payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این زمین‌لرزه در عین حال بیش از ۱۰۰ قربانی از کشورهای هند و چین گرفته که در مجاورت نپال قرار دارند. مفقود شدگان. دیپلمات‌ها گفته‌اند که از سرنوشت حدود هزار شهروند اروپایی بعد از زلزله نپال اطلاعی در دست نیست. گردشگران اروپایی اغلب برای کوهپیمایی به اورست می‌روند که در آن احتمال سقوط بهمن وجود دارد. تیم‌های نجات امکان دسترسی به بسیاری از نقاط زلزله زده کوهستانی را ندارند. در کل بیش از ۱۰۰۰۰ نفر مفقود شدند که ۸۲ نفر از اتباع خارجی نیز در بین آنها هستند. خسارات مالی. وزیر اقتصاد نپال رام شاران ماهات در تاریخ
مالی. وزیر اقتصاد نپال رام شاران ماهات در تاریخ جمعه ۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۴ اظهار داشت که برای بازسازی خانه‌ها، بیمارستان‌ها، دفاتر دولتی و اماکن تاریخی که به خاطر زلزله اخیر در این کشور ویران شده‌اند، حداقل دو میلیارد دلار لازم است. پیش از این سازمان ملل متحد اعلام کرده بود که به خاطر زلزله بیش از ۱۳۰ هزار خانه ویران شده‌اند. ویرانی بناهای باستانی. زلزلهٔ نپال به ویرانی ده‌ها بنای باستانی، معبد و زیارتگاه تاریخی این کشور انجامید و ازجمله به میدان‌های دربارهای قدیمی این کشور آسیب زد. در تاریخ ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۴
قدیمی این کشور آسیب زد. در تاریخ ۱۲ اردیبهشت ۱۳۹۴ «کریستیان مانهارد»، نمایندهٔ سازمان یونسکو در نپال در مصاحبه‌ای با رادیو آلمان اعلام کرد که بازسازی این آثار قدیمی امکان‌پذیر است. وی تأکید کرد که هزینهٔ بازسازی «قطعاً چندین میلیون یورو، شاید حتی به ۱۰۰ میلیون یورو برسد.» جابجایی شهر کاتماندو و تاثیر بر قله اورست. پژوهشگران دانشگاه کمبریج اعلام کردند بر اثر این زمین لرزه شهر کاتماندو سه متر به سمت جنوب جابجا شده است. نپال اعلام کرده‌است که کوه اورست را دوباره اندازه‌گیری خواهد کرد، چون پس از زمین‌لرزه
دوباره اندازه‌گیری خواهد کرد، چون پس از زمین‌لرزه ویرانگر آوریل ۲۰۱۵ در منطقه احتمال دارد ارتفاع آن تغییر کرده باشد. مسئولان این کشور گفته‌اند در اندازه‌گیری قبلی ارتفاع کوه اورست ۸۸۴۸ متر بوده اما ممکن است به جز تغییر ارتفاع، موقعیت جغرافیایی آن هم تغییر کرده باشد.
اِستِـویا (؛ ) یک شیرین‌کننده و جایگزین شکر است که از عصارهٔ گیاه شیرین‌برگ به‌دست می‌آید. مادهٔ فعال و مؤثر استویا، «گلیکوزیدهای استویول» (بیشتر استویوساید و رِبادیوساید آ) است که حدود ۱۵۰ تا ۳۰۰ برابر شیرین‌تر از قند معمولی، مقاوم‌به‌حرارت، مقاوم به تغییرات پی‌اچ و غیرقابل تخمیر است. طعم استویا، شروعی آهسته اما دوامی درازمدت‌تر از قند دارد و برخی از مواد استحصال‌شده از آن کمی تلخ و در غلظت‌های بالا، پس‌مزه‌ای شبیه به شیرین‌بیان دارند. یکی از مسائلی که در استفاده از گیاه استویا در رژیم غذایی مورد توجه است،
از گیاه استویا در رژیم غذایی مورد توجه است، طعم تلخ همراه با شیرینی آن است. در کشورهای مختلف، وضعیت قانونی این مادهٔ شیمیایی، جهت استفاده به‌عنوان یک مادهٔ افزودنی غذایی یا مکمل غذایی متفاوت است. در ایالات متحده آمریکا، عصارهٔ گلیکوزید استویا در رده‌بندیِ افزودنی‌های مجاز (در مجموع بی‌خطر یا GRAS) قرار دارد و اجازۀ استفاده در محصولات خوراکی را دارد؛ اما برگِ استویا و عصارهٔ فراوری‌نشدهٔ آن، افزودنی مجاز نیست و توسط سازمان غذا و داروی آمریکا برای مصارف خوراکی تأیید نشده‌است. اتحادیه اروپا، استویا را در سال
