payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از دیگر گونه‌های نوآوری تدریجی، معماری یا تکاملی است، اما هنگامی که در بازار مستقر می‌شود، نفوذ بسیار سریع‌تر و درجه تأثیر بالاتری بر بازارهای تثبیت‌شده دارد. فراتر از کسب‌وکار و اقتصاد، نوآوری‌های تحول‌آفرین را می‌توان برای ایجاد تحول در سامانه‌های پیچیده، از جمله جنبه‌های اقتصادی و مرتبط با کسب‌وکار، نیز درنظر گرفت. از طریق شناسایی و تجزیه و تحلیل سامانه‌ها برای نقاط احتمالی مداخله، می‌توان تغییراتی را طراحی کرد که بر مداخلات تحول‌آفرین متمرکز باشند.
نادانی گونه‌ای ناآگاهی و نبودِ دانش است. نادان، صفتی برای توصیفِ فردی است که "آگاه نیست" و به ویژه برای توصیفِ افرادی که به عمد، اطلاعاتِ مهم یا حقایق را نادیده می‌انگارند یا به آنها بی اعتنا هستند بکار گرفته می‌شود. گونه‌ها. برای تمایز میانِ "آگاهی به ناآگاهی" و "آگاهی به آگاهی"؛ می‌توان ناآگاهی را به دوگونهٔ "مطلق (بسیط)" و "مرکّب" بخش نمود. "جهلِ بسیط" آن است که انسان چیزی را نمی‌داند ولی خودش هم "می‌داند که نمی‌داند"، در این حالت ممکن است در مقامِ "کسبِ داناییِ آن" برآید. دانم که ندانم. "دانم که ندانم"
داناییِ آن" برآید. دانم که ندانم. "دانم که ندانم" گفتاوردی مشهور از سقراط فیلسوف یونانی است. نفی امکانِ کسبِ معرفت به‌وسیلهٔٔ آدمی. یکی از معانی که از این جمله برداشت شده‌است، این است که انسان هرگز نمی‌تواند چیزی را به یقین بداند. پرسشی که اینجا مطرح می‌شود اینست که "اگر هیچ چیز نمی‌تواند بداند، پس چگونه می‌داند که هیچ چیز نمی‌داند؟" برخی این تعبیر را باعنوانِ "پارادوکس سقراط" که گونه‌ای پارادوکس دروغگو می‌باشد، برشمرده‌اند. اما حالتِ دیگر اینست که گفته شود منظور سقراط این بوده که انسان هرگز نمی‌تواند چیزی
منظور سقراط این بوده که انسان هرگز نمی‌تواند چیزی راجع به "جهانِ خارج" را به "یقین" بداند، امّا از احوالات درونی خود به یقین می‌تواند معرفت یابد؛ پس می‌تواند بگوید که راجع به "جهانِ خارج" به یقین چیزی نمی‌داند و تناقضی پیش نمی‌آید. ناچیز شمردنِ معرفتِ بدست‌آمدهٔ آدمی. تعبیرِ دیگری که از سخنِ سقراط ممکن است، این است که منظور او این بوده که او علمِ ناچیزی دارد، آن‌قدر ناچیز که در برابر مجهولاتِ او این علم، صفر است. چنان‌که در شرحِ محاکمهٔ سقراط آمده که سقراط می‌گوید که یک‌بار از معبد دلفی دربارهٔ داناترین
می‌گوید که یک‌بار از معبد دلفی دربارهٔ داناترین افراد پرسیده‌اند و پاسخ آمده که از سقراط داناتر نیست. سقراط خود از این بابت مبهوت و متحیّر است؛ زیرا او می‌داند که دانشی ندارد؛ و خدا نیز ممکن نیست دروغ بگوید. او سرانجام به این نتیجه می‌رسد که «فقط خدا داناست.» با این حساب، چرا خدا سقراط را داناترینِ آدمیان دانسته‌است؟ سقراط این‌گونه پاسخ می‌دهد که منظور خدا شخصِ سقراط نیست، بلکه خدا نامِ سقراط را از برای نمونه به کار برده‌است. مانندِ اینکه بگوید «کسی داناست که مانند سقراط بداند که دانایی‌اش هیچ ارزشی
