payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۵ درجه ترموستات نیز گرم بماند. این اقدامات مؤثر هستند، زیرا میزان انرژی مورد نیاز برای گرم کردن و سرد کردن خانه را کاهش می‌دهند. هنگام خواب شبانه و زمان‌هایی که در منزل نیستیم، می‌توان درجه وسیلهٔ گرمایی خانه را پایین آورد و در کل درجه را در حد متوسط قرار دهیم. تنظیم ترموستات تنها ۲ درجه پایین‌تر در زمستان و بالاتر در تابستان می‌تواند در حدود ۱ تن دی‌اکسید کربن هر سال را ذخیره کند. انتخاب رژیم تأثیر مهمی بر انتشار کربن توسط هر فرد دارد. منابع حیوانی پروتئین (به خصوص گوشت قرمز)، برنج (به خصوص آن‌هایی که در
(به خصوص گوشت قرمز)، برنج (به خصوص آن‌هایی که در شالیزارهایی با میزان انتشار بالای متان تولید می‌شوند)، غذاهایی که با مسافت‌های دور منتقل می‌شوند یا با استفاده از سیستم حمل و نقل دارای سیستم سوخت ناکارآمد (برای مثال، کالای شدیداً فاسد شدنی که در طول یک مسیر طولانی به صورت هوایی فرستاده شود) و مواد غذایی ای که فرآوری شده و بسته‌بندی شده، در میان موارد اصلی در رژیم با کربن بالا می‌باشد. دانشمندان دانشگاه Chicago این‌طور تخمین زده‌اند که «متوسط رژیم یک آمریکایی- که ۲۸٪ کالری‌هایش را از غذاهای حیوانی به دست
که ۲۸٪ کالری‌هایش را از غذاهای حیوانی به دست می‌آورد- مسئول تقریباً یک و نیم تن گازهای گلخانه‌ای می‌باشد – معادل میزان دی‌اکسید کربن معادل یک رژیم کامل گیاهی هر شخص در یک سال است». محاسبات آن‌ها مبنی بر این است که حتی جایگزین کردن یک سوم پروتئین حیوانی در متوسط رژیم یک آمریکایی با پروتئین گیاهی (برای مثال دانه‌های گیاهی یا غلات) می‌تواند رژیم انتشار کربن را تا نصف تن کاهش دهد. تعویض دو سوم پروتئین گیاهی با پروتئین گیاهی مانند تعویض تویوتای کمری با تویوتای Pirus می‌باشد. در نهایت، دور ریختن مواد غذایی نه
Pirus می‌باشد. در نهایت، دور ریختن مواد غذایی نه تنها انتشار کربن مربوطه را به یک شخص یا خانوار اضافه می‌کند، بلکه انتشار ناشی از حمل و نقل ضایعات غذایی را به محل دفن زباله و انتشار ناشی از تجزیهٔ مواد غذایی را اضافه کرده و بیشتر به شکل گاز گلخانه‌ای قدرتمند متان است. جنبش اثر انگشت کربن بر اشکال فردی تعدیل کربن تأکید می‌کند، مانند استفاده بیشتر از سیستم حمل و نقل عمومی یا کاشت درخت در مناطق جنگل زدایی شده برای کاهش انتشار کربن فردی. علاوه بر این، انتشار کربن در صنایع غذایی را می‌توان با بهینه‌سازی زنجیرهٔ
در صنایع غذایی را می‌توان با بهینه‌سازی زنجیرهٔ تأمین، کاهش دهند. مطالعهٔ انتشار کربن چرخه زندگی یا زنجیرهٔ تأمین می‌تواند داده‌های مفیدی را فراهم آورد، این داده‌ها به یک تجارت در شناسایی مناطق بحرانی برای پیشرفت کمک می‌کند. چنین مطالعاتی تعهد یک شرکت در کاهش انتشار کربن را نشان می‌دهد و همچنین شرکت را برای تنظیمات لازمه آماده می‌کند. علاوه بر مزیت تجاری افزایش یافته و تمایز، کارایی زیست‌محیطی همچنین به کاهش قیمت‌ها در جایی که سیستم‌های انرژی جایگزین اجرا می‌شود، کمک کند.
گوران سانکووچ (؛ زادهٔ – ۴ ژوئن ۲۰۲۲) یک بازیکن فوتبال بازنشسته اهل اسلوونی بود. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اسلاویا پراگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسلوونی بازی کرده‌است و در عضو این تیم در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲ بوده‌است.
ایگور چوگاینوف (؛ زادهٔ ) یک بازیکن بازنشسته مربی کنونی فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به لوکوموتیو مسکو اشاره کرد. در حال حاضر چوگاینوف هدایت باشگاه فوتبال سوکول ساراتوف در لیگ دوم فوتبال روسیه را بر عهده دارد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده، و عضو این تیم در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲ بوده است.
جکی پیترس (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال بازنشسته اهل بلژیک است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به خنت، خنک و آرمینیا بیله‌فلد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلژیک بازی کرده است و در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲ از اعضای این تیم بود.
