payamvha/North_RAG huggingface dataset:
میرزا محمد ملقب به آقا مؤمن تفرشی یا خواجه مؤمن تفرشی فرزند جمال الدین مصطفی است که در محلهٔ فم تفرش به دنیا آمد. جدش عبدالعظیم بن عبدالله فرزند امام پنجم شیعیان است. تحصیلاتش در تفرش، قم و اصفهان بود. در شعر تخلص دائی داشت. او از سادات تفرش، زاهد، عالم و حکیمی توانا بود. شعر را در کمال استادی می‌سرود و بیشتر به قصیده توجه داشت. تولد او در نیمهٔ اول قرن یازدهم هجری است. او تجدیدکنندهٔ بنای امامزاده محمد تفرش است. بر روی سنگ قبر او نوشته شده است: «هوالباقی: تاریخ وفات عالی‌جناب مقدس‌القاب علّامی فهّامی مجتهد
وفات عالی‌جناب مقدس‌القاب علّامی فهّامی مجتهد الزمانی آقا محمد مؤمن ـ طاب ثراه ـ فی سبعین مائه و ألف ۱۱۷۰.» زندگی‌نامهٔ وی در تذکره‌های مجمع الصفحا، روضة الصفا و آتشکده آذر مذکور است.
ارتش بزرگ () اصطلاحاً به نیروهای مسلح ناپلئون بناپارت گفته می‌شد. این ارتش در جریان حمله فرانسه به روسیه شکست سختی را متحمل شد و دیگر هیچ‌گاه نتوانست قدرت سابق خود را بازیابد.
اصل آریایی یا پاراگراف آریایی () بندی در اساسنامه یک سازمان، شرکت یا سند املاک بود که عضویت یا حق اقامت را فقط برای اعضای «نژاد آریایی» محفوظ می‌داشت و هر غیر آریایی را از چنین حقوقی مستثنی می‌کرد. به ویژه آنهایی که تبار یهودی و اسلاوی دارند. این مسئله از سال ۱۸۸۵ تا ۱۹۴۵ یک بخش جدانشدنی از زندگی عمومی در آلمان و اتریش بود. یکی از اولین نمونه‌های مستند چنین اصلی توسط رهبر ملی‌گرای اتریشی و یهود ستیز گئورگ ریتر فن شنرر در برنامه ملی گرایانه ناسیونالیسم آلمانی در اتریش با عنوان برنامه لینز در سال ۱۸۸۲ تهیه شد
در اتریش با عنوان برنامه لینز در سال ۱۸۸۲ تهیه شد و تعداد بیشماری از باشگاه‌های ورزشی ملی آلمان، انجمن‌های آواز، باشگاه‌های مدرسه، و انجمن‌های برادری نیز از این روند پیروی کردند. در آلمان نازی. شناخته شده‌ترین قوانین اصل آریایی توسط آلمان نازی وضع شد. این اصول برای حذف یهودیان از سازمان‌ها، فدراسیون‌ها، احزاب سیاسی و در نهایت از تمام زندگی عمومی بودند. علاوه بر یهودیان، افرادی دیگری که آریایی محسوب نمی‌شدند شامل لهستانی‌ها، صرب‌ها، روس‌ها و سایر اسلاوها بودند. بر اساس آیین‌نامه‌ها و برنامه‌های سازمان‌ها و
بر اساس آیین‌نامه‌ها و برنامه‌های سازمان‌ها و احزاب یهود ستیز در اواخر قرن نوزدهم (مانند حزب سوسیال آلمان در سال ۱۸۸۹)، پاراگراف آریایی برای اولین بار در رایش سوم در تدوین قانون احیای خدمات عمومی حرفه ای ظاهر شد، که در ۷ آوریل ۱۹۳۳ به تصویب رسید. این قانون تصریح می‌کرد که فقط کسانی که نژاد آریایی دارند، یعنی بدون پدر و مادر یا پدربزرگ و مادربزرگ یهودی، می‌توانند در خدمات دولتی استخدام شوند. این ماده قانونی در ۲۵ آوریل ۱۹۳۳ در قانون مبارزه با ازدحام بیش از حد مدارس و دانشگاه‌های آلمان به بخش آموزش تعمیم
حد مدارس و دانشگاه‌های آلمان به بخش آموزش تعمیم داده شد. در ۳۰ ژوئن همان سال، دامنه این ماده قانونی گسترش یافت و به این معنا بود که حتی ازدواج با یک «غیر آریایی» برای اخراج از شغل‌های دولتی کافی بود. فشار حزب نازی، برای همگام سازی با نازی‌ها، بسیاری از فدراسیون‌ها و سازمان‌ها را به پذیرش پاراگراف آریایی سوق داد. بدین ترتیب یهودیان از از سیستم بهداشت عمومی، کشاورزی، شرکت در فعالیت‌های فرهنگی از جمله تولید فیلم و شرکت در تئاتر منع می‌شدند، روندی که در قوانین نورنبرگ «برای جدایی نهایی یهودیان از «ملت» آلمان»
نورنبرگ «برای جدایی نهایی یهودیان از «ملت» آلمان» به اوج خود رسید. پیش از این استثنائاتی مانند جانبازان جنگ، خدمت در خیزش ملی (Erhebung)، آریایی‌های افتخاری و غیره وجود داشت، اما اکنون یهودیان و «دورگه‌های یهودی» تقریباً در همه مشاغل با ممنوعیت مواجه می‌شدند. ماده قانونی اصل آریایی عمدتاً بدون اعتراض پذیرفته شد، به جز در کلیسای انجیلی که باعث انشعاب «کلیسای اعترافیون» (Confessing Church) که کلیسایی ضد نازی‌ها بود، شد.
