payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اظهار می‌دارد که این کنسرتو برای آرشیدوک رودولف نوشته شده‌است. «رودولف» که شاگرد بتهوون بود و تحت آموزش وی به نوازنده و آهنگساز کاملی تبدیل شده بود، آن زمان در اواسط نوجوانی به سر می‌برد. به نظر می‌رسد که قابل قبول است که هدف بتهوون ایجاد یک قسمت جذاب اما نسبتاً آسان برای پیانوی باشد که توسط دو تکنواز بالغ و ماهر دیگر پشتیبانی شود. با این وجود هیچ سابقه‌ای از اجرای این اثر توسط «رودولف» در دست نیست و تا سال ۱۸۰۸ در «کنسرت‌های تابستانی وین» در معرض اجرای عمومی قرار نگرفت و هنگامی که منتشر شد، به «شاهزاده
قرار نگرفت و هنگامی که منتشر شد، به «شاهزاده لوبکوویتز» اهدا شد. بتهوون مشخصاً در فرم سمفونی کُنسِرتانت اثری ننوشت؛ اما برخی موسیقی‌شناسان معتقدند که تریپل کنسرتوی او نزدیک‌ترین اثرِ آهنگساز به این فرم است. سازبندی. سازهای استفاده شده در این اثر علاوه بر تکنوازی ویولن، ویولنسل، پیانو، شامل: ۱ فلوت، ۲ ابوا، ۲ کلارینت، ۲ فاگوت، ۲ هورن، ۲ ترومپت، تیمپانی و ارکستر زهی است. مدت‌زمانِ اجرای این اثر، به‌طور معمول، حدود ۳۷ دقیقه است. موومان‌ها. این کنسرتو در فرم کلاسیک است، ویلنسل و پیانو نقش بیشتری دارند و ویولن
است، ویلنسل و پیانو نقش بیشتری دارند و ویولن از اهمیت کمتری برخوردار است. کنسرتو در سه موومان ساخته شده است: موومان اول. موومان اول در دو ماژور و با سرعتی معتدل در ریتم مارش است که شامل پاساژهای تکنوازی، تکرارهای گاه به گاه، واریاسیون و تم‌های متنوع است. ویژگی مشترک در آن یک ریتم متمرکز (کوتاه، بلند/کوتاه، بلند) است که فضایی لطیف و دلهره‌آور را به وجود می‌آورد که دقیقاً «قهرمانانه» نیست، اما می‌توانست شخصیتی شیک و با عزت را به شنوندگان معاصرش منتقل کند و شاید اشاره‌ای به آن داشته باشد. شریف بودن و
کند و شاید اشاره‌ای به آن داشته باشد. شریف بودن و «جوانمردی»، عنصری محبوب بود که در آن زمان به رمان‌ها، نمایشنامه‌ها، اپراها و تصاویر راه یافته بود و تریپل کنسرتو نیز در بسیاری موارد این نقش را همراهی می‌کند. در این موومان تکنواز ویلنسل مانند دو ساز دیگر با «تم اول» وارد می‌شود. اولین موردی که در موومان اول غیر معمول است، حرکت کرشندوی تدریجی ارکستر است که با «تم اول» وارد اکسپوزیسیون می‌شود و سپس تکنوازها هم، تم را معرفی می‌کنند. دومین موردی که غیر معمول بود این است که در «اکسپوزیسیون» به جای اینکه به سل
این است که در «اکسپوزیسیون» به جای اینکه به سل ماژور مدگردی شود، بر خلاف انتظار به لا مینور می‌رود. این موومان حدودِ شانزده تا نوزده دقیقه طول می‌کشد. موومان دوم. موومان دوم آهسته و در لا بمل ماژور است. یک گام ماژور که بدون توقف به فینال (یا موومان سوم) وصل می‌شود. ویولنسل و ویولن حرکاتِ ملودیک را بین خود به اشتراک می‌گذارند، در حالی که پیانو همراهی محتاطانه‌ای را با آن‌ها ارائه می‌دهد. موومان حدود پنج تا شش دقیقه طول می‌کشد. موومان سوم. موومان سوم را نت‌های مکررِ دراماتیک با رقص پولونز (همچنین رقص پولکا)
مکررِ دراماتیک با رقص پولونز (همچنین رقص پولکا) آغاز می‌کنند. نمادی از یک مُدِ اشرافی از دوران ناپلئونی است که بدین ترتیب این کنسرتو را با حفظِ شخصیتِ «سرگرمی مودبانه»، با مرکزیتِ تمی در مینور، همچنین در یک ریتم کلی از بولرو (و البته پولونز)، موومان نهایی را قابل شنیدن می‌کند. این موومان حدود سیزده تا چهارده دقیقه طول می‌کشد.
