payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بالفور، در قیمومت انگلیس قرار گیرند. به کُردها و یونانی‌های تراکیه و ساحل غربی آناتولی خودمختاری اعطا شود،کنترل یونانیان بر جزایر دریای اژه مورد تأیید قرار گرفت. دربارهٔ بدهی‌های دولت عثمانی چنین مقرر شد که کمیسیونی تشکیل و نحوه بازپرداخت دیون عثمانی توسط آن کمیسیون مشخص شود. در مورد نفت عراق هم توافق شد که فرانسه ۲۵ درصد از نفت عراق سهم ببرد. این کنفرانس دربارهٔ اعلامیه بالفور و تشکیل دولت مستقل یهودی هم به توافق رسید. مسئله ارمنی در کنفرانس سانرمو. در مورد مسئله ارمنستان تصمیم به ایجاد یک دولت ارمنی شامل
مسئله ارمنستان تصمیم به ایجاد یک دولت ارمنی شامل قسمتی از شش ولایت ارمنی ترکیه گرفتند. این طرح در یازدهم ماه مه همان سال به هیئت نمایندگی عثمانی در وزارت امور خارجه فرانسه تسلیم شد. به انضمام آن متفقین یادداشتی به امضای میلران به این مضمون برای هیئت عثمانی فرستادند: لذا لوید جرج نخست وزیر انگلستان در پیامی به ویلسون خواستار ترسیم حدود ارمنستان شد و ویلسون هم حدود ارمنستان از ارزروم، ارزنجان تا ترابزون امتداد داد تا ارمنستان به دریای سیاه هم راه داشته باشد. در کنفرانس سانرمو این حدود مورد تأیید قرار گرفت.
در کنفرانس سانرمو این حدود مورد تأیید قرار گرفت. متن مورد توافق در سانرمو به طور قطعی در ۱۰ اوت ۱۹۲۰ میلادی در قالب معاهده سور به امضای دولت عثمانی رسید.
حسین معمارزاده (زادهٔ ۱۲ اسفند ۱۳۱۸ تهران – درگذشته ۱۷ آبان ۱۳۷۵) دوبلور و بازیگر ایرانی بود. زندگی‌نامه. وی در سن ۲۰ سالگی کارش را به سرپرستی علی کسمایی آغاز کرد و به دلیل برخورداری از صدای محکم و با انعطاف به سرعت تبدیل به یکی از بهترین دوبلورهای ایران شد. او در آثار بسیاری به صداپیشگی پرداخت. او یکی از بهترین گویندگان مکمل کار گروهی دوبله در تاریخ دوبله ایران محسوب می‌شود. وی اولین دوبلور ایران بود که در نقشِ بروسلی به صداپیشگی پرداخت. معمارزاده در برخی از آثار در چند نقش، گویندگی کرده‌است که از آن جمله
آثار در چند نقش، گویندگی کرده‌است که از آن جمله می‌توان به محمد رسول‌الله، تیرانداز، خرقه، بیلیاردباز و سریال معما اشاره کرد. همچنین در چند فیلم به ایفای نقش پرداخت. مرگ. آبان ۱۳۷۵ پس از پایان کار دوبله به دلیل ناراحتی قلبی به بیمارستان منتقل شد اما با رضایت خود به خانه بازگشت و سرانجام ۱۷ آبان پس از چند روز بیهوشی درگذشت و به همین خاطر گویندگی او در سریال تنهاترین سردار به جای فتحعلی اویسی ناتمام ماند.
زبان برنامه‌نویسی گودل از نوع برنامه‌نویسی اعلانی است. این زبان یک زبان همه منظوره است که شیوه‌های برنامه‌نویسی آن به صورت برنامه‌نویسی منطقی است. وابستگی این زبان به تایپ بسیار کم است. نام گذاری ان به خاطر منطقدان بزرگ کورت گودل است. آینده این زبان. گودل شامل ویژگی‌های زیر می‌باشد: گودل یک فرامنطق است که امکانات پشتیبانی از فرابرنامه‌نویسی را فراهم می‌کند تا بتوان کارهای تجزیه و تحلیل، تحول، تدوین، تأیید و اشکال زدایی را در میان کارهای دیگر را انجام دهد. نمونه کد. مدل گودل زیر، مقسوم علیه مشترک دو عدد را
کد. مدل گودل زیر، مقسوم علیه مشترک دو عدد را بدست می‌آورد. این کد برای نشان دادن کد گودل است نه این که به صورت بهینه مقسوم علیه مشترک را بدست آورد. خروجی CommonDivisor می‌گوید که اگر i و j صفر نباشد d مقسوم علیه آن دو است اگر مقدارش بین 1 و مینیمم مقدار i و j و i/j و j/i باشد. خروجی Gcd می‌گوید که d بزرگترین مقسوم علیه مشترک i و j است در صورتی که مقصوم علیه i و j باشد و eای وجود نداشته باشد که مقسوم علیه مشترک i و j باشد و از d بزرگتر باشد. MODULE GCD. IMPORT Integers. PREDICATE Gcd: Integer * Integer *
Integers. PREDICATE Gcd: Integer * Integer * Integer. Gcd(i,j,d) &lt;- CommonDivisor(i,j,d) &amp; ~ SOME [e] (CommonDivisor(i,j,e) &amp; e&gt; d). PREDICATE CommonDivisor: Integer * Integer * Integer. CommonDivisor(i,j,d) &lt;- IF (i = 0 \/ j = ۰) THEN d = Max(Abs(i),Abs(j)) ELSE ۱ =&lt;d =&lt;Min(Abs(i),Abs(j)) &amp; i Mod d = ۰ &amp; j Mod d = ۰.
