payamvha/North_RAG huggingface dataset:
احتمال باران اسیدی فیلمی به کارگردانی بهتاش صناعی‌ها، نویسندگی بهتاش صناعی‌ها و مریم مقدم، و تهیه‌کنندگی سمیرا برادری و روح‌الله برادری ساختهٔ سال ۱۳۹۳ است. این فیلم در تاریخ ۱۸ آبان ۱۳۹۴ در سینماهای ایران اکران شده‌است. فیلم احتمال باران اسیدی در در بخش نگاه نو سی و سومین جشنواره فیلم فجر حضور داشت و نامزد دریافت جایزه بهترین فیلم در بخش هنر و تجربه و برنده جایزه بهترین فیلمنامه در بخش نگاه نو این جشنواره شد. این فیلم در نهمین جشن انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران نیز در سه رشته بهترین کارگردانی فیلم
ایران نیز در سه رشته بهترین کارگردانی فیلم اول، بهترین فیلمنامه و بهترین بازیگر نقش اول مرد نامزد دریافت جایزه شد و جایزه بخش خلاقیت و استعداد درخشان را به دست آورد. این فیلم همچنین برنده جایزه نتپک جشنواره فیلم استرالیا و جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره فیلم کلمبو شده‌است. خلاصه داستان. منوچهر شصت سال سن دارد، او بازنشسته اداره دخانیات است ولی از سر بیکاری همچنان هر روز به اداره می‌رود. مادرش تا زنده بود آرزو داشت ازدواجش را ببیند، اما او هیچ وقت ازدواج نکرده و در طول زندگی‌اش فقط یک دوست به نام خسرو دوانی
و در طول زندگی‌اش فقط یک دوست به نام خسرو دوانی داشته‌است. منوچهر که در شهر فومن گیلان زندگی می‌کند، از فرط تنهایی تصمیم می‌گیرد پس از چند سال بی‌خبری از خسرو، برای یافتن او به تهران سفر کند. جوایز و جشنواره‌ها. این فیلم در جشنواره‌های داخلی و خارجی موفق به دریافت جوایز گوناگون شده که از جمله آنها می‌توان به جایزه بهترین فیلمنامه جشنواره فجر، جایزه استعداد درخشان (بهترین فیلم اول) از جشن انجمن منتقدان، جایزه نتپک (ارتقای سینما آسیا) در استرالیا، جایزه بهترین فیلم تماشاگران جشنواره پراگ، جایزه ویژه هیئت
فیلم تماشاگران جشنواره پراگ، جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره کلمبو اشاره کرد. این فیلم همچنین در جشنواره‌های گوناگونی همچون گوتنبرگ، بمبئی، زوریخ، استکهلم، پونا، پرت استرالیا و فیلم‌های ایرانی در پاریس، کلن، سیدنی، بوستون، واشینگتن و دانشگاه یو سی ال ای حضور داشته. پیوند به بیرون. میل محافظه‌کارانه به جهانی‌شدن
مقاومت موسی داغ (Musa Dagh defense) اشاره به مقاومتی است که اهالی ۶ روستای ارمنی‌نشین اطراف کوه موسی داغ در استان هاتای (موسی داغ یعنی کوه موسی) به مدت ۵۳ روز از (۲۱ ژوئیه ۱۹۱۵م تا ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۵م) در مقابل یورش نیروهای منظم و نامنظم دولت عثمانی ایستادگی نمودند. تاریخ. نماینده دولت عثمانی در استان هاتای دستور رسمی دریافت می‌نماید مبنی بر اینکه اهالی روستاهای ارمنی آن منطقه که تعداد آنان بیش از پنج هزار نفر بودند را تبعید نماید؛ ولی اهالی غیرنظامی تن به زیر بار تبعید نمی‌دهند، به بالای کوه موسی داغ پناه
بار تبعید نمی‌دهند، به بالای کوه موسی داغ پناه می‌برند، و در آنجا با تشکیل نیروهای دفاعی بیش از یک ماه در برابر حملات مکرر سپاهیان عثمانی که تعداد آنان بیش از ۱۵۰۰ نفر بودند مقاومت می‌کنند و تلفات سنگینی بر مهاجمان تحمیل می‌کنند. در نهایت کشتی‌های فرانسوی با دیدن مقاومت مسیحیان که در معرض قتل‌عام بودند به کمک آنها شتافتند و توانستند ۴۲۳۱ نفر از ارمنی‌ها را به مصر در بندر پورت سعید منتقل نماید. در کتاب آبی که دولت بریتانیای کبیر آن را به شرح رفتار تُرکان عثمانی با ساکنان ارمنی آسیای صغیر اختصاص داده‌است
عثمانی با ساکنان ارمنی آسیای صغیر اختصاص داده‌است مبدأ و ماجرای این حماسه را در چند جمله کوتاه تشریح و ترسیم شده‌است. در آنجا از قول ارمنیان می‌نویسد: «ما چون می‌دانستیم دفاع از آبادیهایمان که در دشت پای کوه واقعند امکان‌پذیر نیست تصمیم گرفتیم تا به بالای ارتفاعات موسی داغ عقب بنشینیم، و تا آنجا که برایمان ممکن بود خوراک و لوازم دیگر زندگی با خود بردیم. همه گله‌های گوسفند و بز را نیز با خود به بالای کوه بردیم، و هر سلاح دفاعی هم که در اختیار داشتیم تمیز و آماده کردیم. پنجاه قبضه تفنگ ساخت یونان. برای هر
آماده کردیم. پنجاه قبضه تفنگ ساخت یونان. برای هر تفنگی هم سی مخزن باروت است که با هر تفنگی می‌توان یکصد و پنجاه تیر انداخت و یکصد تفنگ قدیمی ساچمه‌ای و اسلحه دستی داشتیم.» در سال ۱۹۱۸ سنجاق اسکندرون تحت کنترل دولت فرانسه قرار گرفت عده کمی از ارمنیان به روستاهای خود بازگشتند ولی در ۲۹ ژوئن سال ۱۹۳۹م پس از توافق فرانسه و ترکیه آن استان به ترکیه داده شد. پس از آن بسیاری از ارمنیان از آن ۶ روستا به شهر عنجر در لبنان مهاجرت نمودند. تنها ۱۴۰ تن در روستای واکف یکی از آن ۶ روستاباقی ماندند. کتاب چهل روز موسی‌داغ.
