payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در دهم می ۱۸۳۷، بانکها در نیویورک سیتی پرداختهای پولی را به تعویق انداختند، بدین معنی که آنها دیگر اوراق تجاری را به ارزش اسمی کامل به (صورت) پول بازخرید نمی‌کردند. علی‌رغم بهبودی جزئی در ۱۸۳۸، تقریباً به مدت هفت سال رکود ادامه یافت. بانکها فرو پاشیدند، کسب و کارها شکست خوردند، قیمتها کاهش یافتند، و هزاران کارگر شغل خود را از دست دادند. بیکاری در بعضی مناطق به اندازه ۲۵٪ بود. به طور کلی، سالهای ۱۸۳۷ تا ۱۸۴۴، سالهای افت دستمزدها و قیمتها بود. علت‌ها. این بحران به دنبال یک دوره توسعه اقتصادی، از نیمه ۱۸۳۴ تا
به دنبال یک دوره توسعه اقتصادی، از نیمه ۱۸۳۴ تا نیمه ۱۸۳۶، اتفاق افتاد. در طول این سالها قیمت زمین، پنبه و برده‌ها به شدت افزایش پیدا کرد. منشأ این توسعه و پیشرفت عظیم علل هم داخلی و هم بین‌المللی فراوانی داشت. به دلیل عوامل عجیب (در) تجارت بین‌المللی در آن زمان (Specie Circular)، مقادیر بسیار زیادی از نقره، از مکزیک و چین به ایالات متحده می‌آمدند. فروش زمین و تعرفه‌های گمرکی بر واردات، درآمدهای فدرال قابل توجهی را ایجاد می‌نمود. به واسطه صادرات پرمنفعت پنبه و بازاریابی اوراق قرضه تحت حمایت دولت در
پنبه و بازاریابی اوراق قرضه تحت حمایت دولت در بازارهای پول بریتانیایی، ایالات متحده، سرمایه‌گذاری قابل توجهی از (طرف) بریتانیای کبیر به دست آورد. این اوراق قرضه پروژه‌های حمل و نقل در ایالات متحده را تأمین مالی کردند. وام‌های بریتانیا، که از طریق خانه‌های بانکداری انگلیسی-آمریکایی مانند Baring Brothers در دسترس قرار می‌گرفت، باعث تقویت بخش عظیمی از توسعه در جهت غرب ایالات متحده، پیشرفت‌های زیربنایی، توسعه صنعتی و پیشرفت اقتصادی در طول دوره قبل از جنگ داخلی آمریکا (antebellum) شد. در سال ۱۸۳۶، مدیران بانک
آمریکا (antebellum) شد. در سال ۱۸۳۶، مدیران بانک انگلیس متوجه شدند که در سالهای اخیر، ذخیره پولی بانک به شدت کاهش یافته، این احتمالاً به دلیل برداشت‌های ناچیز گندم که بریتانیای کبیر را مجبور به وارد کردن بخش زیادی از غذای خود می‌کرد، بود. (احتمالاً، در سال ۱۸۳۵ رویداد عظیم آب و هوایی جهان وجود داشت…). برای جبران، مدیران اشاره کردند که به تدریج نرخ بهره را از ۳ به ۵ درصد افزایش خواهند داد. تئوری مالی متعارف، بر این نظر است که بانکها در زمان مواجهه با ذخیره پولی اندک، می‌باید نرخ‌های بهره را بالا برده و قرض
اندک، می‌باید نرخ‌های بهره را بالا برده و قرض دهی را محدود نمایند. افزایش نرخ‌های بهره، بر اساس قوانین عرضه و تقاضا، به منظور جذب specie بوده، زیرا معمولاً، پول جایی جریان پیدا می‌کند که بیشترین بازدهی را ایجاد خواهد کرد (با فرض ریسک برابر در میان سرمایه‌گذاری‌های ممکن). در اقتصاد باز دهه ۱۸۳۰، با مشخصه تجارت آزاد و موانع تجاری نسبتاً ضعیف، سیاستهای پولی نیروی مسلط- در این مورد، بریتانیای کبیر- به ما بقی سیستم اقتصادی جهانی بهم هم پیوسته که شامل ایالات متحده می‌شد، انتقال یافت. نتیجه این بود که با افزایش
می‌شد، انتقال یافت. نتیجه این بود که با افزایش نرخ‌های بهره بانک انگلستان، بانکهای بزرگ ایالات متحده مجبور به کاری مشابه شدند. افزایش نرخ‌های بهره و کاهش میزان وام دهی بانکهای نیویورک، اثرات مخربی داشت. زیرا قیمت اوراق قرضه با بازده (یا نرخ بهره) رابطه معکوس دارد. افزایش نرخ بهره عمومی (متداول)، کاهش قیمت اوراق بهادار آمریکایی را تحمیل می‌کرد. مهمتر اینکه، تقاضای پنبه کاهش یافت. قیمت پنبه در فوریه و مارس ۱۸۳۷، ۲۵٪ افت کرد. اقتصاد ایالات متحده، خصوصاً ایالت‌های جنوبی، به شدت به قیمت‌های باثبات پنبه وابسته
