payamvha/North_RAG huggingface dataset:
استرالیا فعال بود. آمونسن، ۱۱ سگ از مجموع سگ‌هایی را که در بازگشت از قطب زنده مانده بودند، به عنوان پیشکش و هدیه به آن‌ها تقدیم کرد. سایر دستاوردهای هیئت اعزامی. گروه مکتشف شرقی. در ۸ نوامبر ۱۹۱۱، پرسترود، سوبرود و یوهانسن به سرزمین ادوارد هفتم رفتند. جستجوها برای یافتن نقطه‌ای که یخ‌های صخره‌ای و سخت یخ‌تاق، تبدیل به زمینِ صرفاً مسطح یخی گردد، دشوار بود. در یکم دسامبر، برای نخستین مرتبه چشم‌اندازی را مشاهده کردند که بدون شک، نوناتاک — برهوتی خشک و خشن — بود که توسط اسکات، در طی سفر اکتشافی دیسکاوری سال
بود که توسط اسکات، در طی سفر اکتشافی دیسکاوری سال ۱۹۰۲ ثبت شده بود. پس از رسیدن به این منطقه، نمونه‌های زمین‌شناسی و همچنین نمونه‌هایی از خزه‌ها را برای تحقیقات علمی جمع‌آوری و تا پیش از بازگشت به فرامهیم در ۱۶ سپتامبر، اطراف آن را هم مختصراً کاوش کردند. آنها اولین گروه از مردانی بودند که توانسته بودند قدم به سرزمین پادشاه ادوارد هفتم بگذارند. کشتی فرام و کاینان مارو. پس از خروج از خلیج نهنگ‌ها به تاریخ ۱۵ فوریه ۱۹۱۱، کشتی "فِرام" در ۱۷ آوریل، به بوئنوس آیرس رسید. در آنجا، نیلسن متوجه شد که بودجهٔ گروه
آیرس رسید. در آنجا، نیلسن متوجه شد که بودجهٔ گروه مکتشف به اتمام رسیده است؛ مبلغی که برای نیازهای کشتی کنار گذاشته شده بود، ظاهراً محقق نشده بود. خوشبختانه، «دون پدرو کریستوفرسون» — دوست آمونسن — برای تحقق وعده‌هایی که پیش‌تر در راستای تأمین سوخت و منابع مورد نیاز ارائه کرده بود، آماده بود. "فِرام" پس از آن، در ماه ژوئن برای یک سفر دریایی اقیانوس‌شناسی میان آمریکای جنوبی و آفریقا — که برای حدود ۳ ماه آینده، کشتی و گروه مردانش را مشغول نگاه می‌داشت — حرکت کرد. سپس، کشتی در ماه سپتامبر، برای آخرین تعمیرات
کرد. سپس، کشتی در ماه سپتامبر، برای آخرین تعمیرات ضروری و تجهیز مجدد، به بوئنوس آیرس بازگشت تا برای برافراشتن بادبان و حرکت به سمت جنوب آماده باشد. بادهای شدید و دریای متلاطم، باعث طولانی شدن سفر گردید؛ هرچند، کشتی در ۹ ژانویهٔ سال ۱۹۱۲ سرانجام به خلیج نهنگ‌ها و فرامهیم رسید. در ۱۷ ژانویه، ظهور کشتی دیگری در افق، باعث غافلگیری مردان فرامهیم شد. کشتی موصوف، کاینان مارو — از گروه اکتشافی جنوبگان ژاپنی — به رهبری نوبو شیراسه بود. برقراری ارتباط میان دو گروه مکتشف به دلیل محذورات و مشکلات زبانی، محدود بود؛
مکتشف به دلیل محذورات و مشکلات زبانی، محدود بود؛ اگرچه، نروژی‌ها دریافتند که ژاپنی‌ها به سمت سرزمین پادشاه ادوارد هفتم می‌روند. کاینان مارو، روز بعد عزیمت کرد و در ۲۶ ژانویه توانست که در سرزمین موصوف، گروه مردانش را مستقر کند. پهلوگیری و استقرار کاینان مارو در آنجا، به عنوان نخستین پهلوگیری موفق در این ساحل از دریا قلمداد می‌گردد و همهٔ تلاش‌های پیش از آن از جانب گروه‌ها و کشتی‌هایی همچون آرآراس دیسکاوری (در سال ۱۹۰۲)، "نمرود" (در سال ۱۹۰۸) و "ترا نووا" (در سال ۱۹۱۱)، منتج به شکست شده بودند. پیامدها.