پیکرینگ، انتاریو (به انگلیسی: Pickering) یک شهر در کانادا است که در Durham واقع شده است. خصوصیات. پیکرینگ ۲۳۱٫۵۹ کیلومترمربع مساحت و ۸۸٬۷۲۱ نفر جمعیت دارد و ۸۳٫۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
تئودور کایلر یانگ جونیور (متولد ۳۰ مارس ۱۹۳۴ در رشت - درگذشت ۷ فوریه ۲۰۰۶) استاد باستان‌شناس و ایرانی‌شناس دانشگاه تورنتو است. او یکی از نویسندگان کتاب فرهنگ اجتماعی یا فرهنگ و شکل اجتماعی خاور نزدیک، سهیم بود. او برخی مقالاتش را در چاپ می‌کرد. سابقه کاری. کسب مدرک دکترای خاورشناسی از دانشگاه پنسیلوانیا. استاد مطالعات خاورنزدیک در دانشگاه تورنتو بین سال‌های ۱۹۶۳ تا ۲۰۰۴. موزه‌دار موزه سلطنتی آنتاریو در بخش تمدن آسیایی و خاور نزدیک بین سال‌های ۱۹۶۳–۱۹۸۶. مدیر موزه سلطنتی آنتاریو بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۴.
موزه سلطنتی آنتاریو بین سال‌های ۱۹۸۶ تا ۲۰۰۴. مدیر گروه حفاری و کاوش گودین تپه در ایران، بین سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۷.
دلشاد نظروف (؛ زادهٔ ) یک پرتاب‌گر چکش اهل تاجیکستان است. از افتخارات وی می‌توان به کسب مدال نقره پرتاب چکش در ۲۰۱۵ پکن اشاره کرد. او در بازی‌های المپیک ۲۰۱۶ ریو توانست اولین مدال طلای کشورش پس از استقلال از شوروی را بدست آورد. او با یک پرتاب ۷۸٫۶۸ متری به این مدال رسید. بهترین رکورد او ۸۰٫۷۱ متر است که در سال ۲۰۱۳ به دست آورده‌است. زندگی خصوصی. او اکنون در دوشنبه زندگی می‌کند. او ریاست فدراسیون دو و میدانی جمهوری تاجیکستان را بر عهده دارد. پدر او یک سرباز بود که در جنگ داخلی تاجیکستان کشته شد. مادر او یک
بود که در جنگ داخلی تاجیکستان کشته شد. مادر او یک معلم و مربی تربیت بدنی است.
بادهای زمستان () جلد ششم و مورد انتظار از مجموعه کتاب‌های "ترانه یخ و آتش"، نوشتهٔ جرج آر. آر. مارتین است. این کتاب ها به سبک خیال‌پردازی و فانتزی نوشته شده‌اند. قسمت قبلی داستان، "رقصی با اژدهایان"، داستان‌های کمتری از آنچه مارتین انتظار داشت را شامل شد. به گفتهٔ او یک نبرد بزرگ و پایان نفس‌گیر چند شخصیت مهم در رقصی با اژدهایان جای نگرفتند. مارتین قصد دارد این عقب‌ماندگی داستانی را سریعاً در بادهای زمستان حل کند. مارتین گفته‌است «من با دو نبرد بزرگ که در ذهن می‌پروراندم شروع می‌کنم: نبرد در یخ و نبرد میرین
می‌پروراندم شروع می‌کنم: نبرد در یخ و نبرد میرین (نبرد خلیج برده‌ها)، و از آنجا داستان را ادامه خواهم داد.» طبق گفتهٔ مارتین دو کتاب آخر (این کتاب و کتاب "رؤیایی از بهار") بیش از پیش خوانندگان را به شمال خواهند برد. در این کتاب‌ها شاهد حضور دیگران اشاره به وایت واکرها نیز خواهیم بود. تاریخی برای انتشار این کتاب مشخص نشده است اما مارتین در اکتبر ۲۰۲۲ اظهار داشت که سه چهارم این کتاب را نوشته است.
آئوده ، (یونانی: Αοιδή) که با نام ژوپیتر XLI هم خوانده می‌شود، از قمرهای سیاره مشتری است. این قمر در سال۲۰۰۳ توسط تیمی از ستاره شناسان دانشگاه هاوایی به رهبری اسکات اس.شپرد و همکاران کشف شد؛ و با نام موقت اس/۲۰۰۳جی ۷ نامگذاری شد. آئوده حدود ۴ کیلومتر قطر دارد. متوسط مدارش ۲۳٬۰۴۴ مگامتر است و دوره آن ۷۱۴٫۶۵۷ روز بوده و انحراف آن ۱۶۰ درجه نسبت به دائرةالبروج و (۱۶۲ درجه نسبت به استوای مشتری) است. حرکت این قمر رجوعی و خروج از مرکز مدار آن ۰٫۴۳۱۱ است. در ماه مارس ۲۰۰۵ به نام آئوده، یکی از سه موز اصلی نامیده شد.
