payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دور دنیا را رانندگی کرد- او ۵۴۰۰۰ کیلومتر را در بیش از ۴۰ کشور پیمود. در سال ۲۰۰۸ تور پس از ۱۸ ماه پایان یافت که اولین گردش دور دنیا بود که با ماشین انرژی خورشیدی انجام شد. در طول سفر همراه وی اریک اسمیت فیلم مستندی را پیرامون تور ساخت. در سال ۲۰۰۹ بخاطر سولار تاکسی جایزهی سولار اروپایی را دریافت کرد. آغازتور. پس از تور سولار تاکسی پالمر- آواز تجربه قبلی خود هنگامی که آغازگر و مدیر تور سازمان یافته شده بود – دست کشید. مسابقهٔ خروجی صفر – بین اوت ۲۰۱۰ و فوریه ۲۰۱۱ برگزار شد. هدف این بود که در طی ۸۰ روز درو
۲۰۱۱ برگزار شد. هدف این بود که در طی ۸۰ روز درو دنیا را بگردد و نشان دهد که چگونه ماشین‌های بدون خروجی‌های مضر می‌تواند عمل کند. پالمر از چهار تیم جهت ورود به رقابت دعوت به عمل آورد و معیارهایی را مشخص کرد که بسیار ملموس بودند: آن‌ها می‌بایست با موتور برقی حرکت کنند- و همچنین مسافت معینی را در زمان معینی طی کنند- و حداقل دو مسافر را حمل کنند. با مسابقهٔ خروجی صفر –پالمر دیگر توجه را به سمت دیدگاهش که زندگی قابل تحمل بود – کشید. سفر توسط وسیلهٔ نقلیهٔ پیشرفتهٔ موج جهانی. سومین تور پالمردر ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۱ در
موج جهانی. سومین تور پالمردر ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۱ در پاریس آغاز شد و در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۱ در پراگ به پایان رسید. ۲۵ خودرو از هشت کشور به میزان ۳٬۰۰۰ کیلومتر و هشت کشور به موج اول پیوست. تور در حدود ۳۰ شهر متوقف شد تا به مردم نشان دهد که خودروهای الکتریکی قابل اعتماد، سرگرم‌کننده و قدرتمند می‌باشند. تمام وسایل نقلیه می‌بایست برای تولید برق خود را از یک منبع تجدید پذیر مانند باد یا خورشید استفاده کنند. در ماه دسامبر، موج دوم در هند صورت گرفت. پنج اتومبیل برقی به این تور پیوست و از بمبئی به بنگلور رفت و برگشت. در
تور پیوست و از بمبئی به بنگلور رفت و برگشت. در سال ۲۰۱۴، ۷۵ وسایل نقلیه در حال حاضربه این تور اضافه شدند، و پالمر برای بزرگترین رژه وسیله نقلیه الکتریکی با ۴۸۱ وسایل نقلیه، که به موج در لحظهٔ شروع پیوستند رکورد جهانی را ثبت کرد. پالمر به همراه همسرش، دکتر جولیانا پریسکین- اکسپلورر سوئیسی را با اولین تور ۱۰۰ درصد برقی جهان کشف کرد. هدف اکسپلورر این بود که گروه یا توریست‌ها را به تورهایی در سوئیس ببرد. اتوبوس در ابتدا در خدمت ارتش آلمان بود و سپس به ماشین برقی تبدیل شد.
SolaRoad اولین مسیر دوچرخه سواری ساخته شده از پانل‌های خورشیدی در جهان، و پروژه آزمایشی امکان‌سنجی طرح‌های پیشنهادی مختلف برای بزرگراه‌های هوشمند است. ۷۲ متر (۲۳۶ فوت) از مسیر در هفته ۲۱ اکتبر سال ۲۰۱۴ افتتاح، و توسط یک کنسرسیوم از سازمان‌ها، که مسیر کرومنی به هلند را ساخته بودند؛ طراحی شده است. مسیر به طور رسمی در ماه نوامبر سال ۲۰۱۴ توسط وزارت هلندی کمپ انرژی هنک افتتاح شد. کنسرسیوم. این فناوری توسط یک کنسرسیوم متشکل از سازمان هلندی برای اعمال پژوهش‌های علمی (TNO)، مؤسسه شهرسازی ایم تک و اومس با کمک مالی
(TNO)، مؤسسه شهرسازی ایم تک و اومس با کمک مالی ۱٫۵ میلیون دلار از استان (شهرستان) هلند شمالی به عنوان مالک مسیر توسعه داده شد. کل هزینه این پروژه آزمایشی ۳٫۵ میلیون دلار بود. علاوه بر ۱٫۵ میلیون دلار تأمین شده توسط استان هلند شمالی، شرکت‌های علمی پژوهشی TNO، شهرسازی اومس، ایم تک و پروژه اروپایی پی وی-سین (تا حدی یارانه توسط دولت هلند) سهیم شدند. تکنولوژی. سطح جاده متشکل از پانل‌های پیش ساخته با سطح یک سانتی‌متری (۰٫۳۹ اینچ) شیشه نازک سخت شده است. در زیر این سطح شیشه‌ای سلول‌های خورشیدی نصب شده است. شرکت
