payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آشوت گارِگینی هوهانیسیان (؛ ؛ زادهٔ ۵ ژوئن ۱۸۸۷ – درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل ارمنستان بود. بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۶ میلادی، هوهانیسیان دبیر اول حزب کمونیست ارمنستان بود. وی پیشتر وزیر آموزش و پرورش جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی بود. زندگی‌نامه. وی در ۵ ژوئن ۱۸۸۷ در شوشی به دنیا آمد . هوهانیسیان استاد انستیتو لازاریان مسکو (۱۹–۱۹۱۸) و دانشگاه دولتی ایروان بود. وی عضو فرهنگستان ملی علوم ارمنستان بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان لنین شده است. هوهانیسیان در روز ۳۰ ژوئن ۱۹۷۲ در سن ۸۵ سالگی در ایروان
در روز ۳۰ ژوئن ۱۹۷۲ در سن ۸۵ سالگی در ایروان درگذشت.
سارگیس لوکیانی لوکاشیان (؛ زادهٔ ۱۲ ژانویه ۱۸۸۳ در ناخیجوان-نا-دونو، نزدیکی روستوف-نا-دونو – درگذشته ۱۱ دسامبر ۱۹۳۷) سیاست‌مدار بولشویک اهل ارمنستان بود. زندگی‌نامه. لوکاشیان در دانشگاه دولتی سن پترزبورگ تحصیل کرد. وی از ۲۱ مه ۱۹۲۲ تا ۲۴ ژوئن ۱۹۲۵ نخست‌وزیر ارمنستان بود. بین سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۵۳ میلادی، لوکاشیان دبیر اول حزب کمونیست ارمنستان (اتحاد شوروی) بود. وی در سال ۱۹۳۷ در دوران پاکسازی بزرگ تیرباران شد.
مگس یک حشره است. مگس همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد.
دود به ذرات معلق حاصل از احتراق ناقص سوخت گفته می‌شود. دود همچنین ممکن است به یمی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
قلب ارغوانی فیلمی جنگی آمریکایی به کارگردانی لوئیس ملیستون است که در سال ۱۹۴۴ منتشر شد. از ستارگان حاضر در این فیلم، می‌توان به دانا اندروز، ریچارد کونته، کوین اوشی، دان رد بری و ترودی مارشال اشاره کرد. فارلی گرانگر نیز که در آن زمان تنها هجده سال داشت، به عنوان یک بازیگر تحت حمایت در این فیلم حضور پیدا کرد. "قلب ارغوانی"، برداشتی آزاد از دادگاه محاکمه تعدادی از اعضای نیروی هوایی ایالات متحده توسط ژاپن در طول جنگ جهانی دوم است. این فیلم در زمان برگزاری دادگاه هشتم نیروی هوایی که در ۱۸ آوریل ۱۹۴۲، در زمان
هشتم نیروی هوایی که در ۱۸ آوریل ۱۹۴۲، در زمان حمله دولیتل برگزار شد، کلید خورد.
فلوئین () دومین اشکوب دوره اردویسین است که در ستون چینه‌شناسی پس از اشکوب ترمادوسین جای می‌گیرد و به‌همراه آن دور اردویسین پیشین را شکل می‌دهد. پس از فلوئین اشکوب داپینگین از اردویسین میانه است. فلوئین بازه زمانی ۴۷۷٫۷ تا ۴۷۰ میلیون سال پیش را در بر می‌گیرد. مرز زیرین این اشکوب با نخستین پیدایش گونه‌های گراپتولیت شناخته می‌شود. نام‌گذاری و پیشینه. نام فلوئین از روستای فلو در وسترگوتلاند واقع در جنوب سوئد گرفته شده است. نام "فلوئن" در سال ۲۰۰۴ پیشنهاد شد ولی سرانجام کمیسیون بین‌المللی چینه‌شناسی نام فلوئین
سرانجام کمیسیون بین‌المللی چینه‌شناسی نام فلوئین را به عنوان نام اصلی این اشکوب برگزید.
