payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در الکترونیک برای ساخت تقویت کننده از روش‌های مختلفی استفاده می‌شود که از جملهٔ آنها استفاده از ترانزیستور BJT است، که خود شامل شیوه‌های مختلفی برای اتصال ورودی و خروجی به سه سر ترانزیستور است. یکی از این روش‌ها، روش اتصال امیتر مشترک است. بهره. بهرهٔ این نوع ترانزیستور منفی است و از رابطهٔ زیر محاسبه می‌شود: مقاومت ورودی و خروجی. مقاومت دیده شده از ورودی به شکل زیر خواهد بود: مقاومت دیده شده از خروجی، formula_3 موازی با formula_4 است که با توجه به بزرگ بودن مقدار formula_3، می‌توان با تقریب مقاومت خروجی را
مقدار formula_3، می‌توان با تقریب مقاومت خروجی را formula_4 در نظر گرفت. مدل سیگنال کوچک. در الکترونیک معمولاً این نوع مدارها را به دو شیوه تحلیل و بررسی می‌کنند:
هوریک اول پادشاه دانمارک بین سال‌های ۸۲۷ تا ۸۵۴ بود. سلطنت او به واسطهٔ حملات دانمارکی‌ها به فرانسه و المانها که در ان زمان تحت حکم رانی لویی پسر و جانشین شارلمانی بود، ساخته شد. پدر شاه هوریک گادفارد بود که بخاطر حملات موفق امیز خود علیه شارلمانی شناخته می‌شود.
فیلیپ روسولو (؛ زادهٔ ) فیلم‌بردار اهل فرانسه است. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه اسکار بهترین فیلمبرداری شده است.
تندر استوایی () فیلمی در ژانر هجو به کارگردانی بن استیلر است که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد. خلاصه. ماجرای فیلم مربوط به چند دسته بازیگر است که به جنگل‌های استوایی می‌روند تا در نقشی که در آینده به آنان داده می‌شود تمرین کنند...
استوارت کورنفِلد (به ؛ – ) تهیه‌کنندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا بود. کورنفِلد، همکاری های متعددی با کارگردان و بازیگرِ آمریکایی، بن استیلر داشته‌است.
زمین‌شناسی دریایی () یا اقیانوس‌نگاری زمین‌شناختی (Geological oceanography) مطالعه تاریخ و ساختار بستر اقیانوس‌ها است که به بررسی ژئوفیزیک، زمین‌شیمی، رسوب‌شناسی و دیرینه‌شناسی بستر دریا و نواحی ساحلی می‌پردازد. زمین‌شناسی دریایی پیوند گسترده‌ای با اقیانوس‌نگاری فیزیکی دارد. مطالعات زمین‌شناسی دریایی اهمیت بسیاری در یافتن شواهد گسترش بستر اقیانوس و زمین‌ساخت صفحه‌ای در سال‌های پس از جنگ جهانی دوم داشت. بستر عمیق اقیانوسی آخرین مرز ناشناخته زمین است و تهیه نقشه‌های تفصیلی با اهداف نظامی (جهت زیردریایی‌ها) و
تفصیلی با اهداف نظامی (جهت زیردریایی‌ها) و اقتصادی (معادن نفت خام و فلزات) هدف تحقیق در بستر عمیق اقیانوسی است. دید کلی. حلقه آتش پیرامون اقیانوس آرام با فعالیت‌های آتشفشانی و لرزه‌شناختی شدید و فراوان، تهدیدی عمده در بروز زمین‌لرزه، سونامی و فوران‌های آتشفشانی به‌شمار می‌رود. ساخت هر نوع سامانه هشدار بروز این وقایع نیازمند آگاهی کامل از زمین‌شناسی دریایی محیط‌های ساحلی و جزایر کمانی است. مطالعه خط ساحلی و رسوبات بستر عمیق دریا و میزان انحلال کربنات کلسیم در محیط‌های مختلف دریایی، کاربرد مهمی در مطالعه
در محیط‌های مختلف دریایی، کاربرد مهمی در مطالعه تغییر اقلیم دارد. کشف و مطالعه پشته میانی اقیانوسی، نواحی آتشفشانی و منافذ زمین‌گرمایی، ابتدا در دریای سرخ و سپس در خیز شرقی اقیانوس آرام و پشته میانی اقیانوس اطلس، باعث شده تا این مناطق از نواحی مهم تحقیقات زمین‌شناسی دریایی به‌شمار آیند. ارگانیزم‌های شدت‌دوست زنده که در این سامانه‌های زمین‌گرمایی یافت شده‌اند، نقش مهمی در افزایش شناخت ما از حیات بر روی زمین و پیدایش حیات در چنین محیط‌هایی داشته‌اند. درازگودال‌های اقیانوسی طولی در در مقیاس نیم‌کره زمین دارند
اقیانوسی طولی در در مقیاس نیم‌کره زمین دارند اما فرورفتگی توپوگرافی آن‌ها باریک است. این درازگودال‌ها ژرف‌ترین بخش بستر اقیانوس هستند. درازگودال ماریانا ژرف‌ترین گودال زیر دریا و نیز عمیق‌ترین نقطه پوسته زمین است که تاکنون شناخته شده‌است. در این منطقه بر اثر فرورانش صفحه اقیانوس آرام، در حال رانده‌شدن به زیر صفحه دریای فیلیپین است. ژرف‌ترین نقطه این درازگودال در مقایسه با مرتفع‌ترین نقطه زمین (کوه اورست) فاصله بسیار بیشتری نسبت به سطح دریا دارد.