از آن ۶ روستاباقی ماندند. کتاب چهل روز موسی‌داغ. فرانتس ورفل، شاعر و نویسنده اهل اتریش، آفرینندهٔ رُمان حماسی چهل روز موسی داغ است. اثری ماندگار که توسط محمد قاضی به زبان فارسی برگردانده شده‌است. چهل روز موسی داغ در مدت کوتاهی به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی، ایتالیایی، ارمنی و چندین زبان دیگر ترجمه شد و بازتاب گسترده‌ای یافت. فرانتز ورفل با آفرینش این اثر توانست مسئلهٔ نسل‌کشی ارمنی‌ها را که نزدیک به دو دهه پس از وقوع، از سوی قدرتمندان جهان مسکوت مانده بود و به فراموشی سپرده می‌شد بار دیگر مطرح و عمق فاجعه
به فراموشی سپرده می‌شد بار دیگر مطرح و عمق فاجعه را در برابر دیدگان جهانیان آشکار کند. در کتاب چهل روز موسی داغ، جلد اول صفحه ۲۱۲ تا ۲۱۵: کشیش یوهان لپسیوس که خود یکی از شاهدان عینی نسل‌کشی ارمنی‌ها است خطاب به اسماعیل انور می‌گوید: «من از شما تمنا می‌کنم، ای عالیجناب، امر بفرمایید که زجر و آزار این بیچاره‌ها از همین امروز متوقف گردد! شما خواسته‌اید درس عبرتی به یک دشمن داخلی بدهید که تازه چنین نامی شایسته او نیست، آن هم درس عبرتی که در تاریخ نمی‌توان نظیر آن را پیدا کرد. اکنون صدها هزار آدم روی جاده‌های
آن را پیدا کرد. اکنون صدها هزار آدم روی جاده‌های خاورزمین در حال زندگی و مرگ هستند. شما لطفاً از همین امروز به این حالت دردناک خاتمه بدهید. امر بدهید که فرمانهای تبعید تازه صادر شده را لغو کنند. در حق شخص من هم این لطف را بفرمایید که از تبعید ارمنیان سوریه شمالی و حلب و انطاکیه چشم بپوشید، و دستور بدهید که تاکنون هرچه کرده‌اند بس است.» «من را به آنجا بفرستید این از نخستین پیشنهادهایی است که من می‌توانم به شما بکنم. خود سلطان پیر هم سابقاً از قبول این خواهش من سرنپیچیده بود. به من اختیار کامل برای سازمان
من سرنپیچیده بود. به من اختیار کامل برای سازمان دادن به حمل و نقل تبعیدیان بدهید. خداوند نیروی لازم به من خواهد داد، و من این زمینه بیش از هر کس دیگری تجربه دارم. من نیازی ندارم به اینکه حتی یک شاهی از دولت عثمانی پول بگیرم، و خودم شخصاً وسایل مالی لازم برای این موارد را فراهم خواهم نمود. انجمنهای کمک رسانی آلمانی و آمریکایی حاضرند در این باره به من کمک بکنند.» اسماعیل انور به لحنی حاکی از تصویب می‌گوید: «مقاصد گرانبهای شما برای من بسیار جالب توجه است، ولی در این حرفی نیست که من مجبورم آنها را رد کنم.
ولی در این حرفی نیست که من مجبورم آنها را رد کنم. خواسته‌هایی که شما هم‌اکنون برای من بیان کردید به من ثابت می‌کنند که تا به حال سوءتفاهمی در میان ما بوده‌است. اگر من به بیگانه‌ای اجازه بدهم که به ارمنیان کمک کند با این کارم سابقه‌ای ایجاد خواهم کرد که به اشخاص و در نتیجه به قدرتهای بیگانه اجازه خواهم داد که در امور مربوط به تُرکان دخالت بکنند. بدین گونه من همه سیاست خودم را که منظور از آن آموختن به ملت ارمنی است که تمایل به دخالت دادن بیگانگان چه نتایجی در پی خواهد داشت، بی ثمر کرده‌ام.»
