payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به جز کمی مو روی پا، موهای نرم و تعدادی مو که در اطراف بدن پخش شده‌است. وزن آن معمولاً بین۳۰ تا ۴۰ گرم، یعنی تقریباً به اندازه موش معمولی است. این جونده دندانهای بزرگی دارد که از آنها برای حفاری معابر طولانی در زیر زمین استفاده می‌کند. معروف است که موش‌های برهنه در گروه‌های اجتماعی پیچیده‌ای زندگی می‌کنند. موش‌های برهنه حشرات را شکار کرده و می‌خورند. محل زندگی این جونده، بیابانهای شرق آفریقا، عمدتاً در سومالی، اتیوپی و مناطقی از کنیا در زیر زمین است. در حالی که موش معمولی نهایتاً چهار سال عمر می‌کند، موش
که موش معمولی نهایتاً چهار سال عمر می‌کند، موش برهنه می‌تواند تا سی سال زندگی کند. سوخت و ساز این جونده برای زندگی در محیط کم اکسیژن در زیر زمین سازش یافته‌است. این جونده فاقد گیرنده‌های حسِ درد، در پوست است؛ و هیچ دردی را در پوست خود احساس نمی‌کند. یکی دیگر از ویژگی‌های نادر این جانور، عدم ابتلا به سرطان است. به همین دلیل، مورد توجه محققانی است که از مواد ژنتیکی این جانور نقشه‌برداری کرده‌اند تا در مورد عمر طولانی و مقاوت در مقابل سرطان مطالعه کنند.
هاینتس هوپف (زاده ۱۹ نوامبر ۱۸۹۴ در وروتسواف – درگذشته ۳ ژوئن ۱۹۷۱ در زولیکون) ریاضیدان اهل آلمان بود. وی در شمار پیشگامان توپولوژی جبری می‌باشد. زندگی و کارنامه. او در دانشگاه فریدریش ویلهلم برِسلاو تحصیلاتش را آغاز کرد و در آنجا استادانی همچون آدولف کنزر، ماکس دن، ارنست اشتاینیتس و ارهارد اشمیت داشت. به دلیل جنگ جهانی یکم در تحصیلاتش وقفه‌ای افتاد و او که خود را داوطلب جنگ کرده بود در همه مدت این جنگ به عنوان سرجوخه در جبهه بود. وی در جنگ زخمی شد و در زمانی که برای بهبودی به زادگاهش وروتسواف (برسلاو)
زمانی که برای بهبودی به زادگاهش وروتسواف (برسلاو) بازگشت توانست در درسهای ارهارد اشمیت شرکت کند و مسائلی که اشمیت در این زمان مطرح کرد او را شیفته خود ساختند و از آن پس در زندگی علمی او تأثیر گذاشتند. پس از جنگ به هایدلبرگ و سپس برلین رفت و در آنجا از استادانی همچون ایسای شور و لودویگ بیبرباخ بهره برد. وی با رساله‌ای دربارهٔ رابطه خمیدگی در هندسه دیفرانسیل و توپولوژی با سرپرستی لودویگ بیبرباخ درجه دکتری ریاضیات را دریافت کرد. در این رساله هوپف خمینه‌های سه بُعدی ریمانی همبند ساده با خمیدگی ثابت را رده‌بندی
ریمانی همبند ساده با خمیدگی ثابت را رده‌بندی کرد. وی همچنین با هدایت اشمیت کارهای براوئر و پوانکاره در توپولوژی را پژوهید. از ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۶ در گوتینگن بود و در درسهای امی نوتر شرکت می‌کرد و همچنین با توپولوژی دان پاول الکساندروف آشنا شد که تا پایان عمر با هم دوست بودند. این هر دو از امی نوتر آموختند که از دیدگاه نظریه گروه‌ها به هومولوژی بپردازند. وی در رساله‌ای که برای دریافت درجه شایستگی نوشت، رده‌های هموتوپی نگاشتهای خمینههای formula_1 بعدی به کره ریمان را بررسید و بدینگونه رده نگاشتهای میدان‌های برداری
بررسید و بدینگونه رده نگاشتهای میدان‌های برداری این خمینه‌ها را مورد بررسی قرار داد و قضیه شاخص لفشتس را در این باره به اثبات رساند. هوپف در ۱۹۲۸ همین ایده‌ها را پروراند و توانست اثباتی برای قضیه نقطه ثابت لفشتس ارائه داد که در آن برای نخستین بار گروه‌های همولوژی به کار رفتند. وی همچنین ایده‌هایی را مطرح کرد که برای نخستین بار به مفهوم کوهمولوژی رهنمون شدند. در سالهای ۱۹۲۷/۱۹۲۸ در دانشگاه پرینستون بود و با اسوالد وبلن و جیمز الکساندر و سولومون لفشتس کار کرد. در سال ۱۹۳۱ در انستیتو تکنولوژی فدرال زوریخ به
در سال ۱۹۳۱ در انستیتو تکنولوژی فدرال زوریخ به عنوان استاد و جانشین هرمان ویل کاری به دست آورد. در همان سال مفهوم عدد هوپف را تعریف کرد که یک ناوردای توپولوژیک نگاشتهای میان کره‌های از بُعدهای گوناگون است. در سال ۱۹۳۵ به همراه الکساندروف کتاب نامدار «توپولوژی» را نوشت که از نخستین کتبهای درسی در این شاخه است. در ۱۹۳۹ به پژوهش دربارهٔ گروه‌های لی فشرده پرداخت و در این زمینه جبر هوپف را معرفی نمود. جایزه هوپف. انستیتو تکنولوژی فدرال زوریخ هر دو سال یک بار جایزه‌ای به نام جایزه هوپف را به افتخار هاینتس هوپف
به نام جایزه هوپف را به افتخار هاینتس هوپف به پژوهش‌های برتر در زمینه ریاضیات محض اهدا می‌کند.