الکس تامسون (؛ – ) یک فیلم‌بردار اهل بریتانیا بود. از فیلم‌های میتوان به افسانه، مارپیچ، آقای سرنوشت، بیگانه ۳، داغ ننگ، تصمیم اداری و هملت اشاره کرد.
نبرد نخست خارکوف نبردی در طی جنگ جهانی دوم بود که در تاریخ ۲۰ تا ۲۴ اکتبر سال ۱۹۴۱ میان ورماخت و ارتش سرخ بر سر شهر خارکوف رخ داد و در نهایت با پیروزی ورماخت و شکست نسبتاً سنگین ارتش سرخ به پایان رسید. در این نبرد که در مرحله نهایی عملیات بارباروسا صورت پذیرفت، ارتش ششم از گروه ارتش جنوب ورماخت مأموریت داشت با تصرف خارکوف، شکاف ایجاد شده بین این ارتش و ارتش هفدهم را پر کند. از این رو، نیروی‌های آلمانی در ۲۰ اکتبر سال ۱۹۴۱ خود را به حومه غربی شهر رساندند و نهایتاً چهار روز بعد کار تصرف شهر در ۲۴ اکتبر توسط
چهار روز بعد کار تصرف شهر در ۲۴ اکتبر توسط لشکر پنجاه و هفتم پیاده‌نظام به پایان رسید. البته پیش از سیطره دشمن بر شهر، بیشتر ادوات صنعتی شهر یا به شرق منتقل گشته یا بلا استفاده شده بودند. اهمیت خارکوف. خطوط راه‌آهن. در پاییز سال ۱۹۴۱ خارکوف یکی از مهم‌ترین نقاط راهبردی برای ترابری ریلی و هوایی شوروی به حساب می‌آمد. این شهر علاوه بر این که شمال اوکراین را به جنوب و شرق این جمهوری را به غرب آن متصل می‌کرد، محل اتصال بسیاری از مناطق مرکزی اتحاد شوری شامل کریمه، قفقاز، دنباس و دنیپر به یکدیگر نیز بود. تولیدات
قفقاز، دنباس و دنیپر به یکدیگر نیز بود. تولیدات نظامی این کارخانجات همچنین شامل مهمات، خمپاره‌انداز، کشنده توپ، تسلیحات سبک و سایر تجهیزات می‌گردید. اهمیت نظامی. در آن زمان خارکوف یکی از بزرگترین مراکز صنعتی شوروی تلقی می‌شد. تانک تی-۳۴ که در آینده به پر تولیدترین تانک در سرتاسر جهان بدل و به شکل گسترده‌ای در ارتش سرخ به کاربرده شد، در کارخانه تراکتور خارکوف طراحی گردیده بود. این کارخانه را قدرتمندترین تولیدکننده تانک در شوروی دانسته‌اند. مراکز صنعتی دیگری همچون کارخانجات تولید توربین و هواپیما نیز در این
همچون کارخانجات تولید توربین و هواپیما نیز در این شهر وجود داشت. هدف اصلی آلمانی‌ها تصرف این خطوط آهن و کارخانجات بود. به همین جهت سعی داشتند در هنگام اجرای عملیات آسیب چندانی به آن‌ها وارد نشود. اهمیت این کارخانجات به قدری بالا بود که حتی شخص آدولف هیتلر، پیشوا آلمان چنین عنوان کرده بود که اگر مناطق جنوب شوروی از جمله خارکوف از سلطه آن‌ها خارج شود، با توجه به وابستگی به آن، اقتصاد روس‌ها از هم خواهد پاشید. جمعیت خارکوف. شهر خارکوف در جریان جنگ جهانی دوم یکی از پرجمعیت‌ترین شهرهای شوروی به حساب می‌آمد.
