payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در کراینا یاد شده‌است. زمینه‌های جنگ. در آن زمان اکثریت مردم کروات جدایی دولت کرواسی از جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی را خواستار بودند؛ در حالی‌که اکثریت مردم محلی صرب که در خاک کرواسی زندگی می‌کردند، با آن مخالف بودند. صرب‌ها وجود یک دولت صرب جدید را در داخل جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی و مشترک با آن می‌خواستند که بخشی از خاک بوسنی و هرزگوین با اقوام آن و کرواسی هم بخشی از آن می‌شد. صرب‌ها تلاش می‌کردند تا مناطق بیشتری از کرواسی را تصرف کنند. استقلال در ۱۹۹۱. کرواسی در ۲۵ ژوئن ۱۹۹۱ اعلام استقلال
در ۱۹۹۱. کرواسی در ۲۵ ژوئن ۱۹۹۱ اعلام استقلال کرد ولی در عین حال موافقت کرد که با توافق بریونی این استقلال را به تعویق بیندازد. در ۸ اکتبر همان سال تمام روابط باقی‌مانده خود را با یوگسلاوی قطع کرد. عملیات تهاجمی کرواسی. ارتش مردمی یوگسلاو ابتدا سعی کرد تا با اشغال تمام کرواسی، آن را در جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی نگه‌دارد. پس از شکست این کار، نیروهای صرب جمهوری صرب کراینا را در داخل خاک کرواسی تأسیس کردند. در آن زمان جمهوری صرب کراینا بیش از یک‌چهارم خاک کرواسی را در اختیار داشت. در سال ۱۹۹۵، کرواسی
خاک کرواسی را در اختیار داشت. در سال ۱۹۹۵، کرواسی دو عملیات تهاجمی بزرگ را با نام‌های عملیات فلش و عملیات طوفان انجام داد و نیروهای کروات کنترل بخش‌های وسیعی از جمهوری صرب کراینا را بدست گرفتند که در نهایت منجر به پایان این جنگ شد. این جنگ در ۱۲ نوامبر ۱۹۹۵پس از ۴ سال، ۷ ماه، ۱ هفته و ۵ روز پایان یافت.
دزنتسانو دل گاردا (به ایتالیایی: Desenzano del Garda) یک کومونه در ایتالیا است که در استان برشا واقع شده‌است. خصوصیات. دزنتسانو دل گاردا ۶۰٫۱۰ کیلومترمربع مساحت و ۲۷٬۷۸۸ نفر جمعیت دارد و ۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهرهای Juan-les-Pins، آمبرگ، وینر نویشتات، Sal و آنتیب خواهرخوانده‌های دزنتسانو دل گاردا هستند.
فنیس (به ایتالیایی: Fénis) یک کومونه در ایتالیا است که در واله دائوستا واقع شده‌است. خصوصیات. فنیس ۶۸ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۶۱۷ نفر جمعیت دارد و ۵۴۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گونی (به ایتالیایی: Goni) یک کومونه در ایتالیا است که در استان کالیاری واقع شده‌است. خصوصیات. گونی ۱۸٫۷۱ کیلومترمربع مساحت و ۵۵۶ نفر جمعیت دارد و ۳۸۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مارمیرولو (به ایتالیایی: Marmirolo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان منتووا واقع شده‌است. خصوصیات. مارمیرولو ۴۲٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۷۳۴ نفر جمعیت دارد و ۲۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر ماسا لومباردا خواهرخواندهٔ مارمیرولو هست.
مارتینیاکو (به ایتالیایی: Martignacco) یک کومونه در ایتالیا است که در استان اودینه واقع شده‌است. خصوصیات. مارتینیاکو ۲۶٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۳۷۷ نفر جمعیت دارد و ۱۴۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مورانزنگو (به ایتالیایی: Moransengo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آسته واقع شده‌است. خصوصیات. مورانزنگو ۵٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۲۰۷ نفر جمعیت دارد و ۴۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اودرتزو (به ایتالیایی: Oderzo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ترویزو واقع شده‌است. خصوصیات. اودرتزو ۴۲ کیلومترمربع مساحت و ۲۰٬۴۱۳ نفر جمعیت دارد و ۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
پانیاکو (به ایتالیایی: Pagnacco) یک کومونه در ایتالیا است که در استان اودینه واقع شده‌است. خصوصیات. پانیاکو ۱۴٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۸۲۴ نفر جمعیت دارد.
پلاگو (به ایتالیایی: Pelago) یک کومونه در ایتالیا است که در استان فلورانس واقع شده‌است. خصوصیات. پلاگو ۵۴٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۳۹۶ نفر جمعیت دارد و ۳۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهرهای بیت ساحور و Modautal خواهرخوانده‌های پلاگو هستند.