(در سال ۱۹۱۱)، منتج به شکست شده بودند. پیامدها. واکنش‌های معاصر. در هوبارت، آمونسن تلگراف‌های تبریک بسیاری دریافت داشت که از میان آنها، تلگراف‌های تئودور روزولت، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده و همچنین جرج پنجم، پادشاه وقت بریتانیا، قابل توجه است. پادشاه از اینکه اولین بندر آمونسن در بازگشت از این سفر ماجرایی، در خاک امپراتوری بریتانیا بوده است، ابراز خرسندی کرد. در نروژ — که تنها ۶ سال پیش، از استیلای ۵۰۰ سالهٔ دانمارک و سوئد رهایی یافته و اکنون کشور مستقلی شده بود — این خبر، تیتر سرصفحه‌های بزرگ شد و پرچم
شده بود — این خبر، تیتر سرصفحه‌های بزرگ شد و پرچم ملی در سراسر کشور به اهتزاز درآمد. همهٔ اعضای گروه شرکت‌کننده در این سفر اکتشافی، مدال قطب جنوب نروژ را دریافت نمودند که توسط پادشاه هاکون دوم به مناسبت بزرگداشت این سفر تحقیقی، رسمیت یافته بود. با همهٔ این احوال، رولند هانتفورد، محقق و زندگی‌نامه‌نویس آمونسن؛ به «چندان گرم نبودنِ» این تشویق‌ها و خوش‌آمدها اشاره می‌کند و دلیل آن را اندک ناراحتیِ باقی‌مانده از شیوه‌ها و راهکارهای آمونسن برای این سفر برمی‌شمارد. یکی از روزنامه‌های نروژی از اینکه آمونسن مسیر
یکی از روزنامه‌های نروژی از اینکه آمونسن مسیر جدیدی یافته بود و دنباله‌روی مسیر اسکات از دریاراه مک‌موردو نبوده است، ابراز خوشنودی نموده بود. در بریتانیا، واکنش مطبوعات به پیروزی آمونسن، هرچند محدود اما به‌طور کلی مثبت بود. جدا از گزارش‌های مشتاقانهٔ "دیلی کرونیکل" و "اخبار مصور لندن" — که هرکدام سهم مالی در موفقیت آمونسن داشتند — "منچستر گاردین" خاطرنشان کرد که شجاعت و ارادهٔ نروژی‌ها، جای هیچ‌گونه سرزنشی باقی نگذاشته است. "یانگ انگلاند"، با سرواژهٔ «اسکاندیناوی شجاع» ضمن تقدیر از این افتخار، هرگونه
شجاع» ضمن تقدیر از این افتخار، هرگونه کینه‌جویی نسبت به آن را نکوهش کرد و داستان‌نامهٔ مصور نوجوانان "کاغذ بچه‌ها" پیشنهاد داد که هر پسر بریتانیایی، می‌بایست شرح گزارش سفر اکتشافی آمونسن را بخواند. خبرنگار تایمز، آمونسن را به دلیل کوتاهی در اطلاع‌رسانی به اسکات، تا زمانی که دیگر دیر شده و کار از کار گذشته بود، به باد سرزنش گرفت و نوشت: «تمام اینها غیرضروری است؛ چرا که هیچ‌کس، بیش از کاپیتان اسکات، از همکاری در کار پژوهش و اکتشاف قطب جنوب استقبال نمی‌کرد … با این حال، هر کس که کاپیتان آمونسن را می‌شناسد،
با این حال، هر کس که کاپیتان آمونسن را می‌شناسد، می‌داند که نباید در صداقت او شک داشته باشد و وقتی او می‌گوید به قطب رسیده، باید بپذیریم.» اعضای برجستهٔ انجمن سلطنتی جغرافیا احساسات خصمانه‌تری را دست‌کم، در محافل خصوصی ابراز داشتند. از دیدگاه آنها، شاهکار آمونسن، ماحصل حقه‌ای کثیف بود. کلمنتس مارکم اشاره کرد که ادعای آمونسن ممکن است تقلبی باشد و اظهار داشت: «ما باید تا بازگشت ترا نووا در انتظار حقیقت بمانیم.» چندی بعد، در سال ۱۹۱۲، هنگامی که آمونسن انجمن سلطنتی جغرافیا را مورد خطاب قرار داد، از اینکه
سلطنتی جغرافیا را مورد خطاب قرار داد، از اینکه می‌دید که لرد کرزن، رئیس وقت انجمن با شوخی، خواستار «سه هورا برای سگ‌ها شد» احساس نارضایتی کرد. شکلتون در این تحقیرها برای پیروزی آمونسن مشارکت نکرد و او را «احتمالاً بزرگ‌ترین کاشف قطبی معاصر» نامید. کاتلین اسکات، همسر رابرت فالکون اسکات و رهبر گروه ترا نووا، تا پیش از شنیدن خبر مرگ شوهرش، اذعان داشته بود که «سفر آمونسن یک شاهکار بسیار خوب بود … و با وجود خشم و رنجش شخصی اما باید آن را تحسین نمود.»" مصائب اسکات. آمونسن در صدد ترک هوبارت بود تا بتواند یک تور
