payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مهدی رئیس‌فیروز آشنا شد و از آن پس در جامعه باربد مشغول به کار و ادامه فعالیت شد. از ایرج صفدری به عنوان پیشگام و پیشکسوت صنعت چهره‌پردازی یاد می‌شود. وی نخستین کار رسمی خود را در سال ۱۳۳۷ در تئاتر نصر در نمایش مرگ موش به کارگردانی فتح‌الله والا و در عرصه سینما، سال ۱۳۳۸ در فیلم سینمایی آسمون جل به کارگردانی نصرت‌الله وحدت آغاز کرد. در سال‌های آغاز انقلاب همسر او به عنوان مجری چهره‌پردازی با او همکاری داشت و سپس فرزند دوم آنها عبدالله صفدری به عنوان دستیار، این حرفه را از آنها آموخته و سپس به‌طور مستقل
این حرفه را از آنها آموخته و سپس به‌طور مستقل مشغول به فعالیت در زمینه چهره پرازی شد. ایرج صفدری در کنار حرفه اصلی خود با توجه به شرایط حاکم در فضاهای کاری زمان خود در زمینه‌های دیگری نیز همچون بازیگری، طراحی تیتراژ، جلوه‌های ویژه، طراح صحنه، مدیر تهیه نیز فعالیت داشت.
سینمای کُرد یا سینمای کُردی به جریانی در سینما گفته می‌شود که در حال تولید و ارائه فیلم به زبان کُردی و با محوریت موضوعی فرهنگ و تاریخ مردم کُرد در جغرافیای کشورهای ایران، عراق، ترکیه، سوریه و نیز تولیدات پراکنده در سایر نقاط جهان به‌ویژه در کشورهای اروپایی است. سینمای کُردی بر مردم کُرد و فرهنگ، تاریخ و زندگی آن‌ها تمرکز دارد. وضعیت کُردها به عنوان مردمی فاقد دولت به سینمای خاص آن‌ها شکل داده‌است. سینمای کُردی غالباً نارضایتی‌های اجتماعی، ستم، شکنجه، نقض حقوق بشر و زندگی کُردها همچون غریبه در جامعه و البته
بشر و زندگی کُردها همچون غریبه در جامعه و البته مبارزات آن‌ها را در برابر این وضعیت نشان می‌دهد. سینمای کُردی اهمیت بالایی برای کُردها دارد، چرا که به صورتی هنرمندانه فرصتی را بر جلب توجه به وضعیت کُردها فراهم می‌کند. با این وجود به دلیل سرکوب دولتی اغلب فیلم‌ها در تبعید ساخته شده‌اند. بهترین مثال از این مسئله مربوط به ترکیه است که در آنجا کُردها تا سال ۱۹۹۱ اجازه نداشتند به زبان بومی خودشان فیلم بسازند و این مسئله سبب شد تا گسترش فیلم‌هایشان دشوارتر شود. تاریخچه. اولین فیلمی که در تاریخ سینما و در قالب یک
اولین فیلمی که در تاریخ سینما و در قالب یک فیلم داستانی، تصویری مستند از کُردهای ایزدی ساکن ارمنستان ارائه کرد، فیلم «زاره» تولید سال ۱۹۲۶ روسیه و اثر فیلم‌ساز ارمنی هامو بیک‌نازاریان بود؛ اما آثار سینمایی فیلم‌ساز کرد اهل ترکیه یلماز گونای با فیلم هایی چون رمه (۱۹۷۸)، دیوار (۱۹۸۳) و مشخصاً فیلم تحسین‌شده‌اش "جاده" (۱۹۸۲) را می‌توان جدی‌ترین قدم برای شکل‌گیری یک رویکرد جدید سینمایی دانست. در سال ۱۹۹۹ فیلم ایرانی «زمانی برای مستی اسب‌ها» به زبان کردی و در جغرافیای کردستان با قصه و قهرمانان بومی، مرزهای قومی
کردستان با قصه و قهرمانان بومی، مرزهای قومی و ملی را درنوردید و در اولین حضور جهانی‌اش به‌عنوان بهترین فیلم اول یک کارگردان از معتبرترین جشنواره هنری جهان «کن فرانسه» جایزه دوربین طلایی را کسب کرد و عملاً به پدیده جشنواره‌های معتبر جهانی تبدیل شد.
