payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مسابقات فوتبال زنان اروپا ۲۰۱۷ که به طور معمول به آن یوفای زنان یورو ۲۰۱۷ می‌گویند. دوازدهمین دوره از مسابقات فوتبال زنان اروپا است. مسابقات از ۱۲ تیم که در نسخه‌های پیشین این رقابتها قرار داشت به ۱۶ تیم افزایش پیدا کرد. میزبانی این رقابتها توسط کمیتهٔ اجرایی یوفا در تاریخ ۴ دسامبر ۲۰۱۴ به کشور هلند داده شد. مرحله مناقصه برای میزبانی. هفت کشور علاقه‌مندی خود را جهت میزبانی این مسابقات به یوفا ابراز کردند. کشور هلند در تاریخ ۴ دسامبر ۲۰۱۴ برای این مسابقات انتخاب شد. این نخستین باری بود که این تورنومنت در
انتخاب شد. این نخستین باری بود که این تورنومنت در کشور هلند برگزار شد. مسابقات انتخابی. مجموع ۴۷ کشور اروپایی به این رقابتها وارد شدند. (شامل آندورا که برای نخستین بار وارد این مسابقات در سطح تیم بزرگسالان شدند) می‌شود و به همراه تیم ملی فوتبال زنان هلند که به دلیل میزبانی به طور خودکار به مسابقات صعود کرده است ۴۶ تیم باقیمانده در چهارچوب انتخابی این مسابقات با یکدیگر رقابت می‌کنند تا ۱۵ تیم صعود کننده مشخص شود. رقابتهای انتخابی از آوریل ۲۰۱۵ تا اکتبر ۲۰۱۶ برگزار می‌شود که شامل سه دور مقدماتی، دور انتخابی
برگزار می‌شود که شامل سه دور مقدماتی، دور انتخابی و پلی آف خواهد. تیم‌های انتخاب شده. تیم‌های نام برده واجد شرایط جهت حضور در تورنومنت هستند. ورزشگاه‌ها و شهرهای میزبان. هفت ورزشگاه در هفت شهر مختلف میزبان این مسابقات خواهند بود. اعضای هر تیم. هر یک از تیم های ملی میتوانند ۲۳ بازیکن را که سه تای آنها بایستی دروازه بان باشند را اعلام کنند.اگر بازیکنی پیش از اولین بازی تیمش در این رقابتها دچار مصدومیت یا بیماری سختی شود که باعث جلوگیری او از حضور در این مسابقات شود؛وی می‌تواند با بازیکن دیگری جایگزین شود.
ردیف جلوی وفادارترین اپوزیسیون علیاحضرت در پارلمان بریتانیا شامل کابینهٔ در سایه و دیگر وزرای حزب رسمی در سایهٔ حزبی است که در حال حاضر به عنوان اپوزیسیون رسمی مشغول به کارند. وفادارترین اپوزیسیون علیاحضرت در حال حاضر حزب کارگر و رهبر اپوزیسیون جرمی کوربین است. به این دلیل به این افراد ردیف جلونشین گفته می‌شود که آن‌ها در اتاق پارلمان در ردیف جلوی طرف مربوط به حزبشان می‌نشینند.
هامبارتسوم بربریان (؛ ՊԵՐՊԵՐՅԱՆ Համբարձում Բաղդասարի زادهٔ ۲۵ مه ۱۹۰۵ در آدانا - درگذشته ۱۳ مارس ۱۹۹۹ در ووستر، ماساچوست) یک آهنگساز، رهبر ارکستر و فعال سیاسی اهل ارمنستان بود.
روبرت بابکنی آمیرخانیان (؛ زادهٔ ) یک آهنگساز و ترانه‌سرا اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۶ نوامبر ۱۹۳۹ در ایروان به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ‌التحصیل گشت. وی برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی و نشان مسروپ ماشتوتس شد. وی استاد کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان است.
سارگیس واسیلی بارخوداریان () زادهٔ ۲۶ اوت ۱۸۸۷ - درگذشته ۲۵ اکتبر ۱۹۷۳) یک موسیقی‌دان، نوازنده پیانو و مربی اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در در تفلیس به دنیا آمد و در سال ۱۹۱۵ فارغ‌التحصیل شد. عناوین افتخاری هنرمند مردمی ارمنستان شوروی در سال ۱۹۶۰ م و چهره هنری شایسته گرجستان شوروی به وی اعطاء گردید. وی در ۲۵ اکتبر ۱۹۷۳ در سن ۸۶ سالگی در تفلیس درگذشت و در ایروان به خاک سپرده شد.
