payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خاورمیانه یا هر حادثه بین‌المللی تعمیم داد. ایتان اظهار داشت که فرقی نمی‌کند یک شبه‌نظامی نارنجک در غزه پرتاب کند یا گلوله توپ به یک شهرک شمالی شلیک کند؛ تمام این اقدامات آتش‌بس را نقض می‌کنند. شارون نیز نمی‌خواست بین جناح‌های مختلف فلسطینی تمایزی قائل شود، زیرا تمام تقصیر باید به گردن سازمان آزادی‌بخش فلسطین انداخته می‌شد. او تلاش‌ها برای ارزیابی منطقی‌تر را به عنوان پوششی برای مسئله اصلی رد کرد. در سخنرانی در کنفرانس جوانان حروت در آوریل ۱۹۸۲، او کسانی را که سعی در اتخاذ موضعی عینی‌تر داشتند، متهم کرد که
که سعی در اتخاذ موضعی عینی‌تر داشتند، متهم کرد که «یک دیوار محافظ در اطراف سازمان آزادی‌بخش فلسطین در داخل و خارج از اسرائیل» ایجاد می‌کنند. حمایت بیشتر از این دیدگاه از سوی جورج بال، دیپلمات آمریکایی، مطرح می‌شود که سازمان آزادی‌بخش فلسطین به آتش‌بس پایبند بوده است. او گفت، اسرائیل به دنبال «یک تحریک بین‌المللی شناخته‌شده» بود که الکساندر هیگ، وزیر امور خارجه، آن را برای کسب حمایت آمریکا از حمله اسرائیل به لبنان ضروری دانسته بود. منتقدان هیگ او را به «چراغ سبز نشان دادن» برای حمله اسرائیل به لبنان در ژوئن
سبز نشان دادن» برای حمله اسرائیل به لبنان در ژوئن ۱۹۸۲ متهم کرده‌اند. هیگ این اتهام را رد می‌کند و می‌گوید که او به خویشتن‌داری توصیه کرده است. در زندگی‌نامه فیلیپ حبیب، میانجی آتش‌بس، از الکساندر هیگ به عنوان فردی یاد شده که در آستانه حمله اسرائیل به لبنان، بدترین برداشت را از خود به جا گذاشت:هیگ در این ماجرا بسیار بد عمل می‌کند: او یک بازیکن تیمی نبود، قادر نبود دیگر اعضای دولت را از آنچه در حال رخ دادن بود باخبر کند، تمایلی نداشت به کسی در کاخ سفید بگوید چرا شارون در طول حمله اینقدر مطمئن بود، امیدوار
چرا شارون در طول حمله اینقدر مطمئن بود، امیدوار بود که فرستاده ویژه ریگان در مأموریت خود شکست بخورد، و درک کمی از نیازهای امنیت ملی ایالات متحده داشت — که یک رویارویی بین تانک‌های اسرائیلی و شوروی در جاده بیروت به دمشق نبود.واکنش آمریکا این بود که هیچ فشار نابجایی بر اسرائیل برای خروج از لبنان وارد نخواهند کرد، زیرا حضور اسرائیل در لبنان ممکن است کاتالیزوری برای گروه‌های متفرق لبنان باشد تا علیه نیروهای سوری و اسرائیلی متحد شوند. تحلیل هیگ، که رونالد ریگان با آن موافق بود، این بود که این اتحاد گروه‌های
با آن موافق بود، این بود که این اتحاد گروه‌های لبنانی به رئیس‌جمهور الیاس سرکیس اجازه خواهد داد تا دولت مرکزی لبنان را اصلاح کند و به پناهندگان فلسطینی تابعیت لبنانی بدهد. شواهد دیگری مبنی بر تأیید حمله اسرائیل توسط ایالات متحده از سوی چارلز کوگان، تحلیلگر باسابقه سی‌آی‌ای، ارائه می‌شود. او می‌گوید که در جلسه پنتاگون در مه ۱۹۸۲ حضور داشته که در آن شارون «با جزئیات زیاد توضیح داد که اسرائیلی‌ها چگونه قصد حمله به لبنان را دارند… واینبرگر (وزیر دفاع آمریکا) فقط آنجا نشسته بود و چیزی نمی‌گفت.» به گفته اوی
فقط آنجا نشسته بود و چیزی نمی‌گفت.» به گفته اوی شلایم، نیروی محرکه واقعی در پشت حمله اسرائیل به لبنان، آریل شارون، وزیر دفاع وقت بود. یکی از اهداف او نابودی زیرساخت‌های نظامی سازمان آزادی‌بخش فلسطین در لبنان و تضعیف آن به عنوان یک سازمان سیاسی بود تا الحاق کرانه باختری توسط اسرائیل تسهیل شود. هدف دوم، ایجاد دولت مارونی در لبنان به ریاست بشیر جمیل و امضای پیمان صلح بین دو کشور بود، و هدف سوم بیرون راندن ارتش سوریه از لبنان. همچنین، به گفته شلایم، با تکمیل عقب‌نشینی اسرائیل از سینا در مارس ۱۹۸۲، بر اساس مفاد