تارون (به زبان ارمنی Տարոն - به زبان یونانی Ταρών, Tarōn - به زبان لاتین Taraunitis)، یک منطقه تاریخی است از سده‌های میانی آغازین که بخشی از منطقه تاریخی توروبران یکی از ولایت‌های ارمنستان بزرگ که حدوداً در محدوده استان موش، ترکیه امروزی بود. سده‌های میانی آغازین. تارون محل نبردهای ساسانیان-امپراتوری روم شرقی در زمان پادشاهی ساسانی خسرو پرویز بین سال‌های ۵۹۰ تا ۶۲۸ میلادی بود. تارون غالباً توسط ساسانیان مورد تاخت و تاز قرار می‌گرفت. تارون محل پنج نسل از امیر نشین‌های مامیکونیان‌ها بود. هر کدام از
از امیر نشین‌های مامیکونیان‌ها بود. هر کدام از امیرنشین‌های مامیکونیان‌ها علاوه بر داشتن دشمن مشترک مانند اعراب رقیب یکدیگر بودند و سعی می‌کردند، هر یک بر دیگری چیره شود و بر آن منطقه حکمرانی کند. «موشق»، «واهان»، «سمبات»، پسرش «واهان کامساراکان» و پسر دومش «تیران». یکی از مهم‌ترین زیارتگاه‌های ارمنیان در منطقه تارون، کلیسای کاراپت مقدس می‌باشد که توسط گریگور روشنگر در سده چهارم میلادی بنا شده بود. این مکان نه تنها اهمیت مذهبی داشته، بلکه یکی از مراکز مهم علمی منطقه تا سال۱۹۱۵میلادی به شمار می‌رفته است.
علمی منطقه تا سال۱۹۱۵میلادی به شمار می‌رفته است. این کلیسا پس از نسل‌کشی ارمنی‌ها توسط دولت ترکیه به طور کامل تخریب شد. تاریخ. با مرگ موشق ششم مامیکونیان در نبرد باگرواند در آوریل ۷۷۵ میلادی، آشوت چهارم باگراتونی، از پادشاهان دودمان باگراتونی موفق شد پس از یک دوره نبرد و درگیری با اعراب بر آن منطقه تسلط یابد. دودمان باگراتونی تا سال ۹۶۷ میلادی بر آن منطقه حکمرانی کرد. بعد از مرگ آشوت سوم در ۹۶۷ میلادی، دو پسرش گریگور دوم تارون، و «باگرات سوم تارون» بر آن منطقه حکمرانی کردند. منطقه تارون تا بین، سده یازدهم
حکمرانی کردند. منطقه تارون تا بین، سده یازدهم و سده دوازده میلادی توسط یک خانواده اشرافی امپراتوری روم شرقی به نام «تارونیتس» اداره می‌شد. در زمان حاکمیت امپراتوری روم شرقی منطقه تارون با منطقه تاریخی به نام «کِلْتزِنه» (شهر ارزنجان کنونی) متحد و یکی شد. امپراتوری روم شرقی در نبرد ملازگرد در مقابل سلجوقیان از این منطقه دفاع کردند. بعدها این منطقه توسط یک شاهزاده ارمنی به نام «تورنیک» که از نجیب زادگان خانواده تارون بود اداره می‌شد و آنجا را پایتخت خود انتخاب کرد تا اینکه در سالهای ۱۱۸۹/۹۰ میلادی توسط ترکها
کرد تا اینکه در سالهای ۱۱۸۹/۹۰ میلادی توسط ترکها مورد تاخت و تاز قرار گرفت.
سوفی-الینا اُکسانن (زادهٔ ۷ ژانویه ۱۹۷۷) نویسندهٔ فنلاندی است. "تطهیر" مشهورترین رمان او است که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد و چندین جایزه برای او به‌همراه داشت. فیلمی با "همان نام" نیز در سال ۲۰۱۲ از روی آن ساخته شد. زندگی‌نامه. سوفی اکسانن در ییواسکیلا در فنلاند مرکزی از مادری استونیایی و پدری فنلاندی به دنیا آمد. در دانشگاه ییواسکیلا و دانشگاه هلسینکی ادبیات و در آکادمی تئاتر فنلاند نمایش خواند. او "تطهیر" را نخست به شکل یک نمایشنامه نوشت و کتاب آن را در سال ۲۰۰۸ در فنلاند منتشر کرد. داستان این کتاب دربارهٔ
۲۰۰۸ در فنلاند منتشر کرد. داستان این کتاب دربارهٔ خشونت علیه زنان در استونی تحت سلطهٔ شوروی و پس از آن است. زندگی شخصی. اکسانن دوجنس‌گراست.
