payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حاضر می‌شود و با راهنمایی او تهیگاه رودابه را می‌شکافد و رستم به دنیا می‌آید. دگر بار زمانی است که رستم در مرحله اول جنگ از اسفندیار شکست می‌خورد و مجروح و افکار به خانه بر می‌گردد؛ زال برای بار دوم پر سیمرغ را در آتش می‌نهد و سیمرغ حاضر می‌شود و پیکان‌های اسفندیار را از تن رستم و رخش بیرون می‌کشد و پر بر زخم‌های آنان می‌کشد، چنان‌که هر دو بهبود می‌یابند. در هند، جنبه مارکشی طاووس باعث رواج این باور شده که زرداب و خون طاووس پادزهر است. اگر پرش را بسوزانند، دشمنی و کینه دور می‌شود و دودِ حاصل از سوختن
دشمنی و کینه دور می‌شود و دودِ حاصل از سوختن پرهایش، می‌تواند او را در هر نقطه از جهان که باشد به سوی خود فرا خواند. افزون بر پادزهر طاووس، معتقدند که بخش‌های مختلف بدن گارودا، انواع بیماری‌ها و ناتوانی‌ها را شفا می‌بخشد و از بیماری سل، انواع فلج، تنگی نفس، زکام و سردرد گرفته تا نازایی نافذ است. صورت فلکی. در اخترشناسی هندی صورت فلکی عقاب را گارودا می‌دانند. سیمرغ را نیز در فرهنگ ایرانی یکی از صورت‌های فلکی دانسته‌اند که آن را نماد برکت، باران و آب و حاصلخیزی می‌دانند
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;timestamp&gt;2016-07-27T19:48:11Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Modern Sciences&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;Modern Sciences صفحهٔ جیووانی دومنیکو ناردو را به جووانی دومنیکو ناردو منتقل کرد: تلفظ صحیح ایتالیایی&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;17723762&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt;
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42192131&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-07-06T23:27:36Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt; به درخواست از به &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42192137&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; کنکلاو پاپ، مجمع کاردینال‌ها برای انتخاب اسقف جدید رم است که به وی پاپ می‌گویند. کلیسای کاتولیک رم، پاپ را وارث
وی پاپ می‌گویند. کلیسای کاتولیک رم، پاپ را وارث خلافت رسولی پطرس و رهبر زمینی این کلیسا می‌داند. این کلیسا حدود هزار سال است که این مجمع را برای انتخاب پاپ گرد هم می‌آورد. مجمع انتخاب پاپ که به شکل غیرعلنی برگزار می‌شود کهن‌ترین شیوهٔ انتخاب رهبر یک بنیاد در دنیا است. سابقه‌های بی‌شمار دخالت در روند انتخاب پاپ و زمان‌های زیادی که مسیحیان بدون پاپ سر می‌کردند در دورهٔ فترت میان سال‌های ۱۲۶۸ تا ۱۲۷۱ میلادی به اوج رسید تا جایی که کمی بعد، پاپ گرگوری دهم در جریان شورای دوم لیون بسال ۱۲۷۴ میلادی فرمانی صادر کرد
شورای دوم لیون بسال ۱۲۷۴ میلادی فرمانی صادر کرد مبنی بر این که درب‌ها باید تا زمان انتخاب پاپ نو به‌روی همهٔ کاردینال‌ها «با کلید» بسته شوند و ایشان تنها زمانی حق خروج دارند که اسقف اعظم را انتخاب کرده باشند. امروزه این مجمع در کلیسای سیستین واقع در کاخ رسولی برگزار می‌شود. اسقف رم از عصر رسولی به این سو مانند دیگر اسقف‌ها با اجماع روحانیون و مردم عادی اسقف‌نشین انتخاب می‌شود. در ۱۰۵۹ میلادی مجمع کاردینال‌ها به عنوان بدنهٔ گروه گزینندگان پاپ انتخاب شد. از آن گاه به بعد جزئیات دیگری به فرایند انتخاب پاپ
آن گاه به بعد جزئیات دیگری به فرایند انتخاب پاپ افزوده شد. پاپ پل ششم در ۱۹۷۰ محدودیت سنی ۸۰ سال را برای کاردینال‌ها وضع کرد. رویه کنونی توسط قانون رسولی پاپ ژان پل دوم با عنوان "Universi Dominici gregis" برقرار شدند. پاپ بندیکت شانزدهم در تاریخ‌های ۱۱ ژوئن ۲۰۰۷ و ۲۵ فوریه ۲۰۱۳ اصلاحیه‌هایی به رویه‌های پیش‌گفته افزود. انتخاب پاپ جدید به دستکم دو سوم آرای کاردینال‌ها و قبول مسئولیت توسط نامزد مورد نظر نیاز دارد. پاپ بندیکت شانزدهم در سال ۲۰۱۳ از مقام پاپی استعفا داد و پاپ فرانسیس جایگزین او شد. بعد از
استعفا داد و پاپ فرانسیس جایگزین او شد. بعد از درگذشت پاپ بندیکت در سال ۲۰۲۲، برخلاف سنت کلیسای کاتولیک، مجمع انتخاب پاپ بعد از تدفین او برگزار نشد.