اسرائیل از سینا در مارس ۱۹۸۲، بر اساس مفاد پیمان صلح مصر و اسرائیل، دولت به رهبری لیکود در اسرائیل رویکرد خود را نسبت به جهان عرب سخت‌تر و تهاجمی‌تر کرد. به گفته زیو مائوز در "کتاب «دفاع از سرزمین مقدس: تحلیلی انتقادی از امنیت ملی و سیاست خارجی اسرائیل»"، اهداف جنگ در درجه اول توسط وزیر دفاع وقت، آریل شارون، تدوین شد و چهار مورد را در بر می‌گرفت: جورج بال در برابر کمیته امور خارجی سنای ایالات متحده شهادت داد که استراتژی بلندمدت شارون، همان‌طور که در مکالمات آشکار شد، «بیرون راندن فلسطینی‌ها از کرانه
آشکار شد، «بیرون راندن فلسطینی‌ها از کرانه باختری… و اجازه دادن به تعداد کافی از آن‌ها برای ماندن برای کار» بود. طرح نظامی با نام رمز «کاج‌های بزرگ» که توسط ارتش اسرائیل تهیه شده بود، تهاجم به لبنان تا بزرگراه دمشق-بیروت و اتصال با نیروهای مارونی را در نظر داشت. این طرح ابتدا در ۲۰ دسامبر ۱۹۸۱ توسط بگین به کابینه اسرائیل ارائه شد، اما توسط اکثر وزرا رد شد. به گفته آوی شلایم، شارون و رئیس ستاد رافائل ایتان، با درک اینکه هیچ شانسی برای متقاعد کردن کابینه برای تصویب یک عملیات گسترده در لبنان وجود ندارد،
برای تصویب یک عملیات گسترده در لبنان وجود ندارد، تاکتیک متفاوتی را اتخاذ کردند و قصد داشتند «عملیات کاج‌های بزرگ» را به صورت مرحله‌ای با دستکاری تحریکات دشمن و پاسخ‌های اسرائیل اجرا کنند. در ۳ ژوئن ۱۹۸۲، شلومو آرگوف، سفیر اسرائیل در بریتانیا، در لندن توسط شبه‌نظامیان وابسته به سازمان ابونضال که از حمایت عراق برخوردار بودند، مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به شدت مجروح شد. این حمله به دستور سرویس اطلاعاتی عراق انجام شد. پس از حمله، تروریست‌ها به سفارت عراق در لندن رفتند و سلاح را در آنجا گذاشتند. شارون در
در لندن رفتند و سلاح را در آنجا گذاشتند. شارون در خاطرات خود اظهار داشت که این حمله «صرفاً جرقه‌ای بود که فیتیله را روشن کرد.» مناخم بگین، نخست‌وزیر اسرائیل، از این واقعه به عنوان «تحریک بین‌المللی شناخته‌شد» لازم برای حمله به لبنان استفاده کرد. این واقعیت که سازمان ابونضال رقیب دیرینه سازمان آزادی‌بخش فلسطین بود، و رئیس آن توسط دادگاه سازمان آزادی‌بخش فلسطین محکوم به اعدام شده بود، و اینکه پلیس بریتانیا گزارش داده بود که رهبران سازمان آزادی‌بخش فلسطین در «لیست ترور» مهاجمان قرار داشتند، بگین را منصرف
در «لیست ترور» مهاجمان قرار داشتند، بگین را منصرف نکرد. انگیزه‌های عراق برای این سوءقصد ممکن است مجازات اسرائیل به خاطر تخریب راکتور هسته‌ای عراق در ژوئن ۱۹۸۱ و تحریک یک جنگ در لبنان بوده باشد که رهبران عراقی محاسبه کرده بودند برای رژیم رقیب بعث در سوریه مضر خواهد بود — چه سوریه برای کمک به سازمان آزادی‌بخش فلسطین مداخله می‌کرد یا نه. در جلسه کابینه اسرائیل در روز بعد، هم بگین و هم ایتان گزارش‌های اطلاعاتی مبنی بر اینکه مقصر احتمالی گروه ابونضال است را بی‌اهمیت جلوه دادند. بگین صحبت‌های مشاور خود در امور
جلوه دادند. بگین صحبت‌های مشاور خود در امور تروریسم را قطع کرد و استدلال کرد که تمام شبه‌نظامیان فلسطینی عضو سازمان آزادی‌بخش فلسطین هستند، در حالی که ایتان کارکنان اطلاعاتی را به دلیل موشکافی‌های بی‌مورد مسخره کرد و خواستار حمله به سازمان آزادی‌بخش فلسطین شد. با این حال، ابونضال در سال ۱۹۷۴ به دلیل یک اصل اساسی از عرفات و سازمان آزادی‌بخش فلسطین جدا شده بود: اینکه جنبش ملی فلسطینی رویکرد مرحله‌ای و تدریجی برای تأمین یک کشور فلسطینی را در پیش گرفته و به یک مسیر سیاسی وارد شده. عدم درک تفاوت بین گروه‌های
