payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داخلی تاجیکستان کافی است. شرکت ملی برق برقی تاجیک است. تاجیکستان یکی از کشورهای شریک برنامه انرژی EU INOGATE است که دارای چهار موضوع کلیدی است: افزایش امنیت انرژی، همگرایی بازارهای انرژی کشورهای عضو بر اساس اصول بازار داخلی انرژی اتحادیه اروپا، حمایت از توسعه انرژی پایدار و جذب سرمایه‌گذاری برای پروژه‌های انرژی با منافع مشترک و منطقه‌ای. خدمات. در طول اوایل دهه ۲۰۰۰، تولید کلی بخش خدمات به طور پیوسته افزایش یافته است. سیستم بانکی به دلیل تقویت نظارت توسط بانک ملی تاجیکستان، کاهش محدودیت‌ها در مشارکت موسسات
ملی تاجیکستان، کاهش محدودیت‌ها در مشارکت موسسات خارجی و اصلاحات نظارتی، به طور قابل توجهی بهبود یافته است. این سیستم شامل ۱۶ بانک تجاری و بانک مرکزی یا بانک ملی است. دولت این سیستم را کنترل می‌کند، اگرچه در اصل بیشتر بانک‌ها خصوصی شده‌اند. یک برنامه بازسازی با کمک بین‌المللی در سال ۲۰۰۳ تکمیل شد. بانک‌ها طیف محدودی از خدمات را ارائه می‌دهند و بر ارائه اعتبار به شرکت‌های دولتی متمرکز هستند. تخمین زده می‌شود که تنها ۱۰ درصد از سرمایه در تاجیکستان از طریق سیستم بانکی جابجا می‌شود و مشاغل کوچک به ندرت از
سیستم بانکی جابجا می‌شود و مشاغل کوچک به ندرت از بانک‌ها وام می‌گیرند. عبدالجبار شیرینوف، رئیس بانک ملی تاجیکستان اعلام کرد که ۱۴۲ سازمان اعتباری، از جمله ۱۶ بانک و ۲۹۹ شعبه آنها، دو موسسه مالی غیربانکی و ۱۲۴ سازمان تامین مالی خرد در اول سال ۲۰۱۳ در تاجیکستان فعالیت می‌کردند. گردشگری. صنعت گردشگری تاجیکستان در اثر جنگ داخلی از بین رفت، اما در سال‌های اخیر شروع به احیای خود کرده است. در سال ۲۰۱۸، انجمن کوله‌گردانان بریتانیا تاجیکستان را به عنوان هفتمین مقصد برتر سفر ماجراجویانه در جهان رتبه‌بندی کرد. کمیته
برتر سفر ماجراجویانه در جهان رتبه‌بندی کرد. کمیته توسعه گردشگری تاجیکستان در پاسخ به این تقدیر اظهار داشت که "قرار گرفتن تاجیکستان در بین ۲۰ مقصد برتر سفر ماجراجویانه انجمن کوله‌گردانان بریتانیا گواه توسعه گردشگری در این کشور است." نیروی کار. در سال ۲۰۰۳ میلادی، نیروی کار فعال تاجیکستان حدود ۳٫۴ میلیون نفر تخمین زده شد که ۶۴٪ آن‌ها در بخش کشاورزی، ۲۴٪ در بخش خدمات و ۱۰٪ در بخش صنعت و ساخت‌وساز مشغول به کار بودند. پس از کاهش در اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی، دستمزدهای واقعی کارمندان دولتی در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵
واقعی کارمندان دولتی در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ افزایش یافت. به دلیل ادامه سلطه مزارع دولتی، اکثریت کارگران کارمندان دولتی هستند، اگرچه تنها تعداد کمی به طور کامل به دستمزدها متکی هستند. در سال ۲۰۰۶ میلادی، تخمین زده شد که ۷۰۰٬۰۰۰ کارگر به دلیل نرخ بالای بیکاری، شغل فصلی یا دائمی در روسیه و دیگر کشورها یافتند. حواله‌های ارسالی آن‌ها که در سال ۲۰۰۵ میلادی ۶۰۰ میلیون دلار آمریکا تخمین زده شد، یک منبع اقتصادی مهم در تاجیکستان است؛ در سال ۲۰۰۴ میلادی تخمین زده شد که ۱۵٪ از خانوارها عمدتاً به این پرداخت‌ها وابسته
