payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تام ریکتس (؛ – ) بازیگر، و فیلم‌نامه‌نویس اهل بریتانیا بود. فیلم‌شناسی. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "بیل سفیر کبیر"، بولداگ درومند، ایست لین، کلاه سیلندری، زنده‌باد ویا! و جمع اضداد محال است اشاره کرد.
هیوگو ریزنفلد (؛ – ) یک آهنگ‌ساز، و رهبر اهل اتریش بود. وی برنده جوایزی همچون جایزه اسکار شده‌است. گزیده فیلمشناسی. از آثار او می‌توان به زیر اشاره اشاره نمود:
دوایت بیکسبی تیلور (؛ – ) یک نمایش‌نامه‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس، روزنامه‌نگار و رمان‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. تیلور در Motion Picture &amp; Television Country House and Hospital درگذشت
رجینالد اوئن (؛ – ) بازیگر اهل بریتانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۷۲ میلادی فعالیت می‌کرد. او به خاطر نقش‌های متعددش در فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی بریتانیایی و آمریکایی شهرت داشت. فیلم‌شناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "فلوریان"، "کارهای ناشایست جولیا"، "تپه‌های وطن"، "چالشی برای لسی"، مری پاپینز، ولوت ملی، برداشت محصول تصادفی، زیگفلد کبیر، خانم مینی‌ور، آنا کارنینا، مادام کوری، تختخواب سحرآمیز، پیرامون اسارت بشری، دره تصمیم، "تندر در میانکوه"، زن سال،
اسارت بشری، دره تصمیم، "تندر در میانکوه"، زن سال، خانه روتشیلت، فتح، داستان دو شهر، نامه، ملکه کریستینا، آوای وحش اشاره کرد.
آسمان هیچ‌کس یک بازی ویدئویی در سبک بقا و اکشن-ماجراجویی است که توسط استودیو مستقل هلو گیمز در اوت ۲۰۱۶ برای پلی‌استیشن ۴ و مایکروسافت ویندوز ساخته و منتشر شده است. این بازی همچنین در ژوئیه ۲۰۱۸ برای ایکس‌باکس وان، نوامبر ۲۰۲۰ برای کنسول‌های پلی‌استیشن ۵ و ایکس‌باکس سری اکس/اس، و اکتبر ۲۰۲۲ برای نینتندو سوئیچ در دسترس قرار گرفت و در ژوئن ۲۰۲۲ در کنفرانس توسعه دهندگان اپل (WWDC 2022) برای آیپد‌ها و مک‌های مجهز به پردازنده M1 منتشر شد. "آسمان هیچ‌کس" دربارهٔ اکتشاف و بقا در کهکشانی با رویه بی‌پایان است. تمام
و بقا در کهکشانی با رویه بی‌پایان است. تمام منظومه شمسی، سیاره، اقیانوس و غارها پر از خطرات مختلفی هستند و بازیکنان همیشه در معرض آسیب قرار دارند.
«ایوان کوپالا» (به انگلیسی: Ivan Kupala) یکی از جشن‌های تابستانی اقوام اسلاو نژاد است که شباهت‌هایی به چهارشنبه سوری ایرانیان دارد. این جشن باستانی، ریشه در آیین‌های پاگانیستی (بت‌پرستی) دارد؛ دورانی که به خدایان متعدد و نیروهای طبیعی و جادو اعتقاد داشتند. آیین «ایوان کوپالا»، درباره تطهیر انسان، عشق و زایندگی و راندن نیروی‌های اهریمنی با استفاده از آب و آتش (دو نیروی متضاد طبیعت) است. اسلاوهای باستان این آیین را در بلندترین روز سال (انقلاب تابستانی) جشن می‌گرفتند. روزی که خورشید بیشتر از همه روزهای دیگر به
روزی که خورشید بیشتر از همه روزهای دیگر به زمین می‌تابد. با ورود مسیحیت ارتودوکس به روسیه (حدود هزار سال پیش) این جشن با روز «یحیی تعمید دهنده» (یوحنا) آمیخته شد و امروزه، با چند روز جا به جایی، در ۱۵ تیرماه (۶ ژوئیه) برگزار می‌شود. تاریخچه. اعتقاد بر این است که در این روز، طبیعت نیروی شفا‌دهنده پیدا می‌کند. درختان با خش خش برگ‌هایشان با هم حرف می‌زنند و حیوانات با هم صحبت می‌کنند. حتی علف‌ها نیروهای جادویی پیدا می‌کنند. مردم و به خصوص دخترها، صبح خیلی زود بیدار می‌شوند و پای برهنه در طبیعت قدم می‌زنند تا