جیکوب لکجتو (؛ – ) یک بازیکن فوتبال اهل آفریقای جنوبی بود. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به لوکوموتیو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آفریقای جنوبی بازی کرده‌است و در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲ برای این تیم به میدان رفت.
جیمز اوبیورا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل نیجریه است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به گراس‌هاپر، اندرلشت، و لوکوموتیو مسکو اشاره کرد.وی همچنین در تیم ملی فوتبال نیجریه بازی کرده‌است و با این تیم در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲ نیز حاضر شد.
یان میکلسن (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی کنونی فوتبال اهل دانمارک است. که در حال حاضر سرمربی تیم ملی فوتبال زیر-۱۷ سال بلژیک است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به پاناتینایکوس اشاره کرد. وی همچنین سابقه‌ی بازی در تیم ملی فوتبال دانمارک را دارد، و عضو این تیم در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲ بوده است.
موسیقی خاورمیانه به فرهنگ موسیقی در گستره منطقه خاورمیانه اشاره دارد. پایه‌های اصلی موسیقی خاورمیانه از موسیقی کشورهای عربی، ایران، ترکیه و ارمنستان تشکیل شده است. در ادوار مختلف تاریخ، امپراتوری‌های همانند یونان، ساسانیان و بیزانس در شکل‌گیری موسیقی منطقه خاورمیانه نقشی به‌سزا داشته‌اند.
خانه‌های انرژی مثبت به خانه‌هایی اطلاق می‌شود که بیشترین انرژی خود در طول یک سال را از منابع انرژی تجدید پذیر تأمین کند. از ویژگی‌های این نو ساختمان می‌توان موارد زیر را ذکر کرد: بدین صورت است که با استفاده از ترکیبی از فناوری نسل نو و ساختمان‌هایی که بر پایه تکنیک‌های میکرو انرژی پایین است می‌توان خانه‌هایی با انرژی مثبت به دست آورد، کاهش کارآیی مدرن نیز می‌تواند به صرفه جویی انرژی کمک کند، با این حال بسیاری از خانه‌های انرژی مثبت تقریباً از یک خانه سنتی غیرقابل تشخیص است، و مردم ترجیح می‌دهند به جای
غیرقابل تشخیص است، و مردم ترجیح می‌دهند به جای استفاده از لوازم بسیار انرژی بر لوازم و تجهیزاتی با انرژی کارآمد در سراسر خانه استفاده کنند.
یوهان رودریگز () یک هافبک فوتبال بازنشسته اهل مکزیک است. او برای باشگاه‌های فوتبال مکزیک همچون کروز آزول، سانتوس، نکاکسا، مونارکاس موریلا و نهایتاً کورتارو بازی کرد. وی همچنین برادری دوقلو با نام عمر دارد که اون نیز فوتبال بازی می‌کرد. وی همچنین سابقه‌ی بازی در تیم ملی فوتبال مکزیک را دارد، و از اعضای این تیم در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲ نیز بود.
ما مینگیو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال بازنشسته اهل جمهوری خلق چین است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال پروجا اشاره کرد. وی همچنین سابقه‌ی بازی در تیم ملی فوتبال چین را دارد و در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲ نیز برای این تیم به میدان رفت.
ماوریسیو رایت (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی کنونی فوتبال اهل کاستاریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آ.ا.ک آتن، نیوانگلند رولوشن، و سن‌خوزه ارث‌کوئیکز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کاستاریکا بازی کرده است، برای مدتی حدود ۱۰ سال از بازیکنان کلیدی این تیم بود و در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲ نیز به میدان رفت.
معمر ووگدالیچ (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال بازنشسته اهل اسلوونی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به شاختار دونتسک، ماریبورو ژلیزنیچار سازایوو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسلوونی بازی کرده‌است، و عضو این تیم در جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲ بوده‌است.
جنبش گولن () یک حرکت اجتماعی مذهبی است که توسط فتح‌الله گولن معترض مذهبی ترک ساکن آمریکا هدایت می‌شود و گرچه به صورت رسمی نامی ندارد اما معمولاً از آن به عنوان «خدمت» یاد می‌شود و اعضای آنرا جماعت می‌نامند. جنبش گولن یک جنبش اسلام‌گرایانه است. این جنبش شاخه‌ای از مذاهب اسلامی سنی به‌شمار می‌رود که بر پایهٔ دیدگاه الهیاتی سعید نورسی و آموزه‌های دینی فتح‌الله گولن شکل گرفته است. این حرکت از حدود اواخر دههٔ ۱۹۵۰ در ترکیه آغاز شد. امروزه این جنبش در ۱۸۰ کشور نهادینه شده و از طریق مؤسسات آموزشی، رسانه‌ای،
نهادینه شده و از طریق مؤسسات آموزشی، رسانه‌ای، شرکت‌های مالی، درمانگاه‌های خصوصی و بنیادهای وابسته فعالیت می‌کند. ارزش خالص دارایی‌های این شبکه در سال ۲۰۱۵ بین ۲۰ تا ۵۰ میلیارد دلار برآورد شده است. آموزه‌های این جنبش در ترکیه محافظه‌کارانه تلقی می‌شوند، اما برخی آن را نسخه‌ای صلح‌جویی و امروزی از اسلام دانسته‌اند و بدیلی برای جریان‌های افراطی‌تری همچون سلفی‌گری. در مقابل، گزارش‌هایی وجود دارد که این جنبش را دارای «سلسله‌مراتب فرقه‌ای» و یک مذهب اسلامی پنهان‌کار توصیف کرده‌اند. همچنین این جنبش به خاطر
پنهان‌کار توصیف کرده‌اند. همچنین این جنبش به خاطر برگزاری نشست‌هایی برای گفت‌وگوی بین ادیان شناخته می‌شود. رهبر پیشین این جنبش، خواجه فتح‌الله گولن بود که در سال ۱۹۹۹ پس از تهدید به پیگرد قضایی از ترکیه خارج شد و تا زمان مرگش در سال ۲۰۲۴ در سیلورزبرگ پنسیلوانیا ساکن بود. جنبش گولن پیش‌تر متحد حزب عدالت و توسعه (AKP) بود. پس از روی کار آمدن این حزب در سال ۲۰۰۲، دو طرف با وجود اختلافات، علیه ارتش و نخبگان سکولار ترکیه ائتلاف کردند. این اتحاد به حزب عدالت و توسعه کمک کرد تا در انتخابات ملی ۲۰۰۲، ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱
کمک کرد تا در انتخابات ملی ۲۰۰۲، ۲۰۰۷ و ۲۰۱۱ پیروز شود و دولت‌های اکثریت پیاپی تشکیل دهد. در این دوره، صدها تن از هواداران گولن در مناصب دولتی گماشته شدند. پس از شکست ساختار قدیم، اختلاف‌ها میان حزب عدالت و توسعه و جنبش گولن آغاز شد. نخستین نقطهٔ گسست در فوریهٔ ۲۰۱۲ و در ماجرای «بحران سازمان اطلاعات ملی» رخ داد که به‌عنوان جدال قدرت میان حزب عدالت و توسعه و نیروهای طرفدار گولن در پلیس و قوه قضائیه تفسیر شد. پس از بحران فساد مالی ۲۰۱۳ ترکیه که طی آن چندین سیاستمدار و اعضای خانوادهٔ حزب عدالت و توسعه تحت
سیاستمدار و اعضای خانوادهٔ حزب عدالت و توسعه تحت پیگرد قوه قضائیهٔ نزدیک به گولن قرار گرفتند، رجب طیب اردوغان رئیس‌جمهور ترکیه ادعا کرد این تحقیقات به‌خاطر قطع روابط دوستانهٔ پیشین آغاز شده‌اند. اردوغان گفت گولن تلاش کرده است با استفاده از این تحقیقات، از طریق یک کودتای قضایی دولت ترکیه را سرنگون کند. در واکنش به این روند، دولت روزنامهٔ "زمان"، که از پرتیراژترین روزنامه‌های ترکیه بود، و نیز چندین شرکت مرتبط با این جنبش به ارزش میلیاردها دلار را مصادره کرد. از ماه مه ۲۰۱۶، جنبش گولن در ترکیه تحت عنوان
کرد. از ماه مه ۲۰۱۶، جنبش گولن در ترکیه تحت عنوان «سازمان تروریستی فتح‌الله‌چی» (به ترکی: Fethullahçı Terör Örgütü، مخفف FETÖ) و «ساختار دولت موازی» (به ترکی: Paralel Devlet Yapılanması، مخفف PDY) در فهرست گروه‌های تروریستی طبقه‌بندی شده است. این جنبش همچنین از سوی پاکستان، قبرس شمالی و شورای همکاری خلیج فارس به‌عنوان سازمانی تروریستی شناخته شده است. با این حال، جنبش گولن از سوی اتحادیه اروپا، [[ایالات متحده آمریکا]، [[بریتانیا]]، [[کانادا]، [[استرالیا]] و [[نیوزیلند]] به‌عنوان سازمان تروریستی شناخته نشده
