payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کیلومتر بر ساعت برساند که مشابه جنگنده‌ها بود. دو پیش‌نمونه دیگر با نام‌های هائی ۴۹ب که ماه فوریه سال ۱۹۳۳ پرواز کرد و هائی ۴۹سی که بدنه طولانی‌تری داشت، تولید شدند. این هواگرد با عنوان هائی ۵۱ سفارش داده شد. نخستین نمونه پیش‌تولید از مدل هائی ۵۱آ-۰ ماه مه سال ۱۹۳۳ به پرواز درآمد. با عنوان هواگرد آموزشی برای مخفی نگاه داشتن برنامه آلمان در توسعه نیروی هوایی خود، مدل تولید هائی ۵۱آ-۱ از ماه ژوئیه سال ۱۹۳۴ تحویل شد. این هواگرد با طراحی سنتی به صورت دم‌چرخ، تمام فلزی با پوشش پارچه‌ای از موتور ب‌ام‌و ۶
تمام فلزی با پوشش پارچه‌ای از موتور ب‌ام‌و ۶ خنک‌شونده با مایع و دو مسلسل ۷٫۹۲ میلی‌متر هماهنگ‌سازی‌شده ام‌گه ۱۷ بر روی موتور استفاده می‌کرد. هائی ۵۱آ در بخش دم، بال‌ها، ارابه فرود و رادیاتور با مدل پیشین خود مقداری تفاوت داشت. ارابه‌های فرود این هواگرد ثابت و اتاقک خلبان زیر بال‌بالایی و سر باز بود. اندازه بال‌های آن متفاوت و بال بالایی اندکی جلوتر از بال پایینی بود. هائی ۵۱ جهت جایگزینی آرادو آر ۶۵ طراحی شد اما به صورت همزمان با آرادو آر ۶۸ مورد استفاده قرار گرفت. نسخه اولیه هائی ۵۱ بلافاصله پس از ورود
قرار گرفت. نسخه اولیه هائی ۵۱ بلافاصله پس از ورود به خدمت و با توجه به ضعف عیان عملکرد در مقابل آر ۶۸ منسوخ به حساب می‌آمد؛ از این رو تنها ۱۵۰ فروند از آن تولید شد. مدل هائی ۵۱ب با سازه تقویت‌شده ماه ژانویه سال ۱۹۳۶ وارد خط تولید شد. ابتدا ۱۲ فروند از نسخه پیش‌تولید هائی ۵۱ب-۰ و متعاقباً ۱۲ فروند از نسخه به‌صورت‌کلی مشابهِ هائی ۵۱ب-۱ آماده شد. به یک هواگرد هائی ۵۱ب-۱ ارابه فرود شناور متصل گشت تا پیش‌درآمد ۳۸ فروند از مدل هائی ۵۱ب-۲ از گونه جنگنده آب‌نشین با شناور آلومینیومی برای استفاده "کریگس‌مارینه"،
با شناور آلومینیومی برای استفاده "کریگس‌مارینه"، باشد. در مدل هائی ۵۱ب جهت استحکام بیشتر از دو سیم برای تقویت ارابه فرود استفاده و یک مخزن سوخت ۵۰ لیتری رهاشونده نیز در زیر بدنه تعبیه شد. در مجموع ۴۵۰ فروند از این مد\۴تولید گردید. مدل هائی ۵۱سی-۱ به عنوان واپسین نسخه عمده، عموماً برای صادرات در نظر گرفته شد. متعاقباً تعداد اندکی از هواگردهای مدل هائی ۵۱سی-۲ با تجهیزات بی‌سیم بهتر به "لوفت‌وافه" تحویل شد. بدین شکل مجموعاً ۷۰۰ فروند از هواگرد هائی ۵۱ تولید شد. تاریخچه عملیاتی. هائی ۵۱ پس از تشکیل رسمی
شد. تاریخچه عملیاتی. هائی ۵۱ پس از تشکیل رسمی "لوفت‌وافه" در ماه آوریل سال ۱۹۳۵ به نخستین جنگنده این نیرو بدل گشت. نخستین جناح جنگنده "لوفت‌وافه"، جناح ۱۳۲ شکاری "ریشتهوفن" ماه آوریل سال ۱۹۳۵ به تعدادی از هواگردهای هائی ۵۱ مجهز شد. این هواگرد بعداً به دو جناح ۱۳۱ و ۱۳۴ شکاری نیز تعلق گرفت. ماه اوت سال ۱۹۳۶ شش فروند هائی ۵۱ به درخواست ژنرال فرانکو از آدولف هیتلر، برای حضور در جنگ داخلی اسپانیا در جانب سلطنت‌طلبان به همراه شش خلبان آلمانی جهت آموزش، به این کشور اعزام گردید. مجموعاً ۷۹ فروند از مدل هائی
کشور اعزام گردید. مجموعاً ۷۹ فروند از مدل هائی ۵۱سی-۱ به اسپانیا فرستاده شد که ۵۱ فروند از آن مورد استفاده نیروهای ملی‌گرا و لژیون کوندور قرار گرفت. در ابتدا این جنگنده در مقابل هواگردهای دوباله قدیمی‌تر جمهوری‌خواهان به موفقیت‌هایی دست یافت. این دوره برتری کوتاه‌مدت با ورود هواگردهای نوین‌تر شوروی از جمله پولیکارپوف آی-۱۵ و آی-۱۶ به میدان‌های نبرد به پایان رسید. با توجه به ظرفیت آتش بیشتر و سرعت بسیار بالاتر هواگردهای جدید دشمن، هائی ۵۱ دیگر نمی‌توانست از نیروهای خودی محافظت کند. به همین جهت کاربرد این
نیروهای خودی محافظت کند. به همین جهت کاربرد این هواگرد به عملیات‌های شبانه تغییر کرد. با توجه به ناتوانی در مقابله با بمب‌افکن‌های سریع‌تر دشمن، هائی ۵۱ از خدمت به عنوان جنگنده کنار نهاده شد و تنها به صورت هواگرد تهاجمی مورد استفاده قرار گرفت. در این نقش حداکثر ۶ بمب ۱۰ کیلوگرمی به زیر بدنه آن نصب می‌شد. با وجود شکست در وظایف خود به عنوان جنگنده، هائی ۵۱ به صورت هواگرد تهاجمی موفق ظاهر شد و متخصصان "لوفت‌وافه" را در طراحی عملیات‌های پشتیبانی هوایی نزدیک که در جنگ جهانی دوم به کار گرفته شد، یاری فراوان کرد.