۲۰۰۵ به نام آئوده، یکی از سه موز اصلی نامیده شد. آئوده موز نغمه و موسیقی و از دختران زئوس (ژوپیتر) و امنموسینی بود. این قمر به گروه پاسیفه تعلق دارد که قمرهای نامنظمی دارد که با حرکت مخالف گرد و فاصله بین ۲۲٫۸ و ۲۴٫۱ گیگا متر وانحراف ۱۴۴٫۵° و ۱۵۸٫۳ درجه بدور مشتری می‌چرخند.
بریتانیا به عنوان میزبان بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ یکی از شرکت‌کنندگان این مسابقات بوده است. بریتانیا با ۵۴۱ ورزشکار در ۲۶ رشته ورزشی توانسته است ۲۹ مدال طلا، ۱۷ نقره و ۱۹ برنز کسب کند و در جایگاه سوم رده‌بندی کلی این دوره بازی‌های المپیک قرار بگیرد. شرکت‌کنندگان. جدول ذیل نمایانگر تعداد شرکت‌کنندگان هر رشته می‌باشد. توجه: تعداد شرکت‌کنندگان در شمشیربازی، هاکی روی چمن، فوتبال و هندبال به تعداد بازیکنان نمی‌باشد. ۲۷۹
تاریخ اسپرانتو، یا تاریخ نهضت زبان اسپرانتو، موضوع مطالعاتیِ بسیار جالب و از چندین نظر، بسیار شگفت‌آوری است. این تاریخ، پیچیده نیز هست چرا که کمابیش تمامیِ جهان را دربرمی گیرد و سرنوشت این زبان و اسپرانتودانان، اغلب مواقع وابسته به حکومت‌های مختلف و اوضاع سیاسیِ متفاوت بوده‌است. بعضی از حکومت‌ها، این نهضت را تشجیع کرده و دیگر حکومت‌ها، اسپرانتودانان را تحت تعقیب قرار داده و نهضت را ممنوع اعلام کرده‌اند. به سادگی می‌توان تأثیر دو جنگ جهانی را بر روی نهضتی که همکاریِ بین‌المللی و برادریِ تمام بشریت را ـ به
همکاریِ بین‌المللی و برادریِ تمام بشریت را ـ به تلویح، اگر نه به تصریح ـ هدف خود قرار داده است، تصور کرد. این واقعیت که اسپرانتو، این دو جنگ جهانی را از سر گذرانده است، خود شاهدی است از واقعیت انکارناپذیر حق موجودیت اساسی آن، و ارزش مفاهیمی که بیان‌گر آن‌ها است؛ بنابراین، به‌خاطر این پیچیدگی‌ها و جامعیت، در این‌جا تنها امکان این وجود دارد که طرحی کلی، حاوی خطوط اصلیِ پیشرفت‌ها و پسرفت‌های آن، طی قرن گذشته، ترسیم گردد. نخستین‌های اسپرانتو. انتشار «کتابِ اولِ» اسپرانتو. دکتر لودویک زامنهوف، آفرینندهٔ زبان
اسپرانتو. دکتر لودویک زامنهوف، آفرینندهٔ زبان اسپرانتو، در ژوئیه سال ۱۸۸۷ (خرداد ۱۲۶۵ هـ ش)، کتاب اول را با هزینة شخصیِ خود منتشر ساخت. این کتاب، در واقع یک بروشور کوچک، و برگ‌سبزوار بود چرا که به‌عنوان مثال، زامنهوف فاقد یک اُرگان مطبوعاتیِ شخصی، یا امکانات دیگری برای شناساندن موجودیت آن، در سطحی وسیع بود. وی این بروشور را به مطبوعات، باشگاه‌های گوناگون، و افراد سرشناس ارسال کرد. این اقدام به عنوان شروع، آغازی (به اندازة کافی) متواضعانه محسوب می‌شد. با این وصف، در همان اوایل سال ۱۸۸۸، زامنهوف با شگفتی
این وصف، در همان اوایل سال ۱۸۸۸، زامنهوف با شگفتی پذیرای قول‌های بسیاری، مبنی بر یادگرفتن زبان‌اش شد، و به این ترتیب، تا سال ۱۸۸۹، نام نخستین هزار اسپرانتودان ثبت شد. نخستین باشگاه و مجلهٔ اسپرانتو. در دسامبر سال ۱۸۸۸، باشگاه ولاپوک مهمی در نورنبرگ آلمان، به اسپرانتو پیوست و به این ترتیب به اولین باشگاه اسپرانتو در جهان تبدیل شد. در سپتامبر سال ۱۸۸۹، این باشگاه نخستین مجلهٔ اسپرانتو را به نام لا اسپرانتیستو (اسپرانتودان) تأسیس کرد. اسپرانتودانان به چنین مجله‌ای احتیاج مبرمی داشتند تا بتوانند با یک‌دیگر