راولو (به ایتالیایی: Ravello) یک کومونه در ایتالیا است که در استان سالرنو واقع شده‌است. خصوصیات. راولو ۷٫۹۴ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۶۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
رودیگو (به ایتالیایی: Rodigo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان منتووا واقع شده‌است. خصوصیات. رودیگو ۴۱٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۴۰۷ نفر جمعیت دارد و ۳۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سنت-دنیس (کومونه) (به ایتالیایی: Saint-Denis) یک کومونه در ایتالیا است که در واله دائوستا واقع شده‌است. خصوصیات. سنت-دنیس ۱۱ کیلومترمربع مساحت و ۳۷۱ نفر جمعیت دارد و ۸۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سان بندتو پو (به ایتالیایی: San Benedetto Po) یک کومونه در ایتالیا است که در استان منتووا واقع شده‌است. خصوصیات. سان بندتو پو ۶۹٫۶ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۶۰۷ نفر جمعیت دارد و ۱۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سانتیا (به ایتالیایی: Santhià) یک کومونه در ایتالیا است که در استان ورسلی واقع شده‌است. خصوصیات. سانتیا ۵۳٫۳ کیلومترمربع مساحت و ۸٬۹۳۶ نفر جمعیت دارد و ۱۸۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سوماً لومباردو (به ایتالیایی: Somma Lombardo) یک کومونه در ایتالیا است که در استان وارزه واقع شده‌است. خصوصیات. سوماً لومباردو ۳۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶٬۵۹۷ نفر جمعیت دارد و ۳۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر لولت دو ور خواهرخواندهٔ سوماً لومباردو است.
سوویچیله (به ایتالیایی: Sovicille) یک کومونه در ایتالیا است که در استان سیه‌نا واقع شده‌است. خصوصیات. سوویچیله ۱۴۳٫۷ کیلومترمربع مساحت و ۸٬۸۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۶۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر ویتسبرن خواهرخواندهٔ سوویچیله هست.
پازیان دی پراتو (به ایتالیایی: Pasian di Prato) یک کومونه در ایتالیا است که در استان اودینه واقع شده‌است. خصوصیات. پازیان دی پراتو ۱۵٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۹٬۳۱۷ نفر جمعیت دارد و ۱۰۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
روبلا (به ایتالیایی: Robella) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آسته واقع شده‌است. خصوصیات. روبلا ۱۲٫۲ کیلومترمربع مساحت و ۵۴۵ نفر جمعیت دارد و ۴۲۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اولمو جنتیله (به ایتالیایی: Olmo Gentile) یک کومونه در ایتالیا است که در استان آسته واقع شده است. خصوصیات. اولمو جنتیله ۵٫۱ کیلومترمربع مساحت و ۹۳ نفر جمعیت دارد و ۶۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پارک شیرین (یا به کردی: "چیاسوور") یکی از پارک‌های قدیمی کرمانشاه با وسعتی بیش از ۱۰ هکتار می‌باشد که در مرکز شهر کرمانشاه جنب خیابان مؤید و شرق میدان آل‌آقا روی تپه‌ای به نام چیاسرخ (به کردی: چیاسوور) با سنگ‌های رسوبی سرخ رنگ و کهن قرار دارد. این پارک یکی از جاذبه‌های تفریحی و گردشگری شهر کرمانشاه است. از ویژگی‌های منحصربه‌فرد این پارک می‌توان به وجود منظرۀ سبز، آب‌نماها و آبشار مصنوعی در این پارک اشاره کرد. خیابان‌های اطراف آن خیابان مؤید، بلوار مهدیه و خیابان ناصری است. تغییر کاربری. تا کنون چندین بار
خیابان ناصری است. تغییر کاربری. تا کنون چندین بار بحث‌هایی مبنی بر تغییر کاربری پارک شیرین صورت گرفته است. ساخت رصدخانه، موزه و هتل از جملۀ‌ این موارد بوده که همگی با مخالفت کارشناسان حوزۀ‌ معماری و شهرسازی مواجه شده‌است. از سال ۱۳۷۴ بحث ساخت یک رصدخانه بر فراز تپۀ چیاسور توسط شهرداری کرمانشاه در همکاری با انجمن نجوم کرمانشاه مطرح شده‌است که به نتیجه نرسیده و اقدامی برای ساخت آن صورت نگرفته‌است. رویدادهای تاریخی. در جریان جنگ ایران و عراق یکی از جنایات جنگی عراق در پناهگاه مستقر در این پارک رخ داد. بمباران
عراق در پناهگاه مستقر در این پارک رخ داد. بمباران پناهگاه پارک شیرین کرمانشاه در ساعت ۱۴:۳۰ بعدازظهر ۲۶ اسفند سال ۱۳۶۶ بعد از حملۀ هوایی ارتش عراق به شهر کرمانشاه اتفاق داد که عده‌ای از مردم خود را به پناهگاه پارک شیرین رفته‌ بودند. این پناهگاه هدف موشک لیزری هواپیمای عراقی از تنها هواکش این پناهگاه قرار گرفت که در این حادثه دست‌کم ۷۶ نفر کشته و ۱۸۵ نفر زخمی شدند. مکان پناهگاه پس از پایان جنگ و در سال ۱۳۷۴ به مرکز فرهنگی دفاع مقدس کرمانشاه تبدیل شد. یادبود فرنگیس حیدرپور. در شهریور ۱۳۷۷ همزمان با هفتۀ دفاع
حیدرپور. در شهریور ۱۳۷۷ همزمان با هفتۀ دفاع مقدس یادبود و مجسمه‌ای از فرنگیس حیدرپور در محل ورودی پارک شیرین نصب شد. فرنگیس حیدرپور زن کُردی اهل روستای آوه‌زین گورسفید گیلان‌غرب است که در زمان جنگ ایران و عراق ۱۸ سال داشته‌است. پدر و برادر او زمانی که برای تهیۀ غذا قصد بازگشت به روستا را داشته‌اند کشته می‌شوند و او در این حین با دو سرباز عراقی درگیر می‌شود و با تبر یکی را کشته و دیگری را هم با تمام تجهیزات به اسارت گرفته و به مقر فرماندهی ارتش ایران تحویل می‌دهد.
