payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خاویر ساموئل (؛ زادهٔ ) هنرپیشه و بازیگر سینما اهل استرالیا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به '، '، "بی‌نام"، "نیوکاسل"،، "سپتامبر" "خشم" و "عشق و دوستی" اشاره کرد.
شیپور وبگاه نیازمندی‌های اینترنتی و بستری برای خرید و فروش کالاهای نو و دست دوم و ارائه خدمات وابسته در ایران است که در سال ۲۰۱۲ توسط رضا اربابیان راه‌اندازی شد و هم‌اکنون جزو ۳ وبسایت برتر نیازمندی‌ها در ایران است. خدمات. شیپور وبگاهی است که ارائه خدماتی نظیر خرید و فروش کالاهایی نظیر لوازم الکترونیکی، موبایل، تبلت، لوازم خانگی، املاک، خودرو، لوازم شخصی، لوازم تفریحی و ورزشی را تسهیل می‌کند. هم‌اکنون علاوه بر وبگاه، از طریق نرم‌افزار کاربردی اندروید و آی‌اواس و ربات تلگرام هم خدمات خود را عرضه می‌کند.
و ربات تلگرام هم خدمات خود را عرضه می‌کند. معاملات بین خریدار و فروشنده در شیپور به صورت حضوری صورت می‌گیرد و امکان ثبت نام و استفاده از خدمات شیپور در سراسر ایران به صورت رایگان وجود دارد. شیپور از تبلیغات تلویزیونی و محیطی استفاده بسیاری کرده‌است که به گفته مؤسس شیپور هدف از انجام این کار، فرهنگ‌سازی برای استفاده صحیح و مفید از لوازم دست دوم در ایران است. در حال حاضر روزانه چند ده هزار آگهی در شیپور به ثبت می‌رسد و صدها هزار نفر از آگهی‌های به ثبت رسیده در شیپور بازدید می‌کنند. ایده شکل‌گیری. به گفته رضا
شیپور بازدید می‌کنند. ایده شکل‌گیری. به گفته رضا اربابیان، داستان شکل‌گیری شیپور، به تجربهٔ خرید و فروش از سایت‌های ای‌بی و کریگزلیست در زمان حضورش در کانادا بازمی‌گردد که پس از بازگشت به ایران و مشاهده نبود وبگاهی مشابه، تصمیم به راه‌اندازی شیپور می‌گیرد. اربابیان در ابتدا به دنبال راه‌اندازی بنگاهی آنلاین برای خرید و فروش خودرو بود اما در نهایت ایده‌ای بزرگ‌تر را عملی ساخت و یکی از موفق‌ترین سایت‌های خرید و فروش آنلاین را در ایران راه‌اندازی کرد. هستهٔ اولیه شیپور شامل اربابیان و دو نفر دیگر بود که در
اولیه شیپور شامل اربابیان و دو نفر دیگر بود که در مرداد ۹۱ شروع به فعالیت کرد. شیپور در ابتدا با شرکتی از اسلوونی برای پشتیبانی فنی همکاری می‌کرد اما به دلایلی این همکاری ادامه نیافت. نشان‌واره. در سال ۱۳۹۷ نشان‌وارهٔ جدید این شرکت معرفی شد و بر روی وبگاه این شرکت به نمایش درآمد. طراح این نشان‌واره سعید طاووسی است. در نشان‌وارهٔ جدید به سادگی و یکپارچگی توجه بیشتری شده و می‌خواهد با کاربر خودمانی باشد و حس اعتماد ایجاد کند. علاوه‌براین در نشان‌وارهٔ پیشین نوشتار فارسی "شیپور" وجود نداشت که ممکن بود کاربران
فارسی "شیپور" وجود نداشت که ممکن بود کاربران را در تلفظ نام "شیپور" دچار اشتباه کند. در نشان‌وارهٔ جدید "شیپور،" ساز شیپور با زاویه بیست درجه دیده می‌شود که در حال نواخته شدن است.
گلدان پورتلند () یک گلدان برجسته‌کاری شده شیشه رومی است که تخمین زده می‌شود بین ۱ تا ۲۵ میلادی ساخته شده باشد، هر چند در میان برخی از متخصصین عقیده بر این است که متعلق به دوران پیش از میلاد است. این قطعه شناخته شده‌ترین قطعهٔ ساخته شده از جنس شیشه برجسته رومی است و برای سازندگان شیشه و پرسلان از حدود آغاز قرن ۱۸ به بعد کاملاً الهام‌بخش بود. گلدان پورتلند برای اولین بار در تاریخ ۱۶۰۰ تا ۱۶۰۱ در روم به ثبت رسید و از سال ۱۸۱۰ در موزه بریتانیا در لندن بوده است. این قطعه نفیس هنری اولین بار در سال ۱۹۴۵ با نمره
این قطعه نفیس هنری اولین بار در سال ۱۹۴۵ با نمره ثبت اثر (GR 1945,0927.1) خریداری شد و از آن زمان تاکنون در اتاق ۷۰ موزه قرار دارد.
