payamvha/North_RAG huggingface dataset:
میان‌پرده‌های تابستانی () فیلمی درام به کارگردانی اینگمار برگمان است که سال ۱۹۵۱ منتشر شد و مورد تحسین بسیار قرار گرفت. از بازیگران آن می‌توان به مای-بریت نیلسون، بیرگر مالمستن، آلف چلین و استیگ اولین اشاره کرد. این فیلم در سایت imdb توانسته نمره‌ی ۷/۵ را کسب کند.
تی‌وی‌بی () نخستین شرکت پخش تلویزیونی بی‌سیم در کشور هنگ کنگ است. این شرکت ۵ شبکهٔ تلویزیونی رایگان دارد و بزرگترین شرکت پخش تلویزیونی رایگان در این کشور محسوب می‌شود. تی‌وی‌بی در عین حال، یکی از بزرگترین تولیدکنندگان برنامه‌های تلویزیونی در جهان است. این شرکت که ۴۵۰۰ کارمند دارد در ۲۶ ژوئیه ۱۹۶۵ تأسیس شد و نخستین پخش آن در ۱۹ نوامبر ۱۹۶۷ میلادی بود. تنها رقیب این شرکت، «ایژا تله‌ویژن» (ATV) است؛ چراکه شرکت RTHK، با آنکه به تهیه و تولید برنامه‌های تلویزیونی می‌پردازد، اما خودش آنها را پخش نمی‌کند.
آنالیسا اریکسون (؛ – ) هنرپیشه اهل سوئد بود. او بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۹۱ در ۵۸ فیلم بازی کرد که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به میان‌پرده‌های تابستانی ساختهٔ اینگمار برگمان اشاره کرد. از دیگر فیلم‌های وی می‌توان به "عروسی" اشاره کرد.
فردیناند کوشلر (؛ ۱۴ ژوئیه ۱۸۶۷ – ۲۴ اکتبر ۱۹۳۷) نوازندهٔ ویولن و ویولا، آهنگساز، استاد دانشگاه و رهبر ارکستر اهل آلمان بود. او دانش‌آموختهٔ «کنسرتوار هوخ» در فرانکفورت و از شاگردان «ایوان کِنور» بود و بعدها خودش استادِ نوازندگی ویلون در «کنسرواتور دولتی لایپزیگ» شد.
اپرای راک () به مجموعه‌ترانه‌هایی گفته می‌شود که حول یک داستان ساخته شده‌اند و معمولاً در آلبومی مفهومی انتشار می‌یابند. اپراهای راک برخلاف اپراها برای اجرا توسط هنرپیشگان ساخته نمی‌شوند هرچند گاه اقتباس‌های موزیکال از روی آن‌ها ساخته می‌شود که "موزیکال راک" نام دارند. از ویژگی‌های مرسوم اپرای راک استفاده از چندین شخصیت متفاوت در یک ترانه به‌منظور پیشبرد سیر داستانی است؛ آلبوم دیوار از پینک فلوید، تامی و کو آدروفینیا از دِ هو، بره در برادوی دراز می کشد از جنسیس نمونه هایی از اپرای راک هستند. توفیق اپراهای
نمونه هایی از اپرای راک هستند. توفیق اپراهای راک طبع‌آزمایی هنرمندان در سبک‌های مشابه را به‌دنبال داشته که اپرای رپ از نمونه‌های آن است.
تابئا تسیمرمان (؛ زادهٔ ۸ اکتبر ۱۹۶۶) یک نوازندهٔ ویولا و استاد دانشگاه اهل آلمان است. وی دانش‌آموختۀ دانشگاه موسیقی فرایبورگ و موتسارتیوم دانشگاه زالتسبورگ است. او نواختن ویولا را از سن سه سالگی و نواختن پیانو را از پنج سالگی آغاز کرد. وی دانش‌آموختهٔ «کنسرتوار فرایبورگ» و همچنین «دانشگاه سالزبورگ» و از شاگردان «اولریش کُخ» است. تابئا در سال ۱۹۸۲ برندهٔ جایزهٔ نخست رقابت‌های بین‌المللی موسیقی ژنو شد. وی در سال ۲۰۱۸ نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان را دریافت کرد.
فرانک مولر (؛ – ) یک هنرپیشه صحنه نمایش و تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بیشتر به عنوان یک راوی کتاب‌های گویا شناخته شده‌است. وی در ۴ ژوئن ۲۰۰۸ در بیمارستان دانشگاه دوک درگذشت.
زیگورد راشر (؛ ۱۵ مه ۱۹۰۷ – ۲۵ فوریه ۲۰۰۱) یک موسیقی‌دان و نوازندهٔ ساکسیفون آلمانی‌الاصل اهل ایالات متحده آمریکا بود. او دانش‌آموختهٔ «آکادمی موسیقی اشتوتگارت» (Hochschule für Musik) یکی از چهره‌های شاخص نوازندگی ساکسیفون در سبک موسیقی کلاسیک در قرن بیستم میلادیست. با به قدرت رسیدن هیتلر در آلمان، او ابتدا به کپنهاگ رفت و استاد ساکسیفون‌نوازی در «کنسرتوار سلطنتی دانمارک» شد و سپس در سال ۱۹۳۹ میلادی به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و به تدریس در مدرسه جولیارد و مدرسه موسیقی ایستمن پرداخت و شاگردان زیادی را
و مدرسه موسیقی ایستمن پرداخت و شاگردان زیادی را تربیت کرد.