که ۱۵٪ از خانوارها عمدتاً به این پرداخت‌ها وابسته بودند. در ماه مه ۲۰۰۹ میلادی، حواله‌های ارسالی به تاجیک‌ها به ۵۲۵ میلیون دلار کاهش یافت، که ۳۴٪ کاهش نسبت به سال قبل داشت. بلافاصله قبل از بحران مالی ۲۰۰۸، تخمین زده می‌شد که ۱٫۵ میلیون کارگر خارجی حواله‌هایی را به تاجیکستان ارسال می‌کردند. در سال ۲۰۰۶ میلادی، میانگین دستمزد ۲۷ دلار آمریکا در ماه بود. نرخ بیکاری ملی به طور غیررسمی در سال ۲۰۰۶ میلادی تا ۴۰٪ تخمین زده شد، اما در مناطق روستایی، بیکاری از ۶۰٪ فراتر رفته است. نرخ بیکاری در استان ختلان در جنوب
فراتر رفته است. نرخ بیکاری در استان ختلان در جنوب بیشتر از استان سغد در شمال بوده است. میانگین دستمزدها در سال ۲۰۰۹ میلادی ۰٫۶۶ دلار در هر ساعت-کار بود. گزارش شده است که بخش اشتغال غیررسمی تاجیکستان طبق گزارش "فهرست کالاهای تولیدشده توسط کار کودکان یا کار اجباری" وزارت کار ایالات متحده آمریکا، از کار کودکان و کار اجباری در صنعت پنبه این کشور استفاده می‌کند. یکای پول، نرخ ارز، و تورم. سامانی (SM) در سال ۲۰۰۰ برای جایگزینی روبل تاجیکستان معرفی شد، که از سال ۱۹۹۵ یکای پول بوده‌است. در دسامبر ۲۰۱۵، حدود ۷
۱۹۹۵ یکای پول بوده‌است. در دسامبر ۲۰۱۵، حدود ۷ سامانی برابر با ۱ دلار آمریکا بود. در سراسر دوران پس از شوروی، تورم مانع جدی برای رشد اقتصادی و بهبود سطح زندگی بوده‌است. برای سال‌های ۲۰۰۱–۲۰۰۳، نرخ تورم تاجیکستان به ترتیب ۳۳٪، ۱۲٫۲٪ و ۱۶٫۳٪ بود، اما در سال ۲۰۰۴ این نرخ به ۶٫۸٪ کاهش یافت و نرخ سال ۲۰۰۵، ۷٫۱٪ بود. در اواخر سال ۲۰۰۶، تورم به سطح ۱۰٪ نزدیک شد. پیش‌بینی رسمی برای سال ۲۰۰۷، ۷٪ است. بودجه دولت. سال ۲۰۰۴ نخستین سال کسری بودجه پس از سه سال متوالی مازاد بودجه بود، که به نوبه خود پس از چهار سال کسری
بودجه بود، که به نوبه خود پس از چهار سال کسری بین سال‌های ۱۹۹۷ و ۲۰۰۰ قرار داشت. در سال ۲۰۰۵، درآمدها در مجموع ۴۴۲ میلیون دلار آمریکا (با کمک بهبود در جمع‌آوری مالیات) و هزینه‌ها ۵۴۲ میلیون دلار آمریکا بود که کسری ۱۰۰ میلیون دلاری را نشان می‌داد. بودجه مصوب سال ۲۰۰۷ ایالت، درآمد ۹۲۶ میلیون دلار آمریکا و هزینه‌های ۹۵۴ میلیون دلار آمریکا را پیش‌بینی می‌کند که کسری ۲۸ میلیون دلاری را به همراه خواهد داشت. روابط اقتصادی خارجی. در دوران پس از شوروی، تاجیکستان به طور چشمگیری بازارهای خود را از جمهوری‌های شوروی
طور چشمگیری بازارهای خود را از جمهوری‌های شوروی سابق دور کرده‌است؛ در سال ۲۰۰۵، بیش از ۸۰٪ کل صادرات به مشتریانی خارج از کشورهای مستقل همسود (CIS) رفت، از جمله بیش از ۷۰٪ به کشورهای اتحادیه اروپا (EU) و ترکیه. با این حال، از آنجا که بیشتر مواد غذایی و انرژی تاجیکستان از کشورهای مستقل همسود وارد می‌شود، در سال ۲۰۰۵ تنها حدود ۵۳٪ از کل فعالیت تجاری خارج از کشورهای مستقل همسود بود. در سال ۲۰۰۵، بزرگترین خریداران کلی صادرات تاجیکستان، به ترتیب ارزش، هلند، ترکیه، روسیه، ازبکستان، لتونی و ایران بودند. به جز
روسیه، ازبکستان، لتونی و ایران بودند. به جز آلومینیوم که بیش از نیمی از ارزش صادرات را تشکیل می‌دهد، کالاهای صادراتی اصلی عبارتند از پنبه، برق، میوه، روغن‌های گیاهی و منسوجات. در سال ۲۰۰۵ بزرگترین تامین‌کنندگان واردات تاجیکستان، به ترتیب ارزش، روسیه، قزاقستان، ازبکستان، آذربایجان، چین و اوکراین بودند. این رتبه‌بندی‌های واردات عمدتاً ناشی از ارزش بالای سوخت و برق است که تاجیکستان از همسایگان خود خریداری می‌کند. یکی دیگر از واردات قابل توجه، آلومینا (اکسید آلومینیوم) برای تامین صنعت آلومینیوم است.