ایسائو ناتسویاگی ؛(۲۵ دسامبر ۱۹۳۹ – ) یک هنرپیشه، خواننده، و صدا پیشه اهل ژاپن بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به جی.ای. سامورایی، سامورایی شوگون، ویروس، امپراتور، گیوکین، یازده سامورایی، صفر ابدی، پسر کو ندارد نشان از پدر اشاره کرد.
یامائوچی تویوشیگه یا یامائوچی یودو (山内 容堂) ؛(۱۸۲۷–۱۸۷۲) یک دایمیوی ژاپنی در منطقه شیکوکو در اواخر دوره ادو بود. یامائوچی در سال‌های ۱۸۵۹–۱۸۴۹ پانزدهمین رهبر قلمروی توسا بود. پس از وی یامائوچی تویونوری در سال‌های ۷۱–۱۸۵۹ آخرین دایمیوی قلمروی توسا بود. عضو شورای شیکو (یا شورای چهار ارباب) بود. در سال ۱۸۶۷ وی تایسی هوکان (بازگشت قدرت به امپراتور) را به آخرین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا، توکوگاوا یوشینوبو توصیه کرد.
توکوگاوا ایه‌موچی، توکوگاوا یوشیتومی ; – ) در سن دوازده سالگی به عنوان چهاردهمین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا منصوب شد. وی در سن ۲۰ سالگی درگذشت. پدر اصلی وی توکوگاوا ناری‌یوکی رهبر یکی از شعبه‌های خاندان توکوگاوا به نام خاندان کیشو توکوگاوا بود. انتخاب به شوگونی. خاندان شیمیزو توکوگاوا یکی از گوسانکیو یا خاندان‌هایی بود که امتیاز این را داشت که در صورتیکه خاندان اصلی توکوگاوا وارثی برای ادامه شوگون‌سالاری نداشت، شوگون بعدی از این خاندان انتخاب شود. شوگون سیزدهم، توکوگاوا ایه‌سادا فرزندی از خود برجا
سیزدهم، توکوگاوا ایه‌سادا فرزندی از خود برجا نگذاشت. به همین علت ایه‌موچی بعدها به فرزندخواندگی خاندان شیمیزو توکوگاوا درآمد تا شرایط شوگون شدن را داشته باشد. قبل از مرگ توکوگاوا ایه‌سادا وی وصیت نامه خود را به ای نائوسوکه داد، که: نخست، تا زمانی که ایه‌موچی به اندازه کافی بزرگ شود تا بتواند حکومت کند، ای نائوسوکه باید به ایه‌موچی در اداره کشور و دولت کمک کند. دوم، در همه مسائل سیاسی باید با تن شو-این (همسر شوگون سیزدهم) به عنوان نامادری ایه‌موچی جهت بررسی مطرح شود. ازدواج با خواهر امپراتور. پس از آنکه ای
مطرح شود. ازدواج با خواهر امپراتور. پس از آنکه ای نائوسوکه به دلیل حادثه ساکورادامون (۱۸۶۰) جان خود را از دست داد، شوگون‌سالاری توکوگاوا برای حفظ اتحاد بین شوگون‌سالاری و دربار، کوبو گاتای (وحدت امپراتوری و شوگون‌سالاری، مرام سیاسی امپراتور کومِی)، دو نفر از روجوهای (ریش سفیدان) شوگون‌سالاری، آندو نوبوماسا و کوزه هیروچیکا خواستار ازدواج خواهر امپراتور کومی، چیکاکو، شاهدخت کازو با شوگون وقت، توکوگاوا ایه‌موچی شدند. امپراتور امپراتور کومی به شرط اجرای اخراج بیگانگان توسط توکوگاوا ایه‌موچی با این ازدواج
بیگانگان توسط توکوگاوا ایه‌موچی با این ازدواج موافقت کرد. این ازدواج سیاسی در ۱۱ فوریه ۱۸۶۲ صورت گرفت. از این ازدواج فرزندی حاصل نشد. توکوگاوا یوشینوبو شوگون پانزدهم، فرزندخوانده ایه‌موچی و همسرش شاهدخت کازو بود. فرمان اخراج اجنبی‌ها. فرمان اخراج اجنبی‌ها در سال ۱۸۶۳ میلادی بر اساس احساسات ضد خارجی و جنبش و اندیشهٔ سون‌نو جوای حرمت‌گزاری به امپراتور، اخراج اجنبی‌ها رایج در آن زمان صادر شد. با این حکم امپراتور کُومِی شخصاً توافق و موافقت خود را با چنین احساساتی در کشور اعلام کرد، با توجه به شرایط بعد از
در کشور اعلام کرد، با توجه به شرایط بعد از قرن‌ها فرصت برای ایفای نقش فعال توسط امپراتور در مسائل مربوط به دولت به وجود آمد و امپراتور در مقابله با قراردادهای بسته شدن با خارجیان به مداخله در حکومت شوگون‌ها وارد شد. او در تاریخ ۱۱ مارس ۱۸۶۳ این فرمان را صادر کرد و آخرین مهلت برای اجرای فرمان را دو ماه یعنی ۱۱ مه ۱۸۶۳ (گاه‌شماری قمری) برابر با اول ماه ژوئیه ۱۸۶۳ (میلادی) قرار داد. روز ۹ ژوئن سال ۱۸۶۳ شوگون وقت توکوگاوا ایه‌موچی به دربار گزارش داد که خارجی‌ها روز ۲۴ این ماه اخراج خواهند شد. پیش تر هم او دو