کنوانسیون ترافیک راه‌ها که معمولاً با نام کنوانسیون وین دربارهٔ ترافیک راه‌ها شناخته می‌شود معاهده‌ای بین‌المللی با هدف تسهیل ترافیک جاده‌ای بین‌المللی و افزایش ایمنی جاده‌ها با ایجاد قوانین استاندارد ترافیک میان مشارکت‌کنندگان است. بر سر این کنوانسیون در کنفرانس ترافیک راه‌های شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد (۷ اکتبر تا ۸ نوامبر ۱۹۶۸) توافق شد. این کنوانسیون از ۲۱ مارس ۱۹۷۱ به اجرا درآمد. این کنوانسیون در ۷۴ کشور تصویب شده است اما بعضی کشورهایی که این کنوانسیون را تصویب نکرده‌اند ممکن است عضوی از
این کنوانسیون را تصویب نکرده‌اند ممکن است عضوی از کنوانسیون ۱۹۴۹ درباره ترافیک راه‌ها باشند. در همین کنفرانس، بر سر کنوانسیون علائم و نشانه‌های جاده‌ای هم توافق شده است. وسایل نقلیه میان‌مرزی. یکی از مزایای اصلی این کنوانسیون برای رانندگان تعهد کشورهای امضاکننده به قبول قانونی بودن وسایل نقلیه با پلاک سایر کشورهای امضاکننده است. شرایط زیر باید هنگام رانندگی در خارج از کشور ثبت‌کننده پلاک رعایت شود: ایالات متحده و چین ار کشورهایی هستند که این کنوانسیون را امضا نکرده‌اند. گردشگران برای سفرهای کوتاه مجاز
امضا نکرده‌اند. گردشگران برای سفرهای کوتاه مجاز نیستند که با خود خودرو به چین بیاورند. همه وسایل نقلیه ثبت شده در خارج از چین، باید برای راندن در چین پلاک چینی داشته باشند. این کنوانسیون همچنین حداقل تجهیزات ایمنی و مکانیکی لازم برای خودروها را بررسی می‌کند و یک در ضمیمه ۴ یک علامت شناسایی برای شناسایی کشور مبدأ خودرو تعریف می‌کند.
ارتش خلق یوگسلاوی (به صربی:Југословенска народна армија) ارتش جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود. این ارتش که از افراد بین ۱۵ تا ۶۵ سال تشکیل می‌شد، حدود ۲۰۰٬۰۰۰ پرسنل فعال و حدود ۳٬۲۰۰٬۰۰۰ پرسنل ذخیره داشت. اوایل و ریشه های تشکیل. خاستگاه ارتش خلق یوگسلاوی در زمان پارتیزان های یوگسلاوی در جنگ جهانی دوم آغاز شد. به عنوان سلف ارتش خلق، ارتش آزادی‌بخش خلق یوگسلاوی(NOVJ) به عنوان بخشی از جنگ ضد فاشیست آزادی بخش خلق یوگسلاوی در شهر بوسنی رودو در ۲۲ دسامبر ۱۹۴۱ تشکیل شد. پس از اینکه پارتیزان های یوگسلاوی کشور
تشکیل شد. پس از اینکه پارتیزان های یوگسلاوی کشور را از دست قدرتهای محور آزاد کردند. آن تاریخ رسما به عنوان "روز ارتش" در جمهوری سوسیالیستی فدرال یوگسلاوی (SFR یوگسلاوی) جشن گرفته شد. در مارس ۱۹۴۵، NOVJ به ارتش یوگسلاوی("Jugoslavenska/Jugoslovenska Armija") تغییر نام داد و در دهمین سالگرد آن، در ۲۲ دسامبر ۱۹۵۱، (Narodna) اضافه شد. حمایت شوروی در صفوف ارتش خلق در دوره اینفورم بیرو، پس از ۱۹۴۸، مورد مناقشه است. برآوردهای پایین نشان می دهد که ۱۰ تا ۱۵ درصد از پرسنل ارتش از موضع شوروی حمایت می کردند. منابع
