payamvha/North_RAG huggingface dataset:
طغرل، خطبه بخواند و از سر فتحِ اصفهان گذشت. به دیگر سخن، ۱۰ سال پیش از سقوط اصفهان گویا فرامرز که در آنزمان هنوز به شاهی نرسیده بود در نبرد دندانقان (۲۳ مه ۱۰۴۰)، همراه سلجوقیان بوده‌است. هنگامی که فرامرز به پادشاهی کاکویه رسید، طغرل با فرستادن باری از باج به فرامرز ، از او برای خود پیمان گرفت. ولی نه فرامرز و نه برادرش گرشاسب یکم نپذیرفتند به سوی سلجوقیان روی آورند. سال ۱۰۴۵ برای نخستین بار طغرل به اصفهان درآمد و فرامرز تسلیم شد. پس از بازگشت طغرل به خراسان و با گذشت پیرامون یک سال فرامرز خود را مستقل از
و با گذشت پیرامون یک سال فرامرز خود را مستقل از سلجوقیان خواند و تسلیم بوئیان شد و این کار او طغرل را وادار به بازگشت به اصفهان کرد. طغرل بیک در آنجا کاکوییان را شکست داد و فرامرز را بار دیگر پیرو خود کرد. پس از ۴ سال طغرل بیک در سال ۱۰۵۰ اصفهان را محاصره کرد. مردم اصفهان در برابر سلجوقیان با بی‌باکی ایستادند ولی پس از یک سال سرانجام تسلیم شدند. سپاه طغرل برج و باروی اصفهان را با خاک یکسان کردند و طغرل پس از آن این شهر را پایتخت خود کرد. محاصره‌ای که به سقوط انجامید. طغرل چشم به اصفهان داشت و می‌خواست آن
انجامید. طغرل چشم به اصفهان داشت و می‌خواست آن را مرکز حکومت خود قرار دهد. طغرل بار دیگر در محرم سال ۴۴۲ اصفهان را محاصره کرد و کسال تمال شهر را محصور نمود و مردم را در زحمت شدید انداخت. اصفهان یک‌سال مقاومت کرد و سرانجام در محرمِ سال ۴۴۳، حاکم اصفهان داوطلبانه تسلیم شد و دولت دیالمه کاکویه از این شهر برافتاد. گفته شده است که طغرل به حکمرانِ اصفهان که بر چند شهر دیگر حکومت داشت، وعده داده بود که اگر تسلیم شود، یزد و ابرقو را از او نخواهد گرفت که چنین شد. طغرل ۳ سال پس از تصرفِ اصفهان، بغداد را هم تصرف کرد
۳ سال پس از تصرفِ اصفهان، بغداد را هم تصرف کرد و به قدرت دیلمیان ایرانی پایان داد. دیدگاهِ ناصر خسرو دربارهٔ اصفهانِ پس از محاصره. ناصرخسرو قبادیانی در "هشتم صفر سنه اربع و اربعین و اربعمائه" (۴۴۴ هجری قمری)، دو سال پس از حملهٔ ویرانگرِ "طغرل سلجوقی" وارد اصفهان شد. در هنگامِ ورودِ وی به شهر، شهر دوباره ساخته شده و بهبودِ نسبی یافته بود. وی در بارهٔ اصفهان چنین می‌گوید:
کتاب ارواح شانزدهمین آلبوم استودیویی گروه هوی متال انگلیسی آیرن میدن است که در ۴ سپتامبر ۲۰۱۵ منتشر شد. این اولین آلبوم دوگانه این گروه و همچنین طولانی‌ترین آلبوم آن‌ها تا به امروز است که مجموعاً ۹۲ دقیقه و ۱۱ ثانیه زمان دارد. به‌منظور بهبودی خواننده بروس دیکینسن پس از برداشتن تومور سرطانی در اوایل سال ۲۰۱۵، پخش و برگزاری تور حمایتی این آلبوم به تعویق افتاد. همچنین این اولین آلبوم آن‌ها است که از زمان پایان رابطه ۳۰ ساله آن‌ها با ئی‌ام‌آی رکوردز، در پارلفون منتشر می‌شود. این آلبوم در چارت‌های ایتالیا، نروژ،
می‌شود. این آلبوم در چارت‌های ایتالیا، نروژ، هلند، لهستان، فنلاند، سوئد، سوئیس، پرتغال، اتریش، فلاندرز، در رتبه اول و در چارت‌های والونیا، فرانسه، ایرلند، استرالیا، آمریکا، دانمارک، نیوزلند، جزو ده آلبوم اول قرار گرفت.
