payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موی سر استفاده می‌کردند و برخی اوقات از کلاه‌های مزین که آن را از پارچه‌های نمد می‌ساخته‌اند و بر روی آن زینت کرده و در جلوی آن چیزی از نوع گل و برگ نصب می‌کردند.
هسته رافه ( "درز") یا هسته سجافی خوشه‌ای از هسته‌های با اندازه متوسط هستند که در ساقه مغز قرار دارد. عملکرد اصلی این هسته آزادسازی ناقل شیمیایی سروتونین در مغز است..
هاش با نام اصلی دکتر توماس «تامی» الیوت، یک شخصیت خیالی ابرشرور در کتاب‌های کمیک آمریکایی منتشر شده توسط دی‌سی کامیکس است که اغلب به عنوان دوست دوران کودکی و دشمن شخصیت ابرقهرمان بتمن به‌شمار می‌رود. این شخصیت توسط ژوزف لوب و جیم لی خلق شده‌است که برای اولین بار در شمارهٔ ۶۰۹ کمیک‌های "بتمن" (ژانویه ۲۰۰۳) حضور پیدا کرد. توماس الیوت جراحی ماهر و دوست دوران کودکی بروس وین است. هر دوی آن‌ها در خانواده‌ای ثروتمند به دنیا آمده بودند. توماس و بروس علاقه زیادی به انجام بازی‌های استراتژیک به ویژه شطرنج داشتند، اما
بازی‌های استراتژیک به ویژه شطرنج داشتند، اما تامی همیشه قادر به غلبه بر بروس بود. تامی به بروس یاد داد که چگونه مانند حریفش فکر کند و از نقطه ضعفش علیه خودش استفاده کند که بعدها زمانی که بروس تبدیل به بتمن شد این توانایی به او کمک بسیاری کرد. الیوت بسیار در برنامه‌ریزی‌ها دقیق بود و همیشه از این واقعیت بیزار بود که پدر بروس جان مادرش را نجات داده‌است. او که از هویت مخفی بروس وین در نقش بتمن با خبر بود، برای از بین بردن بتمن نقش یک جنایتکار متفکر به نام "هاش" را ایفا کرد. توانایی‌ها و قدرت‌ها. همانند بتمن،
را ایفا کرد. توانایی‌ها و قدرت‌ها. همانند بتمن، توماس الیوت نیز دارای هیچ توانایی ابرانسانی نمی‌باشد و در عوض بر ضریب هوشی و روحیه ورزشکاری استثنایی خود متکی است. او جراح و عصب‌شناسی در سطح جهانی و دارای هوشی در سطح یک نابغه است. او متخصص جراحی مغز و اعصاب و همچنین یک جراح پلاستیک ماهر است، و از کارهای او می‌توان به ترمیم بافت جوشگاه بر روی صورت شخصیت دوچهره اشاره کرد. الیوت استاد استراتژیک و نفوذ در افراد است و مسئولیت مجموعه‌ای از بزرگترین حوادث با هدف کشتن بتمن توسط او ترتیب داده شده‌است. "هاش" در
کشتن بتمن توسط او ترتیب داده شده‌است. "هاش" در زمینهٔ هنرهای رزمی مهارت دارد و در این سطح حتی قادر به رقابت با بتمن است. او همچنین تیراندازی ماهر محسوب می‌شود و اسلحهٔ مورد علاقه‌اش یک زوج کلت ام۱۹۱۱ کالیبر ۴۵ می‌باشد. هاش توانایی عمل جراحی پلاستیک با استفاده از حده‌اقل بیهوشی و اراده‌ای بسیار بالا بر روی خود را دارد. او از این قابلیت برای تغییر چهره خود به افراد دیگری همچون بروس وین استفاده می‌کند.
دادگاه قانون اساسی فدرال (به آلمانی: Bundesverfassungsgericht یا BVerfG) دادگاه عالی در آلمان است که بر اساس قانون اساسی این کشور ایجاد شده. از زمان تشکیل آن در بعد از جنگ جهانی دوم، مقر اصلی آن همواره در شهر کارلسروهه بوده‌است که فاصله قابل توجهی با دیگر نهادهای سیاسی این کشور که در پایتخت ساکن هستند، دارد. وظیفه اصلی این نهاد، بازبینی قضایی است و این قدرت را دارد تا قوانین مصوب را در صورت مغایرت با قانون اساسی آلمان بی‌اثر کند؛ که وظیفه یکسانی مثل دستگاه قضایی بسیاری از کشورهای دیگر است. اما دادگاه قانون
بسیاری از کشورهای دیگر است. اما دادگاه قانون اساسی آلمان قدرت مداخله و وظایف بیشتری دارد که به همین سبب، این نهاد آلمانی جزء یکی از قدرتمندترین نهادهای قضایی در دنیا تبدیل شده‌است. حوزه اختیارات این دادگاه عمدتاً متمرکز بر مسائل مرتبط به قانون اساسی و انطباق همه نهادهای آلمان با قانون اساسی است. تمامی درخواست‌های اصلاح یا تغییر قانون اساسی آلمان که از پارلمان این کشور منتشر می‌شود، منوط به بررسی قضایی دادگاه است.