بابنوسه (به عربی: بابنوسة) یک منطقهٔ مسکونی در سودان است. خصوصیات. بابنوسه ۳۷۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بنتیو (به لاتین: Bentiu یا Bantiu) یک شهر در سودان جنوبی است که در ایالت لیک شمالی واقع شده‌است. خصوصیات. بنتیو ۶٬۵۰۸ نفر جمعیت دارد و ۳۴۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. آموزش. در آینده قرارست دانشگاهی بنام دانشگاه شمال غربی نیل (Western Upper Nile) در این شهر ساخته شود.
لیک جنوبی (به لاتین: Southern Liech) یک ایالت در سودان جنوبی است که مرکز آن شهر لیر، سودان جنوبی است. خصوصیات. لیک جنوبی ۲۶۷٬۴۶۰ نفر جمعیت دارد.
لیک شمالی (به لاتین: Northern Liech) یک ایالت در سودان جنوبی است که مرکز بنتیو است. خصوصیات. لیک شمالی ۵۶۱٬۲۴۰ نفر جمعیت دارد.
بربر (به عربی: بربر) یک شهرک در سودان است. خصوصیات. بربر ۱۶٬۶۵۰ نفر جمعیت دارد.
حلایب (به عربی: حلایب) یک شهرک در مصر است که در مثلث حلایب واقع شده‌است. این شهر که در کنار دریای سرخ قرار دارد یکی از مناطق مورد مناقشه مصر و سودان است.
ما مارشال هستیم یک فیلم زندگی‌نامه‌ای، ورزشی و درام آمریکایی محصول سال ۲۰۰۶ به کارگردانی جوزف مک‌گینتی نیکول است. در این فیلم بازیگرانی همچون متیو مک‌کانهی، متیو فاکس، ایان مک‌شین، آنتونی مکی، کیت مارا، جنیوری جونز، برایان گراتی، دیوید استراترن، ویلبور فیتزجرالد، رابرت پاتریک و کیمبرلی ویلیامز-پیزلی ایفای نقش کرده‌اند. این فیلم عواقب سقوط هواپیمای سال ۱۹۷۰ را به تصویر می‌کشد که ۷۵ نفر کشته شدند: ۳۷ بازیکن تیم فوتبال تاندرینگ هرد دانشگاه مارشال، پنج مربی، دو مربی ورزشی، مدیر ورزشی، ۲۵ تقویت کننده و پنج نفر
مربی ورزشی، مدیر ورزشی، ۲۵ تقویت کننده و پنج نفر خدمه هواپیما.
سَواکِن (به عربی: سواکن، به زبان بجه: Oosook) شهری بندری در شمال شرق سودان، در کرانه‌های باختری دریای سرخ است. سواکن در ایالت دریای سرخ سودان واقع شده است. این شهر که پیشتر بندر اصلی منطقه بود، اکنون جایگاه ثانویه‌ای نسبت به پورت سودان دارد که حدود ۴۸ کیلومتر در شمال آن واقع شده است. سواکن در گذشته به‌عنوان نمادی از شکوه و تجمل قرون وسطایی در دریای سرخ شناخته می‌شد، اما شهر قدیمی که از مرجان ساخته شده بود، اکنون در ویرانی به سر می‌برد. در سال ۱۹۸۳، شهر تاریخی مجاور آن به نام «الجیف» جمعیتی برابر با ۱۸٬۰۳۰
مجاور آن به نام «الجیف» جمعیتی برابر با ۱۸٬۰۳۰ نفر داشت و در سال ۲۰۰۹ جمعیت آن حدود ۴۳٬۳۳۷ نفر برآورد شد. کشتی‌های مسافربری به‌طور روزانه از سواکن به جده در عربستان سعودی رفت و آمد می‌کنند. ریشه‌شناسی. نام سواکن در زبان بجه "Oosook" است. احتمالاً این نام از واژه عربی "سوق" به معنی بازار گرفته شده است. در زبان بجه، حالت مکانی آن "isukib" است که ممکن است منشأ نام سواکن باشد. در نمودارهای دریانوردی اواخر قرن نوزدهم، این نام به صورت "Sauakin" نوشته می‌شد، اما در مطبوعات عمومی "Suakim" غالب بود. تاریخچه. دوران
مطبوعات عمومی "Suakim" غالب بود. تاریخچه. دوران باستان. احتمال می‌رود سواکن همان بندر "امید نیک" یا "Limen Evangelis" باشد که بطلمیوس توصیف کرده و آن را بندری دایره‌ای‌شکل در انتهای یک آبدره طولانی معرفی کرده است. با این حال، تحت حاکمیت امپراتوری بطلمیوسی و امپراتوری روم، بندر اصلی دریای سرخ برنیس در شمال بود. با ظهور خلافت اسلامی، تجارت ابتدا به سمت حجاز و سپس به سمت خلیج فارس تغییر مسیر داد. دوران قرون وسطی. با فروپاشی خلافت عباسیان و ظهور خلافت فاطمیان، تجارت به سوی بندرهای دیگری مانند القصیر و عیذاب