جنگ جهانی دوم به کار گرفته شد، یاری فراوان کرد. بسیاری از خلبنان تک‌خال برتر آینده "لوفت‌وافه" در جنگ جهانی دوم، مهارت پروازی خود را سوار بر هواگرد جنگنده هائی ۵۱ در اسپانیا کسب کردند. مجموعاً ۴۶ فروند هائی ۵۱ توانستند تا پایان جنگ داخلی اسپانیا سالم بمانند و با الحاق ۱۵ فروند دیگر تا سال ۱۹۵۲ در نیروی هوایی اسپانیا خدمت کنند. هائی ۵۱ تنها تا سال ۱۹۳۸ در خط مقدم "لوفت‌وافه" خدمت کرد. پس از آن تنها به عنوان هواگرد آموزشی مورد استفاده قرار گرفت که در بیشتر طول جنگ در این نقش کاربرد داشت. با عدم موفقیت نسبی
جنگ در این نقش کاربرد داشت. با عدم موفقیت نسبی این هواگرد، آلمان مجبور شد پیش از آن که باید جنگنده مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹ را وارد خدمت کند. مشخصات فنی. "هائی ۵۱ب-۱":
هاینکل هائی ۱۱۲ یک هواگرد جنگنده تک‌باله تک‌موتوره ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود که میانه دهه ۱۹۳۰ طراحی شد. طراحی. هاینکل هائی ۱۱۲ در رقابت با مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹، برای نخستین جنگنده تک‌باله "لوفت‌وافه" طراحی شد. به هر صورت ب‌اف ۱۰۹ پیروز این رقابت بود اما عملکرد هائی ۱۱۲ نیز مورد توجه وزارت هوانوردی رایش قرار گرفت تا سفارش فروند از مدل پیش‌تولید ب-۲ صادر شود. دوازده هواگرد به امپراتوری ژاپن صادر شد. "لوفت‌وافه" از دوازده فروند هائی ۱۱۲ در جریان بحران سودتنلند در سال ۱۹۳۸، در قالب گروه ۳ جناح ۱۳۲ شکاری
در سال ۱۹۳۸، در قالب گروه ۳ جناح ۱۳۲ شکاری استفاده کرد. هفده فروند اواخر جنگ داخلی اسپانیا در خدمت نیروهای ملی‌گرا بودند. با وجود عملکرد مناسب، هائی ۱۱۲ دیگر هیچ خدمت عملیاتی در "لوفت‌وافه" نداشت. بیست‌وچهار فروند سال ۱۹۳۹ به نیروی هوایی رومانی و چهار هواگرد، از جمله یک پیش‌نمونه ارتقا یافته، به مجارستان تحویل شد. از آن‌ها برای مدت کوتاهی در جنگ با شوروی تا سال ۱۹۴۲ استفاده گردید. مشخصات فنی. "هائی ۱۱۲":
هاینکل هائی ۱۰۰ یک هواگرد جنگنده تک‌باله تک‌موتوره دوره پیش از جنگ جهانی دوم ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود. این هواگرد یکی از سریعترین جنگنده‌ها در زمان خود بود؛ با این حال، با وجود استفاده تبلیغاتی، وارد خط تولید عمده و خدمت در "لوفت‌وافه" نشد. طراحی و استفاده. پس از آن که "لوفت‌وافه" مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹ را بر هاینکل هائی ۱۱۲ ترجیح داد، گروه ارنست هاینکل هاینکل هائی ۱۰۰ را به عنوان جانشین بالقوه ب‌اف ۱۰۹، به صورت یک جنگنده پرسرعت طراحی کرد. این هواگرد به گونه‌ای مهندسی شد که با حداقل تعداد قطعات و دشواری
مهندسی شد که با حداقل تعداد قطعات و دشواری ساخت، به سهولت تولید شود. پیش‌نمونه هائی ۱۰۰آ (a) روز ۲۲ ژانویه سال ۱۹۳۸ برای نخستین بار به پرواز درآمد. نیرو محرکه را یک موتور دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۱ با سامانه ویژه خنک‌سازی آبی تحت فشار، تأمین می‌کرد. پیش‌نمونه دوم با موتور دی‌ب ۶۰۱اِم با خلبانی ارنتست اودت روز ۶ ژوئن سال ۱۹۳۸ رکورد هواگرد زمین‌پایه برای طی مسافت ۱۰۰ کیلومتری در گردش بسته را شکست. هواگرد رسماً هائی ۱۱۲او خوانده شد تا موجب افزایش شهرت هائی ۱۱۲ب که به امپراتوری ژاپن و اسپانیا فروخته شده بود، شود.