مسیر سیاسی وارد شده. عدم درک تفاوت بین گروه‌های فلسطینی و جهل مطلق به سیاست فلسطینی در بخش عمده‌ای از اسرائیلی‌ها و یهودیان، به نفع کسانی بود که نمی‌خواستند بین سازمان آزادی‌بخش فلسطین و گروه ابونضال تمایز قائل شوند. بدین ترتیب، به جای یک طرح برای یافتن گروه ابونضال در دمشق یا بغداد، طرح حمله به لبنان فعال شد. سازمان آزادی‌بخش فلسطین هرگونه همدستی در این حمله را رد کرد، اما اسرائیل با حملات هوایی و توپخانه‌ای تلافی‌جویانه و سنگین علیه اهداف فلسطینی در لبنان، از جمله اردوگاه‌های سازمان آزادی‌بخش فلسطین،
از جمله اردوگاه‌های سازمان آزادی‌بخش فلسطین، پاسخ داد. اردوگاه‌های صبرا و شتیلا به مدت چهار ساعت بمباران شدند و بیمارستان محلی «غزه» نیز مورد اصابت قرار گرفت. حدود ۲۰۰ نفر در جریان این حملات کشته شدند. سازمان آزادی‌بخش فلسطین نیز با شلیک راکت به شمال اسرائیل پاسخ داد که خسارات قابل توجهی و تلفاتی به بار آورد. به گفته منبعی دیگر، بیست روستا در منطقه جلیل هدف قرار گرفتند و ۳ اسرائیلی مجروح شدند. به گفته شلایم، یاسر عرفات که در آن زمان در عربستان سعودی بود، از طریق سعودی‌ها به آمریکایی‌ها گفت که مایل است
از طریق سعودی‌ها به آمریکایی‌ها گفت که مایل است گلوله‌باران مرزی را متوقف کند. اما این پیام توسط دولت اسرائیل نادیده گرفته شد. رئیس‌جمهور ریگان همچنین پیامی به بگین فرستاد و از او خواست که حمله را گسترش ندهد. در ۴ ژوئن، کابینه اسرائیل مجوز حمله‌ای گسترده را صادر کرد. یک سند موساد که در سال ۲۰۲۲ از حالت طبقه‌بندی خارج شد، نشان داد که برنامه‌ریزی برای حمله از اواسط سال ۱۹۸۱ آغاز شده و پیر جمیل، رهبر مسیحیان لبنان، در ژانویه ۱۹۸۲ از آن مطلع شده است طبق این سند، سیاست اسرائیل در قبال لبنان عمدتاً توسط ارتش
سند، سیاست اسرائیل در قبال لبنان عمدتاً توسط ارتش دیکته می‌شد تا دولت. گاه‌شمار. تهاجم. در ۶ ژوئن ۱۹۸۲، نیروهای اسرائیلی به فرماندهی وزیر دفاع آریل شارون، حمله‌ای سه‌جانبه به جنوب لبنان را در قالب «عملیات صلح برای جلیل» آغاز کردند. تقریباً ۶۰٬۰۰۰ سرباز و بیش از ۸۰۰ تانک، با پشتیبانی شدید هواپیما، هلیکوپترهای تهاجمی، توپخانه و قایق‌های موشک‌انداز، از سه منطقه از مرز اسرائیل و لبنان عبور کردند. همزمان، نیروهای زرهی، چتربازان و کماندوهای نیروی دریایی اسرائیل با کشتی‌های آبی-خاکی از اشدود به سمت سواحل لبنان در
کشتی‌های آبی-خاکی از اشدود به سمت سواحل لبنان در شمال صیدا حرکت کردند. هدف علنی اسرائیل، عقب راندن نیروهای سازمان آزادی‌بخش فلسطین به فاصله به سمت به سمت شمال بود. نیروهای اسرائیلی در غربی‌ترین جبهه، قرار بود در امتداد جاده ساحلی به سوی صور پیشروی کنند. مأموریت آن‌ها این بود که از صور عبور کرده، سه اردوگاه سازمان آزادی‌بخش فلسطین در آن منطقه را نابود کنند و سپس به سمت شمال در امتداد ساحل به سوی صیدا و دامور حرکت کنند. هم‌زمان، نیروهای اسرائیلی یک عملیات آبی-خاکی را در شمال صیدا انجام می‌دادند تا راه فرار