[[نیوزیلند]] به‌عنوان سازمان تروریستی شناخته نشده است. جنبش گولن در بیانیهٔ یادداشت سه‌جانبهٔ امضا شده میان ترکیه، فنلاند و سوئد در جریان [[نشست مادرید ۲۰۲۲|نشست ناتو در مادرید]] در ۲۸ ژوئن ۲۰۲۲ ذکر شد، اما به‌عنوان سازمان تروریستی تعریف نشد. صبح پس از [[کودتای ۲۰۱۶ ترکیه]] در ژوئیه ۲۰۱۶، دولت این گروه را مسئول کودتا دانست و روند گستردهٔ [[پاکسازی در ترکیه پس از کودتای ۲۰۱۶]] را آغاز کرد. دیگر اعضای این گروه که در نهادهای دولتی ترکیه کار می‌کردند برکنار شدند، بیش از ده‌هزار نفر از کارکنان آموزشی تعلیق و
بیش از ده‌هزار نفر از کارکنان آموزشی تعلیق و مجوز بیش از ۲۰ هزار معلم شاغل در مؤسسات خصوصی به دلیل وابستگی به گولن لغو شد. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۶، دستور تعطیلی ۱۵ دانشگاه به دلیل ارتباط ادعایی با جنبش گولن صادر شد. گولن کودتا را محکوم کرده و هرگونه دخالت در آن را انکار کرد. عضویت. [[پرونده:Enes Kanter (51687645921) (cropped).jpg|بندانگشتی|اینس کانتر فریدم آشکارا حمایت خود از جنبش خدمت را بیان کرده است]] آمار دقیق اعضای جنبش مشخص نیست، چراکه این حرکت یک سازمان متمرکز یا رسمی با فهرست عضویت نیست، بلکه مجموعه‌ای از
یا رسمی با فهرست عضویت نیست، بلکه مجموعه‌ای از شبکه‌های غیرمتمرکز و متعددی است که از اندیشه‌های گولن الهام گرفته‌اند. برآوردها از اندازهٔ این جنبش متفاوت است؛ مجلهٔ "[[تمپو (مجله ترکیه‌ای)|تمپو]]" در سال ۱۹۹۷ شمار هواداران را بین ۲۰۰ هزار تا ۴ میلیون نفر اعلام کرد که تحت تأثیر افکار گولن هستند، و منبعی دیگر از «صدها هزار هوادار» سخن گفته است. ترکیب اعضای جنبش عمدتاً شامل دانشجویان، آموزگاران، بازرگانان، دانشگاهیان، روزنامه‌نگاران و دیگر حرفه‌ای‌ها است. برخی افراد شناخته‌شده که به این جنبش وابسته بوده یا
افراد شناخته‌شده که به این جنبش وابسته بوده یا هستند، شامل بازیکن پیشین ان‌بی‌ای [[اینس کانتر فریدم]] و فوتبالیست [[هاکان شوکور]] می‌شوند. سازمان. این جنبش خود را بر پایهٔ ارزش‌های اخلاقی و ترویج [[دسترسی همگانی به آموزش]]، [[جامعه مدنی]]، مدارا و صلح معرفی می‌کند. تأکید اعضا بر انجام «خدمت» (در ترکی «حیزمت») است که از تعهد شخصی افراد به وظایف اخلاقی برمی‌خیزد. این جنبش که نام رسمی ندارد، به «جنبش گولن» یا «[[جماعت]]» معروف است. واژهٔ اخیر همچنین برای توصیف پیروان [[تصوف]] به‌کار می‌رود و به معنای «جماعت»
پیروان [[تصوف]] به‌کار می‌رود و به معنای «جماعت» یا «انجمن» است. ساختار این جنبش به‌عنوان شبکه‌ای سازمانی و انعطاف‌پذیر توصیف شده است. روحانیت عامی (امام-ملا-شیخ). این جنبش در قالب محافل دینی غیررسمی فعالیت می‌کند که ساختاری شبیه به [[عرفان|طریقت‌های]] صوفیانه دارند؛ طریقت‌هایی که فعالیتشان از سال ۱۹۲۵ در ترکیه ممنوع شده است. مدارس و فعالیت‌های اقتصادی این جنبش در سطح محلی سازمان‌دهی شده و از طریق شبکه‌هایی غیررسمی به هم متصل‌اند. هر مدرسه یا جامعهٔ محلی، یک «امام» یا پیشوای غیررسمی دارد. این فرد، برخلاف
یک «امام» یا پیشوای غیررسمی دارد. این فرد، برخلاف امامان رسمی در ترکیه که از سوی دولت منصوب می‌شوند، یک شخص غیرروحانی است که به صورت داوطلبانه برای مدتی این مسئولیت را بر عهده می‌گیرد. هویت او محرمانه باقی می‌ماند و تنها اعضای اصلی تصمیم‌گیرنده و شوراهای هماهنگی گروه او را می‌شناسند. در سلسله‌مراتب این جنبش، بالاتر از این امامان «پنهان»، رهبران داوطلب دیگری جای دارند و این ساختار تا سطح «امام ملی» و سپس افرادی که به‌طور مستقیم با خود گولن در ارتباط هستند، ادامه پیدا می‌کند. نزدیکان گولن که تحصیلات دینی