آمونسن در صدد ترک هوبارت بود تا بتواند یک تور سخنرانی در استرالیا و نیوزیلند انجام دهد. وی سپس به بوئنوس آیرس رفته و در آنجا تقریر گزارش سفرش را به پایان رساند. در بازگشت به نروژ، بر انتشار کتاب نظارت داشت و سپس، پیش از شروع یک تور سخنرانی طولانی در ایالات متحده، از بریتانیا دیدن کرد. در فوریه ۱۹۱۳، هنگامی که در مدیسن، ویسکانسین حضور داشت، به او خبر رسید که اسکات و ۴ همراهش در ۱۷ ژانویه ۱۹۱۲ به قطب جنوب رسیده‌اند اما همگی تا ۲۹ مارس، در طول سفر بازگشت، جان خود را از دست داده‌اند. اجساد اسکات، ویلسون و
جان خود را از دست داده‌اند. اجساد اسکات، ویلسون و باورز در نوامبر ۱۹۱۲ پس از پایان زمستان قطب جنوب کشف شد. آمونسن در واکنش اولیه خود این خبر را «به‌شدت تکان‌دهنده» نامید. بعدها و در ادای احترامی رسمی‌تر او اظهار داشت: «کاپیتان اسکات، فرابُردی (رکورد) از خودش برای صداقت، بی‌ریایی، شجاعت و برای هر چیزی که انسان را می‌سازد، به جا گذاشت.» بر طبق اظهارات هانتفورد، پیامد خبر مرگ اسکات چیزی نبود جز آنکه: «آمونسنِ پیروز را تحت‌الشعاع اسکات شهید قرار داد.» در انگلستان مرثیه‌ای به سرعت شکل گرفت حاکی از آنکه اسکات،
مرثیه‌ای به سرعت شکل گرفت حاکی از آنکه اسکات، به عنوان فردی نجیب و شرافتمند رفتار کرده و بازی را منصفانه انجام داده است. اسکات شکست خورده بود؛ تنها به این دلیل که برخلاف وی، آمونسن فقط جویندهٔ شهرتی بود که در پشت آن، نیت واقعی خودش را مخفی داشته بود و به جای اتکا به سورتمه‌کِشی انسانی از سگ‌ها استفاده می‌کرد و همین سگ‌ها را چنانچه لازم بود، به منظور تهیه خوراک، سلاخی می‌کرد. از طرف دیگر، در اذهان بریتانیایی‌های روشنفکر آن زمان، آمونسن به‌عنوان یک حرفه‌ای قلمداد می‌گردید که از انجام هر کاری برای کسب موفقیت،
می‌گردید که از انجام هر کاری برای کسب موفقیت، فروگذاری نمی‌کرد. این داستان‌سرایی‌ها با انتشار مجلات اسکات و همچنین پیام وی که «خطاب به عموم» بود، شاخ و برگ بیشتری پیدا کرد. هانتفورد در این رابطه اشاره می‌کند: «کامیابی [اسکات] — در واقع — استعداد ادبی او بود. گویی که از چادری که در آن مدفون شده بود، دست دراز کرده و تقاص گرفته باشد.» با همهٔ این احوال، نام آمونسن — در میان کاشفان — همچنان مورد تکریم و احترام بود. اپسلی چری-گرارد، از دوستان و همقطاران اسکات، در گزارش خود از سفر اکتشافی گروه ترا نووا که چند
در گزارش خود از سفر اکتشافی گروه ترا نووا که چند سال بعد نوشته شد، دلیل اصلی موفقیت آمونسن را «ویژگی فوق برجستهٔ این مرد می‌داند و در ادامه می‌افزاید، شجاعت چشمگیر او [آمونسن]، انتخاب یک مسیر جدید، درست برخلاف همهٔ مسیرهای شناخته‌شدهٔ پیشین بود». چشم‌انداز تاریخی. با شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، آغاز رانِش به نقطه مرکزی قطب شمال از جانب آمونسن — که سفر اکتشافی قطب جنوب به عنوان مقدمه و پیش‌زمینه‌ای برای آن در نظر گرفته می‌شد — تا ژوئیه ۱۹۱۸ به تعویق افتاد. پس از آن، وی با کشتی ماود، عزیمت کرد و ۷ سال
پس از آن، وی با کشتی ماود، عزیمت کرد و ۷ سال آینده را در آب‌های قطب شمال، به سیاحت پرداخت. کشتی ماود، با وجود آنکه بر روی نقطهٔ مرکزی قطب شمال جغرافیایی رانِش نکرد، اما در جریانِ رقابت تنگاتنگِ کاوش شمالگان، چهارمین کشتی‌ای است که توانسته از راه‌گذر دریایی شمال عبور نماید. پیش از آن، آدولف اریک نوردنسکیولد، در قالب مأموریت اکتشافی وگا و همچنین، یخ‌شکن‌های روسی تایمیر و وایگاش، توانسته بودند که از مسیر موصوف، عبور نمایند. آمونسن در سال ۱۹۲۳، مأموریت اکتشافی را ترک کرد. سال‌های باقیمانده از زندگی وی، عمدتاً
را ترک کرد. سال‌های باقیمانده از زندگی وی، عمدتاً به اکتشاف‌های هوایی قطبی اختصاص یافت. در ۱۲ مه سال ۱۹۲۶، همراه با لینکلن الزورت و اومبرتو نوبیل و به وسیلهٔ کشتی هوایی نورج، بر فراز نقطهٔ مرکزی قطب شمال پرواز کرد. ویستینگ نیز در این سفر، همراه آمونسن بود. حضور این دو سیاح در عرشهٔ این کشتی هوایی باعث شد تا تبدیل به اولین مردانی شوند که توانسته‌اند هردو قطب شمال و جنوب را مشاهده نمایند. در سال ۱۹۲۸، آمونسن، در حالی که تلاش می‌کرد تا اومبرتو نوبیلِ مفقودشده از آخرین سفر اکتشافی‌اش را بیابد، با کشتی هوایی
