۳۰ سانتی‌متر در ۱۵ سانتی‌متر) هستند؛ هرچند در میان آنها تعدادی کاشی بزرگ تر نیز دیده شده است. فیلم مستندی با عنوان ""، به بررسی این کاشی‌ها پرداخته است. کاشی‌های توینبی، شامل چنین متنی هستند: ایده توینبی در فیلم ۲۰۰۱ احیای مرده
متنی هستند: ایده توینبی در فیلم ۲۰۰۱ احیای مرده در سیاره مشتری همچنین، برخی از کاشی‌های ساخته شده، حاوی بیانه‌های سیاسی مرموز یا متنی با محتوایی هستند که خوانندگان را نسبت به ساخت و نصب کاشی‌های مشابه، ترغیب می‌کند. جنس موادی که کاشی‌ها با آن ساخته شده‌اند، در ابتدا ناشناخته بود؛ اما بعدها، مدارک نشان دادند که کاشی‌ها را با لایه‌هایی از مخلوط مشمع و لکه گیر آسفالت ساخته‌اند. در میانه‌های دهه ۱۹۹۰، نخستین مقالات در مورد کاشی‌ها، منتشر شدند؛ با این حال، احتمالاً نخستین منابع مربوط به کاشی‌ها، در میانه‌های
نخستین منابع مربوط به کاشی‌ها، در میانه‌های دهه ۱۹۸۰ ظاهر شدند. تاریخچه. نخستین تصاویر کاشی‌های توینبی، در اواخر دهه ۱۹۸۰ ثبت شدند. اولین واکنش‌های رسانه‌ای نیز در سال ۱۹۹۴ در روزنامه "بالتیمور سان" دیده شده است. در یادداشتی که در سال ۱۹۸۳ در روزنامه "فیلادلفیا اینکوایرر" چاپ شده بود، به کمپینی در فیلادلفیا اشاره شده است که دارای تمی مشابه مواردی است که در کاشی‌ها ذکر شده‌اند (به عنوان نمونه، احیا مردگان در مشتری، استنلی کوبریک و آرنولد جی. توینبی)؛ اما اشاره‌ای به کاشی‌ها نشده است. در ایالات متحده،
اشاره‌ای به کاشی‌ها نشده است. در ایالات متحده، کاشی‌ها از سمت غرب تا کانزاس‌سیتی، از سمت شمال تا بوستون و از سمت جنوب تا واشینگتن، دی.سی. مشاهده شده‌اند. از سال ۲۰۰۲ به بعد، تعداد بسیار کمی از کاشی‌های تازه ساخته شده‌ای که به نظر می‌رسد، توسط خود هنرمند اصلی ساخته شده باشند، در خارج از محدوده فیلادلفیا دیده شده‌اند. هر چند، یک مورد در سال ۲۰۰۶ در حومه شهر کنتیکت و در سال ۲۰۰۸ نیز موارد دیگری در نیوجرسی گزارش شده‌اند. مواردی نیز که به نظر کپی‌برداری و تقلید از روی کار اصلی هستند، در نوبلزویل و بوفالو و در
از روی کار اصلی هستند، در نوبلزویل و بوفالو و در ساحل غربی نیز در سان فرانسیسکو، پورتلند و رازول دیده شده‌اند. کاشی‌های دیگری نیز در سال ۲۰۱۳ در مرکز شهر تالسا و در سال ۱۹۹۷ در دیترویت دیده شده‌اند. بسیاری از کاشی‌های قدیمی که به نظر می‌رسد، توسط هنرمند اصلی ساخته شده باشند، در اثر رفت‌وآمد اتوموبیل‌ها، فرسوده شده‌اند؛ اما تا سال ۲۰۱۱، برخی از کاشی‌های قدیمی در پیتسبرگ، سنت لوئیس، سینسینتی، کلیولند و در آمریکای جنوبی و سایر شهرها همچنان باقی‌مانده بودند. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۳ کاشی‌هایی مشابه کاشی‌های توینبی، در