(اکسید آلومینیوم) برای تامین صنعت آلومینیوم است. تامین‌کنندگان اصلی آلومینا آذربایجان، قزاقستان و اوکراین هستند. تاجیکستان در طول دوران پس از شوروی با کسری تجاری مواجه بوده‌است. در سال ۲۰۰۳، کسری ۹۷ میلیون دلار آمریکا بود که بر اساس صادرات ۷۰۵ میلیون دلار و واردات ۸۰۲ میلیون دلار محاسبه شد. در سال ۲۰۰۴، ارزش صادرات ۷۳۶ میلیون دلار و واردات ۹۵۸ میلیارد دلار بود که کسری تجاری ۲۲۲ میلیون دلاری را ایجاد کرد. کسری در سال ۲۰۰۵ دوباره افزایش یافت و به ۳۳۹ میلیون دلار رسید، که عمدتاً به دلیل کاهش صادرات پنبه و
دلار رسید، که عمدتاً به دلیل کاهش صادرات پنبه و افزایش تقاضای داخلی برای کالاها بود. در سال ۲۰۰۵، کسری حساب جاری ۸۶ میلیون دلار آمریکا بود که از اواخر دهه ۱۹۹۰ روند نزولی کلی را نشان داده‌است. کسری حساب جاری تخمینی برای سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ هر دو ۴.۵٪ از تولید ناخالص داخلی یا حدود ۹۰ میلیون دلار در سال ۲۰۰۶ است. در سال ۲۰۰۵، تراز پرداخت‌های کلی ۱۴ میلیون دلار آمریکا بود. تراز پرداخت‌های کلی تخمینی برای سال ۲۰۰۶، ۸ میلیون دلار آمریکا است. در پایان سال ۲۰۰۶، بدهی خارجی تاجیکستان حدود ۸۳۰ میلیون دلار آمریکا
بدهی خارجی تاجیکستان حدود ۸۳۰ میلیون دلار آمریکا تخمین زده شد که بیشتر آن بدهی بین‌المللی بلندمدت بود. این مبلغ به دلیل سیاست استقراض دولتی در طول دهه‌های ۱۹۹۰ و اوایل ۲۰۰۰ به طور پیوسته افزایش یافت. در سال ۲۰۰۴، تاجیکستان حدود ۲۰٪ از بدهی خارجی خود را با مبادله بدهی با روسیه در ازای مالکیت روسیه بر ایستگاه ردیابی فضایی نورک حذف کرد، و تا سال ۲۰۰۶، مذاکرات مربوط به تجدید ساختار بدهی، بدهی را حدود دو سوم به عنوان درصدی از تولید ناخالص داخلی کاهش داده بود. در اوایل دهه ۲۰۰۰، سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی به دلیل
اوایل دهه ۲۰۰۰، سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی به دلیل بی‌ثباتی سیاسی و اقتصادی، فساد، ضعف نظام مالی داخلی و انزوای جغرافیایی تاجیکستان پایین باقی مانده‌است. تأسیس کسب‌وکار تقریباً همیشه مستلزم رشوه دادن به مقامات است و اغلب با مقاومت کارآفرینان دارای ارتباطات دولتی مواجه می‌شود. برای جذب سرمایه‌گذاری و فناوری خارجی، تاجیکستان پیشنهاد ایجاد مناطق آزاد اقتصادی را داده‌است که در آن شرکت‌ها از مزایای مالیاتی، عوارض و گمرکی برخوردار می‌شوند. در سال ۲۰۰۴، پارلمان قانونی را در مورد مناطق آزاد اقتصادی تصویب کرد و در
را در مورد مناطق آزاد اقتصادی تصویب کرد و در سال ۲۰۰۸ فرمانی را برای ایجاد دو منطقه تصویب کرد: منطقه آزاد اقتصادی پنج و منطقه آزاد اقتصادی سغد. در سال ۲۰۰۳، کل سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی ۴۱ میلیون دلار آمریکا بود؛ این رقم در سال ۲۰۰۴ به دلیل معامله کاهش بدهی با روسیه به ۲۷۲ میلیون دلار افزایش یافت. در نیمه اول سال ۲۰۰۵، این رقم ۱۶ میلیون دلار بود. از سال ۲۰۰۵، شرکت آلومینیوم روسی روسال عملیات خود را برای تکمیل نیروگاه برق آبی در راغون در رودخانه وخش و گسترش تولید آلومینیوم در کارخانه ترس‌آباد از سر گرفت.
