payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نتچیسی (به لاتین: Ntchisi) یک شهر در مالاوی است که در منطقه مرکزی مالاوی واقع شده‌است. خصوصیات. نتچیسی ۹٬۷۳۷ نفر جمعیت دارد.
سالیما (شهر) (به لاتین: Salima (township)) یک شهر در مالاوی است که در منطقه مرکزی مالاوی واقع شده‌است. خصوصیات. سالیما ۴۰٬۱۰۶ نفر جمعیت دارد و ۵۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بالاکا (به لاتین: Balaka) یک شهر در مالاوی است که در منطقه جنوبی مالاوی واقع شده‌است. خصوصیات. بالاکا ۲۴٬۰۵۲ نفر جمعیت دارد.
لیوونده (به لاتین: Liwonde) یک شهر در مالاوی است که در منطقه جنوبی مالاوی واقع شده‌است. خصوصیات. لیوونده ۲۹٬۴۸۹ نفر جمعیت دارد.
مانگوچی (به لاتین: Mangochi) یک شهر در مالاوی است که در منطقه جنوبی مالاوی واقع شده‌است. خصوصیات. مانگوچی ۵۱٬۴۲۹ نفر جمعیت دارد.
مونکی بای (به لاتین: Monkey Bay) یک شهر در مالاوی است که در منطقه جنوبی مالاوی واقع شده‌است. خصوصیات. مونکی بای ۱۴٬۵۹۱ نفر جمعیت دارد و ۴۹۶٫۸۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
نسانجه (به لاتین: Nsanje) یک شهر در مالاوی است که در منطقه جنوبی مالاوی واقع شده‌است. خصوصیات. نسانجه ۲۷٬۱۳۱ نفر جمعیت دارد.
مولانجه (به لاتین: Mulanje) یک شهر در مالاوی است که در منطقه جنوبی مالاوی واقع شده‌است. خصوصیات. مولانجه ۲۰٬۸۷۰ نفر جمعیت دارد.
تیولو (به لاتین: Thyolo) یک شهر در مالاوی است که در منطقه جنوبی مالاوی واقع شده‌است. خصوصیات. تیولو ۷٬۰۲۹ نفر جمعیت دارد.
پهالموبه (به لاتین: Phalombe) یک شهر در مالاوی است که در منطقه جنوبی مالاوی واقع شده‌است. خصوصیات. پهالموبه ۳٬۰۵۸ نفر جمعیت دارد.
پی‌جو یا پیجر دستگاه قابل‌حملی است که از آن برای دریافت پیام‌های متنی (حرف و عدد) و صوتی با کمک امواج رادیویی استفاده می‌شود. با دستگاه پی‌جو تنها می‌توان پیام را دریافت کرد و فرستادن پیام به آن با تلفن انجام می‌شود. پیجرها در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی توسعه یافتند و در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به‌طور گسترده مورد استفاده قرار گرفتند، تا اینکه جای خود را به تلفن‌های همراه دادند، اکنون در موارد خاص استفاده می‌شوند. انفجار هزاران پیجر در لبنان و سوریه (۲۰۲۴). ۲۷ شهریور ۱۴۰۳ ساعت حوالی ۱۴ به وقت محلی هزاران پیجر در
۱۴۰۳ ساعت حوالی ۱۴ به وقت محلی هزاران پیجر در لبنان و سوریه بر اثر انفجار باتری لیتیومی منفجر شد و باعث آسیب به بیش از ۳۰۰۰ نفر و کشته شدن دست کم ۹ نفر شد. در میان آسیب دیدگان و کشته شدگان کودکان نیز دیده می‌شوند. اغلب استفاده‌کنندگان از پیجر از اعضای حزب‌الله لبنان بودند و از اسرائیل به عنوان متهم اصلی نام برده شده است. بسیاری از غیر نظامیان نیز بر اثر انفجار پیجر در اطرافشان آسیب دیدند. فرار گرمایی پس از هک شدن از عوامل احتمالی انفجار ذکر شده است. تاریخچه. اولین تلفن سیستم پیجر در سال ۱۹۴۹ توسط آلفرد جی
اولین تلفن سیستم پیجر در سال ۱۹۴۹ توسط آلفرد جی گراس طراحی شد. یکی از اولین خدمات پیجینگ عملی در سال ۱۹۵۰ برای پزشکان در شهر نیویورک راه اندازی شد. پزشکان ۱۲ دلار در ماه برای این سرویس پرداخت می‌کردند و یک پیجر ۲۰۰ گرمی (۷ اونس) حمل می‌کردند که پیام‌های تلفنی را در ۴۰ کیلومتری (۲۵ مایلی) یک برج فرستنده دریافت می‌کرد. این سیستم توسط شرکت Reevesound ساخته شده و توسط Telanswerphone اداره می‌شود. در سال ۱۹۶۰، جان فرانسیس میچل عناصر ترکیبی از موتورولا واکی تاکی و فناوری‌های رادیویی خودرو برای ایجاد اولین پیجر