۱۹ ژوئن ۲۰۱۳ کاشی‌هایی مشابه کاشی‌های توینبی، در خیابانی در توپیکا دیده شدند که تا عصر روز بعد، برداشته شدند. کمتر از یک ماه بعد در ۱۷ جولای ۲۰۱۳ کاشی دیگری در خیابانی در سالت‌لیک‌سیتی گزارش شد. کاشی‌های جدیدی در چند بزرگراه اصلی همچون، اینتراستیت ۴۷۶ در دلاویر و در اینتراستیت ۹۵ نصب شده‌اند. در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸، بیش از شش مورد نیز در باند شمالی جاده یو.اس. ۱ از سمت درکسل هیل در دلاویر دیده شده است. این کاشی‌ها، ابعاد بزرگ‌تری نسبت به کاشی‌های اصلی داشته و دارای خط ایتالیک قرمز رنگ بودند. تفاسیر. افراد
و دارای خط ایتالیک قرمز رنگ بودند. تفاسیر. افراد و موارد اشاره شده. در که دربارهٔ کاشی‌ها ساخته شده، جاستین دوئر بر این عقیده است که «توینبی»، به مورخ بریتانیایی قرن ۲۰، آرنولد جی. توینبی اشاره داشته و «فیلم ۲۰۰۱» یا «۲۰۰۱ کوبریک» نیز اشاره‌ای است به فیلم ، ساخته استنلی کوبریک در سال ۱۹۶۸ که دربارهٔ مأموریت ارسال سرنشین به سیاره مشتری است. وبگاه toynbee.net نیز، بر این باور است که «توینبی» اشاره به داستان کوتاهی از ری بردبری به نام "کانوکتور توینبی" است. بیشتر کاشی‌ها حاوی متنی مشابه متن فوق هستند، با این
کاشی‌ها حاوی متنی مشابه متن فوق هستند، با این حال در غالب موارد، نوشته دیگری نیز در کنار نوشته اصلی دیده شده است. برخی از این نوشته‌ها به توطئه بین مطبوعات (شامل جان اس. نایت و نایت ریدر)، دولت ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی (با وجود اینکه کاشی‌ها، سال‌ها پس از فروپاشی اتحاد شوروی درست شده بودند) و یهودی‌ها مربوط می‌شوند. این نوشته‌ها، دارای سبک نگارش مشابه و کیفیت ضعیفی هستند. یکی از کاشی‌ها، در سانتیاگو در کشور شیلی، به آدرس خیابانی در فیلادلفیا، پنسیلوانیا (۲۶۲۴ اس. هفتم، فیلادلفیا، پنسیلوانیا) اشاره
(۲۶۲۴ اس. هفتم، فیلادلفیا، پنسیلوانیا) اشاره کرده است. ساکنان کنونی این خانه، چیزی در مورد کاشی‌ها نمی‌دانستند و از سوالات مردم در این مورد، به ستوه آمده‌اند؛ با این حال، همان‌طور که در فیلم مستند "" ساخته سال ۲۰۱۱، نشان داده شده است، این خانه، محل زندگی یک کاشی‌ساز منزوی است. علاقه‌مندان به کاشی‌های توینبی، بر این باور هستند که این کاشی‌ها را یک فرد اهل فیلادلفیا ساخته است. دلایل آن‌ها برای این ادعای‌شان، عبارتند از تعداد زیاد کاشی‌هایی که در این شهر پیدا شده، سن ظاهری آن‌ها، گوناگونی سبک حکاکی، وجود
شده، سن ظاهری آن‌ها، گوناگونی سبک حکاکی، وجود پیام‌هایی از خالق کاشی و آدرس فیلادلفیا در کاشی‌ای که در سانتیاگو دیده شده است.
