payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرده بود. این نوع دارای پیشرانه قدرتمندتر هانیول تی‌پی‌ئی-۳۳۱–۱۲بی به قدرت ۸۲۰ کیلو وات (۱٬۱۰۰ اسب بخار) با ملخ چهار تیغه با گام متغیر بوده، و بهینه‌سازی و بهبودهای دیگری در این گونه انجام رسیده بود از جمله :اویونیک سفارشی، تقویت سازه‌ها و بدنه به منظور افزایش عمر خستگی تا ۱۲٬۰۰۰ ساعت، کاناپی دو تکه برای محافظت بهتر در برابر ضربه برخورد اجتمالی با پرندگان، کابین تحت فشار، ترمز هوای در زیر بدنه هواپیما، تغییرات آیرودینامیکی در بال، ترمزهای چرخ بهتر، و امکانات تسلیحاتی بهتر. ئی‌ام‌بی۳۱۲جی۱. نمونه اولیه تولید
تسلیحاتی بهتر. ئی‌ام‌بی۳۱۲جی۱. نمونه اولیه تولید شده در سال ۱۹۸۶ با موتور گرت. ئی‌ام‌بی۳۱۲اچ. نمونه اولیه توسعه یافته توسط نورث روپ/امبرائر برای رقابت برای انتخاب هواپیمای آموزشی پیشرفته برای نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا (JPATS)، این نمونه نهایتاً به تولید هواپیمای ٰئی‌ام‌بی ۳۱۴ سوپر توکانو برای نیروی هوایی برزیل منجر شد.
امبرائر ئی‌ام‌بی ۳۱۴ سوپر توکانو معروف به ای-۲۹ (A-29) یا ای‌ال‌اکس (ALX) یک هواپیمای ساختِ امبرائر در کشور برزیل است که در سال ۲۰۰۳ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی هوایی برزیل بوده‌است. این هواپیما در میلادی نخستین پرواز خود را انجام داد. پیشینه عملیاتی. افغانستان. در سال ۲۰۱۱، سوپرتوکانو با پشت‌سر گذاشتن بیچ‌کرفت تی-۶ تیکسان۲ قرارداد پشتیبانی هوایی سبُک ایالات متحده برای افغانستان را برنده شد. این قرارداد به ارزش ۴۲۷ میلیون دلار در سال ۲۰۱۲، پس از تجدیدنظر دولت افغانستان به درخواست
۲۰۱۲، پس از تجدیدنظر دولت افغانستان به درخواست بیچ‌کرفت لغو شد و پیشنهاد سوپرتوکانو در طی مراحل خرید رد صلاحیت گردید، اما در سال ۲۰۱۳ مجدداً توافق با سوپرتوکانو از سر گرفته شد و نیروی هوایی افغانستان بیست فروند از این هواپیماهای سبک را خریداری کرد. چهار فروند اول در ژانویه ۲۰۱۶ وارد فرودگاه بین‌المللی حامد کرزی در کابل پایتخت افغانستان شدند، چهار فروند دیگر نیز قبل از پایان سال ۲۰۱۶ تحویل داده شد؛ تا پایان سال ۲۰۱۸ در مجموع ۲۰ فروند سوپر توکانو به نیروی هوایی افغانستان تحویل داده شد. ۳۰ خلبان سوپر توکانو
افغانستان تحویل داده شد. ۳۰ خلبان سوپر توکانو ای-۲۹ آماده برای نبرد هوایی توسط اسکادران ۸۱ جنگنده ایالات متحده واقع در پایگاه نیروی هوایی مودی، جورجیا فارغ‌التحصیل شدند و برای نبرد در جنگ به افغانستان بازگشتند. در سال ۲۰۱۷، نیروی هوایی افغانستان با استفاده از سوپر توکانو تقریباً ۲۰۰۰ عملیات هوایی، با میانگین ۴۰ پرواز در هفته انجام داد. در ماه اکتبر ۲۰۱۷، نیروی هوایی افغانستان با بیش از ۸۰ مأموریت نبرد در یک هفته، رکورد جهانی عملیات پروازی با سوپر توکانو را شکست. تا مارس ۲۰۱۸، نیروی هوایی افغانستان ۱۲ فروند
تا مارس ۲۰۱۸، نیروی هوایی افغانستان ۱۲ فروند سوپر توکانو ای-۲۹ دریافت کرد. در ۲۲ مارس ۲۰۱۸، نیروی هوایی افغانستان یک بمب جی‌بی‌یو-۵۸، ۱۱۳٫۴ کیلوگرمی را از یک سوپر توکانو ای-۲۹ بالای هدف انداخت، این اولین باری است که ارتش افغانستان از سلاح هدایت لیزری علیه طالبان استفاده می‌کند.