و فناوری‌های رادیویی خودرو برای ایجاد اولین پیجر ترانزیستوری استفاده کرد و از آن زمان، فناوری پیجینگ به پیشرفت خود ادامه داد و پذیرش پیجر در بین پرسنل اورژانس تا ژوئیه ۲۰۱۶ همچنان محبوب بود. در سال ۱۹۶۲، سیستم بل، انحصار تلفن ایالات متحده، سیستم صفحه بندی رادیویی بِل بوی خود را در نمایشگاه جهانی سیاتل ارائه کرد. بِل بوی اولین سیستم تجاری برای پیجینگ شخصی بود. همچنین یکی از اولین برنامه‌های کاربردی مصرف‌کننده را نشان داد ترانزیستور (اختراع شده توسط آزمایشگاه بل در سال ۱۹۴۷)، که برای آن سه مخترع آزمایشگاه بل
بل در سال ۱۹۴۷)، که برای آن سه مخترع آزمایشگاه بل جایزه نوبل فیزیک را در سال ۱۹۵۶ دریافت کردند. مدار حالت جامد پیجر بِل بوی را به اندازه یک دستگاه کنترل از راه دور تلویزیون کوچک قادر می‌سازد تا در جیب یا کیف مشتری قرار گیرد که در آن زمان یک شاهکار بود. بِل بوی ترمینالی بود که وقتی کسی می‌خواست با او تماس بگیرد به کاربر اطلاع می‌داد. هنگامی که فرد یک سیگنال صوتی (وزوز) روی پیجر دریافت کرد، کاربر تلفنی پیدا کرد و با مرکز خدمات تماس گرفت که پیام تماس گیرنده را به کاربر اطلاع داد. در اواسط دهه ۱۹۸۰، صفحه بندی
به کاربر اطلاع داد. در اواسط دهه ۱۹۸۰، صفحه بندی رادیویی تن و صدا در میان امدادگران اورژانس و متخصصان محبوب شد. پیجرهای تن و صدا یا توسط یک ایستگاه پایه محلی یا از طریق شماره تلفنی که به هر پیجر اختصاص داده شده بود فعال می‌شدند. در دهه ۱۹۹۰، پیجرها به عنوان یک جایگزین ارزان‌تر، کوچکتر و قابل اعتمادتر در بین عموم مردم محبوب شدند تلفن‌های همراه. پیجرهای رادیویی (بل سیستم بل بوی) هر کدام از سه صفحه استفاده می‌کردند گیرنده نی رله‌ها، هر رله روی یکی از ۳۳ فرکانس مختلف تنظیم می‌شوند و زمانی که هر سه رله همزمان
مختلف تنظیم می‌شوند و زمانی که هر سه رله همزمان فعال می‌شوند، به‌طور انتخابی به یک مشتری خاص زنگ می‌زنند. با کاهش قیمت تلفن‌های همراه، تلفن‌های کوچک مانند موتورولا استارتک و نوکیا سری ۴۰ خط وارد بازار شد و اتصال سلولی گسترش یافت و تلفن‌های دیجیتال به کار گرفته شدند پیامک زدناکثر مشتریان پیجر خارج از زمینه‌های تخصصی در اواخر دهه ۱۹۹۰ به تلفن‌های همراه مهاجرت کردند. در حالی که موتورولا پایان تولید پیجر جدید خود را در سال ۲۰۰۱ اعلام کرد، پیجرها همچنان در مجتمع‌های بزرگ بیمارستانی مورد استفاده قرار می‌گرفتند.
بزرگ بیمارستانی مورد استفاده قرار می‌گرفتند. اولین پاسخ دهندگان در مناطق روستایی با پوشش سلولی ناکافی اغلب پیجر صادر می‌شوند. را بمب‌گذاری ۲۰۰۵ لندن منجر به اضافه بار شد تترا سیستمهای خدمات اضطراری نشان دادند که پیجرها، با عدم نیاز به ارسال تأییدیه قبل از نشان دادن پیام، و قابلیت مربوط به کار در سطوح سیگنال بسیار پایین، کاملاً از جانشینان خود پیشی نمی‌گیرند. آتش نشانان داوطلب، امدادگران ای ام اس و اعضای گروه نجات معمولاً پیجرهایی را حمل می‌کنند تا آنها را از تماس‌های اضطراری برای بخش خود آگاه کنند. این
از تماس‌های اضطراری برای بخش خود آگاه کنند. این پیجرها صدای خاصی را از فرکانس رادیویی آتش‌نشانی دریافت می‌کنند.