سطح شیشه‌ای سلول‌های خورشیدی نصب شده است. شرکت علمی پژوهشی TNO بیان می‌کند که این انرژی می‌تواند برای روشنایی جاده، چراغ‌های راهنمایی و علائم جاده استفاده می‌شود. این انرژی به خانه‌های محلی نیز رسانده می‌شود. شرکت علمی پژوهشی TNO فکر می‌کند در آینده وسایل نقلیه الکتریکی ممکن است توسط خود جاده رانده شوند. [۵] این نمونه اولیه بیش از سه سال آینده مورد مطالعه قرار خواهد گرفت. در ماه اول، این مسیر انرژی کافی برای حفظ یک خانواده را تحویل داده است. مشکلات. در ۲۶ دسامبر ۲۰۱۴، ۱ متر مربع (۱۱ فوت مربع) بخش فوقانی
دسامبر ۲۰۱۴، ۱ متر مربع (۱۱ فوت مربع) بخش فوقانی پوشش از لایه شیشه‌ای جا شده بود، و آن بخش از مسیر دوچرخه سواری در دست تعمیر واقع شد. در اکتبر ۲۰۱۵ بخش فوقانی پوشش در بدترین شرایط ممکن بود که جایگزین شد. منتقدان این فناوری چندین مشکل را مشاهده کرده‌اند: نتایج آزمایشی. پس از شش ماه نتیجه آزمایش مهندسین «بهتر از حد انتظار" بوده است. استن د ویت؛ سخنران منتخب شرکت برای Solaroad: "اگر ما این را به عملکرد سالانه تبدیل کنیم، انتظار ما بیشتر از ۷۰ کیلووات ساعت در هر متر مربع در سال است." وبلاگ EEV نتایج ۶ ماه از
هر متر مربع در سال است." وبلاگ EEV نتایج ۶ ماه از آزمایش SolaRoad حاصل از داده‌های سه سیستم خورشیدی واقع در پشت بام در عرض چند کیلومتر جاده را مورد مقایسه قرار داده است. داده‌ها نشان داد که سیستم‌های خورشیدی پشت بام دو برابر خروجی SolaRoad در هر متر مربع در مدت مشابه تولید دارند. در نوامبر سال ۲۰۱۵ اعلام شد که مسیر در یک سال ۹۸۰۰ کیلووات ساعت برق تولید کرده است. طرح‌های پیشنهادی قابل مقایسه. یک خط نوآورانه دوچرخه در کره جنوبی دارای یک سقف خورشیدی تأمین کننده پناهگاه برای دوچرخه سواران از خورشید و باران در
پناهگاه برای دوچرخه سواران از خورشید و باران در ضمن تولید برق است. در این مفهوم پانل‌های خورشیدی مستقیماً در سود آورترین موقعیت برای بهره‌وری مطلوب قرار دارند. ۳۲ کیلومتر (۲۰ مایل) مسیر بین دایجون و سجونگ در وسط یک بزرگراه شش خط اجرا می‌شود.
قیام ورشو (؛ ) یکی از مهم‌ترین عملیات‌های جنبش مقاومت لهستان در طی جنگ جهانی دوم بود که برای آزاد سازی ورشو از سلطه آلمان نازی سامان داده شد. در روز اول اوت سال ۱۹۴۴ میلادی هنگامی که نیروهای ارتش شوروی به نزدیکی ورشو رسیده بودند و پشت رودخانه ویستولا قرار داشتند، اعضای جنبش مقاومت لهستان به رهبری ارتش میهنی در داخل شهر ورشو حمله علیه اشغالگران نازی را شروع کرد. هدف از این قیام که خود جزئی از قیامی بزرگ‌تر و ملی به نام عملیات تندباد بود، پیش‌دستی نسبت به نیروهای شوروی برای در تصرف درآوردن ورشو به عنوان
نیروهای شوروی برای در تصرف درآوردن ورشو به عنوان پایتخت و مهم‌ترین شهر لهستان بود. اعضای جنبش مقاومت می‌خواستند از این موقعیت برای بازگشت دولت در تبعید لهستان از لندن و برقراری جمهوری استفاده کنند. اما شوروی که این مسئله را به ضرر خود می‌دید از هرگونه کمک به شورشیان در داخل شهر اجتناب کرد تا بتواند پس از نابودی نیروهای لهستانی، دولت دست‌نشانده خودش را در لهستان برپا کند. طی روزهای اول قیام قسمت‌های مهمی از شهر به دست شورشیان افتاد اما نیروهای آلمانی در درون نواحی آزادشده هنوز بسیاری از پادگان‌ها و مناطق
نواحی آزادشده هنوز بسیاری از پادگان‌ها و مناطق حساس را حفظ کرده و سرسختانه مقاومت می‌کردند. با گذشت روزهای بیشتر و رسیدن قوای کمکی، نیروهای آلمانی به سازماندهی خود پرداختند و حملات سهمگینی را برای بازپس‌گیری شهر آغاز کردند. در همین حال اما نیروهای روس بی‌توجه به خواست لهستانی‌ها برای کمک از پیشروی و یاری به شورشیان سرباز زدند و در نزدیکی شهر توقف کردند؛ تنها در اواسط ماه سپتامبر تعدادی از لهستانی‌هایی که زیر نظر قوای شوروی می‌جنگیدند از رود ویستولا عبور کرده و خود را به شورشیان رساندند اما برای آن‌ها نیز