جنوبی، به شدت به قیمت‌های باثبات پنبه وابسته بود. دریافتی‌ها بابت فروش پنبه منابع مالی برای برخی از مدارس را فراهم می‌نمود، کمبود تجارت کشور را به تعادل می‌رساند، دلار آمریکایی را تقویت می‌نمود، باعث کسب درآمدهای ارزی خارجی به پوند استرلینگ بریتانیا می‌شد، ذخیره ارزی دنیا در آن زمان. به دلیل اینکه ایالات متحده همچنان اقتصاد کشاورزی برجسته‌ای بود که مرکز محصولات اصلی کشاورزی و نخستین بخش تولیدی بود، سقوط قیمت پنبه می‌توانست بازتابهای گسترده‌ای داشته باشد. در داخل ایالات متحده، عوامل مؤثر زیادی وجود داشت. در
داخل ایالات متحده، عوامل مؤثر زیادی وجود داشت. در ژوئیه ۱۸۳۲، رئیس جمهور اندرو جکسون، به لایحه امتیاز مجدد به دومین بانک ایالات متحده(BUS)، بانک مرکزی کشور و نماینده مالی، رأی داد. هنگامی که بانک BUS فعالیتهایش را برای چهار سال آینده پایان داد، بانکهای با امتیاز ایالتی در غرب و جنوب استانداردهای وام دهی خود را با حفظ نسبتهای ذخیره نا امن، کم کردند. خصوصاً دو سیاست داخلی، شرایط بی‌ثبات آن زمان را تشدید نمود. Specie Circular سال ۱۸۳۶، اجبار کرد که زمین‌های سمت غرب تنها با سکه‌های طلا و نقره می‌توانند خریداری
غرب تنها با سکه‌های طلا و نقره می‌توانند خریداری شوند. این Circular یک فرمان اجرایی بود که توسط اندرو جکسون صادر شده بود، و مورد علاقه سناتور میسوری، Thomas Hart Benton، و دیگر مدافعان پول سخت بود. هدف، محدود کردن سفته بازی در زمینهای عمومی بود، اما این Circular، باعث سقوط قیمت املاک و مستغلات و کالا شد، به دلیل اینکه اکثر خریداران پول سخت یا "Specie" (سکه‌های طلا و نقره) کافی برای پرداخت برای زمین نداشتند. ثانیاً، قانون سپرده و توزیع ۱۸۳۶، (Deposit and Distribution Act 1836)، درآمدهای دولت فدرال را در
Distribution Act 1836)، درآمدهای دولت فدرال را در بانکهای محلی (به طور تمسخرآمیز "Pet bank" نامیده می‌شوند) متفاوتی در سراسر کشور، قرار داد. بسیاری از این بانکها در مناطق غربی قرار داشتند. تأثیر این دو سیاست باعث دور کردن specie، از مراکز تجاری اصلی کشور در ساحل شرقی (East Coast) شد. بانکها و نهادهای مالی بزرگ در ساحل شرقی (East Coast)، می‌باید وامهای خود را به خاطر ذخیره مالی کمتر در خزانه، که به همراه سقوط املاک و مستغلات، دلیل اصلی هراس و وحشت بود، کاهش می‌دادند. آمریکایی‌ها در آن زمان علت هراس و وحشت
می‌دادند. آمریکایی‌ها در آن زمان علت هراس و وحشت را اساساً، تعارضات سیاسی داخلی می‌دانستند. برخی، سیاستهای رئیس جمهور اندرو جکسون را ملامت می‌کردند که از تجدید امتیاز دومین بانک ایالات متحده سرباز زد و این منجر به بازگرفتن وجوه دولتی از بانک شد. Martin Van Buren، که در مارس ۱۸۳۷ رئیس جمهور شد، با اینکه آغاز به کار او تنها ۵ هفته پس از هراس و وحشت بود، تا حد زیادی برای این هراس و وحشت مقصر شناخته شد. براساس (گفته) مخالفان، امتناع Van Buren از دخالت دولت در حل بحران (مانند کمکهای اضطراری و افزایش پرداخت برای
بحران (مانند کمکهای اضطراری و افزایش پرداخت برای پروژه‌های زیربنایی عمومی به منظور کاهش بیکاری)، کمک بیشتری به سختی‌ها و طول دوره رکودی که به دنبال هراس و وحشت به وقوع پیوست، کرد. از طرفی دیگر، Jacksonian Democrats، بانک ملی را هم به دلیل تأمین وجوه سفته بازی شایع و هم معرفی اسکناس‌های تورمی مقصر می‌دانست. باعث این امر بانکهایی که بیش از حد اسکناس منتشر می‌کردند بودند. اثرات و پیامدها. تقریباً همه کشور تأثیرات هراس و وحشت را احساس کردند. کانکتیکات(Connecticut)، نیوجرسی(New Jersey) ودلور(Delaware)، بیشترین