پارک جونگ سو (؛ زادهٔ ) یک بازیگر اهل کره جنوبی است. او در ایران بخاطر بازی در سریال جواهری در قصر بابازی در نقش بانو پارک (بانوی منشی‌های سلطنتی) و در دونگ یی بابازی در نقش مادر پادشاه شناخته شد. زندگینامه. پارک جونگ سو یکی از بازیگران مشهور کره جنوبی است،او کار خود را از سال ۱۹۷۲ با فعالیت در تئاتر آغاز کرد. و در سال ۱۹۷۴ برنده جایزه بازیگری به عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد و همین، او را تشویق کرد که از سال ۱۹۷۵ به کارش توجه بیشتری بکند و سه سال بعد، او از حرفه بازیگری اش پس از ازدواج با یک بازرگان،
او از حرفه بازیگری اش پس از ازدواج با یک بازرگان، بازنشسته شد. اما در سال ۱۹۸۹ با توجه به ورشکستگی شوهرش در صنعت بازرگانی مجددا به بازیگری بازگشت و به عنوان بازیگر نقش اصلی در چندین اثر مانند "فصل طوفانی" و "چگونگی زندگی این زن" ظاهر شد. وی همچنین از این ازدواج، صاحب ۲ دختر شد. اما پارک جونگ سو در سال ۱۹۹۷ به علت تفاوت های شخصیتی ، طلاق گرفت و پس از آن، فعالانه به کار خود ادامه داد و نقش های مختلفی را در فیلم ها و سریالهای مختلفی به عهده گرفت و اکنون، در بیشتر سریالها نقش های مادرها و مادربزرگ ها را ایفا
سریالها نقش های مادرها و مادربزرگ ها را ایفا می کند. او همچنین، به خاطر بازی در سریالهای جواهری در قصر در سال ۲۰۰۳ و دونگ یی در سال ۲۰۱۰ به شهرت بسیاری در بسیاری از کشورها دست یافت. پارک جونگ سو،فارغ التحصیل رشته دارو سازی و گروه مدیریت مدیریت و بازرگانی از دانشگاه دوک سونگیو ی کره جنوبی می باشد. وی ۱۶۴ سانتی متر قد دارد و سرگرمی های خود را خیاطی،تماشای فیلم و مسافرت می داند.وی مسیحی و پیرو مذهب پروتستان می باشد.
شکست‌ناپذیر یک فیلم جنگی و درام به کارگردانی آنجلینا جولی است. این فیلم بر پایه رمان ناگسستنی اثر لورا هیلن برند برگرفته شده است. شکست ناپذیر داستان واقعی یک قهرمان المپیک به اسم لوئی زامپرینی است که در دوران جنگ جهانی دوم به عضویت نیروی ارتش آمریکا درآمد. در سال ۱۹۴۳ هواپیمایی که او و ده سرباز دیگر که سوارش بودند در اقیانوس آرام سقوط کرد و هشت نفر کشته شدند. سه سرباز زنده مانده (از جمله زامپرینی) بدون آب آشامیدنی و غذا چهل و هفت روز کامل در اقیانوس سرگردان شدند. پس از مدتی زامپرینی به همراه دوستش توسط
شدند. پس از مدتی زامپرینی به همراه دوستش توسط نیروهای ژاپن اسیر می‌شود و تا آخر جنگ در اسارت باقی می‌ماند و شکنجه‌های زیادی را تحمل می‌کند. در سال ۲۰۱۰ لورا هیلن برند بر اساس سرگذشت زامپرینی کتابی پر فروش منتشر کرد. نسخه اولیه فیلمنامه را ریچارد لاگراونیز نوشت و فرانسیس لارنس هم به عنوان کاگردان انتخاب شد. اما کمپانی یونیورسال از فیلمنامه راضی نبود و برای همین برادران کوئن را برای بازنویسی فیلمنامه استخدام کردند. با طولانی شدن روند بازنویسی فیلمنامه لارنس از پروژه کنار کشید و آنجلینا جولی جایگزین او شد.
از پروژه کنار کشید و آنجلینا جولی جایگزین او شد. این فیلم در نمایش افتتاحیه سیدنی در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۴ و در ۲۵ دسامبر ۲۰۱۴ در آمریکا به نمایش درآمد. شکست ناپذیر با استقبال نسبتاً خوب منتقدان مواجه شد و توانست نزدیک به دویست میلیون دلار در بازار جهانی فروش کند که با توجه به بودجه ۶۵ میلیونی آن رقم قابل قبولی محسوب می‌شود. فیلم در سه رشته نامزد جایزه اسکار شد. داستان. بعد از سقوطی تقریباً کشنده در جنگ جهانی دوم، لوئیس زامپرینی ۴۷ روز پر از رعب و وحشت را به همراه دو تن از یارانش روی دو قایق نجات بادی گذراند. تا
دو تن از یارانش روی دو قایق نجات بادی گذراند. تا این که توسط نیروی دریایی ژاپن دستگیر و به یکی از اردوگاه‌های اسرای جنگی اعزام شد.
نَعش‌کِش یا خودروی حمل تابوت، به هر وسیلهٔ نقلیه (درشکه یا خودرو) گفته می‌شود که از آن برای حمل مردگان در تابوت (به عربی: نَعش) استفاده می‌شود. در ایران. در سال ۱۳۸۲، بهشت زهرا اقدام به خرید تعدادی مرسدس-بنز کلاس-ئی (که خودروهایی لوکس محسوب می‌شدند) به‌عنوان نعش‌کش کرد. از آنجا که پیش از این تنها در نیروی انتظامی از چنین خودروهایی استفاده می‌شد و تعیین آن به‌عنوان جایزهٔ قرعه‌کشی حساب‌های قرض‌الحسنه یک بانک بسیار خبرساز شده‌بود، این مسئله که «"دیگر هیچ‌کسی آرزوی سوار شدن بنز را به گور نمی‌بَرَد"» مورد شوخی
سوار شدن بنز را به گور نمی‌بَرَد"» مورد شوخی قرار می‌گرفت.
