payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در تلمسان، در الجزایر امروزی، درگذشت. یک سند، که در سال ۱۳۲۰ (۷۲۰ هجری قمری) در اورشلیم توسط نوه بزرگ ابو میدان تهیه شده است، دارایی‌های وقف را شرح می‌دهد که با عین کارم آغاز می‌شود: وقف ابو میدان، که شامل محله مغربی در اورشلیم بود، تا جنگ ۱۹۴۸ از درآمدهای کشاورزی و ملکی روستای عین کارم حمایت می‌کرد. یک سکه از دوران سلطنت الصالح حاجی (۱۳۸۹ میلادی) در اینجا پیدا شد، همراه با سفال، شیشه و سکه‌های دیگر از دوره مملوک. دوره عثمانی. منطقه عین کرم در دهه ۱۸۷۰ بیشتر روستا – حدود ۱۵،۰۰۰ دونم – زمین وقف بود که به
روستا – حدود ۱۵،۰۰۰ دونم – زمین وقف بود که به صورت خیریه برای بهره‌مندی از جامعه مسلمانان مراکشی در اورشلیم اختصاص داده شده بود و به وقف تأسیس شده توسط ابو میدان در قرن چهاردهم تعلق داشت. در سال ۱۵۱۷، روستا به همراه بقیه فلسطین به امپراتوری عثمانی پیوست و در سوابق مالیاتی ۱۵۹۶ به عنوان عین کریم، واقع در "ناحیه" جبل قدس از "لیوا"ی القدس ظاهر شد. روستا در این زمان ۲۹ خانوار داشت که همگی مسلمان بودند. روستاییان نرخ مالیات ثابتی معادل ۳۳.۳٪ بر محصولات کشاورزی پرداخت می‌کردند که شامل گندم، جو، محصولات تابستانی،
می‌کردند که شامل گندم، جو، محصولات تابستانی، تاکستان‌ها، شیره/ملس انگور، بزها و کندوها علاوه بر «درآمدهای گاه‌به‌گاه» بود؛ مجموعاً ۵،۳۰۰ آقچه. تمام درآمد به وقف می‌رفت. در طول قرن هفدهم، فرانسیسکن‌ها موفق شدند ویرانه‌های کلیسایی را که صلیبیون بر روی غار تولد سنت جان ساخته بودند، بازیابی کنند و علی‌رغم مخالفت محلی مسلمانان، آن را به عنوان صومعه سنت جان در کوه‌ها بازسازی و مستحکم کنند. جغرافیدان اسرائیلی یهوشوع بن-آریه عین کارم را به عنوان «مهم‌ترین روستا در غرب اورشلیم» در قرن نوزدهم توصیف کرد. جیمز سیلک
غرب اورشلیم» در قرن نوزدهم توصیف کرد. جیمز سیلک باکینگهام (James Silk Buckingham) در اوایل دهه ۱۸۰۰ از آن بازدید کرد و دریافت که «بیشتر از این روستا خوشش آمده است [...] تا از هر جای دیگری که تا کنون در فلسطین بازدید کرده بود.» در سال ۱۸۳۸، «عین کریم» به عنوان یک روستای مسلمان و مسیحی لاتین در ناحیه "بنی حسن" ثبت شد. در سال ۱۸۶۳ ویکتور گرین (Victor Guérin) هزار نفر ساکن را یادداشت کرد «که از این تعداد به سختی دویست و پنجاه نفر کاتولیک هستند؛ بقیه مسلمان هستند.» اجداد دومی‌ها به عنوان مغربی‌ها، یعنی از مغرب
اجداد دومی‌ها به عنوان مغربی‌ها، یعنی از مغرب (شمال آفریقا) شناخته می‌شدند. گرین آنها را به عنوان افرادی پر سر و صدا و متعصب توصیف می‌کند که تا چند سال قبل از بازدید او بسیار اغلب به راهبان کاتولیک در صومعه سنت جان حمله می‌کردند تا از آنها غذا و پول بگیرند، عادتی که اخیراً کاهش یافته بود. یک لیست رسمی از روستاهای عثمانی از حدود سال ۱۸۷۰ نشان داد که «عین کریم» ۱۷۸ خانه و جمعیتی معادل ۵۳۳ نفر داشت، اگرچه شمارش جمعیت فقط شامل مردان بود. جمعیت شامل ۴۱۲ مسلمان در ۱۳۸ خانه، ۶۶ مسیحی لاتین در ۱۸ خانه و ۵۵ مسیحی
در ۱۳۸ خانه، ۶۶ مسیحی لاتین در ۱۸ خانه و ۵۵ مسیحی یونانی در ۱۲ خانه بود. در سال ۱۸۸۳، "بررسی فلسطین غربی" (SWP) از PEF (Palestine Exploration Fund) «عین کریم» را به این صورت توصیف کرد: «یک روستای پر رونق با حدود ۶۰۰ نفر ساکن، ۱۰۰ نفر از آنها مسیحی لاتین هستند. این روستا بر روی یک تراس طبیعی قرار دارد که از تپه‌های بالاتر در شرق آن بیرون می‌آید، با یک دره پهن و مسطح در پایین در غرب. در جنوب زیر روستا یک چشمه خوب (عین سیتی مریم) وجود دارد، با مکانی طاق‌دار برای دعا بر روی آن. آب از یک لوله به یک آب‌خوری جاری