یکی از پرجمعیت‌ترین شهرهای شوروی به حساب می‌آمد. جمعیت این شهر در ماه مه سال ۱۹۴۱ قریب به ۹۰۰ هزار نفر برآورد شده بود. این شمار با آغاز جنگ و انتقال ساکنین سایر شهرها به خارکوف، در سپتامبر همان سال به نزدیک ۱٫۵ میلیون نفر رسید. پس از آغاز درگیری‌ها و تحمل تلفات، جمعیت خارکوف به شدت کاهش یافت به گونه ای هنگام آزادسازی نهایی آن از اشغال آلمانی‌ها، در ماه اوت سال ۱۹۴۳ تنها ۱۸۰ تا ۱۹۰ هزار نفر در آن حضور داشتند. پیش از نبرد. پیامد نبرد کیف. پس از نبرد کیف، گروه ارتش مرکز ورماخت دستور یافت نیروهای خود را جهت
ارتش مرکز ورماخت دستور یافت نیروهای خود را جهت تهاجم به مسکو، پایتخت شوروی به کار گیرد. در نتیجه ارتش دوم زرهی با چرخش به جانب شمال، به سمت بریانسک و کورسک پیشروی کرد. در پی این مسئله گروه ارتش جنوب به خصوص ارتش ششم و هفدهم در مواضع پیشین نیروهای زرهی مستقر شدند. در همین هنگام با صدور دستور شماره ۳۵ پیشوا، ارتش یکم زرهی از گروه ارتش جنوب به جانب جنوب و شهر روستوف-اون-دون و میدان‌ها نفت قفقاز گسیل شد. درحالیکه ارتش یکم زرهی به دنبال محقق کردن فرامین محوله بود، وظیفه سازماندهی قریب به ۶۰۰ هزار اسیر ارتش سرخ
وظیفه سازماندهی قریب به ۶۰۰ هزار اسیر ارتش سرخ که در نبرد کیف تسلیم نیروهای آلمانی شده بودند، برعهده ارتش ششم و هفدهم قرار گرفت. به همین سبب این دو ارتش سه هفته بعدی را صرف سازماندهی مجدد کردند. استافکا، فرماندهی عالی شوروی برای ثبات بخشی به جبهه جنوبی، با کاستن از نیروی‌های جبهه مسکو، نیروی‌های کمکی به مناطق بین کورسک و روستوف اعزام نمود. جبهه جنوب شرقی ارتش سرخ که در نبرد کیف به‌طور کامل منهدم شده بودند، این بار با فرماندهی سیمون تیموشنکو بازسازی شد. ارتش‌های ششم، بیست و یکم، شی و ششم و چهلم این قوا
ارتش‌های ششم، بیست و یکم، شی و ششم و چهلم این قوا تقریباً از ابتدا ایجاد گردیدند. پیشروی به سمت خارکوف. درحالیکه نبرد بر سر مسکو در حال پیگیری بود، آلمانی‌ها می‌بایست از جناحین خود محافظت می‌کردند. ششم اکتبر ارتش ششم ورماخت فرماندهی والتر فون رایشناو پیشروی خود را از طریق سومی و اوختیرکا به سمت بلگورود و خارکوف از سرگرفت. همان روز ارتش هفدهم تهاجم خود را از مسیر پولتاوا به سمت لوزووا و ایزیوم برای پوشش جناحین ارتش یکم زرهی آغاز کرد. ارتش ششم و سی و هشتم ارتش سرخ نتوانست در مقابل این تحرکات اقدام تدافعی
ارتش سرخ نتوانست در مقابل این تحرکات اقدام تدافعی مؤثری انجام دهند و هر دو واحد عقب رانده شدند. پیش از این و پیش از آغاز نبرد مسکو، ارتش سرخ شوروی متحمل شکست سختی در ویازما و بریانسک شده و هفتصد هزار نفر از نیروهای خود را از دست داده بود. نیروهای ذخیره باقیمانده نیز در دفاع از مسکو مورد نیاز بودند و نمی‌توانستند به جبهه جنوب غربی منتقل شوند. با توجه به عدم دریافت نیروی کمکی برای پوشش شکاف ایجاد شده، استافکا برای جلوگیری از انهدام کامل نیروی‌های جبهه جنوبی دستور به عقب‌نشینی به طرف ورونژ را صادر کرد. با این
به عقب‌نشینی به طرف ورونژ را صادر کرد. با این حال که هدف اصلی نیروهای آلمانی پیش از رسیدن زمستان تصرف لنینگراد و مسکو و حرکت به سمت قفقاز بود، به هر حال دستیابی به خارکوف هدف ثانویه مهمی به‌شمار می‌آمد. اهمیت خارکوف علاوه بر محافظت از جناحین سرنیزه‌های موتوریزه (نیروهای خط شکن با سرعت زیاد)، طبق نظر ستاد عالی فرماندهی ارتش آلمان در مراکز صنعتی و زیرساخت‌های ریلی آن بود. تصرف این شهر ارتش سرخ را مجبور می‌ساخت به سمت ورونژ و استالینگراد پس بنشیند. از هفته دوم اکتبر با فرارسیدن فصل بارندگی موسوم به راسپوتیتسا