تجارت به سوی بندرهای دیگری مانند القصیر و عیذاب منتقل شد که با هند تجارت می‌کردند و زائران آفریقایی را برای حج به مکه می‌بردند. سواکن برای نخستین بار در قرن دهم میلادی توسط ابومحمد همدانی نام برده شد که آن را شهری کهن توصیف کرد. در آن زمان، سواکن سکونتگاهی کوچک برای مردم بجه بود، اما پس از رها شدن بندر بادی در جنوب آن، به‌تدریج گسترش یافت. جنگ‌های صلیبی و حملات مغول باعث افزایش تجارت در این منطقه شد و شواهدی از حضور بازرگانان ونیزی در سواکن و مصوع از قرن چهاردهم میلادی وجود دارد. یکی از حاکمان سواکن به نام
میلادی وجود دارد. یکی از حاکمان سواکن به نام علاءالدین الاسبعانی با ضبط اموال بازرگانانی که در دریا غرق شده بودند، خشم سلطان مملوکی ظاهر رکن‌الدین بیبرس بندقداری را برانگیخت. در سال ۱۲۶۴، فرماندار شهرستان قوص و ژنرال او، اخمین علاءالدین، با حمایت بندر عیذاب به سواکن حمله کردند و الاسبعانی مجبور به فرار از شهر شد. خصومت میان این دو بندر به‌حدی بود که پس از ویرانی عیذاب توسط سلطان برسبای در سال ۱۴۲۶، پناه‌جویانی که به جای دنقله کهن به سواکن گریختند، همگی کشته شدند. با وجود تسلیم رسمی شهر به سلطنت ممالیک در
شدند. با وجود تسلیم رسمی شهر به سلطنت ممالیک در سال ۱۳۱۷، اوجی‌اس گرافورد معتقد بود که این شهر تا قرن ۱۳ همچنان یکی از مراکز مسیحیت باقی مانده بود. مهاجران مسلمان مانند بنی کنز به تدریج این وضعیت را تغییر دادند: ابن بطوطه گزارش می‌دهد که در سال ۱۳۳۲، یک «سلطان» مسلمان به نام شریف زید بن ابی نمّی بن عجلان، که فرزند یکی از اشراف مکه بود، در سواکن حکومت می‌کرد. بر اساس قوانین ارثی منطقه، او رهبری محلی را از دایی‌های بجه‌ای خود به ارث برده بود. با تضعیف قدرت ممالیک در اواخر قرن ۱۴، قبیله حدارب کنترل شهر بندری
در اواخر قرن ۱۴، قبیله حدارب کنترل شهر بندری را به دست گرفت و آن را به پایتخت خود تبدیل کرد. سواکن سپس به‌عنوان مهم‌ترین بندر شمال شرق آفریقا در امتداد دریای سرخ شناخته شد. در قرن پانزدهم، سواکن برای مدت کوتاهی بخشی از سلطنت عدل بود. در سال ۱۵۱۳، پرتغالی‌ها سواکن را محاصره کردند و در سال ۱۵۴۱ طی نبردی برای مدت کوتاهی آن را تصرف کردند. دوران عثمانی. پس از فتح مصر توسط امپراتوری عثمانی در سال ۱۵۱۷، امپراتوری عثمانی به قدرت اصلی در دریای سرخ تبدیل شد. پس از یک دوره کوتاه از کشمکش‌های عثمانی-پرتغالی در دریای
دوره کوتاه از کشمکش‌های عثمانی-پرتغالی در دریای سرخ، ازدمیر پاشا در اوایل دهه ۱۵۵۰ سواکن را اشغال کرد. اگرچه کنترل آن به‌طور شل و نه کاملاً مستحکم بود، اما این وضعیت تا سال ۱۵۵۵ ادامه یافت، زمانی که استان عثمانی «حبش» تأسیس شد و اقامتگاه پاشای آن در سواکن قرار گرفت. عثمانی‌ها دو مسجد اصلی شافعی و حنفی را بازسازی کردند، دیوارهای قلعه را تقویت کردند و جاده‌ها و ساختمان‌های جدیدی احداث نمودند. از آنجا که کاوشگران پرتغالی مسیر دریایی در اطراف آفریقا را کشف و بهبود بخشیدند و عثمانی‌ها نتوانستند این تجارت را
بهبود بخشیدند و عثمانی‌ها نتوانستند این تجارت را متوقف کنند، بازرگانان محلی شروع به ترک شهر کردند. با این وجود، مقداری از تجارت با پادشاهی فنج ادامه یافت، اما تا قرن‌های ۱۸ و ۱۹، جهانگرد سوئیسی یوهان لودویگ بورکارت گزارش داد که دو سوم خانه‌های سواکن ویران شده‌اند. در سال ۱۸۶۵، خدیو اسماعیل پاشا کنترل سواکن را از عثمانی‌ها دریافت کرد و تلاش کرد تا آن را احیا کند. مصر خانه‌های جدید، آسیاب‌ها، مساجد، بیمارستان‌ها و یک کلیسا برای مهاجران قبطی ساخت. حکومت بریتانیا. ارتش بریتانیا در سال‌های ۱۸۸۳–۱۸۸۵ در سواکن