دعا بر روی آن. آب از یک لوله به یک آب‌خوری جاری می‌شود.» در سال ۱۸۹۶ جمعیت «عین کریم» حدود ۱۲۹۰ نفر تخمین زده شد. دوره قیمومت بریتانیا. در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین، که توسط مقامات قیمومت بریتانیا انجام شد، جمعیت عین کریم ۱،۷۳۵ نفر بود؛ شامل ۱۲۸۲ مسلمان و ۴۵۳ مسیحی، که در سرشماری ۱۹۳۱ به ۲،۶۳۷ نفر در ۵۵۵ خانه افزایش یافت. در طول شورش‌های ۱۹۲۹ در فلسطین، ساکنان عرب عین کریم به محله یهودی نزدیک بیت وگان حمله کردند. در آمار ۱۹۴۵، عین کریم جمعیتی معادل ۳،۱۸۰ نفر داشت؛ ۲،۵۱۰ مسلمان و ۶۷۰ مسیحی، مساحت کل زمین ۱۵،۰۲۹
۲،۵۱۰ مسلمان و ۶۷۰ مسیحی، مساحت کل زمین ۱۵،۰۲۹ دونم بود، از این مقدار، مجموعاً ۷،۹۶۰ دونم زمین آبیاری شده یا برای باغات استفاده می‌شد، ۱،۱۹۹ برای غلات استفاده می‌شد؛ در حالی که مجموعاً ۱،۷۰۴ دونم به عنوان مناطق ساخته شده (شهری) طبقه‌بندی شده بود. طرح تقسیم فلسطین ۱۹۴۷ سازمان ملل متحد عین کریم را در محوطه اورشلیم قرار داد که برای کنترل بین‌المللی در نظر گرفته شده بود. جنگ ۱۹۴۸ عرب‌ها و اسرائیل. هنگامی که جنگ ۱۹۴۷-۱۹۴۹ فلسطین آغاز شد، عین کریم به یک پایگاه اصلی عملیات علیه محله‌های یهودی‌نشین نزدیک تبدیل شد.
عملیات علیه محله‌های یهودی‌نشین نزدیک تبدیل شد. در فوریه ۱۹۴۸، ۳۰۰ جنگجوی چریکی روستا توسط یک نیروی ارتش آزادی‌بخش عربی به خوبی مسلح از جنگجویان عمدتاً سوری تقویت شدند و در ۱۰ مارس یک نیروی قابل توجه عراقی به روستا رسید. این امر در عرض چند روز با ورود حدود ۱۶۰ جنگجوی مصری دنبال شد. در ۱۹ مارس، روستاییان به همراه مهمانان خارجی خود به یک کاروان یهودی در جاده تل‌آویو-اورشلیم حمله کردند. بلافاصله پس از کشتار آوریل ۱۹۴۸ در روستای نزدیک دیر یاسین (در شمال)، بیشتر زنان و کودکان روستا تخلیه شدند. روستا سرانجام در
زنان و کودکان روستا تخلیه شدند. روستا سرانجام در طول کمپین ده روزه ژوئیه ۱۹۴۸ توسط نیروهای اسرائیلی تصرف شد. ساکنان باقی‌مانده در ۱۰-۱۱ ژوئیه فرار کردند. نیروهای ارتش آزادی‌بخش عربی که در روستا اردو زده بودند، در ۱۴-۱۶ ژوئیه پس از آنکه نیروهای یهودی دو تپه مسلط، خربت بیت مزمیل و خربت الحمامه را تصرف کردند و روستا را گلوله‌باران کردند، روستا را ترک کردند. در روزهای آخر خود، عین کریم از کمبود شدید غذا رنج می‌برد. دولت اسرائیل. پس از پایان جنگ، اسرائیل روستا را به مرزهای شهری اورشلیم وارد کرد. عین کرم یکی از
به مرزهای شهری اورشلیم وارد کرد. عین کرم یکی از معدود مکان‌های عربی تخلیه شده بود که جنگ را با بیشتر ساختمان‌ها دست نخورده پشت سر گذاشت. خانه‌های متروکه با مهاجران جدید، بسیاری از آنها یهودیان مزراحی که از کشورهای عربی که در طول جنگ و پس از آن با اسرائیل جنگیدند، یعنی یهودیان عراق و مصر و همچنین یمن، فرار کرده بودند، دوباره اسکان داده شدند. در طول سال‌ها، جو روستایی جمعیتی از هنرمندان و صنعتگران را جذب کرد. امروزه این محله‌ای پرجنب‌وجوش و بوهیمیایی در اورشلیم است که بسیاری از هنرمندان، جوانان و گردشگران را
است که بسیاری از هنرمندان، جوانان و گردشگران را جذب می‌کند. در سال ۱۹۶۱، هداسا مرکز درمانی خود را بر روی تپه‌ای نزدیک ساخت، از جمله مرکز درمانی هداسا و مدارس پزشکی، دندانپزشکی، پرستاری و داروسازی دانشگاه عبری اورشلیم.