خشایار مصطفوی (زاده ۱۳۶۱ در کرمانشاه) نویسنده و فیلم‌ساز معاصر ایرانی آلمانی است. زندگی. به سال ۱۳۶۱ خورشیدی در کرمانشاه زاده شد؛ امّا کودکی و جوانیش را در تهران سپری کرد. او مدرک کارشناسی ادبیات نمایشی را از پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران در سال ۱۳۸۶ و کارشناسی‌ارشد کارگردانی را در سال ۱۳۸۹ از دانشکدهٔ هنر دانشگاه تربیت مدرس تهران گرفت. در طول این سال‌ها مصطفوی به نگارش نمایشنامه و همچنین کارگردانی تئاتر پرداخت و نمایش‌های "کرگدن‌ها"، "گاوها فریاد می‌کشند"، "ریشه‌های فرسودهٔ آفرینش" و "حکومت زمان خان" را
"ریشه‌های فرسودهٔ آفرینش" و "حکومت زمان خان" را به نمایش درآورد. نخستین کتاب او با نام "زایش درام ایرانی" در سال ۱۳۹۱ در تهران به وسیله انتشارات افراز منتشر شد. جلسهٔ رونمایی این کتاب که در خانهٔ هنرمندان ایران برگزار شد و در آن هاشم آغاجری و سید جواد طباطبایی حضور داشتند که با حمله نیروی‌های تندرو به جلسه ناتمام ماند. مجوز تجدید چاپ این کتاب نیز در ایران لغو گشته است. در همین سال او به آلمان کوچید و در سال ۱۳۹۲ مجموعه داستان "به جهنم" را توسط انتشارات گردون برلین منتشر کرد. انتشار این کتاب به علت محتوایش
برلین منتشر کرد. انتشار این کتاب به علت محتوایش در ایران ممنوع است. در اردیبهشت سال ۱۳۹۵ یکی از خبرنگاران باشگاه خبرنگاران جوان با موضوع توهین به ساحت امام دوزادهم شیعیان در کتاب «به جهنم» از آیت الله مکارم شیرازی برای صدور حکم ارتداد خشایار مصطفوی استثفاء می‌کند که منجر به صدور حکم ارتداد وی می‌گردد. کتاب بعدی مصطفوی با نام "سکس، آنارشیسم و شقاوت در تئاتر پانیک آقای آرابال" در تابستان ۱۳۹۴ توسط انتشارات پست اسکریپت آلمان منتشر شده است. این کتاب به مدت شش سال در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران توقیف بوده
در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ایران توقیف بوده است. بعد از مهاجرت از ایران، مصطفوی دست به نشر کتاب‌های بدون مجوز در ایران و فیلم‌هایی که به صورت زیرزمینی ساخته بود، زد. او در مستند بلند "با من بجنگ" به مسئلهٔ انحطاط ایرانیان بعد از انقلاب اسلامی و جنگ احتمالی با غرب می‌پردازد. او در سال ۲۰۱۷ فیلمی داستانی و به زبان آلمانی به نام «دازاین» یا «حضور» را ساخت، که به مسألهٔ مهاجرت می‌پردازد. این فیلم یکی از نمایندگاه سینمای آلمان در بیستمین جشنواره بین‌المللی فیلم شانگهای چین در سال ۱۳۹۶ بوده است. در حال حاضر
شانگهای چین در سال ۱۳۹۶ بوده است. در حال حاضر مصطفوی به عنوان تهیه‌کننده و خبرنگار در تلویزیون دولتی شمال آلمان ان دی ار مشغول به کار است. آخرین فیلم بلند او که در تابستان سال ۲۰۲۱ پخش می‌شود یک مستند داستانی به نام «حقیقت و نه چیزی بجز حقیقت» است. فیلمساز که بعد از مهاجرت اجباری‌اش از ایران به آلمان در حال تحقیق در مورد شبکهٔ پیچیدهٔ پولشویی و گسترش ایدئولوژیک نظام جمهوری اسلامی ایران در آلمان است؛ با یکی از اعضاء سپاه پاسداران که در پوشش تاجر در شهر هامبورگ زندگی می‌کند مواجه می‌شود. فیلم روایت تلاش سه
زندگی می‌کند مواجه می‌شود. فیلم روایت تلاش سه سالهٔ سازنده برای افشای هویت واقعی این شخص است.
گرومن اف۴اف وایلدکت (گربه وحشی) یک جنگنده ناو پایه ساختِ کارخانهٔ گرومن در کشور ایالات متحده بود که در سال ۱۹۴۰ خدمت خود را در نیروی دریایی ایالات متحده و نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا آغاز کرد. در ابتدا عنوان مارلت (نوعی پرستو) به این هواپیما داده شد. این هواپیما که نخستین نبرد خود را در خدمت نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا در شمال اقیانوس اطلس تجربه کرد، با کنار زدن اف۲ای بوفالو مؤثرترین جنگنده ناو پایه ایالات متحده در جبهه اقیانوس آرام در اوایل جنگ جهانی دوم بین سال‌های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۲ بود. با این حال که
دوم بین سال‌های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۲ بود. با این حال که میتسوبیشی زیرو، رقیب ژاپنی از نظر مانوور پذیری، سرعت صعود، حداکثر سرعت و برد برتری داشت اما وایلدکت با بهره‌گیری از استحکام بالا و استفاده از برخی تاکتیک‌ها توانست بر آن غلبه کند و حتی آمار نسبت منهدم کردن به منهدم شدن ۷ به یک را برجای بگذارد. تولید وایلدکت تا پایان جنگ ادامه پیدا کرد اما با ظهور و جانشینی مدل‌های قدرتمندتر، از این هواپیما تنها در ناوهای هواپیمابر اسکورت که جنگنده‌های بزرگتر و سنگین تر قادر به انجام عملیات بر روی آن‌ها نبودند، استفاده گردید.