بیدار می‌شوند و پای برهنه در طبیعت قدم می‌زنند تا شبنم شفا‌دهنده به پایشان بخورد. در این روز همه باید تنی به آب بزنند و شنا کنند. بعد به دنبال جمع‌آوری گیاهان درمانی می‌روند. دخترها، از ۱۲ گل و گیاه مختلف دسته گل درست کرده و روی سرشان می‌گذارند. هوا که روی به تاریکی می‌رود، خرمن آتش برپا می‌کنند و دور آتش، دست به دست هم داده و آواز می‌خوانند و می‌رقصند. زوج‌های دختر و پسر دست هم را می‌گیرند و از روی آتش می‌پرند. این یک جور «آزمون آتش» است. اگر بتوانند با هم، بدون این که دستشان از هم جدا شود بپرند، با هم
هم، بدون این که دستشان از هم جدا شود بپرند، با هم ازدواج می‌کنند و زندگی‌شان دوام می‌آورد. هر چه بلندتر بپرند، خوشبخت‌تر می‌شوند. اگر دستشان از هم جدا بشود، در زندگی هم از هم جدا می‌شوند. بعد از پایان رقص و آواز، خرمن آتش را داخل آب می‌اندازند و به سمت آب می‌روند. دخترها هم، چند شمع داخل دسته گل روی سرشان گذاشته و به آب روان می‌سپارند. اگر دسته گل غرق شود، یعنی جدایی در مسیر عشقی. اگر روی آب بماند، یعنی مراسم عروسی در راه است. اگر به خشکی برگردد، یعنی در سال آینده تنها می‌مانند. سنت دیگر در این شب، گرفتن
آینده تنها می‌مانند. سنت دیگر در این شب، گرفتن فال با موم مذاب شمع است. شمع را بر می‌گردانند و موم مذاب را داخل ظرفی از آب سرد می‌ریزند و از روی شکل موم سرد شده، درباره آینده‌شان حدس و گمان می‌زنند و خیالبافی می‌کنند. فال شمع فقط مختص به این شب نیست و در مناسبت‌های مختلف مرسوم است. این شب، هیچ‌کس نمی‌خوابد. بعد از آب تنی و آتش بازی و فال دسته گل و شمع و رقص و پایکوبی، دخترهای مجرد دل به جنگل می‌زنند. پسرها هم پشت سرشان. به دنبال «گل سرخس»! اعتقاد بر این است که سرخس (که اساساً گل نمی‌دهد) در این شب گل قرمز
که سرخس (که اساساً گل نمی‌دهد) در این شب گل قرمز رنگی می‌دهد که هر کس آن گل را پیدا کند، به رمز و رموز تمام عالم دسترسی پیدا کرده و به خوشبختی ابدی می‌رسد. حتی زبان حیوانات را یاد می‌گیرد. اما نیروهای جادویی و اهریمنی محافظ این گل هستند و خوشبختی حاصل از یافتن آن، به کسی نرسیده! در واقع، یکی از دلایل آبتنی و رقص و پایکوبی برهنه و به دل جنگل زدن دختر و پسرها، جدای باور به تطهیر روح و بدن انسان، بهانه‌ای است برای این که دختر و پسرها از هم دلبری کنند و جرقه ازدواج زده شود. درباره ریشه کلمه «ایوان کوپالا»
ازدواج زده شود. درباره ریشه کلمه «ایوان کوپالا» نظرات مختلفی مطرح است. بعضی‌ها می‌گویند که «کوپالا» همان «کیوپید» اسلاو‌هاست. «کیوپید» خدای عشق و شهوت در اساطیر رومی است. همان پسربچه کوچکی که نماد روز ولنتاین است. بعضی‌ها می‌گویند که «کوپالا» از کلمه «کوپات» روسی به معنی «آب تنی دادن» آمده است. «ایوان» هم همان «یحیی تعمید دهنده» (یوحنا) است. گروه دیگری می‌گویند این جشن ریشه در آیین زرتشتی دارد و ایوان، همان زرتشت است. کوپالا هم از کلمه یال و کوپال به معنای تنومند آمده. یعنی جشن «زرتشت تنومند»
روبی کیلر (؛ – ) یک هنرپیشه، خواننده، و رقصنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۳ تا ۱۹۸۹ میلادی فعالیت می‌کرد. فیلم‌شناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به خیابان ۴۲، جشن فوتلایت، راه لاس زدن اشاره کرد.
جرج برنت (؛ – ) بازیگر اهل ایرلند بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "ازدواج آخر هفته"، "قیمت خرید"، "خیابان ۴۲"، "جزبل"، "پیروزی سیاه"، "دروغ بزرگ"، "پُر مشغله" و "فصل باران آمد" اشاره کرد.
