payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به مدت یکسال زندانی شد. مالزیان در بخش‌های مختلف جهان زندگی خویش را گذارند. قاهره (۱۹۲۳–۱۸۹۸)، بروکسل (۲۷–۱۹۲۳)، پاریس/مارسی (۴۵–۱۹۲۷)، و نیویورک سیتی (۴۷–۱۹۴۵); وی سرانجام در سال ۱۹۴۸ میلادی در شهر نیس کشور فرانسه اقامت گزید. واهان مالزیان یکی از بنیانگذاران حزب «ساهمانادران رامگاوار» (قانون اساسی دموکراتیک) در شهر قاهره بود، که دیرتر این حزب برای تشکیل حزب لیبرال دموکرات ارمنی (حزب سیاسی دموکراتیک ارمنستان) با دیگر سازمان‌ها ادغام شد. او سمت‌های مدیریتی در اتحادیه خیریه عمومی ارمنیان، که در سال ۱۹۰۶
در اتحادیه خیریه عمومی ارمنیان، که در سال ۱۹۰۶ میلادی در شهر قاهره بنیانگذاری شده بود، در دست داشت. شعری از واهان مالزیان به نام (عشق چیست). عشق چیست؟ گاهی جرقه‌ای که می‌سوزاند گاهی هم شعله که می فسرد. طعمه‌ای، افسونی همچو پروانه‌های طلا تاب عشق آن پرنده سرکشی ست که شاخه به شاخه می‌پرد خاطره‌ای که بیدار می‌ماند در قلب جاودانه اسیر. عشق لبخندی رنگارنگ است و بوسه‌ای تفتیده و سوزان از لذت. عشق باده‌ای ست یا آنکه زهری جام طلائی مستی بخش عشق چیست؟ آن الهه‌ای ست که تاج نورانی زیبای هزاران بوسه لذتناک طغیانگر
ست که تاج نورانی زیبای هزاران بوسه لذتناک طغیانگر دارد. و در دستانش دسته‌ای گل وحشی عشق وحشتی ست یا آنکه فریادی عشق شکی ست بی نجوا، گاه زنجیری ست گاهی هم صلیب که قلب بی شکوه‌ای حتی بر دوش می‌کشد عشق چیست؟ شاید که لحظه‌ای از امیدی فریبنده یا آنکه از یقین. قلب جاودانه می‌تپد، اما عشق خوابی ست که می‌گذرد.
مایکل سیتر (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کانادا است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "ماجراهای مرداک" اشاره نمود که در ۸ قسمت این سریال تلویزیونی بازی کرده است.
نایل مِـیتر (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل کانادا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به نگهبانان، ۹۰۲۱۰، کنستانتین و انبار ۱۳ اشاره کرد.
روبر لُپاژ (؛ زادهٔ ) بازیگر، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل کانادا است. وی از سال ۱۹۸۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. در پنج سالگی، نوع نادری از طاسی به نام آلوپسی یونیورسالیس در او تشخیص داده شد که باعث ریزش کامل موهای بدنش می‌شد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "" و "سمت پنهان ماه" اشاره کرد.
استیو بـِـیسیک (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل کانادا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به روز ششم و تفنگدار دریایی ۳ اشاره کرد.
پال کمبل (؛ ؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کانادا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "نایت رایدر"، "ناوبر فضایی گالاکتیکا"، "مشت‌زن" و "آفرینش" اشاره کرد.
مکس لوچین (به انگلیسی: Max Levchin) یکی از بنیان‌گذاران وب‌گاه یاهو ودانشمند رایانه و کارآفرین اینترنتی است. او مدیر اجرایی دیجیتال وام شروع تأییداست. او همچنین رئیس سابق افسر ارشد فناوری از پی پال است که در سال ۱۹۹۸ تأسیس کرده‌است. و همچنین همکاری خالق Gausebeck-Levchin تست یکی از اولین تجاری پیاده‌سازی یک کد امنیتی چالش پاسخ آزمون انسانی است.
خوددلسوزی (به انگلیسی: Self-compassion) تعمیم احساس دلسوزی به خود فرد در مواقع شکست، احساس نالایق بودن یا به‌طور کلی در رنج و سختی است. داشتن رفتار مهربانانه نسبت به خود در مواجهه با مشکلات شخصی، سلامت روانی را ارتقا می‌دهد. برای مثال، خودشفقتی بیشتر به سطح پایین‌تر افسردگی و اضطراب نسبت داده می‌شود خوددلسوزی یا خودشفقتی با حالات مثبت روان‌شناختی نظیر خوشبختی، خوش‌بینی، خردورزی، کنجکاوی و اکتشاف، ابتکار شخصی و هوش هیجانی ارتباط مستقیم دارند. شفقت به خود به معنای پذیرش و حمایت از خود در زمان‌های دشوار است که
پذیرش و حمایت از خود در زمان‌های دشوار است که می‌تواند به تقویت تاب آوری کمک کند. افرادی که شفقت بیشتری به خود دارند، معمولاً بهتر می‌توانند با چالش‌ها و ناکامی‌ها مواجه شوند و این امر موجب افزایش عزت نفس آن‌ها می‌شود. تاب آوری به افراد این امکان را می‌دهد که از تجربیات منفی یاد بگیرند و به رشد شخصی ادامه دهند، که در نهایت منجر به تقویت عزت نفس و حس ارزشمندی می‌شود. کریستین نف خوددلسوزی را متشکل از سه مؤلفه اصلی می‌داند: مهربانی به خود، انسانیت مشترک و ذهن‌آگاهی.