و خود را به شورشیان رساندند اما برای آن‌ها نیز کمکی ارسال نشد و نتوانستند کاری از پیش ببرند. با افزایش وخامت اوضاع، بریتانیا و آمریکا در قالب عملیاتی تحت عنوان پل هوایی ورشو اقدام به ارسال مهمات و ملزومات از طریق هوا کردند که این کمک‌ها به دلیل عدم همراهی شوروی و دور بودن مسیر و پاره‌ای از مشکلات دیگر ناکافی بود. این نبرد خونین ۶۳ روز به طول انجامید و بزرگترین عملیات نهضت‌های مقاومت در طول جنگ جهانی دوم بود که منجر به نابودی کامل ورشو و تلفات سنگین غیرنظامی در کنار قتل‌عام‌هاو تجاوزها شد. در طول این قیام
در کنار قتل‌عام‌هاو تجاوزها شد. در طول این قیام اهالی ورشو سعی می‌کردند با راه‌اندازی رادیو و دیگر سرویس‌های شهری، زندگی عادی خود زیر سایه آزادی را ادامه دهند اما در نهایت و در فقدان کمک کارآمد از خارج ورشو، این قیام در روز دوم اکتبر سال ۱۹۴۴ میلادی شکست خورد. تخمین زده می‌شود در طول این قیام بیش از ۱۵٬۰۰۰ نظامی و ۲۰۰ هزار نفر غیرنظامی لهستانی جان خود را از دست داده باشند. تعداد زیادی نیز به اردوگاه‌های کار آلمان برده شدند و بعداً در آن‌جا کشته شدند. شهر ورشو در طول نبرد آسیب جدی دید و پس از پایان قیام نیز
در طول نبرد آسیب جدی دید و پس از پایان قیام نیز به دستور هیتلر کاملاً ویران شد. نیروهای آلمانی نیز در طول این قیام تلفات زیادی دادند و نزدیک به ۲۰ هزار نظامی آلمانی به علاوه صدها تانک و کامیون و زره‌پوش دیگر از دست رفت. پیش زمینه. سال ۱۹۴۴ لهستان پنجمین سال اشغال توسط آلمان نازی را می‌گذراند. پس از تهاجم تابستانه روس‌ها در عملیات باگریشن قوای آلمان در جبهه شرق به شدت آسیب دیده و در حال عقب‌نشینی بودند. روس‌ها پس از آزادسازی بلاروس وارد مرزهای لهستان پیش از جنگ شده و در ماه ژوئیه نیروهای روس به حومه شرقی
جنگ شده و در ماه ژوئیه نیروهای روس به حومه شرقی ورشو رسیدند. اما لهستانی‌ها شوروی را نه به چشم نیروی آزادی‌بخش که به دید تجاوزکارانی مانند نازی‌ها می‌دیدند. در سال ۱۹۳۹ شوروی و آلمان نازی با تجاوز به لهستان و اشغال آن، کشور را بر اساس مفاد پیمان مولوتوف-ریبنتروپ که مخفیانه میان خود امضا کرده بودند، تقسیم کردند. ویاچسلاو مولوتف در آن زمان دربارهٔ این تقسیم گفت: پس از اشغال لهستان توسط این دو نیروی متخاصم، شوروی در نواحی اشغالی خود دست به پاکسازی و سرکوب نیروهای مخالف خود زد که یکی از مهم‌ترین آن‌ها واقعه
مخالف خود زد که یکی از مهم‌ترین آن‌ها واقعه کشتار کاتین بود. طی این کشتار ده‌ها هزار لهستانی شامل روشنفکران، قضات، فعالان سیاسی و تعداد زیادی از نظامیان لهستانی که اسیر شده بودند توسط کمیساریای خلق در امور داخلی اتحاد جماهیر شوروی اعدام شدند. با شروع عملیات بارباروسا در سال ۱۹۴۱ توسط آلمان نازی، تمامی لهستان به اشغال آن‌ها درآمد اما در ۱۹۴۴ بار دیگر شوروی در حال نزدیک شدن به لهستان بود و با توجه به سیر وقایع مشخص بود که به زودی تمام لهستان به دست قوای شوروی خواهد افتاد. مقامات لهستانی سعی می‌کردند تا از
خواهد افتاد. مقامات لهستانی سعی می‌کردند تا از طریق سوییس و واتیکان با آلمانی‌ها ارتباط گرفته تا شاید بتوانند ایشان را متقاعد کنند که با اعلام شهر ورشو به عنوان شهر آزاد آن را از خطر تخریب و اشغال توسط شوروی دور نگاه دارند. اما آلمانی‌ها در نظر داشتند تا با تبدیل ورشو به دژی مستحکم دست به مقاومت در برابر قوای ارتش سرخ بزنند. نگاه استالین به آینده لهستان با آنچه که متحدین غربی‌اش در سر داشتند تفاوت داشت. در سال ۱۹۴۳ میلادی و پس از کشف واقعه کشتار کاتین، دولت قانونی در تبعید لهستان که در لندن مستقر بود