دروزی‌های اسرائیل، اقلیت دینی عرب‌تباری هستند که در اسرائیل زندگی می‌کنند. و عربی زبان مادری آنها میباشد. دروزی‌گرایی، دین قومی دروزی‌ها، از اسماعیلیه (شاخه‌ای از تشیع) ریشه گرفته است، اما دروزی‌ها خود را مسلمان نمی‌دانند. دروزی‌های اسرائیلی به زبان عربی به‌صورت بومی سخن می‌گویند؛ بر اساس نظرسنجی‌ای که مرکز پژوهشی پیو (Pew Research Center) در سال ۲۰۱۷ انجام داد، اکثریت دروزی‌های اسرائیل از نظر قومی نیز خود را عرب معرفی می‌کنند. اسرائیل پس از سوریه و لبنان، دارای سومین جمعیت بزرگ دروزی در جهان است. داده‌های
سومین جمعیت بزرگ دروزی در جهان است. داده‌های نظرسنجی نشان می‌دهد که دروزی‌های اسرائیل، هویت خود را ابتدا به‌عنوان دروزی (از نظر دینی)، در درجه دوم به‌عنوان عرب (از نظر فرهنگی و قومی) و در درجه سوم به‌عنوان اسرائیلی (از نظر شهروندی) اولویت‌بندی می‌کنند. اقلیتی کوچک از آن‌ها خود را فلسطینی می‌دانند که این موضوع آن‌ها را از اکثریت دیگر شهروندان عرب اسرائیل که عمدتاً خود را فلسطینی می‌دانند، متمایز می‌سازد. تاریخ دُروزی‌ها در خاورمیانه. دروزی‌ها خودشان خود را «الموحّدون» به معنای «یکتاپرستان» می‌نامند یک جامعه
به معنای «یکتاپرستان» می‌نامند یک جامعه مذهبی اسرارآمیز و یکتاپرست هستند که عمدتاً در سوریه، لبنان، اسرائیل و اردن یافت می‌شوند. دین دروزی ترکیبی از عناصری از اسماعیلیه، گنوسیسم، نئوپلاتونیسم و دیگر فلسفه‌ها است. دروزی‌ها خود را «اهل التوحید» یا «الموحّدون» به معنای «یکتاپرستان» می‌نامند. امین طریف تا زمان مرگش در ۱۹۹۳، رهبر مذهبی برجسته این جامعه بود. در تاریخ، رابطه بین دُروزی‌ها و مسلمانان معمولاً با آزار و اذیت شدید همراه بوده است. دین دروزی اغلب به‌عنوان شاخه‌ای از اسماعیلیه طبقه‌بندی می‌شود. هرچند
شاخه‌ای از اسماعیلیه طبقه‌بندی می‌شود. هرچند این دین در اصل از اسلام اسماعیلی سرچشمه گرفته است، بیشتر دروزی‌ها خود را مسلمان نمی‌دانند و پنج رکن اسلام را نمی‌پذیرند. دروزی‌ها به‌طور مکرر توسط رژیم‌های مسلمان مختلف مانند خلافت فاطمی شیعی، امپراتوری عثمانی سنی و ایالت مصر آزار و اذیت شده‌اند. آزار و اذیت دروزی‌ها شامل کشتارها، تخریب خانه‌های عبادت دروزی‌ها و مکان‌های مقدس و اجبار به تغییر دین به اسلام بوده است. این کشتارها در روایت دروزی‌ها به‌عنوان تلاش‌هایی برای از بین بردن کل جامعه تلقی می‌شود. رابطه بین
برای از بین بردن کل جامعه تلقی می‌شود. رابطه بین دروزی‌ها و یهودیان جنجالی بوده است. مطالب ضد یهودی (ضد سامی) در ادبیات دروزی وجود دارد، مانند در رسالات حکمت؛ به‌عنوان مثال، در یک رساله که به یکی از بنیان‌گذاران دروزی‌ها، بهاالدین المقدنی، نسبت داده می‌شود، به یهودیان اتهام قتل پیامبران مقدس زده شده است. از سوی دیگر، بنیامین تودلا، یک مسافر یهودی از قرن ۱۲، اشاره کرده است که دروزی‌ها روابط تجاری خوبی با یهودیان نزدیک خود داشتند و طبق گفته او، این به‌دلیل علاقه دروزی‌ها به مردم یهودی بود. با این حال،
علاقه دروزی‌ها به مردم یهودی بود. با این حال، یهودیان و دروزی‌ها از هم جدا زندگی می‌کردند، جز در چند شهر مختلط مانند دیرالکمار و پکیعین. اختلافات بین دروزی‌ها و یهودیان در طول کشمکش‌های قدرت دروزی‌ها در کوه لبنان رخ داد، که در آنجا، یهودیان در شهرهای جلیل مانند صفد و طبریه در سال ۱۶۶۰ توسط دروزی‌ها تخریب شدند. در طول شورش دروزی‌ها علیه حکومت ابراهیم پاشا از مصر، جامعه یهودی در صفد در اوایل ژوئیه ۱۸۳۸ توسط شورشیان دروزی مورد حمله قرار گرفت. خشونت علیه یهودیان شامل غارت خانه‌های آن‌ها و بی‌حرمتی به
