payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لسان الارض این قبرستان واقع است. این آرامستان دومین گلزار شهدای بزرگ ایران است. تاریخچه. این آرامستان جنب گورستان تخت فولاد شکل گرفته‌است. این آرامستان با دفن سید ابوالحسن شمس‌آبادی در ۸ اردیبهشت ۱۳۵۵ شکل گرفت. در سال ۱۳۵۷ چند تن از کشته شدگان حکومت نظامی در این آرامستان دفن شدند. گلستان شهدا از سوی جنوب در کنار خیابان سجاد و در جبهه غربی در کنار خیابان فیض و در ضلع شمالی آن به کوچه لسان الارض و کوچه شهید زمانی کشیده شده‌است، تمامی این تکایا در یک گستره پیوسته به یکدیگر به مساحت ۱۱۳۹۶۹ متر مربع شکل
پیوسته به یکدیگر به مساحت ۱۱۳۹۶۹ متر مربع شکل گرفته‌است. این مکان محل اجتماع مردم اصفهان و برگزاری دعای کمیل در شب‌های جمعه بوده‌است. هم‌اکنون نیز مراسم‌های آیینی و مذهبی در این آرامستان برگزار می‌شود، همچنین فرهنگ‌سرایی نیز در کنار گلستان شهدا ساخته شده است. بخش‌ها و قطعات. تعداد افراد مدفون: ۲۴۲ نفر از جمله : سید حسن بهشتی نژاد، علی اکبر اژه‌ای (از کشته‌شدگان بمب‌گذاری در دفتر حزب جمهوری اسلامی)، عبدالله میثمی، سید محمد حجازی، سید محسن صفوی و حبیب‌الله خلیفه سلطانی.
مردان کوچک () فیلمی در ژانر درام است که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به گرگ کینر اشاره کرد. خلاصه فیلم. دو نوجوان با اینکه که اختلافات و دشمنی میان والدین‌شان روز به روز افزایش می‌یابد، رابطه دوستی صمیمی تشکیل می‌دهند و ...
هانس آسپرگر (؛ ۱۸ فوریه ۱۹۰۶ – ) یک نظریه‌پرداز پزشکی، استاد دانشگاه، و پزشک کودکان اهل اتریش بوده‌است. عمدهٔ شهرت آسپرگر به دلیل تحقیقات وی بر اختلالات ذهنی در کودکان است. از وی بیش از ۳۰۰ مقاله در زمینهٔ اختلالات توهمی به‌چاپ رسیده‌است. آسپرگر در دانشگاه وین و تحت راهنمایی فرانتس هامبورگر پزشکی آموخت. به دلیل خدمات وی در پژوهش بر روی اوتیسم، نشانگان آسپرگر به نام وی نامگذاری گردید. الفریده یلینک، برنده جایزه نوبل ادبیات، که در کودکی از درخودماندگی رنج می‌برده، تحت درمان آسپرگر بوده‌است. مدارکی نیز مبنی بر
تحت درمان آسپرگر بوده‌است. مدارکی نیز مبنی بر همکاری وی با حزب نازی موجود است. زندگی و تحصیلات. هانس آسپرگر با نام کامل «یوهان فریدریش کارل آسپرگر» در ۱۸ فوریهٔ ۱۹۰۶ در شهر هاوسبرون در نزدیکی وین به دنیا آمد. پدرش حسابدار بود و مادرش از خانواده‌ای کشاورز می‌آمد. او دو برادر داشت که هر دو در کودکی درگذشتند. آسپرگر از کودکی علاقهٔ زیادی به زبان‌ها و علوم داشت. تحصیلات پزشکی خود را در دانشگاه وین آغاز کرد و پس از فارغ‌التحصیلی، در بیمارستان کودکان دانشگاه مشغول به کار شد. او در دههٔ ۱۹۳۰ به روان‌پزشکی کودک
به کار شد. او در دههٔ ۱۹۳۰ به روان‌پزشکی کودک علاقه‌مند شد و به مطالعهٔ رفتارهای غیرمعمول در کودکان پرداخت. فعالیت‌های علمی و معرفی «روان‌پریشی اوتیستیک». در سال ۱۹۴۴، آسپرگر مقاله‌ای منتشر کرد که در آن گروهی از کودکان با ویژگی‌هایی چون دشواری در تعاملات اجتماعی، علایق محدود و رفتارهای تکراری را توصیف کرد. او این وضعیت را «روان‌پریشی اوتیستیک» (Autistic Psychopathy) نام‌گذاری کرد. این مقاله بر اساس بررسی صدها کودک با اختلالات روانی تدوین شده بود. او تأکید کرد که بسیاری از این کودکان دارای توانایی‌های