تأیید نشده‌است. اتحادیه اروپا، استویا را در سال ۲۰۱۱ میلادی پذیرفت و در ژاپن، این ماده سال‌هاست که به‌عنوان شیرین‌کننده مورد استفاده بوده‌است. تاریخچه. کشف. گیاه استویا بومی آمریکای جنوبی است، مردم این منطقه از بیش از ۱۵۰۰ سال قبل، گیاه شیرین‌برگ را مورد استفاده قرار داده‌اند و آنرا «کا-هئه» (به معنای سبزی شیرین) می‌نامیدند. برگ‌های این گیاه را پرتغالی‌ها و برزیلی‌ها، به‌طور سنتی از صدها سال پیش برای شیرین کردن، چای‌ها و معجون‌های درمانی محلی و همچنین به‌عنوان یکی از «تنقلات شیرین» مصرف می‌کردند. سرده این
یکی از «تنقلات شیرین» مصرف می‌کردند. سرده این گیاه را به افتخار پزشک و گیاه‌شناس اسپانیایی «پدرو خائیمه استه‌وه» (که در کشورهای انگلیسی‌زبان او را با نامِ «پتروس جاکوبوس استه‌ووس» می‌شناسند) و استاد رشتهٔ گیاه‌شناسی در «دانشگاه والنسیا» بود، نامگذاری کرده‌اند. در سال ۱۸۹۹ میلادی، گیاه‌شناس سوئیسی «مویسس سانتیاگو برتونی» که مشغول انجامِ پژوهش در کشور پاراگوئه بود، این گیاه و طعم شیرین آنرا برای نخستین بار با جزئیات کامل شرح داد. تا مدت‌ها، بررسی‌های محدود و ناچیزی بر روی این گیاه انجام شده بود تا آنکه در
و ناچیزی بر روی این گیاه انجام شده بود تا آنکه در سال ۱۹۳۱ میلادی، دو شیمی‌دان فرانسوی، گلیکوزیدهایی را که مسئول طعمِ شیرینِ این گیاه هستند، از آن استخراج کردند. نظارت و مقررات اولیه. در خلالِ دههٔ ۹۰ میلادی، سازمان غذا و داروی آمریکا دو درخواست جهت ثبت این ماده به عنوانِ یک، افزودنی مجاز دریافت کرد، اما با «جزئیاتی که در درخواست‌نامه آمده و نتیجه‌گیری‌هایی که شده‌است» مخالفت کرد و از پذیرش آن سر باز زد. در سال ۲۰۱۵ میلادی، هنوز سازمان غذا و داروی آمریکا استویا را یک «مادهٔ مجاز افزودنی غذایی» نمی‌دانست و
را یک «مادهٔ مجاز افزودنی غذایی» نمی‌دانست و اعلام نمود که «این ماده در ایالات متحده یک افزودنی مجاز نیست، چرا که اطلاعات سم‌شناسی مربوط به آن کامل نیست». مصرف استویا برای سال‌یان متمادی ممنوع بود تا آنکه «لایحهٔ آموزش و سلامت مکمل‌های غذایی ۱۹۹۴» به تصویب رسید و سازمان غذا و داروی آمریکا آنرا به عنوان یک «مکمل غذایی» (و نه یک افزودنی مجاز) پذیرفت. در دسامبر ۲۰۰۸ میلادی، سازمان غذا و دارو، یک موافقت‌نامهٔ مشروط از نوع «no objection» برای مجاز شدنِ مادهٔ «تروویا» (محصول مشترک کارگیل و شرکت کوکاکولا) و مادهٔ
(محصول مشترک کارگیل و شرکت کوکاکولا) و مادهٔ «پیور ویا» (محصول مشترک شرکت پپسی و شرکت «ارث سوئیتنر» از زیرمجموعه‌های «مری‌سانت») صادر کرد که هر دو از مادهٔ ربادیوساید آ (از مشتقات گیاه شیرین‌برگ) استفاده می‌کردند. با این حال سازمان غذا و دارو اعلام کرد که این مواد، «استویا» نیستند، بلکه محصولات به‌شدت تلخیص‌شده محسوب می‌شوند. از سال ۲۰۱۷ میلادی، گلیکوزیدهای کاملاً خالصِ استویا در آمریکا، جهت استفاده در مواد غذایی، بی‌خطر و قابل‌قبول هستند. در ژوئن ۲۰۱۶ میلادی، اداره گمرک و حفاظت مرزی ایالات متحده آمریکا،
اداره گمرک و حفاظت مرزی ایالات متحده آمریکا، دستور ضبط و ممنوعیت ورود محصولات استویای وارداتی از چین را صادر کرد، چرا که گزارش‌هایی در دست بود که نشان می‌داد این مواد توسط کار اجباری در زندان تولید می‌شوند. نتایج پژوهش‌های اولیه، کمیسیون اروپا را واداشت تا مصرف استویا در مواد غذایی را در اتحادیه اروپا ممنوع اعلام کند و بدین ترتیب، پژوهش‌های بعدی نیز منتفی شد. در سال ۲۰۰۶ میلادی، نتایج پژوهش‌های انجام‌شده که توسط سازمان جهانی بهداشت منتشر شد، هیچگونه عوارض جانبی برای این ماده را نشان نداد. مصارف تجاری. در
جانبی برای این ماده را نشان نداد. مصارف تجاری. در اوایل دههٔ ۷۰ میلادی، مصرف شیرین‌کننده‌هایی چون سیکلامات سدیم و ساخارین اندک‌اندک کاهش یافته و از محصولات کوکا کولا جمع‌آوری شد. سپس مصرف استویا به‌عنوان یک جایگزین در ژاپن آغاز گشت و محلول آبی عصاره برگ‌های شیرین‌برگ که از آن، استویوساید خالص‌شده استحصال می‌شد، به‌عنوان شیرین‌کننده بکار گرفته شد. نخستین شیرین‌کنندهٔ تجاری استویا در ژاپن، توسط «شرکت موریتا کاگاکو کوگ‌یو» در سال ۱۹۷۱ عرضه شد. ژاپنی سال‌هاست که از استویا در فراورده‌های غذایی، نوشیدنی‌های
