payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پروازی بود، در F-15E صندلی عقب نیز به اهرم هدایت (استیک) و تراتل مجهز است. این امکان به WSO اجازه می‌دهد تا در شرایط ضروری کنترل پرواز را به دست بگیرد، اگرچه دید او نسبت به خلبان جلو محدودتر است. برای افزایش برد پروازی، جنگنده F-15E به دو مخزن سوخت تطبیقی (Conformal Fuel Tanks – CFTs) مجهز شده است که به طور نزدیک به بدنه نصب می‌شوند و برخلاف مخازن سوخت آویزان زیر بال یا بدنه، مقاومت هوایی (درَگ) کمتری ایجاد می‌کنند. هر یک از این مخازن، ۷۵۰ گالون آمریکایی (۲,۸۰۰ لیتر) سوخت حمل می‌کند و دارای شش جایگاه
(۲,۸۰۰ لیتر) سوخت حمل می‌کند و دارای شش جایگاه تسلیحاتی (hardpoints) هستند که در دو ردیف سه‌تایی و به صورت پشت‌سرهم روی مخزن قرار گرفته‌اند. بر خلاف مخازن سوخت جداشدنی معمول، CFTها قابلیت جدا شدن در طول پرواز را ندارند. بنابراین، افزایش برد حاصل از این مخازن، با افزایش وزن و اندکی افزایش مقاومت هوا در مقایسه با پیکربندی بدون مخزن (clean configuration)، مبادله می‌شود. تجهیزات اویونیک. سامانه جنگ الکترونیک تاکتیکی (TEWS – Tactical Electronic Warfare System) در جنگنده F-15E، تمامی تجهیزات مقابله‌ای هواپیما را
جنگنده F-15E، تمامی تجهیزات مقابله‌ای هواپیما را به صورت یکپارچه مدیریت می‌کند. این سامانه شامل: گیرنده‌های هشدار راداری (Radar Warning Receivers)،سیستم‌های اخلالگر راداری (Radar Jammers)، سامانه راداری، پرتابگرهای چف و فلر (Chaff/Flare Dispensers). تمامی این اجزا با TEWS یکپارچه شده‌اند تا دفاع جامعی در برابر شناسایی و رهگیری دشمن فراهم کنند. یکی از اجزای این سامانه، پاد ECM مدل ALQ-131 است که در صورت نیاز، به صورت خارجی روی پایلون زیرین (مرکزی) نصب می‌شود. همچنین، تجهیز به ترمینال ارتباطی MIDS Fighter
همچنین، تجهیز به ترمینال ارتباطی MIDS Fighter Data Link، ساخت شرکت BAE Systems، توانایی‌های ارتباطی و آگاهی موقعیتی خلبان را از طریق لینک داده‌ی Link 16 افزایش می‌دهد. از سال ۲۰۲۲، سامانه TEWS با سامانه دیجیتال جنگ الکترونیک AN/ALQ-250 EPAWSS جایگزین شد. سامانه جدید EPAWSS تمام اجزای TEWS را با نمونه‌های دیجیتال، سبک‌تر و کارآمدتر جایگزین می‌کند و عملکرد قابل توجهی در شناسایی، دفاع و مقابله الکترونیکی ارائه می‌دهد. رادار APG-70 به خدمه جنگنده F-15E این امکان را می‌دهد تا اهداف زمینی را از فواصل دور شناسایی
را می‌دهد تا اهداف زمینی را از فواصل دور شناسایی کنند. یکی از ویژگی‌های بارز این رادار این است که پس از اسکن یک منطقه، خدمه می‌توانند نقشه هوابه‌زمین را فریز (ثابت) کرده و سپس به حالت هوابه‌هوا تغییر وضعیت دهند تا تهدیدات هوایی را نیز شناسایی کنند. در هنگام پرتاب سلاح‌های هوا به سطح، خلبان قادر است همزمان با شناسایی، هدف‌گیری و درگیری با اهداف هوایی، افسر سامانه تسلیحات (WSO) نیز اهداف زمینی را مشخص و قفل کند. این قابلیت، F-15E را به یک جنگنده تهاجمی کاملاً چندمنظوره تبدیل می‌کند. رادار APG-70 بعدها با
چندمنظوره تبدیل می‌کند. رادار APG-70 بعدها با رادار پیشرفته‌تر AN/APG-82(V)1 از نوع AESA (آرایه اسکن الکترونیکی فعال) جایگزین شد. آزمایش‌های پروازی این رادار جدید در ژانویه ۲۰۱۰ آغاز شد و در سال ۲۰۱۴ به توان عملیاتی اولیه (IOC) رسید. این رادار نسبت به نسل قبل دارای برد بیشتر، دقت بالاتر، سرعت پردازش سریع‌تر و توانایی مقابله مؤثرتر با تهدیدات پیچیده است. پاد ناوبری AN/AAQ-13 دارای یک رادار تعقیب عوارض زمین (Terrain-Following Radar) است که به خلبان این امکان را می‌دهد تا با ایمنی کامل، در ارتفاع بسیار پایین