را در شمال صیدا انجام می‌دادند تا راه فرار نیروهای سازمان آزادی‌بخش فلسطین را مسدود کنند. در مرکز، دو لشکر قرار بود از شمال و جنوب ارتفاعات مشرف به قلعه بوفور، که به عنوان سنگر سازمان آزادی‌بخش فلسطین استفاده می‌شد، پیشروی کرده و تقاطع جاده در نبطیه را تصرف کنند. یک گردان شناسایی نخبه نیز قرار بود خود قلعه را به تصرف درآورد. این دو لشکر سپس به دو قسمت تقسیم می‌شدند؛ یکی به سمت غرب می‌رفت تا با نیروهای ساحلی ارتباط برقرار کند، و دیگری به سوی جزین و از آنجا در امتداد جناح راست نیروهای سوری در دره بقاع حرکت
در امتداد جناح راست نیروهای سوری در دره بقاع حرکت می‌کرد. شرقی‌ترین نیروی اسرائیلی، که بزرگ‌ترین آن‌ها بود، وارد دره بقاع شد. مأموریت آن جلوگیری از ارسال نیروهای کمکی سوریه و ممانعت از دخالت نیروهای سوری در عملیات جاده ساحلی بود. پیشروی به سمت بیروت. پیشروی در امتداد جاده ساحلی با بمباران سنگین توپخانه و حملات هوایی آغاز شد، اما به سرعت کند شد و از برنامه زمانی عقب ماند. باریک بودن جاده باعث پیشروی کند می‌شد و زره‌پوش‌های اسرائیلی در یک ترافیک بزرگ گیر کردند. چندین خودروی زرهی توسط رزمندگان سازمان
گیر کردند. چندین خودروی زرهی توسط رزمندگان سازمان آزادی‌بخش فلسطین که در سه بیشه‌زار در امتداد جاده پنهان شده بودند، با سلاح‌های ضدتانک منهدم شدند. یکی از گردان‌های پیشرو، که قرار بود از صور عبور کرده و یک موضع بازدارنده در شمال شهر ایجاد کند، به اشتباه به مرکز شهر پیچید و در آنجا کمین خورد. ساعت هشت شب، نیروها از رودخانه لیتانی عبور کرده و به سمت صیدا حرکت کردند. در بخش مرکزی، مأموریت طبق برنامه پیش رفت. دو لشکر اسرائیلی از هر دو طرف قلعه بوفور را دور زدند. اگرچه دستور به تعویق انداختن تصرف قلعه بوفورت
اگرچه دستور به تعویق انداختن تصرف قلعه بوفورت صادر شده بود، اما این دستور به موقع به نیروهای اسرائیلی نرسید تا از عملیات جلوگیری کند و نیروهای تیپ گولانی اسرائیل در نبرد شدید بوفور، قلعه را تصرف کردند. تقاطع جاده‌ای در نبطیه نیز تا پایان روز اول امن شد. در همین حال، شرقی‌ترین نیرو وارد دره بقاع شد و به سمت مواضع سوریه پیش رفت. یک لشکر از طریق جاده‌ای که توسط مهندسان نظامی اسرائیل ساخته شده بود از کوه حِرمون عبور کرد و شهر حاصبیا را پاکسازی نمود، سپس به سمت راست چرخید و به سمت راشیا پیشروی کرد. اگرچه
سمت راست چرخید و به سمت راشیا پیشروی کرد. اگرچه نیروهای اسرائیلی در کف دره متوقف شدند، اما نیروهای سوری را از شرق و غرب در محاصره داشتند. سوری‌ها مقاومت حداقلی از خود نشان دادند و فقط با توپخانه حملات ایذایی انجام دادند. در پایان روز اول، عملیات تقریباً به‌طور کامل طبق برنامه پیش رفته بود، هرچند که پیشروی در امتداد جاده ساحلی با تأخیر همراه بود. با وجود تأخیرها، پیشروی اسرائیل در امتداد جاده ساحلی به‌طور پیوسته ادامه یافت. این پیشروی با حملات هوایی سنگین علیه مواضع سازمان آزادی‌بخش فلسطین که شامل استفاده
مواضع سازمان آزادی‌بخش فلسطین که شامل استفاده از بمب‌های خوشه‌ای نیز می‌شد، پشتیبانی می‌شد. قایق‌های موشکی اسرائیلی نیز از توپ‌های ۷۶ میلی‌متری برای نابودی اهداف در امتداد ساحل استفاده کردند و در ده روز جنگ ۳٬۵۰۰ گلوله شلیک کردند. زره‌پوش‌های اسرائیلی به پیشروی به سمت صیدا ادامه دادند، در حالی که پیاده‌نظام‌های اسرائیلی به سه اردوگاه پناهندگان فلسطینی در منطقه که به عنوان پایگاه‌های سازمان آزادی‌بخش فلسطین استفاده می‌شدند، یعنی الرشیدیه، برج الشمالی و الباس، حمله کردند. همه اردوگاه‌ها با شبکه‌ای از سنگرها،