ملادن پتریچ (; زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است که هم‌اکنون در باشگاه پاناتینایکوس بازی می‌کند. از سایر باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به بازل، باشگاه فوتبال بروسیا دورتموند، هامبورگ، گراس‌هاپر زوریخ و باشگاه فوتبال فولام اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کرواسی بازی کرده‌است.
شانین سوسامون (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، مانکن و موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته‌است، می‌توان به "داستان یک شوالیه" (۲۰۰۱)، "۴۰ روز و ۴۰ شب" (۲۰۰۲)، "فرمان" (۲۰۰۳)، "بوس بوس بنگ بنگ" (۲۰۰۵)، "تعطیلات" (۲۰۰۶)، "" (۲۰۰۶) و "شوم ۲" (۲۰۱۵) اشاره کرد. سوسامون به عنوان یک نوازنده درامز از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ در گروه وارپینت فعالیت می‌کرد. او پس از ضبط اولین ای پی به طور ناگهانی گروه را ترک کرد. در سال ۲۰۰۹، سوسامون از
ناگهانی گروه را ترک کرد. در سال ۲۰۰۹، سوسامون از طریق شرکت تولیدی خود، کارگردانی و تولید فیلم‌های کوتاه و تئاتر را آغاز کرد. زندگی‌نامه. شانین ماری کهولانانی سوسامون در ۳ اکتبر ۱۹۸۷ در هونولولو، هاوایی متولد و در رینو، نوادا بزرگ شد. مادرش شری سوسامون، پرستار و پدرش تاد لیندبرگ است. او یک خواهر کوچک‌تر از خودش دارد. زمانی‌که شانین سوسامون پنج سال داشت، پدر و مادرش از یکدیگر جدا شدند و او با مادرش زندگی کرد. مادربزرگ مادری‌اش از نژاد هاوایی-فلیپینی است در حالیکه بقیه اصل و نسب وی انگلیسی، آلمانی، هلندی،
حالیکه بقیه اصل و نسب وی انگلیسی، آلمانی، هلندی، فرانسوی و ایرلندی‌ است. سوسامون پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان در سال ۱۹۹۵، به همراه دوستش به لس آنجلس نقل‌مکان کرد تا بتواند در زمینه رقص آموزش ببیند. او همان‌طور که مشغول یادگیری رقص بود، به عنوان مدل با چند شرکت همکاری کرد. سپس او حرفه خود را به عنوان بازیگر در تبلیغات تلویزیونی و موزیک ویدئو ادامه داد. او در سال ۲۰۰۱ برای بازی در فیلم داستان یک شوالیه در مقابل هیث لجر انتخاب شد و پس از آن توانست ایفاگر چندین نقش در فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی باشد.
چندین نقش در فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی باشد. او با رندی گلدمن، فروشنده خودرو، ازدواج کرده‌است. در ۲۹ مه ۲۰۰۳ فرزند اول‌شان و در دسامبر ۲۰۱۱ فرزند دوم‌شان به‌دنیا آمد.
شرکت جنرال الکتریک AEG (انگلیسی: Allgemeine Elektricitäts-Gesellschaft) (به آلمانی به معنای 'شرکت جنرال الکتریک AEG' می‌باشد که یک شرکت سهامی است،) یک تولیدکننده آلمانی تجهیزات الکتریکی بود که در برلین با نام انجمن ادیسون آلمان برای الکتریسیته کاربردی در سال ۱۸۸۳ توسط امیل راتناو تأسیس شد. در طول جنگ جهانی دوم، این شرکت با حزب نازی کار می‌کرد و از نیروی کار اجباری در اردوگاه‌های کار اجباری سود می‌برد. پس از جنگ جهانی دوم، مقر آن به فرانکفورت منتقل شد. در سال۱۹۶۷، شرکت جنرال الکتریک به شرکت تابعه خود یعنی
شرکت جنرال الکتریک به شرکت تابعه خود یعنی تلفنکِن ای جی پیوست و شرکت جنرال الکتریک- تلفنکِن را ایجاد کرد. در سال ۱۹۸۵، دایملر-بنز شرکت سهامی عام جنرال الکتریک- تلفنکِن (که به شرکت سهامی عام جنرال الکتریک تغییر نام یافت) را خریداری کرد و در سال ۱۹۹۶ شرکت را به‌طور کامل در دایملر-بنز (که در سال ۱۹۹۸ دایملر کرایسلر نام گرفت) ادغام کرد. بقایای شرکت جنرال الکتریک به عنوان بخشی از شرکت‌های ادترنز (بعداً بمباردیه ترانسپورتیشن نام گرفت) و هوافضای آلمان (که درسال۱۹۹۸ داسا نام گرفت و امروزه بخشی از ایرباس اس ایی
داسا نام گرفت و امروزه بخشی از ایرباس اس ایی است) تبدیل شد. الکترولوکس پس از خرید شرکت تابعه و خصوصی لوازم خانگی جنرال الکتریک در سال ۱۹۹۴، حق وحقوق نام تجاری جنرال الکتریک را در سال ۲۰۰۵ به دست آورد که اکنون در برخی از محصولات خود از آن استفاده می‌کند. نام جنرال الکتریک همچنین به شرکای برندهای مختلف تحت برنامه مجوز جهانی برند الکترولوکس، مجوز داده شده است. تاریخچه. در سال ۱۸۸۳، امیل راتناو انجمن «ادیسون آلمان برای الکتریسیته کاربردی» را در برلین تأسیس کرد. در سال ۱۸۸۸ به شرکت جنرال الکتریک تغییر نام داد.
