payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرده است که ماده ۲۹۱ قانون امور حسبی بر خلاف موازین شرعی دین اسلام است. به نظر شورای نگهبان وصیت شفاهی با شهادت شهود اثبات‌شدنی است زیرا که نسخ مواد ۱۳۰۶و ۱۳۰۸ قانون مدنی در برابر قانون امور حسبی قانون عام، جدید است و با نسخ مواد آن قانون، قانون خاص (وصیت) نسخ نمی‌شود و باید به عنوان استثناء در کنار قانون عام حفظ شود. منابع. Dukeminier جسیجوهانسن، Stanley M. لیندگرن جیمزو Sitkoff رابرت. "وصیتنامه و تراست و شهرکهای 8th Edition", p. 226. Aspen Publishers, 2009.
گَمیچی فیلمی به کارگردانی مجید اسماعیلی و نویسندگی مشترک مجید اسماعیلی ، امیرمحمد عبدی و تهیه‌کنندگی جواد قلی‌زاده محصول سال ۱۳۹۴ است. خلاصه داستان. گَمیچی روایتگر داستان نوجوانی به نام حسن است که سعی دارد کشتی به گل نشسته پدرش که در دریاچه ارومیه قرار دارد را برای روز تولد او احیا کند که در این راستا با معضلات و مشکلات بسیاری مواجه می‌شود. نمایش. فیلم "گمیچی" علاوه بر نمایش های داخلی در ایران، در جشنواره فیلم بروکلین در آمریکا، جشنواره فیلمهای ایرانی در زوریخ، سوییس و جشنواره سینِکید در آمستردام، هلند ،
سوییس و جشنواره سینِکید در آمستردام، هلند ، جشنواره آوانکاه در پرتغال نیز به نمایش درآمده است. جوایز. دریافت پروانه زرین بهترین کارگردانیِ بخش بین‌الملل از بیست و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلمهای نوجوان. دریافت پروانه زرین بهترین فیلمِ بخش بین‌الملل از بیست و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلمهای نوجوان. دریافت پروانه زرین بهترین بازیگر از بیست و نهمین جشنواره بین‌المللی فیلمهای نوجوان. دریافت غزال زرین بهترین کارگردانی از پنجمین جشنواره بین‌المللی فیلم سبز. دریافت تندیس بهترین فیلمبرداری از نوزدهمین جشنواره
تندیس بهترین فیلمبرداری از نوزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم بروکلین ۲۰۱۶ کاندید بهترین فیلم و بهترین کارگردانی از نخستین جشنواره فیلم سلامت. دریافت تندیس یاس زرینِ بهترین کارگردانیِ بخشِ بین‌الملل از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلم یاس. دریافت تندیس یاس زرینِ بهترین صدابرداری از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلم یاس. دریافت تندیس یاس زرینِ بهترین صداگذاری از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلم یاس. دریافت تندیس یاس زرینِ بهترین بازیگرِ نقشِ اولِ مرد از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلم یاس. دریافت تندیسِ ویژهٔ
جشنواره بین‌المللیِ فیلم یاس. دریافت تندیسِ ویژهٔ آیفیک بهترین فیلم از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلم یاس. کاندید بهترین فیلمِ بخشِ بین‌الملل از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلمِ یاس کاندید بهترین فیلمنامه بخشِ بین‌الملل از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلمِ یاس کاندید بهترین کارگردانی از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلمِ یاس کاندید بهترین فیلمنامه از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلمِ یاس کاندید بهترین فیلم از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلمِ یاس کاندید بهترین فیلمبرداری از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ
بهترین فیلمبرداری از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلمِ یاس کاندید بهترین موسیقی از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلمِ یاس کاندید بهترین طراحیِ صحنه و لباس از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلمِ یاس کاندیدِ بهترین عکس از چهارمین جشنواره بین‌المللیِ فیلمِ یاس. دریافت تندیس بهترین کارگردانی از سومین دورهٔ جشنواره بین‌المللیِ مثلثِ طلاییِ هند ۲۰۱۷ دریافت تندیس بهترین بازیگریِ نقشِ اولِ مرد از سومین دورهٔ جشنواره بین‌المللیِ مثلثِ طلاییِ هند ۲۰۱۷ دریافت تندیس بهترین فیلم از بیست یکمین جشنواره بین المللی فیلم
بهترین فیلم از بیست یکمین جشنواره بین المللی فیلم اوانکاه پرتغال ۲۰۱۷ دریافت تندیس بهترین فیلمبرداری از بیست یکمین جشنواره بین المللی فیلم اوانکاه پرتغال ۲۰۱۷ دریافت تندیس بهترین دستاورد هنری از جشنوارهٔ بین‌المللیِ " لوکاس " آلمان ۲۰۱۷ دریافت تندیس بهترین کارگردانی از جشنواره بین‌المللیِ لبخند دهلی نو هند ۲۰۱۷ حضور در بخش مسابقه فستیوال بین المللی فیلم خارکف در کشور اکراین سبتامبر ۲۰۱۷ حضور در بخش مسابقه فستیوال بین المللی فیلم خروس طلایی و صد گل کشور چین سبتامبر ۲۰۱۷
کائو یوان (؛ زادهٔ ) یک شیرجه‌رو اهل جمهوری خلق چین است. وی در مسابقات بین‌المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا و ۲ مدال برنز شده‌است.