از پرسنل ارتش از موضع شوروی حمایت می کردند. منابع یوگسلاوی تعداد اعضای نظامی دستگیر شده را از ۴۱۵۳ افسر و سرباز (برآورد رادونجیچ) تا ۷۰۰۰ افسر زندانی که توسط میلوان جیلاس تخمین زده می شود، تخمین می زنند. این پاکسازی شامل ۲۲ افسر در هنگ نگهبانی ریاست جمهوری بود که مستقیماً به تیتو گزارش می دادند، از جمله مومچیلو جوریچ، فرمانده زمان جنگ گردان اسکورت ستاد عالی پارتیزان یوگسلاوی. در این دوره از محاصره شوروی، توسعه ارتش یوگسلاوی دچار رکود شد. چهل و نه فارغ التحصیل ارتش یوگسلاوی از آکادمی ستاد کل، آکادمی فرونزه
ارتش یوگسلاوی از آکادمی ستاد کل، آکادمی فرونزه و سایر آکادمی های نظامی شوروی، حامیان بالقوه شوروی تلقی می شدند. بسیاری از کسانی که در زمان انشعاب تیتو-استالین در چنین آکادمی هایی در اتحاد جماهیر شوروی شرکت می کردند، هرگز به یوگسلاوی بازنگشتند. این انشعاب به ویژه بر نیروی هوایی تأثیر گذاشت. تقریباً همه افسران نیروی هوایی آموزش شوروی داشتند و برخی از آنها با هواپیماهای نیروی هوایی از یوگسلاوی گریختند! جداشدگان شامل سرلشکر پرو پوپیودا بود که رئیس سرویس عملیاتی نیروی هوایی بود. پایگاه های هوایی باتاینیکا، زمون
نیروی هوایی بود. پایگاه های هوایی باتاینیکا، زمون و پونچوو در نزدیکی بلگراد شاهد چندین حمله توسط گروه های خرابکار بود. فرمانده پایگاه هوایی زمون و معاونش به رومانی گریختند. بین سال‌ های ۱۹۴۸ و ۱۹۵۵، ایالات متحده به یوگسلاوی ۶۰۰ میلیون دلار کمک‌های نظامی مستقیم و به همان میزان کمک‌های اقتصادی به یوگسلاوی اعطا کرد و یوگسلاوی را قادر ساخت تا بیشتر از منابع داخلی خود را به دفاع اختصاص دهد. پس از دو بازدید از ایالات متحده توسط سرهنگ ژنرال کوچا پوپوویچ و سرهنگ ژنرال میلو کیلیباردا به ترتیب در ماه مه تا ژوئن و
ژنرال میلو کیلیباردا به ترتیب در ماه مه تا ژوئن و آگوست ۱۹۵۱، تسلیحات ایالات متحده در اواخر سال ۱۹۵۱ وارد شد. تا سال ۱۹۵۲ تعداد نیروهای مسلح به ۵۰۰ هزار نیرو افزایش یافته بود و هزینه های دفاعی ۲۲ درصد از تولید ناخالص ملی را شامل می شد. یک گروه مشاوره کمک نظامی (به اختصار: MAAG) متشکل از ۳۰ افسر به فرماندهی سرتیپ جان دبلیو هارمونی توسط ایالات متحده در بلگراد در سال ۱۹۵۱ تأسیس شد. این گروه به مدت ده سال فعالیت کرد و کمک های نظامی پرداخت کرد و یک میلیارد دلار دیگر تسلیحات را ترتیب داد. فروش با شرایط مطلوب در
دیگر تسلیحات را ترتیب داد. فروش با شرایط مطلوب در میان سلاح های انتقال یافته ۵۹۹ تانک M-4A3، M-43 715 اسلحه M-7، M-L8 و M-36 خودکِشِشی، ۵۶۵ دستگاه خودروی زرهی M-3A1 و M-8 و در مجموع از ۷۶۰ توپ ۱۰۵ میلی متری، ۱۵۵ میلی متری و ۲۰۳ میلی متری. قطعات توپخانه تحویلی برای تجهیز مجدد واحدهای توپخانه در لشکر هشت یوگسلاوی استفاده شد.
جمهوری صرب کراینا () نام یک دولت غیر رسمی‌ است که در گرماگرم جنگ‌های یوگسلاو از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵ میلادی در کرواسی کنونی موجودیت داشت.
میلان مارتیچ (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار، پلیس و نظامی اهل صربستان است.وی از ژانویه ۱۹۹۴ تا اوت ۱۹۹۵ رئیس‌جمهور جمهوری صرب کراینا بود.وی زمانی فرمانده ارشد شورشیان صرب در گرماگرم جنگ استقلال کرواسی بود. وی در ۱۲ ژوئن ۲۰۰۷ از طرف دادگاه بین‌المللی کیفری یوگسلاوی سابق به جرم جنایت جنگی مقصر شناخته شد و به ۳۵ سال زندان محکوم شد.