کرد که بسیاری از این کودکان دارای توانایی‌های شناختی بالا هستند، اما در برقراری ارتباط اجتماعی دچار مشکل‌اند. برخی از آن‌ها استعدادهای خاصی در زمینه‌هایی مانند ریاضیات، موسیقی و زبان داشتند. کشف سندرم آسپرگر. هانس آسپرگر نخستین بار در سال ۱۹۴۴ در مقاله‌ای با عنوان «روان‌پریشی اوتیستیک در کودکی» (Autistische Psychopathie im Kindesalter) ویژگی‌های رفتاری خاصی را در گروهی از کودکان توصیف کرد که امروزه به‌عنوان بخشی از طیف اوتیسم شناخته می‌شوند. او در این مقاله، چهار کودک را معرفی کرد که علیرغم داشتن هوش طبیعی
چهار کودک را معرفی کرد که علیرغم داشتن هوش طبیعی یا بالا، در تعاملات اجتماعی، همدلی، و ارتباط غیرکلامی دچار اختلال بودند. این کودکان همچنین علایق محدود، رفتارهای تکراری، و شیوهٔ گفتار رسمی و غیرعادی داشتند آسپرگر این وضعیت را «روان‌پریشی اوتیستیک» نام‌گذاری کرد و معتقد بود که این کودکان، با وجود مشکلات ارتباطی، توانایی‌های بالقوه‌ای در زمینهٔ تفکر مستقل، خلاقیت، و دستاوردهای علمی دارند. او آن‌ها را «پروفسورهای کوچک» می‌نامید و باور داشت که جامعه باید جایگاهی برای این افراد فراهم کند با وجود اهمیت مقالهٔ
برای این افراد فراهم کند با وجود اهمیت مقالهٔ آسپرگر، آثار او به‌دلیل انتشار به زبان آلمانی و شرایط سیاسی آن زمان، تا دهه‌ها در خارج از اتریش ناشناخته باقی ماندند. در سال ۱۹۸۱، روان‌پزشک بریتانیایی لورنا وینگ با انتشار مقاله‌ای در نشریهٔ پزشکی «Psychological Medicine»، اصطلاح «سندرم آسپرگر» را برای نخستین بار به‌کار برد و به آثار آسپرگر ارجاع داد. او این اختلال را به‌عنوان نوعی اوتیسم با عملکرد بالا معرفی کرد که فاقد تأخیر زبانی است در سال ۱۹۹۱، مقالهٔ اصلی آسپرگر توسط اوتا فریث، پژوهشگر آلمانی‌تبار، به
آسپرگر توسط اوتا فریث، پژوهشگر آلمانی‌تبار، به زبان انگلیسی ترجمه شد و زمینهٔ ورود رسمی این اختلال به طبقه‌بندی‌های پزشکی فراهم شد. سندرم آسپرگر در سال ۱۹۹3 وارد نسخهٔ دهم طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها (ICD-10) و در سال ۱۹۹۴ وارد نسخهٔ چهارم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-IV) شد با این حال، در نسخه‌های جدیدتر DSM-5 (۲۰۱۳) و ICD-11 (۲۰۱۹)، سندرم آسپرگر به‌عنوان تشخیص مستقل حذف شد و در قالب «اختلال طیف اوتیسم» طبقه‌بندی گردید، چرا که تفاوت‌های بالینی میان این اختلال و سایر انواع اوتیسم به
بالینی میان این اختلال و سایر انواع اوتیسم به اندازه‌ای نبود که تشخیص جداگانه‌ای توجیه‌پذیر باشد تأثیرات بین‌المللی و ترجمه آثار. اگرچه آثار آسپرگر در زمان حیاتش محدود به اروپا بود، اما در دههٔ ۱۹۸۰، پژوهشگر بریتانیایی لورنا وینگ با معرفی مفهوم «سندرم آسپرگر» بر اساس آثار او، موجب شناخته‌شدن جهانی نام آسپرگر شد. مقالهٔ اصلی او در سال ۱۹۹۱ توسط اوتا فریث به انگلیسی ترجمه شد. در سال ۱۹۹۳، سندرم آسپرگر وارد طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها (ICD) شد و در سال ۱۹۹۴ نیز در نسخهٔ چهارم راهنمای تشخیصی و آماری
۱۹۹۴ نیز در نسخهٔ چهارم راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM-IV) گنجانده شد. ارتباط با رژیم نازی و جنجال‌های اخلاقی. پژوهش‌های جدید نشان داده‌اند که آسپرگر در دوران رایش سوم با کلینیک «آم اشپیگل‌گروند» در بیمارستان اشتاینهوف وین همکاری داشته است. این کلینیک محل اجرای برنامهٔ «اتانازی کودکان» نازی‌ها بود که در آن حدود ۸۰۰ کودک معلول بین سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ کشته شدند. اگرچه آسپرگر عضو حزب نازی نبود، اما برخی از کودکان را به این مرکز ارجاع داده بود. میزان آگاهی او از اهداف این برنامه و نقش دقیقش هنوز