که از استویا در فراورده‌های غذایی، نوشیدنی‌های غیرالکلی و مصارف روزمره استفاده می‌کنند. در سال ۲۰۰۶ میلادی، این کشور، بیش از هر کشور دیگری در جهان استویا مصرف می‌کرد و استویا تا ۴۰٪ از بازار شیرین‌کننده‌ها را به‌خود اختصاص داده بود. در میانهٔ دههٔ ۸۰ میلادی، استویا، در صنایع غذاهای طبیعی و سالم آمریکا، به‌عنوان یک شیرین‌کنندهٔ طبیعی و غیرانرژی‌زا، برای چای و معجون‌های کاهش وزن، متداول و محبوب شد. سازندگان شیرین‌کنندهٔ مصنوعیِ «ناتورا سوئیت» از مسئولان سازمان غذا و دارو خواستند تا شیرین‌برگ را بررسی و
سازمان غذا و دارو خواستند تا شیرین‌برگ را بررسی و آزمایش کنند. در سال ۲۰۰۷ میلادی، شرکت کوکاکولا اعلام کرد که قصد دارد تا برای پذیرش شیرین‌کنندهٔ خود «رابیانا» (ربادیوساید آ تغلیظ‌شده) به‌عنوان یک افزودنی غذایی در آمریکا از سال ۲۰۰۹ و همچنین بازاریابی آن در ۱۲ کشور جهان جهت استفاده در فراورده‌های غذایی، اقدام کند. در ماه مه ۲۰۰۸ میلادی، کارگیل و شرکت کوکاکولا اعلام کردند که مادهٔ «تروویا» (یک شیرین‌کنندهٔ تجاری استویا که حاوی اریتریتول است) و «رِبیانا» در بازار، در دسترس مصرف‌کنندگان خواهد بود و سازمان غذا
در دسترس مصرف‌کنندگان خواهد بود و سازمان غذا و دارو نیز در دسامبر ۲۰۰۸ اجازهٔ مصرف آنرا به عنوان افزودنی غذایی صادر کرد. کوکاکولا اعلام کرد که قصد دارد تا نوشیدنی‌های شیرین‌شده با استویا را از اواخر دسامبر ۲۰۰۸ روانه بازار کند. از سال ۲۰۱۳ میلادی به بعد، کوکاکولا لایف که حاوی استویاست، در چندین کشور جهان به بازار عرضه شده‌است. کمی بعد نیز، شرکت پپسی و «پیور سرکِـل»، شیرین‌کنندهٔ استویای خود را با نام «پیور ویا» به بازار معرفی و عرضه کردند، اما توزیع نوشیدنی خود را بر پایهٔ ربادیوساید آ، تا دریافتِ تأییدیه
خود را بر پایهٔ ربادیوساید آ، تا دریافتِ تأییدیه رسمی سازمان غذا و دارو، به تعویق انداختند. از زمان پذیرش این مواد توسط سازمان غذا و دارو، شرکت کوکاکولا و شرکت پپسی، محصولات گوناگونی را که دارای این شیرین‌کننده هستند، به بازار عرضه کرده‌اند. تا سال ۲۰۰۶ میلادی، چین بزرگترین صادرکنندهٔ محصولات استویوساید بوده‌است. عصاره‌های صنعتی. مادهٔ ربادیوساید آ کمترین میزانِ تلخی را در میان گلیکوزیدهای استویول در شیرین‌برگ داراست. برای تولید تجاری ربادیوساید آ، برگ‌های شیرین‌برگ را خشک کرده و طی فرایندی، آب‌گیری
شیرین‌برگ را خشک کرده و طی فرایندی، آب‌گیری می‌کنند. این عصارهٔ خام در حدود ۵۰٪ «ربادیوساید آ» دارد. سایر گلیکوزیدها با استفاده از روش‌های بلوری شدن جداسازی می‌شوند که در آن، از اتانول و متانول به‌عنوان حلال استفاده می‌شود. عصاره‌ها و مشتقات استویا، با روش‌های صنعتی گوناگون تولید شده و با نام‌های تجاری مختلف، روانهٔ بازار می‌شود. مکانیسم اثر. گلیکوزیدها، مولکول‌هایی هستند که دارای گلوکز بوده و به مواد غیرِ قندی دیگری موسوم به «آگلیکون‌ها» متصل شده‌اند. آزمایش‌های اولیه نشان داد که گیرنده‌های مزه در زبان با
اولیه نشان داد که گیرنده‌های مزه در زبان با گلیکوزیدها تحریک شده و حس «شیرینی» آن و همچنین پس‌مزهٔ تلخ بعدی را با تحریک مستقیم گیرنده‌های شیرینی و تلخی منتقل می‌کنند. بر پایهٔ پژوهش‌های بنیادی، استه‌ویول و گلیکوزیدهای آن با نوعی کانال‌های پروتئینی یونی به نام TRPM5، واکنش نشان داده که سیگنال‌های عصبی را از گیرنده‌های شیرینی و تلخی آغاز کرده و طعم شیرینی و تلخی و مزه‌های اومامی را تقویت می‌کند. اثرات هم‌افزایی گلیکوزیدها بر روی گیرنده‌های شیرینی و TRPM5، توضیحی برای درکِ طعمِ شیرینِ این ماده است. برخی