روز ۲۴ این ماه اخراج خواهند شد. پیش تر هم او دو بار تاریخی معین کرده اما هر بار ناچار شده بود که کار را به تعویق بیندازد. او با بی میلی تاریخ دیگری را معین کرد چون خوب می‌دانست که اگر خارجی‌ها به جنگ روی بیاورند ژاپن آمادگی مقابله ندارد. از سویی هم زیر فشار پیگیر دربار بود زیرا که در برابر وصلت با خواهر امپراتور کومی قول داده بود که بیگانگان را بیرون کند. رفتن به کیوتو. ایه‌موچی در روز در۲۲ آوریل سال ۱۸۶۳ برابر با چهارمین روز از ماه سوم قمری، به فرمان امپراتور با همراهی ۳۰۰۰ نفر به کیوتو سفر کرد و با این
با همراهی ۳۰۰۰ نفر به کیوتو سفر کرد و با این کار تجدید اعتبار و قدرت مسلط امپراتور را پذیرفت. او نخستین شوگون در شوگون‌سالاری توکوگاوا بود پس از ۲۲۹ سال به کیوتو پا می‌گذاشت. در این سفر او قول انجام سیاست راندن بیگانگان را به امپراتور کومی داد. همچنین برای زیارت همراه با امپراتور به معبد کامو رفت. این اولین بار بود که امپراتور ژاپن بعد از ۲۳۷ سال از قصر و محل اقامتش (گوشو) خارج می‌شد. وی در راه بازگشت از این سفر مورد حمله تندروهای طرفدار اخراج خارجیان قرار گرفت. در ۷ مارس، او از کاخ امپراتوری بازدید کرد و
گرفت. در ۷ مارس، او از کاخ امپراتوری بازدید کرد و به برادر همسرش، امپراتور کومی، قول داد که بیگانگان را از کشور اخراج کند. او همچنین از امپراتور به خاطر فرمان امپراتوری مبنی بر تفویض قدرت حکومت به او ابراز قدردانی کرد. این اولین باری بود که تفویض قدرت به شوگون‌سالاری، که از اواخر قرن هجدهم در میان افراد مهم و محققان مورد بحث قرار گرفته بود، اما صرفاً یک ایده مفهومی بود، رسماً به رسمیت شناخته شد. در بهار سال سوم بونکیو، ۱۸۶۳، شوگون وعدهٔ دیرین خود را به امپراتور مبنی بر اخراج بیگانگان تا ۱۰ مه صادر کرد. در
مبنی بر اخراج بیگانگان تا ۱۰ مه صادر کرد. در ماه آوریل، او از کیوتو به اوساکا سفر کرد تا سوار کشتی جنگی توکوگاوا، کشتی جنگی ژاپنی کارین مارو، به فرماندهی کاتسو کایشو شود. هدف ایه‌موچی این بود که خلیج اوساکا را از روی کشتی زیر نظر داشته باشد، با این هدف که استحکامات ساحلی را در آن منطقه حیاتی، که بسیار نزدیک به پایتخت مقدس امپراتوری بود، تقویت کند. شینسنگومی برای محافظت از شوگون به اوساکا رفت. در روز ۹ ماه مه، یک روز قبل از مهلت موعود، مقام‌های توکوگاوا تسلیم خواسته‌های بریتانیای کبیر برای غرامت به قربانیان
خواسته‌های بریتانیای کبیر برای غرامت به قربانیان سامورایی‌های ساتسوما در پی حادثه ناماموگی شدند. البته این امر بهانهٔ مناسبی به رادیکال‌های دربار و متحدان سامورایی آنها داد تا علیه باکوفو حمله کنند. در روز پانزدهم از ماه اول قمری در ۱۸۶۴ ایه‌موچی برای بار دوم به کیوتو سفر کرد. شش روز پس از ورودش در ۲۲ فوریه امپراتور او را به سمت وزیر راست و فرمانده نگهبانان منصوب کرد. ایه‌موچی که برای ابراز تشکر به قصر کیوتو آمده بود از امپراتور سخنان تلخی شنید امپراتور گفت افسوس به هر سو که می‌نگریم آشفتگی و از هم پاشیدگی
افسوس به هر سو که می‌نگریم آشفتگی و از هم پاشیدگی است. در داخل نظم عمومی به هم ریخته، میان عالی و دانی تفرقه افتاده و مردم گرفتار نهایت رنج و ناراحتی اند. در خارج، ما مورد اهانت پنج دولت متفرعن شده‌ایم و چنین پیداست که غلبه‌شان بر ما سرنوشت مقدر و محتوم ماست همچنین امپراتور از وی خواست که در خود عنوانی که یک شوگون دارد همچون سرکوب‌گر وحشیان رفتار کند. در دومین بار سفر به کیوتو او کوشش کرد تا اجماع بین طرفداران اصلی اتحاد دربار و شوگون‌سالاری را که پس از کودتای ۱۸ اوت کنترل سیاسی را به دست گرفته بودند،