نیوجرسی(New Jersey) ودلور(Delaware)، بیشترین فشار را در مناطق تجاری خود گزارش کردند. در ۱۸۳۷، کسب و کار و سیستمهای اعتباری ورمونت Vermont شرایط سختی را گذراندند. ورمونت دوره‌ای از آرامش را در ۱۸۳۸ داشت، اما دوباره در ۱۸۳۹–۱۸۴۰ به شدت به سختی دچار شد. New Hampshire اثرات هراس و وحشت را به اندازه همسایگانش احساس نمی‌کرد. هیچ بدهی دائمی در سال ۱۸۳۸ نداشت و فشار اقتصادی زیادی در سالهای بعد نیز نداشت. بزرگترین سختی New Hampshire گردش پول خرد (fractional coins) در داخل ایالت بود. شرایط در جنوب بسیار بدتر از
در داخل ایالت بود. شرایط در جنوب بسیار بدتر از شرایط در شرق بود. اگرچه ایالتهای جنوبی آمریکا(the Old South) در سختی بودند، اما Cotton Belt (بخشی از جنوب آمریکا)، در مواجهه با بیشترین سختی بود. در ویرجینیا، کارولینای شمالی و جنوبی، هراس و وحشت باعث افزایش بهره محصولات زراعی متنوع شد. نیو اورلان کساد و رکودی همگانی در کسب و کار احساس کرد و در طول سال ۱۸۴۳، بازار پول آن در شرایط بدی باقی ماند. تعداد بسیار زیادی از کشاورزان در میسیسیپی، بخش زیادی از پول خود را پیشاپیش خرج کرده بودند که این منجر به ورشکستگی
را پیشاپیش خرج کرده بودند که این منجر به ورشکستگی کامل بسیاری از آنها شد. پیش از ۱۸۳۹، بسیاری از مزارع از کشت خارج شدند. فلوریدا و جورجیا، اثرات را به زودی لوئیزیانا، آلاباما و میسیسیپی درک نکردند. در ۱۸۳۷، جورجیا سکه کافی برای انجام خریدهای روزانه داشت. تا سال ۱۸۳۹، شهروندان فلوریدا می‌توانستند به خاطر به موقع بودن پرداخت هایشان به خود ببالند. در دهه ۱۸۴۰ بود که جورجیا و فلوریدا، شروع به احساس اثرات منفی هراس و وحشت کردند. در ابتدا، غرب آن فشاری که شرق و جنوب احساس می‌کردند را حس نمی‌کرد. اوهایو، ایندیانا
احساس می‌کردند را حس نمی‌کرد. اوهایو، ایندیانا و ایلینوی ایالات زراعتی بودند و محصولات زراعی سال ۱۸۳۷ کمکی برای کشاورزان بود. در سال ۱۸۳۹، قیمت محصولات کشاورزی کاهش پیدا کرد و فشار، به کشاورزان هم وارد شد. طی دو ماه، ضرر و زیان حاصل از شکستهای بانکی در نیویورک، جمعاً به ۱۰۰ میلیون دلار رسید. از ۸۵۰ بانک در ایالات متحده، ۳۴۳ تا به طور کامل بسته شدند، ۶۲ تا، تا اندازه‌ای شکست خوردند، و سیستم بانکهای ایالتی شوکی دریافت کرد که هیچ‌گاه از آن بهبودی کامل نیافت. صنعت چاپ، خصوصاً، به خاطر کسادی و رکود متعاقب آن،
صنعت چاپ، خصوصاً، به خاطر کسادی و رکود متعاقب آن، صدمه و خسارت دید. در سال ۱۸۴۲، اقتصاد آمریکا توانست تا حدی، به نقطه اولیه خود برگردد و بر رکود و کسادی ۵ ساله غلبه پیدا کند. این تا حدی به دلیل تعرفه سال ۱۸۴۲بود، اما براساس بیشتر گزارشات، اقتصاد تا سال ۱۸۴۳ بهبود نیافت. اکثر اقتصاددانان بر این عقیده هستند که یک بهبود کوچک از سال ۱۸۳۸ تا ۱۸۳۹ وجود داشت که پس از زمانی که بانک انگلیس و اعتباردهندگان هلندی نرخهای بهره را افزایش دادند، به پایان رسید. با این وجود، مورخ اقتصادی، Peter Temin، استدلال کرد که اقتصاد
مورخ اقتصادی، Peter Temin، استدلال کرد که اقتصاد حقیقتاً پس از ۱۸۳۸ که برای کاهش قیمت اصلاح شد، رشد کرد. بر اساس گفته Murray RothBard، اقتصاددان و مورخ، بین سالهای ۱۸۳۹ تا ۱۸۴۳، مصرف واقعی، ۲۱ درصد و تولید ناخالص ملی ۱۶ درصد افزایش یافت، علی‌رغم اینکه سرمایه‌گذاری واقعی ۲۳ درصد کاهش یافت و عرضه پول ۳۴ درصد افت کرد. بهبود کسادی و رکود پس از California gold rush (جستجوی طلا در کالیفرنیا) در سال ۱۸۴۸، که عرضه پول را بسیار افزایش داد، شدت یافت. پیش از ۱۸۵۰، اقتصاد آمریکا مجدداً رونق یافت. بسیاری از ایالات خاص