بارون اس.ک. استپانیان یا استپان استپانیان (؛ ؛ زاده ۱۸۶۸ یا ۱۸۷۰ میلادی - درگذشته ۱۹۱۵)، عکاس اهل ارمنستان بود که تصاویر فراوانی را از دوران جنبش مشروطه ایران در تبریز ثبت کرده است. استپانیان را می‌توان «اولین عکاس خبری ایران» برشمرد؛ چرا که علاوه بر عکاسی از حوادث نهضت مشروطیت در ایران، عکس‌های بی شماری نیز از دیگر جنگ‌ها و وقایع تاریخ زمان خود در امپراتوری روسیه، ارمنستان و امپراتوری عثمانی تهیه کرده است. هم‌اکنون بعضی از آثار او به ویژه عکس‌هایی که از نویسنده شهیر روسی آنتوان چخوف گرفته است، در موزه
نویسنده شهیر روسی آنتوان چخوف گرفته است، در موزه ارمیتاژ روسیه نگهداری می‌شوند. زندگی‌نامه. استپانیان در سال ۱۸۶۸ میلادی (۱۲۸۵ قمری) یا ۱۸۷۰ میلادی (۱۲۴۹ خورشیدی) در روستائی بنام «نورک» در حومه شهر ایروان به دنیا آمد. تحصیلات مقدماتی را در آموزشگاه‌های ایروان به انجام رسانیده، برای ادامه تحصیل وارد آموزشگاه علوم انسانی و مذهبی کلیسای جامع اچمیادزین گردید. پس از آن برای فراگرفتن فن عکاسی رهسپار تفلیس پایتخت گرجستان شد. وی در سال ۱۸۹۰ میلادی (۱۳۰۸ قمری) تحت تأثیر اندیشه‌های انقلابی زمان خود، در گروه مسلح
تأثیر اندیشه‌های انقلابی زمان خود، در گروه مسلح «گوگونیان» درآمد و هنگام گذشتن از مرز امپراتوری روسیه-امپراتوری عثمانی با همرزمان خود، از سوی مرزداران روس، دستگیر و پس از یک محاکمه کوتاه و سریع به حبس ابد با اعمال شاقه و تبعید به جزیره ساخالین محکوم گردید. در دوره تبعید به علت مسلط بودن به فن عکاسی، از سوی هیئت علمی که در آن هنگام مأمور بررسی‌های دانشی در جزیره ساخالین بود، به کار گماشته شد و همه عکس‌های مورد نیاز هیئت علمی را شخصاً تهیه کرده، مجموعه نفیسی فراهم آورد که سپس به زبان روسی زیر عنوان ساخالین
فراهم آورد که سپس به زبان روسی زیر عنوان ساخالین در همان زمان به چاپ رسید. فرار از ساخالین. استپانیان در تبعید، دو بار اقدام به فرار کرد ولی موفق نشد. تا اینکه پس از تحمل ده سال تبعید، بار سوم با گروهی از یاران خود، اقدام به تهیه قایق چوبی نموده با گردآوری مقداری خوراک، همه آنان با این قایق از راه اقیانوس آرام، دست به فرار زدند. از این فراریان، تنها سه تن که عبارت بودند از استپان استپانیان و یپرم‌خان و هوسپ مُوسسیان زنده ماندند. او در ابتدا به ایالات متحده آمریکا و از آنجا به استانبول و باکو رفت و سرانجام
آمریکا و از آنجا به استانبول و باکو رفت و سرانجام به سال ۱۸۹۹ میلادی (۱۳۱۷ قمری) خود را به تبریز رساند. حضور در تبریز. استپانیان در کوچه پستخانه واقع در ناحیه ۷ تبریز، اتاقی اجاره کرده، عکاسخانه خود را دائر کرد و در مدت زمان بسیار کوتاهی، در کار خود موفقیت شایانی به دست آورد و به سبب داشتن خوئی نرم و مردم داری و به علت اینکه با هر کس با عبارت «بالام جان» برخورد می‌نمود، عکاسخانه و شخص او به نام «بالام جان» معروف اهل تبریز شد. او همه وسائل عکاسی خود را از تفلیس وارد می‌کرده است. استپان بعد از چند سال، با
تفلیس وارد می‌کرده است. استپان بعد از چند سال، با «دوشیزه وارینکا» که از ارمنی‌های تبریز بود، زناشوئی کرده دارای چهار فرزند می‌شود و به علت موفقیت در کار عکاسی، در اندک زمان زندگانی مرفهٔ یافته، حتی یک خانه باغچه‌ای در کوچه «قره دام داش» تبریز، خریداری کرده، عکاسخانه خود را به آنجا منتقل می‌کند. وی در جنبش مشروطه، به علت علاقه فراوانی که به آزادی و آزادیخواهان داشته به دسته مجاهدان تبریز و مشروطه خواهان می‌پیوندد. عکاسی از جنبش مشروطه. وی در جهت ثبت وقایع مشروطه در تبریز تلاش‌های زیادی کرد و اکثر عکس‌های
مشروطه در تبریز تلاش‌های زیادی کرد و اکثر عکس‌های موجود از جنگ‌های تبریز و مجاهدان در دوران مشروطه توسط وی تهیه شده است که تعدادی از آن‌ها نیز در کتاب تاریخ هجده ساله آذربایجان به چاپ رسیده‌اند. همچنین بخش عمده‌ای از عکس‌های موجود از گروه‌های انقلابی مشروطه و بخصوص عکس‌های یپرم‌خان و باقرخان از جمله کارهای استپانیان است. گذشته از عکس‌ها، استپانیان با همکاری علی وکیلی، کارت پستالهایی از حوادث مشروطه به خارجه سفارش داده بود که هم‌اکنون آن کارت پستالها در دست است و از اسناد و مدارک تاریخی به‌شمار می‌آیند. در