دولت قانونی در تبعید لهستان که در لندن مستقر بود خواستار تحقیق دربارهٔ نقش شوروی در این کشتار شد و در نتیجه این درخواست شوروی رابطه خود با دولت در تبعید لهستان را قطع کرد. در همین زمان به دستور استالین نیروهای لهستانی طرفدار شوروی در خاک روسیه سازمان یافتند تا پس از آزادی لهستان از طریق ایشان کمونیسم در لهستان برقرار و این کشور تبدیل به یکی از اقمار شوروی شود. بعد از این دستور استالین، در ماه ژوئیه کمیته آزادی‌بخش ملی لهستان تشکیل شد تا در آینده دولت مورد نظر شوروی را در لهستان تشکیل دهد. در جبهه‌های نبرد
شوروی را در لهستان تشکیل دهد. در جبهه‌های نبرد نیز، ارتش سرخ با وجود یاری نیروهای مقاومت لهستانی به روس‌ها در پیش‌روی به سمت غرب، پس از پایان نبرد واحدهای اِن‌کاوه‌ده عملیات پاکسازی لهستانی را آغاز می‌کردند که شامل خلع سلاح، اعدام، زندانی و تبعید نیروهای لهستانی بود. با توجه به این رویه در پیش گرفته شده از سوی حکومت شوروی جنبش مقاومت لهستان عملیاتی را طرح‌ریزی کرد تا در هنگام رسیدن نیروهای شوروی به نزدیکی ورشو طی قیامی شهر را آزاد کند. هدف این عملیات این بود که پیش از اشغال شهر به دست قوای ارتش سرخ با آزاد
که پیش از اشغال شهر به دست قوای ارتش سرخ با آزاد کردن آن توسط جنبش مقاومت از افتادن کنترل شهر در دوران بعد از جنگ به دست طرفداران شوروی جلوگیری کرده و زمینه برای بازگشت دولت در تبعید لهستان که آن زمان در لندن مستقر بود را فراهم آورد. نیروهای مقاومت لهستان امیدوار بودند بتوانند با قیام، چند روز پیش از ورود ارتش سرخ به ورشو از اعتبار کسب‌شده و پایتخت آزادشده به عنوان شروعی برای آزادی کل لهستان استفاده کنند. در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۴ دولت در تبعید لهستان به نیروهای حاضر در لهستان اشغالی اختیار داد تا قیام سراسری را
در لهستان اشغالی اختیار داد تا قیام سراسری را برنامه‌ریزی کنند. در روز ۳۱ ژوئیه با شنیدن خبر رسیدن قوای ارتش سرخ به نزدیکی رودخانه ویستولا در حاشیه شهر ورشو جنبش مقاومت تصمیم گرفت قیام را شروع کند اما در شرق شهر ارتش آلمان توانسته بود پیشروی روس‌ها را متوقف کند و آن‌ها را تا حدی به عقب براند، با این حال از نظر جنبش شروع قیام اجتناب‌ناپذیر بود. توان طرفین. لهستانی‌ها. قوای شورشیان بین ۲۰ تا ۴۰ هزار نفر تخمین زده می‌شود که از این میان نزدیک به ۴۰۰۰ نفر از آنان را زنان تشکیل می‌دادند. از کل این نیروها تعداد
را زنان تشکیل می‌دادند. از کل این نیروها تعداد ۲۳٬۰۰۰ نفر نیروهای آماده رزم بودند. علاوه بر این تعداد ۳۵۰۰ نفر نیز از دیگر گروه‌های مقاومت در ورشو حضور داشتند که عمدتاً سال‌ها در جنگ چریکی و جنگ شهری آموزش دیده بودند با این وجود هیچ‌کدام از این نیروها آماده یک نبرد طولانی‌مدت نبودند. علاوه بر نیروهای عضو گروه‌های مقاومت در طول دوره قیام داوطلبان زیادی از مردم عادی و همچنین یهودیان آزادشده از گتوی ورشو به شورشیان پیوستند. صدها داوطلب خارجی نیز در قیام ورشو حضور داشتند که دوشادوش نیروهای مقاومت علیه نیروهای
داشتند که دوشادوش نیروهای مقاومت علیه نیروهای آلمانی جنگیدند. تخمین زده می‌شود افرادی از بیش از ۱۵ ملیت در جریان این قیام در کنار لهستانی‌ها جنگیدند که در میان آن‌ها حتی یک سیاه‌پوست اهل نیجریه به نام «آگوست آگبولا اوبراون» حضور داشت که با نام مستعار علی شناخته می‌شد. این داوطلبان خارجی عمدتاً اسرا یا زندانیان فراری از اردوگاه‌ها یا شهروندان خارجی بودند که پیش از جنگ در ورشو اقامت داشتند. تمامی این گروه‌های مقاومت تحت رهبری ارتش میهنی در جریان قیام به عملیات می‌پرداختند. در طی ماه‌های پیش از قیام فرماندهان