نقاشی ارمنی مربوط به دوره ما قبل تاریخ قدمتی ۱۰ هزار ساله دارد (نقاشی بر دیوارهای غارها، سنگ‌نگاره‌ها) در عصر برنز (هزاره‌های ۵ تا ۳ پیش از میلاد) هنر کاربردی اساساً به صورت سفالگری نمود پیدا می‌کند (سفال‌های رنگی زیبا، مزین به صور هندسی و نقش نگاره‌های گیاهی) (اکتشافات باستان‌شناسی در تپه شرش، کارنوت، وانادزور و غیره). بدون شک جام زرین کشف شده در کاوش‌های باستان‌شناسی تپه «آرمگاه وانادزور» که مزین به ۶ شیر می‌باشد، یکی از زیباترین نمونه‌های هنر فلزکاری در هزاره دوم قبل از میلاد می‌باشد. مشخصه بارز هنر
در هزاره دوم قبل از میلاد می‌باشد. مشخصه بارز هنر مینیاتور ارمنی که نمونه‌های اولیه کشف شده آن مربوط به سده ۶ میلادی می‌باشند رنگ آمیزی زیبا و سبک‌های متنوع آن می‌باشد. انجیل‌های مزین به مینیاتور باقی‌مانده از سده‌های دهم و یازدهم میلادی که نام استادان نقاش آن مشخص نمی‌باشد دارای ارزش هنری فوق‌العاده ایی می‌باشد. این انجیل‌ها با نام‌های «انجیل اچمیادزین» (سال ۹۸۹ م)، «انجیل وهاپار» (سده دهم میلادی)، «انجیل موقنی» (سال ۱۰۳۸ میلادی) شناخته شده می‌باشند. «انجیل اچمیادزین» دارای جلدی نفیسی از عاج فیل می‌باشد و
اچمیادزین» دارای جلدی نفیسی از عاج فیل می‌باشد و در آن ۴ مینیاتور منحصر به فرد از سده ششم میلادی حفظ شده‌است. یکی از سبک‌های اصلی هنر مینیاتور ارمنی تزئین کتب و نسخ دست نوشته می‌باشد. استاتید مینیاتوریست با استفاده از آب‌رنگ، گواش و رنگ‌های چسبی در حاشیه صفحات کتب و نسخ دست نوشته طرح‌های گرافیکی و مناظر زیبایی با موتیف‌های گیاهی و حیوانی به یادگار گذاشته‌اند. در سده میانه هنر مینیاتور ارمنی با سبک‌ها و مکاتب مختلفی نمود پیدا کرده‌است. مشهورترین این سبک‌ها و مکاتب «واسپوراکان»، «آنی»، «کیلیکیه»، «گلادزور»،
مکاتب «واسپوراکان»، «آنی»، «کیلیکیه»، «گلادزور»، «داتو»، «جلفا» (ایران) و «کریمه» می‌باشند، که از ترکیب آن‌ها هنر مینیاتور ارمنی به وجود آمده‌است. هنر نقاشی ارمنی پیش از میلاد تا سده سوم میلادی. نمودهای اولیه هنر ریشه در اعماق تاریخ دارند. آثار هنری قابل توجهی در ارمنستان به ویژه در دهه‌های ۱۹۵۰–۸۰ میلادی کشف شده‌است؛ کهن‌ترین آن‌ها متعلق به ده هزار سال پیش (نقاشی‌های صخره‌ای) می‌باشد که در غاری در جنگل خسرو واقع در ساحل شرقی رود آزات پیدا شده‌است. هزاران تصویر کنده شده روی صخره‌های کوه گغاما، سیسیان،
تصویر کنده شده روی صخره‌های کوه گغاما، سیسیان، واردنیس و آراگاتس بجا مانده‌است. روی صخره‌های بازالتی تصاویر جانورانی چون آهو، گوزن و غیره و نیز درندگانی که جانوران دیگر را تعقیب می‌کنند مانند گرگ، گربه وحشی و غیره توسط ضربات سنگ حکاکی شده‌است. تصاویر دیگری که از نظر هنری از سطح بالایی برخوردارند و بخش اعظم آن‌ها به هزاره‌های سوم و دوم پیش از میلاد مربوط می‌باشند. در این تصاویر صخره‌ای واقع در ارمنستان صحنه‌های متنوعی وجود دارند. شکارچیان مسلح به تیر و کمان، سگ‌های شکاری، گله حیوانات اهلی و غیره. این تصاویر
سگ‌های شکاری، گله حیوانات اهلی و غیره. این تصاویر نه تنها توسط سنگ که به وسیله ابزارهای مفرغی حکاکی شده‌اند. انسان‌های اولیه از آنجا که پدیده‌های طبیعی روی زمین و آسمان را نمی‌شناختند؛ لذا تصورات و تجسمات خیالی و افسانه‌ای از آن‌ها پدید می‌آوردند و بدین سان عقاید و تصورات و تجسمات خیالی و افسانه‌ای از آن‌ها پدید می‌آوردند. در تصاویر و نقاشی‌های صخره‌ای همراه با تصاویر جانوران واقعی شاهد موجودات خیالی نیز هستیم، مار و اژدها مفهوم افسانه‌ای پیدا می‌کنند. تصورات و ادراکات مذهبی - نیایشی به‌تدریج در نقاشی‌های
