payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گردا کریستیان () از منشی‌های شخصی آدولف هیتلر قبل و در زمان جنگ جهانی دوم بود. وی در اول می ۱۹۴۵ به همراه گروهی از افراد مانند تراودل یونگه و الزه کروگر و به رهبری ویلهلم مونکه سعی داشت تا از برلین فرار کند. وی صبح روز دوم می توسط نیروهای روس بازداشت و پس از مدتی آزاد شد. وی در سال ۱۹۹۷ در دوسلدورف بر اثر سرطان درگذشت.
ارنست-گونتر شنک () یک پزشک و اوبراشتورمبانفورر (سرهنگ دوم) اهل آلمان بود که در سال ۱۹۳۳ به اس‌اس پیوست. وی برخوردی در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم با آدولف هیتلر داشت و به همین دلیل خاطرات وی از نظر تاریخی قابل‌توجه تاریخ‌نگاران جنگ جهانی دوم است.
گونتر شوگرمان (؛ زادهٔ ) یک فرد نظامی اهل آلمان و از اواخر سال ۱۹۴۱ آجودان دکتر یوزف گوبلز بود. وی از جنگ جهانی دوم جان سالم به‌در برد و از ۲۵ ژوئن ۱۹۴۵ تا ۲۴ آوریل ۱۹۴۷ در اسارت ارتش ایالات متحده آمریکا بود. از وضعیت کنونی وی اطلاعی در دست نیست.
سرگئی ولادیمیرویچ میخالکوف (به ؛ به انگلیسی Sergey Vladimirovich Mikhalkov؛ ۱۳ مارس ۱۹۱۳–۲۷ اوت ۲۰۰۹) نویسنده و شاعر کتاب‌های کودکان و حکایتهای طنز و نمایشنامه‌نویس اهل روسیه و اتحاد جماهیر شوروی بود. او سراینده سرود ملی اتحاد جماهیر شوروی و روسیه مدرن است و این فرصت را یافت تا سه بار شعر سرود ملی کشور را در سه دوره زمانی مختلف به‌سراید که تقریباً ۶۰ سال را پوشش می‌دهد. زندگی و آثار. سرگئی میخالکوف ۱۲ مارس ۱۹۱۳ در مسکو زاده شد. پدرش او را با آثار مایاکوفسکی و سرگئی یسنین آشنا کرد و عشق به ادبیات روس را در
و سرگئی یسنین آشنا کرد و عشق به ادبیات روس را در او به وجود آورد. دوران مدرسه را در پیتیگورسک گذراند و در سال ۱۹۳۰ از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد. نخستین شعرش به نام «جاده» در سال ۱۹۲۸ منتشر شد. در ۱۹۲۸ به انجمن نویسندگان کارگری شهر تویر پیوست. پس از آن آثارش پیوسته در روزنامه‌ها منتشر شد. در ۱۹۳۹ او به مسکو رفت و در کارخانه پارچه بافی به کار پرداخت برای مدتی نیز به گشت و گذار در قزاقستان شرقی و کنار رود ولگا پرداخت. شعرهای او کم‌کم با موفقیت‌های بیشتری رو به رو می‌شد، به‌طوری که در ۱۹۳۳ توانست با درآمد
به رو می‌شد، به‌طوری که در ۱۹۳۳ توانست با درآمد نویسندگی زندگی کند و به انجمن نویسندگان جوان در مجله آگانیوک بپیوندد. بین سال‌های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۷ میخالکوف در انستیتوی ادبیات گورکی به تحصیل پرداخت. نخستین شعری که برای کودکان سرود، «سه همشهری» نام داشت که در مجله «پیشگام» در ۱۹۳۵ منتشر شد. «مسافر خوشحال»، «توماس لجباز»، «من و دوستم»، «عمو استیوپا» از دیگر شعرهای او برای کودکان است که در سال ۱۹۳۶ در یک مجموعه چاپ شد. شعر «عمو استیوپا» از آثار محبوب کودکان روس است و هنوز در کودکستان‌های خوانده می‌شود. میخالکوف در
و هنوز در کودکستان‌های خوانده می‌شود. میخالکوف در ۱۹۳۹ به ارتش سرخ فراخوانده شد و به عنوان خبرنگار جنگ فعالیت کرد و در آزاد سازی اکراین غربی شرکت کرد. میخالکوف در سال ۱۹۴۴ سرود ملی اتحاد جماهیر شوروی را سرود. او به پیشنهاد تولستوی حکایت‌های بسیاری را نیز برای کودکان نوشت. نخستین آن‌ها «روباه و اسب آبی» بود که در روزنامه پراودا چاپ شد. «خرگوش مست»، «دو دوست» و «خرس‌های شادی» از بی شمار قصه‌هایی است که برای کودکان نوشته‌است. میخالکوف نمایشنامه‌های بسیاری نیز نوشته که «مأموریت حساس» و «کراوات قرمز» از آن جمله
