payamvha/North_RAG huggingface dataset:
صاف داشتند. در خلال آزمایش ژوئیهٔ ۱۹۵۴، VX777 به هنگام یک فرود سنگین در فارنبارو آسیب جدی دید، ولی بعداً تعمیر گردیده و متورهای الیمپوس ۱۰۱ روی آن نصب گردید و آزمایش دیگری در اکتبر ۱۹۵۵ با این موتور روی آن انجام شد. به هنگام بررسی سرعت و ارتفاع بالا به هنگام نزدیک شدن به سرعت صوت کوبشی ملایم و چند مشکل دیگر پروازی از قبیل میل به شیرجهٔ کنترل‌نشدنی مشاهده گردید که قابل چشم‌پوشی نبود. راه حل آن تغییر شکل بال و خمیده کردن و گره‌دار کردن در نظر گرفته شد که این شکل بال بال مرحلهٔ دوم بود. در این خلال نخستین
شکل بال بال مرحلهٔ دوم بود. در این خلال نخستین تولید ورژن بی.۱ در سپتامبر ۱۹۵۵ فالک در نمایش هوایی فارنبورو دومین بی.۱ به شماره‌سریال XA890 را به پرواز درآورد و جمعیت حاضر را با اجرای یک غلت بشکه‌ای در عبور دوم خود از جلوی چادر رئیس انجمن شرکت‌های هوافضای بریتانیا شگفت زده کرد. او دو روز بعد به حضور مقامات هوانوردی کشوری فراخوانده شد و به او دستور داده شد تا از انجام چنین مانورهای خطرناکی خودداری کند. بال‌های مرحلهٔ دوم روی شماره سریال XA889 نصب شد و در مارس ۱۹۵۶ برای آزمایش گواهی اولیهٔ آمادگی پرواز به
۱۹۵۶ برای آزمایش گواهی اولیهٔ آمادگی پرواز به بنیاد آزمایش هواپیما و جنگ‌افزار تحویل داده شد و ماه بعد این گواهی را دریافت کرد. توسعهٔ بیشتر. ۱۵ فروند اول بی.۱ دارای موتور الیمپوس ۱۰۱ بود. تصمیم برای تولید ورژن بی.۲ والکان در مه ۱۹۵۶ گرفته شد. پیش‌بینی می‌شد که نخستین ورژن بی.۲ تقریباً ۴۵مین فروند از ۹۹ فروند سفارش داده شده باشد. علاوه بر توانایی پرواز در ارتفاع بالاتری از هدف‌ها گمان می‌رفت که این ورژن می‌تواند با تجهیزات سوختگیری در هوا انعطاف‌پذیری عملیاتی بیشتری داشته باشد. پیچیدگی فزایندهٔ دفاع هوایی
بیشتری داشته باشد. پیچیدگی فزایندهٔ دفاع هوایی شوروی سازندگان را بر آن داشت که والکان را مجهز به تجهیزات پادکار الکترونیکی کنند و آسیب پذیری آن را با تجهیز آن به موشک بازدارنده بلو استیل که در آن زمان در حال ساخت بود کاهش دهند. پیش‌نمونهٔ دوم والکان با شماره سریال VX777 با بال مرحلهٔ دوم پهن‌تر و نازکتر بازسازی شد و موتور الیمپوس ۱۰۲ برای آن در نظر گرفته شد. این پیش‌نمونه در اوت ۱۹۵۷ به پرواز درآمد. برنامه این بود که از شانزدهمین هواپیمای تولیدی به بعد همهٔ والکان‌ها مجهز به تجهیزات سوختگیری هوایی باشند.
