payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نظام دستگاهی متأثر از آن‌ها بوده است؛ از جمله، دَورَه‌بیگ کَرامی در رساله‌ای به توصیف این چهار شد اعظم پرداخته است. در هر شَد تعدادی از مقام‌ها و آوازها در پی هم اجرا می‌شدند ولی شروع و پایان آن همیشه یک مقام واحد بوده است. به نظر می‌رسد که مفهوم شد تدریجاً به مفهوم دستگاه نزدیک شده است؛ چنان‌که در رساله‌های بعدی از چهار شد اعظم یا چهار دستگاه اعظم نام برده شده که یکی از آن‌ها، «دستگاه راست» بوده است. (همچنین ببینید: راست، راست‌پنج‌گاه). در اواخر قرن سیزدهم، تدوین دوازده دستگاه (با نام‌های راستِ پنج‌گاه،
تدوین دوازده دستگاه (با نام‌های راستِ پنج‌گاه، نوانشابور، همایون، ماهور، رهاب، چهارگاه مخالف، سه‌گاه، دوگاه، زابل، عشیران، نیریز، و شول و شهناز) به آقابابا مخمور نسبت داده شده است اما تدوین هفت دستگاه و پنج آوازی که در ردیف امروزی موسیقی ایران معمول است، به خانوادهٔ فراهانی نسبت داده شده است. در موسیقی دستگاهی ایران هر دستگاه شامل چند «گوشه» است. به طرز قرار گرفتن گوشه‌ها و نغمات موسیقی، «ردیف» گویند. این گوشه‌ها از پایین به بالا (از محدودهٔ صدای بم به سمت محدودهٔ صدای زیر)، پشت سر هم چیده می‌شوند. آهنگی
محدودهٔ صدای زیر)، پشت سر هم چیده می‌شوند. آهنگی که وسعت صوتی‌اش از همه پایین‌تر (بم‌تر) است، معمولاً به عنوان اولین آهنگ قرار می‌گیرد و «درآمد» نامیده می‌شود. گوشه‌های دیگر هر کدام به ترتیب محدودهٔ صوتی، در دنبالهٔ درآمد قرار میگرند و به‌ترتیب ردیف می‌شوند و به این طریق «دستگاه» یا «مقام» را به وجود می‌آورند. گوشه‌ها بنا به ذوق و سلیقهٔ استادان مسلم موسیقی دستگاهی ایران جمع‌آوری گردیده و در مقامات یا دستگاه‌های موسیقی ایرانی با نظم و ترتیب خاصی گنجانده و ردیف شده است؛ مانند: ردیف میرزا عبدالله، ردیف میرزا
شده است؛ مانند: ردیف میرزا عبدالله، ردیف میرزا حسینقلی، ردیف ابوالحسن صبا و غیره. از این میان ردیف میرزا عبدالله مهم‌ترین ردیف دانسته می‌شود؛ چرا که میرزا عبدالله با تعلیم آن به شاگردان زیادی که داشت، توانست میراث هنری دوران قبل از قاجار را تا به امروز زنده نگاه دارد. اگرچه، موقعیت گوشه‌ها در دستگاه‌های مختلف در موسیقی امروزی ایران نسبتاً ثابت است اما بین ردیف‌های مختلف تفاوت‌هایی در تقسیم‌بندی گوشه‌ها دیده می‌شود. این تفاوت در طبقه‌بندی گوشه‌ها محدود به ردیف‌ها (که از زمان میرزا عبدالله به بعد موجود
به ردیف‌ها (که از زمان میرزا عبدالله به بعد موجود هستند) نیست و شواهدی اندک موجود است که حتی پیش از شکل‌گیری ردیف هم برخی گوشه‌ها مرتبط با هم دانسته می‌شدند؛ مثلاً، گوشه‌های دلکش، شکسته و راک با ماهور مرتبط دانسته می‌شدند و امروز هم در ردیف موسیقی ایرانی جزو دستگاه ماهور طبقه‌بندی می‌شوند. زمان‌بندی. اگرچه، از اسناد تاریخی چنان برمی‌آید که دورهٔ فترت موسیقی ایرانی از دوران حکومت صفویه شروع شده و در دوران حکومت زندیه به پایان رسیده و نظم جدید موسیقایی احتمالاً از اوایل دورهٔ قاجاریه به میدان آمده است اما به
از اوایل دورهٔ قاجاریه به میدان آمده است اما به دلیل نبودن خط موسیقی و نگاشته نشدن رساله‌های مهم موسیقی در این دوره، در مورد زمان دقیق شکل‌گیری نظام دستگاهی، اتفاق نظر وجود ندارد. حتی این احتمال داده می‌شود که ردیف در دورهٔ صفویه و در زمانی که اصفهان (که در آن زمان پایتخت بود) میزبان سنت موسیقایی ایران بود شکل گرفته باشد، اما به دلیل این که ردیف به صورت شفاهی منتقل می‌شده، سندی از این ردیف‌های اولیه باقی نمانده باشد. یک روش برای تخمین زمان این تحول، شناسایی اولین اشاره به واژه‌های "ردیف" و "دستگاه" در متون