تولید آلومینیوم در کارخانه ترس‌آباد از سر گرفت. قرار بود این کارخانه در سال ۲۰۰۷ به روسال فروخته شود. همچنین در سال ۲۰۰۵، روسیه و ایران کار بر روی پروژه برق آبی سنگتوده در رودخانه وخش را از سر گرفتند. گازپروم، انحصار گاز طبیعی روسیه، در سال ۲۰۰۷ پس از صرف ۷ میلیون دلار در سال ۲۰۰۶، ۱۲ میلیون دلار برای اکتشاف نفت و گاز در تاجیکستان اختصاص داد. در سال ۲۰۰۵، شرکت مخابراتی روسی ویمپل‌کام سهام کنترلی شرکت تلفن همراه تاکام تاجیکستان را خریداری کرد. تا سال ۲۰۰۶، ترکیه به طور آزمایشی قصد داشت در یک هتل لوکس و یک
ترکیه به طور آزمایشی قصد داشت در یک هتل لوکس و یک کارخانه فرآوری پنبه سرمایه‌گذاری کند. سازمان تجارت جهانی. تاجیکستان در ۲ مارس ۲۰۱۳ به سازمان تجارت جهانی (WTO) پیوست و صد و پنجاه و نهمین کشوری شد که به این سازمان ملحق می‌شود. کارگروه الحاق تاجیکستان توسط شورای عمومی در ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۱ تأسیس شد. تاجیکستان مذاکرات عضویت خود را در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۲، زمانی که کارگروه بسته الحاق را تصویب کرد، به پایان رساند. شورای عمومی الحاق را در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۲ تصویب کرد. کارگروه ششمین نشست خود را در ژوئیه ۲۰۱۱ برای ادامه بررسی
ششمین نشست خود را در ژوئیه ۲۰۱۱ برای ادامه بررسی نظام تجارت خارجی تاجیکستان برگزار کرد. به عنوان بخشی از مذاکرات دوجانبه دسترسی به بازار، تاجیکستان موافقت کرد که در مذاکرات برای جلب حمایت تایلند، تعرفه‌ها را بر روی تجهیزات آشپزی، یخچال، اجاق گاز و آبگرمکن کاهش دهد. پیش از این، دولت تاجیکستان تأیید کرده بود که مذاکرات با ژاپن را به پایان رسانده و در توافقنامه‌ای که در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۲ امضا شد، از این کشور برای الحاق خود حمایت دریافت کرده‌است. منابع نفت و گاز در تاجیکستان. دولت تاجیکستان حدود ۹۰ درصد از نیازهای
تاجیکستان. دولت تاجیکستان حدود ۹۰ درصد از نیازهای انرژی خود را با واردات تأمین می‌کند. بیشتر ذخایر نفت و گاز این کشور در جنوب‌غرب تاجیکستان در امتداد حوزهٔ آمودریا قرار دارد. به گزارش پایگاه اینترنتی روزنامهٔ وال‌استریت ژورنال، شرکت ملی نفت چین (سی‌ان‌پی‌سی)، توتال فرانسه و شرکت انگلیسی-کانادایی تزیس پترولیوم توافقنامه‌ای برای توسعهٔ میدان‌های نفت و گاز در تاجیکستان امضا کردند. بنابر اعلام شرکت تزیس پترولیوم، منطقهٔ باختر احتمال دارد ۳٫۲۲ تریلیون مترمکعب گاز و ۸٫۵ میلیارد بشکه نفت داشته باشد. چندی پیش نیز
و ۸٫۵ میلیارد بشکه نفت داشته باشد. چندی پیش نیز یک شرکت نفتی انگلیس در بیانیه‌ای اعلام کرد، تاجیکستان ذخایر نفت و گاز بسیاری دارد که به‌طور قابل توجهی بیشتر از ذخایر باقی‌ماندهٔ منابع نفتی در دریای شمال است. این میزان نفت در تاجیکستان از ذخایر کشورهای صادرکننده‌ای چون جمهوری آذربایجان با صادرات روزانه ۸۲۰ هزار بشکه، عمان ۷۰۵ هزار بشکه و نروژ ۱ میلیون و ۶۰۰ هزار بشکه بیشتر است. همچنین میزان منابع گازی تاجیکستان از کشورهای صادرکنندهٔ گاز مانند الجزایر، مصر و ازبکستان بیشتر است.
ای‌ایچی کودو ; ( – ) کارگردان فیلم اهل ژاپن بود. از فیلم‌های او می‌توان به "۱۳ آدمکش" اشاره کرد. ای‌ایچی کودو اولین کارگردانی خود را در سال ۱۹۵۹ انجام داد. او در دوران طلایی درام‌های تاریخی، درام‌های تاریخی را در شرکت توئی کارگردانی کرد. در سال ۱۹۶۳ میلادی او به عنوان کارگردان فیلم "۱۳ آدم‌کش (فیلم ۱۹۶۳)" منصوب شد و استعداد خود را نشان داد و سپس به کار روی درام‌های دوره‌ای گروهی "قتل‌عام (فیلم ۱۹۶۴)" و "یازده سامورایی" ادامه داد. وقتی شرکت تویی در اواخر دهه ۱۹۶۰ تمرکز خود را به فیلم‌های یاکوزایی تغییر داد،
۱۹۶۰ تمرکز خود را به فیلم‌های یاکوزایی تغییر داد، او بسیاری از آن فیلم‌ها را نیز کارگردانی کرد. از دهه ۱۹۷۰ به بعد، او کارگردانی درام‌های تلویزیونی، از جمله مجموعه هیساتسو، را آغاز کرد. او سکاندار شاهکار «هیساتسو! ۳، سر یا دم!» است. مضون ترور در فیلم‌ها. پیشگامان فیلم‌های تروریستی در ژاپن، سه‌گانه‌ی شاهکارهای تاریخی به کارگردانی ای‌ایچی کودو پس از اعتراضات پیمان امنیتی زاپن-آمریکا ۱۹۶۰ بودند: "۱۳ آدم‌کش (فیلم ۱۹۶۳)"، (۱۹۶۳)، "قتل‌عام (فیلم ۱۹۶۴)" و "یازده سامورایی" (۱۹۶۷). فیلم ها سیاه و سفید هستند و یک