اولاف توفته (؛ زادهٔ ۲۷ آوریل ۱۹۷۶) یک قایقران روئینگ اهل نروژ است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال طلا انفرادی دوپارو در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ و بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ اشاره کرد.
ویلیام پلیفیر (۲۲ سپتامبر ۱۷۵۹ - ۱۱ فوریه ۱۸۲۳)، یک مهندس اسکاتلندی و اقتصاددان سیاسی بود که به عنوان عامل سری بریتانیای کبیر طی جنگش با فرانسه خدمت کرد. او بنیانگذار روش های گرافیکی آماری بود، که چندین نوع نمودار را اختراع کرد: در ۱۷۸۶ نمودار های خطی، ناحیه ای و میله ای را برای نمایش داده های آماری، و در سال ۱۸۰۱ نمودار دایره ای را به منظور نمایش روابط جزئی-کلی به کار برد. پلیفیر به عنوان یک عامل مخفی، در مورد انقلاب فرانسه گزارش داد و یک عملیات سری جعل پول تقلبی را در ۱۷۹۳ به منظور فروپاشی ارز فرانسه
پول تقلبی را در ۱۷۹۳ به منظور فروپاشی ارز فرانسه سازماندهی کرد. زندگی‌نامه. پلیفیر در ۱۷۵۹ در اسکاتلند متولد شد. او فرزند چهارم (هم نام پدربزرگش بود) کشیش جیمز پلیفیر از بخش Liff &amp; Benvie نزدیک شهر Dundee در اسکاتلند بود؛ مهم‌ترین برادران او جیمز پلیفیر معمار و جان پلیفیر ریاضیدان بود. پدر او در ۱۷۷۲ زمانی که ویلیام ۱۳ سال داشت فوت کرد و برادر بزرگ او جان را برای مراقبت از خانواده و آموزش او تنها گذاشت. پلیفیر بعد از شاگردی نزد اندرو میکل، مخترع ماشین خرمن کوب، به عنوان طراح و دستیار شخصی جیمز وات در
خرمن کوب، به عنوان طراح و دستیار شخصی جیمز وات در کارخانه بولتون و وات در سوهو بیرمینگهام مشغول به کار گشت. پلیفیر شغل های مختلفی داشت. او در مواقعی ماشین ساز، مهندس، طراح، حسابدار، مخترع، نقره کار، بازرگان، دلال سهام، اقتصاددان، آماردان، رساله نویس، مترجم، تبلیغات‌چی، سفته باز زمین، مجرم، بانکدار، سلطنت طلب دو آتیشه، ویرایش‌گر، باج‌گیر و روزنامه‌نگار بود. هنگامی که در سال ۱۷۸۲ شرکت جیمز وات را ترک کرد، یک تجارت نقره کاری را راه انداخته و در لندن مغازه ای راه انداخت که در آن شکست خورد. در ۱۷۸۷ به پاریس نقل
انداخت که در آن شکست خورد. در ۱۷۸۷ به پاریس نقل مکان کرده و دو سال بعد در فتح باستیل شرکت داشت. بعد از انقلاب فرانسه، پلیفیر در فروش زمین توسط شرکت Scioto به مهاجران فرانسوی در دره رودخانه اوهایو نقش ایفا کرد. او در ۱۷۹۳ به لندن بازگشت و یک "بانک وثیقه ای" باز کرد که باز هم شکست خورد. از ۱۷۷۵ به عنوان یک نویسنده و رساله نویس کار کرد و برخی کارهای مهندسی را بانجام رساند. پلیفیر در دهه ۱۷۹۰ به دولت بریتانیا در مورد رویدادهای فرانسه اطلاع می داد و عملیات مخفی مختلفی را به بریتانیا جهت سرنگونی دولت فرانسه
مختلفی را به بریتانیا جهت سرنگونی دولت فرانسه پیشنهاد می کرد. در پایان دهه ۱۷۹۰ به دلیل بدهی در زندان فلیت زندانی شد و سپس در سال ۱۸۰۲ آزاد شد.