امبرائر سی-۳۹۰ میلِنیوم یک هواپیمای ترابری نظامی با اندازه متوسط، با پیشرانه دو موتور جت است که توسط شرکت سازنده هوافضای برزیل (امبرائر) طراحی و تولید شده است. سی-۳۹۰ میلنیوم سنگین‌ترین هواپیمایی است که شرکت تا به توسط امبرائر تا به امروز تولید شده است. کار بر روی این پروژه در اواسط دهه ۲۰۰۰ در امبرائر آغاز شد و تلاش‌های اولیه حول یک مشتق مفهومی از هواپیمای جت مسافربری ئی-۱۹۰ با ابعاد و اندازه مشابه با لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس متمرکز شد. در این پروژه امبرائر نمایل به استفاده از موتورهای جت توربوفن بود، به جای
به استفاده از موتورهای جت توربوفن بود، به جای توربوپراپ داشت. حمایت او سرمایه‌گذاری از این طرح تواماً از سوی دولت برزیل و نیروی هوایی برزیل صورت گرفت. در ماه می ۲۰۰۸، دولت برزیل مبلغ ۸۰۰ میلیون رئال برزیل معادل با (۴۴۰ میلیون دلار آمریکا) در توسعه این پروژه سرمایه‌گذاری کرد. در آوریل ۲۰۰۹، امبرائر قراردادی به مبلف ۱٬۵ میلیارد دلاری برای دو نمونه اولیه منعقد کرد. این هواپیما در ابتدا سی-۳۹۰ بعداً در اوایل ۲۰۱۱به نام کیٰ‌سی-۳۹۰ نامگذاری شد.در طی نمایشگاه هوایی پاریس در سال ۲۰۱۱، امبرائر اعلام نمود که قصد
پاریس در سال ۲۰۱۱، امبرائر اعلام نمود که قصد دارد نسخه ای کشیده از این هواپیما را به عنوان یک هواپیمای باری غیرنظامی به بازار عرضه نماید. به سرعت با شرکت‌های مختلف هوافضای دیگر در این برنامه، از جمله فابریکا آرخنتینا دی آویونس (FAdeA)، شرکت ملی هوانوردی شیلی(ENAER)، شرکت صنایع هوانوردی پرتغال (OGMA) و بوئینگ، همکاری‌ها شکل گرفت. سرمایه‌گذاری مشترک با بوئینگ در نوامبر ۲۰۱۹ اعلام شد، اما به سرعت در عرض شش ماه از بین رفت. پیمانکاران فرعی عمده در ساخت این هواپیما عبارتند از آئرو ودوخودی، بی‌ای‌ئی سیستمز و
عبارتند از آئرو ودوخودی، بی‌ای‌ئی سیستمز و راکول کالینز. در ۳ فوریه ۲۰۱۵، اولین نمونه از دو نمونه اولیه، پرواز اولیه خود را انجام داد. در ۴ سپتامبر ۲۰۱۹، اولین هواپیمای تولیدی به نیروی هوایی برزیل تحویل داده شد. در نوامبر ۲۰۱۹، در طول نمایشگاه هوایی دبی، امبرائر نام جدید هواپیما را برای بازار جهانی، سی-۳۹۰ میلنیوم اعلام نمود. صادرات سی-۳۹۰ به چندین مشتری خارجی از جمله نیروی هوایی پرتغال، نیروی هوایی مجارستان و نیروی هوایی سلطنتی هلند تضمین شده‌اند. سی-۳۹۰ را می‌توان برای انجام عملیات‌های متعارف مختلف مانند
می‌توان برای انجام عملیات‌های متعارف مختلف مانند جابه‌جایی نیروهای نظامی، بار، همچنین مقامات و مسئولین (وی‌آی‌پی) و عملیات لجستیکی تخصصی تر مانند سوخت‌گیری هوایی به عنوان تانکر پیکربندی کرد. سی-۳۹۰ میلنیوم می‌تواند محموله‌هایی تا ۲۶ تن (۵۷٬۰۰۰ پوند) مانند دو نفربر زرهی ام۱۱۳، یک خودرو زره‌پوش رزمی باکسر، یک هلیکوپتر سیکورسکی اج-۶۰، تا ۸۰ سرباز یا ۶۶ چترباز بانجهیزات کامل، را حمل نموده و توانایی بارریزی هوایی تا ظرفیت ۴۲٬۰۰۰ پوند (۱۹ تن) را دارد. از سال ۲۰۲۴، هر فروند از این نوع هواپیما حدود ۸۰ میلیون یورو
هر فروند از این نوع هواپیما حدود ۸۰ میلیون یورو قیمت دارد.