آگاهی او از اهداف این برنامه و نقش دقیقش هنوز مورد بحث است. این موضوع باعث شده تا برخی از پژوهشگران خواستار حذف نام او از اصطلاحات پزشکی شوند. فعالیت‌های آموزشی و درمانی. آسپرگر در طول جنگ جهانی دوم، کلینیکی برای کودکان مبتلا به اوتیسم در دانشگاه وین راه‌اندازی کرد که به‌عنوان مدرسهٔ شبانه‌روزی نیز فعالیت می‌کرد. در این مرکز، او با پرستاری به نام «ویکتورین زاک» همکاری داشت که از نخستین کسانی بود که روش‌های درمانی مبتنی بر موسیقی، حرکت و گفتار را برای کودکان اوتیستیک طراحی کرد. این کلینیک در سال ۱۹۴۴ در
اوتیستیک طراحی کرد. این کلینیک در سال ۱۹۴۴ در جریان بمباران وین تخریب شد و زاک نیز در این حادثه جان باخت. زندگی شخصی و ویژگی‌های فردی. آسپرگر فردی منزوی و جدی بود. او علاقهٔ زیادی به مطالعه داشت و بیش از ۱۰٬۰۰۰ جلد کتاب جمع‌آوری کرده بود. همکارانش نقل کرده‌اند که او اغلب در سخنرانی‌ها و نوشته‌هایش از آثار کلاسیک، شعر و کتاب مقدس نقل‌قول می‌کرد. او در سال ۱۹۳۵ با «هانا کالمن» ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند شد. در سال ۱۹۴۴ به‌عنوان پزشک ارتش آلمان در کرواسی خدمت کرد و پس از جنگ به وین بازگشت و فعالیت‌های علمی
کرد و پس از جنگ به وین بازگشت و فعالیت‌های علمی خود را ادامه داد. مرگ و میراث. هانس آسپرگر در ۲۱ اکتبر ۱۹۸۰ در وین درگذشت. آثار او پس از مرگش نقش مهمی در شکل‌گیری شناخت مدرن از اختلالات طیف اوتیسم ایفا کردند. با این حال، جنجال‌های اخلاقی پیرامون همکاری احتمالی او با رژیم نازی همچنان بر میراث علمی‌اش سایه افکنده‌اند.
فهرست سفارت‌های کانادا، فهرستی از مراکز سفارتخانه، کمیسیون عالی و کنسولگری کشور کانادا در سراسر جهان است. کانادا به عنوان قلمرو هم‌سود بریتانیا محسوب می‌شود که با تمام کشورهای همسود دیگر ارتباطی گسترده دارد. کشور کانادا روابط دیپلماتیک گسترده‌ای در جهان دارد که در این فهرست بیش از ۲۷۰ مکان در حدود ۱۸۰ کشور جهان، که با این کشور ارتباط دارند را دربرمی گیرد. براساس توافقنامه اشتراک گذاری خدمات کنسولی کانادا–استرالیا، دو کشور خدمات کنسولگری خود درسراسر جهان را به‌طور مشترک استفاده می‌کنند. در این حالت، ۱۹ مکان
مشترک استفاده می‌کنند. در این حالت، ۱۹ مکان از کنسولگری‌های کانادا، به استرالیا نیز خدمات ارائه می‌دهد و در مقابل در ۲۱ دفتر دیگر نیز، کنسولگری‌های استرالیا به کانادا خدمات ارائه می‌دهند. در مواقع ضروری امکان کمک از دفاتر بریتانیا هم وجود دارد. در ۱۷ شهریور ۱۳۹۱ کانادا در پاسخ به سیاست خارجی ایران و نگرانی از تأمین امنیت دیپلمات‌های کانادایی سفارتش را در تهران تعطیل کرد و روابط دیپلماتیکش را با ایران به حالت تعلیق درآورد. با این وجود در ۱۸ ژانویه ۲۰۱۶ جاستین ترودو با اعلام بررسی احتمال از سرگیری مجدد رابطه
ترودو با اعلام بررسی احتمال از سرگیری مجدد رابطه با ایران، از بررسی گسترش روابط در جلسات آتی هیئت وزیران خبر داد.
چارَک (ابزار) یا کُوادرانت ، و ، ابزاری است که در مشاهده‌های آسمانی اخترشناسی برای اندازه‌گیری زاویه تا ۹۰ درجه استفاده می‌شود. این وسیله را در اصل بطلمیوس به عنوان نمونهٔ بهتری از استرلاب ارائه داده‌است. از آن پس گونه‌های مختلفی از این ابزار را اخترشناسان مسلمان سده‌های میانه برای استفاده در بررسی‌های خود ساختند.