چَد دنـِـلا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کانادا است. وی از سال ۱۹۹۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
سنجاق سینه براگانزا () از جنس طلا و بسیار زیبا و خلاقانه، در قرن سوم پیش از میلاد توسط یک هنرمند یونانی ناشناخته برای یک مشتری ایبری ساخته شده است. زمان کشف آن به‌درستی معلوم نیست و صاحبان بسیاری داشته است تا اینکه در سال ۲۰۰۱ توسط موزه بریتانیا خریداری شد. دانستنی. این سنجاق سینه زرین سنگین زیر تسلط یک جنگجوی برهنه است که کلاه‌خود را بر سر دارد و با یک سپر سلتی و شمشیر از خود در برابر سگ شکاری که به سمت او می‌پرد محافظت می‌کند. همه‌ی بخش‌های پایانی نازک نی به‌دست سر سگی تزئین شده است و زمانی فنر و سنجاقی
به‌دست سر سگی تزئین شده است و زمانی فنر و سنجاقی را در خود جای‌ داده است که اکنون گم شده‌است. گونه، شیوه و تکنیک نشان می‌دهد که در سده سوم پیش از زایش مسیح به‌دست یک جواهرساز یونانی برای پشتیبانی از یک مرد سلتی که در شبه‌جزیره ایبری زندگی می‌کرد ساخته شده‌است. سنجاق‌های ایبری معمولا از نقره ساخته می‌شدند و غالباً با جنگجویان سواره همراه با سگ‌های شکار تزئین می‌شدند. در این نسخه زرین ویژه، پیشه‌ور صحنه شکار را ساده کرده و یک سر گراز را افزوده است، که زمانی به عنوان شکار برای سنجاق گم شده بود. طول سنجاق
به عنوان شکار برای سنجاق گم شده بود. طول سنجاق تقریبا ۱۴ سانتی متر است.
آرسیلرا (به اسپانیایی: Arcillera) یک محل در اسپانیا است که در کاستیا و لئون واقع شده‌است. خصوصیات. آرسیلرا ۶۱ نفر جمعیت دارد.
کُستاس مَندیلُر (؛ زادهٔ ) که در زبان یونانی «کُستا ماندیلُر» تلفظ می‌شود، یک هنرپیشه اهل استرالیا است. وی از سال ۱۹۸۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. او از پدر و مادری یونانی در شهر ملبورن استرالیا زاده شد و تباری یونانی دارد.
هایتاپ (زبان ترکی استانبولی: Hayvan Hakları Federasyonu) یک فدراسیون از سازمان‌های مردم‌نهاد برای حمایت از حقوقِ جانوران در ترکیه است. هم‌اکنون این سازمان در استانبول قرار دارد و در حال حاضر به‌دستِ "احمد کمال شنپولت" رهبری می‌شود. پی‌آمدِ این مجموعه، افزایشِ کیفیتِ چشمگیر در وضعیتِ زندگیِ جانورانِ بی‌سرپرست و رهاشده در ترکیه بوده‌است.
طبقهٔ اجتماعی در ایران به طبقهٔ اعیان، طبقهٔ متوسطِ روبه‌بالا، طبقهٔ متوسطِ حقوق‌بگیر، طبقهٔ کارگر، طبقهٔ کشاورزانِ مستقل و روزمُزدبگیرانِ روستایی تقسیم شده‌است. برخی منابعِ پژوهشی نیز طبقه هایِ اجتماعیِ ایران را به طبقهٔ اعیان، طبقهٔ متوسط (پیرامونِ ۳۲٪ از جمعیت در سالِ ۲۰۰۰ م) طبقهٔ کارگر (پیرامونِ ۴۵٪ از نیروی کار) و طبقهٔ فرودست تقسیم می‌کند. مطالعات جدیدتر، طبقات اجتماعی در ایران را بر اساس شاخص‌های اقتصادی همچون متوسط درآمد ماهانه به سه طبقه بالا (۱۰ درصد ثروتمند)، طبقه متوسط (۴۰ درصد بعدی) و طبقه
درصد ثروتمند)، طبقه متوسط (۴۰ درصد بعدی) و طبقه پایین (۵۰ درصد پایین) تقسیم‌بندی کرده‌اند. یکی از اهداف اصلی انقلاب ایران از بین بردن طبقات اجتماعی بود. در دورهٔ پس از انقلاب، دسترسی به قدرت سیاسی، که در ایران پیش از انقلاب مبنایی مهم برای سنجش نفوذ و جایگاه نخبگان بود، همچنان اهمیت خود را برای تعیین وضعیت اجتماعی حفظ کرده است، اگرچه ترکیب نخبگان سیاسی تغییر کرده است. در دههٔ اول پس از سال ۱۳۵۷، ورود به جمع نخبگان سیاسی در سطح ملی یا استانی به داشتن اعتبار انقلابی بستگی داشت. این اعتبار شامل توانایی ارائه