والکان‌ها مجهز به تجهیزات سوختگیری هوایی باشند. چهل و ششمین هواپیمای تولیدی و نخستین بی.۲ با شماره سریال XH533 برای نخستین بار در سپتامبر ۱۹۵۸؛ یعنی شش ماه پیش از تحویل آخرین بی.۱ در ارس ۱۹۵۹، به پرواز درآمدند. موتور این بی.۲ الیمپوس ۲۰۰ بود. بازسازی بی.۱ها و بی.۲ها به بحث گذاشته شد، ولی به خاطر هزینه‌بری این پروژه رد گردید. با وجود این برای افزایش عمر خدمت بی.۱ بیست و هشت فروند از آن بین سال‌های ۱۹۵۹و ۱۹۶۳ طبق استاندارد بی.۱ای و افزودن ویژگی‌های بی.۲ مانند داشتن تجهیزات پادکار الکترونیکی، تجهیزات
مانند داشتن تجهیزات پادکار الکترونیکی، تجهیزات سوخت‌گیری هوایی و رادیویی یواچ اف بهینه‌سازی شد.بی.۲ی دوم با سریال XH534 در ژانویهٔ ۱۹۵۹ پرواز نمود. موتور این هواپیما الیمپوس ۲۰۱ بود و یک برآمدگی مخروطی شکل که محل تعبیهٔ پادکار الکترونیکی بود داشت. برخی از بی.۲ها در آغاز بدون تجهیزات سوختگیری در هوا و مخروط دم پادکار الکترونیکی بودند، ولی بعداً این تجهیزات به آن‌ها افزوده شد. برای تجهیز به موتورهای نیرومندتر از یازدهمین فروند ورژن بی.۲ به بعد هواگیرها دارای عمق بیشتری شدند. بسیاری از این هواپیماهای اولیه
عمق بیشتری شدند. بسیاری از این هواپیماهای اولیه برای آزمایش نگه داشته شدند و تازه از دوازدهمین بی.۲ با شاره سریال XH558 به بعد بود که قرار بود در ژوئیهٔ ۱۹۶۰ به نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا تحویل داده شود.
خیابان امام خمینی (نام‌های پیشین: خیابان سپه، خیابان باغ شاه یا خیابان مریضخانه‌) از خیابان‌های مرکزی تهران است. این خیابان شرقی-غربی است و از شرق به میدان امام خمینی (توپخانه) و از غرب به بزرگراه یادگار امام ختم می‌شود. در دوره قاجار این خیابان نخست خیابان مریضخانه و سپس خیابان باغ شاه خوانده می‌شد که در دوره رضاشاه، خیابان سپه نام گرفت. در آغاز سال ۱۳۰۴، ایجاد نخستین موسسه بانکی کشور طرح‌ریزی شد و مأموران اجرای این فرمان با تشکیل شورایی از افراد مطلع موفق شدند در چند مغازه واقع در خیابان سپه تهران نخستین
شدند در چند مغازه واقع در خیابان سپه تهران نخستین بانک باسرمایه ایرانی را موسوم به بانک پهلوی قشون افتتاح نمودند. نام‌های پیشین. در دورهٔ قاجار برابر نقشهٔ تهران در سال ۱۳۰۹ ه‍.ق (۱۲۷۰ ه‍.خ) اثر عبدالغفار نجم‌الملک، این خیابان از میدان توپخانه (میدان امام خمینی کنونی) تا دروازهٔ باغ شاه (میدان باغ شاه یا میدان حرّ کنونی) امتداد داشته و چند نام مختلف داشته است بدین شرح: خیابان امیریه: از میدان امام خمینی تا تقاطع خیابان ولی‌عصر، فقط در بخش جلوی مریضخانهٔ دولتی (بیمارستان سینای کنونی) نام خیابان مریضخانه
دولتی (بیمارستان سینای کنونی) نام خیابان مریضخانه دیده می‌شود. همچنین بخشی از خیابان ولی‌عصر کنونی که میان تقاطع خیابان امام خمینی و میدان منیریه قرار داشته نیز «خیابان امیریه» نامیده می‌شده است که سبب سردرگمی بوده است. خیابان باغ شاه: از تقاطع خیابان ولی‌عصر تا میدان حر (میدان باغ شاه) سرانجام خیابان امیریه (از میدان توپخانه تا تقاطع ولی‌عصر) به خیابان سپه تغییر نام می‌دهد ولی تا مدتی نام خیابان باغ شاه (از تقاطع ولی‌عصر تا میدان حر) بر جای می‌ماند. سپس کل خیابانْ سپه نامیده می‌شود و پس از انقلاب به
کل خیابانْ سپه نامیده می‌شود و پس از انقلاب به خیابان امام خمینی تغییر نام می‌دهد. اماکن مشهور. اماکن مهم مجاور این خیابان به ترتیب از شرق به غرب عبارت اند از:
بنیاد هریتج () اندیشکده محافظه‌کار آمریکایی مستقر در واشینگتن، دی.سی. است. در جریان ریاست جمهوری رونالد ریگان، که سیاست‌هایش به‌طور قابل ملاحظه‌ای برگرفته از یک مطالعهٔ هریتج بود، این بنیاد نقشی پیشرو در جنبش محافظه کاری داشت. از آن زمان هریتج اثرگذاری قابل توجهی در سیاستگذاری آمریکا داشته و یکی از اثرگذارترین سازمان‌های تحقیقاتی محافظه کار در آمریکا قلمداد می‌شود.