اسکینز مجموعهٔ تلویزیونی درام نوجوان بریتانیایی است که زندگی گروهی از نوجوانان ساکن بریستول، واقع در جنوب غربی انگلستان، طیّ دورهٔ دو سالهٔ پیش از دانشگاه را روایت می‌کند. این مجموعه به موضوعات بحث‌برانگیزی همچون خانواده‌های ناکارآمد، بیماری روانی (همچون اختلال خوردن و اختلال دوقطبی)، روابط جنسی نوجوانان، سوء مصرف مواد، مرگ و قلدری می‌پردازد. هریک از قسمت‌های این مجموعه، به مشکلات زندگی و دغدغه‌های یک تن از شخصیّت‌ها اختصاص داده شده است و عنوان آن قسمت نیز، برگرفته از نام همان شخصیّت است. اسکینز به نویسندگی
از نام همان شخصیّت است. اسکینز به نویسندگی "برایان الزلی" و "جیمی بریتن"، در ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۰۷، از شبکهٔ "ای۴" بر روی آنتن رفت و درمیان عموم مردم، به موفّقیّت چشم‌گیری دست یافت و همچنین مورد تحسین منتقدین واقع شد. بازیگران اصلی مجموعه پس از دو فصل حضور، جایگزین می‌شدند و درغالب ۳ نسل، تا انتهای فصل ۶ به ایفای نقش پرداختند. فصل ۷اُم و نهایی این مجموعه، به زندگی آتیِ شخصیت‌های محبوب این ۳ نسل می‌پردازد.
باگاتل شمارهٔ ۲۵ در لا مینور، وو ۵۹، معروف به برای الیزه قطعه‌ای محبوب برای پیانو اثر لودویگ فان بتهوون است. تاریخچه. بتهوون «برای الیزه» را در حدود سال ۱۸۱۰ تصنیف کرد. این اثر هرگز در زمان زندگی آهنگ‌ساز منتشر نشد و نخستین بار در سال ۱۸۶۷، چهل سال پس از مرگ وی، منتشر گردید. به گفتهٔ لودویگ نول، یابندهٔ قطعه، عبارتِ «برای الیزه در ۲۷ آوریل به عنوان یادگاری از ل. ف. بتهوون» در متن دستنویس که اکنون گم شده‌است، نوشته شده بوده‌است. امروزه هویت دقیق الیزه مشخص نیست؛ وانگهی، برخی پژوهشگران احتمال می‌دهند که
نیست؛ وانگهی، برخی پژوهشگران احتمال می‌دهند که الیزه، ترزه مالفاتی، دوست نزدیک بتهوون بوده‌است. Für Elise ( به انگلیسی For Elise ) اسم دوم یکی از مشهور ترین قطعه های هنری بتهوون هست . اسم اصلی و رسمی آن Bagatelle است . "این متن توسط شاورک نوشته شده" این قطعه هنری تا سال 1867 منشتر نشده بود, یعنی 40 سال بعد از مرگ بتهوون . کاشف این قطعه یعنی لودویگ نوهل تایید کرد که دست نوشته ی اصلی آن که تاریخی به 27 آپریل داشته گم شده است . معلوم نیست Elise که بوده است . مکس یونگر اشاره میکند که نوهل ممکن است اسم قطعه را
یونگر اشاره میکند که نوهل ممکن است اسم قطعه را به نادرستی رونویسی کرده و نوشته ی اصلی ممکن است تیتری با عنوان " Für Therese " داشته باشد که اشاره ای ست به Therese Malfatti von Rohrenbach zu Dezza ( 1792 – 1851 . او یکی از دوستان و شاگرد بتهوون بود که به او در سال 1810 پیشنهاد ازدواج داد ولی او درخواست بتههون را رد کرد و با نجیب زاده صاحب منصب ایالتی اتریشی یعنی Wilhelm von Droßdik در سال 1816 ازدواج کرد. برطبق مطالعه ی اخیری که توسط Klaus Martin Kopitz صورت گرفته است یک مدرک نامطمئن وجود دارد که این قطعه
گرفته است یک مدرک نامطمئن وجود دارد که این قطعه برای خواننده ی اپرا ی آلمانی یعنی Elisabeth Röckel نوشته شده است که بعدا همسر Johann Nepomuk Hummel شد . “Elise “ همانطوری که توسط یک کشیش کلیسا صدا میشد ( او همیشه خودش را بتی صدا میکرد ) یکی از دوستان بتهوون از سال 1808 بوده است . در حال حاضر ثابت شده است که Rudolf Schachner که در سال 1851 قطعه های موزیک Therese von Droßdik رو به ارث برد یکی از اقوام Babette Bredl بوده است که در سال 1865 به نوهل اجازه ی کپی کردن دست نوشته ای که در اختیارش بود را داد .