انقلابی بستگی داشت. این اعتبار شامل توانایی ارائه شواهدی از شرکت در تظاهرات و دیگر فعالیت‌های انقلابی در طی سال‌های ۱۳۵۶–۱۳۵۷ و داشتن شهرت به‌عنوان یک مسلمان خوب بود. شهرت مذهبی لازم از طریق شرکت در نمازهای جماعت و رعایت کدهای رفتاری اسلامی در زندگی شخصی به دست می‌آمد. اعتبار انقلابی برای نسلی که پس از اوایل دهه ۱۳۷۰ به بلوغ رسید، اهمیت کمتری یافت. آموزش، به ویژه داشتن مدرک دانشگاهی، به‌طور غیررسمی جایگزین اعتبار انقلابی شد. طبقه اعیان. در جامعه ایران، ده درصد بالای درآمدی تنها ۳٪ از کل مالیات‌های درآمدی
درصد بالای درآمدی تنها ۳٪ از کل مالیات‌های درآمدی را پرداخت می‌کنند، در حالی که در ایالات متحده، ده درصد بالای درآمدی بیش از ۷۰٪ از کل مالیات‌های درآمدی را می‌پردازند (هرچند میلیاردرهای آمریکایی به‌طور جمعی ثروتمندتر از همتایان ایرانی خود هستند). طبقه بالای پس از انقلاب شامل برخی از همان گروه‌های اجتماعی نخبگان قدیم، مانند مالکان بزرگ زمین، صنعت‌گران، سرمایه‌گذاران، و تجار بزرگ بود. بیشتر این گروه‌ها از ایران مهاجرت کرده و اموالشان توسط دولت مصادره شده است.اقلیتی از طبقه بالای پیش از انقلاب همچنان در ایران
از طبقه بالای پیش از انقلاب همچنان در ایران زندگی و کار می‌کنند، اما به‌طور کلی چنین افرادی در موقعیت‌های دارای نفوذ سیاسی قرار ندارند. افرادی که دارای نفوذ سیاسی بودند شامل روحانیون عالی‌رتبه، کارمندان بلندپایه دولتی، مدیران اجرایی شرکت‌های عمومی و خصوصی و بنیادهای خیریه، و کارآفرینان ثروتمند بودند؛ هیچ‌کدام از این افراد بخشی از نخبگان اقتصادی و اجتماعی پیش از انقلاب نبودند. اگرچه در ابتدا داشتن شهرت برای تقوا و وفاداری به آرمان‌های انقلاب نسبت به خانواده یا ثروت ویژگی مهم‌تری برای مشارکت در نخبگان سیاسی
یا ثروت ویژگی مهم‌تری برای مشارکت در نخبگان سیاسی پس از انقلاب بود، افرادی که به موقعیت‌های قدرتمند سیاسی دست یافتند حقوق‌های سخاوتمندانه‌ای دریافت کردند که آن‌ها را به بالاترین رده‌های درآمدی ارتقا داد و دسترسی به فرصت‌های متعدد مشروع برای کسب ثروت بیشتر را فراهم کرد. فرزندان نخبگان جدید معمولاً تشویق به دریافت تحصیلات دانشگاهی شده‌اند و از اواسط دهه ۱۳۷۰، مدرک تحصیلات تکمیلی از دانشگاه‌های خارجی به نمادی از جایگاه اجتماعی تبدیل شده است. این روندهای اجتماعی به‌تدریج و به‌طور غیررسمی معیارهای جذب در نخبگان
به‌تدریج و به‌طور غیررسمی معیارهای جذب در نخبگان سیاسی را تغییر داده است: داشتن مدرک دانشگاهی و ارتباط با خانواده‌های برجسته مذهبی یا انقلابی به مزیتی در رقابت برای موقعیت‌های دارای نفوذ سیاسی تبدیل شده است. تا سال ۲۰۱۶، تخمین زده می‌شد که ایران سه میلیون نفر با دارایی بیش از یک میلیارد تومان (۲۷۰٬۰۰۰ دلار)، ۳۲٬۰۰۰ نفر با دارایی خالص بالای ۳ میلیون دلار، ۱٬۳۰۰ نفر چندمیلیونر با دارایی خالص ۱۰ میلیون دلار یا بیشتر، و چهار میلیاردر داشته باشد. رئیس‌جمهور وقت ایران، محمود احمدی‌نژاد، اظهار داشت که ۶۰ درصد از
ایران، محمود احمدی‌نژاد، اظهار داشت که ۶۰ درصد از ثروت کشور در اختیار ۳۰۰ نفر است (از جمعیت ۸۰ میلیونی ایران در سال ۲۰۱۶).ایرانیان ثروتمند، شرکت‌ها، و خریداران تحت حمایت دولت تا ۸.۵ میلیارد دلار در املاک و مستغلات خارجی طی پنج تا ده سال آینده (۲۰۱۶) هزینه خواهند کرد. طبقه متوسط. پس از انقلاب، ترکیب طبقه متوسط تغییر قابل توجهی نکرد، اما اندازه آن از حدود ۱۵ درصد جمعیت در سال ۱۳۵۷ به بیش از ۳۲ درصد در سال ۲۰۰۰ دو برابر شد. چندین گروه اجتماعی پیش از انقلاب همچنان قابل شناسایی بودند، از جمله کارآفرینان،