نظریه کنش ارتباطی () کتابی دو جلدی است که در سال ۱۹۸۱ توسط یورگن هابرماس، جامعه‌شناس آلمانی منتشر شده است و در آن هابرماس به ادامه پروژه خود برای بنیان نهادن «علوم اجتماعی در نظریه زبان»، که در کتاب "در منطق علوم اجتماعی" (۱۹۶۷) هدف گذاری شده می‌پردازد.. هابرماس در این کتاب تحلیل پیچیده‌ای از جامعه سرمایه‌داری ارائه کرده و روش‌های ممکن را که از طریق آن‌ها می‌توان در برابر اثرات ناشی از عقل ابزاری (عقلانیت وبری) پایداری کرد که همانا اخلاق و آزادسازی ارتباطی بود، بررسی کرد و کنش ارتباطی را در برابر کنش معقول
بررسی کرد و کنش ارتباطی را در برابر کنش معقول و هدف‌دار ماکس وبر مطرح ساخت. او از نوشتن این کتاب سه هدف اصلی را دنبال می‌کند: نظریه. نظریه کنش ارتباطی پروژه‌ای نقادانه است که مفهوم استدلال که به صورت آفاقی یا ابزاری پایه‌ریزی شده را به گونه‌ای بازبرمی سازد که به کنش ارتباطی آزادی‌بخش مبدل شود. این فرایند بازبرسازی پیشنهاد می‌دهد که " تجزیه و تحلیل درک و شعور و عمل انسان به مثابه یک ساختار زبانی می‌تواند مفید باشد", و هر گفتاری متکی بر پیش‌بینی از رهایی از سلطه غیرضروری است، این ساختار زبانی ارتباطات را
سلطه غیرضروری است، این ساختار زبانی ارتباطات را می‌توان برای تدوین یک فهم هنجاری از جامعه به کار بست است. این مفهومسازی از جامعه برای"ممکن ساختن مفهوم سازی بافتار زندگی اجتماعی که بر قامت پاراداوکس‌های مدرنیته بنشیند." استفاده می‌شود. کنش ارتباطی، نوعی کنش اجتماعی معطوف به حصول تفاهم می‌باشد. بر مبنای این نظریه، کنش‌گران برای رسیدن به یک درک مشترک از طریق استدلال، وفاق و همکاری با یکدیگر ارتباط متقابل برقرار می‌کنند. هابرماس «خردگرایی ارتباطی» را که درونمایهٔ اصلی آن «تفاهم» است، در برابر خردگرایی ابزاری
اصلی آن «تفاهم» است، در برابر خردگرایی ابزاری قرار می‌دهد. به باور وی، گونه‌های کنش با گونه‌های خردگرایی در پیوند هستند.
اِمپراطور جهنم فیلمی به کارگردانی و نویسندگی پرویز شیخ طادی و تهیه‌کنندگی محمد خزاعی ساخته سال ۱۳۹۵ است. این فیلم در سی و ششمین دوره جشنواره فیلم فجر رونمایی شد. این فیلم در بخش رقابتی جشنواره فیلم فجر سال ۱۳۹۵ پذیرفته نشد و به دنبال آن محمد خزاعی (تهیه‌کننده) و پرویز شیخ طادی (کارگردان) در نامه‌ای خطاب به حجت‌الله ایوبی ـ رئیس سازمان سینمایی ـ انصراف خود را از شرکت در جشنوارهٔ فیلم فجر اعلام کردند. داستان. ریاض جنگجوی کهنه‌کار توبه می‌کند خونی بریزد و چون آتشفشانی خاموش به گوشه‌ای می‌خزد. برای آتش‌افروزی
آتشفشانی خاموش به گوشه‌ای می‌خزد. برای آتش‌افروزی مجدد او، به یک شوک قوی نیاز است و آن تعرض به گلجان تنها عشق و امید زندگی اوست. آتش ریاض شعله‌ور شده و خون‌ها می‌ریزد. غافل از اینکه بازیگر یکه‌تاز نمایشی پرماجرا گردیده است.