و ادراکات مذهبی - نیایشی به‌تدریج در نقاشی‌های صخره‌ای هزاره‌های سوم و دوم پیش از میلاد ژرفای بیشتری یافته و نقاشی‌های قابل توجهی از همین دوران دربارهٔ خدایان ارواح، انسان‌ها و ستارگان باقی مانده‌است. عصر مفرغ دورانی بود که هنرهای کاربردی و معماری در ارمنستان پایه‌ریزی شدند. روی سطح صاف و قرمز ظروف سفالی مربوط به این دوره تصاویر مردان و اشکال هندسی نقش بسته است. در قبرستان «گیرواکان» در تپه «آرمگاه وانادزور» که جام زرین کشف شده مزین به ۶ شیر نقش بسته است. در تپه نزدیک دوین (شهر باستانی) پرستشگاهی پیدا شده
تپه نزدیک دوین (شهر باستانی) پرستشگاهی پیدا شده که روی تخته‌های سفالی قربانگاه، تصاویری مربوط به ستارگان و تصورات انسان از فضا نقاشی شده‌است. روی تقسیم‌بندی سه‌گانه یکی از تخته‌ها چنان حکاکی وجود دارد که به مفهوم سه عنصر فضا یعنی آسمان، زمین و آب با مفهوم سه افق می‌باشد. مجسمه‌ها و نقاشی‌های منحصر بفرد پرندگان، آهوان و بزها که در قبور لچاشن جزو شگفتی‌های هنری به‌شمار می‌روند. نقاشی‌های هنری که در هزاره سوم و دوم پیش از میلاد در ارمنستان خلق شده‌اند تدریجاً غنی تر شده رشد و توسعه آن‌ها در هزاره اول نیز
غنی تر شده رشد و توسعه آن‌ها در هزاره اول نیز ادامه یافته‌است. بسیاری از آن‌ها تنها جنبه تزئینی نداشته و مبین روحیات و تصورات و شناخت انسان‌های آن دوران دربارهٔ جهان و تصورات افسانه‌ای و تخیلات آنان بوده‌است. هنرهای زیبای سرزمین کوهستانی ارمنستان در سده‌های ۷–۹ پیش از میلاد در دوران پیدایش و قدرت گرفتن پادشاهی آراراتیان (اورارتو)، همچنین در فاصله زمانی اتحاد اقوام ارمنی در شرایط تکامل تشکل ملت ارمنی رونق یافت. آثار نقاشی‌های دیواری باقی‌مانده در دوران پادشاهی اورارتو در تپه کارمیر بلور که عمدتاً شامل
پادشاهی اورارتو در تپه کارمیر بلور که عمدتاً شامل نقاشی‌های دیواری کنده کاری و اشیاء زمینی و پرستشی و الواح میخی است. سرای کاخ‌ها و حیاط‌های ستون دار، پرستشگاه‌ها و اتاق‌های مجلل توسط نقاشی‌های دیواری مزین بودند. این نقاشی‌ها کاملاً هم ماهیت دنیوی و هم دینی - پرستشی داشتند. آن‌ها همانند سبک شرقی صحنه‌های جشن، مراسم مذهبی، شکار و زندگی عادی را به نمایش می‌گذارند. زمینه‌های اصلی نقاشی دیواری دارای تنوع زیاد است. روی زمینه کمرنگ، رنگ‌های آبی، قرمز، سبز و سیاه بکار رفته‌اند. این رنگ‌ها هم طبیعی و هم مصنوعی
بکار رفته‌اند. این رنگ‌ها هم طبیعی و هم مصنوعی هستند. هنرهای تجسمی دوره اورارتو در عین همانندی کلی با هنر آشور و شرق باستان از نظر سبک و محتوا کاملاً منحصر بفرد می‌باشند. هنر نقاشی ارمنی در سده‌های میانه. کهن‌ترین مطلب دربارهٔ هنر نقاشی ارمنی در سده‌های میانه به نوشته «دربارهٔ صحنه نبرد» اثر ورتانس کرتوغ تعلق دارد. (۶۰۴–۶۰۷ میلادی)، در این نوشته به موضوعات تصویری نقاشی‌های دیواری کلیساهای ارمنی اشاره شده‌است. آثار بسیاری از نقاشی‌های دیواری ارمنی بجا مانده‌است. دوره تحولی بعدی نقاشی‌های دیواری به سده‌های