ارتش بریتانیا در سال‌های ۱۸۸۳–۱۸۸۵ در سواکن درگیر شد و هربرت کیچنر در این دوره فرمانده نیروهای ارتش مصر بود. سواکن مقر فرماندهی او بود و نیروهای او در برابر محاصره طولانی در آنجا مقاومت کردند. نیروهای استعماری استرالیا در ویکتوریا قایق اژدرافکن اچ‌ام‌وی‌اس چیلدرز و ناوچه توپدارهای اچ‌ام‌وی‌اس ویکتوریا (۱۸۸۴) و اچ‌ام‌وی‌اس آلبرت را که در ۱۹ مارس ۱۸۸۴ در مسیر تحویل از بریتانیا به سواکن رسیدند، پیشنهاد کردند، اما پس از انتقال درگیری‌ها به خشکی، آزاد شدند. این نیروها در ۲۳ مارس حرکت کرده و در ۲۵ ژوئن ۱۸۸۴ به
نیروها در ۲۳ مارس حرکت کرده و در ۲۵ ژوئن ۱۸۸۴ به ملبورن رسیدند. یک نیروی نظامی اساساً غیرنظامی متشکل از ۷۷۰ نفر از نیو ساوت ولز، از جمله تعدادی از یگان دریایی، در مارس ۱۸۸۵ به سواکن رسیدند و تا اواسط ماه مه خدمت کردند. پس از شکست دولت مهدی، بریتانیا ترجیح داد به جای درگیر شدن در بازسازی گسترده و توسعه‌ای که برای هم‌تراز کردن سواکن ضروری بود، پورت سودان جدید را توسعه دهد. تا سال ۱۹۲۲، آخرین نیروهای بریتانیایی این منطقه را ترک کردند. قرن ۲۱. از سال ۲۰۰۰، سازمان ملی آثار و موزه‌های سودان تحقیقات خود را در
ملی آثار و موزه‌های سودان تحقیقات خود را در مورد تاریخ سواکن انجام داده و این تاریخ را مستند کرده است. در سال ۲۰۲۲، پروژه آنلاین Sudan Memory عکس‌های تاریخی، نقشه‌های معماری و یک بازسازی سه‌بعدی از این شهر را در وب‌سایت خود منتشر کرد. در ۱۷ ژانویه ۲۰۱۸، به عنوان بخشی از روند عادی‌سازی روابط با سودان، ترکیه یک اجاره ۹۹ ساله برای جزیره سواکن دریافت کرد. ترکیه قصد دارد بندر ویران‌شده عثمانی در این جزیره را بازسازی کند. در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۲، حدود ۱۵٬۰۰۰ گوسفند در غرق شدن کشتی "بدر ۱" در بندر سواکن غرق شدند.
در غرق شدن کشتی "بدر ۱" در بندر سواکن غرق شدند. ساختمان‌های سواکن. شرح دقیقی از ساختمان‌های سواکن، از جمله نقشه‌های اندازه‌گیری‌شده و طرح‌های دقیق، در کتاب "The Coral Buildings of Suakin: Islamic Architecture, Planning, Design and Domestic Arrangements in a Red Sea Port" نوشته ژان-پی‌یر گرینلاو، انتشارات Kegan Paul International، ۱۹۹۵، موجود است. اقلیم. سواکن دارای اقلیم بیابانی بسیار گرم (سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن BWh) با تابستان‌های به‌شدت گرم و مرطوب، اما خشک، و زمستان‌های بسیار گرم است. میزان
مرطوب، اما خشک، و زمستان‌های بسیار گرم است. میزان بارندگی حداقل است، مگر از اکتبر تا دسامبر که بادهای شرقی می‌توانند بارش‌های گهگاه را به همراه داشته باشند: در نوامبر ۱۹۶۵، حدود بارندگی ثبت شد، اما در کل سال از ژوئیه ۱۹۸۱ تا ژوئن ۱۹۸۲، تنها بارندگی گزارش شد.
بخش مرکزی، یکی از بخش‌های شهرستان سرخه در استان سمنان ایران است. مرکز این بخش، روستای لاسجرد است. تقسیمات کشوری. شهر: سرخه جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان سرخه برابر با نفر بوده است.
کوایوک (به لاتین: Kuajok) یک شهر در سودان جنوبی است که در ایالت واراب واقع شده‌است. خصوصیات. کوایوک ۷۸٬۱۱۱ نفر جمعیت دارد و ۴۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تونج (به لاتین: Tonj) یک شهرک در سودان جنوبی است که در واراب واقع شده‌است. خصوصیات. تونج ۱۷٬۳۴۰ نفر جمعیت دارد و ۴۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
وادی حلفا (به عربی: وادی حلفا) یک شهر در سودان است که در شمالیه واقع شده‌است. خصوصیات. وادی حلفا ۱۵٬۷۲۵ نفر جمعیت دارد.