تناقض فِرمی یا پارادوکس فِرمی ، به عدم مشاهده تمدن‌های فرازمینی در کیهان اشاره دارد در حالی که تخمین‌هایی مانند معادله دریک پیش‌بینی می‌کنند باید بتوان تعداد زیادی از این تمدن هوشمند فرازمینی در پهنه کهکشان یافت. این پارادوکس را انریکو فرمی (۱۹۵۴-۱۹۰۱) پس از گفتگویی دوستانه که با مایکل اچ هارت داشت، مطرح کرد و به نام او مشهور شد. موارد زیر نکات پایه‌ای بحثی هستند که بین آنها شکل گرفت: با این نگرش، بیگانگان فرازمینی می‌بایست تاکنون زمین را ملاقات کرده باشند. فِرمی در گفتگویی غیررسمی بیان کرد که هیچ مدرک
فِرمی در گفتگویی غیررسمی بیان کرد که هیچ مدرک اینچنینی وجود ندارد، که باعث شد بپرسد «همگان کجا هستند؟» تلاش‌های بسیاری برای توضیح تناقض فِرمی انجام شده‌است، که اساساً یا اشاره می‌کنند که زندگی فرازمینی هوشمند بشدت نایاب است، یا دلایلی را برای برقرار نکردن تماس یا ملاقات نکردن زمین توسط چنین تمدن‌هایی پیشنهاد می‌کنند.
اتابکان مراغه یا احمدیلیان، خاندان ترکمان از فرمانروایان محلی مراغه بودند که از اوایل سده ششم تا سال ۶۰۵ / ۱۲۰۸ و ۱۲۰۹ میلادی در مراغه و چند سال پس از حمله مغولان در روئین‌دژ حکومت کردند. زمان فرمانروایی این دودمان به صورت تقریبی از ۱۱۲۲ م. تا ۱۲۲۰ م می‌باشد. اتابک. برای نخستین بار در زمان ملکشاه سلجوقی لقب و منصب اتابک پدیدار شد. به گزارش ابن اثیر خواجه نظام الملک وزیر برای رسیدگی سپاهیان درخواست اختیارات بیشتری کرد و سلطان گفت: تمام امور ریز و درشت حکومت را به تو واگذار کردم و تو به منزله پدر هستی … و به
به تو واگذار کردم و تو به منزله پدر هستی … و به وی القابی داد که از جمله آن‌ها لقب اتابک بود. غیر از مورد اسثنایی خواجه‌نظام‌الملک که همزمان هم وزیر ملکشاه بود و هم اتابک او، تمام اتابک‌ها فرماندهان نظامی بودند. از این دوره سلاطین سلجوقی بنا بر سنتی که گذارده شد، سرپرستی امور شاهزادگان را به فرماندهان نظامی کاردان و مقرب که غالباً از غلامان درگاهی سابق بودند واگذار می‌کردند و به ایشان اتابک می‌گفتند. اتابکان تصدی امور شاهزادگان سلجوقی و اداره ولایات آنان را بر عهده داشتند و هنگامی که سلطان‌های سلجوقی قدرت
بر عهده داشتند و هنگامی که سلطان‌های سلجوقی قدرت خویش را از دست می‌دادند، این فرماندهان و فرمانداران با اختیارات فراوانشان، نیابت سلطنت شاهزادگان را دستاویز قرار داده و اسباب استقلال خود را فراهم می‌کردند. بنابراین پدیده دولتهای اتابکی نتیجه غلبه نظامی‌گری در دولت سلجوقی و اهمیت یافتن مقامات سپاهی بود و این دولت‌ها نقش برجسته‌ای در تاریخ ایران و اسلام پس از تجزیه حکومت سلجوقیان تا ظهور مغولان داشتند. مفهوم اتابک در بین سلجوقیان کمابیش حفظ شد، اما در سلجوقیان روم، ایوبیان حلب، مملوک‌ها و حتی سلطنت گرجستان،
روم، ایوبیان حلب، مملوک‌ها و حتی سلطنت گرجستان، تنها به معنی لقب پر زرق و برقی به عنوان سردار استفاده می‌شد. در این میان اتابکان لرستان به گفته میرخواند، اتابکان جعلی بودند، نه واقعی، چونکه هنگام چیرگی ابو طاهر محمد مؤسس این خاندان بر لرستان، دستور داد که مردم او را اتابک خوانند و اولادش که حاکم بر لرستان شدند، نیز خود را اتابک خواندند. عبدی بیگ شیرازی در تکمله‌الاخبار می‌گوید که در زمان صفویه به جای اتابک واژه لَلِ‍ه به کار می‌رفته اما همان مفهوم سرپرست شاهزاده را داشته‌است. آق‌سنقر. آق‌سُنْقُرِ