پارک سوار یا پارکینگ تشویقی، نوعی امکانات پارک خودرو و از زیرساختهای حمل و نقل عمومی است که اجازه می‌دهد تا مسافران و مردم دیگر برای رفتن به مراکز شهرها، وسایل نقلیه خود را در آن محل پارک کنند و با وسایل نقلیه عمومی مانند اتوبوس، قطار، قطار شهری، یا قطار سبک شهری یا راه‌آهن حومه‌ای به مقصد خود بروند یا با دیگر مسافران از طریق همسفری باقی مانده مسافت سفر درون‌شهری خود را انجام دهند. خودروی شخصی در طول روز در محل پارک سوار می‌ماند و در بازگشت از کار روزانه توسط صاحبش مجدداً مورد استفاده قرار می‌گیرد. پارک
توسط صاحبش مجدداً مورد استفاده قرار می‌گیرد. پارک سوارها به‌طور کلی حومه شهر در کلانشهرها و مناطق حاشیه‌ای شهرهای بزرگ ساخته می‌شوند. در انگلیسی، پارک سوار به اختصار با علائمی مانند P+R یا P&amp;R مشخص می‌شود. مزایای. پارک سوار موجب کاهش ترافیک در نقاط مرکزی شهر، کاهش هزینه‌های پارک کردن در مرکز شهر، کاهش استرس و کاهش آلودگی هوا و روان شدن ترافیک می‌شود. تحقیقات چندانی دربارهٔ نتایج مثبت و منفی پارک سوار صورت نگرفته است. همچنین مشخص شده که شواهد روشنی در مورد اثر پارک سوار بر کاهش ترافیک به دست نیامده است.
اثر پارک سوار بر کاهش ترافیک به دست نیامده است. تسهیلات متعددی در بسیاری از پارک سوارها برای مسافران وجود دارد از جمله سرویس بهداشتی، کیوسک اطلاعات، پوستر، فروشگاه، غذاخوری، کافه تریا، پمپ بنزین و تعمیرگاه. پارک سوار ویژه اتوبوس. پارک سوارهای مجاور ایستگاه اتوبوس نخستین بار در دهه ۱۹۶۰ در آکسفورد انگلستان پدیدار شدند. پارک سوار راه‌آهن. برخی از ایستگاه‌های راه‌آهن نیز امکانات پارک سوار را گسترش داده‌اند. در ایالات متحده در ایستگاه‌های دور افتاده عموماً فضای کافی وسیع برای پارک کردن صدها خودرو پیش‌بینی
فضای کافی وسیع برای پارک کردن صدها خودرو پیش‌بینی می‌شود. پارک سوار دوچرخه. B &amp; R (B + R) یک نام برای استفاده از فضاها یا قفسه‌های ویژه دوچرخه در مجاورت ایستگاه‌ها و فضاهای عمومی و عمدتاً در کنار سایر پارک سوارهاست. بوسه و سوار. اصطلاح «بوسه-و-سوار» به پارک سوار یا ایستگاهی گفته می‌شود که هدفش توقف کوتاه راننده و سرنشینان بدون ترک کردن خودرو است. این امکانات در ترمینال‌ها و فرودگاه‌ها و محل‌های دیگر دیده می‌شوند و معمولاً برای مشایعت و خداحافظی یا سوار کردن مسافران تازه رسیده از سوی ابستگاه به کار
کردن مسافران تازه رسیده از سوی ابستگاه به کار می‌روند. این اصطلاح برای اولین بار در ۲۰ مارس ۱۹۵۶ در نشریه "لس آنجلس تایمز به کار رفت". اشاره این اصطلاح به بوسه مسافر قبل از مسافرت است. اصطلاح «محل پیاده و سوار کردن موقت» هم همین معنا را می‌دهد. هم سفری. پارک سوار لزوماً شامل حمل و نقل عمومی نمی‌شود. ممکن است هدف یک پارک سوار اشتراک خودرو در قالب همسفری یا استفاده مشترک از خودروها باشد. در این حالت مالکان خودرو در در محل پارک سوار متوقف می‌کنند و در یک وسیله نقلیه کوچک دیگر به صورت گروهی اجتماع و سفر
وسیله نقلیه کوچک دیگر به صورت گروهی اجتماع و سفر می‌کنند.
دختران چلسی () یک فیلم تجربی زیرزمینی در سبک درام به کارگردانی اندی وارهول و پل موریسی است که سال ۱۹۶۶ منتشر شد. فیلم نخستین موفقیت تجاری وارهول پس از دورهٔ طولانی خلق آثار آوانگارد و فیلم‌های هنری است. دختران چلسی که در هتل چلسی و بخش‌های دیگری از نیویورک فیلمبرداری شده، زندگی دختران مقیم آنجا را دنبال می‌کند که برخی از آنان از جمله ابرستارگان وارهولی هستند. از بازیگران فیلم می‌توان به نیکو، جرارد مالانگا، اریک امرسون، مری وارناف، و پل موریسی اشاره کرد. نام فیلم که برگرفته از نام هتل است، الهام‌بخش نیکو
فیلم که برگرفته از نام هتل است، الهام‌بخش نیکو برای آلبوم موسیقی‌اش به نام دختر چلسی شد.