می‌پرداختند. در طی ماه‌های پیش از قیام فرماندهان ارتش میهنی برای کمک به واحدهایی که در شرق کشور مشغول عملیات بودند مقداری از نفرات و مهمات را از ورشو به سوی آن نواحی ارسال کردند که همین مسئله موجب کمبود مهمات نیروهای حاضر در ورشو شد. در شروع قیام تنها سلاح به اندازه مسلح کردن ۲۵۰۰ نفر و مهمات کافی برای فقط ۷ روز نبرد وجود داشت، امید شورشیان به غنیمت گرفتن سلاح از نیروهای آلمانی و همچنین کمک‌های هوایی متفقین بود. روز شروع قیام (۱ اوت ۱۹۴۴) نیروهای لهستانی مجموعاً دارای این تعداد سلاح بودند: ۱۰۰۰ قبضه تفنگ،
دارای این تعداد سلاح بودند: ۱۰۰۰ قبضه تفنگ، ۱۷۰۰ قبضه اسلحه کمری، ۳۰۰ قبضه تپانچه خودکار، ۶۰ قبضه مسلسل دستی، ۷ قبضه مسلسل، ۳۵ قبضه سلاح ضد تانک و کارابین، ۲۵٬۰۰۰ عدد نارنجک دستی. ذخیره مهمات هم در موقعیت بسیار بدی قرار داشت. ۱۹۰۰ فشنگ کاربین، ۳۰۰۰ فشنگ مسلسل دستی و ۵۰۰۰ فشنگ مسلسل تمام دارایی زرادخانه جنبش مقاومت بود. در طول قیام علاوه بر بارریزی هوایی محدود متفقین و تولید سلاح توسط کارگاه‌های نیروهای مقاومت، منبع اصلی تأمین سلاح و مهمات مورد نیاز غنیمت گرفتن آن از نیروهای آلمانی بود. نیروهای مقاومت در
گرفتن آن از نیروهای آلمانی بود. نیروهای مقاومت در این میان حتی توانستند دو عراده تانک پنتر و تعدادی خودرو زرهی دیگر را از نیروهای آلمانی غنیمت بگیرند. همچنین آن‌ها در طول قیام خود دست به ساخت یک خودرو زرهی به نام کوبوش زدند که می‌توانست ۷ تا ۱۲ سرباز را حمل کند. آلمانی‌ها. در مقابل، پادگان نیروهای آلمانی در داخل ورشو دارای ۱۱ تا ۱۳ هزار سرباز مسلح بود که با ایجاد سنگرهای بتنی و شبکه‌های دفاعی از مدت‌ها پیش آماده دفاع از شهر بودند. علاوه بر این در حدود ۵۰۰۰ نفر از نیروهای اس اس و پلیس در شهر حضور داشتند که
نفر از نیروهای اس اس و پلیس در شهر حضور داشتند که به این تعداد باید گروه‌های شبه نظامی طرفدار آلمان مانند زوندردینست را هم اضافه کرد. با شروع قیام ارسال کمک‌های روزانه برای نیروهای آلمانی باعث شد تعدادشان تا ۵۰ هزار نفر هم افزایش بیابد. بر خلاف نیروهای جنبش مقاومت لهستان که تنها مسلح به سلاح‌های سبک بودند ارتش آلمان از پشتیبانی زرهی، هوایی و توپخانه بهره می‌برد. قیام. آغاز نبرد. در روز ۱ اوت ۱۹۴۴ قوای شورشی به رهبری ارتش میهنی و فرماندهی ژنرال کوموروفسکی و ژنرال آنتونی خروشچل در ساعت ۵ عصر حمله علیه مواضع
ژنرال آنتونی خروشچل در ساعت ۵ عصر حمله علیه مواضع نیروهای آلمانی در شهر را آغاز کردند. به دلیل ضعف ارتباط میان واحدها عملیات به صورت ناهماهنگ آغاز شد. نیروهای لهستانی در پناه خمپاره‌هایی که از پشت بام‌ها پرتاب می‌شد با اتکا به سلاح‌های سبک خود حمله به ۱۸۰ مرکز تعیین شده را آغاز کردند. عمده مراکز تعیین‌شده ساختمان‌های اداری مهم به علاوه مراکز اس اس و ورماخت، مراکز پلیس، پادگان‌ها و انبارهای مهمات را دربرمی‌گرفت. حمله به این مراکز که اکثراً داری امکانات دفاعی قدرتمندی بودند توسط نیروهای آلمانی پس زده شد و
قدرتمندی بودند توسط نیروهای آلمانی پس زده شد و نیروهای لهستانی علی‌رغم آنکه توانستند بر بخش‌هایی از مرکز شهر و قسمت قدیمی شهر تسلط پیدا کنند اما حملاتشان به فرودگاه، ایستگاه راه‌آهن و مناطق نظامی مهم با شکست مواجه شد. در ناحیه شرقی رودخانه به علت تمرکز شدید نیروهای آلمانی که در حال تشکیل خطوط دفاعی برای نبرد با نیروهای روس بودند جنگ فقط سه روز طول کشید و در نواحی دیگر هم با وجود موفقیت در تحت کنترل درآوردن یک منطقه، ساختمان‌ها و مراکزی در دست نیروهای آلمانی باقی ماندند که وجود همین هسته‌های مقاومت نیروهای