اولین اشاره به واژه‌های "ردیف" و "دستگاه" در متون تاریخی است. کتاب "تاریخ سبحان‌قلی‌خان" که در سدهٔ دوازدهم هجری توسط میرمحمد امین بن میرزا زمان بخاری نگاشته شد، به نظام ادواری اشاره می‌کند و از نظام دستگاهی نامی نمی‌برد. این کتاب و کتاب "تاریخ ترکستان" آخرین کتاب‌هایی به فارسی دانسته می‌شوند که به نظام ادواری اشاره کرده‌اند ولی از نظام دستگاهی اسم نبرده‌اند. در مقابل، اولین اشاره به نظام هفت دستگاهی، به گفتهٔ تقی بینش، در کتاب "بحورالالحان" است که فرصت‌الدوله شیرازی در قرن چهاردهم هجری در بمبئی به چاپ
شیرازی در قرن چهاردهم هجری در بمبئی به چاپ رساند؛ لذا، به عقیدهٔ او شکل‌گیری نظام دستگاهی را می‌توان به فاصلهٔ قرن دوازدهم تا چهاردهم نسبت داد. این در حالی است که اولین اشارهٔ مکتوب به لفظ «دستگاه» به معنای امروزی‌اش، احتمالاً در رساله‌ای به نام "کلیات یوسفی" رخ داده که مربوط به دورهٔ فتحعلی‌شاه قاجار است و در نیمهٔ نخست قرن ۱۳ هجری قمری نوشته شده است و در آن مشخصاً به «دوازده دستگاه» اشاره شده است. فرصت‌الدوله هم در "بحورالالحان" به همین نکته اشاره می‌کند و نظام هفت‌دستگاهی را حاصل به هم زدن نظام
می‌کند و نظام هفت‌دستگاهی را حاصل به هم زدن نظام دوازده‌دستگاهی قدما می‌داند. اما هرمز فرهت وقوع تحول مقام به دستگاه را مشخصاً به دورهٔ قاجار نسبت می‌دهد و شروع آن را زودتر از قرن نوزدهم میلادی نمی‌داند. دست آخر آن که واژه‌های "دستگاه" و "مقام" دست کم در دوره‌ای به طور همزمان به کار می‌رفته‌اند چنان‌که لفظ «دستگاه» در متون موسیقی، احتمالاً اولین بار در رساله‌ای در بیان علم موسیقی و دانستن شعبات او به کار رفته که احتمالاً پیش از ۹۷۴ ه‍.ق نگارش شده است. در این رساله از برخی مقامات با صفت «صاحب دستگاه» یاد
این رساله از برخی مقامات با صفت «صاحب دستگاه» یاد شده است. همچنین، در این که آیا تحول مقام به دستگاه، با شکل‌گیری ردیف همزمان بوده یا نه اختلاف نظر هست. مجید کیانی در کتاب "مبانی نظری موسیقی ایران" شکل‌گیری هر دو را همزمان می‌داند و حسن مشحون نیز در کتاب "تاریخ موسیقی ایران" تلویحاً این دو را هم‌دوره تلقی می‌کند. در مقابل، برونو نتل شکل‌گیری ردیف را به زمانی پس از شکل‌گیری نظام دستگاهی نسبت می‌دهد و از آن به عنوان روشی برای تدریس موسیقی یاد می‌کند که متأثر از ایدهٔ شکل‌گیری رپرتواری برای موسیقی ایرانی و در
ایدهٔ شکل‌گیری رپرتواری برای موسیقی ایرانی و در نتیجهٔ تماس و آشنایی موسیقی‌دانان ایرانی با موسیقی غربی در دورهٔ قاجار بوده است. این ایده را داریوش طلایی نیز در کتاب "نگرشی نو به تئوری موسیقی ایرانی" از نتل نقل می‌کند و مورد حمایت قرار می‌دهد و زمان آن را به اواسط قرن سیزدهم هجری نسبت می‌دهد. هومان اسعدی با مروری بر دیدگاه‌های بالا، نظریه‌ای جدیدتر ارائه می‌کند که در آن سیر تاریخی این تحولات به پنج دوره تقسیم می‌شود. بر اساس تحقیقات او تا پیش از قرن یازدهم هجری قمری اشاره‌ای به دستگاه نشده یا اگر هم لفظ
هجری قمری اشاره‌ای به دستگاه نشده یا اگر هم لفظ دستگاه به کار رفته، به معنایی نزدیک به معنای امروزی آن نبوده است. اواخر قرن یازدهم، نظامی چهار دستگاهی شکل می‌گیرد که تا نیمهٔ اول قرن سیزدهم هجری به نظام ۱۲ دستگاهی تکوین می‌یابد. از آن زمان تا اواخر قرن سیزدهم، نظام دستگاهی جدید که تنها هفت دستگاه اصلی برمی‌شمارد (و پنج آواز را ذیل این دستگاه‌ها تعریف می‌کند)، جایگزین می‌شود و پس از آن، تا نیمهٔ اول قرن چهاردهم هجری قمری است که ردیف نیز شکل می‌گیرد و نظام دستگاهی-ردیفی که امروزه رایج است، فراگیر می‌شود.