آمریکا مجدداً رونق یافت. بسیاری از ایالات خاص در اوراق قرضه خود نکول کردند، که این باعث خشم اعتباردهندگان بریتانیایی شد. برای زمان کوتاهی، ایالات متحده از بازارهای مالی بین‌المللی خارج شد. تنها در اواخر دهه ۱۸۴۰ آمریکایی‌ها به این بازارها دوباره وارد شدند. این نکول و عدم انجام تعهدها، به همراه دیگر عواقب رکود، برای ارتباط بین دولت و توسعه اقتصادی پیامدهای عمده‌ای به همراه داشت. در برخی موارد، هراس و وحشت، اطمینان به پشتیبانی عمومی برای پیشرفتهای داخلی را تضعیف نمود. اگرچه سرمایه‌گذاری دولت در پیشرفتهای
تضعیف نمود. اگرچه سرمایه‌گذاری دولت در پیشرفتهای داخلی تا جنگ داخلی در جنوب متداول ماند، ساکنین شمال برای تأمین مالی رشد و پیشرفت، به سرمایه‌گذاری خصوصی بیش از عمومی توجه کردند. به اضافه، هراس و وحشت، موجی از شورش و دیگروجوه نا آرامی داخلی را به راه انداخت. نتیجه نهایی این بود که نیروهای پلیس دولتی از جمله نیروهای حرفه‌ای تر پلیس افزایش یافتند. عوامل نامشهود و نامحسوسی مانند اعتماد بنفس و روانشناسی نقش قدرتمندی در توضیح بزرگی و عمق هراس و وحشت داشتند. بانکهای مرکزی، تنها توانایی محدودی برای کنترل قیمتها و
مرکزی، تنها توانایی محدودی برای کنترل قیمتها و استخدام در آن زمان داشتند، که این موضوع خارج کردن سپرده‌ها از بانکها را امری عادی نشان می‌داد. هنگامی که تعدادی از بانکها دچار سقوط و اضمحلال شدند، زنگ خطری که توسط روزنامه‌های حزبی شدت یافت، به سرعت در جامعه گسترش پیدا کرد. سرمایه گذاران مضطرب با عجله به دیگر بانکها رفته و تقاضای برداشت سپرده هایشان را کردند. در مواجهه با این فشار حتی بانکهای کارآمد و موفق هم با درخواست بازپرداخت وامها و تقاضا از وام گیرندگان برای پرداخت، مجبور به ایجاد محدودیتهای بیشتری
برای پرداخت، مجبور به ایجاد محدودیتهای بیشتری شدند. این (موضوع) تنها، تشنج و هیجان را بیشتر تغذیه می‌کرد و باعث اثر رو به اضمحلال و به سرعت زیادشونده می‌شد. به عبارتی دیگر، اضطراب، ترس و نبود فراگیر اعتماد، حلقه‌های بازخوردی ویرانگر که خود افراد باعث تقویت آن بودند، را بنیاد می‌نهاد. اقتصاددانان بسیاری، امروزه این پدیده را به عنوان تقارن اطلاعاتی، درک می‌کنند. اساساً، سپرده گذاران بانکی به اطلاعات ناقص واکنش نشان دادند؛ آنها نمی‌دانستند که آیا سپرده هایشان ایمن بود (یا نه) و از ترس ریسک بیشتر، سپرده هایشان
بود (یا نه) و از ترس ریسک بیشتر، سپرده هایشان را از بانک خارج کردند، حتی با اینکه این (کار) باعث خسارت بیشتری شد. همین مفهوم پروسه رو به اضمحلال به طور مشابه، برای بسیاری از زارعین در بخش جنوبی که زمین و پنبه و برده را احتکار می‌کردند، صدق می‌کرد. بسیاری از زارعین با این فرض که قیمتهای پنبه به بالا رفتن ادامه می‌دهد، از بانکها وام گرفتند. وقتی قیمت پنبه سقوط کرد، با این حال، زارعین قادر به بازپرداخت وام هایشان نبودند که این قدرت پرداخت دین و تعهد بسیاری از بانکها را به خطر انداخت. بالاخص این عوامل که کمبود
را به خطر انداخت. بالاخص این عوامل که کمبود بیمه سپرده در بانکها را باعث می‌شد، حیاتی بودند. هنگامی که مشتریان بانکها اطمینان ندارند که سپرده هایشان ایمن هستند، بیشتر احتمال دارد که تصمیمات عجولانه‌ای بگیرند که باعث به خطر افتادن اقتصاد شود. امروزه، اقتصاددانان به این نتیجه رسیده‌اند که تعلیق و وقفه در قابلیت تبدیل (پول یا دیگر ابزارهای مالی به دیگر ذخایر نقدشونده دارای ارزش)، بیمه سپرده، و سرمایه مورد نیاز کافی در بانکها می‌تواند احتمال خارج کردن پول از بانکها را محدود کند.