سان ایر یک شرکت هواپیمایی با کد یاتا 1Y است که در تاریخ ۲۰۰۸ میلادی تأسیس شده است. دفتر مرکزی سان ایر در خرطوم، سودان واقع شده است و قطب این شرکت هواپیمایی در فرودگاه بین‌المللی خرطوم قرار دارد.
اسلام تاپتیف اغلو رضایف ()، خواننده پرآوازه و مستعد و استاد عالی مکتب خوانندگان غره باغ (Khende) در ۱۱ نوامبر ۱۹۳۴ در روستای فیزولی در منطقه سیاردارلی آذربایجان متولد شد. او همراه با دیگر چهرهای مطرح موسیقی آذربایجانی تئاتر موقام را تأسیس و خود در مقام کارگردان هنری، آثار بسیاری را عرضه نمود. او در بیش از ۷۴ کشور دنیا برنامه اجراء نموده‌است. استاد رضایف در سال ۱۳۷۲ به همراه استاد هابیل علی اف و به دعوت وزارت ارشاد برای اجرای برنامه به ایران سفر کردند. اسلام رضایف استاد عالی کنسرواتوار ملی آذربایجان بود و در
استاد عالی کنسرواتوار ملی آذربایجان بود و در دانشگاه فرهنگ و هنر آذربایجان نیز تدریس می‌نمود. او در ۲۶ ژانویه سال ۲۰۰۸ در سن ۷۳ سالگی از دنیا رفت.
خانهٔ بتهوون در بن آلمان، یادبود، موزه و مؤسسه‌ای فرهنگی است که در خدمت اهداف مختلفی است. بنیاد خانهٔ بتهوون، برای مطالعهٔ زندگی و آثار آهنگ‌ساز بزرگ آلمانی، لودویگ فان بتهوون و در سال ۱۸۸۹ تأسیس شده‌است. بخش اصلی بنیاد، محل تولد او در خیابان بونگاس، پلاک ۲۰ است. این ساختمان اکنون محل موزه است. ساختمان‌های مجاور این بنا (بونگاس، پلاک ۱۸ و پلاک‌های ۲۴ تا ۲۶)، مرکزی پژوهشی (آرشیو بتهوون)، متشکل از یک مجموعه (کلکسیون)، کتابخانه، انتشارات و یک سالن موسیقی است. در این محل، دوستداران موسیقی و کارشناسان از سراسر
در این محل، دوستداران موسیقی و کارشناسان از سراسر دنیا می‌توانند ملاقات کنند و ایده‌هایشان را به اشتراک بگذارند. خانهٔ بتهوون توسط «بنیاد بتهوون» و با استفاده از بودجهٔ عمومی اداره می‌شود. نگارخانه. در باغِ «خانهٔ بتهوون» مجموعه‌ای از سردیس‌ها و تندیس‌های بتهوون، که بیشترِ آنها در اوایل سدهٔ بیستم ساخته شده‌اند، برای نمایش گذاشته شده‌است.
روشنایی کلسیم یا روشنایی دروموند (Drummond light) یا روشنایی آهکی (Limelight)، یک نوع روشنایی صحنه است که نخستین بار در تئاتر و سالن‌های موسیقی استفاده شد. روشنایی شدید این لامپ‌ها وقتی پدید می‌آید که شعلهٔ اکسی هیدروژن به سمت یک استوانه از جنس اکسید کلسیم یا آهک سریع هدایت می‌شود. این استوانه می‌تواند پیش از ذوب شدن تا دمای ۲۵۷۲ درجهٔ سانتیگراد داغ شود. با اینکه این لامپ‌ها خیلی وقت است که با لامپ‌های برقی جایگزین شده‌اند اما همچنان در فرهنگ عامیانهٔ زبان انگلیسی اصطلاح آنها وجود دارد. پیشینه. توان ایجاد
انگلیسی اصطلاح آنها وجود دارد. پیشینه. توان ایجاد این روشنایی شدید توسط مواد آهکی نخستین بار از سوی گلدزورثی گرنی دانشمند بریتانیایی شناسایی شد. پس از آن در سال ۱۸۲۵ مهندس اسکاتلندی به نام توماس دروموند (۱۷۹۷ تا ۱۸۴۰) دریافت که می‌توان از این روشنایی شدید در مطالعات صحرایی استفاده کرد. دروموند یک نسخهٔ کارامد از این لامپ‌ها را در سال ۱۸۲۶ ساخت از این رو این روشنایی، روشنایی دروموند نام گرفت. اوایل از روشنایی آهکی در نمایش‌های خیابانی استفاده می‌شد هنگامی که هرن بی پایر در سه اکتبر ۱۸۳۶ خواست صحنهٔ نمایش یک
هرن بی پایر در سه اکتبر ۱۸۳۶ خواست صحنهٔ نمایش یک جادوگر را روشن کند. نخستین بار به طور رسمی از این روشنایی‌ها در سال ۱۸۳۷ برای روشن کردن تالار اپرای سلطنتی لندن استفاده شد و پس از آن در دههٔ ۱۸۶۰ تا ۱۸۷۰ استفاده از این روشنایی در سراسر جهان فراگیر شد. همچنین این روشنایی‌ها برای روشنایی نقطه‌ای یک خواننده یا نوازنده که به تنهایی اجرا می‌کرد هم کاربرد داشت در اواخر سدهٔ ۱۹ میلادی لامپ قوسی جایگزین روشنایی کلسیم شد. جستارهای وابسته. اکسید کلسیم