باقی ماندند که وجود همین هسته‌های مقاومت نیروهای آلمانی در سرتاسر شهر باعث می‌شد تا نیروهای لهستانی نتوانند با یکدیگر ارتباط برقرار کرده و به نواحی بیرون از شهر متصل شوند. حداکثر پیشروی قوای شورشی در روز ۵ اوت به دست آمد اما اندک‌اندک نیروهای کمکی آلمانی متشکل از هزاران نیروی پلیس و واحدهای کمکی اس اس که طی روزهای ۳ و ۴ اوت به ورشو رسیده بودند جلوی موج حملات نیروهای ارتش میهنی لهستان را گرفتند. مقامات آلمانی از وقوع این شورش بزرگ بسیار عصبانی و ناراحت بودند. فرمانده نیروهای اس اس، هاینریش هیملر طی دستوری
فرمانده نیروهای اس اس، هاینریش هیملر طی دستوری اعلام کرد: از همین رو نیروهای آلمانی به صورت منظم برای سرکوب شورش قوای کمکی اعزام می‌کردند و تا ۲۰ اوت بیش از ۲۵٬۰۰۰ نیروی آلمانی در ورشو حضور داشت. همچنین آلمانی‌ها برای انهدام استحکامات نیروهای شورشی علاوه بر نیروی هوایی و توپخانه از مین شنی‌دار جالوت و یکی از سنگین‌ترین توپ‌هایشان یعنی (کارل گرات) استفاده کردند که باعث تخریب شدید شهر و تلفات سنگین غیرنظامی شد. توقف. با فروکش کردن حملات نیروهای لهستانی و از راه رسیدن نیروهای کمکی، آلمانی‌ها شروع به ضد حمله
راه رسیدن نیروهای کمکی، آلمانی‌ها شروع به ضد حمله برای بازپس‌گیری شهر کردند. راه حل نیروهای آلمانی برای درهم شکستن قیام استفاده انبوه از نیروی هوایی، توپخانه و زره‌پوش‌ها بود که لهستانی‌ها توان مقابله با آن را نداشتند. آن‌ها بلوک‌به‌بلوک اقدام به پاکسازی شورشیان، کشتار ساکنان و انهدام ساختمان‌ها می‌کردند. نیروهای آلمانی برای شکستن روحیه نیروهای لهستانی بدون توجه به سن و جنسیت دست به تجاوز و کشتار می‌زدند. از همان ابتدای حمله، شورشیان سرتاسر شهر را سنگربندی کرده و آماده دفاع در برابر نیروهای آلمانی شدند.
کرده و آماده دفاع در برابر نیروهای آلمانی شدند. اولین ناحیه‌ای که آلمانی‌ها به آن حمله کردند در سمت غربی ورشو قرار داشت. با تصرف این نواحی علاوه بر جداسازی متصرفات شورشیان نیروهای آلمانی به پل‌های روی رودخانه می‌رسیدند و می‌توانستند ارتباط خودشان را با سمت شرقی رودخانه دوباره برقرار کنند تا به نیروهایشان در آن سمت رودخانه که در حال جنگ با روس‌ها بودند مهمات و اقلام مورد نیاز را برسانند. همچنین آلمانی‌ها باید فرمانده پادگان و فرماندار ورشو را که به همراه نیروهایشان در "برول پالاس" گیر افتاده بودند را آزاد
در "برول پالاس" گیر افتاده بودند را آزاد می‌کردند. دو محله‌ای که در این ناحیه قرار داشتند وولا و اوختا بودند. در روز ۲ اوت اولین تهاجم نیروهای آلمانی به این دو محله شروع شد. در ابتدا نیروهای مقاومت در برابر فشار نیروهای آلمانی مجبور به عقب‌نشینی شدند اما در نهایت با اتکا به مواضع مستحکم‌شان توانستند موج حمله را متوقف کنند. طی دو روز بعدی واحدهای کمکی آلمانی به این نواحی رسیدند و حملات سنگین‌تری با پشتیبانی تانک‌ها آلمانی شروع شد. نیروهای آلمانی از مردم غیرنظامی به عنوان سپری استفاده می‌کردند تا بتوانند
به عنوان سپری استفاده می‌کردند تا بتوانند مواضع لهستانی‌ها را تصرف کنند و هواپیماهای آلمانی برگه‌هایی را در سرتاسر شهر می‌ریختند که از شورشیان می‌خواست تا تسلیم شوند. طی این دو روز چندین بار مواضع بین طرفین دست‌به‌دست شد. نیروهای آلمانی با حمایت سنگین نیروی هوایی و توپخانه و به کار گرفتن تانک‌های سنگین سعی داشتند مواضع لهستانی‌ها را شکافته و در آن پیشروی کنند اما هر بار با مقاومت سنگین اعضای مقاومت لهستان مجبور به عقب‌نشینی می‌شدند. بیمارستان‌های شهر پر بود از مجروحانی که هر لحظه به تعدادشان اضافه می‌شد.