سرپرست شاهزاده را داشته‌است. آق‌سنقر. آق‌سُنْقُرِ اَحْمَدیلی، را می‌توان نخستین فردی دانست که اتابک مراغه نامیده شده و مؤسس واقعی این سلسله است. مینورسکی و کسروی، آق‌سنقر را کُرد شده خاندان عربی‌الاصل روادی می‌دانند، و حتی کسروی (و ذبیح‌الله صفا) آق‌سنقر را پسر احمدیل می‌داند، ولی سندی بر این مدّعا ندارد و ظاهراً دلیل او این است که آق‌سنقر جانشین احمدیل بوده و نسبت احمدیلی داشته‌است. بعید است که یک خاندان کردی یا عربی نام پسر خود را از کلمات ترکی انتخاب کند. نظامی گنجوی که هفت‌پیکر را به نام علاءالدّین یکی
نظامی گنجوی که هفت‌پیکر را به نام علاءالدّین یکی از نوادگان آق‌سنقر سروده، او را از نسل آق‌سنقر می‌داند و به «احمدیل» اشاره نمی‌کند. وی می‌گوید: «نسل آق‌سنقر مُؤیَّد از اوست».در ضمن، شایان توجه است که همیشه از آق‌سنقر به عنوان ال‌احمیدیلی نام‌برده شده و نه ابن‌احمدیل، که معمولاً فرزند بلاواسطه را با «ابن» به پدر منسوب می‌دارند، امّا غلامان را با یاء نسبت به نام اربابشان می‌خوانند. نخستین خبر از آق‌سنقر مربوط به سال ۵۱۶ق/۱۱۲۲م است که در این سال آق‌سنقر در نزد سلطان‌محمودسلجوقی در بغداد بوده‌است. طغرل، برادر
سلطان‌محمودسلجوقی در بغداد بوده‌است. طغرل، برادر کوچک محمود که در اران خیال شورش بر برادر و تاختن بر آذربایجان داشت، با مرگ گون‌تُغدی اتابکش مواجهه شد. از این‌رو طغرل باز بر سر فرمانبری از برادر درآمد. علّت اینکه آق‌سنقر احمدیلی «صاحب مراغه» در بغداد می‌زیست، دشمنی طغرل و سلطان‌محمود بود؛ و آق‌سنقر که در جانب سلطان‌محمود بود، به علت چیرگی طغرل بر آذربایجان، به ناچار از اقطاع خود دور افتاده بود؛ امّا همین که اطاعت مجدّد طغرل را شنید، از سلطان‌محمود خواست که باز بر سر اقطاع خود یعنی مراغه رود. وی در باطن
که باز بر سر اقطاع خود یعنی مراغه رود. وی در باطن خیال داشت که چون به آنجا رسد به جای گُنْتُغْدی، خود اتابکِ طغرل گردد. آق‌سنقر به مراغه رفت و همان کار گنتغدی را در برانگیختن طغرل بر برادرش در پیش گرفت و به او نوید داد که اگر به مراغه بیاید، ۰۰۰‘۱۰ سوار و پیاده به او خواهند پیوست. طغرل به تحریک آق‌سنقر به مخالفت با سلطان‌محمود برخاست و با اق‌سنقر به سوی اردبیل رفت، ولی چون ایشان را بدانجا راه ندادند، بازگشتند. در نزدیکی تبریز شنیدند که سلطان‌محمود با سپاهی فراوان روی به ایشان نهاده و در مراغه فرود آمده.
فراوان روی به ایشان نهاده و در مراغه فرود آمده. ناچار به خونج رفتند و از امیر شیرگیر یاری خواستند، ولی از مساعدت او هم نتیجه‌ای حاصل نشد و اینان ناچار شدند بار به اطاعت سلطان‌محمود درآیند. طغرل سخن آق‌سنقر پذیرفت و با هم آهنگ اردبیل و تسخیر آن شهر کردند. اما اهالی اردبیل در برابر سپاه طغرل مقاومت کرده آنان را به شهر راه نداند. به ناچار طغرل آهنگ تبریز کرد، اما در نزدیکی شهر خبر گرفت که سلطان محمود سپاهی انبوه به جنگ ایشان فرستاده و آن سپاه به مراغه فرود آمده است. از این خبر ترس بر سپاه طغرل چیره شد و به
است. از این خبر ترس بر سپاه طغرل چیره شد و به خونا (احتمالاً خلخال کنونی) بازگشتند که از آن راه از آذربایجان خارج شوند. چون امیر انوشتکین شیر گیر، اتابک پیشین طغرل، حاکم ابهر و زنگان بود، در ابهر به طغرل پیوست و به کوشش او نامه‌ای به سلطان محمود نوشت و از آنچه پیش آمده بود پوزش خواست و اظهار اطاعت کرد. محمود نیز از تقصیر طغرل درگذشت و او را بخشید. سلطان‌محمود در ۵۲۳ق/۱۱۲۹م در همدان بود که خبر مخالفت دُبَیس‌بن صَدَقَه (حاکم سابق مَزْیَدی حِلّه) را در جنوب عراق شنید و چون آق‌سنقر احمدیلی و قِزِل، دو تن از