همچنان قابل شناسایی بودند، از جمله کارآفرینان، بازرگانان بازار، پزشکان، مهندسان، استادان دانشگاه، مدیران بخش خصوصی و عمومی، کارمندان دولتی، معلمان، مالکان زمین‌های متوسط، افسران نظامی رده پایین، و روحانیون شیعه در رده‌های میانی. گروه‌های جدیدی نیز ظهور کردند، از جمله تکنسین‌های حوزه‌های تخصصی مانند ارتباطات، کامپیوتر، الکترونیک، و خدمات پزشکی؛ مهندسان کارخانجات کوچک؛ مالکان شرکت‌های ساختمانی و حمل‌ونقل؛ و کارکنان حرفه‌ای رسانه‌های چاپی و تصویری. بازرگانان، به‌ویژه آن‌هایی که با سازمان‌های مرتبط با بازار
به‌ویژه آن‌هایی که با سازمان‌های مرتبط با بازار ارتباط داشتند، حتی اگر فروشگاه‌هایشان خارج از بازارهای سنتی سرپوشیده قرار داشت، به قدرت سیاسی‌ای دست یافتند که پیش از انقلاب از آن برخوردار نبودند. شکاف فرهنگی پیش از انقلاب بین افراد طبقه متوسط با دیدگاه سکولار و کسانی که به نقش دین در زندگی عمومی و خصوصی ارزش می‌دادند، از بین نرفت. با این حال، از سال ۱۳۵۷، رابطه سیاسی میان این دو دیدگاه متضاد معکوس شده است. در حالی که در دوره پادشاهی دولت تلاش می‌کرد دین را به حوزه خصوصی محدود کند، در جمهوری اسلامی دولت
را به حوزه خصوصی محدود کند، در جمهوری اسلامی دولت به‌طور آگاهانه دین را در زندگی عمومی ترویج کرده است. ایرانیان سکولار تمایل دارند به این نقش غالب دیدگاه مذهبی در سیاست و جامعه اعتراض کنند، به‌ویژه تجلیات آن در قوانین و مقررات متعددی که آنها آن را مداخله در زندگی شخصی خود می‌دانند. اگرچه شکاف سکولار-مذهبی در میان تمام گروه‌های شغلی وجود دارد، به‌طور کلی کسانی که ارزش‌های مذهبی و رعایت عمومی نماز و آیین‌های دینی را ترویج می‌کنند، بیشتر در بازار، نیروهای امنیتی، و موقعیت‌های مدیریتی در بوروکراسی‌ها متمرکز
و موقعیت‌های مدیریتی در بوروکراسی‌ها متمرکز هستند تا در سایر مشاغل و حرفه‌ها. طبقه کارگر. یک طبقه کارگر شهری و صنعتی، جدا از طبقه سنتی صنعتگران شهرها، از اوایل قرن بیستم در حال شکل‌گیری بوده است. برنامه‌های صنعتی‌سازی شاهان پهلوی محرک گسترش این طبقه شد. تا اوایل دهه ۱۳۵۰، هویت متمایز طبقه کارگر با عنوان «کارگر» شکل گرفته بود، اگرچه افرادی که این عنوان را برای خود به کار می‌بردند، گروهی متحد را تشکیل نمی‌دادند. در عوض، طبقه کارگر بر اساس بخش‌های اقتصادی مختلف تقسیم‌بندی شده بود: صنعت نفت، تولید، ساخت‌وساز،
تقسیم‌بندی شده بود: صنعت نفت، تولید، ساخت‌وساز، و حمل‌ونقل؛ همچنین بسیاری از اعضای این طبقه به‌عنوان مکانیک مشغول به کار بودند. بزرگ‌ترین بخش این طبقه، کارگران کارخانه بودند که تعداد آن‌ها در آستانه انقلاب حدود ۲.۵ میلیون نفر بود، دو برابر تعداد آن‌ها در سال ۱۹۶۵، و ۲۵ درصد از کل نیروی کار ایران را تشکیل می‌دادند. از سال ۱۳۵۷، طبقه کارگر شهری به گسترش خود ادامه داده است؛ تا اوایل دهه ۲۰۰۰، این طبقه بیش از ۴۵ درصد از نیروی کار شاغل را تشکیل می‌داد. با این حال، همانند وضعیت پیش از انقلاب، کارگران در هر شغل
همانند وضعیت پیش از انقلاب، کارگران در هر شغل خاص هویت مشترکی نداشتند و بر اساس مهارت‌های ادعایی خود تقسیم می‌شدند. به عنوان مثال، کارگران ماهر در صنعت ساخت‌وساز، مانند نجاران، برق‌کاران، و لوله‌کش‌ها، دستمزدهای قابل‌توجهی بالاتر از کارگران غیرماهر که تعداد بیشتری داشتند، دریافت می‌کردند و معمولاً به این دسته از کارگران با دیده تحقیر نگاه می‌کردند. تفاوت‌های مشابه در جایگاه اجتماعی میان کارگران صنعت نفت و تولید نیز رایج بود. تخمین زده می‌شود که در اوایل دهه ۲۰۰۰ حدود ۷ درصد از کل کارگران، پناهندگان افغان