سامورایی" (۱۹۶۷). فیلم ها سیاه و سفید هستند و یک سامورایی گمنام را به تصویر می‌کشند که مصمم است حاکم مستبدی را که با وحشت حکومت می‌کند، ترور کند. این سه فیلم توسط واتانابه تاتسوتو، یکی از اعضای بانک توکیو که در دوران رکود اقتصادی شووا ورشکست شد و در آن زمان رئیس مورد اعتماد بخش برنامه‌ریزی استودیوی کیوتوی شرکت توئی بود، برنامه‌ریزی شده بود. واتانابه، ایده یک درام تاریخی درباره درگیری گروهی مبتنی بر تروریسم از سراسر جهان، گذشته و حال، را مطرح کرد و این ایده را با فیلمنامه‌نویس کانه‌ئو ایکه‌گامی (که بعدها
را با فیلمنامه‌نویس کانه‌ئو ایکه‌گامی (که بعدها رمان‌نویس با نام مستعار شوایچیرو ایکه‌میا شد) در میان گذاشت. این سه‌گانه به تدریج به زاویه دید تروریست‌ها تغییر می‌کند، دوربین عمدتاً روی دست است و نبردهای مرگبار را مانند یک فیلم خبری به تصویر می‌کشد، و گل و لای روی دوربین پاشیده می‌شود. در پایان فیلم «قتل عام»، صدای معترضانی که توسط کودو ایچی در جریان اعتراضات سال ۱۹۶۰ علیه پیمان امنیتی ژاپن و آمریکا ضبط شده است، با صدای بلند پخش می‌شود. پایان هر سه فیلم شامل صحنه‌هایی از اجساد تلنبار شده در هوا در نتیجه
صحنه‌هایی از اجساد تلنبار شده در هوا در نتیجه سرنگونی یک چهره قدرتمند و لاپوشانی تروریسم توسط شوگون‌ها است که حسی از بیهودگی و پوچی تروریسم را همراه با تصاویری رؤیاگونه ایجاد می‌کند. این با فضای تیره و تار آن زمان پس از شکست پیمان امنیتی در سال ۱۹۶۰ و ترور اینجیرو آسانوما، رئیس حزب سوسیالیست ژاپن، سازگار بود.
۱۳ آدم‌کش فیلمی به کارگردانی ای‌ایچی کودو است که در سال ۱۹۶۳ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به چیه‌زو کاتائوکا اشاره کرد. این اثر نمونه‌ای از به اصطلاح «درام‌های تاریخی درگیری‌های گروهی» است که زمانی تولید شدند که شرکت توئی از فیلم‌های مبارزه با شمشیر فاصله گرفته و به سمت داستان‌های جوانمردی و فیلم‌های گانگستری واقع‌گرایانه روی آورده بود. داستان فیلم دربارهٔ ماتسودایرا ناری‌تسوگو، ارباب قلمرو آکاشی و برادر ناتنی شوگون است که مرتکب مجموعه‌ای از اعمال بی‌رحمانه و غیرانسانی می‌شود. او قرار است سال آینده، به
و غیرانسانی می‌شود. او قرار است سال آینده، به عنوان مشاور ارشد منصوب شود. یکی از بزرگان شوگون‌سالاری مخفیانه به بازرس، «شیمادا شینزائمون»، دستور می‌دهند که این ظالم را قبل از اینکه به مقام مهمی در کشور منصوب شود، از بین ببرد. او گروهی متشکل از ۱۳ آدم‌کش را تشکیل می‌دهد و نقشه می‌کشند تا در یک توقفگاه در جاده مسیر گروه ارباب را مسدود کنند و آنها را بکشند. آنها این روستا را به هزارتویی بدون راه خروجی تبدیل می‌کنند. سرانجام گروه همراه ارباب به توقفگاه می‌رسد و نبردی سهمگین تا سر حد مرگ بین قاتلان و
می‌رسد و نبردی سهمگین تا سر حد مرگ بین قاتلان و سامورایی‌ها محافظ ارباب درمی‌گیرد. داستان "۱۳ آدم‌کش" حول محور پیروزی خیر بر شر و مجازات ارباب شرور بنا شده است. در این فیلم دو ذهن استراتژیست برجسته، خود را در مقابل یکدیگر می‌بینند. یکی «هانبی کیتائو» که وظیفه دفاع از ارباب خود را دارد با اینکه از او متنفر است. او رهبری سامورایی‌های محافظ ارباب را برعهده دارد که به آنها آموخته شده به عنوان بخشی از بوشیدو (راه و رسم سامورایی) به ارباب خود بدون تزلزل وفادار باشند. دیگری «شیزائمون شیمادا» که مأموریتی انتحاری
دیگری «شیزائمون شیمادا» که مأموریتی انتحاری دارد و گروهی متشکل از از ۱۳ آدم‌کش را رهبری می‌کند که وظیفه خود را کشتن یک ارباب ظالم می‌بینند. این فیلم از نظر موضوعی رنج سامورایی‌هایی را که توسط سیاست فریب خورده و به ماشین‌های کشتار تبدیل شده‌اند، به تصویر می‌کشد. خلاصه داستان. در سال ۱۸۴۴، اولین سال دوره کوکا شوگون‌سالاری توکوگاوا در ژاپن بود، «مامیا توزو»، یکی از صاحب منصبان ادو در قلمرو آکاشی، در مقابل دروازه‌های محل اقامت مشاور ارشد، دوی توشیتسورا، مرتکب سپوکو می‌شود. در کنار جسد مامیا، نامهٔ