حمله کردند. همه اردوگاه‌ها با شبکه‌ای از سنگرها، خندق‌ها و مواضع تیراندازی در هم تنیده بودند. اسرائیلی‌ها هر بخش از اردوگاه را با استفاده از یک روش مشابه به تصرف درآوردند: ابتدا هشدارهایی از طریق بلندگوها پخش می‌شد که از غیرنظامیان می‌خواستند منطقه را ترک کنند، سپس بمباران هوایی و توپخانه‌ای آغاز می‌شد و پس از آن حمله پیاده‌نظام صورت می‌گرفت. پیاده‌نظام‌های اسرائیلی مجبور به درگیری در نبردهای شدید شهری در خیابان‌های باریک بودند. مدافعان سازمان آزادی‌بخش فلسطین مقاومت شدیدی از خود نشان دادند و گاهی از
فلسطین مقاومت شدیدی از خود نشان دادند و گاهی از غیرنظامیان به عنوان سپر انسانی استفاده می‌کردند. چهار روز درگیری برای تأمین امنیت الرشیدیه و سه روز برای تأمین امنیت دو اردوگاه دیگر طول کشید. هم‌زمان، یک عملیات آبی-خاکی توسط اسرائیل در شمال صیدا انجام شد که با یک بمباران انحرافی از اهداف دور از منطقه فرود توسط قایق‌های موشکی و هواپیماها آغاز شد. سپس دو گروه از کماندوهای یگان دریایی شایتت ۱۳ به ساحل آمدند تا دفاع دشمن را بررسی کرده و محل ورود را تأمین کنند؛ یکی از آن‌ها به دهانه رودخانه اولیه شنا کرد و دیگری
از آن‌ها به دهانه رودخانه اولیه شنا کرد و دیگری با قایق‌های لاستیکی به ساحل رفت. پس از یک تبادل آتش کوتاه با فلسطینیان مسلح، فرود اصلی آغاز شد، با چتربازانی که با قایق‌های لاستیکی به ساحل آمدند تا یک سرپل ایجاد کنند و پس از آن سه قایق فرود، نیروها و زره‌پوش‌ها را پیاده کردند. در روزهای بعد، سه کشتی فرود بین اسرائیل و لبنان دررفت‌وآمد بودند و نیروها و زره‌پوش‌های بیشتری را به سرپل منتقل کردند. پاسخ سازمان آزادی‌بخش فلسطین به شلیک‌های بی‌اثر خمپاره محدود بود، در حالی که قایق‌های موشکی و هواپیماهای اسرائیلی
در حالی که قایق‌های موشکی و هواپیماهای اسرائیلی به مواضع فلسطینیان حمله می‌کردند. در مجموع، حدود ۲٬۴۰۰ سرباز و ۴۰۰ تانک و نفربر زرهی پیاده شدند. از ساحل، این نیروها به سمت صیدا پیشروی کردند و توسط آتش توپخانه دریایی از قایق‌های موشکی پشتیبانی می‌شدند. هم‌زمان، نیروهای اسرائیلی در بخش مرکزی به سمت جِزین پیشروی کردند، در حالی که نیروهای بخش شرقی در جای خود باقی ماندند، اما شروع به برپایی مواضع توپخانه سنگین کردند که واحدهای موشکی زمین به هوای سوریه را در برد توپخانه‌ای قرار می‌داد. در همین حال، نیروهای
برد توپخانه‌ای قرار می‌داد. در همین حال، نیروهای اسرائیلی در حال پیشروی در امتداد جاده ساحلی به حومه صیدا رسیدند، اما به دلیل مقاومت شدید در خیابان‌های اصلی و اردوگاه آوارگان عین‌الحلوه در لبه جنوب شرقی شهر، متوقف شدند. پس از اینکه تلاش چتربازان برای تصرف مرکز شهر و تأمین مسیر شمال-جنوب از طریق شهر ناکام ماند، شهر از طریق یک مسیر انحرافی در میان تپه‌های شرقی دور زده شد. پس از ارتباط با نیروهایی که در شمال صیدا پیاده شده بودند، نیروی دیگری از چتربازان و زره‌پوش‌ها با پشتیبانی هوایی و توپخانه‌ای سنگین از
با پشتیبانی هوایی و توپخانه‌ای سنگین از طریق مرکز صیدا پیشروی کرده و در نبردی شدید یک مسیر شمال-جنوب را در داخل شهر پاکسازی کردند. یک لشکر اسرائیلی دیگر از طریق شهر عبور کرد تا با نیروهای شمال صیدا ارتباط برقرار کند. در مرکز، بیشتر نیروهای اسرائیلی که به سمت جزین پیشروی می‌کردند، از شهر عبور کردند تا به پیشروی به سوی بزرگراه اصلی در منطقه ادامه دهند، و یک نیروی بازدارنده را در منطقه باقی گذاشتند که به زودی یک تیپ زرهی نیز به آن پیوست. درگیری بین اسرائیلی‌ها و نیروهای سوری که شهر را در اختیار داشتند، در