عراق شنید و چون آق‌سنقر احمدیلی و قِزِل، دو تن از امرای او، ضمانت دبیس را کرده بودند، آن دو را احضار کرد و دبیس را از ایشان خواست. آق‌سنقر در شوّال ۵۲۳ق/سپتامبر ۱۱۲۹م برای تعقیب دبیس به بغداد رفت. دبیس خواست تا با هدایا سلطان و خلیفه را راضی کند، امّا کار وی نتیجه نداد و ناچار به بادیه گریخت. سلطان‌محمود در ۵۲۵ق/۱۱۳۱م در همدان درگذشت. آق‌سنقر احمدیلی اتابکِ پسر او داوود بود. وی به اتّفاق ابوالقاسم دَرْگَزینی اَنَس‌آبادی وزیر، داوود را به سلطنت برداشت که در عراق عجم و آذربایجان و اران خطبه به نام او
که در عراق عجم و آذربایجان و اران خطبه به نام او خواندند؛ ولی برادران محمود، طغرل، مسعود و سلجوق که هرکدام پادشاهی را برای خود می‌خواستند با این انتخاب مخالفت کردند. در آن هنگام بزرگ خاندان سلجوق، سلطان سنجر بود که در خراسان و ماوراءالنهر و خوارزم فرمانروایی داشت. آق سنقر، برای آن که داود را در جای امنی نگه‌داری کند، آهنگ آذربایجان کرد، ولی مسعود پیش از وی بدانجا رسیده و به تبریز دست یافته بود. آق سنقر به جنگ با مسعود برخاست و تبریز را محاصره نمود و مدتی این جنگ و محاصره بر پا بود تا در اواخر محرم ۵۲۶ ه /
جنگ و محاصره بر پا بود تا در اواخر محرم ۵۲۶ ه / اواخر دسامبر ۱۱۳۱ م، با یکدیگر از در سازش درآمدند و از آنجا به همدان شتافت. در این هنگام و پس از کشاکش‌های فراوان، سرانجام پادشاهی طغرل تحکیم شد و مسعود به گنجه و سلجوق به فارس رفتند. در این میان، آق سنقر، با داود در آذربایجان بود و به استواری فرمانروایی خود می‌کوشیدند و همه امیران سلطان محمود بر ایشان گرد آمده بودند. در رمضان سال ۵۲۶ ه / ژوئیه ۱۱۳۲ م، آق سنقر با سپاهی گران آهنگ همدان کرد تا با طغرل روبرو گردد. در نبردی که بین دو سپاه روی داد، برخی از
گردد. در نبردی که بین دو سپاه روی داد، برخی از فرماندهان سپاه داود به طغرل پیوستند و همین امر موجب شد تا آق سنقر شکست سختی را پذیرا شود. آق سنقر و داود پس از این شکست به آذربایجان بازنگشتند و راهی بغداد شدند. از آن سوی، چون سلطان طغرل عزم حمله به آذربایجان داشت، مسعود نیز از گنجه گریخت و به بغداد رفت. آق سنقر و داود در بغداد، مسعود را به عنوان سلطان شناختند و مسعود نیز داود را به ولایت عهدی خود برگزید. المسترشد بالله، خلیفه عباسی نیز که با طغرل دشمنی داشت، مسعود را به سلطانی شناخت و خطبه به نام وی خواند و
مسعود را به سلطانی شناخت و خطبه به نام وی خواند و قرار گشت که خلیفه سپاهی به آنان بسپارد و مسعود و داود به جنگ طغرل برخیزند. در سال ۵۲۷ ه / ۱۱۳۳ م، مسعود و داود آهنگ آذربایجان کردند، اما سر رشته کارها به دست آق سنقر بود. از کسان طغرل در آذربایجان، قراسنقر و بیشگین و برخی دیگران بودند.. قراسنقر، به زنگان گریخت و بیشگین و دیگران نیز به اردبیل رفتند. آق سنقر شهر اردبیل را در محاصره گرفت که برای مدت نسبتاً طولانی این جنگ و محاصره ادامه داشت. سلطان طغرل، قراسنقر را به جنگ ایشان فرستاد و وی در خارج از شهر اردبیل
را به جنگ ایشان فرستاد و وی در خارج از شهر اردبیل با سپاه آق‌سنقر روبرو شد. در این جنگ، قراسنقر شکست سختی خورد و بسیاری از سربازانش در جنگ هلاک شدند. سپس آق سنقر همراه مسعود آهنگ همدان کرد و در آنجا نیز سلطان طغرل را شکست داد و به همدان و شهرهای اطراف دست یافت و بدین ترتیب پادشاهی مسعود محکم شد. طغرل شکست خورد و به ری گریخت و مسعود بر همدان چیره گردید. در این میان جمعی از باطنیان در مرغزار قَرِاتگین، نزدیک همدان، به چادر آق‌سنقر احمدیلی رفتند و او را با ضربات کارد کشتند. گفته شده‌است که سلطان‌مسعود کسانی
