payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آرون اینار مالمکویست گونارسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آزد آلکمار، کاونتری سیتی، کاردیف سیتی و العربی اشاره کرد.
هندریک بونمان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است. از باشگاه‌هایی که او در آن بازی کرده‌، می‌توان به باشگاه فوتبال روت‌وایس اسن و باشگاه فوتبال بروسیا دورتموند اشاره کرد.
فلیکس پاسلاک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به بروسیا دورتموند، هوفنهایم، نوریچ سیتی و فورتونا سیتارد اشاره کرد.
لوکاس روپ (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در پست هافبک بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اشتوتگارت، باشگاه فوتبال کارلسروهه، بروسیا مونشن‌گلادباخ، باشگاه فوتبال پادربورن و باشگاه فوتبال پادربورن، اشاره کرد.
کریستن هاگلوند (زاده ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۸) مدل و ملکه زیبایی اهل آمریکا است. او در سال ۲۰۰۸ به نمایندگی از میشیگان برنده دوشیزه آمریکا شد.
یولیان شوستر (؛ زادهٔ ) بازیکن پیشین و مربی فوتبال اهل آلمان است که در پست هافبک بازی می‌کرد. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده است می‌توان به اشتوتگارت و فرایبورگ اشاره کرد.
کیتی استام (زاده ۹ ژوئیه ۱۹۸۶) مدل و ملکه زیبایی اهل آمریکا است. او در سال ۲۰۰۹ به نمایندگی از ایندیانا برنده دوشیزه آمریکا شد.
توبیاس وایس (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل آلمان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به بوخوم، تیم ملی فوتبال آلمان، باشگاه فوتبال هافنهایم، اینتراخت فرانکفورت و بوخوم اشاره کرد.
دنیس تومالا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل آلمان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال هافنهایم، لخ پوزنان، آر.بی. لایپزیگ و باشگاه فوتبال هایدنهایم اشاره کرد.
کارسا کامرون (زاده ۴ اوت ۱۹۸۷) خواننده، مدل و ملکه زیبایی اهل آمریکا است. او در سال ۲۰۱۰ به نمایندگی از ویرجینیا برنده دوشیزه آمریکا شد.
توماس شاف (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل آلمان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است، می‌توان به وردر برمن و تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال آلمان اشاره کرد.
بندیکت روکر (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در پست مدافع بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال اشتوتگارت و گروتر فورث اشاره کرد.
ترزا اسکانلان (زاده ۶ فوریه ۱۹۹۳) وکیل، مدل و ملکه زیبایی اهل آمریکا است. او در سال ۲۰۱۱ به نمایندگی از نبراسکا برنده دوشیزه آمریکا شد. زندگی نامه. اسکانلان از نژاد کروات است. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او ، فرانک و نیوز ژلیچ (جلیچ) ، از ایلوویک ، کرواسی به ایالات متحده مهاجرت کردند. اسكانلان تا سال اول دبیرستان در خانه تحصیل می كرد ، قبل از اینكه نیمی از سال اول را به صورت نیمه وقت در دبیرستان گرینگ بگذراند. او پس از گذراندن دو برابر کلاس در کل دبیرستان ، در بهار 2010 از دبیرستان اسکاتسبلوف زود فارغ التحصیل
بهار 2010 از دبیرستان اسکاتسبلوف زود فارغ التحصیل شد. ترزا به عنوان یک سلامکار برای کلاس اسکاتسبلوف در سال 2010 انتخاب شد. او در دبیرستان اسکاتسبلوف ، نقش اصلی شارپای ایوانز را در صحنه موسیقی موزیکال دیزنی بازی کرد. او همچنین در گروه کر ، گروه نمایشی و سخنرانی شرکت کرد. در سال 2012 ، وی به عنوان دانشجو در کالج پاتریک هنری ثبت نام کرد. در سال 2018 ، اسکانلان اعلام کرد که در حالی که تحصیلات خود را در دانشکده حقوق UC Berkeley ادامه می دهد ، به عنوان درجه یک هواپیمایی به گارد ملی هوایی پیوسته است. وی به عنوان
به گارد ملی هوایی پیوسته است. وی به عنوان عضوی از گارد ملی هوایی وایومینگ در 153 اسکادر پشتیبانی نیرو خدمت می کند. اسکلان از کلاس آموزش مقدماتی جنگ خود در 10٪ برتر فارغ التحصیل شد. زندگی خصوصی. در تاریخ 6 سپتامبر 2015 ، codice_1 پس از هشت ماه نامزدی با codice_2 ، فروشنده اتومبیل کانتیکت ، ازدواج کرد، موکادلو و اسکانلان به طور رسمی برای سازمان بورس تحصیلی میس کانتیکت در برنامه دوشیزه آمریکا خدمت کردند. در سال 2016 ، اسکانلان و همسرش صاحب یک پسر شدند و بعداً در همان سال طلاق گرفتند.
یوزف پوتینگر (؛ – ) یک بازیکن فوتبال اهل آلمان بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به بایرن مونیخ و تیم ملی فوتبال آلمان اشاره کرد.