که «مأموریت حساس» و «کراوات قرمز» از آن جمله است. «می‌خواهم به خانه برگردم» نمایشنامه‌ای است افشاگرانه دربارهٔ رفتار غیرانسانی ارتش انگلستان در ممانعت از بازگشت کودکان تبعیدی روس. در سال ۱۹۶۲ مجله‌ای برای فیلم را بنیان‌گذاری کرد و سرویراستاری آن را نیز بر عهده گرفت. میخالکوف در سال‌های پایانی عمر خود در میان نسل جوان بیشتر به عنوان «پدر نیکیتا میخالکوف» هنرپیشه و کارگردان شناخته شده بود. این شاعر و نویسنده نامدار روسی در ۲۷ اوت ۲۰۰۹ در ۹۶ سالگی درگذشت و در گورستان تاریخی نووودویچی به خاک سپرده شد. برگردان
گورستان تاریخی نووودویچی به خاک سپرده شد. برگردان آثار به فارسی. از آثار سرگئی میخالکوف «مأموریت حساس»، «نکته‌های طنزآمیز»، «خرس‌های شاد»، «رؤیا در سه پرده»، «میشا خرس و پیپ»، «بچه‌ها شما در هر کاری آزادید» و چند عنوان دیگر به فارسی برگردانده شده‌است. افتخارات و جوایز. سرگئی میخالکوف جایزه‌های بسیاری را از آن خود کرده‌است. او سه بار جایزه استالین را به دست آورد و در سال ۲۰۰۸ بزرگ‌ترین جایزه روسیه نشان سنت اندرو را به خاطر خدماتش به ادبیات، از رئیس‌جمهور این کشور دریافت کرد.
محمدحسین خان قراگوزلو (درگذشته ۱۲۴۵ قمری) از رؤسای ایل قراگوزلو و حاکم همدان و وزیر فتحعلی‌شاه قاجار بود. محمدحسین خان از تیره عاشقلوی ایل قراگوزلو بود. نام او در صفحات تاریخ از جایی ظاهر می‌شود که با نیروهای ایلیاتی تحت فرمان خود به یاری آغامحمد خان قاجار برخاست. در اوایل شوال ۱۲۹۹ قمری که جعفر خان زند به قصد تصرف عراق عجم از شیراز به اصفهان آمد و آهنگ پیشروی به سوی همدان نمود، آغامحمدخان قاجار از محمدحسین خان قراگوزلو خواست تا همراه با علی خان افشار زایرلو، حاکم زنجان، به مقابله او بشتابند. آن‌ها پس از
حاکم زنجان، به مقابله او بشتابند. آن‌ها پس از جنگ و گریزی، سرانجام با یاری خسرو خان اردلان و خوانین گروس در صحرای بهار همدان شکست سختی به جعفرخان دادند و اسیران و غنائم بسیار گرفتند. در سال ۱۲۰۵ قمری آغامحمدخان قاجار افواج قراگوزلو را به سرکردگی محمدحسین خان و نصرالله‌خان قراگوزلو به مقابله با لطفعلی خان زند و تسخیر شیراز گماشت. در سال ۱۲۰۸ قمری که آقامحمدخان کرمان را در محاصره گرفت، محمدحسین خان در جبهه قاجاریان حضور داشت ولی با پیروزی قاطع لطفعلی خان، به همراه نیروهای قاجار روی به تهران آورد. در سال ۱۲۱۰
نیروهای قاجار روی به تهران آورد. در سال ۱۲۱۰ قمری آغامحمدخان برای منضم کردن برخی ولایت‌های خراسان که پس از نادرشاه افشار جدایی پیدا کرده و جزء قلمروی زمان شاه، پادشاه افغانستان، شده بود، هیاتی را به ریاست محمدحسین‌خان به کابل نزد زمان شاه و به هرات نزد شاه محمود فرستاد. در نتیجه حسن تدبیر محمدحسین‌خان بلخ بازگرفته شد. محمدحسین خان در سال ۱۲۱۶ قمری حاکم همدان بود و در این سال از هیئت سفارت انگلیس به ریاست سر جان ملکم پذیرایی کرد. تصویر محمدحسین خان در تابلوی صف سلام کاخ گلستان در حالی که جلوتر از محمدصادق
صف سلام کاخ گلستان در حالی که جلوتر از محمدصادق خان دنبلی و نصرالله خان قراگوزلو و پشت سر اللهیار خان قلیچی ایستاده است، دیده می‌شود. در این تابلو نام و عنوان او را «محمدحسین خان قراگوزلو، وزیر لرستان» نوشته‌اند. آقا احمد کرمانشاهی مولف کتاب مرآت‌الاحوال جهان‌نما که در حدود سال ۱۲۱۶ قمری محمدحسین خان را در همدان ملاقات کرده است، درباره او می‌نویسد:«و حاکم آن بلده بود عالی‌جاه معلی جایگاه شوکت و اجلال دستگاه محمدحسین‌خان قراگوزلو که نهایت دیندار و رعیت پرور و مخلص علماء عالی مقدار و برخلاف اغلب بزرگان طائفه
مخلص علماء عالی مقدار و برخلاف اغلب بزرگان طائفه خود منکر جماعت صوفیه ضاله مضله، و طاعن عقاید خبیثه ایشان است.»