توضیحی برای درکِ طعمِ شیرینِ این ماده است. برخی گلیکوزیدهای استویول (ربادیوساید آ) شیرین‌تر از بقیهٔ (استویوساید) احساس می‌شوند. استویول در طول دستگاه گوارش هضم نمی‌شود و پس از جذب در خون، توسط کبد تجزیه شده و به «گلوکورونید استویول» مبدل می‌شود و به داخلِ ادرار ترشح می‌شود. سلامت و ایمنی. یک بررسی پژوهشی نشان داد که استویا می‌تواند جایگزینی برای قند در بیماران مبتلا به دیابت، بیماری های قلبی، کودکان و افرادی که مایل به کاهش کالری دریافتی خود هستند، باشد. در سال‌های بعد نیز در مطالعات و تحقیقات متعدد،
در سال‌های بعد نیز در مطالعات و تحقیقات متعدد، اثرات مصرف گیاه استویا بر سلامتی انسان مورد بررسی قرار گرفت. اگرچه استویول و ربادیوساید آ هر دو، در آزمون‌های آزمایشگاهی، خواص جهش‌زایی از خود نشان داده‌اند؛ اما چنین خواصی، با دوزها و روش‌های مصرفی مورد استفادهٔ در انسان، به اثبات نرسیده‌است. دو بررسی پژوهشی در سال ۲۰۱۰ میلادی نشان داد که مصرف شیرین‌برگ و عصاره‌اش در زمینهٔ سلامت انسان، نگران‌کننده نیست. مصرف استویا ممکن است در برخی افراد آلرژی ایجاد کند اما مشکل جدی برای سلامتی انسان در اثر مصرف استویا گزارش
جدی برای سلامتی انسان در اثر مصرف استویا گزارش نشده است. «کمیتهٔ مشترک متخصصان مواد افزودنی» در سازمان جهانی بهداشت، بر پایهٔ مطالعات درازمدت، مصرف روزانهٔ استویول را تا حداکثر ۴ میلی‌گرم در هر کیلوگرم وزن بدن، پذیرفته‌است. در سال ۲۰۱۰ میلادی، «ادارهٔ ایمنی مواد غذایی اروپا» نیز مصرف روزانهٔ استویول را، ۴ میلی‌گرم در هر کیلوگرم وزن بدن و به صورت «گلوسید استویول» تعیین کرد. با این حال، مرکز سرطان مموریال اسلون–کترینگ هشدار داده‌است که مصرف مقادیر زیاد استویول ممکن است خواص ضعیف جهش‌زایی داشته باشد. از طرفی،
ممکن است خواص ضعیف جهش‌زایی داشته باشد. از طرفی، یک بررسی پژوهشی که به سفارشِ «مرکز علوم در خدمت منافع عامه» (CSPI) انجام شد، نشان داد که هیچ‌گونه مدرک چاپ‌شده دالِ بر سرطان‌زاییِ ربادیوساید آ وجود ندارد. کشت شکر برگ در ایران. تحقیقات در زمینه تکثیر گیاه شیرین‌برگ از طریق کشت بافت از اواخر سال ۱۳۸۳ در گروه باغبانی دانشگاه گیلان آغاز شد و پس از یک و نیم سال پروتکل آن تهیه گردید و نتایج آن در پنجمین «کنگره علوم باغبانی ایران» که در شهریور ماه ۱۳۸۶ در دانشگاه شیراز برگزار شده بود، منتشر شد. در ادامهٔ
دانشگاه شیراز برگزار شده بود، منتشر شد. در ادامهٔ فعالیت‌های پژوهشی انجام‌شده بر این گیاه در دانشگاه گیلان، از بهار سال ۱۳۸۵، گیاهچه‌های واریته‌های مختلف گیاه استویا از نمونه‌های آزمایشگاهی به زمین منتقل و سازگاری رشد آنها در شمال کشور مورد بررسی قرار گرفت. شایان ذکر است از سال ۱۳۸۷ تولید تجاری این گیاه آغاز شده و هم‌اکنون، برگِ خشک آن عرضه می‌شود. اما با وجود تولید گیاه استویا در داخل کشور و امکان تولید انبوه آن به روشهایی مانند کشت بافت و ریزازدیادی، متأسّفانه استخراج و خالص سازی استویوساید و ربادیوساید
استخراج و خالص سازی استویوساید و ربادیوساید آ از استویا در ایران به صورت تجاری انجام نمی‌شود. و در حال حاضر، کارخانه ها، کارگاه های تولید شیرینی و شکلات و ... که در کشورمان از استویوساید و ربادیوساید آ استفاده می کنند، پودر خالص‌شده آن را از کشورهای خارجی خریداری می‌کنند. با توجه به خواص و اهمیت استفاده از قندهای حاصل از استویا در سبد غذایی خانوار، بهتر است هر چه زودتر برای بومی سازی استخراج و تخلیص قندهای این گیاه پر خاصیت اقدام گردد.