قالی سخن‌گو یک فیلمِ مستندِ کوتاهِ شاعرانه از بهرام بیضایی است که سالِ ۱۳۸۵ در ایران ساخته شد. «قالی سخن‌گو» خود بخشِ سوّم است از فیلمِ "فرش ایرانی" که حاصلِ همکاریِ پانزده فیلم‌ساز است. ساخت. "قالی سخنگو" به سفارشِ مرکزِ ملّیِ فرشِ ایران ساخته شد. فیلمبرداری در موزهٔ فرشِ ایران، کاخِ سعدآباد و استودیو فرهنگ سرگرفت. برخوانی. روی تصویر فرش‌ها و بافنده ابیاتی از "شاهنامه"ٔ فردوسی با آوای مژده شمسایی می‌شنویم. نمایش. جز جشنوارهٔ فیلمِ فجرِ ۱۳۸۵ و شبکهٔ نمایشِ خانگی، این فیلم به مناسبت‌های گوناگونی در ایران یا
این فیلم به مناسبت‌های گوناگونی در ایران یا خارج از ایران به نمایش درآمده است؛ از جمله در بزرگداشتِ فردوسی در اردیبهشتِ ۱۳۸۷ و نشست‌های تخصّصیِ گوناگون. اخبارِ جنبی. در پخشِ شبکهٔ نمایشِ خانگیِ فیلمِ "فرش ایرانی" نامِ بیضایی از فهرستِ پانزده سازندهٔ این فیلم حذف شد.
مالوری هاگان (زاده ۲۳ دسامبر ۱۹۸۸) سیاستمدار، مدل و ملکه زیبایی اهل آمریکا است. او در سال ۲۰۱۳ به نمایندگی از نیویورک برنده دوشیزه آمریکا شد.
نینا داوالوری (زاده ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۸) فعال حقوق بشر و ملکه زیبایی هندی-آمریکایی است. او در سال ۲۰۱۴ به نمایندگی از نیویورک برنده دوشیزه آمریکا شد.
کیرا کازنتسیف (زاده ۲۰ ژوئیه ۱۹۹۱) مدل و ملکه زیبایی اهل آمریکا است. او در سال ۲۰۱۴ به نمایندگی از نیویورک برنده دوشیزه آمریکا شد.
بتی کانترل (زاده ۱ سپتامبر ۱۹۹۴) مدل و ملکه زیبایی اهل آمریکا است. او در سال ۲۰۱۵ به نمایندگی از جورجیا برنده دوشیزه آمریکا شد.
دودمان لنکستر () نام دو شاخه از دودمان پلانتاژنه بود، اولین خاندان زمانی تأسیس شد که هنری سوم عنوان را به وجود آورد و رسمیت بخشید و در سال ۱۲۶۷ از عنوان نام آن خاندان برای فرزند دوم خود موسوم به ادموند کروچ‌بک استفاده کرد، ادموند نیز در سال ۱۲۶۵ بشخصه عنوان را رسمیت بخشید و زمین و امتیازاتی فراخور این عنوان را به سیمون دو مونتفورد، ششمین ارل لستر تفویض کرد، پس از مرگ مونتفورد در نبرد ایوشام که در جریان دومین نبرد بارون‌ها رخ داد، تمامی حقوق مدنی نیز از وی سلب شد، فرزند ادموند موسوم به توماس، دومین ارل
وی سلب شد، فرزند ادموند موسوم به توماس، دومین ارل لنکستر املاک و عنوان‌های پدرش را به ارث برد. دومین خاندان لنکستر به نام و توسط جان گونت، فرزند ادوارد سوم تأسیس شد.
انجمن جهانی فولاد () سازمان غیرانتفاعی بین‌المللی است که به عنوان بزرگترین انجمن تجاری صنعت فولاد در جهان شناخته می‌شود. این انجمن در زمینه معرفی بزرگترین شرکت‌های تولیدکننده فولاد و سنگ آهن فعالیت می‌کند. انجمن جهانی فولاد فعالیت خود را از سال ۱۹۶۷ آغاز نمود و هم‌اکنون شرکت‌های عضو این انجمن بالغ بر ۸۵٪ درصد از ظرفیت تولید جهانی فولاد را در اختیار دارند. مرکز انجمن جهانی فولاد در شهر بروکسل، بلژیک قرار دارد. هم‌اکنون بیش از ۱۵۰ شرکت فولادسازی از سراسر جهان عضو این انجمن می‌باشند، که شرط نخست برای عضویت در
عضو این انجمن می‌باشند، که شرط نخست برای عضویت در این انجمن، در اختیار داشتن ۲ میلیون تن در سال ظرفیت تولید می‌باشد. انجمن جهانی فولاد هر ساله بزرگترین شرکت‌های فولاد جهان را بر پایه میزان تولید، رتبه‌بندی می‌نماید.