خانواده امبرائر ئی-جت ئی۲ مجموعه ای از هواپیماهای مسافربری باریک پیکراست که توسط شرکت برزیلی سازنده هواپیمای امبرائر طراحی و تولید شده است. این هواپیمای جت دوموتوره توسعه ایی تدریجی از خانواده امبرائر ئی-جت می‌باشد. این برنامه در نمایشگاه هوایی پاریس در ژوئن ۲۰۱۳ راه‌اندازی شد. خانواده ئی-جت ئی۲ نسبت به خانواده ئی-جت اولیه چندین پیشرفت را نشان می‌دهد، که مهم‌ترین آنها استفاده از موتور توربوفن پرت اند ویتنی پی‌دابلیو۱۰۰۰جی است. این خانواده هواپیما شامل سه نوع است که سطح مقطع بدنه یکسانی با طول‌های مختلف
نوع است که سطح مقطع بدنه یکسانی با طول‌های مختلف دارند و دارای سه بال بازطراحی‌شده متفاوت، کنترل‌های پرواز با سیم با سامانه‌های اویونیک جدید و کابین به‌روز شده هستند. این گونه‌ها بیشینه‌های وزن برخاست متفاوتی از ۴۴٫۶ تا ۶۲٫۵ تن (۹۸٬۰۰۰ تا ۱۳۸٬۰۰۰ پوند) و برد ۳٬۷۰۰ الی ۵٬۶۰۰ کیلومتر(۲٬۳۰۰ الی ۳٬۵۰۰ مایل) را پوشش می‌دهد. اولین نوع، ئی۱۹۰-ئی۲، پرواز اولیه خود را در ۲۳ مه ۲۰۱۶ ("۳ خردادماه ۱۳۹۵" خورشیدی)انجام داد و آزمایش پرواز بدون مشکل و مطابق با برنامه‌ریزی به انجام رسید. این هواپیما گواهینامه مرتبط را در
به انجام رسید. این هواپیما گواهینامه مرتبط را در ۲۸ فوریه ۲۰۱۸ دریافت نموده و سپس در ۲۴ آوریل همان سال به خریدار آن شرکت هواپیمایی نروژی ویدرو واگذار شده و وارد خدمت شد. گونه بزرگتر ئی۱۹۵-ئی۲ گواهینامه مرتبط را در آوریل ۲۰۱۹ دریافت نموده، آزول برزیلین ایرلاینز اولین خط هوایی بود که از این گونه استفاده نمود. گونه کوچکتر ئی۱۷۵-ئی۲ در ابتدا قرار بود در سال ۲۰۲۱ تحویل داده شود، اما این امر به دلیل کمبود تقاضا، تا سال ۲۰۱۷ به تعویق افتاد. کاربران. , ۱۲۴ فروند ئی-۲ جت در حال خدمت به ۱۴ کاربر شناخته شده غیرنظامی
جت در حال خدمت به ۱۴ کاربر شناخته شده غیرنظامی بودند، سه کاربر عمده این هواپیما عبارتند از: پورتر ایرلاینز (۳۷ فروند), آزول برزیلین ایرلاینز (۲۱ فروند) و کی‌ال‌ام سیتی‌هاپر با ۱۸ فروند هواپیمای درحال خدمت. Model summary. Source: Embraer's order book . تحویل سفارش‌ها بر اساس سال. Source: Embraer.com
ایلیوشین دی‌بی-۳ (دی‌بی: بمب افکن دوربرد، روسی: Дальний бомбардировщик) یک بمب‌افکن متوسط دو موتوره تک بال ساختِ دفتر طراحی ایلیوشین در شوروی بود که نخستین پرواز خود را در سال ۱۹۳۵ انجام داد. طراحی و توسعه. طراحی دی‌بی-۳ بر پایه طراحی بی‌بی-۲ انجام گرفت که در رقابت با توپولف اس‌بی شکست خورده و به خط تولید نرسیده بود. همین امر باعث شد مرحله طراحی دی‌بی-۳ سریع تر به پایان برسد. این نمونه نیز با نمونه دیگری از توپولوف تحت عنوان دی‌بی-۲ برای تأمین درخواست ارتش برای یک بمب افکن با قابلیت حمل یک تن بمب تا برد ۳
برای یک بمب افکن با قابلیت حمل یک تن بمب تا برد ۳ هزار کیلومتری و حداقل سرعت ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت در عرصه رقابت قرار گرفت. در نمونه جدید، بی‌بی-۲ به گونه ای تغییر کرد که بتوان موتور فرانسوی ۱۲ سیلندر Mistral Major با توان ۸۰۰ اسب بخار را که پروانه تولید آن سال ۱۹۳۴ خریداری شده بود و با عنوان M-85 استفاده می‌شد، را همراه ملخ سه تیغه با زاویه ثابت در آن جایگذاری کرد. تولید پیش‌نمونه اولیه در همان سال ۱۹۳۴ با نام TsKB-26 آغاز شد. برای سرعت بخشیدن به کار تولید بدنه هواپیما از چوب و بال‌ها و بخشی از دم فلزی
بدنه هواپیما از چوب و بال‌ها و بخشی از دم فلزی ساخته شد. اَرّاده فرود این هواگرد بر خلاف عموم بمب افکن‌های پیشین همچون توپولف تی‌بی-۳ به صورت جمع شونده (رو به عقب و داخل پوسته موتور) و با یک چرخ قرار گرفته بود. همچنین این هواپیما به صورت چرخ‌دم (tailwheel) ثابت و زیر بال (low-wing) ساخته شده بود. این نمونه نخستین پرواز خود را در تابستان ۱۹۳۵ انجام داد که مشخص شد از پایداری مناسب و قابلیت کنترل و مانور پذیری بالایی پرخوردار است. این نمونه شش رکورد را در هواپیماهای نوع خود جابه‌جا کرد که عموماً در نسبت ظرفیت