کپی کردن دست نوشته ای که در اختیارش بود را داد . بنابراین فرضیه ی Kopitz کاملا بدین وسیله رد میشود . موزیک شناس و پیانیست Luca Chiantore در تز دکترای خودش و در کتاب اخریش یعنی "Beethoven al piano" این موضوع رو مورد بحث گذاشت که بتهوون ممکن است کسی نبوده باشد که به این قطعه فرم و شکلی که امروز ما را آن میشناسیم داده باشد . Chiantore اشاره میکند که دست خط اصلی امضا شده که بر اساس آن لودویگ نوهل ادعا کرده است که رونویسیش رو انجام داده,ممکن است اصلا وجود نداشته باشد .از طرف دیگر ,موزیک شناس بری کوپر در یک
باشد .از طرف دیگر ,موزیک شناس بری کوپر در یک ارزیابی در سال 1984 در مجله ی موزیک تایمز اظهار نظر که یکی از دو طرح های ارزیابی دقیقا مشابه نسخه ی چاپ شده است . همچنین اشاره شده است که Elise به سادگی اشاره به اصطلاحی در این نقطه از تاریخ میکند که در آن معنی " عزیزم " رو میداده است بنابر این این امر نشان میدهد که این قطعه برای شخص خاصی نوشته نشده است .
مؤسسهٔ آموزشی مطالعات پایدار ولز (به انگلیسی: Wales Institute for Sustainable Education؛ با سرواژگان WISE) ساختمانی آموزشی واقع در مرکز فناوری جایگزین در نزدیکی شهر مکینلت، پویس در کشور ولز است. این سازه به عنوان یک نمونهٔ مورد مطالعه برای معماری پایدار و معماری سبز طراحی شده و جوایز بسیاری را دریافت کرده‌است. طراحی و ساخت. این ساختمان که توسط پت بُرر و دیوید لی طراحی شده و در ژوئن سال ۲۰۱۰ افتتاح شده‌است دارای ۲۰۰ صندلی در سالن کنفرانس و اتاق‌هایی مربوط به بخش‌های اداری و آموزشی و همچنین ۲۴ اتاق خواب است.
بخش‌های اداری و آموزشی و همچنین ۲۴ اتاق خواب است. ساختمان wise یک محل ویژه برای سخنرانی دارد و مفاهیم ساختمانی مانند سامانه غیرفعال خورشیدی و تهویه بازیابی حرارتی و همچنین مواد ساختمانی که اثر منفی کمی بر محیط زیست دارند مثل چوب، علف خشک، آهک، خاک کوبیده در آن دیده می‌شوند. مصالح ساختمانی که در ساخت این سازه به کار رفته‌اند شامل: چوب، کنف، آهک و خاک کوبیده می‌باشد. دیواره‌های خارجی این ساختمان از همپکریت ۵۰۰ میلی‌متری ساخته شده‌است و محل سخنرانی از دیوارهای بلند ۷/۲ متری با ۳۲۰ تن خاک کوبیده ساخته شده‌است.
بلند ۷/۲ متری با ۳۲۰ تن خاک کوبیده ساخته شده‌است. یک سیستم مدیریت ساختمان به منظور نظارت بر طیف گسترده‌ای از پارامترهای داخل ساختمان به کار گرفته شده‌است و اطلاعات مورد نیاز جهت پروژه‌های تحقیقاتی که توسط دانشجویان معماری پایدار CAT انجام می‌شود را تأمین می‌کند. تاریخچه، اهداف. در تابستان ۲۰۱۰ CAT مؤسسهٔ آموزش پایدار ولز را تأسیس کرد. یک ساختمان بزرگ آموزشی برای مطالعات موردی در معماری پایدار طراحی شد. این ساختمان یک محل ویژه برای سخنرانی دارد و مفاهیم ساختمانی مانند سامانه غیرفعال خورشیدی و تهویه بازیابی
مانند سامانه غیرفعال خورشیدی و تهویه بازیابی حرارتی و همچنین مواد ساختمانی که اثر منفی کمی بر محیط زیست دارند مثل چوب، علف خشک، آهک، خاک کوبیده در آن دیده می‌شوند. دیواره‌های خارجی این ساختمان از همپکریت ۵۰۰ میلی‌متری ساخته شده‌است. CAT در وهلهٔ اول، اقدامات خود را بر اساس انرژی بادی، خورشیدی و آبی انجام می‌دهد ولی پس از مدتی با کمبود توان مواجه شد و شروع به دریافت توان از کرد. اندکی پس از آن، در سال ۲۰۰۴ یک توربین بادی بزرگ جدید به کمک سود سهامی که در پروژه‌ها به Bro Dyfi Community فروخته می‌شد ساخته شد.