که مانند سقراط بداند که دانایی‌اش هیچ ارزشی ندارد.» ندانم که ندانم. "ندانم که ندانم" یا "جهلِ مرکب" آن است که "انسان نمی‌داند و نمی‌داند که نمی‌داند" و مثلاً به خاطرِ غرور، "فکر می‌کند که می‌داند". جهلِ مرکب یا "نادانی به نادانی" (ندانم که ندانم) گونه‌ای از نادانی است که "شخص به نادانیِ خود، آگاه نیست و خود را آگاه می‌پندارد" و از همین روی، به دنبالِ برطرف کردنِ نادانیِ خود نیز نخواهد رفت؛ زیرا که علم به نادانی است که انسان را به سوی برطرف کردنِ نادانیِ خود می‌کشاند. جملات زیر اشاره به همین مطلب دارند: و
می‌کشاند. جملات زیر اشاره به همین مطلب دارند: و همچنین در شعر زیر اشاره به نادانی (دانستن به ندانستن) خود می‌کند: دل گرچه در این بادیه بسیار شتافت یک موی ندانست ولی موی شکافت اندر دل من هزار خورشید بتافت و آخر به کمال ذره‌ای راه نیافت البته ممکن است از نادانی در بالا اشتباه برداشت شود، در بالا منظور از «هیچ» یا «نادانی» آن است که آن‌قدر نادانسته‌ها بسیار است که دانسته‌های ما تقریباً چیزی نیست هرکس همین را بداند که نمی‌داند (چه قدر نمی‌داند، چون میل به ندانستن (کامل) دارد، چنین می‌آید که نمی‌داند) خود
ندانستن (کامل) دارد، چنین می‌آید که نمی‌داند) خود ارزشمند است چنان‌که ابن سینا می‌گوید با این که دل یک موی (بسیار ناچیز) را شکافت (بسیار به دانستن پرداخت) اما حتی یک موی را هم نتوانست کاملاً بداند یا خیام که می‌گوید با همهٔ پیگیری‌هایش برای یادگیری علم (گرچه دانش، علم نیست ولی علم، دانش است) هیچ‌چیز یادنگرفت. (چون مقدار دانسته‌هایش به صفر میل دارد، هیچ می‌آید)
رصدخانه مدارگرد کربن ۲ () که به اختصار OCO-2 نامیده می‌شود، ماهواره علوم زیست‌محیطی ایالات متحده آمریکا است که دوم ژوئیه ۲۰۱۴ توسط ناسا از پایگاه نیروی هوایی وندنبرگ به فضا پرتاب شد. این ماهواره جانشین رصدخانه مدارگرد کربن شد که پرتاب آن در سال ۲۰۰۹ با شکست روبه‌رو شده بود. ماهواره OCO-2 توسط اوربیتال ساینسز کورپوریشن ساخته شده و برای مطالعه پراکنش و غلظت کربن دی‌اکسید در جو زمین مورد استفاده قرار می‌گیرد.
رصدخانه مدارگرد کربن () که به اختصار OCO نامیده می‌شود، پروژه ماهواره‌ای ناسا به منظور پایش جهانی فضابرد کربن دی‌اکسید در جو زمین بود که پرتاب ماهواره اصلی در ۲۴ فوریه ۲۰۰۹ با شکست روبه‌رو شد. این ماهواره پس از ورود به جو زمین، در اقیانوس هند و نزدیک جنوبگان سقوط کرد. ماهواره رصدخانه مدارگرد کربن ۲ (OCO-2) به‌عنوان جایگزین OCO در دوم ژوئیه ۲۰۱۴ توسط راکت دلتا ۲ با موفقیت پرتاب شد و در مدار زمین قرار گرفت. ماهواره رصدخانه مدارگرد کربن ۳ (OCO-3) نیز به‌عنوان جانشین OCO-2 در دسامبر ۲۰۱۶ در آزمایشگاه فضایی کیبو
OCO-2 در دسامبر ۲۰۱۶ در آزمایشگاه فضایی کیبو ایستگاه فضایی بین‌المللی قرار خواهد گرفت.