ادامه پیدا می‌کند. نزدیکان گولن که تحصیلات دینی دارند، در درون جنبش به صورت غیررسمی «ملا» نامیده می‌شوند. جایگاه خود گولن نیز به جایگاه «[[شیخ]]» در یک طریقت صوفی شباهت دارد. با این تفاوت که برای پیوستن به این جنبش، نیازی به بیعت یا سوگند خوردن نیست، بلکه عضویت در آن از طریق همکاری برای تحقق اهداف آموزشی و خدماتی جنبش تعریف می‌شود. روزنامهٔ "[[زوددویچه تسایتونگ]]" از قول یک وکیل آلمانی نوشت که این سازمان «قدرتمندتر از [[ایلومیناتی]]» و «برخلاف ادعاها شفاف نیست» و گزارش داد که این جنبش تلاش کرده در منطقهٔ
نیست» و گزارش داد که این جنبش تلاش کرده در منطقهٔ [[شوابن]] آلمان دوباره سازمان‌دهی شود. مدارس. جنبش گولن شبکه‌ای گسترده و مدرن از سازمان‌ها و نهادها را مدیریت می‌کند که با فناوری‌های نوین و ساختارهای اقتصادی بازار سازگارند. اعضای این جنبش مجموعه‌ای از مدارس، دانشگاه‌ها، بیمارستان‌ها، انجمن‌های خیریه، رسانه‌ها و بنگاه‌های اقتصادی را تأسیس کرده‌اند که ارزش آن‌ها در سال ۲۰۱۵ بین ۲۰ تا ۵۰ میلیارد دلار تخمین زده می‌شد. محور اصلی فعالیت‌های این جنبش، تأسیس مدارس است. تخمین زده می‌شود که در گذشته بیش از هزار
است. تخمین زده می‌شود که در گذشته بیش از هزار مدرسه در سراسر جهان، از جمله حدود ۳۰۰ مدرسه در خود ترکیه، تحت نظر این جنبش فعالیت می‌کردند و میلیون‌ها دانش‌آموز را آموزش می‌دادند (هرچند تمام مدارس آن در ترکیه پس از کودتای ۲۰۱۶ بسته شدند). در آمریکا، این مدارس یکی از بزرگ‌ترین شبکه‌های مدارس «چارتر» (charter schools) را تشکیل می‌دهند. برنامهٔ درسی این مدارس عموماً غیرمذهبی و با تأکید بر علوم و ریاضیات است. رویکرد آن‌ها در کشورهای مختلف متفاوت توصیف شده؛ در برخی کشورهای مسلمان به عنوان جایگزینی برای مدارس
برخی کشورهای مسلمان به عنوان جایگزینی برای مدارس مذهبی سنتی با رویکردی ملایم‌تر به اسلام دیده می‌شوند، در حالی که در آمریکا نشانه‌ای از دستور کار مذهبی در کلاس‌های درس آن‌ها وجود ندارد. ارتباط خود فتح‌الله گولن با این مدارس مستقیم نیست و بیشتر جنبه الهام‌بخش و فکری دارد. فعالیت این مدارس بدون حاشیه نیز نبوده است. در اروپا نگرانی‌هایی در مورد ترویج فرهنگ ترکی وجود داشته و در آمریکا، برخی از این مدارس به دلیل اتهامات مالی، از جمله سوءاستفاده از بودجهٔ دولتی و رشوه، تحت تحقیق قرار گرفته‌اند. افزون بر مدارس،
و رشوه، تحت تحقیق قرار گرفته‌اند. افزون بر مدارس، جنبش گولن برای ترویج ارزش‌های محوری خود مانند گفتگو و تساهل، سازمان‌های رسانه‌ای متعددی از جمله شبکه‌های تلویزیونی، خبرگزاری‌ها و روزنامه‌هایی مانند «زمان» را تأسیس کرده است. این شبکه همچنین در زمینهٔ فعالیت‌های بشردوستانه در سطح بین‌المللی فعال است و انجمن‌های خیریه‌ای مانند «کیمسه یوک مو» (Kimse Yok Mu) را اداره می‌کند. باورها، مناسک و تجربیات. این جنبش به عنوان «ترکیبی میانه‌رو از اسلام» توصیف شده است. منابع بیان می‌کنند که جنبش گولن در تلاش است تا به