۲۰۰۰ حدود ۷ درصد از کل کارگران، پناهندگان افغان بودند. این کارگران عمدتاً در مشاغل غیرماهر، به‌ویژه در بخش ساخت‌وساز، متمرکز بودند. از آنجا که اکثر کارگران افغان پس از سال ۱۹۹۲ مجوز کار نداشتند و به صورت غیرقانونی کار می‌کردند، کارفرمایان می‌توانستند به آن‌ها کمتر از حداقل دستمزد روزانه پرداخت کنند و مزایای موردنیاز برای کارگران ایرانی را ارائه ندهند. هم در دوره پادشاهی و هم در جمهوری اسلامی، دولت فعالیت‌های اتحادیه‌ای را به‌شدت کنترل کرده است. پس از انقلاب، وزارت کار خانه کارگر را برای حمایت از
از انقلاب، وزارت کار خانه کارگر را برای حمایت از اتحادیه‌های اسلامی در شرکت‌های بزرگ تولیدی تأسیس کرد. این اتحادیه‌ها از طریق ترکیبی از همسو کردن کارگران با افزایش و پاداش‌های دوره‌ای و همکاری با مقامات برای شناسایی و تنبیه کارگرانی که تمایلات استقلال‌طلبانه نشان می‌دهند، اعتصابات را دلسرد می‌کنند. اتحادیه‌های اسلامی عموماً در جلوگیری از اعتصابات بزرگ کارگری موفق بوده‌اند؛ سابقه طولانی تفرقه در میان گروه‌های شغلی مختلف طبقه کارگر و میان کارگران ماهر و غیرماهر در صنایع مختلف به این موفقیت نسبی کمک کرده است.
در صنایع مختلف به این موفقیت نسبی کمک کرده است. با این حال، از اوایل دهه ۱۹۹۰، اعتصابات پراکنده‌ای برخلاف کنترل اتحادیه‌ها رخ داده است. در برخی موارد، این اعتصابات از طریق مذاکرات به‌صورت مسالمت‌آمیز حل شده‌اند، در حالی که در موارد دیگر با خشونت از سوی نیروهای امنیتی سرکوب شده‌اند. طبقه فرودست. طبقه کارگر بخشی از طبقه پایین شهری، یا مستضعفین، است؛ گروه اجتماعی‌ای که شامل تمام خانواده‌هایی می‌شود که درآمد خانوارشان اندکی بالاتر، برابر، یا پایین‌تر از خط فقر تعریف‌شده رسمی قرار دارد. در شهرهایی با جمعیت بیش
تعریف‌شده رسمی قرار دارد. در شهرهایی با جمعیت بیش از ۲۵۰٬۰۰۰ نفر، طبقه پایین به طور متوسط ۴۰ تا ۵۰ درصد از کل جمعیت را تشکیل می‌دهد؛ نسبت این طبقه معمولاً در شهرهای کوچک‌تر (۵۰٬۰۰۰ تا ۲۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت) و شهرک‌ها کمتر است.در سال ۲۰۱۰، اداره آمار ایران اعلام کرد که ۱۰ میلیون ایرانی زیر خط فقر مطلق و ۳۰ میلیون زیر خط فقر نسبی زندگی می‌کنند.آمار ۳ میلیون کارگر نیز از این ارقام مستثنی شده است، زیرا داده‌های مربوط به آن‌ها در هیچ‌جا ثبت نشده است. طبقه پایین را می‌توان به دو گروه تقسیم کرد: فقرا به‌طور نسبی که
می‌توان به دو گروه تقسیم کرد: فقرا به‌طور نسبی که درآمد منظم هفتگی یا ماهانه دریافت می‌کنند و فقرا به‌طور مطلق که درآمدشان از ماهی به ماه دیگر تغییر می‌کند و بنابراین در پرداخت هزینه‌های غذا، مسکن و خدمات عمومی مشکل دارند. دریافت‌کنندگان درآمدهای منظم شامل بازنشستگان، کارگران صنعتی و ساختمانی، و افرادی هستند که در بخش‌های مختلف خدمات مشغول به کارند، مانند دستیاران در آرایشگاه‌ها، سالن‌های زیبایی، حمام‌های عمومی، نانوایان، فروشندگان، خدمتکاران خانگی، باغبان‌ها، جمع‌آوری‌کنندگان زباله و آشغال، نقاش‌ها و