ایستگاه اتمسفر فیلمی به کارگردانی مهدی جعفری، نویسندگی مهدی جعفری و مهین عباس‌زاده و تهیه‌کنندگی علیرضا قاسم‌خان ساخته سال ۱۳۹۵ است. خلاصه داستان. این فیلم روایت گر داستان زندگی زوج جوانی به اسم «مرجان» و «وحید» است که هشت ماهی می‌شود طلاق گرفته‌اند اما به دلایل خاصی مجبورند به زندگی در کنار هم ادامه دهند. در این میان مرجان که تصمیم به مهاجرت دارد، تمام تلاشش را برای گرفتن اقامت دائم کانادا می‌کند اما …
ریبال الاسد (متولد ۴ ژوئن ۱۹۷۵) اهل سوریه، از چهره‌های برجسته مدافع جهانی دموکراسی، آزادی و حقوق بشر است. او پسر رفعت الاسد و لین الخیر و همسر جوآنا الاسد است. برادران وی سیوار الاسد، نویسنده رمان فرانسوی «قلب گمشده» و سومار الاسد، مؤسس کانال تلویزیونی شبکه خبری عرب A.N.N و حزب مردم عرب در سال ۱۹۹۷ می‌باشند. او همچنین اولین پسرعمو و مخالف همیشگی بشار الاسد است. ریبال مؤسس و مدیر سازمان آزادی و دموکراسی در سوریه (ODFS) و رئیس و بنیان‌گذار بنیاد ایمان است که به دنبال تحقق گفتگوی بین مذهبی و بین فرهنگی و به
به دنبال تحقق گفتگوی بین مذهبی و بین فرهنگی و به چالش کشیدن افراط گرایی است. ریبال الاسد در دوران کودکی توسط دولت از سوریه تبعید شد و از آن زمان تاکنون بیش از یک دهه برای‌گذار مسالمت‌آمیز به سمت آزادی، دموکراسی و حقوق بشر در کشورش تلاش کرده‌است. در سال ۲۰۱۰، پیش از بهار عربی، در مصاحبه‌ای که با رابرت فیسک مورخ در روزنامه ایندیپندنت داشت از امید خود برای یک سوریه جدید سخن گفت. باور وی بر راه حل سیاسی برای پایان دادن به درگیری‌های سوریه به عنوان تنها راه حل باقی مانده، با وجود تشدید خشونت از زمان آغاز جنگ در
مانده، با وجود تشدید خشونت از زمان آغاز جنگ در سال ۲۰۱۱، همچنان ثابت مانده‌است. ریبال الاسد علی‌رغم نقش مدافع حقوق دموکراتیک جهانی در سوریه، در برابر گروه‌های سیاسی مذهبی و حکومت دینی نیز صریح بوده‌است و علناً از ارگان‌هایی از جمله اخوان المسلمین، حزب‌الله، جبهه النصره، ISIS، حماس و دولت ایران انتقاد کرده‌است [۱]. او همچنین از شورای ملی سوریه و انتخاب غیر دموکراتیک اعضای آن توسط ترکیه و قطر، که اکثریت آن‌ها اعضای اخوان المسلمین هستند، انتقاد کرده‌است. انتقاد وی از ارتش سوریه آزاد به همان اندازه مربوط به
وی از ارتش سوریه آزاد به همان اندازه مربوط به گنجاندن گروه‌های افراطی اسلام‌گرا و شورای عالی نظامی افراط گرای سلافی در آن می‌شود [۲]. او از سال ۲۰۱۰ به منظور استقرار صلح و ثبات در سوریه، از جامعه بین‌المللی دعوت به گردهمایی کرده‌است. ریبال الاسد چندین بنیاد خیریه و کسب و کار دارد و به زبان‌های عربی، فرانسوی، اسپانیایی و انگلیسی مسلط است. اوایل زندگی و خانواده. ریبال در دمشق متولد شد و فرزند ۱۳ ام از مجموع ۱۶ خواهر و برادر بود. مادر او چشم پزشک و صاحب یک کلینیک رایگان برای فقرا در دمشق بود. پدر وی، دکتر
کلینیک رایگان برای فقرا در دمشق بود. پدر وی، دکتر رفعت الاسد، رئیس آموزش عالی، یکی از چهره‌های ارشد نظامی و معاون اسمی رئیس‌جمهور بین سال‌های ۱۹۸۴ و ۱۹۹۸، و برادر کوچکتر رئیس‌جمهور اخیر، حافظ الاسد، بود. ریبال در دوران کودکی با انبوهی از عقاید دموکراتیک احاطه شده بود. پدر وی، الفرسان، اولین و تنها مجله عربی را در خاورمیانه تأسیس نمود که مروج دموکراسی و آزادی بود. ریبال به خواندن صفحاتی که اهمیت کثرت گرایی سیاسی و آزادی سوریه و خاورمیانه را تبیین می‌نمودند، تشویق می‌شد. پدر او همچنین مروج آموزش و پرورش
تشویق می‌شد. پدر او همچنین مروج آموزش و پرورش (ساخت دانشگاه لاذقیه و حمص و گسترش دانشگاه حلب) و پیشرفت زنان در جامعه نظامی و غیرنظامی بود. مادر او، لین الخیر، یکی از ذینفعان این سیاست، به عنوان یک سرباز چترباز آموزش دید. او در سال ۱۹۸۴ و در سن ۹ سالگی، در پی جریانی که بین پدر و عمویش که در دهه ۱۹۷۰ آغاز شد و منجر به بن‌بستی نظامی و شکاف در حزب بعث سوریه شد، سوریه را ترک نمود. در مصاحبه‌ای با جویش کرونیکل، ریبال الاسد ادعا کرد که "اگر افکار پدرش در دهه ۱۹۷۰ پیگیری می‌شد، سوریه هم‌زمان با مصری‌ها با اسرائیل