از آخرین سفر اکتشافی‌اش را بیابد، با کشتی هوایی خود در دریاهای میان نروژ و اسپیتس‌برگن ناپدید شد. آمونسن برنامه‌اش را برای رانش در میان رانه‌یخ‌های قطبی شمال، با ۴ مردی که همراه او به نقطهٔ مرکزی قطب جنوب رسیده بودند، در میان گذاشت. بیولاند و هاسل پیشنهاد وی را رد کردند. در حقیقت، این دو نفر، در هیچ ماجراجویی قطبی دیگری شرکت نجستند. برخلاف این دو نفر، هانسن و ویستیگ، این پیشنهاد را پذیرفتند. هنگامی که آمونسن، مأموریت اکتشافی را ترک کرد، ویستینگ رهبری آن را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۳۶، ویستینگ به عنوان
آن را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۳۶، ویستینگ به عنوان کاپیتان کشتی "فِرام" در آخرین سفرش به اسلو انتخاب شد. کشتی موصوف، پس از این سفر، بازنشسته و تبدیل به کشتی‌موزه شد. یوهانسن که پس از بازگشت از سفر قطبی جنوب، در سروسامان دادن به زندگی عادی‌اش ناکام مانده بود، منزوی و به دور از ارتباط با سایرین ماند. او از مباحثه دربارهٔ تجربیات یا اختلافات خودش با رهبر گروه [آمونسن] خودداری کرد و به زندگی پر از افسردگی و تنگدستی افتاد. سرانجام، در ۴ ژانویه سال ۱۹۱۳، هنگامی که در اقامتگاه خودش در اسلو حضور داشت، با شلیک اسلحه
در اقامتگاه خودش در اسلو حضور داشت، با شلیک اسلحه به زندگی‌اش خاتمه داد. افسانه‌ها و اسطوره‌های ایجادشده پیرامون اسکات، تا ربع قرن مانده به پایان سدهٔ بیستم ادامه داشت و سپس، هنگامی که مشخص شد شکست گروه مکتشف انگلیسی، تا اندازهٔ زیادی نتیجهٔ اشتباهات خود رهبر گروه [اسکات] بوده است، این افسانه‌ها و اسطوره‌ها عوض شد و جای خودش را به «اشتباه‌کار قهرمان» داد. استفانی بارچفسکی — مورخ فرهنگی — اظهار می‌دارد: «این تجسم‌سازی جدید، به اندازهٔ تعریف و تجسم قبلی که او را فراتر از هر نقدی می‌دانست، استدلالی غلط و
او را فراتر از هر نقدی می‌دانست، استدلالی غلط و سفسطه‌آمیز است.» در اوایل سدهٔ بیستم، مورخان تاریخی، توضیحات منطقی‌تری برای مصائب اسکات ارائه کرده‌اند و همین موضوع باعث شد تا از میزان انتسابِ بی‌کفایتی به وی کاسته و بر میزان نیکیِ شهرتش افزوده گردد. توجه مجدد به اسکات، دستاوردهای آمونسن را نیز برجسته کرده است. بارچفسکی در این زمینه می‌نویسد: «آمونسن و مردانش به دلیل تلفیقی از چند چیز از جمله، برنامه‌ریزی عالی، تجربه و تعامل طولانی با سگ‌های سورتمه، اسکی و در نهایت، پایداری و استقامت بدنی چشمگیر توانستند به
نهایت، پایداری و استقامت بدنی چشمگیر توانستند به قطب برسند.» دایانا پرستون در گزارش خود از سفر اسکات اشاره می‌کند: «اساس موفقیت آمونسن، به خوبی قابل برشمردن است. او [آمونسن] بر روی هدفی واحد که همانا رسیدن به قطب بود، تمرکز داشت؛ در حالی که اسکات، گوئی اجبار داشت که ادعاهای رقبای مکتشف قطبی را در کنار دانش علمی برای رسیدن به قطب، با یکدیگر تطبیق دهد.» او در ادامه خاطرنشان می‌کند: «آمونسن، یک حرفه‌ای عمل‌گرا و با تجربه بود، با دقت برنامه‌ریزی کرد و تمام درس‌هایی را که در سفرهای قطبی شمال فرا گرفته بود، به
را که در سفرهای قطبی شمال فرا گرفته بود، به کار بست .. به طور انحصاری، بر وسایل حمل و نقل آزمایش‌شده تکیه داشت و بدون احساس عاطفی، از کاراک (پتانسیل) غذایی آنها بهره‌برداری می‌کرد؛ به طور مشابه، در مدیریت مردانش نیز، کارآمد و بی‌عاطفه بود.» ایستگاه قطب جنوب آمونسن–اسکات — پایگاه علمی ایالات متحده در قطب جنوب که در سال ۱۹۵۷ میلادی تأسیس شد — برای گرامیداشت یاد و خاطرهٔ این دو مکتشف پیشگام قطبی، به نام آنها منتسب شد. در مقاله‌ای که ۱۰۰ سال پس از سفر آمونسن منتشر شد، محققان ادعا کردند که چادر و پرچم‌های
منتشر شد، محققان ادعا کردند که چادر و پرچم‌های برافراشته‌شده توسط گروه آمونسن در حدود فاصلهٔ ۱ دقیقهٔ عرض جغرافیایی شمال قطب جنوب، در زیر یخ مدفون شده‌اند.