بانک پس‌انداز مشترک، یک نهاد مالی بدون سهام سرمایه‌ای است که متعلق به اعضای آن که در یک صندوق مشترک عضو می‌شوند، می‌باشد و از دولت مرکزی یا منطقه‌ای امتیاز می‌گیرد. از این صندوق مطالبات، وام‌ها و غیره پرداخت می‌شود. سود و عواید، پس از کسورات، بین اعضا به اشتراک گذاشته می‌شود. این نهاد به هدف فراهم ساختن محلی امن برای تک تک اعضا جهت پس‌انداز کردن و سرمایه‌گذاری آن پس‌اندازها در وام‌های مسکن، وام‌ها، سهام، اوراق قرضه و دیگر اوراق بهادار و سهیم شدن در هرگونه سود یا زیان حاصل از آن، می‌باشد. اعضا مالک کسب و کار
یا زیان حاصل از آن، می‌باشد. اعضا مالک کسب و کار هستند. تاریخچه. نهادی که اغلب به عنوان اولین بانک پس‌انداز مدرن شناخته می‌شد، «جامعه پس‌انداز و دوستانه» بود که توسط Reverend Henry Duncan در سال ۱۸۱۰ در Ruthwell اسکاتلند تشکیل شد. Rev. Duncan این بانک کوچک را به منظور تشویق جماعت طبقه کارگر به پرورش صرفه جویی تأسیس کرد. ایده‌های Friedrich Wilhelm Raiffeisen که منجر به (تشکیل) اتحادیه‌های اعتباری روستایی و بانک‌های تعاونی شد، پیشگامی دیگر در بانک‌های پس‌انداز مدرن بود. سازمان‌های داوطلبانه اروپایی و «جوامع
مدرن بود. سازمان‌های داوطلبانه اروپایی و «جوامع دوستانه» این میل را در دولتشان به وجود آوردند که به شریکان آمریکایی بپیوندند. اولین بانک‌های پس‌انداز، که برای تعالی طبقات فقیر و کارگر طراحی شده بود، تجسم تلاشهای بشردوستانه بود. بانک‌ها توسط افراد بشردوست وخیّر آغاز به کار کردند. این افراد سمتهای امانت دار، مدیر و رئیس بانک پس‌انداز را به عنوان فرصتی برای تعلیم محاسن صرفه جویی و به خود متکی بودن به طبقه کارگر، با اعطاء امنیت پس‌انداز پولشان، به عهده گرفتند. اولین بانک پس‌انداز مشترک آمریکایی ثبت
گرفتند. اولین بانک پس‌انداز مشترک آمریکایی ثبت شده،Provident Institution for Savings در بوستون بود. امتیاز ۱۸۱۶ آن اولین قانون‌گذاری دولت در جهان برای حفاظت از بانک‌های پس‌انداز بود. از دهه ۱۹۷۰، وقتی صنعت، مقررات زدایی شد، هزاران بانک پس‌انداز مشترک با جمع‌آوری بیش از ۴۰ بیلیون دلار به شرکت‌های مالکیت سهام تبدیل شدند. دز سال ۲۰۱۰، تنها ۶۰۰ (تا از آنها) باقی ماندند. این تغییر و تبدیلات اغلب به پاداشهای مالی زیادی برای مدیران (سطح) بالای بانک منتهی می‌شد. بانک‌های پس‌انداز مشترک در حال حاضر Eastern Bank،
بانک‌های پس‌انداز مشترک در حال حاضر Eastern Bank، Dollar Bank، Ridgewood Savings Bank، Middlesex Savings Bank و Liberty Bank را شامل می‌شود. بانکداری مشترک در استرالیا. تعداد زیادی جوامع ساختمان در استرالیا در دهه ۱۹۸۰ شروع به تبدیل شدن به بانک کردند، اما آن‌ها می‌بایست هنگام انجام این کار خصوصی‌سازی می‌شدند. اینها Advance Bank (در گذشته NSW Building Society)، St. George، Suncorp، Metway Bank، Challenge Bank، Bank of Melbourne و Bendigo Bank را شامل می‌شدند. تغییر در قانون‌گذاری بدین معنی بود که جوامع
تغییر در قانون‌گذاری بدین معنی بود که جوامع ساختمان و اتحادیه‌های اعتباری دیگر نیاز به خصوصی‌سازی برای تبدیل به بانک شدن نداشتند، و تعداد زیادی (از آنها) از جمله Heritage Bank از سال ۲۰۱۱ تبدیل (به بانک) شده‌اند، در حالیکه وضعیت و ساختار خود را به عنوان سازمان‌های مشترک حفظ کرده‌اند. استفاده و طراحی. بانکهای پس‌انداز مشترک به منظور ایجاد انگیزه پس‌انداز کردن توسط افراد طراحی شده‌اند؛ عملکرد منحصربفرد این بانک‌ها محفوظ نگه داشتن سپرده‌ها، سرمایه‌گذاریهای محدود و امن انجام دادن و فراهم آوردن بهره برای سپرده
و امن انجام دادن و فراهم آوردن بهره برای سپرده گذاران است. برخلاف بانک‌های تجاری، بانک‌های پس‌انداز هیچ سهامداری ندارند؛ کل سودها بغیر از نگهداری بانک، متعلق به سپرده گذاران بانک پس‌انداز مشترک است. بانکهای پس‌انداز مشترک به امنیت اولویت می‌دهند، و در نتیجه، از لحاظ تاریخی در سرمایه‌گذاریهایشان مشخصه محافظه کاری داشته‌اند. این محافظه کاری چیزی است که باعث شد، بانک‌های پس‌انداز مشترک در طول دوران آشفته کسادی و رکود شدید، علی‌رغم شکست و عدم موفقیت بانک‌های تجاری و انجمنهای پس- انداز و وام، با ثبات باقی
تجاری و انجمنهای پس- انداز و وام، با ثبات باقی بمانند.