خانه نویسنده () مکان‌هایی هستند که نویسندگان مشهور در آن زندگی کرده‌اند. این خانه‌ها اغلب و برای حمایت از گردشگری ادبی، به عنوان خانه‌موزه حفظ می‌شوند. این مکان‌ها، بیشتر برای ارتباط بازدیدکنندگان با خود نویسنده‌اند تا آثار او یا دوره تاریخی‌اش. در حقیقت، این خانه‌ها مبدل به شکلی از نقد زندگینامه‌ای می‌شوند. بازدیدکنندگان از این خانه‌ها که گردشگران ادبی خوانده می‌شوند، اغلب از طرفداران این نویسنده‌ها هستند و ارتباط فیزیکی و احساسی عمیقی را در حین بازدیدشان، با نویسنده پیدا می‌کنند. این موزه‌ها شامل طیف
با نویسنده پیدا می‌کنند. این موزه‌ها شامل طیف وسیعی از فعالیت‌های مشترک با میراث فرهنگی می‌شوند از جمله، ارائه زندگینامه نویسنده، برپایی نمایشگاه‌های مختلف و راهنمایی تور. مفسر نیویورک تایمز، شمار این خانه‌ها در آمریکا را ۷۳ عدد می‌داند. سنت حفظ یا محل‌های مهم مربوط به نویسندگان، تاریخچه‌ای طولانی دارد که به قرن چهاردهم میلادی و حفظ خانه فرانچسکو پترارک بازمی‌گردد.
خانه‌موزه () یا خانه‌موزهٔ تاریخی، خانه‌ای است که به موزه تبدیل شده باشد. مبلمان و اثاثیه تاریخی نیز ممکن است برای نشان دادن جایگاه و استفاده آن‌ها در این خانه‌ها، به شکل اولیه حفظ شوند. خانه‌موزه‌ها، استانداردهای متفاوتی دارند از جمله، استاندارد شورای بین‌المللی موزه‌ها در رابطه با این خانه‌ها. این سازمان موزه را چنین تعریف کرده است: «موسسه‌ای ناسودبر و دائمی در خدمت جامعه و توسعه آن که به روی عموم باز بوده و برای اهدافی چون مطالعه، آموزش و سرگرمی، شواهد و آثار ملموس یا ناملموسی از زندگی مردم و محیط‌شان،
آثار ملموس یا ناملموسی از زندگی مردم و محیط‌شان، بستری را برای حفظ، عرضه، پژوهش و نمایش این آثار و شواهد، فراهم می‌آورد.» خانه‌ها، به دلایل گوناگونی به موزه مبدل می‌شوند. برای مثال، خانه نویسندگان مشهور، به خانه‌موزه نویسنده مبدل می‌شوند تا از گردشگری ادبی حمایت شود.
خانه آنه فرانک () یک خانه نویسنده و موزه است که به روزانه‌نویس یهودی زمان جنگ، آنه فرانک اختصاص دارد. در طول جنگ جهانی دوم، آنه فرانک و خانواده‌اش به همراه چهار نفر دیگر و برای فرار از آزار و اذیت نازی‌ها، در یکی از اتاق‌های مخفی این خانه پنهان شدند. گرچه آنه فرانک در طول جنگ کشته شد، اما روزانه‌نویسی‌هایش در سال ۱۹۴۷ و با عنوان خاطرات یک دختر جوان منتشر شد که به شرح مخفی شدن آن‌ها در این خانه و اتفاقات دیگر مربوط به زندگی او می‌پردازد. در سال ۱۹۵۷، بنیاد آنه فرانک، برای محافظت از این خانه در برابر
بنیاد آنه فرانک، برای محافظت از این خانه در برابر تخریب‌کنندگانش شکل گرفت. خانه‌موزه آنه فرانک در ۳ مه ۱۹۶۰ افتتاح شد. این موزه در سال ۲۰۱۴، پس از موزه‌های امپراتوری و ون گوگ در جایگاه سوم پربازدیدترین موزه‌های هلند قرار گرفته است.
گوستاو بورنزن () (24 ژانویه ۱۹۱۴-–۲۱ ژوئن ۱۹۹۸) سیاست‌مدار اهل آلمان است. بورنزن از اعضای حزب سوسیال دموکرات آلمان(SPD) می‌باشد. همچنین او به عنوان رئیس گروه SPD در پارلمان برمن (به Bürgerschaft) از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۱ بوده است بورنزن از سال ۱۹۵۵ درپارلمان برمن خدمت کرده است و بین سالهای ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ رئیس گروه حزب محسوب می‌شده است. گوستاو بورنزن پدر از سیاستمداران این حزب نیز هست. یک خیابان در هانور آلمان نیز به نام بورنزن نامگذاری شده است.