ریپینگتونز () یک گروه موسیقی جاز آمریکایی است. این گروه موسیقی از سال ۱۹۸۶ تاکنون فعال میکند و ۱۸ آلبوم استودیویی و ۲ آلبوم زنده منتشر کرده است.
توپاز () فیلمی در ژانر جاسوسی و دلهره آور به کارگردانی آلفرد هیچکاک است که در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. داستان. در سال ۱۹۶۲ در کپنهاگ، یک افسر بلندپایهٔ اطلاعاتی اتحاد جماهیر شوروی به نام بوریس کوسنوف به غرب پناهنده می‌شود. در جریان بازجویی، مأمور سیا مایک نوردستروم مطلع می‌شود که شوروی قصد دارد موشک‌های هسته‌ای را در کوبا مستقر کند. برای اثبات فیزیکی این ادعا، نوردستروم نام کوسنوف را در اختیار مأمور فرانسوی، آندره دوورو، قرار می‌دهد و از او می‌خواهد تا با پرداخت رشوه به لوئیس اوریبه، عضو هیئت نمایندگی کوبا در
رشوه به لوئیس اوریبه، عضو هیئت نمایندگی کوبا در سازمان ملل، عکس‌هایی از اسناد مربوط به پایگاه‌های موشکی تهیه کند. دوورو تصمیم می‌گیرد دخترش میشل را در سفر ماه‌عسل به نیویورک همراهی کند. همسر آندره، نیکول، نگران است که این سفر خانوادگی پوششی برای مأموریت کاری آندره باشد. در نیویورک، مأمور فرانسوی فیلیپ دوبوا مأمور تماس با اوریبه می‌شود؛ اوریبه دبیر ریکو پارا، مقام کوبایی‌ای است که در هتل ترزا در هارلم اقامت دارد تا همبستگی خود را با جامعهٔ سیاه‌پوستان نشان دهد. دوبوا مخفیانه وارد هتل می‌شود و با پرداخت
دهد. دوبوا مخفیانه وارد هتل می‌شود و با پرداخت رشوه، اوریبه را متقاعد می‌کند تا اسناد را برای عکاسی از دفتر پارا خارج کند. پارا دوبوا را هنگام عکاسی غافلگیر می‌کند. دوبوا که تحت تعقیب انقلابیون کوبایی قرار گرفته، به‌طور عمدی با دوورو برخورد می‌کند و دوربین را به او می‌سپارد. یک نگهبان کوبایی مو قرمز به دوورو کمک می‌کند تا برخیزد، اما اجازهٔ رفتن به او می‌دهد. دوبوا در میان جمعیت اطراف هتل ناپدید می‌شود. عکس‌های دوبوا تأیید می‌کنند که شوروی در حال استقرار موشک‌ها در کوباست. دوورو، با وجود اتهامات خیانت از
در کوباست. دوورو، با وجود اتهامات خیانت از سوی همسرش، به کوبا سفر می‌کند. معشوقه‌اش، خوانیتا دِ کوردوبا (کارین دور)، بیوهٔ یکی از «قهرمانان انقلاب» است و همین موضوع به او امکان فعالیت مخفی در مقاومت را می‌دهد. دوورو هنگام ورود، پارا را در حال ترک عمارت خوانیتا می‌بیند. او از خوانیتا می‌خواهد تا از موشک‌ها عکس بگیرد. خدمتکاران وفادار خوانیتا، کارلوتا و پابلو مندوزا، در نقش گردشگران ظاهر می‌شوند و از موشک‌ها عکس‌برداری می‌کنند. آن‌ها پیش از دستگیری، فیلم‌های افشاگرانه را پنهان می‌کنند. در جریان یک گردهمایی
افشاگرانه را پنهان می‌کنند. در جریان یک گردهمایی بزرگ و سخنرانی طولانی «لیدر ماکسیمو»، نگهبان مو قرمز چهرهٔ دوورو را از حادثهٔ نیویورک به یاد می‌آورد. پارا، پس از شکنجهٔ کارلوتا، درمی‌یابد که خوانیتا رهبر مقاومت است. او برای نجات خوانیتا از شکنجهٔ شدید، او را در آغوش می‌گیرد و به قتل می‌رساند. در فرودگاه هاوانا، مأموران کوبایی موفق به یافتن میکروفیلم‌ها نمی‌شوند. دوورو بازمی‌گردد و درمی‌یابد که نیکول او را ترک کرده است. او به پاریس فراخوانده می‌شود. پیش از عزیمت، کوسنوف اطلاعاتی دربارهٔ سازمان جاسوسی شوروی