هُوْهانِس آوتیسیان (؛ – ) یک نقاش اهل ارمنستان بود. موضوعات اصلی آثار وی چشم‌انداز، طبیعت بی‌جان، کوهستان‌های ارمنستان بودند. زندگی‌نامه. وی در ۱۲ ژوئیه ۱۹۹۹ در گیومری به دنیا آمد. پدر هوهانس به جنگ رفت و دیگر بازنگشت. مادرش نیز زمانی که وی تنها یک سال سن داشت درگذشت. وی و چهار خواهرش یتیم شدند بنابراین مادرشان سرپرستی شان را برعهده گرفت. وی در مدرسه هنری مرکوروف تحصیل نمود. وی همچنین برنده جوایزی همچون شد. وی صاحب دو فرزند به نام‌های آندرانیک و نانه شد. وی در ۱ ژوئیهٔ ۲۰۰۰ در سن ۶۱ سالگی درگذشت.
چه کسی از ویرجینیا وولف می‌ترسد؟ () نام نمایش‌نامه‌ای از ادوارد آلبی نمایشنامه‌نویس آمریکایی است. این نمایش‌نامه داستان یک مهمانی شبانه را روایت می‌کند که در آن یک استاد دانشگاه میانسال با همسرش در حضور زن و شوهر جوانی دهن به دهن می‌شود و در جدال و جنگ بینشان، دروغ‌هایی که آن‌ها به هم گفته‌اند آشکار می‌شود. عنوان نمایشنامه. در عنوان این نمایشنامه، از اسم ویرجینیا وولف رمان نویس انگلیسی استفاده شده است، همچنین اشاره ای به ترانه "چه کسی از گرگ بزرگ بد می ترسد؟ " دارد.
گوران هاجیچ (؛ ۷ سپتامبر ۱۹۵۸ – ) یک سیاست‌مدار اهل صربستان و از فوریه ۱۹۹۲ تا ژانویه ۱۹۹۴ رئیس‌جمهور جمهوری صرب کراینا بود.وی از طرف دادگاه بین‌المللی کیفری یوگسلاوی سابق به جنایت علیه بشریت و نقض آداب و قوانین جنگ متهم شد. هاجیچ برای ۱۴ جرم تحت‌نعقیب این دادگاه قرار گرفت.از جمله آن:تبعید اجباری هزاران شهروند کروات یا غیرصرب از محل سکونت‌شان بین ژوئن ۱۹۹۱ تا دسامبر ۱۹۹۳ و در جریان جنگ استقلال کرواسی، کشیدن کار اجباری از بازداشتی‌ها و شکنجه و قتل آنان، نابودی یا قتل صدها شهروند کروات یا غیرصرب در ده شهر و
یا قتل صدها شهروند کروات یا غیرصرب در ده شهر و روستای کرواسی از جمله ووکوار. وی که آخرین فرد تحت‌تعقیب دادگاه بین‌المللی کیفری یوگسلاوی سابق بود، در ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۱ دستگیر شد.دادگاه وی به‌دلیل ابتلای او به تومور مغزی متوقف شد.وی در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۶ درگذشت.
بهمن گلبارنژاد (۱۴ خرداد ۱۳۴۷ آبادان – ۲۷ شهریور ۱۳۹۵ ریو دو ژانیرو) دوچرخه سوار تیم ملی معلولان ایران و از جانبازان جنگ ایران و عراق بود که در پی سانحه‌ای در پارالمپیک ریو درگذشت. زندگی شخصی. وی که در آغاز جنگ ایران و عراق و به همراه خانواده اش از آبادان به شیراز کوچ کرده بود، در سنین نوجوانی و همزمان با سال‌های واپسین جنگ به جبهه رفت. او تنها چند ماه پیش از پایان جنگ روی مین رفت و پای چپ خود را از ناحیهٔ زانو از دست داد. گلبارنژاد سه سال پس از مجروحیت و نقص عضو به ورزش حرفه‌ای روی آورد و ابتدا به کُشتی و
عضو به ورزش حرفه‌ای روی آورد و ابتدا به کُشتی و سپس به وزنه‌برداری پرداخت. او کمی بعد عضو تیم وزنه‌برداری جانبازان و معلولین ایران شد و در ۱۵ سالی که در این رشته فعالیت داشت به گفته فدراسیون ورزش‌های جانبازان و معلولین ایران، توانست ۱۲ مدالِ طلا و یک نقرهٔ جهانی به دست آورد. او وزنه‌برداری را به دلیل آسیب‌دیدگی کتفِ خود کنار گذاشت، اما همچنان به ورزش حرفه‌ای ادامه داد و در سال ۱۳۸۵ دوچرخه سواری را به عنوان رشتهٔ جدید خود انتخاب کرد. گلبارنژاد در مسابقات آسیایی فسپیک ۲۰۰۶ مدال نقره، در بازی‌های آسیایی