به امپراتوری ژاپن و اسپانیا فروخته شده بود، شود. پیش‌نمونه سوم که برای شکستن رکورد جهانی سرعت مطلق ساخته شد، طول بال کمتر، آسمانه هوا لغزتر و موتور تقویت‌شده دی‌ب ۶۰۱ داشت. به هر حال ماه سپتامبر سقوط کرد و با پیش‌نمونه هشتم جایگزین شد. هانس دیترله توانست روز ۳۰ مارس سال ۱۹۳۹ در ارانینبورگ با این هواگرد رکورد سرعت را به ۷۴۶٫۶۱ کیلومتر بر ساعت برساند. پیش‌نمونه‌های چهارم و پنجم هائی ۱۰۰ب (B) نام گرفتند. پبش‌نمونه‌های ششم، هفتم و نهم با استاندارهای مدل هائی ۱۰۰سی تکمیل شدند. سومین هواگرد از این نوع نخستین
۱۰۰سی تکمیل شدند. سومین هواگرد از این نوع نخستین نمونه مسلح بود که دو توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری ام‌گه اف‌اف و چهار مسلسل ۷٫۹۲ میلی‌متری ام‌گه ۱۷ داشت. نقایص هدایت‌پذیری در پروازهای آزمایشی مرکز رشلین عیان شد تا مدل هائی ۱۰۰ده برای رفع آن پدید آید. در این مدل سطوح هدایت دُم بزرگ‌تر بود و یک رادیاتور سنتی نیمه‌جمع‌شونده در کف بدنه به جای سامانه سر بسته پیشین، داشت. این هواگرد به یک توپ خودکار ام‌گه اف‌اف در دماغه و دو مسلسل ام‌گه ۱۷ در بال‌ها مسلح بود. مجموعاً ۱۵ فروند از مدل هائی ۱۰۰ده تولید شد که شامل سه
۱۵ فروند از مدل هائی ۱۰۰ده تولید شد که شامل سه نمونه پیش‌تولید هائی ۱۰۰ده-۰ و دوازده هواگرد تولیدی هائی ۱۰۰ده-۱ می‌شد. موتور دی‌ب ۶۰۱ برای تولید ب‌اف ۱۰۹ در نظر گرفته شد و هائی ۱۰۰ به خدمت در "لوفت‌وافه" پذیرفته نشد. در عوض مجوز ارائه آن برای تولید تحت لیسانس صادر گشت. ماه اکتبر سال ۱۹۳۹ گروه‌هایی از شوروی و ژاپن از مارینیه دیدار کردند. سه فروند هائی ۱۰۰ده-۰ و سه فروند هائی ۱۰۰ده-۱ به ترتیب به ژاپن و شوروی فروخته شد. تولید خارجی در ژاپن، شوروی و مجارستان محقق نشد. دستگاه تبلیغاتی رایش سوم از ظرفیت آن
محقق نشد. دستگاه تبلیغاتی رایش سوم از ظرفیت آن رسانه‌ای آن استفاده کرد. دوازده فروند هائی ۱۰۰دی-۱ تولید شده به اشکال مختلف رنگ‌آمیزی و بهار سال ۱۹۴۰ با نشان یگان‌های مختلف در صفوف جنگنده‌ها از آن‌ها عکس‌برداری شد تا با عنوان هائی ۱۱۳، به صورت گسترده در خدمت "لوفت‌وافه" به تصویر کشیده شود. اوایل جنگ جهانی دوم از ۹ فروند از آن‌ها در دفاع از آسمان کارخانه هاینکل در روستوک استفاده شد؛ البته این هواگردها هیچ درگیری تجربه نکردند. مشخصات فنی. "هائی ۱۰۰ده-۱":
هاینکل هائی ۲۱۹ "اوهو" (شاه‌بوف) یک جنگنده شبانه دو موتوره ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود که در جنگ جهانی دوم در "لوفت‌وافه" خدمت کرد. هائی ۲۱۹ نخستین هواگرد نظامی عملیاتی جهان مجهز به صندلی‌پران بود. طراحی و استفاده. هاینکل هائی ۲۱۹ بنا به درخواست نیروی دفاع شبانه برای یک هواگرد دو موتوره اختصاصی به عنوان جنگنده شبانه طراحی شد. با توجه بی‌علاقگی وزارت هوانوردی رایش به آن، پیش‌نمونه ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ به پرواز درآمد. تا ماه آوریل سال ۱۹۴۳ سفارش ۳۰۰ فروند صادر شد. نیروی دفاع شبانه خواهان دریافت ۲٬۰۰۰ فروند
شد. نیروی دفاع شبانه خواهان دریافت ۲٬۰۰۰ فروند بود؛ با این حال تنها ۲۹۴ فروند تا پایان جنگ جهانی دوم تحویل گردید. هائی ۲۱۹ نخستین جنگنده جهان مجهز به صندلی‌پران بود. هائی ۲۱۹ تسلیحاتی قدرتمندی شامل ۶ توپ خودکار ۳۰ میلی‌متری و ۲ توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری داشت. این هواگرد همچنین مجهز به آخرین نمونه از رادار بود. اگر به اندازه کافی از آن تولید می‌شد امکان داشت دفاع از رایش در مقابل بمب‌افکن‌های نیروی هوایی بریتانیا بسیار موثرتر باشد. به هر صورت هائی ۲۱۹ خود در آغاز فرایند توسعه دچار برخی مشکلات فنی بود. مشخصات
فرایند توسعه دچار برخی مشکلات فنی بود. مشخصات فنی. "هائی ۲۱۹":