عبدالله‌خان صارم‌الدوله قراگزلو (درگذشته ۱۲۷۲ قمری) از سران ایل قراگوزلو و از فرماندهان نظامی ایران در دوره ناصرالدین شاه قاجار بود. نام عبدالله خان نخست در وقایع کرمان در سال ۱۲۴۸ قمری دیده میشود که به عنوان صاحب منصب فوج همدانی در رکاب خویشاوند (یا برادرش) سرتیپ علینقی‌خان قراگوزلو، فرمانده فوج همدان، حضور داشت. در سال ۱۲۵۳ قمری با منصب یاوری در همان فوج خدمت می‌کرد و تحت فرماندهی الله‌یار خان آصف‌الدوله مامور دفع افاغنه خراسان بود. در سال ۱۲۵۷ قمری در سرکوب شورش آقا خان محلاتی با منصب سرتیپی فرماندهی دو
شورش آقا خان محلاتی با منصب سرتیپی فرماندهی دو فوج ملایری و تویسرکانی قراگوزلو را برعهده داشت. در سال ۱۲۶۷ قمری صارم‌الدوله لقب یافت و مامور انتظام بمپور شد. سپس محمدعلی‌خان بمپوری را واداشت برای عرض اطاعت به تهران رود و خود نیز از دربار استدعای ترک کرمان و اقامت در تهران کرد. این درخواست مورد قبول واقع شد و چون به تهران رسید، به جهت خدماتش ناصرالدین شاه او را به دریافت یک قبضه شمشیر مکلل مرصع مفتخر ساخت. در سال ۱۲۷۱ قمری به سرکردگی دو فوج و توپخانه از جانب حاکم فارس برای سرکوب اعرابی که بندرعباس را اشغال
حاکم فارس برای سرکوب اعرابی که بندرعباس را اشغال کرده بودند فرستاده شد. او پس از آنکه این ماموریت با موفقیت را بسیار به پایان برد، بار دیگر از جانب ناصرالدین‌شاه مخلع شده و لقب «سردار» بر القاب او اضافه گردید. عبدالله‌خان در ذی‌القعده سال ۱۲۷۲ درگذشت. او با نگارالسلطنه دختر عباس میرزا نایب‌السلطنه ازدواج کرده بود و صاحب یک دختر بود که پس از مادرش نگارالسلطنه لقب گرفت و با احمدخان سرتیپ، پسر محمودخان ناصرالملک ازدواج کرد.
بی‌تفاوتی اخلاقی یک اصطلاح روانشناسی اجتماعی است به مفهوم فرایند قانع کردن خود که استانداردهای اخلاقی برای شخص در زمینه خاص لزومی ندارد (توجیه اعمال غیر اخلاقی خود). بی‌تفاوتی اخلاقی با جدا کردن واکنش اخلاقی از رفتار غیرانسانی و غیرفعال کردن مکانیسم خود-محکومیت انجام می‌شود. بنابراین، بی‌تفاوتی اخلاقی شامل تجدید تفسیرشناختی یا تجدید تفسیر رفتار مخرب به عنوان رفتار اخلاقی قابل قبول است بدون اینکه تغییری رفتار یا استانداردهای اخلاقی انجام شود. در تئوری شناخت اجتماعی اخلاق، مکانیزم‌های نظارتی موجود در
شناخت اجتماعی اخلاق، مکانیزم‌های نظارتی موجود در استانداردهای اخلاقی، استدلال اخلاقی را به اقدام تفسیر می‌کند و در نتیجه عمل اخلاقی انجام می‌گیرد؛ بنابراین، خود اخلاقی (به معنی وجود اخلاقی شخص) در یک گسترده اجتماعی-شناختی متشکل از ناظر برخود فعال، خود نگر، وخود تنظیم واقع شده‌است. سه عامل عمده سیستم خود نظارتی و عملکرد اخلاقی را تشکیل می‌دهند. عامل اول عملکرد خود نظارت بر رفتار است. این عامل گام اولیه به دست گرفتن کنترل اخلاقی است. ""اقدام منجر به خود نگری می‌شود. این خود نگری از طریق قضاوت که در آن رفتار
می‌شود. این خود نگری از طریق قضاوت که در آن رفتار در مقابل استانداردهای داخلی و شرایط مورد بررسی قرار می‌دهد اتفاق می‌افتد"." بنابراین قضاوت اخلاقی در بیرون کشیدن خود واکنشی نفوذ است. خود واکنش و قضاوت عامل دوم و سوم را تشکیل می‌دهند.
