payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پاک‌شده که در ژاپن با عنوان شهری که تنها من در آن گمشده‌ام شناخته می‌شود، یک مجموعه مانگا ژاپنی در سبک خیال‌پردازی و معمایی است که در انتشارات کادوکاوا شوتن و در مجله یانگ ایس بین ۴ ژوئن ۲۰۱۲ تا ۴ مارس ۲۰۱۶ به چاپ می‌رسید. نویسندگی و طراحی هر دو، اثر کِی سانبه می‌باشد. یک مجموعه تلویزیونی انیمه دوازده قسمتی نیز بر اساس نسخه مانگا توسط استودیوی ای-۱ پیکچرز تهیه شده که از ژانویه تا مارس ۲۰۱۶ در شبکهٔ فوجی تلویژن پخش شد. یک فیلم سینمایی نیز به همین نام و به کارگردانی یوئیچیرو هیراکاوا، و نویسندگی نوریکو گوتو
یوئیچیرو هیراکاوا، و نویسندگی نوریکو گوتو در تاریخ ۱۹ مارس ۲۰۱۶ در کشور ژاپن به نمایش درآمد. داستان. ساتورو فوجینوما یک مانگاکای پرتلاش است که توانایی سفر در زمان و پیشگیری از مرگ و میرها را دارد. هنگامی که مادرش بدست فردی ناشناس به قتل می‌رسد، او برای حل معمای مرگ مادرش هجده سال در زمان به عقب بر می‌گردد، اما به طور اتفاقی به مدرسه ابتدایی خود، و درست قبل از ناپدید شدن یکی از همکلاسیش به نام کایو هینازوکی باز می‌گردد. منابع.
همکلاسیش به نام کایو هینازوکی باز می‌گردد. منابع. https://web.archive.org/web/20150121003354/http://www.manga-news.com/index.php/serie-vo/Boku-Dake-ga-Inai-Machi-vo http://www.manga-news.com/index.php/serie/Erased http://www.manga-news.com/index.php/manga-vo/Boku-Dake-ga-Inai-Machi-jp/vol-1 http://www.kadokawa.co.jp/comic/bk_detail.php?pcd=321402000097 http://bokumachi-anime.com/news/?article_id=35064
زردپره لیمویی پرنده‌ای از گروه زردپره‌ها در تیرهٔ زردپرگان در راستهٔ گنجشک‌سانان است که در اروپا و بیشتر جای‌های آسیا زندگی و تولیدمثل می‌کند. این پرنده در ایران نیز یافت می‌شود. زیستگاه زرد پره لیمویی در کشتزارها، تپه‌ماهورهای باز و دارای بوته‌های متوسط است و معمولاً می‌توان آنها را در کنار جاده‌ها دید. این پرنده آشیانه خود را کنار پرچین‌ها، زیر بوته‌ها یا کنار گودال‌ها، روی زمین می‌سازد و ۳ تا ۶ تخم می‌گذارد. تخم‌های این پرنده نقش و نگاری مومانند دارند. زردپره لیمویی بیشتر از حشرات و دانه گیاهان تغذیه
زردپره لیمویی بیشتر از حشرات و دانه گیاهان تغذیه می‌کند. زردپره لیمویی در بخش‌هایی از اروپا در معرض ناپدید شدن است. از سال ۱۹۷۰ تا ۲۰۰۳ نیمی از جمعیت این پرنده در انگلستان از بین رفت.
پردیس سینمایی هویزه (نام پیشین: سینما دیاموند) یک پردیس سینمایی در مشهد، ایران است. سینما دیاموند در ۲۲ اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۴۷ با ظرفیت ۲۲۰۰ صندلی به‌دست افتتاح شد و در آن زمان بزرگ‌ترین و مجلل‌ترین سینما در خاورمیانه به‌شمار می‌آمد. پس از انقلاب نام سینما به «هویزه» تغییر کرد و پس از طی دوران ۱۶ ماهه بازسازی، شهریور ماه ۱۳۹۱ دوباره با عنوان «پردیس سینمایی هویزه» احیا شد و لقب بزرگ‌ترین و مدرن‌ترین سینمای کشور را بازپس گرفت. ظرفیت و امکانات. «پردیس سینمایی هویزه» هم‌اکنون با ۸ سالن نمایش و آخرین استانداردهای
هم‌اکنون با ۸ سالن نمایش و آخرین استانداردهای روز دنیا که همگی مجهز به سیستم آپارات دیجیتال ۳۵میلیمتری و Full HD و صدای دالبی‌ساراند هستند و یکی از سالن‌ها نیز امکانات پخش فیلم‌های سه بعدی دارد ادامه فعالیت می‌دهد. از دیگر امکانات این پردیس سینمایی می‌توان به کافه سینما، سینماگالری، دو واحد کافی‌شاپ، کافی‌نت مجهز و رایگان، پله‌برقی، سرویس‌های بهداشتی، نمازخانه و مدرن‌ترین سیستم‌های سرمایش و گرمایش و برق اضطراری و اطفای حریق اشاره کرد. همچنین بزرگ‌ترین پرده سینمای ایران و نیز بزرگ‌ترین تلویزیون شهری سینمایی
ایران و نیز بزرگ‌ترین تلویزیون شهری سینمایی کشور از دیگر وجوه تمایز این مجموعه با مجموعه‌های مشابه است. نخستین فیلم سه‌بعدی ایران نیز با عنوان «آقای الف» ساخته علی عطشانی چهارشنبه ۱۸ اردیبهشت ماه۱۳۹۲ بر روی پرده سینما هویزه مشهد به نمایش درآمد.