است و از اسناد و مدارک تاریخی به‌شمار می‌آیند. در بخشی از کتاب تاریخ هیجده ساله آذربایجان، دربارهٔ عکاسی استپانیان از مشروطه طلبان تبریز، چنین آمده است: فرار از تبریز با ورود روسها. در سال ۱۹۱۱ میلادی (۱۳۳۰ قمری) که ارتش روس برای تعقیب آزادیخواهان وارد تبریز شده، شروع به گرفتن و بند کردن آنان می‌کند، استپان استپانیان با جامه مبدل به شکل یک «قاطرچی» از شهر بیرون رفته به ارزروم در امپراتوری عثمانی پناهنده می‌شود و در آنجا نیز عکاسخانه‌ای دائر کرده و مشغول کار می‌گردد. در سال ۱۹۱۴ میلادی (۱۳۳۳ قمری) استپانیان
می‌گردد. در سال ۱۹۱۴ میلادی (۱۳۳۳ قمری) استپانیان خانواده خود را از تبریز به ارزروم می‌برد، اما با آغاز جنگ جهانی اول و طرح نسل‌کشی ارمنی‌ها از سوی دولت وقت عثمانی، وی که جزو نخستین دستگیرشدگان بود، محرمانه در سال ۱۹۱۵ میلادی (۱۲۹۴ خورشیدی) اعدام می‌گردد. از خانواده او تنها پسر کوچکش از مرگ رهائی یافته که اکنون در تبریز است و صاحب مغازه «عینک سازی ایران» در پاساژ تبریز می‌باشد. استپانیان عکاس ماهری بوده و آثار او از جنبه هنری عاری نبوده است. او به سال ۱۳۲۹ قمری عکس اجزاء و مستخدمان اداره نظمیه مرکزی تبریز
قمری عکس اجزاء و مستخدمان اداره نظمیه مرکزی تبریز را در میدان سربازخانه قدیم برداشته است که با وجود موجود نبودن وسائل کافی و دقیق در آن زمان، نمونه بسیار خوبی از عکس پانوراماست.
حسینعلی‌خان مهندس گوران، یا حسینعلی‌خان هندسی گوران (۱۲۵۰ در کرمانشاه - ۱۰ مرداد ۱۳۱۱ در ؟ )، مهندس معمار دانش‌آموختۀ دارالفنون و بنیانگذار آموزش و پرورش نوین در کرمانشاه بود. وی نخستین مدرسۀ مدرن را در شهر کرمانشاه بنیان گذاشت. زندگی. حسینعلی‌خان هندسی گوران در سال ۱۲۵۰ خورشیدی (۱۸۷۱ میلادی) در شهر کرمانشاه به دنیا آمد. نام پدرش محمدعلی‌خان گوران بود. منزل پدری وی در محلۀ شترگلو در شهر کرمانشاه و خانه‌ای به شمارۀ ۴۱۵۳ قرار داشت،‌ اما محمدعلی‌خان دارای املاکی در روستای سیمینه در دو فرسنگی کرمانشاه و در
در روستای سیمینه در دو فرسنگی کرمانشاه و در منطقۀ‌ قلعه‌زنجیر گوران بود که درآمدش از کشاورزی و دامداری در آنجا تأمین می‌شد. خواهر محمدعلی‌خان به نام جمیله‌خانم همسری تهرانی داشت و در محلۀ سرپولک تهران ساکن بود. حسینعلی در سن ۷ سالگی به تهران و نزد عمۀ ‌خود فرستاده شد و تحت سرپرستی او در آمده و در یکی از مدارس تهران به تحصیل پرداخت. او همزمان در یک آموزشگاه خصوصی به فراگیری زبان فرانسه مشغول شد و در سن ۱۶ سالگی زبان و ادبیات فارسی و فرانسه را آموخته‌بود. حسینعلی هندسی گوران در سال ۱۲۶۶ (۱۸۸۷ میلادی) به
حسینعلی هندسی گوران در سال ۱۲۶۶ (۱۸۸۷ میلادی) به همراه شش جوان دیگر با هدف تحصیل در سفری زمینی از تهران به فرانسه رفت و در آنجا در دانشگاه سوربن به تحصیل معماری و مهندسی ساختمان پرداخت. به گفتۀ‌ایرج هندسی، وی تنها ۲ سال در فرانسه ماند و به دلیل عدم تطابق روحیاتش با فرهنگ آن جامعه و نیز به دلیل فراهم بودن امکان تحصیل زیر نظر اساتید اروپایی در دارالفنون در سال ۱۲۶۸ (۱۸۸۹ میلادی) به همراه دو نفر دیگر از هیئت هفت نفره به تهران بازگشت و تحصیلات خود را از ابتدا در دارالفنون آغاز کرد و در سال ۱۲۷۳ (۱۸۹۴ میلادی)
در دارالفنون آغاز کرد و در سال ۱۲۷۳ (۱۸۹۴ میلادی) به عنوان مهندس راه و ساختمان از این مدرسه دانش‌آموخته شد. به گفتۀ محمدعلی سلطانی وی در دارالفنون تهران در رشته‌های مهندسی و نقاشی و زیر نظر استادانی مانند کمال‌الملک و مصورالممالک به تحصیل پرداخته‌است. حسینعلی هندسی گوران پس از پایان تحصیلاتش در دارالفنون تهران به کرمانشاه بازگشت و چندی بعد در اوایل خرداد ۱۲۷۸ خورشیدی (۱۸۹۹ میلادی) در منزل شخصی خود که در کوچۀ هندسی واقع در در محلۀ چنانی کرمانشاه بود، مجلس درسی دایر کرد که پس از مدتی تبدیل به مدرسه‌ای به نام