بدون مرز فیلمی به کارگردانی و نویسندگی امیرحسین عسگری و تهیه‌کنندگی مجتبی امینی ساخته سال ۱۳۹۳ است. این فیلم در تاریخ ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۵ در سینماهای ایران اکران شده است. خلاصه فیلم. این فیلم داستان پسری را روایت می‌کند که هر روز برای ماهی‌گیری به کشتی به گل نشسته‌ای در نقطه صفر مرزی پا می‌گذارد و آنجا را به محلی برای آرامش خود تبدیل کرده است، اما حضور غریبه‌ای این آرامش برهم می‌زند. بخش نگاه نو سی و سومین جشنواره فیلم فجر. تندیس بلورین «جایزه ویژه هیئت داوران» بخش نگاه نو به امیرحسین عسگری برای فیلم بدون مرز
بخش نگاه نو به امیرحسین عسگری برای فیلم بدون مرز اهدا شد.
ایلتُتمِش سرشناس‌ترین فرمانروای ممالیک هند، نخستین دودمان سلطنت دهلی است. او غلام و داماد قطب‌الدین ایبک بود. ایلتتمش در آغاز سلطان ناصرالدین قباچه، پادشاه سند و مربی محمد عوفی مؤلف «تذکره لباب‌الاباب» و کتاب «جوامع الحکایات» را شکست داد و در همان سال سلطان غیاث‌الدین پادشاه بنگال را نیز مجبور کرد که به اطاعت حکومت دهلی گردن نهد. سپس توانست کوششهای «ییلدیز» را برای بدست آوردن حکومت خود که خوارزمشاه در غزنه آنرا از او گرفته بود، خنثی کند و در مقابل هجوم جلال‌الدین خوارزمشاه که پس از شکست از قوای چنگیز
جلال‌الدین خوارزمشاه که پس از شکست از قوای چنگیز می‌خواست دولتی در هند تشکیل دهد، به خوبی مقاومت نماید و سرزمین خود را تا کوه‌های هندوکش گسترش دهد. گر چه حملات مغول، به مدت چند سال موجب بروز ناآرامی‌ها و تشویش‌های شدیدی در هند بود ولی از حسن اقبال ممالیک، مغول‌ها مدت طولانی در سرزمین سند باقی نماندند. ایلتُتمِش همچنان با قدرت به حکومت خود بر تمامی مناطق واقع در شمال کوه‌های «ویندها» ادامه می‌داد و خلیفهٔ بغداد مستنصر بالله (۶۲۳–۶۴۱ ق / ۱۲۲۶–۱۲۴۲ م) نیز این نخستین دولت اسلامی هند را تأیید کرد و طی فرمانی،
نخستین دولت اسلامی هند را تأیید کرد و طی فرمانی، فرمانروائی آنجا را به ایلتتمش داد.
چاقی فیلمی به کارگردانی و نویسندگی راما قویدل و تهیه‌کنندگی حمید آخوندی و علیرضا جلالی ساخته سال ۱۳۹۳ است. این فیلم در سی و سومین دوره جشنواره فیلم فجر بخش فیلم‌های اول (نگاه نو) حضور داشته‌است. خلاصه فیلم. امیر که صداگذار مشهور سینما است، با رامین که کارگردانی مشهور است رابطه دوستی قدیمی دارد. رامین قصد ازدواج با یکی از کارکنان دفترش را دارد. در این بین پس از یک برخورد ساده و پیش آمدن سوء تفاهم‌هایی بین امیر و شادی، کم‌کم بین آنها علاقه ای شکل می‌گیرد و این در حالی است که امیر صاحب همسر و فرزند است. امیر
در حالی است که امیر صاحب همسر و فرزند است. امیر خود را درگیر ماجرایی عاطفی می‌بیند که حالا باید بین عشق و وجدان یکی را انتخاب کند…
امروزه از میرزا محمد تقی‌خان فراهانی (۱۱۸۶–۱۲۳۰ ه‍.خ) دست‌نوشته‌ها، اسناد و نامه‌هایی باقی مانده‌است. در مورد صحیح یا جعلی بودن چندی از نامه‌های منسوب به او، اختلاف نظرهایی وجود داشته‌است. دست‌نوشته ادعایی به ناصرالدین‌شاه. تصویری از یک دست‌نوشته منسوب به امیرکبیر وجود دارد که مخاطب آن ناصرالدین‌شاه است. متن این دست‌نوشته که چندین سال ابتدا به شکل پلی‌کپی (به ویژه میان ایرانیان مقیم آمریکا) و بعداً در اینترنت و شبکه‌های اجتماعی منتشر شد بدین شرح است: کاربرد به عنوان سند اصیل. این دست‌نوشته در منابعی به