نوع خود جابه‌جا کرد که عموماً در نسبت ظرفیت به ارتفاع و سرعت در ارتفاع‌های بالاتر از ۵ هزار متر بود. موفقیت این پیش نمونه اجازه ادامه کار بر روی این ایده را از جانب حاکمیت به ایلیوشین داد. پیش نمونه حقیقی دی‌بی-۳ TsKB-30 نام گرفت که در ماه مارس ۱۹۳۶ اولین با به پرواز درآمد. این نمونه نسبت به TsKB-26 در برخی زمینه‌ها بهبود یافته بود که شاخص‌ترین آن‌ها شامل ساختار تمام فلزی، دماغه بلندتر، آسمانه باز شونده رو به عقب، شیشه جلو (بادگیر) ثابت و پوشش بهتری برای موتور می‌شدند. این هواپیما موفق شد در ماه اوت ۱۹۳۶
می‌شدند. این هواپیما موفق شد در ماه اوت ۱۹۳۶ تمامی مراحل آزمایش ارتش را بگذراند و با عنوان نهایی دی‌بی-۳ وارد خط تولید شود. به جهت استفاده از تکنولوژی‌های بالاتر از ظرفیت موجود جهت کاهش وزن، دی‌بی-۳ هواپیمایی نبود که بتوان به راحتی ساخت. به عنوان مثال طراحی ظریف بال‌ها که لازم بود در نقاط مختلف به یکدیگر جوش بخورند و ابن جوش خوردگی‌ها با دستگاه امواج ایکس بررسی شود و همچنین استفاده کارگران بی تجربه در کارخانه‌ها فرایند تولید را دشوار و وقت گیر کرده بود. هواگرد به گونه ای طراحی شده بود که بتواند ده بمب ۱۰۰
به گونه ای طراحی شده بود که بتواند ده بمب ۱۰۰ کیلوگرمی FAB-100 را با خود حمل کند البته این میزان به کمک جایگاه‌های خارجی می‌توانست برای عملیات در بردهای کوتاه به ۲۵۰۰ کیلوگرم نیز برسد. تسلیحات دفاعی شامل سه مسلسل ShKAS با کالیبر ۷٫۶۲ میلی‌متر می‌شد که یکی از آن‌ها در زیر دماغه قرار گرفته بود و توسط ناوبر و رها کننده بمب‌ها کنترل می‌شد و دو قبضه دیگر آن یکی در میانه سقف هواپیما و دیگری در جانب آن بود که هر دو در اختیار تیربارچی قرار داشت. این شرایط تیربارچی را مجبور می‌کرد در میانه نبرد از یک موقعیت به
را مجبور می‌کرد در میانه نبرد از یک موقعیت به دیگری بجهد. با این حال که این مسلسل‌ها سبک به حساب می‌آمدند اما برای یک بمب افکن در آن دوره مناسب بودند و علاقه شوروی به ساخت تسلیحات با نواخت تیر بالا نیز تأثیر آن را افزایش داده بود. پرواز آزمایشی دومین پیش نمونه پیش از آغاز تولید بین ماه مه تا اکتبر ۱۹۳۷ انجام گرفت که مشخص گردید عملکرد ضعیف تری نسبت به پیش نمونه قبلی دارد اما همچنان بسیار برتر از خواسته ارتش بود. این نمونه می‌توانست در ارتفاع ۵ هزار متری به سرعت ۳۹۰ کیلومتر بر ساعت برسد و ۵۰۰ کیلوگرم بمب را
۳۹۰ کیلومتر بر ساعت برسد و ۵۰۰ کیلوگرم بمب را تا برد ۴ کیلومتری یا ۱۰۰۰ کیلوگرم بمب را تا ۳۱۰۰ کیلومتری حمل کند. این درحالی بود که مدل بی هاینکل ۱۱۱، هم نوع نسبتاً مشابه آلمانی آن ۱۰ تا ۲۰ کیلومتر بر ساعت کند بود، حداکثر ارتفاع پروازی کوتاه تری داشت و قادر بود تنها ۷۵۰ کیلوگرم بمب را به ۱۶۶۰ کیلومتری یا ۱۵۰۰ کیلوگرم بمب را تا ۹۱۰ کیلومتری برساند. این عملکرد دی‌بی-۳ رابه بهترین بمب افکن دو موتوره تا به آن زمان در سال ۱۹۳۷ تبدیل می‌کرد. همان سال ۴۵ فروند از این بمب افکن در دو کارخانه شماره ۳۹ در مسکو و ۱۸
این بمب افکن در دو کارخانه شماره ۳۹ در مسکو و ۱۸ وورونژ جهت آغاز به خدمت در نیروی هوایی ارتش سرخ ساخته شد. در سال ۱۹۳۸ موتور ارتقا یافته M-86 با توان ۹۵۰ اسب بخار در هنگام برخاستن، همراه ملخ سه تیغه با زاویه قابل تنظیم جانشین M-85 در خط تولید شد. مدل‌هایی که از موتور جدید استفاده می‌کردند با تغییرات اندک دیگری دی‌بی-۳-ای (A) نام گرفتند. در همین سال کارخانه شماره ۱۲۶ در کامسامولسک بر آمور نیز کار تولید این هواپیما را شروع کرد. در سال ۱۹۳۹ بار دیگر موتور تغییر کرد و این بار M-87A به همراه ملخ با زاویه قابل