یهودیان شامل غارت خانه‌های آن‌ها و بی‌حرمتی به کنیسه‌هایشان بود. دروزی‌ها در اسرائیل در کوه کرمل، جنوب حیفا، و در جلیل زندگی می‌کنند. سکونت دروزی‌ها در کوه کرمل نسبتاً جدید است، هرچند زمان دقیق آن هنوز مشخص نیست. پژوهشگران به یک سنت اشاره می‌کنند که می‌گوید آن‌ها پس از سقوط خاندان معن که در لبنان مستقر بود، در عِصْفِیَة ساکن شدند. جمعیت دالیة الکرمل از پناهجویانی تشکیل شده که از حلب به این منطقه در اوایل قرن نوزدهم رسیدند. سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین نشان می‌دهد که ۷٬۰۲۸ دروزی در فلسطین تحت قیومیت بریتانیا زندگی
۷٬۰۲۸ دروزی در فلسطین تحت قیومیت بریتانیا زندگی می‌کردند (۱۱ نفر در منطقه جنوبی، ۸ نفر در اورشلیم-یافا، ۳ نفر در سامره و ۷٬۰۰۶ نفر در منطقه شمالی). سرشماری ۱۹۳۱ افزایش جمعیت دروزی‌ها را نشان می‌دهد، با ۹٬۱۴۸ دروزی (۴ نفر در منطقه جنوبی، ۲۸ نفر در منطقه اورشلیم و ۹٬۱۱۶ نفر در منطقه شمالی). روابط با یهودیان در دولت مستقل اسرائیل. در سال ۱۹۴۸، بسیاری از دُروزی‌ها به‌طور داوطلبانه به ارتش اسرائیل پیوستند و هیچ یک از روستاهای دروزی تخریب یا به‌طور دائمی رها نشد. از زمان تأسیس کشور اسرائیل، دروزی‌ها همبستگی خود
از زمان تأسیس کشور اسرائیل، دروزی‌ها همبستگی خود را با اسرائیل نشان داده‌اند و خود را از رادیکالیسم عربی و اسلامی دور نگه داشته‌اند. شهروندان دروزی اسرائیل در نیروهای دفاعی اسرائیل خدمت می‌کنند. شراکت یهودیان و دروزی‌ها اغلب به عنوان «پیمان خون» یاد می‌شود، که به معنای اشتراک در بار نظامی مشترک برای حفظ امنیت کشور است. از سال ۱۹۵۷، دولت اسرائیل به‌طور رسمی دروزی‌ها را به عنوان یک جامعه مذهبی مستقل به رسمیت شناخت، و آن‌ها به عنوان یک گروه قومی متمایز در ثبت‌های آماری وزارت کشور اسرائیل تعریف می‌شوند. از سوی
آماری وزارت کشور اسرائیل تعریف می‌شوند. از سوی دیگر، اداره مرکزی آمار اسرائیل دروزی‌ها را در سرشماری‌ها در رده عرب‌ها قرار می‌دهد. دروزی‌های اسرائیلی خود را مسلمان نمی‌دانند و دین خود را مستقل و جدا از اسلام می‌پندارند. در مقایسه با مسلمانان و مسیحیان اسرائیلی، دروزی ها تاکید کمتری بر هویت عربی دارند و بیشتر خودرا به عنوان اسرائیلی معرفی می‌کنند و می‌شناسند. خدمت وظیفه نظامی و شراکت دُروزی‌های در امور سیاسی کشور اسرائیل. دروزی‌های اسرائیل در هر دو عرصه نظامی و سیاسی نقش برجسته‌ای دارند و از زمان تأسیس کشور
و سیاسی نقش برجسته‌ای دارند و از زمان تأسیس کشور اسرائیل در ۱۹۴۸ در ارتش و سیاست این کشور مشارکت کرده‌اند. پس از تأسیس اسرائیل، دولت خدمت اجباری برای مردان دروزی را الزامی کرد. از سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۶، جامعه دروزی در اسرائیل یک جنبش مقاومت علیه این سیاست به نام "جنبش خدمت اجباری" راه‌اندازی کرد. امین طریف، رهبر روحانی جامعه دروزی در آن زمان، به شدت با خدمت اجباری نظامی مخالف بود. در سال ۱۹۵۳، او تهدید به تکفیر کرد برای هر دروزی که به‌طور داوطلبانه به ارتش اسرائیل بپیوندد و زنان دروزی را برای مقاومت در
اسرائیل بپیوندد و زنان دروزی را برای مقاومت در برابر خدمت اجباری برای فرزندانشان بسیج کرد. شیخ طریف همچنین از تأسیس ازدواج‌های مربوط به سربازان خودداری کرد و خدمت اجباری را تهدیدی برای شهرت و ارزش‌های جامعه دروزی می‌دانست. بر خلاف این دیدگاه، جناح دیگری در داخل جامعه دروزی برای همکاری کامل با اسرائیلی‌ها از جمله حمایت از خدمت اجباری، از خود حمایت نشان داد. رهبران برجسته این دیدگاه شامل صلاح‌حسن حنیفه و لبیب حسین ابو روکان بودند. دولت اسرائیل توانست از اختلافات در داخل جامعه دروزی در مورد خدمت اجباری