مجله‌ای احتیاج مبرمی داشتند تا بتوانند با یک‌دیگر ارتباط برقرار کرده و در عین حال متون نمونه‌ای برای شان عرضه گردد، تا به این ترتیب، سبک پیروان این زبان، که اکثرشان هم دور از یک‌دیگر بودند، یک‌دست گردد. در پایان سال ۱۸۹۰، زامنهوف انتشار این مجله را به دست گرفت، ولی در دسامبر سال ۱۸۹۱ وی چنان خود را بدون سرمایه یافت که مجبور شد توقف انتشار مجله را اعلام کند. این ضربه، احتمالاً می‌توانست زبان را محکوم به نابودی کند؛ ولی خوش‌بختانه، شخصی آلمانی به‌نام و. ترومپیتر پای در میان گذاشت و سرمایهٔ لازم را در اختیار
پای در میان گذاشت و سرمایهٔ لازم را در اختیار گذارد، و در واقع، زبانی را که در حال جوانه زدن بود، از نیستی نجات بخشید. با این وجود، در سال ۱۸۹۵، سانسور تزاری، این مجله را در روسیه ممنوع ساخت، به ترتیبی که لا اسپرانتیستو، سه چهارم از مشترکین خود را از دست داد. این اقدام، نخستین، و به هیچ وجهی نه آخرین، سوء قصد حکومتیسیاسی علیه اسپرانتو بود که در نتیجة آن، زامنهوف مجبور شد مجدداً انتشار مجله را متوقف سازد. نخستین خودآموزها و واژه‌نامه‌ها. اما پس از گذشت تنها چهار سال دیگر، یعنی زمانی که فقط هشت سال از عمر
چهار سال دیگر، یعنی زمانی که فقط هشت سال از عمر این زبان می‌گذشت، اوضاع بسیار امیدوارکننده‌تر از سال ۱۸۹۱ بود. اسم ۳۶۰۲ اسپرانتودان به‌طور رسمی ثبت شده بود؛ ۴۷ کتاب آموزش و فرهنگ لغات، به ۱۹ زبان منتشر شده بود، حتی ۱۲ اثر ادبی نیز، منتشر گشته بود که در بین آن‌ها نه تنها آثار با ارزش ترجمه به چشم می‌خورد، بلکه بعضی از آن‌ها مستقیماً به زبان اسپرانتو نگاشته شده بود. در میان این آثار، اصلی‌ترین آن‌ها، ترجمهٔ شگفت‌آور هملت شکسپیر، توسط خود زامنهوف بود. این ترجمه آن‌قدر پخته، و از لحاظ هنری زیباست که تا به
ترجمه آن‌قدر پخته، و از لحاظ هنری زیباست که تا به امروز هم کاملاً معتبر و خواندنی باقی مانده‌است. در عین حال، این ترجمه در سال ۱۸۹۴ توانست معیارهایی را در اختیار مشتاقان تألیف آن‌زمان بگذارد که از نظر زبان و سبک درخورِ پیروی بود. نخستین رویارویی‌های اسپرانتودانان خارجی با یک‌دیگر. درآن زمان، بهره گیریِ عملی از اسپرانتو، به صورت‌های دیگری نیز آغاز شده بود؛ از جملهٔ آن‌ها مسافرت‌هایی بود که در طول آن، زبان اسپرانتو نقشی جدی را بازی می‌کرد. به‌عنوان مثال، دو نفر سوئدی در سال ۱۸۹۵ دست به سفری از میان روسیه،
نفر سوئدی در سال ۱۸۹۵ دست به سفری از میان روسیه، ترکیه، رومانی، اطریش، مجارستان و آلمان زدند، در حالی که در هر کشور با اسپرانتودانان محلی، تماس حاصل می‌کردند. این‌گونه مسافرت‌ها، اثباتی واقعی برای مناسب بودن این زبان، برای صحبت کردن بود. اسپرانتودانان امروزی به‌سختی می‌توانند تصور حال و هوا و تأثیر چنین واقعه‌ای را، در آن روزهای نخستین بکنند. کارلو بورله سال‌ها بعد، تجربهٔ شخصی خود را چنین مکتوب ساخت: بلافاصله، در مقابل چشمانم تصویر شبح گونهٔ مردی لاغراندام و رنگ‌پریده، با موهایی طلایی و بلند، ریشی کوچک،
و رنگ‌پریده، با موهایی طلایی و بلند، ریشی کوچک، کم پشت و زردرنگ و چشمانی آبی با نگاهی ثابت، پدیدار می‌شود: سِلِزنیوف! این درویش، با ردایی خاکستری‌رنگ و بلند که یقه‌اش همیشه بالا کشیده شده بود، اولین اسپرانتودان خارجی بود که با او، به زبان اسپرانتو صحبت کردم. ضیافتی را که به افتخار او در کافهٔ ولتر، در اکتبر سال ۱۹۰۲ برپاکردیم، به‌خوبی به یاد دارم. صحبت‌های آتشین، و روانیِ بیانات او، سبب شگفتیِ عمیق ما می‌شد. سلزنیوف، آموزگار ما در صحبت کردن بود؛ زیرا او نخستین کسی بود که به ما نشان داد که اسپرانتو زبانی