فولاد دمشق به عنوان یکی از فلزات مورد استفاده جهت ساخت تیغه شمشیرها یا تیغه‌های برنده، درخاور نزدیک به کار برده می‌شود. این فولاد با استفاده از فولاد ووتز که یک ماده خام جهت ساخت این آلیاژ است ساخته می‌شود. این نوع از فلزات دارای مشخصه ظاهری خاصی می‌باشند که به صورت یک الگوی گروهی و لکه دار می‌باشند که یادآور جریان آب است. این تیغه‌ها به استحکام ، مقاومت به ضربه، و قابلیت تیز بودن و مقاوم بودن آنها مشهور می‌باشند. در گذشته تولید این سلاح در شهر دمشق صورت می‌گرفت. روش اصلی تولید این نوع فولاد به صورت
می‌گرفت. روش اصلی تولید این نوع فولاد به صورت ناشناخته است. به تازگی تلاش‌هایی برای کپی کردن و شبیه‌سازی آن انجام شده‌است که به علت تفاوت در ماده خام اولیه و تفاوت در تکنیک ساخت موفقیت چندانی نداشته‌است با اینکه بارها در این زمینه تلاش شده‌است که روش ساخت نسخه اصلی را به دست آورند اما این امر میسر نشده‌است. در گذشته این تیغه‌ها به شکافتن یک بشکه یا بریدن یک تارمو در اثر افتادن روی تیغه و بریدن ان بر اثر تیز بودن تیغه‌ها شهرت داشته‌است. در سال ۲۰۰۶ میلادی یک تحقیق نشان داد که وجود نانو وایرها و نانو
یک تحقیق نشان داد که وجود نانو وایرها و نانو تیوب‌های کربن در یک تیغه آهنگری شده مشهود است؛ که این اثر در نتیجه اکولوژی جنگل‌ها و پدیده کربورایزینگ در آهن با مقدارهای مشخص ایجاد می‌شود و از مشخصه‌های آن قابلیت آهنگری بیشتر و به کارگیری به عنوان آلیاژ مورد نظر بود، که این کربن‌های نانو تیوب از فیبرهای گیاهی مشتق شده‌است. فولاد دمشقی از طریق وارد کردن شمش از هند به صورت انجام می‌گرفت که شواهد تاریخی نشان دهنده استفاده از بوته ذوب در روز تولد تامیل نادو قبل از رایج شدن در عصر متداول بوده‌است. در این میان
از رایج شدن در عصر متداول بوده‌است. در این میان عرب‌ها این فلز را از هند به دمشق وارد می‌کردند که در صنعت سلاح سازی شهرت داشت و این روند از قرن سوم تا هفدهم انجام می‌گرفت و هند ناوگان حمل شمش به شرق میانه بود. از بین رفتن تکنولوژی. تولید این تیغه‌های الگو دار با گذشت زمان با رکود مواجه شد. در حدود سال ۱۷۵۰ این فرایند تولید کم رنگ شد، چندین تئوری جدید جهت کاهش این روند بیان شد از جمله مشکلات راه‌های تجاری جهت تأمین فلز، اثر ناخالصی مواد، احتمال از بین رفتن دانش این روش، دشواری حمل و نقل و منع روابط تجاری
دانش این روش، دشواری حمل و نقل و منع روابط تجاری هند توسط دولت انگلیس یا ترکیبی از تمام روش‌های گفته شده در بالا و همچنین اثر کلیدی وجود تنگستن و وانادیم موجود در فلز خام که ممکن بود در اثر تهیه از منابع یا نقاط دیگر با کمبود این عناصر کلیدی مواجه شوند که همین امر باعث بروز جلوگیری از ایجاد الگوی مد نظر بر روی فولاد بود. باور اشتباه. از آنجا که روش شناخته شده الگوی سطح تولید جوشکاری مشابه آنچه در تیغه‌های دمشقی بود برخی از آهنگران به اشتباه بر این باور شدند که تیغه مورد نظر ساخته شده‌است اما امروزه تفاوت
که تیغه مورد نظر ساخته شده‌است اما امروزه تفاوت بین نسخه اصلی و الگوی جوشکاری به طور کامل مستند، و به خوبی درک می‌شود. این الگو به سال ۱۹۷۳ اشاره دارد که آهنگری به نام [ویلیام.اف.موران ]از چاقوی فولادی دمشقی خود در انجمن چاقو سازان پرده برداری کرد. این الگو شامل انواع مختلفی از برش فولاد و آهن جوش داده شده‌است که در حال حاضر اصطلاح دمشق (هر چند از لحاظ فنی نادرست) به‌طور گسترده‌ای برای این نوع الگوی جوش داده شده در فولادهای به کار می‌رود این الگوها متفاوت بسته به اینکه چگونه کار می‌کنند به صورت شمش کشیده
بسته به اینکه چگونه کار می‌کنند به صورت شمش کشیده می‌شوند و خمیده می‌شوند تا لایه مورد نظر تشکیل شود. تولید مجدد. در این زمینه دو شخص به نام‌های [Verhoeven] و[Pendray] مقاله‌ای منتشر کردند که در زمینه تلاش برای تولید مجدد فلز پایه، ساختار و مشخصات ظاهری بود. آنها این روش را با یک کیک فلزی مطابق با خصوصیات فلز وارادتی از هند به دمشق و دسترسی به شماری از سلاح‌های اصلی انجام دادند. این فلز به صورت نرم و بازپخت با یک ساختار دانه‌ای مناسب و بستری از کاربید آهن خالص در حالت هیپریوتکتوئید بود که قابلیت کار در