اختلافات در داخل جامعه دروزی در مورد خدمت اجباری بهره‌برداری کند، به‌ویژه در سال ۱۹۵۴، زمانی که اخبار سرکوب سلطان الاترش و پسرش توسط رئیس‌جمهور سوریه، آدیب شیشاکلی، به جوامع دروزی در السویدا رسید. در سال ۲۰۰۹، پنج نماینده دروزی در کنست (پارلمان اسرائیل) انتخاب شدند تا در کنست ۱۸ خدمت کنند که تعداد زیادی نسبت به جمعیت آن‌ها به‌حساب می‌آید. ردا منصور، شاعر، تاریخ‌نگار و دیپلمات دروزی، توضیح داد: "ما تنها اقلیت غیر یهودی هستیم که به خدمت نظامی فراخوانده می‌شویم و درصد بالاتری از اعضای ما در واحدهای رزمی و
و درصد بالاتری از اعضای ما در واحدهای رزمی و به‌عنوان افسر نسبت به خود یهودیان داریم. بنابراین، ما به‌عنوان جامعه‌ای بسیار ملی‌گرا و میهن‌پرست در نظر گرفته می‌شویم." در سال ۱۹۷۳،آمال ناصرالدین، یک فعال دروزی، دایره دروزی صهیونیستی را تأسیس کرد. هدف این گروه تشویق دروزی‌ها به حمایت کامل و بی‌قید و شرط از دولت اسرائیل بود. این جنبش در پی ارتقاء همبستگی جامعه دروزی با اسرائیل و ترویج حمایت از سیاست‌های صهیونیستی در میان دروزی‌ها بود. امروزه، هزاران دروزی اسرائیلی عضو جنبش‌های دروزی صهیونیستی هستند و به‌طور
عضو جنبش‌های دروزی صهیونیستی هستند و به‌طور فعال در حمایت از دولت اسرائیل مشارکت دارند. در سال ۲۰۰۷، نبیه ادین، شهردار کیسره‌سومی، پیشنهاد قانون اساسی "چندفرهنگی" که توسط سازمان عربی اسرائیلی عداله مطرح شده بود را رد کرد. او گفت: "دولت اسرائیل یک دولت یهودی است و همچنین یک دولت دموکراتیک که بر اصول برابری و انتخابات تأکید دارد. ما هر چیزی را که سازمان عداله درخواست کرده رد می‌کنیم." به‌گفته‌ی او، سرنوشت دروزی‌ها و چرکسی‌ها در اسرائیل با سرنوشت این کشور پیوند خورده است. وی اظهار داشت: "این یک پیمان خون است،
خورده است. وی اظهار داشت: "این یک پیمان خون است، و پیمان زندگی است. ما نمی‌خواهیم از تغییرات اساسی در ماهیت این دولت که پیش از تأسیس آن سرنوشت‌های خود را به آن پیوند داده‌ایم، حمایت کنیم." تا سال ۲۰۰۵، حدود ۷,۰۰۰ عضو ثبت‌شده در جنبش دروزی صهیونیستی وجود داشت. در سال ۲۰۰۹، این جنبش کنفرانس جوانان دروزی صهیونیستی را برگزار کرد که با حضور ۱۷۰۰ شرکت‌کننده برگزار شد. این رویدادها نشان‌دهنده رشد و گسترش حمایت دروزی‌ها از اسرائیل و تعهد آنها به ادامه همکاری با دولت اسرائیل است. جنبش دُروزی صهیونیستی نمادی از
دولت اسرائیل است. جنبش دُروزی صهیونیستی نمادی از همبستگی عمیق‌تر جامعه دروزی با اسرائیل است و به عنوان یک تلاش برای مشارکت فعال در آینده سیاسی و اجتماعی کشور شناخته می‌شود. وضعیت دروزها در بلندی های جولان. جمعیت دروزی در بلندی‌های جولان تحت اشغال اسرائیل وضعیت پیچیده و خاصی دارد. پس از آنکه اسرائیل بلندی‌های جولان را در جنگ شش روزه در سال ۱۹۶۷ از سوریه تصرف کرد، جامعه دروزی این منطقه تحت کنترل اسرائیل قرار گرفتند، اما برخلاف دروزی‌های سایر مناطق اسرائیل، تابعیت اسرائیلی دریافت نکردند. در عوض، دروزی‌های
تابعیت اسرائیلی دریافت نکردند. در عوض، دروزی‌های جولان به عنوان "مقیمان دائم" اسرائیل شناخته شدند که به آن‌ها برخی حقوق اعطا شد، اما نه شهروندی کامل. بسیاری از دروزی‌های جولان وفاداری خود را به سوریه ابراز کرده‌اند و همچنان سوریه را سرزمین مادری خود می‌دانند. با این حال، دولت اسرائیل تلاش‌هایی برای ادغام دروزی‌های جولان در سیستم اسرائیلی انجام داده است، از جمله ارائه خدمات بهداشتی، آموزشی و زیرساختی اسرائیلی. با این حال، آغاز جنگ داخلی سوریه و کشتار اقلیت‌های دروزی توسط رژیم سوریه باعث تغییر گرایش و
دروزی توسط رژیم سوریه باعث تغییر گرایش و وفاداری آن‌ها به سوی اسرائیل شد. در اوایل دهه ۲۰۲۰، افزایش قابل توجهی در درخواست‌ها برای دریافت تابعیت اسرائیلی در میان دروزی‌های بلندی‌های جولان مشاهده شد.