به عنوان سند اصیل. این دست‌نوشته در منابعی به عنوان یک سند واقعی منتشر شده‌است که مقاله حسین شهسوارانی در فصلنامه "اباختر"، یادداشت مهدی غنی در روزنامه "اعتماد" و مطلبی در وبگاه خبری "تابناک" از آن جمله هستند. نطق الیاس نادران. الیاس نادران نماینده تهران در دوره هفتم مجلس شورای اسلامی در نطق پیش‌ازدستور خود در تاریخ ۹ دی ۱۳۸۳ این نامه را در صحن علنی مجلس خواند. نصب در باغ فین. شاهین سپنتا در مطلبی در وبلاگ خود از نصب این نامه در باغ فین کاشان خبر داد. رد اصالت. ایرج افشار و نصرالله حدادی این دستخط را با
اصالت. ایرج افشار و نصرالله حدادی این دستخط را با ذکر دلایلی جعلی می‌دانند. ایرج افشار در "بخارا" آن را «نامه‌ای مزوّر و مجعول آن هم به طریقی جاهلانه» نامید و حدادی در یادداشتی در "اعتماد" (که بعداً در "اطلاعات" و "خبرآنلاین" بازنشر شد) آن را حاصل «سندسازی و جعل» خواند. عدم ثبت در منابع معتبر. این سند در هیچ‌یک از کتاب‌های معتبری که در مورد امیرکبیر است (مانند "امیرکبیر و ایران" فریدون آدمیت، "امیرکبیر" عباس اقبال آشتیانی و "قبله عالم" عباس امانت) یا اسناد وی را جمع‌آوری کرده‌است (دو کتاب علی آل‌داوود،
وی را جمع‌آوری کرده‌است (دو کتاب علی آل‌داوود، "نامه‌های امیرکبیر" (۱۳۷۱) چاپ نشر تاریخ ایران و "اسناد و نامه‌های امیرکبیر" (۱۳۷۹) چاپ سازمان اسناد ملی) ثبت یا اشاره نشده‌است. شیوه نگارشی. به نوشته افشار، «شیوه خط و پیچ‌وخم کلمات آن گویای تازه‌نویسی و ناشی‌گرانه‌نویسی است». ایرادهای واردشده به شیوه نگارشی عبارتند از: عدم تطابق با دیگر اسناد امیرکبیر. نامه فاقد تاریخ نگارش است و «هو» که در بالای نامه‌هایش می‌نوشت نیز وجود ندارد. به نوشته افشار و حدادی، دستخط این نامه با خط امیرکبیر در دیگر اسناد کاملاً
این نامه با خط امیرکبیر در دیگر اسناد کاملاً متفاوت است و جعلی بودن آن را نشان می‌دهد. عبارت «سخن هزل بر زبان رانده‌اید» که خطاب به ناصرالدین‌شاه است، جمله‌ای عتاب‌آلود است که چنین لحنی در هیچ‌یک از نامه‌های امیرکبیر حتی در اوج قدرتش دیده نشده‌است. تردید در وجود موثق‌الدوله. شخصی به نام «موثق‌الدوله» که حاکم قم باشد وجود نداشته‌است. به احتمال قوی ریشه جعل چنین نامه یی را می‌شود در نقاشی معروفی که توسط ابوالحسن غفاری کشیده شده جست و پاسخ ابهامات موجود در نامه را به صورتی دیگر و واقعی دریافت کرد. این تصویر
را به صورتی دیگر و واقعی دریافت کرد. این تصویر در سال ۱۲۶۷ قمری (یک سال قبل از عزل امیرکبیر) توسط ابوالحسن غفاری و در طول سفر به اصفهان کشیده شده‌است. در این سفر ناصرالدین‌شاه قصد نداشت عباس میرزا ملک‌آرا (برادر ناتنی خود که از کودکی مورد نفرت ناصرالدین بود و همچنین تصور می‌کرد که به تاج و تخت چشم دارد) و مادر وی را همراه ببرد اما به اصرار امیرکبیر آنان همراه کاروان شدند. در هنگام بازگشت شاه عباس میرزا را حاکم قم نمود تا در حالتی تبعید گونه از پایتخت دور بماند. امیرکبیر فرمان شاه را نقض کرد و به آن‌ها
بماند. امیرکبیر فرمان شاه را نقض کرد و به آن‌ها دستور داد همراه کاروان شوند. شاه با امیرکبیر به منازعه برخاست و بر حکم خود اصرار کرد و در ضمن به امیرکبیر بی‌اعتماد شد. ابوالحسن غفاری (عموی کمال‌الملک) در این پرده نقاشی که در اصل برای کتاب هزار و یکشب ترسیم شده، هارون الرشید را به شکل ناصرالدین شاه و جعفر برمکی را به شکل امیرکبیر در کنار جوانی که احتمالاً عباس میرزاست نقش کرده‌است که این نقاشی را می‌توان به هوشمندی و آینده‌نگری نقاش یا به بدخواهی دشمنی او با امیرکبیر منتسب کرد. این نقاشی هم‌اکنون در وضعیت
امیرکبیر منتسب کرد. این نقاشی هم‌اکنون در وضعیت بدی به سر می‌برد؛ و در واقع آن را پاره کرده و فقط تصویر امیرکبیر را از آن خارج کرده‌اند. نامه ادعایی به وزیر مختار بریتانیا. عباس امانت در کتاب خود "قبله عالم"، نوشته‌است که در محرم ۱۲۶۸ ق. امیرکبیر نامه‌ای به جاستین شیل (وزیر مختار بریتانیا) می‌دهد. وی در کتابش (صص ۲۲۹–۲۲۸) متن نامه را چنین نقل کرده‌است: سند نامه. امانت در نقل نامه به سند شماره F.O. 60/164 در آرشیو ملی بریتانیا استناد کرده‌است. اصل متن این نامه یا رونوشت آن به زبان فارسی موجود نیست، اما