مرتکب سپوکو می‌شود. در کنار جسد مامیا، نامهٔ فرجام‌خواهی‌ای او قرار داشت که ماتسودایرا ناری‌تسوگو، ارباب قلمرو آکاشی و برادر ناتنی دوازدهمین شوگون توکوگاوا ایه‌یوشی، را به استبداد متهم می‌کرد. پس از آگاهی شدن از این خودکشی اعتراضی، ناری‌تسوگو همهٔ خانوادهٔ مامیا توشو، از جمله کودکان خردسال، را با تیر و کمان قتل‌عام می‌کند. در این فیلم ناری‌تسوگو یک بیمار روانی است که رفتاری غیرانسانی دارد، اما برادر بزرگترش شوگون توکوگاوا ایه‌یوشی که از اعمال او بی‌اطلاع مانده است، قصد خود برای ارتقای برادرش به مقام سیاسی
است، قصد خود برای ارتقای برادرش به مقام سیاسی بالاتر، مشاور ارشد را اعلام می‌کند. مشاور ارشد دوی توشیتسورا که نگران بقای شوگون‌سالاری است پس از دریافت گزارش‌ها، متقاعد می‌شود که ماتسودایرا تهدیدی جدی برای کل اصول شرافت سنت سامورایی است. او گروهی از قاتلان را برای از بین بردن ماتسودایرا ناری‌تسوگو، به منظور بازگرداندن اصول شرافت به کشورش، بسیج می‌کند. او به معتمدترین مه‌تسوکه (بازرس) خود، «شیمادا شینزائمون»، دستور می‌دهد تا یک گروه ترور مخفی تشکیل دهد. این اقدام به ترور مطمئناً به عنوان عملی انتحاری تلقی
اقدام به ترور مطمئناً به عنوان عملی انتحاری تلقی می‌شود و عضویت در نیروی ترور به این معنی است که صرف نظر از موفقیت‌آمیز بودن یا نبودن حمله، حتی اگر کسی زنده بماند، فوراً اعدام می‌شود. شینزائمون با خود تصمیم می‌گیرد که «این آخرین خدمت او خواهد بود» و یک گروه ۱۲ نفر را برای ترور ناری‌تسوگو گرد هم می‌آورد. این دوازده نفر تصمیم می‌گیرند تا به محافظان ارباب ناری‌تسوگو در زمان حرکت از ادو به طرف قلمرو آکاشی که به علت سانکین کوتای (حضور متناوب در ادو) انجام می‌شد، حمله کنند. اوچی‌آی-جوکو در ولایت مینو محل نبرد
حمله کنند. اوچی‌آی-جوکو در ولایت مینو محل نبرد نهایی تعیین می‌شود. یک سامورایی محلی به نام «کویاتا کیگا» پیشنهاد کمک می‌دهد و به این ترتیب تعداد آدمکشان به ۱۳ نفر می‌رسد. در همین حال، ناری‌تسوگو و گروهش در مسیر خود به تابلویی در قلمرو خاندان اوواری، برمی‌خوردند که روی آن نوشته شده بود: «عبور ارباب قلمرو آکاشی ممنوع است.» همچنان که ناری‌تسوگو با وجود این موضوع به راه خود ادامه می‌دهد، در سر راه با «ماکینو یوکی»، روبرو می‌شود. ماکینو زمانی در قلعه خود اسباب پذیرایی از ناری‌تسوگو و اطرافیانش را فراهم کرده
پذیرایی از ناری‌تسوگو و اطرافیانش را فراهم کرده بود، اما هوس ناری‌تسوگو منجر به مورد تجاوز قرار گرفتن عروسش، کشته شدن پسرش و سپس خودکشی عروسش شد؛ بنابراین او پیشنهاد همکاری با شینزائمون را داده بود تا انتقام خود را بگیرد. «ماکینو یوکی» که از عواقب جلوگیری از عبور ناری‌تسوگو از قلمرو خود آگاه بود بعداً مرتکب سپّوکو (خودکشی سنتی ژاپنی) می‌شود تا مسئولیت کامل اعمالش را خود بر عهده بگیرد. قاتلان خانه‌های توقفگاه جاده‌ای اوچی‌آی-جوکو را به‌طور کامل از کدخدای ده خریداری می‌کنند و برای غلبه بر عیب کم بودن تعداد
خریداری می‌کنند و برای غلبه بر عیب کم بودن تعداد نفرات، توقفگاه را به یک پایگاه نظامی پر از تله تبدیل می‌کنند. آنها بخش‌هایی از کوچه‌ها را مسدود کرده و آنها را به هزارتو تبدیل می‌کنند. هنگامی که ناری‌تسوگو و گروه ۵۳ نفری از محافظش به روستا که خالی از سکنه شده است، رسیدند، ناری‌تسوگو و گروه ۱۳ نفری سامورایی‌ها بالاخره رو در روی هم قرار گرفتند. پس از نبردی سهمگین تا سر حد مرگ، شینزائمون، ارباب ناری‌تسوگو را می‌کشد و با «کیتو هانبی» رو در رو می‌شود. دو رقیب دیرینه جان خود را به خطر می‌اندازند تا وظایف خود را
جان خود را به خطر می‌اندازند تا وظایف خود را به عنوان سامورایی انجام دهند. با این حال، شینزائمون ایدئولوژی هانبی را درک می‌کند که «وفاداری تزلزل‌ناپذیر به ارباب، وظیفهٔ واقعی یک سامورایی است» از سوی دیگر، هانبی نیز از آرمان والای شینزائمون مبنی بر وظیفه «به خاطر همه مردم» آگاه است. شینزائمون از خود دفاع نمی‌کند و می‌گذارد تا «هانبی کیتائو» او را از پا درآورد. شینزائمون زیر لب زمزمه می‌کند: «اشکالی ندارد. من سامورایی نمی‌شوم مگر اینکه ارباب را بکشم و تو هم سامورایی نمی‌شوی مگر اینکه من را بکشی.» و می‌میرد.