روبرت داوبر (؛ ۱۹۲۲–۱۹۴۵) آهنگساز یهودی و نوازنده پیانو و ویولنسل اهل آلمان بود. تنها اثر به‌جا مانده از او، «قطعه موسیقی عاشقانه برای پیانو و ویولن» است. در جریان جنگ جهانی دوم او خانواده‌اش ابتدا به گتوی ترزینشتات فرستاده شدند و سپس خودش به اردوگاه کار اجباری داخائو برده شد و در سال ۱۹۴۵ در آنجا کشته شد.
یوهان آندرئاس آمون (؛ ۱۷۶۳ – ۲۹ مارس ۱۸۲۵) یک آهنگساز، نوازندهٔ گیتار، ویولا، هورن و رهبر ارکستر اهل آلمان بود. او در حدود ۸۰ اثر موسیقی از جمله سمفونی، سونات، ترانه و قطعات کنسرتی ساخت.
در روز جمعه ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۶ ساعت ۶:۵۸ بعد از ظهر به وقت محلی در جریان تیراندازی مرکز خرید کسکید () در برلینگتون ایالت واشینگتن چهار زن کشته شدند و مردی نیز که به شدت زخمی شده بود ساعتی بعد در بیمارستان جان داد. برلینگتون در ۱۰۰ کیلومتری سیاتل مرکز ایالت واشینگتن واقع شده است. به گزارش روزنامه «سیتل‌تایمز» یکی از کشته‌شدگان حمله شامگاه جمعه، دختری ۱۶ ساله بود که پیشتر به بیماری سرطان مبتلا بوده است. عامل تیراندازی. عامل تیراندازی ارجان چتین (Arcan Cetin) زاده ترکیه است و ۲۰ سال سن دارد و اجازه اقامت دائم
ترکیه است و ۲۰ سال سن دارد و اجازه اقامت دائم قانونی در ایالات متحده آمریکا را نیز دارد. بر پایه اطلاعات صفحه فیس‌بوک چتین، که توسط رسانه‌های محلی منتشر شده است او اهل آدانا در جنوب ترکیه است. ناپدری وی گفته که او دارای سابقه بیماری روانی است. بازداشت عامل تیراندازی. چتین در منطقه «اوک هاربر» که ۳۰ کیلومتر با محل وقوع تیراندازی فاصله داشت بازداشت شده. انگیزه و هدف. یادداشت‌هایی که چتین در اینترنت منتشر کرده حاوی اشاراتی به یک قاتل زنجیره‌ای، آدولف هیتلر و همچنین تصاویری از ابوبکر البغدادی، رهبر گروه موسوم
تصاویری از ابوبکر البغدادی، رهبر گروه موسوم به دولت اسلامی و رهبر ایران آیت‌الله خمینی است.
اوتمار گرستر (؛ ۲۹ ژوئن ۱۸۹۷ – ۳۱ اوت ۱۹۶۹) یک آهنگساز، رهبر ارکستر، استاد دانشگاه، و کنسرت مایستر اهل آلمان بود. او دانش‌آموختهٔ «کنسرواتوار موسیقی هوخ» بود و در همان‌جا با پل هیندمیت آشنا شد. با به روی کار آمدن حزب ناسیونال‌سوسیالیست کارگران آلمان و قدرت گرفتنِ آلمان نازی، روابط اوتمار با این حزب گاهی مسئله‌ساز و اغلب مسالمت‌آمیز و با همکاری بود. او در سال ۱۹۳۳ میلادی برای این حزب یک «قطعه موسیقی تقدیس» ساخت و برای سازمان مسیحی آلمان، با شعری از «بالدور فن شیراخ» آهنگ و ترانه‌ای به نام «تو باید بسوزی»
فن شیراخ» آهنگ و ترانه‌ای به نام «تو باید بسوزی» نوشت. همچنین در سال ۱۹۳۹ میلادی ترانهٔ محبوبی به نام «عروس غریبه» و قطعه‌ای کُرال به نام «هوانورد آلمانی» ساخت و در همین سال، به عنوان «سرباز راه‌سازی» در ارتش آلمان خدمت کرد. او در همین دوران و در سال ۱۹۴۰ میلادی، ترانهٔ «سپاهِ جاده‌سازان اِسن» با شعری از خودش ساخت. با پایان جنگ جهانی دوم، نامِ او در فهرست سیاه نیروهای متفقین قرار گرفت. با این حال اوتمار در اسن به فعالیت‌هایش ادامه داد و با تقسیم آلمان به نیمهٔ شرقی و غربی به آلمان شرقی رفت و به حزب اتحاد
شرقی و غربی به آلمان شرقی رفت و به حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان پیوست و در سال ۱۹۴۸ میلادی، راهبر و رئیس «آکادمی موسیقی فرانتس لیست» در وایمار شد. او از سال ۱۹۵۱ میلادی استاد رشته موسیقی در «آکادمی موسیقی لایپزیگ» بود و در سال ۱۹۶۲ میلادی بازنشسته شد. اوتمار گرستر همچنین از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۸ میلادی، رئیس «انجمن آهنگسازان و موسیقی‌شناسان» آلمان شرقی بود.