کرد و این بار M-87A به همراه ملخ با زاویه قابل تنظیم جای موتور قبل را گرفت. این موتور توان یکسانی هنگام برخاستن ارائه می‌کرد اما عملکرد هواپیما را در ارتفاع‌های بالاتر ارتقا می‌داد. مدل بی این موتور که در سال ۱۹۴۰ جایگزین شد نیز به نوبه خود قدرت هواگرد را در ارتفاع بالا افزایش داد. سری هواپیماهای دارای این موتور دی‌بی-۳-بی (B) نامیده شدند. نهایتاً موتور M-88 نیز در دی‌بی-۳ استفاده شد که ۱۱۰۰ اسب بخار توان در هنگام برخاستن تولید می‌کرد و حداکثر سرعت را ۴۲۹ کیلومتر بر ساعت در ۶۸۰۰ متری رساند. تاریخچه
۴۲۹ کیلومتر بر ساعت در ۶۸۰۰ متری رساند. تاریخچه عملیاتی. ۳۰ بمب افکن دی‌بی-۳ در سال ۱۹۳۹ در جریان جنگ دوم چین و ژاپن به نیروی هوایی جمهوری چین ارسال شد و به شدت مخصوصاً در هدف قرار دادن اهداف ژاپنی در ووهان مورد استفاده قرار گرفت اما بعدها با بمب افکن‌های آمریکایی بی-۲۴ جایگزین شد. فنلاندی‌ها موفق شدند در جریان جنگ زمستان ۵ فروند از این بمب افکن‌ها را مجبور به فرود کنند و آن‌ها را به غنیمت بگیرند. همچنین ده فروند دیگر نیز توسط فنلاند از مجموعه غنائم آلمان از شوروی از نازی‌ها خریداری شد. هفتم و هشتم اوت
از شوروی از نازی‌ها خریداری شد. هفتم و هشتم اوت ۱۹۴۱ پانزده فروند دی‌بی-۳ مستقر در دریای بالتیک نخستین بمباران شوروی در برلین، پایتخت آلمان نازی را انجام دهند. مدل‌های دیگر. دی‌بی-۳-تی دی‌بی-۳-تی‌پی دی‌بی-۳-اف نمونه مسافربری دی‌بی-۳
ایلیوشین-۲ معروف به اشتورماوویک یک هواگرد تهاجمی تک موتوره دو سرنشین ساخت دفتر طراحی ایلیوشین در اتحاد جماهیر شوروی در جریان جنگ جهانی دوم بود که به صورت گسترده وارد خط تولید انبوه گردید. در مجموع بیش از ۳۶ هزار فروند از این هواگرد به تنهایی و ۴۴ هزار فروند همراه با ایل-۱۰ در طول جنگ ساخته شد که از این منظر جایگاه رکورددار را در طول تاریخ هوانوردی نظامی به آن اعطا کرد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی شوروی بوده‌است. این هواگرد در دوم اکتبر سال ۱۹۳۹ نخستین پرواز خود را انجام داد. خلبانان ایل-۲
۱۹۳۹ نخستین پرواز خود را انجام داد. خلبانان ایل-۲ را اختصاراً «ایلیوشا» و سربازان بر روی زمین آن را «گوژپشت»، «تانک پرنده» یا «پیاده‌نظام پرنده» می‌نامیدند. ایل-۲ نقش بسیار کلیدی در شکست آلمان نازی در جبهه شرقی جنگ دوم جهانی ایفا نمود به وجهی که ژوزف استالین دربارهٔ آن گفته بود که «این هواگرد به اندازه هوا و نان برای ارتش سرخ اهمیت دارد». طراحی و توسعه. سرمنشا. ایده هواگرد تهاجمی زرهی در شوروی به اوایل دهه ۱۹۳۰ میلادی یعنی زمانی که نیروی هوایی این کشور در حال مدرن سازی خود بود، بازمی‌گشت هنگامی که دمیتری
حال مدرن سازی خود بود، بازمی‌گشت هنگامی که دمیتری گریگوروویچ TSh-1 و TSh-2 را به صورت هواگرد دوباله زرهپوش طراحی کرد. اما در آن زمان موتورهای ساخت شوروی نمی‌توانستند قدرت کافی را برای عملکرد مناسب هواگردهای سنگین تأمین کنند. در همین اثنا ایل-۲ توسط سرگئی ایلیوشین، طراح ارشد دفتر مرکزی طراحی و تیمش در سال ۱۹۳۸ به صورت ترکیبی از فلز و چوب طراحی شد. این هواگرد دو سرنشین دارای پوسته زرهی ۷۰۰ کیلوگرمی برای محافظت از خلبان، موتور، مخزن سوخت و رادیاتور بود که بخش‌های مختلف ضخامت متفاوت داشت. وزن ایل-۲ در هنگام
مختلف ضخامت متفاوت داشت. وزن ایل-۲ در هنگام بارگذاری کامل به ۴۷۰۰ کیلوگرم می‌رسید که ۱۵ درصد از آن مربوط به پوسته محافظتی می‌شد. به شکل منحصر به فردی در میان سایر هواگردهای تهاجمی جنگ جهانی دوم، زره ایل-۲ به صورت بخش تحمل کننده بار در شاسی یکپارچه آن طراحی شده بود که موجب کاهش قابل توجه وزن هواگدو می‌گردید. نخستین پیش‌نمونه ایل-۲ تحت عنوان TsKB-55، که برای نخستین بار دوم اکتبر ۱۹۳۹ به پرواز درآمد، در رقابت با سوخو-۶ موفق به پیروزی شد و عنوان BSh-2 (BSh مخفف «هواگرد تهاجمی زرهی») را از نیروی هوایی دریافت