هاینکل یا کارخانه هواپیماسازی هاینکل یک شرکت هواپیماسازی آلمانی بود که توسط ارنست هاینکل تأسیس شد و به نام آن نامگذاری شد. تاریخچه. به دنبال کار موفق ارنست هاینکل به عنوان طراح ارشد شرکت هوانوردی هانزا-براندنبورگ در جنگ جهانی اول، پس از کاهش محدودیت‌های هوانوردی آلمان که توسط معاهده ورسای اعمال شده بود، شرکت خود را با نام هاینکل در سال 1922 در وارنمونده تأسیس کرد. اولین موفقیت این شرکت در طراحی هواپیما پس از جنگ جهانی اول، طراحی هواپیمای پستی پرسرعت و هواپیمای تمام فلزی تک موتوره هاینکل هه ۷۰ برای دویچه
تمام فلزی تک موتوره هاینکل هه ۷۰ برای دویچه لوفت‌هانزا در سال 1932 بود که تعدادی از رکوردهای سرعت هوا را شکست. کلاس آن پس از آن دو موتور هاینکل هه ۱۱۱، که در طول جنگ جهانی دوم به عنوان یک بمب افکن به ستون اصلی لوفت وافه تبدیل شد، دنبال شد. مهمترین طراحان هاینکل در این مرحله، برادران دوقلوی گونتر، زیگفرید و والتر و هاینریش هرتل بودند. دفتر مرکزی این شرکت در روستوک بود که بعداً به نام هاینکل-نورد (Heinkel-North) شناخته شد، واقع در محله ای که قبلاً محله روستوک-مارینهه (جامعه روستوک-شمارل امروزی، در امتداد
(جامعه روستوک-شمارل امروزی، در امتداد ساحل غربی خور آنتروارنو) نامیده می شد. استفاده از اردوگاه کار اجباری. هاینکل در طول جنگ جهانی دوم یکی از بزرگ‌ترین استفاده‌کنندگان کارگران اردوگاه کار اجباری زاخسنهاوزن بود و بین ۶ تا ۸ هزار زندانی در این شرکت کار اجباری انجام می‌داده‌اند. پس از جنگ. پس از جنگ، هاینکل از ساخت هواپیما منع شد و به جای آن دوچرخه، موتور اسکوتر (به پایین نگاه کنید) و میکروکار هاینکل ساخت. این شرکت سرانجام در اواسط دهه 1950 به هواپیما بازگشت و مجوز ساخت لاکهید اف-۱۰۴ استارفایتر برای لوفت
و مجوز ساخت لاکهید اف-۱۰۴ استارفایتر برای لوفت وافه آلمان غربی را صادر کرد. در سال 1965، شرکت توسط اتحادیه کار ایرونورتیکال ادغام شد، که به نوبه خود توسط مسراشمیت بولکوف بلوم در سال 1980 ادغام و بعداً بخشی از ایرباس شد. این شرکت یک هواگرد عمود پرواز/باند کوتاه به نام Heinkel He 231 طراحی کرد که قصد داشت از فرودگاه های آلمان غربی در برابر حمله شوروی محافظت کند.
ژاک برتین (۲۷ ژوئیه ۱۹۱۸ – ۳ مه ۲۰۱۰) یک نقشه‌کش و نظریه‌پرداز فرانسوی بود که برای کتابش بنام «نشانه شناسی گرافیک» شهرت دارد. این اثر ماندگار که بر اساس تجارب خود او به عنوان یک نقشه‌کش و جغرافی‌دان تألیف شده، نشان دهندهٔ اولین و وسیع‌ترین تلاش برای ارائه یک بنیاد نظری برای تجسم اطلاعات است که در سال ۱۹۶۷ منتشر شد. زندگی. ژاک برتین در سال ۱۹۱۸ در مزون لفیت، ایولین فرانسه زاده شد. او در رشته جغرافیا و کارتوگرافی در دانشگاه سوربن تحصیل کرد.
هاینکل هائی ۳ یک هواگرد تک‌باله ورزشی ساخت کارخانه "هاینکل" در آلمان بود. این هواگرد که در اوایل دهه ۱۹۲۰ میلادی با شکلی سنتی و به صورت زیر بال طراحی شده بود، ظرفیت سه سرنشین را داشت که در دو کابین پشت سر هم (خلبان و یک مسافر در جلو و یک مسافر دیگر هم در عقب) قرار می‌گرفتند. بال‌های خود متکی هائی ۳ ویژگی غیرمعمولی بود که در آن زمان پیشرفته به حساب می‌آمد. ارابه فرود ثابت به گونه ای طراحی شده بود که مدل چرخ دار آن با بالشتک‌های مخصوص هواپیماهای آبنشین جایگزین شود. هائی ۳ حائز نخستین جایزه پرنده‌های رده خود
شود. هائی ۳ حائز نخستین جایزه پرنده‌های رده خود در نمایشگاه هوایی گوتنبُرگ سوئد در سال ۱۹۲۳ شد تا متعاقباً دو نمونه از آن به عنوان هواپیمای آموزشی برای نیروی دریایی این کشور مورد سفارش قرار گیرد که تا سال ۱۹۲۷ به خدمت خود ادامه داد. جنس بدنه این هواگرد تماماً چوبی با پوشش پارچه ای در بخش بال‌ها بود.
یوگنی مراوینسکی (Yevgeny Mravinsky؛ (زادهٔ ۱۹۰۳ - درگذشت ۱۹۸۸) یکی از مشهورترین رهبران ارکستر از روسیه است. او از سال ۱۹۳۳ به مدت پنجاه سال رهبر ارکستر فیلارمونیک لنینگراد بود. شش سمفونی از سمفونی‌های دمیتری شوستاکوویچ برای نخستین بار به رهبری مراوینسنکی اجرا شدند. او در ابتدا در رشته بیولوژی در دانشگاه لنینگراد تحصیل کرد ولی سپس به کنسرواتوار در این شهر رفت و تحصیلات خود را در آنجا به پایان برد. مراوینسکی مدتی در سازمان باله فعالیت داشت و نخستین بار در سال ۱۹۲۹ به عنوان رهبر ارکستر کنسرت داد. او در سال
۱۹۲۹ به عنوان رهبر ارکستر کنسرت داد. او در سال ۱۹۳۸ برنده مسابقه رهبری ارکستر در مسکو شد. بخشی از اجراهای زنده او به صورت صوتی و تصویری منتشر شده‌است که حاکی از کنترل کامل او بر ارکستر است.