از مجروحانی که هر لحظه به تعدادشان اضافه می‌شد. در شب ۵ اوت اولین کمک‌های خارجی با چتر در قبرستان محله وولا ریخته شد که باعث تقویت توان لهستانی‌ها در مقابله با زرهی آلمانی‌ها شد. در همان روز لهستانی‌ها با کمک دو تانکی که از آلمانی‌ها غنیمت گرفته بودند به پادگان گتوی ورشو حمله کردند و توانستند ۳۵۰ یهودی اسیر در آنجا را آزاد کنند. روز ۶ اوت نیروهای آلمانی بالاخره توانستند به "برول پالاس" رسیده و نیروهای در محاصره را آزاد کنند. تا روز ۱۱ اوت نبرد سنگین در دو محله به پایان رسید و آلمانی‌ها عملیات پاکسازی را
محله به پایان رسید و آلمانی‌ها عملیات پاکسازی را شروع کردند. به فرمان هیتلر شهر باید نابود می‌شد، تمام مردم غیرنظامی و اسرای جنگی اعدام می‌شدند و خانه‌ها به آتش کشیده می‌شد. تخمین زده می‌شود در این دو محله در طی یک هفته نزدیک به ۴۰٬۰۰۰ غیرنظامی شامل زنان، کودکان، کشیشان، خدمه بیمارستان و زخمی‌ها کشته شدند. با سقوط محله‌های غربی، نیروهای آلمانی از روز ۱۲ اوت حمله به محله قدیمی شهر را آغاز کردند. میدان نبرد در این قسمت بسیار خشن و بی رحمانه بود. تمرکز آتش توپخانه و بمباران نیروی هوایی آلمان نازی در این ناحیه
و بمباران نیروی هوایی آلمان نازی در این ناحیه یکی از بزرگترین آتشباری‌های جنگ جهانی دوم بود. نیروهای آلمانی علاوه بر نیروی هوایی، زرهی و توپخانهٔ معمول از قطار زرهی نیز کمک گرفتند. همچنین آن‌ها از ۱۵ اوت توپ "کارل گرات" را که می‌توانست پرتابه‌هایی تا وزن ۲ تن را شلیک کند در ناحیه تازه تصرف شده وولا مستقر کردند و بمباران نواحی در تصرف شورشیان را آغاز کردند. در این زمان نیروهای روس تنها چند کیلومتر با ورشو فاصله داشتند اما هیچ اقدامی برای کمک به نیروهای لهستانی یا سرکوب نیروی هوایی آلمان انجام نمی‌دادند و
یا سرکوب نیروی هوایی آلمان انجام نمی‌دادند و آلمانی‌ها با فراغ بال کامل به تخریب شهر می‌پرداختند. نیروهای ارتش میهنی لهستان در شهر قدیم با تمام توان به مقاومت می‌پرداختند و نبرد خانه‌به‌خانه جریان داشت. تلفات هر دو طرف بسیار بالا بود به طوری که در طول نبرد برای شهر قدیم، آلمانی‌ها روزانه ۱۵۰ نفر تلفات می‌دادند. در روزهای ۲۰ و ۲۱ اوت شورشیان حملاتی را به سوی استحکامات آلمانی‌ها ترتیب دادند تا بتوانند حلقه محاصره را بشکنند اما با وجود دادن ۴۰۰ نفر کشته و زخمی نتوانستند کاری از پیش ببرند. علی‌رغم وجود فشار
نتوانستند کاری از پیش ببرند. علی‌رغم وجود فشار زیاد نیروهای آلمانی، لهستانی‌ها تا ۲ سپتامبر به مقاومت پرداختند و نهایتاً بعد از اتمام مهماتشان ۱۵۰۰ نفر از نیروهای مقاومت با کمک مسیرهای فاضلاب که در طول قیام تنها راه ارتباطی نیروهای مقاومت بود دست به عقب‌نشینی به سمت مرکز شهر زدند. ۲۵۰۰ نفر هم که به علت جراحات جدی توانایی تخلیه نداشتند و تصمیم گرفته بودند به همراه خدمه بیمارستان همراه مجروحان باشند در محله باقی ماندند که همگی توسط نیروهای آلمانی کشته شدند. در نواحی پرتراکم‌تر نیروهای شورشی با استفاده از
در نواحی پرتراکم‌تر نیروهای شورشی با استفاده از وضعیت ساختمان‌ها می‌توانستند تا حدی از برتری آلمان‌ها کاسته و حملات موفق‌تری را سازمان‌دهی کنند. یکی از مهم‌ترین این عملیات‌ها آزادسازی ساختمان شرکت تلفن لهستان بود که به واسطه ارتفاعش نقش مهمی در ناحیه مرکزی شهر داشت. این ساختمان از روز اول نبرد در محاصره نیروهای لهستانی قرار داشت و نازی‌ها تلاش بسیاری برای رهایی آن از محاصره کرده بودند که همه آن‌ها بی‌نتیجه بود. در نهایت روز ۲۳ اوت مقاومت نیروهای آلمانی درهم شکسته شد و ساختمان به تصرف شورشیان درآمد. از این