برتا ۷۰ نام پیستول نیمه‌خودکاری است ساخت شرکت برتای ایتالیا. این جنگ‌افزار از روی نمونه قدیمی‌تر برتا ام۱۹۳۵ طرح‌ریخته شده‌است. واریته‌های این اسلحه به نام‌های فالکن ، نیوپوما ، کگر ، جگوار و نیوسیبل خوانده می‌شوند. برتا ۷۰ به ویژه از برای ظاهر شدن بسیارش در فیلم‌های سینمایی آوازه یافته‌است. ریخت جمع‌وجور این پیستول در دیگر ساخته‌های برتا تا آخر سده بیستم الهام‌بخش بود. منابع. Wikipedia contributors, "Beretta 70," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
"Beretta 70," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Beretta_70&amp;oldid=727160136 (accessed August 19, 2016).
هارون شفیقی (۱۲۹۶–۱۳۸۰) شاعر اهل ایران بود. زندگی. هارون شفیقی به سال ۱۲۹۶ در روستای عنبران در دامنهٔ جنوبی رشته کوه البرز از توابع شهرستان اردبیل چشم به جهان گشود. پدرش ملا نجم الدین در کار کشاورزی، دامداری و خرید و فروش تولیدات روستایی و مادرش حمیرا، شاعر و از فرزندان شیخ علی تالشی نقشبندی بود. استاد تحت تأثیر مادرش به کار شعر می‌پرداخت. مادرش اولین راهنمای او بود که در اوان کودکی او را با آثار برجستهٔ ایران نظیر مثنوی معنوی، منطق الطیر، گلستان و … آشنا کرد. او در خانواده‌ای چهار نفره با برادرش زندگی
کرد. او در خانواده‌ای چهار نفره با برادرش زندگی می‌کرد. شفیقی به عنوان فرزند بزرگ خانواده برای کسب علوم راهی سفر می‌شوند و توشه اش از این سفرهای متعدد تمام اطرافیانش را مبهوت می‌کند و چنان در علوم فقهی و ادبیات فارسی و عرب سرآمد می‌شوند که شهرتش تمام اکناف را در هم می‌پیچد. ایشان در آبان ماه ۱۳۲۸ تلاش کردند تا جذب ادارهٔ آموزش و پرورش شوند تا اینکه پس از دو ماه تلاش در روز ۲۸ دی ماه ۱۳۲۸ ابلاغی در کارگزینیِ ادارهٔ آموزش و پرورش شهرستان رشت برای تدریس در دبیرستان محمد رضا پهلوی سابق در رضوانشهر امروز با
دبیرستان محمد رضا پهلوی سابق در رضوانشهر امروز با حقوق ما هانهٔ نود و دو تومان برای ایشان صادر می‌شود. او در آغاز «شفیقی» تخلّص می‌کرد. امّا بعدها با سرودن شعری زیبا به «شکیبا» تغییرش می‌دهد. هارون شفیقی پس از تألیفات و اشعار و ترجمه‌های ارزندهٔ فراوانی به تاریخ دوشنبه ۱۱ تیر ۱۳۸۰ در شهرستان کرج درگذشت.
نبرد گرونوالد, اولین نبرد تاننبرگ یا نبرد ژالگیریس, نبردی بود که در تاریخ ۱۵ ژوئیه ۱۴۱۰ در جریان جنگ جنگ لهستان-لیتوانی و شوالیه‌های تتونیک رخ داد. اتحاد میان پادشاهی لهستان تحت فرمان شاه ولادیسلاو دوم یاگیلون همراه با دوک نشین بزرگ لیتوانی که توسط دوک بزرگ خود، ویتائوتاس رهبری می‌شد؛ در جریان نبرد توانست پیروزی قاطعانه‌ای بر شوالیه‌های تتونیک آلمانی-پروسی تحت فرمان رئیس بزرگشان اولریش فون یونگینگِن بدست آورد. پس از نبرد اکثر فرماندهان و رهبران تتونیک‌ها یا کشته شده یا به عنوان زندانی، به اسارت گرفته شدند.