انجام عملیات بر روی آن‌ها نبودند، استفاده گردید. طراحی و توسعه. توسعه جنگنده‌های شرکت گرومن با طراحی جنگنده دو باله دو سرنشین اف‌اف در سال 1931 آغاز شد. اف‌اف نخستین جنگنده نیروی دریایی ایالات متحده با ارابه فرود جمع شونده بود که در آن چرخ‌ها همسطح اطراف بدنه درون آن جمع می‌شدند اما همچنان در معرض دید بودند. این فرایند با طراحی اف۲اف و اف۳اف، دو جنگنده دوباله تک سرنشین ادامه پیدا کرد که پایه طراحی اف۴اف شدند. در سال ۱۹۳۵ درحالیکه اف۳اف همچنان مراحل آزمایش پرواز خود را می‌گذراند، در پی درخواست نیروی دریایی
خود را می‌گذراند، در پی درخواست نیروی دریایی برای یک جنگنده ناو پایه، گرومن کار بر روی جی-۱۶، مدل دو بال بعدی خود را آغاز کرد. گرومن مدل دو باله را به این جهت برگزید که می‌پنداشت با بال‌ها کوتاه‌تر آن نسبت به مدل تک‌باله باعث می‌شود هواگردهای بیشتری در عرشه ناو جای بگیرند. اما نیروی دریایی که به دنبال یک جنگنده تک باله بود، اوایل سال ۱۹۳۶ سفارش تولید اف۲ای-۱ (F2A-1)، نخستین جنگنده تک‌باله ناو پایه ایالات متحده ساخت شرکت بروستر را صادر کرد. البته برای حفظ جانب احتیاط در صورت رضایت بخش نبودن اف۲ای، سفارشی
جانب احتیاط در صورت رضایت بخش نبودن اف۲ای، سفارشی نیز برای جی-۱۶ تحت عنوان ایکس‌اف۴اف-۱ ارسال شد. تیم طراحی گرومن به رهبری ویلیام اِشوندلر و دیک هاتون که مطمئن بود ایکس‌اف۴اف-۱ در مقابل اف۲ای عملکرد ضعیف تری خواهد داشت، با رها کردن آن نخستین جنگنده تک باله گرومن با نام ایکس‌اف۴اف-۲ را به صورت میان بال، دم‌چرخ، تمام فلزی و نیمه یک پارچه طراحی کرد. بدنه و ارابه فرودِ با دست باز شونده این مدل همانند اف۳اف بود. ارابه فرود غیرمعمول دستی که با سی دور باز می‌شد و از دهه ۱۹۲۰ به ارث رسیده بود، در تمامی جنگنده‌های
از دهه ۱۹۲۰ به ارث رسیده بود، در تمامی جنگنده‌های گرومن تا اف۳اف به کار برده شده و در چند مورد هنگام فرود برای مچ دست خلبان یا هواپیما حادثه خلق نموده بود. مخزن سوخت ۴۱۵ لیتری هواپیما زیر کابین خلبان قرار گرفته بود و یک مخزن ذخیره ۷۵ لیتری نیز پشت صندلی او وجود داشت. عملکرد جنگنده جدید گرومن که نخستین بار در دوم سپتامبر ۱۹۳۷ به پرواز درآمد، نیز از بوفالو، رقیب ساخت بروستر همچنان ضعیف تر بود. پس از انجام آزمایش‌ها مشخص شد هیچ‌کدام از دو جنگنده قادر به رسیدن به سرعت مورد انتظار ارتش یعنی ۳۰۰ مایل بر ساعت
به سرعت مورد انتظار ارتش یعنی ۳۰۰ مایل بر ساعت (۴۶۶ کیلومتر بر ساعت) نیستند اما با وجود این ایکس‌اف۴اف-۲ مقداری سریع تر (تقریبا ۱۶ کیلومتر بر ساعت) از اف۲ای بود. به هر وجه اف۲ای مانورپذیری بیشتری داشت و از ارابه فرود هیدرولیک استفاده می‌کرد. همین امر باعث شد تلاش گرومن با شکست مواجه شود و اف۲ای وارد خط تولید گردد. پس از این شکست گرومن مدل بعدی خود، ایکس‌اف۴اف-۳ را با بال‌ها، دم و موتور جدید کاملاً از نو طراحی کرد. طول بدنه و طول و مساحت بال‌ها افزایش یافت. آزمایش این مدل که اولین پرواز خود را در ۱۲ فوریه
آزمایش این مدل که اولین پرواز خود را در ۱۲ فوریه ۱۹۳۹ انجام داد، و در پی عیان شدن کاستی اف۲ای از جمله مشکل در باز شدن ارابه فرود و داغ کردن موتور، به سفارش تولید اف۴اف-۳ انجامید که ساخت نخستین فروند آن در فوریه ۱۹۴۰ به پایان رسید. تأخیر بروستر در تحویل سفارش‌ها دریافت نموده به نیروی دریایی به جهت تمرکز بر صادرات نیز بر این تصمیم اثرگذار بود. فرانسه نیز برای دریافت این جنگنده درخواستی ارسال کرد اما پیش از دریافت به اشغال آلمان نازی درآمد. در نتیجه اف۴اف‌های سفارش داده شده تحویل نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا
سفارش داده شده تحویل نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا گردید و با عنوان مارلت (نوعی پرستو) به کار گرفته شد. اف۴اف رسماً خدمت خود را در نیروی دریایی ایالات متحده با نام وایلدکت (گربه وحشی) از اول اکتبر ۱۹۴۱ آغاز کرد. هواگردهای اف۴اف-۳ نیروی دریایی ایالات متحده و نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا مسلح به چهار مسلسل برونینگ با کالیبر ۱۲٫۷ میلی‌متر بودند. تاریخچه عملیاتی. نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا. حتی پیش از آن که نیروی دریایی ایالات متحده وایلدکت را سفارش دهد، نیروی دریایی فرانسه (که به شدت به هواپیماهای نظامی نیاز
دریایی فرانسه (که به شدت به هواپیماهای نظامی نیاز داشت) و نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا با پیکربندی‌های خاص خودشان چندین فروند از آن را خریداری کرده بودند. بریتانیا اف۴اف وایلدکت (در ابتدا مارلت) را جهت جایگزینی موقت جنگده ناو پایه فلومار دریافت کرد. فلومار جنگنده دو سرنشین با بردی مناسب بود اما به خوبی جنگنده‌های تک سرنشین عمل نمی‌کرد. جنگنده‌های تغییر کرده اسپیت‌فایر جهت علمیات دریایی که سیفایر نامیده می‌شدند، نیز هنوز در دسترس نبودند چرا که نیروی هوایی به تعداد بیشتری از آن‌ها نیاز داشت. نخستین محموله ۸۰
تعداد بیشتری از آن‌ها نیاز داشت. نخستین محموله ۸۰ فروندی اف۴اف در ۲۷ ژوئیه ۱۹۴۰ تحت عنوان مارلت-۱ تحویل بریتانیایی‌ها شد که دارای چهار مسلسل و فاقد بال‌های جمع شونده و تجهیزات عملیات بر روی ناو هواپیمابر بود به همین دلیل به عنوان جنگنده خشکی پایه استفاده گردید. در جبهه اروپای جنگ جهانی دوم، وایلدکت نخستین پیروزی خود و نخستین پیروزی یک جنگنده ساخت ایالات متحده در خدمت بریتانیا را وقتی به دست آورد که روز کریسمس (۲۵ دسامبر) سال ۱۹۴۰ یک جنگنده مارلت موفق شد یک بمب افکن دو موتوره یونکرس ۸۸ نیروی هوایی آلمان
یک بمب افکن دو موتوره یونکرس ۸۸ نیروی هوایی آلمان نازی را بر فراز پایگاه دریایی "اسکاپا فلو" در شمال بریتانیا (شمال اسکاتلند) منهدم کند. این جنگنده همچنین پیشگام عملیات جنگنده‌ها بر عرشه ناوهای کوچک‌تر هواپیمابر اسکورت بود. محموله بعدی اف۴اف اواخر پاییز ۱۹۴۱ این بار با نام مارلت-۲ به بریتانیا تحویل داده شد که با شش مسلسل دارای بال‌های جمع شونده و تجهیزات عملیات بر روی ناو هواپیمابر بود. شش جنگنده مارلت در عرشه ناو هواپیمابر اسکورت "اچ‌ام‌اس اوداسیتی" (تبدیل شده از کشتی تجاری آلمانی غنیمت گرفته شده
(تبدیل شده از کشتی تجاری آلمانی غنیمت گرفته شده "هانووفر") در سپتامبر ۱۹۴۱ به کار گرفته شدند که توانستند در عملیات‌های مؤثر اسکورت کاروان‌های دریایی، چندین فروند بمب افکن فوکه-وولف ۲۰۰ لوفتوافه (نیروی هوایی آلمان نازی) را ساقط کنند. نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا در مجموع نزدیک به ۱۲۰۰ فروند جنگنده وایلدکت وارد خدمت کرد. از ژانویه ۱۹۴۴ عنوان "مارلت" کنار گذاشته و این هواپیما در بریتانیا نیز "وایلدکت" خوانده شد. در ماه مارس ۱۹۴۵ جنگنده‌های وایلدکت موفق شدند چهار جنگنده ب‌اف ۱۰۹ آلمانی را ساقط کنند تا این
چهار جنگنده ب‌اف ۱۰۹ آلمانی را ساقط کنند تا این آخرین پیروزی وایلدکت در خدمت ارتش بریتانیا باشد. آخرین حمله هوایی نبرد در اروپا در پنجم مه ۱۹۴۵ علیه یک مقر زیر دریایی‌های آلمانی در شمال نروژ با حمایت ۲۸ وایلدکت صورت گرفت که در جریان آن یک اژدرافکن اونجر و یک جنگنده وایلدکت ساقط و دو کشتی و یک زیردریایی آلمانی نیز غرق شدند. نیروی دریایی و تفنگداران دریایی ایالات متحده. اقیانوس آرام. وایلدکت سریع‌ترین و پیشرفته‌ترین هواگرد جنگ جهانی دوم نبود اما در ماه‌های سخت پس از حمله پرل هاربر توانست با استقامت