دایر کرد که پس از مدتی تبدیل به مدرسه‌ای به نام محتشمیه شد که نقطۀ آغازی برای آموزش و پرورش مدرن در شهر کرمانشاه به شمار می‌آید. حسینعلی‌خان هندسی گوران در سال ۱۳۱۱ خورشیدی (۱۹۳۲ میلادی) درگذشت. بنیانگذاری نخستین مدرسه در کرمانشاه. حسینعلی‌خان گوران در اواخر مهر ۱۲۷۸ خورشیدی (۱۸۹۹ میلادی) نخستین مدرسۀ مدرن در کرمانشاه را به نام مدرسۀ محتشمیه دایر کرد. این مدرسه در سال اول تأسیس خود، ۵۰ نفر دانش‌آموز داشت. دانش‌آموزان با لباس یک‌شکل در مدرسه حاضر می‌شدند و مدرسه دارای برنامۀ مدون درسی و نیز امکانات مدرن
و مدرسه دارای برنامۀ مدون درسی و نیز امکانات مدرن آموزشی مانند میز و نیمکت و تخته‌سیاه بود. مدرسۀ محتشمیه ۴ سال برقرار بود و در سال ۱۲۸۱ خورشیدی (۱۹۰۲ میلادی) توسط فرمانفرما تعطیل و ویران شده و حسینعلی‌خان گوران نیز بنا بر دلایل نامشخص تحت تعقیب قرار گرفت. فعالیت‌های سیاسی. همزمان با تعطیلی مدرسۀ محتشمیه و ممانعت فرمانفرما از ادامۀ فعالیت‌های حسینعلی‌خان هندسی گوران، دوره‌ای از مبارزات علیه حکومت مستبد مرکزی و حاکمان کرمانشاه آغاز شد که یارمحمدخان کرمانشاهی رهبری آن را در دست داشت. حسینعلی‌خان در دو
رهبری آن را در دست داشت. حسینعلی‌خان در دو جبهۀ‌فرهنگی و سیاسی با این مبارزات همراه شد. عکس معروفی از مهندس گوران وجود دارد که او را در کنار حبیب‌الله‌خان بیگلربیگی و دیگر آزادیخواهان کرمانشاه در مقابل طاق بزرگ طاق‌بستان نشان می‌دهد. معماری. حسینعلی‌خان مهندس گوران یکی از نخستین معماران تحصیل‌کردۀ شهر کرمانشاه بود. او در سال ۱۲۸۱ (۱۹۰۲ میلادی) به دلیل تسلطی که به زبان فرانسوی پیدا کرده‌بود در گمرک کرمانشاه به کار گرفته‌شد و علیرغم تمایلش به ریاست انبارهای گمرک منصوب شد. او همچنین با روی کار آمدن حکومت
گمرک منصوب شد. او همچنین با روی کار آمدن حکومت پهلوی و اهمیت پیدا کردن گمرکات برای این حکومت مسئول عمران مرزی شد. مهندس گوران به عنوان معمار در کرمانشاه چند ساختمان شاخص بنا کرد. ساختمان مدرسۀ محتشمیه (که در سال ۱۲۸۱ تخریب شد)، ساختمان گمرک قصر شیرین و نیز بیمارستان قرنطینه در قصر شیرین (که در جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۵۹ تخریب شد) از جمله آثار شاخص وی در منطقۀ کرمانشاه هستند. بیمارستان قرنطینۀ قصر شیرین نخستین ساختمان اسکلت فلزی و طاق ضربی در غرب ایران بود و همچنین نخستین ساختمان ایران بود که از لوله‌کشی
و همچنین نخستین ساختمان ایران بود که از لوله‌کشی آب استفاده می‌کرد. علاوه بر این ساختمان ادارۀ گمرک و پل رودخانۀ الوند از آثار وی در قصر شیرین بود که هر دو در زمان جنگ ایران و عراق تخریب شد. او همچنین نهر شاویار آبراه تاریخی قصر شیرین را که در دوران ساسانیان ساخته شده و آب را از روستای سید ایاز به کاخ شیرین می‌رساند ترمیم کرد که امکان دسترسی مردم قصر شیرین به آب آشامیدنی را فراهم کرد. حسینعلی‌خان هندسی گوران همچنین در راه‌سازی و جاده‌سازی در منطقۀ غرب ایران کارهای مهمی انجام داد. جاده‌های ایلام به دهلران و
کارهای مهمی انجام داد. جاده‌های ایلام به دهلران و شمال خوزستان، و نیز دسترسی شهرهای مختلفی مناطق کردنشین غرب ایران از اقدامات وی در راه‌سازی به شمار می‌روند. مرگ. حسینعلی‌خان هندسی گوران سال‌های میان ۱۳۰۰ تا ۱۳۱۱ را به عنوان مهندس ساختمان و معمار مشغول فعالیت بود. او تمام این دوران را در منطقۀ‌ گرمسیر و آب و هوای سخت قصر شیرین و ایلام گذراند. این شرایط سخت و فعالیت طاقت‌فرسا توان بدنی او را تحلیل برد و در نهایت منجر به مرگ او در روز ۱۰ مرداد ۱۳۱۱ شد. جسد حسینعلی‌خان توسط برادرش علی‌آقا گوران به نجف در عراق
توسط برادرش علی‌آقا گوران به نجف در عراق برده شد و در گورستان وادی‌السلام به خاک سپرده شد.