را می‌دهد تا با ایمنی کامل، در ارتفاع بسیار پایین پرواز کند. اطلاعات این رادار از طریق نمایشگر سربالا (HUD) به خلبان نمایش داده می‌شود و می‌تواند به خلبان خودکار متصل شود تا امکان پرواز خودکار در ارتفاع پایین بدون نیاز به دخالت دست (hands-off) فراهم گردد. این پاد همچنین مجهز به یک سامانه فروسرخ پیش‌نگر (FLIR) است که تصویر آن روی HUD نمایش داده می‌شود و معمولاً در عملیات‌های شبانه یا در شرایط دید کم مورد استفاده قرار می‌گیرد. پاد ناوبری در زیر ورودی موتور سمت راست نصب می‌شود. پاد هدف‌گیری (Targeting Pod)
سمت راست نصب می‌شود. پاد هدف‌گیری (Targeting Pod) شامل یک طراح لیزری (Laser Designator) و سامانه ردگیری است که می‌تواند هدف دشمن را تا فاصله‌ای در حدود ۱۰ مایل (۱۶ کیلومتر) برای انهدام علامت‌گذاری کند. پس از شروع ردگیری، اطلاعات هدف‌گیری به طور خودکار به موشک‌های هوا به سطح هدایت‌شونده با فروسرخ یا بمب‌های هدایت‌شونده با لیزر منتقل می‌شود. پاد هدف‌گیری در زیر ورودی موتور سمت چپ نصب می‌شود و بسته به مأموریت یا پیکربندی، می‌تواند یکی از مدل‌های باشد: AN/AAQ-14 (پاد لانتیرن – LANTIRN)، AN/AAQ-28(V) (پاد
(پاد لانتیرن – LANTIRN)، AN/AAQ-28(V) (پاد لایتنینگ – Litening)، AN/AAQ-33 (پاد اسنایپر – Sniper). این پادها، دقت هدف‌گیری در شرایط سخت را به میزان چشمگیری افزایش می‌دهند و از اجزای کلیدی در توان تهاجمی F-15E محسوب می‌شوند. از سال ۲۰۰۴، شرکت کره‌ای LIG Nex1 تولید نمایشگر سربالا (HUD) جنگنده F-15 را بر عهده داشته است. تا سال ۲۰۱۱، مجموعاً ۱۵۰ عدد HUD تحویل داده شده است. شرکت LIG Nex1 به‌عنوان پیمانکار فرعی شرکت راک‌ول کالینز (Rockwell Collins) در برنامه‌ی F-15K کره جنوبی مشارکت داشت. LIG Nex1 همچنین در حال
کره جنوبی مشارکت داشت. LIG Nex1 همچنین در حال آماده‌سازی برای تولید نمایشگر چندمنظوره (Multi-Function Display) و رایانه کنترل پرواز (Flight Control Computer) جدید برای جنگنده F-15 است. از سوی دیگر، از سال ۲۰۰۴ نیز شرکت Korea Aerospace Industries (KAI) تولید بال‌ها و بخش جلویی بدنه (Forward Fuselage) جنگنده F-15 را آغاز کرده است. در سال ۲۰۰۸، KAI یک خط تولید دیگر نیز برای ساخت قطعات مربوط به مدل F-15SG سنگاپور راه‌اندازی کرد. همچنین، شرکت KAI در طراحی و ساخت مخزن تسلیحات تطبیقی (Conformal Weapons Bay – CWB)
مخزن تسلیحات تطبیقی (Conformal Weapons Bay – CWB) برای مدل F-15 Silent Eagle نیز مشارکت دارد. این مخزن، با هدف افزایش ظرفیت تسلیحاتی در حالی که اثرپذیری راداری (RCS) کاهش یابد، توسعه یافته است. موتورهای جنگنده. موتورهای به‌کاررفته در نمونه‌های اولیه جنگنده F-15E، همان موتورهای مورد استفاده در نسخه‌های قبلی F-15 هستند: Pratt &amp; Whitney F100-PW-220، که هرکدام ۲۳٬۷۷۰ پوند-نیرو (۱۰۵٫۷ کیلونیوتن) رانش در حالت پس‌سوز (afterburner) تولید می‌کنند. در دسته‌های تولیدی بعدی، از موتورهای قدرتمندتر F100-PW-229
تولیدی بعدی، از موتورهای قدرتمندتر F100-PW-229 استفاده شد که هر یک توان تولید ۲۹٬۱۶۰ پوند-نیرو (۱۲۹٫۷ کیلونیوتن) رانش را دارند. هواپیماهای عربستان سعودی و اسرائیل نیز در ابتدا به همین موتور F100-PW-229 مجهز شده‌اند. این موتور عملکرد بهتری در زمینه رانش، پایداری و کارایی عملیاتی نسبت به مدل‌های قبلی ارائه می‌دهد. در حالی‌که جنگنده F-15E با موتور General Electric F110-GE-129 نیز مورد آزمایش پروازی قرار گرفته بود—موتوری با رانشی برابر با ۲۹٬۵۰۰ پوند-نیرو (۱۳۱٫۲ کیلونیوتن)—نسخه F-15K کره جنوبی نخستین مدلی بود