کشته شده یا به عنوان زندانی، به اسارت گرفته شدند. با وجود شکست در این نبرد و تحمل کاهش اراضی تتونیک‌ها -که در دژ مالبورک سنگر گرفته بودند- به علت پیمان نامه تورن (۱۴۱۱)؛ این درگیری‌های ارضی تا سال ۱۴۲۲ و تصویب پیمان ملنو ادامه داشت. با این وجود؛ اینکه شوالیه‌های تتونیک هرگز نتوانستند قدرت سابق خود را بازپس بگیرند و علاوه بر این بار مالی که پرداخت غرامت به لهستان-لیتوانی به بار داشت باعث شده تا تتونیک‌ها دچار رکود مالی و درگیری‌های داخلی شوند. این نبرد باعث شد تا توازن قدرت در منطقه اروپا شرقی تغییر کند و
شد تا توازن قدرت در منطقه اروپا شرقی تغییر کند و مشخص کرد که اتحاد لهستان لیتوانی (با مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی اشتباه نشود) به عنوان قدرت نظامی و سیاسی غالب بر منطقه طلوع کرده. این نبرد یکی مهم‌ترین ستیزهای تاریخ اروپا قرون وسطی است و توسط اکثر صاحب نظران به عنوان مهم‌ترین پیروزی تاریخ لهستان، لیتوانی و بلاروس شناخته می‌شود. این نبرد منشأ ملی‌گرایی رمانتیک و غرور ملی ملت‌های پیروز بوده و به عنوان نمادی مهم برای پیروزی در برابر مهاجمان خارجی استفاده می‌شده. در دوره قرن بیستم میلادی، نبرد گرونوالد در
در دوره قرن بیستم میلادی، نبرد گرونوالد در عملیات‌های پروپاگاندا دول اتحاد جماهیر شوروی و آلمان نازی استفاده می‌شده. تنها در دهه‌های اخیر است که تاریخدانان سعی کرده‌اند تا نگاهی بی طرفانه و علمی نسبت به این نبرد بیندازند و سعی کنند تا روایاتی را که ملل مختلف از این نبرد ارائه کرده‌اند -که بسیار متفاوت با هم اند- را با هم تطبیق دهند.
شهرستان تیپراری (به ایرلندی: "Contae Thiobraid"؛ به انگلیسی: "County Tipperary") شهرستانی در ایرلند است که در استان مونستر واقع شده است. شهرستان تیپراری بین سال‌های ۱۸۳۸ تا ۲۰۱۴ به دو شهرستان مجزا به نام‌های شهرستان‌های «تیپراری شمالی» و «تیپراری جنوبی» تقسیم شده بود که در ۳ ژوئن ۲۰۱۴ پس از انتخابات محلی و اصلاح قانون یکپارچه شد. این شهرستان نام خود را از شهر تیپراری گرفته و در اوایل قرن سیزدهم مدت کوتاهی پس از تهاجم نورمن ایرلند تأسیس شد. در سرشماری سال ۲۰۱۶ جمعیت کل شهرستان ۱۶۰٬۴۴۱ بوده است. بزرگترین
۲۰۱۶ جمعیت کل شهرستان ۱۶۰٬۴۴۱ بوده است. بزرگترین شهرهای آن کلانمل، ننق و ثورلس هستند و شورای شهرستان تیپراری، دولت محلی این شهرستان بشمار می‌رود. جغرافیا و جمعیت. از میان ۳۲ شهرستان ایرلند، شهرستان تیپراری از نظر مساحت ششمین شهرستان بزرگ و از نظر جمعیت دوازدهمین شهرستان پرجمعیت برآورد شده است. و از میان ۶ شهرستان مونستر، سومین بر اساس مساحت و جمعیت است. این شهرستان به دریا راه ندارد و در ایرلند بزرگترین شهرستان محصور در خشکی بشمار می‌رود. مرکز آن به عنوان گلدن واله شناخته می‌شود که در حوضه رودخانه سیور تا
واله شناخته می‌شود که در حوضه رودخانه سیور تا شهرستانهای لیمریک و کورک گسترش یافته است. بارونی‌ها. در این شهرستان دوازده بارونی یا قلمرو تاریخی بارون‌ها وجود دارد.