هاینکل هائی ۱۸ یک هواگرد تک‌باله تک‌موتوره دوسرنشین ورزشی و آموزشی بود که توسط شرکت هواپیماسازی آلمانی هاینکل در دهه ۱۹۲۰ میلادی طراحی و تولید شد. طراحی و توسعه. هاینکل هائی ۱۸ در سال ۱۹۲۴ بر مبنا هاینکل هائی ۳ و به عنوان جانشینی برای آن طراحی شد. با این وجود طراحی هائی ۱۸ تفاوت محسوسی با هائی ۳ به خصوص در ساختار بال‌ها و دم داشت. در هائی ۱۸ بر خلاف هائی ۳ بال‌ها نیمه خود اتکا بوده و با میله‌هایی حمایت شده بودند. از طرفی بال‌ها و دم برای سهولت در جا به جایی و نگهداری جمع شونده طراحی شده بودند به گونه ای که
و نگهداری جمع شونده طراحی شده بودند به گونه ای که این هواگرد در مکانی به طول و عرض و ارتفاع ۷٫۲ متر در ۱٫۹ متر در ۲٫۳ متر قابل جای دادن بود. جهت مقاصد آموزشی امکان نصب آسان ابزار کنترل ثانویه نیز وجود داشت. این هواگرد علاوه برداشتن چرخ در دم و ارابه فرود ثابت، قابل انطباق با ارابه فرود شناور بود. با وجود این که جنس ساختار هواگرد به صورت تلفیقی طراحی شده بود ساخت تمام چوبی نیز میسر بود. موتورهای مختلف با حدود توان ۸۰ اسب بخار بر روی این هواگرد قابل نصب بودند. با وجود این که تمامی این ویژگی‌ها جهت سهولت در
یافت. این هواگرد تا سال ۱۹۳۰ به پرواز ادامه داد. هواگرد دوم دارای یک موتور شعاعی زیمنس و هالسکی بود. این هواگرد در ۲۳ مه ۱۹۲۵ دچار سانحه شد. ساختار. هائی ۱۸ یک هواگرد دم‌چرخ تک‌باله بال پایین با ساختار تلفیقی بود. بدنه فولادی استوانه ای هواگرد در بخش موتور و بالا با صفحات آلومینیوم و در مابقی قسمت‌ها با پارچه پوشانده شده بود. جایگاه خدمه روباز و پشت سر یکدیگر بود. مخزن سوخت درون بدنه و بین موتور و کابین قرار داشت. بال‌های هواگرد از چوب ساخته شده و با پارچه پوشیده شده و با میله‌های وی شکل به بدنه متصل بود.
پوشیده شده و با میله‌های وی شکل به بدنه متصل بود. دم هواگرد نیز فولادی و با پارچه پوشیده شده بود. دو ارابه فرود مخصوص خشکی با میله‌هایی به یکدیگر متصل بودند. مدل آب‌نشین دارای دو ارابه فرود شناور چوبی بود. هائی ۱۷ نخستین هواگرد هاینکل بود که با بال خود اتکا ساخته شده بود.
هاینکل هائی ۴۶ یک هواگرد تک‌باله تک‌موتوره دو سرنشین از گونه شناسایی و رابط ساختِ شرکت هاینکل در آلمان بود که اوایل جنگ جهانی دوم به صورت محدود در "لوفت‌وافه" خدمت کرد. طراحی و توسعه. هواگرد هاینکل هائی ۴۶ در پاسخ به نیاز "لوفت‌وافه"ٔ در حال تشکیل به یک هواگرد شناسایی و رابط طراحی شد. هائی ۴۶آ، نخستین پیش‌نمونه پیکربندی دوبالهٔ نامساوی داشت. بال پایین جلوی دید دیده‌بان را می‌گرفت؛ بدین سبب به زودی حذف شد. در نتیجه طول بال چتری بالا ۲٫۵ متر افزایش یافت. نیرو محرکه را یک موتور تولید تحت لیسانس بریستول ژوپیتر
محرکه را یک موتور تولید تحت لیسانس بریستول ژوپیتر با توان ۴۵۰ اسب بخار (۳۳۶ کیلووات) تأمین می‌کرد. هائی ۴۶ب، دومین پیش‌نمونه سال ۱۹۳۲ نخستین بار با این موتور به پرواز درآمد. موتور بعداً به برامو سام ۲۲ب تغییر کرد که مخصوص نسخه تولید از مدل ها ۴۶سی بود. مدل تولید هائی ۴۶سی (بعدا هائی ۴۶سی-۱) می‌توانست یک دوربین یا ۲۰ بمب ۱۰ کیلوگرمی به صورت عمودی در پشت اتاقک حمل کند. بیست فروند از هواگردهای این مدل ماه سپتامبر سال ۱۹۳۸ برای استفاده نیروهای ملی‌گرا به جنگ داخلی اسپانیا فرستاده شد. هواگردهای مشابهی نیز برای