نقشه‌نگاری آسمان یا ستاره‌نقشه‌برداری , شرح جایگاه ستارگان، یا ستاره‌های نقشه‌برداری و در حاشیه اخترشناسی و شاخه‌ای از نقشه‌نگاری در رابطه با ستاره‌نقشه‌برداریِ، کهکشان‌ها، و دیگر جرم‌های آسمانی در کرهٔ آسمانی است. اندازه‌گیری موقعیت و نور اشیاء ترسیم‌شده نیازمند گونه‌هایی از ابزار و تکنیک‌ها است. این تکنیک‌ها از اندازه‌گیری زاویه با چارک و با چشم غیر مسلح از طریق استفاده از سکستانت همراه با لنز برای بزرگنمایی نور، تا روش‌های پیشرفته‌تر که شامل تلسکوپ‌های فضایی خودکار کامپیوتری پیشرفته است. در طول تاریخ
فضایی خودکار کامپیوتری پیشرفته است. در طول تاریخ نقشه‌نگاران آسمان جدول‌های سیاره‌ای موقعیت، جدول‌های ستاره‌ای و نقشه‌های ستارگان را برای استفاده توسط هر دو گروه ستاره‌شناسان آماتور و حرفه‌ای تولید کرده‌اند. اخیراً نقشه‌های کامپیوتری ستارگان نیز به کار گرفته شده‌است، و به طور خودکار موقعیت تلسکوپ‌ها با استفاده از پایگاه داده‌های ستارگان و دیگر جرم‌های آسمانی انجام می‌شود.
سامانه‌های پولی بین‌المللی به معنی مجموعه‌ای از قراردادهای بین‌المللی و موسسات حامی این قراردادهاست که با هدف تسهیل تجارت خارجی، سرمایه‌گذاری خارجی و در کل جابه‌جایی سرمایه بین دولت-ملت‌ها ایجاد می‌شود. این سامانه‌ها روش‌های پرداختی را فراهم می‌کنند که مورد اعتماد خریداران و فروشندگان با ملیت‌های متفاوت هستند. این سامانه‌ها به منظور رسیدن به اهداف خود نیاز به ایجاد اعتماد و فراهم کردن نقدشوندگی لازم در افت‌وخیزهای تجارت دارند. تشکیل این سامانه‌ها می‌تواند به صورت طبیعی، ناشی از تعدادی قرارداد پراکنده در طول
صورت طبیعی، ناشی از تعدادی قرارداد پراکنده در طول سالیان، یا به صورت برنامه‌ریزی شده باشد. تشکیل یک سامانه پولی بین‌المللی به صورت برنامه‌ریزی شده در سال ۱۹۴۴ با عنوان برتون وودز روی داده است. مرور تاریخی. در گذشته، فلزات گرانبها مانند طلا و نقره در تجارت استفاده شده است که به صورت شمش یا سکه‌های ضرب شده توسط امپراطوری‌های مختلف بوده‌اند. نخستین سابقه ثبت شده در استفاده از شمش در تبادلات اقتصادی کشورهای مصر و میان‌دورود است که قدمت آن‌ها به هزاره سوم قبل از میلاد مسیح بازمی‌گردد. پول‌های نخستین شکل‌های
از میلاد مسیح بازمی‌گردد. پول‌های نخستین شکل‌های گوناگونی علاوه بر شمش داشت. به عنوان مثال پیک‌پول (Spade money) در دوران دودمان ژو در چین و در قرن هفتم قبل از میلاد رواج داشت. در آن زمان، صور دیگری از پول در لیدیه، آسیای صغیر، ایجاد شد که استفاده از آن به نزدیکی شهرهای یونان رسید و در نهایت در تمام جهان گسترش یافت. گاهی سامانه‌های پولی توسط حکمرانان محلی ایجاد شده است. مثلاً تعدادی از محققان در جایی که بعدها جمهوری روم تأسیس شد، به حاکم وقت خود، سرویوس تولیوس، پیشنهاد دادند که به صورت امتحانی یک سامانهٔ
پیشنهاد دادند که به صورت امتحانی یک سامانهٔ پولی نخستین را به وجود آورد. تولیوس در قرن ششم قبل از میلاد، زندگی می‌کرد. چندین قرن بعد، رم یک سامانهٔ ضرب سکهٔ رسمی را به وجود آورد. اعتقاد بر این است که کاربرد سکه‌های ضرب شده نیز مانند شمش عموماً پس‌انداز طبقه ممتاز جامعه بوده است. اما استفاده از این سکه‌ها در حدود قرن ۴ قبل از میلاد در شهرهای یونان رواج پیدا کرد. این سکه‌ها توسط مقامات دولتی در شهرها به نحوی حمایت می‌شد که ارزش آن‌ها صرف نظر از ترکیب فلزات گرانبهای تشکیل دهندهٔ آن‌ها ثابت باقی بماند. کاربرد