و نیروهای سوری که شهر را در اختیار داشتند، در جزین آغاز شد. در نبرد جزین، نیروهای اسرائیلی شامل دو گردان تانک که توسط یک گروهان شناسایی و یک گروه مهندسی پشتیبانی می‌شدند، در یک نبرد شدید یک‌روزه علیه یک گردان سوری، جزین را به تصرف درآوردند، سپس یک ضدحمله شدید توسط ده‌ها کماندوی سوری در طول شب را دفع کردند که تا سپیده‌دم ادامه یافت. در همین حال، نیروهای اسرائیلی به پیشروی در امتداد جناح راست سوری‌ها ادامه دادند. نیروهای اسرائیلی در امتداد ساحل نیز تصرف صیدا را تکمیل کردند. چتربازان به قصبه (بخش قدیمی شهر)
را تکمیل کردند. چتربازان به قصبه (بخش قدیمی شهر) حمله کردند، در حالی که نیروی ترکیبی از پیاده‌نظام تیپ گولانی و تانک‌ها به عین‌الحلوه حمله کردند. قصبه در سه روز امن شد؛ چتربازان با احتیاط پیشروی کردند و موفق شدند آن را بدون تلفات تصرف کنند. با این حال، نبرد در عین‌الحلوه یکی از شدیدترین نبردهای کل جنگ بود. این اردوگاه به شدت مستحکم شده بود و توسط رزمندگان سازمان آزادی‌بخش فلسطین و بنیادگرایان اسلامی دفاع می‌شد. مدافعان با سرسختی بر سر هر کوچه و خانه‌ای می‌جنگیدند، و بنیادگرایان به غیرنظامیانی که می‌خواستند
و بنیادگرایان به غیرنظامیانی که می‌خواستند تسلیم شوند، شلیک می‌کردند. پیشروی اسرائیل کند بود و با بمباران گسترده هوایی و توپخانه‌ای پشتیبانی می‌شد. نیروهای دفاعی اسرائیل از تاکتیک قبلی خود مبنی بر درخواست از غیرنظامیان برای ترک منطقه با بلندگو، قبل از حمله به آن، استفاده کردند. حدود هشت روز طول کشید تا اردوگاه سقوط کند، و نبرد با آخرین مقاومت مدافعان در مسجد اردوگاه به اوج خود رسید که توسط نیروهای دفاعی اسرائیل منفجر شد. در تلاش برای برقراری برتری هوایی و آزادی عمل بیشتر، نیروی هوایی اسرائیل در ۹ ژوئن
و آزادی عمل بیشتر، نیروی هوایی اسرائیل در ۹ ژوئن عملیات «ملخ کریکت ۱۹» را آغاز کرد. در طول این عملیات، نیروی هوایی اسرائیل با ساقط کردن ۲۹ هواپیمای سوری و همچنین انهدام ۱۷ سامانه موشکی ضدهوایی سوری، یک پیروزی چشمگیر را به دست آورد. در این عملیات از روش‌های جنگ الکترونیک برای گیج کردن و اخلال در رادارهای سوریه استفاده شد. تنها تلفات شناخته‌شده اسرائیلی‌ها یک پهپاد سرنگون‌شده و دو جنگنده آسیب‌دیده بود. در اواخر همان شب، یک حمله هوایی اسرائیل یک تیپ زرهی سوری را که از بعلبک به سمت جنوب در حرکت بود، نابود کرد
را که از بعلبک به سمت جنوب در حرکت بود، نابود کرد و نیروی هوایی اسرائیل روز بعد شش سامانه موشکی زمین به هوای سوری دیگر را هدف قرار داد و منهدم کرد. شرقی‌ترین نیروی اسرائیل که ثابت مانده بود، پیشروی خود را در دره بقاع از سر گرفت. در مرکز، نیروهای اسرائیلی با نزدیک شدن به عین‌الزحلطه توسط سوری‌ها کمین خوردند و با آتش نیروهای سوری که از مواضع برتر شلیک می‌کردند، زمین‌گیر شدند. اسرائیلی‌ها کند شدند و یک گردان پیاده‌نظام با هلیکوپتر برای تقویت آن‌ها فرستاده شد. شهر تنها پس از دو روز نبرد زرهی و پیاده‌نظام تصرف
شهر تنها پس از دو روز نبرد زرهی و پیاده‌نظام تصرف شد. این نبرد برای اسرائیلی‌ها ۱۱ کشته و ۴ تانک هزینه داشت، در حالی که سوری‌ها حدود ۱۰۰ کشته و ۳۵ تانک از دست دادند. پس از سقوط عین‌الزحلطه، اسرائیلی‌ها به سمت شهر عین‌داره که مشرف به بزرگراه بیروت-دمشق بود، پیشروی کرده و ارتفاعات مشرف به شهر را تصرف کردند. در امتداد جاده به سوی عین‌داره، اسرائیلی‌ها با واحدهای تانک و کماندوی سوری مواجه شدند و به دلیل بهره‌برداری سوری‌ها از زمین، زمین‌گیر شدند. اسرائیلی‌ها درخواست پشتیبانی هوایی کردند و هلیکوپترهای تهاجمی
