payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ورزشی بودند که در نقاشی‌های این دوره، مورد اقبال هنرمندان قرار گرفتند. اتی نیز آثار دیگری با صحنه‌های مبارزه در کارنامهٔ خود دارد. معمولاً از بوکسورها و سربازان به عنوان مدل در کارها استفاده می‌شد؛ زیرا این افراد قوی بودند و می‌توانستند در استودیو خود را به مدت طولانی در حالت ژست گرفته، نگهدارند. انگیزهٔ اتی از انتخاب دو کشتی‌گیر سیاه و سفید به درستی مشخص نیست. اتی پیش از این نیز در آثارش افرادی سیاه‌پوست و هندی را سوژهٔ خود قرار داده بود و استفاده از مدل‌های رنگین‌پوست در نقاشی‌ها در این دوره عملی
مدل‌های رنگین‌پوست در نقاشی‌ها در این دوره عملی غیرمعمول نبود، اما کشیدن یک فرد سیاه‌پوست در حال درگیری با یک سفیدپوست نادر بوده‌است. این احتمال وجود دارد که اتی تنها برای خلق جلوه‌ای از کنتراست بدن‌های افراد، آن‌ها را اینچنین کشیده‌است؛ اتی گاهی افرادی با رنگ پوست‌های مختلف را به همین دلیل کنار هم قرار می‌داد و این مسئله ثبت شده‌است. همچنین ممکن است او مردان سیاه "بدوی" را دیده باشد و تصور کرده باشد روحیه یا فیزیک بدن آن‌ها به کشتی‌گیران کلاسیک نزدیک‌تر است. "سارا ویکتور ترنر" استدلال می‌کند که در آن
است. "سارا ویکتور ترنر" استدلال می‌کند که در آن زمان، مبارزه می‌توانست تنها بهانه‌ای باشد که دو فرد سیاه و سفید را برهنه در کنار یکدیگر نشان دهد. احتمالاً "کشتی‌گیران" در سال ۱۸۴۰ کشیده شده‌باشد؛ در این سال کنوانسیون جهانی ضد برده‌داری در لندن شکل گرفت، ' و ' در نمایشگاه‌های لندن رونمایی شدند و روابط نژادی تبدیل به موضوعی مهم در اجتماع و سیاست شدند. در این زمان وجود کشتی‌گیران و بوکسورهای سیاه‌پوست، از نسل برده‌های سابق در آمریکا یا اخلافشان، عادی تلقی می‌شد و یک بردهٔ سابق، به نام تام مولینیاکس، در سال
و یک بردهٔ سابق، به نام تام مولینیاکس، در سال ۱۸۱۱ دو بار در مسابقات قهرمانی بوکس جهان شرکت کرد. اما هنوز بخشی از مردم نسبت به سیاهان سوءظن داشتند. فروش و نمایش عمومی. نام "کشتی‌گیران" تقریباً در هیچ سند معاصری ثبت نشده‌است و احتمالاً پس از تکمیل شدنش، به کلکسیون‌های شخصی فروخته شده یا همراه بیش از ۸۰۰ اثر دیگر استودیوی اتی، پس از مرگش، به فروش رسید؛ در بیوگرافی اتی که توسط دنیس فار در سال ۱۹۵۸ نوشته شده‌است، فهرست آثار نمایش داده شده در سال ۱۸۴۹ آمده و نقاشی یادشده تحت عبارت "قرض داده شده توسط سی. دبلیو.
یادشده تحت عبارت "قرض داده شده توسط سی. دبلیو. واس" قرار دارد. احتمالاً در ژوئن ۱۸۴۹، یعنی کمی پیش از مرگ اتی در ۱۳ نوامبر همان سال، تابلوی "کشتی‌گیران" در کنار بیش از ۱۳۰ نقاشی دیگر از ویلیام اتی در انجمن سلطنتی هنر، به نمایش گذاشته شد. (اتی سه اثر با نام کشتی‌گیران کشیده بود و دقیقاً مشخص نیست کدامیک در ۱۸۴۹ به نمایش گذاشته شدند، اما احتمالاً مقصود همین تابلوست.) اتی در سال ۱۸۴۹ درگذشت و ناگهان آثارش پرطرفدار شدند. علاقه به آثار او در طول زمان کاهش یافت و تا پایان قرن نوزدهم قیمت نقاشی‌هایش کمتر از بهای
تا پایان قرن نوزدهم قیمت نقاشی‌هایش کمتر از بهای واقعی آثار شده‌بود. پس از مرگ اتی به سرعت هنر برهنه در بریتانیا از مد افتاد. دلال آثار هنری، هِنری مونتاگو رولاند (مؤسس بنگاه هنری رونالد، بروس و دلبانکو)، در ۱۹۴۷ دربارهٔ "کشتی‌گیران" گفته‌است: "کشتی‌گیران" در ۳۱ اکتبر ۱۹۴۷ به یک کلکسیونر فروخته شد. موضوع این نقاشی برای گالری‌های تجاری جذاب نبود، لذا قیمت آن پایین بود و توانست با بهای ۳۰ گینه (برابر با ۳۱٫۵۰ پوند؛ حدود £ در سال ) آن را بخرد. آن را بلافاصله به گالری هنر یورک بردند و هنوز در آنجا نگهداری
به گالری هنر یورک بردند و هنوز در آنجا نگهداری می‌شود. این نقاشی یکی از پنج اثر اتی بود که در نمایشگاه تیت بریتانیا در سال ۲۰۰۲ با نام "رونمایی: برهنهٔ ویکتوریایی" حضور داشت و یکی از مؤلفه‌های اصلی بازنگری در آثار اتی، در گالری هنر یورک در سال‌های ۲۰۱۱–۲۰۱۲، بود.
پیست جهانی مارکو سیمونچلی میسانو () یک پیست ورزش‌های موتوری در میسانو آدریاتیکو، ایتالیا است. این ورزشگاه که بیشتر برای مسابقات موتورسواری استفاده میشود در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده و ظرفیت آن ۶۰٬۰۰۰ نفر است.
آدولفو آریستارائین (؛ زادهٔ ۱۹ اکتبر ۱۹۴۳) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس برجستهٔ اهل آرژانتین است. او تاکنون بابت آثارش، برندهٔ جوایز فراوانی در جشنواره‌های مختلف سینمایی از جمله جشنواره فیلم سن‌سباستین، جشنواره فیلم هاوانا و جشنواره بین‌المللی فیلم مونترآل و همچنین جایزه گویا (۲ مرتبه) و جایزه انداس شده است. از آثار او می‌توان به "زمان انتقام"، "بیگانه"، "دیسکوی عشق" و "ساحل عشق" اشاره نمود. اسکار. در سال ۱۹۹۲ فیلم «"مکانی در جهان"» به کارگردانی او از طرف کشور اروگوئه به اسکار فرستاده شد که در اسکار هم به
اروگوئه به اسکار فرستاده شد که در اسکار هم به عنوان نامزد پذیرفته شد اما بعد به دلیل این که بیشتر عوامل فیلم اروگوئه‌یی نبودند نامزدی آن پس داده شد و این اتفاقا تنها در مورد این فیلم افتاده است.
پیست موتورلند آراگون () یک پیست ورزش‌های موتوری در آلکانییس، آراگون، اسپانیا است. این پیست که در سال ۲۰۰۹ تأسیس شده بیشتر برای مسابقات موتورسواری استفاده میشود.
الکس راسل یک بازیگر استرالیایی است. او به خاطر بازی در فیلم کرونیکل شناخته شده‌است. اوایل زندگی. راسل در راکهمپتون، کویینزیلند بزرگ شد. او پسر جراح دکتر "اندرو راسل" و پرستار "فرانسیس راسل" است و یک برادر کوچکتر به نام "دومینیک"، و یک خواهر کوچکتر، "جورجیانا" دارد. در سال ۲۰۰۴ او از مدرسه گرامر راکهمپتون فارغ‌التحصیل شد و پس از آن در مؤسسه ملی هنرهای نمایشی حضور یافت.
گراسیا کِرِخِتا (؛ ؛ زادهٔ ۱۳ اوت ۱۹۶۲) کارگردان اهل اسپانیا است. او دانش‌آموختهٔ رشتهٔ تاریخ باستان در دانشگاه کمپلوتنسه مادرید و فرزند الیاس کرختا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "حرف‌های مکس" و "موج جنایت" اشاره کرد.
سالار در زبان پهلوی، هم‌معنی سردار و سپهسالار و مترادف رئیس، سَروَر و مهتر است و برای فرمانده لشکر و بزرگ قوم و قبیله کاربرد داشت و از ریشه کلمه سالدار، به معنای سالخورده و ریش سفید است. سالار همچنین یک نام فارسی رایج در ایران برای مردان است و بخصوص در استان‌های کردستان و آذربایجان استفاده می‌شود و در زمان قاجاریه به عنوان یکی از القاب سلطنتی به بزرگان و معتمدین حکومتی اعطا می‌شد. سالار از ریشه کلمه سالماق یعنی انداختن آمده است مثل آچار ، یاشار ، به معنی کسی که می اندازد ، و کسی که در جنگ قدرتمند بوده و
کسی که می اندازد ، و کسی که در جنگ قدرتمند بوده و حریف خود را می اندازد و در نتیجه به معنی جنگجوی قوی می باشد
هَدَر رفته در جوانی یک فیلم هیجانی استرالیایی محصول سال ۲۰۱۱ و کارگردانی و نویسندگی بن سی. لوکاس است. داستان فیلم، یک حادثه دبیرستانی آسیب زا است که مجموعه زنجیره‌ای از وقایع مرگبار را برای دو برادر به وجود آورده است. این فیلم در سال ۲۰۰۹ در یک عمارت فوق مدرن در شهر ساحلی، استرالیای غربی و در محوطه جووندلوپ دانشگاه ادیت کوان فیلمبرداری شده است.
موتگی (به لاتین: Motegi, Tochigi) یک شهرک در ژاپن است که در استان توچیگی واقع شده‌است. خصوصیات. موتگی ۱۷۲٫۶۹ کیلومترمربع مساحت و ۱۳٬۵۰۱ نفر جمعیت دارد.
الیاس کِرِِخِتا (؛ ؛ – ) تهیه‌کننده فیلم و بازیکن سابق باشگاه فوتبال رئال سوسیداد اهل اسپانیا بود. وی تهیه‌کنندهٔ برخی از فیلم‌های مشهور دههٔ ۶۰ و ۷۰ میلادی اسپانیا بود و با کارگردانان بزرگی همچون کارلوس سائورا، ویکتور اریسه، مونچو آرمنداریس و فرناندو لئون د آرانوا همکاری داشت. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به "داستان‌هایی از کرونن"، "آخرین ملاقات" و "باغ لذت‌ها" اشاره نمود.
آگوست زیرنر (، زادهٔ ۷ ژانویه ۱۹۵۶) یک بازیگر آمریکایی-اتریشی است که در بیش از ۶۰ فیلم ایفای نقش کرده‌است. او یکی از محبوب‌ترین بازیگران در آلمان است. جوایز. او در سال ۲۰۰۶ جایزه «شناخت ویژه» را از آکادمی هنرهای نمایشی آلمان در جشنواره فیلم بادن بادن برای تیم تولید WUT گرفت.
پیست تویین رینگ موتگی () یک پیست ورزش‌های موتوری در موتگی، ژاپن است. این پیست که در سال ۱۹۹۷ تأسیس شده برای مسابقات موتورسواری و اتوموبیل‌رانی استفاده می‌شود و ظرفیت آن ۶۸٬۱۵۶ نفر است.
جزیره فیلیپ () یک جزیره در ۱۴۰ کیلومتری جنوب غربی ملبورن، استرالیا است. طول این جزیره ۲۶ کیلومتر، عرض آن ۹ کیلومتر مساحت آن در حدود ۱۰۰ کیلومتر مربع می‌باشد، جمعیت جزیره فیلیپ در سال ۲۰۱۱ میلادی ۹٬۴۰۶ نفر و ۷٬۰۷۱ نفر در سال ۲۰۰۱ بوده است. نام این جزیره برگرفته از آرتور فیلیپ دریادار بریتانیایی و اولین فرماندار نیو ساوت ولز می‌باشد.
کارمه ریه‌را (؛ ؛ زادهٔ ) فیلم‌نامه‌نویس، نویسنده و رمان‌نویس اهل اسپانیا است. او مدرک دکترای رشتهٔ لغت‌شناسی اسپانیایی را داراست و استاد رشتهٔ زبان و ادبیات اسپانیایی در دانشگاه خودگردان بارسلونا است. وی بابت آثارش برندهٔ جوایز معتبر و گوناگونی همچون جایزه کرئو د سان جردی شده است.
پیست جایزه بزرگ جزیره فیلیپ () یک پیست ورزش‌های موتوری در جزیره فیلیپ، استرالیا است. این پیست اولین بار در سال ۱۹۲۸ تأسیس شده و در سال ۱۹۵۶ به صورت مدرن تبدیل شده است.
جایزه رمان‌نویسی کرئو د سن ژردی () نام یک جایزهٔ ادبی برای آثار کاتالان است که توسط «انجمن اومنیوم کولتورال» و «دانش‌نامهٔ بزرگ کاتالان» اهدا می‌شود. نام این جایزه که در سال ۱۹۴۷ میلادی پایه‌گذاری شد، در آغاز «جایزهٔ جوآنو مارتورِل» بود؛ اما از سال ۱۹۶۰ میلادی به «جایزه رمان‌نویسی کرئو د سن ژردی» تغییر یافت. این جایزهٔ ۶۰٬۰۰۰ یوروئی همه‌ساله در ماه دسامبر و در شبی موسوم به «جشن شامگاهی ادبیات کاتالان سنت لوسی» اهدا می‌شود.
اولیور اکلند یک بازیگر استرالیایی است. زندگی‌نامه. در سال ۲۰۱۲، اکلند، در فیلم کمدی ترسناک، ۱۰۰ جریب خونی، به کارگردانی کالین و کامرون کرنس، فیلم بلایندر از ریچارد گری و فیلم تلویزیونی شرکت پخش رسانه‌ای آمریکا، راز یک کابین درشکه دو چرخه ایفای نقش کرد. اخیراً، او در نقش «توبی ریون» در مینی سریال تحسین‌برانگیز کلاوداستریت، به کارگردانی متیو ساویل، در نقش «ریس» در سیلی، سریال اقتباسی از رمان برندهٔ چند جایزه کریستوس تسیولکس ظاهر شد. از دیگر سریال‌های او می‌توان به: پرستاران، همیشه سبزتر، شیرهای جوان و
می‌توان به: پرستاران، همیشه سبزتر، شیرهای جوان و اوتسایدرز اشاره کرد. او همچنین در فیلم تلویزیونی آبشار زمرد و مینی سریال جسیکا، هر دو به کارگردانی پیتر اندریکیدیس حضور داشت. اکلند در فیلم هدر رفته در جوانی بن لوکاس که برای اولین بار در جشنواره فیلم سیدنی و جشنواره بین‌المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۰ به نمایش درآمد به شهرت رسید. از دیگر فیلم‌های او می‌توان به کابل اثر راجر اسکولز و فیلم تحسین‌برانگیز جان هیلکات، پیشنهاد اشاره کرد. اکلند همچنین در فیلم‌های کوتاه متعددی از جمله ضربه شیرین لعنتی به کارگردانی دیمین
از جمله ضربه شیرین لعنتی به کارگردانی دیمین والشه-هاولینگ و حوا به کارگردانی هانا هیلیارد ظاهر شد. وی همچنین در سال ۲۰۱۵ در نقش تریستان د مارتل در فصل سوم سریال محبوب اصیل‌ها ایفای نقش کرد.
کانون کارگردانان سینمای ایران تشکلی صنفی، مستقل و ناسودبر، متشکل از کارگردانانِ حرفه‌ای سینمای ایران است. این کانون یکی از اصناف خانه سینمای ایران می‌باشد. دفتر اصلی کانون در تهران است و هدف از تشکیلِ این کانون، حفظ و صیانتِ حقوقِ مادی و معنوی اعضا و کمک به ارتقاء کیفی سینمای ایران است.
بیتلز گروه راک انگلیسی بود که از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۰ فعالیت داشت. از سال ۱۹۶۲، اعضای گروه شامل جان لنون، پل مک‌کارتنی، جرج هریسون و رینگو استار بودند. جدایی گروه به عوامل متعددی نسبت داده می‌شود، از جمله مرگ مدیر گروه، برایان اپستاین در سال ۱۹۶۷، نارضایتی اعضای گروه از رفتار سلطه‌جویانه مک‌کارتنی، مصرف هروئین توسط لنون و رابطه‌اش با یوکو اونو، افزایش نقش ترانه‌سرایی هریسون، مشکلات شرکت اپل کورپس، پروژه "گت بک" (که بعداً در سال ۱۹۷۰ به "بگذار باشد " تغییر نام یافت) و اختلافات مدیریتی. در نیمه دوم دهه ۱۹۶۰، هر
و اختلافات مدیریتی. در نیمه دوم دهه ۱۹۶۰، هر یک از اعضای گروه شروع به پیگیری اهداف هنری فردی خود کردند. اختلافات آن‌ها در آلبوم "بیتلز" (معروف به «آلبوم سفید») در سال ۱۹۶۸ آشکار شد و درگیری‌ها بر سر مسائل موسیقایی به زودی به بحث‌های تجاری آن‌ها نیز سرایت کرد. استار در جریان ضبط آلبوم سفید به مدت دو هفته گروه را ترک کرد و هریسون در تمرین‌های پروژه "گت بک" برای پنج روز کناره‌گیری کرد. از پاییز ۱۹۶۸، اختلاف بر سر انتخاب مدیر امور تجاری بالا گرفت؛ مک‌کارتنی وکلای سرگرمی لی ایستمن و جان ایستمن را پیشنهاد کرد،
سرگرمی لی ایستمن و جان ایستمن را پیشنهاد کرد، اما دیگر اعضا به نفع تاجر آلن کلاین رأی دادند. آخرین باری که هر چهار عضو با هم ضبط کردند، جلسه ضبط ترانه «پایان» از آلبوم "ابی رود" در ۲۰ اوت ۱۹۶۹ بود که در همان روز میکس و ویرایش ترانه «می‌خواهم تو را (خیلی سنگین است)» نیز انجام شد. آخرین دیدار هر چهار نفر دو روز بعد در جلسه عکاسی در عمارت تیتنهورست لنون بود. در ۲۰ سپتامبر، لنون در جلسه‌ای در اپل، بدون حضور هریسون، به طور خصوصی به دیگر اعضا اطلاع داد که گروه را ترک می‌کند، هرچند برای دیگران مشخص نبود که این
را ترک می‌کند، هرچند برای دیگران مشخص نبود که این جدایی دائمی است یا خیر. در ۱۰ آوریل ۱۹۷۰، مک‌کارتنی در بیانیه‌ای مطبوعاتی اعلام کرد که دیگر با گروه همکاری نمی‌کند، که واکنش گسترده رسانه‌ای را برانگیخت و تنش‌ها بین او و دیگر اعضا را تشدید کرد. اختلافات حقوقی تا مدت‌ها پس از این اعلام ادامه یافت و انحلال گروه تا ۲۹ دسامبر ۱۹۷۴ رسماً انجام نشد. شایعات درباره بازگشت کامل گروه در دهه ۱۹۷۰ ادامه داشت، اما هیچ‌گاه هر چهار عضو به طور همزمان برای همکاری گرد هم نیامدند. ترانه‌های «من بزرگ‌ترینم» از استار (۱۹۷۳) و
ترانه‌های «من بزرگ‌ترینم» از استار (۱۹۷۳) و «تمام آن سال‌ها پیش» از هریسون (۱۹۸۱) تنها آثاری هستند که سه نفر از اعضای سابق بیتلز در آن‌ها حضور دارند. پس از قتل لنون در سال ۱۹۸۰، اعضای باقی‌مانده در سال ۱۹۹۴ برای پروژه "آنتولوژی" دوباره گرد هم آمدند و از دموهای ناتمام لنون، «آزاد چون یک پرنده»، «عشق واقعی» و «اکنون و آینده» برای ضبط و انتشار ترانه‌های جدید به نام بیتلز استفاده کردند، هرچند ترانه آخر تا سال ۲۰۲۳ منتشر نشد. داستان اصلی. زمانی که جان لنون به دعوت یکی از دوستانش، برای بازدید از نمایشگاه آثار
دعوت یکی از دوستانش، برای بازدید از نمایشگاه آثار تجسمی بانویی ژاپنی، به مرکز لندن رفته بود، با یوکو اونو آشنا شد. آن دو تا آن زمان متأهل بودند ولی جدا از همسرانشان زندگی می‌کردند. یوکو اونو هفت سال از لنون بزرگ‌تر بود. جان آن موقع (سال ۱۹۶۶) ۲۶ ساله بود و یوکو اونو ۳۳ ساله. از همان زمان که ماجرا شروع شد، جان به حدی شیفته یوکو شده بود که در ترانه‌هایش هم به شکل مستقیم یا غیر مستقیم به او اشاره می‌کرد. این رابطه چنان قوی شد که دیگر حضور یوکو اونو در کنار جان، باعث آزرده خاطر شدن دیگر اعضای گروه شده بود.
جان، باعث آزرده خاطر شدن دیگر اعضای گروه شده بود. اونو در تمام مراحل ضبط ترانه‌ها حاضر می‌شد، مدام در گوش جان زمزمه می‌کرد، در کارهای آنان دخالت می‌کرد و به آنهای توصیه‌های شاعرانه یا موسیقایی می‌کرد. کار آنها بالا گرفته بود و داشت کار بیتل‌ها را به هم می‌ریخت. آن دو به شدت به هم وابسته شده بودند. جان عاشقانه همسرش را دوست داشت. دلش می‌خواست همیشه با او باشد، او را در کارهایش سهیم کنند و از او مشاوره بخواهد. خیلی‌ها یوکو را به دخالت در کارهای جان متهم می‌کردند و هنوز هم می‌کنند ولی بعد از اینکه یوکو در اثر
و هنوز هم می‌کنند ولی بعد از اینکه یوکو در اثر تصادف اتومبیل دچار مشکل شد، جان تخت بزرگی سفارش داد تا همسرش هم در استودیو محل ضبط آخرین آلبوم بیتل‌ها با نام ابی رود در کنارش باشد. وقتی آنها به استودیو وارد می‌شدند، سرهایی بود که از آن دو روی برمی‌گرداندند و ابروهایی بود که به خاطر بودن آنها در کنار هم، درهم می‌رفتند. واکنش بیتل‌ها. هیچ‌یک از دوستان نزدیک، نامزدها یا همسران بیتل‌ها در زمان ضبط کارهایشان به استودیو نمی‌آمدند و فقط در برنامه‌های رسمی یا مراسم ویژه یی که حالت مناسبی داشت، همراه آنها دیده
ویژه یی که حالت مناسبی داشت، همراه آنها دیده می‌شدند. استودیو محل کار آنها بود و بیتل‌ها از اینکه شکل کارشان، استقلال و روش ویژه‌شان توسط یک بیگانه به خطر افتاده بود، ناراحت بودند. پل مک کارتنی، جرج هریسون و رینگو استار به شدت در برابر یوکو قرار گرفته بودند و نمی‌توانستند تحمل کنند همسر دوست شان در کارهای حرفه یی آنها دخالت می‌کند؛ بنابراین آنها عملاً رودرروی جان قرار گرفتند و به او گفتند حضور همسرش در جمع بیتل‌ها و دخالت‌هایش در کارهای آنها با مرام و روش بیتل‌ها سازگاری ندارد. واکنش مردم. مردم به حرف‌های
سازگاری ندارد. واکنش مردم. مردم به حرف‌های جان واکنش نشان می‌دادند. در محافل عمومی او را مسخره می‌کردند. سرش داد می‌زدند؛ «زنت کجاست جان؟» و حرف‌های زننده دیگر. روزنامه‌ها سعی می‌کردند از روی این مسائل رد شوند ولی نفرت عمومی نسبت به حرکات یک ستاره دوست داشتنی که خودش می‌گفت دوست داشتنی نیست، یک گروه موفق را به نابودی کشاند. مردم عشق جان و یوکو را «تهوع آور» می‌خواندند و در بین این مردم، هواداران دو آتیشه بیتل‌ها هم دیده می‌شدند. نماد بارز این اعتراض‌ها هم اهدای یک دسته رز زردرنگ به یوکو توسط دختری از
هم اهدای یک دسته رز زردرنگ به یوکو توسط دختری از هواداران بیتل‌ها بود. آنها جلوی استودیو ایستاده بودند که دخترک دسته گل زردرنگ (رنگ زرد نشانه نفرت و دلخوری است) را که مملو از گل‌های تیغ دار بود به یوکو داد. یوکو بارها و بارها از او تشکر کرد ولی مردم از رفتار دوستانه او نفرت داشتند؛ بنابراین جان برای سلامت ماندن رابطه و عشقش تصمیم به جدایی از بیتل‌ها گرفت و همراه یوکو ماند تا از دوستان قدیمی اش و تقریباً با محبوبیت مردمی اش خداحافظی کند. و در آخر. سرانجام پل مکارتنی در سال ۱۹۷۰، و بعد از جمع‌آوری و بازسازی
مکارتنی در سال ۱۹۷۰، و بعد از جمع‌آوری و بازسازی آلبوم بگذار باشد، از هم پاشیده شدن بیتلز را رسماً اعلام کرد و این گروه بعد از ۱۰ سال فعالیت موسیقایی از هم پاشید. در مورد عوامل دیگر. برایان اپستاین را می‌توان موثرترین فرد در تبدیل شدن بیتلز به یک گروه مشهور در سراسر دنیا نامید. او همچنین گروه را پیش هم نگاه می‌داشت و از همه مهم‌تر امور مالی گروه در دست او بود. وقتی اپستاین در سال ۱۹۶۷ به علت مصرف بیش از اندازه مواد مخدر از دنیا رفت، خلأئی در گروه به‌وجود آمد. جان لنون از همه به اپستاین نزدیکتر بود و از همه
جان لنون از همه به اپستاین نزدیکتر بود و از همه بیشتر تحت تأثیر مرگ او قرار گرفت. پل مکارتنی نیز که وضع آشفته گروه را می‌دید سعی کرد پروژه‌های جدید گروه را شروع کند. دیگر اعضای بیتلز از افزایش تسلط مکارتنی بر جنبه موسیقایی و نیز جنبه اقتصادی گروه آشفته و ناراحت شدند. لنون بعدها گفت که فعالیت‌های مکارتنی برای بقای گروه حیاتی بودند. نقش برایان اپستاین به عنوان مدیر برنامه‌ها و رهبر گروه هیچگاه جایگزین نشد و به یکی از عوامل از هم پاشیده شدن بیتلز تبدیل شد. در ابتدای کار گروه، مکارتنی و لنون خوانندگان و آهنگ
ابتدای کار گروه، مکارتنی و لنون خوانندگان و آهنگ نویسان اصلی گروه بودند و جرج هریسون و رینگو استار نقش‌های تکمیلی داشتند. روند کار برای هر آلبوم معمولاً این بود که مکارتنی و لنون یک ترانه برای استار می‌نوشتند تا بخواند و هریسون نیز یا یک ترانه قدیمی را بازخوانی می‌کرد یا خودش ترانه‌ای می‌نوشت و می‌خواند؛ ولی از سال ۱۹۶۵ به بعد، ترانه‌های هریسون با کیفیت تر و بهتر شدند و دیگر اعضای گروه استعداد او را در ترانه‌نویسی دیدند. هریسون به یک ترانه‌نویس قهار تبدیل شد، ولی همچنان خیلی از ترانه‌هایی که می‌نوشت توسط
شد، ولی همچنان خیلی از ترانه‌هایی که می‌نوشت توسط دیگر اعضا رد می‌شدند. هریسون آزرده شد و به یکی دیگر از عوامل از هم پاشیدن بیتلز تبدیل شد. بعد از سال ۱۹۶۶ که بیتلز اجرای زنده را کنار گذاشتند، هر یک از اعضا به سمت سلیقه‌های متفاوت خود در موسیقی رفتند و وقتی گروه دوباره برای ضبط پیش هم جمع شدند، این تفاوت سلیقه‌ها بارز تر شد. مک‌کارتنی، بیش از بقیه تفاوت سلیقه داشت و بیشتر به دنبال سبک پاپ که هم در بریتانیا و هم در ایالات متحده محبوب بود، رفت؛ در حالیکه لنون بیشتر به سبک‌های جدید و آزمایشی و خلاقانه علاقه
بیشتر به سبک‌های جدید و آزمایشی و خلاقانه علاقه داشت و هریسون به سبک‌های هندی. این تفاوت سلیقه‌ها به ضبط شدن چند آهنگ انفرادی در بیتلز (آلبوم) تبدیل شد و از اتحاد گروه کاست.
پیست ریکاردو تورمو () یک پیست ورزش‌های موتوری در والنسیا، اسپانیا است. این پیست که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شده بیشتر برای مسابقات موتورسواری استفاده می‌شود و ظرفیت آن ۱۲۰٬۰۰۰ نفر (۶۰٬۰۰۰ نفر نشسته) است.
جایزه ملی رمان () یا به‌عبارت دقیق‌تر جایزه ملی ادبیات روایی () نام یک جایزه ادبی است که توسط «وزارت فرهنگ اسپانیا» به برترین‌های رُمان در کشور اسپانیا (به هر یک از زبان‌های محلی کشور اسپانیا که باشد) اهدا می‌شود. این جایزهٔ ۲۰٬۰۰۰ یوروئی تا قبل از ۱۹۷۷ میلادی، حضور ثابتی نداشت و توسط نهادها و موسسه‌های گوناگونی اهدا شده بود. نخستین بار، این جایزه در سال ۱۹۲۴ میلادی به نویسندهٔ اسپانیایی «اوبرتو پرِس دِ لا اُسا رودریگس» تعلق گرفت.
ژوزه میگل دا روشا فونت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به ویتوریا ستوبال، بنفیکا، پاسوس ده فریرا، کریستال پالاس، ساوت‌همپتون، وستهام یونایتد، دالیان ییفانگ و لیل اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال پرتغال بازی کرده‌است.
اتحادیه فوتبال استونی () نهاد اداره‌کننده مسابقات فوتبال، فوتبال ساحلی و فوتسال در کشور استونی است. این اتحادیه که در ۱۴ دسامبر ۱۹۲۱ تأسیس شده عضو یوفا و فیفا نیز می‌باشد و مقر آن در شهر تالین است. مسابقات لیگ برتر فوتبال استونی، جام حذفی فوتبال استونی و تیم ملی فوتبال استونی زیر نظر این اتحادیه برگزار میشود.
جایزه پرودنسی برترانا () نام یک جایزه ادبی برای رمان‌نویسی به زبان کاتالان است. این جایزه در سال ۱۹۶۸ میلادی و برای بزرگداشت نویسندهٔ کاتالان «پرودنسی برترانا» (۱۹۴۱–۱۸۶۷) بنا نهاده شد و از آن هنگام، همه‌ساله طی جشنی در ماه سپتامبر، در شهر خیرونا به رمان‌نویسان کاتالان اهدا می‌شود. در این مراسم، جوایزی برای اشعار، مقاله‌ها، ادبیات کودکان و وبسایت‌های مرتبط با ادبیاتِ کاتالان هم در نظر گرفته شده است. جایزه پرودنسی برترانا یکی از معتبرترین جوایز ناحیهٔ کاتالونیاست و مبلغ آن ۴۲٬۰۰۰ یورو است.
رناتو جونیور لوز سانچز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در پست هافبک برای باشگاه پاناتینایکوس در لیگ یونان، به طور قرضی از باشگاه پاری‌سن‌ژرمن بازی می‌کند. او سابقه قهرمانی با تیم ملی فوتبال پرتغال در جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۶ را نیز دارد.
جایزه ملی ادبیات اسپانیایی () نام یک جایزه ملی ادبی در کشور اسپانیاست که توسط «وزارت فرهنگ» این کشور اهدا می‌شود. این جایزه در سال ۱۹۸۴ میلادی بنا نهاده شد و مبلغ آن ۴۰٬۰۰۰ یورو است. «جایزه ملی ادبیات اسپانیایی» را نباید با جایزهٔ دیگری به نام «"جایزه ملی ادبیات"» اشتباه کرد که آنهم توسط «وزارت فرهنگ اسپانیا» و به آثاری مشخص در زیرشاخه‌های گوناگون ادبیات اسپانیولی داده می‌شود. برخی برندگان جایزه عبارتند از: خوان گویتیسولو، رافائل سانچر فرلوسیو، کارمه ریه‌را، برناردو آچاگا، فرانسیسکو اومبرال، آنتونیو بوئرو
برناردو آچاگا، فرانسیسکو اومبرال، آنتونیو بوئرو بایخو، مانوئل واسکس مونتالبان، کارمن مارتین گایته، میگل دلیبس، خوزه ایه‌رو، فرانسیسکو آیالا، رُسا چاسل و خولیو کارو باروخا.
کامران نامی با ریشهٔ فارسی برای مردان و به‌معنای خوشگذران و سعادتمند است. این نام در ایران، جمهوری آذربایجان، ترکیه، افغانستان، پاکستان، تاجیکستان ،ازبکستان و دیگر کشورهای غرب آسیا رایج است. این نام به همین شکل به‌عنوان نام خانوادگی نیز کاربرد دارد. افراد شاخص با این نام از این قرارند:
بوریس ایساگیره (؛ زادهٔ ) یک نویسنده، مجری تلویزیون، روزنامه‌نگار و فیلم‌نامه‌نویس اهل ونزوئلا و اسپانیا است.
آنا گارسیا-سینیه‌ریس (؛ زادهٔ ) مجری تلویزیون و روزنامه‌نگار اهل اسپانیا است. او دانش آموختهٔ رشتهٔ روزنامه‌نگاری در دانشگاه کمپلوتنسه مادرید است. او در شبکه‌های تلویزیونی «تله‌بیسیون اسپانیولا»، «کانال +» و «کواترو» فعالیت داشته است.
حالا خورشید یک برنامه تلویزیونی صبحگاهی به تهیه‌کنندگی و اجرای رضا رشیدپور و با زمینهٔ اجتماعی بود که از شنبه تا پنجشنبه از شبکه سه پخش می‌شد. حالا خورشید شامل بخش‌های مختلفی مانند: بررسی روزنامه‌های روز کشور، گفت‌وگو با مهمان، چراغ زرد، بورس ایده، زیر خاکی، بیلبورد (ابرنما) و… بود.
کواترو () نام یک شبکه تلویزیونی سرتاسری در کشور اسپانیاست. در زبان اسپانیایی، کواترو به معنی «۴» است. این شبکه از زیرمجموعه‌های مدیاست اسپانیا است و از سال ۲۰۰۵ میلادی، آغاز به‌کار کرده است.
عشق لطمه می‌زند یک فیلم کمدی عاشقانه محصول سال ۲۰۰۹ با نویسندگی و کارگردانی بارا گرانت است. ستارگانی چون ریچارد ای گرانت، کری-ان ماس، جانی پاسکار، جنا الفمن، جانین گاروفالو و کمرین منهایم در این فیلم ایفای نقش می‌کنند. خلاصه. دکتر بن بینگهام (ریچارد ای گرانت) یک دکتر گوش، حلق و بینی میانسال است که پس از اینکه همسرش آماندا (کری-ان ماس) او را ترک کرد، افسرده و الکلی می‌شود. او با پیژامه و لباس خواب در خیابان‌های اطراف قدم می‌زند تا زمانی که پسرش جاستین (جانی پَکار) پدر را بازپروری کرده و او را به صحنه اجتماعی
پدر را بازپروری کرده و او را به صحنه اجتماعی معرفی می‌کند. زمان درازی نگذشته بود که بن به اندازه‌ای محبوب شد که توسط پرستارش، مربی شخصی اش، و خواهران دوقلوی کارائوکه دوست را دنبال شد. با این حال، همه چیز به سرعت تغییر یافت و جاستین عاشق شد و نوبت بن بود که به فرزند خود آموزش هنر عاشقی بدهد و در این فرایند عشق همسرش به خود را دوباره پس بگیرد.
پدرو لاساگا (؛ – ) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل اسپانیا بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "ماریا مورنا"، "بازگشت طولانی"، «"مه و آفتاب"» (۱۹۵۱) و «"زن کاباره‌ای"» (۱۹۷۴) اشاره نمود.
سوجوی گوش () یک کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل هند است. وی کارگردان فیلم‌هایی همچون علاءالدین و نویسنده فیلم‌هایی همچون بنگ بنگ! و برادرم... نیکل بوده است.
موانا (، که در برخی از بازارها به عنوان وایانا یا اوشنایا نیز شناخته می‌شود) یک فیلم ماجراجویی موزیکال پویانمایی رایانه ای محصول ۲۰۱۶ است که توسط استودیو انیمیشن والت دیزنی تولید و توسط والت دیزنی پیکچرز توزیع شده است. این فیلم توسط جان ماسکر و ران کلمنتس با همکاری کریس ویلیامز و دان هال کارگردانی شده و توسط اوسنات شورر تولید شده است. فیلم از یک سناریو اثر جرد بوش و داستانی از کلمنتس، ماسکر، ویلیامز، هال، پامیلا ریبون و تیم نویسندگی آرون کندل و جردن کندل ساخته شده است. در این فیلم آلیئی کراوالیو در نقش
ساخته شده است. در این فیلم آلیئی کراوالیو در نقش شخصیت اصلی، به همراه گروه بازیگران شامل دواین جانسون، ریچل هاوس، تمورا موریسون، جامین کلمنت، نیکول شرزینگر و آلن تودیک صداپیشگی می‌کند. آهنگ‌های اصلی این فیلم توسط لین-منوئل میرندا، اوپتایا فوایی و مارک مانسینا نوشته شده‌اند و موسیقی‌های اورکسترالی توسط مانسینا ترکیب شده‌اند. محیط فیلم در پلی‌نزی باستان قرار دارد و داستان موانا را روایت می‌کند، دختری رئیس یک روستای ساحلی و با اراده، که توسط اقیانوس برای گردآوری یک باقی مانده عرفانی با خدایی به نام تِ فیتی
یک باقی مانده عرفانی با خدایی به نام تِ فیتی انتخاب می‌شود. وقتی یک آتشک در جزیره رخ می‌دهد، موانا به دنبال ماوی، یک نیمه خدای افسانه ای، در امید بازگشت به آثار تِ فیتی و نجات مردمش می‌رود. این یک داستان اصلی است، اما از افسانه‌های پولینیزی الهام گرفته شده است. موانا در جریان ای اف آی فست در تئاتر ال کاپیتان در لس آنجلس در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۶ نمایش داده شد و در ۲۳ نوامبر در ایالات متحده منتشر شد. این فیلم از طرف منتقدان بررسی‌های مثبت دریافت کرد که انیمیشن، موسیقی و عملکردهای صوتی آن را ستایش کردند. این فیلم در