اکتبر با فرارسیدن فصل بارندگی موسوم به راسپوتیتسا و گلی شدن تمامی راه‌ها و با توجه به مشکلات خط تدارکاتی بین دنیپر و خط مقدم حمله آلمانی‌ها موقتاً متوقف شد. با دستور هیتلر برخی منابع ارتش هفدهم به ارتش ششم منتقل شد. این امر موجب تضعیف ارتش هفدهم که وظیفه حمایت از جناحین ارتش یکم زرهی را داشت شد و ارتش یکم زرهی را مجبور ساخت برای جلوگیری از به محاصره درآمدن از روستوف عقب‌نشینی کند. پس از هفدهم اکتبر و با کاهش دما و یخ زدن گل‌ها شرایط برای پیشروی آلمانی‌ها بهبود یافت اما پدیداری بوران و برف آلمانی‌هایی را که
یافت اما پدیداری بوران و برف آلمانی‌هایی را که آمادگی مؤثری برای عملیات زمستانی نداشتند (چرا که می‌پنداشتند جنگ پیش از آغاز زمستان به پایان خواهد رسید)، با مشکل جدی مواجه کرد. نبرد اصلی. آماده‌سازی برای تسلط بر شهر. وظیفه آغاز تهاجم به شهر خارکوف به سپاه پنجاه و پنجم ورماخت به فرماندهی سپهبد اروین ویروو سپرده شد. در این هنگام، این سپاه لشکر صد و یکم پیاده‌نظام سبک به فرماندهی سپهبد جوزف فون هایدرینگن، لشکر پنجاه و هفتم پیاده‌نظام به فرماندهی سرلشکر آنتون داستلر و لشکر صدم پیاده‌نظام سبک به فرماندهی سپهبد
و لشکر صدم پیاده‌نظام سبک به فرماندهی سپهبد ورنر سانه را در اختیار داشت. لشکر هفدهم توپخانه نیز برای پشتیبانی از عملیات دو واحد توپخانه خود را به لشکر پنجاه و هفتم پیاده‌نظام ملحق کرده بود. در جانب مدافعان شهر خارکوف لشکر دویست و شانزدهم تفنگدار که در نبرد کیف به کلی منهدم شده بود، به عنوان بخشی از ارتش سی و هشتم مجدداً ایجاد شده بود اما هیچ حمایتی از جانب سایر لشکرها یا واحدهای بالادستی دریافت نمی‌کرد چرا که ارتش سی و هشتم ارتش سرخ در موقعیت عقب‌نشینی بود و دفاع از خارکوف تنها تا زمان انتقال کامل تجهیزات
و دفاع از خارکوف تنها تا زمان انتقال کامل تجهیزات صنعتی اهمیت داشت. نبرد در حومه غربی شهر (۲۰ تا ۲۳ اکتبر). تا بیست و یکم ماه اکتبر لشکر صد و یکم پیاده‌نظام سبک ورماخت خود را به شش کیلومتری جانب غربی خارکوف رسانده بود. تیپ دویست و بیست و هشتم این لشکر طلایه داری این واحد را بر عهده داشت و گردان‌های اول و سوم این تیپ در مواضع تدافعی خط مقدم مستقر شده بودند و گردان سوم نیز نیروی ذخیره به حساب می‌آمد. بیست و دوم ماه اکتبر برای برآورد توان دشمن این تیپ فرمان انجام عملیات شناسایی را دریافت کرد. عصر همان روز این
عملیات شناسایی را دریافت کرد. عصر همان روز این تیپ توسط گردانی از نیروهای طرف مقابل که از حمایت تانک‌ها برخوردار بودند مورد حمله قرار گرفت. این حمله با موفقیت دفع و دو تانک دشمن از کار افتاده شد. همان شب اطلاعات جمع‌آوری شده از عملیات شناسایی توسط پیغام رادیویی به مقر فرماندهی لشکر مخابره گشت. لشکر دویست و شانزده تفنگدار ارتش سرخ در جانب غربی شهر مستقر شده و میدان‌ها مین، جایگاه‌های مسلسل و خمپاره انداز ایجاد نموده بود. برای آغاز تهاجم گردان سوم در جناح راست تیپ با دو توپ، یک توپ ۸۸ میلی‌متری ضدهوایی، یک
تیپ با دو توپ، یک توپ ۸۸ میلی‌متری ضدهوایی، یک گروهان مهندسی و هنگ هشتاد و پنجم توپخانه تقویت شد. گردان دوم نیز همین نیروها را بدون توپ ضدهوایی دریافت کرد. در این زمان گردان اول در موقعیت ذخیره قرار گرفت. گردان اول تیپ سبک دویست و بیست و هشتم، می‌بایست از جناح چپ تیپ دویست و بیست و هشتم محافظت می‌کرد. در ابتدا قرار بود حمله در ظهر روز بیست و سوم آغاز شود اما عدم آمادگی توپخانه موجب به تعویق افتادن آن شد. همزمان گردان توپ‌های ضد تانک که در پشت جبهه در راه‌های گل آلود گیر کرده بود، نهایتاً خود را به شهر
گل آلود گیر کرده بود، نهایتاً خود را به شهر رساند و موظف شد هر یک از گردان‌های خط مقدم را به یک توپ ۳۷ میلی‌متری ضدتانک مجهز کند. توپخانه در ساعت چهار ده و بیست و پنج دقیقه آمادگی را لازم را کسب کرد و زمان آغاز حمله راس ساعت پانزده تعیین گردید. تهاجم به شهر. تخلیه تجهیزات صنعتی از شهر خارکوف تا بیستم اکتبر پیش از آن که آلمانی‌ها موفق به آغاز حمله بشوند، به اتمام رسیده بود. بدین منظور ۲۳۰ قطار تجهیزات ۷۰ کارخانه عمده را از منطقه خارج کردند. تصرف شهر در بیست و چهارم اکتبر توسط ارتش ششم ورماخت تکمیل گردید.
او-۱۲۴ یک او-بوت "کریگس‌مارینه" از نوع ۹ب بود که در جریان جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت. این او-بوت در یازده گشت رزمی خود ۴۶ کشتی تجاری و ۲ کشتی جنگی دشمن با مجموع تناژ ۲۲۵ هزار تن را غرق کرد و یکی از موفق‌ترین او-بوت‌های آلمان در طول جنگ بود. تاریخچه عملیاتی. گشت نخست. او-۱۲۴ به فرماندهی ناوسروان گئورگ-ویلهلم شولتس، در جریان نخستین گشت رزمی خود، روز ۲۵ اوت سال ۱۹۴۱ کاروان اچ‌ایکس ۶۵اِی را در حال گذر از تنگه مینچ در آب‌های شمالی اسکاتلند مورد حمله قرار داد. در اثر این حمله دو کشتی باری ۵۰۰۰ تنی بریتاینایی
در اثر این حمله دو کشتی باری ۵۰۰۰ تنی بریتاینایی غرق شدند. با یورش ناوچه سبک "گودتیا" به سمت آن، او-بوت وادار به یک شیرجه یک‌باره گردید. فرمانده عمق آب را به درستی برآورد نکرده بود؛ بدین ترتیب او-۱۲۴ در عمق حدود ۱۰۰ متری به بستر سخره‌ای ناحیه برخورد کرد. درحالیکه او-بوت به صورت ثابت در کف دریا بود، خرج‌های عمقی شلیک‌شده از شناور دشمن به آن آسیبی نزد. به هر صورت این حادثه موجب مسدودی محفظه‌های اژدرانداز جلویی او-۱۲۴ شد و قابلیت تهاجمی آن را به شدت کاهش داد. بدین شکل به صورتی نامطلوب، برای مابقی این گشت
بدین شکل به صورتی نامطلوب، برای مابقی این گشت رزمی، وظیفه گزارش شرایط آب‌وهوایی به آن محول شد. گشت هفتم. در پی غرق شدن کشتی پشتیبانی "پیتون" و حمل بازماندگان آن توسط او-۶۸ و او-آ، او-۱۲۴ و یک او-بوت دیگر، از طرف فرماندهی عالی مأمور به دریافت بخشی از این افراد شد. روز ۴ دسامبر سال ۱۹۴۱ این انتقال انجام گرفت. با تقسیم مساوی، حدود ۵۰ نفر بر روی عرشه بیرونی و ۵۰ نفر دیگر درون هر او-بوت جای گرفتند. پس از ملاقات با چهار زیردریایی ایتالیایی در نزدیکی کیپ ورده افراد مستقر بر عرشه به آن‌ها منتقل شدند تا او-بوت‌ها
مستقر بر عرشه به آن‌ها منتقل شدند تا او-بوت‌ها قادر به رفتن به زیر سطح شوند. با آگاهی دشمن از فعالیت او-بوت‌ها در منطقه و تلاش برای شکار آن‌ها، بیشتر روز در زیر سطح طی می‌شد. به هر صورت در این حال با وجود ۱۰۴ بازمانده و ۵۲ خدمه درون او-۱۲۶ شرایط به سختی قابل تحمل بود. فرمانده او-بوت تصمیم گرفت برای منحرف کردن تمرکز دشمن یک حمله ایذایی به جزیره آسنسیون صورت دهد. او-۱۲۴ در روشنایی روز ۹ نوامبر بر روی سطح به بندر جورج تاون در این جزیره نزدیک شد. با عدم مشاهده هیچ کشتی در بندرگاه، فرمانده قصد حمله به پایگاه
هیچ کشتی در بندرگاه، فرمانده قصد حمله به پایگاه ارتباطی در جزیره با توپ خود را داشت. او-بوت بلافاصله مورد شناسایی دفاع ساحلی قرار گرفت و توپ‌های ۵٫۵ اینچی آن به سمت آن آتش گشودند. او-۱۲۴ در مواجهه با این شرایط به عمق شیرجه زد و به دریا بازگشت. به هر صورت این حمله ایذایی ثمر بخش بود و تمامی کشتی‌های جنگی بریتانیایی به سمت آسنسیون کشیده شدند تا راه او-بوت‌های حامل بازماندگان به سمت شمال باز شود. در نهایت در غالب یکی از بزرگ‌ترین عملیات‌های نجات جنگ جهانی دوم، او-۱۲۴ اواخر ماه دسامبر بازماندگان در عرشه خود را
او-۱۲۴ اواخر ماه دسامبر بازماندگان در عرشه خود را در سن-نزر تخلیه کرد. گشت دهم. او-۱۲۴ به فرماندهی ناوسروان یوهان مور، در جریان دهمین گشت رزمی خود در آب‌های شرقی قاره آمریکا، روز ۲۸ دسامبر سال ۱۹۴۲ در هشتاد کیلومتری شرق ترینیداد یک کشتی تجاری بزرگ در حال حرکت منفرد آهسته به سمت این جزیره را شناسایی کرد. این کشتی "ترورلس"، آزادپیمای ۴۶۹۲ تنی بریتانیایی بود که ۳٬۰۰۰ تن بار سنگ منگنز حمل می‌کرد. یک اژدر از فاصله نزدیک به سمت آن شلیک شد. کشتی بریتانیایی در اثر اصابت اژدر در عرض تنها ۶۰ ثانیه به عمق دریا رفت.
اصابت اژدر در عرض تنها ۶۰ ثانیه به عمق دریا رفت. تنها ۹ تن از مجموع ۴۷ سرنشین آن نجات پیدا کردند. حدوداً در همین موقعیت حدود ساعت ۳ بامداد روز بعد یک کاروان کوچک شامل سه تانکر با یک ناوچه سبک محافظ در حال حرکت با سرعت ۱۱ گره مشاهده شدند. تمامی اژدرهای بارگذاری شده به سمت این اهداف شلیک شدند که هیچ‌یک اصابت نکرد. با این حال حضور و حمله او-بوت مورد شناسایی کاروان قرار نگرفت. به هر صورت هنگام سپیده‌دم یک هواگرد نیروی دریایی ایالات متحده او-۱۲۴ را در فاصله ۱۰ کیلومتری کاروان شناسایی کرد و به ناوچه محافظ اطلاع
کاروان شناسایی کرد و به ناوچه محافظ اطلاع داد. پیش از آن که ناوچه خود را به موضع برساند او-بوت به عمق شیرجه زد و خرج‌های عمقی شلیک شده آسیبی به آن نرساند. با پایان تعقیب کاروان مذکور گزارش این حادثه به لوریان مخابره و دستور باقی ماندن در ناحیه دریافت شد. او-۱۲۴ آب‌های جنوب ترینیداد را گشت زد اما چیزی نیافت. اواخر روز ۸ ژانویه سال ۱۹۴۳ در حدود ۸۰ کیلومتری شمال پاراماریبو در گویان هلند یک کاوران مشاهده شد. این کاوران تی‌بی ۱ متشکل از دوازده کشتی عمدتاً آمریکایی با حفاظت چهار قایق گشتی نیروی دریایی ایالات
با حفاظت چهار قایق گشتی نیروی دریایی ایالات متحده بود که از ترینیداد به باهیا می‌رفت. او-۱۲۴ به سادگی در محدوده کاوران رخنه و حدود ۳۰ دقیقه پس از نیمه‌شب ۹ ژانویه با سه اژدر به آن حمله کرد. یکی از اژدرها به "برود اَرو"، تانکر ۷٬۷۱۳ تنی آمریکایی با محموله ۸٬۲۰۷ تن سوخت دیزل و نفت برخورد و انفجار بزرگی ایجاد کرد که پشت کشتی را از هم گسیخت. هفت تن از هشت توپچی کشتی در دم کشته شدند. اژدر دوم هم به قسمت پیشین "برود اَرو" خورد و ناخدا و تمامی حاضران در اتاقک فرماندهی را کشت. از مجموع ۴۷ خدمه کشتی تنها ۲۶ نفر
را کشت. از مجموع ۴۷ خدمه کشتی تنها ۲۶ نفر زنده از آن خارج شدند و پی‌سی-۵۷۷، یکی از قایق‌های حفاظت آن‌ها را از آب گرفت. دو تن از آن‌ها هم بعداً جان باختند. "برود اَرو" در حال غرق شدن بود که اژدر سوم او-۱۲۴ به کشتی پشت سر آن، "بیرمنگام سیتی"، کشتی باری ۶٬۱۹۴ تنی آمریکایی حامل ۱۰٬۰۰۰ بار متفرقه، اصابت کرد. قایق‌های نجات سمت چپ کشتی منهدم شدند. اژدر یک شکاف بزرگ در یکی از دیواره‌های ضدآب کشتی باز کرد که موجب غرق شدن آن در عرض تنها سه دقیقه شد. خدمه با دو قایق نجات سمت راست کشتی تخلیه شدند. یکی از قایق‌ها
نجات سمت راست کشتی تخلیه شدند. یکی از قایق‌ها واژگون شد و ده نفر را غرق کرد. پی‌سی-۵۷۷ چهل‌وشش بازمانده این کشتی را نیز از آب برداشت. او-۱۲۴ حدود ساعت ۱ بامداد برای حمله دیگری به کاروان، بازگشت. مور سه اژدر به سمت دو کشتی که در دید او هم‌پوشانی داشتند شلیک کرد. اژدر نخست با فاصله چند متری به خطا رفت اما دومی به "کالینگزوورث"، کشتی باری ۵٬۱۰۱ تنی آمریکایی با بار ۸٬۰۰۰ تن زغال سنگ، ریل فولادی و روغن بونکر، خورد. اژدر سوم به موقع شناسایی شد و کشتی با فاصله حدوداً سه متری از پیش روی آن کنار رفت. به هر صورت
حدوداً سه متری از پیش روی آن کنار رفت. به هر صورت آسیب اژدر اصابت‌کرده کافی بود تا "کالینگزوورث" به همراه ۱۲ تن از خدمه آن از جمله ناخدا را در تنها چند دقیقه غرق کند. پی‌سی-۵۷۷ سی‌وچهار تن از بازماندگان را نجات داد. کشتی دیگری هم ۲۱ تن باقی‌مانده را از آب گرفت. اژدر سومی که به "کالینگزوورث" نخورد، از آن گشت و پشت سرش به "ماینوتور"، کشتی باری ۴٬۵۵۴ تنی آمریکایی با حدود ۸٬۰۰۰ کالای متفرقه اصابت کرد. انفجار حاصل یک سوراخ بزرگ در بدنه ایجاد کرد و کشتی را در عرض چهار دقیقه با سر در آب فرو برد. شصت خدمه با دو
چهار دقیقه با سر در آب فرو برد. شصت خدمه با دو قایق نجات از کشتی خارج شدند. هر دو قایق دچار حادثه شد اما فقط شش نفر جان باختند. مابقی را پی‌سی-۵۷۷ نجات داد. بدین ترتیب او-۱۲۴ در یک شب با شلیک ۶ اژدر توانست ۲۳٬۵۶۷ تن کشتی و ۳۲٬۰۰۰ تن از محموله‌های آن‌ها را راهی کف اقیانوس کند.
او-۱۲۶ یک او-بوت "کریگس‌مارینه" از نوع ۹سی بود که در جریان جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت. این او-بوت در شش گشت رزمی خود ۲۵ کشتی دشمن با مجموع تناژ ۱۱۱ هزار تن را غرق کرد. تاریخچه عملیاتی. گشت نخست. او-۱۲۶ به فرماندهی ارنست باوئر در نخستین گشت رزمی خود، در قالب تاکتیک ولف‌پک به همراه او-بوت‌های دیگر، شب ۲۸ ژوئیه سال ۱۹۴۱ کاروان او جی ۶۹ بریتانیایی را در شمال غربی دماغه فینیستر مورد حمله قرار داد. در جریان این حمله "اراتو"، کشتی ۱۳۳۵ تنی بریتاینایی و "اینگار یکم"، کشتی ۱۳۰۰ تنی نروژی توسط این او-بوت غرق شد.
یکم"، کشتی ۱۳۰۰ تنی نروژی توسط این او-بوت غرق شد. "اینگار یکم" حامل ۱۶۷۰ تن زغال سنگ بود و غرق شدن آن منجر به مرگ ۳ تن از سرنشینانش گشت. گشت دوم. او-۱۲۶ گشت رزمی دوم خود را اواخر ماه سپتامبر سال ۱۹۴۱ از لوریان آغاز کرد. مأموریت این او-بوت عملیات علیه کاوران‌های دشمن در مسیر شمال و جنوب از فری‌تاون در غرب آفریقا بود. در مسیر به سمت جنوب او-۱۲۶ با هیچ طعمه ارزشمندی برخورد نکرد. او-۱۲۶ به موقع برای حمله به کاروان بریتانیایی اس‌ال ۸۷ به موقعیت نرسید و نتوانست در حلقه محافظان آن رخنه کند. پس از چندین تلاش
در حلقه محافظان آن رخنه کند. پس از چندین تلاش ناموفق علیه این کاروان، او-۱۲۶ تصمیم به نزدیک‌تر شدن به ساحل آفریقا گرفت. در این مکان با فاصله اندکی بخش اصلی کاروان بریتانیایی او اس ۷ را نیز از دست داد اما غروب روز ۹ اکتبر در ۴۰۰ کیلومتری شمال شرقی کیپ ورده با سه کشتی جامانده از این کاروان و یک شناور محافظ آن‌ها برخورد و شروع به تعقیب آن‌ها کرد. ساعت ۲:۴۵ بامداد ۱۰ اکتبر او-۱۲۶ با قرار گرفتن در موقعیت مناسب چند اژدر جلویی خود را به سمت این اهداف شلیک کرد. یکی از این اژدرها با "نِیل‌سی منور"، کشتی باری ۴۹۲۶
از این اژدرها با "نِیل‌سی منور"، کشتی باری ۴۹۲۶ تنی بریتانیایی حامل ۵۰۰۰ تن ادوات نظامی از جمله مقادیر زیادی مهمات و یک ناوچه آب‌خاکی، اصابت نمود که در نهایت به غرق شدن آن انجامید. تمامی ۴۲ سرنشین این کشتی‌سوار قایق‌های نجات و توسط شناور محافظ از آب گرفته شدند. با نزدیک بودن شناور حفاظتی، او-۱۲۶ بدون شلیک تیر خلاص که می‌توانست باعث انفجار بزرگی شود و تمامی خدمه "نِیل‌سی منور" را به کشتن دهد، با عجله از موقعیت عقب نشست. او-۱۲۶ سپس در غرب فری‌تاون موضع گرفت. صبح روز ۱۹ اکتبر یک کشتی باری در ۱۳۰ کیلومتری غرب
صبح روز ۱۹ اکتبر یک کشتی باری در ۱۳۰ کیلومتری غرب فری‌تاون شناسایی گشت. باوئر بعداً مدعی شد در ابتدا تصور کرده است کشتی مذکور یک شناور یونانی است؛ درحالیکه در واقع این کشتی "لیهای"، کشتی باری ۴۹۸۳ تنی آمریکایی بود. اژدر شلیک‌شده از او-۱۲۶ به پشت این کشتی برخورد و در عرض ۳۵ دقیقه شروع به غرق شدن کرد. تمامی ۴۴ سرنشین "لیهای" سوار قایق‌های نجات گردیدند. این افراد دو روز بعد توسط کشتی‌های نیروی دریایی بریتانیا از آب گرفته شدند. او-۱۲۶ روز بعد، ۲۰ اکتبر، با یک کاروان کوچک شامل دو تانکر نفت به همراه یک شناور
کاروان کوچک شامل دو تانکر نفت به همراه یک شناور محافظ مواجه شد. از دو اژدر شلیک‌شده یکی به "بریتیش مارینر"، کشتی باری بریتاینایی اصابت کرد. موتورخانه این کشتی از کار افتاد و سه تن از خدمه آن کشته شدند. سرنشینان "بریتیش مارینر" را ترک کردند. به هر صورت این کشتی غرق نشد و به عنوان «از دست‌رفته کامل» به فری‌تاون منتقل گشت. او-۱۲۶ در ادامه آب‌های سیرالئون را بدون حاصل گشت زد. در این زمان یکی از موتورهای دیزل او-بوت دچار مشکل گشت که خارج شدن دود از آن موجب پیدایی موقعیت آن در سطح می‌شد. مهندسان قادر به تعمیر آن
موقعیت آن در سطح می‌شد. مهندسان قادر به تعمیر آن نبودند. او-۱۲۶ با حضور دو ماه در دریا نیازمند یک تعمیر اساسی بود. پس از دریافت فرمان برای مقالات با ناو پشتیبانی "آتلانتیس" جهت دریافت سوخت، از فرماندهی لوریان درخواست شد او-بوت به سمت خانه بازگردد که با آن موافقت شد. او-۱۲۶ و "آتلانتیس"، طبق برنامه، روز ۲۲ نوامبر در آب‌های جنوب آسنسیون با یکدیگر دیدار کردند. در حین انتقال سوخت، فرمانده او-بوت و هفت تن دیگر از خدمه آن به عرشه کشتی پشتیبانی دعوت شدند. در این هنگام فرماندهی موقت بر عهده ناوبان یکم کورت نویبرت
فرماندهی موقت بر عهده ناوبان یکم کورت نویبرت قرار گرفت. مسائل امنیتی با شدت پیشین ادامه داشت و دیده‌بانان در حال رصد افق برای تهدیدات بودند. به هر صورت تنها دو روز پیش هواگرد شناسایی "آتلانتیس" آسیب دیده بود و قادر به پرواز نبود. این مسئله برد مراقبت را کاهش می‌داد. در همین حال با رهگیری و رمزشکنی پیام‌های او-۶۸ به لوریان و آگاهی از قرار سوخت‌گیری این او-بوت، ناو سنگین بریتاینایی "دوونشایر" مأمور به رساندن خود به آن محل شد. حدود ساعت ۷ صبح بدون مطلع شدن آلمانی‌ها، هواگرد شناسایی برخاسته از کشتی بریتاینایی
هواگرد شناسایی برخاسته از کشتی بریتاینایی شناورها را مشاهده کرد و ناو مادر را به سمت آن فراخواند. حدود ساعت ۸:۱۵ "دوونشایر" خود را به موقعیت رساند. ناو دشمن در ابتدا توسط دیده‌بان دکل "آتلانتیس" شناسایی شد. متعاقبا او-۱۲۶ با باقی گذاشتن فرمانده خود در عرشه کشتی پشتیبانی، به عمل آب شیرجه زد. "آتلانتیس" مدت کوتاهی بعد در اثر آتش توپ‌های ناو بریتانیایی غرق و ۳۵۰ تن از سرنشینان آن از جمله فرمانده و هفت خدمه او-۱۲۶ بر روی آن معلق شدند. "دوونشایر" با احساس خطر از حضور او-بوت آلمانی، بدون جمع‌آوری بازماندگان،
از حضور او-بوت آلمانی، بدون جمع‌آوری بازماندگان، بلافاصله محل را ترک کرد. او-۱۲۶ به محل بازگشت و فرمانده خود را از آب گرفت. نویبرت به جهت استفاده نکردن از فرصت شلیک اژدر به سمت ناو دشمن مؤاخذه شد. به هر صورت او مدعی هنگامی که به عمق پریسکوب آمده تا چنین کند چند گلوله شلیک شده از ناو بریتانیایی در نزدیکی او-بوت فروده آمده است و او با نگرانی از مورد حمله قرار گرفتن با خرج عمقی مجدداً به عمق شیرجه زده است. در تلاش برای نجات بازماندگان "آتلانتیس" حدود ۲۳۰ نفر از آن‌ها از آب گرفته شدند. با وجود جای‌گرفتن
نفر از آن‌ها از آب گرفته شدند. با وجود جای‌گرفتن حداکثری درون آن، بسیاری از آن‌ها به صورت فشرده‌ای بر سطح بیرونی او-بوت سوار مستقر گشتند. نه قایق نجات حامل سایر افراد به دنبال او-بوت به مقصد ساحل برزیل در ۲۰۰۰ کیلومتری غرب کشیده می‌شد. باوئر با فرستادن پیامی به لوریان، ضمن تشریح شرایط، درخواست کمک کرد. مقرر شد ملاقاتی با کشتی پشتیانی "پیتون" صورت گیرد و بازماندگان بدان منتقل شود. این ملاقات روز ۲۴ نوامبر اتفاق افتاد و تمامی ۳۵۰ بازمانده منتقل گشتند. سپس هر دو شناور راه خانه را پیش گرفتند.