پیگیری می‌شد، سوریه هم‌زمان با مصری‌ها با اسرائیل به صلح می‌رسید. " [۳]. ریبال و خانواده اش سپس به پاریس نقل مکان کردند و وی تا ۱۶ سالگی در آنجا زندگی کرد. او ادعا کرد که تجاربش درآمیزه‌ای با فرهنگ‌های دیگر در پاریس، به وی در رسیدن به درکی اولیه از جوامع چند فرهنگی و چند قومیتی؛ به خصوص در رابطه با جوامع یهودی کمک نمود. باور به جامعه فراگیر و چند فرهنگی که سنگ بنای مأموریت ODFS بود از همین‌جا نشئت می‌گیرد [۴]. ریبال الاسد در سن ۱۶ سالگی، دوران دبیرستان خود را در نیویورک و هوستون آغاز نمود و سپس به دانشگاه
را در نیویورک و هوستون آغاز نمود و سپس به دانشگاه بوستون پیوست. به رغم خروج از سوریه در سال ۱۹۸۴، ریبال الاسد همچنان با سوء قصدهایی که در سال ۱۹۹۴، ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ رخ دادند، تهدید می‌شد. در طول دوره ۱۹۹۲–۱۹۹۷، که این حملات واقع شدند، ریبال الاسد اقامت دائمی در سوریه نداشت، اما به‌طور معمول هنگام تعطیلات کریسمس به منظور دیدار پدرش، که ممنوع‌الخروج بود، به خانه بازمی‌گشت. از ۱۹۹۷–۹، او در سوریه ماند و به ادامه کارهای خیریه‌ای که توسط پدرش آغاز شده بود، پرداخت. دیگر حملات به‌طور مستقیم زندگی او را مورد هدف قرار
حملات به‌طور مستقیم زندگی او را مورد هدف قرار ندادند، بلکه هدف پاره‌ای از همکاران و آثار خیریه او بودند: حملات متعدد به شخص ریبال، دارایی‌ها و دوستان او، به وضوح منجر به نفرت و بیزاری او نسبت به دولت و نظام سیاسی ای شد که چنین اجازه‌ای را می‌دادند. فعالیت‌های سیاسی. ریبال الاسد اغلب اذعان داشته که قرار گرفتنش در معرض افراط گرایی، تروریسم و وحشت از زندگی در سلطه پلیس استبدادی، الهام بخش او برای تلاش در جهت تغییرات مسالمت‌آمیز، احقاق آزادی، دموکراسی و حقوق بشر در سوریه و خاورمیانه بوده‌است. کانال ANN. این
بشر در سوریه و خاورمیانه بوده‌است. کانال ANN. این تلاش برای دموکراسی و آزادی در سال ۲۰۰۶ و از طریق ریاست او در شبکه خبری عرب (ANN) که کانالی تلویزیونی برای ترویج آزادی و دموکراسی در سراسر خاورمیانه بود، آغاز شد. این شبکه که در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد، اولین شبکه خبری عرب در تلویزیون ماهواره‌ای بود که در راستای ترویج دموکراسی و آزادی در سوریه، خاورمیانه و شمال آفریقا راه اندازی شد. اما، در سال ۲۰۰۹ کانال ANN توسط دولت سوریه مسدود شد [۶]. سازمان دموکراسی و آزادی در سوریه. ریبال الاسد که از سانسور ANN به سطوح آمده
سوریه. ریبال الاسد که از سانسور ANN به سطوح آمده بود، سازمان دموکراسی و آزادی در سوریه را در سال ۲۰۰۹ تأسیس نمود. حتی قبل از شروع بهار عربی در سال ۲۰۱۱، ریبال الاسد علیه دولت بشار الاسد و ناکامی آن در ارائه آینده‌ای دموکراتیک برای مردم سوریه صحبت کرده بود. دشمنی او نسبت به دولت سوریه در اولین سخنرانی اش به عنوان مدیر ODFS در مؤسسه LEGATUM در فوریه ۲۰۱۰، موجود است که در آن گفت: «جهان رو به جلو حرکت کرده‌است، اما کشور من، سوریه، نه. کشور من در تبدیل شدن به ملتی بزرگ شکست خورده‌است. این گناه مردان یا زنان
ملتی بزرگ شکست خورده‌است. این گناه مردان یا زنان معمولی نیست. دولت فعلی، این رژیم، نتوانسته دموکراسی، آزادی و رفاه را محقق سازد. این رژیم، استبدادی و کنترلی است. به مردمش ستم می‌کند، آزادی بیان و تشکل را سلب، حقوق بشر را نقض، و اقتصاد را بطور اشتباه مدیریت می‌کند.» [۷] به دلیل نیاز فوری به‌گذار سیاسی در سوریه به سوی دموکراسی و آزادی، ریبال به عنوان مدیر ODFS، مأموریت احقاق اصلاحات را با لابی گری با اعضای ارشد پارلمان بریتانیا و اروپا از جمله رابرت گادسیف MP، و رئیس گروه پارلمانی All-Party در سوریه، در ماه