سینمای عربستان یا سینمای سعودی صنعت کوچکی است که تنها به تولید چند فیلم مستند در هر سال می‌پردازد. به جز یک سالن سینمای آی‌مکس در شهر خبر، سالن سینمای دیگری در کشور عربستان وجود ندارد. بسیاری از مردم عربستان فیلم‌ها را از طریق تلویزیون ماهواره‌ای و دی‌وی‌دی تماشا می‌کنند. فیلم سینمایی «"کیف الحال؟"» محصول سال ۲۰۰۶ میلادی، نخستین فیلم ساخت عربستان است؛ گرچه در امارات متحده عربی فیلمبرداری شده و نقش اصلی زن را یک اُردنی بازی کرد. در سال ۲۰۱۲ فیلمی به نام "وجده" به نویسندگی و کارگردانی حیفا المنصور‎ سینماگر زن
به نویسندگی و کارگردانی حیفا المنصور‎ سینماگر زن اهل عربستان سعودی ساخته شد که تمامی عوامل آن عربستانی بودند و فیلم، در عربستان فیلمبرداری شده بود. فیلم مذکور در دوره اسکار ۸۶ به عنوان نماینده عربستان معرفی شد اما به نامزدی نهایی نرسید. همچنین در بفتای ۲۰۱۴ در بخش بهترین فیلم خارجی زبان نامزد شد. "وجده" در جشنواره‌های معتبر بین‌المللی نمایش داده شد و چندین جایزه نیز کسب کرد. اما کارگردانش به مرگ تهدید شده بود.
والیبال قهرمانی مردان آسیا ۲۰۰۵ سیزدهمین دوره از قهرمانی آسیا می‌باشد که از ۲۰ تا ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۵ در سوپان بوری، تایلند برگزار گردید. ترکیب‌بندی گروه‌ها. تیم‌ها با توجه به نتایج و رتبه‌های به دست آمده در والیبال قهرمانی آسیا ۲۰۰۳ سید بندی شدند. "* قزاقستان کناره‌گیری کرد، ویتنام از گروه C به گروه B منتقل شد. جدول نهایی. فهرست تیم نوبوهارو سایتو، مارکوس سوگیاما، کنجی اونو، کازوما کیشیموتو، تایجی یاماموتو، ماسایی اوگینو، کوتا یامامورا، کیوهای شیباتا، کاتسوتوشی سوماگاری، تاکشی کیتاجیما، یو کوشیکاوا، کوسوک
سوماگاری، تاکشی کیتاجیما، یو کوشیکاوا، کوسوک توموناگا سرمربی: تاتسویا یوتا
هاکان فیدان (؛ زادهٔ ۱۷ ژوئیه ۱۹۶۸) یک سیاستمدار، نظامی و مدرس اهل ترکیه است. وی از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۳ رئیس سازمان اطلاعات و امنیت ملی ترکیه (میت) بود. اکنون وی متصدی مقام وزارت امور خارجهٔ ترکیه می‌باشد.او به عنوان یکی از گزینه های احتمالی در انتخابات ریاست جمهوری بعدی ترکیه شناخته میشود. فیدان در سال ۲۰۰۲ به عنوان مشاور رئیس‌جمهور ترکیه به کار خود پایان داد و به عضو شورای عالی امنیت ملی منصوب شد. پس از آن، در سال ۲۰۱۰ به عضو هیئت مدیره میت منصوب شد و در سال ۲۰۱۵ به عنوان رئیس میت منصوب شد. فیدان با تجربه‌ای
به عنوان رئیس میت منصوب شد. فیدان با تجربه‌ای بسیار قابل توجّه در حوزهٔ نظامی، اطلاعاتی، جاسوسی، نظامی-اداری، خارجی، آموزشی-پژوهشی و … بودهٔ است. همچنین فیدان نقش بسیار مهمی در مذاکرات صلح بین دولت ترکیه و حزب کارگران کردستان (PKK) در سال ۲۰۱۳ داشت. زندگی شخصی. هاکان فیدان سال ۱۹۶۸ میلادی در آنکارا، پایتخت ترکیه و در خانواده‌ای به دنیا آمد که اعضای آن عمدتاً کارمندان دولت بودند. او کرد از عشیرت حسنان است. بعد از گذراندن دوره آموزشی در دانشکده افسری، در سال ۱۹۸۶ به نیروهای مسلح ترکیه پیوست و تا سال ۲۰۱۱ به