اعلامیه‌های مسکو () چهار اعلامیه بود که در سال ۱۹۴۳ توسط کشورهای آمریکا، انگلستان، شوروی و چین امضا شد. در این اعلامیه‌ها چهار کشور مذکور تأسیس یک سازمان بین‌المللی را که در آن برای عضویت کلیه کشورها (اعم از کوچک و بزرگ) باز بوده و بر پایه مساوات تمام کشورهای صلح‌جو (اعم از کوچک و بزرگ) مستقر شده باشد جهت صلح و امنیت ملی، ضروری اعلام داشتند.
کناره‌گیری ادوارد هشتم () به استعفای ادوارد هشتم، پادشاه بریتانیا از تاج و تخت آن کشور در سال ۱۹۳۶ گفته می‌شود. ادوارد هشتم که قصد داشت با مطلقه‌ای آمریکایی به‌نام والیس سیمپسون ازدواج کند، نیاز به صدور مجوزی از سوی پارلمان بریتانیا و نمایندگان کشورهای مستعمره داشت. دولت بریتانیا و نمایندگان مذکور، با ارادهٔ پادشاه به مخالفت پرداختند و وی نیز برای نیل به مقصود خود راه استعفا و کناره‌گیری از مقام سلطنت را برگزید. وی طی یک نطق رادیویی با مردم کشور خویش وداع کرد و بدین‌ترتیب برادرش شاهزاده آلبرت با عنوان جرج
و بدین‌ترتیب برادرش شاهزاده آلبرت با عنوان جرج ششم به‌جای وی بر تخت سلطنت نشست. مقدمات رسوایی. ادوارد توسط لیدی فورنس در ۱۰ ژانویه ۱۹۳۱، زمانی که ادوارد شاهزاده ولز بود، به والیس سیمپسون، شهروند آمریکایی و همسر ارنست آلدریش سیمپسون، مدیر ارشد حمل و نقل انگلیس معرفی شد. ارنست سیمپسون شوهر دوم والیس بود. ازدواج اول وی، با خلبان نیروی دریایی ایالات متحده وین اسپنسر، در سال ۱۹۲۷ به طلاق انجامید. به‌طور کلی پذیرفته شده‌است که والیس سیمپسون و ادوارد در سال ۱۹۳۴ عاشق شدند، در حالی که لیدی فورنس (که همچنین با
عاشق شدند، در حالی که لیدی فورنس (که همچنین با شاهزاده رابطه داشت) به دیدار اقوام خود در ایالات متحده رفته بود. با این حال، ادوارد با قاطعیت به پدرش، پادشاه جورج پنجم، اصرار داشت که با سیمپسون رابطه فیزیکی ندارد و توصیف او به عنوان معشوقه اش نامناسب است. روابط ادوارد با سیمپسون رابطه ضعیف وی و والدینش را بیش از پیش تضعیف کرد. اگرچه پادشاه جورج و ملکه ماری در سال ۱۹۳۵ سیمپسون را در کاخ باکینگهام ملاقات کردند، آنها بعداً از پذیرایی وی خودداری کردند. ادوارد و سیمپسون به‌طور مخفیانه توسط اعضای شعبه ویژه پلیس
سیمپسون به‌طور مخفیانه توسط اعضای شعبه ویژه پلیس متروپولیتن پیگیری می‌شدند، که گزارش‌هایی در مورد ماهیت روابط آنها و تحقیقات خود در مورد زندگی خصوصی والیس سیمپسون تهیه می‌کردند که شامل «پیگیری شایعات شرور» و شناسایی «یک عاشق مخفی» بود. چشم‌انداز داشتن یک مطلقه آمریکایی با گذشته‌ای مشکوک که چنین وارثی را نسبت به وارث داشته باشد، موجب نگرانی چهره‌های دولت و تشکیلات شد. ادوارد هشتم در ۲۰ ژانویه ۱۹۳۶ جانشین پدر شد، پس از آن سیمپسون در مراسمات رسمی بیشتر به عنوان مهمان پادشاه حضور یافت. علی‌رغم اینکه نام او
مهمان پادشاه حضور یافت. علی‌رغم اینکه نام او به‌طور منظم در بخشنامه دادگاه ظاهر می‌شد، نام شوهرش به وضوح غایب بود. در تابستان همان سال، پادشاه از اقامت طولانی مدت در بالمورال به منظور تعطیلات با سیمپسون در شرق مدیترانه که به‌طور گسترده‌ای در مطبوعات آمریکا و قاره اروپا پوشش داده شد، اجتناب کرد. درحالی‌که مطبوعات انگلیس، که خود را حفظ می‌کردند (سکوت تحمیل شده)، کانادایی‌ها و انگلیسی‌های خارج از کشور، که به گزارش‌های خارجی دسترسی داشتند، تا حد زیادی توسط این پوشش رسوا شدند. تا ماه اکتبر، در جامعه عالی و خارج