سخت پس از حمله پرل هاربر توانست با استقامت خلبان‌هایش خط را نگاه دارد و جنگنده‌های دشمن را که شکست ناپذیر به نظر می‌رسیدند، متوقف کند. این هواگرد عموماً بسیار ضعیف تر از رقیب اصلی خود در ماه‌های اول جنگ در جبهه اقیانوس آرام یعنی میتسوبیشی زیرو عمل می‌کرد اما به جهت زره نسبتاً سنگین، محافظت خوب از خلبان و مخزن سوخت خود مسدودگر تا حدودی می‌توانست در مقابل حریف ژاپنی بی زره و سبک‌وزن خود دوام بیاورد. سیستم مسیریابی وایلدکت نیز بسیاری از خلبانان جنگنده‌های آمریکایی را نجات داد به شکلی که آن‌ها را قادر می‌ساخت
را نجات داد به شکلی که آن‌ها را قادر می‌ساخت در شرایط بد آب و هوایی و دید محدود ناو هواپیمابر خود پیدا کنند. نیروی دریایی ایالات متحده توانست با به‌کارگیری تاکتیک دفاعی موسوم به «بافت ثاک» قدرت عملیاتی جنگنده‌های وایلدکت را با اقدام هماهنگ افزایش دهد به گونه ای که دو وایلدکت می‌توانستند به کمک این تاکتیک با چهار یا پنج زیرو مقابله کنند. با این حال که دست کم ۸ فروند از ۱۲ فروند وایلدکت موجود در جزیره در حمله هوایی اولیه در هشتم دسامبر ۱۹۴۱ به جزیره ویک توسط بمب افکن‌های میتسوبیشی جی۳ام ژاپنی بر روی زمین
بمب افکن‌های میتسوبیشی جی۳ام ژاپنی بر روی زمین منهدم شدند اما گفته می‌شود چهار فروند باقی مانده که خود نیز آسیب دیده بودند اما توسط مهندسان نیروی دریایی به کمک قطعات هواپیماهای منهدم شده تعمیر شدند، با پرواز شبانه‌روزی نقشی اساسی در پس زدن دو هفته ای حملات آغازین ژاپنی‌ها برای اشغال جزیره داشته‌اند به وجهی که پیش از ساقط شدن هر چهار فروند، توانستند با بمب‌های خود ناوشکن "کیساراگی" و یک زیردریایی ژاپنی را غرق کنند. در نبرد دریای مرجان و نبرد میدوی بخش اصلی ناوگان دفاع هوایی نیروی دریایی و تفنگداران دریایی
ناوگان دفاع هوایی نیروی دریایی و تفنگداران دریایی ایالات متحده را این هواگردها تشکیل می‌دادند و نقش بزرگی در نبرد گوادالکانال ایفا کردند. وایلدکت در مجموع ۸ مدال افتخار برای خلبانان خود به ارمغان آورد که بیشتر از هر جنگنده دیگری در جنگ جهانی دوم در ارتش ایالات متحده بود. گرومن تولید اف۴اف را در سال ۱۹۴۳ جهت جایگزینی با مدل جدیدتر اف۶اف هلکت متوقف کرد اما با انتقال ابزار و تجهیزات جنرال موتورز برای تأمین نیاز نیروی دریایی تولید را ادامه داد. جنرال موتورز در ابتدا مدل اف‌ام-۱ (همان اف۴اف-۴ اما چهار مسلسل)
ابتدا مدل اف‌ام-۱ (همان اف۴اف-۴ اما چهار مسلسل) تولید می‌نمود اما بعداً به مدل ارتقا یافته اف‌ام-۲ (بر پایه پیش‌نمونه ایکس‌اف۴اف-۸، به صورت غیررسمی وایلدر وایلدکت) که جهت عملیات بر عرشه ناوهای کوچک با موتوری قوی تر و دمی بلندتر بهینه‌سازی شده بود، تغییر کرد. تولید این هواگرد نیز در سال ۱۹۴۵ با پایان جنگ به‌طور کامل متوقف شد. از سال ۱۹۴۳ وایلدکت‌های مجهز به بمب جهت عملیات علیه زیردریایی‌ها و اهداف زمینی دیگر به ناوهای هواپیمابر اسکورت اضافه شدند. با این حال همچنان با جنگنده‌ها، بمب افکن‌ها و هواگردهای
حال همچنان با جنگنده‌ها، بمب افکن‌ها و هواگردهای کامیکازه (انتحاری) نیز مقابله می‌کردند. نیاز به جنگنده‌های بزرگ‌تر از جمله هلکت و کرسر و بمب‌افکن‌های شیرجه ای برای ناوهای هواپیمابر بزرگ‌تر و سرعت پایین فرود وایلدکت آن را مناسب استفاده در ناوهای هواپیمابر کوچک‌تر با باند فرود کوتاه‌تر می‌کرد. اقیانوس اطلس. وایلدکت‌های نیروی دریایی ایالات متحده در عملیات مشعل مشارکت داشتند. ناوهای هواپیمابر اسکورت در اقیانوس اطلس تا پایان جنگ از این هواپیماها استفاده کردند. مجموع. در مجموع ۷۸۶۰ وایلدکت ساخته تولید شد. در
مجموع. در مجموع ۷۸۶۰ وایلدکت ساخته تولید شد. در جریان جنگ دوم جهانی این هواپیما در نیروی دریایی و تفنگداران دریایی ایالات متحده ۱۵۵۵۳ پرواز (۱۴۰۲۷ از ناو هواپیمابر) انجام داد، توانست ۱۳۲۷ هواگرد دشمن را ساقط کند و ۲۵۱ فروند آن (۱۷۸ فروند توسط هواپیماهای دشمن، ۲۴ فروند آتش ضدهوایی و ۴۹ مورد به دلایل دیگر) نیز خود ساقط شدند. به جهت ماهیت جنگنده بودن آن، این هواپیما تنها ۱۵۴ تن بمب بر سر دشمن ریخت.