بوچیر، روستایی در دهستان بوچیر بخش مرکزی شهرستان پارسیان در استان هرمزگان ایران است. این روستا، مرکز دهستان بوچیر است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳٬۳۸۲ نفر (۹۲۹ خانوار) بوده‌است.
گوگریال (به لاتین: Gogrial) یک شهر در سودان جنوبی است که در ایالت واراب واقع شده‌است. خصوصیات. گوگریال ۴۴٬۶۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ام بادر (به عربی: أم بادر) یک شهرک در سودان است که در کردفان شمالی واقع شده‌است. خصوصیات. ام بادر ۱۲٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۶۹۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
داسبیو یک شهرک در جیبوتی است که در منطقه علی صبیح واقع شده‌است. خصوصیات. داسبیو ۷۰۰ نفر جمعیت دارد و ۵۸۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جوبیتو یک شهرک در جیبوتی است که در منطقه علی صبیح واقع شده‌است. خصوصیات. جوبیتو ۱٬۴۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۴۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جلیل یک منطقهٔ مسکونی در جیبوتی است که در منطقه علی صبیح واقع شده‌است. خصوصیات. جلیل ۵۷۶ نفر جمعیت دارد و ۸۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اسامو (به عربی: أسامو) یک شهرک در جیبوتی است که در منطقه علی صبیح واقع شده‌است. خصوصیات. اسامو ۵۰۰ نفر جمعیت دارد و ۷۵۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جویستی یک روستا در جیبوتی است که در منطقه علی صبیح واقع شده‌است. خصوصیات. جویستی ۵۰۰ نفر جمعیت دارد و ۴۴۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
فرش یکپارچه یا فرش قواره‌بزرگ فرشی است که در ابعاد بزرگ بافته و نصب می‌شود. این دسته از فرش‌ها غالباً بر اساس فرم معماری سقف و اطراف ساختمان طراحی می‌شوند. فرش یکپارچه غالباً در مساجد بزرگ و لابی هتل‌ها و سالن‌های مجلل پذیرایی مورد استفاده قرار می‌گیرد. طراحی فرش یکپارچه نیازمند حضور طراح نقشه و اندازه‌گیری در محل می‌باشد. نصب فرش نیز کار بسیار ظریفی است و باید از نصاب‌های خبره‌ بهره برد چون کوچکترین خطا هنگام برش در قسمت ستون‌ها و گوشه‌ها موجب خسارت کلان می‌گردد. برش‌ها باید دور دوزی شوند و در غیر این صورت
برش‌ها باید دور دوزی شوند و در غیر این صورت باید با چسب‌های فوری، جاهای برش خورده فرش یکپارچه پوشش داده شود تا ریشه‌ها از فرش خارج نشوند. به دلیل بزرگی فرش یکپارچه نمی‌توان هر سال آن‌ها را از محل جابجا کرد به همین خاطر باید این نوع فرش در محل خود و با استفاده از دستگاه‌های مخصوص شستشو گردد.
وع یک شهرک در جیبوتی است که در منطقه عرتا واقع شده‌است. خصوصیات. وع ۳٬۱۶۷ نفر جمعیت دارد و ۴۵۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهرهای لامپدوزا الینوزا و Sant Francesc Xavier خواهرخوانده‌های وع هستند.
شابلی، جیبوتی یک روستا در جیبوتی است که در منطقه عرتا واقع شده‌است. خصوصیات. شابلی ۷۲۳ نفر جمعیت دارد و ۱۳۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
دامرجوگ یک شهرک در جیبوتی است که در منطقه عرتا واقع شده‌است. خصوصیات. دامرجوگ ۶۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کوسور یک منطقهٔ مسکونی در جیبوتی است که در منطقه عرتا واقع شده‌است. خصوصیات. کوسور ۱۷۰ نفر جمعیت دارد و ۲۲۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
آس ایلا یک شهرک در جیبوتی است که در منطقه دخیل واقع شده‌است. خصوصیات. آس ایلا ۶۸۴ نفر جمعیت دارد و ۲۵۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یوبوکی یک شهرک در جیبوتی است که در منطقه دخیل واقع شده‌است. خصوصیات. یوبوکی ۶۴۴ نفر جمعیت دارد و ۲۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