دوره تحولی بعدی نقاشی‌های دیواری به سده‌های ۱۳–۱۴ میلادی مربوط می‌شود و نمونه‌های آن را می‌توان در کلیساهای آنی (شهر باستانی) مشاهده کرد که عمدتاً به صحنه‌هایی از زندگی گریگور روشنگر پرداخته‌اند. حدود ۲۵۰۰۰ نسخه دستنویس ارمنی در موزه‌ها و مجموعه‌های مختلف در سراسر جهان وجود دارد که اکثر آن‌ها تزئین شده هستند و عمدتاً انجیل و کتب کلیسایی می‌باشد. قدیمی‌ترین مینیاتور که بدست ما رسیده (سده‌های ۶–۷ میلادی) به انجیل «اچمیادزین» تعلق دارد و هم‌اکنون در کتابخانه ملی مسروب ماشتوتس ایروان (ماتناداران) نگهداری
ملی مسروب ماشتوتس ایروان (ماتناداران) نگهداری می‌شود. کتاب‌هایی که کاملاً مزین به نقاشی هستند از سده نهم بجا مانده‌اند. تاریخ‌نگاران سده ۱۸ میلادی تفسیرهایی دربارهٔ نقاشی‌های محراب‌ها، موتیف‌های گیاهی و جانوری، کاربرد رنگ‌ها و اهمیت هنری آن‌ها نگاشته و به جا گذاشتند. نقاشی مینیاتور در سده ۱۱ میلادی نیز در ابتدای کتب مقدس قرار داده می‌شد، لیکن کتاب‌هایی نیز وجود دارند که نقاشی‌های مینیاتور در داخل متن بکار رفته‌اند. تصاویر آبرنگ به چند رنگ هستند و معمولاً نشان دهنده صحنه‌های ساده انسانی بخصوص مبلغین مسیحی
دهنده صحنه‌های ساده انسانی بخصوص مبلغین مسیحی می‌باشد که به صورت گروه‌های دو یا چند نفری ایستاده‌اند. نقاشی‌هایی نیز از گیاهان و جانوران و تصورات مختلف در کتاب‌ها بجا مانده‌است. تزئین انجیل‌ها در سده ۱۲ میلادی ساده‌تر و عمدتاً دور از تمایلات مالکان بود و در این دوره درج (صفحه عنوان) مرسوم شد که در سمت راست آن فاصله‌ای مزین به صلیب در وسط قوس و در سمت چپ حرف اول متن دیده شد که تمام صفحه را می‌پوشاند. هنر نقاشی ارمنی در سده‌های ۱۷ تا ۲۰ میلادی. در سده‌های بعد هنر تزئین نسخ خطی ارمنی رونق بسزایی یافت در سده
هنر تزئین نسخ خطی ارمنی رونق بسزایی یافت در سده ۱۷ میلادی مکتب مینیاتور جلفای اصفهان نوبنیان نهاده شد. نمایندگان آن با موتیف‌های نقاشی ایران و اروپا یادگار مینیاتوری منحصربفرد بجا گذاشتند. از چهره‌های نامی این مکتب «هاکوپ جلفایی» ،هاکوپ هوناتانیان و دیگران هستند. «میناس زاغکارار» از چهرهای درخشان نقاشی دیواری و هنر مینیاتور محسوب می‌شود و نقاشی‌های باشکوه کلیسای جامع اچمیادزین بدست او خلق شده‌است. «میناس نقاش» که نقاش دربار شاه صفوی بود چند قصر شاهان ایرانی را در اصفهان و کلیسای «خاندان شاهریمانیان» را
را در اصفهان و کلیسای «خاندان شاهریمانیان» را تزئین کرد. «هوانس مرکوز» (۱۷۱۵–۱۶۴۳)، عمدتاً با موضوعات انجیلی کار می‌کرد و نقاشی‌های دیواری کلیسای جامع ناجی مقدس (کلیسای وانک) جلفای اصفهان از کارهای اوست. در نقاشی سده‌های ۱۷–۱۸ میلادی هنری جای خود را به سبک‌های جدید و رئالیسم داد و لذا احساسات و تأثیر جهان عینی بر نقاشی قوت گرفت. هنر مینیاتور و نقاشی دیواری به موازات هم پیشرفت کردند. چهره‌نگاری و نقاشی سه بعدی، موضوعات مهم زندگی، مناظر طبیعی جایگاه خود را در هنر ارمنی یافتند. هنر نقاشی ارمنی در سده ۱۹ و
در هنر ارمنی یافتند. هنر نقاشی ارمنی در سده ۱۹ و اوایل سده ۲۰ میلادی تحت تأثیر شدید الحاق ارمنستان شرقی به روسیه قرار گرفت به ویژه از مراکز مهم علمی و هنری روسیه یعنی سن پترزبورگ و مسکو متأثر گردید. در آغاز سده بیستم شهر تفلیس یکی از مهم‌ترین مراکز هنر ارمنی به‌شمار می‌رفت. پیش از دوره سال ۱۹۲۰ میلادی هنر ارمنی عمدتاً در خارج از ارمنستان نگهداری و توسعه می‌یافت و پس از سال ۱۹۲۰ میلادی هنر ارمنیان مهاجرنشین‌ها نقش و تأثیر بسزایی در تشکیل مکتب هنری ارمنی در سرزمین ارمنستان داشت. هنر نقاشی ارمنی در ایران.