رسوا شدند. تا ماه اکتبر، در جامعه عالی و خارج از کشور شایعه شد که ادوارد قصد دارد به محض آزادی سیمپسون ازدواج کند. در پایان همان ماه، هنگامی که او درخواست طلاق کرد و مطبوعات آمریکا اعلام کردند که ازدواج بین او و پادشاه قریب‌الوقوع است، این بحران به اوج خود رسید. دبیر خصوصی پادشاه، الک هاردینگ، در ۱۳ نوامبر به او هشدار داد: «سکوت مطبوعات انگلیس در مورد دوستی اعلیحضرت با خانم سیمپسون حفظ نخواهد شد … با توجه به نامه‌های افراد انگلیسی زندگی در کشورهای خارجی که مطبوعات صریحاً ابراز کرده‌اند، تأثیر ناگوار خواهد
مطبوعات صریحاً ابراز کرده‌اند، تأثیر ناگوار خواهد داشت.» وزرای ارشد انگلیس می‌دانستند که هاردینژ برای شاه نامه نوشته‌است و ممکن است به او در تهیه نامه کمک کرده باشد. پادشاه روز دوشنبه (۱۶ نوامبر) نخست‌وزیر استنلی بالدوین را به کاخ باکینگهام دعوت کرد و به او خبر داد که قصد ازدواج با سیمپسون را دارد. بالدوین پاسخ داد که چنین ازدواجی مورد قبول مردم نیست، اظهار داشت: «... ملکه، ملکه کشور می‌شود؛ بنابراین در انتخاب یک ملکه صدای مردم باید شنیده شود». نظر بالدوین توسط کمیساریای عالی استرالیا در لندن، استنلی بروس،
کمیساریای عالی استرالیا در لندن، استنلی بروس، که همچنین نخست‌وزیر سابق استرالیا بود، مشترک بود. در همان روزی که هاردینگ به پادشاه نوشت، بروس با هاردینگ آشنا شد و سپس با بالدوین نامه نوشت و از ایده ازدواج شاه و سیمپسون ابراز وحشت کرد. با این وجود، مطبوعات انگلیس در این مورد ساکت ماندند تا اینکه آلفرد بلانت ، اسقف برادفورد، در اول دسامبر در کنفرانس اسقفی خود سخنرانی کرد، که اشاره به نیاز پادشاه به فضل الهی داشت: «ما امیدواریم که او از نیاز خود آگاه باشد. برخی از ما آرزو می‌کنیم که وی علائم مثبت بیشتری از
از ما آرزو می‌کنیم که وی علائم مثبت بیشتری از آگاهی خود را از خود نشان دهد.» اسقف وقتی بعداً در این باره سؤال شد، ادعا کرد که در زمان نوشتن سخنرانی، نام سیمپسون را نشنیده‌است. سیمپسون با اقدام کارمندان ادوارد، دو روز بعد برای جلوگیری از توجه شدید مطبوعات، انگلیس را به مقصد جنوب فرانسه ترک کرد. هم چهره او و هم پادشاه از این جدایی بسیار خراب شدند. در هنگام عزیمت اشک آور، پادشاه به او گفت، «من هرگز تو را رها نمی‌کنم.» مخالفت. مخالفت با شاه و ازدواج او از چند جهت بود. اشتیاق ادوارد برای مدرن سازی سلطنت و
چند جهت بود. اشتیاق ادوارد برای مدرن سازی سلطنت و دسترسی بیشتر به آن، گرچه مورد استقبال بسیاری از عموم مردم قرار گرفت، از سوی تشکیلات انگلیس بی‌اعتماد بود. ادوارد با برخورد بی‌احترامی با سنت‌ها و مراسم آنها اشراف را برآشفت و بسیاری از کنار گذاشتن هنجارها و آداب و رسوم پذیرفته شده اجتماعی او را آزردند. اجتماعی و اخلاقی. وزرای دولت و خانواده سلطنتی پیشینه و رفتار والیس سیمپسون را برای یک ملکه بالقوه غیرقابل قبول دانستند. شایعات و استعلام دربارهٔ او در جامعه به گوش می‌رسید. حتی به مادر پادشاه، ملکه ماری، گفته