گرومن اف۶اف هلکت یک جنگنده ناوپایه ساختِ کارخانهٔ گرومن در ایالات متحده بود که به عنوان جانشین اف۴اف وایلدکت در نیروی دریایی این کشور در جنگ جهانی دوم به کار گرفته شد و جنگنده غالب این نیرو در نیمه دوم جنگ در جبهه اقبانوس آرام بود. با این حال که طراحی هلکت کاملاً از نو انجام شده بود اما با توجه به شباهت‌هایی که با وایلدکت داشت برخی صاحب‌نظران نظامی به آن لقب «برادر بزرگ‌تر وایلدکت» را بخشیدند. با انهدام ۵۲۲۳ هواگرد دشمن در جریان جنگ دوم جهانی، هلکت از این منظر در میان هواگردهای دریایی متفقین رکورد دار به
منظر در میان هواگردهای دریایی متفقین رکورد دار به حساب می‌آید. طراحی و توسعه. ایکس‌اف۶اف. گرومن کار بر روی جانشینی برای اف۴اف را از سال ۱۹۳۸ آغاز کرده بود که نهایتاً قرارداد برای تولید پیش‌نمونه ایکس‌اف۶اف-۱ در ۳۰ ژوئیه سال ۱۹۴۱ امضا شد. در طراحی اولیه از موتور چهارده سیلندر Wright R-2600 (1700 اسب بخار) با ملخ سه تیغه استفاده گردید. ارابه فرود بر عکس وایلدکت که به صورت دستی باز و بسته می‌شد، به شکل هیدرولیک ساخته شده بود که با چرخش ۹۰ درجه درون بال‌ها قرار می‌گرفت. بال‌ها نیز در زیر بدنه و به صورت جمع
می‌گرفت. بال‌ها نیز در زیر بدنه و به صورت جمع شونده هیدرولیک یا دستی تعبیه شده بود. در اواخر آوریل ۱۹۴۲ بر اساس تجربیات حاصل از درگیری بین وایلدکت و میتسوبیشی زیرو، موتور ۱۸ سیلندر قدرتمندتر Whitney R-2800 Double Wasp جایگزین موتور قبلی شد. در ادامه گرومن برای استفاده از نسخه ارتقا یافته این موتور یعنی R-2800-10 (۲۰۰۰ اسب بخار) طراحی بدنه را مقداری تغییر داد. این مسئله موجب شد عملکرد ایکس‌اف۶اف-۳ نسبت به ایکس‌اف۶اف-۱ ۲۵ درصد افزایش پیدا کرد. پس از آن که ایکس‌اف۶اف-۱ نخستین پرواز خود را در ۲۶ ژوئن ۱۹۴۲
ایکس‌اف۶اف-۱ نخستین پرواز خود را در ۲۶ ژوئن ۱۹۴۲ انجام داد، ایکس‌اف۶اف-۳ نیز برای اولین بار در ۳۰ ژوئیه ۱۹۴۲ به پرواز درآمد. این هواگرد تحت عنوان اف۶اف-۳ در فوریه ۱۹۴۳ خدمت خود را در ارتش آغاز کرد.
نورثروپ گرومن ئی-۲ هاوک آی یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ گرومن در کشور ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۶۰ ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. حوادث. در روز دوشنبه ۱۰ شهریور ۱۳۹۹ در جریان یک پرواز آموزشی در ایالت ویرجینیا یک فروند از این هواپیما متعلق به نیروی دریایی آمریکا سقوط کرد.