سرمایه‌گذاری بر خط یا معامله بر خط فرایند خرید و فروش اوراق بهادار توسط سرمایه‌گذاران و معامله گران مستقل با استفاده از یک شبکه الکترونیک است که معمولاً توسط یک شرکت کارگزاری انجام می‌گردد. این نوع معامله و سرمایه‌گذاری از اواخر دهه ۱۹۹۰ باخدماتی که بسیاری از کارگزاری‌ها از طریق پایگاه گسترده‌ای از معامله‌های آنلاین ارائه می‌کردند به قاعده‌ای برای سرمایه‌گذاران و معامله گران مستقل تبدیل شد. بررسی اجمالی. قبل از ظهور اینترنت ، سرمایه‌گذاران باید با کارگزار خود تماس گرفته و سفارش می‌دادند سپس کارگزار سفارش
خود تماس گرفته و سفارش می‌دادند سپس کارگزار سفارش آن‌ها را در سیستم خود که با واحد معامله در ارتباط بود وارد می‌کرد. در اوت ۱۹۹۴ شرکت K. Aufhauser &amp; Company (که بعداً TD Ameritrade آن را تصاحب کرد) اولین شرکت کارگزاری بود که خدمات معاملات برخط را از طریق " WealthWEB " ارائه کرد. از آن زمان سرمایه‌گذاری بر خط رشد قابل توجهی را تجربه کرد. سرمایه‌گذاران قادر بودند تا سفارش‌های خود را به‌طور مستقیم و آنلاین وارد کنند و حتی از طریق شبکه‌های ارتباط الکترونیک (ECN) با دیگر سرمایه‌گذاران معامله کنند. برخی
(ECN) با دیگر سرمایه‌گذاران معامله کنند. برخی سفارش‌هایی که به صورت آنلاین وارد می‌گردد توسط کارگزار کنترل شده و تأیید و نظارت آن‌ها را برعهده دارند. این مرحله باعث محافظت از مشتری و کارگزار در برابر معاملات غیرقانونی یا اشتباه که بر پرتفوی مشتری یا مجوز کارگزار تأثیر می‌گذارد می‌گردد. کارگزاران برخط در آمریکا اغلب به عنوان کارگزاران تخفیفی شناخته می‌شوند اما در اروپا و آسیا بسیاری معتقدند این کارگزاران با افراد با خالص سرمایه بالا کار می‌کنند. شهرت آن‌ها به علت سرعت وسهولت در وارد کردن سفارش‌های آنلاین و
علت سرعت وسهولت در وارد کردن سفارش‌های آنلاین و کارمزدها و کمیسیون‌های بسیار پایین‌تر از کارگزاران با خدمات کامل در ایالات متحده است. از اواسط دهه ۲۰۰۰ دو نوع کارگزاری برخط به وجود آمد. یک نوع آن کارگزارانی است که دسترسی مستقیم به معاملات بورس‌ها را فراهم می‌کند مانند کارگزران تعاملی. در حالی که نوع دیگر کارگزاری چون TD Ameritrade سفارش‌ها را به شرکت‌های بازارساز می‌دهد تا سفارش هارا پرکنند. مثالی از شرکت‌های بازار ساز Knight Capital Group است که تحت عنوان هولدینگ KCG شناخته می‌شود. ابزار و پایگاه‌های
هولدینگ KCG شناخته می‌شود. ابزار و پایگاه‌های معاملاتی. سرمایه‌گذارانی که از طریق شرکت کارگزاری برخط معامله می‌کنند یک پایگاه معاملات برخط برایشان فراهم شده‌است. این پایگاه آنلاین به عنوان مرکزی عمل می‌کند که به سرمایه‌گذاران اجازه می‌دهد تا به خرید و فروش اوراق بهاداری چون اوراق با درآمد ثابت، سرمایه/سهام، اختیارات و صندوق‌های سرمایه‌گذاری مشترک بپردازند. به همراه این پایگاه ابزارهایی جهت پیگیری و نظارت بر اوراق بهادار، پرتفوی‌ها و شاخص‌ها وابزارهایی جهت تحقیق، زمان واقعی جریان‌های انتقالی و اخبار به روز