مولود، جیبوتی یک شهرک در جیبوتی است که در منطقه دخیل واقع شده‌است. خصوصیات. مولود ۴۶۰ نفر جمعیت دارد و ۵۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سانکال یک روستا در جیبوتی است که در منطقه دخیل واقع شده‌است. خصوصیات. سانکال ۳۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گورابوس یک منطقهٔ مسکونی در جیبوتی است که در منطقه دخیل واقع شده‌است. خصوصیات. گورابوس ۲۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کوتا بویا یک منطقهٔ مسکونی در جیبوتی است که در منطقه دخیل واقع شده‌است. خصوصیات. کوتا بویا ۳۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
داگویرو یک منطقهٔ مسکونی در جیبوتی است که در منطقه دخیل واقع شده‌است. خصوصیات. داگویرو ۱۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
خور آنگار یک شهرک در جیبوتی است که در منطقه اوبوک واقع شده‌است. خصوصیات. خور آنگار ۱٬۰۱۷ نفر جمعیت دارد و ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
راندا، جیبوتی یک شهرک در جیبوتی است که در منطقه تاجوره واقع شده‌است. خصوصیات. راندا ۰٫۴۴ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۰۲۳ نفر جمعیت دارد و ۹۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
طاق کنستانتین در شهر رم و در کشور ایتالیا بین کولوسئوم و تپه‌های پالاتینه واقع شده است. مجلس سنای روم آن را به مناسبت پیروزی کنستانتین بزرگ بر ماکسنتیوس در نبرد میلویان بین سال‌های ۳۱۲ تا ۳۱۵ بعد از میلاد ساخت. این طاق نصرت با ۲۱ مترارتفاع، ۲۵٫۹ متر عرض و ۷٫۴ متر عمق و سه گذرگاه، بزرگترین طاق نصرت ایتالیا است. ترجمه کتیبه کنستانتین بر روی طاق نصرت اینچنین است که: «به افتخار امپراتور سزار فلاویوس کنستانتیوس، امپراتور بزرگ، دین دار و خداپرست، و شاد کننده آگوستوس (نخستین امپراتور روم). سنا و مردم روم این طاق
(نخستین امپراتور روم). سنا و مردم روم این طاق را به جهت پیروزی او ساخته و زینت داده اند چرا که او به واسطه الهام خدایی و قدرت اندیشه توانست فقط با نیروی بازوان سپاهیان اندک خود، جمهوری را از دستان یک ستمگر و پیروانش باز ستاند. (منظور از ستمگر، ماکسنتیوس است که در این نبرد شکست خورده و کشته شد)»
الیوت پارک کوری (Elliott Park Currie) جامعه‌شناس و جرم‌شناس برجسته آمریکایی متولد ۱۹۴۲ در شیکاگو است. او استاد دانشگاه برکلی و همچنین عضو هیئت علمی دانشگاه ارواین کالیفرنیا است. حوزه‌های تخصصی او شامل: سیاست عدالت کیفری به کار گرفته شده در ایالات متحده و سایر کشورها؛ علل برانگیزنده جرائم خشونت‌آمیز؛ شرایط و زمینه اجتماعی و ارتباط آن با بزهکاری و خشونت در نوجوانان، سبب شناسی سوء مصرف و اعتیاد به مواد مخدر و ارزیابی سیاست‌های این حوزه؛ مسائل نژادی و عدالت کیفری می‌گردد. زندگی‌نامه. الیوت پی. کوری در سال ۱۹۴۲
می‌گردد. زندگی‌نامه. الیوت پی. کوری در سال ۱۹۴۲ در شیکاگو متولد شد. او به واسطه والدینش که از اساتید دانشگاه شیکاگو بودند از کودکی در محیطی علمی رشد یافت و بدین ترتیب زمینه آشنایی با درس و تدریس و تحقیق برای او فراهم شد. او در اوایل دهه ۶۰ در رشته جامعه‌شناسی از دانشگاه روزولت شیکاگو فارغ‌التحصیل شد، جایی که او تأثیر شگرفی از پروفسور هلن لوپاتا پذیرفت. او تحصیلات تکمیلی خود را در جامعه‌شناسی در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی به انجام رساند. تحت تأثیر پژوهشگرانی از جمله دیوید ماتزا، جروم اسکولنیک و باب بلانر تز
از جمله دیوید ماتزا، جروم اسکولنیک و باب بلانر تز دکترای خود را در سال ۱۹۶۶ با عنوان: "مدیریت اذهان مردم: جنبش دارالتادیب ۱۹۲۰–۱۸۶۵ "انتخاب و دفاع نمود". " او علاوه بر فعالیت در زمینه علمی، موضع فعالی در مبارزه با مشکلات اجتماعی در ایالات متحده آمریکا داشته‌است که این قضیه منجر به حضور ثابت او در زمینه سیاسی شده‌است آن چنان‌که او در کنار زندگی علمی اش همواره زندگی سیاسی پرکاری را نیز به همراه داشته‌است. شاهد این مدعا حضور و عضویت او در موسسات و انجمنهای متعددی است که به چند مورد اشاره می‌نماییم: "شورای ملی