تشکیل دهندهٔ آن‌ها ثابت باقی بماند. کاربرد سکه آهسته‌آهسته از یونان به سمت غرب در سراسر اروپا و به سمت شرق تا هند گسترش پیدا کرد. قدمت استفاده از سکه در هند به ۴۰۰ سال قبل از میلاد بازمی‌گردد. در ابتدا سکه‌ها نقش پررنگ‌تری در مذهب داشتند تا در تجارت. با این حال، در قرن دوم میلادی سکه‌ها نقش کلیدی در معاملات تجاری پیدا کردند. سامانه‌های پولی شکل یافته در هند آنقدر موفق بودند که به بخش‌هایی از آسیا در قرون وسطی نفوذ کردند. است که توسعه در هند آنقدر موفق شدند آنها گسترش از طریق بخش‌هایی از آسیا نیز به قرون
آنها گسترش از طریق بخش‌هایی از آسیا نیز به قرون وسطی است. رفته‌رفته سکه‌های گوناگون در یک منطقه رایج شدند که تعویض آن‌ها با یکدیگر توسط صرافان صورت می‌گرفت. صرافان را می‌توان به عنوان پدران بازار تبادل ارز خارجی شناخت. در انجیل داستانی معروف در مورد آن‌ها با نام عیسی و صرافان آمده است. در اوایل قرون وسطی، صرافان در ونیز و شهرهای دولت ایتالیا نیاز به انجام محاسباتی شامل شش یا تعداد بیشتری ارز داشتند. این امر تا حدودی عاملی بود که فیبوناچی کتاب لیبر آباچی (Liber Abaci) را بنگارد؛ کتابی که باعث شد استفاده از
Abaci) را بنگارد؛ کتابی که باعث شد استفاده از اعداد عربی در اروپا رایج و جایگزین اعداد دشوار رومی شوند. بعدها، اعداد عربی توسط بازرگانان غربی مورد استفاده قرار گرفت. با سلطه یک حاکمیت یا امپراطوری در منطقه، ارز این حاکمیت یا امپراطوری پایه‌ای برای تجارت بین‌المللی می‌شود. به این ترتیب، ارز هر حاکمیت یا امپراطوری پایه‌ای بالقوه برای سامانه بین‌المللی پول است. در اروپا و خاورمیانه یکی از نخستین ارزهای اینچنین سکهٔ پارسی دریک بود. بعدها ارزهای رومی (Roman currency) مانند دناریوس که در امپراطوری روم استفاده
مانند دناریوس که در امپراطوری روم استفاده می‌شد، جایگزین سکه‌های پارسی شد. پس از آن، دینار طلای امپراطوری عثمانی و سپس در دوران امپریالیزم، قرون ۱۶ تا ۲۰ میلادی، ارزهای قدرت‌های اروپایی پایهٔ سامانهٔ بین‌المللی پول شدند. از جمله ارزهای مهم در دوران امپریالیزم دلار اسپانیایی (Spanish dollar)، خیلدر هلندی، فرانک فرانسوی، و پوند استرلینگ بریتانیایی بودند که گاهی یک ارز خاص قدرت مطلق را در دست داشت و گاهی هیچ‌کدام انحصار قدرت را در دست نداشتند. با رشد قدرت ایالات متحده آمریکا، دلار آمریکا پایه سامانهٔ پولی
متحده آمریکا، دلار آمریکا پایه سامانهٔ پولی بین‌المللی شد که این امر با توافق برتون وودز (Bretton Woods) برای تأسیس نظم پولی جهانی بعد از جنگ جهانی دوم محقق شد. در این قرارداد، ارزهای مختلف نرخ تبادل ثابتی با دلار آمریکا داشتند و دلار آمریکا نیز قابلیت معاوضه (convertibility) با طلا را داشت. با گذشت زمان، سامانهٔ برتون وودز فروپاشید که منجر به شوک نیکسون در سال ۱۹۷۱ و خاتمهٔ قابلیت معاوضه شد. اگرچه پس از آن دلار آمریکا همچنان پایهٔ اصلی سامانهٔ پولی جهانی باقی ماند، ولی دیگر قدرت مطلق نبود؛ ارزهای مختلف
باقی ماند، ولی دیگر قدرت مطلق نبود؛ ارزهای مختلف اروپایی و ین ژاپن نیز در سامانهٔ پولی جهانی مورد استفاده قرار گرفتند. پس از شکل گیری یورو، این ارز به عنوان ذخیره ارزی (reserve currency) و واحدی برای تراکنش‌های پولی مورد استفاده قرار گرفته است. با این حال، دلار آمریکا همچنان به عنوان ارز اصلی در رده جهانی محسوب می‌شود. کشورهای غالب می‌توانند از ارز غالب به صورت مستقیم یا غیرمستقیم استفاده کنند. به عنوان مثال پادشاهان انگلیسی مانکوس‌هایی طلایی ضرب کردند که قرار بود به عنوان دینار در مبادلات با اندلس استفاده
بود به عنوان دینار در مبادلات با اندلس استفاده شود. گاهی قدرت‌های استعماری بدل سکه‌هایی را ضرب می‌کردند که که نواحی دوردست به کار می‌رفت. اخیراً تعدادی از کشورها از دلار آمریکا به عنوان پول رایج کشور خود استفاده می‌کنند که به این رویه دلارمحوری (dollarization) گفته می‌شود. تا قرن ۱۹ام میلادی، اقتصاد اروپا، آمریکا، هند و چین ارتباط تنگاتنگی با یکدیگر نداشتند و به دلیل محلی بودن این اقتصادها، سامانهٔ اقتصاد جهانی قدرتمند به شمار نمی‌رفت. استعمار اروپا در آمریکا که در دوران امپراطوری اسپانیا آغاز گردید باعث
که در دوران امپراطوری اسپانیا آغاز گردید باعث ادغام اقتصاد و سامانه‌های پولی آمریکا و اروپا شد. به علاوه، استعمار اروپا در آسیا باعث چیرگی ارزهای اروپایی به ویژه پونداسترلینگ بریتانیا در قرن ۱۹ام میلادی شد. با گذشت زمان و در قرن ۲۰ام، این چیرگی نصیب دلار آمریکا شد. تعدادی از اقتصاددانان، مثلاً مایکل هودسان، پیش‌بینی کردند که یک سامانه اقتصاد جهانی با تنها یک پایه (دلار آمریکا) تضعیف خواهد شد و در عوض بلوک‌های تجاری محلی پدید خواهد آمد. در این پیش‌بینی، از پیدایش یورو به عنوان گواهی بر این پدیده یاد شده
پیدایش یورو به عنوان گواهی بر این پدیده یاد شده است. مباحث مربوط به سامانه‌های اقتصادی جهانی، نظریه نظام جهانی، و قطبیت در روابط بین‌المللی (polarity in international relations) اطلاعات بیشتری در زمینه بلوک‌های تجاری در اختیار خواننده قرار می‌دهد. در اواخر قرن نوزدهم میلادی یک سامانهٔ پولی جهان‌شمول بر پایهٔ استاندارد طلا شکل گرفت. تاریخچه‌ای از نظام‌های پولی جهانی در دوران اخیر. نظم مالی قبل از جنگ جهانی اول: ۱۸۷۰ تا ۱۹۱۴. از دهه هفتاد قرن ۱۹ام میلادی تا قبل از آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، نظام اقتصادی
از آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، نظام اقتصادی درهم تنیده‌ای بر جهان حکم‌فرما بود که با عنوان عصر نخست جهانی‌سازی شناخته می‌شود. اتحادیه‌های پولی به نحوی عمل می‌کردند که هر یک از اعضای آن‌ها می‌توانستند ارز دیگر اعضا را به عنوان پول قانونی قبول کنند. نمونه‌هایی از این اتحادیه‌ها اتحادیهٔ پولی لاتین (latin monetary union) (بلژیک، ایتالیا، سوییس، و فرانسه) و اتحادیهٔ پولی اسکاندیناوی (Scandinavian monetary union) (دانمارک، نروژ، و سوئد) هستند. در غیاب عضویت مشترک در یک اتحادیه، کشورهای مستقل و مستعمرات
مشترک در یک اتحادیه، کشورهای مستقل و مستعمرات آن‌ها تراکنش‌های مورد نیاز را بر اساس استاندارد طلا انجام می‌دادند. در آن زمان، بریتانیا بزرگترین قدرت صنعتی و اقتصادی دنیا بود. در این دوره رشد اقتصادی پیوسته بود و بحران‌های اقتصادی به نسبت دوران‌های پس از آن سطحی‌تر بود. بر خلاف سامانهٔ برتون وودز، نظام اقتصادی قبل از جنگ جهانی اول از یک کنفرانس سطح بالا نشات نگرفته بود. این نظام ناشی از رشد طبیعی اقتصاد در جهان بود. دوران توسعه سریع در آمریکای شمالی که به نام عصر طلایی (gilded age) شناخته می‌شود مربوط به
نام عصر طلایی (gilded age) شناخته می‌شود مربوط به این دوره است. بین جنگ‌های جهانی: ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۹. سال‌های بین جنگ‌های جهانی به عنوان یک دوره ضد جهانی‌سازی (de-globalization) شناخته می‌شود، زیرا هم تجارت بین‌المللی و هم جریان سرمایه در مقایسه با دوران قبل از جنگ جهانی اول کاهش یافته بود. در طول جنگ جهانی اول، اغلب کشورها استاندارد طلا را ترک کردند. تنها استثناء ایالات متحده آمریکا است که به صورت موجز به این استاندارد بازگشت. در دهه سی‌ام از قرن ۲۰ام، سامانه‌ای چندپارچه از نرخ‌های ارز شناور رایج بود. در این
چندپارچه از نرخ‌های ارز شناور رایج بود. در این دوران، تجربه بریتانیا و دیگر کشورها حاکی از این بود که استاندارد طلا مطابق با نیاز آن‌ها در حفظ استقلال سیاست داخلی نیست. به منظور حفظ ذخایر طلای کشور، گاهی نیاز بود که نرخ بهره افزایش یابد که به نوبه خود باعث ایجاد سیاست تقلیل قیمت‌ها می‌گردید. اقتصاددانی به نام نیکلاس داونپورت (Nichilas Davenport) ادعا کرده است که تقاضای بازگشت بریتانیا به استاندارد طلا از علاقهٔ سادیستی سرمایه‌داران به تحمیل رنج به طبقه کارگر بریتانیا ناشی می‌شود. در پایان جنگ جهانی اول
بریتانیا ناشی می‌شود. در پایان جنگ جهانی اول بریتانیا به شدت به ایالات متحده آمریکا بدهکار بود که این امر باعث شد تا ایالات متحده آمریکا از بریتانیا پیشی بگیرد و به عنوان قدرت اول اقتصادی در جهان شناخته شود. ایالات متحده تمایلی به قبول رهبری بریتانیا در جهان نداشت. بر خلاف بریتانیا در دوره قبل، صادرات سرمایه از ایالات متحده کانترسایکلیت نبود و این صادرات به سرعت همراه با رشد اقتصادی ایالات متحده در دهه بیستم از قرن ۲۰ام میلادی گسترش یافت. با این حال، صادرات سرمایه از ایالات متحده با تضعیف اقتصاد آمریکا در
سرمایه از ایالات متحده با تضعیف اقتصاد آمریکا در سال ۱۹۲۸ به یکباره متوقف شد. با تشدید رکود بزرگ در سال ۱۹۳۰ میلادی، موسسات مالی دچار ضررهای هنگفتی شدند که به عنوان مثال می‌توان به ورشکستگی ۱۳۴۵ بانک آمریکایی تنها در سال ۱۹۳۰ اشاره کرد. در طول دهه ۱۹۳۰، ایالات متحده موانعی در تجارت ایجاد و از ایفای نقش آخرین مأوی پول (lender of last resort) خودداری کرد که در نتیجه این اعمال مشکلات اقتصادی دیگر کشورها تشدید شد. به گفته اقتصاددانی به نام جان مینارد کینز، یکی دیگر از عوامل آشفتگی اقتصادی در این دوره اصرار
دیگر از عوامل آشفتگی اقتصادی در این دوره اصرار نخست‌وزیر فرانسه، ژرژ کلمانسو، بر پرداخت غرامت جنگ توسط آلمان بود. این ادعا در کتاب آقای کینز با عنوان پیامدهای اقتصادی صلح (The Economic Consequences of the Peace) ذکر شده است. دوران برتون وودز: از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۷۱. در اوایل دهه ۱۹۴۰ میلادی، سیاست‌گذاران بریتانیا و آمریکا طرح سامانهٔ پولی بین‌المللی برای دوران بعد از جنگ را آغاز کردند. هدف از انجام این کار ایجاد نظامی بود که علاوه بر برخورداری از منافع یک سامانهٔ بین‌المللی مجتمع، به دولت‌ها این آزادی را بدهد
بین‌المللی مجتمع، به دولت‌ها این آزادی را بدهد که سیاست‌های داخلی خود در مورد افزایش اشتغال و رفاه اجتماعی را دنبال کنند. معماران اصلی سامانهٔ جدید، جان مینارد کینز و هری دکستر وایت، طرحی ارائه کردند که توسط ۴۲ کشور شرکت کننده در کنفرانس برتون وودز در سال ۱۹۴۴ میلادی امضا شد. این کنفرانس رسماً به نام کنفرانس اقتصادی و پولی سازمان ملل متحد شناخته می‌شود. طبق این طرح، نرخ تبدیل ارز ثابت اما قابل تنظیم بود و ارزش تمامی ارزها بر اساس ارزش دلار تعیین می‌شد. هر دلار نیز قابل معاوضه با مقداری مشخص از طلا بود. به
نیز قابل معاوضه با مقداری مشخص از طلا بود. به این ترتیب، این طرح در حقیقت یک استاندارد مبادله طلا-دلار بود. طرح جدید چندین ارتقا نسبت به استاندارد طلای قدیم داشت؛ از جمله اینکه دو مؤسسه بین‌المللی به نام‌های صندوق بین‌المللی پول (IMF) و بانک جهانی ایجاد شد.سامانهٔ جدید نرخ تبدیل ارز این اجازه را به کشورها می‌داد که در مواجهه با مشکلات اقتصادی بهای ارز خود را تا ۱۰٪ (یا در صورت توافق صندوق بین‌المللی پول حتی بیشتر) پایین بیاورند. به این ترتیب، باقی ماندن در استاندارد طلا آن‌ها را وادار به تقلیل قیمت‌ها
در استاندارد طلا آن‌ها را وادار به تقلیل قیمت‌ها نمی‌کرد. سامانه‌ای از کنترل‌های سرمایه معرفی شد تا کشورها را از اثرات مخرب فرار سرمایه حفاظت کند. به علاوه، سامانهٔ جدید این امکان را به کشورها می‌داد که علاوه بر دنبال کردن سیاست‌های کلان اقتصادی خود به صورت مستقل، پذیرای جریان سرمایه‌گذاری‌های مولد نیز باشند. کینز مخالف محوریت دلار در سیستم پولی جهانی بود. وی پیشنهاد کرد که ارزی بین‌المللی به نام بانکور (bancor) چنین نقشی را ایفا کند که پیشنهاد وی رد شد. با نزدیک شدن به پایان دوران برتون وودز، محوریت دلار
نزدیک شدن به پایان دوران برتون وودز، محوریت دلار مشکل‌ساز شد. عده‌ای بر این عقیده‌اند که افزایش تقاضای بین‌المللی باعث شد ایالات متحده کسری تجاری مداومی را به اجرا درآورد که در نهایت منجر به سلب اعتماد از دلار شد. ظهور یک بازار موازی طلا که در آن قیمت طلا بالاتر از تعهد تبدیل دلار به طلا بود این اجازه را به محتکران داد که ذخایر طلای دولت آمریکا را کاهش دهند. در نهایت این فشارها باعث شد تا نیکسون، رئیس جمهور وقت ایالات متحده، قابلیت تبدیل دلار به طلا را در روز ۱۵ آگوست سال ۱۹۷۱ میلادی لغو کند. این رویداد به
۱۵ آگوست سال ۱۹۷۱ میلادی لغو کند. این رویداد به عنوان اختتامیه سامانهٔ برتون وودز شناخته می‌شود. در سال‌های پس از این رویداد، تلاش شد تا به منظور حفظ نرخ تبادل ارز ثابت مکانیزم‌هایی جایگزین طراحی شود ولی موفقیتی حاصل نگردید. در نتیجه جهان با یک سامانه از نرخ تبادل ارز شناور روبه‌رو شد. سامانهٔ پست برتون وودز: از سال ۱۹۷۱ تا به امروز. نام دیگر سامانهٔ پست برتون وودز، اجماع واشینگتن است. با اینکه این نام در سال ۱۹۸۹ انتخاب شد، سامانهٔ اقتصادی مربوطه از حدود سال ۱۹۸۰ مورد استفاده بود. در سامانهٔ برتون وودز
سال ۱۹۸۰ مورد استفاده بود. در سامانهٔ برتون وودز دولت‌ها هدایت سامانه را به عهده داشتند؛ حال آنکه در سامانهٔ اجماع واشینگتن بازار سامانه را هدایت می‌کند.
ویلیام دالتون () نویسنده انگلیسی داستان‌های ماجراجویی برای جوانان در مکان‌هایی مانند چین، ژاپن و پرو بود. او بیشتر از کتاب‌هایش را در طول یک دوره هفت ساله میان در مورد ۱۸۵۷ به ۱۸۶۴ نوشت. او همچنین سردبیر دیلی تلگراف در برحه‌ای از زمان بود. دالتون بدعت‌گذار نوشتن داستان واقعی ویلیام آدامز (دریانورد) بود، نام کتاب "ویل آدامز، اولین انگلیسی در ژاپن" (۱۸۶۱) بود.
کاکوبند (Kako band)، نام یک گروه موسیقی تلفیقی شیرازی است، قطعات موسیقی ساخته شده توسط این گروه و آواهای روی این قطعات معنا و مفهوم خاصی ندارد و زبان در آن محدودیتی ندارد.کاکوبند با هدف ورود به بازارهای بین‌المللی موسیقی وارد کار شده و در این میان زبان و جغرافیا اهمیت زیادی ندارد. در کارهای آن‌ها انسان بیش از هر موضوع دیگری اهمیت دارد. این گروه احساسات ملودیک شرقی با تکنیک‌های موسیقی غرب را با محوریت موضوعات انسانی عرضه می‌کند. اعضای این گروه اهل ایران هستند. کنسرت. این گروه تاکنون کنسرت‌هایی را در تالار
کنسرت. این گروه تاکنون کنسرت‌هایی را در تالار وحدت و خدر و برج میلاد قشم و شیراز و کرمان و بندر عباس و نور و کیش و استانبول اجرا کرده‌است. آخرین کنسرت این گروه ۲۷ خرداد ماه ۱۳۹۸ در سالن میلاد نمایشگاه بین الملی تهران طی دو سانس برگزارگردید. آلبوم. آلبوم دعوت (Invite)، اولین آلبوم رسمی منتشر شده از این گروه می‌باشد که در سال ۱۳۹۴ منتشر شد. قطعه‌های Fall و Dance In Fire به ترتیب تیتراژ ابتدایی و پایانی مجموعه نمایش خانگی "آسپرین" بوده‌اند. آلبوم "دنیای نو" (New World)، دومین آلبوم رسمی این گروه بعد از موفقیت
World)، دومین آلبوم رسمی این گروه بعد از موفقیت آلبوم اول در ۱۶ بهمن ۱۳۹۷ منتشر شد. شروع فعالیت. کاکوبند در سال ۲۰۰۷ میلادی با دعوت جلال عزیزی مشفق از نیما و پویا صرافی‌مهر به منظور همکاری برای تولید یک اثر در ژانر موسیقی جهانی تشکیل شد. موسیقی کاکوبند ترکیبی از احساسات شرقی و موسیقی غرب است. کاکوبند موضوع و محور اصلی آثار خود را انسانیت قرار داده‌است. این گروه یکی از مقام‌های برتر جشنواره ققنوس را کسب کرده‌است. اعضا. نیما صرافی مهر پویا صرافی مهر