خالص در حالت هیپریوتکتوئید بود که قابلیت کار در دمای پایین جهت تولید الگو مورد نظر را دارا بود و به صورت ترکیبی از سمانتیت و فریت استفاده می‌شد که انجام عملیات حرارتی منجر به انحلال کاربید دایمی و از بین رفتن الگو می‌شد. با این حال در یافتند که الگوی‌های مورد نظر را می‌توان با پیر سختی در دمای متوسط حفظ کرد. محققان دریافتند که وانادیم که یکی از عناصر موجود در کاربید است با افزایش حرات و دمای بالاتر از دمای انحلال کاربید متفرق می‌شود و الگو شکل نمی‌گیرد و منجر به حذف الگو می‌شود بنابراین با استفاده از دمای
به حذف الگو می‌شود بنابراین با استفاده از دمای پایین‌تر توانستند به کاربیدی برسند که پایدار بوده و این ساختار توسط اتصال اتم کربن به سایر عناصر می‌توانست باقی بماند. تحقیق اضافه. گروهی از محققان دانشگاه درسدن از اشعه ایکس و میکروسکوپ الکترونی برای فولاد دمشق استفاده کردند که نانو لوله‌های کربنی و نانو سمنتیت‌ها را کشف کنند که این نانو ساختارها در اثر فرایند آهنگری ایجاد می‌شد. تحقیقی دیگر نشان می‌دهد که قبل از اوایل قرن ۲۰ تمامی لوله‌های اسلحه به وسیله حرارت دادن نوار باریک آز آهن و فولاد و شکل دادن آن
دادن نوار باریک آز آهن و فولاد و شکل دادن آن اطراف یک سنبه به صورت [لمینیت ] یا دمشقی بوده که امروزه در جوامع اسلحه سازی در کلت کمری قطعاتی از محرک‌ها را از نوعی پودر فولاد سوئدی تهیه می‌کنند که این قسمت‌ها اغلب به عنوان فولاد دمشق ضد زنگ نام برده می‌شود.
نگارالسلطنه از زنان معروف دوران قاجار و دختر نگار خانم نگارالسلطنه (دختر عباس میرزا نایب‌السلطنه) و عبدالله‌خان صارم‌الدوله سرابندی قراگزلو و از خاندان معروف و متنفذ قراگوزلوهای همدان بود. نگارالسلطنه در جوانی با احمدخان سرتیپ، پسر محمود خان ناصرالملک سرابندی ازدواج کرد و صاحب یک دختر و دو پسر به نام‌های انیس‌السلطنه (همسر ضیاءالملک)، مهدی خان قراگوزلو (منصورالدوله اول) و عبدالعلی خان قراگوزلو (منصورالدوله دوم) شد. احمدخان در سن جوانی درگذشت. نگارالسلطنه مدت‌ها همسری نداشت، تا آنکه عبدالصمد میرزا عزالدوله
همسری نداشت، تا آنکه عبدالصمد میرزا عزالدوله پسر محمدشاه قاجار حکمران همدان شد و نگارالسلطنه با اینکه چند سال از شاهزاده بزرگتر بود، به لطایف‌الحیل عزالدوله را فریفته و راغب به ازدواج با خود ساخت. پسران نگارالسلطنه نخستین کسانی بودند که با این ازدواج به مخالفت پرداختند، چرا که اغلب املاکی که مهدی خان منصورالدوله بر حسب نوشته‌های شرعی تصرف می‌کرد به نام نگارالسلطنه و در نزد او بود به همین دلیل می‌ترسید مادر این اموال را به عزالدوله انتقال دهد یا با فوت او به عزالدوله به میراث برسد. به همین دلیل شبانه سارقی
عزالدوله به میراث برسد. به همین دلیل شبانه سارقی را مامور کرد تا جعبه محتوی اسناد را از خانه نگارالسلطنه بدزد و در عمارت خود در فغیره همدان در حضور بزرگان قراگوزلو و مجتهد شهر حکم شرعی انتقال املاک را به خود و برادر و خواهرش گرفت. در مقابل عزالدوله کسانی را مامور دستگیری سارق کرد و در پی استرداد اسناد برآمد. ولی خوانین قراگوزلو با تحریک اوباش بر ضد حاکم بنای اغتشاش نهادند. سرانجام ابوالقاسم خان ناصرالملک برادر ناتنی منصورالدوله از تهران حکم عزل عزالدوله را گرفت و به غائله پایان داد. قهرمان میرزا
را گرفت و به غائله پایان داد. قهرمان میرزا عین‌السلطنه پسر عزالدوله در روزنامه خاطرات خود شرح این واقعه را چنین می‌دهد: پس از بازگشت به تهران، عزالدوله نگارالسلطنه را طلاق داد با این شرط که نصف مهریه را همسر عقدی عزالدوله، تاج‌ماه‌خانم پرداخت کند. از سرانجام نگارالسلطنه اطلاعی در دست نیست.