ادی اندرسن (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. مرگ. اندرسون بر اثر بیماری قلبی در 28 فوریه 1977 در خانه و بیمارستان فیلم و تلویزیون کشور در لس آنجلس درگذشت.
ترزا هریس (؛ – ) یک هنرپیشه، و رقصنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۹ تا ۱۹۵۸ میلادی فعالیت می‌کرد. فیلم‌شناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به مراکش، جزبل، ارواسمیت، تهدید، چرندیات، شکوفه در غبار، معجزه در خیابان ۳۴ام، ترانه ۱۹۳۶ برادوی اشاره کرد.
ریچارد جانسون (؛ زادهٔ - درگذشته ) بازیگر، نویسنده و تهیه‌کننده فیلم اهل کشور انگلستان بود. وی در پی ابتلاء به بیماری، در بیمارستانی در محله چلسی لندن درگذشت فیلم‌شناسی. از فیلم‌هایی که ریچارد جانسون در آن نقش داشته است می‌توان به "ساحره عاشق"، "موسی قانون‌گذار"، "پسری در پیژامه راه‌راه"، ""، "بانو جین"، "ژولیوس سزار"، "پرش!"، "خیانتکار"، "مسیر خطر"، "رودخانه تمساح بزرگ"، "جزیره مردان ماهی‌نما"، "خاطرات لاک‌پشت" و "خارطوم" اشاره کرد. وی همچنین در چند مجموعه تلویزیونی از جمله «لوییس» و «شاهد ساکت» ایفای نقش
تلویزیونی از جمله «لوییس» و «شاهد ساکت» ایفای نقش کرده بود.
مایکل هوردِرن (؛ – ) هنرپیشه و صدا پیشه اهل کشور بریتانیا بود. وی زادهٔ شهر برکهمستد بود. او بین سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۹۴ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به کلئوپاترا، گاندی، بری لیندون، چنگیز خان، یک هزار روز از آن، بانو جین، ال سید، آدم‌های خیلی مهم، خرطوم، آیوانهو، شرلوک هلمز جوان، نیروی عظیم و پدینگتون اشاره کرد.
هیو ویلیامز (؛ – ) بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس اهل بریتانیا با اصالت ولزی بود. نام اصلی وی هیو آنتونی گلَنمور ویلیامز بود. این هنرمند بازیگر نقش اول فیلم‌های بریتانیایی در دههٔ ۳۰ میلادی بود.از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "بلندی‌های بادگیر"، "جنایت بی‌نقص" و "خارطوم" اشاره کرد.
آلن تیلوِرن (؛ – ) هنرپیشه و صداپیشهٔ اهل کشور بریتانیا بود. وی به ایفای نقش شخصیت‌های خشن شهرت داشت. وی در سال ۱۹۱۸ در لندن زاده شد. خانواده‌اش یهودی و اصالت لیتوانیایی داشتند. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به چه کسی برای راجر رابیت پاپوش دوخت؟، عشق و مرگ و خرطوم اشاره کرد. وی در سال ۲۰۰۳ و بر اثر مرگ طبیعی درگذشت.