دستگاهی-ردیفی که امروزه رایج است، فراگیر می‌شود. اسعدی همچنین اشاره می‌کند که در نسخ خطی اشاره‌ای به لفظ «ردیف» نشده است و از این رو شکل‌گیری ردیف را پدیده‌ای متأخر می‌داند که پس از شکل‌گیری نظام هفت‌دستگاهی رخ داده است. او با این حال مطابقت نظام هفت‌دستگاهی ردیف‌های امروزی با شرحی که در "بحورالالحان" آمده را نشان دهندهٔ آن می‌داند که ردیف‌ها بر مبنای همان نظام استوار شده‌اند. نتایج و بازخورد. تحول مقام به دستگاه باعث شد که برخی از مقام‌ها که در موسیقی گذشته به کار می‌رفتند، در موسیقی ردیفی به کار نروند و
به کار می‌رفتند، در موسیقی ردیفی به کار نروند و به بیان دیگر، گسترهٔ موسیقی ایرانی در بعد فضایی-صوتی، محدودتر شود. به گفتهٔ مجید کیانی، از بین ۱۲ مقام اصلی، تنها ۶ مقام در موسیقی دستگاهی حفظ شده‌اند؛ این شش مقام عبارتند از عشاق، نوا، بوسلیک، راست، حسینی و حجازی. از بین ده‌ها مقام فرعی نیز به گفتهٔ وی فقط ۱۳ مورد را می‌تواند در گوشه‌های موسیقی دستگاهی پیدا کرد: صبا، معشوق، خوش‌سرا، نوبهار، وصال، غم‌زده، دلگشا، بوستان، نسیم، جان‌فزا، مُحیّر، نَهُفت و مزدکانی. دست آخر آن که کیانی از دو مقام نام می‌برد که در
دست آخر آن که کیانی از دو مقام نام می‌برد که در موسیقی قدیم دارای اهمیت کمی بودند و حتی نام خاصی به آن‌ها داده نمی‌شد، اما در موسیقی دستگاهی اهمیت بالایی پیدا کردند. درجات یکی از این مقام‌ها — که در نظریهٔ ادوار، دایرهٔ «سو» نام می‌گرفته، بر دستگاه‌های سه‌گاه و چهارگاه منطبق است، و دیگری که دایرهٔ «سب» نام می‌گرفته نیز بر گوشه‌هایی از دستگاه‌های سه‌گاه، همایون، ماهور و راست‌پنج‌گاه مطابق است. اگرچه، سیر تحول نظام مقامی به دستگاهی یکی از پرسش‌های بنیادین در تاریخ موسیقی ایران است اما پژوهش‌های چندانی در این
موسیقی ایران است اما پژوهش‌های چندانی در این زمینه انجام نشده است. با این حال، برخی پژوهشگران نقدهایی نسبت به این تحول مطرح کرده‌اند، از جمله آنکه به جای تمرکز روی موسیقی به عنوان یک علم، توجه را فقط روی موسیقی به عنوان یک هنر اجرایی معطوف کرده است. به نظر منتقدان، مفهوم ردیف و دستگاه در موسیقی ایرانی دربرگیرندهٔ تئوری روشنگری نیست و تنها بر آسان‌تر کردن آموزش موسیقی (از طریق تکرار قطعه‌های کوچک‌تر که همان گوشه‌ها باشند) تمرکز دارد. به گفتهٔ داریوش صفوت و نلی کارن، این تحول باعث شد که برخی موسیقی ایرانی که
کارن، این تحول باعث شد که برخی موسیقی ایرانی که بر اساس ردیف باشد را شایستهٔ عنوان «موسیقی سنتی» ندانند، چرا که روش جدید تنها حدود یک قرن سابقه دارد و سنت نیست؛ از دید ایشان، موسیقی سنتی باید به آنچه مبتنی بر مقام بود اشاره کند. اما صفوت و کارن معتقدند که اصطلاح «سنتی» بیشتر از آنکه به قدمت نظریات موسیقی اشاره کند، به اصالت موسیقی اشاره دارد؛ این دو، صفت «سنتی» را برای موسیقی اصیل ایرانی — چه قبل از تحول مقام به دستگاه و چه پس از آن — برازنده می‌دانند.