در سال ۱۸۸۸ به شرکت جنرال الکتریک تغییر نام داد. این شرکت که در ابتدا تجهیزات الکتریکی (مانند لامپ‌ها، موتورها و ژنراتورها) تولید می‌کرد، خیلی زود وارد سیستم‌های انتقال برق متناوب AC شد. در سال ۱۹۰۷، پیتر بهرنز به عنوان مشاور هنری جنرال الکتریک منصوب شد. این منجر به ایجاد هویت سازمانی اولیه شرکت با محصولات و تبلیغاتی شد که ویژگی‌های طراحی مشترک داشتند. این شرکت در نیمه اول قرن بیستم توسعه یافت و با تعدادی از اولینها و اختراعات در مهندسی برق معتبر شد. در همین دوره وارد بازارهای خودرو و هواپیما شد. تجهیزات
دوره وارد بازارهای خودرو و هواپیما شد. تجهیزات برقی راه‌آهن در این زمان تولید شد و تاریخ طولانی تأمین تجهیزات الکتریکی راه‌آهن آلمان را آغاز کرد. طبق دایرةالمعارف ۱۹۳۰ بریتانیکا: "قبل از سال ۱۹۲۳، این شرکت بزرگترین واحد تولیدی برق در آلمان و یکی از مهم‌ترین شرکت‌های صنعتی در جهان بود. . " در طول جنگ جهانی دوم، شرکت جنرال الکتریک برای حمایت از نازی‌ها به شرکت‌های بزرگ دیگری مانند آی جی فاربن، تیسن و کروپ پیوست. این شرکت از طریق استفاده از تعداد زیادی کارگر اجباری و همچنین زندانیان اردوگاه کار اجباری که در
اجباری و همچنین زندانیان اردوگاه کار اجباری که در شرایط غیرانسانی کار کار می‌کردند، سود برد. پس از جنگ جهانی دوم، این شرکت تجارت خود را در بخش شرقی آلمان از دست داد. پس از ادغام در سال ۱۹۶۷، این شرکت به جنرال الکتریک- تلفنکِن تغییر نام داد (از سال۱۹۷۹ به بعد نام آن جنرال الکتریک- تلفنکِن شد). این شرکت در طول دهه ۱۹۷۰ با مشکلات مالی روبرو شد که منجر به فروش برخی از دارایی‌ها شد. در سال ۱۹۸۳، بخش لوازم الکترونیکی مصرفی شرکت خصوصی رادیو وتلوزیون تلفنکِن فروخته شد. در سال ۱۹۸۵، این شرکت دوباره نام جنرال
فروخته شد. در سال ۱۹۸۵، این شرکت دوباره نام جنرال الکتریک را به خود گرفت و بقیه شرکت توسط دایملر-بنز خریداری شد؛ در ابتدا بخش‌های باقی مانده مربوط به توزیع نیروی برق و فناوری موتور الکتریکی بودند. تحت مالکیت دایملر-بنز، شرکت‌های سابق جنرال الکتریک در نهایت در سال ۱۹۹۵ بخشی از ادترنز شدند و نام جنرال الکتریک دیگر مورد استفاده قرار نگرفت. الکترولوکس که قبلاً شرکت تابعه لوازم خانگی جنرال الکتریک را در سال ۱۹۹۴ خریداری کرده بود، اکنون دارای مجوز و حق و حقوق استفاده از برند جنرال الکتریک است. یازدهمین لوگو و
از برند جنرال الکتریک است. یازدهمین لوگو و همچنین لوگوی کنونی جنرال الکتریک، طراحی شده توسط شرکت پرافت در سال ۲۰۱۶. این لوگو جایگزین لوگوی نمادین طراحی شده توسط پیتر بهرنز شد که قدمت آن به سال ۱۹۱۲ بازمی‌گردد و بین سال‌های ۱۹۸۵ تا ۲۰۱۰ چهار تغییر (دو مورد از آنها نماد الکترولوکس را نیز به همراه داشت) را دربرداشت. از تأسیس تا سال ۱۹۴۰. این شرکت در سال ۱۸۸۲ زمانی که امیل راتناو مجوز استفاده از برخی از اختراعات لامپ توماس ادیسون را در آلمان به دست آورد، شروع به کار کرد. شرکت ادیسون آلمان در سال ۱۸۸۳ با حمایت