راموس شکمی عصب نخاعی شاخه‌ای از عصب نخاعی مرتبط با بخش کنار و جلوی بالاتنه و دستان می‌باشد. شاخه شکمی به‌طور معمول بزرگتر از راموس پشتی عصب نخاعی می‌باشد. شاخه شکمی در اصل شامل ۳ عصب می‌باشد که از عصب نخاعی در محل خروجش در سوراخ بین مهره‌ای شاخه می‌گیرند. عصب نخاعی به این دلیل که می‌تواند هر دو پیام حسی و حرکتی را برساند، به نام عصب آمیخته نیز شناخته می‌شود. شاخه‌های شکمی عصب نخاعی تنها در ناحیهٔ سینه که اعصاب میان دنده نامیده می‌شوند، از یکدیگر جدا هستند و در دیگر ناحیه‌ها ی شکمی و کناری بالاتنه و دستان،
در دیگر ناحیه‌ها ی شکمی و کناری بالاتنه و دستان، به شکل شبکه عصبی در می‌آیند که شامل ساختاری است که در آن ۳ شاخه شکمی عصب نخاعی به یکدیگر می‌پیوندند و سپس به شکل عصب‌هایی که هر یک شامل تارهای عصبی از هر سه شاخه می‌باشند، پخش می‌گردند، وجود این شبکه‌های عصبی سبب می‌شود که در صورت آسیب دیدن یکی از عصب‌های ریشه گرفته شده از شبکه، اندام مرتبط به‌طور کامل فلج نگردد. ۴ شبکه عصبی اصلی که از شاخه شکمی عصب نخاعی ریشه می‌گیرند شامل شبکه خاجی، شبکه بازویی، شبکه کمری و شبکه گردنی می‌باشند. همچنین مسئول تشکیل شبکه
و شبکه گردنی می‌باشند. همچنین مسئول تشکیل شبکه کمری-خاجی می‌باشد.
مدیریتِ نادانی یا مدیریتِ ناآگاهی گونه‌ای مدیریتِ دانش در سازمان‌ها است و ما را به درکِ مفهومِ ناآگاهی در یک سازمان هدایت می‌کند. توصیف. مفهومِ مدیریتِ ناآگاهی از سوی "جان اسرایلیدیس"، "راسل لاک" و "لوییس کوک" از دانشگاهِ لوییبرو اینگونه توصیف شد: مدیریت دانش. مدیریت دانش، رویکردی یکپارچه به شناسایی، کسب و استخراج، بازیابی، ارزیابی، تسهیم و خلق کلیه منابع دانش سازمان است به گونه‌ای که سازمان را در جهت دستیابی به اهداف سازمانی کمک نماید. هدف مدیریت دانش برقراری ارتباط بین خبرگان و افراد مجرب سازمان با افرادی
ارتباط بین خبرگان و افراد مجرب سازمان با افرادی است که نیاز به دانش خاصی را دارند. ایجاد چنین ارتباطی به کمک فرایندها و ابزارهای مدیریت دانش تسهیل می‌گردد. موفقیت در زمینهٔ مدیریت دانش نیازمند ایجاد یک محیط جدید کاری می‌باشد، که دانش و تجربه بتوانند به راحتی تسهیم شوند.
گشنسپ‌داد از اشراف ساسانی، و در دورهٔ شاهنشاهی بلاش و قباد یکم، کنارنگ بود. زندگی‌نامه. نام او نخستین بار در سال ۴۸۴ نوشته شده است و گفته شده که او از پشتیبانان بلاش بوده است. پس از نشستن بلاش به تخت شاهی، گشنسپ‌داد خواستار اعدام کردن قباد یکم که برادر بلاش بود، بدست اشراف ساسانی می‌شود. ولی اشراف ساسانی او را نمی‌کشند و به جای آن قباد را زندانی می‌کنند، که قباد بعدها از زندان گریخته و به آسیای مرکزی و دربار خشنواز شاه هپتالیان پناه می‌برد. در ۴۸۸ قباد با یاری هپتالیان به ایران برمی‌گردد و دیگر اشراف
با یاری هپتالیان به ایران برمی‌گردد و دیگر اشراف ساسانی، که زرمهر و آذرگندبد (از خویشان گشنسپ‌داد) هم در میان آنها بودند، به او می‌پیوندند. قباد سپس تیسپون را تصرف و تاج و تخت شاهنشاهی ساسانی را پس گرفته و گشنسپ‌داد را به دار می‌آویزد. پس از گشنسپ‌داد، آذرگندبد کنارنگ می‌شود.