مدرسهٔ محتشمیه (یا مدرسۀ‌ مبارکۀ‌ ملت) نخستین مدرسه در شهر کرمانشاه به سبک مدرن و همچنین یکی از نخستین مدارس مدرن در سراسر ایران بود. این مدرسه در اواخر مهر سال ۱۲۷۸ خورشیدی (۱۸۹۹ میلادی) توسط حسینعلی خان هندسی گوران تأسیس شد. همچنین تاریخ تأسیس این مدرسه ۱۳۱۷ قمری (۱۲۷۷ خورشیدی و ۱۸۹۸ میلادی) و تاریخ انحلال آن ۱۳۲۱ قمری (۱۲۸۰ خورشیدی و ۱۹۰۱ میلادی) نیز ذکر شده‌است. تاریخچه. حسینعلی خان هندسی گوران که از دانش‌آموختگان دارالفنون بود و مدتی را نیز در فرانسه به تحصیل معماری گذرانده‌بود، در بازگشت از فرانسه و
تحصیل معماری گذرانده‌بود، در بازگشت از فرانسه و تهران در اوایل خرداد ۱۲۷۸ خورشیدی (۱۸۹۹ میلادی) در منزل پدری خود، خانۀ شمارۀ ۴۱۵۳ در کوچهٔ هندسی واقع در محلۀ ‌شترگلو در چنانی کرمانشاه، مجلس درسی دایر کرد که در ابتدا مدرسۀ مبارکۀ ملت نام داشت. تأسیس این مدرسه با استقبال گستردۀ مردم کرمانشاه مواجه می‌شود،‌ اما حاکم وقت کرمانشاه میرزا محمدخان اقبال‌الدوله کاشانی با تأُسیس آن به مخالفت پرداخت. اما هندسی گوران موفق شد نظر مساعد شاهزاده جلال‌الدین میرزا (ملقب به محتشم‌الدوله، یا سردار محترم) را جلب کرده و او نیز
یا سردار محترم) را جلب کرده و او نیز به شرط این‌که نام مدرسه به نام وی به مدرسۀ محتشمیه تغییر یابد از ادامۀ کار آن حمایت کرد. در نهایت مجلس درس در اواخر مهر ۱۲۷۸ خورشیدی (۱۸۹۹ میلادی) با مساعدت شاهزاده جلال‌الدین میرزا محتشم‌الدوله با نام مدرسۀ محتشمیه به کار خود ادامه داد که نقطهٔ آغازی برای آموزش و پرورش مدرن در شهر کرمانشاه به‌شمار می‌آید. مدرسهٔ محتشمیه در سال اول تأسیس خود، ۵۰ نفر دانش‌آموز داشت. برای درس خواندن در این مدرسه شرط سنی وجود نداشت و برخی از دانش‌آموزان مردانی بودند که همسر و فرزند داشتند.