کار کرد. شرکت ادیسون آلمان در سال ۱۸۸۳ با حمایت مالی بانک‌ها و افراد خصوصی و با مدیرت امیل راتناو تأسیس شد. در سال ۱۸۸۴، اسکار فون میلر، مهندس متولد مونیخ (که بعدها موزه آلمان را تأسیس کرد) به هیئت اجرایی پیوست. در همان سال، شرکت وارد مذاکره با دادستان برلین (بخش سازمان شهرداری) برای تأمین یک منطقه بزرگ شد، که در ۸ می ۱۸۸۴منجر به تشکیل کارخانه برق شهری برلین (A.G.StEW)شد. کارخانه اصلی در نزدیکی ایستگاه شمالی برلین قرار داشت. در سال ۱۸۸۷، شرکت زمینی را در منطقه برلین- گسوندبرونن خریداری کرد که قبلاً کارخانه
برلین- گسوندبرونن خریداری کرد که قبلاً کارخانه ماشین‌سازی ویدینگ (که توسط ویلهلم ویدینگ تأسیس شده بود) در آن قرار داشت. در همان سال، علاوه بر بازسازی و گسترش محصولات، شرکت نام جنرال الکتریک را به خود اختصصاص داد. در سال ۱۸۸۷ میخائیل دولیوو-دوبرولسکی به عنوان مهندس ارشد به شرکت ملحق شد و بعداً معاون مدیر شد. کار او بر روی برق چند فازی باعث شد تا در پایان دهه ۱۸۸۰ به مهندسی پیشرو در جهان در سیستم‌های برق سه فاز تبدیل شود. در سال ۱۸۹۱ میلر و دوبروولسکی انتقال نیروی الکتریکی را در فاصله ۱۷۵ کیلومتری (۱۰۹
نیروی الکتریکی را در فاصله ۱۷۵ کیلومتری (۱۰۹ مایلی) از یک نیروگاه برق آبی در شهر لاوفنآمنکار به فرانکفورت به نمایش گذاشتند، جایی که این نیروی الکتریکی، ۱۰۰۰ لامپ روشن و یک آبشار مصنوعی برقی را در نمایشگاه بین‌المللی الکتروتکنیکی در فرانکفورت فعال کرد. این موفقیت یکی از اولین گام‌های استفاده از جریان متناوب برای برق رسانی در آلمان به صورت عمومی بود و نشان داد که انتقال توان الکتریکی از راه دور می‌تواند از نظر اقتصادی مفید باشد. در همان سال راه‌آهن شهری هاله–زاله، اولین سیستم تراموا الکتریکی (با اندازه قابل
اولین سیستم تراموا الکتریکی (با اندازه قابل توجه) در آلمان افتتاح شد. تروپ پائول[۷] کار خود را برای جنرال الکتریک از سال‌های ۱۸۸۹/۱۸۹۰ تا سال ۱۸۹۳ آغاز کرد و فرانتس شوختن نماهای میدان و خیابان هوسیت را در سال‌های ۱۸۹۴–۱۸۹۵ طراحی کرد. در سال ۱۸۹۴ مکان سابق کوچه بازار دام برلین خریداری شد. اینجا یک راه‌آهن داشت که به شبکه ریلی برلین متصل می‌شد، اما هیچ ارتباط ریلی بین دو نیروگاه وجود نداشت. در سال ۱۸۹۵ یک راه‌آهن زیرزمینی بین این دو بخش در تونلی به طول ۲۷۰ متر ساخته شد. این تونل توسط شرکت زیمنس و هالسکه[10]
ساخته شد. این تونل توسط شرکت زیمنس و هالسکه[10] (S &amp; H) (بعدها به شرکت زیمنس تبدیل شد) و تحت هدایت سی. شوبل و ویلهلم لاتر ساخته شد. در سال ۱۸۸۹ جنرال الکتریک به عنوان متخصص در ساخت ماشین‌های حفاری قابل حمل صنعتی شناخته می‌شد، برخی از این ماشین‌ها توسط شفت‌های انعطاف‌پذیر موتورهای الکتریکی هدایت می‌شدند. این شرکت همچنین یک محرک تسمه ای دندانهدار ایجاد کرد تا سرعت موتور را به سرعت مورد نیاز ماشین ابزار کاهش دهد. در سال ۱۹۰۳ شرکت‌های رادیویی رقیب یعنی جنرال الکتریک و زیمنس و هالسکه ادغام شدند و یک شرکت
الکتریک و زیمنس و هالسکه ادغام شدند و یک شرکت تابعه مشترک به نام تلفنکِن را تشکیل دادند. در سال ۱۹۰۷ معمار پیتر بهرنز مشاور هنری شد. که مسئول طراحی همه محصولات، تبلیغات و معماری بود، از آن زمان به عنوان اولین طراح شرکت در جهان شناخته شد. فلسفه بهرن این بود که ساختمانی را بسازد که ساختاری سفت، محکم و ساده داشته باشد. این نوع ساختمان برای کارکرد مد نظر یعنی تولید ماشین آلات بزرگ و سنگین عالی است. ابعاد ساختمان به گونه ای انتخاب شد که توربین‌ها بتوانند بالاتر از سایر ماشین آلات حمل شوند. در دهه ۱۹۲۰ جنرال