سرزمین ارمنستان داشت. هنر نقاشی ارمنی در ایران. استقلال مذهبی و اداری باعث شد تا جلفای نو تبدیل به مرکز فرهنگی ارمنی‌های ایران گردد. در جامعه ارمنی ایران، هنر نقاشی و مخصوصاً هنر مینیاتور (سبک مینیاتور ارمنی)، که ارمنیان سنت دیرینه آن را از زادگاه‌شان به سرزمین ایران آورده بودند اهمیت بسزایی داشت. در دوران قاجار ارتباط هنرمندان ایران با هنرمندان اروپایی گسترده گشت. نمونه‌های دیگری از هنر نقاشی ارمنی را می‌توان در کلیساهایی که از آن دوران به یادگار مانده یافت که شمایل‌های عیسی مسیح و مریم مقدس و تذهیب
یافت که شمایل‌های عیسی مسیح و مریم مقدس و تذهیب کتاب‌های ارمنی نیز از آن جمله هستند. یکی از برجسته‌ترین نقاشان جلفا، «میناس زاغگوق» (سده یازدهم‌/ هفدهم) بود که پس از فراگرفتن نقاشی نزد استادان فرنگی در حلب، به ایران آمد و در زمینه‌های مختلف، از نگارگری (مینیاتور) تا نقاشی دیواری، به فعالیت پرداخت. از جمله کارهای او نقاشی‌های نمازخانه «یمانیان جلفا»، «نقاشی‌های دیواری عمارتهای شاه‌عباس و شاه صفوی و خانه‌های برخی تاجران ارمنی» بود. از دیگر نقاشان بزرگ جلفا، (مالام، واران، مراوجان و به‌ویژه هوهانِس مِرکوز و
(مالام، واران، مراوجان و به‌ویژه هوهانِس مِرکوز و تانْری وِران مشهور به بگُدْان سلطانوف بودند) در اوایل سده بیستم، تنی چند از نقاشان ارمنستان به ایران آمدند و در مدتی که در ایران بودند شاگردانی تربیت کردند که از پیشکسوت‌ترین نقاشان ایران می‌باشند. از نقاشان معروف را می‌توان به:ادمان آیوازیان، مارکو گریگوریان، یرواند نهاپتیان، ستراک نظریان و سرکیس خاچاطوریان را نام برد.
آذر عالی‌پور (زاده ۱۳۲۸ در ماهشهر) نویسنده و مترجم ادبی ایرانی است، که دانش‌آموخته کارشناسی مترجمی زبان انگلیسی؛ از دانشگاه تهران و کارشناسی ارشد روابط بین‌الملل؛ از دانشگاه فرلی دیکنسون می‌باشد. وی هم‌اکنون مترجم رسمی دادگستری است و تاکنون بیش از ۱۷ عنوان کتاب منتشر شده در کارنامه‌اش دارد. آثار. عالی‌پور اولین اثر داستانیش را به نام "شهود" از فلانری اوکانر در سال ۱۳۶۷ ترجمه کرد. از آثاری که او ترجمه کرده می‌توان به کتاب‌های زیر اشاره کرد: «شمع‌دانی» (مجموعه داستان، از فلانری اوکانر)، «شلیک به قاضی پرایس»
داستان، از فلانری اوکانر)، «شلیک به قاضی پرایس» (مجموعه داستان از نویسندگان مطرح آمریکایی)، «آتش در کوهستان» (رمان، از آنیتا دسای)، «ملاقات با مرینال» (مجموعه داستان، از آنیتا دسای)، «لحظه‌ایست روییدن عشق» (رمان از لورا اسکوئیول)، «بانوی دریاچه» (مجموعه داستان، از نویسندگان مختلف آمریکایی، که این کتاب ادغامی است از داستان‌های «مجموعه شلیک به قاضی پرایس» و چند داستان دیگر از نویسندگان موج نو آمریکا)، «اشتیاق» (مجموعه داستان، از نویسندگان آمریکایی و کانادایی)، «رز گریه کرد» (مجموعه داستان، از ویلیام ترور؛
«رز گریه کرد» (مجموعه داستان، از ویلیام ترور؛ نویسنده ایرلندی) و «جنون دو نفره» (مجموعه داستان، از ویلیام ترور).، مجموعه کامل داستان‌های فلانری اوکانر، (مجموعه داستان، فلانری اوکانر)، گنج خیالی (مجموعه داستان، جان چیور).
سودابه خسروی (زاده ۲۰ بهمن ۱۳۴۵ - اراک) چهره‌پرداز سینما اهل ایران است. زندگی‌نامه. سودابه خسروی دانش آموختهٔ رشتهٔ عکاسی از دانشگاه تهران است. وی ادامهٔ تحصیلات خود را با شرکت در آزمون ورودی حوزه هنری زیر نظر جلال معیریان ادامه داد و سپس به عنوان دستیار وی، فعالیت حرفه‌ای خود را در رشته چهره‌پردازی آغاز کرد.