نامه یا رونوشت آن به زبان فارسی موجود نیست، اما دست‌کم دو ترجمه از آن (به زبان انگلیسی) در اسناد وزارت خارجه بریتانیا موجود است که یکی مربوط به جاستین شیل است که در ۲۷ یا ۲۸ محرم (۱۸۵۱ م.) ارسال شده‌است و دیگری مربوط به چارلز موری وزیر مختار بعد از شیل است که تاریخ آن ۶ سال بعد (۱۸۵۷ م.) است. نقد صحت. فریدون آدمیت در کتاب "امیرکبیر و ایران" اشاره‌ای به این نامه نکرده‌است و عباس امانت او را به دلیل استفاده از این سند و چشم‌پوشی این نامه مورد انتقاد قرارداده‌است. امید پارسانژاد ستون‌نویس "شرق" نیز معتقد است
امید پارسانژاد ستون‌نویس "شرق" نیز معتقد است که آدمیت عمداً از ذکر این نامه خودداری کرده و این کار «قابل‌توجیه» نیست. پیروز مجتهدزاده در کتابش «میرزا نصرالله اعتمادالدوله صدراعظم نوری: بزرگ‌ترین قربانی تاریخ‌نویسی برای قهرمان‌پروری» (۱۳۸۷) با اشاره به این نامه، بحث مفصلی در این مورد می‌کند و صحت این نامه را تأیید می‌کند. به گفته مجتهدزاده «این مجموعه مکاتبات ابتدا نشان می‌دهد که دولت بریتانیا در دادن مجوز تحت‌الحمایگی به امیرکبیر ابا داشت و پس از استدلال‌های جاستین شیل با این امر موافقت کرد» اما در نهایت
جاستین شیل با این امر موافقت کرد» اما در نهایت بریتانیا موفق به نجات جان او نشد. او همچنین معتقد است که این سند «دال بر نوکری امیرکبیر نیست». یک نکته در مورد نامه، عدم تطابق تاریخ‌های آن است که مشخص نیست در ۲۷ محرم بوده یا ۲۸ محرم. امانت در پانویس کتابش می‌نویسد: «تاریخ نامه پنجشنبه ۲۸ محرم سال ۱۲۶۸ (قمری)، ۲۲ نوامبر ۱۸۵۱ (میلادی) است. تاریخ میلادی متقارن با پنجشنبه است ولی ۲۸ محرم به جمعه می‌افتد. بعید نیست این تفاوت در نتیجه بد خواندن تاریخ به خط فارسی روی داده و تاریخ ۲۷ محرم بوده‌است». برخی منتقدان یه
داده و تاریخ ۲۷ محرم بوده‌است». برخی منتقدان یه این دلیل نامه را مخدوش می‌دانند. آرش بهداد در "شرق" می‌نویسد «نمی توان به نتیجه‌ای قطعی در مورد اصالت این نامه رسید». او نقل می‌کند ر.ج. واتسون، منشی سفارت بریتانیا در تهران، در کتاب خود «تاریخ ایران» به این نامه اشاره‌ای نکرده‌است و معتقد است به لحاظ منطقی نیز می‌توان ایرادهایی به متن نامه وارد کرد. اما «از سوی دیگر قرینه یا دلیلی قطعی بر جعلی بودن این نامه نیز وجود ندارد». محمدرضا جوادی یگانه، دانشیار گروه جامعه‌شناسی دانشگاه تهران، در مقاله‌ای در "همشهری
جامعه‌شناسی دانشگاه تهران، در مقاله‌ای در "همشهری ماه" (ش. ۴۵) تردیدهایی دربارهٔ صحت این نامه ابراز کرد اما در عین حال نوشت «نمی‌توان از یک سند موجود در وزارت خارجه بریتانیا چشم‌پوشی کرد». مسعود رضایی در شماره بعدی همین نشریه صحت این نامه را زیر سؤال برد. عبدالله شهبازی که نامه را اصیل نمی‌داند می‌نویسد: «سند یادداشتی است به خط و زبان انگلیسی که ضمیمه گزارش مورخ ۲۲ نوامبر ۱۸۵۱ کلنل شیل به لندن است و به عنوان «ترجمه نامه» امیرکبیر به وزارت خارجه بریتانیا ارسال شده. به عبارت دیگر، نامه‌ای به خط و امضای
ارسال شده. به عبارت دیگر، نامه‌ای به خط و امضای امیرکبیر در دست نیست». مجید تفرشی، سندشناس، در یادداشتی در سایت "تاریخ ایرانی" می‌نویسد که «نامه منتسب به امیرکبیر، تنها یک ترجمه شتاب‌زده توسط مترجمان سفارت بریتانیاست». او معتقد است که عدم حفظ نسخه اصلی این سند توسط جاستین شیل برخلاف سنت دیپلماتیک بریتانیاست و در آرشیو ملی بریتانیا اصل نامه‌های فارسی بسیاری از شخصیت‌ها از شاه تا مردم عادی حفظ شده‌است. او همچنین دو ترجمه این نامه را «مغلوط و متفاوت» نسبت به هم می‌داند. البته او احتمال درست‌بودن گزارش شیل را