است که به چند مورد اشاره می‌نماییم: "شورای ملی جرم و بزهکاری"، شورای مشورتی ملی برای فرصتهای اقتصادی، کارگروه ویژه کالیفرنیا در حقوق مدنی و وزارت کشور بریتانیا. علاوه بر اینها، او تا سال ۲۰۰۹ نایب رئیس هیئت امنای بنیاد میلتون آیزنهاور بود. این بنیاد سازمانی غیرانتفاعی با هدف توسعه، تشویق و حمایت از استراتژی‌های نوآورانه برای مبارزه با جرم و جنایت شهری، سوء مصرف مواد مخدر و داروهای غیرمجاز و همچنین فقر می‌باشد. آثار و جوایز. دکتر الیوت کوری دارای کتب متعددی در زمینه جرم شناسی و جامعه‌شناسی است که از آن جمله
زمینه جرم شناسی و جامعه‌شناسی است که از آن جمله می‌توان به این موارد اشاره کرد: مقابله با جرم و جنایت (۱۹۸۵), مواد مخدر و آشوب: تصاویر جوانان بزهکار (۱۹۹۱), محاسبه: مواد مخدر، شهرها، و آینده آمریکا (۱۹۹۳), جرم و مجازات در آمریکا (۱۹۹۸), سرپوشی بر قضیه نژاد: داستان ساختگی کوررنگی آمریکایی‌ها (۲۰۰۳), راهی به سوی همه چیز: فرهنگ طبقه متوسط و بحران دور بلوغ (۲۰۰۵), ریشه‌های خطر: جرایم خشونت‌آمیز از دیدگاه جهانی (۲۰۰۸). او افتخارات و جوایز بسیاری کسب کرده‌است که در زیر قابل مشاهده است. فینالیست برای جایزه
که در زیر قابل مشاهده است. فینالیست برای جایزه پولیتزر در سال ۱۹۹۹ برای کتاب "جرم و مجازات در آمریکا" (۱۹۹۸). فینالیست برای جایزه سی. رایت میلز از سوی انجمن مطالعات مشکلات اجتماعی در سال ۲۰۰۴ برای کتاب "سرپوشی بر قضیه نژاد: داستان خیالی کوررنگی آمریکایی‌ها" (۲۰۰۳). برنده جایزه کتاب سال ۲۰۰۴ از سوی مؤسسه تغییر اجتماعی بنیامین هوکس برای کتاب سرپوشی بر قضیه نژاد: داستان خیالی کوررنگی آمریکایی‌ها (۲۰۰۳). موفق به دریافت جایزه اگوست والمر از سوی انجمن جرم شناسی آمریکا و همچنین جایزه دونالد کرسی و جایزه پیشگیری
آمریکا و همچنین جایزه دونالد کرسی و جایزه پیشگیری برای جامعه امن تر (پاس) از سوی شورای ملی جرم و جنایت و بزهکاری. جستارهای وابسته. دانشگاه کالیفرنیا، ارواین والری جینس کاریس کوبرین الیزابت لوفتوس منابع. مشارکت‌کننده‌های ویکی‌پدیا، ، دانشنامه آزاد وبگاه دانشکده جرم شناسی، حقوق و جامعه در دانشگاه کالیفرنیا، ارواین (UCI)
دهستان کتیج، یکی از دهستان‌های بخش کتیج شهرستان فنوج در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این دهستان، شهر کتیج است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان کتیج برابر با ۴٬۲۵۵ نفر بوده‌است.
پک بورگارد «بو» ویلیمن (متولد ۲۶ اکتبر ۱۹۷۷) نمایشنامه نویس، فیلمنامه‌نویس و تهیه‌کننده آمریکایی است. او خالق اصلی سریال خانه پوشالی از نت‌فلیکس است. وی در چهار فصل اول سریال، گرداننده اصلی آن هم بود ولی در سال ۲۰۱۶ این سمت را برای نوشتن نمایشنامه‌ای جدید رها کرد. اوایل زندگی و آموزش. بو ویلیمن در الکساندریا، ویرجینیا متولد شد. نانسی و هنری پدر و مادرش بودند. پدرش کاپیتان نیروی دریایی ایالات متحده بود و خانواده‌اش دائماً در حال تغییر مکان بودند. ویلیمن در هاوایی، سان‌فرانسیسکو، کالیفرنیا، و فیلادلفیا،
در هاوایی، سان‌فرانسیسکو، کالیفرنیا، و فیلادلفیا، پنسیلوانیا و در خیابان لوئیس (Louis) میسوری زندگی کرده‌است. ویلیمن در سال ۱۹۹۵ در کلاس‌های جان باروز حاضر شد در آن زمان کلاس‌های درام توسط جان هام تدریس می‌شد، وی در سال ۱۹۹۵ از آنجا فارغ‌التحصیل شد. او تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته هنرهای تجسمی تا دریافت مدرک لیسانس در دانشگاه کلمبیا در سال ۱۹۹۹ ادامه داد. زمانی که در مقطع کارشناسی مشغول تحصیل بود، جی کارسون را ملاقات کرد. در سال ۱۹۹۸، داوطلبانه و به‌صورت کارآموز در ستاد مبارزات انتخاباتی مجلس سنا، چارلز