«هواگرد تهاجمی زرهی») را از نیروی هوایی دریافت کرد. از آن جهت که موتور Mikulin AM-35 به گونه ای طراحی شده بود که بهترین عملکرد خود را در ارتفاع‌های بالا نشان دهد، BSh-2 نسبت به موتور خود بیش از اندازه سنگین و نتیجتاً دارای عملکرد ضعیفی بود. از این رو در پیش نمونه دوم (TsKB-57) جهت ارتقا عملکرد از طراحی سبک تری با یک سرنشین و موتور قوی تر Mikulin AM-38 (بهینه‌سازی شده مدل AM-35 برای ارتفاع‌های پایین) استفاده شد که نخستین پرواز خود را در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۰ انجام داد. این نمونه مراحل آزمایش ارتش را در ماه مارس
داد. این نمونه مراحل آزمایش ارتش را در ماه مارس ۱۹۴۱ با موفقیت گذراند و تحویل آن تحت عنوان جدید ایل-۲ به واحدهای عملیاتی از ماه مه همان سال آغاز شد. در پی ارسال نامه ای از جانب یکی از خلبانان ایل-۲ به استالین در ارتباط با اضافه شدن تیربارچی دم در پشت خلبان جهت مقابله با جنگنده‌های آلمانی که قصد ساقط کردن هواگرد را دارند، نمونه دیگری دوباره با دوسرنشین طراحی گردید. توپ خودکار ۲۳ میلی‌متری VYa-23 نیز به عنوان تسلیحات اصلی ایل-۲ انتخاب گردید. تولید. سال ۱۹۴۱ دستور تولید ایل-۲ برای چهار کارخانه ارسال شد که
دستور تولید ایل-۲ برای چهار کارخانه ارسال شد که نهایتاً با توجه به سهولت تولید آن به کمک کارگرهای کم مهارت، ایل-۲ را به بیشترین هواگرد نظامی تولیدشده در طول تاریخ تبدیل کرد. با این حال تولید ایل-۲ تا زمان تهاجم آلمان به شوروی در ژوئن سال ۱۹۴۱ تنها در دو کارخانه یعنی کارخانه‌های شماره ۱۸ در وورونژ و شماره ۳۸۱ در لنینگراد آغاز شده بود. تولید در ابتدای جنگ به کندی پیش می‌رفت؛ چرا که برای جلوگیری از تخریب کارخانه‌ها، تأسیسات به جانب شرقی کوه‌های اورال منتقل می‌شد. این وقفه به ایلیوشین و مهندسان همراه او اجازه
این وقفه به ایلیوشین و مهندسان همراه او اجازه داد در طراحی ایل-۲ تجدید نظر کنند. بدین ترتیب دو ماه پس از انتقال کارخانه‌ها کار تولید ایل-۲ آغاز شد. این تأخیر و سرعت تولید به مذاق ژوزف استالین، رهبر شوروی خوش نیامد به همین جهت در تلگرامی به شنکمن و ترتیاکوف، مدیران کارخانه‌ها نوشت: در پی این فرمان تولید ایل-۲ به سرعت افزایش پیدا کرد و این هواگرد به تعداد زیاد در اختیار ارتش سرخ قرار گرفت. تاریخچه عملیاتی. کاربرد اولیه و سردرگمی عملیاتی. نخستین استفاده عملیاتی از ایل-۲ در هنگ ۴ هواگردهای تهاجمی بر فراز
از ایل-۲ در هنگ ۴ هواگردهای تهاجمی بر فراز رودخانه برزینا چند روز پس از آغاز تهاجم آلمان به شوروی صورت گرفت. این هواگرد به اندازه‌ای جدید بود که هیچ آموزشی به خلبانان در ارتباط با ویژگی‌ها پرواز و شیوه‌های استفاده از آن و خدمه بر روی زمین در ارتباط با تعمیر و تسلیح مجدد آن داده نشده بود. خلبانان تنها آموزش‌هایی دربارهٔ برخاستن و فرود با این هواگرد دیده بودند اما هیچ‌یک از آن‌ها از تسلیحات استفاده نکرده بودند. در نخستین روز تهاجم آلمان در ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱، ۲۴۹ ایل-۲ در دسترس بود که تنها ۷۰ فروند از آن‌ها
۲۴۹ ایل-۲ در دسترس بود که تنها ۷۰ فروند از آن‌ها عملیاتی و ۲۰ فروند در اختیار نیروهای خط مقدم بودند. فقط در همان روز نخست ۱۰ فروند از آن‌ها توسط دشمن و ۱۹ فروند دیگر به سایر دلایل ساقط و ۲۰ خلبان کشته شدند. اولین تهاجم پیش‌دستانه به کمک ایل-۲ پنج روز پس از آغاز حمله آلمان، با هدف قرار دادن کاروان تانک‌ها و پیاده‌نظام موتوریزه دشمن انجام گرفت. تا ۱۰ ژوئیه تعداد هواگردهای هنگ ۴ از ۶۵ فروند به ۱۰ فروند رسید. تاکتیک‌های جدید. به مرور با آشنایی خلبان‌های ارتش سرخ با توانایی‌های ایل-۲، تاکتیک‌ها نیز ارتقا پیدا