کودتای ۱۸ اوت کنترل سیاسی را به دست گرفته بودند، تقویت کند. مذاکرات بین ژانویه و مارس در دربار امپراتوری و قلعه نیجو، دژ توکوگاوا در کیوتو، برگزار شد. در این مذاکرات شش فئودال قدرتمند که از اتحاد حمایت می‌کردند، حضور داشتند. از جمله آنها می‌توان به شوگون بعدی هیتوتسوباشی یوشینوبو و اربابان آیزو، قلمرو فوکویی، قلمرو توسا، قلمرو ساتسوما و قلمرو اواجیما اشاره کرد. دو موضوع اصلی مورد بحث قرار گرفت. مورد اول مربوط به بستن بندر شرقی بندر یوکوهاما به روی خارجی‌ها بود که تجارت خارجی را به ناگاساکی در جنوب غربی و
بود که تجارت خارجی را به ناگاساکی در جنوب غربی و هاکوداته در شمال دور محدود می‌کرد. طرف توکوگاوا استدلال می‌کرد که یوکوهاما باید بسته شود تا به دربار امپراتوری نیت خیر شوگون برای عمل به وعده‌اش مبنی بر اخراج خارجی‌ها نشان داده شود. اما باکوفو در اصل قصد بستن یوکوهاما یا اخراج خارجی‌ها را نداشت و انگیزه پنهان آن راضی کردن امپراتور بیگانه‌هراس بود. دیگر اربابان فئودال حاضر، به ویژه شیمازو هیسامیتسو از ساتسوما، با جناح توکوگاوا مخالفت کردند و استدلال کردند که نقض معاهدات تجاری ممکن است باعث جنگ با خارجی‌ها
نقض معاهدات تجاری ممکن است باعث جنگ با خارجی‌ها شود. موضوع دیگر مربوط به نحوه برخورد با قلمرو چوشو یتندرو بود. یوشینوبو جناح توکوگاوا را در درخواست برخورد شدید با این دشمن قسم‌خورده باکوفو، از جمله یک لشکرکشی نظامی احتمالی برای مجازات چوشو (اردوکشی‌های چوشو)، رهبری کرد. ایه‌موچی در رزو ۲۲ از ماه پنجم قمری در سال ۱۸۶۵ برای سومین و آخرین بار به کیوتو وارد شد. مرگ ناگهانی. با وجود اینکه ایه‌موچی پس از چندین ماه اقامت در کیوتو اعلام کرده بود که به ادو بر می‌گردد تا ۲۰ دسامبر در منطقه کانسای (کیوتو و پیرامون
تا ۲۰ دسامبر در منطقه کانسای (کیوتو و پیرامون آن) می‌گشت. ایه‌موچی پس از چند روز ناخوشی در اوساکا به بستر مرگ افتاد. او چون فرزندی نداشت ابتدا می‌خواست پسر سه ساله توکوگاوا یوشی‌یوری، توکوگاوا ایه‌ساتو، که فرزندخواندهٔ او بود، را جایگزین خود کند که هیچ‌کس با این نظر موافقت نکرد. سرانجام ناگزیر در یادداشتی به امپراتور درخواست کرد که توکوگاوا یوشینوبو، شوگون و فرمانده لشکر اعزام شده به قلمروی چوشو شود. او در ۲۹ اوت ۱۸۶۶ درگذشت. علت مرگ ایه‌موچی به‌طور گسترده‌ای به عنوان نارسایی قلبی ناشی از بیماری بری‌بری
به عنوان نارسایی قلبی ناشی از بیماری بری‌بری گزارش شده است در نتیجه رژیم غذایی نامناسب، سوءتغذیه و کمبود تیامین (ویتامین ب) گزارش شده است. جسد او توسط یک کشتی که به تازگی از انگلستان خریداری شده بود به نام کشتی جنگی ژاپنی چوگی مارو از اوساکا به ادو منتقل شد. دوره‌های شوگونی. سال‌هایی که ایه‌موچی "'شوگون " بوده است به‌طور خاص با نام عصر ژاپنی مشخص شده است.
توکوگاوا ایه‌سادا ; – ) سیزدهمین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا بود. وی از سال ۱۸۵۳ تا ۱۸۵۸ به مدت پنج سال منصب خود را بر عهده داشت. از نظر جسمی ضعیف بود و به همین دلیل مورخان وی را برای شوگونی نامناسب می‌دانستند. آغاز کار وی آغاز دوره باکوماتسو است. در ۱۸ دسامبر ۱۸۵۶، او با تنشو-این (آتسو-هیمه)، دختر خوانده شیمازو ناری‌آکیرا و کونوئه تاداهیرو ازدواج کرد. سال‌های اولیه. ایه‌سادا در قلعه ادو با نام ماسانوسوکه (政之助) - چهارمین پسر دوازدهمین «شوگون» توکوگاوا ایه‌یوشی - از همسر صیغه‌ای‌اش، هونجوئین، به دنیا آمد.