حوزه شنگن یا منطقه شنگن به ۲۹ کشور اروپایی گفته می‌شود که قانون کنترل گذرنامه در بدو ورود را برای شهروندان این منطقه حذف کرده‌اند. در مورد بین‌الملل نیز با گرفتن ویزا هرکدام از کشورهای این منطقه، می‌توان به دیگر کشورها نیز بدون نیاز به ویزا تازه، سفر نمود. بعدها نام این منطقه به پیمان شنگن تغییر یافت. در حوزه شنگن، حرکت و مبادله هر نوع کالا، اطلاعات، پول و افراد، به شرط قانونی بودن، جایز و بدون هرگونه ملاحظات گمرکی خواهد بود. این پیمان‌نامه در سال ۱۹۸۵ و بین پنج کشور اروپایی منعقد شد. کرواسی از آغاز سال
بین پنج کشور اروپایی منعقد شد. کرواسی از آغاز سال ۲۰۲۳ وارد حوزه شنگن شده است. بلغارستان و رومانی در ۳۱ مارس ۲۰۲۴ به حوزه شینگن پیوستند و به عنوان جدیدترین اعضای این پیمان شناخته شدند. منطقه شینگن دارای بیش از ۴۵۰ میلیون نفر جمعیت و مساحت ۴٬۵۹۵٬۱۳۱ کیلومتر مربع (۱٬۷۷۴٬۱۹۰ مایل مربع) است. روزانه حدود ۱٫۷ میلیون نفر از مرزهای داخلی اروپا برای کار رفت و آمد می‌کنند و در برخی مناطق این افراد یک سوم نیروی کار را تشکیل می‌دهند. هر سال در مجموع ۱٫۳ میلیارد عبور از مرزهای شنگن وجود دارد. ۵۷ میلیون گذرگاه به دلیل
مرزهای شنگن وجود دارد. ۵۷ میلیون گذرگاه به دلیل حمل و نقل کالا از طریق جاده است که ارزش آن ۲٫۸ تریلیون یورو در سال است. کاهش هزینه تجارت به دلیل شینگن از ۰٫۴۲٪ تا ۱٫۵۹٪ بسته به جغرافیا، شرکای تجاری و سایر عوامل متغیر است. کشورهای خارج از منطقه شنگن نیز از این مزیت برخوردارند. کشورهای منطقه شنگن کنترل مرزی با کشورهای غیر شنگن را تقویت کرده‌اند. شرایط. تمامی کشورهای عضو دارای سیاستی مدون و همسان در مورد مرز هوایی، روادید، عملیات و همکاری پلیس و حریم خصوصی اطلاعاتی دارند. با در نظر گرفتن اهداف سفر، ویزای عادی
دارند. با در نظر گرفتن اهداف سفر، ویزای عادی شینگن به چهار نوع C ,B، A و D تقسیم می‌شود. نگارخانه. ویزای شنگن. ویزای شینگن یک نوع ویزای اقامت کوتاه است که به شخص اجازه سفر به کشورهای عضو توافق‌نامه منطقه شینگن داده می‌شود و هر اقامت می‌تواند تا ۹۰ روز برای اهداف گردشگری یا تجاری صورت گیرد. این ویزا به عنوان رایج‌ترین ویزا در اتحادیه اروپا شناخته می‌شود و دارنده را قادر می‌سازد که آزادانه در کشورهای عضو، که ۲۹ کشور هستند، تردد داشته باشد و هیچ گونه کنترل مرزی برای آن‌ها وجود ندارد. ویزای شنگن یک ویزای موقت
برای آن‌ها وجود ندارد. ویزای شنگن یک ویزای موقت است و برای افرادی که قصد تحصیل یا کار را در منطقه شنگن دارند ویزای مناسبی نیست زیرا روادید شنگن اجازه اقامت حداکثر ۹۰ روز طی هر ۱۸۰ روز در منطقه شنگن را می‌دهد. به عبارتی صرف نظر از اینکه فرد چه نوع از ویزا از نظر کاربردی یا تعداد ورود و خروج و حتی اعتبار ویزا را دارد، اجازه ندارد در هر ۱۸۰ روز بیشتر از ۹۰ روز را داخل منطقه شنگن حضور داشته باشد. به عبارتی شما اگر ویزای ۵ ساله با اجازه ورود و خروج نامحدود از منطقه شنگن را نیز داشته باشید، هم‌چنان شما بایستی
منطقه شنگن را نیز داشته باشید، هم‌چنان شما بایستی قانون ۹۰/۱۸۰ را رعایت کنید. این ویزا برای افراد غیر اروپایی که بخواهند به کشورهای عضو اتحادیه اروپا، حوزه اقتصادی اروپا، سوئیس یا قبرس وارد شوند مورد استفاده قرار می‌گیرد. حوزه شنگن شامل ۲۵ کشور عضو اتحادیه اروپا و چهار کشور غیر عضو ایسلند، لیختن‌اشتاین، نروژ و سوئیس می‌شود. قبرس هنوز عضوی از شنگن نیست، اما قوانین ویزای این کشور نیز با تبعیت از قوانین ویزای شنگن وضع شده است. بلغارستان و رومانی جدیدترین اعضای پیمان شنگن هستند. با در نظر گرفتن اهداف سفر،
پیمان شنگن هستند. با در نظر گرفتن اهداف سفر، ویزای عادی شنگن به چهار نوع C, B، A و D تقسیم می‌شود. کرواسی از اول سال ۲۰۲۳ و بلغارستان و رومانی از آخر مارس ۲۰۲۴ با موافقیت سایر اعضا عضو شینگن شدند.
مارگارت ارلی (; – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. فیلم‌شناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "در صحنه" (۱۹۳۷) و "جزبل" (۱۹۳۸) اشاره کرد.