منابع بیان می‌کنند که جنبش گولن در تلاش است تا به عنوان شبکهٔ مسلمان پیشرو در جهان شناخته شود. دیدگاه‌ها و شیوه‌های فتح‌الله گولن و جنبش گولن در چندین کنفرانس بین‌المللی مورد بحث قرار گرفته است. گفتگوی بین ادیان. [[پرونده:Fethullah Gülen visiting Ioannes Paulus II.jpg|بندانگشتی|گولن و [[پاپ ژان پل دوم]]]] تأکید جنبش بر گفتگوی بین ادیان از تعامل شخصی خود گولن نشأت می‌گیرد که تا حد زیادی از [[سعید نورسی]] الهام گرفته بود. گولن با رهبران ادیان دیگر از جمله [[پاپ ژان پل دوم]]، [[پاتریارک جهانی قسطنطنیه،
[[پاپ ژان پل دوم]]، [[پاتریارک جهانی قسطنطنیه، بارتلمه یکم]] و [[الیاهو بخشی دورون]]، خاخام اعظم سفاردی اسرائیل، دیدار کرده است. گولن از همکاری میان پیروان ادیان مختلف و همچنین پیروان قرائت‌های گوناگون از اسلام (مانند سنی‌ها یا [[علویان (ترکیه)|علویان]]) حمایت می‌کند. اعضای جنبش گولن چندین نهاد را در سراسر جهان تأسیس کرده‌اند که فعالیت‌های [[گفتگوی بین ادیان]] و گفتگوی بین‌فرهنگی را ترویج می‌دهند. از جمله این نهادها می‌توان به «بنیاد روزنامه‌نگاران و نویسندگان» در استانبول، «انجمن رومی» در واشینگتن و
در استانبول، «انجمن رومی» در واشینگتن و «بنیاد ایندیالوگ» در دهلی نو اشاره کرد. مناسک عبادی. دیوید تیتنسور می‌نویسد: «[منتقدان] اعضای جامعهٔ گولن را مبلغان مذهبی پنهان‌کار نامیده‌اند، در حالی که افراد درون جنبش و ناظران همدل، آن را یک سازمان [[جامعه مدنی]] طبقه‌بندی می‌کنند». منتقدان شکایت کرده‌اند که اعضای جنبش گولن بیش از حد از دستورات رهبران خود تبعیت می‌کنند، و «جنبش گولن عموماً از سوی منتقدانش به عنوان یک [[فرقه|فرقهٔ]] سیاسی-مذهبی تلقی می‌شود». هیئت تحریریهٔ روزنامهٔ "گاردین" در سال ۲۰۱۳ این جنبش را
روزنامهٔ "گاردین" در سال ۲۰۱۳ این جنبش را دارای «برخی از ویژگی‌های یک فرقه یا یک [[اپوس دئی]] اسلامی» توصیف کرد. پژوهشگرانی مانند سایمون رابینسون با این توصیف مخالفند و می‌نویسند که اگرچه «شکی نیست که برای گولن یک [[اقتدار کاریزماتیک|جذبه]] باقی مانده و اعضای جنبش برای او احترام بسیار زیادی قائل هستند»، اما این جنبش «از چندین جهت تفاوت چشمگیری با یک فرقه دارد»، زیرا گولن بر «اولویت متون مقدس» و «ضرورت خدمت» تأکید می‌کند و پیوسته از «تلاش برای نهادینه کردن قدرت، تلقی شدن به عنوان منبع تمام حقیقت، یا پذیرش
قدرت، تلقی شدن به عنوان منبع تمام حقیقت، یا پذیرش مسئولیت جنبش» دوری کرده است. زکی ساری‌توپراک می‌گوید که دیدگاه گولن به عنوان «یک رهبر فرقه یا مردی جاه‌طلب» اشتباه است و استدلال می‌کند که گولن باید در چارچوب سلسلهٔ طولانی استادان صوفی نگریسته شود که «هم از نظر تاریخی و هم در حال حاضر، همواره در مرکز توجه مریدان و پیروان خود بوده‌اند». روابط با دولت. جنبش گولن در چارچوب ساختارهای موجود دولت‌های سکولار مدرن فعالیت می‌کند؛ این جنبش اعضای وابسته به خود را تشویق می‌کند تا به جای درگیر شدن در فعالیت‌های
را تشویق می‌کند تا به جای درگیر شدن در فعالیت‌های براندازانه، از فرصت‌هایی که این کشورها فراهم می‌کنند، بیشترین بهره را ببرند. به گفتهٔ خود رهبر جنبش و عنوان یکی از سنگ‌بناهای فلسفه‌اش، گولن «یک [[امپراتوری عثمانی]] ذهنی» را ترویج می‌کند. از سال ۲۰۰۸، دولت هلند در پاسخ به پرسش‌های [[مجلس هلند]]، فعالیت‌های این جنبش را در آن کشور بررسی کرد. دو تحقیق نخست که توسط [[سرویس اطلاعات و امنیت عمومی]] انجام شد، به این نتیجه رسید که جنبش زمینه‌ای برای رشد رادیکالیسم ایجاد نمی‌کند و هیچ نشانه‌ای مبنی بر اینکه جنبش