موزه ون گوگ () نگارخانه‌ای در آمستردام هلند است که به آثار نقاش هلندی، ونسان ون گوگ و معاصرانش اختصاص دارد. این موزه در میدان‌موزه‌ای قرار دارد که در آن، موزه‌های دیگری چون موزه امپراتوری، موزه اشتدلیک آمستردام و تالار کنسرت آمستردام قرار دارند. موزه ون گوگ در ۲ ژوئن ۱۹۷۳ افتتاح شده‌است. طراحان ساختمان آن، گریت ریتفلد و کیشو کوروکاوا هستند. این موزه همین‌طور بزرگ‌ترین مجموعه از آثار نقاشی ون گوگ در جهان را در خود جای داده. در سال ۲۰۱۵، این موزه ۱/۹ میلیون بازدید داشت که آن را دومین موزه پربازدید هلند و سی و
داشت که آن را دومین موزه پربازدید هلند و سی و یکمین موزه پربازدید جهان کرده‌است.
سده‌های میانی میانه یا قرون وسطیِ میانه یا قرون وسطیِ ثانی ، دوران قرون وسطی در تاریخ اروپا حدود سده‌های ۱۱، ۱۲، و ۱۳ است؛ (۱۰۰۱ تا ۱۳۰۰). سده‌های میانی میانه، در پی (سده‌های میانی آغازین، و پیش از سده‌های میانی پایانی که برابر با عرف معمول، در ۱۵۰۰ پایان می‌یابد، قرار دارد. هدف از ایجاد این دسته‌بندی ارائهٔ گروه‌بندی کران‌دارتری از پیش‌آمدها، شخصیت‌ها، و موقعیت‌ها به گونه‌ای نمایان‌تر و شناخت پذیرتر، از دسته‌بندی سنتی و کلی «قرون وسطی» یا «سدهٔ میانه» است. در این بخش‌بندیِ سه‌گانه؛ ("سده‌های میانه آغازین،
در این بخش‌بندیِ سه‌گانه؛ ("سده‌های میانه آغازین، سده‌های میانی میانه، و سده‌های میانه پایانی" یا اواخر قرون وسطی)، یک بخش لزوماً گسترهٔ زمانی بیش‌تری از دیگری داشته‌است. روند کلیدی اجتماعی-اقتصادی تاریخی در سده‌های میانی میانه، افزایش سریع جمعیت در اروپا بود، که دگرگونی بزرگ اجتماعی و سیاسی سدهٔ بعد؛ رنسانس سدهٔ ۱۲ را در پی داشت، و از جمله نخستین تحولاتش، مهاجرت روستاییان به شهرها و گسترش شهرنشینی را به ارمغان آورد. با فرارسیدن سال‌های ۱۲۵۰، افزایش شدید جمعیت تا حد زیادی به رشد اقتصاد اروپا کمک کرد، تا
جمعیت تا حد زیادی به رشد اقتصاد اروپا کمک کرد، تا آنجا که به سطحی رسید که تا سدهٔ ۱۹ دوباره چنان رشدی در منطقه‌ای دیده نشد. این روند در سده‌های میانهٔ پایانی با یک سری از فجایع گوناگون، به ویژه اپیدمی مرگ سیاه و جنگ‌های متعدد و رکود اقتصادی تحت تأثیر قرار گرفت. از بعد سیاسی و بین‌المللی این سده‌ها با جنگ‌های صلیبی و قدرت گرفتن فئودال‌ها در قالب دولت‌های محلی همراه بود. به جهت دینی جایگاه کلیسای کاتولیک تقویت شد و سازمان آن توسعه یافت. مسیحیت در اروپا گسترش و در شمال اروپا نیز مردم مسیحی شدند. به جهت هنری
و در شمال اروپا نیز مردم مسیحی شدند. به جهت هنری سبک گوتیک رایج شد. در حوزه علمی انتقال علوم و فنون از جهان اسلام آغاز شد و نهضت ترجمه رونق گرفت. همچنین نخستین دانشگاه‌ها با حمایت کلیسا ایجاد شد. با بهره‌گیری از منابع فلسفی جهان اسلام و بیزانس، فلسفه مجدداً رونق گرفت تا الهیات از ایمان مسیحی پشتیبانی کند. واژه‌شناسی و دوران‌شناسی. قرون وسطی یکی از سه دورهٔ اصلی در تقسیم‌بندی تاریخ اروپا محسوب می‌گردد. این سه دوره شامل دوران‌های تمدن‌های باستانی یا اروپای عصر باستان؛ قرون وسطی و دوران مدرن است. نویسندگان
عصر باستان؛ قرون وسطی و دوران مدرن است. نویسندگان قرون وسطایی تاریخ را به دوران‌هایی همانند «شش دوران» یا «چهار امپراتوری» تقسیم می‌نمودند و در این تقسیم‌بندی، دوران خود را آخرین دوره پیش از پایان جهان در نظر می‌گرفتند. آن‌ها هنگام اشاره به دوران خود از واژه «مدرن» استفاده می‌نمودند. در دهه ۱۳۳۰ م، انسان‌شناس و شاعری به نام فرانچسکو پترارک، زمان‌های پیش از ظهور مسیح را به عنوان، "آنتیکوآ" (و یا "باستان") و دوران مسیحی را به عنوان دوران "نُووآ" (و یا "نو") تقسیم نمود. لئوناردو برونی نخستین تاریخ‌نگاری بود