دانش‌آموزان مردانی بودند که همسر و فرزند داشتند. مدیریت مدرسه با خود حسینعلی‌خان هندسی گوران بود. دانش‌آموزان با لباس یک‌شکل در مدرسه حاضر می‌شدند و مدرسه دارای برنامهٔ مدون درسی و نیز امکانات مدرن آموزشی مانند میز و نیمکت و تخته‌سیاه بود. برنامهٔ درسی مدرسهٔ محتشمیه عبارت بود از فارسی، فرانسوی، حساب و مشق خط. علاوه بر جلال‌الدین میرزا، فرزند وی به نام جمال‌الدین میرزا (ملقب به امیر افتخار) نیز از پشتیبانان این مدرسه به‌شمار می‌آمد. علاءالدوله نیز که یک سال پس از تأسیس مدرسه به حکمرانی کرمانشاه رسید، آن را
پس از تأسیس مدرسه به حکمرانی کرمانشاه رسید، آن را مورد پشتیبانی قرار داده و از حق تولیت خود از مسجد عمادالدوله، سالیانه مبلغ دویست تومان به مدرسهٔ حشمتیه اختصاص داد. علاءالدوله دستور داد تا دانش‌آموزان لباس پیاده‌نظام بپوشند و آموزش نظامی در برنامهٔ درسی مدرسه قرار بگیرد. بر این اساس برای دانش‌آموزان تفنگ‌های ورندل تهیه شد و مدیر مدرسه بر اساس قواعد نظامی اتریش، به دانش‌آموزان مشق تفنگ و حرکات پیاده‌نظام آموزش می‌داد. این تمرین‌ها گاهی در میدان توپخانه و گاهی خارج از شهر انجام می‌شد. علاءالدوله همچنین
و گاهی خارج از شهر انجام می‌شد. علاءالدوله همچنین دستور داد تا امتحانات مدرسه در حضور وی و در مقر حکومتی انجام شود. مقامات حکومتی به دفعات برای ادامۀ‌ فعالیت مدرسه مزاحمت ایجاد کرده و دو سه بار به مدرسه هجوم آوردند. در برابر این حمله‌ها حسینعلی مهندس گوران از شيرمحمدخان صمصام‌الممالک سنجابی، جهانبخش‌خان ضرغام‌السلطنه دانیالی گوران و نیز قمرسلطان اسپری، سران عشایر سنجابی، گوران و قلخانی کمک گرفت، و این افراد نیز تعدادی تفنگ‌چی را برای حفاظت از مدرسه در اختيار مهندس گوران گذاشتند. علیرغم این تدابیر مدرسۀ‌
مهندس گوران گذاشتند. علیرغم این تدابیر مدرسۀ‌ محتشمیه در نهایت در اسفند سال ۱۲۸۱ خورشیدی (۱۹۰۲ خورشیدی) توسط فرمانفرما حاکم جدید کرمانشاه مورد حمله قرار گرفت، و تعطیل و ویران شده و حسینعلی‌خان گوران نیز بنا بر دلایل نامشخص تحت تعقیب و منزل وی نیز مورد هجوم مأموران فرمانفرما قرار گرفت. مدرسهٔ محتشمیه ۴ سال برقرار بود و تعطیلی و تخریب آن در زمانی انجام شد که حسینعلی مهندس گوران در تاریخ ۱۱ جمادی‌الثانی ۱۳۲۱ (۱۳ مرداد ۱۲۸۲ و ۵ اوت ۱۹۰۳) زمینی به مساحت ۲۹۰۹ ذرع (۳۰۲۵/۳۶ مترمربع) خریداری کرده‌بود تا ساختمان
ذرع (۳۰۲۵/۳۶ مترمربع) خریداری کرده‌بود تا ساختمان جدید و بزرگ‌تری برای مدرسه بسازد و حتی سند این ملک را نزد آقا رحیم امام جمعۀ‌کرمانشاه برده‌بود و مشروعیت معاملۀ خود را به تأیید وی نیز رسانده‌بود. معلمان. از جملۀ معلمانی که در مدرسۀ محتشمیه تدریس کرده‌اند، به جز خود حسینعلی خان هندسی گوران که آموزش ریاضیات،‌ هندسه و نقاشی را بر عهده داشت، می‌توان به میرزا محمد‌مهدی صباح (معتمد‌التجار) شاعر و مدیر روزنامه صباح معلم زبان فارسی، و میرزا آقا مهدوی معروف به آقا مدير پدر مرتضی مهدوی روزنامه‌نگار کرمانشاهی معلم
مدير پدر مرتضی مهدوی روزنامه‌نگار کرمانشاهی معلم قرآن و شرعیات اشاره کرد. همچنین میرزا مهدی‌خان فرهپور (صدیق دفتر) دبیر تاريخ و جغرافيا، مترجم‌السلطان از صاحب‌منصبان گمركات معلم زبان خارجه و سلطان شاهپورخان معلم عملیات ورزشی و نظامی بوده‌اند.
شویا ناکاجیما (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است که در پست وینگر برای باشگاه فوتبال اوراوا رد دیاموندز بازی می‌کند. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به توکیو وردی، توکیو، پورتیموننزه و الدحیل اشاره کرد. وی به همراه تیم ملی زیر ۲۳ سال ژاپن در مسابقات فوتبال زیر ۲۳ سال آسیا ۲۰۱۶ حضور داشت.