پیش‌نویس فیلم‌نامه یا تریتمنت ، شرح روایی و کامل و دقیق داستان است. چیزی شبیه داستان کوتاه و به‌گونه‌ای نوشته می‌شود که بتوان با تمام جزئیات، فیلم را شناخت.
غلامحسین نادی نماینده حوزه نجف آباد استان اصفهان در مجالس اول و دوم شورای اسلامی بود. او عضو مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم است. او از اعضای شورای هماهنگی جبهه اصلاحات قم می‌باشد و در انتخابات مجلس دهم از قم نامزد حضور در انتخابات مجلس شورای اسلامی شد.
هِل این اِ سِل یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه‌ای می‌باشد که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی تهیه می‌شود و این دوره اش هم در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۶ در مجموعه ورزشی تی‌دی گاردن شهر بوستون ایالت ماساچوست برگزار شد. این هشتمین دوره از برگزاری این رویداد بود. برای اولین بار در تاریخ، مسابقه زنان در درون قفس انجام شد و این مسابقه، مسابقه اصلی رویداد هم بود که طی آن، شارلوت مقابل ساشا بنکس به پیروزی رسید تا قهرمان جدید کمربند زنان راو شود. زمینه‌سازی. "هِل این اِ سِل" شامل مسابقاتی بین دشمنی‌های موجود، ماجراهای
سِل" شامل مسابقاتی بین دشمنی‌های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری‌هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه‌های راو پخش شده بود. کشتی‌گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می‌دهد و تنش را به حد اکثر می‌رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می‌گیرند. در نبرد قهرمانان، کوین اونز به لطف دخالت آشکار بهترین دوست خود یعنی کریس جریکو موفق به شکست سث رالینز شد و کمربند یونیورسال خود را حفظ کرد. در هفته‌های پس از آن، اونز و رالینز به تحریک یکدیگر پرداختند تا اینکه مسابقه بین این‌دو در رویداد "هِل این اِ
تا اینکه مسابقه بین این‌دو در رویداد "هِل این اِ سِل" قطعی شد. در "راو" ۱۰ اکتبر، جنرال منیجر راو یعنی میک فولی و مدیر "راو" یعنی استفنی مک‌ماهون اعلام کردند که برای جلوگیری از هرگونه دخالت، این مسابقه از نوع هِل این اِ سِل خواهد بود. در همان شب، قرار شد رالینز مقابل جریکو قرار گیرد و اگر جریکو پیروز میشد، او هم به مسابقه "هِل این اِ سِل" اضافه میشد، اما رالینز در آن مسابقه به پیروزی رسید. در "نبرد قهرمانان"، رومن رینز موفق به شکست روسِف شد تا قهرمان جدید کمربند ایالات متحده شود. شب بعد در "راو"، مسابقه
کمربند ایالات متحده شود. شب بعد در "راو"، مسابقه مجددی بین این‌دو برگزار شد که در نهایت با شمارش معکوس بدون برنده اعلام شد. در "راو" ۳ اکتبر، لانا از رینز خواست تا یک بار دیگر با روسف مبارزه بر سر کمربند خود داشته باشد. روسف ناگهان به رینز حمله‌ور شد و در حال خروج با کمربند بود که ناگهان رینز از پشت به او سوپرمن پانچ زد و کمربند را پس گرفت و گفت که مبارزه را میپذیرد ولی این مسابقه از نوع "هِل این اِ سِل" خواهد بود.
ولینگ (به انگلیسی: Welling) در کشور است که در منطقه بکسلی لندن واقع شده‌است. خصوصیات. ولینگ ۴۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
وانستید (به انگلیسی: Wanstead) یک ناحیه در لندن است که در منطقه ردبریج لندن واقع شده‌است. ایستگاه متروی وانستید در این ناحیه قرار دارد.
یوهان اگیدیوس باخ (؛ ۹ فوریه ۱۶۴۵ – نوامبر ۱۷۱۶) یک آهنگساز، نوازندهٔ ارگ و ویولا و رهبر ارکستر اهل آلمان بود. او عموی یوهان سباستیان باخ بود.