استرالیا در جنگ جهانی دوم یکی از اعضای کشورهای متفقین بود. استرالیا پس از مدت کوتاهی از حمله آلمان به لهستان و اشغال لهستان، علیه آلمان اعلام جنگ کرد. تا پایان جنگ، تقریباً یک میلیون استرالیایی جنگیدند که اغلب در جبهه‌های اروپا، شمال آفریقا و جنوب غرب اقیانوس آرام خدمت کردند. در این جنگ استرالیا علی‌رغم دوری از مناطق اصلی جنگ، مورد حمله قرار گرفت و این اولین حمله به استرالیا پس از استعمار این کشور بود. در طول جنگ جهانی دوم ۲۷٬۰۷۳ استرالیایی جان خود را از دست دادند و ۲۳٬۴۷۷ نفر نیز مجروح شدند.
دیدیه ریندرز (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل بلژیک است. وی همچنین برنده جوایزی همچون لژیون دونور (فرمانده) شده است.
مرکز پژوهش و آموزش مستندسازی هند (DRTC) یک مرکز تحقیقاتی (و یک «دپارتمان» یا گروه آموزشی) برای علوم کتابداری و اطلاع‌رسانی و رشته‌های مرتبط است، که در محل شعبهٔ مؤسسهٔ آمار هند در شهر بنگلور قرار دارد. این مرکز در آوریل ۱۹۶۲ میلادی توسط پروفسور رانگاناتان (ریاضیدان و کتابدار، پدر علوم مدرن کتابداری و اطلاع‌رسانی هند) و با تشویق پروفسور ماهالانوبیس در مؤسسهٔ آمار هند ایجاد شد. این مرکز، برگزارکنندهٔ دوره‌های کارشناسی ارشد «علوم کتابداری و اطلاع‌رسانی» برای مؤسسهٔ آمار هند است و همچنین مرکزی آموزشی و پژوهشی
آمار هند است و همچنین مرکزی آموزشی و پژوهشی برای دانشجویان مقطع دکترا در رشتهٔ علم اطلاع‌رسانی به‌شمار می‌رود. این مرکز را شاید بتوان یگانه «مدرسهٔ اطلاع‌رسانی» (iSchool) قوی و معتبر هند دانست. پژوهش‌های این مرکز، عموماً در حیطهٔ کاربرد فناوری اطلاعات در علوم کتابداری و اطلاع‌رسانی است. مرکز پژوهش و آموزش مستندسازی هند به‌عنوان بهترین مرکز پژوهشی هند در زمینه‌های علم کتابداری و علم اطلاع‌رسانی شناخته می‌شود. این مرکز دارای برنامهٔ پژوهشی بسیار قوی است و در برگزاری دوره‌های دکتری نیز با دانشگاه ترنتو
و در برگزاری دوره‌های دکتری نیز با دانشگاه ترنتو ایتالیا همکاری می‌کند. در سال ۲۰۱۲ میلادی، پنجاهمین سالگرد تأسیس این مرکز با برگزاری «کنفرانس بین‌المللی رویکردهای جدید در دینامیک دانش و اطلاعات» (ICTK 2012) جشن گرفته شد.
دورگ کوئه‌ماها (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل کامرون است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به غازی عینتاب‌اسپور، کلوب بروژ، اینتراخت فرانکفورت، باشگاه فوتبال ام‌اس‌وی دویسبورگ، باشگاه فوتبال دبرسنی، آریس سالونیک، کایزرسلاوترن، آریس سالونیک، باشگاه فوتبال فولاد خوزستان و تیم ملی فوتبال کامرون اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کامرون بازی کرده است.
گسکونی () که گاهی گسکون هم نامیده می‌شود، منطقه‌ای است در جنوب غربی فرانسه که جزو بخش استان‌های تاریخی فرانسه یعنی گوین و گسکونی می‌باشد، قبل از انقلاب فرانسه حدود این منطقه مبهم بود چرا که هم در بخش‌هایی از گوین و هم گسکون سهم مشترک داشت، برخی مواقع در همین دو بخش همپوشانی می‌گردید در حالی که بسیاری دیگر گسکونی را سهم گوین بشمار می‌آوردند، به‌طور کلی و مشخص در اغلب منابع ناحیه‌ای در شرق و جنوب بوردو می‌باشد. اقتصاد. عمده فعالیت‌های اقتصادی عبارتند از:
شاندونگ استیل () شرکت فولادسازی چینی است، که در زمینه تولید فولاد، آهن، میل‌گرد، فولاد ضد زنگ و محصولات نیمه ساخته فولاد فعالیت می‌کند. شرکت شاندونگ استیل در سال ۲۰۰۸ راه‌اندازی شد و در حال حاضر ظرفیت تولیدی در حدود ۲۳ میلیون تن فولاد و آهن در سال را دارا می‌باشد. شاندونگ هم‌اکنون دوازدهمین تولیدکننده بزرگ فولاد جهان به‌شمار می‌آید. دفتر مرکزی این شرکت در شهر شاندونگ، جمهوری خلق چین قرار دارد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42114334&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-06-14T04:16:59Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;واگردانی خودکار به دلیل مشکوک بودن به بر پایه هوش مصنوعی. واگردانی اشتباه ربات را همراه با در اعلام کنید. همچنین توصیه می‌شود &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42114337&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; با
&lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; با وجود اعلام بی‌طرفی از جانب بلژیک و مستعمرات آن، این کشور در ۱۰ می ۱۹۴۰ توسط آلمان نازی اشغال شد. بعد از ۱۸ روز مقاومت، نیروهای بلژیکی به منطقهٔ کوچکی در شمال شرق این کشور رانده شدند و مجبور به تسلیم گشتند. تصمیم ترک مخاصمه توسط لئوپولد سوم پادشاه وقت بلژیک و بدون مشورت با دولت وی امضا شد. اشغال بلژیک تا سال ۱۹۴۴ ادامه داشت. با وجود تسلیم شدن دولت مرکزی، بسیاری از بلژیکی‌ها موفق به فرار به انگلستان شدند و در آنجا یک دولت و ارتش در تبعید به حمایت از متفقین تشکیل
یک دولت و ارتش در تبعید به حمایت از متفقین تشکیل دادند. کنگو که آن زمان مستعمره بلژیک بود، پس از اشغال بلژیک همچنان به دولت در تبعید بلژیک مستقر در لندن وفادار ماند و نقش مهمی را در تأمین نیروی انسانی و مواد اولیه برای متفقین ایفا کرد. پس از اشغال بلژیک، بسیاری از بلژیکی‌ها به نیروهای مقاومت پیوستند اگرچه برخی نیز به همکاری با آلمان‌ها پرداختند. بیشتر خاک بلژیک بین سپتامبر تا اکتبر ۱۹۴۴ به دست متفقین آزاد شد. اگرچه برخی قسمت‌های شرقی تا ابتدای سال ۱۹۴۵ در اشغال آلمانی‌ها باقی ماند. در این جنگ حدود ۸۸٬۰۰۰
اشغال آلمانی‌ها باقی ماند. در این جنگ حدود ۸۸٬۰۰۰ بلژیکی کشته شدند. پیش زمینه. در دههٔ ۱۹۳۰ بلژیک در دوران نقاهت پس از جنگ جهانی اول بود. بلژیک نرخ بالای بیکاری ۲۳٫۵ درصد را پس از دوران رکود بزرگ داشت. هرچند پس از نیو دیل (برنامه اقتصادی و اجتماعی فرانکلین روزولت برای نجات اقتصاد نظام سرمایه داری)، نرخ بیکاری به ۱۵ درصد کاهش یافت. در جنگ جهانی اول، هنگامی که بلژیک تحت تصرف آلمان بود، با تشویق متفقین، مردم بلژیک تلاش زیادی برای مقابله با آلمانی‌ها کردند که نتیجه‌اش پاسخ سخت‌گیرانه و خشونت‌آمیز آلمانی‌ها
نتیجه‌اش پاسخ سخت‌گیرانه و خشونت‌آمیز آلمانی‌ها بود. برای همین بلژیکی‌ها از درگیری جدید به شدت اجتناب می‌کردند. با وجود تنش‌های سیاسی بسیار در سال‌های منتهی به جنگ جهانی دوم در اروپا، بلژیک همواره تلاش می‌کرد به عنوان کشوری بی‌طرف در این تنش‌ها باقی بماند. بلژیک نیروهای دفاعی خود را سازماندهی کرد و از چندین معاهدهٔ نظامی که پس از جنگ جهانی اول امضا کرده بود، خارج شد. بلژیک شروع به ساخت استحکامات دفاعی در مرز خود با آلمان در شرق کرد. بی‌طرفی. در بلژیک که آسیب‌های زیادی را در نخستین جنگ جهانی دیده بود، تمایل
زیادی را در نخستین جنگ جهانی دیده بود، تمایل بسیار کمی برای درگیر شدن در نبردهای آینده وجود داشت. در اکتبر سال ۱۹۳۶ میلادی لئوپولد سوم پادشاه بلژیک اعلام کرد که بلژیک در صورت بروز جنگ دیگری در اروپا به عنوان بخشی از آنچه که او یک سیاست مستقل نامید، بی‌طرف باقی می‌ماند. دولت بلژیک پیمان لوکارنو را ترک کرد و پیمان دفاعی را که با فرانسه در سال ۱۹۲۰ بسته بود را لغو کرد. در سال ۱۹۳۷ بلژیک ضمانت‌نامهٔ بی‌طرفی را از آلمان نازی دریافت کرد. در طی این مدت، ارتش بلژیک به عنوان یک نیروی دفاعی دوباره سازمان‌دهی شد و
به عنوان یک نیروی دفاعی دوباره سازمان‌دهی شد و شروع به ساخت استحکامات دفاعی در مناطق مختلف کشور به ویژه نزدیک مرز آلمان کرد.با اعلام جنگ بریتانیا و فرانسه به آلمان در سپتامبر ۱۹۳۹، بلژیک که خود را در معرض خطر جنگ دیگری می‌دید، شروع به تقویت دوباره جنگ‌افزارها و استحکامات دفاعی کرد. یکی از مهم‌ترین این اقدامات، ایجاد خط دفاعی K-W در نزدیکی شهر آنتورپ بود. استحکامات دفاعی شهر لیژ که در زمان جنگ جهانی اول برای جلوگیری از جملهٔ آلمانی‌ها از طریق فرانسه به بلژیک ساخته شده بودند نیز دوباره بازسازی شدند. البته
ساخته شده بودند نیز دوباره بازسازی شدند. البته بلژیک در عین حال بی‌طرفی خود را اعلام کرد. آغاز جنگ. حملهٔ آلمان نازی به بلژیک در ۱۰ مهٔ ۱۹۴۰ و با رمز موقعیت زرد "Fall Gelb" آغاز شد. در واقع این حمله، بخشی از هجوم آلمان به فرانسه، لوکزامبورگ و هلند بود. استحکامات دفاعی بلژیک که از به‌روزترین استحکامات در اروپا بود، تقریباً هیچ سودی برای بلژیک نداشتند. در نبرد ابن ایمائیل ۵۰۰ چترباز آلمانی توانستند منطقه‌ای را که توسط ۱٬۲۰۰ سرباز بلژیکی حفاظت می‌شد، تصرف کنند. آلمان‌ها به این تاکتیک بلیتسکریگ می‌گفتند.