جرج ویل (؛ زادهٔ ) ستون نویس، روزنامه‌نگار و نویسندهٔ آمریکایی است. او که برندهٔ جایزهٔ پولیتزر است به خاطر نظرات سیاسی محافظه کارانه اش شناخته می‌شود. در ۱۹۸۶، وال استریت ژورنال او را در کنار والتر لیپمن قوی‌ترین روزنامه‌نگار توصیف کرد. او دارای لیسانس دین از کالج ترینیتی، لیسانس و فوق لیسانس فلسفه، سیاست و اقتصاد از کالج مگدلن دانشگاه آکسفورد، و فوق لیسانس و پی اچ دی سیاست از دانشگاه پرینستون است.
شهرک فرهنگیان غرب تهران (سری سوم) نام مجتمع مسکونی است که در غرب تهران قرار دارد. این شهرک در ناحیه ۲ منطقه ۲۱ شهرداری تهران واقع است. این مجتمع مسکونی از شرق به بلوار شیشه مینا، از غرب به شهرک آزادی، از شمال به اتوبان تهران کرج و از جنوب به بلوار ولیعصر محدود می‌گردد. چون سرمایه‌گذار اصلی ساخت این مجتمع مسکونی تعاونی مسکن فرهنگیان وزارت آموزش و پرورش بوده‌است، این شهرک به نام فرهنگیان نامگذاری شده‌است. یکی از مهم‌ترین مشکلات مالکین آپارتمان‌های شهرک فرهنگیان عدم وجود سند مالکیتی برای واحدهاست که دلیل آن
عدم وجود سند مالکیتی برای واحدهاست که دلیل آن غصبی بودن قسمتی از زمین‌های شهرک عنوان شده‌است. این مشکل از بدو مسکونی شدن شهرک فرهنگیان وجود داشته و تاکنون مرتفع نشده‌است. لازم است ذکر شود که خرید و فروش واحدها به صورت قولنامه‌ای و از طریق مراجعه به هیئت مدیره شهرک فرهنگیان امکانپذیر می‌باشد. این مجتمع شامل ۱۴۹۶ واحد مسکونی درقالب واحدهای ۲خوابه و ۳خوابه است و هر ۸ واحد یک بلوک را تشکیل می‌دهد که جمعاً داری ۱۸۷ بلوک است. تعداد خانوار ساکن در این شهرک ۱۴۹۶ و جمعیت تقریبی آن ۷۰۰۰ نفر (۳۳۰۰ زن و۳۷۰۰ مرد) است.
جمعیت تقریبی آن ۷۰۰۰ نفر (۳۳۰۰ زن و۳۷۰۰ مرد) است. از ویژگی‌های بارز شهرک فرهنگیان غرب وجود درختان و فضای سبز بین بلوک‌ها می‌باشد و این موضوع باعث شده پیاده‌روهای بین بلوک‌ها نمای زیبایی داشته باشند. حمل ونقل. اتوبوس شهرک آزادی در مسیر رفت، از داخل شهرک اکباتان و جلوی ایستگاه متروی شهرک اکباتان عبور می‌کند.
جیمز رابرتسن جاستیس (; – ) یک هنرپیشه، پرنده‌شناس، روزنامه‌نگار، و بازیکن هاکی روی یخ اهل بریتانیا بود. فیلم‌شناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "کشتی راهنما"، "توپ‌های ناوارون"، "بی‌نوایان"، "بانوی خوشگذران" اشاره کرد.