هنری لوت (؛ ۱ ژانویه ۱۹۰۳ – ۱ ژانویه ۱۹۹۱ میلادی) یک سیاح، مردم‌نگار، کارشناس در هنر پیش از تاریخ و انسان‌شناس اهل فرانسه بود. کشفیات وی از غارنگاره‌های انسان‌های نخستین در صحرای بزرگ آفریقا و موریتانی ارزشمند و قابل توجه است. لوت نظریه‌پرداز فضانوردان باستانی و اولیه بود و هنر ماقبل تاریخ را به عنوان شواهدی از وجود فضانوردان باستان در نظر گرفته است. پیوند به بیرون. به زبان فرانسوی:
ایرانیان در چین مانند پارسیان، سغدیان، تخاریان و سکاها در دوره‌های مختلفی در تاریخ چین در این کشور زندگی کرده‌اند. آغاز تاریخ روابط ایران و چین به نخستین تماس میان دو دولت به سال ۱۴۰ یا ۱۴۱ پیش از میلاد بازمی‌گردد. در این زمان دودمان هان بر چین و اشکانیان بر ایران فرمان می‌راندند. در این زمان از یک سو دولت هان در آسیای مرکزی پیش‌روی کرده و اشکانیان نیز بلخ را گشوده‌بودند؛ ولی برخورد رسمی میان دو دولت چندین سال پس از آن رخ‌داد. در ۱۱۵ پیش از میلاد وو دی امپراتور چین به دلیل گشایش در دادوستد و به ویژه در
چین به دلیل گشایش در دادوستد و به ویژه در جستجوی رمه‌های اسب سفیری را به همراه پیشکش‌هایی به دربار مهرداد دوم اشکانی فرستاد. در دورهٔ اشکانیان، که هم‌زمان با چیرگی دودمان هان بر چین بود، پیوندهای بازرگانی میان دو کشور گسترش رو به فزونی یافت. دو طرف سفیرانی میان یکدیگر رد و بدل نمودند و جهانگردانی از چین نیز از ایران دیدار نمودند. دو کشور محصولاتی را به همدیگر معرفی نمودند که برجسته‌ترین آنان ابریشم چین بود. مسیر بازرگانی این کالای ارزشمند از چین به اروپا از ایران می‌گذشت و راه ابریشم نام‌داشت. در زمان
از ایران می‌گذشت و راه ابریشم نام‌داشت. در زمان ساسانیان روابط دو کشور فراز و نشیب بسیاری داشت. ایرانیان بازرگانی ابریشم را در انحصار خویش گرفتند. این انحصار سبب کینه‌توزی‌های بزرگی گشت و چین به دشمنان ایران چون روم پیوست. با حمله عرب‌ها به امپراتوری ساسانیان از امپراتور چین یاری خواستند و سپس گروهی از آنان از جمله دودمان ساسانی به دربار این کشور پناهنده شدند. تاریخچه. پادشاهی ختن یک پادشاهی باستانی ایرانیِ سکایی بودایی بود که قلمرو آن در کناره جنوبی بیابان تکله‌مکان و در مسیر جاده ابریشم قرار داشت. این
تکله‌مکان و در مسیر جاده ابریشم قرار داشت. این پادشاهی در حوضه تاریم قرار داشت که امروزه در غرب چین واقع شده است. پادشاهی ختن در حدود هزار سال (به‌طور دقیق ۹۵۰ سال از سال ۵۶ تا ۱۰۰۶ میلادی) پابرجا بود تا این‌که در سال ۱۰۰۶ میلادی با حمله مسلمانان از میان رفت. یک روستا با قدمت ۶۰۰ ساله در استان جیانگسو چین ساکنانی از تبار ایرانی دارد. این روستا ۲۰۰ نفر جمعیت دارد و دارای نام‌های فارسی نظیر فارس و پارسیان است.دهکده پارسیان در شهر «یانگ جو» در استان «جیانگ سو» از استان‌های شرقی چین، یادگاری از حضور ایرانیان
از استان‌های شرقی چین، یادگاری از حضور ایرانیان در این کشور است. دهکده پارسیان روستایی احاطه شده در میان رودها و دریاچه‌ها، مملو از درختان کاج و دشت‌های وسیع است که ساکنان آن پیوندی درونی و عمیق با ایرانیان دارند. علت نامگذاری این دهکده به نام پارسیان این است که حدود ۶۰۰ سال پیش در سلسله تانگ، یک بازرگان ایرانی از طریق راه ابریشم دریایی برای تجارت، به کشور چین و شهر یانگ جو سفر کرد. در ناحیه‌ای در شرق شهر یانگ جو از استان جیانگ‌سو جایی هست به نام «دهکده پارسی» ساکنان این ناحیه از اعقاب بازرگانان ایرانی
پارسی» ساکنان این ناحیه از اعقاب بازرگانان ایرانی هستند که در عهد خاندان تانگ (۹۰۷–۶۱۸ میلادی) در آنجا سکنی گزیدند. نام این دهکده، راه و روش زندگی متفاوت با دیگر جاها و چهره دگرگون مردم این روستا از روستاهای مجاور مجزا و مشخص است. ساکنان این روستا از اعقاب پارسیان بازرگانی هستند که در آن دوران به چین آمدند. یکی از شاهزادگان اشکانی در سال ۱۴۸م وارد چین شد و نام «آن چین» را گرفت. وی ۳۹ کتاب مقدس بودائی را از سانسکریت به چینی ترجمه کرد و ترجمه‌اش موردستایش قرار گرفت. پس‌ازآن در سال ۱۹۰م، ایرانی دیگری بانام
گرفت. پس‌ازآن در سال ۱۹۰م، ایرانی دیگری بانام چینی «آن‌سوان» با همکاری یکی از راهبان چینی به نام «یان فوتیائو» مشغول ترجمه کتاب‌های مقدس بودائی شد. ان سوان متن را برمی‌گرداند و یان فوتیائو یادداشت می‌کرد «لی ایو» (۹۳۰–۸۸۵م) یکی از شاعران مشهور اواخر دودمان تانگ است که از اخلاف «لی سوشا» از بازرگانان ایرانی است. او ۵۴ قطعه شعر از خود به‌جا نهاده است. دوهزارسال پیش یک ایرانی بهترین و مهم‌ترین کتاب‌های چین که مرجع ادبیات آن‌هاست و حدود ۶۰ جلد است را تنظیم کرد که هنوز در بالاترین مقام و درجه بین چینی‌ها قرار
که هنوز در بالاترین مقام و درجه بین چینی‌ها قرار دارد. همچنین مقبره دوعالم ایرانی در «نیوجیه» پایتخت چین یعنی شهر پکن نیز جالب‌توجه است؛ «احمد برطانی بخارایی» و «عمادالدین قزوینی» امام جماعت مسجد نیوجیه هم بوده‌اند آنها در سال ۱۲۷۰ م به این مسجد آمده‌اند که یکی در سال ۱۲۸۰ م و دیگری در سال ۱۲۸۳ دار فانی را وداع گفته‌اند. خوارزمیان. سید اجل شمس الدین بخاری، نخستین فرماندار ایالت یون‌نان چین بود و از سوی دودمان دودمان یوآن به این سمت گمارده شده‌بود. وی اهل بخارا بود. سید اجل شمس الدین که عمر نام داشت در سال
بود. سید اجل شمس الدین که عمر نام داشت در سال ۱۲۱۱ متولد و در سال ۱۲۷۹ درگذشت. در سال ۱۲۹۷ امپراتور دودمان یوان لقب «شاه جونگ هوی سیان یانگ» را به او بخشید و مردم او را «شاه سیان یانگ» خواندند.