از سایر ماشین آلات حمل شوند. در دهه ۱۹۲۰ جنرال الکتریک به تأمین کننده جهانی دانش و تجهیزات الکتریکی تبدیل شد. برای مثال، در سال ۱۹۲۳، اکثر مواد ضروری و تیمی از مهندسان را برای نظارت بر برق‌رسانی فلسطین تحت حاکمیت بریتانیا فراهم کرد. شرکت‌های انگلیسی در آن زمان نمی‌توانستند با قیمت‌های جنرال الکتریک رقابت کنند. فعالیت شرکت به زودی به تمامی حوزه‌های مهندسی برق اعم از روشنایی برق، توان الکتریکی، راه‌آهن برقی، کارخانه‌های الکتروشیمیایی و همچنین ساخت توربین‌های بخار، خودرو، کابل و مواد اولیه کابل گسترش یافت. در
خودرو، کابل و مواد اولیه کابل گسترش یافت. در دهه‌های اول، این شرکت کارخانه‌های زیادی در برلین و اطراف آن داشت: تعدادی از رویدادهای قابل توجه دیگر مربوط به جنرال الکتریک در این دوره رخ داد: در ۲۰ ژوئن ۱۹۱۵، بنیانگذار این شرکت یعنی امیل راتناو در سن ۷۷ سالگی درگذشت. دوران نازی‌ها و جنگ جهانی دوم. شرکت جنرال الکتریک پس از نشست محرمانه ۲۰ فوریه ۱۹۳۳ که در آن اهداف دوگانه؛ قدرت کامل و تسلیح مجدد ملی توسط هیتلر توضیح داده شد، ۶۰۰۰۰ رایشمارک به حزب نازی اهدا کرد. آنها به شرکت‌های بزرگ دیگری مانند آیجی فاربن، تیسن
به شرکت‌های بزرگ دیگری مانند آیجی فاربن، تیسن و کروپ در حمایت از نازی‌ها، به ویژه در ترویج تسلیح مجدد ورماخت، لوفتوافه و کریگسمارینه، پیوستند. در طول خود جنگ، آنها قرار بود از تعداد زیادی کارگر اجباری و همچنین زندانیان اردوگاه کار اجباری در شرایط غیرانسانی کار استفاده کنند. شرکت جنرال الکتریک به‌طور گسترده با حزب نازی در لهستان کار کرد. این شرکت مجبور شد کارخانه کابل کراکوف[۳۱]، کارخانه تولید کابل، را به حزب نازی واگذار کند. کابل کراکوف در کراکوف-پلاشوف واقع شده بود و از کابل‌های تولید شده توسط نیروی کار
شده بود و از کابل‌های تولید شده توسط نیروی کار اجباری یهودی از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴ استفاده می‌کرد. در سال ۱۹۴۳، شرکت جنرال الکتریک شروع به جابجایی کالاها و تخلیه کارگران کرد. کالاها به مکان‌های مختلفی از جمله برلین و سودتنلند منتقل شدند. هنگام نصب سیستم‌های برقی و روشنایی برای زمین‌های آموزشی وافن-اساس در دبیکا، این شرکت از کارگران اجباری یهودی مستقر در اردوگاه کار پوستکوف واقع در جنوب شرقی لهستان استفاده کرد. در طول جنگ جهانی دوم، یک کارخانه جنرال الکتریک در نزدیکی ریگا از نیروی کار برده استفاده می‌کرد. این
نزدیکی ریگا از نیروی کار برده استفاده می‌کرد. این شرکت همچنین برای تولید تجهیزات الکتریکی در اردوگاه کار اجباری آشویتس قرارداد بست. جنرال الکتریک از نیروی کار برده از کمپ شماره ۳۶ در اردوگاه فرعی جدید آشویتس III که همچنین با نام مونوویتز به نام " اردوگاه کار چکش ورق فلزی " شناخته می‌شد، استفاده کرد. بیشتر آنها در سال ۱۹۴۵ در راهپیمایی مرگ و سرانجام در اردوگاه بوخنوالد جان باختند. شرکت جنرال الکتریک یک تأمین کننده اصلی دسته‌های تپانچه‌های P38 در جنگ جهانی دوم و همچنین اسپریورک P38s در اوایل جنگ جهانی بود.