آسیایی فسپیک ۲۰۰۶ مدال نقره، در بازی‌های آسیایی گوانگجو ۲۰۱۰ مدال برنز و در مسابقات پاراآسیایی مالزی ۲۰۱۲ مدال طلا گرفت. او همچنین تنها رکابزن ایرانی در پارالمپیک تابستانی ۲۰۱۲ لندن بود که البته به جایگاه درخوری دست نیافت. در بخش جاده، مادهٔ سرعت به خط پایان نرسید و در مادهٔ تایم‌تریل نیز مسابقه را آغاز نکرد. در بخشِ پیست هم در مادهٔ ۱ کیلومتر با زمان ۱ دقیقه و ۱۴ ثانیه و ۲۴۵ هزارم ثانیه در جایگاه هجدهم قرار گرفت. وی علت ناکامی خود در این مسابقات را ابتلای همسر خود به سرطان ذکر کرد. حادثه. او روز شنبه ۲۷
همسر خود به سرطان ذکر کرد. حادثه. او روز شنبه ۲۷ شهریور در گروهِ سی ۴–۵ (C4-5) در مسابقاتِ جاده، رشتهٔ دوچرخه‌سواری بازی‌های پارالمپیک ۲۰۱۶ ریو و در یک شیبِ تند دچار حادثه شد و در پی این حادثه و ایست قلبی جان خود را ازدست داد. او در این حادثه به شدت از ناحیه گردن آسیب دید و دچار شکستگی از این ناحیه شد که سبب درگذشت او گردید. پیامدها. رئیس برگزاری مسابقات پارالمپیک ریو ۲۰۱۶ اعلام کرد که به احترام او، ۱ دقیقه سکوت در مراسم اختتامیه اعلام خواهد شد، همچنین پرچم کشور ایران تا پایان مسابقات به صورت نیمه‌افراشته
کشور ایران تا پایان مسابقات به صورت نیمه‌افراشته درخواهد آمد. در پی مرگ دلخراش ورزشکار ایرانی، همچنین رئیس اتحادیهٔ جهانی دوچرخه سواری و برخی کاروان‌های ورزشی کشورهای دیگر از جمله آمریکا و انگلیس همدردی و تأثر شدید خود از این رخداد را اعلام کردند. حسن روحانی ریاست جمهوری ایران نیز وقوع این حادثه را تسلیت گفت. تیم والیبال نشسته ایران که برنده مدال طلا پارالمپیک گردید این مدال را به بهمن گلبار نژاد تقدیم نمودند. مستند. سال ۱۳۹۶ و یک سال پس از درگذشت ناگهانی این قهرمان ملی، فیلم مستندی با نام «بهمن عزیزم» به
قهرمان ملی، فیلم مستندی با نام «بهمن عزیزم» به کارگردانی مصطفی پورمحمدی، تهیه کنندگی مهدی مطهر و تدوین محمدعلی حق‌پرست ساخته شد. در این مستند که محصول خانه مستند انقلاب اسلامی است زندگی این ورزشکار از کودکی تا مرگ و حواشی ایجاد شده پس از مرگ وی با نگاهی بی طرفانه روایت می‌شود. این مستند در دو نسخه تلویزیونی و سینمایی ساخته شده‌است.
پطروس پطروسیان (؛ – ) یک نقاش اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. وی در ۲۴ دسامبر ۱۹۶۸ در ایروان به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبا پانوس ترلمزیان و فرهنگستان هنرهای زیبا ایروان فارغ‌التحصیل شد. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان بود. وی در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۲ در سن ۴۳ سالگی در ایروان درگذشت.
آرئویک "آرو" بنیکی پطروسیان (؛ زادهٔ ) یک نقاش اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۶ مه ۱۹۷۲ در ایروان در به دنیا آمد. در بین سال‌های ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۱، آرو در دانشکده طراحی کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان و انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان تحصیل نمود. در بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵ در رشته گرافیک و مدیریت اداری تحصیل نمود. در سال ۱۹۹۹ به عضو اتحادیه هنرمندان ارمنستان درآمد.
دنیس پترسون () یک نقاش ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. آثار وی در سبک واقعیتگرایی حاد در موزه بروکلین، موزه هنر آمریکایی ویتنی، مؤسسه هنر آمریکایی باتلر، تیت مدرن، موزه هنر اسپرینگویل و نگارخانه مکس هاچینسون نیویورک به نمایش گذاشته شده‌است. دنیس پترسون یکی از نخستین نقاشان فوتورئالیستی بود که در نیویورک ظهور کرد.