اسپانیا فرستاده شد. هواگردهای مشابهی نیز برای بلغارستان تولید گردید که در پوسته موتور "ناکا" داشتند. بهبودهای جزئی در شش فروند مدل پیش‌تولید هائی ۴۶ده-۰ اعمال شد. استفاده از پوسته موتور "ناکا" مدل تولید هائی ۴۶ایی-۱ را پدیدآورد؛ با این حال به جهت مشکلات تعمیرپذیری موتور این هواگردها اغلب بدون پوسته موتور پرواز می‌کردند. تعدادی از آن‌ها به مجارستان تحویل گردید. در مدل هائی ۴۶اف بدنه مدل هائی ۴۶سی با یک موتور آرمسترانگ سیدلی پانتر ۵۶۰ اسب بخار (۴۱۸ کیلووات) ترکیب شد که ۱۴ فروند از مدل‌های هائی ۴۶اف-۱ و هائی
شد که ۱۴ فروند از مدل‌های هائی ۴۶اف-۱ و هائی ۴۶اف-۲ از گونه شناسایی غیر مسلح را پدیدآورد. تولید. جز پیش‌نمونه‌ها، بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۶ مجموعاً ۴۷۸ فروند از تمامی نسخه‌های هواگرد هائی ۴۶ در کارخانه هاینکل در وارنمونده (۲۰۰ فروند) و در شرکت‌های فیزلر (۱۲ فروند)، گوتا (۲۴ فروند)، میاک در لایپزیش (۸۳ فروند) و زیبل (۱۵۹ فروند) تولید شد. تاریخچه عملیاتی. اسکاداران‌های شناسایی "لوفت‌وافه" از سال ۱۹۳۶ به هواگردهای هائی ۴۶ مجهز شدند. این هواگردها از سال ۱۹۳۸ به مرور با مدل جدیدتر هنشل هااس ۱۲۶ جایگزین گشتند؛ با
با مدل جدیدتر هنشل هااس ۱۲۶ جایگزین گشتند؛ با این حال هنگام آغاز جنگ جهانی دوم پنج اسکادران همچنان آن‌ها را در خدمت داشتند. یکی از این اسکادران‌ها در نبرد لهستان حضور داشت. تا هنگام آغاز نبرد فرانسه در ماه مه سال ۱۹۴۰ هواگردهای هائی ۴۶ دیگر تنها در وظایف ثانویه مورد استفاده بودند؛ جز هشت فروند که در اختیار اسکادران شناسایی "اوبروست" فرماندهی عالی "لوفت‌وافه" بودند. مجارستانی‌ها از هواگردهای هائی ۴۶ خود در ماه‌های اولیه جبهه شرقی استفاده کردند. "لوفت‌وافه" از سال ۱۹۴۳ هائی ۴۶ را در گروه‌های رزمی شبانه در
از سال ۱۹۴۳ هائی ۴۶ را در گروه‌های رزمی شبانه در نقش هواگرد تهاجمی سبک در جبهه شرقی به‌کار برد که این کار تا انحلال این یگان‌ها ادامه داشت. مشخصات فنی. "هائی ۴۶سی-۱":
هاینکل هائی ۵۰ یک هواگرد دوباله تک‌موتوره دو سرنشین ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود. این هواگرد به سفارش نیروی دریایی امپراتوری ژاپن طراحی شد و برای نخستین بار سال ۱۹۳۱ به پرواز درآمد. هائی ۵۰ از سال ۱۹۳۵ به عنوان بمب‌افکن شیرجه‌ای در "لوفت‌وافه" خدمت کرد و کاربرد اندکی هم در جنگ جهانی دوم داشت. طراحی و استفاده. شرکت هاینکل هواگرد دوباله دو سرنشین هائی ۵۰ را به عنوان یک بمب‌افکن شیرجه‌ای و هواگرد شناسایی سال ۱۹۳۱ به سفارش نیروی دریایی امپراتوری ژاپن طراحی کرد. هواگرد آب‌نشین هائی ۵۰آوه همان سال به پرواز
کرد. هواگرد آب‌نشین هائی ۵۰آوه همان سال به پرواز درآمد. متعاقباً گونه خشکی‌پایه آن با نام هائی ۵۰آاِل با یک موتور شعاعی بریستول ژوپیتر ۶ پدید آمد. هائی ۵۰ سال ۱۹۳۲ به وزارت دفاع آلمان عرضه شد. "لوفت‌وافه" این هواگرد را به عنوان بمب‌افکن شیرجه‌ای آزمایش کرد و به با نام هائی ۵۰اِل (بعدا هائی ۵۰آ) به خدمت پذیرفت. در نقش بمب‌افکن شیرجه‌ای جایگاه دوم پوشانده و یک مسلسل ام‌گه ۱۷ جلوی هواگرد نصب شد. با این وجود همچنان امکان استفاده از آن به عنوان هواگرد شناسایی دو سرنشین با جایگاه پشتی برای یک دیده‌بان و یک مسلسل
سرنشین با جایگاه پشتی برای یک دیده‌بان و یک مسلسل متحرک ام‌گه ۱۵ برای او، وجود داشت. مدل هائی ۵۰ب که هائی ۶۶ نیز نامیده می‌شود، گونه صادراتی به امپراتوری ژاپن بود. مدل‌های هائی ۶۶آش و هائی ۶۶ب‌ش به چین فروخته شدند. مجموعاً حدود ۹۰ فروند از هواگرد هائی ۵۰ تولید شد. هائی ۵۰آ از سال ۱۹۳۳، در ابتدا برای آموزش، تحویل "لوفت‌وافه" شد. این هواگردها سال ۱۹۳۵ نخستین یگان بمب‌افکن شیرجه‌ای "لوفت‌وافه"، گروه هوایی "شْوِرین" بعداً گروه ۱ جناح ۱۶۲ بمب‌افکن شیرجه‌ای، را تشکیل دادند. مدتی بعد ۹ اسکادران به آن‌ها مجهز