دیان دوفرِن زادهٔ ۳۰ سپتامبر ۱۹۴۴ مونترال کانادا، خواننده، بازیگر و نقاش کِبکی است که بخاطر لباس‌های نا متعارفش مشهور است. زندگینامه. دیان دوفرِن پس از مرگ مادرش در ۱۵ سالگی ناگزیر خانه را ترک کرد. در ۱۸ سالگی درست پیش از رفتن به فرانسه متن‌هایی را از آراگون، فِره و برِل باز خوانی کرد. در سال ۱۹۶۲ در پاریس آواز را نزد ژان لومیر و هنرهای دراماتیک را نزد فرانسوا رُزه آموخت. بین سال‌های ۱۹۶۶ و ۱۹۶۸ در کاباره‌های ساحل چپ پاریس مشغول به کار شد، جاییکه کارهایی از وینیو، فرلاند و لِوِیه می خواند. همچنین برای
از وینیو، فرلاند و لِوِیه می خواند. همچنین برای نشریه‌ها، موزیک فیلم‌ها و در رادیو زنگوله می خواند. در پاییز سال ۱۹۷۲ با انتشار نخستین صفحهٔ ۳۳ دور با نام"واسا اومدم!" کارش را آغاز کرد. در ۱۹۷۳ درپلَس دِزآرت مونترال، دیگر کشورهای فرانسه زبان نیز شیفتهٔ این زن شدند. لوک پلاموندون ترانه‌های نخستین آوازهایش را نوشت و فرانسوا کوزینو (که در دهه‌ٔ ۷۰ شریک زندگیش شد) بر روی آن‌ها آهنگ ساخت. آین آوازها بر شوخی، کمی فتنه انگیزی، راک اند رول پُر شور جوان پسندانه‌ٔ شاد، و خشونتی که از صدای ویژه اش برداشت می‌شد متمرکز
و خشونتی که از صدای ویژه اش برداشت می‌شد متمرکز بودند. سپس اجراهای الیزه- مونتمارت در سال ۱۹۷۷ و سال بعد در المپیا بسیار موفق بودند.در کِبک نمایش‌های تماتیک اجرا کرد ( چون شب در فلینی، شب صورتی و ...) که در آن شخصیتها بر مبنای تم تغییر قیافه می‌دهند. اگر در فرانسه دیان تنها یک خواننده بود، در کِبک به یک اسطوره‌ٔ زنده تبدیل شده بود. وی در سال ۱۹۷۸-۷۹ در کمدی موزیکال ا"ستارمانیا" بازی کرد. پس از سال‌های دههٔ ۷۰ به موازات خوانندگی به نقاشی نیز پرداخت و در کارگاه فرِر ژِروم شرکت کرد. ملاقاتی که نقشی
و در کارگاه فرِر ژِروم شرکت کرد. ملاقاتی که نقشی تعیین‌کننده در زندگی هنری اش داشت و به او این امکان را داد تا روی دیگر آفرینش هنری را تجربه کند. در سال‌های ۱۹۷۸-۱۹۸۴ همکاری با ترانه سرایش لوک پلاموندون را پایان داد زیرا او می خواست به ترانه سرایان فرانسوی چون میشل ژوناز، سرژ گینسبورگ، ژاک هیژلن و به ویژه پیر گروز روی آورد. پیر گروز ترانه آلبوم‌های "فوق سری"، "پروانه ها" و "خار رُز" را نوشت. دیان شروع کرد به مدیریت توانش و هر دو یا سه سال یک کنسرت برگزار می‌کرد. برای او دیگر کنسرتهای بزرگ تمام شده بود . در
برای او دیگر کنسرتهای بزرگ تمام شده بود . در سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۸ کمتر آهنگ راک، و بیشتر آهنگ‌های آرام اجرا می‌کرد. در سال ۱۹۹۸ برای نمایش "رزرو شده"، به کرگردانی شوهرش ریشارد لاونژون روی صحنه رفت. این نمایش که ترکیبی از تئاتر و خوانندگی بود بسیار دور از دوران راک بود. در سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳ او به دوران راک برگشت. کنسرتی با عنوان "آزادی مشروط" که قرار نبود جز چند اجرا باشد به کنسرتی جهانی تبدیل شد(این کنسرت در فرانسه سپاس نام گرفت) . در سال‌های پس از آن نسبت به رسانه‌ها محتاط تر شد ولی همچنان روی صحنه