امیر ارژنگ کاظمی با نام هنری سامان (زادهٔ ۱۳۴۶ در تبریز)، خواننده و آهنگساز موسیقی پاپ ایرانی است. بعد از انقلاب و دوران نوجوانی. سامان با نام اصلی امیر ارژنگ کاظمی در ۱۳۴۶ در تبریز به دنیا آمد. سامان ۳ سال بعد از انقلاب اسلامی ایران به همراه خانواده به ترکیه مهاجرت کرد و بعد رهسپار آمریکا شد. وی در ترکیه شروع به خواندن با زبان ترکی کرد. نخستین آلبوم او "پری" در سال ۱۳۶۹ منتشر شد که به دلایلی انتشار آن از سوی شرکت ترانه متوقف شد و پس از آن دومین آلبوم خود را با نام "الهه عشق" در سال ۱۳۷۳ روانه بازار کرد که
با نام "الهه عشق" در سال ۱۳۷۳ روانه بازار کرد که مورد استقبال مردم قرار گرفت. عمده شهرت او، ترانه «"شمعدونی"» است که با شعر مریم حیدرزاده و ملودی منوچهر چشم آذر در سال ۱۳۷۹ منتشر شد. سامان برای سال‌ها در کاباره‌های ایرانی دوبی می‌خواند و از آن پس مقیم دوبی شد. با از رونق افتادن بازار موسیقی ایرانی و گردشگری در دوبی، چندین بار به ایران سفر کرد. در یکی از همین سفرها در سال ۱۳۸۶ به همکاری با خوانندگان از جمله یاس هم پرداخت و ترانه مشترکی به نام "بازم کمه" با او منتشر کرد. سامان در مصاحبه‌ای مربوط به سال ۱۳۹۷
منتشر کرد. سامان در مصاحبه‌ای مربوط به سال ۱۳۹۷ دربارهٔ علت حضورش در ایران گفته: «من از مسئولان نظام جمهوری اسلامی تشکر میکنم که اجازه دادند در کشورم زندگی کنم من یک ایرانی وطن‌پرست هستم و دوست دارم در وطن خودم به فعالیت بپردازم. نه اهل کار سیاسی هستم نه مسائل دیگر. حدود دو سال است در ایران زندگی می‌کنم و آلبوم جدیدم را نیز که شامل ۱۶ تراک می‌باشد در ایران ضبط کرده‌ام و امیدوارم این آلبوم مورد تأیید وزارت ارشاد اسلامی قرار بگیرد». بهار ۱۳۹۷ حضور او در مراسم خاکسپاری ناصر ملک مطیعی خبرساز شده بود. مهاجرت به
خاکسپاری ناصر ملک مطیعی خبرساز شده بود. مهاجرت به آمریکا. سامان در ترکیه گروه موسیقی را برای خود تشکیل داد، بعد از آن به آمریکا مهاجرت و کار خوانندگی حرفه‌ای را آغاز کرد. وی در سال ۲۰۰۰ به شیخ‌نشین دبی مهاجرت میکند و سالها در کاباره‌های ایرانی این شهر مشغول به خوانندگی میشود که کاباره تهران و کاباره مولن‌روژ از بارزترین آنهاست. بازگشت به ایران. وی در سال ۱۳۹۱ به امید فعالیت در ایران به وطن بازگشت و در همین زمان در جزیره قشم کنسرتی نیز برگزار کرد. وی در مدتی که در ایران حضور داشت در مراسم‌های عروسی که در
که در ایران حضور داشت در مراسم‌های عروسی که در باغ‌های اطراف تهران برگزار میشد حضور بعمل میرساند و در برخی سفره‌خانه‌های سنتی نیز در قبال دریافت پول به اجرا می‌پرداخت. او امیدوار بود که بسان فریدون آسرایی، بتواند مجوز فعالیت بگیرد ولی بعد از یک دهه بلاتکلیفی و ناتوانی از دریافت مجوز، مجبور به ترک ایران شد. بازداشت. وی در بهمن ۱۳۹۸ درحال اجرا در سفره‌خانه‌ای در شمال تهران در منطقه جردن بازداشت شد. خروج از ایران. وی بعد از یک دهه بلاتکلیفی پس از آنکه موفق به دریافت مجوز نشد در سال 1400 و پس از آنکه در
به دریافت مجوز نشد در سال 1400 و پس از آنکه در اینستاگرام ویدئویی بر ضد شرایط موسیقی در ایران منتشر کرد از ایران خارج شد و فعالیت خود را دوباره در خارج از ایران در استانبول و دبی از سر گرفت.