۱۹۸۶ به نیروهای مسلح ترکیه پیوست و تا سال ۲۰۱۱ به عنوان افسر وظیفه خدمت کرد. او هم‌زمان با گذراندن دوره ماموریتش در اداره نیروهای واکنش سریع ناتو در آلمان، از پردیس جهانی دانشگاه مریلند مدرک کارشناسی علوم اداری و سیاسی دریافت کرد. فیدان سال ۲۰۰۱ از خدمت نظامی کناره‌گیری کرد تا روی تحصیلات و آموزش آکادمیک تمرکز کند و توانست از دانشگاه بیلکنت ترکیه در رشته روابط بین‌الملل مدرک کارشناسی ارشد و بعد از آن دکترا بگیرد. عنوان پایان‌نامه کارشناسی ارشد او «اطلاعات و سیاست خارجی:مقایسه‌ای میان سیستم‌های اطلاعاتی
و سیاست خارجی:مقایسه‌ای میان سیستم‌های اطلاعاتی بریتانیا، آمریکا و ترکیه» بود. فیدان تز دکترای خود را هم با عنوان «دیپلماسی در عصر اطلاعات:استفاده از فناوری اطلاعات در راستی‌آزمایی» ارائه کرد. هاکان فیدان بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ به عنوان مشاور سیاسی و اقتصادی در سفارت استرالیا در آنکارا مشغول به کار بود. سال ۲۰۰۳ به ریاست سازمان توسعه و همکاری ترکیه رسید؛ جایی که با عبدالله گل وزیر خارجه وقت که بعدها رئیس‌جمهور شد همکاری نزدیکی داشت. سال ۲۰۰۷ در دوره نخست‌وزیری اردوغان، او به معاونت سیاست خارجی و امنیت
اردوغان، او به معاونت سیاست خارجی و امنیت بین‌المللی منصوب شد. یک سال بعد عضو شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی شد و هم‌زمان تلاش می‌کرد موقعیت خود را در ساختار دولتی ترکیه تحکیم کند. آوریل سال ۲۰۰۹ به معاونت سازمان اطلاعات ملی ترکیه (میت) منصوب شد و یک سال بعد در سن ۴۲ سالگی به عنوان جوان‌ترین مدیر این سازمان کار خود را آغاز کرد. هاکان فیدان ازدواج کرده و سه فرزند دارد. مشاغل. فیدان مسئولیت‌های گوناگونی از جمله معاون سیاست خارجی و امنیت دستگاه نخست‌وزیری، عضو هیئت مدیره آژانس بین‌المللی انرژی اتمی،
عضو هیئت مدیره آژانس بین‌المللی انرژی اتمی، نماینده ویژه نخست‌وزیر، معاون رئیس دستگاه اطلاعات، و نماینده ویژه رئیس‌جمهور را بر عهده داشت و به مدت ۱۳ سال نیز رئیس دستگاه اطلاعات ترکیه (میت) بوده‌است.
آزار مسلمانان عثمانی در سده‌های ۱۸ و ۱۹ میلادی شامل کشتار و آزار مسلمانان بالکان (آلبانیایی‌ها، بوسنیایی‌ها، صرب‌ها، مسلمانان یونانی، پوماک‌ها، چرکس‌ها و دیگران) به ویژه توسط روس‌ها و غیرمسلمانان واقع در بالکان و بیشتر به هنگام و پس از جنگ جهانی اول و در میانه فروپاشی عثمانی بود. در سده نوزدهم میلادی در بالکان همزمان با افول قدرت عثمانی، ملی‌گرایی اوج گرفت که بنیانگذاری یونان، صربستان، بلغارستان و رومانی مستقل در پی آن بود. در همان زمان امپراتوری روسیه مناطقی از قفقاز و دریای سیاه را به تصرف خود درآورده
از قفقاز و دریای سیاه را به تصرف خود درآورده بود. این رخدادها باعث آواره شدن مسلمانان بسیاری از این مناطق شد. آزار مسلمانان در طول جنگ جهانی اول نیز با هجوم نیروهای روس در شرق و در زمان جنگ استقلال ترکیه در غرب، شرق و جنوب آناتولی توسط یونانی‌ها و ارمنی‌ها ادامه یافت. در پی جنگ یونان و ترکیه با رخداد یک جابه‌جایی جمعیت میان این دو کشور، بیشتر مسلمانان یونانی این کشور را ترک کردند. در این دوران مهاجران مسلمان از اقصی نقاط کشور در ترکیه ساکن شدند.
کارول اَن سوزی (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۲۰۱۴ میلادی فعالیت می‌کرد.