گروه توسعه جنگاوری ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا () مشهور به تیم شش، یک نیروی عملیات ویژه و نمایندهٔ نیروی دریایی در ستاد فرماندهی مشترک عملیات ویژه است. در ستاد فرماندهی مشترک عملیات ویژه، این نیرو با نام «نیروی رزمی آبی» شناخته می‌شود. پشتیبانی اداری این نیرو با ستاد فرماندهی جنگاوری ویژه نیروی دریایی و فرماندهی عملیاتی این گروه بر عهدهٔ فرماندهی ستاد فرماندهی مشترک عملیات ویژه است. بیشتر اطلاعات مربوط به این گروه محرمانه است و جزئیات فعالیت‌های این گروه معمولاً توسط کاخ سفید و وزارت دفاع آمریکا
گروه معمولاً توسط کاخ سفید و وزارت دفاع آمریکا فاش نمی‌شود. این گروه و همتای آن در نیروی زمینی (نیروی دلتا) و نیروی هوایی (اسکادران ۲۴ تاکتیک‌های ویژه) تیم‌های اصلی ماموریت ویژه نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا برای انجام عملیات‌های پیچیده، خطرناک و محرمانه به دستور مرجع فرماندهی ملی (تا سال ۲۰۰۲)، رئیس جمهور و وزیر دفاع ایالات محده آمریکا هستند. گروه توسعه جنگاوری ویژه، ماموریت‌های تخصصی مختلفی مانند مبارزه با تروریسم، رهایی گروگان، شناسایی ویژه و اقدام مستقیم (حملات کوتاه‌مدت یا اقدامات تهاجمی در مقیاس
(حملات کوتاه‌مدت یا اقدامات تهاجمی در مقیاس کوچک) را اغلب علیه اهداف باارزش انجام می‌دهد. تاریخچه. ریشه‌های تأسیس این گروه را می‌توان در نتیجه عملیات پنجه عقاب جستجو کرد. در زمان بحران گروگانگیری ایران در سال ۱۹۷۹، ریچارد مارکینکو یکی از دو نمایندهٔ نیروی دریایی ایالات متحده در ستاد مشترک ارتش بود که از آن به عنوان «تیم عملیات تروریستی» (Terrorist Action Team) یاد می‌شود. هدف این تیم تنظیم عملیات آزاد سازی گروگان‌ها در ایران بود. به دنبال فاجعه ای که در جنگ اول خلیج فارس در ایران رخ داد، نیروی دریایی
جنگ اول خلیج فارس در ایران رخ داد، نیروی دریایی نیازمند یک واحد ضد تروریستی تمام وقت بود که مارکینکو را برای طراحی و توسعهٔ آن موظف نمود. مارکینکو اولین افسر فرماندهٔ این واحد جدید بود. در آن زمان دو واحد عملیاتی در یگان ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا مشغول فعالیت بود. مارکینکو به منظور گمراه نمودن مأموران اطلاعات و امنیت شوروی (ک.گ. ب) در تعداد واقعی تیم‌های عملیاتی موجود، واحد جدید را تیم شش یگان ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا نامید. این واحد همواره با نیروی دلتا مقایسه می‌شد. بر خلاف آن
همواره با نیروی دلتا مقایسه می‌شد. بر خلاف آن زمان که مدت فرماندهی هر واحد در نیروی دریایی یک دورهٔ دوساله بود، مارکینکو از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۳ و به مدت سه سال فرماندهی این واحد را به عهده داشت. این واحد ابتدا با ۷۵ تیرانداز کار خود را آغاز نمود و بر اساس گفته‌های مارکینکو، سهمیهٔ بودجه و مهمات سالانهٔ آموزشی تیم از همه تیم‌های نیروی دریایی ایالات متحده بیشتر بود. در سال ۱۹۸۷ تیم شش یگان ویژه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا انحلال یافت و «گروه توسعه جنگاوری ویژه نیروی دریایی» (DEVGRU) جانشین این گروه شد.
ویژه نیروی دریایی» (DEVGRU) جانشین این گروه شد. ساختار. گروه توسعه جنگاوری، به چند اسکادران با کد رنگی تقسیم شده است:
شاهنامه‌پژوهی به معنای پژوهش در زمینه‌های گوناگونِ "شاهنامه" است. شاهنامه‌پژوه. شاهنامه‌پژوه محقق یا ادیبی است که به بررسی و پژوهش در "شاهنامه" و فردوسی در زمینه‌های گونه‌گونِ ادبی، تاریخی، جغرافیایی و زمینه‌های دیگری همچون واژه‌شناسی، ریشه‌شناسی، اسطوره‌شناسی، نمادشناسی، سبک‌شناسی و زیبایی‌شناسی می‌پردازد. شاهنامه‌پژوهی. همچنان که از خودِ این ترکیب نیز برمی آید شاملِ مجموعهٔ تحقیقاتِ مربوط به "حماسهٔ ملّیِ ایران" و طبعاً سُرایندهٔ آن "فردوسی" در همهٔ جهات و موضوعاتِ اصلی یا فرعیِ مرتبط با این حوزه است.
و موضوعاتِ اصلی یا فرعیِ مرتبط با این حوزه است. شاهنامه پژوه بااستناد به منابع تاریخی واگاهی کامل از ادبیات حماسی وادبیات ایرانی به تحلیل این کتاب غنی می پردازد. گستره. پیداست که به دلیلِ قدمت، شهرت و همچنین جایگاه بسیار نمایان فردوسی و شاهنامه در طولِ هزاروچند صد سال، این رشته یا دانشِ تخصصّی، گسترهٔ بسیار وسیعی را دربرگرفته است و پرداختن به آن نیازمندِ یک عمر مطالعه و پژوهشِ صِرف و گرایشی در این زمینه است و صد البتّه که هرگز کسی هم به تنهایی — ولو پس از چند دهه مطالعه و بررسی کامل و تخصّصی — نمی‌تواند
چند دهه مطالعه و بررسی کامل و تخصّصی — نمی‌تواند مدّعیِ اِشراف بر تمام زمینه‌ها و فروعِ شاهنامه‌باشد و تقریباً همهٔ کسانی که به عنوان شاهنامه‌پژوه نام‌بردارند و وقتِ خویش را در این کار گذاشته‌اند در یک یا چند شاخه از حوزه‌های گوناگونِ این دانش، سرآمد و متخصّص اند (مثلاً "متن‌شناسیِ شاهنامه" یا "واژه‌شناسی" یا "اسطوره‌شناسیِ" آن) و نه کلیّتِ شاهنامه‌شناسی.