ژیلا تقی‌زاده (۲ شهریور ۱۳۳۸ – ۲ فروردین ۱۳۹۹) داستان‌نویس، نمایشنامه‌نویس و نقاش اهل ایران بود. زندگی. ژیلا تقی‌زاده در ۲ شهریور ۱۳۳۸ در تهران زاده شد. تقی‌زاده در سال ۱۳۶۷ در رشته کارشناسی گرافیک از دانشگاه الزهرا فارغ‌التحصیل شد. او از سال ۱۳۶۴ نمایشگاه‌های نقاشی متعددی به صورت انفرادی و گروهی در گالری‌های مختلف برگزار کرده‌است. ژیلا تقی‌زاده از سال ۱۳۸۴ همکاری خود را با رادیوی برون‌مرزی صدای آشنا، رادیو فرهنگ، رادیو جوان، رادیو نمایش و رادیو سلامت به عنوان نمایشنامه‌نویس رادیویی آغاز کرد. از دیگر
به عنوان نمایشنامه‌نویس رادیویی آغاز کرد. از دیگر فعالیت‌های او طراحی و اجرای پوسترهای تئاتر، تصویرگری کتاب‌ها و نشریات گوناگون، طراحی صحنه و لباس و عروسک در نمایش‌ها و تئاترهای مختلف بوده‌است، که جوایزی را نصیب او کرده‌است. او ۲۱ سال درگیر بیماری سرطان بود و سرانجام صبح شنبه، ۲ فروردین ۱۳۹۹ درگذشت. جوایز. آدمک، ۱۳۷۲
امانوئل قازاریان (؛ با نام هنری امیل کازاز (؛ زادهٔ ) یک نقاش، طراج و مجسمه‌ساز اهل ارمنستان-ایالات متحده آمریکا است. زندگی‌نامه. در ۱۴ ژانویه ۱۹۵۳ در لنیناکان به دنیا آمد و از کالج دولتی هنرهای زیبای پانوس ترلمزیان (۱۹۷۲) و دانشگاه هنرهای زیبا و تئاتر (۱۹۷۸) فارغ‌التحصیل شد. کازاز از سال ۱۹۸۰ در لس آنجلس، کالیفرنیا سکونت دارد. وی همچنین برنده یکی از پنج مدال طلای مجسمه‌سازی در بی‌نال فلورانس در سال ۲۰۰۳ شده‌است.کازاز در سال ۲۰۰۵ یک نمایشگاه انفرادی در شهر ایروان برگزار نمود. روزنامه «لس آنجلس تایمز» در
ایروان برگزار نمود. روزنامه «لس آنجلس تایمز» در مورد آثار کازاز در یک نمایشگاه هنری اظهار نموده‌است: آثار. برخی از آثار وی عبارتنداز:
جکی قازاریان (؛ زادهٔ شیکاگو، ایلینوی) یک نقاش و هنرمند ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. زندگی‌نامه. پدربزرگ‌های جکی قازاریان آبراهام پتروسیان (ساکن آدانا) و قازار قازاریان (ساکن لاورنس آلما-تادما) پیش از سال ۱۹۱۵ میلادی ارمنستان غربی را ترک نموده بودند. آنها اهل سیواس و ماراش بودند.
ماریام هاکوبیان (؛ زاده ۱۷ اوت ۱۹۴۹) یک مجسمه‌ساز اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱۷ اوت ۱۹۴۹ در ایروان به دنیا آمد و در سال ۱۹۶۸ از کالج هنری پانوس ترلمزیان و در سال ۱۹۷۴ آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ‌التحصیل گشت. وی عضو اتحادیه نقاشان ارمنستان می‌باشد.
آندرانیک آوتیسیان (؛ زادهٔ ) یک هنرمند، تاجر و گردآورنده آثار هنری اهل ارمنستان است. شهرت او بیشتر به خاطر تصاویری است که با استفاده از تار عنکبوت خلق می‌کند. وی فرزند هوهانس آوتیسیان می‌باشد. پیوند به بیرون.
مکرتیچ هُوْهانِسی جیوانیان (؛ ۱۸۴۸ – ۱۴ فوریه ۱۹۰۶) یک نقاش ارمنی‌تبار اهل امپراتوری عثمانی بود. زندگی‌نامه. وی در ۱۸۴۸ در محله بشیکتاش، کنستانتینوپل به دنیا آمد. نوازنده ویولن دربار عبدالمجید یکم بود. برادر کوچکترش هاروتیون نیز نقاش بود. در دهه ۱۸۶۰ زیر نظر آبراهام ساکایان، دیگر نقاش ارمنی‌تبار اهل امپراتوری عثمانی آموزش دید. جیوانیان تحصیلات خویش را در آکادمی هنرهای زیبا در محله بی‌اوغلو (استانبول) تحت راهنمایی و آموزش نقاش فرانسوی پیر گیومه که بانی نیز آکادمی بود، ادامه داد. در سال ۱۸۷۴ وی نقاش سرشناس
آکادمی بود، ادامه داد. در سال ۱۸۷۴ وی نقاش سرشناس ارمنی-روس، ایوان آیوازوفسکی را ملاقات نمود. جیوانیان با شناختی که به زبان ایتالیایی داشت در ۱۸۷۶ به ایتالیا سفر نمود و تا سال ۱۸۷۹ در آنجا بسر برد. به محض بازگشت به کنستانتینوپل، در سال ۱۸۸۵ با یک زن ایتالیایی ازدواج نمود. در بهار ۱۸۹۴، هنگام کشتار ارمنیان در جریان کشتار حمیدیه، جیوانیان در اودسا پناه گرفت. پس از هفت سال زندگی در اودسا، جیوانیان به سنت پترزبورگ نقل مکان نمود و برای ده سال در آنجا کرد. وی سپس در تابستان ۱۹۰۵ به کنستانتینوپل بازگشت و ناگهان
در تابستان ۱۹۰۵ به کنستانتینوپل بازگشت و ناگهان در ۱۴ فوریه ۱۹۰۶ در سن ۵۸ سالگی درگذشت. گمان بر این است که جیوانیان حدود ۱۰۰۰ اثر هنری در طول حیات خویش خلق نموده باشد. سبک و موضوع. مکرتیچ جیوانیان به خاطر نقاشی مناظر کنستانتینوپل به خصوص تنگه بسفر شناخته شده‌است.