خاک مخلوطی از مواد معدنی و آلی است که از تجزیه و تخریب سنگ‌ها در نتیجهٔ هوازدگی به وجود می‌آید. خاک همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ابریشم یک نخ طبیعی‌ست که از پیلهٔ کرم ابریشم گرفته می‌شود. ابریشم همچنین به یکی از موارد زیر اشاره دارد:
جاده ابریشم شبکهٔ راه‌های به‌هم‌پیوسته‌ای با هدف بازرگانی در آسیا بود که خاور و باختر و جنوب آسیا را به هم و به شمال آفریقا و خاور اروپا پیوند می‌داد. جاده ابریشم همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
والفجر ؛ نمونه‌ی ایرانی اژدر اشکفال روسی است که از سال ۱۹۶۰ در کارخانه‌ی واقع در قرقیزستان تولید می‌گردد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی روسیه ۷۵ درصد سهام کارخانه‌ی مذکور را خریداری و تولید انواع مختلف اژدر اشکفال را در آن ادامه داده است. این اژدر هم‌اکنون توسط مهندسین وزارت دفاع ایران مهندسی معکوس و ارتقا یافته و در کارخانجات زیرمجموعه‌ی وزارت دفاع ساخته می‌شود. خط تولید انبوه این اژدر، با حضور حسین دهقان وزیر دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح و حبیب‌الله سیاری فرمانده نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران
فرمانده نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران در سازمان صنایع دریایی وزارت دفاع در تاریخ ۲۱ مهر ۱۳۹۴ افتتاح شد. ویژگی‌ها. این اژدر دارای قابلیت ضد فریب، سرعت زیاد و سرجنگی با قدرت انفجاری و تخریب بسیار بالا قادر است با غافلگیری ظرف چند ثانیه اهداف و شناورهای بزرگ دریایی را به‌طور کامل منهدم و غرق کند. همچنین زمان کوتاه آماده‌سازی در یگان‌های پشتیبانی‌کننده و یگان‌های شلیک‌کننده از جمله ویژگی‌های متمایزکننده این اژدر با انواع مشابه است که موجب افزایش توان تاکتیکی، سرعت عمل و واکنش سریع یگان‌های رزمی سطحی و
سرعت عمل و واکنش سریع یگان‌های رزمی سطحی و زیر سطحی خواهد شد.
آزمایش چندگانه خواب یا پلی‌سومنوگرافی () آزمایشی است که نوار مغزی (الکتروانسفالوگرافی) را در طی خواب ثبت می‌کند؛ اغلب همراه با آن، از ECG، الکترواکولوگرافی (EOG)، الکترومیوگرافی (EMG)، باز شدن قفسه سینه، و ثبت وضعیت تورم آلت تناسلی، اشباع اکسیژن خون، حرکت بدن، دمای بدن، پاسخ گالوانیک پوست (GSR)، و سطح اسید، معده استفاده می‌شود. اندیکاسیون‌ها. برای کمک به تشخیص موارد زیر: ۱. اختلال‌های خواب: بی‌خوابی‌ها، پرخوابی‌ها، خواب‌پریشی‌ها، آپنه خواب، میوکلونوس شبانه و دندان‌قروچه مربوط به خواب. ۲. اختلال‌های مربوط به
دندان‌قروچه مربوط به خواب. ۲. اختلال‌های مربوط به خواب کودکی: شب‌ادراری، خواب‌گردی (راه رفتن در خواب)، و اختلال وحشت شبانه (pavor nocturnus). ۳. سایر وضعیت‌ها: اختلال نعوظی: اختلال‌های تشنجی، میگرن و سایر سردردهای عروقی، سوءمصرف مواد، رفلاکس معده‌ای - مروی، و اختلال افسردگی ماژور
تخت آویز یا نَنو یا ننی نوعی گهواره بزرگ است که از چرم یا پارچه ی ضخیم می‌دوزند و دو سر ریسمان آن را به دو درخت یا دو دیوار مقابل بهم می‌بندند. در قدیم به آن ننی، بانوج و بانوچ هم می‌گفتند. با استفاده از یک پتوی بزرگ، مقداری طناب و چهار قطعه چوب کوچک که از محیط جمع‌ آوری می‌شود نیز می‌شود یک ننوی ساده ساخت. از ننو می‌توان در داخل ساختمان یا حیاط و بام خانه و نیز در مسافرت‌های برون‌شهری به‌ویژه مناطق جنگلی استفاده کرد. ننو برای گردشگرانی که قصد گشت و گذار در مناطق جنگلی را داشته و می‌خواهند از گزند حیوانات