و رئیس گروه پارلمانی All-Party در سوریه، در ماه مارس سال ۲۰۱۰ ادامه داد. با این حال، این سازمان در سال ۲۰۱۰، یعنی زمانی که رابرت فیسک، روزنامه‌نگار روزنامه ایندیپندنت و تحلیلگر مشهور مسایل خاورمیانه، با ریبال الاسد مصاحبه نمود، به شهرت رسید. ریبال به این مصاحبه در این مقاله پاسخ داده‌است. پس از شروع بهار عربی در سال ۲۰۱۱، کارهای سازمان سرعت گرفت و از آن زمان تاکنون ریبال در برخی از وقایع مهم، سازمان‌ها و موسسات سخن گفته‌است که عبارتند از: او همچنین به‌طور منظم در تلویزیون و در رسانه‌های چاپی به عنوان مفسر
در تلویزیون و در رسانه‌های چاپی به عنوان مفسر سیاسی و رویدادهای جاری ظاهر می‌شود. . ریبال از زمان آغاز شورای ملی سوریه، منتقد آن بوده‌است [۱۸]. وی همچنین اشاره کرده که چگونه این شورا با اکثریت قاطع متشکل از اعضای اخوان المسلمین است که از طریق فرایندی دموکراتیک انتخاب نشده‌اند بلکه دستچین شده ترکیه و قطر می‌باشند. او همچنین منتقد ارتش سوریه آزاد (با اشاره به اینکه چگونه این ارتش متشکل از گروه‌های افراطی اسلامی است) و شورای عالی نظامی آن (با بیان اینکه چگونه منحصراً از گروه‌های سلافی تندرو ساخته شده)
چگونه منحصراً از گروه‌های سلافی تندرو ساخته شده) بوده‌است. سخنرانی محوری او در انجمن ملل متحد دانشگاه آکسفورد [۱۹] بیانگر نقطه نظر ریبال در این رابطه است که چگونه اجازه داده شد خوش‌بینی بهار عربی سوریه به سرعت به چرخه هرج و مرج و تراژدی قابل اجتناب پیش رود. بنیاد ایمان. وظیفه ریبال الاسد به عنوان رئیس بنیاد ایمان بر ترویج گفتگوی بین فرهنگی و بین ادیانی و به چالش کشیدن افراط گرایی در سراسر جهان متمرکز شده‌است. این یک سازمان ناسودبر است و متعهد به "ترویج گفتگوی بین مذهبی و بین فرهنگی، گفتگوی درون مذهبی و به
بین مذهبی و بین فرهنگی، گفتگوی درون مذهبی و به چالش کشیدن افراط گرایی و تقویت صدای جریان اصلی می‌باشد. از سال ۲۰۱۰ ریبال اسد در دیدار با یک لیست گسترده‌ای از مذهبی و رهبران سیاسی از مقیاس جهانی به بحث در مورد انواع مختلفی از هر دو کلی و مسائل خاص مربوط به درون و بین ایمان گفتگو است. از سال ۲۰۱۰ تا کنون، ریبال الاسد با چهره‌های متعددی از رهبران سیاسی و مذهبی جهان دیدار کرده تا دربارهٔ انواع مسائل عام و خاص مربوط به گفتگوی بین و درون ادیانی بحث شود. بنیاد ایمان میزبان تعدادی از کنفرانس‌ها با محوریت تندروی و
میزبان تعدادی از کنفرانس‌ها با محوریت تندروی و افراط گرایی اسلامی بوده‌است. مقالات منتشر شده و از نظر قطعات. برای پروژه سندیکا: https://www.project-syndicate.org/commentary/is-syria-the-next-domino- https://www.project-syndicate.org/commentary/the-struggle-for-syria https://www.project-syndicate.org/commentary/the-contradictions-of-syria-s-civil-war-by-ribal-al-assad برای خانه محافظه کار:
برای خانه محافظه کار: http://conservativehome.blogs.com/centreright/2010/03/a-free-and-democratic-syria-is-the-best-way-to-undermine-iran.html
دریاچه ماهی فیلمی به کارگردانی مریم دوستی، نویسندگی مصطفی رستگاری و تهیه‌کنندگی سعید سعدی ساخته سال ۱۳۹۵ است. خلاصه داستان. این فیلم نگاهی به وقایع پس از جنگ ایران و عراق دارد و داستان چند خانواده را روایت می‌کند که در نقطه مشترکی به یکدیگر می‌رسند و در این میان عشق گمشده‌ای پیدا می‌شود.
یاسوکه (؛ به ژاپنی: 弥助 ،弥介؛ تلفظ ژاپنی: ]) یک برده از اهالی آفریقا در دوره سنگوکو در ژاپن بود که برای خاندان اودا خدمت می‌کرد. یاسوکه به مدت ۱۵ ماه بین سال‌های ۱۵۸۱ و ۱۵۸۲ به دایمیوی ژاپنی؛ اودا نوبوناگا تا زمان مرگ اودا در حادثه معبد هوننو خدمت کرد. او همانند تصویر یک خدمتکار بسیار وفادار بود و مسئولیت باد زدن اودا نوبوناگا و همچنین حمل کاتانای وی در جنگ‌هایش را داشت.