کسی بود که به ما نشان داد که اسپرانتو زبانی زنده است؛ او اولین کسی بود که برای ما، پاریسی‌ها، اثبات کرد که اسپرانتو نیز می‌تواند با همان سادگی، ظرافت و سرعت هر زبان ملیِ دیگری صحبت شود. فرانسه، نخستین کشور رهبری‌کنندهٔ نهضت اسپرانتو. نهضت اسپرانتو پس از متوقف شدن انتشار لا اسپرانتیستو، برای مدت زیادی بدون هرگونه ارگانی باقی ماند. در سال ۱۸۹۵ سوئدی‌ها اولین شمارهٔ مجلهٔ جدید زبان بین‌المللی را منتشر ساختند، که پس از فایق شدن بر چند مشکل در آغاز کار، تبدیل به وسیلة ارتباطیِ مهمی شد. لوئی دو بوفران فرانسوی،
وسیلة ارتباطیِ مهمی شد. لوئی دو بوفران فرانسوی، در سال ۱۸۹۸ مجلهٔ لِسپرانتیست را به راه انداخت، و به این ترتیب، آغازگر دوران تبلیغات پرجنب وجوشی در کشورهای فرانسوی‌زبان گردید که به‌زودی منتج به نهضتی توان‌مند و پرشمار در دنیای فرانسوی‌زبان شد. این نهضت (به‌طور غیررسمی) نقش رهبری را در امر پیشبرد اسپرانتو به دست گرفت. شاید مهم‌ترین موفقیت آن، جذب کردن مؤسسهٔ مطبوعاتیِ قدرت‌مند هاشِت در سال ۱۹۰۱ بود. این شرکت تجارتی، امکانات زیادی را در اختیار داشت و آغازکنندهٔ انتشار کتب گوناگون به زبان اسپرانتو بود، که در
انتشار کتب گوناگون به زبان اسپرانتو بود، که در عین حال قادر بود آن‌ها را توسط شبکهٔ بین‌المللیِ نمایندگی‌های خود، در سراسر جهان به فروش برساند. این انتشاراتی، از آغاز سال ۱۹۰۶، مجلهٔ ادبیِ لا رِوواُ را به‌صورت ماه‌نامه منتشر ساخت. در واقع، تا ژوئن ۱۹۰۵، تعداد ۲۷ مجله به‌وجود آمده بود که دو عدد آن در آمریکای جنوبی منتشر می‌شد (در شیلی و مکزیک). هم‌چنین تا سال ۱۹۰۵، پنج مجمع اسپرانتو نیز در ژاپن پدیدار شده بود. اولین انتشاراتی و رمان اسپرانتو. رقابت‌های موجود در درون نهضت فرانسه، منجر به تأسیس سریع یک مؤسسهٔ
در درون نهضت فرانسه، منجر به تأسیس سریع یک مؤسسهٔ انتشاراتیِ اختصاصی برای اسپرانتو به‌نام انجمن مطبوعاتیِ اسپرانتو در رقابت با هاشت، شد. ادبیات اسپرانتو به برکت این دو انتشاراتی ـ و هم‌زمان با انتشار کمابیش محدودتری در کشورهای دیگر ـ به مقدار فراوانی رشد کرد. ترجمهٔ آثار کلاسیک از زبان فرانسوی و دیگر زبان‌ها و تألیفاتی که مستقیماً به زبان اسپرانتو، در رشته‌های گوناگون نگاشته شده بود، چاپ و منتشر گردید. در سال ۱۹۰۷، اولین رمانی که به اسپرانتو نوشته شده بود، حاویِ ۵۰۰ صفحه، به قلم هنری والی‌ین به‌نام قلعهٔ
حاویِ ۵۰۰ صفحه، به قلم هنری والی‌ین به‌نام قلعهٔ پرِلونگو منتشر گردید. این رمان، ردّیهٔ قوی ای علیه آن گروه از اسپرانتودانانی بود که دربارهٔ «ضرورت وجودیِ» ادبیات اصیل اسپرانتو شک داشتند. نخستین گردهماییِ بین‌المللیِ اسپرانتودانان. در این دوره، گام بزرگ دیگری نیز، به‌پیش برداشته شد. در سال ۱۹۰۴، اسپرانتودانان شمال فرانسه و جنوب انگلستان «اولین گردهمایی بین‌المللیِ اسپرانتودانان» را به‌صورت آزمایشی، سازمان‌دهی کردند و در آگوست همان سال، حدود ۲۰۰ تن از آن‌ها پس از مسافرتی بر روی آب از ورای تنگه، تعطیلات آخر
پس از مسافرتی بر روی آب از ورای تنگه، تعطیلات آخر هفته را در دو ناحیه گذراندند. این سازمان‌دهی آن‌چنان موفقیت‌آمیز بود که گروهی در بولُنْی-سور-مِر فرانسه موافقت کرد تا اولین کنگرهٔ جهانی اسپرانتو را در این شهر، در تابستان ۱۹۰۵ (۱۲۸۳ هـ. ش) سازمان‌دهی کند. در آگوست سال ۱۹۰۵ (مرداد ۱۲۸۳ هـ. ش)، این کنگره برگزار شد: ۶۸۸ اسپرانتودان، از ۲۰ کشور جهان در آن حضور داشتند. حاضرین دربارهٔ خاطرات پرهیجان این هفتهٔ دوران ساز، گواهی می‌دهند. برای نخستین بار در تاریخ جهان، انسان‌هایی از ملیت‌های بسیار زیادی، با زبان‌های