کارد کشتند. گفته شده‌است که سلطان‌مسعود کسانی را به قتل او برانگیخته بود. اگر این رأی درست باشد، ظاهراً این کار به انگیزه ترس مسعود از شوکت و اقتدار آق‌سنقر در آذربایجان و به‌ویژه در مراغه انجام یافته‌است. به روایت صدرالدّین حسینی چون طغرل وزیر خود ابوالقاسم درگزینی را برای شکست خود ملامت کرد، او گفت: «ناراحت مباش، من کسانی به نزد مردم الموت (باطنیان) فرستاده‌ام تا آق‌سنقر و دیگر دشمنان تو را بکند». از این گفته برمی‌آید که قتل آق‌سنقر مانند بعضی قتل‌های سیاسی دیگر آن سال‌ها، به تحریک درگزینی و به دست
سیاسی دیگر آن سال‌ها، به تحریک درگزینی و به دست باطنیان صورت گرفته‌است؛ نیز این روایت اهمیّت فراوان آق‌سنقر و نقش او را در رویدادهای مهمّ آن عصر می‌رساند. ابوطالب بهاألدّین، عموی عمادالدّین کاتب اصفهانی نگارنده خریده‌القصر، وزیر آق‌سنقر احمدیلی بوده‌است. ارسلان‌ابه. نصرت‌الدین ارسلان‌ابه بن آق‌سنقر ۵۲۸ -۵۷۰ / ۱۱۳۳ تا ۱۱۷۴ میلادی، باوجود اینکه مدت درازی اتابک مراغه بود، اما نامی از او در منابعی که به منازعات زمان مسعود بن محمد بن ملکشاه پرداخته‌اند، دیده نمی‌شود. در ۱۷ ذی القعده ۵۲۹ هجری (۳۰ اگوست ۱۱۳۵)،
در ۱۷ ذی القعده ۵۲۹ هجری (۳۰ اگوست ۱۱۳۵)، خلیفه المسترشد که در جنگ با مسعود بن محمد بن ملکشاه نزدیک همدان شکست خورده بود و اسیر گشته بود، در مراغه بدست حشاشین بقتل رسید. ابن‌اثیر برای نخستین بار در ۵۳۰ (قمری)/ ۱۱۳۵–۱۱۳۶ به عنوان یکی از امیرهایی یاد می‌کند که در بغداد به هواداری از الراشد خلیفه عباسی بغداد گرد داوود بن محمود سلجوقی جمع شدند. گزارش‌های بعدی دربارهٔ برادر او - که شیرگیر نام داشته - می‌باشد که در سال ۵۴۰ /۱۱۴۵–۱۱۴۶ سپاهی به کمک چاولی فرستاده. چاولی (جاولی) رئیس محافظان مسعود، در آذربایجان
چاولی (جاولی) رئیس محافظان مسعود، در آذربایجان مستقر بوده و رئیس گارد سلطنتی را «جاندار» می‌نامیدند. نام نصرت‌الدین ارسلان‌ابه، بار دیگر بین فرماندهانی دیده می‌شود که خاص‌بیک ارسلان بن پلنگ‌اری برای شکست دادن بوزآبه امیر فارس و دشمن مسعود در اصفهان سال ۵۴۲ / ۱۱۴۸–۱۱۴۷ گردآورده بوده‌است. به هرحال، مورخین دیگر گفته‌اند که خاص‌بیک مراغه را در ۵۴۱ محاصره نمود و حتی گفته شده که خود مسعود مراغه را در شوال ۵۴۵ محاصره نمود و پس از دو روز اشغال نمود. راوندی می‌گوید که بین خاص‌بیک و ارسلان‌ابا دشمنی وجود داشته که در
بین خاص‌بیک و ارسلان‌ابا دشمنی وجود داشته که در روئین‌دژ آن را حل و فصل کرده‌اند. بنظر می‌رسد که روئین‌دژ پایگاه خاندان احمدیلی بوده. مینورسکی پیشنهاد می‌کند که محل این دژ حدود ۱۶ کیلومتری مراغه، کنار صوفی‌چای در محل یای‌شهر (شهرتابستانی به ترکی آذری) کنونی قرار داشته‌است. وقتی که سلطان محمود بن محمد بن ملکشاه در اوایل ۵۴۸ خاص‌بیگ را بقتل رسانید، هم ارسلان‌ابه و هم ایلدگُز به سلطان اعتراض کردند. از آن تاریخ (۵۴۸) تا ۵۵۱، ارسلان‌ابه با ایلدگز و دیگر امیران ضد سلطان محمد همکاری نمود و در تلاش آن‌ها برای
ضد سلطان محمد همکاری نمود و در تلاش آن‌ها برای جانشین کردن سلیمان شاه بن محمد بجای سلطان محمد در همدان شرکت نمود. ارسلان‌ابه همچنین در۵۴۹ به بیرون کردن چغری‌بیگ، شاهزاده سلجوقی، که به آذربایجان دست‌اندازی نموده بود، به ایلدگز پیوست. سپس آن دو آذربایجان را بین خود تقسیم کردند (بجز اردبیل). اما پس از اینکه سلطان محمد ایلدگز را در نخجوان شکست داد (۵۵۱)، ارسلان‌ابه را والی آذربایجان نمود و هنگامی که سلطان محمد در ۵۵۴ در می‌گذشت، فرزند خردسال خودرا به اتابک مراغه سپرد. ارسلان‌ابه هم از پذیرش سلطه سلطان عراق،