میتسوبیشی ۲ام‌آر یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ میتسوبیشی در کشور ژاپن است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بوده است. این هواپیما برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
میتسوبیشی جی۲ام ملقب به رایدن، یک هواپیمای ساختِ کارخانهٔ میتسوبیشی در کشور ژاپن است. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواپیما نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بوده‌است. این هواپیما برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
میتسوبیشی کی-۱ یا بمب‌افکن سنگین مدل ۹۳ نیروی زمینی یک بمب‌افکن تک‌باله دوموتوره ساخت شرکت میتسوبیشی در امپراتوری ژاپن بود که در دهه ۱۹۳۰ میلادی برای خدمت در سرویس هوایی نیروی زمینی امپراتوری ژاپن طراحی شد و نخستین پرواز خود را در ماه اوت سال ۱۹۳۲ انجام داد. با وجود قدیمی شدن فناوری به کار برده شده در آن، از کی-۱ در جریان جنگ دوم چین و ژاپن در منچوری و شمال چین و عمدتاً در مناطقی که حضور جنگنده‌های دشمن کم رنگ تر بود، نیز استفاده گردید. به‌طور کلی به جهت ضعف بنیادین در عملکرد، این هواگرد تجربه شکست خورده‌ای
بنیادین در عملکرد، این هواگرد تجربه شکست خورده‌ای برای میتسوبیشی و ارتش امپراتوریی ژاپن به حساب می‌آید. طراحی و توسعه. در ماه فوریه سال ۱۹۳۱ عوامل شرکت میتسوبیشی در دیداری که از تأسیسات شرکت یونکرس در شهر مالمو سوئد داشتند تنها پیش‌نمونه هواگرد کا ۳۷ که نظامی شده هواگرد غیرنظامی آلمانی یونکرس اس ۳۶ بود، را به همراه تمامی اوراق طراحی آن خریداری کردند. این هواگرد به ژاپن منتقل، به نیروی زمینی اهدا و در درگیری‌های سال ۱۹۳۱ منچوری مورد آزمایش قرار گرفت. با توجه به تجربیات حاصله، سرویس هوایی نیروی زمینی
با توجه به تجربیات حاصله، سرویس هوایی نیروی زمینی امپراتوری ژاپن (عدم وجود نیروی هوایی مستقل در امپراتوری ژاپن) در ماه آوریل سال ۱۹۳۲ سفارش تولید یک بمب‌افکن سنگین جهت جایگزینی بمب افکن سنگین مدل ۸۷ نیروی زمینی را به میتسوبیشی ارائه کرد. در این سفارش به لزوم تولید یک بمب‌افکن سنگین تک‌باله دو موتوره (هر یک ۸۰۰ اسب بخار) با ظرفیت حمل ۱۰۰۰ کیلوگرم بمب اشاره شده بود. توان پرواز با یکی از دو موتور و حداکثر سرعت ۲۴۰ کیلومتر بر ساعت نیز از موارد تصریحی در درخواست ارتش بود. بمب‌افکن سنگین کی-۱ که پیکربندی مشابهی
ارتش بود. بمب‌افکن سنگین کی-۱ که پیکربندی مشابهی به کا ۳۷ داشت اما از منظر اندازه بسیار بزرگ‌تر از آن بود، نخستین پرواز خود را در ماه اوت سال ۱۹۳۲ میلادی انجام داد. در مجموع ۱۱۸ فروند از کی-۱ در قالب دو مدل بین ماه مارس سال ۱۹۳۳ و ماه آوریل سال ۱۹۳۶ تولید گردید. میتسوبیشی کی-۱ یک هواگرد تمام فلزی تک‌باله بال پایین خود اتکا با ارابه فرود ثابت و سکان و دم عمودی دوگانه بود که نیرو محرکه خود را از دو موتور میتسوبیشی ها۲–۲ (Ha2-II) دریافت می‌کرد. به کمک این موتور هواگرد حداکثر می تواست به سقف سرعت ۲۲۰ کیلومتر
هواگرد حداکثر می تواست به سقف سرعت ۲۲۰ کیلومتر بر ساعت برسد که حتی بر اساس معیارهای آن زمان بسیار کند به حساب می‌آمد. البته با توجه به تأخیر در تولید ها۲–۲، نخستین پیش‌نمونه با موتور وارداتی بریتانیایی رولز-رویس بازارد آماده گشت. خلبان و کمک خلبان در یک اتاقک سر بسته به صورت پشت سر هم قرار داشتند. دو تیربارچی یکی در دماغه و دیگری در بخش پشت اتاقک در برجک‌های نیمه سر بسته مستقر بودند که هر کدام یک مسلسل ۷٫۷ میلی‌متری مدل ۸۹ در اختیار داشتند. این هواگرد می‌توانست حداکثر تا ۱۵۰۰ کیلوگرم بمب با خود حمل کند. به
حداکثر تا ۱۵۰۰ کیلوگرم بمب با خود حمل کند. به جهت نارضایتی از مدل اولیه، نوع ارتقا یافته‌ای نیز تحت عنوان کی-۱–۲ (بمب‌افکن سنگین مدل ۹۳–۲ نیروی زمینی) توسط شرکت میتسوبیشی طراحی شد که داره بدنه تقویت شده، پوششی برای ارابه فرود و موتور قوی تر میتسوبیشی ها۲–۳ (Ha2-II) بود که مقدار کمی باعث افزایش حداکثر سرعت گشت. با وجود به‌کارگیری موتور جدید، عملکرد کی-۱–۲ نیز همچنان ضعیف به نظر می‌رسید و نمی‌توانست ارتفاع خود را استفاده از تنها یکی از موتورهای خود حفظ کند. این امر مسئله جدی به نظر می‌رسید چرا این موتور از
این امر مسئله جدی به نظر می‌رسید چرا این موتور از قابلیت اطمینان کافی هنگام عملیات برخوردار نبود. تاریخچه عملیاتی. کی-۱ تحت عنوان بمب‌افکن سنگین مدل ۹۳ نیروی زمینی، هنگامی در ماه نوامبر سال ۱۹۳۳ وارد ارتش امپراتوری ژاپن شد که علاوه بر نقض مختصات مورد درخواست ارتش در سفارش خود به میتسوبیشی، از منظر فناوری هم اساساً منسوخ به حساب می‌آمد اما به جهت نیاز فوری ارتش به یک بمب‌افکن سنگین، مورد پذیرش واقع شد. طراحی کی-۱ بسیار غیرقابل اطمینان بود به وجهی که هنگام عملیات در اثر نقص فنی در موتور، مشکل در خنک شدن و
عملیات در اثر نقص فنی در موتور، مشکل در خنک شدن و درز روغن و توان پاین آن و اشکال در عملکرد ترمز به چندین ساتحه منجر گردید. از این هواگرد در عملیات پاکسازی و سرکوب ستیزه‌جویان در مانچوکوئو و به شکل محدود در جنگ دوم امپراتوری ژاپن و چین استفاده شد. ادامه عملکرد ضعیف و افزایش نیاز به بمب‌افکن‌های موثرتر، موجب گشت تولید کی-۱ پس از ساخت ۱۱۸ فروند (عمدتاً کی-1-1) در سال ۱۹۳۶ متوقف و در سال ۱۹۳۸ با پدیداری هواگردهای جدیدتر با قابلیت‌های به مراتب بالاتر از جمله نمونه‌های خارجی همچون بمب‌افکن ایتالیایی فیات بی‌آر.