هاینکل هائی ۱۶۲ یک هواگرد جنگنده تک‌موتوره جت شرکت هاینکل در آلمان بود که اواخر جنگ جهانی دوم در "لوفت‌وافه" خدمت کرد. این هواگرد با لقب‌های "سالاماندِر" و "فولکس‌ییگر" (شکاریِ مردم) شناخته می‌شود. طراحی و استفاده. در جریان جنگ جهانی دوم رایش سوم تا پاییز سال ۱۹۴۴ در محاصره دشمنان خود بود و متحمل خسارات زیادی در اثر بمباران‌های متفقین می‌شد. بدین جهت با تصمیم‌گیری در سطوح بالای سیاسی و صنعتی قرار بر تولید یک «شکاری مردم» ("Volksjäger") شد. این هواگرد می‌بایست کوچک (حداکثر وزن بارگذاری‌شده ۲٬۰۰۰ کیلوگرم)،
کوچک (حداکثر وزن بارگذاری‌شده ۲٬۰۰۰ کیلوگرم)، ساده، با پیشرانش جت، حامل یک یا دو توپ خودکار ۳۰ میلی‌متری، با نگهداری آسان و نیازمند حداقل نیروی کار ماهر و مواد اولیه کمیاب می‌بود. برخی از جمله سرتیپ آدولف گالانت، ژنرال نیروی شکاری، این طرح را غیر واقع بینانه و نادرست می‌دیدند و بر متمرکز همه‌جانبه بر ام‌ئی ۲۶۲ تاکید داشتند. با این حال، مشخصات روز ۸ سپتامبر سال ۱۹۴۴ اعلام و مطالعه شرکت‌های پیش‌روی هواگردسازی روی آن بلافاصله آغاز شد. تا روز ۱۵ سپتامبر شرکت‌های بلوم اوت فوس و هاینکل به ترتیب طرح هواگردهای په.
بلوم اوت فوس و هاینکل به ترتیب طرح هواگردهای په. ۲۱۱ و په. ۱۰۷۳ را ارائه کردند. نمونه بلوم اونت فوس عملکرد بهتری داشت اما با تایید نهایی روز ۳۰ سپتامبر فرماندهی عالی "لوفت‌وافه"، کار بر هر دو طرح ادامه یافت. بر برنامه هاینکل جهت تولید هواگرد جدید عنوان زالاماندِر (سمندر) نهاده شد. هاینکل خود په. ۱۰۷۳ را اشپاتْس (گنجشک) نامید. در ابتدا پیشنهاد شد نام رسمی هائی ۵۰۰ بر هواگرد گذاشته شود اما برای سردرگم کردن اطلاعات دشمن، شماره تعلق‌گرفته به پروژه متوقف‌شده هواگرد مسرشمیت "یَگُوار"، دوباره تکرار شد و جنگنده
مسرشمیت "یَگُوار"، دوباره تکرار شد و جنگنده جدید هائی ۱۶۲ نام گرفت. کار طراحی تا نخستین پرواز در روز ۶ دسامبر سال ۱۹۴۴، تنها ۱۰ هفته به طول انجامید. هائی ۱۶۲ ساختاری تمام‌چوبی داشت و انتظار می‌رفت صنعت آلمان بتواند ماهانه حدود ۲٬۰۰۰ فروند از این هواگرد رهگیر توربوجت تولید کند. با وجود منهدم شدن نخستین پیش‌نمونه در اثر یک حادثه، سی پیش‌نمونه دیگر و متعاقبا ۲۷۵ مدل تولیدی هائی ۱۶۲آ-۱ و ۲ تولید شد. پس از انجام آزمایش‌های پرواز در رشلین، هواگرد به گروه ۱ جناح ۱ شکاری در لِک در شلسویگ-هولشتاین تحویل گردید. با
۱ شکاری در لِک در شلسویگ-هولشتاین تحویل گردید. با این حال این یگان پیش از پایان جنگ عملیاتی نشد. برخورد اندکی بین هواگردهای هائی ۱۶۲ و هواگردهای متفقین به وقوع پیوست. مشخصات فنی. "هائی ۱۶۲":
هاینکل هائی ۱۱۸ یک هواگرد تک‌باله تک‌موتوره دو سرنشین ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود که نخستین پرواز خود را ماه فوریه سال ۱۹۳۶ انجام داد.
هاینکل هائی ۷۰ یک هواگرد تک‌باله تک‌موتوره تک‌سرنشین ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود که نخستین پرواز خود را ماه دسامبر سال ۱۹۳۲ انجام داد. طراحی و توسعه. به دنبال اعلام نیاز شرکت‌های هواپیمایی لوفت‌هانزا و سوئیس ایر برای یک هواپیمای پرسرعت و قابل رقابت با هواپیمای آمریکایی لاکهید وگا در مسیرهای کوتاه، شرکت هاینکل سال ۱۹۳۲ هواگرد هائی ۷۰ را طراحی کرد. این هواگرد با بال‌های بیضوی می‌توانست تا پنج سرنشین را به عنوان مسافر حمل کند و تنها یک خدمه به عنوان خلبان داشت. یک صندلیِ مسافر دقیقاً پشت صندلی خلبان قرار
داشت. یک صندلیِ مسافر دقیقاً پشت صندلی خلبان قرار داشت. جهت چهار صندلی دیگر «عمود بر جهت پرواز» (دو صندلی در سمت چپ و دو صندلی در راست) بود. جمع شونده بودن رادیاتور گلیکول و ارابه فرود، حداکثر سرعت پرواز این هواگرد را ۴۰ کیلومتر بر ساعت افزایش داد؛ چرخ کوچک زیر دم قابل جمع شدن نبود. علاوه بر نسخه غیرنظامی، نسخه‌های نظامی این هواگرد نیز توسعه یافت. ویژگی‌های این هواگرد از بسیاری جهات نقطه عطفی در تاریخ هوانوردی بود. موتور جدید در مدل هائی ۷۰کا حداکثر سرعت هواگرد را از ۳۶۰ به ۴۳۵ کیلومتر بر ساعت افزایش داد.
را از ۳۶۰ به ۴۳۵ کیلومتر بر ساعت افزایش داد. نقطه ضعف اصلی هائی ۷۰ در کاربرد نظامی خطر آتش‌سوزی در آن بود. بخش‌هایی از بدنه این هواگرد از یک آلیاژ منیزیم بسیار قابل اشتعال به نام "الکترون" ساخته شده بود؛ اگرچه جنس بیشتر بدنهٔ یکپارچه این هواگرد از آلیاژ دورآلومین بود. علاوه بر این درون هر بال هواگرد یک مخزن سوخت ۲۱۰ لیتری قرار داشت که احتمال خطر را افزایش می‌داد. مشکلات دیگر عبارت بود از تسلیحات ضعیف، بُرد کوتاه و دید ضعیف از درون اتاقک بود. استفاده. لوفت‌هانزا در سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ تعدادی از این هواگرد
در سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ تعدادی از این هواگرد را به منظور خدمات پرواز سریع بین برلین و شهرهای فرانکفورت، هامبورگ و کلن و همچنین بین دو شهر هامبورگ و کلن آلمان به خدمت گرفت. "لوفت‌وافه" از سال ۱۹۳۵ از هائی ۷۰ را به عنوان هواگرد شناسایی و بمب‌افکن سبک و بعدها به عنوان هواپیمای مسافربری، خدمات هوایی و رابط تا پایان جنگ جهانی دوم استفاده کرد. لژیون کوندور در جریان جنگ داخلی اسپانیا ۲۸ فروند از این هواگرد را به‌کار گرفت. نیروی هوایی مجارستان میان سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۲ هجده فروند هواگرد شناسایی مدل صادراتی هائی
۱۹۴۲ هجده فروند هواگرد شناسایی مدل صادراتی هائی ۷۰کا در خدمت خود داشت. عملکرد. هائی ۷۰ تا آغاز سال ۱۹۳۳ در مجموع با ثبت هشت رکورد جهانی سرعت در مسافت و رسیدن به حداکثر سرعت ۳۷۷ کیلومتر بر ساعت، در مقطعی سریع‌ترین هواپیمای تجاری جهان بود و همین امر نام لقب «صاعقه» را برای آن به ارمغان آورد.
هاینکل هائی ۱۱۱ یک هواگرد دو موتوره ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود که عنوان هواپیمای مسافربری و بمب‌افکن طراحی و در جریان جنگ جهانی دوم توسط "لوفت‌وافه" استفاده شد. در طول سال‌ها هواگرد هائی ۱۱۱ مداوما دست‌خوش ارتقا نیرو محرکه، اصلاح تسلیحات تهاجمی و دفاعی و افزایش زره بود و با نقش‌های مختلفی شامل هواگرد اژدرافکن ضدکشتی، مسیریابی، موشک‌انداز، حمل نیروی چترباز و کشیدن گلایدر، منطبق شد. هائی ۱۱۱ با بهره‌وری بالا، به کشورهای دیگر صادر شد و یک دهه پس از جنگ همچنان در اسپانیا تولید می‌شد. طراحی. هاینکل هائی ۱۱۱
در اسپانیا تولید می‌شد. طراحی. هاینکل هائی ۱۱۱ اوایل سال ۱۹۳۴ به عنوان هواگرد پرسرعت ترابری و بمب‌افکن برای "لوفت‌وافه" که هنوز فعالیت مخفی داشت، طراحی شد. طرح آن شباهت زیادی به هواگرد پیشین هائی ۷۰ داشت. هائی ۱۱۱ یک هواگرد دو موتوره بزرگ‌تر با همان سطوح بیضوی بال و دُم بود. هائی ۱۱۱آ (a) (بعدا هائی ۱۱۱فاو-۱)، نخستین پیش‌نمونه با موتور ب‌ام‌و ۶ اوسِت با توان ۶۶۰ اسب بخار (۴۴۸ کیلووات)، به خلبانی گرهارت نیچکه روز ۲۴ فوریه سال ۱۹۳۵ در ماریِنیه به پرواز درآمد. پیش‌نمونه دوم سه هفته بعد به هوا برخاست.
درآمد. پیش‌نمونه دوم سه هفته بعد به هوا برخاست. پیش‌نمونه سوم، پرچم‌دار مدل هائی ۱۱۱آ (A) نسخه بمب‌افکن بود و عملکرد خوبی از خود نشان داد. شش فروند از مدل مسافربری هائی ۱۱۱سی-۰ با ۱۰ صندلی در طول سال ۱۹۳۶ وارد خدمت در "دویچه لوفت‌هانزا" شد. همان سال ده فروند نخست مدل نظامی هائی ۱۱۱آ-۰ در مرکز رشلین مورد ارزیابی قرار گرفت. هواگرد به جهت توان ناکافی موتور هنگام حمل ادوات جنگی، به سرعت رد و تمامی ده فروند به چین فروخته شد. شرکت هاینکل برای رفع این مشکل مدل هائی ۱۱۱ب را طراحی نمود که مدل پیش‌تولید آن هائی
هائی ۱۱۱ب را طراحی نمود که مدل پیش‌تولید آن هائی ۱۱۱ب-۰ از موتور دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۰آ با توان ۱٬۰۰۰ اسب بخار (۷۴۶ کیلووات)، استفاده می‌کرد. با وجود افزایش قابل ملاحظه وزن، حداکثر سرعت در این مدل به ۳۶۰ کیلومتر بر ساعت رسید. اواخر سال ۱۹۳۶ نخستین مدل تولیدی، هائی ۱۱۱ب-۱، با موتور دی‌ب ۶۰۰سی با توان ۸۸۰ اسب بخار (۶۵۶ کیلووات) پدید آمد و ارزیابی‌های موفقی داشت. مدل هائی ۱۱۱ب-۲ سال ۱۹۳۷ با موتور دی‌ب ۶۰۳سی‌گه با توان ۹۵۰ اسب بخار (۷۰۹ کیلووات) تولید شد. تعداد اندکی از نمونه‌های مدل‌های هائی ۱۱۱ده-۰ و هائی
اندکی از نمونه‌های مدل‌های هائی ۱۱۱ده-۰ و هائی ۱۱۱ده-۱ با موتور دی‌ب ۶۰۳گه‌آ با توان ۹۵۰ اسب بخار (۷۰۹ کیلووات) از خط تولید خارج شدند. با توجه به کمبود دسترسی به این موتور، تولید از سال ۱۹۳۸ به مدل هائی ۱۱۱ایی با موتور یونکرس یومو ۲۰۱آ-۱ با توان ۱٬۰۰۰ اسب بخار (۷۴۶ کیلووات) تغییر کرد. حدود ۲۰۰ فروند از این مدل تولید شد که قابلیت خوبی در حمل ۲٬۰۰۰ کیلوگرم بمب داشت. در نتیجه تلاش‌ها برای ساده‌سازی سازه هواگرد جهت سهولت تولید، پیش‌نمونه هفتم با لبه صاف جلو و عقب بال‌ها طراحی شد. همان سال مدل هائی ۱۱۱اف بر این
بال‌ها طراحی شد. همان سال مدل هائی ۱۱۱اف بر این مبنا پدید آمد. مدتی بعد با حل مشکل تأمین موتور دی‌ب ۶۰۰ مدل هائی ۱۱۱یوت با همان موتور تولید شد. گروه طراحی هاینکل برای حل مشکل دید ضعیف حاصل از دماغه طولانی و اتاقک ناهم‌سطح، یک دماغه نامتقارن کاملاً لعاب‌دار تولید کرد که در مدل هائی ۱۱۱په با موتور دی‌ب ۶۰۱ و در مدل هائی ۱۱۱ها با موتور یومو ۲۱۱ به‌کار رفت و شکل استاندارد این گونه شد. در این اتاقک شیشه‌ای خلبان در طرف چپ می‌نشست و ابزارهای آن در سقف بود. مسلسل دماغه به طرف راست قرار داشت. جایگاه هدف‌گیری و
دماغه به طرف راست قرار داشت. جایگاه هدف‌گیری و ابزار نشانه‌روی در بخش زیر اتاقک بود. از سال ۱۹۴۰ تولید تماماً به مدل هائی ۱۱۱ها اختصاص گرفت و موتور یومو ۲۱۱ به استاندارد این گونه در پنج سال آینده بدل شد. مدل هائی ۱۱۱ست با دو بدنه متصل کنار یکدیگر هائی ۱۱۱ و پنج موتور یومو ۲۱۱اف برای کشیدن بادپر سنگین ترابری مسرشمیت ام‌ایی ۳۲۱ ایجاد شد. خلبان هواگرد را از اتاقک سمت چپ هدایت می‌کرد. بی‌سیم‌چی یک مهندس و یک تیربارچی هم در بدنه چپ بودند. دیده‌بان و یک مهندس و تیربارچی دیگر در بدنه سمت راست بودند. دو پیش‌نمونه
دیگر در بدنه سمت راست بودند. دو پیش‌نمونه از این مدل در سال ۱۹۴۱ به پرواز درآمد و ده نمونه دیگر سال ۱۹۴۲ تحویل شد. تولید. بیش از ۱٬۰۰۰ فروند از هواگرد هائی ۱۱۱ تا مدل گه تا میانه سال ۱۹۳۹، پیش از آغاز جنگ جهانی دوم، تولید شد. از دو مدل بمب‌افکن هائی ۱۱۱په وها حدود ۶٬۱۵۰ فروند تولید شد. تولید این نوع هواگرد سال ۱۹۴۴ به پایان رسید. تاریخچه عملیاتی. هائی ۱۱۱فاو-۲، دومین پیش‌نمونه، به "دویچه لوفت‌هانزا" تحویل و نام "روستوک" بر آن نهاده شد. این هواگرد بعداً برای انجام ماموریت‌های شناسایی مخفی به‌کار رفت. با
انجام ماموریت‌های شناسایی مخفی به‌کار رفت. با وجود این که لوفت‌هانزا استفاده از گونه هائی ۱۱۱سی را پرهزینه می‌دید، آن را اواخر دهه ۱۹۳۰ در برخی راه‌های هوایی اروپایی خود به‌کار گرفت. نخستین نمونه‌های مدل هائی ۱۱۱ب-۱ اواخر سال ۱۹۳۶ در اختیار گروه ۱ جناح ۱۵۴ رزمی "لوفت‌وافه" در هانوفر قرار گرفت. سی فروند از مدل هائی ۱۱۱ب-۱ به عنوان نیروی بمب‌افکن به جنگ داخلی اسپانیا فرستاده شد. لژیون کوندور سال ۱۹۳۷ این مدل را در شرایط رزمی آزمود که بسیار موفق بود. هواگرد می‌توانست با سرعت خود از جنگنده‌های دشمن بگریزد. از
با سرعت خود از جنگنده‌های دشمن بگریزد. از مدل‌های بعدی نیز در این درگیری‌ها استفاده شد و پس از جنگ داخلی به نیروی هوایی اسپانیا تعلق گرفت. پنج فروند از هواگردهای هائی ۱۱۱اگه به "دویچه لوفت‌هانزا" و چهار فروند از آن به ترکیه تحویل داده شد. هئیت نمایندگی لوفت‌وافه به رهبری سپهبد ارهارت میلش و سرتیپ ارنست اودت ماه اکتبر سال ۱۹۳۷ در یک دیدار رسمی، برای بازدید از نیروی هوایی بریتانیا با هواگرد هائی ۱۱۱فاو-۷ به کد ده-آاِس‌آاِر به مقصد فرودگاه کرویدون به این کشور سفر کردند. تحویل مدل‌های هائی ۱۱۱په و هائی ۱۱۱ها
سفر کردند. تحویل مدل‌های هائی ۱۱۱په و هائی ۱۱۱ها از سال ۱۹۳۹ آغاز شد. زیرْ گونه‌های این دو مدل ستون فقرات نیروی بمب‌افکن "لوفت‌وافه" را بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ تشکیل می‌دادند. کاربرد عملیاتی نشان داد تسلیحات دفاعی هائی ۱۱۱ بسیار ناکافی است. اجرای عملیات بدون محافظت جنگنده‌ها و وارد آمدن خسارات سنگین به این هواگردها در نبرد بریتاینا سبب شد از آن‌ها در ماموریت‌های کم‌خطرتر بمباران شبانه، مین‌ریزی و اژدرافکنی استفاده شود. آن‌ها همچنین در وظایف کم‌اهمیت‌تر همچون یدک‌کشی بادپر، نیز به‌کار رفت. هائی ۱۱۱ تا
همچون یدک‌کشی بادپر، نیز به‌کار رفت. هائی ۱۱۱ تا میانه جنگ جهانی دوم دیگر منسوخ به حساب می‌آمد اما به جهت نبود جایگزین کاملاً مناسب، تولید آن تا سال ۱۹۴۴ ادامه پیدا کرد. مشخصات فنی. "هائی ۱۱۱ها-۱۶":
هاینکل هائی ۱۷۷ "گرایف" (شیردال) یک هواگرد بمب‌افکن سنگین چهار موتوره بردبلند ساخت شرکت هاینکل در آلمان بود که در جنگ جهانی دوم در "لوفت‌وافه" خدمت کرد. طراحی. قصد "لوفت‌وافه" برای تولید یک بمب‌افکن راهبردی برد بلند در قالب برنامه «بمب‌افکن اورال» وزارت هوانوردی رایش، با ارائه هواگردهای دو ۱۹ و یو ۸۹، نتایج مناسبی در برنداشت لغو شد. این برنامه با درخواستی برای «بمب‌افکن آ» برای یک هواگرد بهتر جایگزین گشت. این درخواست خواهان بمب‌افکنی با حداکثر سرعت ۵۴۰ کیلومتر بر ساعت و توانایی حمل ۲٬۰۰۰ کیلوگرم بمب در برد
بر ساعت و توانایی حمل ۲٬۰۰۰ کیلوگرم بمب در برد ۱٬۶۰۰ کیلومتر با سرعت پایاسیر ۵۰۰ کیلومتر بر ساعت بود. علاوه بر این هواگرد می‌بایست قابلیت اجرای حملات شیرجه‌ای با زاویه متوسط ۴۵ درجه را می‌داشت. شرکت هاینکل، بدون رقابت، موظف به اجرای این برنامه شد. این شرکت پروژه ۱۰۴۱ خود در این رابطه را اواخر سال ۱۹۳۶ آغاز کرد. با مدیریت فنی هاینریش هرتل، برادران گونتر هواگردی با تعداد زیادی ویژگی جدید رادیکال طراحی نمودند. این هواگرد بعداً هائی ۱۷۷ نام گرفت. بدنه هواگرد مانند یک لوله بود که دماغه صیقل‌خورده و یک جایگاه
مانند یک لوله بود که دماغه صیقل‌خورده و یک جایگاه مسلسل در مخروطِ دُم داشت. پیکربندی بال‌میانی برای به حداکثر رساندن بهره‌وری نسبت اندازه بال زیادی داشت. زیر هر بال یک محفظه بمب بزرگ بود. نیروی محرکه هائی ۱۷۷ می‌بایست از چهار موتور هر یک با توان حدود ۱٬۲۰۰ اسب بخار یا دو موتور هر یک با توان حدود ۲٬۴۰۰ اسب بخار تأمین می‌شد؛ با این حال، در این زمان هیج موتوری نبود که ۲٬۴۰۰ اسب بخار توان داشته باشد. برای کاهش نیروی پسار و بهبود تحرک‌پذیری، دو موتور دو تایی دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۶ هر یک متشکل از دو موتور ۱۲
دایملر-بنتس دی‌ب ۶۰۶ هر یک متشکل از دو موتور ۱۲ سیلندر وی معکوس دی‌ب ۶۰۱ در کنار هم در یک محفظه، در بال‌ها قرار گرفت. هر جفت یک ملخ را به خرچش درمی‌آورد؛ به وجهی که هواگرد ظاهر دو موتوره داشت. هائی ۱۷۷فاو-۱، نخستین پیش‌نمونه روز ۱۹ نوامبر سال ۱۹۳۹ به پرواز درآمد. با این حال داغ شدن موتور و مشکلات مداوم سازه‌ای تولید را به تأخیر انداخت. نخستین هواگرد هائی ۱۷۷آ-۱ جهت کارآزمایی‌های عملیاتی پرواز به گروه ۱ جناح ۴۰ رزمی تحویل گردید. در مجموع ۱۳۰ فروند هائی ۱۷۷آ-۱ و ۱۷۰ فروند هائی ۱۷۷آ-۳ تولید شدند. زیر مدل هائی
و ۱۷۰ فروند هائی ۱۷۷آ-۳ تولید شدند. زیر مدل هائی ۱۷۷آ-۳/اِر۳ می‌توانست سه موشک ضدکشتی هنشل هااس ۲۹۳ حمل کند. هائی ۱۷۷آ-۳/اِر۵ یک توپ خودکار ۷۵ میلی‌متری در اتاقک زیر دماغه داشت. هائی ۱۷۷آ-۳/اِر۷ گونه هواگرد اژدرافکن بود. هائی ۱۷۷آ-۵ با سازه تقویت‌شده آخرین مدل به حساب می‌آمد. مشخصات فنی. "هائی ۱۷۷":
سفر اکتشافی کوه اورست بریتانیا ۱۹۵۳ () نهمین گروه کوهنوردی مکتشف اعزامی برای نخستین صعود و فتح قله کوه اورست بود که به وسیله ادموند هیلاری و یک شرپا به نام تنزینگ نورگای حاصل شد، این موفقیت اولین پیروزی رسمی و تأیید شدهٔ فتح قله اورست به تاریخ جمعه ۲۹ مه ۱۹۵۳ و تحت رهبری سرهنگ می‌باشد. این سفر اکتشافی سازمان یافته و تأمین مالی شده توسط بود، اخبار موفقیت این اکتشاف در صبح روز تاجگذاری ملکه الیزابت دوم به تاریخ دوم ژوئن به لندن مخابره شد. رهبری و آماده‌سازی. هانت، سرهنگ نیروی زمینی بریتانیا، در حال خدمت در
هانت، سرهنگ نیروی زمینی بریتانیا، در حال خدمت در بود که با دعوت کمیتهٔ مشترک هیمالیا و انجمن سلطنتی جغرافیا در زمینهٔ هدایت و رهبری یک سفر اکتشافی بریتانیایی به اورست در سال ۱۹۵۳ کاملاً شگفت‌زده شد، تا پیش از این انتظار می‌رفت که هدایت تیم را عهده‌دار باشد چرا که شخص اخیر پیش‌تر رهبری و همچنین برنامهٔ دست‌یابی به چو ایو به سال ۱۹۵۲ را در پرونده داشت که البته ناموفق بود، همان سفر اکتشافی که بسیاری از کوهنوردهای آن جذب گردیده بود، با این احوال، کمیته تصمیم خودش مبنی بر سپردن این پست به دست هانت که یک رهبر
خودش مبنی بر سپردن این پست به دست هانت که یک رهبر نظامی بود را اتخاذ کرده بود مضاف بر اینکه اعتبارنامهٔ کوهنوردی هانت یک مزیت غیرقابل انکار به‌شمار می‌رفت و همین نوید بهترین چشم‌انداز موفقیت را می‌داد بریتانیا از جهاتی تحت فشار ویژه‌ای قرار داشت به دلیل آنکه فرانسوی‌ها نیز دستور اجرای مقدمات برنامهٔ اکتشافی مشابهی در جهت فتح اورست برای سال ۱۹۵۴ صادر کرده بودند، سوئیس یکی دیگر از کشورهای رقیبی بود که برنامه‌ای را برای سال ۱۹۵۵ تدارک دیده بود و همهٔ اینها بدان معنی بود که انگلیسی‌ها فرصت دیگری برای این پروژه
معنی بود که انگلیسی‌ها فرصت دیگری برای این پروژه احتمالاً تا سال ۱۹۵۶ یا بعد از آن نخواهند داشت.
فروسرخ دور () محدوده‌ای از طول موج فروسرخ در تابش الکترومغناطیسی است که اغلب با هر نوع تابش طول موج ۱۵ میکرومتر (µm) تا ۱ میلی‌متر (بازه‌ای از حدود ۲۰ تراهرتز تا ۳۰۰ گیگاهرتز تعریف می‌شود که در محدوده فروسرخ دور جای می‌گیرد. منابع مختلف بسته به نیاز خود از محدوده‌های مختلف طیف فروسرخ دور استفاده می‌کنند، مثلاً اخترشناسان گاهی فروسرخ دور را طول موج میان ۲۵ تا ۳۵۰ میکرومتر تعریف می‌کنند. نور مرئی شامل تابش با طول موج بین ۴۰۰ تا ۷۰۰ نانومتر است، بدین معنی که عکس‌های فروسرخ نزدیک دارای انرژی کمتری نسبت به
که عکس‌های فروسرخ نزدیک دارای انرژی کمتری نسبت به عکس‌های برداشت‌شده با نور مرئی است.
ماریانا لیزورکینا (زاده ۹ ژوئن ۱۹۸۳) خواننده روس است. او قبلاً عضو گروه سربرو بود.