سپرد. ارسلان‌ابه هم از پذیرش سلطه سلطان عراق، ارسلان‌شاه سرباز زد که تحت حمایت ایلدگز بود. ایلدگز پسرش، محمد جهان‌پهلوان، را به جنگ ارسلان‌ابه فرستاد، اما ارسلان‌ابه با کمک ارمن‌شاهِ خلاط، ایلدگزیان را شکست داد. معمولاً ارسلان‌ابه با ایلدگز و ارسلان‌شاه که تحت حمایت او بود، ضدیت داشت؛ و بین ۵۵۶ تا ۵۶۳، که ایلدگز گرفتار مخالفت و شورش حسام الدین اینانج، امیر ری بود، ارسلان‌ابه هم ۵۰۰۰ سرباز به کمک اینانج فرستاد. البته در لشکرکشی‌های ایلدگز به گرجستان در ۵۵۷ / ۱۱۶۱–۱۱۶۲ و ۵۵۸/ ۱۱۶۲–۱۱۶۳، ارسلان‌ابه به او کمک
۱۱۶۱–۱۱۶۲ و ۵۵۸/ ۱۱۶۲–۱۱۶۳، ارسلان‌ابه به او کمک می‌کرد، اما بازهم مخالف سلطه ایلدگز بر سلطنت سلجوقی عراق بود. باز هنگامی که در ۵۶۱ تا ۵۶۴ اینانج دوباره شورش کرد، ارسلان‌ابه (در ۵۶۳) اوضاع را غنیمت شمرد و از خلیفه خواست که در خطبه نام سلجوق‌ملک، شاهزاده سلجوقی که در حمایت او بود را به عنوان سلطان بیاورد. این چالش باعث شد تا ایلدگز بار دیگر فرزندش جهان‌پهلوان را به جنگ ارسلان‌ابه بفرستد که این‌بار ارسلان‌ابه شکست خورد و باعث شد که پس از صلح، از مراغه بیرون نیاید. به گفته ابن اثیر، ارسلان‌ابه در سال ۵۷۰
نیاید. به گفته ابن اثیر، ارسلان‌ابه در سال ۵۷۰ درگذشت. فلک‌الدین. پس از ارسلان‌ابه، پسرش فلک‌الدین به حکمرانی رسید. ابن اثیر تنها یکجا به او اشاره می‌کند که وقتی محمدجهان‌پهلوان در ۵۷۰/۱۱۷۴–۱۱۷۵ مراغه را محاصره نموده بود، ابن آق‌سنقر (ارسلان‌ابه) درگذشت و شهر را برای فرزندش فلک‌الدین باقی گذاشت. دقیقاً معلوم نیست که تاریخ این مرگ در ۵۷۰ باشد یا کمی پیش از آن. پهلوان ابتدا روئین‌دژ را محاصره نمود سپس خود مراغه را، اما در اشغال هردو ناکام ماند. در نتیجه، قزل‌ارسلان برادرش را برای محاصره تبریز فرستاد که در
برادرش را برای محاصره تبریز فرستاد که در این زمان تحت حکومت احمدیلیان بود. پیمان صلحی بین محمدجهان‌پهلوان و فلک‌الدین بسته شد که بنا بر آن تبریز به ایلدگزیان واگذار شود. پایان حکومت فلک‌الدین احتمالاً پیش از ۵۸۴ / ۱۱۸۸–۱۱۸۹ بوده‌است. علاءالدین کرپه‌ارسلان. علاءالدین کَرپه‌ارسلان (پیش از ۵۸۴ / ۱۱۸۸–۱۱۸۹ تا ۶۰۴ / ۱۲۰۷–۱۲۰۸). در منابع، به مدت ۱۴ سال نکته‌ای دربارهٔ احمدیلیان دیده نمی‌شود؛ سپس در راحةالصدور راوندی دیده می‌شود که کوتاه زمانی پس از اینکه طغرل، آخرین سلطان سلجوقی عراق سپاه خلیفه عباسی را در
آخرین سلطان سلجوقی عراق سپاه خلیفه عباسی را در دای‌مرگ شکست داد، ۱۱۸۹–۵۸۴/۱۱۸۸، علاءالدین مراغه‌ای وارد همدان شد تا مراتب خدمتگزاری را اعلام نماید و عهده‌دار حضانت برکیارق فرزند طغرل شود. اوضاع همدان بر وفق مراد اتابک نبود و از این‌روی به مراغه بازگشت. به نظر می‌رسد فرمانروایی ادب‌پرور بوده چون به درخواست او نظامی گنجوی هفت‌پیکر را سرود. علاءالدین، از دودمان آق‌سنقر بوده و دو فرزند بنام‌های نصرت‌الدین محمد و فلک‌الدین احمد داشته که امروزه ناشناخته‌اند. از پایان مثنوی برمی‌آید که نظامی آن را به روئین‌دژ
پایان مثنوی برمی‌آید که نظامی آن را به روئین‌دژ فرستاده که پایگاه اتابکان مراغه بوده و سرودن آن در چهارده رمضان ۵۹۳ (۳۱ ژوئیه ۱۱۹۷) به پایان رسیده است. ابن‌اثیر می‌نویسد که کرپه ارسلان قصد داشته تا با کمک مظفرالدین گوکبوری از اربیل، آذربایجان را از دست ابوبکر ایلدگیزی ضعیف‌النفس خارج نماید. به‌هرحال ابوبکر کمک دریافت نمود و کرپه‌ارسلان را در مراغه محاصره نمود. در پیمان صلح به کام ابوبکر قرار شد که کرپه‌ارسلان یکی از قلعه‌های خود را بدهد و در مقابل اشنو و ارومیه را بگیرد. علاءالدین در ۶۰۴ درگذشت و قلمرو او