کوسنوف اطلاعاتی دربارهٔ سازمان جاسوسی شوروی به نام «توپاز» در سرویس اطلاعاتی فرانسه در اختیارش می‌گذارد و نام یکی از افشاگران، آنری ژاره، مقام رسمی ناتو را فاش می‌کند. در پاریس، آندره توسط میشل و فرانسوا از فرودگاه برده می‌شود. او همراه میشل به مهمانی کوکتل در خانهٔ دوستش ژاک گرانویل می‌رود. میشل قصد دارد والدینش را آشتی دهد، اما نیکول پس از اطلاع از رابطهٔ آندره با خوانیتا، امتناع می‌کند. در مهمانی، ژاک اعتراف می‌کند که زمانی به نیکول علاقه‌مند بوده، اما او با آندره ازدواج کرده است. آندره برخی از دوستان و
با آندره ازدواج کرده است. آندره برخی از دوستان و همکاران قدیمی‌اش، از جمله گرانویل و ژاره، را به ناهار در رستورانی مجلل دعوت می‌کند تا مقدمات تحقیق را فراهم کند. او موضوع توپاز را مطرح می‌کند تا واکنشی برانگیزد. ژاره ادعا می‌کند که این اطلاعات نادرست است و کوسنوف یک سال پیش مرده است. ژاره وحشت‌زده به دیدار رهبر حلقهٔ جاسوسی، ژاک گرانویل، می‌رود. دوورو، نیکول و گرانویل از دوران مقاومت فرانسه با یکدیگر دوست بوده‌اند. گرانویل به ژاره هشدار می‌دهد که ادعای مرگ کوسنوف اشتباه بوده، زیرا آمریکایی‌ها به‌راحتی دروغ
اشتباه بوده، زیرا آمریکایی‌ها به‌راحتی دروغ او را کشف خواهند کرد. هنگام خروج ژاره از خانهٔ گرانویل، نیکول که برای دیدار معشوقش آمده، او را می‌بیند. دوورو از فرانسوا می‌خواهد تا با ژاره مصاحبه کند و او را به اعتراف وادارد. پیش از موفقیت فرانسوا، دو مرد ناشناس وارد می‌شوند. دوورو و میشل به آپارتمان ژاره می‌رسند و با جسد او مواجه می‌شوند؛ خودکشی‌ای ساختگی. فرانسوا ناپدید شده است. او به آپارتمان میشل بازمی‌گردد و می‌گوید که ربوده شده، اما موفق به فرار شده و شمارهٔ تلفن رئیس آدم‌ربایان را شنیده است؛ فردی با نام
تلفن رئیس آدم‌ربایان را شنیده است؛ فردی با نام رمز «کلمبین»، رهبر توپاز. نیکول با دیدن طرح چهرهٔ ژاره که توسط فرانسوا کشیده شده، او را به‌عنوان همان مردی که از خانهٔ گرانویل خارج شد، شناسایی می‌کند. او شمارهٔ تلفن را نیز متعلق به گرانویل می‌داند و با اشک به خانواده‌اش می‌گوید که گرانویل باید رهبر توپاز باشد. گرانویل، پس از افشای هویتش، در نسخهٔ آمریکایی و فرانسوی خودکشی می‌کند و در نسخهٔ بریتانیایی به شوروی می‌گریزد. فیلمنامه. در سال ۱۹۶۷، شل تالمی و ویلیام پیگت براون تلاش کردند تا حقوق اقتباس سینمایی رمان
پیگت براون تلاش کردند تا حقوق اقتباس سینمایی رمان لئون یوریس را با مبلغ ۵۰۰٬۰۰۰ دلار خریداری کنند، اما این معامله به‌دلیل کاهش ارزش پوند در سال ۱۹۶۷ توسط بانک انگلستان متوقف شد. پنج ماه بعد، آلفرد هیچکاک یوریس را استخدام کرد تا رمان خودش را برای پردهٔ سینما اقتباس کند. پس از آن، فیلیپ دو وُژولی شکایتی علیه یوریس، یونیورسال پیکچرز و MCA Inc. تنظیم کرد و مدعی شد که داستان رمان و فیلم از نسخهٔ منتشرنشدهٔ او با عنوان "Le reseau Topaz" به سرقت رفته است. این پرونده خارج از دادگاه با توافقی حل‌وفصل شد که بر اساس