تقسیم نمود. لئوناردو برونی نخستین تاریخ‌نگاری بود که از دوره‌های سه‌گانه در کتابش به نام تاریخ مردم فلورانسی (۱۴۴۲ م) استفاده نمود. برونی و تاریخ‌نگاران بعدی با این استدلال که ایتالیا از هنگام پترارک تغییر نموده و بهبود یافته، دورهٔ سومی به دو دوره‌ای که پترارک نام برده بود، افزودند. واژه «قرون وسطی» برای نخستین بار در اسناد لاتینی سال ۱۴۶۹ م و به عنوان "media tempestas" یا «فصول میانی» ظاهر گردید. در نخستین بارهایی که این واژه بکار رفته‌است، تفاوت‌های زیادی موجود است همانند "medium aevum" یا «قرن میانی»
موجود است همانند "medium aevum" یا «قرن میانی» که نخستین بار در ۱۶۰۴ م ثبت شده و "media saecula" یا «قرون وسطی» که نخستین بار در ۱۶۲۵ م ثبت گردیده‌است. لفظ جایگزین "medieval" (و یا گاهی "mediaeval" یا "mediæval") از واژهٔ "medium aevum مشتق گردیده‌است". دوره‌بندی سه‌گانه پس از تاریخ‌نگاری آلمانی در قرن هفدهم به نام کریستوف کلاریوس، به مرسوم گردید و رواج یافت و برطبق آن تاریخ به سه دورهٔ باستان، میانی و مدرن تقسیم گردید. نقطه آغاز قرون وسطی به‌طور عام در حدود سال ۵۰۰ میلادی پذیرفته شده‌است، با تاریخ دقیق
سال ۵۰۰ میلادی پذیرفته شده‌است، با تاریخ دقیق سال ۴۷۶ م که نخستین بار به‌وسیلهٔٔ برونی تعیین گردید. تاریخ‌های دیگری که برای سرآغاز این دوران، اغلب در مناطق بیرونی‌تر اروپا تعیین شده‌اند. در کل تاریخ پایان قرون وسطی برای اروپا سال ۱۵۰۰ م در نظر گرفته می‌شود، اگرچه هیچ توافق جهانی برای تعیین این تاریخ وجود ندارد. گاهی بسته به نوع اتفاقات، زمان وقوع رویدادهایی همانند سقوط قسطنطنیه به‌وسیلهٔٔ ترکان عثمانی در ۱۴۵۳ م، نخستین سفر دریایی کریستف کلمب به قاره آمریکا در ۱۴۹۲ م، یا آغاز فرایند اصلاحات پروتستانی در
در ۱۴۹۲ م، یا آغاز فرایند اصلاحات پروتستانی در ۱۵۱۷ م به عنوان تاریخ پایان قرون وسطی در نظر گرفته شده‌است. تاریخ‌نگاران انگلیسی اغلب رویداد نبرد بازورث فیلد، در ۱۴۸۵ را برای پایان این دوره در نظر می‌گیرند. برای اسپانیا، تاریخ‌هایی که معمولاً استفاده می‌شوند شامل: مرگ پادشاه فرناندوی دوم، پادشاه آراگون در ۱۵۱۶ م، مرگ ملکه ایزابل یکم، ملکه کاستیا در ۱۵۰۴ یا تسخیر گرانادا در ۱۴۹۲ هستند. تاریخ نگاران کشورهایی که در آن‌ها گویش‌وران رومی زندگی می‌کنند تمایل دارند تا دوران قرون وسطی را به دو قسمت تقسیمم کنند:
تا دوران قرون وسطی را به دو قسمت تقسیمم کنند: قسمت‌نزدیکتر را "High" و دیگری را "Low" نام نهادند. تاریخ‌نگاران انگلیسی زبان، همانند همتایان آلمانی‌شان، عموما قرون وسطی را به سه بخش تقسیم می‌کنند: "Early" ,"High" و "Late". در سده نوزدهم، سراسر قرون وسطی را اغلب با نام «» مورد اشاره قرار می‌دادند، اما با رواج تقسیم‌بندی سه‌گانه، استفاده از این واژه در میان تاریخ‌نگاران، منحصر به قرون وسطی آغازین گشت. حوادث سیاسی و تاریخی. بریتانیا. با آغاز سده ۱۱ میلادی، انگلستان طی تهاجم اقوام دان، تحت کنترل مردمان
انگلستان طی تهاجم اقوام دان، تحت کنترل مردمان اسکاندیناوی به رهبری کانوت بزرگ قرار گرفت اما این سلسله نتوانست مدت زیادی دوام بیاورد و در سال ۱۰۴۲، ساکسون‌ها بار دیگر به رهبری ادوارد معترف توانستند حکومت انگلستان را اعاده کنند. پس از مرگ ادوارد، هارولد گادوینسن هارولد از اعضای خاندان اشرافی ساکسون به پادشاهی رسید تا وی درگیر نزاعی با ویلیام، دوک نورماندی که دعوی حکومت داشت، شود. همزمان با قدرت رسید هارولد در انگلستان، ویلیام، دوک نورماندی که رابطه خانوادگی با ادوارد معترف داشت، مدعی پادشاهی و تاج و تخت