لا سوفریر () قله‌ای آتشفشانی در جزیره سنت وینسنت کشور سنت وینسنت و گرنادین‌ها واقع در کارائیب است. این قله، بلندترین نقطه جزیره و کشور است. این کوه آتشفشانی در ارتفاع ۱۱۷۸ متری از سطح زمین واقع است. پنج فوران در تاریخ فعالیت این کوه آتشفشانی در سال‌های ۱۷۱۸، ۱۸۱۲، ۱۸۱۴، ۱۹۰۲، ۱۹۰۳ و ۱۹۷۹ ثبت شده‌است. روز جمعه ۲۰ فروردین ۱۴۰۰ (۹ آوریل ۲۰۲۱) برای نخستین بار پس از چهل سال، کوه آتشفشان لاسوفریر در جزیره سنت وینسنت فعال شد و ستونی به ارتفاع ۶ هزار متر از دود و خاکستر از آن برخاست. شدت فوران و ارتفاع و گستره آن
از آن برخاست. شدت فوران و ارتفاع و گستره آن به حدی بود که در سنت وینسنت و همسایه شرقی این کشور یعنی باربادوس، باران خاکستر بارید و روی خانه‌ها و خودروها را لایه عظیمی از دود پوشاند.‎
سنت وینسنت () جزیره‌ای آتشفشانی در کارائیب است. این جزیره، بزرگ‌ترین جزیره کشور سنت وینسنت و گرنادین‌ها به‌شمار می‌آید. سنت وینسنت بین سنت لوسیا و گرنادا واقع شده‌است. این جزیره از کوه‌های آتشفشانی تشکیل شده‌است که بخشی از آنها در زیر دریا قرار دارند. بزرگترین کوه سنت وینسنت که بلندترین قله کشور هم هست، لا سوفیر نام دارد که یک آتشفشان فعال است. آخرین فعالیت زیاد آتشفشانی این کوه در دسامبر سال ۲۰۲۰ آغاز شد و در آوریل ۲۰۲۱ شدت گرفت. پیش از واگذاری جزیره به بریتانیا در سال ۱۷۶۳ و دوباره در سال ۱۷۸۳، جنگ‌های
در سال ۱۷۶۳ و دوباره در سال ۱۷۸۳، جنگ‌های عمده‌ای بین مردم بومی سیاه‌پوست جزیره، که گاریفونا نامیده می‌شوند، و نیروهای انگلیس رخ داد. سنت وینسنت و گرنادین‌ها استقلال خود را از پادشاهی متحده بریتانیا در ۲۷ اکتبر ۱۹۷۹ به‌دست آورد و پس از آن بخشی از اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع بریتانیا شد. در حال حاضر تقریباً ۱۳۰ هزار نفر در جزیره سنت وینسنت زندگی می‌کنند. این جزیره در اوایل دهه ۱۹۰۰ و بین دهه‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۸۰ شاهد مهاجرت قابل توجهی به بریتانیا بود. همچنین مهاجرت زیادی از آن به کانادا و سایر جزایر بزرگ
مهاجرت زیادی از آن به کانادا و سایر جزایر بزرگ همسایه در کارائیب صورت گرفته‌است. تقسمات جزیره اصلی سنت وینسنت متشکل است از کینگزتاون، پایتخت کشور، و پنج شهرک اصلی نوار ساحلی به نام‌های لایو، بارولی، شاتوبلیر، جورج‌تاون و کالیاکوآ.
آلبر دینان (؛ ۲۷ مارس ۱۹۰۲ – ) یک هنرپیشه اهل فرانسه بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به چهار نفر در یک جیپ، فردا نوبت من است اشاره کرد.
روژه دوما (؛ زادهٔ -) هنرپیشه، ترانه‌سرا، و فیلم‌نامه‌نویس اهل فرانسه بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشت می‌توان به مسافران ۲، صورتک‌ها، وجه نقد، مولن بزرگ، فورت ساگان و زن هرجایی اشاره کرد.
ماری لافوره (؛ زاده – درگذشته ۲ نوامبر ۲۰۱۹) هنرپیشه و خواننده اهل فرانسه بود. او در دههٔ ۶۰ و ۷۰ میلادی ترانه‌های محبوبی مثل «عشق من، دوست من»، «ایوان، بوریس و من»، «فصل برداشت محصول عشق»، «دیروز برف بارید» و «بیا بریم کوه» را اجرا کرد. آثار او تابه‌امروز بیش از سی و پنج میلیون نسخه در تمام جهان فروش داشته‌اند. لافوره که به او لقب «دختری با چشم‌های طلایی» داده بودند در دوران فعالیت حرفه‌ایش در ۳۵ فیلم هم نقش‌آفرینی کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به "خسیس"، "ظهر
وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به "خسیس"، "ظهر بنفش" و "عشق‌های مشهور" اشاره کرد. لافوره در ۲ نوامبر ۲۰۱۹ در سن ۸۰ سالگی درگذشت.