کیلونیوتن)—نسخه F-15K کره جنوبی نخستین مدلی بود که این موتور را به طور عملیاتی به خدمت گرفت. جنگنده‌های F-15K کره جنوبی دارای دو نوع موتور متفاوت هستند: مجهز به موتورهای F110-GE-129 و مجهز به موتورهای F100-PW-229. در سال ۲۰۰۸، عربستان سعودی تصمیم گرفت ناوگان F-15S خود را به موتورهای F110-GE-129 مجهز کند. این تغییر باعث ایجاد هماهنگی و یکپارچگی با ناوگان F-15SA این کشور شد که از همان موتور استفاده می‌کرد. نیروی هوایی سنگاپور نیز ناوگان F-15SG خود را به موتورهای F110-GE-129 تجهیز کرده است. این انتخاب موتور،
F110-GE-129 تجهیز کرده است. این انتخاب موتور، کارایی بالا، رانش بیشتر، و پشتیبانی فنی هماهنگ‌تری را برای کاربران بین‌المللی فراهم می‌سازد. تاریخچه عملیاتی. اسرائیل. جنگنده F-15I توسط گردان ۶۹ نیروی هوایی ارتش دفاعی اسرائیل (IDF/AF) به کار گرفته می‌شود و جایگزین جنگنده قدیمی‌تر F-4 فانتوم II شده است.این هواپیما به دلیل برد بلند، ظرفیت بالای حمل مهمات، و سامانه‌های پیشرفته، نقشی مشابه بمب‌افکن‌های راهبردی ایفا می‌کند. F-15I در مأموریت‌های تهاجمی عمقی، حملات دقیق هوابه‌زمین، و عملیات‌های راهبردی در عمق خاک
دقیق هوابه‌زمین، و عملیات‌های راهبردی در عمق خاک دشمن به کار گرفته می‌شود و یکی از ستون‌های قدرت تهاجمی نیروی هوایی اسرائیل به‌شمار می‌رود. پس از جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱، که در جریان آن شهرهای اسرائیل هدف موشک‌های اسکاد (SCUD) عراق قرار گرفتند، دولت اسرائیل به این نتیجه رسید که به یک جنگنده تهاجمی با برد بلند نیاز دارد. در نتیجه، یک درخواست اطلاعات (RFI) برای خرید چنین هواپیمایی صادر شد. در پاسخ به این درخواست شرکت لاکهید مارتین نسخه‌ای از جنگنده F-16 Fighting Falcon را پیشنهاد داد و شرکت مک‌دانل داگلاس
Falcon را پیشنهاد داد و شرکت مک‌دانل داگلاس دو گزینه را ارائه کرد: F/A-18 Hornet و F-15E. در ۲۷ ژانویه ۱۹۹۴، دولت اسرائیل اعلام کرد که قصد دارد ۲۱ فروند F-15E تغییر یافته خریداری کند؛ این نسخه با عنوان F-15I شناخته شد. در ۱۲ مه ۱۹۹۴، دولت آمریکا با فروش تا سقف ۲۵ فروند F-15I به اسرائیل موافقت کرد. سپس در نوامبر ۱۹۹۵، اسرائیل سفارش چهار فروند اضافی نیز ثبت کرد. در مجموع، ۲۵ فروند F-15I در فاصله سال‌های ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ ساخته شدند. برخی از موشک‌های هوا به هوایی که این جنگنده می‌تواند حمل کند عبارت‌اند از:
که این جنگنده می‌تواند حمل کند عبارت‌اند از: AIM-9L، رافائل پایتون ۴ و پایتون ۵ (با هدایت مادون قرمز)، AIM-7 Sparrow و AIM-120 AMRAAM (با هدایت راداری). در سال ۱۹۹۹، اسرائیل اعلام کرد که قصد دارد جنگنده‌های بیشتری خریداری کند و یکی از گزینه‌های مورد بررسی، F-15I بود. اما در نهایت، قرارداد به F-16I اختصاص یافت. عربستان سعودی. در نوامبر ۲۰۰۹، جنگنده‌های F-15 نیروی هوایی سلطنتی عربستان سعودی (RSAF) به همراه جنگنده‌های تورنادو این کشور، در جریان درگیری با شورشیان حوثی در شمال یمن، اقدام به اجرای حملات هوایی