جمع‌آوری‌کنندگان زباله و آشغال، نقاش‌ها و گچ‌کارها (منزل‌ها)، باربران، پاک‌کنندگان خیابان‌ها، دست‌فروشان، فروشندگان خیابانی، نظافتچی‌های اداری و کارکنان خشکشویی. این دسته‌های شغلی، به‌علاوه سایر موارد، شامل حداقل یک میلیون کارگر هستند که فقط به‌طور مقطعی یا فصلی مشغول به کار می‌شوند، عمدتاً به دلیل کمبود موقعیت‌های شغلی تمام‌وقت در اقتصادی که از اوایل دهه ۱۹۹۰ دارای نرخ بیکاری رسمی بین ۱۰ تا ۱۵ درصد از نیروی کار بوده است. اگرچه بسیاری از نهادهای دولتی و خیریه‌های خصوصی به فقرا کمک می‌کنند، اما پذیرش این
خصوصی به فقرا کمک می‌کنند، اما پذیرش این کمک‌ها معمولاً با یک انگ اجتماعی همراه است، به‌ویژه میان مردان بالغ که دیگران آن‌ها را بر اساس توانایی‌شان در تأمین معیشت خانواده قضاوت می‌کنند. در میان برخی از فقرا در بزرگ‌ترین شهرها، به‌ویژه خانواده‌هایی که سرپرست زن دارند، از اواسط دهه ۱۹۹۰ تمایل فزاینده‌ای به تکدی‌گری برای تکمیل درآمد وجود داشته است. برخی محله‌های فقیر در بزرگ‌ترین شهرها، مانند «خاک سفید» در جنوب‌شرقی استان تهران، به‌دلیل فعالیت‌های باندها و خانه‌های امنی که برای فعالیت‌های غیرقانونی مانند
خانه‌های امنی که برای فعالیت‌های غیرقانونی مانند فحشا، قمار و قاچاق مواد مخدر ایجاد کرده‌اند، شهرت منفی پیدا کرده‌اند. تعداد کودکان خیابانی در ایران بین ۶۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد می‌شود.
رویای بهار () یک نقاشی از ویلیام-آدولف بوگرو نقاش رئالیسم و آکادمیک فرانسه می‌باشد که در سال ۱۹۰۱ طرح گردید. این نقاشی نمایانگر تمثیلی از بهار است و نشانگر یک زن جوان نشسته در یک جنگل می‌باشد که توسط ۳ کوپیدوی کوچک که با تاج گل و به عنوان فلورا (ایزبانوی بهار) به استقبال او آمده‌اند احاطه شده است. ابعاد این نقاشی بوگرو (۷۳ × ۵۰) می‌باشد.
کار نامداوم () یک نقاشی از "ویلیام-آدولف بوگرو" نقاش رئالیسم و آکادمیک فرانسه می‌باشد که در سال ۱۸۹۱ طرح گردید. این نقاشی امروزه در امهرست، ماساچوست قرار دارد. گاهی از این نقاشی با عنوان "کار قطع‌شده" هم یاد می‌شود. این نقاشی "بوگرو" یک زن نشسته را در کنار یک کوزهٔ پر از توپ‌های پشمی نشان می‌دهد، یک کوپیدوی کوچک نیز بر روی شانهٔ او ایستاده و در حال به کار بردن و استعمال عطر در گوش او می‌باشد، این نقاشی طراحی ظریف و چشم‌نوازی دارد، رنگ‌های نورانی همراه با سختی و سکته‌های منقطع برش قلم‌مو که مختص استادان
سختی و سکته‌های منقطع برش قلم‌مو که مختص استادان طراحی می‌باشد.
کلیسای جامع ترورو () یک کلیسای جامع در شهر ترورو، انگلستان است. این کلیسا که مابین سال‌های ۱۸۸۰ تا ۱۹۱۰ میلادی ساخته شده دارای دو برج به ارتفاع ۶۱ متر و یک برج به ارتفاع ۷۶ متر می‌باشد.
دختر جوان چوپان () یک نقاشی از "ویلیام-آدولف بوگرو" نقاش رئالیسم و آکادمیک فرانسه می‌باشد که در سال ۱۸۸۵ طرح گردید. این نقاشی امروزه در قرار دارد. این تابلو و آثار مشابه دیگر نقاش از جمله نقاشی گوسفندچران (بوگرو) به دلیل محتوای نوستالژیک خودش هنرمندان بسیاری را در اروپا و آمریکا مجذوب کرد، در این قبیل آثار هنری، هنرمند به تجسم واریته‌هایی از انواع مکان‌ها و قیافه‌های خاطره‌انگیز می‌پردازد، در این مورد، کنجکاوی خفیف یک دختر به نمایش گذاشته شده در تابلوی دختر جوان چوپان، "بوگرو" به شیوه و تِم ادبیات شبانی کار
چوپان، "بوگرو" به شیوه و تِم ادبیات شبانی کار کرده و این موضوعی بود که توسط هنرمندان و شاعران یونانی و هلنی توسعه یافت، از جمله هنرمندان فرانسوی که از این شیوه بهره بردند می‌توان به کلود لورین، ژان-آنتوان واتو و نیکولا پوسن اشاره کرد.