سایه‌بان یک روکش ثانوی است که به قسمت خارجی دیواره‌های یک ساختمان متصل می‌شود. سایه‌بان معمولاً از کرباس تشکیل شده‌است که با فیبر اکریلیک، رشتهٔ پلی‌استر یا پنبه بافته شده‌است و همچنین می‌تواند از لایه ای از وینیل (vinyl) که بر روی الیاف پلی‌استر قرار گرفته‌است و روی سازه ای سبک از آلومینیوم، آهن، فولاد و احتمالاً چوب و مواد شفاف (که برای پوشش سلول‌های خورشیدی در تابستان استفاده می‌شود ولی در زمستان باید اجازه دهد که نور تا حد ممکن از آن عبور کند) کشیده می‌شود ساخته شده باشد. این ساختار با خرپا، سازه‌های
ساخته شده باشد. این ساختار با خرپا، سازه‌های فضاکار یا با چهارچوب پیکربندی می‌شود. سایه‌بان همچنین با استفاده از زیرسازه‌های آلومینیومی و روکش آلومینیومی ساخته می‌شوند. این سایه‌بان‌های آلومینیومی وقتی استفاده می‌شوند که از سایه‌بان‌های پارچه ای نمی‌توان استفاده کرد مثلاً در جایی که بار سنگینی از جانب باد یا برف بر سایه‌بان تحمیل می‌شود. مکان سایه‌بان در ساختمان ممکن است بالای پنجره، درب، یا بالای پیاده‌رو باشد. با اضافه کردن ستون، سایه‌بان تبدیل به کانوپی می‌شود که می‌تواند از فضای ساختمان فراتر رود مثلاً
که می‌تواند از فضای ساختمان فراتر رود مثلاً در ورودی یک هتل. رستوران‌ها معمولاً سایه‌بان را به قدری پهن انتخاب می‌کنند که قسمت قابل ملاحظه ای از فضای بیرون را بپوشاند تا مشتریان قادر باشند در فضای بیرونی شام بخورند، دور هم جمع شوند یا مهمانی بگیرند. در ساختمان‌های تجاری، معمولاً اطلاعاتی روی سایه‌بان نقاشی می‌شود. اطلاعاتی از قبیل نام، نوع تجارت، و آدرس و در نتیجه مانند یک بیلبورد عمل می‌کند و همچنین سایه ایجاد می‌کند و از بادهای شدید جلوگیری می‌کند و حفاظی در مقابل باران و برف است. در مناطقی که هوای
حفاظی در مقابل باران و برف است. در مناطقی که هوای زمستانی دارند، بیشتر سایه‌بان‌ها در انتهای تابستان نیازی نیست که پایین آورده شوند، بلکه به همان صورت در کنار ساختمان آن‌ها را جمع می‌کنند و در طول زمستان به همین صورت باقی می‌مانند و برای چنین شرایطی طراحی و ساخته شده‌اند. تاریخچه. دنیای باستان. سایه‌بان برای اولین بار در تمدن مصر باستان و سوریه استفاده شد. اولین بار از سایه‌بان با نام «حصیرهای بافته» یاد می‌کردند و برای مغازه‌ها و خانه‌ها از آن استفاده می‌کردند. یک شاعر رومی به نام لوکرتیوس در سال ۵۰ قبل
یک شاعر رومی به نام لوکرتیوس در سال ۵۰ قبل از میلاد چنین سرود: «سایه‌بان کتان، کشیده، بر فراز تماشاخانه‌ای قدرتمند، گاهی به جلو می‌خرامد، غرشی شکافنده، وقتی بر سر آن کوفته شود، بین پایه‌ها و بین ستون ها». یکی از سایه‌بان‌های مهم در جهان باستان بود که یک سازهٔ بزرگ بود که سایهٔ وسیعی ایجاد می‌کرد و قابلیت جمع شدن هم داشت و در بالای قسمت‌هایی که به منظور نشستن تعبیه شده بود قرار داشت (در کولوسئوم روم). این سیستم که از پارچه‌های کتان با قابلیت ایجاد سایه، چهارچوب‌های الواری، بندگاه‌ها و ریسمان‌های آهنی ساخته
الواری، بندگاه‌ها و ریسمان‌های آهنی ساخته شده بود به راحتی می‌توانست روی یک سوم میدان مسابقه و محل‌های استقرار سایه ایجاد کند. یک سوم دیگر توسط دیوارهای بلندی که در اطراف آن قرارداشت، سایه افکنی می‌شد و در نتیجه بیشتر محل‌های نشستن، در بعد از ظهر سایه داشتند. اعتقاد بر این است که از ملوانانی که در ساخت بادبان و بادبان‌بندی مهارت داشتند استفاده شده بودند تا ولاریوم را ساخته، نگهداری کنند و عملیات مربوط به آن را انجام دهند. اوایل قرن نوزدهم. سایه‌بان‌ها در نیمه اول قرن نوزدهم متداول شده بودند. در آن زمان