خارج از دادگاه با توافقی حل‌وفصل شد که بر اساس آن، یوریس تمام حقوق مربوط به سود فیلم را دریافت کرد، اما نیمی از سود حاصل از فروش رمان به دو وُژولی تعلق گرفت. گزارش‌ها حاکی از آن است که هیچکاک و یوریس در زمینهٔ پرداخت شخصیت‌ها اختلاف نظر داشتند؛ هیچکاک معتقد بود که یوریس شخصیت‌های منفی داستان را انسانی نکرده است. از سوی دیگر، یوریس از اصرار هیچکاک برای افزودن طنز سیاه ناراضی بود. پس از نگارش بخشی از پیش‌نویس، یوریس پروژه را ترک کرد. هیچکاک تلاش کرد تا آرتور لورنتس را برای تکمیل فیلمنامه استخدام کند، اما او
لورنتس را برای تکمیل فیلمنامه استخدام کند، اما او نپذیرفت و پیش‌نویس ناتمامی را باقی گذاشت، در حالی که زمان فیلم‌برداری نزدیک بود. در نهایت، ساموئل ای. تیلور، نویسندهٔ مشترک فیلم "سرگیجه"، استخدام شد، اما فیلم بدون فیلمنامهٔ کامل آغاز شد. برخی از صحنه‌ها تنها چند ساعت پیش از فیلم‌برداری نوشته شدند. هیچکاک فیلمنامه را اندکی پیش از آغاز فیلم‌برداری تغییر داد و شرکت پخش‌کننده، یونیورسال، پایانی متفاوت از آنچه هیچکاک ترجیح می‌داد، تحمیل کرد. برای فیلم "توپاز"، هیچکاک بازیگر ۱۹ سالهٔ فرانسوی کلود ژاد را از فیلم
بازیگر ۱۹ سالهٔ فرانسوی کلود ژاد را از فیلم "بوسه‌های دزدیده‌شده" اثر تروفو انتخاب کرد. او و دنی روبن، که نقش مادرش را بازی می‌کرد، جلوهٔ زیبایی و جذابیت را به داستان افزودند. هیچکاک بعدها گفت: «ژاد دختر جوانی نسبتاً آرام است، اما دربارهٔ رفتارش در تاکسی نمی‌توانم تضمینی بدهم.» بازخورد. فروش گیشه. فیلم "توپاز" در سال ۱۹۷۰ توانست ۳٫۸ میلیون دلار از محل اجارهٔ ناخالص در ایالات متحده آمریکا و کانادا درآمد کسب کند. واکنش منتقدان. وینسنت کنبی از روزنامهٔ "نیویورک تایمز" این فیلم را در فهرست ده فیلم برتر سال
تایمز" این فیلم را در فهرست ده فیلم برتر سال ۱۹۶۹ قرار داد و آن را «موفقیتی بزرگ، داستانی اپیزودیک و عجیب از جاسوسی» توصیف کرد که «نه از طریق روایت کلاسیک هیچکاکی، بلکه با جزئیات خاص، حرکات سینمایی موجز، و دیدگاهی منحصربه‌فرد که تنها می‌تواند متعلق به هیچکاک باشد» به تعلیق و غنا دست یافته است. کوین توماس از "لس‌آنجلس تایمز" نیز فیلم را تحسین کرد و نوشت که اگرچه در اوج داستان به‌دلیل پیچیدگی روایت، «افت ریتم» وجود دارد، اما سه‌چهارم ابتدایی فیلم «نمایشی باشکوه از تکنیک افسانه‌ای هیچکاک» است، با حرکات دوربین
از تکنیک افسانه‌ای هیچکاک» است، با حرکات دوربین خیره‌کننده و تصاویر دقیق. او صحنهٔ هارلم را از «بهترین‌های کارنامهٔ هیچکاک» دانست. نشریهٔ "ورایتی" نوشت که فیلم «نسبت به آثار به‌یادماندنی استاد تعلیق، با صلابت‌تر اما کمتر جذاب حرکت می‌کند. با این حال، هیچکاک سهم مناسبی از پیچش‌ها و لحظات هیجان‌انگیز را ارائه داده است. تنها مشکل این است که فیلم قابل پیش‌بینی جلوه می‌کند و فاقد لحظات ترسناک و غافلگیرکننده‌ای است که می‌توانند هیجان نفس‌گیر آثار او را رقم بزنند.» "بولتن ماهانهٔ فیلم" در بریتانیا نوشت که فیلم