ریس ویلیامز (؛ – ) هنرپیشه اهل بریتانیا بود. او اولین فیلم خود ر با نقش دای باندو در "چه سرسبز بود دره من" ، درام درباره خانواده ای از طبقه کارگر ولزی که برنده جایزه اسکار بهترین فیلم شد، انجام داد. ویلیامز تنها بازیگر ولزی در گروه بازیگران بود. اعتقاد بر این است که او راوی اصلی فیلم بوده است و در ابتدا توسط کارگردان جان فورد به عنوان مربی دیالوگ استخدام شد. فیلم‌شناسی. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "تپه‌های وطن"، جانی گیتار، دره من چه سرسبز بود، دختر کشاورز، برداشت محصول تصادفی، خانم
سرسبز بود، دختر کشاورز، برداشت محصول تصادفی، خانم مینی‌ور، شهرستان رینتری، زنگ‌های کلیسای مریم مقدس، ژولیوس سزار، بی‌نوایان، پسران کتی الدر و خون بر خورشید اشاره کرد.
استنلی بیکر (؛ – ) بازیگر و تهیه‌کننده فیلم اهل بریتانیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "توپ‌های ناوارون"، "پاپسی پاپ" و "ریچارد سوم" اشاره کرد.
والتر گوتل (؛ – ) یک هنرپیشه اهل آلمان بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۹۷ میلادی فعالیت می‌کرد. بیشتر شهرت وی به خاطر ایفای نقش ژنرال آناتول گوگول ، رئیس بخشی از سازمان اطلاعات شوروی ، در ۶ فیلم جیمز باند است که اولین آنها جاسوسی که مرا دوست داشت و آخرین شان روشنایی‌های پایدار روز است . فیلم‌شناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "سرخ و سیاه"، از روسیه همراه با عشق، روزهای روشن زندگی، ملکه آفریقایی، پسران برزیل، توپ‌های ناوارون، جاسوسی که دوستم داشت، به پیش یا بمیر ،
ناوارون، جاسوسی که دوستم داشت، به پیش یا بمیر ، مونریکر (فیلم) ، فقط به خاطر چشمان تو (فیلم) ، اختاپوسی ، نمایی به یک قتل و روشنایی‌های پایدار روز اشاره کرد.
نورمن وولند (; – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. اوهمچنین سابقهٔ فعالیت در رادیو بی‌بی‌سی به عنوان گویند اخبار را داشته‌است. فیلم‌شناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به هملت، سقوط امپراتوری روم، آیوانهو، توپ‌های ناوارون، کجا می‌روی، باراباس، ریچارد سوم، ولوت بین‌المللی و قبل از عاشقی، حواست را جمع کن اشاره کرد.
اثر کوآندا عنوان پدیده‌ای در مکانیک شاره‌ها است که مطابق آن شاره‌های جتی که در راستای خط راست از نزدیکی یک سطح خمیدهٔ کوژ می‌گذرند، به سمت آن سطح متمایل می‌شوند. علت این پدیده آن است که بر اثر انتقال تکانهٔ تلاطمِ جت به هوایِ بین سطح و جت، این بخش از هوا شتاب می‌گیرد، اما به علت وجود سطح و مانع‌شدن آن از جایگزین‌شدن هوا، فشار در آن ناحیه کاهش می‌یابد که خود منجر به کشیده‌شدن شارهٔ جت به سمت این ناحیه می‌شود. این پدیده در سال ۱۹۱۰ میلادی توسط آنری ماری کواندا شناخته شد.
دات جونز (؛ زادهٔ ) یک ورزشکار و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. او دانش‌آموختهٔ دانشگاه ایالتی کالیفرنیا در فرزنو است و در همان‌جا، رکوردهای جدیدی در پرتاب وزنه به نام خود ثبت نمود. وی همچنین ۱۵ مرتبه، قهرمان جهان در رشتهٔ مچ اندازی بوده‌است. دات جونز، سه مرتبهٔ متوالی در سال‌های ۲۰۱۱، ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ میلادی، نامزد دریافت جایزه امی ساعات پربیننده بازیگر زن برجسته مهمان در یک سری کمدی گردیده‌است.