نیمه اول قرن نوزدهم متداول شده بودند. در آن زمان مردم این سایه‌بان‌ها را از تیرهایی از الوار و چدن که در کنار پیاده‌روها قرار داشت می‌ساختند و با میله ای که در جلو آن‌ها قرار داشت، آن‌ها را به هم متصل می‌کردند. برای ایجاد تکیه گاه در تأسیسات بزرگ‌تر، های زاویه‌دار، میله‌های جلویی را به سر در ساختمان متصل می‌کرد. انتهای بالایی کرباس با میخ، سوراخ‌بان و قلاب یا با بند کردن کرباس به یک میله در بالای آن که به سردر ساختمان پیچ شده بود به آن (به سردر ساختمان) متصل می‌شد. انتهای دیگر کرباس (انتهای جلویی) تزیین
می‌شد. انتهای دیگر کرباس (انتهای جلویی) تزیین شده بود یا به میلهٔ جلویی، بند شده بود و لبه‌هایش معمولاً آویزان بود و به صورت والان درآمده بود. در نمونه‌هایی از تزیینات، ستون‌های فلزی با ریزه کاری‌های فراوان تزیین شده بودند و بالای آن نیز با انتهای نیزه، توپ یا وسایل دیگر تزیین شده بود. در روزهای ابری یا مواقعی که باران نمی‌بارید، این پوشش، لوله شده و جمع می‌شد و در کنار سردر ساختمان قرار می‌گرفت. در ماه‌های زمستانی، روش نگهداری به این صورت بود که می‌بایست سایه‌بان‌ها را جدا کرده و انبار می‌کردند. عکس‌هایی
را جدا کرده و انبار می‌کردند. عکس‌هایی که از اوایط قرن ۱۹ موجود است چهارچوب عریان این ساختمان را نشان می‌دهد و از روی آن می‌توان حدس زد که این پوشش فقط در مواقع ضروری باز می‌شد. کرباس پنبه‌ای متداول‌ترین پارچه برای سایه‌بان بود؛ پارچه ای پنبه ای که قرن‌ها برای ساخت بادبان و خیمه از آن استفاده می‌کردند. در سال‌های پس از جنگ داخلی، استفاده از سایه‌بان، همه‌گیر شده بود. لوله‌کشی‌های آهنی که با چهارچوب‌های سایه‌بان مطابقت داشت، در نتیجهٔ تأسیس بنگاه‌های صنعتی در اواسط قرن نوزدهم، به‌طور وسیعی در دسترس قرار
در اواسط قرن نوزدهم، به‌طور وسیعی در دسترس قرار گرفت و ارزان شد و تبدیل به ماده ای متداول برای سایه‌بان شد و به راحتی می‌توانستند آن را شکل دهند و به هم پیچ کنند تا شکل‌ها و اندازه‌های مختلفی از آن تولید کنند. در همان زمان با پیدایش کشتی بخاری، سازندگان آسیاب‌ها و بادبان‌های کرباسی مجبور شدند که به دنبال بازارهای جدیدی بروند. صنعت سایه‌بان توسعه یافت و مجموعه ای از پارچه و چهارچوب‌هایی را تولید می‌کرد که برای فروشگاه‌ها و پنجره‌ها مناسب بود. اواخر قرن نوزدهم. در نیمه دوم قرن نوزدهم، سایه‌بان‌هایی که با
در نیمه دوم قرن نوزدهم، سایه‌بان‌هایی که با ماشین‌های صنعتی ساخته شده بود محبوبیت فراوانی یافت. سایه‌بان‌هایی که قبلاً ساخته می‌شد، دارای چهارچوب ثابتی بود و برای جمع کردن آن می‌بایست پارچهٔ آن را با دست لوله می‌کردند و تا نزدیک تیرشیب می‌رساندند. سیستم‌هایی که برای حل این مشکل برای فروشگاه‌ها و پنجره‌ها در نظر گرفته شد، دارای یک بازو بود که در جایی که به سردر ساختمان متصل می‌شد، دارای مفصل بود. برای گستراندن سایه‌بان، بازو را پایین می‌آوردند و برای این که آن را جمع کنند، بازو را با استفاده از طناب و قرقره
را جمع کنند، بازو را با استفاده از طناب و قرقره بالا می‌بردند. چون کرباس به چهارچوب، متصل می‌ماند، سایه‌بان‌هایی که قابلیت جمع شدن داشتند، روش بهتری برای سایه انداختن فراهم می‌کردند (مغازه داران و مالکان می‌توانستند مقدار سایهٔ حاصل از سایه‌بان را با توجه به وضع هوا تنظیم کنند). وقتی خورشید از پشت ابر بیرون می‌آمد، می‌توانستند به راحتی سایه‌بان را بگسترانند. اگر ناگهان بادهای شدیدی می‌وزید، مالکان می‌توانستند سایه‌بان را در کنار دیوارهای ساختمان جمع کنند که در این حالت، سایه‌بان در معرض باد قرار نداشت.
که در این حالت، سایه‌بان در معرض باد قرار نداشت. سایه‌بان‌های اولیه دارای معایبی هم بودند: وقتی جمع می‌شدند، پارچه‌های آنها، نزدیک دیوار در کنار هم قرار می‌گرفت. این کار باعث می‌شد که قسمتی از پارچه‌ها در معرض هوا قرار گیرند و در نتیجهٔ رطوبت هوا، به تدریج فرسوده و خراب شوند. اگر سایه‌بان طراحی مناسبی نداشت یا در محل مناسبی قرار نمی‌گرفت، می‌توانست جلوی قسمتی از پنجره یا درب را بگیرد و حتی سایه‌بان‌هایی که به‌طور نیمه‌کاره لوله شده بودند می‌توانستند منظره ای ناهنجار ایجاد کنند. مواد و طراحی‌های جدید، تمام