زمان واقعی جریان‌های انتقالی و اخبار به روز شده که همگی برای معامله سودآور لازم است وجود دارد که اغلب ابزارهای تحقیقی قوی مانند گزارش‌های تحلیلی کامل و عمیق و بازیابی‌های سفارشی برای ارزیابی اینکه چقدر استراتژی‌های سرمایه‌گذاری خاص در طول دوره‌های تاریخی مختلف محقق شده‌است. ریسک‌ها. در تمامی سرمایه‌گذاری‌ها، ریسک تقلب در سرمایه‌گذاری‌ها وجود دارد. این ریسک برای کارگزاران برخطی که سرمایه‌گذارانشان ارتباط شخصی با آن‌ها ندارد و حتی ممکن کارگزار است در یک حوزهٔ قضایی دیگر واقع شده باشد بیشتر است. به همین علت
قضایی دیگر واقع شده باشد بیشتر است. به همین علت برخی دستگاه‌های نظارتی مالی به سرمایه‌گذاران بلقوه هشدار می‌دهند که در مورد کارگزار برخطی که قصد استفاده از خدماتش را دارد تحقیق کنند و مطمن شوند مجوزشان در ایالت، استان یا کشورشان معتبر است. سرمایه‌گذاران نهادی کمتر قربانی برنامه‌های اوراق بهادار غیرقانونی می‌شوند که اصطلاحاً به آن‌ها اتاق بخار می‌گویند. دولت فدرال ایالات متحده راهنمایی‌های عملی جهت جلوگیری از کلاهبرداری‌های سرمایه‌گذاری از طریق وب سایت خود OnGuard فراهم می‌کنند. این وب سایت به سرمایه‌گذاران
فراهم می‌کنند. این وب سایت به سرمایه‌گذاران هشدار می‌دهد که باید در مقابل خبرنامه‌های اینترنتی، وبلاگ‌ها سرمایه‌گذاری، یا تابلوهای اعلانات محتاط باشند. دستکاری‌های سهام اغلب اطلاعات نادرست را انتشار می‌دهد و "راهنمایی داغ" در این سایت‌ها، تلاشی برای تأثیربر قیمت یک سهام خاص است. همچنین به سرمایه‌گذاران توصیه می‌گردد که به منابع بی‌طرف برای تحقیق در مورد سرمایه‌گذاری خود رجوع کنند. در ایالات متحده، مثالی از آن کمیسیون بورس و اوراق بهادارار یالات متحده (از طریق پایگاه داده‌شان EDGAR)است. سرمایه‌گذاران
(از طریق پایگاه داده‌شان EDGAR)است. سرمایه‌گذاران معمولاً بدون کمک یک کارگزار یا مشاوره سرمایه‌گذاری به سرمایه‌گذاری می‌پردازند و معمولاً ریسک بلقوه سرمایه‌گذاری در یک سهم خاص را متوجه نمی‌شوند. سرمایه‌گذاران بی‌تجربه طعمه‌های خوبی برای دستکاری سهام هستند به همین علت بسیاری از کارگزاران بر خط ابزارها ی متعددی برای آموزش و آگاهی سرمایه‌گذاران جدید ارائه می‌کنند. انتخاب سرمایه‌گذاری. بسیاری از کارگزاران برخط ابزارهایی جهت تحقیق و انتخاب سرمایه‌گذاری بلقوه فراهم می‌کنند. همچنین یاهو فاینانس و ADVFN هم از
فراهم می‌کنند. همچنین یاهو فاینانس و ADVFN هم از اشخاصی هستند که اطلاعات فراهم می‌کنند. دیگر سایت‌های معتبر، اطلاعاتی در خصوص بخش‌های کسب و کار، صورت‌های مالی و اخبار شرکت‌های مستقل، و آموزش‌های پایه‌ای درباره موضوعاتی چون تنوع بخشی، تئوری پرتفوی پایه و کاهش ریسک نوسانات بازار سهام ارائه می‌دهند.