می‌داند. البته او احتمال درست‌بودن گزارش شیل را نیز منتفی نمی‌داند و این احتمال را مطرح می‌کند که افرادی به عنوان واسطه برای نجات امیرکبیر چنین کرده‌اند. در مقابل حسن کامشاد که کتاب عباس امانت را از انگلیسی به فارسی ترجمه نموده‌است می‌گوید ترجمه انگلیسی اسناد و نامه‌ها که مورد استفاده و استناد مترجم کتاب بوده‌است به کار وی نیامده است چرا که ترجمه فارسی متنی که قبلاً از فارسی به انگلیسی برگردانده شده به کار نمی‌آمده‌است، بلکه او با مراجعه به کتابخانه ملی بریتانیا و طی مراحل دشوار به اصل نامه‌ها به زبان
بریتانیا و طی مراحل دشوار به اصل نامه‌ها به زبان فارسی دست یافته و آن‌ها را در کتاب مورد استفاده قرار داده‌است. کامشاد به همین علت ترجمه قبله عالم را توان‌فرساترین کار ترجمه خود می‌خواند که پنج سال زمان برده‌است.
دیوید. ای. رو (زاده ۱۱ اوت ۱۹۵۰) یک تاریخ‌نگار علم بویژه تاریخ ریاضیات اهل آمریکا است. او دانش‌آموختهٔ ریاضیات و تاریخ علم از دانشگاه اکلاهما و همچنین دانش‌آموختهٔ تاریخ ریاضیات از دانشگاه نیویورک است. رو ویراستار مجلهٔ هیستوریا ماتماتیکا نیز بوده است و از سال ۱۹۹۲ استاد دانشگاه یوهانس گوتنبرگ در ماینتس است. دیوید رو بیش از همه برای پژوهش‌هایش در زمینهٔ ریاضیات آلمان و ریاضیات در مکتب دانشگاه گوتینگن بویژه فلیکس کلاین و داوید هیلبرت و آلبرت آینشتاین - فضای سیاسی دوران او و پرورش نظریه نسبیت عام و همچنین بحث
دوران او و پرورش نظریه نسبیت عام و همچنین بحث و جدل‌های پیرامون نظریه نسبیت در آلمان- نامبردار است.
راجح عمر (؛ زادهٔ ) نویسنده و روزنامه‌نگار سومالیایی‌تبار اهل بریتانیا است که در شهر موگادیشو به دنیا آمده است. او زمانیکه‌که خبرنگار شبکهٔ بی‌بی‌سی در عراق بود به عنوان یک خبرنگار مشهور شد و در سال ۲۰۰۶ به شبکه الجزیره انگلیسی ملحق‌شد.
اکراس‌های باشکوه نام یک سرده از زیرخانواده اکراس است. جانوری زیبا. گونه‌ها. این سرده شامل دو گونه زیر است:
اکراس غول‌پیکر یا اکراس غول‌آسا نام یک گونه از زیرخانواده اکراسیان است.
رنگینه کارگر (۱۳۶۴ در ولسوالی سیغان) سیاستمدار اهل افغانستان و نمایندهٔ ولایت فاریاب در ولسی جرگه است. زندگی. در سال ۱۳۶۴(خورشیدی) در قریهٔ قرونه ولسوالی سیغان ولایت بغلان متولد شد. مکتب را در لیسه ستاره شهر مزارشریف به پایان رساند، در سال ۱۳۸۲ وارد دانشکدهٔ اقتصاد دانشگاه بلخ شد و در سال ۱۳۸۶ از شعبه مالی و پولی آن دانشکده فارغ‌التحصیل گردید. کارگر مجمع‌های زنان را تأسیس کرد و برای ارتقای سواد زنان دهات، در ولسوالی اندخوی به تدریس در کورس‌های سوادآموزی پرداخت. وی همچنان به عنوان کارمند کمیسیون پروسه
پرداخت. وی همچنان به عنوان کارمند کمیسیون پروسه برگذاری انتخابات ریاست جمهوری افغانستان و منحیث ترینر معلم در مؤسسه سی. اچ. ای ایفای وظیفه نموده‌است. خانم کارگر در سال ۱۳۸۹ برای پارلمان افغانستان کاندید شد که از مردم رأی اعتماد گرفت و عضویت دوره شانزدهم مجلس نمایندگان را کسب کرد. وی به هیچ حزب، تنظیم و جریان سیاسی وابسته نبوده‌است، خود را متعلق به نسل نوین افغانستان می‌داند که به دموکراسی، پلورالیسم سیاسی، حقوق بشر و تساوی حقوق زنان باورمند است. او به‌عنوان جوان‌ترین عضو مجلس نمایندگان افغانستان متأهل بوده
جوان‌ترین عضو مجلس نمایندگان افغانستان متأهل بوده و دارای یک فرزند پسر و یک دختر است. او به زبان‌های فارسی دری، ازبکی، انگلیسی و پشتو تسلط دارد.