با ادوارد معترف داشت، مدعی پادشاهی و تاج و تخت انگلستان شد؛ بنابراین در سال ۱۰۶۶ به همراه نیروی عظیم خود، عازم جزیره انگلستان شد تا در ۱۴ اکتبر ۱۰۶۶ با هارولد در هستینگز روبه‌رو شود. طی این جنگ که به نبرد هستینگز معروف است، ویلیام توانست با کمک سواره‌نظام قدرتمند و سنگین خود، هارولد شکست دهد. اگرچه لشکرکشی ویلیام ۵ سال طول کشید تا وی توانست تمامی ساکسون‌ها را سرکوب و تابع خود کند، اما وی پس از تسخیر لندن پس از نبرد هستینگز، تاج‌گذاری کرد و خود را پادشاه مطلق انگلستان و نورماندی اعلان کرد. پس از وی، پسرش،
انگلستان و نورماندی اعلان کرد. پس از وی، پسرش، هنری یکم راه تثبیت قدرت پادشاهی را در پیش گرفت که در این راه موفق شد پادشاهی انگلستان را تثبیت کند، اما در اواخر حکومت وی، انگلستان درگیر جنگ‌های داخلی شد. با به قدرت رسیدن هنری دوم، نخستین پادشاه از دودمان پلانتاژنه، وی توانست در نخستین گام به جنگ‌های داخلی پایانی داد و در ادامه موفق به فتح ایرلند که تحت کنترل سلت‌ها بود، شد. وی علاوه بر پادشاه انگلستان و نورماندی، توانست بر دوک‌نشین آنژو مسلط شود و ازدواج وی با الینور، دوشس آکیتن، هنری را به دوک‌نشین آکیتن
با الینور، دوشس آکیتن، هنری را به دوک‌نشین آکیتن رساند تا امپراتوری آنژوین به قدرتی بزرگ تبدیل شود. هرچند که تسلط انگلستان بر این اراضی، اسباب درگیری و جنگ بین حکومت را به‌خصوص با به قدرت رسیدن فیلیپ دوم، پادشاه فرانسه که خواهان بازپس‌گیری اراضی فرانسوی بود، فراهم آورد. با وجود قدرتمندی و گستردگی قلمروی انگلستان، این پادشاهی در زمان هنری دوم، ریچارد یکم و جان درگیر شورش و عصیان بارون و اشراف شد که هرچند، این عصیان‌ها در عهد هنری و ریچارد سرکوب شد، اما در آخر در عهد جان، بارون‌ها توانستند خواسته خود به کرسی
در عهد جان، بارون‌ها توانستند خواسته خود به کرسی بنشانند و نخستین نبرد بارون‌ها، پادشاه انگلستان، جان، را مجبور به امضا کردن قرارداد مگناکارتا یا منشور کبیر که با هدف محدود کردن قدرت شخص پادشاه تدوین شده بود، کنند تا نخستین پادشاهی مشروطه شکل گیرد. پس از جان، هنری سوم به قدرت رسید که فاقد دانش سیاسی و نظامی کافی بود. طی دوران وی، افسار پادشاهی پلانتاژنه از دست وی رها شد و در نتیجه نتوانست بارون‌ها قلمرو خود را کنترل کند اما در دوره پادشاهی ادوارد یکم، پادشاه انگلستان بار دیگر بر بارون‌های قلمرو خود مسلط
انگلستان بار دیگر بر بارون‌های قلمرو خود مسلط شد. طی دوره ادوارد یکم، انگلستان روند یکپارچگی بریتانیا را آغاز نمود و توانست پس از شکست پادشاهی گوینز بر ولز مسلط شود، اما تلاش‌های وی در شکست دادن پادشاهی اسکاتلند بی‌نتیجه ماند تا فقط پیش‌درآمد جنگی بزرگ و درازمدت بین انگلستان و اسکاتلند را آغاز کند. فرانسه. پس از حملات وایکینگ‌ها به قلمرو امپراتوری کارولنژی و تقسیم این امپراتوری به قدرت‌های محلی کوچک، خاندان کاپتی در اواخر قرن دهم، قدرت را در اطراف سرزمین‌های پاریس یا ایل دو فرنس به‌دست گرفتند. با این حال