سید رحیم مشیری استاد جغرافیای انسانی (جغرافیای طبیعی) دانشگاه تهران در ایران بود. زندگی‌نامه. سید رحیم مشیری در سال ۱۳۰۹ در سمنان به دنیا آمد. او دوره ابتدایی را در دبستان هدایت سمنان و دوره دبیرستان را تا پنجم در دبیرستان‌های پهلوی سابق و دهخدا و دوره ششم را در دبیرستان میرافضلی طی کرد و در سال ۱۳۳۲ برای تحصیل در دوره کارشناسی وارد دانشگاه تهران شد، دکتر مشیری دوره دکتری جغرافیا را در دانشگاه فرایبورگ آلمان سپری کرد و در سال ۱۳۴۵ موفق به اخذ درجه دکتری تخصصی از آن دانشگاه شده. وی در سال‌های ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۶ با
از آن دانشگاه شده. وی در سال‌های ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۶ با سمت اسیستان جغرافیای دانشگاه فرایبورگ آلمان مشغول بکار بود. سپس به ایران بازگشت و در سال ۱۳۴۶ استادیار گروه جغرافیای دانشگاه تهران شد. در سال ۱۳۵۴ دانشیار شد و در سال ۱۳۷۲ به مرتبه استادی دانشگاه تهران نائل آمد. وی در سال ۱۳۸۵ به عنوان استاد نمونه کشور معرفی شد. مشیری در طول دوران خدمت در دانشگاه تهران علاوه بر تدریس دروس مختلف در دوره‌های کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری، مسئولیت‌های اجرایی گوناگون از جمله معاونت مالی و اداری دانشکده ادبیات و علوم انسانی،
معاونت مالی و اداری دانشکده ادبیات و علوم انسانی، مدیریت گروه جغرافیا، ریاست مؤسسه جغرافیا، و سردبیری مجله پژوهش‌های جغرافیای توسعه دانشگاه تهران را به عهده داشته‌است. آقای دکتر مشیری در دانشگاه آزاد اسلامی نیز علاوه بر تدریس در مقاطع مختلف مسئولیت‌هایی نظیر مدیر گروه تخصصی دانشگاه آزاد اسلامی را به عهده داشته‌اند. مسئولیت گروه جغرافیا در مرکز نشر، عضویت در کمیته برنامه‌ریزی جغرافیا در ستاد انقلاب فرهنگی، دبیری هفتمین کنگره جغرافیایی ایران و مدیر گروه تخصصی کارشناسی ارشد جغرافیا در دانشکده غیرانتفاعی
تخصصی کارشناسی ارشد جغرافیا در دانشکده غیرانتفاعی طبرستان چالوس از دیگر سمت‌های اجرایی وی بوده‌است. مشیری راهنمای بیش از ۳۰ رساله دکتری در دانشگاه تهران و دانشگاه آزاد اسلامی و استاد راهنمای بیش از ۲۰۰ پایان‌نامه کارشناسی ارشد در دانشگاه‌های مختلف بوده‌اند. وی از سال ۱۳۷۰ به عنوان عضو وابسته در فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران فعالیت داشته و ریاست شاخه جغرافیای فرهنگستان را به عهده داشتند. سرانجام وی در سن ۸۵ سالگی در سال ۱۳۹۳ دارفانی را وداع گفت.