سونیا اسمیتس (؛ زادهٔ ۸ سپتامبر ۱۹۵۸) هنرپیشه تلویزیون اهل کانادا است. از فیلم‌های وی می‌توان به "ویدئودروم" به کارگردانی دیوید کراننبرگ اشاره کرد. او همچنین در فیلم "مالک ماهونی" و "نحوه برخورد" بازی کرده‌است. زندگی خصوصی. او با تهیه‌کننده کانادایی، سیتون مک‌لین، ازدواج کرد و حاصل این این ازدواج دو فرزند بود.
چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت عنوان فیلمی سینمایی ساختهٔ وحید جلیلوند محصول سال ۱۳۹۳ ایران است. نویسندگان این فیلم وحید جلیلوند، علی زرنگار و حسین مهکام هستند و این فیلم توسط علی جلیلوند و محمدحسین لطیفی تهیه شده‌است. این فیلم در هفتاد و دومین دورهٔ جشنواره فیلم ونیز به روی پرده رفت و برنده جایزه فیپرشی شد. خلاصه فیلم. داستان دربارهٔ سه شخصیت است که روایت هر کدام به‌صورت جداگانه بازگو می‌شود. جلال آشتیانی که ۳۰ میلیون از دارایی خود را برای کمک به نیازمندان در روزنامه آگهی داده‌است - لیلا که بخاطر مشکل همسرش که بر
آگهی داده‌است - لیلا که بخاطر مشکل همسرش که بر اثر یک تصادف از کار افتاده و نیاز به مبلغ ۱۵ میلیون برای جراحی دارد - ستاره که پدر و مادر خود را در زلزله بم از دست داده و سال‌هاست با خانواده عمه‌اش زندگی می‌کند و حالا برخلاف میل خانواده مخفیانه با پسری به نام مرتضی عقد کرده.
دو فیلمی به کارگردانی و نویسندگی سهیلا گلستانی و تهیه‌کنندگی پرویز پرستویی محصول سال ۱۳۹۳ است. این فیلم در تاریخ ۷ اسفند ۱۳۹۴ در سینماهای ایران اکران شده است.
ساندرین بونر (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل فرانسه است. وی از سال ۱۹۸۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده و تا کنون در بیش از ۴۰ فیلم شامل فیلم‌های هالیوودی حضور داشته است. از جمله فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "برای عشق‌هایمان"، "زیر آفتاب شیطان" و "پلیس" به کارگردانی موریس پیالا (هر سه عنوان) اشاره کرد.
ماهی سیاه کوچولو فیلمی به کارگردانی مجید اسماعیلی نویسندگی علی طالب‌آبادی و تهیه‌کنندگی محمدرضا شفیعی ساخته سال ۱۳۹۳ است. این فیلم در ۵ آبان ۱۳۹۴ در سینماهای ایران اکران شده‌است. ماجرای فیلم ارتباطی با داستان ماهی سیاه کوچولو نوشته صمد بهرنگی ندارد. خلاصه داستان. این فیلم در بستر تاریخی دهه شصت و مبارزات چریکی نیروهای چپ در شمال کشور و در قیام آمل روایت می‌شود و دربارهٔ یک زن به نام شهرزاد است که معروف به ماهی سیاه کوچولو است و برای انتقام مرگ شوهرش وارد مبارزه شده و حالا با دو شخصیت دیگر آشنا می‌شود و
مبارزه شده و حالا با دو شخصیت دیگر آشنا می‌شود و مباحث ایدئولوژیک دربارهٔ مبارزه و نقد تفکر چپ و… میان آنها درمی‌گیرد.
ناهید فیلمی به کارگردانی آیدا پناهنده و نویسندگی مشترک با ارسلان امیری به تهیه‌کنندگی بیژن امکانیان ساخته سال ۱۳۹۳ است. این فیلم که منتخب بیش از سی فستیوال فیلم جهانی است در ۲۷ آبان ۱۳۹۴ در سینماهای ایران و از ماه فوریه ۲۰۱۶ در بیش از پنجاه سینمای کشور فرانسه توسط کمپانی ممنتو فیلمز و در اسپانیا (کارامل فیلمز) و یونان (استرادافیلمز) اکران شده‌است. شرکت نوری پیکچرز پخش‌کننده جهانی فیلم حق نمایش ناهید را به بیش از پانزده کشور از آسیا، اروپا و آمریکای جنوبی فروخته‌است. داستان. ناهید، زن جوانی است که از شوهرش
داستان. ناهید، زن جوانی است که از شوهرش احمد به خاطر اعتیادش جدا شده و خرج زندگی خود و پسر خردسالش را از طریق تایپ پایان‌نامه‌های دانشجویی درمی‌آورد. طبق توافق با همسر سابقش، او تنها در صورتی می‌تواند بچه را نزد خودش نگه دارد که ازدواج نکند. او دلباخته مرد ثروتمندی به نام مسعود است که به او پیشنهاد ازدواج هم داده، اما ناهید به خاطر ترس از دست دادن فرزند، علی‌رغم میل درونی‌اش به پیشنهاد مسعود جواب رد داده‌است.