درخواست پشتیبانی هوایی کردند و هلیکوپترهای تهاجمی اسرائیلی که از دره‌ها برای پرواز در ارتفاع پایین‌تر از اهداف خود برای کسب عنصر غافلگیری استفاده می‌کردند، به ویژه علیه تانک‌های سوری مؤثر بودند. پس از یک نبرد یک‌روزه، اسرائیلی‌ها عین‌داره را محاصره کردند و در موقعیتی قرار گرفتند که می‌توانستند به بزرگراه حمله کنند. در ۱۰ ژوئن ۱۹۸۲، نیروی هوایی اسرائیل یک ستون از نیروهای تیپ نهال خودی را با یک واحد کماندوی سوری اشتباه گرفت. یک جنگنده F-4 فانتوم نیروی هوایی به گردان ۹۳۱، که با نفربرهای زرهی روباز در جنوب
به گردان ۹۳۱، که با نفربرهای زرهی روباز در جنوب شرقی لبنان پیشروی می‌کرد، با مهمات خوشه‌ای حمله کرد. از این واحد ۲۴ کشته و ۱۰۸ زخمی و ۳۰ سرباز دیگر دچار شوک ناشی از انفجار شدند. در شرق، نیروهای اسرائیلی در امتداد چهار مسیر اصلی به سوی جوب جنین، در امتداد هر دو طرف مخزن قراون پیشروی کردند. سوری‌ها به شدت مقاومت کردند. پیاده‌نظام‌های سوری مسلح به سلاح‌های ضدتانک علیه تانک‌های اسرائیلی کمین کردند و هلیکوپترهای گازل سوری مسلح به موشک‌های HOT علیه زره‌پوش‌های اسرائیلی مؤثر بودند. با این حال، اسرائیلی‌ها موفق به
مؤثر بودند. با این حال، اسرائیلی‌ها موفق به تصرف کف دره شدند و سوری‌ها عقب‌نشینی کردند. اسرائیلی‌ها راشیا را تصرف کردند، از کفرقوق عبور کرده و حومه یانتا را گرفتند. جوب جنین نیز به دست اسرائیلی‌ها افتاد. دامنه پیشروی اسرائیل تضمین کرد که نیروهای کمکی سوریه از استقرار در غرب مخزن قراون مسدود شوند. سپس یک گردان زرهی اسرائیلی به سمت جوب جنین و شهر سلطان یعقوب پیشروی کرد و در کمین نیروهای سوری قرار گرفت. در نبرد سلطان یعقوب، اسرائیلی‌ها به شدت جنگیدند تا خود را از مخمصه نجات دهند و درخواست نیروی کمکی و آتش
را از مخمصه نجات دهند و درخواست نیروی کمکی و آتش توپخانه برای پوشش عقب‌نشینی کردند. پس از شش ساعت، اسرائیلی‌ها موفق به عقب‌نشینی شدند و ۱۰ تانک و ۳ نفربر زرهی را از دست دادند. علاوه بر این، یک نبرد هوایی بزرگ دیگر رخ داد که در آن نیروی هوایی اسرائیل ۲۵ هواپیمای جت و ۴ هلیکوپتر سوری را ساقط کرد. در غرب، در حالی که نیروهای دفاعی اسرائیل مقاومت باقیمانده در صور و صیدا را پاکسازی می‌کردند، پیشروی اسرائیل به سوی بیروت ادامه یافت و واحدهای تانک و کماندوی سوریه به جنوب بیروت اعزام شدند تا سازمان آزادی‌بخش فلسطین
جنوب بیروت اعزام شدند تا سازمان آزادی‌بخش فلسطین را تقویت کنند. وقتی اسرائیلی‌ها به حومه بیروت یعنی کفر سیل رسیدند، برای اولین بار با نیروی مشترک سوریه و سازمان آزادی‌بخش فلسطین روبرو شدند و نبرد دشواری برای تصرف آن انجام دادند. نیروهای دفاعی اسرائیل موقتاً پیشروی خود را در بخش غربی در کفر سیل متوقف کردند. در ۱۱ ژوئن، اسرائیل و سوریه اعلام کردند که در ظهر به یک آتش‌بس توافق کرده‌اند، که شامل سازمان آزادی‌بخش فلسطین نمی‌شد. آتش‌بس قرار بود در ظهر به اجرا درآید. درست قبل از به اجرا درآمدن آتش‌بس، سوری‌ها یک
درست قبل از به اجرا درآمدن آتش‌بس، سوری‌ها یک ستون از تانک‌های تی-۷۲ را به گونه‌ای حرکت دادند که در مقابل نیروهای اسرائیلی در دره قرار گیرند. تیم‌های پیاده‌نظام اسرائیلی مسلح به موشک‌های ضدتانک بی‌جی‌ام-۷۱ تاو در ستون سوری کمین کردند و ۱۱ تانک را منهدم کردند. یک نبرد هوایی دیگر نیز رخ داد که در آن اسرائیلی‌ها ۱۸ هواپیمای جت سوری دیگر را ساقط کردند. پیشروی اسرائیل به سوی بیروت در غرب، در ۱۱ ژوئن به خلده رسید. این شهر در شش مایلی جنوب بیروت، آخرین موضع سازمان آزادی‌بخش فلسطین در مقابل فرودگاه بیروت بود.