کَفٌاره در معنای عام، به فرایند جبران یک گناه، خطا یا پیمان‌شکنی اطلاق می‌شود. این مفهوم پیچیده معمولاً دو جنبهٔ مرتبط اما متمایز را در بر می‌گیرد: عمل جبرانی که به آن «کفاره دادن» گفته می‌شود، و هدف نهایی آن که رسیدن به «آشتی و ترمیم رابطه» است. کفاره دادن: عمل جبرانی: کفاره دادن، به مجموعه‌ای از اعمال آگاهانه و داوطلبانه اطلاق می‌شود که فرد خطاکار برای ابراز پشیمانی و جبران خطای خود انجام می‌دهد. این اعمال در واقع پاسخی عملی به احساس گناه و تلاشی برای پاک کردن آثار ناشی از آن خطا هستند. این اقدامات
پاک کردن آثار ناشی از آن خطا هستند. این اقدامات می‌توانند شامل جبران مستقیم خسارت، انجام عبادات، اهدای صدقه، یا تحمل نوعی ریاضت خودخواسته باشند که فرد برای تنبیه و تزکیۀ نفس خود برمی‌گزیند. هدف از کفاره: ترمیم و آشتی هدف غایی از کفاره دادن، رسیدن به وضعیتی است که در الهیات و فلسفه با عنوان تاوان‌دهی شناخته می‌شود. در این حالت، رابطهٔ گسسته میان فرد خطاکار و طرفی که مورد خطا واقع شده (اعم از خداوند، جامعه، یک فرد دیگر، یا وجدان خود شخص) ترمیم یافته و به صلح و هماهنگی می‌رسد. در واقع، تاوان دادن نتیجهٔ
صلح و هماهنگی می‌رسد. در واقع، تاوان دادن نتیجهٔ پذیرفته شدنِ عمل جبرانی و دستیابی به بخشش و آرامش درونی است. بنابراین، می‌توان «کفاره دادن» را مسیر و فرایند دانست و پرداخت تاوان و دلجویی را مقصد و نتیجه‌ای که در آن، آرامش و بخشش حاصل می‌گردد. تعریف کفاره در لغت‌نامه دهخدا. کفارة. [ک َف ْ فا رَ] (ع اِ) آنچه بدان گناه را ناچیز نمایند از صدقه و روزه و مانند آن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). آنچه بدان گناه و جز آن پنهان شود؛ و در اصطلاح شرع، آنچه بدان گناه پنهان شود و سبک گردد از صدقه و روزه و مانند
گناه پنهان شود و سبک گردد از صدقه و روزه و مانند آنها، و از آن کفاره نامیده شده‌است که گناه را پنهان می‌کند و می‌پوشاند. (از اقرب الموارد). پوشندهٔ گناهان و آن بدل جنایت باشد. مثلاً در شکستن قسم و خوردن روزه، معاوضهٔ گناه نماید و کفارهٔ قسم یک بنده آزاد کردن یا سه روز روزه داشتن یا ده مسکین را اطعام دادن یا ده مسکین راکسوت پوشانیدن و کفارهٔ صوم، دو ماه روزه داشتن یا شصت مسکین را طعام دادن است و فارسیان این لفظ را بتخفیف هم آرند. (از آنندراج). عقوبت گناه. پشیمانی از گناه. دیهٔ گناه. (ناظم الاطباء). آنچه بزه
از گناه. دیهٔ گناه. (ناظم الاطباء). آنچه بزه سوگندان بدان پوشیده شود. (مهذب الاسماء): فمن تصدق به فهو کفارة له. (قرآن ۴۵/۵)؛ هرکه قصاص ببخشد و عفو کند آن عفو سترنده است گناهان این عفوکننده را. (کشف الاسرار ج ۳ ص ۱۲۶). و رجوع به قاموس کتاب مقدس و فرهنگ علوم جعفر سجادی و فرهنگ حقوقی جعفری لنگرودی شود. =در اسلام= کفاره، طبق قوانین فقه برای جبران یک خطا یا گناه پرداخت می‌شود. کفاره در روزه. اگر کسی به‌طور عمد روزه ماه رمضان را با خوردن یا آشامیدن، یا رابطه جنسی یا خودارضایی یا باقی ماندن بر جنابت باطل کند،
یا خودارضایی یا باقی ماندن بر جنابت باطل کند، باید کفاره بدهد. کفاره روزه می‌تواند هر یک از موارد زیر باشد: کفاره در حج. اگر کسی که برای حج محرم شده‌است، یکی از کارهایی که برای محرم حرام است را انجام دهد باید کفاره بدهد. کفاره در قتل. در قتل غیرعمد، قاتل باید کفاره بدهد. کفاره قتل می‌تواند هر یک از موارد مربوط به کفاره روزه باشد. احکام کفاره. کفاره در فقه اسلامی به جریمه‌ای اطلاق می‌شود که فرد به‌دلیل ارتکاب برخی گناهان یا ترک واجبات، موظف به انجام آن است تا اثرات معنوی آن خطا را جبران کند. کلمه "کفاره" از
اثرات معنوی آن خطا را جبران کند. کلمه "کفاره" از ریشه "کَفر" به‌معنای پوشاندن گرفته شده است، زیرا کفاره باعث پوشانده شدن گناه می‌شود. انواع کفاره‌ها و موارد آن‌ها: برخی از اعمالی که مستلزم کفاره هستند: نکات مهم در مورد کفاره: در نهایت، توصیه می‌شود برای دریافت احکام دقیق و متناسب با شرایط فردی، به رساله عملیه مرجع تقلید خود مراجعه نمایید. منابع. Penance". In *Encyclopædia Britannica*. Retrieved September 23, 2025, from (https://www.google.com/search?q=https://www.britannica.com/topic/penance) [2]