جعبه صداقت () یک جعبه صداقت یک روش شارژ برای یک سرویس، مانند پذیرش یا پارکینگ ماشین، یا برای دریافت مبلغ یک محصول مانند تولیدات محلی (گل، میوه، محصولات لبنی، تولیدات خانگی و...) است که خریدار و متقاضی می‌تواند وجه مورد نظر را که معمولاً به وسیلهٔ یک اعلان یا اتکیت در بالای جعبه نصب شده و مشخص است را در یک جعبه بیندازد. این روش معمولاً بی مراقب و بر اساس صداقت موجود در جامعه ایجاد می‌شود و در خیلی کشورها قابلیت اجرا ندارد. در بعضی مواقع نیز این جعبه آهنی می‌باشد و به جایی ثابت متصل می‌شود. بعضی از فروشگاه‌ها
و به جایی ثابت متصل می‌شود. بعضی از فروشگاه‌ها و نیز برای فروش روزنامه برای جلوگیری از صف ایستادن مشتریان از این جعبه استفاده می‌نمایند. چنین جعبه‌ای معمولاً در مناطق روستایی با بافت جمعیتی بومی برای محصولاتی استفاده می‌شود که ارزش آن پائین باشد.
ریالا (به سوئدی: Riala) یک منطقه شهری در سوئد است که در نورتلیه واقع شده‌است. خصوصیات. ریالا ۰٫۵۴ کیلومترمربع مساحت و ۲۱۵ نفر جمعیت دارد.
کلیسای جامع ولز () یک کلیسای جامع در شهر ولز، انگلستان است. این کلیسا در سال ۷۰۵ میلادی بنیان‌گذاری شده اما ساختمان فعلی آن مابین سال‌های ۱۱۷۶ تا ۱۴۹۰ میلادی ساخته شده‌است، کلیسای ولز دارای ۱۲۶٫۵ متر طول، ۲۰ متر عرض و سه برج به ارتفاع ۵۵ متر می‌باشد.
کلیسای جامع وینچستر () یک کلیسای جامع در شهر وینچستر، انگلستان است. این کلیسا در سال ۱۰۷۹ شروع به ساخت و در ۱۰۹۳ ساخت آن به پایان رسیده است، این کلیسا که از بزرگترین کلیساهای انگلستان و اروپا از نظر صحن و سالن اصلی محسوب می‌شود دارای ۱۷۰ متر طول و یک برج به ارتفاع ۴۵٫۷ متر می‌باشد.
یان یاکوب کُلسْـکی (؛ زادهٔ ) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و فیلم‌بردار اهل لهستان است. پدر و خواهر وی تدوینگر فیلم و برادرش تهیه کننده بودند. همسرش نیز بازیگر است. از فیلم‌های کارگردانی شده توسط وی می‌توان به "همبستگی، همبستگی..."، "پورنوگرافی" و "خاکسپاری یک سیب‌زمینی" اشاره نمود.
آندرژی یاکیموفسکی (؛ زادهٔ ) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده اهل لهستان است. از فیلم‌هایی که وی کارگردانی نموده می‌توان به فیلم "ترفندها" و "همبستگی، همبستگی..." اشاره کرد.
روزنامه وقایع اتفاقیه (۱۳۹۴) روزنامه وقایع اتفاقیه به مدیر مسئولی سید محمد صادق خرازی و صاحب امتیازی مصطفی خان زادی در تاریخ ۱۳۹۴/۰۹/۰۳ منتشر شد. این روزنامه به سردبیری شهاب الدین طباطبایی، به چاپ می‌رسید. اما پس از مدتی تیم این روزنامه تغییر کرد و علی دهقان سردبیر این روزنامه شد. اما در شهریور ماه 1396 تحریریه این روزنامه به صورت کامل تغییر کرد و این بار با تحریریه جدید، با مدیریتسرگه بارسقیان و حمید متقی در 4 دی روی دکه‌ها آمد. تیتر یک شماره اول این روزنامه که به نقل از سید حسن خمینی نوشته بود «امام علی
که به نقل از سید حسن خمینی نوشته بود «امام علی هم ایرانی است» باعث بحث و گفت‌و‌گوهای مختلف در این زمینه شد. وقایع اتفاقیه، روزنامه اصلاح‌طلبی است که در شماره 20 خود بخاطر تیتر و عکس یک انتخابی، مورد انتقاد رسانه‌های اصولگرا قرار گرفت که این ادعا از طرف دبیر سرویس اجتماعی این روزنامه رد شد. پروژه ناتمام آیت‌الله واعظ‌طبسی برای رفع‌حصر و ممنوع‌التصویری شخصیت‌های نظام. روزنامه وقایع‌اتفاقیه در گزارشی به تاریخ ۱۳۹۴/۱۲/۲۰ با عنوان پروژه ناتمام آیت‌الله به تلاش‌های عباس واعظ طبسی برای رفع‌حصر میرحسین موسوی و
عباس واعظ طبسی برای رفع‌حصر میرحسین موسوی و مهدی کروبی و لغو ممنوع‌التصویری سید محمد خاتمی اشاره کرد. در این گزارش که به قلم جواد حیدریان نوشته شده، آمده است: رفع ممنوعیت انتشار تصاویر رئیس جمهوری دولت اصلاحات در رسانه‌ها و رفع اختلافات و سوءتفاهمات سال‌های اخیر که این روزها موضوع سخنان رئیس‌جمهوری و واکنش صریح سخنگوی قوه قضائیه بود، به نظر می‌رسد مأموریت ناتمام آیت‌الله واعظ‌طبسی نیز بوده است؛ مأموریتی که اسحاق جهانگیری، معاون اول رئیس جمهوری در یادداشتی با عنوان «آیت‌الله واعظ‌طبسی، فراتر از جریانات» در
عنوان «آیت‌الله واعظ‌طبسی، فراتر از جریانات» در روزنامه اطلاعات به آن اشاره کرد.