کایو () نام یک مجموعه پویانمایی آموزشی کانادایی است که از ۱۵ سپتامبر ۱۹۹۷ تا ۳ اکتبر ۲۰۱۰ میلادی از شبکه تلویزیونی «تله‌تون» و سپس «تری‌هاوس» پخش شد. این کارتون بر پایهٔ کتابی مصور به همین نام، اثر «کریستین لورو» ساخته شده‌است و دربارهٔ پسربچه‌ای ۴ ساله است که شیفتهٔ دنیای اطراف خود است و در هر قسمت، ماجراهایی را پی می‌گیرد. خلاصه داستان. کایو به همراه پدر، نامادری و خواهر کوچکترش «سوزی» در یک خانه آبی‌رنگ به آدرسِ «خیابان پاین، پلاک ۱۷» زندگی می‌کند. او ماجراهای فراوانی را به خانواده و دوستانش پشت سر
ماجراهای فراوانی را به خانواده و دوستانش پشت سر می‌گذارد و در هر قسمت از قوه تخیل خود در انجام کارها بهره می‌گیرد. طی فصل‌های ۱ تا ۳ این کارتون، در هر قسمت، علاوه بر کارتون، یک بخش عروسکی و نیز یک بخش از زندگی واقعی با حضور چند کودک، وجود داشت. اما از فصل چهارم به بعد، قسمت‌های عروسکی و واقعی آن را حذف کردند و تنها همان بخش کارتونی باقی ماند. در فصل اولِ کارتون، بیشتر قصه‌های آن، از مادربزرگِ کایو شروع می‌شد (که در عین حال راوی داستان‌ها هم هست) و او را می‌دیدیم که کتابی را برای نوه‌هایش (کایو و سوزی)
می‌دیدیم که کتابی را برای نوه‌هایش (کایو و سوزی) می‌خواند و داستان را روایت می‌کند. از سال ۱۹۹۷، دیگر شخصیتِ مادربزرگ نمایش داده نشد و تنها صدای او، بر روی هر قسمت شنیده می‌شود که قصه را تعریف می‌کند. کارتون کایو ۲۳ شخصیت اصلی و ۶۶ شخصیت فرعی دارد که بدین ترتیب و در مجموع، ۸۹ شخصیت را در بر می‌گیرد. اپیزودها. کارتون کایو از ۵ فصل و ۱۴۴ قسمت نیم‌ساعته تشکیل شده‌است. علاوه بر آن یک فیلم سینمایی ۹۰ دقیقه‌ای به نام «تعطیلات کایو» نیز در سال ۲۰۰۳ ساخته شد. ساخت و تولید. کتاب‌های مصور کایو از سال ۱۹۸۹ میلادی
و تولید. کتاب‌های مصور کایو از سال ۱۹۸۹ میلادی توسط «انتشارات شوئت» منتشر شدند. مجموعه کارتونی کایو در اصل به زبان فرانسوی تولید و پخش شد و بعدها به انگلیسی ترجمه و در آمریکا بازپخش گردید. این کارتون برای کودک نوپا و به منظور کمک به رشد فکری و روانی آنها ساخته شده‌است. در سال ۱۹۹۷ میلادی، ۶۵ قسمت پنج دقیقه‌ای از این کارتون در کانادا و چند کشور خاص از جمله آمریکا پخش شد. ساختِ قسمت‌های اولیه این کارتون، به یک شرکت کره‌ای سپرده شده بود، اما قسمت‌های بعدی را تولیدکنندگان در یک کارگاه خانگی و با استفاده از
تولیدکنندگان در یک کارگاه خانگی و با استفاده از نرم‌افزار «ادوبی فلش» ساختند. در سال ۲۰۰۳ میلادی، یک فیلم سینمایی به نام «تعطیلات کایو» بر اساس این کارتون ساخته شد. در سال ۲۰۱۴ میلادی و به مناسبت ۲۵مین سالگرد تولید و نمایش این کارتون، یک بستهٔ ویژهٔ «دی‌وی‌دی/کتاب» منتشر شد و یک نسخهٔ مخصوص از فیلم «تعطیلات کایو» نیز با لوگوی ۲۵مین سالگرد، بازنشر گردید. از آنجایی که در قسمت‌های اولیه، شخصیت کایو خردسال بود، چهرهٔ او را بدون مو نمایش دادند که در آن سن، قابلِ باور بود. به‌تدریج و طی سال‌های بعدی که شخصیت
باور بود. به‌تدریج و طی سال‌های بعدی که شخصیت کایو در کارتون بزرگتر شد، تصویرگرانِ کارتون دریافتند که اگر موهای کایو در کارتون دربیاد، کودکان دیگر نمی‌توانند با آن شخصیت ارتباط برقرار کنند و به همین دلیل تصمیم گرفتند که سرِ شخصیت کایو، برای همیشه و تا انتهای کارتون، بدون مو باشد. بازخورد. در یک مطالعه که در سال ۲۰۱۱ میلادی توسط محققانِ دانشگاه ویرجینیا انجام و در مجلهٔ پزشکی «اطفال» به چاپ رسید؛ «دامنه توجه» و «توانایی‌های شناختی» ذهنِ کودکانِ پیش‌دبستانیِ ۴ ساله را، در سه گروه مختلف بررسی کردند: (۱) گروهی
ساله را، در سه گروه مختلف بررسی کردند: (۱) گروهی که کارتونِ کایو را برایشان پخش کردند. (۲) گروهی که کارتونِ باب‌اسفنجی شلوارمکعبی را برایشان پخش کردند. (۳) گروهی که نقاشی کشیدند. پس از گذشت ۹ دقیقه از این آزمایش، توانایی‌های ذهنی این کودکان مورد بررسی و آزمایش قرار گرفت. گروهی که کارتون کایو را تماشا کرده بودند، مشابه گروهی بودند که نقاشی کشیده بودند و هر دوی اینها، به طرز قابل توجهی، توانایی ذهنی بهتری از آن گروهی داشتند که باب‌اسفنجی شلوارمکعبی تماشا کرده بودند.
گوشت درون‌کِشتگاهی () که به آن گوشت مصنوعی یا گوشت کشت شده هم گفته می‌شود، گوشتی است که از طریق کشت سلولی در محیط کنترل شده تولید می‌شود. تولید گوشت به این روش، نوعی کشاورزی سلولی است که از بسیاری از روش‌ها و تکنیک‌هایی که در پزشکی برای بازسازی بافت‌ها استفاده می‌شود نیز بهره می‌برد. نخستین همبرگر تولید شده با گوشت درون‌کشتگاهی، سال ۱۳۹۲ ه‍.ش در هلند تولید و خورده شد. با توجه به مشکلات و محدودیت‌های کنونی تکنولوژیکی، هنوز این روش به مقیاس صنعتی قابل استفاده نیست. در ضمن باید دید آیا مصرف‌کنندگان علاقه‌ای به
در ضمن باید دید آیا مصرف‌کنندگان علاقه‌ای به آن نشان خواهند داد یا خیر. تاریخچه. گوشت کشت شده تاریخچه ای جذاب و پر فراز و نشیب دارد که طی چند دهه گذشته رقم خورده است. این ماجراجویی در اوایل دهه 2000 آغاز شد، زمانی که اولین تلاش های موفق برای رشد سلول های خوراکی حیوانی در آزمایشگاه ها انجام شد. دانشمندان و محققان به سرعت پتانسیل این فناوری را برای رقم زدن انقلابی در روش تولید گوشت درک کردند؛ روشی که می تواند به حل معضلات جهانی مانند تغییرات آب و هوایی، امنیت غذایی و رعایت حقوق حیوانات کمک کند. در سال 2013
غذایی و رعایت حقوق حیوانات کمک کند. در سال 2013 جهان شاهد اولین برگر گوشت کشت شده در لندن بود. این برگر که توسط دکتر مارک پست و تیم او توسعه یافته بود، یک کانسپت اثبات شده بود که نشان می داد تولید گوشت کشت شده به عنوان یک جایگزین بالقوه برای دامپروری سنتی، عملی است. در سال های بعد توسعه چشمگیری در این زمینه اتفاق افتاد. استارتاپ ها و موسسات تحقیقاتی مختلفی روی کامل کردن فرایند رشد سلول های گوشت، بهبود طعم، بافت و ترکیبات مغذی آن متمرکز شدند. علاوه بر این، پیشرفت های چشمگیری در مقیاس پذیری تکنیک های تولید
پیشرفت های چشمگیری در مقیاس پذیری تکنیک های تولید برای تبدیل گوشت کشت شده به یک محصول_تجاری عملی انجام شد. در سال 2017، صنعت گوشت کشت شده شاهد یک اتفاق مهم بود و اولین مجوز قانونی برای گوشت مرغ کشت شده در سنگاپور صادر شد. این پیشرفت دروازه ها را برای تحقیقات بیشتر و سرمایه گذاری در این زمینه گشود. تفاوت با گوشت سنتی. سلامت. تولید گستردهٔ گوشت به روش درون‌کشتگاهی، هم با استفاده از هورمون‌های رشد مصنوعی و هم بدون آن‌ها امکان‌پذیر است. پیشنهادهایی برای افزودن اسیدهای چرب امگا-۳ هم به این فراورده وجود دارد.