فرانک نام چند یکای پول است. فرانک فرانسه یکای پول پیشین فرانسه پیش از پیوستن به یورو در ۱۹۹۹ میلادی بود. فرانک سوئیس به دلیل اعتبار مؤسسات مالی سوئیسی، یکی از ارزهای عمدهٔ کنونی جهان است. گفته می‌شود که این نام از عبارت لاتین francorum rex به معنی شاه فرانک‌ها (که روی سکه‌های فرانسوی تا سدهٔ ۱۸ ثبت می‌شد) یا از واژهٔ فرانسوی franc به معنی آزاد گرفته شده‌است. اکنون سوئیس، لیختن‌اشتاین و بیشتر کشورهای آفریقایی فرانسوی‌زبان از فرانک استفاده می‌کنند. پیش از معرفی یورو، کشورهای فرانسه، بلژیک و لوکزامبورگ نیز از
یورو، کشورهای فرانسه، بلژیک و لوکزامبورگ نیز از این یکای استفاده می‌کردند. فرانک در مستعمرات امپراتوری فرانسه از جمله الجزایر و کامبوج نیز به کار برده می‌شد. معمولاً یک فرانک به ۱۰۰ سانتیم تقسیم می‌شود. نماد فرانک فرانسه ₣ یا به صورت متداول‌تر F بود. بانک‌ها و بازارهای مالی از مخفف‌های FF برای فرانک فرانسه، FB برای فرانک بلژیک و FL برای فرانک لوکزامبورگ استفاده می‌کردند. منشأ. نخستین بار فرانک به عنوان یک سکهٔ طلای فرانسوی در سال ۱۳۶۰ میلادی به مناسبت آزادی ژان دوم از بند انگلیسی‌ها ضرب شد. ژان دوم چهار
ژان دوم از بند انگلیسی‌ها ضرب شد. ژان دوم چهار سال پیشتر در نبرد پواتیه دستگیر و اسیر شده‌بود. این سکه معادل با یک پوند تور بود. فرانک فرانسه. فرانک فرانسه نام سکه‌ای بود که از ۱۳۶۰ تا ۱۳۸۰ از جنس طلا و از ۱۵۷۵ تا ۱۶۴۱ از جنس نقره در فرانسه ضرب می‌شد. لوئی سیزدهم در ۱۶۴۱ آن را منسوخ کرد تا دو سکهٔ طلایی لوئی و نقره‌ای اکو مورد استفاده قرار گیرند. دوباره از ۱۷۹۵ تا ۱۹۹۹ ارز ملی فرانسه بود. فرانک فرانسه برای بسیاری از مستعمرات پیشین فرانسه مانند مراکش و الجزایر نیز ضرب می‌شد. اکنون بسیاری از این کشورها پس از
نیز ضرب می‌شد. اکنون بسیاری از این کشورها پس از استقلال، همچنان از فرانک به عنوان ارز رسمی خود استفاده می‌کنند. در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۸ ارزش فرانک فرانسه نسبت به یورو به صورت هر یورو معادل ۶٫۵۵۹۵۷ فرانک تثبیت شد و پس از معرفی اسکناس‌ها و سکه‌های یورو در ۱۹۹۹ تا ۲۸ فوریهٔ ۲۰۰۲ به عنوان ارز رسمی معامله می‌شد و تا ۱۹ فوریهٔ ۲۰۱۲ در بانک‌ها قابل مبادله بود. فرانک آفریقا و اقیانوسیه. ۱۴ کشور آفریقایی از فرانک سی‌اف‌ای استفاده می‌کنند. ارزش این فرانک در ابتدا (۱۹۴۵) معادل ۱٫۵ فرانک فرانسه و از ۱۹۴۸ معادل ۲ فرانک (از
۱٫۵ فرانک فرانسه و از ۱۹۴۸ معادل ۲ فرانک (از ۱۹۶۰ معادل ۰٫۰۲ فرانک جدید) بود. ولی پس از ژانویهٔ ۱۹۹۴ ارزش آن به ۰٫۰۱ فرانک فرانسه کاهش یافت. از ژانویهٔ ۱۹۹۹ هر فرانک سی‌اف‌ای معادل با ۰٫۰۰۱۵۲۴۴۹ یورو مبادله می‌شود. هم‌چنین فرانک اقیانوسیه در مستعمرات پیشین و کنونی فرانسه در اقیانوس آرام به کار برده می‌شود. ارزش این واحد در حال حاضر ۰٫۰۰۸۴ یورو است. فرانک بلژیک و فرانک لوکزامبورگ. فتح بیشتر بخش‌های اروپای غربی در دوران انقلاب فرانسه و جنگ‌های ناپلئون منجر به گسترش بیشتر دامنهٔ کاربرد فرانک شد. پادشاهی جدید
گسترش بیشتر دامنهٔ کاربرد فرانک شد. پادشاهی جدید بلژیک، پس از استقلال از هلند، در سال ۱۸۳۲ فرانک بلژیک را تصویب کرد. لوکزامبورگ در ۱۸۴۸ و سوئیس در ۱۸۵۰ فرانک را به عنوان ارز رسمی خود انتخاب کردند. در سال ۱۸۶۵، فرانسه، بلژیک، لوکزامبورگ و ایتالیا اتحادیهٔ پولی لاتین را پدیدآوردند که اسپانیا و یونان نیز در ۱۸۶۸ به آن پیوستند. هر کشور یک واحد پول ملی به ارزش ۴٫۵ گرم نقره یا ۰٫۲۹۰۳۲۲ گرم طلا (خالص) داشت که ارزش آن با ارزهای دیگر اتحادیه یکسان بود. در ۱۹۲۶ بلژیک و فرانسه دچار استهلاک مالی شدند که منجر به تعریف
و فرانسه دچار استهلاک مالی شدند که منجر به تعریف پایهٔ پولی جدیدی برای معاملات بین‌المللی شد و هر دو از اتحادیه خارج شدند. اتحادیه در پایان همان سال، منحل شد. فرانک بلژیک و لوکزامبورگ در آغاز سال ۱۹۹۹ با یورو جایگزین شد. هر فرانک معادل با ۰٫۰۲۴۷۸۹ یورو مبادله شد. فرانک سوئیس و لیختن‌اشتاین. فرانک سوئیس که ارزش آن در برابر یورو از آوریل تا سپتامبر ۲۰۰۰ افزایش قابل توجهی یافت، یکی از قدرتمندترین ارزهای جهان باقی مانده‌است و اکنون هر فرانک معادل حدود پنج‌ششم یک یورو مبادله می‌شود. فرانک سوئیس در سوئیس و
یک یورو مبادله می‌شود. فرانک سوئیس در سوئیس و لیختن‌اشتاین به کار برده می‌شود. هرچند که لیختن‌اشتاین ارز خود را نیز دارد که در زمان‌های مختلف برای یادبود یا کاربردهای ضروری مورد استفاده قرار می‌گیرد.
نیروی زمینی آلمان (, ) شاخه زمینی ورماخت، نیروهای مسلح آلمان از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۵ بود. این نیرو پس از آغاز تسلیح مجدد آلمان با زیر پا گذاشته شدن علنی محدودیت‌های پیمان ورسای در سال ۱۹۳۵ جایگزین رایشس‌هیر، نیروی زمینی رایشسور، نیروهای مسلح جمهوری وایمار شد. در پی انضمام اتریش به آلمان در سال ۱۹۳۸ نیروی زمینی این کشور نیز جزوی از نیروی زمینی آلمان شد. نیروی زمینی آلمان مبدع رزم برق‌آسا موسوم به "بلیتس‌کریگ"، جهت کسب پیروزی‌های سریع علیه دشمنانی با قدرت بیشتر بود. این نیرو در اوت ۱۹۴۶ رسماً منحل شد. در طول جنگ
این نیرو در اوت ۱۹۴۶ رسماً منحل شد. در طول جنگ جهانی دوم حدود ۱۳٫۶ میلیون نفر شامل نیروهای داوطلب و سربازان وظیفه در این نیرو خدمت کردند. پیش زمینه. پس از شکست امپراتوری آلمان و پایان جنگ جهانی اول، فاتحان پیمان ورسای را بر آلمان تحمیل کردند. بر اساس این پیمان نیروی زمینی این کشور به یک نیروی ۱۰۰ هزار نفری با تنها ۴ هزار افسر محدود شد که با انفصال اجباری صدها هزار نفر از خدمت از جمله ده‌ها هزار افسر، فقط می‌توانستند نقش امنیت داخلی و مرزبانی را ایفا کند. این نیروی زمینی صرفاً می‌توانست ۲۱ هنگ پیاده‌نظام هر
نیروی زمینی صرفاً می‌توانست ۲۱ هنگ پیاده‌نظام هر یک با ۳ گردان پیاده‌نظام، یک گردان آموزش و یک گردان خمپاره‌انداز و ۷ هنگ توپخانه هر یک با سه گردان در کنار هفت گردان مهندسی، بهداری، مخابرات و موتوریزه که مجموعاً هفت لشکر پیاده‌نظام را تشکیل می‌دادند، در اختیار داشته باشد. علاوه بر انحلال و ممنوعیت ستاد کل و دانشکده‌های جنگ و افسری، نیروی زمینی آلمان از داشتن تانک و توپخانه با کالیبر بیش از ۱۰۵ میلی‌متر نیز محروم شد. جهت حصول اطمینان از عدم امکان آماده‌سازی جهت یک جنگ بزرگ دیگر، نیروهای ذخیره و مهمات انبار
جهت یک جنگ بزرگ دیگر، نیروهای ذخیره و مهمات انبار شده نیروی زمینی این کشور نیز محدود گشتند. حاکمیت جدید آلمان که به جمهوری وایمار شهرت یافت، در سال ۱۹۱۹ با سازمان دهی نیروهای پیشین، یک نیروی مسلح موقت جهت پر کردن خلع ایجاد نمود که "رایشسور" ("Reichswehr") نام گرفت و به دلیل ممنوعیت وجود ستاد کل، عملاً زیر نظر وزارت دفاع بود. نیروی زمینی این سازمان "رایشس‌هیر" ("Reichsheer") نامیده شد. با توجه به منع شدن نیروی زمینی آلمان بر اساس پیمان ورسای از داشتن فرمانده کل، وزارت دفاع توصیه فن زکت مبنی بر تشکیل
فرمانده کل، وزارت دفاع توصیه فن زکت مبنی بر تشکیل «فرماندهی نیروی زمینی» را پذیرفت. «دفتر نیرو» یکی از بخش‌های فرماندهی نیروی زمینی به حساب می‌آمد. قدرت واقعی نیروی زمینی در این دفتر متمرکز گشته بود که در حقیقت به‌طور مخفیانه نقش ستاد کل را ایفا می‌نمود. سازمان این نیرو انعطاف بالایی داشت و به راحتی می‌توانست به منظور اداره یک نیروی زمینی بسیار بزرگ‌تر گسترش یابد. با توجه به این که امکان باقی ماندن نسبت بسیار اندکی از نفرات نیروی زمینی امپراتوری آلمان در نیروی زمینی جدید وجود داشت، استانداردهای بسیار سخت
زمینی جدید وجود داشت، استانداردهای بسیار سخت گیرانه‌ای برای گزینش آن‌ها وضع شد. بخشی از این ویژگی‌ها برای ترجیح دادن افراد شامل داشتن سنی بین ۱۷ تا ۲۱ سال، عدم تأهل، وضعیت جسمانی عالی و تحصیلاتی بالاتر بود. فرماندهان گروهان‌ها، گردان‌ها یا سایر یگان‌ها مسئول پذیرش افراد شده بودند. به همین جهت کسانی انتخاب شدند که عقایدی مشابه این فرماندهان از جمله محافظه‌کاری، ملی‌گرایی، سلطنت‌طلبی و ضدیت با جمهوریت داشتند. این افراد پانزده ماه در تیپ‌های خود در "رایشس‌هیر" به عنوان درجه‌دار خدمت کردند و سپس کسانی برگزیده
به عنوان درجه‌دار خدمت کردند و سپس کسانی برگزیده شدند که از یک آزمون سربلند خارج گشتند. افراد پذیرفته شده بدون توجه به رسته سابقشان، به یک دوره در دانشکده پیاده‌نظام در درسدن فرستاده شدند. "رایشس‌هیر" از همان ابتدا شروع به نقض مخفیانه مفاد پیمان ورسای کرد. آلمانی‌ها موارد متعددی از محدودیت‌ها را به طرق مختلف دور زدند. از جمله این اقدامات سازمان‌دهی نیروهای مسلح در قالب قوای شبه‌نظامی، ذخیره‌سازی تجهیزات و مهمات، طراحی و آزمایش تانک‌ها و تاکتیک‌های مرتبط و تأسیس دانشکده‌های آموزشی مربوط به آن در کشورهای
و تأسیس دانشکده‌های آموزشی مربوط به آن در کشورهای دیگر از جمله شوروی بود. "رایشس‌هیر" کشور را به هفت منطقه نظامی ("Wehrkreis") (تا سال ۱۹۳۷ سیزده و سال ۱۹۴۲ نوزده منطقه) تقسیم کرد که هر یک با فرماندهی در سطح سپاه، مسئولیت جذب، بسیج، تدارکات، اداره، آموزش و جایگزینی نیروهای مربوط به اراضی خود را بر عهده داشتند. فرمانده هر منطقه نظامی فرماندهی یک لشکر پیاده‌نظام که شماره منطقه را به خود گرفته بود، را نیز به شکل مجزا در اختیار داشت. با به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران به رهبری آدولف هیتلر در سال
سوسیالیست کارگران به رهبری آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳، آلمان که می‌دانست همچنان توانایی مقابله رو در رو با دشمنان خود را ندارد و به احتمال قریب به یقین با هویدا شدن این مسئله، از جانب آن‌ها مورد هجوم نظامی پیش‌دستانه قرار خواهد گرفت، به شکل مخفیانه به تسلیح خود ادامه داد. همان سال نخست تصمیم بر افزایش ۱۴ هزار نفری پرسنل فعال نیروی زمینی در قالب یگان‌های جدید توپخانه، مخابرات و ضدهوایی و تشکیل یک نیروی ذخیره ۸۵ هزار نفری برای آن شد. طبق این برنامه بودجه نظامی افزایش پیدا می‌کرد و ۹ یگان جدید مرزبانی که اساساً
پیدا می‌کرد و ۹ یگان جدید مرزبانی که اساساً در کنار مهارت‌های لازم در مرزبانی، آموزش پیاده‌نظام را دریافت می‌کردند، نیز تشکیل می‌گشت. در ابتدا قصد دولت ایجاد یک نیروی زمینی سیصد هزار نفری در قالب ۲۱ لشکر پیاده‌نظام تا سال ۱۹۳۸ بود. با افزایش خطر درگیر شدن در یک جنگ، هیتلر با تغییر برنامه اولیه، دستور به آماده شدن نیروی زمینی ۳۰۰ هزار نفره تا ماه اکتبر سال ۱۹۳۴ داد. سال ۱۹۳۵، برنامه تسلیح مجدد علنی و فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان (Oberkommando des Heeres یا OKH) ایجاد شد. ظهور نیروی زمینی جدید. در سال
یا OKH) ایجاد شد. ظهور نیروی زمینی جدید. در سال ۱۹۳۴ با فرمان آدولف هیتلر مبنی بر آماده‌سازی ۲۱ لشکر پیاده‌نظام، هر منطقه نظامی که از پیش یک لشکر پیاده‌نظام در اختیار داشت، با جداسازی گروهان آموزش و یک گروهان پیاده‌نظام از سه گردان پیاده‌نظام هر یک از هنگ‌های لشکر خود، یک هنگ مستقل پیاده‌نظام ایجاد نمود. این ۲۱ هنگ پیاده‌نظام هر یک شماره ای بین ۲۲ تا ۴۲ به خود گرفتند. ۴۲ هنگ پیاده‌نظام دیگر که همچنان در قابل لشکرهای پیاده‌نظام خود باقی مانده بودند، به کمک نیروهای داوطلب یا افسران و سربازان دو گردان دیگر،