«تارزان و شهر گمشده» () یک فیلم ماجرایی و فانتزی به کارگردانی کارل شنکل است که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد. این فیلم در آفریکای جنوبی تصویربرداری شد و پس از اکران، بازخوردهای منفی منتقدان را در پی داشت. تنها بازخورد مثبت فیلم، مربوط به «لارنس فن گلدر» از روزنامه نیویورک تایمز بود که جنبهٔ سرگرم‌کنندهٔ فیلم را ستود. خلاصه داستان. در سال ۱۹۱۳، شب قبل از مراسم ازدواج جین پورتر با جان کلیتون دوم (که با نام تارزان شناخته می‌شود و به نوعی یک چهره مشهور است) داماد، رویایی نگران‌کننده از سرزمین دوران کودکی خود می‌بیند که
نگران‌کننده از سرزمین دوران کودکی خود می‌بیند که در خطر است. نیجل ریونز، کاوشگر تحصیلکرده و جویای گنج، در جستجوی شهر افسانه‌ای اوپار است تا گنجینه‌های باستانی آن را غارت کند و نیروهای خطرناکی را آزاد نماید. با ناراحتی و سردرگمی جین، کلیتون عازم آفریقا می‌شود تا کمک کند. او در آنجا با شامانی به نام موگامبه ملاقات می‌کند که روستایش توسط گروه ریونز غارت شده تا کلیدی برای ورود به اوپار پیدا کنند. همانطور که تلاش‌های تارزان برای متقاعد کردن ریونز به بازگشت با شکست مواجه می‌شود، جین تصمیم می‌گیرد نامزدش را دنبال
مواجه می‌شود، جین تصمیم می‌گیرد نامزدش را دنبال کند. اگرچه تارزان از دیدن او خوشحال است، اما حالا باید هم از جین محافظت کند و هم سعی کند ریونز و مردانش را از ادامه سفرشان بازدارد. در این ماجراجویی پرمخاطره، تارزان بین عشق به جین و وظیفه‌اش برای محافظت از سرزمین مادری خود گیر افتاده است. او باید هم از رازهای باستانی اوپار محافظت کند و هم جلوی نیجل ریونز را بگیرد قبل از اینکه قدرت‌های تاریک اوپار آزاد شوند و فاجعه‌ای به بار آورند. واکنش منتقدان. این فیلم عمدتاً با نقدهای منفی مواجه شد و منتقدان به کیفیت
عمدتاً با نقدهای منفی مواجه شد و منتقدان به کیفیت پایین تولید، جلوه‌های ویژه و فیلمنامه آن اشاره کردند. در وبسایت راتن تومیتوز، این فیلم با استناد به ۱۸ نقد، امتیاز تأیید ۶٪ را کسب کرده است. یک نقد مثبت از سوی روزنامه نیویورک تایمز منتشر شد که در آن لارنس ون گلدر، منتقد سینما، این اثر را "یادآور فیلم‌های ماجراجویانه بعدازظهرهای شنبه در لوکیشن‌های عجیب و غریب که معمولاً در استودیوهای هالیوودی ساخته می‌شدند" توصیف کرد و افزود: "فیلم با سرعت خوبی پیش می‌رود؛ از شیرها و فیل‌ها و مارهای کبری می‌گذرد و به شهر
از شیرها و فیل‌ها و مارهای کبری می‌گذرد و به شهر اوپار و معبد توهمات، تونل‌ها و تله‌هایش می‌رسد و در نهایت به رویارویی اجتناب‌ناپذیر و رضایتبخش ختم می‌شود." عملکرد گیشه. این فیلم همزمان با اکران فیلم The Big Hit به روی پرده رفت و با فروش ۱ میلیون دلاری در رده دوازدهم باکس آفیس قرار گرفت. در نهایت، مجموع فروش آن تنها به ۲ میلیون دلار رسید که آن را به یک شکست تجاری تبدیل کرد.
علی‌اکبر قربانی (زادهٔ ۱ اردیبهشت ۱۳۵۰) آهنگساز و عضو شورای فنی ارکستر ملی ایران است. از آثار او می‌توان به "سوئیت سمفونیک معراج" و "خاک مهر آیین" و تألیف کتاب "ارکستراسیون به زبان ساده" اشاره کرد. زندگی‌نامه. علی‌اکبر قربانی موسیقی را از کودکی با فراگیری نوازندگی تمبک، سه تار، سنتور و پیانو آغاز کرد و دروس مختلف آهنگسازی از جمله هارمونی، کنترپوان، ارکستراسیون و فرم را نزد فرهاد فخرالدینی فرا گرفت. از اساتیدی که قربانی نزد آن‌ها موسیقی را فراگرفته می‌توان از فرهاد فخرالدینی و خیام میرزا زاده (استاد آهنگسازی
فرهاد فخرالدینی و خیام میرزا زاده (استاد آهنگسازی از کنسرواتوار باکو) را نام برد. همچنین با شرکت در مستر کلاس‌های رهبری ارکستر کریستین شولتز (Christian Schulz؛ رهبر ارکستر از اتریش) از تجربه‌های وی نیز بهره‌مند شد. قربانی همکاری‌اش با ارکستر ملی ایران را با ارکستراسیون چند قطعه آذربایجانی آغاز نمود و بعدها با تنظیم قطعاتی از موسیقی ایرانی فعالیتش را ادامه داد.