گوش می‌رسید. حتی به مادر پادشاه، ملکه ماری، گفته شد که سیمپسون ممکن است نوعی کنترل جنسی بر ادوارد داشته باشد، زیرا وی با استفاده از شیوه‌هایی که در یک فاحشه خانه چینی آموخته بود او را از یک اختلال جنسی تعریف نشده رها کرده‌است. این دیدگاه تا حدودی توسط آلن دون، روحانی به اسقف اعظم کانتربری، که نوشت که مظنون است پادشاه «از نظر جنسی غیرطبیعی است و ممکن است ناشی از تصرف خانم S. بر او باشد»، تا حدودی گفته شد. حتی فیلیپ زیگلر، زندگینامه نویس رسمی ادوارد هشتم، خاطرنشان کرد که: «حتماً نوعی رابطه سادومازوخیستی وجود
کرد که: «حتماً نوعی رابطه سادومازوخیستی وجود داشته‌است» گزینه‌های در نظر گرفته شده. در نتیجه این شایعات و استدلال‌ها، این اعتقاد در بین تشکیلات انگلیس تقویت شد که سیمپسون نمی‌تواند به عنوان یک همسر سلطنتی تبدیل شود. نخست‌وزیر انگلیس استنلی بالدوین صریحاً به ادوارد توصیه کرد که اکثر مردم با ازدواج او با سیمپسون مخالف خواهند بود، این نشان می‌دهد که اگر این کار را کرد، برخلاف توصیه‌های وزیرانش، دولت دسته جمعی استعفا خواهد داد. پادشاه طبق گفته خودش بعداً پاسخ داد: «من قصد دارم به محض آزادی خانم سیمپسون ازدواج
«من قصد دارم به محض آزادی خانم سیمپسون ازدواج کنم … اگر دولت با این ازدواج مخالفت می‌کرد، همان‌طور که نخست‌وزیر به من گفته بود، من آماده رفتن بودم.» تحت فشار شاه، بالدوین موافقت کرد که صداهای بیشتری را در مورد سه گزینه تهیه کند: گزینه دوم دارای سوابق اروپایی بود، از جمله پدرِ پدربزرگ خود ادوارد، دوک الکساندر وورتمبرگ، اما در تاریخ مشروطه انگلیس هیچ نظیری نداشت. از نخست وزیران پنج قلمرو (استرالیا، کانادا، نیوزیلند، آفریقای جنوبی و دولت آزاد ایرلند) مشورت شد، و اکثریت موافقت کردند که «هیچ راهی برای دوره وجود
و اکثریت موافقت کردند که «هیچ راهی برای دوره وجود ندارد». ویلیام لیون مکنزی کینگ (نخست‌وزیر کانادا)، جوزف لیونس (نخست‌وزیر استرالیا) و جی بی ام هرتسوگ (نخست‌وزیر آفریقای جنوبی) با گزینه‌های ۱ و ۲ مخالفت کردند. مکنزی کینگ به ادوارد گفت "آنچه را که در قلب خودش بود باور کند" حق بود " و دولت کانادا از شاه درخواست کرد وظیفه خود را قبل از احساساتش نسبت به سیمپسون قرار دهد. فرماندار کل کانادا لرد تویدزمویر به کاخ باکینگهام و بالدوین گفت که کانادایی‌ها علاقه زیادی به پادشاه دارند، اما همچنین اگر ادوارد با یک زن
به پادشاه دارند، اما همچنین اگر ادوارد با یک زن مطلقه ازدواج کند، افکار عمومی کانادا خشمگین خواهد شد. مایکل جوزف ساواژ (نخست وزیر نیوزیلند) گزینه ۱ را رد کرد و فکر کرد که گزینه ۲ "ممکن است … اگر عملی برای یافتن راه حل در این راستا عملی باشد"، اما "با تصمیم دولت داخلی هدایت می‌شود ". در ارتباطات با دولت انگلیس، ایمون دو والرا (رئیس شورای اجرایی دولت آزاد ایرلند) اظهار داشت که به عنوان یک کشور کاتولیک رومی، دولت آزاد ایرلند طلاق را به رسمیت نمی‌شناسد. وی تصور کرد که اگر مردم انگلیس والیس سیمپسون را نپذیرند،
کرد که اگر مردم انگلیس والیس سیمپسون را نپذیرند، تنها کناره‌گیری از سلطنت تنها راه حل ممکن بود. در ۲۴ نوامبر، بالدوین با سه سیاستمدار برجسته مخالف در انگلیس مشورت کرد: رهبر مخالف، کلمنت اتلی، رهبر لیبرال‌ها سر آرچیبالد سینکلر و وینستون چرچیل. سینکلر و اتلی توافق کردند که گزینه‌های ۱ و ۲ غیرقابل قبول است و چرچیل متعهد شد که از دولت حمایت کند.