"بولتن ماهانهٔ فیلم" در بریتانیا نوشت که فیلم «لذت‌هایی پراکنده دارد (مانند گفت‌وگوی بی‌صدا پشت درهای هتل از آن‌سوی خیابان، عقب‌نشینی طولانی در اتاق کنفرانس و حرکت رو به جلو که با زوم روی چهرهٔ پیکولی پایان می‌یابد)، اما ما دائماً از صحنه‌های اکشن محروم می‌شویم؛ صحنه‌هایی که می‌توانستند روایت را تقویت کنند. مشخص است که هیچکاک در طراحی اوج داستان با مشکل مواجه بوده (و سه پایان مختلف را امتحان کرده)؛ اما پایانی که در نسخهٔ تجاری انتخاب شده، به نظر می‌رسد که می‌توانست توسط هر کسی طراحی شده باشد.» گری آرنولد
می‌توانست توسط هر کسی طراحی شده باشد.» گری آرنولد از "واشینگتن پست" نوشت: «فیلم به‌طور کلی از فقدان شوخ‌طبعی و پویایی رنج می‌برد... حقیقت تلخ این است که شاید بهتر باشد هیچکاک بازنشسته شود. تنها نکتهٔ قابل‌ذکر دربارهٔ کارگردانی او در "توپاز" این است که فیلم پرداخت‌شده است: ترکیب‌بندی‌ها متقارن‌اند و تصویربرداری براق است. اما اگر فقط همین باشد، فیلم می‌توانست ساختهٔ یک رایانهٔ بی‌احساس باشد.» پالین کیل از "نیویورکر" آن را «همان فیلم جاسوسی لعنتی‌ای» توصیف کرد که هیچکاک «از دههٔ سی تاکنون ساخته، و حالا
کرد که هیچکاک «از دههٔ سی تاکنون ساخته، و حالا طولانی‌تر، کندتر و خسته‌کننده‌تر شده است.» جان سیمون فیلم "توپاز" را «فاجعه‌بار و پیرانه» توصیف کرد. برخی منتقدان آمریکایی از نبود ستاره‌های هالیوودی مانند اینگرید برگمن یا کری گرانت در فیلم انتقاد کردند، اگرچه بازیگران بین‌المللی مشهوری چون کلود ژاد، میشل پیکولی و فیلیپ نوآره در آن حضور داشتند؛ نوآره پیش‌تر در فرانسه موفقیت‌هایی کسب کرده بود. برخی انتخاب‌های بازیگری هیچکاک را به تجربهٔ ناخوشایند او با پل نیومن در فیلم "پردهٔ پاره" نسبت داده‌اند، اما گفته
در فیلم "پردهٔ پاره" نسبت داده‌اند، اما گفته می‌شود که هیچکاک برای نقش آندره با شان کانری و برای نقش همسرش با کاترین دنو تماس گرفته بود. برخی منتقدان معتقدند که هیچکاک قصد داشت فردریک استافورد را به‌عنوان ستاره‌ای تازه‌نفس معرفی کند، همان‌طور که تیپی هدرن را معرفی کرده بود؛ با این حال، استافورد در هالیوود ناشناخته باقی ماند، هرچند در اروپا حرفه‌ای طولانی داشت. در سال ۱۹۶۹، هیچکاک جایزهٔ بهترین کارگردان را از هیئت ملی بازبینی فیلم‌ها برای فیلم "توپاز" دریافت کرد. "توپاز" نخستین‌بار در شبکهٔ تلویزیونی آمریکا
کرد. "توپاز" نخستین‌بار در شبکهٔ تلویزیونی آمریکا در برنامهٔ "فیلم‌های شنبه‌شب NBC" در تاریخ ۲۹ ژانویهٔ ۱۹۷۲ پخش شد. این فیلم در حال حاضر امتیاز ۶۹٪ را در سایت راتن تومیتوز بر اساس ۳۲ نقد، با میانگین امتیاز ۶٫۲ از ۱۰ دارد.
احمق مفید (نادان سودمند) اصطلاحی در سیاست است و به افرادی گفته می‌شود که در نقش تبلیغات‌چی یک جناح عمل می‌کنند که از اهداف آن به خوبی آگاه نیستند و درواقع سران جناح مذکور، از وجود آن‌ها و اقداماتشان سود می‌برند. نخستین کاربرد این عبارت به لنین نسبت داده می‌شود که گفته می‌شد آن را در اشاره به روزنامه‌نگاران و اندیشمندان غربی که از اتحاد جماهیر شوروی تعریف می‌کردند استفاده نمود.
حمید باشه آهنگر (متولد ۱۳۶۳ در اهواز) کارگردان و تدوینگر ایرانی است. وی در چند مجموعهٔ تلویزیونی از جمله تا صبح (۱۳۸۵)، نردبام آسمان (۱۳۸۷) در سمت دستیار، و در فیلم‌های سرو زیر آب (۱۳۹۶)، ملکه (۱۳۹۰) و بیداری رویاها (۱۳۸۸) در سمت تدوینگر، و در فیلم نبات داغ (۱۳۸۱) به عنوان صدابردار فعالیت کرده است.