نمی‌شوی مگر اینکه من را بکشی.» و می‌میرد. «هانبی کیتائو» نیز پس از او کشته می‌شود. فیلم با خنده بلند تنها سامورایی بازمانده از محافظان ارباب قلمرو آکاشی در داخل مزرعهٔ برنج به پایان می‌رسد. بازیگران و شخصیت‌ها. در این فیلم، به غیر از چند شخصیت اصلی، شخصیت‌های فرعی فردیت چندانی ندارند. زمینه ساخت. در سال ۱۹۶۱ درام‌های تاریخی ژاپنی در شرف تغییر بودند. در این سال فیلم "یوجیمبو" ساخته آکیرا کوروساوا اکران شد. شخصیت اصلی بی‌نام و ژولیده است، شخصیتی کاملاً متفاوت از ستارگان درام دوره‌های قبلی. تمرکز بر
متفاوت از ستارگان درام دوره‌های قبلی. تمرکز بر واقع‌گرایی، با مبارزات قدرتمند با شمشیر و جلوه‌های صوتی است. ظهور این درام تاریخی کاملاً جدید، چنان شوکی را در صنعت سینمای ژاپن ایجاد کرد که به آن لقب «شوک کوروساوا» دادند. زیبایی رقص‌گونه و سبک‌وارِ شمشیربازی کم‌کم داشت مخاطبان را ناراضی می‌کرد و درام‌های تاریخی شرکت توئی که در اوج موفقیت خود بودند، اکنون در وضعیت بحرانی قرار داشتند. در اینجا، استراتژی شرکت توئی خلق مبارزات شمشیربازی واقع‌گرایانه بود. او ستاره‌های بزرگی مانند کاتاوکا چیزو و ایچیکاوا اوتائمون
بزرگی مانند کاتاوکا چیزو و ایچیکاوا اوتائمون را در کنار بازیگران جوان قرار داد و همچنین از بازیگران تئاتر جدیدی استفاده کرد که تحت تأثیر درام‌های تاریخی نبودند. نتیجه، یک درام تاریخی و «اکشن واقع‌گرایانه‌ای» دربارهٔ درگیری‌های گروهی بود. "۱۳ آدم‌کش" یک درام بدون قهرمان است که در آن افراد درگیر سیاست می‌شوند و تا پای جان می‌جنگند تا صرفاً مأموریتی را که به آنها دستور داده شده به پایان برسانند. فیلمنامه. فیلمنامه‌نوس این فیلم کانه‌ئو ایکه‌گامی در طول جنگ جهانی دوم، او به ارتش در منچوری (شمال شرقی چین)
جهانی دوم، او به ارتش در منچوری (شمال شرقی چین) فراخوانده شد و به مدت سه سال خدمت کرد. از ۳.۰۰۰ سرباز ژاپنی هم گروه با او که همراه او در نبرد پلیلیو شرکت داشتند تنها ۲۳ یا ۲۴ نفر زنده باقی ماندند و در نهایت او شکست ژاپن در جنگ را شاهد شد. مضمون و ایده نهفته در آثار کانه‌ئو ایکه‌گامی، تردیدی ساده است در این باره که آیا «تاریخ»، ضمن به تصویر کشیدن مو به موی تاریخ، واقعاً به کسانی که جان خود را فدای آرمان‌هایشان کرده‌اند، پاداش داده است یا خیر. این ممکن است به این دلیل باشد که او به‌طور غریزی ناسازگاری موجود
این دلیل باشد که او به‌طور غریزی ناسازگاری موجود بین توصیف‌هایی که در اسناد تاریخی آمده و وقایع واقعی را حس می‌کرد. به خصوص وقتی صحبت از تجربه‌های خودش در زمان جنگ می‌شد، او شاهد واقعیت مرگ بسیاری از رفقای بی‌نام و نشان یکی پس از دیگری در این جنگ بود، با این حال از اینکه اسناد تاریخی گردآوری‌شده پس از آن، وحشت آن تجربه را به‌طور کامل منتقل نمی‌کردند، احساس ناامیدی می‌کرد. فرماندهان نظامی و شمشیرزنانی که او به تصویر کشیده است، تصاویری از آن رفقای سابق را تداعی می‌کنند. در نتیجه، شخصیت‌های آثار او عموماً
تداعی می‌کنند. در نتیجه، شخصیت‌های آثار او عموماً سرزنده و پرانرژی هستند، اما به نوعی حس تنهایی نیز دارند. او بعدها تعدادی رمان تاریخی از جمله "۴۷ رونین" را منتشر کرد در این دوران به شدت تحت تأثیر اعتراض‌های آنپو (اعتراضات علیه پیمان امنیتی ایالات متحده-ژاپن ۱۹۶۰) قرار گرفته بود که معاصران فیلم را نیز تکان داده بود. سه‌گانهٔ شاهکارهای تاریخی به کارگردانی ای‌ایچی کودو پس از اعتراضات پیمان امنیتی زاپن-آمریکا ۱۹۶۰، پیشگامان فیلم‌های تروریستی در ژاپن، بودند: "۱۳ آدم‌کش"، (۱۹۶۳)، "قتل‌عام" (۱۹۶۴) و "یازده
"۱۳ آدم‌کش"، (۱۹۶۳)، "قتل‌عام" (۱۹۶۴) و "یازده سامورایی" (۱۹۶۷). فیلم‌ها سیاه و سفید هستند و یک سامورایی گمنام را به تصویر می‌کشند که مصمم است حاکم مستبدی را که با وحشت حکومت می‌کند، ترور کند. این سه فیلم توسط واتانابه تاتسوتو، یکی از اعضای بانک توکیو که در دوران رکود اقتصادی شووا ورشکست شد و در آن زمان رئیس مورد اعتماد بخش برنامه‌ریزی استودیوی کیوتوی شرکت توئی بود، برنامه‌ریزی شده بود. واتانابه، ایده یک درام تاریخی دربارهٔ درگیری گروهی مبتنی بر تروریسم از سراسر جهان، گذشته و حال، را مطرح کرد و این ایده را
جهان، گذشته و حال، را مطرح کرد و این ایده را با فیلمنامه‌نویس کانه‌ئو ایکه‌گامی (که بعدها رمان‌نویس با نام مستعار شوایچیرو ایکه‌میا شد) در میان گذاشت. این سه‌گانه به تدریج به زاویه دید تروریست‌ها تغییر می‌کند، دوربین عمدتاً روی دست است و نبردهای مرگبار را مانند یک فیلم خبری به تصویر می‌کشد، و گل و لای روی دوربین پاشیده می‌شود. در پایان فیلم «قتل‌عام»، صدای معترضانی که توسط کودو ایچی در جریان اعتراضات سال ۱۹۶۰ علیه پیمان امنیتی ژاپن و آمریکا ضبط شده است، با صدای بلند پخش می‌شود. پایان هر سه فیلم شامل
با صدای بلند پخش می‌شود. پایان هر سه فیلم شامل صحنه‌هایی از اجساد تلنبار شده در نتیجه سرنگونی یک چهره قدرتمند و لاپوشانی تروریسم توسط شوگون‌ها است که حسی از بیهودگی و پوچی تروریسم را ایجاد می‌کند. این با فضای تیره و تار آن زمان پس از اعتراض به بازنگری پیمان امنیتی بین ایالات متحده و ژاپن (۱۹۶۰) سازگار بود. عناصر داستان. منشأ. داستان زیر که در کتاب "کاشاوا" به عنوان داستانی شناخته می‌شود که فیلم "۱۳ آدم‌کش" از آن اقتباس شده است. در یکی از داستان‌های این کتاب آمده است: ماتسودایرا ناریکوتو، کوچک‌ترین و بیست و
آمده است: ماتسودایرا ناریکوتو، کوچک‌ترین و بیست و پنجمین پسر یازدهمین شوگون، توکوگاوا ایه‌ناری، و برادر ناتنی دوازدهمین شوگون، توکوگاوا ایه‌یوشی، توسط ماتسودایرا ناری‌تسوگو، هفتمین ارباب قلمرو آکاشی، به فرزندی پذیرفته شد و هشتمین ارباب قلمرو آکاشی شد. بر اساس داستان معاصر "کوشی یاوا" (به معنی داستان شب کوشی)، در حالی که ناریکوتو در سفر سانکین کوتای (به معنای حضور متناوب در ادو) در حال برگشت از ادو بود، از قلمرو اوواری عبور می‌کرد، کودکی سه ساله از میان صفوف ملازمان دایمیو عبور کرد، بنابراین ملازمان کودک را
ملازمان دایمیو عبور کرد، بنابراین ملازمان کودک را گرفتند و او را برای مجازات به مهمانخانه اصلی که محل اقامتشان بود بردند. در دوره ادو عبور مردم عادی از میان صفوف دایمیوها، بسیار بی‌ادبانه تلقی می‌شد و ممکن بود شخصی که این صفوف را قطع کرده است، در جا کشته شود. روستاییان به نزد نارینوبو رفتند و از او التماس کردند که جان کودک را ببخشد، اما او اجازه نداد و کودک را کشت. خاندان اوواری از این اقدام خشمگین شدند و به ماتسودایرا ناریکوتو و افرادش اطلاع دادند که از این پس برای محافظت از آبروی شاخهٔ خاندان توکوگاوا در