نسبت به رسانه‌ها محتاط تر شد ولی همچنان روی صحنه می‌رفت. در سال ۲۰۰۸ با همکاری ارکستر مونترال به رهبری یانیک نزِت- سه گن، یک کنسرت و یک آلبوم به نام دیان دوفرن/ کورت ویل / یانیک نزِت- سه گن، به آهنگساز آلمانی کورت ویل تقدیم کرد. در سال ۲۰۰۶ وی نمایش "گروهی" را اجرا کرد که در سالن‌های صمیمی تر، جاییکه طرفدارانش با هم قرار می‌گذاشتند برگزار می‌شد. در ۲۹ ژوئیه همان سال در استادیوم المپیک مونترال در مراسم بازگشایی نخستین گردهمایی فرهنگی ورزشی دگرباشان شرکت کرد. در ۲۸ اکتبر در جشنوارهٔ انجمن دیسک و نمایش کِبک
در ۲۸ اکتبر در جشنوارهٔ انجمن دیسک و نمایش کِبک (L'ADISQ)، به احترام تمامی کارهایش مفتخر به دریافت جایزهٔ فلیکس شد. در سال ۲۰۰۷ با آلبوم "فوران" به کار خود به صحنه بازگشت. در این آلبوم با هنرمندان بسیاری از جمله آلن لو فِور، دانیل بلانژه و اختر فیزیکدان هوبرت ریوز همکاری داشت. انتشاراین آلبوم با نمایش آخرین تابلوهایش در انجمن هنر و تکنولوژی مونترال ادامه یافت. این پروژه کاری هنری بود برای ادغام فعالیت‌های موسیقی، آواز و هنرهای تصویری. اکنون این آثار در اروپا، آمریکا و کبِک به نمایش گذاشته شده‌اند. در
اروپا، آمریکا و کبِک به نمایش گذاشته شده‌اند. در تابستان ۲۰۰۸ در جشنوارهٔ فرانکوفولی مونترال که «زمین سیاره آبی» نام گرفته بود برنامه اجرا کرد. او در کنار گی کارُن سرودی رسمی برای زمین پیشنهاد و اجرا کرد که آمیخته‌ای از فرهنگ‌ها و بخش‌های هنری گوناگون بود. در ژوئیه همان سال مدال لژیون دونور دریافت کرد. در ماه نوامبر ۲۰۰۸ در تئاتر بوف دو نُرد پاریس چندین برنامه ارائه کرد. در سپتامبر ۲۰۰۹ کتابی از رونو روی به نام زیباترین یکصد آواز کبِک چاپ شد که نگارهای کتاب کارهای دیان دوفرن بود. وی کتابش با نام "سردرد" را
کارهای دیان دوفرن بود. وی کتابش با نام "سردرد" را در کِبک سال ۲۰۰۹ و در فرانسه سال ۲۰۱۰ منتشر کرد.
مهدی خان قراگوزلو سرابندی (درگذشته ۱۳۱۵ خورشیدی) همچنین معروف به امیرتومان قراگوزلو، امیرالامراء و منصورالدوله، دیپلمات و ملاک ایرانی و برادر ناتنی ابوالقاسم خان ناصرالملک قراگوزلو (نایب‌السلطنه احمدشاه قاجار) بود. پدر مهدی خان، احمدخان سرتیپ و پدربزرگش محمود خان ناصرالملک بودند. مادرش نگارالسلطنه (دوم) نوه عباس میرزا ولیعهد ناکام فتحعلی‌شاه بود. پس از درگذشت احمدخان سرتیپ و مسافرت برادر بزرگشان ابوالقاسم خان به فرنگ، مهدی خان و برادرش عبدالعلی خان قراگوزلو سرکرده فوج مخبران قراگوزلو شدند. مهدی خان بعدها به
فوج مخبران قراگوزلو شدند. مهدی خان بعدها به منصب امیرتومانی رسید. او چند سال در اروپا به سیر و سیاحت پرداخت و پس از بازگشت به ایران در املاک خود یک آموزشگاه کشاورزی به نام «مدرسه فلاحت احمدی» تأسیس کرد. او در بین سال‌های ۱۹۱۳ م. تا ۱۹۱۸ م. به مدت پنجسال سفیر ایران در آمریکا بود. مهدی خان چون سایر خوانین قراگوزلو در عزل و نصب حکام همدان دست داشت. از جمله در داستان معروف ازدواج عزالدوله برادر ناصرالدین شاه و حاکم همدان، با نگارالسلطنه، چون مهدی‌خان و سایر حکام با این ازدواج مخالفت بودند، دست به تحریک و شورش
با این ازدواج مخالفت بودند، دست به تحریک و شورش زدند و در نهایت از تهران حکم عزل عزالدوله را گرفتند.
ملیسا بورهس(زادهٔ ۲۰ اکتبر ۱۹۸۶) یک داور زن فوتبال اهل کشور هندوراس است. وی دارای مدرک دانشگاهی در رشتهٔ دانش مالی از دانشگاه ملی هندوراس(Universidad Nacional Autónoma de Honduras) است. وی از سال ۲۰۱۱ به عنوان داور حرفه‌ای مشغول به کار است. بورس در رسانه‌های محلی بیشتر با نام ملیسا پاسترانا شناخته می‌شود. قد وی ۱۶۵ سانتیمتر است. از سال ۲۰۱۳ نام او در لیست داوران فیفا قرار گرفته است. در سال ۲۰۱۵ او به عنوان اولین زن از کشور هندوراس بود که در جام جهانی فوتبال زنان داوری می‌کرد. او در این رقابتها قضاوت بازی
زنان داوری می‌کرد. او در این رقابتها قضاوت بازی بین تیم ژاپن و اکوادور را بر عهده داشت.
آپاگا (به ارمنی: Ապագա) یک روستا در ارمنستان است که در استان آرماویر واقع شده‌است. آپاگا در ۱۵ کیلومتری جنوب شرق آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده‌است. خصوصیات. آپاگا ۱٬۷۷۵ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع ۸۳۷ (۸۲۰) متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته‌است.
آراگاتس (به ارمنی: Արագած) یک روستا در ارمنستان است که در استان آرماویر واقع شده‌است. در کیلومتری شمال آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده است. خصوصیات. آراگاتس ۳٬۲۰۶ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
مارگارا (به ارمنی: Մարգարա) یک روستا در ارمنستان است که در استان آرماویر واقع شده‌است. مارگارا در کیلومتری شمال آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده‌است. خصوصیات. مارگارا ۱٬۴۷۷ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته‌است.
مائیسیان (به ارمنی: Մայիսյան) یک روستا در ارمنستان است که در استان آرماویر واقع شده‌است. در کیلومتری شمال آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده است. خصوصیات. مائیسیان ۱٬۶۴۲ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آیگک (به ارمنی: Այգեկ) روستایی در ارمنستان است که در استان آرماویر واقع شده‌است. در ۳۹ کیلومتری شمال آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده‌است. آیگ در سال ۱۹۴۶ بنیانگذاری شده‌است و مهاجرانی از ایران در آن سکونت گزیده‌اند. خصوصیات. آیگک ۴٫۲۶ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۱۷۸ نفر جمعیت دارد و ۹۴۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آرتیمت (به ارمنی: Արտիմետ) یک روستا در ارمنستان است که در استان آرماویر واقع شده‌است. در کیلومتری شمال آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده است. خصوصیات. آرتیمت ۱٬۷۰۴ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آرماویر (به ارمنی: Արմավիր) یک روستا در ارمنستان است که در استان آرماویر واقع شده‌است. در کیلومتری شمال آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده است. خصوصیات. آرماویر ۲٬۹۸۹ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آرشالویس (به ارمنی: Արշալույս) یک روستا در ارمنستان است که در استان آرماویر واقع شده‌است. در کیلومتری شمال آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده است. خصوصیات. آرشالویس ۴٬۱۳۶ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آرتامت (به ارمنی: Արտամետ) یک روستا در ارمنستان است که در استان آرماویر واقع شده‌است. در کیلومتری شمال آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده است. خصوصیات. آرتامت ۰٫۳۳ کیلومترمربع مساحت و ۱۷۲ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آرگینا (به ارمنی: Արգինա) یک روستا در ارمنستان است که در استان آرماویر واقع شده‌است. آرگینا در ۳۸ کیلومتری شمال غرب آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده‌است. خصوصیات. آرگینا ۵۴۷ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع ۱۲۵۵ متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته‌است.
آرگاواند (به ارمنی: Արգավանդ) یک روستا در ارمنستان است که در استان آرماویر واقع شده‌است. در کیلومتری شمال آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده است. خصوصیات. آرگاواند ۲٬۲۲۳ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آرواشات (به ارمنی: Արևաշատ) یک روستا در ارمنستان است که در استان آرماویر واقع شده‌است. در کیلومتری شمال آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده است. خصوصیات. آرواشات ۱٬۵۲۴ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
آرواداشت (به ارمنی: Արևադաշտ) یک روستا در ارمنستان است که در استان آرماویر واقع شده‌است. در کیلومتری شمال آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده است. خصوصیات. آرواداشت ۲۸۳ نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.