و همچنین اسپریورک P38s در اوایل جنگ جهانی بود. تپانچه‌ها ی P38 توسط کارخانههای والترآرمز و موزر تولید میشدند. در تلاشی برای ابراز تاسف از استفاده از نیروی کار برده یهودی در جنگ جهانی دوم، شرکت جنرال الکتریک به شرکتهای راینمتال، زیمنس، کروپ و آیجیفاربن به منظور پرداخت ۷۵ میلیون مارک به عنوان غرامت به کنفرانس دعاوی یهودیان پیوست. سالهای ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۰ در سال ۱۹۴۵، پس از جنگ جهانی دوم، تولید در کارخانه‌های بخش‌های غربی برلین - که امروز ساختمان مقر DW (TV) دویچه وله است و نورنبرگ، اشتوتگارت و مولهایم آندرروهر از
است و نورنبرگ، اشتوتگارت و مولهایم آندرروهر از سر گرفته شد و کارخانه‌های جدید دیگری از جمله کارخانه کنتور برق در هاملن ساخته شد. کارخانه بخار و لوکوموتیو الکتریکی در شهر هنینگزدورف (کارخانه‌های هنیگزدورف) به یک شرکت متعلق به مردم تحت عنوان لوکوموتیوهای الکتریکی (LEW) تبدیل شد. کارخانه کابل (سیم و کابل فلزی اوبراسپری) و کارخانه تولید دستگاه ترپتو و سایر تأسیسات نیز در آلمان شرقی قرار داشتند و به شرکت‌های سهامی شوروی (SAG) تبدیل شدند. بیش از ۹۰ درصد از دارایی‌ها در برلین در منطقه تحت اشغال روسیه قرار داشت و
در برلین در منطقه تحت اشغال روسیه قرار داشت و از بین رفت. دفاتر مرکزی بخش‌های مصادره نشده شرکت ابتدا به هامبورگ و سپس در نهایت به فرانکفورت منتقل شد، دفتر مرکزی در برلین ویران شد. سال ۱۹۷۰ به بعد در سال ۱۹۷۰، شرکت جنرال الکتریک-تلفنکِن ۱۷۸۰۰۰ کارمند در سراسر جهان داشت و دوازدهمین شرکت بزرگ برق در جهان بود. از جمله پروژه‌های ناموفق مانند سیستم حمل و نقل خودکار چمدان در فرودگاه فرانکفورت و ساخت نیروگاه هسته ای به این شرکت فشار وارد کرد. به ویژه، نیروگاه هسته ای در شهر وورگاسن، که راه اندازی آن به دلیل مشکلات
در شهر وورگاسن، که راه اندازی آن به دلیل مشکلات فنی چندین سال به تعویق افتاد، صدها میلیون مارک برای جنرال الکتریک هزینه داشت. در پی آن، شرکت آخرین سود سهام خود را در سال ۱۹۷۲ پرداخت کرد. بازوی سرگرمی (رادیو وتلوزیون تلفنکِن) که دفتر مرکزی آن در هانوفر بود، فروخته شد. به دنبال آن، تجارت کامپیوتر بزرگ (TR 4, TR 10, TR 440 [de]) (مشارکتی تحت نام شرکت کامپیوتر تلفنکِن با شرکت نیکدورف) به زیمنس فروخته شد.کامپیوتر پردازش (TR 84، TR 86، AEG 60-10، AEG 80-20، AEG 80-60) به عنوان بخش فناوری اتوماسیون (پس از ۱۹۸۰ به
به عنوان بخش فناوری اتوماسیون (پس از ۱۹۸۰ به عنوان شرکت کامپیوتر ATM تغییر نام داد) ادامه یافت. در سال ۱۹۷۵ دفتر مرکزی سابق تلفنکِن در برلین-شارلوتنبورگ، ارنست رویتر پلاتز ۷ فروخته شد. این ساختمان قبلاً به دانشگاه فنی برلین اجاره داده شده بود. در سال ۱۹۷۶، برای دور زدن الزام مشارکت برابر کارکنان در هیئت نظارت، دکتر والتر سیپا (Dipl. -Geol.) (رئیس شرکت جنرال الکتریک از ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۰) علاوه بر دو شرکت لوازم خانگی، چهار شرکت دیگر را به عنوان شرکت سهامی با مالکیت کامل ایجاد کرد. (اعداد داخل پرانتز به درصد گردش
کامل ایجاد کرد. (اعداد داخل پرانتز به درصد گردش مالی در سال ۱۹۸۰ اشاره دارد) جنرال الکتریک-کارخانه مهندسی تلفنکِن(۳۷٪) جنرال الکتریک-سری محصولات تلفنکِن (۱۶٪) جنرال الکتریک-شرکت فن آوری ارتباطات تلفنکِن(۶٪) کارخانه المپیا (تکنولوژی اداری تجاری، ۷٪) جنرال الکتریک- شرکت لوازم خانگی (۲۲٪) شرکت تلویزیون و رادیو تلفنکِن (۱۲٪) در سال ۱۹۷۹ شرکت با حذف اضافات از نام خود که از سال ۱۸۸۷ استفاده می‌شد، به اجنرال الکتریک-تلفنکِن تغییر نام داد. در فوریه ۱۹۸۰، هاینزدور رئیس هیئت مدیره شد. لوازم خانگی آ ا گ در ایران