تاکه‌ناکا شیگه‌هارو یا هانبی؛ (۱۵۴۴ – ۱۵۷۹) یک سامورایی در دوره سنگوکو بود که برای خاندان تویوتومی خدمت می‌کرد. هانبی ارباب قلعه در فرماندهی قلعه بودایاما بود. او استراتژیست ارشد و مشاور تویوتومی هیده‌یوشی بود. پدر او یک سامورایی محلی تاکه‌ناکا شیگه‌موتو بود. او در ابتدا به خاندان سایتو ولایت مینو خدمت می‌کرد، اما بعداً قیام کرد و قلعه گیفو متعلق به خاندان سایتو را تصرف کر.
سوپر لیگ فوتبال ازبکستان () سوپر لیگ فوتبال کشور ازبکستان است و بالاترین سطح مسابقات باشگاهی فوتبال در ازبکستان است. این لیگ که در حال حاضر با حضور ۱۴ تیم برگزار می‌شود در سال ۱۹۹۲ تأسیس شده‌است و تحت نظارت فدراسیون فوتبال ازبکستان است. باشگاه فوتبال پاختاکور تاشکند پرافتخارترین تیم این لیگ به‌شمار می‌رود.
خلیل حاوی ، (زاده‌ی ۱۹۱۹ - درگذشته ۱۹۸۲) شاعر و منتقد ادبی مسیحی و از پیشگامان شعر معاصر عرب که اهل لبنان، متولد روستای شویر در استان جبل لبنان بود. زندگی و اندیشه. خلیل حاوی کمی بعد از پایان جنگ جهانی اول به روایتی در سال ۱۹۱۹ در روستای کوچک هویة از روستاهای کوهستان دروز در سوریه و به روایتی دیگر در روز نخست دسامبر سال ۱۹۱۹ در آبادی کوهستانی و بسیار زیبای شویر از کوهستان های لبنان از پدر و مادری که هر دوی انها مسیحی ارتدوکس بودند به عنوان نخستین فرزند خانواده زاده شد؛ خانواده ای سه نفره که پس از حاوی سه
زاده شد؛ خانواده ای سه نفره که پس از حاوی سه فرزند پسر و سه فرزند دختر بر تعداد افرادش افزوده شد. پدر خلیل حاوی، بنایی بود که در آغاز بهار برای کار به مناطق واقع در بلندی های جولان و کوه دروز می رفت و بدین ترتیب وی بیشتر در دامان مادر- که در رویکرد شاعری و سرایندگی وی تا حدودی تأثییر گذار بود- بالید و پس از رفتن به مدرسه، بخشی از مزامیر داوود و برخی از آیات انجیل و تورات را از بر کرد. خلیل در سن دوازده سالگی به خاطر بیماری پدرش مجبور به کار در حرفه بسیار دشوار ساخت خیابان و سنگفرش‌های شهری شد، روبرو شدن او
ساخت خیابان و سنگفرش‌های شهری شد، روبرو شدن او با این گونه سختی ها و رنج های شکننده در شکل گیری ذهنیات منفی در روان رنجور او، تأثییرس غیرقابل انکار برجای گذاشته است تا جایی که جمیل جبر، دوست صمیمی او در این باره می گوید:" فکر بیچارگی، ستمدیدگی و بینوایی، همیشه مثل سایه با او بود و او را به همه مردم، بدبین ساخته بود." در همین دوران تمام وقت آزاد خود را صرف مطالعه شعر و تولید اشعار سنتی و آزاد به طریق فصحی و عامه می‌کرد. او بدون برخورداری از استاد زبان‌های فرانسه و انگلیسی را چنان به خوبی آموخت که در سال
فرانسه و انگلیسی را چنان به خوبی آموخت که در سال ۱۹۴۶ وارد پیش دانشگاهی شویفات گردید و پس از یک سال توانست وارد دانشگاه آمریکایی بیروت - در آن زمان فضای دانشگاه آمریکایی بیروت سرشار از شور انقلابی ناشی از شکست اعراب در جنگ ۱۹۴۸ فلسطین بود - شده و در رشته‌ی فلسفه تحصیل کند. به گواهی استادانش از دانشجویان سرآمد آن دانشگاه بود، حاوی در سال ۱۹۵۱ به اخذ مدرک لیسانس از آن دانشگاه نائل آمد و در سال ۱۹۵۵ دوره ی کارشناسی ارشد خود را نیز در همان جا به اتمام رساند، موفقیت‌هایی که ضمن تحصیل در این دانشگاه به دست آورد
که ضمن تحصیل در این دانشگاه به دست آورد باعث شد بتواند از بورس دانشگاه کمبریج انگلیس برخوردار شود و به انگستان برای تحصیل برود. وی در سال ۱۹۵۸ برای گذراندن تعطیلات تابستان به لبنان بازگشت اما حوادث خونینی که با بازگشت او مقارن گردیده بود وی را از نظر روحی دگرگون ساخت و ناگزیر به جزیره جامائیکا رفت. وی به روایتی پس از سه سال، دوره ی دکتری خود را در دانشگاه کمبریج با اخذ مدرک دکترای فلسفه در سال ۱۹۵۹ و به روایتی دیگر در سال ۱۹۶۰ به پایان رساند و برای تدریس نقد ادبی، فلسفه و ادبیات عرب به دانشگاهی که خود در