را بگیرد. علاءالدین در ۶۰۴ درگذشت و قلمرو او در اختیار فرزند خردسالی قرار گرفت که او نیز در ۶۰۵ درگذشت و به ابوبکرایلدگیزی فرصت داد تمامی متصرفات احمدیلیان بجز روئین‌دژ را بگیرد. روئین‌دژ در اختیار خواجه وفاداری قرار گرفت که خزاین احمدیلیان را بدانجا منتقل کرد و این جابجایی همراه یکی از نوادگان دختری او بوده که آخرین فرد شناخته شده این خاندان است. اگرعلاءالدین اهل ساختن مقبره بود، می‌توانست به عنوان سازنده گنبد کبود معرفی شود، چونکه دوره او زمان مناسبی برای منتسب کردن ساخت است. سلافه‌خاتون. آخرین فردی که
منتسب کردن ساخت است. سلافه‌خاتون. آخرین فردی که از این خاندان نام‌برده شده، سلافه‌خاتون است. این همان خاتونی است که ابن‌اثیر او را حاکم مراغه و حاکم روئین‌دژ پس از تسلط مغولان به مراغه در ۶۱۷ / ۱۲۲۰–۱۲۲۱ می‌نامد. نسوی از او به عنوان یکی از بازماندگان اتابک علاءالدین نام می‌برد و می‌گوید که اتابک ازبک ایلدگیز او را به عقد نکاح فرزند کرولال خود ملک‌خاموش قزل‌ازسلان درآورد. هنگامی که ملک‌خاموش به جلال‌الدین خوارزمشاه پیوست و بعدها از او دست کشید و به الموت رفت، سلافه‌خاتون در روئین‌دژ باقی ماند. سلافه‌خاتون
سلافه‌خاتون در روئین‌دژ باقی ماند. سلافه‌خاتون می‌خواست با شرف‌الدین وزیر جلال‌الدین خوارزمشاه ازدواج کند تا وزیر دست از محاصره قلعه بردارد، اما با ورود جلال‌الدین، او خاتون را برای خود خواستگاری کرد و پس از ازدواج، در قلعه حاکمی گماشت. نصرت‌الدین، فرزند ملک‌خاموش بنا به گفته جوینی با کمک سلافه‌خاتون نزد مغولان صاحب مقامات شد، البته مینورسکی به صحت این ادعا شک کرده‌است.
سیلوسین (به انگلیسی: Psilocin) یا سایلوسین، یکی از ترکیبات اصلی روان‌گردان در قارچ‌های توهم‌زا یا قارچ‌های موسوم به مجیک ماشروم یا قارچ‌های جادویی است. سایلوسایبین که همچنین یکی از ترکیبات موجود در این دسته قارچ‌ها است، پس از مصرف در کبد به سایلوسین تبدیل می‌شود. اثر توهم‌زای این ماده سایکو اکتیو به علت شباهت ساختاری شیمیایی آن به پیام‌رسان عصبی سروتونین است. ساختار شیمیایی. سیلوسین یک آلکالوئید تریپتامین است که ساختاری مشابه سروتونین دارد. این ترکیب به‌صورت طبیعی در قارچ‌های توهم‌زا مانند گونه‌های
به‌صورت طبیعی در قارچ‌های توهم‌زا مانند گونه‌های Psilocybe یافت می‌شود و به‌عنوان متابولیت فعال سیلوسایبین شناخته می‌شود. سیلوسین در سال ۱۹۵۸ توسط آلبرت هافمن از قارچ Psilocybe mexicana استخراج و سنتز شد. فارماکولوژی. سیلوسین به‌عنوان آگونیست جزئی گیرنده‌های سروتونینی، به‌ویژه گیرنده 5-HT2A، عمل می‌کند. این تعامل منجر به تغییرات در ادراک، خلق‌وخو و شناخت می‌شود. همچنین، سیلوسین با گیرنده‌های دیگری مانند 5-HT1A و 5-HT2C نیز تعامل دارد، اما نقش دقیق این تعاملات در اثرات روان‌گردان آن هنوز به‌طور کامل مشخص
در اثرات روان‌گردان آن هنوز به‌طور کامل مشخص نشده است. متابولیسم. پس از مصرف خوراکی، سیلوسایبین در بدن به‌سرعت توسط آنزیم‌های آلکالین فسفاتاز و استرازها به سیلوسین فعال تبدیل می‌شود. سپس، سیلوسین عمدتاً توسط آنزیم مونوآمین اکسیداز A (MAO-A) دآمینه شده و به ۴-هیدروکسی‌ایندول-۳-استالدئید (4-HIAL) تبدیل می‌شود که در ادامه به ۴-هیدروکسی‌ایندول-۳-استیک اسید (4-HIAA) یا ۴-هیدروکسی‌تریپتوفول (4-HTOL) متابولیزه می‌شود. همچنین، سیلوسین تحت گلوکورونیداسیون توسط آنزیم‌های UGT1A9 و UGT1A10 قرار می‌گیرد و به
توسط آنزیم‌های UGT1A9 و UGT1A10 قرار می‌گیرد و به سیلوسین-O-گلوکورونید تبدیل می‌شود که از طریق ادرار دفع می‌گردد. اثرات روانی و فیزیولوژیکی. مصرف سیلوسین می‌تواند منجر به تغییرات در ادراک، خلق‌وخو و تفکر شود. اثرات معمول شامل توهمات دیداری و شنیداری، احساسات شدید، تغییر در درک زمان و فضا، و تجربه‌های معنوی یا عرفانی است. از نظر فیزیولوژیکی، ممکن است باعث افزایش ضربان قلب، فشار خون، گشاد شدن مردمک‌ها، تعریق، تهوع و استفراغ شود. در برخی موارد، مصرف سیلوسین می‌تواند منجر به اضطراب، پارانویا یا حملات پانیک