- از همسر صیغه‌ای‌اش، هونجوئین، به دنیا آمد. از آنجایی که بیشتر فرزندان ایه‌یوشی در نوزادی یا قبل از رسیدن به سن بلوغ فوت می‌کردند، ایه‌سادا در سنین بسیار پایین به عنوان وارث منصوب شد، اما تعامل او با مردم بسیار محدود بود تا از ابتلا به هرگونه بیماری جلوگیری شود. برخی از مورخان این نظریه را مطرح کرده‌اند که او ممکن است از فلج مغزی رنج برده باشد. او در اوایل کودکی از آبله رنج می‌برد که باعث ایجاد لکه‌های آبله روی صورتش شده بود. پس از مرگ توکوگاوا ایه‌ناری در سال ۱۸۴۱، نگرانی‌هایی در مورد مناسب بودن ایه‌سادا
سال ۱۸۴۱، نگرانی‌هایی در مورد مناسب بودن ایه‌سادا به‌عنوان وارث مطرح شد و توکوگاوا یوشینوبو به‌عنوان جانشین بالقوه معرفی شد. با این حال، روجو آبه ماساهیرو به شدت با این مخالفت روبرو شد و ایه‌سادا وارث باقی ماند. شوگون (۱۸۵۳–۱۸۵۸). ایسادا پس از مرگ ناگهانی پدرش، توکوگاوا ایه‌شی، در اوج ماجرای کشتی‌های سیاه به مقام «شوگون» رسید. او که از قبل حال خوبی نداشت، هیچ نقش فعالی در امور سیاسی ایفا نکرد و مذاکرات با آمریکایی‌ها را به آبه ماساهیرو سپرد. عهدنامه کاناگاوا در ۳۱ مارس ۱۸۵۴ امضا شد. آبه اندکی پس از آن از
در ۳۱ مارس ۱۸۵۴ امضا شد. آبه اندکی پس از آن از سمت خود استعفا داد و هوتا ماسایوشی به عنوان رهبر «روجو» جایگزین او شد. در ۴ تا ۷ نوامبر ۱۸۵۴، زلزله و سونامی بزرگ نانکایدو ۸۰۰۰۰ نفر را کشت. پس از آن زلزله توکای (۱۸۵۴) در ۲۳ دسامبر ۱۸۵۴ رخ داد. این زلزله عمدتاً در منطقه توکای رخ داد اما خانه‌هایی را تا مناطق دورتر مانند ادو ویران کرد. سونامی همراه با آن باعث ایجاد خساراتی در کل ساحل از شبه‌جزیره بوسو در استان چیبا امروزی تا استان توسا (استان کوچی امروزی) شد. زلزله و سونامی نیز شیمودا در شبه‌جزیره ایزو را
زلزله و سونامی نیز شیمودا در شبه‌جزیره ایزو را لرزاند. و از آنجایی که بندر به تازگی به عنوان محل احتمالی کنسولگری ایالات متحده تعیین شده بود، برخی بلایای طبیعی را به عنوان نمایشی از نارضایتی «کامی» تعبیر کردند. زلزله نانکای (۱۸۵۴)] در ۲۴ دسامبر ۱۸۵۴ رخ داد و بیش از ۱۰۰۰۰ نفر را از منطقه توکای تا کیوشو کشت،و زلزله ادو (۱۸۵۵)، یکی از زمین‌لرزه‌های بزرگ آنسی، که منجر به خسارات ناشی از آتش‌سوزی شد. در ۱۸ دسامبر ۱۸۵۶، او با شاهدخت آتسو، دخترخوانده شیمازو ناری‌آکیرا و کونوئه ازدواج کرد. او با نام میدای‌دوکورو
و کونوئه ازدواج کرد. او با نام میدای‌دوکورو آتسوکو (همسر اول آتسوکو) شناخته می‌شد. در ۲۱ اکتبر ۱۸۵۷، ایسادا کنسول تازه‌وارد آمریکا تاونسند هریس را در قلعه ادو در جمع حضار پذیرفت. به توصیه هوتا ماسایوشی، ایسادا در نهایت معاهده هریس سال ۱۸۵۸ (عهدنامه دوستی و تجارت بین ایالات متحده آمریکا و ژاپن را امضا کرد. و متعاقباً معاهده‌های نابرابر دیگر (از جمله عهدنامه دوستی آنگلو-ژاپن، و عهدنامه دوستی و تجارت بین ژاپن و پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند) که سیاست "ساکوکو" (انزوا) را شکست و ژاپن را به روی نفوذ خارجی
(انزوا) را شکست و ژاپن را به روی نفوذ خارجی گشود. امپراتور کومی، امپراتور حاکم ژاپن در آن زمان، از مخالفان اصلی سیاست‌های او بود. این امر جنبش "سوننو جوئی" را تقویت کرد. ای نائوسوکه از ۲۳ آوریل ۱۸۵۸ به عنوان «تایرو» منصوب شد. اعتقاد بر این است که شیوع گسترده وبا از سال ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۰، تنها در ادو بین ۱۰۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰۰ نفر را کشته است. ایسادا در سال ۱۸۵۸ بدون فرزند درگذشت، احتمالاً بر اثر شیوع وبا. قبر او در معبد خاندان توکوگاوا از معبد کانئی در اوئنو قرار دارد. نام بودایی او اونکیوئین بود. جناح‌های سیاسی درون
نام بودایی او اونکیوئین بود. جناح‌های سیاسی درون «باکوفو» بر سر جانشینی با هم درگیر شدند. توکوگاوا ناری‌آکی از میتو، ساتسوما و دیگران می‌خواستند توکوگاوا یوشینوبو را به عنوان جانشین او ببینند، در حالی که اوکو و مقام های شوگون‌سالاری از جمله ای نائوسوکه از توکوگاوا ایه‌موچی حمایت می‌کردند و موفق شدند. این نزاع‌ها در پاکسازی آنسی پایان یافت.