یک مشاور سرمایه‌گذاری فرد متخصصی است که خدمات مالی به مشتریان ارائه می‌دهد. براساس تنظیم مقررات صنعت مالی ایالات متحده (FINRA) اصطلاحاتی چون مشاوره مالی و برنامه‌ریز مالی اصطلاحات کلی یا عناوین شغلی هستند که برای متخصصان سرمایه‌گذاری استفاده می‌گردد. FINRA گروه اصلی سرمایه‌گذاران حرفه‌ای را که ممکن است به آن‌ها مشاوران سرمایه‌گذاری نیز گفته شود کارگزاران، مشاوران سرمایه‌گذاری، حسابدارن، وکلا، آژانس‌های بیمه و طراحان مالی توصیف می‌کند. علاوه بر این برای مشاوران سرمایه‌گذاری درک این نکته کلیدی است که چقدر
سرمایه‌گذاری درک این نکته کلیدی است که چقدر سرمایه‌گذاران بلقوه به‌طور فزاینده‌ای منبع مهمی برای شرکت‌شان هستند. مشاوره مالیاتی چیست؟. اگر شما صاحب کسب و کار هستید یا در یک شرکت حسابدارید، حتماً نیاز به حضور شخص یا تیمی از متخصصین را احساس کردید تا مسائل مالیاتی خود را از آن‌ها بپرسید و با بهره‌گیری از راهنمایی‌ آن‌ها، پرونده مالیاتی خود را به بهترین شکل ممکن مدیریت کنید. این افراد مشاوران مالیاتی هستند که با تسلط بر قوانین مالیاتی به شما مشاوره می‌دهند. در ادامه به معرفی انواع روش‌های دریافت مشاوره
در ادامه به معرفی انواع روش‌های دریافت مشاوره مالیاتی می‌پردازیم. چرا به مشاوره مالیاتی نیاز داریم؟. مشاور مالیاتی یک کارشناس امور مالیاتی است که به‌عنوان فردی ماهر، سال‌ها فعالیت داشته است و مشاوره با وی می‌تواند مزیت‌های بسیاری را به دنبال داشته باشد. به ویژه اگر مشاور مالیاتی قبلا در سازمان مالیات فعالیت داشته، می‌توان گفت با رسیدگی پرونده‌های مالیاتی متعدد، به خوبی با راه حل‌های مالیاتی آشنایی کامل دارد؛ و پرونده مالیاتی شما می‌تواند مشابه یکی از هزاران پرونده‌ای باشد که طی سال‌ها با آن برخورد داشته و
پرونده‌ای باشد که طی سال‌ها با آن برخورد داشته و مشکل آن برطرف شده است. وظایف مشاور مالیاتی. اولین وظیفه مشاور مالیاتی، ارائه خدمات مشاوره به مدیران یک کسب و کار است. لازم است صاحب کسب و کار با پیچیدگی‌های قوانین مالیاتی آشنا شود. کارکنان بخش مالی هر شرکت یا سازمان، به تنظیم صورت‌های مالی می‌پردازند تا صورت‌های مالی خود را به شفاف‌ترین و دقیق‌ترین حالت ممکن تنظیم کنند. لازم است تنظیم صورت‌های مالی تحت نظارت مشاور مالیاتی انجام شود تا به پرداخت حداقل مالیات منتهی شود. وظیفه مشاور مالیاتی، نظارت بر
مالیات منتهی شود. وظیفه مشاور مالیاتی، نظارت بر قراردادها، بررسی نحوه دریافت و پرداخت‌ها، معرفی راهکارهای استفاده از معافیت های مالیاتی و غیره است. دادرسی مالیاتی. نظارت بر پرونده مالیاتی یک کسب و کار در اداره مالیات، هیات‌های حل اختلاف، مراجع قانونی، و رسیدگی به پرونده‌های مالیاتی از وظیفه مشاور مالیاتی است. صاحبان مشاغل، هر سال در زمان مشخص اقدام به بررسی حساب‌ها و پرکردن فرم اظهارنامه مالیاتی برای ارسال به اداره مالیات می‌کنند. گاهی اوقات نیز، مامور ممیز مالیاتی بر اساس بررسی‌های انجام شده، اظهارنامه
مالیاتی بر اساس بررسی‌های انجام شده، اظهارنامه مالیاتی شرکت را رد خواهد کرد و رقم دیگری به عنوان مالیات برای شرکت مذکور در نظر می‌گیرد. در چنین مواقعی، شرکت نیاز به مشاور مالیاتی دارد که بتواند در مراجع رسیدگی به حل اختلاف، از اظهارنامه مالیاتی شرکت دفاع کند تا از پرداخت مالیات مضاعف و سنگین تحمیل شده جلوگیری کند. به این ترتیب مشاور مالیاتی که وظیفه دادرسی مالیاتی را برعهده دارد، با در دست گرفتن پرونده مالیاتی شرکت، با تکیه بر تخصص و مهارت خود در تسلط قوانین مالیاتی، در هیات حل اختلاف حضور پیدا می‌کند.
مالیاتی، در هیات حل اختلاف حضور پیدا می‌کند. وظیفه مشاور مالیاتی در این شرایط، دفاع از اظهارنامه مالیاتی ارسال شده توسط شرکت مطبوع بوده و رای صادر شده توسط اداره مالیات را بر می‌گرداند تا از پرداخت مالیات سنگین توسط شرکت جلوگیری کند. کاربرد مشاوره گذاری. شاید این سؤال برای شما مطرح شده باشد که کاربرد مشاوره مالیاتی چیست آیا من نیز به مشاوره مالیاتی نیاز دارم؟ در پاسخ به این سؤال باید بگوییم، دارندگان هر نوع کسب و کاری که مشمول قوانین مالیات و دارایی هستند، نیاز به مشاوره دارند. می‌توان گفت، کمک گرفتن از یک