انسان‌هایی از ملیت‌های بسیار زیادی، با زبان‌های گوناگون، گردهم آمده و در بین خود از زبانی بی‌طرف، که با ابداع ساخته شده‌بود، استفاده کردند. این واقعه، از آن پس، ده‌ها هزار بار تاکنون در جهان تکرار شده‌است تا جایی‌که دیگر این معجزهٔ ارتباطی، که با کم‌ترین زحمتی انسان‌ها را این‌چنین به یک‌دیگر نزدیک ساخته، سبب شگفتیِ کسی نمی‌گردد. اما با این وصف، بی‌همتا بودنِ آن یک هفته در سال ۱۹۰۵، هم‌اکنون نیز هم‌چنان احساس می‌گردد. سخنرانیِ تاریخیِ دکتر زامنهوف در اولین همایشِ جهانیِ اسپرانتو. سخنرانیِ دکتر زامنهوف، در
همایشِ جهانیِ اسپرانتو. سخنرانیِ دکتر زامنهوف، در مراسم افتتاح این کنگره ـ همان‌گونه که خواننده خود با مطالعهٔ آن متقاعد خواهد شد ـ یکی ازسخنرانی‌های بزرگ تاریخ است و سزاوار توجه جدی و عمیق همهٔ انسان‌ها، و قبل از همه، تمامیِ سیاست‌مداران است. متن کامل این سخنرانی به بسیاری از زبان‌های دنیا ترجمه شده‌است؛ و در این‌جا، تنها به ذکر چند بند از آن اکتفا می‌شود: ... و اکنون، برای نخستین بار، رؤیایی هزاران‌ساله، در حال تحقق یافتن است. در شهری کوچک، واقع در ساحل فرانسه، انسان‌هایی از متفاوت‌ترین کشورها و ملیت‌ها،
انسان‌هایی از متفاوت‌ترین کشورها و ملیت‌ها، گردهم آمده‌اند و با یک‌دیگر به صورت کرولال روبرو نمی‌شوند، بلکه همدیگر را درک کرده و با یک‌دیگر برادروار به صحبت می‌پردازند، همانند اعضای یک ملت. اغلب، افرادی از ملل گوناگون، گردهم آمده و به درک یک‌دیگر نایل می‌آیند ولی چه اختلاف فاحشی بین تفاهم متقابل در بین آن‌ها و در بین ما وجود دارد! در آن گردهمایی‌ها، تنها بخش کوچکی از شرکت کنندگان به تفاهم متقابل دست می‌یابند، آن‌هایی که امکان اختصاص دادن زمانی بسیار طولانی، و پولی فراوان را برای فراگیریِ زبان‌های بیگانه
و پولی فراوان را برای فراگیریِ زبان‌های بیگانه داشته‌اند ولی بقیهٔ آن‌ها، تنها توسط تن خویش و جسماً، و نه با سرخود و روحاً، در گردهمایی شرکت می‌جویند: اما، در همایش ما، همهٔ شرکت‌کنندگان متقابلاً همدیگر را درک می‌کنند، هرکسی که مایل به درک ما باشد، به‌سادگی می‌تواند ما را درک کند، و نه فقر و نه نداشتن وقت، گوش‌های کسی را بر سخنان ما نمی‌بندد. در آن‌جا، تفاهم متقابل با راهی غیرطبیعی، آزاردهنده و غیرعادلانه قابل دست یافتن است، چراکه در آن‌جا عضو یک ملت، در مقابل عضو ملتی دیگر، که زبان او را صحبت می‌کند،
مقابل عضو ملتی دیگر، که زبان او را صحبت می‌کند، تحقیر می‌گردد و از زبان خویش شرم دارد. وی لکنت زبان یافته و سرخ می‌گردد و خود را در برابر هم‌صحبت‌اش ناراحت احساس می‌کند، در حالی که مخاطب او، خود را قدرت‌مند و مغرور احساس می‌کند؛ در همایش ما، ملل قدرت‌مند و ضعیف، ممتاز و فاقد امتیاز، وجود ندارد. هیچ‌کسی تحقیر نمی-شود، هیچ‌کسی خود را ناراحت نمی‌یابد؛ ما همگی، بر بنیادی بی‌طرف ایستاده‌ایم، ما همگی دارای حقوقی کاملاً برابر هستیم؛ ما همه، خود را همانند اعضای یک ملت احساس می‌کنیم، مثل اعضای یک خانواده، و برای
ملت احساس می‌کنیم، مثل اعضای یک خانواده، و برای نخستین بار در تاریخ بشریت، ما اعضای متفاوت‌ترین اقوام، در کنار یک‌دیگر، نه مثل بیگانگان و رقبا، بلکه همانند برادران ایستاده‌ایم. کسانی که بدون تحمیل زبان خود بر یک‌دیگر، متقابلاً همدیگر را درک کرده، سوء ظنی به یک‌دیگر، به خاطر ظلمتی که ما را از همدیگر جدا کند نداریم، همدیگر را متقابلاً دوست داشته و دست‌های یک‌دیگر را متقابلاً می‌فشریم، نه با دورویی و نفاق، مثل دو فردِ «دِگَرملیت»، که صمیمانه همانند دو فرد انسان. ما باید از اهمییت سترگ این روز به خوبی آگاه