توکوگاوا ایه‌یوشی (; – ) دوازدهمین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا بود. وی به فاصله کمی پس از اردوکشی ناخدا پری به ژاپن در ۸ اوت سال ۱۸۵۳، در روز ۲۷ اوت همان سال در اثر پیش آمدن نارسایی قلبی به موجب گرمازدگی درگذشت. وی ۱۴ پسر و ۱۳ دختر داشت که تمامی آنان به غیر از پسر چهارم وی توکوگاوا ایه‌سادا (شوگون سیزدهم) قبل از رسیدن به سن بلوغ درگذشتند. مادر پسر و جانشین وی توکوگاوا ایه‌سادا، همسر غیراصلی بود و هونجواین نام داشت. ایه‌سادا نیز از کودکی بیمار بود و بشدت از ظاهر شدن در انظار نفرت داشت.
توکوگاوا ایه‌ناری (; – ) یازدهمین شوگون از شوگون‌سالاری توکوگاوا بود. فرزندان. او در سال ۱۷۷۳ به عنوان پسر ارشد هیتوتسوباشی هاروسادا، دومین رهبر خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا به دنیا آمد، بعداً توسط توکوگاوا ایه‌هارو، دهمین شوگونی که فرزند قانونی خود را از دست داده بود، به فرزندخواندگی پذیرفته شد و و پس از مرگ ناگهانی ایه‌هارو در سال ۱۷۸۷، در سن ۱۵ سالگی به عنوان شوگون منصوب شد. پس از ۵۰ سال سلطنت به عنوان شوگون، طولانی‌ترین دوره شوگونی در تاریخ شوگون سالاری توکوگاوا، او منصب شوگون را به پسرش توکوگاوا
توکوگاوا، او منصب شوگون را به پسرش توکوگاوا ایه‌یوشی سپرد و در سال ۱۸۴۱ در سن ۶۹ سالگی درگذشت. سوابق نشان می‌دهد که توکوگاوا ایه‌ناری ۵۳ فرزند داشته است و تقریباً هر سال بین ۱۷ تا ۵۵ سال صاحب فرزند می‌شود و نام ۲۶ پسر و ۲۷ دختر تأیید شده است. علاوه بر این، به نظر می‌رسد که او حدود هفت فرزند داشته است که قبل از به دنیا آمدن آنها سقط شده‌اند، و او را به فردی که این تعداد فرزند داشته است، بسیار بیشتر از هر فئودال دیگری در زمان خود، از جمله خانواده شوگون، تبدیل کرده است. او ۲۴ سوکوشیتسو (زن غیر اصلی) داشت، از
کرده است. او ۲۴ سوکوشیتسو (زن غیر اصلی) داشت، از جمله کودای‌ئین، دختر شیمازو شیگه‌هیده، هشتمین ارباب قلمرو ساتسوما، که همسر اصلی او بود. این به این دلیل بود که در آن زمان «ایجاد جانشین» مهم‌ترین وظیفه رسمی شوگون‌ها و دایمیوها بود. در این زمان، بیشتر رهبری عملی در شوگون سالاری و هر حوزه توسط دست‌نشانده‌ها انجام می‌شد و آنچه از شوگون‌ها و دایمیو انتظار می‌رفت ایجاد یک جانشینی قوی برای اطمینان از ادامه نسل «خانواده» بود. ایه‌ناری خود «فرزند خوانده» شوگون بود و مسئول ادامه شوگون سالاری بود که به نظر می‌رسد او
مسئول ادامه شوگون سالاری بود که به نظر می‌رسد او را به بچه دار شدن تشویق کرده است. دوران ایه‌ناری دوران شکوفایی اواوکو (حرم‌سرا) بود، و تعداد زنان مقیم در اواوکو به بیش از ۱۵۰۰ نفر می‌رسید. نیمی از فرزندان او قبل از بلوغ مردند، اما ۱۳ پسر و ۱۲ دختر به بلوغ رسیدند. گفته می‌شود که در دوره ادو، تقریباً ۲۷۰ خانواده فئودال وجود داشت و ایه‌ناری در مجموع ۲۷ فرزند خود را به عنوان فرزند خوانده یا همسر در سه خاندان اصلی و همچنین در قلمروهای اصلی فئودالی مانند قلمرو آیزو و قلمرو کاگا داشت. این تعداد معادل یک دهم کل
آیزو و قلمرو کاگا داشت. این تعداد معادل یک دهم کل خانواده‌های دایمیوهای آن زمان است. به نظر می‌رسد که ایه‌ناری با وارث قرار دادن فرزندان خود در همه دامنه‌های بزرگ و تبدیل آنها به خانواده شوگون، دیکتاتوری شوگون را مدنظر داشته است. فقط برای آماده‌سازی برای استقبال از فرزند شوگون، پول زیادی نیاز بود. به عنوان مثال، گفته می‌شود که قلمرو هیمه‌جی با ازدواج با فرزند چهل و پنجم ایه‌ناری دچار بحران مالی شد. از این نظر، این نوع ازدواج‌های سیاسی بر تضعیف قدرت مالی دایمیوها تأثیر داشت.