به Bro Dyfi Community فروخته می‌شد ساخته شد. از سپتامبر ۲۰۰۹ به بعد CAT یک سیستم میکروگرید راه‌اندازی کرد که شامل عناصری برای اقدامات درون‌شبکه‌ای و برون‌شبکه‌ای است. CAT آب مورد نیاز خود را از یک ذخیرهٔ ساختهٔ انسان در معدن سنگ ایالتی - که در ابتدا در آن محل ساخته شده بود - تأمین می‌کند و فاضلاب آن را نیز توسط که خود ساخته‌است مدیریت می‌کند. اثرات منطقه‌ای. وجود این مرکز در درهٔ Dyfi اثرات مختلفی بر محیط زیست این منطقه داشته‌است که هم‌اکنون نامزد برنامه انسان و زیست‌کره یونسکو است. CAT plc در شهر
انسان و زیست‌کره یونسکو است. CAT plc در شهر Machynlleth که نزدیک‌ترین شهر به آن است، یک کافهٔ غذای کامل گیاهی و یک فروشگاه مجزا دایر کرده‌است. وقتی CAT plc برچیده شد، قسمت امور خیریهٔ CAT مالکیت این کافهٔ گیاهخواری را در دست دارد. این کافه به صورت یک بخش خصوصی اداره می‌شود. فروشگاه غذای کامل بسته شد چون CAT مالک آن نبود اما یک فروشگاه غذای کامل جدید به نام Dyfi Wholefoods به وسیلهٔ کارکنان اضافهٔ CAT تأسیس شد. یک مجموعهٔ صنعتی با نام Dyfi Eco Park نزدیک راه‌آهن Machynlleth شامل ادارات Dulas Ltd و یک
راه‌آهن Machynlleth شامل ادارات Dulas Ltd و یک کارخانهٔ انرژی تجدیدپذیر است که توسط کارکنان قبلی CAT تأسیس شد. موارد استفاده. این ساختمان برای دوره‌های کوتاه مدت و همچنین برای "تحصیلات تکمیلی در مرکز تکنولوژی جایگزین و مرتبط با محیط زیست" در مقطع کارشناسی ارشد در رشته‌های انرژی‌های تجدید پذیر و معماری پایدار استفاده می‌شود. در این مرکز دیپلم تخصصی رشته معماری در مباحث "محیط زیست و انرژی به صورت پیشرفته" از سال ۲۰۰۸ ارائه می‌شود که به دانشجویان این فرصت را می‌دهد که مدرک سطح دو صلاحیت معماری را بدست آورند.
که مدرک سطح دو صلاحیت معماری را بدست آورند. مؤسسه wise همچنین به عنوان مکانی برای برگزاری کنفرانس‌ها استفاده می‌شود. جوایز. در سال ۲۰۱۰ ساختمان مؤسسهٔ آموزش پایدار ولز برنده جایزه رتبه اول دیلی تلگراف از لیست "۱۰ ساختمان برتر ۲۰۱۰" و رتبه چهارم "ده ساختمان برتر " گاردین در همان سال شد. همچنین ساختمان wise برنده جایزهٔ در سال ۲۰۱۱ و نیز با رای بالای داوران کاندید مدال طلای معماری برای National Eisteddfod of Wales در سال ۲۰۱۱ شد.
ژرژ روکیه (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم‌نامه‌نویس و هنرپیشه اهل فرانسه بود. فیلمشناسی. فاربیک
پل گریمو () (زاده ۲۳ مارس ۱۹۰۵ - درگذشته ۲۹ مارس ۱۹۹۴) یکی از مشهورترین پویانماهای اهل فرانسه بود وی برنده جایزه سزار افتخاری در سال ۱۹۸۹ شد
مارلن ژوبر (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه و پدیدآور اهل فرانسه است. وی بین سال‌های ۱۹۶۶ تا ۱۹۹۸ میلادی فعالیت می‌کرد. گزیده فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد: