payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دوباره اصلاح شدند. "رضایتمندانه" اواسط سال ۱۹۷۱ در استودیوی ترایدنت لندن ضبط شد و کن اسکات تهیه‌کنندگی‌اش را بر عهده داشت. نوازنده‌هایی که بعدها به اسپایدرز فرام مارس معروف شدند، یعنی میک رانسن (گیتاریست)، ترور بولدر (بیسیست) و میک وودمنسی (درامر)، در این جلسات همراهی می‌کردند. وودمنسی می‌گوید "رضایتمندانه" و "زیگی استارداست" تقریباً پشت هم ضبط شدند، ولی گروه متوجه شد که بیشتر قطعات "رضایتمندانه" برای اجرای زنده به درد نمی‌خورند؛ برای همین دنبال آلبومی رفتند که ترانه‌هایی برای تورهایشان داشته باشد. وقتی
که ترانه‌هایی برای تورهایشان داشته باشد. وقتی تونی دفریس، مدیر برنامهٔ بویی، قراردادش را با مرکوری رکوردز به هم زد، آلبوم را به چند شرکت موسیقی در آمریکا، از جمله آرسی‌ای رکوردز در نیویورک، برد. دنیس کاتز، رئیس آرسی‌ای، نوارها را شنید و از ترانه‌های پیانومحور خوشش آمد؛ نتیجه‌اش شد امضای قرارداد سه‌آلبومی با بویی در سپتامبر ۱۹۷۱. آرسی‌ای تا آخر دهه پای ثابت بویی ماند. "رضایتمندانه" در دسامبر ۱۹۷۱ منتشر شد و منتقدان خیلی از آن تعریف کردند، ولی فروش چندانی نداشت. تأثیر و میراث. به‌طور گسترده "زیگی استارداست"
تأثیر و میراث. به‌طور گسترده "زیگی استارداست" به‌عنوان آلبومی شناخته می‌شود که بویی را به شهرت و موفقیت رساند. اگرچه پگ معتقد است "زیگی استارداست" بهترین اثر بویی نبوده، اما اظهار داشته که این آلبوم بزرگ‌ترین تأثیر فرهنگی را در میان تمام آثار او داشته است. ترینکا این آلبوم را یک اثر نمایشی می‌داند که شنونده را به دنیای خودش می‌برد، طوری که انگار تماشاگر یک ماجراست، و این تجربه آنقدر قوی است که حتی بعد از گذشت سال‌ها هم شنیدنش هیجان‌انگیز است. در بررسی‌های گذشته‌نگر، بارنی هاسکینز و مارک پیت‌رس، به ترتیب در
بارنی هاسکینز و مارک پیت‌رس، به ترتیب در نشریه‌های "ایندیپندنت" و "رکورد کلکتور"، بویی را با مارک بولان مقایسه کرده‌اند. مارک بولان یک سال زودتر از بویی به شهرت رسید و بر شکل‌گیری شخصیت گلم راک بویی، یعنی زیگی استارداست، تأثیر گذاشت. اما بولان به دلیل اینکه نتوانست خود را با شرایط جدید وفق دهد، جایگاه شهرتش را در درازمدت از دست داد. از سوی دیگر، بویی تغییر را به موضوع اصلی کل حرفه‌اش تبدیل کرد و در دهه ۱۹۷۰ با سبک‌های مختلف موسیقی پیش رفت؛ از گلم راک "زیگی استارداست" تا دوک سفید لاغر در آلبوم "ایستگاه به
استارداست" تا دوک سفید لاغر در آلبوم "ایستگاه به ایستگاه" (۱۹۷۶). هاسکینز استدلال کرد که بویی از طریق شخصیت زیگی، «گلم‌راک را به جاهایی برد که سوئیت فقط در کابوس‌هایش می‌دید». دیو سوانسون از "آلتیمیت کلاسیک راک" گفته که درست وقتی مردم داشتند به گلم عادت می‌کردند، بویی تصمیم گرفت راهش را عوض کند و ظرف دو سال شخصیت زیگی را کنار گذاشت. جو لینچ از نشریهٔ "بیلبورد" دربارهٔ نقش بویی در شکل‌گیری گلم راک نوشت و گفت آلبوم‌های "زیگی استارداست" و "علاءالدین سالم" بودند که «آینده درخشان و شهرت همیشگی بویی را رقم
بودند که «آینده درخشان و شهرت همیشگی بویی را رقم زدند». به نظر او این دو آلبوم از چارچوب گلم راک «بالاتر رفتند» و به‌عنوان «آثار هنری» نه‌تنها در گلم، بلکه در تاریخ راک هم ماندگار شدند. کریس جونز از بی‌بی‌سی میوزیک در سال ۲۰۰۲ اظهار داشت که بویی با این آلبوم، الگویی برای «ستاره پاپ واقعاً مدرن» خلق کرد؛ الگویی که تا به امروز هیچ‌کس نتوانسته آن را تکرار کند. فهرست قطعه‌ها. تمام قطعه‌ها را دیوید بویی نوشته است، به‌جز آن‌هایی که ذکر شده است.
«پین‌آپ‌ها» آلبومی از هنرمند اهل بریتانیا دیوید بویی است که در منتشر شد. این البوم از نظر کارشناسان برتر موسیقی شایسته ترین البوم ضبط شده در انگلستان است که مجموع بی نظیزی از راک بریتانیا و سادگی مخصوص به بویی موج میزنه پین آپس البوم خیره کننده ای در سال انتشار برای بویی بوده
سگ‌های الماسی هشتمین آلبوم استودیویی دیوید بویی، موسیقی‌دان انگلیسی، است که در ۲۴ مه ۱۹۷۴ از طریق آرسی‌ای رکوردز منتشر شد. به‌دنبال انحلال گروه پشتیبان اسپایدرز فرام مارس و جدایی از تهیه‌کننده کن اسکات، خود بویی تهیه‌کنندگی این آلبوم را به عهده گرفت و آن را در اوایل سال ۱۹۷۴ در لندن و هلند ضبط کرد. بویی در غیاب میک رانسن، تک‌نوازی گیتار این اثر را خودش بر عهده گرفت. تونی ویسکانتی که چهار سال با بویی کار نکرده بود، به جلسات ضبط این آلبوم بازگشت؛ این دو تا پایان دهه با یکدیگر همکاری داشتند. این آخرین آلبوم
دهه با یکدیگر همکاری داشتند. این آخرین آلبوم بویی در ژانر گلم راک بود، و برخی از ترانه‌ها تحت تأثیر موسیقی فانک و سول بود که بویی آن را در آلبوم بعدی خود، "آمریکایی‌های جوان" (۱۹۷۵)، وارد کرد. "سگ‌های الماسی" در دوره‌ای از بلاتکلیفی در مورد اینکه حرفهٔ خواننده به کجا پیش خواهد رفت، شکل گرفت. این آلبوم نتیجهٔ پروژه‌های متعددی است که بویی آن زمان در نظر داشت: موزیکالی کنار گذاشته‌شدهٔ مبتنی بر "زیگی استارداست" (۱۹۷۲)؛ اقتباسی از رمان "۱۹۸۴" اثر جرج اورول؛ و سناریویی آخرالزمانی مبتنی بر نوشته‌های ویلیام اس.
سناریویی آخرالزمانی مبتنی بر نوشته‌های ویلیام اس. باروز. قطعهٔ هم‌عنوان آلبوم معرف شخصیت جدیدی به نام هالووین جک است. گای پیلارت، هنرمند بلژیکی، بر اساس عکس‌های تری اونیل، طرح بحث‌برانگیز روی جلد آلبوم که بویی را به‌عنوان جانور دورگهٔ نیمه‌انسان و نیمه‌سگ نشان می‌دهد، نقاشی کرد. این آلبوم که با تک‌آهنگ آغازین «ربل ربل» معرفی شد، یک موفقیت تجاری بود و به رتبهٔ نخست بریتانیا و رتبهٔ پنجم ایالات متحده رسید. این آلبوم از زمان انتشار نقدهای متفاوتی دریافت کرده است و بسیاری از عدم انسجام آن انتقاد می‌کنند.
است و بسیاری از عدم انسجام آن انتقاد می‌کنند. زندگی‌نامه‌نویسان بویی آن را یکی از بهترین آثار او می‌دانند و در سال ۲۰۱۳، "ان‌ام‌ئی" آن را در زمرهٔ بهترین آلبوم‌های تمامی دوره‌ها قرار داد. بویی در تور کنسرتی پرخرج و پر نقش‌ونگار سگ‌های الماسی از این آلبوم پشتیبانی کرد. با نگاهی به گذشته، "سگ‌های الماسی" اثری تأثیرگذار بر انقلاب پانک در سال‌های پس از انتشار آن دانسته شده است. این آلبوم چندین بار مجدداً منتشر شده است و در سال ۲۰۱۶ برای مجموعهٔ "Who Can I Be Now? (1974–1976)" ریمستر شد.
ایستگاه به ایستگاه () دهمین آلبوم استودیویی دیوید بویی، موسیقی‌دان انگلیسی، است که در ۲۳ ژانویهٔ ۱۹۷۶ از طریق آرسی‌ای رکوردز منتشر شد. این آلبوم که به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین آثار او محسوب می‌شود، نمایانگر شخصیت بویی بر روی صحنه، یعنی دوک سفید لاغر بود. "ایستگاه به ایستگاه" به‌دست بویی و هری مزلین تهیه شد و ضبط آن عمدتاً در استودیوهای چروکی در لس آنجلس، کالیفرنیا در اواخر ۱۹۷۵ پس از اینکه بویی فیلم‌برداری "مردی که به زمین سقوط کرد" را تکمیل کرد، به طول انجامید؛ طرح روی جلد تصویری از بویی در این فیلم است.
طرح روی جلد تصویری از بویی در این فیلم است. در طول جلسات ضبط، بویی به مواد مخدر به‌خصوص کوکائین وابسته بود و بعداً گفت که تقریباً هیچ‌چیز از مراحل تولید را به خاطر نمی‌آورد. موفقیت تجاری آلبوم قبلی بویی، "آمریکایی‌های جوان" (۱۹۷۵)، به او آزادی بیشتری را هنگام شروع به ضبط آلبوم بعدی می‌داد. جلسات ضبط آلبوم ترکیبی از گیتاریست کارلوس آلومار، بیسیست جورج موری و نوازندهٔ درام دنیس دیویس را تشکیل داد که بویی تا پایان دهه از مشارکت آن‌ها بهره برد، و نیز شامل مشارکت‌های گیتاریست ارل اسلیک و پیانیست روی بیتان بود.
گیتاریست ارل اسلیک و پیانیست روی بیتان بود. از لحاظ موسیقایی، "ایستگاه به ایستگاه" آلبومی در حال گذار برای بویی بود که فانک و سول آلبوم "جوانان آمریکایی" را گسترش می‌داد و در عین حال مسیر جدیدی را ارائه می‌داد که متأثر از موسیقی الکترونیک و ژانر موسیقی آلمانی کراوت‌راک، به‌ویژه گروه‌هایی مانند نئو! و کرافت‌ورک بود. اشعار آلبوم مشغله‌های ذهنی بویی با فریدریش نیچه، آلیستر کراولی، اساطیر و مذهب را به تصویر کشید. "ایستگاه به ایستگاه" با تک‌آهنگ «سال‌های طلایی» معرفی شد و با موفقیتی تجاری همراه بود که به جایگاه
شد و با موفقیتی تجاری همراه بود که به جایگاه پنج آلبوم برتر جدول‌های فروش موسیقی بریتانیا و ایالات متحده رسید. بویی پس از لغو ساخت موسیقی متن "مردی که به زمین سقوط کرد"، در اوایل ۱۹۷۶ این آلبوم را با برگزاری تور ایزولار تبلیغ کرد که در طی آن با اظهاراتی که حاکی از حمایت از فاشیسم بود، مورد جنجال قرار گرفت. در پایان تور، او به اروپا نقل مکان کرد تا خود را از فرهنگ مواد مخدری لس آنجلس دور کند. سبک‌هایی که در "ایستگاه به ایستگاه" مورد بررسی و آزمایش قرار گرفتند، در طول سه سال بعد در برخی از تحسین‌برانگیزترین
در طول سه سال بعد در برخی از تحسین‌برانگیزترین آثار بویی با سه‌گانه برلین به اوج خود رسید. در حالی که این آلبوم در زمان انتشار با استقبال مثبت منتقدان موسیقی مواجه شد، نام آن در چندین فهرست از برترین آلبوم‌های تمام ادوار قرار گرفته‌است. نسخه‌های مجدد این آلبوم چند بار منتشر شده‌است و در سال ۲۰۱۶ به‌عنوان بخشی از مجموعه "حالا من چه کسی می‌توانم باشم؟ (۱۹۷۴–۱۹۷۶)" بازسازی شد.
کم () یازدهمین آلبوم استودیویی موسیقی‌دان انگلستانی دیوید بویی است که در ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۷۷ توسط آرسی‌ای رکوردز منتشر شد. بویی در سال ۱۹۷۶ بعد از سال‌ها اعتیاد به مواد مخدر در زمان زندگی در لس آنجلس به همراه دوستش ایگی پاپ برای هوشیار شدن به فرانسه نقل مکان کرد. او آن‌جا اولین آلبوم استودیویی پاپ به نام "ابله" را تهیه و نوشت که شامل آوایی می‌شود که بویی در آلبوم بعدی خود تجربه‌اش می‌کند. بعد از اتمام کار بر روی "ابله"، بویی شروع به ضبط اولین همکاری از سه همکاری خود با تهیه‌کنندهٔ آمریکایی تونی ویسکانتی و
خود با تهیه‌کنندهٔ آمریکایی تونی ویسکانتی و موسیقی‌دان بریتانیایی برایان اینو کرد که با نام سه‌گانهٔ برلین شناخته شد. جلسات ضبط در سپتامبر ۱۹۷۶ در شاتو دی‌ایرویل آغاز شد و در اکتبر در استودیوی هانزا در برلین غربی که بویی و پاپ آن‌جا نقل مکان کرده بودند، به پایان رسید. "کم" بر پایهٔ آرت راک و راک تجربی و با الهام از بندهای آلمانی مانند تنجرین دریم و کرافت‌ورک ساخته شد و شامل اولین تجربهٔ بویی در موسیقی الکترونیک و امبینت است. سمت اول آلبوم عمدتاً شامل قطعات کوتاه و آوانت-پاپ است و اشعارش عمدتاً آرام هستند و
و آوانت-پاپ است و اشعارش عمدتاً آرام هستند و ذهنیت بویی را منعکس می‌کند. سمت دو شامل ترانه‌های طولانی‌تر و عمدتاً قطعات سازی است که مشاهدات موسیقایی برلین را منتقل می‌کند. جلد هنری آلبوم رخ‌نمایی از بویی در فیلم "مردی که به زمین سقوط کرد" (۱۹۷۶) است که به‌عنوان یک جناس بصری به معنای «ناشناخته» مد نظر قرار گرفته‌است. آرسی‌ای به مدت سه ماه از انتشار "کم" خودداری کرد چون نگران بود که این آلبوم یک شکست تجاری باشد. این آلبوم بعد از انتشار نظرات متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد و از طرف آرسی‌ای و بویی که در حال
دریافت کرد و از طرف آرسی‌ای و بویی که در حال برگزاری تور به‌عنوان نوازندهٔ پاپ بود، با تبلیغ کمی همراه شد. این آلبوم به رتبهٔ دوم جدول آلبوم‌های بریتانیا و رتبه یازدهم در جدول نوار و ال‌پی‌های برتر "بیلبورد" در ایالات متحده رسید. دو تک‌آهنگ از آلبوم منتشر شد: «صدا و چشم‌انداز» که در رتبه سوم جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا قرار گرفت و «همسرم باش». این موفقیت آرسی‌ای را وادار کرد تا آلبوم "ابله" را در مارس ۱۹۷۷ منتشر کند. بویی در اوایل ۱۹۷۷ آلبوم بعدی پاپ به نام "شور زندگی" را تهیه و سپس آلبوم "«قهرمانان»" را ضبط
زندگی" را تهیه و سپس آلبوم "«قهرمانان»" را ضبط کرد که رویکرد موسیقایی "کم" را گسترش می‌داد و شامل ترکیبی مشابه از ترانه‌ها و سازهای این آلبوم بود. در دهه‌های بعد، منتقدان "کم" را یکی از بهترین آثار بویی ارزیابی کرده‌اند و نامش در چندین فهرست از بهترین آلبوم‌های تمام دوران قرار گرفته‌است. این اثر بر گروه‌های موسیقی پست-پانک متعددی مانند جوی دیویژن تأثیرپذیر بود و آوای درام آن به‌طور گسترده تقلید شده‌است. "کم" پیشرو در توسعهٔ ژانر پست-راک در دههٔ ۱۹۹۰ بود. این آلبوم چندین بار منتشر شده و در سال ۲۰۱۷ به عنوان
آلبوم چندین بار منتشر شده و در سال ۲۰۱۷ به عنوان بخشی از مجموعه جعبه‌ای "یک حرفهٔ جدید در یک شهر جدید (۱۹۷۷–۱۹۸۲)" بازآفرینی شد.
«قهرمانان» () دوازدهمین آلبوم استودیویی دیوید بویی موسیقی‌دان انگلیسی است که در ۱۴ اکتبر ۱۹۷۷ از طریق آرسی‌ای رکوردز منتشر شد. پس از انتشار "کم" در اوایل آن سال، بویی به‌عنوان کیبوردیست دوستش و خواننده ایگی پاپ تور برگزار کرد. در پایان تور، آن‌ها دومین آلبوم انفرادی پاپ "شهوت زندگی" را در استودیوی هانسا در برلین غربی ضبط کردند. سپس بویی در آن‌جا برای ضبط "«قهرمانان»" با همکار برایان اینو و تهیه‌کننده تونی ویسکانتی دوباره آغاز به همکاری کرد. این آلبوم به‌دنبال "کم" و ماقبل آن "مستأجر" (۱۹۷۹) دومین بخش
"کم" و ماقبل آن "مستأجر" (۱۹۷۹) دومین بخش «سه‌گانه برلین» اوست. این تنها آلبوم در میان این سه‌گانه بود که تماماً در برلین ضبط شد. بسیاری از دست‌اندرکاران "کم" برای جلسات ضبط که توسط گیتاریست کینگ کریمسون یعنی رابرت فریپ تکمیل شده بود، بازگشتند. این آلبوم به‌صورت هر از گاهی در ژوئیه و اوت ۱۹۷۷ ضبط شد. اکثریت قطعه‌ها در نقطه‌ای از استودیوی مذکور ساخته می‌شدند و متن ترانه‌ها تا زمانی که بویی در مقابل میکروفون ایستاده بود نوشته نمی‌شد. موسیقی آلبوم در اثر رویکرد الکترونیک و امبینت آلبوم قبلی سه‌گانه ساخته شد،
الکترونیک و امبینت آلبوم قبلی سه‌گانه ساخته شد، اگرچه با مقدار بیشتری لحن و اتمسفر مثبت و اجرای احساساتی همراه است. این آلبوم همان ساختار آلبوم قبلی را دنبال می‌کند؛ یعنی بخش نخست شامل قطعه‌های راک متداول‌تر و بخش دوم غالباً شامل قطعه‌های بی‌کلام و سازهای موسیقی است. جلد آلبوم مانند "ابله" ایگی پاپ، طرح اشاره با سر از نقاشی هنرمند آلمانی اریش هکل است. "«قهرمانان»" پس از انتشار موفقیتی تجاری بود که در جایگاه سوم جدول آلبوم‌های بریتانیا و جایگاه ۳۵ جدول ال‌پی و تیپ برتر "بیلبورد" ایالات متحده قرار گرفت. این
و تیپ برتر "بیلبورد" ایالات متحده قرار گرفت. این آلبوم در هنگام انتشار بهترین اثر مورد قبول سه‌گانهٔ برلین بود که "ان‌ام‌ئی" و "ملودی میکر" هر یک به‌ترتیب آن را آلبوم مربوطهٔ سال خودشان نامیدند. بویی این آلبوم را با حضور تلویزیونی و مصاحبه‌ها به‌طور گسترده تبلیغ کرد. او "کم" و "«قهرمانان»" را در طول ۱۹۷۸ با برگزاری تور جهانی ایزولار دوم پشتیبانی کرد. اجراهای تور در آلبوم‌های زندهٔ "استیج" (۱۹۷۸) و "به خاموشی خوش آمدید" (۲۰۱۸) قرار گرفتند. "«قهرمانان»" با ستایش ماندگار منتقدان مواجه شد و عمدتاً از لحاظ
ستایش ماندگار منتقدان مواجه شد و عمدتاً از لحاظ شناخت انتقادی بابت نقش فریپ در گیتارنوازی و جایگاه آلبوم در زمینهٔ رشد هنری بلندمدت بویی مورد تحسین قرار گرفت. اگرچه منتقدان معمولاً "کم" را اثری پیشگامانه‌تر می‌ببینند، اما "«قهرمانان»" در میان بهترین و تأثیرگذارترین آثار بویی شهرت و اعتبار پیدا کرده‌است. قطعهٔ هم‌نام آلبوم که در ابتدا به‌عنوان تک‌آهنگ ناموفق بود، یکی از شناخته‌شده و تحسین‌شده‌ترین ترانه‌های بویی باقی مانده‌است. بویی بعداً از نسخه‌ای تغییریافته با چهرهٔ پنهان از طرح روی جلد این آلبوم را برای
با چهرهٔ پنهان از طرح روی جلد این آلبوم را برای جلد آلبوم ۲۰۱۳ "روز بعد "استفاده کرد. "«قهرمانان»" چندین بار مجدد منتشر شده‌است و در سال ۲۰۱۷ به عنوان بخشی از مجموعه جعبه‌ای "حرفه‌ای جدید در شهری جدید" (۱۹۷۷–۱۹۸۲) بازسازی شد.
مستأجر () سیزدهمین آلبوم استودیویی موسیقی‌دان انگلیسی دیوید بویی است که در ۲۵ مهٔ ۱۹۷۹ از طریق آرسی‌ای رکوردز منتشر شد. پس از سالی پر رخداد که شاهد انتشار دو آلبوم استودیویی، یعنی "کم" و "«قهرمانان»" و تعداد زیادی پروژهٔ جانبی دیگر در سال ۱۹۷۷ بود، بویی تور جهانی ایزولار ۲ را در سال ۱۹۷۸ برگزار کرد. در خلال وقفه‌ای در تور، بویی با همکارش برایان اینو و تهیه‌کننده تونی ویسکانتی برای ضبط آلبوم بعدی خود دوباره گرد هم آمدند. این آلبوم که آخرین عرضهٔ سه‌گانه برلین است، عمدتاً در سپتامبر ۱۹۷۸ در استودیو مانتن در
است، عمدتاً در سپتامبر ۱۹۷۸ در استودیو مانتن در مونترو، سوئیس ضبط شد. اکثر همان عوامل استودیویی آلبوم‌های قبلی بازگشتند و آدریان بیلو، گیتاریست آینده کینگ کریمسون، از تور به این پروژه ملحق شد. جلسات ضبط شاهد استفاده از تکنولوژی‌هایی بود که از ورق‌های Oblique Strategies برایان اینو—مانند تعویض سازها و نواختن برعکس ترانه‌های قدیمی از سوی نوازندگان—الهام گرفته بود. پس از پایان تور جهانی ایزولار ۲، ضبط و میکس بیشتر در مارس ۱۹۷۹ در استودیوی رکورد پلنت نیویورک سیتی انجام شد. موسیقی "مستأجر" مبتنی بر آرت راک و
سیتی انجام شد. موسیقی "مستأجر" مبتنی بر آرت راک و راک تجربی است اما فاقد سبک‌های الکترونیک و امبینت و نیز انشعاب دو بخش ترانه/ساز است که در دو آلبوم قبلی وجود داشت. در عوض، ساختارهای ترانه‌ای مرسوم‌تری در آن وجود دارد و سبک‌هایی مانند آوانگارد-پاپ، ملل و موج نو را بررسی می‌کند. از لحاظ اشعار، این آلبوم به دو موضوع عمده تقسیم می‌شود: سفر (اساسا سمت نخست) و نقد تمدن غرب (اساسا سمت دوم). هنرمند پاپ درک بوشیر عکس روی جلد همراه را گرفت که در آن بویی را به‌عنوان قربانی تصادف به تصویر می‌کشد. "مستأجر" موفقیت
قربانی تصادف به تصویر می‌کشد. "مستأجر" موفقیت تجاری متوسط داشت و به رتبهٔ ۴ جدول آلبوم‌های بریتانیا و رتبهٔ ۲۰ ال‌پی‌ها و تیپ برتر "بیلبورد" ایالات متحده رسید. این آلبوم با چهار تک‌آهنگ شامل «پسران به خوشگذرانی ادامه می‌دهند» همراه بود که در بریتانیا در میان ۱۰تای برتر جدول قرار گرفت. موزیک ویدئوهای مبتکرانه به کارگردانی دیوید مالت، سه تک‌آهنگ از چهار تک‌آهنگ را همراهی کردند. این آلبوم در ابتدا نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان موسیقی دریافت کرد و بسیاری آن را ضعیف‌ترین آلبوم در سه‌گانهٔ برلین می‌نامند. با
را ضعیف‌ترین آلبوم در سه‌گانهٔ برلین می‌نامند. با گذشت سال‌ها، استقبال مثبت منتقدان افزایش یافته‌است و امروزه به‌طور گسترده‌ای به عنوان یکی از دست‌کم گرفته‌شده‌ترین آلبوم‌های بویی شناخته می‌شود. به عناصر موسیقی ملل آن به‌عنوان اثری تأثیرگذار تأکید شده‌است. بویی و ویسکانتی از میکس اصلی آلبوم ناراضی بودند و در سال ۲۰۱۵، ویسکانتی آلبوم را با تأیید بویی برای گنجاندن در مجموعهٔ جعبه‌ای سال ۲۰۱۷ "حرفه‌ای جدید در شهری جدید (۱۹۷۷–۱۹۸۲)"، همراه با ریمستر از آلبوم اصلی، ریمیکس کرد.
هیولاهای ترسناک (و ابروحشتناک‌ها) () که به اختصار هیولاهای ترسناک نیز شناخته می‌شود، چهاردهمین آلبوم استودیویی دیوید بویی، موسیقی‌دان انگلیسی است که در ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۰ توسط آرسی‌ای رکوردز منتشر شد. طی سه سال گذشته، بویی با «سه‌گانه برلین» که شامل "کم"، "«قهرمانان»" و "مستأجر" (۱۹۷۷–۱۹۷۹) بود، موفقیت هنری چشم‌گیری کسب کرد. با این حال، این سه‌گانه از نظر تجاری موفقیت کمتری کسب کرده بود. از ۱۹۸۰، هنرمندان بسیاری که از سه‌گانه الهام گرفته بودند و با عملکرد بهتری نسبت به بویی روبه‌رو شده بودند، باعث شد بویی را
نسبت به بویی روبه‌رو شده بودند، باعث شد بویی را به دنبال آوایی تجاری‌تر برای آلبوم بعدی خود سوق دهد. این آلبوم با تهیه‌کنندگی مشترک تونی ویسکانتی بین فوریه و آوریل ۱۹۸۰ ضبط شد. جلسه‌های ضبط عمدتاً در استودیوی پاور استیشن در شهر نیویورک و ضبط بیشتر در دین استریت استودیوز لندن برگزار شد. بسیاری از دست‌اندرکاران ضبط‌های پیشین بویی به جلسه‌های ضبط بازگشتند. گیتارنوازی فرعی آلبوم توسط رابرت فریپ، عضو کینگ کریمسون که پیش‌تر در "«قهرمانان»" گیتارنوازی کرده بود و حضور مهمان گیتاریست، پیت تاونزند از د هو انجام شد.
مهمان گیتاریست، پیت تاونزند از د هو انجام شد. این اثر موسیقی شامل عناصر آرت راک، موج نو و پست-پانک است. بر خلاف ماهیت بداهه انتشارهای پیشین، بویی زمان خود را صرف نوشتن موسیقی و شعر کرد. در طول جلسات، چندین قطعه تحت عنوان مورد استفاده ضبط شدند، در حالی که برخی از قطعه‌ها حاوی عناصر بازسازی‌شدهٔ ترانه‌های منتشرنشدهٔ پیشین بویی بودند. جلد آلبوم یک کلاژ در مقیاس بزرگ با حضور بویی است که یک لباس دلقک پوشیده‌است و در پشت آستینش به انتشارهای پیشین او اشاره دارد. تک‌آهنگ آغازین آلبوم، «خاکستر به خاکستر» بار دیگر
تک‌آهنگ آغازین آلبوم، «خاکستر به خاکستر» بار دیگر به شخصیت سرگرد تام از «شگفتی فضا» اشاره دارد و با یک موزیک ویدیوی پر هزینه تبلیغ شد. "هیولاهای ترسناک (و ابروحشتناک‌ها)" پس از انتشار با موفقیت تجاری و انتقادی همراه بود؛ این آلبوم به رتبهٔ نخست جدول بریتانیا رسید. آلبوم در ایالات متحده به رتبهٔ ۱۲ رسید و عملکرد تجاری بویی را در این کشور بهتر کرد. "هیولاهای ترسناک" سپس از سوی منتقدان به عنوان «آخرین آلبوم عالی» بویی نام گرفته و شاخصی برای انتشارهای پس از آن است. این آخرین آلبوم استودیویی بویی از طریق
از آن است. این آخرین آلبوم استودیویی بویی از طریق آرسی‌ای بود و آخرین همکاری بین بویی و ویسکانتی برای بیش از ۲۰ سال بود. چندین نشریه آن را به عنوان یکی از برترین آلبوم‌های تاریخ در نظر گرفته‌اند. این آلبوم چندین بار دوباره منتشر شده‌است و در سال ۲۰۱۷ به عنوان بخشی از مجموعهٔ جعبه‌ای "حرفه‌ای جدید در شهری جدید (۱۹۷۷–۱۹۸۲)" بازسازی شد. پیش‌زمینه. موسیقی‌دان انگلیسی، دیوید بویی، از ۱۹۷۶ از ۱۹۷۹ ضبط کرد آنچه را که به «سه‌گانه برلین» شناخته شد و شامل آلبوم‌های "کم"، "«قهرمانان»" (هر دو در ۱۹۷۷) و "مستأجر"
"کم"، "«قهرمانان»" (هر دو در ۱۹۷۷) و "مستأجر" (۱۹۷۹) می‌شود. این سه‌گانه با همکاری موسیقی‌دان، برایان اینو، و تهیه‌کننده، تونی ویسکانتی، ضبط شد و بسیار تأثیرگذار بود. "کم" به‌عنوان زمینه‌ساز پست-راک و پست-پانک در نظر گرفته می‌شد که متأثر از هنرمندانی مانند جوی دیویژن و د هیومن لیگ بود، درحالی‌که به‌کارگیری "مستأجر" از موسیقی ملل به الهام‌گیری از هنرمندانی مانند تاکینگ هدز و پل سایمون نسبت داده شده‌است. اگرچه این سه‌گانه از نظر هنری قابل توجه محسوب می‌شود، اما از لحاظ تجاری ناموفق‌تر بوده‌است.
بیا برقصیم () پانزدهمین آلبوم استودیویی خواننده-ترانه‌سرای انگلیسی دیوید بویی است. این آلبوم در ۱۴ آوریل ۱۹۸۳ از طریق ئی‌ام‌آی امریکا رکوردز منتشر شد. بویی پس از انتشار "هیولاهای ترسناک (و ابروحشتناک‌ها)" (۱۹۸۰) دوره‌ای از حضور در فیلم‌ها و همکاری‌های موسیقایی متعددی را آغاز کرد. در طول این مدت، او آرسی‌ای رکوردز را به‌دلیل نارضایتی از رویکردشان ترک کرد. بویی در سال ۱۹۸۲ پس از بستن قرارداد با ئی‌ام‌آی امریکا، تصمیم گرفت تا آغازی تازه داشته باشد و نایل راجرز از بند راک/دیسکو شیک را برای تهیه‌کنندگی اثر بعدی
از بند راک/دیسکو شیک را برای تهیه‌کنندگی اثر بعدی خود انتخاب کرد. این آلبوم در دسامبر ۱۹۸۲ واقع در استودیوی پاور استیشن در شهر نیویورک ضبط شد. جلسه‌های ضبط با حضور عوامل کاملاً جدید، از جمله گیتاریست ژانر تگزاس بلوز، استیوی ری وان بود. بویی برای نخستین بار در تهیهٔ این آلبوم هیچ آلات موسیقی‌ای نواخت و فقط در آواز این اثر دخیل بود. از نظر موسیقایی، "بیا برقصیم" اثری پست-دیسکو با عناصر دنس-راک و موج نو توصیف شده‌است. این آلبوم شامل سه ترانهٔ بازخوانی‌شده‌است: «دختر چینی» از ایگی پاپ که بویی و پاپ با هم برای
«دختر چینی» از ایگی پاپ که بویی و پاپ با هم برای آلبوم "ابله" (۱۹۷۷) ضبط کرده‌اند؛ «دنیای جنایی» از مترو؛ و بازنگری «آدم‌های گربه‌ای (خاموش کردن آتش)» که بویی و جورجو مورودر در اصل برای فیلم با همین نام محصول ۱۹۸۲ ضبط کرده بودند. "بیا برقصیم" با موفقیت تجاری گسترده‌ای روبه‌رو شد و در بسیاری از کشورها به شمارهٔ یک جدول فروس رسید و همچنین بویی را به یک سوپراستار مشهور تبدیل کرد. این اثر پرفروش‌ترین آلبوم بویی باقی مانده‌است. چهار تک‌آهنگ این آلبوم که شامل قطعه هم‌عنوان می‌شد، همه از لحاظ تجاری موفق بودند.
هم‌عنوان می‌شد، همه از لحاظ تجاری موفق بودند. اما، این آلبوم نظرات ضد و نقیضی را از سوی منتقدان موسیقی دریافت کرد و عقایدشان در مورد گوناگونی محتوای هنری آلبوم متفاوت بود. قطعه هم‌عنوان و «دختر چینی» با موزیک ویدئوهایی که به‌صورت متعدد از ام‌تی‌وی پخش می‌شدند، تبلیغ شد. این آلبوم با برگزاری تور مهتاب جدی که شامل بازگشت گیتاریست‌ها، کارلوس آلومار و ارل اسلیک بود، پشتیبانی شد. با وجود موفقیت عظیم این آلبوم، "بیا برقصیم" دوره‌ای از خلاقیت کم بویی را آغاز کرد. او عقیده داشت که باید موسیقی‌اش را به واسطهٔ کار
او عقیده داشت که باید موسیقی‌اش را به واسطهٔ کار بد به مخاطبان به‌تازگی کسب‌کردهٔ خود ارائه دهد که منجر به ساخت آلبوم‌های بعدی، "امشب" (۱۹۸۴) و "هیچ‌وقت ناامیدم نکن" (۱۹۸۷) شد که هر دو از نظر منتقدان ضعیف نگاشته شدند. او سپس دربارهٔ دوره‌ای که با "بیا برقصیم" آغاز کرد، تأمل ضعیفانه‌ای داشت و از آن به‌عنوان «سال‌های فیل کالینز» خود یاد کرد. زندگینامه‌نویسان بویی نیز ارزیابی‌های متفاوتی در مورد این اثر داشته‌اند. این آلبوم در سال ۲۰۱۸ بازسازی شد و در مجموعه جعبه‌ای "دوست‌داشتن بیگانه (۱۹۸۳–۱۹۸۸)" قرار گرفت.
اوچ‌دیرمان نام منطقه ای در اطراف شهر سنقر که به واسطه وجود باغ‌ها و کوچه باغ‌های زیبا معروف می‌باشد. وجه تسمیه. "اوچ‌دیرمان" واژه‌ای ترکی به معنی سه آسیاب می‌باشد (اوش‌‌ به معنی سه و دیرمان به معنی آسیاب است). در کنار اوچ‌دیرمان رودی عبور می‌کند که در گذشته بر روی این رود آسیاب آبی بوده‌است.
پارچه بافتنی یا تریکو نوعی از پارچه است که بر خلاف منسوجات بی‌بافت و پارچه‌های حاصل از نساجی، به روش بافندگی ایجاد شده و هم جنس نرمتری دارد و هم به خاطر بافته بودن، به سادگی قابل شکل‌دادن است در نتیجه در تهیه جوراب یا کلاه از آن استفاده می‌شود. ساختار. پارچه بافتنی از یک سری "رج" تشکیل می‌شود که هر رج به قبلی بافته شده‌است. انواع. پارچه‌های بافتنی به دو دستهٔ اصلی تقسیم می‌شوند: تاربافت و پودبافت. این نامگذاری بر اساس نوع بافت به تناسب تار و پود پارچه انجام می‌گیرد. پارچه‌های تاربافت نظیر تریکو استقامت
می‌گیرد. پارچه‌های تاربافت نظیر تریکو استقامت بیشتری دارند، در نتیجه برای بافتنی‌های ظریف‌تر (نظیر لباس زیر) به کار می‌روند. تریکو. تریکو یکی از انواع پارچه‌های تاربافت است. در این نوع پارچه، بافت به صورت زیگزاگ حول یک رشتهٔ عمودی (تار) انجام می‌شود، که متمایز با بافت معمولی است که حول پود انجام می‌گیرد. این کار باعث مقاومت بیشتر این نوع پارچه در برابر «دررفتن» (از هم جداشدن رشته‌های بافته) می‌گردد.
شان پیتر رائول مندز (؛ زادهٔ ۸ اوت ۱۹۹۸) خواننده، ترانه‌سرا و مدل کانادایی است. او در سال ۲۰۱۳، با ارسال بازخوانی ترانه‌ها در نرم‌افزارهای اشتراک‌گذاری ویدئو مثل واین، دنبال‌کنندگانی را به‌ دست‌ آورد. در سال بعد او توجه هنرمند اندرو گترلر و استودیو آیلند رکوردز و ای‌اندآر زیگی چارتون را جلب کرد، که منجر به امضای قرارداد با این استودیو شد. او از آن زمان پنج آلبوم استودیویی منتشر کرده‌است و شش تور کنسرتی جهانی را به نمایش گذاشته و چند جایزه و نامزدی دریافت کرده‌است. مندز کار خود را در سال ۲۰۱۴ آغاز کرد و
کرده‌است. مندز کار خود را در سال ۲۰۱۴ آغاز کرد و نخستین آلبوم استودیویی‌اش را در سال ۲۰۱۵ به نام "دست‌نوشته" منتشر کرد؛ که تک‌آهنگ «بخیه‌ها» به شمارهٔ یک در انگلستان و ۱۰ آهنگ برتر در ایالات متحده و کانادا رسید. او سپس دومین آلبوم استودیویی خود به نام "روشن کن" را منتشر کرد که تک‌آهنگ‌های آن به نام «با تو بهتر رفتار کنم» و «هیچ چیزی نیست که مرا عقب نگه‌دارد» در چندین کشور به میان کشور ۱۰ تک‌آهنگ پرفروش رسید. آلبوم استودیویی سوم او که به نام خودش بود در سال ۲۰۱۸ منتشر کرد. هر سه آلبوم به صدر جدول "بیلبورد"
۲۰۱۸ منتشر کرد. هر سه آلبوم به صدر جدول "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده رسیدند. اولین آلبوم او، باعث شد که او یکی از پنج هنرمند باشد که تا قبل از ۱۸ سالگی به صدر این جدول رسید؛ سومین آلبوم او باعث شد تا او سومین هنرمند جوانی باشد که سه آلبوم شمارهٔ یک دارد. در سال ۲۰۱۷، مندز اولین هنرمندی شد که سه آهنگ شمارهٔ یک در چارت "بیلبورد" بزرگ‌سال معاصر دارد و در سال ۲۰۱۸، اولین هنرمند شد که قبل از سن ۲۰ سالگی، چهار شمارهٔ یک در فهرست آهنگ‌های پاپ بزرگسالان را به‌ دست‌ آورده است. در سال ۲۰۱۸، مجله "تایم" نام او را در