را تشکیل دادند. مدتی بعد ۹ اسکادران به آن‌ها مجهز شدند. با پدیداری گونه‌های جدیدتر هااس ۱۲۳ و یو ۸۷، هواگردهای هائی ۵۰ کنار رفتند. بهار سال ۱۹۴۳ هواگردهای هائی ۵۰ از دانشکده‌های آموزشی گردآوری و به جبهه شرقی فرستاده شدند تا در اسکادران‌های ۱ و ۲ گروه رزم شبانه ۱۱ استفاده شوند. این هواگردها تا ماه سپتامبر سال ۱۹۴۴ در حال عملیات بودند تا این که کمبود قطعات یدکی آن‌ها را زمین‌گیر کرد. مشخصات فنی. "هائی ۵۰آ":
هاینکل هائی ۵۹ یک هواگرد دوباله دو موتوره ساخت کارخانهٔ هاینکل در کشور آلمان بود. این هواگرد برای نخستین بار در ۱۹۳۱ میلادی مورد استفاده قرار گرفت. طراحی و تولید. هاینکل هائی ۵۹ توسط راینهولت میوِس در دهه ۱۹۳۰ به عنوان یک هواگرد دوباله دو موتوره با نقش بمب‌افکن شناسایی طراحی شد و نخستین پرواز خود را ماه سپتامبر سال ۱۹۳۱ به انجام رساند. هائی ۵۹آ (a)، نخستین پیش‌نمونه با ارابه فرود شنوار دو تکه، نخستین بار ماه ژانویه سال ۱۹۳۲ به پرواز درآمد. در هائی ۵۹ب (b)، پیش‌نمونه دوم ارابه فرود چرخ‌دار نصب شد. با این
پیش‌نمونه دوم ارابه فرود چرخ‌دار نصب شد. با این وجود تمام هواگردهای بعدی به صورت هواگرد آب‌نشین تولید شدند. اوایل سال ۱۹۳۲ تعدادی از مدل هائی ۵۹آ (A) جهت ارزیابی تولید شد. سپس ۱۶ فروند از مدل هائی ۵۹ب-۱ (B-1) مجهز به یک مسلسل ۷٫۹۲ میلی‌متری ام‌گه ۱۵ در دماغه از خط تولید خارج گشت. پس از آن هائی ۵۹ب-۲ تولید شد که دماغه تمام‌فلزی و صفحات لعاب‌دار برای بمب‌انداز داشت. یک جایگاه لعاب‌دار هم به سقف بدنه افزوده شد که یک مسلسل ام‌گه ۱۵ دیگر را در خود جای می‌داد. مدل هائی ۵۹ب-۳ از گونه شناسایی، علاوه بر مخازن
مدل هائی ۵۹ب-۳ از گونه شناسایی، علاوه بر مخازن شناورها، یک مخزن سوخت اضافه در بدنه داشت. تا سال ۱۹۳۸ هائی ۵۹ دیگر در کاربرد عملیاتی به منسوخ به‌شمار می‌رفت. بدین سبب شرکت هواگردسازی والتر باخم در ریبنیتس تغییرات ویژه‌تری بر این هواگرد اعمال نمود که مدل‌های دیگری را حاصل کرد. تاریخچه عملیاتی. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم بیشتر هواگردهای هائی ۵۹ به در نقش آموزشی استفاده می‌شدند. با این حال تعدادی از هواگردهای شناسایی ماه‌های ابتدایی جنگ به خدمت رزمی ادامه دادند. گروه ۱۰۸ رزمی با مأموریت ویژه از هائی ۵۹ در جریان
گروه ۱۰۸ رزمی با مأموریت ویژه از هائی ۵۹ در جریان کارزار نروژ در نقش ترابری استفاده کرد. از ۱۲ هواگرد برای فرود نیرو در هلند و تصرف غافل‌گیر کننده یک پل بر یک کانال استفاده شد. در جریان نبرد بریتانیا هواگردهای هائی ۵۹سی-۲ و هائی ۵۹ده-۱ با رنگ‌آمیزی تماماً سفید و نشان صلیب سرخ، به عنوان پرنده غیرنظامی، بر فراز کانال مانش ماموریت‌های نجات به اجرا گذاشتند. بریتانیایی‌ها با ایراد اتهام استفاده از آن‌ها برای مین‌ریزی پای‌رود تیمز و پیاده کردن عناصر آلمانی، اقدام به ساقط کردن چندین فروند کردند. از این رو
اقدام به ساقط کردن چندین فروند کردند. از این رو رنگ‌آمیزی هواگرد مجدداً نظامی شد. هائی ۵۹ به مرور با دو ۱۸ و دو ۲۴ در نقش نجات هوایی جایگزین و از سال ۱۹۴۳ کاملاً صرف امور آموزشی گشت. مشخصات فنی. "هائی ۵۹ب-۲":