پیران گشنسپ (درگذشت ۵۴۲ میلادی) که با نام تعمیدی گریگور شناخته می‌شود، از سرداران ایرانی دوران ساسانی، از خاندان مهران و مرزبان ویروزان و اران بود. وی اصالتاً اهل ری بود و در سال ۵۱۸ میلادی آئین زرتشتی را ترک به آئین مسیحیت گروید و نام مسیحی گریگور را برای خود برگزید. این کار مایه‌ای شد تا خانواده‌اش او را از خود برانند. در سال ۵۲۱ میلادی، پیران گشنسپ مجدداً جایگاه پیشین خود را بازیافت. سپس در جریان جنگ ایران و بیزانس که از ۵۲۷ تا ۵۳۲ میلادی به طول انجامید، فرماندهی ارتش ایران را برعهده داشت و به اسارت
فرماندهی ارتش ایران را برعهده داشت و به اسارت بیزانسی‌ها درآمد. در حدود سال ۵۳۳ یا ۵۳۴ میلادی، سفیر خسرو انوشیروان، پیران گشنسپ را که اسیر بود، به ایران بازگرداند و سپس به عنوان مرزبان ویروزان و اران منصوب شد، اما چون آئین مسیحیت را ترک نکرد، به درخواست موبدان از مقامش خلع و خیلی زود در سال ۵۴۲ میلادی در پیروزشاپور به گناه ارتداد به دار آویخته شد. یکی دیگر از همراهان او به نام یزد-پناه هم با او به دار آویخته شد. بنای یادبودی که به زبان سریانی توسط نویسنده‌ای ناشناس در مورد مرگ پیران گشنسپ وجود دارد، منبعی
ناشناس در مورد مرگ پیران گشنسپ وجود دارد، منبعی برای تاریخ گرجستان در قرن پنجم و ششم میلادی است.
اروند گشنسپ از نجیب‌زادگان ایرانی بود که از سال ۵۳۵ یا ۵۳۶ میلادی مرزبان ویروزان و اران بود. مقر او در تفلیس قرار داشت. در بهار ۵۴۲ میلادی اروند گشنسپ به ایران فراخوانده شد و وژان برزمهر به جای او به عنوان مرزبان منصوب شد و ۳ را سال در این سمت سپری کرد. در سال ۵۴۵ اروند گشنسپ مجدداً به سمت پیشین خود بازگشت و تا اواخر دهه ۴۰ بر ویروزان و اران حکومت کرد. به گفته استفان اچ. راپ، اروند گشنسپ احتمالاً یکی از اعضای دودمان مهرانی‌ها بوده، بنابراین شاید در اصل یک شاهزاده اشکانی باشد، یعنی این که مستقیماً از ایران
اشکانی باشد، یعنی این که مستقیماً از ایران به ایبری آمده است.
آرشاک دوم () پادشاه ارمنستان از سلسله اشکانی ارمنستان (آرشاکونی) بود. آرشاک دوم، پسر و جانشین تیران هفتم با شاهزاده‌خانمی رومی ازدواج کرده بود و در فاصله بین حدود سال‌های ۳۵۱ تا ۳۶۷ میلادی سلطنت کرد خویشتن را در موقعیت بسیار دشواری یافت. ارمنستان دوباره مورد حمله شاپور دوم قرار گرفت؛ واساک مامیکونیان در مقابل او مقاومت کرد، آنگاه شاپور، آرشاک و سردار ارمنی واساک را به تله انداخت، بدین معنی که پادشاه ارمنستان را به بهانه مذاکرات صلح به نزد خود دعوت کرد، و او وقتی آمد شاپور به زندانش انداخت دو چشمش را کور کرد
آمد شاپور به زندانش انداخت دو چشمش را کور کرد و واساک را به قتل رساند. آنگاه شروع به تجزیه و تفرقه ارمنستان کرد و می‌خواست مذهب مسیحیت را از ارمنستان براندازد. آرتور کریستنسن نیز از فریب آرشاک سخن می‌گوید و می‌نویسد که شاپور با حیله و به قصد دلجویی آرشاک، پادشاه ارمنستان را به جشن صلح دعوت کرد و او را گرفت و به حبس انداخت.