مناطق جنگلی را داشته و می‌خواهند از گزند حیوانات موذی روز زمین در امان باشند، وسیله کارآمدی است. پیشینه. در مناطق غربی، ننو نخستین بار توسط مردم آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی برای خواب استفاده شد. بعدها دریانوردان نیز از ننو برای استراحت و صرفه‌جویی در جای خواب بهره بردند. در ایران. ننو در خانه‌های قدیمی مازندران با ساختار سقف چوبی، به شکلی بود که بر سقف خانه چهار میخ با فاصلهٔ معین می‌کوبیدند و سپس طنابی را به آن می‌بستند و پایین آن با بستن دو چوب به عرض چهار طناب آویزان شده، ننو شکل می‌گرفت. هنگامی که از
طناب آویزان شده، ننو شکل می‌گرفت. هنگامی که از ننو استفاده نمی‌شد، چوب‌ها جدا و طناب‌ها به گوشه اتاق بسته می‌شدند. هنگام کار بافی یا خرد کردن قند یا پنبه کشی، زنان با یک دست یا با طنابی که ننو را به شصت پای خود می‌بستند به تکان دادن آن می‌پرداختند. ننو به شکل دو طناب با کمک چادر یا چادرشب که در آن زمان فراوان بود به نام لاون، هَلانِه یا یک چهارچوب با روکشی از گونی کنفی یا پلاستیکی به نام نَنی استفاده می‌کردند و با تکان دادن آن‌ها به‌طور مداوم یا با کمک یک طناب دراز از راه دور سرگرم چیدن چای، باز کردن پنبه،
دراز از راه دور سرگرم چیدن چای، باز کردن پنبه، برداشت محصولات کشاورزی و باغی و انجام امور مربوط به کارهای خانه همچون نظافت روزانه و آشپزی می‌شدند.
نخلک اره‌ای نام یک گونه از تیره نخل است. این گیاه بومی جنوب‌شرقی ایالات متحده امریکا است. عصاره سابال یا سائوپالمتو به مدت طولانی به عنوان یک درمان سنتی برای مشکلات مختلف سلامتی از جمله مشکلات ادراری و پروستات استفاده می‌شود. با این حال، ارتباط آن را درمان ریزش مو زمانی آشکار شد که محققان متوجه شدند که ممکن است تولید دی هیدروتستوسترون (DHT)، هورمونی مرتبط با آلوپسی آندروژنیک را مهار کند. DHT محصول جانبی تولیدی از تستوسترون است و توسط آنزیمی به نام 5-آلفا ردوکتاز مشتق شده است و اعتقاد بر این است که یکی از
مشتق شده است و اعتقاد بر این است که یکی از عوامل اصلی مو در افراد دارای استعداد ژنتیکی است.
دریاچه مینه‌تُنکا دریاچه‌ای در فاصله تقریبی ۱۵ مایلی از شهر مینیاپولیس، مینه‌سوتا می‌باشد. این دریاچه به‌طور مشترک در محدوده شهرستان هنینپن و شهرستان کاور قرار دارد و توسط ۱۳ شهر احاطه شده. این دریاچه با مساحت ۵۹ کیلومتر مربع نهمین دریاچه بزرگ ایالت مینه‌سوتا در ایالات متحده یه شمار می‌رود.
بار، در دانش فیزیک، ممکن است به کمیت‌های مختلفی اشاره داشته‌باشد، مثلاً بار الکتریکی در الکترومغناطیس یا بار رنگ در کرومودینامیک کوانتومی. بار را می‌توان با مولدهای مستقل از زمان یک گروه تقارنی و به‌طور خاص با مولدهایی که جابه‌جایی هامیلتونی دارند، متناظر دانست. بارها را اغلب با حرف "Q "نمایش می‌دهند و بنابراین ناوردایی بار با جابه‌جاگر ناپدیدشونده Q,H]=۰] متناظر خواهد بود که در آن H هامیلتونی است. از این رو بارها با اعداد کوانتومی پایسته مرتبط می‌شوند. این اعداد، مقدار ویژه‌های "q" مولد "Q" هستند. تعریف