می‌تواند منجر به اضطراب، پارانویا یا حملات پانیک شود، به‌ویژه در محیط‌های نامناسب یا در افرادی که سابقه اختلالات روانی دارند. وضعیت قانونی. وضعیت قانونی سیلوسین در کشورهای مختلف متفاوت است. در ایالات متحده، سیلوسین تحت قانون مواد کنترل‌شده به‌عنوان ماده‌ای از جدول I طبقه‌بندی شده است، به این معنا که دارای پتانسیل بالای سوءمصرف و بدون کاربرد پزشکی پذیرفته‌شده است. با این حال، برخی ایالت‌ها مانند اورگان و کلرادو مصرف سیلوسایبین را برای استفاده درمانی تحت نظارت قانونی کرده‌اند. در بریتانیا، سیلوسین به‌عنوان
قانونی کرده‌اند. در بریتانیا، سیلوسین به‌عنوان ماده‌ای از کلاس A طبقه‌بندی شده و نگهداری، فروش یا تولید آن غیرقانونی است. در برخی کشورها مانند باهاما و جزایر ویرجین بریتانیا، مصرف و نگهداری سیلوسین قانونی است، اما فروش آن ممنوع است. کاربردهای درمانی. در سال‌های اخیر، تحقیقات متعددی به بررسی پتانسیل درمانی سیلوسین در اختلالات روانی مانند افسردگی مقاوم به درمان، اضطراب مرتبط با بیماری‌های لاعلاج و اختلال وسواس فکری-عملی پرداخته‌اند. نتایج اولیه نشان‌دهنده اثربخشی بالقوه سیلوسین در کاهش علائم این اختلالات
اثربخشی بالقوه سیلوسین در کاهش علائم این اختلالات است. با این حال، به‌دلیل وضعیت قانونی و نیاز به تحقیقات بیشتر، استفاده بالینی از سیلوسین هنوز محدود است و تنها در چارچوب کارآزمایی‌های بالینی مجاز است.
پادشاهی نورثامبریا حکومتی از نژاد آنگل‌ها بود که در قرون وسطی در قسمت شمالی انگلستان کنونی و جنوب شرقی اسکاتلند امروزی قرار داشت. این حکومت در نهایت تبدیل به یکی از ارلنشین‌های پادشاهی متحد انگلستان شد. نام این پادشاهی نشان از محدودهٔ جنوبی آن یعنی مصب رود هامبر دارد. نورثامبریا توسط اتلفریث در زمان آنگلوساکسون‌ها تشکیل شد. در نخستین سال‌های سدهٔ ۷ میلادی دو پادشاهی برنیسیا و دیرا با هم متحد شدند. این پادشاهی در اوج اقتدار خود به رود مِرزی و به خور فورث رسید. منابعی نیز موجود است که اندازهٔ آن را بزرگتر
منابعی نیز موجود است که اندازهٔ آن را بزرگتر می‌دانند. نورثامبریا زمانی به یک ارل‌نشین تقلیل یافت که بخش جنوبی آن (دیرای سابق) به دست دانلاوها افتاد. بخش شمالی (برنیسیای سابق) در آغاز، وضعیت پادشاهی خود را بازیافت اما هنگامی که تابع پادشاهی دانمارک شد، اختیاراتش تا حد یک ارل‌نشین کم شد. پس از آنکه انگلستان به رهبری وسکس متحد شد و دانلاو بار دیگر فتح شد، برنیسیا دوباره وضعیت خود را بازیافت. این ارل‌نشین از جنوب به رود تیز و از شمال به رود توئید محدود می‌شود. بسیاری از این سرزمین‌ها مورد مجادله بین انگلستان
بسیاری از این سرزمین‌ها مورد مجادله بین انگلستان و اسکاتلند بودند اما در نهایت در سال ۱۲۳۷ میلادی با عقد پیمان یورک بین انگلیسی‌ها و اسکات‌ها، ارل‌نشین نورثامبریا به عنوان بخشی از انگلستان شناخته شد. در مرز شمالی، برویک-آپون-توید، که شمال توئید می‌باشد اما بارها دست به دست شده‌است، بنابر قانون ولز و برویک در سال ۱۷۴۶، تابع قوانین انگلستان شناخته شد. این سرزمین که در زمان اوج قدرتِ نورثامبریا جزئی از آن بود، امروزه توسط تقسیمات اداری به چند بخش تقسیم شده‌است: امروزه از نورثامبریا در نامگذاری برخی نهادهای
مارگریتا فومرو (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایتالیا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "گربه و سگ" و "ایتالیای کوچک" اشاره کرد.