خارجی همچون بمب‌افکن ایتالیایی فیات بی‌آر. ۲۰ (پس از آماده شدن میتسوبیشی کی-۲)، کی-۱ به‌طور کامل از خدمت در خط مقدم کنار نهاده شود. از آن پس از کی-۱ جهت مقاصد آموزشی استفاده گردید.
میتسوبیشی کی-۲ بمب‌افکن سبک دو موتوره مدل ۹۳ نیروی زمینی یک بمب‌افکن سبک تک‌باله دوموتوره ساخت شرکت میتسوبیشی در امپراتوری ژاپن بود که در دهه ۱۹۳۰ میلادی برای خدمت در سرویس هوایی نیروی زمینی امپراتوری ژاپن طراحی شد و نخستین پرواز خود را در ماه مه سال ۱۹۳۳ انجام داد. با وجود قدیمی شدن فناوری به کار برده شده در آن، از کی-۲ در جریان جنگ دوم چین و ژاپن در منچوری و شمال چین و عمدتاً در مناطقی که حضور جنگنده‌های دشمن کم رنگ تر بود، استفاده گردید. طراحی و توسعه. در ماه فوریه سال ۱۹۳۱ عوامل شرکت میتسوبیشی در دیداری
ماه فوریه سال ۱۹۳۱ عوامل شرکت میتسوبیشی در دیداری که از تأسیسات شرکت یونکرس در شهر مالمو سوئد داشتند تنها پیش‌نمونه هواگرد کا ۳۷ که نظامی شده هواگرد غیرنظامی آلمانی یونکرس اس ۳۶ بود، را به همراه تمامی اوراق طراحی آن خریداری کردند. این هواگرد به ژاپن منتقل، به نیروی زمینی اهدا و در ابتدا بدون تسلیحات و بارگزاری در پایگاه هوایی تاچیکاوا مورد آزمایش قرار گرفت. سپس در درگیری‌های سال ۱۹۳۱ منچوری برای تأمین حمایت هوایی یا انتقال مجروحین حضور یافت. با توجه به تجربیات حاصله، سرویس هوایی نیروی زمینی امپراتوری ژاپن
حاصله، سرویس هوایی نیروی زمینی امپراتوری ژاپن (عدم وجود نیروی هوایی مستقل در امپراتوری ژاپن) در ماه آوریل سال ۱۹۳۲ سفارش تولید دو بمب‌افکن سبک و سنگین جهت جایگزینی بمب افکن سنگین مدل ۸۷ نیروی زمینی را به میتسوبیشی ارائه کرد. بمب‌افکن سبک کی-۲ که با تغییرات جزئی در طراحی بدنه، پیکربندی بسیار مشابهی با کا ۳۷ داشت اما از منظر اندازه اندکی کوچک‌تر از آن بود، نخستین پرواز خود را در ماه مه سال ۱۹۳۳ میلادی انجام داد. در مجموع ۱۸۶ فروند (۱۳ فروند توسط کاوازاکی) از کی-۲ در قالب دو مدل بین سال هاب ۱۹۳۳ و ۱۹۳۶ میلادی
در قالب دو مدل بین سال هاب ۱۹۳۳ و ۱۹۳۶ میلادی تولید گردید. میتسوبیشی کی-۲ یک هواگرد تمام فلزی تک‌باله بال پایین خود اتکا با ارابه فرود ثابت و سکان و دم عمودی دوگانه بود که نیرو محرکه خود را از دو موتور شعاعی ناکاجیما کُتُبوکی دریافت می‌کرد. به کمک این دو موتور هواگرد حداکثر می تواست به سقف سرعت ۲۲۵ کیلومتر بر ساعت برسد. دو تیربارچی یکی در دماغه و دیگری در بخش پشت اتاقک در برجک‌های نیمه سر بسته مستقر بودند که هر کدام یک مسلسل ۷٫۷ میلی‌متری در اختیار داشتند. این هواگرد می‌توانست حداکثر تا ۵۰۰ کیلوگرم بمب با