آرتاشس چهارم یا اردشیر چهارم () پادشاه ارمنستان از سلسله اشکانی ارمنستان (آرشاکونی) بود. پیشینه خانوادگی، اوایل زندگی و به سلطنت رسیدن. آرتاشس چهارم پسر ورمشاپوه بود که از سال ۳۸۹ تا ۴۱۷ به عنوان یک مرزبان ساسانی، ارمنستان شرقی را اداره می‌کرد. عموی آرتاشس، خسرو چهارم، قبل از ورمشاپوه (و احتمالاً بعد از آن نیز) بر ارمنستان حکومت می‌کرد.تبارنامه‌های مدرن، آرتاشس چهارم را نوه وارازدات نشان می‌دهند. آرتاشس چهارم، در حالی که هفده سال داشت به تخت سلطنت رسید، او حدود در سال ۴۰۵ میلادی متولد شد. هویت مادر وی مشخص
در سال ۴۰۵ میلادی متولد شد. هویت مادر وی مشخص نیست. او ممکن است همسر یا صیغه ورمشاپوه بوده باشد. آرتاشس چهارم در ارمنستان متولد و بزرگ شد و از زندگی وی قبل از سلطنت اطلاعات کمی در دست است. آرتاشس چهارم به احترام پادشاهان گذشته ارمنستان و ایبریا نام آرتاشیاس را انتخاب کرد. هنگامی که ورمشاپوه در سال ۴۱۷ درگذشت، آرتاشس چهارم خیلی جوان بود و نمی‌توانست جانشین پدرش شود پس از مرگ پدرش، ساهاک، جاثلیق ارمنی که از اقوام دور آرتاشس چهارم بود، به دربار پادشاه ساسانی یزدگرد یکم مراجعه کرد تا آزادی خسرو چهارم را بدست
یزدگرد یکم مراجعه کرد تا آزادی خسرو چهارم را بدست آورد. یزدگرد یکم رضایت داد و خسرو را از تبعید سیاسی و زندان آزاد کرد. پس از آزادی، خسرو ممکن است از سال ۴۱۷ تا ۴۱۸ که درگذشت دوباره به عنوان پادشاه ارمنستان خدمت کرده باشد. از رابطه آرتاشس چهارم با پدر و عمویش اطلاعات کمی در دست است. تا سال ۴۲۲، ارمنستان تحت سلطه مستقیم اشراف محلی و «سلسله ساسانی» قرار داشت. «ناخارارها» درخواست کردند که حکومت ساسانی شاهزاده‌ای از دودمان آرشاکونی را بر تخت بگذارد. در سال ۴۲۲، آرتاشس چهارم به عنوان پادشاه ارمنستان بر تخت
۴۲۲، آرتاشس چهارم به عنوان پادشاه ارمنستان بر تخت نشست. سلطنت. با رسیدن به سلطنت، آرتاشس چهارم خود را آرتاشیر نامید در دفاع از پادشاهان گذشته ساسانی آرتاشس چهارم به دنبال عموی و پدر خود، به عنوان سومین پادشاه ساسانی در ارمنستان شرقی خدمت می‌کرد و به عنوان یک پادشاه مسیحی تابع یک دولت زرتشتیان حکمرانی می‌کرد. به عنوان پادشاه، آرتاشس چهارم از پشتیبانی جاثلیق سلطنتی، ساهاک برخوردار بود. گرچه آرتاشس چهارم توسط «ناخارارها» به عنوان پادشاه خود شناخته شد، اما گرایش‌های گریز از مرکز اشراف بیش از حد قدرت او بود.