باشگاه فوتبال استقلال تهران در فصل ۹۶–۱۳۹۵ هفتادمین سال فعالیت باشگاه فوتبال استقلال تهران در مسابقات فوتبال ایران و شانزدهمین حضور متوالی این تیم در لیگ برتر فوتبال ایران بود. پیش از شروع مسابقات این فصل پرویز مظلومی پس از فصل هدایت استقلال از سمت خود برکنار و علی‌رضا منصوریان جایگزین او شد. در این فصل شانزدهمین دورهٔ رقابت‌های لیگ برتر فوتبال ایران (جام خلیج فارس) برگزار شد و تیم استقلال در شانزدهمین حضور خود در این رقابت‌ها به مقام نایب‌قهرمانی رسید. سی‌امین دورهٔ جام حذفی فوتبال ایران در این فصل برگزار
دورهٔ جام حذفی فوتبال ایران در این فصل برگزار شد. استقلال برای بیست‌ و هشتمین بار در این مسابقات شرکت کرد و از نیمهٔ نخست مهر ۱۳۹۵ وارد این رقابت‌ها شد و تا مرحلهٔ ‌یک چهارم نهایی پیش رفت، اما در این مرحله در مقابل تیم نفت تهران مغلوب شد و از ر این رقابت‌ها کنار رفت. در لیگ قهرمانان آسیا، استقلال با توجه به کسب رتبهٔ سوم لیگ خلیج فارس در فصل گذشته و کاهش سهمیهٔ ایران در لیگ قهرمانان آسیا، در بازی پلی‌آف در ۱۹ بهمن ۱۳۹۵ به مصاف تیم السد قطر رفت و با پیروزی در ضربات پنالتی به مرحلهٔ گروهی این رقابت‌ها صعود
در ضربات پنالتی به مرحلهٔ گروهی این رقابت‌ها صعود کرد. استقلال در مرحلهٔ گروهی در رتبهٔ دوم جای گرفت و به دور حذفی صعود کرد، اما در ‌هشتم نهایی در مجموع بازی‌های رفت و برگشت، مغلوب العین امارات شد و از دور رقابت‌ها کنار رفت. مرور فصل. فصل ۹۶–۱۳۹۵ برای باشگاه استقلال همراه با بی‌ثباتی و دگرگونی‌های پیاپی در کادر فنی و مدیریتی آغاز شد. استقلال در پایان فصل ۹۵–۱۳۹۴ در حالی که در فاصلهٔ سه هفته مانده به پایان رقابت‌ها در صدر جدول بود، قهرمانی را از دست داد و به رتبهٔ سوم بسنده کرد. آبی‌ها در فینال جام حذفی نیز
رتبهٔ سوم بسنده کرد. آبی‌ها در فینال جام حذفی نیز مغلوب ذوب‌آهن شدند تا نتوانند به صورت مستقیم به لیگ قهرمانان آسیا راه پیدا کنند. ناکامی در مسابقات لیگ و جام حذفی، و همچنین شکست سنگین استقلال در شهرآورد تهران در دیدار برگشت مسابقات لیگ در برابر پرسپولیس، آتش نارضایتی هواداران از کادر فنی و مدیریتی را شعله‌ور کرد. هیئت مدیره استقلال در پایان فصل رأی به برکناری پرویز مظلومی داد و به فاصلهٔ ۳ روز بعد از شکست در فینال جام حذفی علی‌رضا منصوریان سرمربی نفت تهران به عنوان سرمربی جدید استقلال برگزیده شد. حضور
به عنوان سرمربی جدید استقلال برگزیده شد. حضور علی‌رضا منصوریان پس از هشت سال در استقلال، با استقبال هواداران تیم روبه‌رو شد و در اولین جلسهٔ تمرینی تیم در کمپ ناصر حجازی، هزار نفر از وی استقبال کردند. منصوریان توانست ستاره‌هایی هم‌چون بختیار رحمانی، آرش افشین و کاوه رضایی را که مدت‌ها زمزمه‌های آبی‌پوش شدن‌شان به گوش می‌رسید به استقلال بیاورد. هم‌چنین بازیکنانی چون وریا غفوری، مجتبی حق‌دو‌ست، میلاد زکی‌پور و علی قربانی که از شاگردان منصوریان در نفت تهران بودند نیز به استقلال پیوستند. مشکل عدم ثبات و
بودند نیز به استقلال پیوستند. مشکل عدم ثبات و نابه‌سامانی‌های مدیریتی در این فصل نیز گریبان‌گیر استقلال بود. پس از آمدن منصوریان به استقلال شایعاتی مبنی بر تصمیم وزارت ورزش برای تغییر مدیر باشگاه و حضور منصور قنبرزاده مدیر پیشین باشگاه نفت تهران در استقلال مطرح شد. هواداران استقلال با وجود انتقاداتی که نسبت به عملکرد بهرام افشارزاده داشتند، با برپایی تجمعاتی در برابر ساختمان وزارت ورزش نسبت به تحولات مداوم و عدم ثبات مدیریت در استقلال به شدت اعتراض کردند. در این میان افشارزاده که هم‌زمان با مدیریت استقلال
این میان افشارزاده که هم‌زمان با مدیریت استقلال معاونت وزارت ورزش را نیز بر عهده داشت، با حضور در میان هواداران تلاش کرد که آنها را آرام کند. اما هواداران استقلال که از اوضاع نابه‌سامان باشگاه ناراضی بودند، چند روز بعد تجمع اعتراض‌آمیز بزرگتری را در برابر ساختمان مجلس برگزار کردند و از نمایندگان خواستند محمود گودرزی وزیر ورزش را استیضاح کنند. پس از برپایی تجمع استقلالی‌ها در برابر مجلس، رضا حسنی‌خو مدیر حراست وزارت ورزش ضمن غیرقانونی دانستن تجمع هواداران و تهدید تلویحی افشارزاده، از اقدام حقوقی وزارت ورزش