اسیدهای چرب امگا-۳ هم به این فراورده وجود دارد. البته روش‌هایی مبتنی بر کنترل تغذیه برای افزایش میزان اسیدهای چرب امگا-۳ در شیوهٔ سنتی تولید گوشت هم وجود دارد. در یکی از شماره‌های نشریه تایم از کمتر شدن تماس گوشت درون‌کشتگاهی با باکتری‌های بیماری‌زا به عنوان یک مزیت یاد شده‌است. از آنجا که در این روش، گوشت در محیطی تحت کنترل تولید می‌شود مواد شیمیایی خطرناک مثل سموم در محصول نهایی، همچنین آسیب کمتر به حیات‌وحش. استفاده از نیترات‌ها و بنزوات سدیم که نگهدارندهٔ فرآورده‌های گوشتی می‌باشند و عمل آوری این گوشت
فرآورده‌های گوشتی می‌باشند و عمل آوری این گوشت بدون ان غیرممکن بنظر می‌رسد و رابطه آن با سرطان‌ها اثبات شده‌است. آمین‌های آروماتیک هترو سیکلیک و هیدروکربن‌های آروماتیک چند حلقه رابطه آنها و آسیب به DNA اثبات شده‌است. در این محصولات اصطلاحاً پاک وجود دارد. طبع مصنوع. گرچه گوشت درون‌کشتگاهی در سطح سلولی مشابه بافت عضلانی حیوانات است، با این حال ممکن است چنین رویکرد تکنولوژیکی به تولید غذا، چندان به مذاق مصرف‌کنندگان خوش نیاید. و انتخاب اول مصرف‌کنندگان بنظر می‌رسد اول گزینه‌های طبیعی و سپس مصنوعی یا فرآوری
می‌رسد اول گزینه‌های طبیعی و سپس مصنوعی یا فرآوری شده باشد، البته اگر گوشت درون‌کشتگاهی از لحاظ ظاهر، طعم، بو، بافت و سایر مشخصه‌ها شبیه به گوشت سنتی باشد، ممکن است بتواند در بازار مواد غذایی با گوشت سنتی رقابتی محدود کند. اما انتخاب اول معمولاً گزینه طبیعی تر یعنی گوشت طبیعی خواهد بود اگرچه گوشتی که تا کنون با این روش تولید شده فاقد چربی و بافت استخوان است و طعم ان را نیز ندارد که می‌تواند شکل نگاه مصرف‌کنندگان را به آن تحت تأثیر قرار دهد و ان هارا نسبت به خرید مردد کند، و همچنین تاکنون طعم ان مشابه که
به خرید مردد کند، و همچنین تاکنون طعم ان مشابه که همانند گوشت طبیعی نبوده‌است. زیست‌محیطی. محققان نوید تأثیر به مراتب کمتر روی محیط زیست را در تولید درون‌کشتگاهی گوشت نسبت به روش سنتی می‌دهند. برآورد می‌شود به ازای هر هکتار کشت عمودی گیاهان یا گوشت، مساحتی بین ۱۰ تا ۲۰ هکتار به عرصه‌های طبیعی بازگردد. علاوه بر این کشاورزی عمودی می‌تواند با تولید متان به عنوان سوخت زیستی، بخشی از انرژی مورد نیاز خود را نیز تأمین کند. نتایج پژوهشی مشترک بین دانشگاه آکسفورد و آمستردام برآورد می‌کند که استفاده از این روش در
و آمستردام برآورد می‌کند که استفاده از این روش در تولید گوشت تنها ۴٪ روش سنتی گاز گلخانه‌ای تولید می‌کند. همچنین مصرف انرژی آن ۴۵٪ شیوهٔ سنتی تولید گوشت است و می‌توان آن را در عرصه‌ای به مساحت ۲٪ تولید حیوانی گوشت انجام داد. دامپروری صنعتی نقشی عمده در تولید گازهای گلخانه‌ای دارد و برخی سهم آن را از سهم مجموع سیستم حمل و نقل در جهان هم در تولید این گازها بیشتر می‌دانند؛ بنابراین تولید گوشت به روش درون‌کشتگاهی می‌تواند گامی مؤثر برای داشتن محیط‌زیستی پایدارتر و پاک‌تر باشد. نقش دستکاری ژنتیکی. برای تولید
و پاک‌تر باشد. نقش دستکاری ژنتیکی. برای تولید گوشت به روش دورن‌کشتگاهی به روش‌های مهندسی ژنتیک مثل وارد کردن، حذف، تکه‌کردن، فعال‌سازی یا خاموش کردن ژن‌ها نیازی نیست. چراکه گوشت درون‌کشتگاهی از کشت توده‌ای از یک بافت به دست می‌آید نه یک ارگانیزم(موجود زنده). بنابراین جزو محصولات غذایی تراریخته به حساب نمی‌آید. چون گوشت درون‌کشتگاهی از کشت سلول‌های ماهیچه در محیطی تحت کنترل به دست می‌آید، بیشتر آن را با هیدروپونیک (آبکشت) قیاس کرده‌اند تا محصولات تراریخته. گرچه برای تولید گوشت در این شیوه به روش‌های مهندسی
برای تولید گوشت در این شیوه به روش‌های مهندسی ژنتیکی نیازی نیست، اما برخی محققان از مفید بودن استفاده از چنین روش‌هایی برای غنی کردن گوشت با مواد مفید می‌گویند؛ مثلاً می‌توان گوشت را با اسیدهای چرب مفید غنی کرد. همچنین شاید بتوان میزان تولید گوشت و بهره‌وری این روش را با استفاده از مهندسی ژنتیک بسیار بیش از روش سنتی تولید گوشت، بهبود بخشید.
بچه‌بازی واژه‌ای است در گفتار عامیانه مردم افغان به معنای هر گونه سوء استفاده جنسی از کودکان به قصد کسب درآمد. بچه‌بازی می‌تواند شامل مواردی چون پورنوگرافی کودکان، بردگی جنسی و تن‌فروشی کودکان که در آن کودکان خردسال یا پسران نوجوان به مردان با نفوذ یا ثروتمند برای ایجاد سرگرمی و کارهای جنسی فروخته می‌شوند. برخی از این مردان، چندین بچه نگه می‌دارند و از آن‌ها برای نشان دادن ثروت خود بهره می‌برند. این پسربچه‌ها که تا دوازده سال نیز سن دارند، یا یتیم هستند یا مربوط به خانواده‌های بسیار فقیر. این کار از
یا مربوط به خانواده‌های بسیار فقیر. این کار از زمان‌های دور در کشور افغانستان انجام می‌شده‌است و اکنون نیز انجام آن در بسیاری از بخش‌های این کشور رواج بسیار کم دارد. اجبار و تهدید اجزای جداناشدنی از این گونه سوء استفاده‌ها به حساب می‌آیند. مسئولان امنیتی از پیش‌گیری و خاتمه دادن به بچه‌بازی و کارهای مرتبط با آن در این کشور اظهار ناتوانی می‌کنند؛ چرا که بیش‌تر مردانی که در این فعالیت دخالت دارند، افراد با قدرت و جنگ‌سالاران مسلح هستند. در دوران طالبان (۱۹۹۴ تا ۲۰۰۱)، بچه‌بازی ظاهراً مجازات مرگ در پی داشت.