گریز از مرکز اشراف بیش از حد قدرت او بود. اعضای برجسته اشراف خیلی زود به بهانه انزجار از رذایل پادشاه جوان، دسیسه‌های خود را از سر گرفتند. آرتاشس چهارم به دلیل جوانی و ضعف در شخصیت قادر به کنار آمدن با اشراف ارمنی نبود. ساهاک در زمان‌های مختلف به «ناخارارها» متوسل می‌شد که به عالی‌ترین مقام یعنی پادشاه احترام بگذارند، با او همکاری کنند و متحد او باشند، اما این درخواست‌ها نادیده گرفته شد. اعتماد به سلطنت ارمنستان از طرف «ناخارارها» کاهش یافت و مشخص شد که حکومت مستقیم توسط ایران بر سلطنت ارجح است. به درخواست
مستقیم توسط ایران بر سلطنت ارجح است. به درخواست «ناخارارها»، آرتاشس چهارم توسط بهرام پنجم در سال ۴۲۸ از سلطنت برکنار شد. ارمنستان به شاهنشاهی ساسانی ضمیمه شد و به یک ساتراپی این شاهنشاهی تبدیل شد. ساسانیان وه مهر شاپور را به عنوان مرزبان ارمنستان ساسانی منصوب کردند. سرنوشت بعدی آرتاشس چهارم ناشناخته است. با برکناری آرتاشس چهارم، حکومت بر ارمنستان توسط خاندان آرشاکونی و تقریباً بعد از هزار سال پایان یافت.
تیگران ششم ( زاده پیش از ۲۵ میلادی - درگذشته پس از ۶۸ میلادی) پادشاه ارمنستان از دودمان هرودیان بود. او از حاکمان دست نشانده روم در منطقه ارمنستان بود. او فرزند اسکندر از همسری ناشناس بود. او هم نام عموی پدری اش تیگران پنجم بود که به عنوان پادشاه قبلی ارمنستان در دوران سلطنت آگوستوس خدمت می‌کرد. به نظر می‌رسد تیگران تنها نوه‌ای است که از طرف پدربزرگ و مادربزرگ پدری‌اش به دنیا آمده‌است. اطلاعات کمی در مورد زندگی تیگران قبل از پادشاهی ارمنستان وجود دارد. تیگران در رم بزرگ شد. اقامت طولانی مدت او در رم او را
در رم بزرگ شد. اقامت طولانی مدت او در رم او را به حاکمی گوش به فرمان تبدیل کرد. تیگران با زنی اشرافی از آناتولی مرکزی به نام اوپگالی ازدواج کرد. در بهار سال ۵۸ ژنرال رومی گنائوس دومیتیوس کوربولو با ارتش خود از کاپادوکیه وارد ارمنستان شد و به سمت آرتاشات پیشروی کرد، در حالی که فراسمان اول حاکم ایبریا از شمال و آنتیوخوس چهارم (کوماژن) از جنوب غربی به تیرداد یکم ارمنستان حمله کردند. تیرداد از پایتخت خود فرار کرد و کوربولو آن را آتش زد. در تابستان همان سال، کوربولو به سمت تیگراناکرت پیشروی کرد، تنها یک دژ
کوربولو به سمت تیگراناکرت پیشروی کرد، تنها یک دژ مقاومت کرد. اکثریت ارامنه مقاومت را کنار گذاشته بودند و شاهزاده ای را که روم داده بود پذیرفته بودند. پس از این حمله موفق نرون امپراتور روم، تیگران را به عنوان پادشاه ارمنستان در روم تاج گذاری کرد. نرون یک گارد متشکل از ۱۰۰۰ سرباز لژیونر، سه گروه کمکی و دو سواره نظام به تیگران داده بود تا از ارمنستان محافظت کند. تیگران پس از به حکومت رسیدن به یک ایالت کوچک همسایه تحت الحمایه پارت‌ها به نام آدیابن حمله کرد و پادشاه مونوباز را خلع کرد. بلاش یکم این را اقدامی
پادشاه مونوباز را خلع کرد. بلاش یکم این را اقدامی تجاوزکارانه از سوی روم می‌دانست. او به ارمنستان حمله کرد و تیگراناکرت را محاصره کرد. سرانجام، اشکانیان با کوربولو قراردادی امضا کردند که تیرداد یکم ارمنستان را تا زمانی که به روم می‌رفت تا توسط نرون تاجگذاری کند، به عنوان پادشاه ارمنستان منصوب کنند. در سال ۶۳ تیگران مجبور شد تاج و تخت خود را کنار بگذارد. شواهد تاریخی و سکه‌شناسی نشان می‌دهد که نرون قصد داشت تیگران را به تاج و تخت ارمنستان بازگرداند، اما نقشه نرون برای تیگران و ارمنستان با شروع نخستین جنگ
نرون برای تیگران و ارمنستان با شروع نخستین جنگ یهود-روم در سال ۶۶ عملی نشد. از سرنوشت او پس از خلع از حکومت اطلاعی در دست نیست.