پاتِریمونیالیسم یا سلطه موروثی یا حکومت پدرمیراثی، شکلی از حکومت است که در آن تمام قدرت مستقیماً از شخص حاکم سرچشمه می‌گیرد. در این نوع حکومت هیچ تفاوتی بین حوزه عمومی و خصوصی وجود ندارد و حاکمان معمولاً از قدرت مطلق برخوردار هستند. اصطلاح «پاتریمونیالیسم» توسط ماکس وبر جامعه‌شناس آلمانی ابداع شده است. هدف اصلی از تأسیس این نوع حکومت‌ها، برآوردن نیازهای خانوادهٔ شخص فرمانرواست و به جای شایسته‌سالاری، خویشاوندسالاری وجود دارد. به نظر ماکس وبر، نظام‌های پاتریمونیال به علت گرایش‌های سنتی گروه حاکم در جهت
به علت گرایش‌های سنتی گروه حاکم در جهت فعالیت‌های تجاری و اقتصادی، خودسری هیأت حاکمه و نیروهای اقماری‌اش و نیز سلب آزادی فعالیت اقتصادی خصوصی برای رعایا، نتیجه‌ای جز عقب‌ماندگی اقتصادی جامعه در بر نداشته و مانع عمده‌ای در راه رشد نیروهای بورژوازی و توسعۀ سرمایه‌داری بوده است. واژه‌شناسی. اصطلاح «پاتریمونیالیسم» توسط ماکس وبر جامعه‌شناس آلمانی ابداع شده است. ریشهٔ اصطلاح از واژهٔ پاتِر (Pater) در لاتین به معنی «پدر» است و «پاتریمونی» به معنای ملک ارثی یا ملکی است که از پدر یا نیاکان به ارث رسیده ‌باشد.
ملکی است که از پدر یا نیاکان به ارث رسیده ‌باشد. واژگان "paternalism" به معنی «حکومت پدروار» یا «پدرمآبی» و "patriarchy" به معنی «پدرسالاری» یا «پدرشاهی» نیز با مرتبط هستند. ماکس وبر، بر همین قیاس پاتریمونیالیسم را نوعی از حکومت می‌داند که فرمانروایش کشور را در حکم «ملک شخصی» خود می‌انگارد. او این اصطلاح را بیشتر برای کشورهای خاورمیانه مطرح ساخت. توصیف. پاتریمونیالیسم معمولی‌ترین شکل حکومت سنتی است. حکومت سنتی، نهادی پایدار و بادوام است و هنجارهایش برای همهٔ امور پیشاپیش مستقر شده‌اند؛ یعنی هنجارهای آن
همهٔ امور پیشاپیش مستقر شده‌اند؛ یعنی هنجارهای آن عقلانی و فنی نیستند بلکه ماهیتی عملی دارند. این هنجارها، رسوم و سنت هستند که بر پایهٔ اعتقاد به قداست‌شان، نقض ناشدنی و تغییر ناپذیرند. در واقع، آنچه در سلطهٔ سنتی به عنوان معیار و هنجار شناخته می‌شود این توجیه است که: «همواره همین که بوده است هست و همیشه نیز همین خواهد بود.» جامعهٔ سنتی فاقد قانون اساسی است؛ بنابراین وحدت آن به شخص فرمانروا وابسته است که وظیفه‌اش حفظ و حراست «سنت‌ها» و تداوم آنهاست. اطاعت از فرمان‌های فرمانروا، گردن نهادن به یک اصل کلی که
فرمان‌های فرمانروا، گردن نهادن به یک اصل کلی که بر اساس انضباط و انجام وظیفه باشد نیست؛ بلکه شکل تعبد و بندگی را دارد. فریدریش هگل فیلسوف مشهور آلمانی، بر باور بود که نوع حکومت در کشورهای آسیایی «تئوکراتیک» است. شخص فرمانروا خدای روی زمین محسوب می‌شود و خدا که در قامت فرمانروا جلوه کرده، بر دولت حاکم است. در تاریخ اسلام القاب بسیاری پادشاهان مواردی چون «اسلام پناه»، «نگهبان دین» و «ضل الله فی العرض» (سایهٔ خدا بر زمین) بوده است. تاریخ نشان می‌دهد که حکومت پدرمیراثی فاقد دستگاه اداری به معنای جدید آن بوده