تا ۲۰۰۱)، بچه‌بازی ظاهراً مجازات مرگ در پی داشت. فیلم مستندی توسط نجیب‌الله قریشی در رابطه با پسران رقصنده ساخته و در مجمع سلطنتی هنرهای انگلستان به تاریخ ۲۹ مارس ۲۰۱۰ نمایش داده شد. این مستند همچنین در سری برنامه‌های فرانت‌لاین به تاریخ ۲۰ آوریل ۲۰۱۰ در کشور آمریکا به نمایش درآمد." رقصیدن پسربچه‌ها هم در قوانین رسمی افغانستان و هم شریعت اسلام جرم محسوب می‌شود. اما این قوانین به ندرت در رابطه با مردان قدرت اجرا می‌شود و پلیس همواره در این رابطه کوتاه آمده‌است. تاریخچه. بچه‌بازی در واقع گونه‌ای از شاهدبازی
تاریخچه. بچه‌بازی در واقع گونه‌ای از شاهدبازی مرسوم در تاریخ آسیای مرکزی به حساب می‌آید. انجام این کار در شهرهای بزرگ پس از جنگ جهانی اول رو به کاهش نهاد. به گفتهٔ آنتونی شی، تاریخ‌نگار رقص،: «از جمله سبب‌های این کاهش می‌تواند به نوعی پرهیزگاری ویکتوریایی و عدم پذیرش قدرت‌های آن زمان یعنی روسیه، بریتانیا و فرانسه، و قدرت‌های بعدی که نظام ارزشی غربی را جذب کرده بودند، اشاره نمود.» شماری از گردشگران غربی که از آسیای مرکزی دیدن کرده‌اند در رابطه با بچه‌بازی گزارش‌هایی نوشته‌اند. اونجن شایلر که در سفری به
گزارش‌هایی نوشته‌اند. اونجن شایلر که در سفری به ترکستان از ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۳ داشته، می‌نویسد: «در اینجا پسران و جوانان که برای رقص آموزش دیده‌اند، به جای دختران نقش رقصنده را عهده دارند. وضعیت اخلاقی آسیای مرکزی پس از تغییرات عمده، بهتر نشده است». به عقیدهٔ او این رقص‌ها «به هیچ روی شرم‌آور به نظر نمی‌آمدند اما اغلب شامل صحنه‌های شهوت‌برانگیز بودند.» در آن زمان گویا مقامات رسمی از این آیین پشتیبانی می‌کرده‌اند. شایلر همچنین می‌نویسد: «این "پسران رقصنده"» در سراسر مناطق مسکونی آسیای مرکزی شناخته شده هستند، اما
مناطق مسکونی آسیای مرکزی شناخته شده هستند، اما بیشتر در بخارا و نزدیکی‌های سمرقند مشاهده می‌شوند. در خانات خوقند رقصیدن در جمع برای چندین سال پیاپی ممنوع بوده‌است. خان پیشین که فردی شهوت‌ران بوده برای تظاهر به رعایت اخلاق و سخت‌گیری، چنین دستوری داده است ... در تاشکند "بچه‌بازی" تا سال ۱۸۷۲ ادامه داشته‌است. اما شیوع بیماری وبا باعث شد ملاها اظهار کنند که رقصیدن، کاری خلاف دستورات قرآن است و به درخواست رهبران جامعهٔ اولیه، در تابستان آن سال مسئولان روسی رقصیدن در جمع را ممنوع کردند. به نوشتهٔ شایلر این
رقصیدن در جمع را ممنوع کردند. به نوشتهٔ شایلر این ممنوعیت هرگز بیش از یک سال دوام نیافت؛ بنابراین سارت‌ها دوباره مشتاق به انجام رقص "بازِم" شدند. او احترام و توجهی که این گونه رقص‌ها از طرف مردم دریافت می‌کردند را این گونه توصیف می‌کند: این "بچه‌ها" به عنوان بزرگ‌ترین خوانندگان و "هنرمندان" مورد تشویق و تحسین قرار می‌گیرند. هر حرکتی که انجام می‌دهند با کف و سوت جمع روبرو می‌شود و من تاکنون چنین تشویقی از سوی جمع در مورد یک کار هیجان‌انگیز و نفس‌گیر ندیده‌ام. جمعیت درحالی که با کف زدن گذر زمان روی صحنه را