جهت‌گیری رسانه‌ای یا سوگیری رسانه‌ای اصطلاحی در ارتباطات و روزنامه‌نگاری است که به معنای اثرگذاری سیاست‌ها و منافع یک رسانه در انتخاب وقایع مورد پوشش خبری و نحوه پوشش آن‌هاست. بر اساس پژوهش‌ها، در جوامع گوناگون رسانه‌ها بر اساس سیاست‌های مالکان خود اداره می‌شوند و به این دلیل تنها بخشی از واقعیت را منعکس می‌کنند که در چارچوب منافع آن‌ها باشد. از عوامل اثرگذار بر سوگیری رسانه‌ها، دولت و قدرت است. از دید هارولد اینیس سوگیری رسانه‌ها تمدن بشری را شکل می‌دهد و از آن شکل می‌پذیرد؛ زندگی شخصی مردم و مصرف رسانه‌ای
آن شکل می‌پذیرد؛ زندگی شخصی مردم و مصرف رسانه‌ای آن‌ها نیز را جهت می‌دهند. مارشال مک‌لوهان این پدیده را یک ابزار واسط برای اتصال صف‌بندی‌های اجتماعی ناشی از جریان ثروت، دانش و قدرت (=جریان‌های تعیین‌کننده تاریخ) به جهان طبیعی در نظر می‌گیرد. اگرچه داشتن گرایش فکری برای روزنامه‌نگاران (مانند هر شخصی) طبیعی است، اما سوگیری رسانه در صورتی که فشاری برای جانبداری ایجاد کند می‌تواند مانعی برای استقلال روزنامه‌نگاران و چالشی برای اخلاق حرفه‌ای این شغل باشد. انواع سوگیری رسانه‌ای. سوگیری رسانه‌ای دو نوع متفاوت
سوگیری رسانه‌ای. سوگیری رسانه‌ای دو نوع متفاوت دارد: سوگیری ایدئولوژیک. نوعی سوگیری، که از آن به عنوان «سوگیری ایدئولوژیک» یاد می‌شود، نشان دهنده تمایل یک رسانه برای تأثیرگذاری بر نظرات مخاطبین در یک جهت خاص است. سوگیری از نوع تبدیل. نوع دوم، که «تبدیل» نامیده شده، نشان دهنده تلاش برای ایجاد یک داستان خبری به یاد ماندنی است. سوگیری رسانه‌ای از نوع تبدیل، شبیه کاری است که رسانه‌های زرد در انعکاس اخبار؛ انجام می‌دهند. روش‌های وقوع سوگیری رسانه‌ای. سوگیری رسانه‌ای شیوه‌های مختلفی دارد. گاه این عمل واضح بوده و
شیوه‌های مختلفی دارد. گاه این عمل واضح بوده و به راحتی قابل تشخیص است و در مواردی به دلیل استفاده از روش‌های زیرکانه، تشخیص سوگیری مشکل و حتی گاه ناممکن می‌گردد؛ زیرا نیاز به آگاهی و سواد رسانه‌ای از سوی مخاطب دارد. سوگیری رسانه‌ای در تهیه خبر. نوعی سوگیری رسانه‌ای در هنگام تهیه خبر اتفاق می‌افتد. که شامل: ۱- پوشش بعضی از وقایع و پوشش ندادن برخی دیگر: یکسان نبودن موضوعات خبری منتشرشده از سوی خبرگزاری‌های مختلف موید این مطلب است و نتیجه آن شکل‌گیری سوگیری‌های موضوعی متفاوت برای بنگاه‌های خبری متفاوت است. ۲-
موضوعی متفاوت برای بنگاه‌های خبری متفاوت است. ۲- استفاده از منابع خبری غیر بی‌طرف: استفاده از خبرهایی که از سوی افراد، نهاد یا مراکزی منتشر می‌شوند که سود یا نفعی از آن می‌برند. سوگیری رسانه‌ای در تولید خبر. اما نوع دوم اعمال شیوه‌های سوگیرانه در هنگام تولید خبر است. در هنگام تولید خبر؛ با بزرگ‌تر یا کوچک‌تر نشان دادن رویدادها، می‌توان باعث معطوف شدن توجه مخاطبان به یک مطلب و منحرف شدن آن از موضوعی دیگر شد. برخی از روش‌های اعمال سوگیری در تولید خبر، شامل این موارد است: ۳- استفاده از آمار و ارقام: خبرهایی