مردم نروژ مجلس قانونگذاری خود را در انتخاباتی که در سطح ملی انجام می‌شود انتخاب می‌کنند. استورتینگ یا پارلمان این کشور ۱۶۹ عضو دارد که برای یک دورهٔ چهار ساله با روش تناسبی انتخاب می‌شوند. هر حوزهٔ انتخابیه چندین کرسی در پارلمان دارد. در نروژ امکان انحلال پارلمان وجود ندارد. نظام سیاسی نروژ، چندحزبی است. احزاب سیاسی زیادی در این کشور حضور دارند که معمولاً هیچ‌کدام به تنهایی نمی‌توانند قدرت را به دست گیرند و غالباً مجبور می‌شوند برای به دست آوردن اکثریت با دیگر احزاب ائتلاف کنند تا دولت‌های ائتلافی یا
با دیگر احزاب ائتلاف کنند تا دولت‌های ائتلافی یا کابینهٔ اقلیت به وجود آورند. انتخابات در نروژ هر دو سال یک بار برگزار می‌شود به این شکل که مابین انتخابات‌های پارلمانی، انتخابات‌های محلی برگزار می‌گردند. سن حق رأی در این کشور ۱۸ سال می‌باشد. تنها شهروندان نروژی حق شرکت در انتخابات پارلمانی را دارند. خارجی‌هایی که به‌طور مستمر به مدت سه سال در این کشور زیسته باشند می‌توانند در انتخابات‌های محلی شرکت کنند. حق رأی زنان در ۱۹۱۳ برقرار شد. آخرین انتخابات پارلمانی برگزار شده در نروژ انتخابات ۲۰۱۳ بود. آخرین
برگزار شده در نروژ انتخابات ۲۰۱۳ بود. آخرین انتخابات محلی نیز مربوط به ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۵ بوده‌است.
تا-نهاسی کوتس (؛ زادهٔ ) نویسنده، فعال سیاسی-اجتماعی، و روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا است. کوتس مدتی خبرنگار "مجله آتلانتیک" بود، که در آن دربارهٔ مسایل فرهنگی، اجتماعی و سیاسی به‌ویژه دربارهٔ سیاهپوستان آمریکا می‌نوشت. او در سال ۲۰۱۵ جایزه جینیس را از بنیاد جان دی و کاترین مک‌آرتور دریافت کرد. آثار او در نشریات متعددی منتشر شده است. او چهار کتاب غیرداستانی منتشر کرده است: مبارزه زیبا (۲۰۰۸)، بین جهان و من (۲۰۱۵)، ما هشت سال در قدرت بودیم: یک تراژدی آمریکایی (۲۰۱۷) و پیام (۲۰۲۴). بین جهان و من برنده
(۲۰۱۷) و پیام (۲۰۲۴). بین جهان و من برنده جایزه کتاب ملی ۲۰۱۵ برای ادبیات غیرداستانی شد. کتاب‌های رقصنده بر آب، از این نویسنده به فارسی ترجمه شده است.
تئاترِ اسپرانتو ناظر بر کلیه نمایش‌های تئاتری به زبان اسپرانتو می‌باشد. از جمله مهم‌ترین گروه‌های تئاترِ اسپرانتو می‌توان به "تئاتر اسپرانتوی پاریس"، "گروه تئاتر دنیای ادبیات"، "تئاتر اسپرانتوی لهستان"، گروه "امید" و "درشکه سبز جولیو باگی" اشاره نمود. تاریخچه. اگرچه اجرای نخستین تئاتر به زبان اسپرانتو به سال ۱۸۹۶ بازمی‌گردد، که در آن عده‌ای از جوانان اسپرانتودانان در شهر اسمولنسک (واقع در روسیه) اقدام به اجرای نمایشنامه‌ای از لئو تولستوی نمودند، با این حال نخستین تجربه جدی تئاتر به زبان اسپرانتو به سال ۱۹۰۵
تجربه جدی تئاتر به زبان اسپرانتو به سال ۱۹۰۵ و در ضمن نخستین کنگره جهانی اسپرانتو بازمی‌گردد. پس از آن اجرای تئاتر اسپرانتو به بخشی از برنامه‌های کنگره‌های جهانی اسپرانتو تبدیل شد.
ما فرشته نیستیم مجموعه تلویزیونی که در ابتدای نوروز ۱۳۹۳ از شبکه تهران پخش شد. داستان. در روزهای قبل از عید زندانیان برای گرفتن مرخصی تلاش زیادی می‌کنند و به برخی از آنها مرخصی داده می‌شود اما در این بین ۴ نفر از آنها که بیشترین استحقاق برای دریافت مرخصی داشتند با مرخصی شان موافقت نمی‌شود و بدین‌ترتیب اتفاقات تازه ای آغاز می‌شود …
هیروآکی موراکامی زادۀ ۲۲ دسامبر ۱۹۵۶، یک بازیگر سینمای اهل ژاپن است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته، می‌توان به مارپیچ آهن، تاکدا شینگن (مجموعه تلویزیونی تایگا) و هیده‌یوشی (مجموعه تلویزیونی تایگا) (در نقش آکچی میتسوهیده) اشاره کرد.
پیتر توماس گیچ (۲۰۱۳–۱۹۱۶) فیلسوفی بریتانیایی بود. گیچ از شارحانِ آثار توماس آکویناس و گوتلوب فرگه است. کتاب او در مورد افعالِ ذهنی (۱۹۵۷) از آثار کلاسیک است و دفاع او از نسبی‌بودنِ رابطهٔ این‌همانی مشهور است. گیچ از سال ۱۹۴۱ همسرِ الیزابت انسکوم بود.
ریوکو اوهارا ؛(۱۳ نوامبر، ۱۹۴۶ – ۳ اوت ۲۰۰۹) یک هنرپیشه، و بازیگر سینما اهل ژاپن بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به سامورایی شوگون اشاره کرد.
شاهزاده اوبرین مارتل () معروف به افعی سرخ یک شخصیت داستانی در سری رمان‌های فانتزی "ترانه یخ و آتش" نوشته نویسنده آمریکایی جرج آر. آر. مارتین و مجموعهٔ تلویزیونی "بازی تاج‌وتخت" است. وی که نخستین بار در سال ۲۰۰۰ در کتاب "طوفان شمشیرها" معرفی شد برادر کوچک‌تر دوران مارتل و ولیعهد دورن است. او پدر هشت دختر حرامزاده است که با نام مارهای شنزار شناخته می‌شوند، چهار دختر کوچک او از آخرین معشوقه‌اش یعنی الریا سند هستند. نقش اوبرین مارتل در مجموعهٔ تلویزیونی "بازی تاج‌وتخت" را هنرپیشهٔ شیلیایی-آمریکایی، پدرو پاسکال
را هنرپیشهٔ شیلیایی-آمریکایی، پدرو پاسکال بر عهده داشت. شخصیت و ظاهر. اوبرین ابروهای باریک، چشمانی به سیاهی چشمان افعی و بینی نوک تیز دارد. موهایش براق و رخشنده و به رنگ مشکی، همراه با رگه‌های نقره ایست و او آن‌ها را به عقب می‌دهد. اوبرین مردی قوی، جذاب و دارای هوش سرشار و زبانی تیز و کنایه زن است. او مدتی در سیتادل درس می‌خواند، و توانست حلقه‌های استادی زیادی به‌دست آورد، اما در نهایت حوصله اش از این کار سر رفت و آنجا را ترک کرد. اوبرین تمام جهان را گشته است و حتی یک دسته مزدور تحت فرمان خود تأسیس کرد. او
و حتی یک دسته مزدور تحت فرمان خود تأسیس کرد. او رابطه بسیار نزدیکی با خواهر خود، الیا، داشت و آن‌ها در کودکی از یکدیگر جدا نمی‌شدند. بعضی شایعه‌ها می‌گویند که او به هر دو جنس (مذکر و مؤنث) علاقه دارد. ملازم او (و بنابه شایعه‌ها، یکی از معشوقه‌های او) دیمون سند است. مرکب اوبرین، نریانی مشکی با دمی به رنگ آتش است. او ردایی ابریشمی به رنگ قرمز و یک پیراهن با صفحات زرهی از جنس مس درخشان می‌پوشد. کلاه خود او مزین به خورشیدی مسی است و او سپری گرد به سبک دورنیش دارد که با نشان خاندان مارتل زینت داده شده. پرنس
دارد که با نشان خاندان مارتل زینت داده شده. پرنس اوبرین یک جنگجوی استثنایی است، سرعت و مهارتش در استفاده از هم نیزه و همچنین شمشیر معروف است. در نبرد، او همراه با سپر گرد و صیقل داده شده خود، یک نیزه با هشت فوت درازا و سر نیزه‌ای از جنس فولاد حمل می‌کند. او همیشه برای جنگ، ساق پوش، ساعد پوش و گلو پوش سبک می‌پوشد، به همراه چرم انعطاف‌پذیر و ابریشم سلیس که او را قادر می‌سازد تحرک زیادی در جنگ انجام دهد. پیشینه. دوران جوانی. اوبرین در سند استون پرورش یافت. وقتی نوجوان بود، با مادرش که حاکم دورن بود و خواهرش،