پدرمیراثی فاقد دستگاه اداری به معنای جدید آن بوده است. شاه، خلیفه یا سلطان دستیاران خود را از میان خدمهٔ خود یا متنفذین محلی برمی‌گزیده و حتی اگر خارج از قلمرو پاتریمونیالیسم از وجود اشخاص استفاده می‌کرده، کسانی را برمی‌گزیده که مزدور و غلام حلقه به گوش او بوده‌اند. در واقع حکومت پاتریمونیال به رغم ظاهرش، نوعی حکومت «خان‌خانی» و «ملوک‌الطوایفی» است و در آن چیزی به نام دولت وجود پیدا نکرده است. گرچه ظاهراً نظام پاتریمونیال ناگزیر به برپایی دستگاه اداری می‌شود، اما تفاوت این دستگاه با دیوان‌سالاری جدید در
اما تفاوت این دستگاه با دیوان‌سالاری جدید در این است که در نظام پدرمیراثی صاحب منصبان معمولاً منصب خود را از شخص حاکم می‌خرند و بدین طریق مالک منصب خود می‌شوند. آنها مالک وسایل اداری منصب خود نیز هستند؛ به ویژه در هنگامی که در ایالات‌شان از سوی خلیفه یا سلطان حکومت می‌کنند. تفکیک حوزهٔ امور خصوصی از حوزهٔ امور عمومی در نظام پدرمیراثی بی‌معنا است؛ یعنی میان منافع شخصیِ صاحب منصب و منافع عمومی که به نحوی با منصب او ارتباط داشته باشند، تمایزی وجود ندارد. در چنین نظامی شایسته‌سالاری معنی ندارد و نسب، سرسپردگی
نظامی شایسته‌سالاری معنی ندارد و نسب، سرسپردگی و مورد لطف حاکم قرار گرفتن، تنها معیارهای رسیدن افراد به مناصب است. بنابراین در نظام پاتریمونیال به جای کارمندان، صاحب منصبان و به جای شهروندان، رعایا و بندگان وجود دارند و همچنین، از آن رو که قدرت در وجود شخص حاکم تجسم می‌یابد، معمولاً ارتش تنها به شخص او وفادار است نه به دولت و کشور. در نظام پاتریمونیال، تمام امتیازات اقتصادی در کل کشور در درجهٔ نخست تحت انحصار فرمانروا و خانوادهٔ اوست و دربار یا ملازمان فرمانروا نیز از خدمات و امکانات چشمگیر برخوردارند. به
نیز از خدمات و امکانات چشمگیر برخوردارند. به همین دلیل، خویشاوندسالاری بخشی از ذات پاتریمونیالیسم است. به نظر ماکس وبر، نظام‌های پدرمیراثی به علت گرایش‌های سنتی گروه حاکم در جهت فعالیت‌های تجاری و اقتصادی، خودسری هیأت حاکمه و نیروهای اقماری‌اش و نیز سلب آزادی فعالیت اقتصادی خصوصی برای رعایا، نتیجه‌ای جز عقب‌ماندگی اقتصادی جامعه در بر نداشته و مانع عمده‌ای در راه رشد نیروهای بورژوازی و توسعهٔ سرمایه‌داری بوده است. دلیل ایستادگی طبقهٔ بورژوازی در برابر پادشاهان مطلقه در اروپای غربی نیز چیزی جز این نبود که
مطلقه در اروپای غربی نیز چیزی جز این نبود که پاتریمونیالیسم در اروپای سده‌های هفدهم و هجدهم، مانع رشد بورژوازی به مثابه «طبقهٔ پیشروی زمانه» بود. در نظام پاتریمونیال قانون به معنای دقیق کلمه وجود ندارد؛ زیرا ملت در وضع قانون نقشی ندارد و فرد حاکم نیز هر وقت که بخواهد قانون را نقض می‌کند. ویژگی‌ها. برخی ویژگی‌های نظام پاتریمونیال به شرح زیر هستند: مثال. حکومت رهبرانی چون الهام علی‌اف در آذربایجان و بشار اسد در سوریه، مصداق بارز حکومت پدرمیراثی می‌باشد. در این دو کشور (که نظام سیاسی نیز جمهوری است) «حکمرانی»
دو کشور (که نظام سیاسی نیز جمهوری است) «حکمرانی» ارثیه‌ای بوده که پدر برای پسر به جا گذاشته است، اما این «میراث قطعی» زیر نام انتخابات و جمهوری نصیب پسر شده تا الهام علی‌اف و بشار اسد را از اتهام برپایی سلطنت مبرا کند. پاتریمونیالیسم سرشت غیر دموکراتیک دارد و قدرت سیاسی در آن مطلقه است. به همین دلیل نظام‌های سیاسی در جهان وجود داشته‌اند که نه سلطنتی بوده‌اند نه جمهوری موروثی، اما در عین حال خصلت پاتریمونیال داشته‌اند؛ مانند رژیم بعث عراق به رهبری صدام حسین.