کنند. آلمان‌ها به این تاکتیک بلیتسکریگ می‌گفتند. تقریباً تمامی جنگنده‌های پیشرفته هاوکر هاریکن نیروی هوایی بلژیک در روز اول جنگ منهدم شدند. تصرف شهر سدان که به علت وجود خط دفاعی K-W ناممکن پنداشته می‌شد، نیروهای بلژیکی را در ۱۶ مه به عقب‌نشینی وادار ساخت. در ۱۱ ماه مه، جمعیت آوارگانی که به سمت مناطق غربی بلژیک در حرکت بودند، منجر به مسدود شدن جاده‌ها شد و این امر مانع حرکت نیروهای متفقین شد. تخمین زده می‌شود حدود دو میلیون شهروند بلژیکی خانه‌های خود را در طول جنگ ترک کردند. سیاست‌های بی‌طرفانه بلژیک موجب
طول جنگ ترک کردند. سیاست‌های بی‌طرفانه بلژیک موجب پیدایش یک ارتش منسوخ و غیر مجهز شده بود. این ارتش تنها ۱۶ تانک داشت. این ضعف ناشی از این بود که بلژیک این ارتش را بیش از حد تهاجمی برای یک قدرت بی‌طرف می‌دانست. نیروی هوایی هم که با عجله در ماه مهٔ ۱۹۴۰ ساماندهی شد، تنها قادر به سرویس‌دهی به ۱۸۰ جنگنده از مجموع ۲۴۰ جنگندهٔ ارتش بود. نظامیان ارتش ۱۸ روز در برابر آلمان مقاومت کردند؛ ولی پس از شکست‌های متمادی، مجبور به عقب‌نشینی شدند. بعد از سقوط مناطق مختلف و تلاش ناموفق برای میانجی‌گری آتش‌بس، پادشاه بلژیک و
ناموفق برای میانجی‌گری آتش‌بس، پادشاه بلژیک و ارتش بدون قید و شرط تسلیم شدند. تلفات بلژیکی‌ها در جنگ ۶٬۰۰۰ نفر کشته و ۱۵٬۸۵۰ زخمی گزارش شد. ۱۱۲٬۵۰۰ سرباز بلژیکی و فرانسوی از طریق دونکرک موفق به فرار به انگلستان شدند. اما بیشتر بازماندگان، اسیر شدند و بسیاری از آن‌ها تا پایان جنگ آزاد نشدند. با تسلیم بلژیک، دولت در تبعید در شهر بوردو فرانسه تشکیل شد. با تسخیر فرانسه، دولت در تبعید به لندن نقل مکان کرد. تسلیم لئوپولد سوم. لئوپولد سوم پادشاه و فرمانده کل ارتش بلژیک در بیست و هشتم ماه مه برخلاف توصیه‌های دولت
بلژیک در بیست و هشتم ماه مه برخلاف توصیه‌های دولت پیرلو، شخصاً تصمیم به تسلیم ارتش گرفت. تصمیم او به شدت توسط پل رینو نخست وزیر وقت فرانسه مورد انتقاد قرار گرفت و پیرلو در یک برنامه رادیویی در تاریخ ۲۸ ژوئن ۱۹۴۰ تصمیم پادشاه را «یک تصمیم بی‌سابقه در تاریخ» عنوان کرد. پادشاه در بلژیک باقی ماند و تا آخر جنگ اسیر آلمانی‌ها بود، در حالی که پیرلو به فرانسه رفت و در آن جا دولت در تبعید را تشکیل داد و به کمک متفقین به مبارزه با آلمان ادامه داد. برخلاف هلند و لوکزامبورگ که حکومت آنان بعد از اشغال از بین رفت یا به
که حکومت آنان بعد از اشغال از بین رفت یا به دولت در تبعید پیوست، لئوپولد سوم بعد از اشغال کشورش نیز در بلژیک باقی ماند و حتی ضرب سکه و تمبر به نام او ادامه یافت. پادشاه برای ادامه مقاومت باقی ماند و این شعار را سر می‌داد: «بلژیک اسیر است! زنده باد بلژیک! پادشاه اسیر است! زنده باد شاه!» وی در زمانی که زندانی بود نامه‌ای به آدولف هیتلر فرستاد و باعث نجات ۵۰۰٬۰۰۰ زن و کودک بلژیکی از کار در کارخانه‌های مهمات‌سازی شد. در نوامبر ۱۹۴۰ وی با هیتلر در اقامتگاه برگهوف دیدار کرد و خواستار آزادی اسیران بلژیکی شد. پس
دیدار کرد و خواستار آزادی اسیران بلژیکی شد. پس از جنگ، به لئوپولد این اتهام وارد شد که تسلیم شدن وی در واقع یک نوع همکاری با دشمن بوده‌است. این اتهام موجب عنوان شدن سؤالی شد که آیا وی می‌تواند دوباره به تاج و تخت بازگردد؟ در نهایت وی پاسخ این سؤال را با کناره‌گیری از سلطنت داد. حکومت آلمان بر بلژیک. بلژیک اشغالی توسط یک دولت نظامی آلمانی به فرماندهی ژنرال الکساندر فون فالکنهاوسن و اگرت ریدر تا ژوئیه ۱۹۴۴ و پس از آن تا زمان آزادسازی توسط رایش گروهه اداره می‌شد. دولت آلمان مالیات‌هایی را به عنوان حق اشغال یا
دولت آلمان مالیات‌هایی را به عنوان حق اشغال یا «مسئولیت ضد بلشویکی» وضع کرد که از هزینه‌های آن برای جنگ در سایر مناطق استفاده می‌کرد. در مجموع بلژیک نزدیک دو سوم درآمد خود، رقمی نزدیک به ۵٫۷ میلیارد رایش مارک را به آلمان پرداخت. همان‌طور که در تمام کشورهای تحت اشغال در اروپا، غذا، سوخت و لباس به شدت توسط مقامات آلمانی سهمیه‌بندی می‌شد، در بلژیک نیز این سهمیه‌بندی‌ها اعمال شدند. حتی با وجود سهمیه‌بندی دقیق، این مواد همواره در دسترس نبودند و این مشکل موجب پیدایش بازارهای سیاه شد که مواد غذایی را با قیمت‌های
بازارهای سیاه شد که مواد غذایی را با قیمت‌های زیاد به ثروتمندان می‌فروختند. اطلاعات و مطبوعات به شدت توسط آلمان‌ها محدود می‌شد؛ هرچند روزنامه‌های طرفدار آلمانی‌ها فروش بالایی داشتند. با این وجود روزنامه‌های زیر زمینی نیز در بلژیک تهیه و توزیع می‌شدند. این روزنامه‌ها در اختیار جریان‌های مقاوم داخلی بودند. یکی از این روزنامه‌ها بلژیک آزاد (به فرانسوی: La Libre Belgique) بود که تا شمارگان ۳۰٬۰۰۰ نسخه هم چاپ و توزیع می‌شد. بلژیک همچنین توسط هواپیماهای نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا و نیروی هوایی آمریکا بمباران
سلطنتی بریتانیا و نیروی هوایی آمریکا بمباران می‌شد. این سیاست موجب تلفات زیاد غیرنظامی در بمباران‌هایی که مناطق مسکونی به‌طور اشتباهی مورد هدف قرار می‌گرفتند می‌شد. یکی از حملات بمب افکن بوئینگ بی-۱۷ آمریکایی در شهر مرتزل، موجب کشته شدن ۹۴۶ غیرنظامی و زخمی شدن بیش از ۱٬۶۰۰ نفر تنها در ۸ دقیقه شد. حدود ۳۷۵٬۰۰۰ بلژیکی نیز در برنامه‌های کار در آلمان در طول جنگ مشغول بودند. بیشتر آنان در مشاغل دستی در صنعت یا کشاورزی کار می‌کردند. حدود ۱۸۰٬۰۰۰ بلژیکی هم به خدمت ارتش آلمان درآمدند و کار اجباری خود را به عنوان
ارتش آلمان درآمدند و کار اجباری خود را به عنوان سرباز وظیفه انجام دادند. ۲۰۰٬۰۰۰ زندانی نظامی بلژیکی از جنگ، که در سال ۱۹۴۰ دستگیر شده بودند نیز به آلمان منتقل شدند و اغلب در آلمان به کار اجباری با دستمزد پایین پرداختند. حدود ۸۰٬۰۰۰ زندانی (به‌طور عمده فلاندرز) در اواخر ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ به بلژیک بازگردانده شدند. اما بسیاری دیگر تا پایان جنگ در اسارت ماندند. آنان در شرایط فقیرانه‌ای می‌زیستند و حدود ۲٬۰۰۰ نفر از آنان درگذشتند. هولوکاست. هولوکاست در بلژیک به معنای قتل‌عام و آزار یهودیان و کولی‌ها در بلژیک توسط
قتل‌عام و آزار یهودیان و کولی‌ها در بلژیک توسط ارتش آلمان نازی می‌باشد. در آغاز جنگ، بیشتر جمعیت بلژیک مسیحی کاتولیک بودند. یهودیان بزرگ‌ترین اقلیت غیر مسیحی بلژیک را تشکیل می‌دادند. در اواسط سال ۱۹۴۰ نزدیک به ۵۶٬۰۰۰ یهودی در بلژیک زندگی می‌کردند. این در حالی بود که کل جمعیت بلژیک حدود ۸ میلیون نفر بود. برخی از یهودیان نیز از آلمان و سایر نقاط برای فرار از آزار نازی‌ها به بلژیک گریخته بودند. بیشتر جمعیت یهودیان بلژیک در دو شهر بروکسل و آنتورپ متمرکز بودند. قوانین ضد یهود نورنبرگ و ویشی چند ماه پس از اشغال
قوانین ضد یهود نورنبرگ و ویشی چند ماه پس از اشغال بلژیک توسط آلمانی‌ها به تصویب رسیدند. چندین پوگروم (کشتار قومی مذهبی) در سال ۱۹۴۱ به ویژه در آنتورپ رخ داد و دارایی‌های متعلق به یهودیان کشف و ضبط شد. در ماه مه ۱۹۴۲ پوشیدن نشان زرد برای یهودیان در بلژیک اجباری شد. بین اوت ۱۹۴۲ و ژوئیه ۱۹۴۴ ۲۵٬۰۰۰ یهودی و ۲۵۰ کولی از بلژیک به شرق اروپا اخراج شدند. بیشتر آنان به اردوگاه آشویتس فرستاده شدند. باقی آنان نیز به اردوگاه اجباری برگن بلزن فرستاده شدند. از جمعیت ۲۵٬۰۰۰ نفری تبعید شده، بیش از ۲۴٬۰۰۰ نفر کشته شدند و
نفری تبعید شده، بیش از ۲۴٬۰۰۰ نفر کشته شدند و کمتر از ۱٬۰۰۰ نفر تا زمان آزادسازی توسط متفقین زنده ماندند. همکاری‌های داخلی. در طول اشغال بلژیک، برخی از بلژیکی‌ها با آلمانی‌ها همکاری می‌کردند. حزب‌های طرفدار نازیسم در هر دو بخش فلاندر و والونی وجود داشتند. مهم‌ترین آنان شامل گروه کاری آلمان-فلاندر، اتحادیهٔ همبستگی ملی و عهد ملی فلاندر در فلاندر و جنبش کاتولیک رکس در والونی بودند. هر کدام از این گروه‌ها دارای تفاوت اندک ایدئولوژیکی نیز بودند. آنان نیروی نظامی و روزنامهٔ مخصوص خود را داشتند. این سازمان‌ها
و روزنامهٔ مخصوص خود را داشتند. این سازمان‌ها همچنین مشوق بلژیکی‌ها برای کمک به ارتش آلمان بودند. برخلاف شیوه ملی‌گرایی سوسیالیستی گروه کاری آلمان-فلاندر، اتحادیهٔ همبستگی ملی فلاندر شیوه جدایی‌طلبی را در پیش گرفت. هرچند که این کار دلیل اصلی محبوبیت این حزب نبود. همچنین این گروه‌ها به خصوص گروه کاری آلمان-فلاندر و اتحادیهٔ همبستگی ملی فلاندر منازعات داخلی قابل توجهی نیز داشتند. سیستم اداری بلژیک نیز بسیار مطیع آلمانی‌ها بود و ابزار همکاری می‌کرد. در گزارش سال ۲۰۰۷ مؤسسه تحقیقات بلژیک، گروهی از تاریخ‌نگاران
۲۰۰۷ مؤسسه تحقیقات بلژیک، گروهی از تاریخ‌نگاران اظهار کردند که بلژیک حداکثر همکاری اداری را با نیروهای اشغالگر آلمان کرده بود. در همین گزارش مشخص شد که تلاش‌هایی برای پیوستن فلاندر به آلمان صورت گرفته‌است. شهرهای بروکسل و لیژ قاطعانه به مبارزه با آلمان پرداختند و کمترین میزان همکاری با آلمانی‌ها را نشان دادند. همچنین این گزارش نشان داد که بسیاری از مقامات بلژیک حتی در تبعید یهودیان نیز فعال بوده‌اند. پس از پایان جنگ، ۴۰۰٬۰۰۰بلژیکی به اتهام همکاری با نیروی اشغالگر مورد بازخواست قرار گرفتند. از این تعداد
اشغالگر مورد بازخواست قرار گرفتند. از این تعداد حدود ۵۶٬۰۰۰ نفر محاکمه شدند. اکثراً به زندان افتادند. صدها نفر از آنان نیز اعدام شدند. مقاومت پس از اشغال. نیروهای آلمانی در دهم ماه مه ۱۹۴۰ به بلژیک حمله کردند. پس از ۱۸ روز جنگ، بلژیک در ۲۸ ماه مه تسلیم شد. در طول جنگ بین ۶۰۰٬۰۰۰ تا ۶۵۰٬۰۰۰ مرد بلژیکی (نزدیک به ۲۰ درصد کل جمعیت مردان بلژیک) در جبهه‌ها جنگیدند. با وجود تصرف سریع این کشور، تعداد زیادی از بلژیکی‌ها توانستند به بریتانیا بگریزند. در آن جا متفقین برای آنان یک دولت و ارتش در تبعید تشکیل دادند.