تهدید تلویحی افشارزاده، از اقدام حقوقی وزارت ورزش بر علیه هواداران معترض خبر داد. استقلال تحت مدیریت افشارزاده اری پیش فصل خود را در ارمنستان برگزار کرد و وارد مسابقات لیگ شد. در روز ۱۲ مرداد ۱۳۹۵ هفته پس از شروع مسابقات لیگ، هیئت مدیرهٔ استقلال اعلام کرد که پس از هماهنگی با وزیر ورزش، رضا حسنی‌خو مدیر حراست وزارت ورزش به عنوان مدیر جدید استقلال و نایب رئیس هیئت مدیرهٔ باشگاه انتخاب شده است. دلیل کنار رفتن افشارزاده قانون ممنوعیت به‌کارگیری بازنشستگان در دستگاه‌های دولتی عنوان گردید. عنوان حسنی‌خو در
در دستگاه‌های دولتی عنوان گردید. عنوان حسنی‌خو در استقلال در ابتدا مدیر عامل، سپس سرپرست مدیر عامل، و دوباره مدیر عامل اعلام شد که نشان از ناهماهنگی و سردرگمی وزارت ورزش و مجموعهٔ هیئت مدیرهٔ استقلال داشت. در نهایت هم حسنی‌خو پس از تنها سه روز (هفتاد و دو ساعت) بنا به آنچه وجود «افراد کارآمدتر، لایق‌تر و متخصص‌تر» برای مدیریت باشگاه استقلال برشمرد، از سمت مدیرعاملی/ سرپرستی استقلال استعفا داد. روز ۱۷ مرداد نام رضا افتخاری به عنوان مدیر جدید استقلال در خبرگزاری‌ها مخابره شد. او که تا پیش از آن ریاست کمیتهٔ
مخابره شد. او که تا پیش از آن ریاست کمیتهٔ فوتسال فدراسیون فوتبال ایران را بر عهده داشت، در نخستین مصاحبه پس از قبول مدیریت استقلال خطاب به خبرنگارانی که به او تبریک می‌گفتند اعلام کرد: «من باید به شما تبریک بگویم که یک نفر از جنس فوتبال آمده است و از این بابت باید خوشحال باشید.» او در ادامهٔ اظهارات‌اش اعلام کرد که هدف او کسب ستارهٔ چهارم برای باشگاه استقلال است که این اظهارنظر نشان‌دهندهٔ بی‌اطلاعی او از فوتبال ایران و تاریخچهٔ باشگاه استقلال بود. استقلال لیگ را خوب شروع نکرد و تا هفتهٔ سوم متحمل دو شکست
لیگ را خوب شروع نکرد و تا هفتهٔ سوم متحمل دو شکست شد. روند نتایج ضعیف این تیم تا هفتهٔ ششم و در بازی شهرآورد تهران نیز ادامه داشت. البته تساوی بدون گل مقابل پرسپولیس در آن روزها، نتیجهٔ بدی برای استقلال نبود. با این وجود از همان هفته‌های ابتدایی زمزمه‌های برکناری منصوریان شنیده می‌شد. استقلال بعد از دربی پیروزی‌هایش شروع شد و در سه بازی پیاپی به پیروزی رسید. با این ۹ امتیاز استقلال خود را از انتهای جدول جدا کرد و به ردهٔ پنجم جدول رسید. در این بین یک شوک بزرگ به باشگاه استقلال وارد شد. منصور پورحیدری
بزرگ به باشگاه استقلال وارد شد. منصور پورحیدری سرپرست، مربی و بازیکن سابق این تیم که پرافتخارترین مربی استقلال محسوب می‌شد، در ۱۴ آبان در ۷۰ سالگی درگذشت. پورحیدری که به خاطر تلاش‌هایش در حفظ باشگاه استقلال بعد از انقلاب، «پدر استقلال» لقب گرفته بود، تنها کسی در فوتبال ایران بود که هم به عنوان بازیکن و هم به عنوان مربی به قهرمانی آسیا رسیده است. تماشاگران استقلال در بازی مقابل گسترش فولاد تبریز در ورزشگاه آزادی، در دقیقه ۲۲ پورحیدری را به شدت تشویق کردند و یادش را گرامی داشتند. استقلال نیم‌فصل اول را در
و یادش را گرامی داشتند. استقلال نیم‌فصل اول را در حالی با تساوی ۱ بر ۱ مقابل سپاهان اصفهان به پایان برد، که در این بازی منصوریان چینش ترکیبش را تغییر داده بود و چندین بازیکن باتجربه و مسن استقلال را نیمکت‌نشین کرده بود و به جای آن‌ها به جوان‌ها میدان داده بود. استقلال در این بازی نمایش خیره‌کننده‌ای داشت و به عقیدهٔ کارشناسان بهترین بازی استقلال تا آن‌جای فصل بود. استقلال نیم‌فصل اول را در رتبهٔ هفتم به پایان رساند. در نیم‌فصل بختیار رحمانی، آرش افشین، محمدامین حاج‌محمدی و میثم مجیدی که نتوانستند در
محمدامین حاج‌محمدی و میثم مجیدی که نتوانستند در استقلال بدرخشند از این تیم جدا شدند. استقلال در نیم‌فصل با آندرانیک تیموریان و سرور جپاروف قرارداد بست، اما در هنگام تلاش برای ثبت آی‌تی‌سی برای جپاروف متوجه شدند که از نقل و انتقالات محرومند. هم‌چنین استقلال با سجاد شهباززاده برای بازگشت به این تیم به توافق رسیده بود. تیموریان بعد از این اتفاقات به نفت تهران پیوست و جپاروف هم به صورت قرضی و تا پایان فصل به سپاهان اصفهان رفت. ماجرای محرومیت استقلال و در ادامه تراکتورسازی تبریز، رسوایی عجیبی برای فدراسیون