[2] "Atonement". In *Encyclopædia Britannica*. Retrieved September 23, 2025, from (https://www.britannica.com/topic/atonement-religion)
جاذبه یا گرانش پدیده‌ای فیزیکی که در آن اجسام در اثر نیروی برهم‌کنش‌های گوناگون فیزیکی به سمت یکدیگر شتاب می‌گیرند. جاذبه همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ضیاالحق حکیمی سبزواری، متخلص به «ضیایی» از شاعران قرن سیزدهم در ایران است. زندگی. ضیاالحق حکیمی فرزند آقاعبدالقیوم و نوه حاج ملاهادی اسرار حکیم سبزواری بوده‌است. او در سال۱۲۶۷ به دنیا آمد و در بهمن سال ۱۳۳۴ در اثر سکته قلبی فوت کرد و در داخل بقعه جدش حکیم سبزواری دفن شد. او عضو انجمن ادبی ایران بود و سال‌ها در سبزوار عهده‌دار ریاست فرهنگ و اوقاف بود و از دوستان صمیمی افسر و امین الشریعه و ملک الشعرای بهار و سید علینقی امین بود، او همچنین در سرودن غزلیات، طبعی رسا و شیوا داشت. نمونه اشعار. پند اگر میشنوی
طبعی رسا و شیوا داشت. نمونه اشعار. پند اگر میشنوی غفلت ازین پند مکن همنشینی به جهان جز به خردمند مکن همه اوقات شریف است و بسی عمر عزیز کرده ای غفلت اگر چندی، یک چند مکن پای بند هوس و بنده ی شهوت تا چند مرغ علوی را پابند به هر بند مکن خواهی ار خلق به هرکار پسندند تو را آنچه را مردم دانا نپسندند مکن حال مردان خدا را مکن از خویش قیاس به بزرگان جهان خویش همانند مکن عاقبت گرچه بود بسته به اعمال ،ولی تکیه در هر عملی جز به خداوند مکن بهر اثبات سخن نیست ضرورت بقس معهد را بی سبب آلوده به سوگند مکن ای ضیایی چو جهان
را بی سبب آلوده به سوگند مکن ای ضیایی چو جهان نیست به کس پاینده زندگی با همه جز با دل خرسند مکن
بابک شعاعی (زاده ۱۳۴۸ - تهران) چهره‌پرداز سینما اهل ایران است. بابک کار چهره پردازی را از مجموعه تلویزیونی هزاردستان زیرنظر عبدالله اسکندری و با همکاری علی حاتمی آغاز کرد و در سال ۱۳۶۵ با فیلم سینمایی ناخدا خورشید، با همکاری ناصر تقوایی وارد عرصه چهره پردازی در سینما شد.
شاندل (۲ آذر ۱۳۱۲، فرانسه – ۲۹ خرداد ۱۳۵۶،تونس) نام یک شخصیت غیرواقعی و نمادین است که در برخی نوشته‌ها و سخنرانی‌های علی شریعتی نام برده می‌شد و توسط خود او ساخته شده(یا به زبان دیگر خود شریعتی است) شاندل در زبان فرانسوی به معنا شمع است از طرفی شمع تخلص مورد استفاده شریعتی بود که از کنار هم گذاشتن حروف اول کلمات (شریعتی، مزینانی، علی) که سازنده نام علی شریعتی مزینانی بودند به وجود آمد. تا سال‌ها کسی از یک شخص بودن شریعتی و شاندل خبر نداشت و سال‌های بعد از فوت او جستجوگران در یافتن فردی به نام شاندل عاجز
فوت او جستجوگران در یافتن فردی به نام شاندل عاجز مانده بودند تا زمانی که مطالعاتی بر دست نوشته‌های شخصی وی صورت گرفت و با نشانه‌هایی در خصوص شاندل گذاشته بود به یکسان بودن شخصیت شاندل و علی شریعتی پی بردند. تخلص شمع. شمع سرواژه‌ای از کلمات { شریعتی، مزینانی، علی }سازنده نام علی شریعتی مزینانی است. اولین استفاده‌ها از تخلص شمع. در سال‌های آغازین دهه ۳۰، شریعتی که جوانی ۲۰ ساله بود اشعارش را با نام مستعار «شمع» در روزنامه خراسان به چاپ می‌رساند. دلیل این عمل این بود که پدرش محمدتقی شریعتی از روشنفکران و
عمل این بود که پدرش محمدتقی شریعتی از روشنفکران و فعالان سیاسی–مذهبی مطرح آن زمان بود و علی شریعتی نمی‌خواست نامش را فاش کند یا گمان می‌کرد که اشعارش کیفیت بالایی ندارند و هنوز پخته نیستند و هیچ وقت قصد انتشار آنان را نداشت اما او برخی از اشعارش را با نام خود در این روزنامه به چاپ رسانید اولین شعر او «شمع زندان» نام داشت که شمع نماد خود شریعتی بود تبدیل شدن «شمع» به یک تخلص حرفه‌ای. علی شریعتی اکثر مقالات حرفه‌ای و علمی خود را به نام خود در روزنامه خراسان به چاپ می‌رسانید و گاهی از نام «شمع» استفاده می‌کرد