باران عشق یک آلبوم بی‌کلام اثر ناصر چشم‌آذر در سبک پاپ است. این آلبوم در سال ۱۳۷۳ توسط شرکت فرهنگی هنری طنین صوت منتشر شده و دارای ۸ آهنگ است. در اسفند ۱۳۹۴ کتابی با همین نام شامل زندگی‌نامه ناصر چشم‌آذر منتشر شد. باران عشق از مهم‌ترین آثار زندگی ناصر چشم آذر به‌شمار می‌رود که در اوایل دهه ۷۰ خورشیدی ساخته شد. این آلبوم بی نظیر با تِم ملایم در هشت قطعه تنظیم شده و ساختار آن پیوسته‌است، آلبومی که به نظر همگان موفق‌ترین اثر این آهنگساز محسوب می‌شود. روایت آهنگساز. ناصر چشم آذر در مورد باران عشق گفته: «باران
ناصر چشم آذر در مورد باران عشق گفته: «باران عشق، اشک مادران داغ دیده جنگ تحمیلی ایران و عراق است که بر مزار پاک گل لاله‌هایشان گریستند و گریستند و گریستند…» همچنین در مصاحبه‌ای دیگر دربارهٔ ساخت این اثر می‌گوید: «یکبار در منزل صالح علاء نشسته بودیم و او به من گفت ناصر اینطور که نمی‌شود، باید کاری بسازی و لباس دیگری بر تن موسیقی پاپ کنی. من هم وقتی سفارش این کار را گرفتم خیلی در این فکر بودم که چه کنم سر از قالب موسیقی پاپ درنیاورم اما روند کار طوری باشد که بکر و تازه باشد. چند ماهی فکرم مشغول بود و در
که بکر و تازه باشد. چند ماهی فکرم مشغول بود و در نهایت به این فضا نزدیک شدم. اعتقاد من این بود که «باران عشق» هست، فقط کافی است کسی آن را پیدا کند، مثل خیلی چیزهای دیگر که در عالم وجود دارد و باید آنها را کشف کرد. خوشحالم این قطعه توانست با تمام شاعران و نویسندگان با وجود اینکه بی کلام بود، ارتباط بگیرد. خودم فکر نمی‌کردم این آلبوم به این شدت در اقشار مختلف تأثیر داشته باشد، بلکه فکر می‌کردم عده ای روشنفکر، هنرجو و دانشجو دنبال این کارها هستند اما حالا دو سه دهه است که این کار در بازار هست. من می‌خواستم
سه دهه است که این کار در بازار هست. من می‌خواستم واقعه کربلا را با معجزه باران عشق امام حسین و یارانش سیراب کنم، لذا این واقعه را تجسم کردم و باران عشق را با صدای موج آب و باران ساختم و با استقبال مردم فهمیدم که تنها نیستم». روایت دیگران. تهمینه میلانی کارگردان سینما گفته‌است: «باران عشق را یک عاشق ساخته‌است. ناصر در کاری که انجام می‌داد منحصر به فرد بود اما تعصب ویژه‌ای داشت و تأکید می‌کرد که آثارش را خودش اجرا کند. او بسیار احساساتی بود و به نظر من با اینکه کار کردن با او کمی دشوار شده بود، خلاق‌ترین
اینکه کار کردن با او کمی دشوار شده بود، خلاق‌ترین آهنگساز در زمینه کاری ما بود.»
اتحاد یا مرگ یا دست سیاه انجمنی مخفی متعلق به جنبش ملی‌گرایانه پان‌اسلاویسم بود که تحت نظر سرهنگ دراگوتین دیمیترییویچ رئیس اطلاعات و امنیت صربستان در ارتش صرب‌ها فعالیت می‌کرد. هدف این تشکیلات آزادی اسلاوهای جنوبی امپراتوری اتریش-مجارستان و امپراتوری عثمانی بود. این گروه در دوران جنگ‌های بالکان نفوذ فراوانی در اعمال سیاست صربستان داشت و به تربیت و اعزام تروریست‌ها می‌پرداخت. آرشیدوک فرانتس فردیناند ولیعهد اتریش به‌دست گاوریلو پرنسیپ، از اعضای این گروه در سارایوو به قتل رسید و همین امر بهانه آغاز جنگ جهانی
به قتل رسید و همین امر بهانه آغاز جنگ جهانی اول شد. در پی وقوع این حادثه مقامات صربستان تشکیلات مزبور را تحت پیگرد قرار دادند و سران آن را به اتهام برپایی توطئه و قتل ولیعهد اتریش اعدام کردند.
این آلبوم دارای چندین تک آهنگ موفق بود، از جمله «کجا در آن است»، «موچین شیاطین» و «آلودگی جدید»، و در رتبه‌بندی بیلبورد 200 در رتبهٔ شانزدهم قرار گرفته‌است. در سال ۲۰۰۸، بیش از ۲٫۳ میلیون نسخه در ایالات متحده فروخته شده‌است. «اودلی» آلبومی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا، بک هانسن است که در منتشر شد. این آلبوم در چارت‌های سوئد جزو ده آلبوم اول قرار گرفت.
تیم ملی فوتبال زنان اوکراین نمایندهٔ زنان کشور اوکراین در ردهٔ ملی است. این تیم تحت نظارت فدراسیون فوتبال اوکراین اداره می‌شود. این تیم از اوت سال ۱۹۹۳ به انجام بازی می‌پردازد. نخستین (تا کنون) رقابت بزرگی که آنها در آن بازی کرده‌اند مسابقات فوتبال زنان اروپا ۲۰۰۹ در فنلاند بوده‌است. از رقابتهای اخیر این تیم می‌توان به انتخابی جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۵ اشاره داشت.
آرتیوم سارگسی تریان (؛ – آوریل ۱۹۷۰) یک کشتی‌گیر رشته کشتی فرنگی اهل ارمنستان بود که در بازی‌های المپیک و مسابقات قهرمانی کشتی جهان در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده‌است. وی در آوریل ۱۹۷۰ در خانه خویش در یک نزاع شخصی کشته شد.