ارمنی‌های لبنان لبنانی‌های با اصلیت ارمنی هستند. حضور ارمنی‌ها در لبنان به سده‌های گذشته بر می‌گردد. بر اساس آمار گروه بین‌المللی حقوق اقلیت‌ها حدود ۱۵۶٬۰۰۰ ارمنی یا چهار درصد از مردم لبنان، ارمنی هستند که قبل از جنگ داخلی لبنان تعداد آن‌ها بیشتر بود؛ اما بعد از این جنگ، ارمنی‌های لبنان به کشورهای اروپایی و آمریکا مهاجرت نمودند. تاریخ. اولین حضور ارمنی‌ها در لبنان در زمان تیگران بزرگ بود که فینیقیه را از دست سلوکیان فتح نموده و آن را جزئی از امپراتوری ارمنستان ساخت. هنگامی که امپراتوری روم حکومت خود را هم
ساخت. هنگامی که امپراتوری روم حکومت خود را هم بر ارمنستان و هم بر لبنان باستان برقرار نمود برخی از گروه‌های رومی با اصلیت ارمنی به منظور انجام وظایفشان به عنوان رومی به آنجا رفتند. بعد از تغییر مذهب ارمنستان به مسیحیت در ۳۰۱ میلادی، زائرین ارمنی با لبنان و مردمش به عنوان راهی به سمت اورشلیم تماس برقرار نموده و حتی عده‌ای در آنجا اقامت گزیدند. ارمنی‌ها در لبنان از ۱۹۱۵ تا ۱۹۷۵ میلادی. ارمنی‌ها در لبنان در زمان تسلط عثمانی‌ها کمترین حضور را داشته‌اند ولی بعد از نسل‌کشی ارمنی‌ها به دست عثمانی‌ها در سال ۱۹۱۵
از نسل‌کشی ارمنی‌ها به دست عثمانی‌ها در سال ۱۹۱۵ میلادی در لبنان حضوری گسترده پیدا کردند. اولین گروهی از ارمنی‌ها که به لبنان آمدند در منطقه کارانتینا و بعدها در منطقه برج حمود اقامت گزیدند منطقه‌ای که در آن یک جامعه ارمنی پیشرفته شکل گرفت. در ۱۹۳۹ میلادی هنگامی که فرانسه قلمرو سوریه، اسکندرون را به کمالیسم واگذار کرد؛ ارمنی‌ها، سایر مسیحیان و اعراب از آن منطقه به دره بقاع نقل مکان نمودند. هنگامی که جامعه ارمنی به شکل کنونی آن ایجاد شد آن‌ها در عنجر اقامت گزیدند. بعدها ارمنی‌های عنجر با قیمومت فرانسه به
گزیدند. بعدها ارمنی‌های عنجر با قیمومت فرانسه به اردوگاهی در جنوب لبنان مستقر شدند و پناهندگان فلسطینی در آن شهر مستقر شدند. ارمنی‌ها در لبنان از ۱۹۷۵ میلادی تا کنون. در طی جنگ داخلی لبنان، ارمنی‌هایی که در برج حمود و لبنان بودند بی‌طرف باقی ماندند. سه حزب سیاسی برجسته ارمنی در لبنان وجود دارد فدراسیون انقلابی ارمنی، حزب سوسیال دموکرات هنچاکیان و حزب لیبرال دموکرات ارمنی. آن‌ها نفوذ زیادی در کلیه جنبه‌های زندگی ارمنی در لبنان دارند. سازمان‌های مختلف مسلح ارمنی، مانند: ارتش سری ارمنی برای آزادی ارمنستان،
ارمنی، مانند: ارتش سری ارمنی برای آزادی ارمنستان، نیروهای مخصوص برای عدالت نسل‌کشی ارمنی‌ها و ارتش انقلابی ارمنی در لبنان فعال بودند. در ۲۴ آوریل ۱۹۹۷ در هشتاد و دومین سالگرد نسل‌کشی ارمنی‌ها، مجلس نمایندگان لبنان آن وقایع را نسل‌کشی خواند و به‌طور رسمی به رسمیت شناخت. بعد از جنگ اسرائیل و لبنان در ۲۰۰۶ میلادی ترکیه به عنوان قسمتی از نیروهای حافظ صلح سازمان ملل پیشنهاد اعزام نیروهایش را به لبنان نمود اکثر ارمنی‌ها به شدت با دخالت ترکیه مخالفت نمودند. جمعیت شناسی. ارمنی‌ها در تعدادی از مناطق لبنان زندگی
شناسی. ارمنی‌ها در تعدادی از مناطق لبنان زندگی می‌کنند. اکثر ارمنی‌ها در دو استان بیروت و ناحیه المتن زندگی می‌کنند. مناطقی از بیروت که در آن جا ارمنی‌ها سکونت دارند این موارد است: اشرفیه [Ashrafieh]، هاجن [Hadjen]، خلیل بداوی [Khalil Badawi]، کرم الزیتون [Karm el Zeytoun]، نام دیگر این منطقه (هایاشن Hayashen) خندق قمیک [Khandaq Ghamik]، صنایع [Sanayeh]، و حمرا [Hamra] و غیره؛ که در طی جنگ داخلی، تعدادی از ارمنی‌های این مناطق مهاجرت نموده یا به مناطق امن تر لبنان پناه بردند. از میان حومه‌های بیروت این
تر لبنان پناه بردند. از میان حومه‌های بیروت این مناطق دارای تمرکز بزرگی از جمعیت ارمنی است. برج حمود، دورا – آمانوس [Dora-Amanos]، فنر [Fanar]، راودا [Rawda]، جُدَید [Jdeide]، زالک [Zalk]، جلالدیب [Jal El Dib]، آنتیلیاس [Antelias]، مظهر [Mzher] نام دیگر این منطقه (دزاقگادزور Dzaghgatzor) نقاش [Naccash]، دبایه [Dbayeh] و مناطق بین آنتیلیاس و بکفیا، به سمت شمال بیشتر جمعیت ارمنی‌ها در مناطق جونیه [Jounieh]، جبیل (بیبلوس) [Jbeil Byblos]، و تریپولی [Tripoli] (به‌ویژه منطقه مینا) پراکنده‌اند. مراکز دینی ارمنی