ایجاد نمی‌کند و هیچ نشانه‌ای مبنی بر اینکه جنبش علیه همگرایی اجتماعی فعالیت می‌کند یا در تروریسم یا رادیکالیسم مذهبی دست دارد، یافت نشد. یک مطالعهٔ دانشگاهی دیگر، تصویری از یک جنبش محافظه‌کار اجتماعی و درون‌گرا با ساختار سازمانی غیرشفاف ترسیم کرد، اما بیان داشت که اعضای آن تمایل دارند در جامعه بسیار موفق باشند و بنابراین تهدیدی برای همگرایی اجتماعی محسوب نمی‌شوند. روابط با سیاست. نه گولن و نه پیروانش یک حزب سیاسی ملی تشکیل نداده‌اند، اما برای مدتی کوتاه مشارکت سیاسی یا نمایندگی در پارلمان داشته‌اند. دو تن
سیاسی یا نمایندگی در پارلمان داشته‌اند. دو تن از حامیان این جنبش، [[هاکان شوکور]] و محمد چتین، بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۳ به عنوان نمایندهٔ حزب عدالت و توسعه در پارلمان خدمت کردند. در سال ۲۰۰۸، گولن به عنوان «چهرهٔ مدرن سنت صوفیانهٔ عثمانی» توصیف شد که به پیروان خود، از جمله بسیاری از اعضای «طبقهٔ متوسط رو به رشد ترکیه»، اطمینان می‌دهد که «می‌توانند باورهای دولت‌گرا-ناسیونالیستی جمهوری [[مصطفی کمال آتاترک]] را با یک ایمان اسلامی سنتی اما انعطاف‌پذیر» ترکیب کنند و «سنت‌های عثمانی توسط آتاترک و وارثان
ترکیب کنند و «سنت‌های عثمانی توسط آتاترک و وارثان «[[کمالیست]]» او به صورت کاریکاتوری تئوکراتیک به تصویر کشیده شده است». در اوایل دههٔ ۲۰۰۰، جنبش گولن از احزاب سیاسی اسلام‌گرا فاصله می‌گرفت. به گفتهٔ سوانته کرنل، پژوهشگر دانشگاهی و لابی‌گر خارجی و مدیر [[مؤسسه آسیای مرکزی-قفقاز]] و برنامهٔ مطالعات جادهٔ ابریشم، «با کمی اغراق، حزب حاکم عدالت و توسعه (AKP) و همچنین دولتی که رهبری کرده است را می‌توان ائتلافی از طریقت‌های دینی نامید.» «[...] جنبش گولن از سیاست‌های انتخاباتی دوری کرد و در عوض بر افزایش حضور خود
انتخاباتی دوری کرد و در عوض بر افزایش حضور خود در بوروکراسی دولتی تمرکز نمود. موفقیت اعلام‌شدهٔ جنبش خدمت در این زمینه، در ابتدا آن را به شریک اصلی اردوغان و در نهایت به دشمن اصلی او تبدیل کرد.» رسوایی‌ها و حوادث. بمب‌گذاری در کتابفروشی شمدینلی، ۲۰۰۵. در ۹ نوامبر ۲۰۰۵، [[حادثه شمدینلی|یک کتابفروشی در شمدینلی بمب‌گذاری شد]]. دادستان پرونده، فرهاد ساری‌کایا، کیفرخواستی تهیه کرد که در آن فرماندهٔ نیروی زمینی ترکیه، [[یاشار بویوکانیت]]، به تشکیل باند تبهکار و طراحی بمب‌گذاری متهم شده بود. ساری‌کایا در سال ۲۰۱۶
بمب‌گذاری متهم شده بود. ساری‌کایا در سال ۲۰۱۶ اعتراف کرد که گولنیست‌ها به او دستور داده بودند تا نام ژنرال یاشار بویوکانیت را در کیفرخواست بگنجاند تا از ترفیع او در ارتش جلوگیری کرده و فشار را بر ساختارهای گولنیستی در ارتش کاهش دهند. متهمان، علی کایا، اوزجان ایلدنیز و ویسل آتِش، در تاریخ ۲۰ دسامبر ۲۰۲۱ از اتهام بمب‌گذاری تبرئه شدند. ترور هرانت دینک، ۲۰۰۷. ادعاهایی دربارهٔ نقش جنبش گولن در ترور روزنامه‌نگار، [[هرانت دینک]]، در استانبول مطرح شده است. هاکان باکیرجی‌اوغلو، یکی از وکلای هرانت دینک، در مصاحبه‌ای
یکی از وکلای هرانت دینک، در مصاحبه‌ای با "[[دویچه وله]]" گفت که عامل نوجوان این ترور، اوگون ساماست، از اشخاص ثالثی از جمله افرادی مرتبط با نیروهای پلیس استانبول و ترابزون کمک گرفته بود. چهار دادستان این محاکمه به دلیل ارتباط با جنبش و عدم پیشرفت در پرونده، از سمت خود برکنار شدند. علاوه بر این، کمیسرهای پلیس، رمضان آکیورک و علی فؤاد ییلمازر، متهم شدند که با وجود اطلاع قبلی از چندین طرح برای ترور، این اطلاعات را با دادستان‌ها، [[سازمان اطلاعات ژاندارمری]] یا سرویس‌های اطلاعاتی به اشتراک نگذاشته‌اند. محاکمات