ادبی، فلسفه و ادبیات عرب به دانشگاهی که خود در آن درس می‌خواند در بیروت برگردد. وی تا پایان عمرش در ششم ژوئن ۱۹۸۲ در این دانشگاه تدریس می‌نمود. وی در طول عمر خود پنج مجموعه تاریخ شعر نوشت و به طور منظم به مجلات ادبی مانند مجلة شعر مقاله می‌داد. مجموعه‌ای از اشعار او از سوی عدنان حیدر و مایکل برد (Michael Beard) به انگلیسی ترجمه شده است به نام "Naked in Exile: Khalil Hawi's Threshing Floors of Hunger." خودکشی. در ششم ژوئن سال ۱۹۸۲، دو هفته پس از حمله اسرائیل به خاک بیروت در بحبوحه لبنان جنگ داخلی، او با
به خاک بیروت در بحبوحه لبنان جنگ داخلی، او با تفنگی در آپارتمان خود در نزدیکی دانشگاه آمریکایی بیروت در سن ۶۳ سالگی به زندگی خود پایان داد. علّت. به باور برخی صاحب نظران، عامل اصلی انتحار شاعر پیشروی نیروهای اسرائیلی در خاک لبنان بوده اما هرچند برخی ناقدان نیز بر این موضوع تأکید نموده اند که وی پیش تر نیز قبل از سال ۱۹۸۲ چندبار دست به خودکشی زده و نجات یافته بود و بر این اساس تنها عامل مؤثر در این خودکشی را، پیشروی نیروهای اسرائیلی ندانسته اند. ویژگی آثار. سروده های خلیل حاوی دارای گونه ای زبان سمبولیک
سروده های خلیل حاوی دارای گونه ای زبان سمبولیک سرشار از ترکیب نماد های اساطیری، دینی، طبیعی و اسطوره های آیینی و آیین های کهن می باشد که بار معنایی فلسفی عمیق و ریشه داری همراه گشته است. فهرست آثار. خلیل حاوی پنج دیوان شعر دارد که نام‌های آن از این قرار است: همچنین کتابی به زبان انگلیسی درباره‌ی جبران خلیل جبران نوشته است به نام: "Gibran Khalil Gibran, His Background, Character and Works, Beirut, 1963."
یُست واکانو (؛ زادهٔ ) یک فیلم‌بردار اهل آلمان است. وی بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۲۰۰۰ میلادی فعالیت می‌کرد. او در ۷ فیلم سینمایی با پل ورهوفن همکاری داشته است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به "داستان بی‌پایان"، "یادآوری کامل"، "پلیس آهنی"، "کشتی"، "پرداخت ۵۲ هزار دلاری"، "موشک جبل طارق"، "دختران شو"، "سربازان سفینه"، "اسپترس" و "مرد توخالی" اشاره نمود.
ماهیچهٔ بینی () ماهیچه‌ای عرضی است که روی قسمت وسط بینی قرار گرفته و عضله‌ای نازک و به شکل مثلث است. این ماهیچه پره‌های بینی را به طرف بالا و جلو می‌کشاند. ماهیچهٔ بینی یک ماهیچه اسفنکتر-مانند است که در بخش پره‌ای کمک به باز شدن سوراخ‌های بینی می‌کند و در بخش عرضی کار فروکشیدن غضروف بینی را برعهده دارد. خاستگاه آن آرواره بالایی، و پیوندگاهش در بخش پره‌ای، به پره بینی و در بخش عرضی، به همتای طرف مقابل به گستره آپونوروزی است. عصب‌گیری آن از عصب چهره‌ای (فاسیال) است. اختلال در کار این ماهیچه باعث افتادگی بینی،
است. اختلال در کار این ماهیچه باعث افتادگی بینی، بالا رفتن نوک بینی (در جراحی‌های زیبایی)، ایجاد چین و چروک‌های افقی و عمودی روی بینی و ایجاد خط افقی در قسمت اتصال بالای بینی و پیشانی می‌شود.
ماهیچه پایین‌برنده تیغه بینی () کار منقبض کردن سوراخ‌های بینی و پایین کشیدن پره بینی را برعهده دارد. خاستگاه آن گودی ثنایابی آرواره بالایی و پیوندگاه آن پره و تیغه بینی است. عصب‌گیری‌اش از عصب چهره‌ای (فاسیال) است.