منطقه مینا) پراکنده‌اند. مراکز دینی ارمنی در آنتیلیاس و بکفیا (کلیسای حواری ارمنی) و بیروت و بزمار (کلیسای کاتولیک ارمنی) واقعند. یک یتیم خانه ارمنی نیز در قسمت تاریخی جبیل (بیبلوس) وجود دارد. در بکا [Bekaa]، ارمنی‌ها در زحله و به‌طور برجسته تر در عنجر [Anjar] ساکنند. برج حمود. برج حمود حومه‌ای در شرق بیروت در ناحیه المتن است. بازماندگان نسل‌کشی ارمنی‌ها در این منطقه سکونت دارند. برج حمود، ناحیه‌ای صنعتی و یکی از پرجمعیت‌ترین و شلوغ‌ترین محله‌ها در خاورمیانه است و به هفت منطقه عمده تقسیم شده‌است. اکثریت
است و به هفت منطقه عمده تقسیم شده‌است. اکثریت جمعیت برج حمود، ارمنی هستند ولی این منطقه دارای تعداد قابل توجهی از سایر مسیحیان لبنانی، جمعیت قابل توجهی از مسلمانان شیعه و تعدادی از پناهندگان فلسطینی و پناهندگان مسیحی تازه‌وارد از عراق نیز می‌باشد. اکثر خیابان‌های برج حمود با اسامی شهرهای ارمنی نظیر یِرِوان (ایروان)، کوه‌های ارمنی نظیر آراگاتس [Aragats] و رودخانه‌های ارمنی نظیر آراکس [Araks] نام‌گذاری شده‌اند. مقدار زیادی از خیابان‌ها نیز با شهرها و مناطقی از ترکیه که ارمنی‌نشین بودند: نظیر کیلیکیه
مناطقی از ترکیه که ارمنی‌نشین بودند: نظیر کیلیکیه [Cilicia] ماراش [Marash] سیس [Sis] آدانا [Adana] و غیره نام‌گذاری شده‌اند. مظهر. مظهر، شهرستان کوچکی واقع بین آنتیلیاس [Antelias] و بسالیم [Bssalim] در ناحیه المتن است. آن یک شهرستان جدید است که اکثریت جمعیت آن را ارمنی تشکیل می‌دهند. در مظهر، جامعه ارمنی دارای یکی از بهترین مدارس ارمنی یعنی «کالج آرسلانیان» [Arslanian College] و باشگاه ورزشی، فرهنگی و اجتماعی «آقپالیان» [Aghpalian] است. اکثر ارمنی‌های این منطقه از سایر محله‌های دیگر قدیمی تراند. عنجر. عنجر
از سایر محله‌های دیگر قدیمی تراند. عنجر. عنجر شهرستانی واقع در دره بقاع لبنان است. جمعیت آن ۲۴۰۰ نفر است که بیشتر آنان، ارمنی هستند. نمایندگی ارمنی در مجلس. در مجلس نمایندگان لبنان، تعداد معینی از کرسی‌ها برای کاندیدها و نمایندگان ارمنی در نظر گرفته شده‌است. در حال حاضر ارمنی‌ها از ۱۲۸ کرسی پارلمان لبنان دارای ۶ کرسی تضمین شده (پنج کرسی برای ارمنی‌های ارتدکس و یک کرسی برای ارمنی‌های کاتولیک) به قرار زیر می‌باشند. از آن جائی که تعدادی از پروتستان‌ها در لبنان از لحاظ قومیتی ارمنی هستند لذا برخی اوقات، کرسی
از لحاظ قومیتی ارمنی هستند لذا برخی اوقات، کرسی نمایندگی پروتستان‌ها در پارلمان لبنان نیز توسط ارمنی‌ها پر می‌شود و تعداد نمایندگان ارمنی در لبنان را به هفت نفر می‌رساند. ارمنی‌ها همچنین در کابینه دولت لبنان دارای نمایندگی یک وزیر دولتی می‌باشند در دولتهای بزرگتر (که دارای ۲۴ وزیر یا به بالا هستند) ارمنی‌ها به‌طور سنتی حق انتخاب دو وزیر را دارا می‌باشند. ارمنی‌ها همچنین در موقعیت‌های سطوح بالای دولتی هم دارای سهمیه هستند. آموزش و پرورش. دانشگاه هایکازیان در شهر بیروت تنها دانشگاه ارمنی در جماعت ارمنیان
در شهر بیروت تنها دانشگاه ارمنی در جماعت ارمنیان پراکنده است. این مؤسسه در سال ۱۹۵۵ میلادی تأسیس شده و مؤسسه ارمنی آموزش عالی هنرهای آزاد است که از زبان انگلیسی به عنوان زبان آموزشی خود استفاده می‌کند. اکثر مدارس از سوی سازمان‌ها و نهادهای کلیسایی یعنی کلیسای حواری، کاتولیک و پروتستان اداره می‌شوند و بقیه از سوی انجمن‌های فرهنگی نظیر «هامازگائین» و اتحادیه کل نیکوکاران ارمنی اداره می‌شوند. رسانه‌های گروهی. مطبوعات. ارمنی‌های لبنان، علاقه زیادی به توسعه رسانه‌های گروهی داشته‌اند و این علاقه از دهه بیست سده
گروهی داشته‌اند و این علاقه از دهه بیست سده گذشته هنگامی که تعداد زیادی از آنان در لبنان اقامت گزیدند شدت گرفت. «پیونیک» [Pyunik] یک روزنامه پیشگام در این زمینه بود که از سوی «آزتاگ» [Aztag] در ۱۹۲۷ میلادی تأسیس شد. سه روزنامه ارمنی زبان در بیروت منتشر می‌شود که هر سه منعکس‌کننده نظرات سه حزب سیاسی ارمنی عمده لبنان هستند. از میان روزنامه‌های تعطیل شده گذشته از «پیونیک» در دهه ۱۹۲۰ میلادی باید از روزنامه مستقل غیرحزبی «آیک» [Ayk] یاد کرد که بعد از یک دهه انتشار در ارمنستان، صاحب امتیاز و مالکش «لوسی توسبات»
در ارمنستان، صاحب امتیاز و مالکش «لوسی توسبات» [Lucie Tosbat] آن را به گروه انتشاراتی صبح دوشنبه یا «ماندی مورنینگ» [Monday Morning] فروخت و آیک به عنوان یک روزنامه انگلیسی زبان مجدد با نام «آیک» البته قبل از تعطیلی اش شروع به کار کرد. انتشار دهندگان روزنامه آیک یعنی «تیگران» و «لوسی توسبات» همچنین روزنامه فرانسه زبان «لو سواق» [Le Soir] را منتشر کردند. همچنین باید از روزنامه ارمنی زبان و متمایل به چپ «ژوقوورتی دزاین» [Joghovourti Tsayn] به معنی «صدای ملت» یاد کنیم به هر حال از میان آن‌ها موارد زیر را که
یاد کنیم به هر حال از میان آن‌ها موارد زیر را که با سابقه طولانی در لبنان انتشار می‌یابد یاد می‌کنیم. رادیو. رادیو دولتی لبنان خیلی پیش تر برنامه روزانه خود را به زبان ارمنی از طریق کانال دوم خود که کم و بیش به زبان‌های فرانسه و انگلیسی برنامه پخش می‌کند تأسیس نمود و این برنامه کار خود را در رادیو لبنان ادامه می‌دهد. در طی جنگ داخلی لبنان، ارمنی‌ها تعداد زیادی برنامه رادیویی تأسیس نمودند که برخی از آن‌ها تمام وقت و برخی نیمه وقت بود. پیشگام در زمینه رادیوهای مردمی «رادیو پارادایز» [Radio Paradise] و بعدها
مردمی «رادیو پارادایز» [Radio Paradise] و بعدها «رادیو وانادزاین» [Vana Tsayn] به معنای «صدای وان» بود ولیکن پارلمان لبنان، مقررات سازمان دهنده امواج رادیویی را تصویب نموده و کلیه ایستگاه‌های رادیویی غیرمجاز ناگزیر به تعطیلی شدند. این رادیوها به وسیلهٔ دو عامل کاملاً مجاز که در ارمنستان فعالیت می‌کردند بر طبق مقررات جدید رادیو تلویزیونی جابد جا شدند نام این دو عاممل «صدای وان» [Voice of Van] و «رادیو سوان» [Radio Sevan] بود. تلویزیون. ایستگاه‌های تلویزیون‌های خصوصی و دولتی لبنان برخی اوقات و در موقعیت‌های
خصوصی و دولتی لبنان برخی اوقات و در موقعیت‌های مناسب به ارائه برنامه به زبان ارمنی پرداخته‌اند. در طی جنگ داخلی لبنان، ایستگاه تلویزیون ارمنی «پارادایز تلویژن» [Paradise Television] که با «رادیو پارادایز» همکاری می‌نمود از طریق یک ایستگاه رادیو تلویزیونی در منطقه برج حمود تأسیس شد اما ایستگاه تلویزیون ارمنی پارادایز تلویژن بعد از آنکه در کسب مجوز بر طبق مقررات جدید سازمان دهنده امواج رادیو تلویزیونی شکست خورد ناگزیر به تعطیلی شد. ولی به نحو قابل ملاحظه‌ای کانال تلویزیونی المستقبل (که تلویزیون آینده هم
کانال تلویزیونی المستقبل (که تلویزیون آینده هم نامیده می‌شود) و اخبار روزنامه اُ تی وی برنامه‌های منظمی (روزنانه ۳۰ دقیقه) را به زبان ارمنی ارائه می‌دهند. مذهب. به‌طور رسمی سه شاخه عمده مسیحیت ارمنی از سوی دولت مورد شناسایی قرار گرفته‌اند. به‌طور کلی ارمنی‌های لبنان شامل: کلیسای حواری ارمنی، کلیسای کاتولیک ارمنی و کلیسای انجیلی ارمنی هستند که حیطه کلیسای آن‌ها در کارت‌های هویتشان [identity cards] ذکر شده‌است؛ ولی حالات گوناگونی در مورد ارمنی‌های کلیسای انجیلی وجود دارد. آن‌ها نام خود را برخی اوقات فقط به
وجود دارد. آن‌ها نام خود را برخی اوقات فقط به عنوان انجیلی یا پروتستان بدون عنوان ارمنی ثبت کردند و ارمنی‌های کاتولیک هم برخی اوقات، نام خود را به عنوان کلیسای لاتین یا لاتین ارمنی ثبت کرده‌اند. حوزه سریر مقدس کیلیکیه در مدرسه علوم دینی در بکفیا واقع در انطلیاس این مرکز در ۱۹۳۰ میلادی از «سیس» [Sis] (سیلیسیای تاریخی که هم‌اکنون در ترکیه است) بعد از نسل‌کشی ارمنیان از ترکیه به آن جا انتقال یافت. در کنار آستان قدس واغارشاپات در جمهوری ارمنستان، این مرکز یکی از دو آستان قدس کلیسای حواری ارمنی در جهان است.
از دو آستان قدس کلیسای حواری ارمنی در جهان است. جاثلیق و رهبر حوزه سریر مقدس در بکفیا در ناحیه المتن و نیز شمال بیروت اقامت تابستانی دارد. مدرسه علوم دینی کلیسای حواری ارمنی هم در بکفیا است. ولیکن امور مربوط به جمعیت ارتودکس ارمنی لبنان از سوی هیئتی مستقل یعنی شورای خلیفه گری ارمنی‌های لبنان به رهبری اسقف اعظم «شاهه پانوسیان» [Shahé Panossian] اداره می‌شود. کلیساهای حواری ارمنی در لبنان به قرار زیر هستند. مرکز پاتریارکی کلیسای کاتولیک ارمنی در بیروت است و نماینده ارمنی‌های کاتولیک جهان نیز می‌باشد. کلیسای
ارمنی‌های کاتولیک جهان نیز می‌باشد. کلیسای کاتولیک ارمنی دارای اقامتگاه تابستانی و صومعه در بزمار می‌باشد. کلیساهای ارمنی کاتولیک در لبنان به قرار زیر هستند. کلیسای انجیلی ارمنی در اشرفیه واقع است. امور مربوط به جامعه انجیلی ارمنی از سوی اتحادیه کلیساهای انجیلی ارمنی در خاور نزدیک اداره می‌شود. کلیساهای انجیلی ارمنی در لبنان به قرار زیر هستند. فعالیت‌های ورزشی و پیشاهنگی. به‌طور عمده کلوب‌های ورزشی ارمنی و نیز پیشاهنگی در لبنان وجود دارند که به‌طور سنتی در ورزش قوی هستند. فوتبال. کلوب‌های ارمنی و کلوب‌های
ورزش قوی هستند. فوتبال. کلوب‌های ارمنی و کلوب‌های ورزشی در اولین و دومین لیگ رسمی دسته‌بندی فوتبال دارای تیم‌های مهم فوتبال هستند. با این وجود عضویت در این تیم‌ها از لحاظ قومیتی محدود به ارمنی‌ها نیست و به‌طور معمول سایر بازیکن‌های لبنانی غیر ارمنی و نیز بازیکن‌های قراردادی خارجی شامل بازیکن‌های حرفه‌ای از جمهوری ارمنستان را هم در بر می‌گیرد. باشگاه فرهنگی و بدنی بیروت هفت بار عنوان قهرمانی فوتبال را در سال‌های ۱۹۴۴ – ۱۹۴۶ – ۱۹۴۸ – ۱۹۵۱ – ۱۹۵۵ – ۱۹۶۳ – و ۱۹۶۹ و اتحادیه ورزش‌های بیروت هم چهار بار عنوان
و ۱۹۶۹ و اتحادیه ورزش‌های بیروت هم چهار بار عنوان قهرمانی را در سال‌های ۱۹۴۵ – ۱۹۵۴ – ۱۹۵۷ و ۱۹۶۱ به دست آورده‌اند. بسکتبال. کلوب‌های ورزشی آندرانیک و اتحادیه کل فرهنگی و بدنی ارمنی دارای تیم‌های برجسته بسکتبال هستند که در اولین و دومین دسته‌بندی رسمی لیگ بسکتبال لبنان بازی کرده‌اند. با این وجود عضویت در این تیم‌ها مختلط بوده و محدود به ارمنی‌ها نیست و علاوه بر ارمنی‌ها سایر لبنانی‌های غیر ارمنی و نیز بازیکنان قراردادی خارجی را دربر خواهد گرفت. تعدادی از ارمنی‌های لبنان در تیم ملی بسکتبال لبنان حضور
از ارمنی‌های لبنان در تیم ملی بسکتبال لبنان حضور داشته‌اند که از میان آن‌ها می‌توان از «ویگن اسکجیان» [Vicken Eskedjian] و «یرواند آواکیان» [Yervant Avakian] یاد کرد و تیم ملی بسکتبال لبنان، دارای مربی‌ها و کمک مربی‌هایی با اصلیت ارمنی نظیر «سارکیس کورجیان» [Sarkis Kurdjian] «ژرژ کلزی» [Georges Kelzi] و «دیکران جئوکجیان» [Dikran Geokdjian] بوده‌است. در بخش بانوان، کلوب‌های بسکتبال ارمنی اتحادیه کل فرهنگی و بدنی ارمنی و آندرانیک به‌طور سنتی به عنوان قدرتمندان در ورزش تلقی می‌گردند و هر دو کلوب چندین بار
در ورزش تلقی می‌گردند و هر دو کلوب چندین بار عنوان رسمی قهرمانان بسکتبال بانوان را به دست آورده‌اند. بانوان ارمنی لبنان، دارای حضوری مهم در تیم‌های ارمنی لبنانی هستند نظیر کاپیتان تیم ملی بسکتبال «اِما اِسکجیان» [Emma Eskedjian]. برای چندین سال یک ارمنی لبنانی به نام «هاگوپ خاچیریان» [Hagop Khachirian] به عنوان رئیس انجمن بسکتبال برای آسیای غربی [WABA] عمل نمود که هیئت حاکمه‌ای برای بسکتبال غرب آسیا شامل ایران، عراق، اردن، لبنان، سوریه و یمن است که تحت فرمان فدراسیون بین‌المللی بسکتبال و فدراسیون
تحت فرمان فدراسیون بین‌المللی بسکتبال و فدراسیون بین‌المللی بسکتبال آسیا می‌باشد. سایر ورزشها. کلوب‌های ورزشی ارمنی مذکور دارای حضوری گسترده‌ای در تعدادی از ورزش‌های دیگر در لبنان و به‌طور برجسته در تنیس روی میز و دوچرخه سواری می‌باشند. ارمنی‌ها همچنین در وزنه‌برداری، کشتی و ورزش‌های رزمی برتری دارند. پیشاهنگی. ارمنی‌ها همچنین دارای یک نظام نیرومند پیشاهنگی هستند و تعدادی از کلوب‌های ارمنی به عنوان سازمان‌های پیشاهنگی نیز عمل می‌کنند. بناهای یادبود. در بکفیا بنای لوحه و مجسمه یادبودی از نسل‌کشی ارمنی‌ها
بنای لوحه و مجسمه یادبودی از نسل‌کشی ارمنی‌ها وجود دارد که از سوی «زاون خِدِشیان» [Zaven Khedeshian] طراحی و از سوی «هوسپ خاچریان» [Hovsep Khacherian] تعمیر شده‌است. این تمثال بی زیور در نوک تپه‌ای که زمین‌های تابستانی عقب‌نشینی کرده حوزه جاثلیقی سیلیسیه (حوزه سریر مقدس کیلیکیه) قرار دارد واقع است. این تمثال، تصویر برنزی از خانمی با دستان باز به سمت آسمان است و کتیبه‌ای نیز به دو زبان ارمنی و عربی به این مضمون وجود دارد. «بنای یادبود به یاد آورنده پنجاهمین سالگرد نسل‌کشی ارمنی‌ها که با همکاری تمامی جامعه
سالگرد نسل‌کشی ارمنی‌ها که با همکاری تمامی جامعه ارمنی در لبنان برای جشن تجدید حیات ملت ارمنی و اظهار قدردانی از کشورمان لبنان در ۲۴ آوریل ۱۹۶۹ میلادی بر پا شده‌است.»
آندری نیکولایویچ توپولف (؛ ۱۰ نوامبر سال ۱۸۸۸–۲۳ دسامبر ۱۹۷۲) یک مهندس و پرسنل نظامی و پیشگام طراحی هواپیما در اتحاد جماهیر شوروی بود. او در طول زندگی حرفه‌ای خود طراحی یا نظارت بر طراحی بیش از ۱۰۰ نوع از هواپیما را برعهده داشت که برخی از آن‌ها که ۷۸ رکورد جهانی را برای وی ثبت کرده‌اند. معروف‌ترین هواپیماهایی که توپولف طراحی کرد توپولف‌های ۱۳۴ و ۱۵۴ (TU) هستند. وی با ساختن بمب‌افکن دورپرواز توپولف-۹۵ که قادر بود کره زمین را دور بزند شهرت جهانی یافت. بسیاری از کشورها ازجمله انگلستان و آمریکا، صرف نظر از
از کشورها ازجمله انگلستان و آمریکا، صرف نظر از کمونیست بودن توپولف، به او عنوان عضو افتخاری آکادمی‌های علوم خود را دادند. زندگی. آندری توپولف در دهم نوامبر سال ۱۸۸۸ در روسیه به دنیا آمد. او ششمین فرزند از هفت فرزند والدینش بود. آندری در سال ۱۹۰۸ در دو دانشگاه روسیه پذیرفته شد؛ مدرسه عالی فنی مسکو و انستیتوی مهندسان راه‌آهن. توپولف به مدرسه عالی فنی مسکو رفت و در سال ۱۹۰۹ مطالعه آیرودینامیک را زیرنظر ژوکوفسکی، از پیشگامان صنعت پرواز روسیه، آغاز کرد. در همین دوران بود که آندره یکی از اولین تونل‌های باد جهان