سرویس‌های اطلاعاتی به اشتراک نگذاشته‌اند. محاکمات ارگنه‌کن، ۲۰۰۸–۲۰۱۶. پرسش‌هایی دربارهٔ دخالت احتمالی جنبش گولن در پروندهٔ [[سازمان ارگنه‌کن (ادعا)]] مطرح شده است، که منتقدان آن را «بهانه‌ای» از سوی دولت «برای خنثی کردن مخالفان» در ترکیه توصیف کرده‌اند. به گفتهٔ روزنامه‌نگار تحقیقی، [[ندیم شنر]]، جنبش گولن از [[ترور هرانت دینک]]، ترور کشیش [[آندره‌آ سانتورو]]، [[کشتار انتشارات زیروه]] و رویدادهای دیگر استفاده کرد تا این توهم را ایجاد کند که یک سازمان مخفی اولتراناسیونالیست [[کمالیست]] مسئول این رویدادها
اولتراناسیونالیست [[کمالیست]] مسئول این رویدادها بوده است. با آغاز [[محاکمات ارگنه‌کن]]، این سازمان ادعایی، «سازمان تروریستی ارگنه‌کن» نامیده شد. رسانه‌های وابسته به گولن، به‌ویژه روزنامه‌های [[طرف (شرکت)|طرف]] و [[زمان (روزنامه)|زمان]] و شبکهٔ تلویزیونی [[سامان‌یولو خبر]]، در شکل‌دهی به افکار عمومی در این دوره نقش اساسی داشتند. در این پرونده‌های قضایی، مقامات نظامی، نمایندگان مجلس و روزنامه‌نگاران به طراحی یک کودتای خشونت‌آمیز برای سرنگونی دولت متهم شدند. بعدها مشخص شد که این پرونده‌ها بر اساس شواهد
بعدها مشخص شد که این پرونده‌ها بر اساس شواهد ساختگی بنا شده بودند که بیشتر آن‌ها توسط گولنیست‌های درون پلیس تولید شده بود. ندیم شنر بعدها به اتهام عضویت در سازمان ارگنه‌کن دستگیر شد و در سال ۲۰۱۱ در بازداشت موقت پیش از محاکمه به سر می‌برد. جنبش گولن همچنین در آنچه حزب مخالف [[حزب جمهوری‌خواه خلق]] (CHP) تصمیمات قضایی غیرقانونی علیه اعضای [[نیروهای مسلح ترکیه]] خوانده، دخیل بوده است که بسیاری از آن‌ها در جریان تحقیقات ارگنه‌کن صادر شد. این ادعاها پس از سال ۲۰۱۳ توسط رئیس‌جمهور [[رجب طیب اردوغان]] نیز تأیید
توسط رئیس‌جمهور [[رجب طیب اردوغان]] نیز تأیید شد. نوارهای جنسی و فساد، ۲۰۱۰. اعضای جنبش گولن در سازمان اطلاعات به تغییر شکل سیاست ترکیه به «شکلی کارآمدتر» از طریق افشای نوارهای جنسی و فساد که مخفیانه از اعضای دولت فیلمبرداری شده بود، متهم شده‌اند که استعفای رهبر اصلی اپوزیسیون، [[دنیز بایکال]]، در سال ۲۰۱۰ برجسته‌ترین نمونهٔ آن است. ارتش امام، ۲۰۱۱. در مارس ۲۰۱۱، هفت روزنامه‌نگار ترک، از جمله [[احمد شیک]]، دستگیر شدند. او در حال نوشتن کتابی با عنوان «ارتش امام» ("[[The Imam's Army]]") بود که در آن بیان
امام» ("[[The Imam's Army]]") بود که در آن بیان می‌شود جنبش گولن در نیروهای امنیتی کشور نفوذ کرده است. هنگامی که شیک به بازداشتگاه پلیس منتقل می‌شد، فریاد زد: «هر کس به آن [جنبش] دست بزند، می‌سوزد!». پس از دستگیری او، پیش‌نویس‌های کتاب مصادره و داشتن آن ممنوع شد. شیک همچنین با وجود تحقیق دربارهٔ توطئهٔ ارگنه‌کن پیش از دستگیری‌اش، به عضویت در همان توطئه متهم شد. در پاسخی به این موضوع، عبدالله بزکورت، از روزنامهٔ همسو با گولن، "[[تودیز زمان]]"، گفت که احمد شیک یک روزنامه‌نگار تحقیقی که «تحقیقات مستقلی» انجام
یک روزنامه‌نگار تحقیقی که «تحقیقات مستقلی» انجام دهد، نبوده، بلکه در حال طراحی «توطئه‌ای بوده که توسط خود شبکهٔ تروریستی طراحی و اجرا شده است». رسوایی فساد مالی، ۲۰۱۳. در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۳، یک [[بحران فساد مالی ۲۰۱۳ ترکیه|پروندهٔ فساد مالی]] مربوط به اقدامات فاسد چندین بوروکرات، وزیر، شهردار و اعضای خانوادهٔ حزب حاکم [[حزب عدالت و توسعه]] (AKP) در ترکیه فاش شد که به اعتراضات گسترده و درخواست برای استعفای دولت به رهبری نخست‌وزیر وقت، [[رجب طیب اردوغان]]، انجامید. با توجه به سطح بالای نفوذ سیاسی جنبش گولن در