کارآموز در ستاد مبارزات انتخاباتی مجلس سنا، چارلز شومر مشغول به کار شد. همین کارآموزی در آینده منجر به جذب در ستادهای انتخاباتی هیلاری کلینتون در سال ۲۰۰۰ برای مجلس سنا، بیل بردلی در سال ۲۰۰۰، و ستاد انتخاباتی ریاست جمهوری هوارد دین در سال ۲۰۰۴ شد. همچنین او در Tallinn برای تأمین کمک هزینه تحصیلی پس از فارغ‌التحصیلی خود، در وزارت کشور برای دولت استونیایی نیز کار کرد. در این مدت او هزاران صفحه از اسناد مربوط به E.U. را طبقه‌بندی کرد و برای آن‌ها خلاصه نوشت. پس از مدتی به ویتنام رفت تا برای مجله فرهنگی کار
پس از مدتی به ویتنام رفت تا برای مجله فرهنگی کار کند، از اینجا جرگه‌های اولین فیلم‌نامه او شروع شد و پژوهش برای نگارش آن را بر اساس زندگی توماس وی یو، استاد هنرهای تجسمی کلمبیا، کسی که در طول جنگ ویتنام بزرگ شده بود، آغاز نمود. او برای حضور در مدرسه هنر کلمبیا به نیویورک برگشت. یکی از استادان او در نمایشنامه نویسی ادواردو ماچادو بود. ویلیمن می‌گوید: «من بدترین دانش آموز در گروه بودم. بسیاری از این افراد مشهور در نمایشنامه نویسی آنجا بودند. من خودم را متعلق به دنیای تئاتر نمی‌دانستم، و کوچک‌ترین ایده‌ای
به دنیای تئاتر نمی‌دانستم، و کوچک‌ترین ایده‌ای دربارهٔ نوشتن یک نقش تئاتری نداشتم. اما از زمانی که نوشیدن را ترک کردم خودم را به این مسیر و کار متعهد دانستم». در طول مقطع تحصیلات تکمیلی، او بورس تحصیلی هنرهای تجسمی برای ساختن ۴۰ اثر سنگی دربارهٔ پارانویا دریافت کرد، و این بورسیه به او اجازه اقامت در آفریقای جنوبی را به مدت یک سال می‌داد. پس از دریافت مدرک MFA در نمایشنامه‌نویسی از دانشکده هنر در سال ۲۰۰۳، او در کارهایی مثل گالری و دستیار نقاش، جمع‌کننده مجموعه، پیدا کردن شغل برای بی‌خانمان‌ها مشغول به کار
پیدا کردن شغل برای بی‌خانمان‌ها مشغول به کار شد. ویلیمن پس از آن در مدرسه جولیارد در برنامه نمایشنامه نویسان آمریکایی ثبت نام کرد، و موفق شد جایزه این مدرسه و جایزه Nuoy مرکز لینکلن لو کنت DU را دریافت کند. او در جولیارد، یک نقش بر اساس تجربه شخصی خودش به‌عنوان دستیار مطبوعاتی ستاد انتخاباتی ریاست جمهوری هوارد دین در سال ۲۰۰۴ نوشت. در پاییز سال ۲۰۰۸، آن را در تئاتر برادوی به تهیه‌کنندگی شرکت تئاتر اطلس و با بازی جان گالاگر، کریس نوت و اولیویا ترلبی به نمایش درآورد. به‌صورت هم‌زمان در جشنواره تئاتر معاصر
درآورد. به‌صورت هم‌زمان در جشنواره تئاتر معاصر آمریکا که در دانشگاه شپرد برگزار می‌شد شرکت کرد. ویلیمن در سال ۲۰۰۹ موفق شد جایزه جان گاسنر را توسط منتقدان خارجی دریافت کند. حرفه‌ای. بو ویلیمن، نویسندهٔ سریال خانه پوشالی برای نت فلیکس محل وقوع داستان را به واشینگتن دی سی معاصر تغییر داده است. ویلیمن نمایشنامه‌ای دارد به نام Farragut North که آن را بر اساس تجربه شخصی‌اش از همکاری در کمپین انتخابات ریاست جمهوری هاوارد دین در سال ۲۰۰۴ نوشته است؛ فیلم ۱۵ مارس به کارگردانی جورج کلونی که چندین نامزدی اسکار را هم
کارگردانی جورج کلونی که چندین نامزدی اسکار را هم داشت، بر اساس همین نمایشنامه ساخته شده‌است. ویلیمن فیلم‌نامه را به همراه کلونی و گرنت هسلاو نوشته بود و برای آن نامزد اسکار هم شد. زن پاریسی، وقت تنفس و اسپیریت کنترل از دیگر نوشته‌های این نویسنده هستند. او از ۲۶ قسمت ۲ فصل سریال خانه پوشالی متن ۱۷ قسمت را خودش نوشته و سرپرست گروه نویسندگان سریال بوده. ویلیمن با طراحی و نوشتن این سریال نشان داده توانایی غریبی در نوشتن دیالوگ‌های تند و تیز دارد و البته شناخت خوبی هم از دنیای لابی گرها و دست‌های پشت پرده دنیای
هم از دنیای لابی گرها و دست‌های پشت پرده دنیای سیاست دارد.