ما باید از اهمییت سترگ این روز به خوبی آگاه باشیم، چرا که امروز در میان دیوارهای مهمان نواز بولونی-سور-مر، فرانسوی‌ها با انگلیسی‌ها، یا روس‌ها با لهستانی‌ها، گردهم نیامده‌اند، بلکه این، تنها انسان‌ها هستند که گرد انسان‌ها جمع شده‌اند. مبارک باد این روز، و با عظمت و با شکوه باد پیامدهای آن! کنگره‌های اسپرانتو، تا به امروز، همه‌ساله و هر بار در کشوری دیگر، و آن هم نه تنها در اروپا، برگزار شده‌است. البته، امروزه صدها گردهمائیِ ملی و بین‌المللیِ دیگر به زبان اسپرانتو برپا می‌شود که یا تخصصی، یا مطالعاتی، یا
اسپرانتو برپا می‌شود که یا تخصصی، یا مطالعاتی، یا تنها توریستی است؛ اما این، هم‌چنان کنگره‌های جهانیِ اسپرانتو است که نمودگاه اصلیِ روحی است که نخستین بار در بولنیسورمر متجلی شد. اصلاح‌گرایی. تنها دو سال پس از این واقعه، بحرانی شروع شد که نهضت اسپرانتو را مجدداً به نابودی تهدید می‌کرد. لازم است بدانیم که از همان ابتدا، دو تمایل متفاوت در نهضت وجود داشت که با اندکی ساده انگاری می‌توان آن‌ها را عمل‌گرایی و نظرگرایی نامید. عمل‌گرایان، هدفشان قبل از هر چیزی، به کارانداختن و به استفاده واداشتن زبان بود، ولی
به کارانداختن و به استفاده واداشتن زبان بود، ولی نظرگراها تمایل داشتند زبان را به‌عنوان یک طرح، که می‌توان آن را در هر لحظه تغییر داد، تحت بررسی قرار داده و آن را «اصلاح» کنند. برخی از افرادِ گروه اخیر، خواهان اصلاحات مختلفی بودند، مثل از بین بردن علائم فوقانیِ حروف، از بین بردن پایانهٔ حالات مفعولی، استفاده از پسوند جمع ―i به‌جای ―oj و غیره. در سال ۱۸۹۴ بالاخره، این‌گونه اصلاح طلبان، لزوم رأی‌گیری از مشترکین مجلهٔ لا اسپرانتیستو، مبنی بر اینکه آیا این زبان اصلاح گردد یا نه را، بر زامنهوف تحمیل کردند.
زبان اصلاح گردد یا نه را، بر زامنهوف تحمیل کردند. اسپرانتودانان با اکثریت عظیمی، انجام اصلاحات را رد کردند: و این یک پیروزیِ بزرگ برای عمل‌گرایانی به‌شمار می‌آمد، که می‌دانستند تغییر مداومِ زبان، اعتماد پیروان آن را، دربارهٔ ثبوت زبانی که فراگرفته و شروع به استفاده کردن از آن کرده‌اند، از بین می‌برد. (اگر کلی صحبت کنیم، عموماً سطح دانش زبان اصلاح‌گران، پایین‌تر بود. این را هم باید مدنظر داشت که منظور آن‌ها از به اصطلاح «اصلاحات»، تنها اروپایی تر کردن زبان بود، که این کار، ضدِ نیّت زامنهوف و علیه بی‌طرفیِ
بود، که این کار، ضدِ نیّت زامنهوف و علیه بی‌طرفیِ جهانیِ این زبان، که وجه مشخصهٔ مهم آن نیز هست، بود) قابل توجه است که زامنهوف تغییراتی را در زبان خود پیش‌بینی می‌کرد و انجام آن‌ها را از راه نوآوری‌ها ممکن ساخته بود، که این شیوه، در زبان‌های دیگر نیز، طریقی معمول و عادی است. طبق این شیوه، می‌توان از شکلی جدید، در کنار شکل موجود، شروع به استفاده کرد، و به‌کارگیریِ زنده و واقعی زبان، بالاخره تعیین خواهد کرد که کدام‌یک از آن‌ها، ماناتر خواهد بود. در واقع نیز، تغییرات متعددی، به‌خصوص در زمینهٔ دایرهٔ لغات، به
تغییرات متعددی، به‌خصوص در زمینهٔ دایرهٔ لغات، به همین طریق در اسپرانتو انجام شده‌است. به عنوان مثال، زمانی که تلویزیون هنوز پدیدهٔ جدیدی بود، بعضی‌ها از واژهٔ televido، برخی از televideo و بقیه از televizoro استفاده می‌کردند؛ اما این مسئله، باعث آزار هیچ‌کسی نشد و استفاده از televido نسبتاً به سرعت، معمول گشت. اما، انجام بعضی از اصلاحات غیرممکن بود. حالت جمع را، با پسوند ―i نمی‌توان نشان داد؛ زیرا ―i در این زبان، به‌عنوان علامت مصدر در نظر گرفته شده‌است. هم‌چنین باید توجه داشت که اگر پایانهٔ حالت مفعولی