با توانایی‌های ایل-۲، تاکتیک‌ها نیز ارتقا پیدا کرد. چهار تا دوازده هواگرد در قالب آرایش پلکانی به جای نزدیک شدن به هدف به صورت افقی در ارتفاع پایین ۵۰ متری، هدف را عموماً در جانب چپ خود قرار می‌دادند و با یک چرخش و شیرجه ۳۰ درجه‌ای به آن حمله می‌کردند. با این حال که راکت‌های RS-82 و RS-132 می‌توانست با یک برخورد ادوات زرهی دشمن را منهدم کنند اما دقت بسیار کمی داشتند؛ به همین جهت خلبان‌های با تجربه اکثراً از توپ خودکار خود برای هدف قرار دادن دشمن استفاده می‌کردند. سلاح مؤثر دیگر ایل-۲ بمب‌های کوچک ۱٫۵
می‌کردند. سلاح مؤثر دیگر ایل-۲ بمب‌های کوچک ۱٫۵ کیلوگرمی بودند که حداکثر به مقدار ۱۹۲ عدد درون چهار محفظه بیرونی (به صورت بمب خوشه ای) یا ۲۲۰ عدد درون بال‌ها قرار می‌گرفتند. نوع ضد تانک این بمب‌ها به راحتی می‌توانستند لایه بالایی زره تانک‌های سنگین آلمانی را بشکافند. از این نوع تسلیحات به صورت گسترده برای نخستین بار در نبرد کورسک استفاده شد. پس از آن از ایل-۲ به صورت فراوان در جبهه شرقی جنگ جهانی استفاده گردید. این هواگرد می‌توانست در شرایط کم‌نور نیز پرواز کند و تسلیحاتی حمل می‌کرد که می‌توانست در زره
کند و تسلیحاتی حمل می‌کرد که می‌توانست در زره تانک‌های "پنتر" و تیگر ۱ آلمان نفوذ کند. زره سنگین این هواگرد موجب شد دشمنان آلمانی آن را «هواگرد بتنی» بنامند؛ چرا که ساقط کردن آن با مسلسل و توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری تقریباً غیرممکن بود. تأثیرگذاری به عنوان هواگرد تهاجمی. به روشنی نمی‌توان عملکرد حقیقی ایل-۲ را بر مبنای گزارش‌ها و متون رسیده مورد بررسی قرار داد. طبق ادعای ارتش سرخ هواگردهای تهاجمی ایل-۲ در روز ۷ ژوئیه سال ۱۹۴۳ در جریان نبرد کورسک توانستند ۷۰ تانک لشکر نهم زرهی آلمان را تنها در عرض ۲۰ دقیقه
تانک لشکر نهم زرهی آلمان را تنها در عرض ۲۰ دقیقه منهدم کنند. در جریان همین نبرد ژنرال ریازانوف موفق شد با به‌کارگیری عمده هواگردهای ایل-۲ با هماهنگی نیروهای پیاده‌نظام، توپخانه و زرهی تاکتیک‌های جدیدی را در جهت استفاده از این هواگردها خلق کند. در نبرد کورسک هواگردهای ایل-۲ از تاکتیکی تحت عنوان «دایره مرگ» استفاده کردند. در این تاکتیک حداکثر هشت ایل-۲ یک حلقه دفاعی را شکل می‌دادند و هر یک از هواگردها با مسلسل‌های تهاجمی خود از هواگرد جلویی محافظت می‌کرد تا یکی از آن‌ها با خروج از حلقه هدف خود را مورد تهاجم
از آن‌ها با خروج از حلقه هدف خود را مورد تهاجم قرار دهد و مجدداً وارد حلقه شود. ریازانوف بعدها به همین جهت دو ستاره طلایی قهرمان شوروی را دریافت کرد و نیروهای تحت امر او نیز به عنوان نخستین ارتش میدانی عنوان افتخاری «محافظ» را گرفتند. در سال ۱۹۴۳ در هر ۲۶ مورد پرواز (سورتی) هواگردهای ایل-۲ یکی ساقط می‌شد که نیمی از آن‌ها مربوط به جنگنده‌های دشمن بود و نیم دیگر مربوط به سامانه‌های ضدهوایی می‌شد. البته تحقیق دیگری می‌گوید که تانک‌های آلمانی منفجر شده در نبرد کورسک ارتباط زیادی با ایل-۲ نداشته‌اند و ۳۲۳ تانک
کورسک ارتباط زیادی با ایل-۲ نداشته‌اند و ۳۲۳ تانک منهدم شده آلمانی عموماً توسط توپ‌های ضدتانک یا دیگر خودروهای زرهی از میان برداشته شده‌اند. همچنین گفته شده‌است ۹۵ تا ۹۸ درصد تانک‌های آلمانی توسط توپ‌های ضدتانک، تانک‌ها، مین‌ها، نیروهای پیاده‌نظام شوروی یا حتی مشکلات فنی از دست رفته‌اند. در حالیکه ارتش سرخ مدعی شد هواگردهای تهاجمی ایل-۲ موفق شده‌اند در نبرد کورسک دست کم ۲۷۰ تانک لشکر سوم زرهی ورماخت را فقط در عرض دو ساعت منهدم کنند، این نیرو تنها ۹۰ تانک در اختیار داشت که ۱۸۰ دستگاه کمتر از مورد ادعایی