شکسته شد و ساختمان به تصرف شورشیان درآمد. از این ساختمان مقادیر بسیاری سلاح به دست نیروهای مقاومت افتاد و بین ۶۵ الی ۷۶ نیروی آلمانی اسیر شدند. این ساختمان پس از تصرف توسط لهستانی‌ها به مرکز فرماندهی "ارتش ملی" تبدیل شد. در ۲۶ اوت نیروهای شوروی تهاجم خود در شرق رود ویستولا را از سر گرفتند و در نهایت نیروهای آلمانی در ۱۳ سپتامبر با عقب‌نشینی به سمت غرب رودخانه همه پل‌های باقی مانده را منهدم کردند. واحدهایی از ارتش اول لهستان که نیروهای لهستانی تحت کنترل شوروی بودند سعی کردند با عبور از رودخانه خود را به شهر
بودند سعی کردند با عبور از رودخانه خود را به شهر برسانند اما علی‌رغم برخورداری از پشتیبانی هوایی و توپخانه، به علت حجم بالای آتشبار آلمانی‌ها بر روی رودخانه تنها قسمت‌های کوچکی از این نیروها توانستند طی روزهای ۱۴ و ۱۵ سپتامبر خود را به نیروهای شورشی برسانند. آلمانی‌ها نیز با تشدید حملات خود بر روی مواضع لهستانی‌ها سعی کردند از ادامه این روند جلوگیری کنند. در ادامه و علی‌رغم مقاومت سخت نیروهای شورشی در حاشیه رودخانه، نیروهای شوروی از اجرای عملیات عبور از رودخانه امتناع ورزیدند و آن را به ۴ ماه بعد موکول
رودخانه امتناع ورزیدند و آن را به ۴ ماه بعد موکول کردند. در نهایت و پس از روزها مقاومت شدید، نیروهای ارتش سرخ اقدام خاصی برای کمک به شورشیان نکردند و با برکنار شدن فرمانده ارتش اول لهستان، آن‌ها نیز مجبور شدند در ۱۹ سپتامبر همراه با نیروهای باقی مانده از ارتش میهنی به سمت شرقی رودخانه عقب‌نشینی کنند. تسلیم. با ادامه یافتن نبرد نیروهای شورشی که حالا تنها مرکز شهر را در اختیار داشتند متوجه شدند که نیروهای شوروی هرگز به کمک آن‌ها نخواهند آمد. مهمات و ملزومات در وضعیت بسیار بدی قرار داشت و دیگر امیدی به پیروزی
وضعیت بسیار بدی قرار داشت و دیگر امیدی به پیروزی نبود. از دیگر سو در ۲۷ سپتامبر مقامات آلمانی اعلام کردند با اسرای لهستانی طبق کنوانسیون ژنو رفتار خواهند کرد. دو روز بعد در اثر حمله عظیم نیروهای آلمان و با وجود مقاومت شدید نیروهای لهستانی نواحی دیگری سقوط کردند و وضعیت به شدت حاد شد. با امضا قرارداد تسلیم توسط فرماندهان لهستانی، مخاصمات در ورشو پایان یافت و در نهایت پس از ۶۳ روز مقاومت در روز ۲ اکتبر ۱۹۴۴ نیروهای ارتش میهنی لهستان به صورت کامل تسلیم شدند و قیام ورشو پایان یافت. زندگی در پشت جبهه. در هنگام
قیام ورشو پایان یافت. زندگی در پشت جبهه. در هنگام شروع قیام مردم شهر از همه وقایع بی‌اطلاع بودند اما ناگهان و طی چند روز ورشو تبدیل به شهری شد که میان نیروهای آلمانی و لهستانی تقسیم شده بود. در هفته‌های ابتدایی قیام که هنوز عمده شهر در دست شورشیان بود مردم سعی می‌کردند علی‌رغم جریان داشتن جنگ در چند قدمی خود روال عادی زندگی را ادامه دهند و سالن‌های تئاتر، روزنامه‌ها و دیگر اجزا به کار خود می‌پرداختند. پسران و دختران عضو سازمان پیشاهنگی که بین ۱۰ تا ۱۵ سال سن داشتند با شجاعت تمام وظیفه نامه‌رسانی بین نقاط