ناهید کاشی‌چی مترجم و دانش‌آموختهٔ زبان و ادبیات روسی است. زندگی. ناهید کاشی‌چی فرزند محمود کاشی‌چی، مؤسس انتشارات گوتنبرگ است. وی در سن ۱۵سالگی همزمان با کار در انتشارات پدر، زبان روسی را در انجمن روابط فرهنگی ایران - شوروی آموخت و بعدها از مدرسه عالی ترجمه فارغ‌التحصیل شد. وی پیش از این مجموعه آثار چخوف همچون «باغ آلبالو»، «مرغ دریایی»، «سه خواهر»، «ایوانف»، «خرس»، دایی وانیا و... را به فارسی ترجمه کرده‌است. این کتاب‌ها برای چندمین‌بار بازچاپ شده‌اند.
کارن گورگنی آقامیان (؛ زاده ۱ ژانویه ۱۹۴۶ در ایروان) نقاش اهل ارمنستان است. زندگی‌نامه. وی در ۱ ژانویه ۱۹۴۶ در ایروان به دنیا آمد و از انستیتو دولتی هنری و نمایشی ایروان (۱۹۶۹) و آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ‌التحصیل شد. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی سمت ریاست اتحادیه هنرمندان ارمنستان را بر عهده دارد. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال کارگر ممتاز و مدال یادبود نخست‌وزیر ارمنستان شد.
آرا گولر (؛ ؛ زادهٔ - درگذشته ) عکاسی خبری ارمنی‌تبار اهل ترکیه بود که با عنوان چشم استانبول شناخته می‌شد. آرا گولر، یکی از معروف‌ترین عکاسان دنیا است. زندگی‌نامه. آرا گولر در یک خانواده ارمنی در سال ۱۹۲۸ در استانبول متولد شد. او عکاسی را با یک روزنامه در ترکیه آغاز کرد و در سال‌های ۱۹۵۰ به عنوان خبرنگار خاور نزدیک مجله لایف انتخاب شد. او با عکاسان مشهوری چون مارک ریبو و آنری کارتیه-برسون آشنا شد و از اواخر دهه ۱۹۵۰ همکاری خود را با آژانس مگنوم فوتوز آغاز کرد. آرا گولر، که چشم استانبول لقب گرفته بود،
کرد. آرا گولر، که چشم استانبول لقب گرفته بود، روایتگر شهری بود که دوست می‌داشت. عکس‌های سفید و سیاه او این شهر را، آن طور که در دهه ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ میلادی بود، در تاریخ ثبت شده‌است. گولر یک بار گفته بود: آرا گولر که او را را به نام عکاس استانبول می‌شناختند، عکس‌های خود را را عمدتاً با دوربین لایکا می‌گرفت. از اواخر دهه ۱۹۵۰ همکاری خود با آژانس مگنوم فوتوز را آغاز کرد و خبرنگار مجله‌های تایم و لایف در ترکیه هم بود. کارهای او در موزه‌های بسیاری در سراسر جهان به نمایش گذاشته شده‌است. گولر می‌گفت: در سال ۱۹۵۲، او
گذاشته شده‌است. گولر می‌گفت: در سال ۱۹۵۲، او اولین گزارش تصویری خود را با موضوع ماهیگیرهای محله کومکاپی استانبول، در یک روزنامه ارمنی زبان منتشر کرد. گولر در دهه ۱۹۵۰ از چهره بسیاری از مشاهیر جهان عکاسی کرد، از جمله وینستون چرچیل، نخست‌وزیر دوران جنگ جهانی دوم بریتانیا، ایندیرا گاندی، نخست‌وزیر سابق هند، برتراند راسل، ماریا کالاس، آلفرد هیچکاک، مارک شاگال، سالوادور دالی، تنسی ویلیامز، نمایشنامه‌نویس آمریکایی و پابلو پیکاسو. او برای عکاسی از آهنگساز معروف ارمنی، آرام خاچاطوریان، به مسکو سفر نمود. آرا گولر