آشیگارو (足軽، به معنی «سبک‌پا») پیاده‌نظام بودند که توسط طبقه سامورایی ژاپن فئودال به کار گرفته می‌شدند. نخستین اشاره شناخته شده به آشیگارو در سده چهاردهم بود، اما در دوران شوگونات آشیکاگا (دوره موروماچی) بود که استفاده از آشیگارو توسط جناح‌های مختلف متخاصم رایج شد. ریشه‌ها. امپراتور تنمو (۶۷۳–۶۸۶) در ژاپن تلاش‌هایی برای داشتن یک ارتش ملی اجباری انجام داد، اما این امر محقق نشد و در سده دهم ژاپن در عوض به مالکان فردی تکیه کرد تا مردانی را برای درگیری‌ها و جنگ‌ها فراهم کنند. این زمین داران اسب دار آغازگر طبقه
فراهم کنند. این زمین داران اسب دار آغازگر طبقه سامورایی بودند و مردانی که زمین را برای زمین داران کار می‌کردند در زمان جنگ به سربازان پیاده معمولی تبدیل شدند. این سربازان پیاده می‌توانستند پیوندهای طولانی و وفاداری به زمین‌دارانی داشته باشند که به نسل‌های متمادی برمی‌گردد. هر کشاورز اساساً یک جنگجو نیز بود تا اینکه هیده یوشی از طریق یک «شکار شمشیر» در سراسر کشور در سال ۱۵۸۸ سلاح‌ها را مصادره کرد. هر آشیگارو نخستین درس‌های خود را در مورد ذهنیت جنگ از بیوا هوشی داشت. از سوی دیگر، تلاوت هایک همچنین فضایل مدنی
داشت. از سوی دیگر، تلاوت هایک همچنین فضایل مدنی را تبلیغ می‌کرد: وفاداری، پایداری در مصیبت‌ها، و افتخار به افتخار خانواده. سامورایی‌های صاحب زمین، همراه با سربازان پیاده دهقان، در بسیاری از جنگ‌ها و درگیری‌ها از جمله تهاجم مغول‌ها به ژاپن در سال‌های ۱۲۷۴ و ۱۲۸۱ شرکت کردند. جنگ‌های مداوم بین سده‌های ۱۴ و ۱۶، استخدام سربازان پیاده را بدون وفاداری خاصی در برخی مواقع ضروری کرد. این مزدوران که فقط به صورت غارت پرداخت می‌شدند، به خوبی آموزش دیده نبودند و بنابراین همیشه نمی‌توانستند در جنگ به آنها وابسته باشند.
همیشه نمی‌توانستند در جنگ به آنها وابسته باشند. این سربازان پیاده سرگردان در نهایت به آشیگارو تبدیل شدند. سلاح و زره. آشیگارو معمولاً به ناگیناتا، یاری، یومی و شمشیر مسلح می‌شدند. زره آشیگارو بسته به دوره متفاوت بود، از بدون زره تا زره سنگین و می‌توانست شامل کلاه‌های مخروطی به نام جینگاسا باشد که از آهن، مس، چوب، کاغذ، بامبو یا چرم ساخته می‌شد. کلاه ایمنی)، تاتامی زوکین (کلاه‌های زره‌دار)، کوته (آستین‌های زره‌دار)، سونیت (گریو)، و هیدات (کویسس). جنگ در دوره سنگوکو (سده ۱۵ و ۱۶) مستلزم تولید مقادیر زیادی
سنگوکو (سده ۱۵ و ۱۶) مستلزم تولید مقادیر زیادی زره برای ارتش‌های رو به رشد آشیگارو بود. زره‌های مهمات ساده کیراس‌ها و کلاه‌های ایمنی از جمله زره‌های تاتامی که می‌توانستند تا شونده یا جمع شونده به‌طور انبوه تولید می‌شدند. زره تاتامی از صفحات کوچک مستطیلی یا شش ضلعی آهنی ساخته می‌شد که معمولاً از طریق پست به یکدیگر متصل می‌شدند و به پشتی پارچه ای دوخته می‌شدند. در سده شانزدهم آشیگاروها نیز به قفل کبریت‌هایی از نوع تانگاشیما مسلح شدند. بنرهای کوچکی به نام ساشیمونو را می‌توان در هنگام نبرد برای شناسایی بر روی
را می‌توان در هنگام نبرد برای شناسایی بر روی پشت آنها گذاشت. خدمت در جنگ. در جنگ اونین، آشیگارو با غارت و سوزاندن میاکو (کیوتوی امروزی) به عنوان سربازان سرکش شهرت پیدا کرد. در دوره بعدی سنگوکو، جنبه نبرد از تک نبرد به تشکیلات انبوه تغییر کرد؛ بنابراین، آشیگارو ستون فقرات بسیاری از ارتش‌های فئودالی شد و برخی از آنها به شهرت بیشتری رسیدند. کسانی که کنترل آشیگارو به آنها داده شد، آشیگاروگاشیرا (足軽頭) نامیده می‌شدند. مشهورترین آنها تویوتومی هیدیوشی بود که بسیاری از پیروان جنگجوی خود را نیز به مقام سامورایی