رئیس هیئت مدیره شد. لوازم خانگی آ ا گ در ایران پیشینه ای طولانی دارد که واردات آن به قبل از انقلاب ایران می‌رسد. نمایندگی انحصاری لوازم خانگی آاگ ایران در ابتدا شرکت چاردیوار بود که به صورت گسترده انواع ماشین‌های لباسشویی ظرفشویی خشک کن یخچال فریزر جاروبرقی سشوار قهوه ساز ماشین اصلاح دستگاه‌های وکیوم سیستمهای تهویه و غیره که به صورت مکمل با برند تلفونکن را وارد ایران کرده و همچنین لوازم یدکی دستگاه‌های وارد شده نیز به صورت کامل توسط همین شرکت تأمین شد. این شرکت در کیلومتر پنجم جاده مخصوص کرج تأسیس شده بود
شرکت در کیلومتر پنجم جاده مخصوص کرج تأسیس شده بود که تمامی کاتالوگهای شرکتی و استاندارد به همراه دیتا شیت‌ها و راهنماهای سرویس و نگهداری و ابزارهای شرکتی برندهای آ اگ ان ای ای اف و تلفونکن را در اختیار داشت که پس از انقلاب و قطع روابط شرکتهای مرجع با نماینده انحصاری در ایران تمامی اسناد و مدارک و همجتین تمامی کاتالوگهای راهنما و سرویس نگهداری با اصالت شرکتهای آ ا گ الکترولوکس و ان ای ای اف به یکی از تکنسین‌های نقشه خوان این شرکت به نام هرمز نیک رفتار واگذار و پس از مدتی به سرپرستی خدمات پس از فروش غرب کشور
و پس از مدتی به سرپرستی خدمات پس از فروش غرب کشور در کرمانشاه منتقل شد پس از انقلاب نیز شزکتهای آریان چابهار محددا واردات محصولات خانگی آ ا گ را ادامه دادند اما در سطحی محدود تر از شرکت چاردیوار. ماشین‌های لباسشویی مدل بلا اس ال ۴۰۰ اف بلا ۸۰۰ ای بلا ان از پر فروش‌ترین محصولات خانگی آاگ در ایران بودند شرکت زانوسی ایتالیا در کنار الکترولوکس یکی دیگر از شرکای تجاری آ ا گ به حساب می‌آمد که از برند آ ا گ در برخی از محصولات خود استفاده کرد این محصولات عمدتاً برای اقشار کم درآمد جامعه در نظر گرفته شد که از
برای اقشار کم درآمد جامعه در نظر گرفته شد که از تکنولوژی ساخت زانوسی و سیستم کنترل اتوماتیک آ ا گ استفاده شد. برخی از این محصولات مدلهای 400 f ۴۰۲ ۵۰۲ ۵۰۳ ۴۰۳ و غیره که در ایران نیز به تعداد بالا وارد و به فروش رسیدند. در آگوست ۱۹۸۲، طرح تجدید ساختار با ضمانت‌های فدرال ۶۰۰ میلیون مارکی و وام‌های بانکی جدید ۲۷۵ میلیون مارکی، در اولین اختلاف بین بانک‌ها از هم پاشید. یک کنسرسیوم بانکی تا ژوئن ۱۹۸۳ وام اداری ۱٫۱ میلیارد مارکی را به گروه جنرال الکتریک تخصیص داد. ۴۰۰ میلیون از آن فقط با ضمانت دولت فدرال در دسترس
۴۰۰ میلیون از آن فقط با ضمانت دولت فدرال در دسترس بود. نه تنها شرکت جنرال الکتریک-تلفنکِن، بلکه شرکت‌های تابعه آن یعنی شرکت کوپرزبوش در شهر گلزنکیرشن، کارخانه ماشینآلات هرمانزانکر در شهر توبینگن و شکرت کارلنف در شهر برتن نیز تحت تأثیر این اتفاقات قرار گرفتند. شرکت مبلمان و اسباب خانه آلنو در شهر فولندورف توسط سهامداران اقلیت تصاحب و از گروه جدا شد. تأمین کنندگان شرکت جنرال الکتریک نیز تحت تأثیر این اتفاقات قرار گرفتند و برخی از آنها از جمله کارخانه مبلمان و لوازم آشپزخانه در شهر بوهلرتان اعلام ورشکستگی
و لوازم آشپزخانه در شهر بوهلرتان اعلام ورشکستگی کردند. سایتی که در برونن استراسه در منطقه سابق برلین ودینگ بود نیز فروخته شد، و همچنین شرکت‌های کارخانه مواد غذایی جنرال الکتریک و شرکت لوازم خانگی باوکنخت فروخته شدند. محصولات. لوکوموتیوها و تکنولوژی راه‌آهن. جنرال الکتریک نقش مهمی در تاریخ راه‌آهن آلمان ایفا کرد. این شرکت در توسعه و ساخت قطعات الکتریکی تقریباً در تمام سری لوکوموتیوهای الکتریکی آلمان مشارکت داشت و به معرفی نیروی برق به راه‌آهن آلمان کمک کرد. علاوه بر این، بسیاری از لوکوموتیوهای بخار در جنرال