یانوش گایوس (; – ) بازیگر و عکاس اهل کشور لهستان است زندگی شخصی و حرفه ای. یانوش گایوس در دابرووا گورنیچا به دنیا آمد. در سن ۱۱ سالگی به بندزین نقل مکان کرد و در سال ۱۹۵۷ از دبیرستان شماره ۳ فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۹۶۵ با وجود اینکه سه بار در آزمون‌های ورودی رد شده بود، از مدرسه ملی فیلم در ووچ به عنوان یکی از بهترین دانشجویان فارغ‌التحصیل شد. او اولین بار در حالی که هنوز در مدرسه فیلم بود، در فیلم کودکانه «دوشیزه‌ای از پنجره» به کارگردانی ماریا کانیووسکا در سال ۱۹۶۴ بازی کرد. کمی پس از آن در نقش یانک کوس
سال ۱۹۶۴ بازی کرد. کمی پس از آن در نقش یانک کوس در سریال تلویزیونی پرطرفدار جنگ جهانی دوم «چهار تانکچی و یک سگ» انتخاب شد. او در فیلم‌ها و نمایش‌های بسیاری بازی کرد، از جمله در «سه رنگ: سفید» ساخته کریستف کیشلوفسکی، «بازجویی» ساخته ریشارد بوگایسکی، «مرد مرمرین» ساخته آندری وایدا، «فرار از سینمای لیبرتی» ساخته وویچخ مارچفسکی، «خوک‌ها» ساخته وادسواف پاسیکوفسکی، «انتقام» ساخته آندری وایدا، «بدن» ساخته مالگورزاتا شوموفسکا و «روحانیت» ساخته وویچخ اسماریوسکی.
کلیسای جامع ووستر () یک کلیسای جامع در شهر ووستر، انگلستان است. این کلیسا که در سال ۶۸۰ میلادی بنیان‌گذاری شده اما ساختمان فعلی آن مابین سال‌های ۱۰۸۴ تا ۱۵۰۴ میلادی ساخته شده است، کلیسای ووستر دارای یک برج با ارتفاع ۵۲ متر در پشت بام و ۶۲ متر در بلندترین نقطه می‌باشد.
یان نووینسکی (؛ زادهٔ ۵ نوامبر ۱۹۳۹ – درگذشته ۷ دسامبر ۲۰۲۲) بازیگر اهل کشور لهستان بود. وی از سال ۱۹۶۷ میلادی در ۹۰ فیلم سینمایی و نمایش تلویزیونی بازی کرد. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "عالی‌مقام"، "عهدهای دوشیزه"، "پیمان ورشو"، "آغاز بهار"، "بچه‌ها و ماهی"، "گا، گا، درود بر قهرمانان"، "در روز روشن"، "خوشنام"، "با گذشتِ روزها، از پسِ سال‌ها…"، "چهل‌ساله"، "ناپلئون"، "بازدید"، "زندگی خانوادگی"، "پوزنان ۵۶"، "قسمت سوم شب"، "سرهنگ وُوُدیوفسکی"، "خاطراتی برای بچه‌هایم"، "" و "مارپیچ"
"خاطراتی برای بچه‌هایم"، "" و "مارپیچ" اشاره کرد.
زبیگنیف سیبولسکی (؛ ۱۹۲۷ – ۱۹۶۷) بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس اهل کشور لهستان بود. شهرت وی به خاطر شخصیت محبوبش در اواخر جنگ جهانی دوم و در تاریخ لهستان است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "یوویتا"، "روز هشتم هفته"، "قطار شب"، "خاکستر و الماس" و "دست‌نوشته ساراگوسا" اشاره کرد.
روزنامه وقایع اتفاقیه نشریه دوران قاجار بود که به دستور امیرکبیر منتشر شد. وقایع اتفاقیه ممکن است به مورد زیر نیز اشاره داشته باشد: