payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بابک حسیبی (زادهٔ تهران ایران) مهندس برق ایرانی آمریکایی است در زمینه نظریه مخابرات، نظریه اطلاعات، پردازش سیگنال، و نظریه کنترل که هم‌اکنون استاد کرسی بایندر/امگن و رئیس سابق دانشکده مهندسی برق مؤسسه فناوری کالیفرنیا است. حسیبی لیسانس خود را در ۱۹۸۹ از دانشگاه تهران و فوق لیسانس و دکترای خود را به سرپرستی تامس کیلات از دانشگاه استنفورد در ۱۹۹۳ و ۱۹۹۶ دریافت کرد. او از برندگان جایزه ریاست جمهوری اوایل فعالیت برای دانشمندان و مهندسین در سال ۲۰۰۳ است. او نوهٔ کاظم حسیبی، از رهبران جبهه ملی ایران و مشاور نفت
کاظم حسیبی، از رهبران جبهه ملی ایران و مشاور نفت محمد مصدق نخست‌وزیر سابق ایران است.
بی جایانت بالیگا () مهندس برق هندیست که بیش از همه به دلیل کارش بر ادوات نیمه رسانا، و خصوصاً اختراع آی‌جی‌بی‌تی شناخته می‌شود. بالیگا در روستای کوچکی در نزدیکی بنگلور، هند بزرگ شد. او لیسانس مهندسی برق خود را از مؤسسه فناوری هند، مدرس، و فوق لیسانس و دکترای خود را از مؤسسه پلی‌تکنیک رنسلیر دریافت کرد. او ۱۵ سال در مرکز تحقیق و توسعهٔ جنرال الکتریک سکنکتدی، نیویورک کار کرد، و در ۱۹۸۹ به عنوان استاد تمام به دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی پیوست.
مؤسسه فناوری هند مدرس یا آی آی تی ام نهاد پژوهشی و مهندسی خودمختار دولتی است واقع در چنای (سابقاً مدرس)، تامیل نادو، هند. این نهاد از سوی دولت هند به عنوان یک مؤسسه با اهمیت ملی به رسمیت شناخته می‌شود. این مؤسسه که با کمک دولت آلمان غربی در ۱۹۵۹ تأسیس شد سومین از مؤسسات فناوری هند بود که با لایحه مجلس توسط دولت هند به منظور فراهم آوری تأسیسات آموزشی و پژوهشی برای مهندسی و فناوری ایجاد شد.
مکتب لس آنجلس (به انگلیسی: Los Angeles School) یک جنبش یا نهضت علمی است که در اواسط ۱۹۸۰ میلادی در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی که بر تجزیه و تحلیل شهری در لس آنجلس، کالیفرنیا تمرکز دارد. تاریخچه. اولین هویت انتشاریافتهٔ مکتب لس آنجلس توسط مایک دیویس در تاریخ شهری مشهور خود –شهر کوارتز- لس آنجلس بود (۱۹۹۰). با توجه به دیویس، مدرسه به طور غیررسمی در اواسط ۱۹۸۰ میلادی است این انتشار یکی از انواع احداث شد زمانی که دانشمندان نئو مارکسیستی شروع به انتشار مجموعه‌ای از مقالات و کتاب به طور انحصاری با لس آنجلس کردند.
مقالات و کتاب به طور انحصاری با لس آنجلس کردند. در طول شکل گیری مدارس، دیویس با احتیاط تخمین زد که مدرسه حدود بیست نفر عضو دارد که از افراد جنوب کالیفرنیا و فراتر از آن هستند، به علاوهٔ برخی از اعضای ظاهراً ساکن در مناطق دور مانند فرانکفورت آلمان. بسیاری از کارهای انتشار یافته توسط اعضای مدرسهٔ لس آنجلس در طول دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی توجه بسیاری را به خود جلب کرده است. با این حال، در حالی که برخی از اعضای (به عنوان مثال: ادوارد سوجا و مایک دیویس) در نظریۀ شهری نام‌های مطرحی هستند، اما آگاهی کمی از مدرسه
شهری نام‌های مطرحی هستند، اما آگاهی کمی از مدرسه به خصوص در خارج از لس آنجلس وجود دارد. این موضع در سال ۱۹۹۸ میلادی، با انتشار مقاله‌ای توسط مایکل جی اسکات و استیون فلاستی تغییر کرد که به طور علنی پیرامون وجود یک مکتب شهری بحث می‌کند نظیر نظریه‌های گوناگون، مفاهیم، و آثار تجربی که می‌تواند با هم به استدلال جدید شهرسازی پست مدرن برسند. پس از انتشار دیر و فلاستی، دیر مکتب را محبوب کرد. با تولید مجموعه‌ای از مقالات و کتاب‌ها، از جمله یک جلد کامل ویرایش شده، مکتب لس آنجلس را با مکتب شیکاگو مقایسه کرد. اگر چه
لس آنجلس را با مکتب شیکاگو مقایسه کرد. اگر چه بسیاری از آثار مکتب لس آنجلس در مطالعات شهری بسیار مورد مطالعه قرار می‌گیرد اما اعضای این مکتب در سالهای اخیر کاهش یافته است. در یک مهمانی بازنشستگی برای سوجا در سال ۲۰۰۸ که در آن بسیاری از اعضای حضور داشتند، تنها مایکل جی به نظر می مایل به ادامه کار مکتب بود. این وضعیت نشان دهنده اختلافات مفهومی بین اعضای مکتب و بین مایکل رسیدن و اعضای دیگر است. اسامی اعضا. هیچ لیست رسمی اعضای حاضر یا تاریخی از مکتب لس آنجلس شهرسازی وجود ندارد. برخی از متفکران که معمولاً اعضای
وجود ندارد. برخی از متفکران که معمولاً اعضای مهمی هستند عبارتند از ایده. مکتب لس آنجلس هیچ تعالیم رسمی ندارد، و تنوع زیادی در آثار اعضای مختلف آن وجود دارد. با این وجود، اثرات متعدد، تم‌ها، و مفاهیم که در بورس تحصیلی مکتب نسبتاً ثابت اند وجود دارند. شاید ویژگی اصلی این فک مکتب این باشد که تمرکز پایداری در لس آنجلس در هر دو کار تجربی و نظری وجود دارد، و اغلب با این ادعای اساسی که مکتب لس آنجلس شهر نمونهٔ آمریکایی در قرن ۲۰ و۲۱ است. بیش از این، مکتب لس آنجلس چالشی را به وجود آورده بود. در حالی که مکتب شیکاگو
را به وجود آورده بود. در حالی که مکتب شیکاگو نظریه مدرنیستی شهرها را ارائه می‌دهد که بر اساس تلاش‌های اجتماعی برای فضای شهری می‌باشد، مکتب لس آنجلس دارای یک دیدگاه پست مدرنی است. در حالیکه تمام اعضای مکتب لس آنجلس پست مدرنیست نمی‌باشند (دیوید میلک) و در واقع مخالف این اصول هستند – تمرکز بر پست مدرنیسم برای بسیاری از اعضای مکتب که بر تئوری‌های مرتبط با پست مدرنیسم متکی هستند موضوعی اساسی است مثل بودریلارد، فوکالت، جیمسون ودریدا. شاخهٔ دیگری از مکتب لس آنجلس که توسط انتشارات استورپر و اسکات پیرامون تخصص –
که توسط انتشارات استورپر و اسکات پیرامون تخصص – تراکم- نیروی محرک اقتصادی کلان شهر معاصر ارائه شده است. آثار اسکات و استوپر با آثار دیر و سوجا به دلیل تمرکز عمده بر دیدگاه پست فردیسم نسبت به پست مدرنیسم می‌باشد. نقد. برخی از انتقادات علیه مکتب لس آنجلس مطرح شده است. شاید مهم‌ترین نقدها شک گرایی در اهمیت واقعی مکتب در مورد ادعای خودش باشد. برای مثال، یک انتقاد این است که ادبیات آن گاهی اوقات به طرز فریب آمیزی یا استناد به آثار مهم دیگر در مسائل شهری است تا به خوانندگان این تصور را که مکتب لس آنجلس منحصر
به خوانندگان این تصور را که مکتب لس آنجلس منحصر آزادتر- اصیل تر و مهم تر است را بدهد. . به طور خاص، برخی از منتقدان فکر می‌کنند که اهمیت معاصر مکتب شیکاگو که به طرز اغراق‌آمیزی توسط نظریه پردازان لس آنجلس که توجه کمی به مباحث پژوهشگرایانهٔ در دوره‌های نابودی مکتب شیکاگو و بروز مکتب لس آنجلس داشتند -بیان شده‌اند- مانند نظریه پردازان شهری مارکسیس مانند کستل- دیوید هاروی- هنری لفبوری. به طور مشابهی بسیاری از آثار مکتب لس آنجلس به دلیل ناهماهنگی و فقدان و روش تحقیق قابل توجه‌ای مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. نقد
قابل توجه‌ای مورد انتقاد قرار گرفته‌اند. نقد نهایی ادعای مکتب لس آنجلس را که لس آنجلس می‌بایست الگوی پست مدرن شهر آمریکایی در نظر گرفته شود را مورد سؤال قرار می‌دهد. و دستاورد معین این نمود شهری در لس آنجلس با دیگر شهرهای آمریکاهماهنگ نمی‌باشد.
درون‌وند وندی است که دو ستاک را در یک واژهٔ ترکیبی پیوند می‌دهد. درون‌وند با میانوند تفاوت دارد. میانوند درون یک ستاک جای می‌گیرد ولی درون‌وند دو ستاک را به هم پیوند می‌دهد. نمونه‌هایی از درون‌وند. زبان فارسی. در واژه‌هایی نظیر سراسر، دمادم، و برابر، «ا» که در میان این واژه‌ها وجود دارد، درون‌وند به‌شمار می‌رود. آنجایی که در فارسی واژه‌هایی نظیر «سرسر»، «دمدم»، و «بربر» وجود ندارد، نمی‌توان «ا» را میانوند به‌شمار آورد.