آزادی‌بخش فلسطین در مقابل فرودگاه بیروت بود. رزمندگان سازمان آزادی‌بخش فلسطین، به رهبری عبدالله صیام، یک عملیات عقب‌دارنده را انجام دادند که پیشروی اسرائیل را برای شش روز متوقف کرد. صیام در این درگیری‌ها کشته شد. اسرائیلی‌ها که در حومه بیروت ایستاده بودند، به سمت فرودگاه پیشروی کردند و درگیری‌های مکرری با واحدهای سازمان آزادی‌بخش فلسطین و سوریه داشتند، در حالی که هواپیماهای جنگی اسرائیل به بمباران مواضع سازمان آزادی‌بخش فلسطین در بیروت ادامه می‌دادند. وضعیت سازمان آزادی‌بخش فلسطین به تدریج بدتر شد، زیرا
سازمان آزادی‌بخش فلسطین به تدریج بدتر شد، زیرا پیشروی اسرائیل باعث تهدید به محاصره سازمان آزادی‌بخش فلسطین و یک تیپ سوری مستقر با آن‌ها در شهر می‌شد. با پیشروی اسرائیلی‌ها از جنوب و بخش شرقی بیروت که در دست نیروهای مسیحی لبنانی بود، تنها راه خروج، بزرگراه بیروت-دمشق بود و اسرائیلی‌ها در حال تقویت نیروهای خود در عین‌داره در بخش شرقی بودند، که در موقعیتی قرار داشتند تا به بزرگراه حمله کرده و هرگونه تلاش سازمان آزادی‌بخش فلسطین برای فرار را مسدود کنند. در ۱۲ ژوئن، آتش‌بس اسرائیل و سوریه به سازمان آزادی‌بخش
ژوئن، آتش‌بس اسرائیل و سوریه به سازمان آزادی‌بخش فلسطین نیز گسترش یافت. با توقف پیشروی اسرائیل، اسرائیلی‌ها توجه خود را به منطقه‌ای که در جنوب لبنان اشغال کرده بودند معطوف کردند و سیاستی را برای ریشه‌کن کردن هرگونه بازمانده از سازمان آزادی‌بخش فلسطین آغاز کردند. سربازان اسرائیلی شروع به جستجو برای انبارهای اسلحه کردند و اعضای مشکوک به عضویت در سازمان آزادی‌بخش فلسطین به‌طور سیستماتیک دستگیر و غربالگری شدند و به یک اردوگاه بازداشت در ارتفاعات اَمون منتقل شدند. در ۱۳ ژوئن، کمتر از دوازده ساعت پس از به اجرا
در ۱۳ ژوئن، کمتر از دوازده ساعت پس از به اجرا درآمدن آتش‌بس اسرائیل و سازمان آزادی‌بخش فلسطین، این توافق از هم پاشید و درگیری‌های سنگینی در اطراف خلده درگرفت. در حالی که درگیری‌ها ادامه داشت، یک واحد زرهی نیروهای دفاعی اسرائیل به سمت شمال شرقی حرکت کرد تا از خلده عبور کرده و به سمت بعبدا پیشروی کند، که مشرف به فرودگاه بود و می‌توانست به عنوان یک نقطه استقرار دیگر برای قطع بزرگراه بیروت-دمشق استفاده شود. تا ۱۴ ژوئن، نیروهای سوری در حال استقرار در خلده بودند. واحدهای سوری در بیروت و سه گردان کماندوی مسلح به
واحدهای سوری در بیروت و سه گردان کماندوی مسلح به سلاح‌های ضدتانک، مواضع دفاعی را در جنوب غربی فرودگاه اتخاذ کردند تا هرگونه تلاش اسرائیل برای تصرف آن را مسدود کنند. اسرائیلی‌ها تلاش کردند با عبور از جادهٔ کنار شویفات و عبور از جاده‌ای باریک، شیب‌دار و پر پیچ و خم به سمت بعبدا، از این استحکامات عبور کنند، اما توسط یک گردان کماندویی سوری غافلگیر شدند. سوری‌ها با نارنجک‌های راکتی و موشک‌های ضد تانک از فاصلهٔ نزدیک به زره‌پوش‌های اسرائیلی حمله کردند. پیاده‌نظام اسرائیلی پیاده شد و با سوری‌ها درگیر شد. نبرد
اسرائیلی پیاده شد و با سوری‌ها درگیر شد. نبرد شدیدی درگرفت و اسرائیلی‌ها از فاصلهٔ بسیار نزدیک توپخانه را فراخواندند. اسرائیلی‌ها بی‌وقفه پیشروی کردند و پس از چهارده ساعت نبرد شدید که در عین عنوب و سوق الغرب شدت گرفت، مواضع سوری‌ها را شکستند و وارد بعبدا شدند. نیروهای دفاعی اسرائیل فوراً نیروی کمکی به ستون در بعبدا فرستادند تا آن را قادر به انجام عملیات‌های بعدی کنند. از بعبدا، نیروی اسرائیلی به سه ستون تقسیم شد، که یکی از آنها از بزرگراه عبور کرده و وارد منطقه کوهستانی شمال شرقی شد، دیگری به سمت غرب چرخید
کوهستانی شمال شرقی شد، دیگری به سمت غرب چرخید و در تپه‌های شیب‌دار غرب بیروت موضع گرفت، و یکی به سمت کحاله، که در ادامه بزرگراه قرار داشت، چرخید. در جنوب، نیروهای دفاعی اسرائیل، نیروهای سازمان آزادی‌بخش فلسطین را از شویفات بیرون راندند، اما نبرد مهمی رخ نداد. اسرائیلی‌ها اکنون بزرگراه بیروت-دمشق را قطع کرده بودند و تمام نیروهای سازمان آزادی‌بخش فلسطین و سوریه را در شهر به دام انداختند. در ۱۵ ژوئن، اسرائیل به تمام نیروهای سوری در بیروت، در صورتی که از شهر به دره بقاع در شرق عقب‌نشینی کنند، عبور آزاد پیشنهاد