اعداد، مقدار ویژه‌های "q" مولد "Q" هستند. تعریف انتزاعی. به شکل انتزاعی، به هر مولد تقارن پیوسته در سامانه مورد مطالعه بار گفته می‌شود. وقتی که یک سامانه فیزیکی دارای نوعی تقارن باشد، طبق قضیه نوتر، یک جریان پایسته است. آنچه که در جریان "جاری "می‌شود، بار است، بار مولد گروه تقارنی (محلی) است. این تعریف از بار را گاهی با نام بار نوتر می‌خوانند. بنابراین، به عنوان مثال، در الکترومغناطیس، بار الکتریکی مولد تقارن (1)U است. جریان پایسته نیز جریان الکتریکی است. در مورد تقارن‌های دینامیکی محلی، یک میدان پیمانه‌ای
مورد تقارن‌های دینامیکی محلی، یک میدان پیمانه‌ای متناظر با هر بار وجود دارد که در هنگام کوانتیزه شدن، میدان پیمانه‌ای به یک بوزون پیمانه‌ای تبدیل می‌شود. بدین ترتیب مثلاً میدان پیمانه‌ای الکترومغناطیس، میدان الکترومغناطیسی است و بوزون پیمانه‌ای آن فوتون است. مثال‌ها. اعداد کوانتومی بار مختلفی توسط نظریه‌هایفیزیک ذرات معرفی شده‌اند. از جمله می‌توان به بارهای مدل استاندارد اشاره کرد: بارهای تقارن‌های تقریبی بارهای فرضی مدل‌های گسترش‌یافته مدل استاندارد: در ابرتقارن: در گرانش:
نظریه‌های اتر در فیزیک چنین پیشنهاد می‌دهند که رسانه‌ای به نام اتر (از واژه یونانی αἰθήρ به معنی هوای بالا، هوای خاص وتازه) وجود دارد که، ماده یا میدانی که فضا را پر کرده‌است و گمان می‌رفت که وجودش به عنوان رسانه انتقال برای انتشار نیروهای الکترومغناطیس یا گرانشی ضروری است. نظریه‌های اتر مفاهیم مختلفی برای این رسانه و ماده ارائه داده‌اند. مفهوم اتر عصر نوین با واژه کهن اتر که از عناصر طبیعی محسوب می‌شد، شباهت چندانی ندارد. از زمان پیدایش نظریه نسبیت خاص، نظریات شامل اتر از فیزیک نوین کنار گذاشته شدند و با
شامل اتر از فیزیک نوین کنار گذاشته شدند و با مدل‌های انتزاعی‌تری جایگزین شدند.
مسجد جامع قیروان که با نام مسجد عقبه بن نافع نیز شناخته می‌شود، یکی از بااهمیت‌ترین مسجدهای تونس است که در شهر تاریخی قیروان قرار دارد. مسجد در سال ۵۰ هجری قمری (۶۷۰ میلادی) توسط عقبه بن نافع در ابتدای تأسیس شهر قیروان در زمینی به مساحت ۹٬۰۰۰ مترمربع ساخته شد و یکی از کهن‌ترین مساجد جهان اسلام و الگویی برای سایر مساجد ساخته شده در مغرب عربی است. مسجد قیروان یکی از تأثیرگذارترین و بزرگ‌ترین یادبودهای اسلامی در شمال آفریقا است. فضای آن شامل یک نمازخانه با ستون‌های موازی، حیاط دارای سنگفرش مرمری و یک گلدستهٔ
موازی، حیاط دارای سنگفرش مرمری و یک گلدستهٔ بزرگ مربعی است. در دورهٔ اغلبیان کارهای زیادی در توسعهٔ مسجد انجام شد. شهرت مسجد عقبه و سایر مکان‌های مذهبی قیروان، به توسعه و افزایش جمعیت آن کمک کرد. دانشگاهی که دانشجویان آن در مسجد، درس می‌خواندند، مرکزی برای آموزش علوم اسلامی و طبیعی بود. با زوال شهر قیروان، مرکز مطالعات فکری به دانشگاه زیتونه در شهر تونس منتقل شد. موقعیت مکانی. مسجد در منطقهٔ داخلی حومة الجامی در شمال شرق شهر قیروان قرار دارد. این مکان، قلب بافت شهری شهر تأسیس شده توسط عقبه بن نافع است؛ ولی
شهری شهر تأسیس شده توسط عقبه بن نافع است؛ ولی به دلیل طبیعت ویژهٔ این سرزمین که در معرض شاخه‌هایی از وادی بود، توسعهٔ شهری به سمت جنوب شهر انجام شد. سپس تحولات قیروان باعث هجوم بنی‌هلال در ۴۴۹ قمری شد که نتیجهٔ آن، زوال شهر بود. ساختمان به صورت یک چهارضلعی نامنظم بزرگ است. طول شرقی ۱۲۷٫۶ متر و طول غربی ۱۲۵٫۲ متر است. عرض دو سوی شمالی (که گلدسته در میانهٔ آن قرار دارد) و جنوبی آن نیز ۷۲٫۷ متر و ۷۸ متر است. مساحت کل مسجد، ۹ هزار مترمربع است. ساختمان مسجد، از بیرون به صورت یک دژ دیده می‌شود. دیوارهای مسجد با
بیرون به صورت یک دژ دیده می‌شود. دیوارهای مسجد با بلندای ۱٫۹۰ متر از سنگ‌های پرداخت شده و روی آن‌ها ردیفی از سنگ لاشه و ردیفی از آجر ساخته شده‌اند، برج‌های مربعی به بلندای ۴٫۲۵ متر در هر ضلع بنا شده‌اند و پایه‌های توپر و برجسته برای حمایت دیوارها کاربرد دارند. علاوه بر نقش دفاعی، پایه‌ها و برج‌ها در پایدارسازی بنا روی خاک نرم تأثیر دارند. تاریخچه. تکامل. در زمان تأسیس قیروان در ۵۰ قمری (۶۷۰ میلادی)، عقبه بن نافع فرماندهٔ عرب مکان مسجد را در مرکز شهر، نزدیک به امارت حکومتی برگزید. در حدود ۶۹۰ میلادی، بربرها
امارت حکومتی برگزید. در حدود ۶۹۰ میلادی، بربرها پس از تصرف شهر، مسجد را تخریب کردند. سپس مسجد در سال ۷۰۳ توسط حسن بن نعمان غسانی بازسازی شد. با افزایش تدریجی جمعیت قیروان و افزایش تعداد نمازگزاران، هشام بن عبدالملک اموی، به فرماندار خود، بشر بن صفوان دستور داد که شهر را توسعه دهد که شامل نوسازی و توسعهٔ مسجد در حدود سال‌های ۷۲۴ تا ۷۲۸ نیز بود. در این فرایند توسعه، همهٔ مسجد را به جز محراب بازسازی کرد. ساخت گلدسته نیز زیر نظر او آغاز شد. یک دورهٔ دیگر بازسازی در سال ۷۷۴ شامل تغییرات و تزئیناتی در مسجد، زیر
در سال ۷۷۴ شامل تغییرات و تزئیناتی در مسجد، زیر نظر یزید بن حاتم فرماندار عباسی انجام شد. در زمان فرمانروایان اغلبی، قیروان در دوران اوج خود بود و مسجد، از این دورهٔ ثبات و رفاه سود می‌برد. در ۸۳۶، زیادت‌الله دوباره مسجد را بازسازی کرد. ظاهری که اکنون از مسجد دیده می‌شود، در این زمان شکل گرفت. هم‌چنین کنبد آجدار محراب برافراخته شد. ابوالابراهیم در حدود ۸۶۲، مسجد را با افزودن ۳ دهانه به سمت شمال توسعه داد و گنبدی روی رواق طاق‌دار پیش از نمازخانه افزود. ابراهیم دوم در ۸۷۵، سه دهانهٔ دیگر ساخت که باعث کوچک
دوم در ۸۷۵، سه دهانهٔ دیگر ساخت که باعث کوچک شدن صحن مسجد شد. وضعیت کنونی مسجد را می‌توان تا دورهٔ اغلبیان ردیابی کرد. هیچ عنصری به جز محراب، قدیمی‌تر از سدهٔ نهم میلادی نیست. پس از اغلبیان، ترمیم‌های جزئی در ۱۰۲۵ توسط زیریان، در ۱۲۴۸ و ۱۲۹۳ توسط حفصیان، در ۱۶۱۸ توسط مرادیان و در اواخر سدهٔ نوزدهم و اوایل سدهٔ بیستم انجام شد. در ۱۹۶۷ فعالیت‌های ترمیمی عمده‌ای زیر نظر مؤسسه ملی باستان‌شناسی و هنر آغاز شد که پنج سال به طول انجامید و مسجد در روز میلاد پیامبر در سال ۱۹۷۲ بازگشایی رسمی شد.
استوک مندویل (به انگلیسی: Stoke Mandeville) یک روستا در بریتانیا است که در انگلستان واقع شده‌است. خصوصیات. استوک مندویل ۵٬۸۲۵ نفر جمعیت دارد.
بازی‌های پارالمپیک تابستانی () یک رویداد چندورزشی بین‌المللی است که هر چهار سال یک بار برای ورزشکاران معلول همچون فلج مغزی، افراد کم بینا و آمپوتاسیون برگزار می‌شود. اولین دوره این مسابقات در سال ۱۹۶۰ در شهر رم، ایتالیا زیر نظر کمیته بین‌المللی پارالمپیک برگزار شده است.
آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار () دسته‌ای قومی هستند متشکل از آمریکایی‌هایی که تمام یا پاره‌ای از اصالتشان ایتالیایی است. آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار چهارمین دسته قومی اروپایی در ایالات متحده از نظر جمعیت هستند (بدون محسوب داشتن نژاد آمریکایی، عنوانی که توسط بسیاری در آمریکا استفاده می‌شود). در کل، آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار پس از آمریکایی‌های آلمانی‌تبار، ایرلندی‌تبار، آفریقایی‌تبار، انگلیسی‌تبار، آمریکایی‌ها و مکزیکی‌تبارها در رده هفتم قرار دارند. در حدود ۵٫۵ میلیون ایتالیایی بین ۱۸۲۰ و ۲۰۰۴ به آمریکا
۵٫۵ میلیون ایتالیایی بین ۱۸۲۰ و ۲۰۰۴ به آمریکا مهاجرت کردند. مهاجرت‌ها در دهه ۱۸۷۰ رو به فزونی گذاشت. بزرگترین موج مهاجرت پس از آن بین ۱۸۸۰ تا ۱۹۱۴ به وقوع پیوست و بیش از ۴ میلیون ایتالیایی را به آمریکا آورد که اکثریت قاطعشان اهل جنوب ایتالیا و سیسیل بودند و اکثراً پیشتر کشاورز بودند. فرهنگ. امروز تعداد کمی از آمریکایی‌های ایتالیایی هویت خود را منحصرا با ایتالیا شناسایی می‌کنند، حتی کمتر ادبیات ایتالیایی می‌خوانند، سیاست‌های ایتالیا را دنبال می‌کنند یا به سازمان‌هایی که فرهنگ ایتالیایی را در ایالات متحده
سازمان‌هایی که فرهنگ ایتالیایی را در ایالات متحده ترویج می‌کنند، احساس تعلق می‌کنند. هر چند تعداد زیادی در تماس با خانواده یا دوستان خود در ایتالیا، باقی مانده‌اند و شمار زیادی اغلب با دیگر آمریکایی‌های ایتالیایی در ایالات متحده، روابط اجتماعی برقرار می‌سازند. آمریکایی‌های ایتالیایی هنوز هم در میان خودشان تمایزات فرهنگی ریشه یافته در فرهنگ‌های منطقه‌ای مجزا از شمال، مرکز و جنوب ایتالیا و سیسیل را باز شناسی می‌کنند. اکثریت قریب به اتفاق آمریکایی‌های ایتالیایی به کلیسای کاتولیک رم تعلق دارند. هر چند، قریب به
به کلیسای کاتولیک رم تعلق دارند. هر چند، قریب به نیمی از نسل‌های اخیر با کاتولیک‌هایی از دیگر زمینه‌های قومی یا با افرادی از مذاهب متفاوت همچون پروتستان‌های آمریکایی و یهودیان، ازدواج کرده‌اند. آمریکاییان ایتالیایی‌تبار سهم قابل توجهی را برای زندگی آمریکایی در انواع هنر، تئاتر، موسیقی و فرهنگ‌های مردمی، ایفا کرده‌اند. آنها به عنوان مالکان رستوران‌ها و خرده‌فروشی‌های غذایی، مواد خاص، انواع غذاها و نوشیدنی‌هایی که توسط اغلب آمریکایی‌ها مصرف می‌شوند — بویژه پیتزا، کلم بروکلی، اسپاگتی و شراب — تغییر شکل
پیتزا، کلم بروکلی، اسپاگتی و شراب — تغییر شکل داده‌اند. آنها همچنین در صنایع پوشاک و ساختمان‌سازی صاحب امتیاز شده‌اند. شمار زیادی از آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار در حرفه‌هایی همچون پزشکی و حقوق، مشغول به فعالیت هستند. اکنون و به بیشترین شیوه‌ها، ایتالیایی‌های مقیم آمریکا در تحصیلات، کسب درآمد و سیاست‌های خود، شبیه به دیگر مقیمان شهری ایالات متحده هستند. اما آنها ترجیح می‌دهند خود را به عنوان دوستداران زندگی، غذای خوب و پیوندهای مستحکم خانوادگی، در یابند. مطالعات نشان می‌دهد که ایتالیایی‌های مقیم آمریکا نسبت
نشان می‌دهد که ایتالیایی‌های مقیم آمریکا نسبت به دیگر آمریکایی‌ها از احتمال بیشتری برای زندگی کردن در کنار خویشاوندانشان و برقراری ارتباط اجتماعی منظم با آنها، برخوردارند. آمریکایی‌های ایتالیایی برای آداب تعطیل که آنها را متمایز از دیگر آمریکاییان قرار می‌دهد، ارزش قائلند، آدابی همچون جشن‌های خیابانی در فصل تابستان یا احترام قائل شدن برای امور خیریه. تاریخ. سه چهارم از تمامی مهاجرین ایتالیایی از نواحی جنوبی رم به ایالات متحده مهاجرت کردند. با وجود اینکه اکثریت قریب به اتفاق در ایتالیا کشاورز بوده‌اند، ۹۷
قریب به اتفاق در ایتالیا کشاورز بوده‌اند، ۹۷ درصد آنها در شهرهای ایالات متحده اقامت گزیدند. آنها اغلب همسایگی‌های قومی مجزایی که به عنوان ایتالیای کوچک (Little Italy) معروف است را پایه گذاری کردند. بخش زیادی از مهاجرین ایتالیایی در سال‌های اخیر در نیویورک سیتی و سن فرانسیسکو، سکنی گزیدند. در سال ۱۸۶۰ شهر نیویورک جمعیت ایتالیایی در حدود ۱۰ هزار نفر داشت. در اوایل سال‌های ۱۹۲۰ تقریبا یک چهارم از تمامی مهاجرین ایتالیایی در شهر نیویورک زندگی می‌کردند در حالیکه بیش از نیمی از آنان در ایالات آتلانتیک میانی و
بیش از نیمی از آنان در ایالات آتلانتیک میانی و نیوانگلند می‌زیستند. به طور معمول مردان ایتالیایی پیش از سایر اعضای خانواده‌شان به ایالات متحده مهاجرت کردند. آنها در مشاغل فصلی و غیر حرفه‌ای همچون ساخت و ساز راه‌آهن‌ها، خیابان‌ها، آسمانخراش‌ها و سیستم‌های حمل و نقل عمومی و معدن زغال سنگ کار می‌کردند و یا در کارخانجات فولاد، کفش و خودرو، مشغول به فعالیت بودند. شمار فراوانی از زنانی که راه مردان را به سوی ایالات متحده دنبال کردند در زمینه‌ی تجارت پوشاک، کارخانجات کنسروسازی و پارچه‌بافی، صاحب کار شدند. کودکان
کنسروسازی و پارچه‌بافی، صاحب کار شدند. کودکان مهاجر اغلب مدرسه را پیش از فارغ‌التحصیلی برای کمک به خانواده‌شان در کسب معاش، ترک می‌کردند. زندگی در حوزه‌های همسایگی ایتالیایی در اوایل سال‌های ۱۹۰۰ حول و حوش خانواده، کلیسا و جماعت‌های کوچک خودکفا، که از اهالی روستایی یک حومه‌ی منفرد در ایتالیا شکل گرفته‌اند، در گردش بود. دیگر نهادهای ارتباطی کلیدی شامل همجواری‌های تجاری همچون بانک‌ها، شبانه‌روزی‌ها، خواربارفروشی‌ها و رستوران‌ها، هستند. در سال‌های اخیر گروه‌های سیاسی، کلیسای کاتولیک و اتحادیه‌های کارگری اغلب
سیاسی، کلیسای کاتولیک و اتحادیه‌های کارگری اغلب به حمایت از باشگاه‌های اجتماعی و ورزشی، پرداختند. شمار زیادی از آمریکایی‌هایی که ریشه در اروپای شمالی دارند مهاجرین اولیه‌ی ایتالیایی را با عنوان خارجی‌های ناخوشایندِ «نه کاملا سفید» مورد خطاب قرار دادند. برخی از فعالیت‌های ضد مهاجری سبب هراس ایتالیایی‌های آمریکایی در جهت حمایت از سازمان‌های کارگری رادیکال همچون کارگران صنعتی جهان (IWW) و فدراسیون سوسیالیست ایتالیا، شد. دیگر آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار با سازمان‌های جنایی مرموزی چون مافیا یا بلک هَند، انجمن
جنایی مرموزی چون مافیا یا بلک هَند، انجمن سرّی که جان سپار تروریسم و باج‌خواهی بودند، در ارتباط قرار داشتند. تقاضای آنان این بود که آمریکایی‌های ایتالیایی شیوه‌های متمایز خود را در جهت صد درصد آمریکایی شدن، ترک کند. ترس از ایتالیایی‌ها و مهاجرین دیگر اروپای شرقی و جنوبی، منجر به این شد که کنگره‌ی آمریکا در سال ۱۹۲۱ و مجددا در سال ۱۹۲۴ مهاجرت را محدود کند. طی سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، تعداد زیادی از مهاجرین ایتالیایی حق شهروندی آمریکا را بدست آوردند. در نیویورک، فرزندان مهاجران ترجیح دادند که از منهتن به
فرزندان مهاجران ترجیح دادند که از منهتن به حومه‌های دور از مرکزی همچون برونکس، بروکلین، کوئین و منطقه‌ی استاتن آیلند که آنها می‌توانستند خانه‌ی محقر و ساده‌تری را در آنجا خریداری کنند، تغییر مکان دهند. تعداد زیادی از مهاجرین، کار با درآمد بالاتر را در حرفه‌های حاذق‌تر، بدست آوردند، در حالیکه پسران و دختران آنها که زاده‌ی آمریکا بودند طالب کار در دفاتر سازمانی شدند. آمریکایی‌های ایتالیایی همچنین برای پیروزی در انتخاب خدمات حساس عمومی شروع به فعالیت کردند. سیاستمدارانی همچون فیورِلو لاگاردیا (Fiorello la
سیاستمدارانی همچون فیورِلو لاگاردیا (Fiorello la Guardia)، شهردار نیویورک، و عضو کنگره‌ی آمریکا، مارک آنتونیو (Marc Antonio)، برای حمایت از کارگران ایتالیایی آمریکا در اتحادیه‌های صنعتی وسیعی شامل اتحادیه‌ی بین المللی کارگران پوشاک خانم‌ها (ILGWU) و کارگران لباس آمریکا (ACWA)، منصوب شدند. به علاوه استیلای دیکتاتور فاشیست، بنیتو موسولینی طی سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ بر ایتالیا، دلیل این شد تا تنش‌های شدیدی در میان جماعت‌های ایتالیایی در آمریکا بوجود آید. هر چند آمریکایی‌های ایتالیایی با وجود حس اشتیاق برای مباهات
ایتالیایی با وجود حس اشتیاق برای مباهات به سرزمین میهنی‌شان، سرانجام پس از ورود آمریکا به جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۱ و اعلان جنگ بر علیه ایتالیا، آنها وفاداری به ایالات متحده را برگزیدند. تعداد زیادی از مردان جوان ایتالیایی مقیم آمریکا که در جنگ جهانی دوم جنگیدند طی سال‌های پس از جنگ خود را به عنوان فردی سراسر آمریکایی، یافتند. موفقیت پس از جنگ و برنامه‌های دولتی برای کمک به سربازان اسبق جنگی به شمار زیادی از ایتالیایی‌های مقیم آمریکا این فرصت را داد تا همسایگی‌های پیشین خود را به مقصد حومه‌های شهری، ترک
پیشین خود را به مقصد حومه‌های شهری، ترک کنند. با نزدیک شدن به سال‌های ۱۹۶۰، تحصیلات مردان ایتالیایی در آمریکا که پیامد گروه‌های مهاجر قدیمی‌تر دچار رکود شده بودند، به سطح میانگین ملی ارتقاء یافت. به همین منوال پیشرفت تحصیلی در میان زنان آمریکایی ایتالیایی‌تبار نه تنها از مردان ایتالیایی بلکه از دیگر زنان در آمریکا، پیشی گرفت. مسائل معاصر. اکثریت قابل توجهی از ایتالیایی‌های مقیم آمریکا هنوز هم در همسایگی‌های شهری کارگری اطراف و داخل نیویورک سیتی، زندگی می‌کنند. به مانند آفریقایی‌های مقیم آمریکا و مهاجرانی
به مانند آفریقایی‌های مقیم آمریکا و مهاجرانی که از جزایر کارائیب و آمریکای لاتین به این نواحی همجواری نقل مکان می‌کنند، این ساکنین جدید نیز اغلب در تعارض با جماعت‌های ایتالیایی با ثبات آمریکایی، قرار می‌گیرند. تلویزیون و دیگر رسانه‌ها بارها با به تصویر کشیدن این جماعت‌های ایتالیایی مقیم آمریکا (بسیاری اعتقاد به غیر منصفانه بودن این تصاویر دارند) به عنوان پناهگاه‌های امنی برای طبقات کارگری نژادپرست، تصمیم داشتند تا حوزه‌های همسایگی و جماعت‌ها را در مواجه با ساکنین تازه وارد، محافظت کنند. پا فشاری بر این
با ساکنین تازه وارد، محافظت کنند. پا فشاری بر این مباحث و دیگر تصاویر منفی، اکثریت قریب به اتفاق ایتالیایی‌های آمریکایی که اکنون دارای تحصیلات عالیه بوده و جزء طبقه متوسط جامعه هستند را می‌رنجاند. این جمعیت هنوز هم به شیوه‌های منفی، به ویژه در فرهنگ عامه‌پسند که به کرات آنها را به عنوان اراذل و اوباش شهری به نمایش می‌کشد، مورد توصیف قرار می‌گیرند. اما آنها ترجیح می‌دهند که تأکید خود را بر حرکت رو به ترقی و موفقیت‌های مالی خانواده‌هایشان بگذارند که طی چندین نسل از زندگی آمریکایی به آن دست یافته‌اند. توزیع
نسل از زندگی آمریکایی به آن دست یافته‌اند. توزیع جغرافیایی. در در سال ۲۰۰۰، آمریکایی‌های ایتالیایی با حدود ۱۵٫۶ میلیون نفر، ۵٫۶ درصد از کل جمعیت ایالات متحده، و پنجمین گروه قومی بزرگ در آمریکا بودند. بزرگترین زیرمجموعه آمریکایی‌های متعدد از اجداد منطقه‌ای ایتالیایی هستند که ۸۳ درصد از آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار اهل سیسیل بودند. از سال ۲۰۰۶، سرشماری ایالات متحده جمعیت ایتالیایی-آمریکایی را ۱۷٫۸ میلیون نفر یا ۶ درصد جمعیت تخمین زده‌است، که ۱۴ درصد افزایش را بین ۶ سال نشان می‌دهد. آمار و ارقام ایالت‌های
را بین ۶ سال نشان می‌دهد. آمار و ارقام ایالت‌های آمریکا از جمعیت ایتالیایی آمریکایی ایالت‌های آمریکا که بیش از ۱۰٪ ایتالیایی‌تبار هستند. ایالت‌های رودآیلند، کانتیکت، نیوجرسی، نیویورک، پنسیلوانیا، نیوهمپشایر، ماساچوست و دلاور جمعیت بیش از ۱۰٪ ایتالیایی‌تباران را در خود جای داده‌اند.
ویلا دی کیاونا (به ایتالیایی: Villa di Chiavenna) یک شهرستان (کومونه) در ایتالیا است که در استان سوندریو در ناحیهٔ لمباردی واقع شده‌است. ویژگی‌ها. ویلا دی کیاونا ۳۲٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۱۰۹ نفر جمعیت دارد و ۶۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.