هاینکل هائی ۶۰ یک هواگرد دوباله تک‌موتوره از گونه آب‌نشین شناسایی دریایی ساختِ شرکت هاینکل در دهه ۱۹۳۰ در آلمان بود. طراحی و استفاده. هاینکل هائی ۶۰ توسط راینهولت میوِس به عنوان یک هواگرد دوباله تک‌اتصالی با دو شناور فرود و ساختی ترکیبی برای برخاست از منجنیق کشتی‌های بزرگ جنگی طراحی شد. پیش‌نمونه هائی ۶۰آ (a) اوایل سال ۱۹۳۳ به پرواز درآمد. موتور این هواگرد ب‌ام‌و ۶ با توان ۶۶۰ اسب بخار (۴۹۲ کیلووات) بود که نیرو محرکه کافی تأمین نمی‌کرد؛ از این رو در هائی ۶۰ب (b) از موتور نسخه ۷۵۰ اسب بخاری (۵۵۹ کیلووات)
۶۰ب (b) از موتور نسخه ۷۵۰ اسب بخاری (۵۵۹ کیلووات) همان موتور استفاده شد. این تغییر تنها مقدار اندکی عملکرد را بهبود داد. در هائی ۶۰سی (c)، پیش‌نمونه سوم، نخستین فروند مجهز به تجهیزات پرتاب از منجنیق بود. از این هواگرد برای کارآزمایی عرشه کشتی استفاده شد که نتایج مناسبی داشت. چهارده فروند از مدل پیش‌تولید هائی ۶۰آ-۰ (A-0) بدون تسلیحات به منظور آموزش تولید شد که تابستان سال ۱۹۳۳ در یگان‌های آموزشی "کریگس‌مارینه" وارد خدمت شدند. متعاقباً تعدادی هواگرد پیش‌تولید هائی ۶۰ب (B) پدید آمد. نخستین مدل تولیدی هائی
هائی ۶۰ب (B) پدید آمد. نخستین مدل تولیدی هائی ۶۰سی (C) بود که تفاوت‌های اندکی با موارد پیشین داشت. مدل هائی ۶۰ده (D) یک مسلسل شلیک‌کننده به جلو ام‌گه ۱۷ و تجهیزات بهتر بی‌سیم داشت. شش فروند از آن‌ها تحت عنوان هائی ۶۰ایی (E) راهی جنگ داخلی اسپانیا شد. هائی ۶۰ در خدمت "لوفت‌وافه" هدایت‌پذیری خوبی بر سطح آب نشان داد و هنگام آغاز جنگ جهانی دوم در اختیار چند گروه هوایی ساحلی بود. به هر صورت بسیار آسیب‌پذیر تشخیص داده شد و اوایل سال ۱۹۴۰ از یگان‌های خط مقدم عقب کشیده شد. سال ۱۹۴۱ مجدداً این بار در غالب گروه
کشیده شد. سال ۱۹۴۱ مجدداً این بار در غالب گروه شناسایی دریایی برای گشت ساحلی به خدمت بازگشت و در قالب یگان‌های مختلفی در دریای بالتیک و مدیترانه حضور یافت. هائی ۶۰ ماه اکتبر سال ۱۹۴۳ کاملاً بازنشسته شد. مشخصات فنی. "هائی ۶۰ب (B)":
هاینکل هائی ۱۱۵ یک هواگرد آب‌نشین تک‌باله دو موتوره سه‌سرنشین ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود که پیش جنگ جهانی دوم طراحی شد و در نقش‌های شناسایی، مین‌ریزی و اژدرافکن در "لوفت‌وافه" خدمت کرد. طراحی و استفاده. طراحی هاینکل هائی ۱۱۵ نتیجه درخواست ماه ژوئیه سال ۱۹۳۵ وزارت هوانوردی رایش برای یک هواگرد آب‌نشین اژدرافکن با نقش ثانویه هواگرد شناسایی و مین‌ریز، بود. هائی ۱۱۵فاو-۱، نخستین پیش‌نمونه ماه اوت سال ۱۹۳۷ به پرواز درآمد. این هواگرد تک‌بالهٔ بال‌میانی تمام‌فلزی ساختاری سنتی با بدنه‌ای باریک داشت. مقطع بخش
ساختاری سنتی با بدنه‌ای باریک داشت. مقطع بخش میانی هواگرد مستطیلی‌شکل و دُم افقی مهاربندی‌شده بود. نیرو محرکه توسط دو موتور ب‌ام‌و ۱۳۲کا هر یک با توان ۹۶۰ اسب بخار (۷۱۵ کیلووات) تامین می‌شد. ارابه فرود متشکل از شناورهای یک‌تکه با لوله‌های اتصال پشت‌سرهم و چند سیم مهار بود. بال‌ها برآافزاهای ساده چند تکه، دُم افقی حالت ثابت و تمامی سطوح هدایت زبانه‌های بزرگ چاک‌خورده داشت. فضای بدنه سه خدمه را در خود جای می‌داد. اتاقک خلبان بال لبه حمله بال بود و آسمانه کشویی داشت. در دماغه لعاب‌دار جایگاهی برای دیده‌بان