شاپور رازی از افسران ارتش ایران از خاندان مهران در دوران ساسانیان بود که مدت کوتاهی از ۴۸۳ تا ۴۸۴ مرزبان ارمنستان ساسانی بود. شاهنامه فردوسی وی را از نوادگان مهرک نوش‌زاد برمی‌شمارد. در شاهنامه فردوسی از شاپور رازی به عنوان یکی از پهلوانان ایرانی از شهر ری در دوره قباد یکم یاد می‌کند، که پس از این که سوفزای به خاطر خردسالی قباد یکم همه امور را در سیطره خود داشت، قباد یکم وی را فراخواند تا با سوفزای مقابله کند. منابع. فهرست شخصیت‌های شاهنامه
در خدمت و خیانت روشنفکران کتابی از جلال آل احمد است که در سال ۱۳۴۳ خورشیدی نوشته شد و نخستین بار در سال ۱۳۴۷ خورشیدی منتشر گردید. آل احمد در این کتاب به بررسی مفهوم روشن‌فکری، پایگاه‌های طبقاتی آن در ایران، و بررسی عملکرد روشنفکران ایرانی پرداخته است. جلال آل احمد در این کتاب به ذکر مصادیق روشنفکری از لحاظ خودش نیز پرداخته است. وی در این راستا، ابتدا پیامبران را در سرلوحه لیست روشنفکران قرار می‌دهد و در مراتب بعدی، از کسانی همچون سیاوش، شخصیت اساطیری ایران که خونش بیگناه ریخته شد، گئومات، زرتشت، مانی، مزدک،
خونش بیگناه ریخته شد، گئومات، زرتشت، مانی، مزدک، بزرگمهر و خاندان برمکی نام می برد و بعد در دورهٔ اسلامی هم به شخصیت‌هایی مثل فردوسی، ابوریحان بیرونی، ابوعلی سینا، ناصرخسرو، خیام، حسن صباح و مولوی اشاره می‌کند و این لیست را ادامه می‌دهد تا برسد به سید جمال اسدآبادی، قائم مقام فراهانی و میرزا تقی خان امیرکبیر. البته آل احمد افرادی مثل سعدی، عنصری، فرخی و قاآنی را هم مستعد روشنفکر شدن می‌داند، ولی معتقد است که آن‌ها از برخی از صفات لازم برخوردار نبوده‌اند و در نتیجه، نمی‌توانند در لیست مربوطه جایی داشته
و در نتیجه، نمی‌توانند در لیست مربوطه جایی داشته باشند. در این لیست، اسامی شخصیت‌های غیرایرانی مثل ژان پل سارتر، برتراند راسل، آندره ژید، آنتونیو گرامشی و ریمون آرون هم دیده می‌شود. علاوه بر این، شخصیت‌هایی مثل ملک‌المتکلمین، کسروی، ملک الشعرای بهار، دهخدا، دکتر مصدق، نیما و خلیل ملکی هم در لیست روشنفکران ایرانی جلال آل احمد قرار دارند. پیشینه. آل احمد در این کتاب به نقل سخنرانی از خمینی در سال ۱۳۴۳ پرداخته است و پس از اشاره به این موضوع که هرگاه روشنفکر و روحانی همراه هم بوده‌اند به پیروزی دست یافته‌اند،
روحانی همراه هم بوده‌اند به پیروزی دست یافته‌اند، انگیزهٔ اصلی نوشتن کتاب را ادای دین به خونی که در ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ از مردم تهران ریخته شد دانسته است. به‌گفتهٔ حسین شیخ رضایی، "در خدمت و خیانت روشنفکران" پس از "سه مقاله دیگر" و "غرب‌زدگی"، سومین کتاب نظری آل احمد است که از دو اثر پیشین مفصل‌تر است.