احمد اخگر () (۱۳۴۸ — ۱۲۶۷) نظامی، سیاستمدار، شاعر و روزنامه‌نگار ایرانی در دوره قاجاریه و پهلوی اول و دوم بود. اخگر همزمان با جنبش مشروطه به صف مشروطه‌خواهان پیوست و در واقعه میدان توپخانه به اتفاق دیگر آزادیخواهان، در مسجد سپهسالار متحصن شد و ضمن سخنرانی، مجاهدان را مشق نظامی داد. در جریان جنگ جهانی اول با سربازان تحت فرماندهی اش به اقدامات نظامی علیه انگلیسی‌ها پرداخت و در سازمان دادن به حرکت خودجوش اهالی فارس برای مقابله با تجاوز انگلستان به بوشهر، نقش مهمی داشت تا آنجا که با پای پیاده به عزم بغداد روانه
داشت تا آنجا که با پای پیاده به عزم بغداد روانه غرب ایران شد اما از آنجا که نیروهای انگلیسی اکثر مسیرها را محاصره کرده بودند، پس از گذشت از مسیرهای صعب‌العبور خود را به نیروهای دولت موقتی رساند که نظام‌السلطنه مافی با نمایندگان مجلس و دیگر سیاسیونی که به کرمانشاه کوچیده بودند، در این شهر تشکیل داده بود. اخگر همراه افسرانی چون محمدتقی پسیان با این دولت همکاری کرد و ظاهراً در همین دوران یکی از دیدگان خود را از دست داد. در سال ۱۲۹۹ احمد شاه، به پاس زحمات اخگر، نشان شیر و خورشید به وی اعطا کرد. در دوره پنجم
نشان شیر و خورشید به وی اعطا کرد. در دوره پنجم اخگر به نمایندگی از بوشهر به مجلس شورای ملی رفت و جزو اقلیت مخالف سردارسپه شد. در اواخر تیر ۱۳۰۳ که با کشته شدن کنسول آمریکا در تهران، سردارسپه حکومت نظامی در پایتخت برقرار کرد، او همراه با سید حسن مدرس و ملک‌الشعراء بهار جزو نمایندگانی بود که در هفتم امرداد طرح استیضاح دولت سردارسپه را به مجلس دادند. موارد استیضاح عبارت بود از: «سوء سیاست نسبت به داخله و خارجه‏، قیام و اقدام بر ضد قانون اساسی و حکومت مشروطه و توهین به مجلس شورأی ملی، تحویل ندادن اموال مقصرین
توهین به مجلس شورأی ملی، تحویل ندادن اموال مقصرین و غیره به خزانه دولت». روز ۲۸ امرداد که رضاخان و اعضای دولتش برای استیضاح در مجلس حاضر شدند، هوادارانش در بیرون مجلس و نمایندگان هواخواهش درون مجلس به نمایندگان خواهان استیضاح حمله کردند و این نمایندگان بناچار استیضاح را مسکوت گذاشتند. با این حال رضاخان از مجلس رأی اعتماد خواست و با خروج نمایندگان اقلیت از جلسه، دیگر نمایندگان به اتفاق به او و دولتش رأی اعتماد دادند. اخگر در هفدهم مجلس شورای ملی نیز نماینده بوشهر بود. در بهمن ۱۳۳۲، قبل از انتخابات دوره دوم
بوشهر بود. در بهمن ۱۳۳۲، قبل از انتخابات دوره دوم مجلس سنا، جمعیت تأمین آزادی انتخابات را تأسیس کرد و از طرف نهضت مقاومت ملی به عنوان یکی از سیزده نامزد این جمعیت معرفی شد. احمد اخگر در روز شنبه ۲ بهمن ۱۳۴۸ در بیمارستان شماره ۲ ارتش درگذشت.
کارین دور (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ در ویسبادن ایالت هسن) یک هنرپیشه اهل آلمان بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۲۰۱۴ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به "فقط دو بار زندگی می‌کنید"، "توپاز" و "آخرین مرتدان" اشاره کرد.
روبرتو کنترراس (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۹۳ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به صورت‌زخمی، توپاز اشاره کرد.
ماهنامه گذار نشریه‌ای اصلاح طلب است که با رویکردی اقتصادی و سیاسی از آبان ماه سال ۹۱ منتشر می‌شود. " شروع چاپ و تاریخچه. ماهنامه گذار با صاحب امتیازی و مدیر مسوولی سید باقر ذکی اسکویی است و بسیاری از نویسندگان و فعالان سیاسی سرشناس نیز از بدو شروع به کار با این نشریه همکاری یا گفتگو کرده‌اند. هویت و رسالت. هویت و رسالت ماهنامه در سخن مدیرمسوول چنین توصیف شده است: "رسالت ما، مسیر ملت است و چه باک ما را در ره این روشنگری! با شما خواهیم بود همچون مدرسه‌ای سیار! و البته مسئولانه... رویکردمان انتقادی است اما از
و البته مسئولانه... رویکردمان انتقادی است اما از نوع سازنده اش و نه کوبنده و تضعیف کننده! که متأسفانه این عارضه چنان بدخیم شده است که گویی برای برخی مد روز است و نشانهٔ خردورزی و روشنفکری آنان! و پایین آمدن از این قاطر لج باز برای آنان قبیح است و مانع کسب و کار! نه! ما از این قماش نخواهیم بود؛ همچنانچه سعادت و توفیق نداریم از آنانی باشیم که معتقدند بهشت برینی داریم بی بدیل." گذار در نگاه رسانه‌های اصولگرا. مشی ماهنامه گذار مانند بسیاری از رسانه‌های اصلاح طلب یا حتی اعتدال گرا هیچ‌گاه به مذاق اصولگرایان و
یا حتی اعتدال گرا هیچ‌گاه به مذاق اصولگرایان و محافظه کاران خوش نیامده است. وب سایت مشرق نیوز در مطلبی تحت عنوان دلواپسی اصلاح‌طلبان برای رحم‌اجاره‌ای" با انتقاد از انتشار دو شماره نشریه گذار نسبت به سخنان برخی از چهره‌های سیاسی در گفتگو با گذار واکنش تندی را نشان داد. در این گزارش ابتدا به صحبت‌های تقی آزاد ارمکی در مصاحبه با ماهنامه گذار اشاره شده بود که گفته‌است: «اعتدال از فقدان جریان فکری رنج می‌برد. یک جریان فکری و آدم‌هایی که در رابطه با مسائل مختلف فکر و صحبت کنند و به معنای گفتمان اعتدال شکل