در اختیار داشت که ۱۸۰ دستگاه کمتر از مورد ادعایی است. از طرفی گزارش شده‌است روز بعد از پایان نبرد کورسک یعنی در ۱۱ ژوئیه همچنان ۴۱ دستگاه تانک عملیاتی برای لشکر سوم زرهی ورماخت باقیمانده مانده بوده‌است که موجب گردید این لشکر بدون گزارش هر گونه خسارات سنگین از جانب هواگردهای دشمن، بتواند همچنان به حضور در میدان‌های نبرد در تمامی ماه ژوئیه ادامه دهد. بیشتر تلفات لشکر سوم زرهی آلمان در نبرد کورسک مربوط به توپ‌های ضد تانک و تانک‌های متخاصم بوده‌است. شاید خارق‌العاده‌ترین ادعا دربارهٔ هواگردهای ایل-۲ مربوط به
ادعا دربارهٔ هواگردهای ایل-۲ مربوط به انهدام ۲۴۰ تانک لشکر هفدهم زرهی ورماخت و نابودی کامل آن تنها در مدت چهار ساعت باشد. درحالیکه در روز ۱ ژوئیه لشکر هفدهم زرهی ورماخت تنها یک گردان تانک با ۶۷ دستگاه تانک داشته و اصلاً به صورت مستقیم در نبرد کورسک حضور نداشته‌است و پس از این نبرد نیز به سمت غرب عقب‌نشینی کرده‌است. بزرگ‌ترین مشکل ایل-۲ دقت پایین آن در هنگام تهاجم بود. در اواخر جنگ، شوروی با تمرکز تعداد زیادی از هواگردهای ایل-۲ از عملیات‌های تهاجمی خود پشتیبانی می‌کرد. تأثیر این هواگرد به خصوص برای اهداف
می‌کرد. تأثیر این هواگرد به خصوص برای اهداف زرهی حفر شده در زمین بیش از آن که فیزیکی باشد، روانی بود. در تهاجم ۹ ژوئیه در باریکه کارلیا در جنوب شرقی فنلاند، قوای ضدهوایی فنلاند بسیار کمتر از آن بودند که با تمرکز هواگردهای ایل-۲ و بمب افکن‌های پی‌ای-۲ مقابله کنند اما به سرعت به این موضوع پی بردند که هواگردهای ایل-۲ قادر نیستند به خوبی هدف خود را به خصوص به وسیله بمب با دقت مورد اصابت قرار دهند. با این حال که حمله به اهداف بزرگ همانند کاروان تدارکات یا ایستگاه‌های راه‌آهن نتایج مخربی داشت اما حمله به اهداف
راه‌آهن نتایج مخربی داشت اما حمله به اهداف کوچک‌تر همانند نقاط حفر شده در زمین عموماً اثر بخش نبود. تقابل بین توپ‌های ضدهوایی ۲۰ یا ۴۰ میلی‌متری و هواگردهای ایل-۲ هیچگاه به تخریب کامل هدف نمی‌انجامید اما بسیاری از هواگردها را ساقط می‌کرد. وزن سنگین زره ایل-۲ موجب می‌گردید این هواگرد نتواند مواد منفجره زیادی با خود حمل کند که با توجه به دقت پایین، عملکرد ضعیف‌تر آن را نسبت به دیگر هواگردهای تهاجمی متفقین همچون پی-۴۷ و هاوکر تیفون موجب می‌شد. تانک پرنده. زره سنگین ایل-۲ آن را به شدت در مقابل آتش هوایی و
زره سنگین ایل-۲ آن را به شدت در مقابل آتش هوایی و زمینی دشمن مقاوم ساخته بود. با این حال، در مجموع بزرگ‌ترین خطر برای ایل-۲ از جانب زمین بود؛ همان‌طور که خلبانان توپ‌های ضدهوایی ۲۰ و ۳۷ میلی‌متری را بزرگ‌ترین تهدید گزارش می‌کردند؛ درحالیکه توپ‌های مشهور ۸۸ میلی‌متری، با وجود هیبت خاص، با توجه به نواخت تیر پایین و ارتفاع پایین پروازی و سرعت نسبتاً بالای ایل-۲ تأثیر کمتری بر آن داشتند. از همین رو اقدام فنلاند برای تقویت توان ضدهوایی خود در تابستان ۱۹۴۴ با جانشین کردن توپ‌های ۲۰ و ۴۰ میلی‌متری با توپ‌های ۷۶
کردن توپ‌های ۲۰ و ۴۰ میلی‌متری با توپ‌های ۷۶ میلی‌متری با شکست مواجه شد و با وجود به‌کارگیری تاکتیک‌های جدید و استفاده از مهمات با توانایی انفجار زمان‌دار یا انفجار هنگام برخورد، تعداد اندکی از هواگردهای ایل-۲ ساقط شدند. زره ایل-۲ با ضخامت ۵ تا ۱۲ میلی‌متری که به صورت ویژه از اتاقک خلبان و موتور محافظت می‌کرد، کاملاً در مقابل آتش تسلیحات سبک مقاوم بود. با این وجود، تیربارچی دم از حفاظت کمتری نسبت به همقطار خود برخوردار بود و آمار تلفات در این جایگاه به چهار برابر خلبان می‌رسید. سیاست «عدم بازگشت با مهمات