بر این، بسیاری از لوکوموتیوهای بخار در جنرال الکتریک ساخته شدند. این شرکت در سال ۱۹۳۱ شرکت بورسیگ را خریداری کرد و تولید لوکوموتیو را از کارخانه بورسیگ در تِگِل به جنرال الکتریک- بورسیگ منتقل کرد. در سال ۱۹۴۸ این کارخانه به کارخانه لوکوموتیو الکتروتکنیکی VEB تبدیل شد. علاوه بر لکوموتیوهای الکتریکی متعدد تولید شده برای لوکوموتیو بخار دویچه رایشسبان[۳۹]، تولید لکوموتیو بخار تا سال ۱۹۵۴ ادامه یافت. زمانی که جمهوری فدرال آلمان شروع به اجرای سیستم‌های پیشرانه متناوب AC جنرال الکتریک کرد، خود را در رقابت با
متناوب AC جنرال الکتریک کرد، خود را در رقابت با براون، باوری و سی دید. نمونه اولیه DB کلاس E320 توسط کروپ به عنوان دستگاه تست ولتاژ دوگانه (۱۵ کیلو ولت و ۲۵ کیلو ولت AC) ساخته شد، این فناوری در نهایت منجر به لوکوموتیوهایی مانند DB کلاس ۱۲۰ و ICE 1 شد. تنها پس از اتحاد مجدد آلمان و قبول کارخانه لوکوموتیوهای الکتریکی (LEW) به عنوان کارخانه در هنیگزدورف، نام جنرال الکتریک به تمامیت لوکوموتیوسازی بازگشت، اما فقط برای مدت کوتاهی. شرکت لوکوموتیو جنرال الکتریک بخشی از شرکت حملونقل دایملر-بنز ABB (بعدها ادترنز) شد
از شرکت حملونقل دایملر-بنز ABB (بعدها ادترنز) شد و در حال حاضر فناوری که در گذشته توسعه یافته بود، اکنون تا حدی شرکت حملونقل بمباردیه را قادر می‌سازد تا سری بسیار موفق TRAXX از لوکوموتیوها را بسازد. جنرال الکتریک همچنین بین سال‌های ۱۹۸۹/۱۹۹۰/۱۹۹۱ و ۱۹۹۴/۱۹۹۵/۱۹۹۶، راهآهن هلنیک کلاس 520DMU را ساخت. هواپیما. جنرال الکتریک طیف وسیعی از هواپیماها را از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۸ تولید کرد. اولین هواپیما در سال ۱۹۱۲ از اسکلت (بدنه) چوبی ساخته شد و از هواپیمای دوباله برادران رایت الگوبرداری شد. طول بال آن ۱۷٫۵ متر (۵۷
رایت الگوبرداری شد. طول بال آن ۱۷٫۵ متر (۵۷ فوت) و دارای موتور هشت سیلندر با قدرت ۷۵ اسب بخار و وزن بدون بار ۸۵۰ کیلوگرم بود. می‌توانست به سرعت ۶۵ کیلومتر در ساعت (۴۰ مایل در ساعت) دست یابد. از سال ۱۹۱۲ ساخت هواپیماها به صورت مخلوط چوب و لوله فولادی با پوشش پارچه ای ادامه یافت. یکی از هواپیماهایی که طراحی و ساخته شد، هواپیما غول پیکر جنرال الکتریک R.Iبود. نیرو محرکه این هواپیما را چهار موتور ۲۶۰ اسب بخاری (۱۹۰ کیلووات) مرسدس D.IVa متصل به ترکیبی از مخروط چرم و کلاچ چنگکی، تشکیل می‌داد. اولین آزمایش‌های
چرم و کلاچ چنگکی، تشکیل می‌داد. اولین آزمایش‌های پرواز رضایت بخش بود، اما در ۳ سپتامبر ۱۹۱۸، R.I در هوا شکست و هفت خدمه خود را کشت. موفق‌ترین هواپیمای جنرال الکتریک از نظر آمار تولید، بمب‌افکن تاکتیکی سنگین با نام "هواپیمای بزرگG.IV" بود که یکی از آنها هنوز از ۳۲۰ فروند ساخته شده به عنوان تنها بمب افکن چند موتوره آلمانی بازمانده از جنگ جهانی اول است. در طول جنگ جهانی دوم، جنرال الکتریک دستگاه‌هایی را برای اهداف شناسایی تولید کرد، از جمله یک سکوی هلیکوپتری که توسط یک موتور جریان متناوب AC هدایت می‌شد. این
که توسط یک موتور جریان متناوب AC هدایت می‌شد. این یک هواپیما با بند بود که نمی‌توانست آزادانه پرواز کند. منبع تغذیه توسط سه کابل از زمین حمل می‌شد. این دستگاه به ارتفاع ۳۰۰ متری رسید. ماشینها. جنرال الکتریک در سال ۱۹۰۲ شرکت کولشتاین را خرید و بخش شرکت خودروهای جدیدرا برای ساخت خودرو تأسیس کرد. جنرال الکتریک از تولید خودرو در سال ۱۹۰۸ کنار رفت. مدل‌های تولید شده عبارتند از: AAG (1900 اتومبیل) NAG نوع A NAG نوع B NAG نوع B2 پروژکتورهای فیلم. جنرال الکتریک همچنین برای مدت طولانی مجموعه ای از پروژکتورهای فیلم