حوثی در شمال یمن، اقدام به اجرای حملات هوایی کردند. این عملیات، اولین اقدام نظامی RSAF بر فراز سرزمین دشمن از زمان عملیات طوفان صحرا (Desert Storm) در سال ۱۹۹۱ بود. در اکتبر ۲۰۱۰، عربستان سعودی درخواست خرید ۸۴ فروند جنگنده F-15SA (Saudi Advanced) را مطرح کرد؛ همچنین خواستار ارتقاء ناوگان موجود F-15S به استاندارد SA و تهیه تجهیزات و تسلیحات مربوطه از طریق برنامه فروش نظامی خارجی (FMS) شد. در ۲۹ دسامبر ۲۰۱۱، ایالات متحده قراردادی به ارزش ۲۹.۴ میلیارد دلار برای فروش ۸۴ فروند F-15SA و ارتقاء F-15Sهای موجود
برای فروش ۸۴ فروند F-15SA و ارتقاء F-15Sهای موجود امضا کرد. در ژوئن ۲۰۱۲، قراردادی در قالب FMS برای تأمین ۶۸ کیت تبدیل F-15S به F-15SA با شرکت بوئینگ امضا شد. هواپیماهای ارتقاءیافته تحت عنوان F-15SR شناخته می‌شوند. در ۲۰ فوریه ۲۰۱۳، اولین پرواز نمونه جدید F-15SA با موفقیت انجام شد. در تاریخ ۲۶ مارس ۲۰۱۵، جنگنده‌های F-15S عربستان سعودی به همراه سایر تجهیزات نظامی ائتلاف عربی، عملیات هوایی علیه اهدافی در یمن را به عنوان بخشی از مداخله عربستان سعودی در یمن با نام عملیات طوفان قاطع (Operation Decisive Storm)
نام عملیات طوفان قاطع (Operation Decisive Storm) آغاز کردند. هدف این عملیات مقابله با نیروهای مشترکی بود که شامل شبه‌نظامیان حوثی و نیروهای ارتش یمن می‌شدند. حملات اولیه با آتش ضدهوایی کم‌اثر مواجه شد که به‌طور عمده آسیب‌های غیرمستقیم ناشی از سقوط گلوله‌ها بر زمین به دنبال داشت. اهداف اولیه این حملات شامل: سایت‌های پدافند هوایی، ستادهای فرماندهی ارتش، فرودگاه‌های نظامی، انبارهای موشک‌های بالستیک، و سکوهای پرتاب بودند. در جریان این عملیات، یک فروند جنگنده F-15S عربستان پس از مدتی پرواز در منطقه خلیج عدن
F-15S عربستان پس از مدتی پرواز در منطقه خلیج عدن سقوط کرد. هر دو خلبان با موفقیت اجکت کرده و توسط بالگرد نجات HH-60G نیروی هوایی آمریکا از دریا نجات داده شدند. گزارش ائتلاف عربی تأکید داشت که آتش دشمن در این حادثه نقش نداشته است، اما منابع حوثی و ایرانی ادعا کردند که هواپیما را سرنگون کرده‌اند. در ۸ ژانویه ۲۰۱۸، گزارش شد که یک فروند F-15S نیروی هوایی سلطنتی عربستان (RSAF) توسط یک موشک سطح‌به‌هوای حوثی هدف قرار گرفته و سرنگون شده است. ویدئویی که توسط حوثی‌ها منتشر شد، نشان می‌دهد که هواپیما اقدام به افزایش
منتشر شد، نشان می‌دهد که هواپیما اقدام به افزایش سرعت و پرتاب فلرهای فریب‌دهنده می‌کند اما در نهایت با یک پرتابه برخورد کرده و به‌شدت آسیب می‌بیند. در ۹ ژانویه ۲۰۱۸، رسانه‌های حوثی (المسیره) اعلام کردند که هواپیما آسیب دیده ولی سقوط نکرده است. در تاریخ ۲۱ مارس ۲۰۱۸، شبه‌نظامیان حوثی ویدئویی منتشر کردند که به‌طور ادعایی نشان می‌داد یک جنگنده F-15 نیروی هوایی سلطنتی عربستان (RSAF) در استان صعده توسط یک موشک هوا به هوا R-27 که برای استفاده به‌صورت سطح‌به‌هوا تغییر یافته بود، هدف قرار گرفته است. در این ویدئو ـ
یافته بود، هدف قرار گرفته است. در این ویدئو ـ مشابه ویدئویی از حمله قبلی در ۸ ژانویه ـ مشخص است که هدف مورد اصابت قرار می‌گیرد، اما قبل از آنکه سقوط کند، ویدئو قطع می‌شود و لحظه نهایی سقوط مشخص نیست. نیروهای سعودی اصابت موشک را تأیید کردند اما اعلام داشتند که جنگنده به سلامت در یکی از پایگاه‌های عربستان فرود آمده است. به گفته منابع سعودی، موشک سطح‌به‌هوای مورد استفاده از داخل فرودگاه صعده شلیک شده بود. ایالات متحده آمریکا. جنگ خلیج فارس. اف-۱۵ئی در پاسخ به حمله ارتش عراق به کویت در اوت ۱۹۹۰ برای عملیات سپر
ارتش عراق به کویت در اوت ۱۹۹۰ برای عملیات سپر صحرا مستقر شد. اسکادران ۳۳۶ جنگندهٔ تاکتیکی به پایگاه هوایی سیب (Seeb) در عمان منتقل شد تا تمرینات آموزشی را آغاز کند. در ماه دسامبر، اسکادران‌های ۳۳۵ و ۳۳۶ به پایگاه هوایی شاهزاده سلطان در عربستان سعودی، نزدیک به مرز عراق، نقل مکان کردند. در آغاز عملیات طوفان صحرا، ۲۴ فروند اف-۱۵ئی در ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۹۱ به پنج مجموعه تأسیسات ثابت اسکاد در غرب عراق حمله کردند. مأموریت‌ها علیه سایت‌های اسکاد در آن شب با حملهٔ بعدی ۲۱ فروند اف-۱۵ئی ادامه یافت. در شب آغازین جنگ، یک
۲۱ فروند اف-۱۵ئی ادامه یافت. در شب آغازین جنگ، یک اف-۱۵ئی نتوانست یک میگ-۲۹ را با موشک ایم-۹ سایدوایندر هدف قرار دهد. سایر اف-۱۵های ئی نیز با این میگ-۲۹ تنها درگیر شدند که در نهایت ان میگ سرنگون شد. در ۱۸ ژانویه، در جریان حمله به یک کارخانهٔ نفت و بنزین در نزدیکی بصره، یک اف-۱۵ئی بر اثر آتش دشمن از دست رفت و هر دو خدمه جان باختند. از این کارخانه با سامانه‌های پدافندی سام-۳، سام-۶، سام-۸ و رولند و همچنین توپ‌های ضدهوایی به‌شدت دفاع می‌شد. دو شب بعد، دومین اف-۱۵ئی توسط یک سام-۲ عراقی سرنگون شد. خدمه جان سالم
توسط یک سام-۲ عراقی سرنگون شد. خدمه جان سالم به در بردند و هردو اسیر شدند. اف-۱۵های ئی در عملیاتی ۱۸ جت عراقی را با استفاده از بمب‌های جی‌بی‌یو-۱۲ و سی‌بی‌یو-۸۷ بر روی زمین در پایگاه هوایی تلیل منهدم کردند. در ۱۴ فوریه، یک اف-۱۵ئی یک بالگرد میل -۲۴ را در حال پرواز، منهدم کرد. استرایک ایگل‌ها در این جنگ با اولویت سایت‌های موشکی اسکاد، اهداف شدیداً مورد دفاع در سراسر عراق را هدف قرار دادند. مأموریت‌هایی با هدف کشتن صدام حسین رئیس‌جمهور عراق نیز توسط آن‌ها انجام شد و چندین مکان مشکوک، بمباران شد. اف-۱۵ها
انجام شد و چندین مکان مشکوک، بمباران شد. اف-۱۵ها همچنین حملاتی را علیه تانک‌ها و خودروهای عراقی در کویت انجام دادند. پس از ۴۲ روز نبرد، آتش‌بس در ۱ مارس ۱۹۹۱ به اجرا درآمد که منجر به ایجاد مناطق پرواز ممنوع شمالی و جنوبی بر فراز عراق شد. نبرد علیه داعش (از ۲۰۱۴ تاکنون). اف-۱۵های ئی نیروی هوایی ایالات متحده در جریان مداخله نظامی علیه داعش علیه شبه‌نظامیان دولت اسلامی (داعش) در عراق و سوریه شرکت کرده‌اند. در صبح روز ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۴، هواپیماهای آمریکایی و عربی متعددی در سوریه حملات هوایی را علیه جنگجویان
عربی متعددی در سوریه حملات هوایی را علیه جنگجویان داعش، مجتمع‌های آموزشی، مقرها و مراکز فرماندهی و کنترل، انبارها، یک مرکز مالی، کامیون‌های تدارکاتی و خودروهای مسلح انجام دادند. پنتاگون ویدئوهایی از اهداف مورد اصابت اف-۱۵ها را منتشر کرد که توسط غلاف‌های هدف‌گیری اسنایپر AN/AAQ-33 آن‌ها گرفته شده‌است. بین اوت ۲۰۱۴ تا ژانویهٔ ۲۰۱۵، استرایک ایگل‌ها ۳۷ درصد از پروازهای نیروی هوایی ایالات متحده را انجام دادند. اف-۱۵های ئی نیروی هوایی ایالات متحده مستقر در بریتانیا چندین حمله دوربرد علیه اردوگاه‌های داعش و
چندین حمله دوربرد علیه اردوگاه‌های داعش و شخصیت‌های برجستهٔ آن‌ها در لیبی انجام دادند. در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۵، یک دستهٔ دو فروندی اف-۱۵ئی، ابونبیل الانباری، رهبر دولت اسلامی عراق و شام در لیبی را در حمله‌ای در نزدیکی درنه در شرق لیبی کشتند. در ۲۰ فوریهٔ ۲۰۱۶، اف-۱۵های ئی نیروی هوایی ایالات متحده به یک کمپ آموزشی داعش در نزدیکی صبراته که در آن جنگجویان خارجی مستقر بودند، حمله کردند و طبق گزارش‌ها، نورالدین چوچان، یک جهادگر تونسی ۳۶ ساله مرتبط با حملات سوس در سال ۲۰۱۵ کشته شد. منابع اعلام کردند که در این حمله ۴۹
۲۰۱۵ کشته شد. منابع اعلام کردند که در این حمله ۴۹ نفر کشته و ۶ نفر زخمی شدند. بر پایهٔ گزارش‌ها دو صربستانی که در سال ۲۰۱۵ توسط داعش ربوده شده بودند نیز کشته شدند. در ۸ ژوئن ۲۰۱۷، یک فروند اف-۱۵ئی یک پهپاد متعلق به متحدان رژیم بشار اسد را در نزدیکی تنف سوریه در نزدیکی محل استقرار نیروهای آمریکایی سرنگون کرد. این پهپاد احتمالاً شاهد ۱۲۹ بوده‌است. در ۲۰ ژوئن ۲۰۱۷، دومین شاهد-۱۲۹ توسط یک اف-۱۵ئی در نزدیکی منطقهٔ ممنوعه ۵۰ مایلی در اطراف تنف سرنگون شد. در ۲۱ اوت ۲۰۲۱ یک فروند اف-۱۵ئی آمریکایی، یک پهپاد ناشناس
۲۰۲۱ یک فروند اف-۱۵ئی آمریکایی، یک پهپاد ناشناس را با موشک ایم-۹ایکس سایدوایندر در حالی‌که این پهپاد به نیروهای آمریکایی در شرق سوریه نزدیک می‌شد، سرنگون کرد. کاربران. محمد رضا شاه نیز تعدادی اف 15 ایگل را به زور و چالش سفارش داده بود که بعد از انقلاب به دستور مهدی بازرگان سفارشات لغو شد
مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ در خدمت بریتانیا یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک‌دانل داگلاس در کشور ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۶۶–۱۹۶۹ ساخته شد. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ یکی از هواپیماهای اصلی رزمی بریتانیا از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۹۲ بود. بریتانیا نخستین مشتری صادراتی این جنگنده ساخت آمریکا بود، که در شرایطی از مشکلات سیاسی و اقتصادی پیرامون طرح‌های داخلی بریتانیا برای هواپیماهای مشابه، سفارش داده شد. فانتوم برای خدمت در هر دو نیروی هوایی سلطنتی
شد. فانتوم برای خدمت در هر دو نیروی هوایی سلطنتی (RAF) و بازوی هوایی ناوگان (Fleet Air Arm) در چندین نقش از جمله دفاع هوایی، پشتیبانی نزدیک هوایی، حمله در ارتفاع پایین و شناسایی تاکتیکی خریداری شد. بیشتر فانتوم‌هایی که توسط بریتانیا به کار گرفته شدند، به‌صورت یک سری ویژه تولید شده بودند که شامل میزان قابل توجهی فناوری بریتانیایی بود. این اقدام به‌منظور حمایت از صنعت هوافضای بریتانیا پس از لغو چند پروژه مهم داخلی صورت گرفت. دو مدل اولیه مخصوص بریتانیا ساخته شد: مدل F-4K که از ابتدا برای رهگیری و دفاع هوایی
شد: مدل F-4K که از ابتدا برای رهگیری و دفاع هوایی طراحی شده بود و قرار بود توسط نیروی دریایی سلطنتی از روی ناوهای هواپیمابر عملیاتی شود، و مدل F-4M که در نیروی هوایی سلطنتی برای نقش‌های تهاجمی تاکتیکی و شناسایی به کار گرفته شد. در میانه دهه ۱۹۸۰، مدل سومی نیز وارد خدمت شد، زمانی که پانزده فروند هواپیمای F-4J دست دوم برای تقویت دفاع هوایی بریتانیا پس از جنگ فالکلند خریداری گردید. فانتوم در سال ۱۹۶۹ وارد خدمت در هر دو نیروی دریایی سلطنتی و نیروی هوایی سلطنتی شد. در خدمت نیروی دریایی، نقش اصلی آن دفاع هوایی
شد. در خدمت نیروی دریایی، نقش اصلی آن دفاع هوایی از ناوگان بود و نقش‌های ثانویه شامل حملات متعارف و هسته‌ای نیز به آن محول شده بود. در نیروی هوایی، فانتوم به‌زودی در وظایف اولیه خود با هواپیماهایی که به‌طور خاص برای حمله، پشتیبانی نزدیک و شناسایی طراحی شده بودند جایگزین شد و به‌جای آن به مأموریت‌های دفاع هوایی منتقل گردید. تا اواسط دهه ۱۹۷۰، فانتوم به رهگیر اصلی بریتانیا تبدیل شد و در این نقش تا سال ۱۹۹۲ به خدمت ادامه داد، زمانی که در پی کاهش‌های دفاعی پس از پایان جنگ سرد، از خدمت خارج شد.
مک‌دانل ایکس‌اف-۸۵ گابلین یک هواپیمای جنگنده پیش‌نمونه بود که شرکت مک‌دانل در خلال جنگ جهانی دوم طراحی و تولید آزمایشی کرد. این هواپیما برای رهاسازی از دریچه بمب هواپیماهای بمب‌افکن کانویر بی-۳۶ به عنوان یک هواپیمای انگل طراحی شده بود. وظیفه در نظر گرفته شده برای ایکس‌اف-۸۵ها، دفاع از هواپیماهای بمب‌افکن در برابر هواپیماهای رهگیر دشمن بود که نیاز به آن در طول جنگ جهانی دوم احساس شده بود. تا پیش از این که نیروهای هوایی ایالات متحده این پروژه را لغو کند، شرکت مک‌دانل دو پیش‌نمونه از این هواپیما تولید کرده
مک‌دانل دو پیش‌نمونه از این هواپیما تولید کرده بود. ایکس‌اف-۸۵ به منظور رفع نیاز نیروهای هوایی ایالات متحده به جنگنده‌ای با قابلیت حمل شدن به وسیله نورثروپ وای‌بی-۳۵ و بی-۳۶ طراحی شد و توسعه پیدا کرد. در آن زمان بمب‌افکن‌هایی با برد بلند طراحی شد که هواپیماهای شکاری-رهگیر موجود در آن زمان برد عملیاتی لازم برای پشتیبانی از آنها را نداشتند. ایکس‌اف-۸۵ یک موتور جت کوچک داشت و ویژگی منحصر به فرد طراحی آن، بدنه تخم مرغی شکل و پایدارکننده افقی چنگال‌مانند آن بود. پیش‌نمونه‌های این جنگنده، در سال ۱۹۴۸ تولید شد
پیش‌نمونه‌های این جنگنده، در سال ۱۹۴۸ تولید شد آزمایش شد. آزمایش پرواز نشان داد که هواپیما از طراحی خوبی بهره برده‌است اما در مقایسه با دیگر شکاری‌هایی که احتمال برخورد هوایی با ایکس‌اف-۸۵ را داشتند، عملکرد ضعیفی نشان داد. فرایند اتصال به بدنه هواپیمای مادر نیز با اشکالاتی مواجه بود. درنتیجه، این پروژه سریعاً لغو و پیش‌نمونه‌های تولیدی نیز به موزه منتقل شدند. در سال ۱۹۴۷ نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا (USAF) که جانشین نیروهای هوایی ایالات متحده (USAAF) شده بود، به آزمایش طرح مفهومی هواپیمای انگل طی
شده بود، به آزمایش طرح مفهومی هواپیمای انگل طی پروژه‌های ام‌ایکس-۱۰۶ تیپ تاو، فیکان و تام-تام ادامه داد که این پروژه‌ها نیز بعدها لغو شدند. پیش‌زمینه. ایده اولیه طرح هواپیمای انگل به سال ۱۹۱۸ بر می‌گردد؛ زمانی که نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا امکان رهاسازی یک هواپیمای کمل از زیر کشتی هوایی ۲۳-کلاس را آزمایش کرد. در خلال دهه ۱۹۳۰ میلادی، نیروی دریایی آمریکا نوعی هواپیمای انگل کوتاه‌برد به نام اف۹سی اسپاروهاوک در اختیار داشت که از طریق کشتی‌های هوایی یواس‌اس اکرون (زدآراس-۴) و یواس‌اس مکون (زدآراس-۵) پرواز
اکرون (زدآراس-۴) و یواس‌اس مکون (زدآراس-۵) پرواز می‌کرد. در اوایل سال ۱۹۳۱ میلادی، یک طراح هواپیما به نام ولادیمیر وخیمستروف بر روی پروژه‌ای با نام پیوند در اتحاد جماهیر شوروی کار می‌کرد که طی آن تا ۵ فروند هواپیما از گونه‌های مختلف را دو بمب افکن پولیکارپوف تی‌بی-۲ و توپولف تی‌بی-۳ حمل می‌کردند. تنها نبردی که هواپیماهای انگل انجام دادند، در اوت ۱۹۴۱ بود که طی آن، یک بمب‌افکن شیرجه‌ای آی-۱۶ به وسیله یک بمب‌افکن توپولف تی‌بی-۳ حمل می‌شد و باراندازهای شهر کنستانتسا و پل آنجل سالیگنی در رومانی را هدف قرار
کنستانتسا و پل آنجل سالیگنی در رومانی را هدف قرار می‌داد. پس از این حمله، این اسکادران که مقر آن در کریمه قرار داشت به مواضع تحت کنترل نیروی‌های پیشروی آلمان یک حمله تاکتیکی انجام داد و پل واقع بر روی رودخانه دنیپر در زاپروژیا را بمباران کرد. پس از آن در طی جنگ جهانی دوم نیروی هوایی آلمان نازی آزمایشی بر روی مسرشمیت ام‌ئی ۳۲۸ به عنوان هواپیمای انگل انجام داد، اما مشکلات موتور پالس جت این هواپیما قابل حل نبود. پروژه‌های دیگر هواپیماهای انگل مانند آرادو ئی. ۳۸۱ و سامبولد سو ۳۴۴ که بر پایه پیشران جت بوده و در
و سامبولد سو ۳۴۴ که بر پایه پیشران جت بوده و در اواخر جنگ در جریان بود، صرفاً پروژه‌های بر روی کاغذ بودند که قابلیت درک اجرایی نداشتند. در خلال جنگ جهانی دوم، بمب افکن‌های آمریکایی همچون بوئینگ بی-۱۷ فلایینگ فورترس، کانسالیدیتید بی-۲۴ لیبراتور و بوئینگ بی-۲۹ را جنگنده‌های برد بلند ریپابلیک پی-۴۷ تاندربولت و نورث امریکن پی-۵۱ ماستنگ حفاظت می‌کردند. برد این جنگنده‌ها برای بمب افکن‌های نسل بعدی نیروهای هوایی ایالات متحده (USAAF)؛ یعنی بی-۳۵ و بی-۳۶، مناسب نبودند. از طرفی، طراحی یک جنگنده برد بلند هزینه بالایی
از طرفی، طراحی یک جنگنده برد بلند هزینه بالایی داشت و سوخت‌گیری هوایی نیز هنوز فناوری پیچیده و پر خطری بود. به علاوه، خستگی خلبانان جنگنده در خلال ماموریت‌های حفاظت بمب افکن‌ها در اروپا و اقیانوسیه از عواملی بود که عزم طراحان را برای رسیدن به یک ایده خلاقانه جزم کرد. در آن زمان، گزینه‌های مختلفی در ذهن طراحان نیروی هوایی آمریکا بود. از جمله استفاده از یک جنگنده بدون خلبان و قابل هدایت از راه دور، که پیش از ایده هواپیمای انگل، قابل اعتمادترین روش دفاع از بی-۳۶ها بود. طراحی و توسعه. در ۳ دسامبر ۱۹۴۲ نیروی
بود. طراحی و توسعه. در ۳ دسامبر ۱۹۴۲ نیروی هوایی وقت آمریکا فراخوانی جهت ارائه پیشنهادهایی برای طراحی یک جنگنده کوچک با موتور پیستونی اعلام کرد. فرماندهی تجهیزات هوایی پیشنهادهای رسیده را تا ژوئیه ۱۹۴۴ ارزیابی و انتخاب کرد. در ژوئیه ۱۹۴۵ مشخصات فنی درخواستی بازبینی شد و MX-472 که طرح یک جنگنده با موتور جت بود، ارائه شد. هر چند شرکت‌های هوافضای مختلف مطالعات امکان‌سنجی متعددی برای این جنگنده انجام دادند، اما تنها شرکت مک‌دانل توانست طرح پیشنهادی برای درخواست اولیه سال ۱۹۴۲ – و پس از آن درخواست بازبینی شده –
اولیه سال ۱۹۴۲ – و پس از آن درخواست بازبینی شده – ارائه کند. طرح پیشنهادی این شرکت با نام مدل-۲۷ کاملاً بازبینی شده بود تا بتواند مشخصات فنی درخواستی جدید را ارائه کند. طرح مفهومی اولیه مدل-۲۷ عبارت بود از جنگنده ای که به صورت نیمه‌پنهان در زیر هواپیماهایی چون بی-۲۹، بی-۳۵ و بی-۳۶ حمل می‌شد. نیروی هوایی وقت آمریکا این طرح را به دلیل افزایش نیروی پسار و ایجاد محدودیت در پیکربندی اتصال بدنه جنگنده-بمب‌افکن رد کرد. در مارس ۱۹۴۵، تیم طراح شرکت مک‌دانل به سرپرستی هرمان دی. بارکی، طرح بازبینی شده‌ای با نام
هرمان دی. بارکی، طرح بازبینی شده‌ای با نام مدل-۲۷دی ارسال کردند که در آن، مدل قبلی کاملاً بازطراحی شده بود. در این طرح، جنگنده کوچک دارای بدنه تخم مرغی شکل همراه با یک پایدار کننده عمودی سه شاخه چنگال مانند، یک پایدار کننده افقی با زاویه رو به بالا و یک بال متحرک با قابلیت تغییر زاویه ۳۷ درجه بود که به آن امکان قرارگیری در محفظه بمب یک بمب‌افکن را می‌داد. این جنگنده کوچک ۴٫۵۲ متر (۱۴ فوت و ۱۰ اینچ) طول و بال‌های آن در حالت باز شده ۶٫۴ متر (۲۱ فوت) اندازه داشت. محدودیت ذخیره سوخت آن که ۴۲۰ لیتر (۱۱۲ گالن
داشت. محدودیت ذخیره سوخت آن که ۴۲۰ لیتر (۱۱۲ گالن آمریکایی) بود، موجب می‌شد که تنها ۳۰ دقیقه زمان مداومت پروازی برای آن در نظر گرفته شود. در مرکز ثقل این جنگنده یک چنگک قرار داده شد که در حین پرواز جمع می‌شد و به صورت هم‌سطح با قسمت بالایی دماغ هواپیما قرار می‌گرفت. وزن خالی این هواپیما ۱٫۸ تن (۴۰۰۰ پوند) بود. همچنین برای کاهش وزن، این هواپیما مجهز به ارابه فرود نبود. در طی پروازهای آزمایشی و برای شرایط فرود اضطراری، یک چرخ و میله ثابت فولادی در زیر بدنه و یک پایه فرود فنری در زیر نوک بال‌ها تعبیه شده بود.
پایه فرود فنری در زیر نوک بال‌ها تعبیه شده بود. با وجود تنگی فضا، خلبان به صندلی‌پران مجهز به باروت بی‌دود، کپسول تنفسی اضطراری و چتر نجات مجهز بود. همچنین این جنگنده به وسیله ۴ تیربار ۱۲٫۷ میلی‌متری در نوک دماغه مسلح شده بود. در حالت عملیاتی ممکن است هواپیمای انگل به وسیله یک ترپیز (شبیه به طناب بندبازی) رهاسازی و مجدداً بازیابی شود. با بازشدن ترپیز، موتور جنگنده روشن می‌شد و خلبان می‌توانست با کشیدن دماغه هواپیما به عقب، از قلاب رها و از هواپیمای مادر جدا شود. در مرحله بازیابی، جنگنده از زیر به هواپیمای