هم‌چنین باید توجه داشت که اگر پایانهٔ حالت مفعولی واقعاً زاید بود، همان‌طور که بعضی‌ها می‌خواستند این را بقبولانند، اسپرانتودان‌ها می‌توانستند به‌آسانیِ تمام، آن را توسط عدمِ استفاده از آن، از بین ببرند؛ و نفس این واقعیت که این کار در طی یک‌صد سال استفادهٔ روزمرهٔ زبان، اتفاق نیافتاده است، به‌خودیِ‌خود، اثباتی مکفی برای مفید و مورد تمایل بودن آن است! ولی، حتی اگر این تغییر اساسی هم انجام می‌پذیرفت، بازهم موجودیت خود زبان را تهدید نمی‌کرد؛ ولی بعضی از افراد، که اسپرانتو برایشان تنها در حکم یک پروژه
افراد، که اسپرانتو برایشان تنها در حکم یک پروژه باقی‌مانده بود و به‌جای زبانی جدی، نوعی اسباب بازی محسوب می‌شد، چنین چیزهای قابل ملاحظه و عملی را نپذیرفتند و در سال ۱۹۰۷، دو تن از آن‌ها، به گمان خود، از موقعیتی که برای‌شان پیش آمده بود، برای تحمیل موضوعات خاصی که مورد علاقهٔ شخصیِ خودشان بود، به نهضت اسپرانتو استفاده کردند. هیأتِ نمایندگی. موضوع هیئت نمایندگی پیچیده است، ولی می‌توان آن را به این صورت جمع‌بندی کرد: در سال ۱۹۰۰ ل. کوتورا با یاریِ عالِم دیگری به نام ل. لیو «هیئت نمایندگی برای به‌کارگیریِ زبان
نام ل. لیو «هیئت نمایندگی برای به‌کارگیریِ زبان بین‌المللی» را تأسیس کرد. این هیئت نمایندگی به‌هیچ وجه، هویت یک انجمن سازمان یافتهٔ عمومی را نداشت؛ منشی آن، لیو و صندوقدار آن، کوتورا، منتخب هیچ‌کسی نبودند، و در واقع همه چیز را این دو تن، مستبدانه در دست خود نگاه داشته بودند. با وجود این، اقدامات آن‌ها، نیازمند به حمایت معنوی و مالی نهضت اسپرانتو بود. در سال ۱۹۰۶، این هیئت نمایندگی خود را به انجمن بین‌المللیِ فرهنگستان‌ها تحمیل کرد همراه با این تفاضا که وظیفهٔ یافتن راه حل قطعی را برای زبان جهانی، به عهدهٔ
یافتن راه حل قطعی را برای زبان جهانی، به عهدهٔ خود بگیرد. انجمن فوق، این تقاضا را در سال ۱۹۰۷ با اعلام این‌که خود را برای تصمیم‌گیری راجع به «مسئله‌ای که به وسیلهٔ خودِ حیات حل خواهد شد» ذی‌صلاح نمی‌داند، رد کرد؛ بنابراین، کوتورا پیشنهاد کرد که خودِ هیئت نمایندگی، یک کمیتة ۱۸ نفری را برای سَرِخود حل کردن این مشکل انتخاب کند. زبانِ ایدو (Ido). زامنهوف، دوبوفران، اسپرانتودان برجستهٔ فرانسوی را که در بالا ذکرش رفت، به‌عنوان نمایندهٔ خود در این کمیته معرفی کرد. با این وصف، این شخص، جاه طلبیِ این را داشت که،
با این وصف، این شخص، جاه طلبیِ این را داشت که، احتمالاً برای مهم‌تر جلوه‌دادن نقش خود در نهضت، اصلاحاتی را در اسپرانتو به عمل آورد و این امر، به همراه فریب‌کاری‌های گوناگون کوتورا، که مانند خود او، یک اصلاح طلب بود، منتج به این شد که «هیئت نمایندگی، تصمیم به انتخاب اسپرانتو گرفت، به‌خصوص به‌خاطر کامل بودن نسبیِ آن، و به دلیل کاربردهای زیاد و گوناگونی که تاکنون داشته‌است»، ولی، اسپرانتویی تغییرشکل‌یافته برطبق طرحی اصلاحی، که به‌خاطر دلایلی آشکار، ایدو نامیده شد. در نتیجه، نهضت اسپرانتو در واقع، دچار انشعاب
شد. در نتیجه، نهضت اسپرانتو در واقع، دچار انشعاب گردید. بخشی از اسپرانتودانان به سوی ایدو کشیده شدند، ولی نکتهٔ جالبِ توجه این است که، همانند سال ۱۸۹۴، اکثریت عظیم ایشان، به اسپرانتو وفادار باقی‌ماندند و هرچند ایدودان‌ها به‌مدت دو دهه، مانع از پیشرفت اسپرانتو شدند ـ یعنی تا زمانی‌که ایدو، به خاطر بیماریِ خودش، یعنی اصلاحات ابدی، که هرگز هم تمام شدنی نبود، از بین رفت ـ با وجود این، این انشعاب دارای جنبهٔ خوب و مهمی نیز برای اسپرانتو بود. یعنی نهضت را دیگر از اصلاح گرایی، آزاد ساخت و دوران محافظه کاریِ نویِ