کبیر بدی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل کشور هند است. وی از سال ۱۹۷۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به اختاپوسی اشاره کرد؛ و فیلم صادق خان و دل آشنا فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که کبیر بدی در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
اسی اسوالدا (؛ – ) یک هنرپیشه اهل آلمان بود. وی از سال‌ ۱۹۱۶ تا سال ۱۹۳۳ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به "عروسک" اشاره کرد.
گوغتانیک (به ارمنی: Գողթանիկ) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. گوغتانیک ۲۰۹ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
یلپین (به ارمنی: Ելփին) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. یلپین ۱٬۴۱۸ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
سرس، ارمنستان (به ارمنی: Սերս) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. سرس ۲۳۸ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
پور (به ارمنی: Փոռ) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. پور ۱۵۰ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
گندِواز (به ارمنی: Գնդեվազ) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. گندِواز ۱٬۰۰۸ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
کِچوت (به ارمنی: Կեչուտ) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. کِچوت ۱٬۰۸۳ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آگاراکادزور (به ارمنی: Ագարակաձոր) یک روستا است که در استان وایوتس‌جور ارمنستان واقع شده‌است. آگاراکادزور در ۳ کیلومتری جنوبشرق یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. آگاراکادزور ۱٬۲۹۸ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع ۱۱۶۰ متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آرِنی (به ارمنی: Արենի) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. آرِنی ۱٬۸۶۵ نفر جمعیت دارد و ۹۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آرتابوینک (به ارمنی: Արտաբույնք) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. آرتابوینک ۱٬۱۳۵ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آرپی (به ارمنی: Արփի) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. آرپی ۱٬۱۴۴ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
گِتاپ (به ارمنی: Գետափ) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. گِتاپ ۲٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
گنیشیک (به ارمنی: Գնիշիկ) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. گنیشیک ۳۹ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
زِدِا (به ارمنی: Զեդեա) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. زدا ۱۶۷ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آرین (به ارمنی: Արին) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. آرین ۲۶۴ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آرتاوان (به ارمنی: Արտավան) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. خصوصیات. آرتاوان ۳۷۹ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته‌است.
باردزرونی (به ارمنی: Բարձրունի) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. باردزرونی ۴۳۷ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
گِتیکوانک (به ارمنی: Գետիկվանք) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. گتیکوانک نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته‌است.
گومک (به ارمنی: Գոմք) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. گومک ۲۳۲ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
زاریتاپ (به ارمنی: Զառիթափ) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. زاریتاپ ۱٬۴۳۷ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
خندزوروت (به ارمنی: Խնձորուտ) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده‌است در کنار این روستا روستای متروکهٔ هورادیس است که در ان روستا کلیسایی از سال ۱۶۶۸ وجود دارد. خصوصیات. خندزوروت ۵۲۶ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته‌است.
کارمراشِن (به ارمنی: Կարմրաշեն) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. کارمراشِن ۳۱۸ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
هِرهِر (به ارمنی: Հերհեր) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. خصوصیات. هرهر ۷۴۵ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته‌است.
نور آزنابِرد (به ارمنی: Նոր Ազնաբերդ) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. نور آزنابرد ۱۸۲ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
ساراوان (به ارمنی: Սարավան) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. ساراوان ۳۴۰ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آزاتِک (به ارمنی: Ազատեկ) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. آزاتک در ۲۴ کیلومتری جنوب شرق یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. ساکنین آزاتِک در سال ۱۸۲۸ از شهر سلماس به این منطقه مهاجرت کردند. خصوصیات. آزاتک ۶۰۰ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع ۱۶۲۵ متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
مارتیروس (به ارمنی: Մարտիրոս) یک روستا در ارمنستان است که در استان وایوتس‌جور واقع شده‌است. در کیلومتری شمال یغگنادزور، مرکز استان وایوتس‌جور واقع شده است. خصوصیات. مارتیروس ۶۶۲ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.