برای آنان یک دولت و ارتش در تبعید تشکیل دادند. بسیاری از بلژیکی‌ها نیز در کشورشان ماندند و با آلمانی‌ها درگیر شدند. اولین جرقه‌های مقاومت توسط سربازان سابق و سربازان آزاد شده از زندان‌های آلمان زده شد. گسترش مقاومت در ابتدا بسیار کند بود؛ زیرا پیروزی مقتدرانه آلمان مردم را حیرت‌زده کرده بود. شکست آلمان در حمله به بریتانیا، سیاست‌های سخت‌گیرانهٔ آلمان در بلژیک، خدمت اجباری سربازی برای شهروندان بلژیکی، برنامه‌های کار اجباری، آزار و اذیت یهودیان و زمینه‌های لیبرال و کاتولیک، سبب گرایش مردم به مقاومت شد. بعد
و کاتولیک، سبب گرایش مردم به مقاومت شد. بعد از عملیات بارباروسا طی حمله آلمان به روسیه در ژوئن ۱۹۴۱، حزب کمونیست بلژیک به‌طور دسته جمعی به مقاومت بلژیک پیوستند. آنان با تشکیل گروه‌های جداگانه‌ای خواستار «مقاومت ملی» علیه حکومت نازی‌ها شدند. بلژیک در جنگ جهانی اول نیز ۴ سال توسط آلمان اشغال شده بود و مقاومت‌های صورت گرفته در آن زمان الهام بخش گروه‌های مقاومت بلژیکی بود. بیشتر مقاومت توسط فرانسوی‌زبان‌های بلژیک انجام می‌گرفت، هرچند فلاندری‌ها نیز نقش به سزایی در این حرکت داشتند. حدود ۷۰ درصد روزنامه‌های
در این حرکت داشتند. حدود ۷۰ درصد روزنامه‌های زیرزمینی فرانسوی بودند و حدود ۶۰ درصد زندانیان بلژیکی نیز فرانسوی زبان بودند. مقاومت در برابر اشغال آلمان از تمام سطوح و مناطق بلژیک، اما بسیار پراکنده و موضعی بود. برخی گروه‌ها مانند پارتیزان‌های کمونیست بسیار چپ گرا بودند. برخی گروه‌ها مثل سلطنت‌طلب‌ها و فاشیست‌ها راست‌گرا بودند و برخی مانند گروه G گرایش سیاسی آشکاری نداشتند. مقاومت در برابر اشغال‌گران غالباً توسط کمک‌های هوایی متفقین صورت می‌گرفت. آنان خط دفاعی را با نام ستاره دریایی ساختند که متشکل از
دفاعی را با نام ستاره دریایی ساختند که متشکل از خانه‌هایی امن در سراسر بلژیک بود که سربازان متفقین با لباس غیرنظامی در آن جا رفت‌وآمد می‌کردند و به حمایت از نیروهای پارتیزان می‌پرداختند. با این وجود، شهروندان بلژیکی معمولاً قربانی درگیری‌های آلمانی‌ها و شبه نظامیان طرفدارشان با نیروهای مقاومت بلژیک بودند. در اوت ۱۹۴۴، ۲۰ غیرنظامی توسط شبه نظامیان رکسیست وابسته به آلمان در پاسخ به حمله‌ای به یکی از سیاستمدارانشان در کورسل کشته شدند. دولت و ارتش بلژیک در تبعید. پس از شکست بلژیک، تعداد قابل توجهی از سربازان و
پس از شکست بلژیک، تعداد قابل توجهی از سربازان و غیرنظامیان بلژیکی به انگلستان فرار کردند و در آن جا به کمک مهاجرانی که از قبل از بلژیک آمده بودند، دولت در تبعید را تشکیل دادند. این دولت موقت تحت نظارت پیرلو از وزرای کاتولیک، سوسیالیست و احزاب لیبرال تشکیل شده بود و همراه با دولت‌های در تبعید سایر کشورهای اشغال‌شده (از جمله هلند و لوکزامبورگ) تا پایان جنگ و آزادسازی بلژیک در انگلیس باقی ماند. دولت در تبعید ادعا کرد که قدرت و اختیارات لازم برای نمایندگی کل بلژیک را دارد. وزیر امور خارجه دولت در تبعید، پل