پاریس یا ایل دو فرنس به‌دست گرفتند. با این حال در بازپس‌گیری قلمرو فرانک باختری ناکام ماندند و نتوانستند اشراف این مناطق را به‌طور کامل تابع خود کنند؛ به همین خاطر شاهان این سلسله رسماً خراجگزار دوک‌های نورماندی، بریتانی، بورگوندی و آکیتن و کنت‌نشین‌های فلاندر، مین، آنژو، بلوآ و تولوز محسوب می‌شدند. با این حال این وضع در خاندان کاپتی ماندگار نشد و لوئی ششم ملقب به چاق و فربه و پسرش لوئی هفتم، این شرایط را دگرگون و عوض کردند و مانع از دست رفتن سلطنت خود شدند. این شاهان علاوه بر کنترل اوضاع داخلی، توانستند
این شاهان علاوه بر کنترل اوضاع داخلی، توانستند روابط و مناسبات نزدیکی با دستگاه پاپ ایجاد کنند تا از حمایت آن‌ها برخوردار شوند؛ بنابراین طی قرون ۱۲، شاهان کاپتی فرانسه توانستند سرزمین‌های اطراف ایل دو فرانس را یکپارچه و سلطنت را حفظ کنند تا طی قرن ۱۳، رفته رفته ثمر تلاش‌های خود را ببینند. اواخر قرن ۱۲، فیلیپ آگوستوس پسر لوئی هفتم، در سن ۱۶ سالگی به قدرت رسید. وی طی حکومت خود به این نتیجه رسید که تا زمان برچیده نشدن قدرت پادشاهان پلانتاژنه انگلستان در فرانسه، خاندان در رسیدن به خواسته خود یعنی یکپارچه کردن
خاندان در رسیدن به خواسته خود یعنی یکپارچه کردن فرانک باختری ناکام خواهد ماند؛ بنابراین جنگی علیه هنری دوم و پسرانش آغاز کرد و موفق شد قلمروی پادشاهی فرانسه را چهار برابر کند و قدرت فرانسه را وسعت بخشد. پادشاهان بعد از فیلیپ دوم نیز همچنان سرزمین‌های دیگری از طریق خرید اراضی یا ازدواج به قلمروی سلطنتی افزودند، در حالی که فیلیپ دوم با جنگ به گسترش قلمرو فرانسه پرداخته بود. در سال ۱۲۲۶، لوئی نهم به پادشاهی فرانسه رسید که به واسطه عدالت در نزد مردم و حضور در جنگ‌های صلیبی، به سنت لوئی یا لوئی قدیس مشهور شد.
جنگ‌های صلیبی، به سنت لوئی یا لوئی قدیس مشهور شد. در زمان وی، برای نخستین بار در فرانسه، دادگاه سلطنتی که به پارلمان پاریس معروف و مشهور بود، تشکیل شد تا به شکایات و سوءاستفاده نزدیکان دربار پادشاهی رسیدگی شود. فرانسه، طی دوره بعد از لوئی نهم، سیاست‌های تمرکزگرایی خود را به‌خصوص در دوره فیلیپ چهارم ادامه داد و طی دوره پادشاهی فیلیپ چهارم بود که مجلس اتاژنرو یا مجلس فرانسه پایه‌ریزی شد تا بر وضع مالیات و تغییر قوانین نظارت کنند. تشکیل مجلس در فرانسه دال از رشد حقوق رومی در اروپا پس از بازگشت میراث کلاسیک
رشد حقوق رومی در اروپا پس از بازگشت میراث کلاسیک بود؛ به خصوص با تأسیس دانشگاه پاریس طی قرن ۱۲ و ۱۳، این روند رشد، شتاب بیشتری گرفت. با این حال فرانسه طی قرن ۱۳ و ۱۴ به واسطه تلاش فیلیپ دوم و جانشینانش، تبدیل به قدرتمندترین حکومت طی قرون وسطی میانه شد. آلمان و ایتالیا. پس از فروپاشی امپراتوری کارولنژی، شاهان ساکسون در قرن ۱۰ میلادی متصرفات خود را در پادشاهی آلمان گسترش دادند و امپراتوری کارولنژی را احیا نمودند. در سال ۱۰۲۴، سلسله جدیدی به نام پادشاهان زالیان با انتخاب کنراد دوم، زمامداری پادشاهی آلمان را
با انتخاب کنراد دوم، زمامداری پادشاهی آلمان را آغاز کرد. کنراد و جانشینانش هاینریش سوم و هاینریش چهارم، پادشاهی را قدرتمندتر کردند و با لشکرکشی به داخل ایتالیا، امپراتوری قدرتمندی خلق کردند، اما مشکلات مربوط به میراث و مناقشه خلعت‌پوشی، مانع جدی بر سر راه آن‌ها بود. پادشاهان آلمان کوشیدند با استفاده از موقعیت خود به عنوان امپراتور و تسلط بر منابع ایتالیا بر قدرت خود بیفزایند که نمونه آن اتوی سوم بود که بیشتر وقت خود را با سکونت در رم و تلاش برای تبدیل آن به پایتخت امپراتوری گذارند. ولی پس از مرگ وی در سال