یان بوروما (زاده ۲۸ دسامبر ،۱۹۵۱) نویسنده و تاریخ‌دان هلندی است که در ایالات متحده کار و زندگی می‌کند. بیشتر کار او روی فرهنگ آسیا، به‌ویژه چین و ژاپن قرن بیستم تمرکز کرده‌است. او از سال ۲۰۰۳ در کالج بارد استاد پاول وی. ویلیامز در حقوق بشر و روزنامه‌نگاری بوده‌است. بورسیه. بوروما برای مشارکت همه‌جانبه بریتانیا در اتحادیه اروپا تلاش می‌کند به خاطر آن که آن‌ها قویترین مدافع اقتصاد آزاد در تجارت و سیاست هستند. جوایز. بروما در سال ۲۰۰۸ جایزه اراسموس را دریافت کرد. این جایزه به کسانی داده می‌شود که مشارکت
کرد. این جایزه به کسانی داده می‌شود که مشارکت استثنایی در فرهنگ، علوم اجتماعی اروپا یا بقیه دنیا داشته باشند. در سال ۲۰۱۰ نام او در لیست ۱۰۰ متفکر برتر جهان که توسط مجلهٔ فارین‌پالیسی تهیه شده بود قرار گرفت.
هرگونه ارزیابی یا آزمون خطر خودکشی از نظر اخلاقی و به صورت بالینی کاری سخت است. باید در نظر داشت که «پیش‌بینی خودکشی» یک موضوع بالینی و در عین حال حقوقی است؛ بدین معنی که درست است که متخصصین می‌بایست قادر باشند تا برای پیشگیری از خودکشی بیمار، اقدام‌های لازم برای پیش‌بینی رفتار خطر آفرین فرد را به انجام برسانند، اما در عین حال می‌بایست به آزادی‌هایی که قانون برای فرد تعیین کرده نیز احترام گذاشته شود؛ به نحوی که حقوق وی پایمال نشود. در حقیقت اگر متخصص بالینی به دنبال یک پیش‌بینی و در نتیجه پیش‌گیری دقیق و
به دنبال یک پیش‌بینی و در نتیجه پیش‌گیری دقیق و قابل دفاع از نظر قانونی باشد، می‌بایست از ابزار درست و قابل دفاع بهره گیرد. با این حال گفته می‌شود که دقت در پیش‌بینی اموری با نسبیت پایین همچون خودکشی منجر به مثبت کاذب می‌شود؛ یعنی شخص سالم، به اشتباه بیمار تشخیص داده شود. بیش‌تر آزمون‌های سنجش خطر خودکشی بدین منظور از بیمار گرفته می‌شود تا مشخص شود که دوره‌های درمانی و بالینی وی تا چه اندازه تأثیرگذار بوده‌اند. در عمل. افراط و تفریط در زمینه اهمیت دادن به خطر خودکشی خود خطرناک است. حساسیت بیش از اندازه
خطر خودکشی خود خطرناک است. حساسیت بیش از اندازه نسبت به خطر خودکشی عواقب وخیمی دارد که از آن جمله می‌توان به هدر رفت منابع اندک روان‌درمانگاه‌ها و نیز نادیده گرفته شدن حقوق فرد خودکش اشاره کرد. از سوی دیگر عدم تشخیص به موقع خطر خودکشی به واسطه کم‌کاری تیم بالینی و متخصصین سبب زیر سؤال رفتن اعتبار روان‌درمانگاه‌ها می‌شود. برخی نگرانند که پرسش از فرد در رابطه با اینکه آیا به خودکشی فکر می‌کند یا نه خود کارایی بشود در جهت اینکه فرد واقعاً خودکشی کند. حال آنکه چنانچه این پرسش قبلاً به سبب کمک به فرد پرسیده
چنانچه این پرسش قبلاً به سبب کمک به فرد پرسیده شود، منجر به خودکشی وی نخواهد شد. از جمله مسائلی که حتماً می‌بایست مورد ارزیابی قرار گیرند می‌توان به پیش‌آگهی رفتار منجر به خودکشی فرد، استرس‌زاهای زندگی او همچون از دست دادن شغل، مرگ نزدیکان و تغییر محل زندگی، نشانگان‌های روانی فرد، نامیدی، نوع تفکرهای خودکشی، رفتارهای تکانشی و مهار خود و کاراهای حمایت‌کننده اشاره کرد. در ارزیابی خطر خودکشی می‌بایست بین موقعیت بحرانی و مزمن تفاوت قائل شد. موقعیت بحرانی زمانی است که به طول مثال به تازگی در زندگی فرد حادثه
است که به طول مثال به تازگی در زندگی فرد حادثه تلخی رخ داده باشد که منجر به خودکشی او شود. درحالی که موقعیت مزمن زمانی است که فرد دچار یک اختلال روانی باشد یا از نظر اجتماعی دچار مشکلاتی باشد. برایان و راد در سال ۲۰۰۶ مدلی ارائه کردند که گونه‌های خطر خودکشی را به ۴ طبقه دسته‌بندی کرده‌است: پایه‌ای، بحرانی، خطر بالای مزمن و خطر بالای مزمن همراه با خطر بحرانی پیشرونده. همچنین سطوح خطر خودکشی نیز به ۴ طبقه کم، متوسط، زیاد و شدید طبقه‌بندی شده که متخصصین می‌بایست بر همین اساس تشخیص‌گذاری کنند. ابزارهای سنجش.
بر همین اساس تشخیص‌گذاری کنند. ابزارهای سنجش. آزمون افکار خودکشی. آزمون افکار خودکشی (SSI) در سال ۱۹۷۹ توسط آرون تمکین بک، ماریا کواکس و آریلین وایزمن و به جهت تعین شدت افکار خودکشی تهیه شد. این آزمون برای متخصصین بالینی تهیه شد تا در مصاحبه‌های نیمه‌ساختارمند مورد بهره‌برداری قرار گیرد. این آزمون شامل ۱۹ مورد می‌شود که هر کدام از ۰ تا ۲ امتیاز دارند و مجموع امتیازات آن از ۰ تا ۳۸ است. این ۱۹ مورد نیز خود به ۳ دسته طبقه‌بندی شده‌اند که عبارتند از: «تمایل بالفعل برای خودکشی، آمادگی و تمایل بالقوه برای
بالفعل برای خودکشی، آمادگی و تمایل بالقوه برای خودکشی.» پژوهش‌های اولیه بر روی این آزمون نشانگر یک پایایی و روایی بالا بودند. نسخه دیگری از این آزمون به نام نسخه بهبود یافته آزمون افکار خودکشی (MSSI) توسط میلر و همکارانش تهیه شد که شامل ۱۳ مورد از آزمون قدیمی و ۵ مورد اضافه شده به آن است. تغییراتی که در آزمون افکار خودکشی داده شد، پایایی و روایی آن را به شدت افزایش داد. همچنین امتیازدهی آن نیز از ۰ تا ۳ در نظر گرفته شد که مجموع امتیازات آن را از ۰ تا ۵۴ می‌رساند. در نسخه تجدید نظر شده این آزمون همچنین به
در نسخه تجدید نظر شده این آزمون همچنین به دو کارای مهم یعنی افکار خودکشی و برنامه‌ریزی (آمادگی) برای خودکشی پرداخته شده‌است. این آزمون همچنین در زمینه تمیز قایل شدن میان گروه‌های مختلف خودکش‌ها نیز بهتر از بقیه آزمون‌ها عمل کرده‌است. آزمون قصد خودکشی. آزمون قصد خودکشی (SIS) برای این به وجود آمد تا میزان شدت خطر تلاش‌های فرد برای خودکشی را بسنجد. این آزمون شامل ۱۵ پرسش ۰ تا ۲ نمرده‌ایست که علاوه بر قصد خودکشی، میزان خطر تمهیداتی که خودکش برای انجام عمل خودکشی تدارک دیده را نیز می‌سنجد. پایایی و روایی این
تدارک دیده را نیز می‌سنجد. پایایی و روایی این آزمون بالاست. خودکشی‌های صورت‌گرفته (خودکشی موفق) از نظر تدارکات از شدت خطر بیشتری نسبت به تنها اقدامات صورت گرفته برای خودکشی در این آزمون برخوردار بوده‌اند. شایان ذکر است که نمی‌توان «قصد» فرد در خودکشی‌های موفق را اندازه‌گیری کرد. , به علاوه آن‌ها که چندین بار اقدام به خودکشی کرده بودند نسبت به آن‌ها که تنها یک بار اقدام به خودکشی کرده بودند امتیاز بیشتری در این آزمون گرفتند. باید توجه داشت که ۴۰ تا ۶۰ درصد خودکشی‌های موفق در همان بار نخست به نتیجه می‌رسند.
موفق در همان بار نخست به نتیجه می‌رسند. در پژوهش‌های مربوط به خودکشی‌شناسی بیش‌تر روی افرادی که از اقدام به خودکشی جان سالم به در برده‌اند تمرکز می‌شود؛ چراکه آن‌ها برای گفتن داستان زندگیشان حاضر هستند. همچنین تفاوت عمده‌ای بین کسانی که در بار نخست موفق به خودکشی می‌شوند با آن‌ها که در دفعات بعد موفق به انجام این کار می‌شوند وجود دارد. پرسشنامه درک تأثیر رفتار خودکشی‌مآبانه. پرسشنامه درک تأثیر رفتار خودکشی‌مآبانه (SABCS) که یک ابزار خودگزارشی ۶ موردی است، بر مبنی نظریه‌های روانشناسی ایجاد شده تا هم اهداف
بر مبنی نظریه‌های روانشناسی ایجاد شده تا هم اهداف تحقیقی و پژوهشی را پوشش دهد و هم اهداف درمانی و بالینی. طی ۴ پژوهش صورت گرفته روی این آزمون مشخص شده که این آزمون از نظر تجربی قابل اعتماد است؛ چراکه مباحث سه‌گانه تأثیر خودکشی، رفتار خودکشی‌مآباانه و ادراک‌های مربوط به خودکشی را در کنار هم و در یک سازه مستقل ارزه می‌کند. این نخستین آزمونی بود که تحت نظریه کلاسیک آزمون (classical test theory) و نظریه مورد-پاسخ (item response theory) در روان‌سنجی به وجود آمد. روایی درونی این آزمون بالاست و نیز ابزار بهتری
روایی درونی این آزمون بالاست و نیز ابزار بهتری برای سنجش رفتارهای خودکشی‌مآبانه در آینده و به‌طور کل است. پرسشنامه رفتارهای مرتبط با خودکشی. پرسشنامه رفتارهای مرتبط با خودکشی (SBQ) که یک پرسشنامه خودگزارشی است توسط لینه‌هان در سال ۱۹۸۱ به وجود آمد. در سال ۱۹۸۸ این پرسشنامه که پرسش‌های آن کمی بلند و کسل‌کننده بود، به ۴ پرسش کوتاه تقلیل یافت که می‌شود در ۵ دقیقه به آن پاسخ گفت. سنچه این پرسشنامه لیکرتی است که بر اساس داده‌هایی از پرسشنامه بلند اولیه تهیه شده‌است. این پرسشنامه برای بزرگسالان تهیه شده و نتایج
این پرسشنامه برای بزرگسالان تهیه شده و نتایج آن با دیگر آزمون‌ها همچون آزمون افکار خودکشی همبستگی دارد. این پرسشنامه از آنجایی که تنها ۴ پرسش دارد، بسیار متداول و بهره‌گیری از آن آسان است اما همین نقطه ضعف آن نیز به‌شمار می‌آید؛ چرا که نمی‌تواند داده‌های جزیی به دست دهد. پرسشنامه جهت‌گیری زندگی. پرسشنامه جهیت‌گیری زندگی (LOI) در واقع یک آزمون خودگزارشی است که در دو نسخه ۳۰ و ۱۱۰ پرسشی ارائه شده‌است. هر دو گونه این آزمون لیکرتی ۴ مشخصه را سنجش می‌کنند اما در نسخه مفصل این ۴ مشخصه به ۶ زیرگروه دیگر تقسم
در نسخه مفصل این ۴ مشخصه به ۶ زیرگروه دیگر تقسم می‌شود که عبارتند از آسیب‌پذیری حرمت نفس، ارزش‌دهی پیش از حد، اجبار به غم‌خواری، سلطه مؤثر، دورافتادگی و قابلیت دفاع دربرابر خطر خودکشی. پایایی و روایی این آزمون بالاست و ثابت شده که می‌تواند بین اشخاص مهارشدنی، افسرده، با افکار خودکشی (در حد متوسط) و با خطر خودکشی (در حد بالا) تمیز قایل شود. این آزمون همچون آزمون شخصیت مینه‌سوتا (MMPI) دارای ۳ نشانگر پایایی است. با این همه این آزمون دیگر چاپ نمی‌شود. گفته می‌شود که این آزمون از منظر بالینی و فردی معتبر نیست؛
که این آزمون از منظر بالینی و فردی معتبر نیست؛ چراکه افراد خودکش عموماً منطقی فکر نمی‌کنند و حافظه مربوط به زندگی خود (حافظه بیوگرافی) آن‌ها در بیش‌تر موارد آسیب‌دیده‌است. این همان تأثیری است که افسردگی بر حافظه و استرس بر هیپوکامپوس دارد. پرسشنامه دلایل زندگی. پرسشنامه دلایل زندگی (RFL) بر پایه این نظریه به وجود آمد که برخی افکار ممکن است سبب ملایم‌تر شدن رفتارهای خودکشی‌مآبانه یا حتی افکار خودکشی در فرد بشوند. این آزمون در سال ۱۹۸۳ توسط لینه‌هان و همکارانش پدید آمد و شامل ۴۸ پرسش است که هر کدام در مقیاس
پدید آمد و شامل ۴۸ پرسش است که هر کدام در مقیاس لیکرتی از ۱ تا ۶ امتیاز دارند. این آزمون شامل ۶ زیرمجموعه است که عبارتند از باورهای مربوط به کنار آمدن با زندگی، مسوولیت نسبت به خانواده، مسوولیت نسبت به فرزند، ترس از خودکشی، ترس از پی‌آمدهای اجتماعی و تعارض‌های اخلاقی. نمره‌های این آزمون معدل کل سؤال‌ها به اضافه معدل هر زیرمجموعه بیان می‌شود. با وجود آنکه این آزمون پایا و رواست، اما همچنان برای اهداف پژوهشی و نه بالینی از آن بهره‌برداری می‌شود. آزمون‌های دیگری همچون آزمون دلایل دانشجویان برای زندگی و آزمون
همچون آزمون دلایل دانشجویان برای زندگی و آزمون خلاصه دلایل زندگی نیز از روی این آزمون تهیه شده‌اند. آزمون دلایل زندگی دانشجویان در واقع جایگزین زیر مجموعه مسوولیت خانوادگی است. آزمون خلاصه دلایل زندگی شامل تنها ۱۲ پرسش یا مورد از پرسشنامه دلایل زندگی است. آزمون جهانی پرستاران برای ارزیابی خودکشی. آزمون جهانی پرستاران برای ارزیابی خودکشی (NGASR) توسط کاتکلیف و بارکر در سال ۲۰۰۴ به وجود آمد تا بر خلاف آزمون‌های پیچیده که گرفتن آن‌ها کار یک روان‌درمانگر حرفه‌ایست، پرستاران و مبتدیان ارائه دهنده خدمات روانی
پرستاران و مبتدیان ارائه دهنده خدمات روانی نیز بتوانند خطر خودکشی ر در فرد تشخیص دهند. ۱۵ مورد توسط این آزمون سنجیده می‌شود که از آن میان می‌توان به «نشانگرهای برنامه‌ریزی برای خودکشی» با امتیاز ۳ یا «پیش‌آگهی سایکوز» با امتیاز ۱ اشاره کرد. در کل ۲۵ امتیاز در این آزمون در نظر گرفته شده‌است که ۵ به پایین برابر است با ریسک خودکشی کم، ۶ تا ۸ برابر است با ریسک خودکشی متوسط، ۹ تا ۱۱ برابر است با ریسک خودکشی زیاد و ۱۲ به بالا برابر است با ریسک خودکشی بسیار زیاد. ارزش‌گذاری بر پایه رابطه علمی اثبات شده هر مورد با
بر پایه رابطه علمی اثبات شده هر مورد با خودکشی صورت می‌گیرد. با این حال باید گفت که پایایی و روایی این آزمون به‌طور آزمایشی و علمی مورد بررسی قرار نگرفته‌است. کاراهای مربوط به مردم‌نگاری. در کشور ایالات متحده نرخ خودکشی ۱۱٫۳ تن در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تن است. سن. در این کشور بیش‌تر خودکشی‌ها مربوط به بزرگسالان و افراد مسن‌تر است. در آمریکا مردان مسن سفیدپوست جزء بیش‌ترین مرتکبان خودکشی هستند. برای آمریکاییان بالای ۶۵ سال نرخ مرگ و میر ناشی از خودکشی در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تن ۱۱٫۵ است. همچنین در این کشور نرخ خودکشی نوجوانان
۱۱٫۵ است. همچنین در این کشور نرخ خودکشی نوجوانان بسیار بالاست. به‌طور مثال در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تن بین سنین ۱۰–۱۴ سال نرخ خودکشی ۰٫۹ تن است. جنس. جمهوری خلق چین و سائوتومه و پرنسیپ تنها نقاطی در جهان هستند که آمار خودکشی زنان از مردان در آن‌ها بیش‌تر است. در ایالات متحده خودکشی مردان ۴٫۵ برابر زنان است. در این کشور احتمال خودکشی مردان سنین ۱۵ تا ۱۹ سال ۵ برابر و مردان سنین ۲۰ تا ۲۴ سال ۶ برابر زنان است. بر پایه تحقیقات گلدن، مایو و گدس، زنان در این کشور بیش از مردان با مصرف بیش از حد دارو خودکشی می‌کنند. خطر
مردان با مصرف بیش از حد دارو خودکشی می‌کنند. خطر خودکشی دوجنسه‌ها نیز بیش‌تر از تک‌جنسه‌هاست. در بیش‌تر این موارد استرس مزمن (بیش از ۲٫۵ سال) به همراهی کاراهای دیگر سبب‌ساز خودکشی در افراد است. قومیت و فرهنگ. در آمریکا قفقازیان و سرخ‌پوستان بالاترین نرخ خودکشی را دارند. سیاه‌پوستان نرخ متوسط و اسپانیایی‌تباران نیز کم‌ترین نرخ خودکشی را دارند. با این حال مردان آمریکایی اصیل ۱۵ تا ۲۴ سال بالاترین نرخ خودکشی را دارند. در استرالیا نیز به‌طور مشابهی نرخ خودکشی بومیان به ویژه مردان جوانشان از مردان سفیدپوست
بومیان به ویژه مردان جوانشان از مردان سفیدپوست استرالیایی بیش‌تر است؛ ویژگی‌ای که مربوط است به به حاشیه رانده شدن اجتماعی، ترومای نسل بعدی بودن و نرخ بالای اعتیاد به الکل. در اینجا نیز افسردگی و استرس پایه‌های خودکشی هستند. وضعیت تأهل. خطر خودکشی در مردان تنها، یا زنان و مردان بیوه بیش‌تر است. مردان مجرد سفیدپوست نیز احتمال خودکشی بالاتری دارند. باز هم تأکید می‌شود که استرس و افسردگی دو کارای اصلی و اساسی در خودکشی هستند. جهت‌گیری جنسی. دلایل قانع‌کننده‌ای وجود دارد که ثابت می‌کند نرخ خودکشی بین
وجود دارد که ثابت می‌کند نرخ خودکشی بین همجنس‌خواه‌های زن و مرد بیش از دگرجنس‌خواهان است. در این میان، احتمال خودکشی همجنس‌خواهان زن از همجنس‌خواهان مرد و دوجنس‌خواهان بیش‌تر است. با این حال، خطر خودکشی موفق در میان همجنس‌خواهان مرد بیش‌تر از همجنس‌خواهان زن است. کاراهای مربوط به تاریخچه زندگی. پژوهش‌های فراوانی پی‌درپی اثبات کرده‌اند که عواملی چون خودکشی اقوام درجه یک، تجربیات تلخ دوران کودکی (همچون از دست دادن پدر و مادر، سوء استفاده عاطفی، جسمی و جنسی) و موقعیت‌های تلخ زندگی (همچون بی‌کاری، تنهایی و
و موقعیت‌های تلخ زندگی (همچون بی‌کاری، تنهایی و استرس‌زاهای روانی) با خطر اقدام به خودکشی مرتبط هستند. حوادث اخیر زندگی برای خودکشی به منزله شتاب‌دهنده (کاتالیزور) عمل می‌نمایند. از دست رفتن روابط بین فردی و فقدان ثبات خانوادگی، سوگ و محرومیت، کاهش سطح روابط خانوادگی، خشونت خانگی از سوی شریک زندگی، جدایی و طلاق نیز از دیگر عوامل خطرزا برشمرده می‌شوند. همچنین بحران‌های اقتصادی، استرس معاش، بی‌کاری و کاهش سطح رفاه اقتصادی-اجتماعی از دیگر ماشه‌چکان‌های بحران خودکشی محسوب می‌شوند. همچنین گاهی برخی بیماری‌های
خودکشی محسوب می‌شوند. همچنین گاهی برخی بیماری‌های مزمن مثل مبتلی شدن به ایدز و سرطان نیز ممکن است خطر اقدام به خودکشی را در فرد افزایش دهند. باید توجه داشت که استرس و هورمون‌های مربوط به آن در طول زمان موجب آسیب دیدن و از بین رفتن هیپوکامپوس در مغز می‌شود. هیپوکامپوس محل ذخیره حافظه مکانی، احساسی و اجتماعی است و در به کار اندازی حافظه موقعیتی نیز تأثیر دارد؛ بنابراین منطق و طرز فکر نادرست در رابطه با موقعیت‌ها و تصمیم‌گیری نادرست بر طبق حافظه موقعیتی می‌تواند خطر خودکشی را در فرد به شدت افزایش دهد. گفته
خطر خودکشی را در فرد به شدت افزایش دهد. گفته می‌شود خود این تعجیل در تصمیم‌گیری نادرست سبب‌ساز استرس بیش‌تر می‌گردد. وضعیت روانی. برخی ویژگی‌های بالینی وضعیت روانی می‌توانند به عنوان پیش‌بینی‌کننده‌هایی در زمینه خودکشی عمل کنند؛ به‌طور مثال، نامیدی، یعنی رسیدن به این باور که هیچ چیز بهتر نمی‌شود، خود یکی از این ویژگی‌هاست. همچنین کاراهای دیگری چون خشم و ضدیت با دیگران، هیجانات بالا، بیم و هراس نیز با خودکشی رابطه دارند. برخی نشانگان‌های روانی همچون توهم‌های بزرگ‌نمایی شده، توهم‌های مربوط به اینکه کسی قصد
بزرگ‌نمایی شده، توهم‌های مربوط به اینکه کسی قصد ایجاد فکر در فرد را دارد و توهم‌های مربوط به اینکه کسی قصد فکرخوانی فرد را دارد نیز با نرخ بالای خودکشی در ارتباطند. همچنین توهم‌های مربوط به ستور گرفتن از مقامات بالا نیز با خودکشی رابطه دارند که البته در این مورد یافته‌های علمی همراه با ابهام هستند. یکی دیگر از گونه‌های اختلال‌های روانی مؤثر در خودکشی، از دست دادن خود یا ایدیوزیمیا (idiozimia) نام دارد که توسط فدریکو سانچز نام‌گذاری شده‌است. ("ایدیوس" idios=«خود» و "زیمیا" zimia=«از دست دادن»). در این
و "زیمیا" zimia=«از دست دادن»). در این اختلال فرد افکار خودکشی دارد و احساس ناامیدی و از دست دادن قدرت خود بر موضوعات را دارد. عموماً این اختلال با آسیب هیپوکامپی ناشی از هورمون‌های استرس همراه است. افکار خودکشی. افکار خودکشی به هرگونه خیال‌پردازی، فکر کردن یا توجه به مسئله خودکشی گفته می‌شود. راه‌های گوناگونی برای ارزیابی افکار خودکشی وجود دارند؛ مثلاً اینکه آیا فرد اغلب به خودکشی می‌اندیشد یا گاهی؟ یا اینکه خیال‌پردازی وی در رابطه با موضوع یا مسئله ویژه‌ای دربارهٔ خودکشی است یا افکارش عمومیت دارند؟
دربارهٔ خودکشی است یا افکارش عمومیت دارند؟ همچنین بررسی دلایل و انگیزه‌های فرد برای خودکشی نیز در این حیطه جای دارد. نقشه خودکشی. ارزیابی خطر خودکشی شامل ارزیابی میزان کشنده بودن نقشه خودکشی و روش خودکشی و اینکه فرد تا چه اندازه به ابزار خودکشی (به‌طور مثال سلاح گرم) دسترسی دارد نیز، می‌شود. یک نقشه خودکشی ممکن است شامل مواردی چون زمان‌بندی، بررسی روش خودکشی، تدارک ابزار خودکشی، بررسی دقیق جوانب و انجام آخرین کارها (به‌طور مثال خالی کردن حساب بانکی، بخشش اموال، خداحافظی با اقوام و…) باشد. هر چه نقشه خودکشی
خداحافظی با اقوام و…) باشد. هر چه نقشه خودکشی با جزعیات بیش‌تری تدارک دیده شده باشد، خطر انجام خودکشی بیش‌تر است. وجود یک یادداشت خودکشی حاکی از تصمیم جدی‌تر فرد برای اقدام به خودکشی است. در ارزیابی خطر خودکشی همواره می‌بایست به زمان‌بندی ارائه شده در یادداشت‌هایی که احتمالاً فرد پیش از خودکشی از خود به جای می‌گذارد، دقت شود و در این رابطه با فرد گفتگو شود. در واقع هر گونه یادداشتی که فرد نوشته باشد، می‌تواند در امر ارزیابی و پیش‌بینی و در نتیجه پیش‌گیری از خودکشی بسیار سودمند باشد. انگیزه مردن. برای درک
خودکشی بسیار سودمند باشد. انگیزه مردن. برای درک اینکه چرا یک فرد دست به نابودی خود می‌زند، می‌بایست در آغاز بفهمیم که انگیزه وی برای این کار چه بوده‌است؛ زیرا ممکن است فرد به دلایلی همچون حوادث اخیر زندگیش، یا عقایدش نسبت به مرگ چنین کاری صورت دهد. در حالی که فردی ممکن است به خاطر عقاید فلسفی خود دست به خودکشی بزند، دیگری شاید به سبب شرایط عاطفی سختی که پشت سر نهاده این کار را انجام دهد. انگیزه‌های خودکشی بی‌شمارند. دیگر انگیزه‌های خودکشی. آرزوی مرگ کردن تنها دلیل انجام خودکشی نیست. ممکن است یکی از
کردن تنها دلیل انجام خودکشی نیست. ممکن است یکی از انگیزه‌ها این باشد که فرد بخواهد با کشتن خود از دیگرانی که به وی آسیب زده و او را مورد اذیت قرار داده‌اند، انتقام بگیرد. همچنین ممکن است فرد برای پایان دادن به زجر جسمی که می‌کشد، بخواهد خود را نابود کند؛ همچون زمانی که بیماران لاعلاج برای پایان دادن به سختی و رنج ناشی از بیماری درخواست کمک برای خودکشی می‌کنند. دلایل زنده ماندن. یک ابزار سنجش خوب می‌بایست علاوه بر انگیزه‌ها و دلایل فرد برای مردن، انگیزه‌ها و اهدافی که باعث می‌شود فرد به زندگی علاقه داشته
و اهدافی که باعث می‌شود فرد به زندگی علاقه داشته باشد را نیز مورد سنجش قرار دهد. پیش‌آگهی خودکشی. عموماً کسانی که اقدام به خودکشی می‌کنند، سابقه‌ای از آسیب زدن به خود یا خودکشی ناموفق دارند. میزان کشنده بودن روشی که فرد برای خودکشی یا خودکشی‌های پیشین خود انتخاب نموده، یک عامل تعیین‌کننده در میزان موفقیت وی برای خودکشی یا خودکشی‌های بعدی است. همچنین اینکه فرد تا چه حدی سعی داشته کسی متوجه خودکشی وی نشود نیز، عامل تعیین‌کننده دیگریست. با این حال، باید توجه داشت که هستند کسانی که به محض خطور کردن فکر خودکشی
که هستند کسانی که به محض خطور کردن فکر خودکشی به ذهنشان این کار را می‌کنند؛ در مقابل اشخاصی که افکار خودکشی در سر می‌پرورانند اما هرگز اقدام به خودکشی نمی‌کنند. اختلال روانی و خطر خودکشی. همه اختلالات روانی عمده عوامل افزایش‌دهنده خطر خودکشی هستند. با این حال، ۹۰٪ خودکشی‌ها را می‌توان به آسانی به افسردگی، افسردگی اساسی، افسردگی-شیدایی (دوقطبی)، اسکیزوفرنی و اختلالات شخصیتی به ویژه اختلال شخصیت مرزی ربط داد. هم‌مرضی یا وجود بیش از یک اختلال روانی علاوه بر اختلال اصلی همچون استرس به همراه وحشت‌زدگی نیز خطر