عبدالحمید میرزا ناصرالدوله (۱۲۵۶–۱۳۰۹ قمری) شاهزاده قاجار و حاکم کرمان بود ناصرالدوله پسر فیروز میرزا و مادرش دختر میرزا حسن مستوفی‌الممالک آشتیانی بود. او از طرف پدرش برادر عبدالحسین میرزا فرمانفرما و از طرف مادرش خواهرزاده میرزا یوسف آشتیانی بود. عبدالحمید میرزا در سال ۱۲۵۶ قمری متولد شد. وی طبق معمول آن زمان تحصیلات مقدماتی را در خانه زیر نظر معلمین سرخانه آغاز کرد و سپس وارد مدرسه دارالفنون گردید و زیر نظر افسران اتریشی آموزش نظامی دید. در سن نوزده سالگی از جانب ناصرالدین شاه به منصب سرهنگی رسید و مامور
از جانب ناصرالدین شاه به منصب سرهنگی رسید و مامور انتظام امور عراق عجم شد. در سال ۱۲۸۴ قمری به منصب سرتیپی ارتقاء پیدا کرد و قراول مخصوص ناصرالدین شاه شد. سال بعد رئیس انتظامات تهران شد و دو فوج نظامی قزوین و دماوند به او سپرده شدند. در سفر ناصرالدین شاه به عتبات در شمار همراهان ناصرالدین شاه بود و لقب نظام‌الدوله گرفت و به ریاست کل قشون آذربایجان رسید. در سال ۱۲۹۷ قمری حکومت کرمان و ریاست قشون نظامی کرمان به او سپرده شد و لقب ناصرالدوله گرفت. در سال ۱۳۰۳ قمری پس از درگذشت پدرش به فرمانفرما ملقب شد و تا
قمری پس از درگذشت پدرش به فرمانفرما ملقب شد و تا سال ۱۳۰۹ قمری که در گذشت در سمت حکمرانی کرمان و بلوچستان برقرار بود. از آثار تاریخی ناصرالدوله در کرمان به جای گذاشته است میتوان به باغ شازده یا باغ شاهزاده اشاره کرد. عبدالحمید میرزا دختری به نام انورالسلطنه (همسر علی‌اکبرخان سالار فیروز) و پسری به نام عبدالمجید فیروز داشت.
میرزا حسن مستوفی‌الممالک (زاده ۱۱۹۵ - درگذشت ۱۲۶۱ قمری) مستوفی‌الممالک ایران در عهد محمدشاه قاجار زندگی. میرزا حسن پسر میرزا کاظم آشتیانی و برادر کوچکتر میرزا محمدعلی مایل آشتیانی بود. معلم حبیب‌آبادی در کتاب مکارم‌الآثار تاریخ تولد او را ۱۸ محرم سال ۱۱۹۵ می‌داند. او ابتدا در دستگاه عباس میرزا در تبریز کار می‌کرد. پس از فوت پدرش که در زمان فتحعلی‌شاه مستوفی‌الممالک بود، جانشین او شد و تا هنگام فوت در این منصب خدمت کرد. پس از او پسرش میرزا یوسف آشتیانی مقامات پدر را احراز نمود. ازدواج. میرزا حسن در تبریز با
پدر را احراز نمود. ازدواج. میرزا حسن در تبریز با دختر حاجی میرزا محمدصادق کلانتر باغمیشه ازدواج کرد و با عباس میرزا نایب‌السلطنه باجناق شد. در کتاب تاریخ و جغرافی دارالسلطنه تبریز نوشته نادر میرزا قاجار آمده است: بعدها یکی از دختران میرزا حسن مستوفی الممالک (اول) با فیروز میرزا نصرت الدوله (اول) ازدواج کرد. دختر دیگر او به ازدواج عیسی خان، وزیر دارالخلافه تهران درآمد که بلااولاد بود و دختر سوم همسر میرزا هدایت‌الله وزیر دفتر شد و فرزندان متعددی پیدا کرد. مقبره. او در سال ۱۲۶۰ قمری فوت نموده و مقبره‌اش در
او در سال ۱۲۶۰ قمری فوت نموده و مقبره‌اش در صحن عتیق حرم حضرت معصومه قسمت شمالی واقع است.
پرترهٔ والی () نقاشی رنگ و روغن اثر هنرمند اتریشی، اگون شیله است که در ۱۹۱۲ از والی نئوزیل کشیده است؛ زنی که در ۱۹۱۱ ملاقات کرد وقتی خودش ۲۱ سال داشت و والی ۱۷ ساله بود. والی برای چند سال، معشوقه و مدل نقاشی شیله بود که در بسیاری از نقاشی‌های مهم و تأثیرگذار شیله، به تصویر درآمده. در ۱۹۵۴ نقاشی به دست رودولف لئوپولد رسید و در مجموعه موزه لئوپولد که با خرید ۵۰۰۰ قطعه از مجموعه لئوپولد توسط دولت اتریش تأسیس شده بود، قرار گرفت. در ۱۹۹۸ و هنگام برگزاری نمایشگاهی از آثار شیله در موزه هنر مدرن در شهر نیویورک،