پایتخت امپراتوری گذارند. ولی پس از مرگ وی در سال ۱۰۰۲، قدرت سیاسی متمرکز در ایتالیا از بین رفت، بنابراین اشراف بانفوذ تلاش کردند بر شمال ایتالیا مسلط شوند؛ ایتالیای مرکزی همچنان در کنترل دستگاه پاپی باقی ماند و جنوب نیز محل درگیری بین لمباردها، بیزانسی‌ها و مسلمانان شد. اما با ظهور خاندان نورمن که اصالتی اسکاندیناوی داشتند وارد صحنه جنوب ایتالیا شدند و با کمک پاپ توانستند سیسیل و ناپل را فتح و پادشاهی سیسیل را تأسیس کنند. با وجود تشکیل پادشاهی نورمن در جنوب ایتالیا، قلمروی آن‌ها خارج از ادعای شاهان آلمانی
ایتالیا، قلمروی آن‌ها خارج از ادعای شاهان آلمانی بود؛ اما شاهان سالیان تلاش خود را برای اعاده امپراتوری متوقف نکردند. شهرهای شمال ایتالیا نیز تا قرن ۱۲، حکومت و تسلط اسقفان برانداختند و خود مستقل شدند. با مرگ لوتار سوم در سال ۱۱۵۲ و به قدرت رسیدن فریدریش یکم معروف به بارباروسا از اربابان سوابین، شاخه‌ای از خاندان هوهنشتاوفن در آلمان به قدرت رسید. فریدریش پس از تثبیت اوضاع داخلی پادشاهی، توجه خود را معطوف به ایتالیا کرد تا نوع جدیدی از امپراتوری را خلق کند؛ بنابراین به همراه ارتش خود عازم جنوب شد و به سهولت
به همراه ارتش خود عازم جنوب شد و به سهولت توانست به پیروزی برسد اما مخالفت دستگاه پاپ و دول مستقل شمال ایتالیا با توسعه‌طلبی فریدریش، منتج به تشکیل اتحادیه‌ای موسوم به لمبارد شد که این اتحادیه در سال ۱۱۷۶، موفق شد قوای فریدریش را شکست دهد و وی را وادار به مذاکره کند. پس از مذاکره توافق شد تا شهرهای عضو اتحادیه، استقلال خود را حفظ کنند اما در عوض خراج سالانه‌ای به امپراتور آلمان بپردازند. همچنین با وصلت پسرش، هاینریش ششم با وارث پادشاهی نورمنی در جنوب ایتالیا، کوستانزا، ملکه سیسیل، رؤیای وی برای تشکیل
کوستانزا، ملکه سیسیل، رؤیای وی برای تشکیل امپراتوری به حقیقت نزدیک شد اما مرگ وی در جریان جنگ سوم صلیبی در آناتولی و عدم قدرت کافی فرزندان و جانشینانش، اسباب فروپاشی امپراتوری فراهم شد. با این حال با به سلطنت رسیدن نوه فریدریش یکم، فریدریش دوم، وی ابتدا پادشاه سیسیل و سپس پادشاه آلمان شد، توانست بار دیگر قدرت را به امپراتوری و خاندان هوهنشتاوفن بازگرداند. وی همچون فردریک بارباروسا، درصدد تأسیس دولت متمرکز بر ایتالیا برآمد اما توجه بیش از حد وی به ایتالیا سبب غافل شدن وی از اوضاع آلمان شد تا مشکلات در این
غافل شدن وی از اوضاع آلمان شد تا مشکلات در این قلمرو ایجاد شود که مرگ فریدریش دوم آن را تشدید کرد. ایتالیا پس از مرگ فریدریش در آشوب سیاسی فرورفت در حالی که دستگاه پاپ، کنترل مرکز ایتالیا بر عهده داشت، شهرهای بزرگ و کوچک شمال ایتالیا از ضعف امپراتوری بهره بردند و دولت‌شهرهای قدرتمندی به وجود آوردند؛ جمهوری جنوا در سال ۱۲۸۴ با شکست بر نواحی اطراف خود مسلط شد، فلورانس، توسکانی در دست گرفت و دوک‌نشین میلان با رهبری خاندان ویسکونتی، بر منطقه لمبارد مسلط شد اما قدرتمندترین دولت‌شهر شمال ایتالیا، جمهوری ونیز بود
دولت‌شهر شمال ایتالیا، جمهوری ونیز بود که پس از جنگ صلبی چهارم و ضعف امپراتوری، دامنه نفوذ خود را در مدیترانه و شمال شرق ایتالیا گسترانده بود. با وجود ضعف خاندان هوهنشتاوفن در آلمان، این خاندان در سیسیل با قدرت حکومت می‌کردند که پاپ برای برانداختن آن‌ها به فرانسه تحت حاکمیت لوئی نهم رو آورد. شارل د آنژو، برادر پادشاه فرانسه، به جنوب ایتالیا در سال ۱۲۶۶ حمله کرد و توانست این خاندان را شکست دهد اما حکومت وی دوام نیافت، زیرا در نتیجه قیام وسپرزهای سیسیلی در سال ۱۲۸۲، پادشاه پادشاهی آراگون، جزیره سیسیل را فتح