داشت. در دماغه لعاب‌دار جایگاهی برای دیده‌بان بود که یک ابزار نشانه‌گیری بمب و در کلاهک سقف یک مسلسل ام‌گه ۱۵ داشت. بالای لبه فرار بال یک اتاقک برای بیسیم‌چی بود که او هم یک مسلسل ام‌گه ۱۵ برای دفاع پشت داشت. بدنه زیر بال‌ها محفظه درونی تسلیحات بود که امکان یک اژدر ۸۰۰ کیلوگرمی یا سه بمب ۲۵۰ کیلوگرمی اس‌سی ۲۵۰ را در خود جای می‌داد. در کل هائی ۱۱۵ دارای سازه‌ای قوی و هدایت‌پذیری خوبی در در هوا و سطح آب بود و هیچ نقص عمده‌ای در آن مشاهده نمی‌شد. هواگرد عملکرد بهتری از رقیب خود ها ۱۴۰ نشان می‌داد. ماه مارس
بهتری از رقیب خود ها ۱۴۰ نشان می‌داد. ماه مارس سال ۱۹۳۸ سفارش تولید آن برای ناوگان دریایی "لوفت‌وافه" صادر شد. البته هائی ۱۱۵ در همان ابتدای ورود به خدمت تا حدودی منسوخ به حساب می‌آمد. پیش‌نمونه با پسارگیرهای هوا لغز در دماغه و اتاقک‌های فوقانی و ظرفیت سوخت بیشتر اصلاح شد. دو پیش‌نمونه دیگر هم پدید آمد. هائی ۱۱۵ فاو-۳ تقریبا همانند مدل تولیدی بود. در این هواگرد ضخامت صفحات لبه حمله بال کمتر و در لبه فرار بیشتر، دماغه طولانی‌تر و هوا لغزتر شد. یک کلاهک مسلسل هم در دماغه قرار گرفت. اتاقک خلبان و بیسی‌چی با
هم در دماغه قرار گرفت. اتاقک خلبان و بیسی‌چی با آسمانه مشترک در هم تلفیق شد. ابزارهای هدایت ساده‌ای به بیسیم‌چی تعلق گرفت تا در صورت ناتوانی خلبان، شاید بتواند هواگرد را پایگاه بازگرداند. هائی ۱۱۵ توانست چند رکورد بین‌المللی در گونه خود با پرواز در مسافت‌های ۱٬۰۰۰ و ۲٬۰۰۰ کیلومتری با محموله‌های متفاوت در سرعت ۳۳۰ کیلومتر بر ساعت برجای بگذارد. با این عملکرد مورد توجه قرار گرفت و مدل هائی ۱۱۵آ-۲ به نروژ و سوئد صادر شد. ده فروند هواگرد مدل پیش‌تولید هائی ۱۱۵آ-۰ تحویل شد و کار تولید با مدل‌های هائی ۱۱۵آ و هائی
تحویل شد و کار تولید با مدل‌های هائی ۱۱۵آ و هائی ۱۱۵ب با سازه تقویت‌شده ادامه یافت. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم غالباً در نقش شناسایی دریایی فعال بودند. هر دو مدل سپس ماه‌های نخست جنگ فعالیت زیادی در دریای شمال، مخصوصاً در عملیات مین‌ریزی، داشتند. این تجربیات تسلیحات هواگرد را ضعیف نشان داد. بدین شکل در مدل هائی ۱۱۵سی-۱ از یک مسلسل سنگین ۱۵ میلی‌متری در دماغه و یک مسلسل ۱۳ میلی‌متری دیگر استفاده شد. زیر مدل‌ها شامل هائی ۱۱۵سی-۲ با شناورهای تقویت‌شده، هائی ۱۱۵سی-۳ مین‌ریز و هائی ۱۱۵سی-۴ مجهز برای عملیات در
مین‌ریز و هائی ۱۱۵سی-۴ مجهز برای عملیات در نواحی قطبی، بود. مدل نهایی هائی ۱۱۵ایی-۱ مشابه هائی ۱۱۵سی بود اما تسلیحات سنگین‌تری داشت. هاینکل هائی ۱۱۵ نخستین هواگرد با قابلیت حمل مین دریایی مغناطیسی بود. این هواگردها در همکاری با او-بوت‌ها، در اوج نبرد بریتانیا، به کاروان‌های دریایی دشمن در کانال مانش حمله می‌بردند. در مجموع ۱۳۸ فروند از هواگردهای هائی ۱۱۵ تولید شد که کار ساخت ۷۸ فروند از آن‌ها در شرکت وِزِر صورت گرفت. مشخصات فنی. "هائی ۱۱۵به":
هاینکل هائی ۵۱ یک هواگرد دوباله تک‌موتوره تک‌سرنشین ساخت کارخانه هاینکل در آلمان بود. در ابتدا مدل جنگنده این هواگرد طراحی شد اما بعدها نمونه‌های آب‌نشین و تهاجمی آن نیز ایجاد گردید. نخستین پرواز این هواگرد در سال ۱۹۳۳ انجام گرفت. طراحی و توسعه. هنگامی که هواگرد دوباله تک‌سرنشین هاینکل هائی ۴۹آ نخستین پرواز خود را ماه نوامبر سال ۱۹۳۲ به انجام رساند، یک هواگرد آموزشی غیرنظامی به حساب می‌آمد. با این وجود موتور ب‌ام‌و ۶ می‌توانست آن را به حداکثر سرعت حدود ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت برساند که مشابه جنگنده‌ها بود. دو