روبرت پاریش (؛ زادهٔ ) یک بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به انگیزه‌های درونی اشاره کرد. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به بوستون سلتیکس، گلدن استیت واریرز، نیو اورلینز پلیکانز، و شیکاگو بولز اشاره کرد.
۵۰ بازیکن بزرگ تاریخچه ان‌بی‌ای () (همچنین به عنوان سالروز ۵۰ ستاره ان‌بی‌ای) در سال ۱۹۹۶ به افتخار پنجاهمین سالگرد تأسیس انجمن ملی بسکتبال (ان‌بی‌ای) برای اولین بار انتخاب شدند. این پنجاه بازیکن از طریق یک رای توسط هیئتی از اعضای رسانه‌ها، بازیکنان سابق و مربیان و مدیران فعلی و سابق انتخاب شدند. علاوه بر این، ده مربی برتر و بزرگ ان‌بی‌ای نیز توسط اعضای رسانه به عنوان بخشی از جشن انتخاب شدند. ۱۰ تیم برتر تاریخ ان‌بی‌ای نیز در این انتخابات برگزیده شده‌اند. (کوبی برایانت، ویلت چمبرلین، لری برد، مایکل جردن،
(کوبی برایانت، ویلت چمبرلین، لری برد، مایکل جردن، بیل راسل، چارلز بارکلی، کلاید درکسلر، پاتریک اوینگ، کارل مالون، اسکاتی پیپن، دیوید رابینسون، جان استاکتون، حکیم اولاجوان، الگین بیلور، جولیوس اروینگ، جرج گروین، جری لوکاس، روبرت پاریش، والت فریزر، باب کوزی، مجیک جانسون، موزس مالون، اسکار رابرتسون، ویلیس رید، اسکاتی پیپن، جری وست، بیل والتون، جیمز ووردی، جان هاولیچک، پیت ماراویچ، کوین مک هیل، جورج مایکن) از جمله بازیکنان برتر این لیست هستند.
کوین مک‌هیل (؛ زادهٔ ) یک بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به هیوستون راکتس و مینه‌سوتا تیمبرولوز اشاره کرد.
غرب وحشی وحشی () یک فیلم کمدی در سبک اکشن و وسترن به کارگردانی بری ساننفلد است که در سال ۱۹۹۹ منتشر شد. داستان. دههٔ ۱۸۶۰. «جیمز وست» (اسمیت) و «آرتیموس گوردون» (کلاین) دو مأمور فدرال با ویژگی‌های کاملاً متضاد هستند. رئیس‌جمهور ایالات متحد از آن دو دعوت می‌کند تا نابغه ای با مقاصد شیطانی به نام «دکتر آرلیس لاولس» (برانا) را بیابند و دستگیر کنند.
بازی آل-استار ان‌بی‌ای () تورنمنت سالانه‌ای است که توسط انجمن ملی بسکتبال با حضور بازیکنان ستاره لیگ‌ها از کنفرانس شرق در برابر همتایان خود از کنفرانس غرب و سلبریتی‌ها در ۳ شب برگزار می‌شود. این رویداد برجسته برای اولین بار در بوستون گاردن به تاریخ ۲ مارس ۱۹۵۱ برگزار شد. بازیکنان اصلی هر تیم با ترکیبی از رأی هواداران، بازیکنان و رسانه‌ها انتخاب می‌شود، در حالی که سرمربیان هفت بازیکن ذخیره را از کنفرانس‌های مربوط به خود انتخاب می‌کنند بنابراین هر تیم یک لیست ۱۲ نفره دارد. مربیان مجاز به رای دادن به بازیکنان
۱۲ نفره دارد. مربیان مجاز به رای دادن به بازیکنان خود نیستند. اگر بازیکن منتخب به دلیل مصدومیت نتواند در این بازی شرکت کند، مأمور عالی‌رتبه NBA جایگزینی را انتخاب می‌کند. از سال ۲۰۱۸، بازیکنان با بیشترین آراء در هر کنفرانس به عنوان کاپیتان تیم تعیین می‌شوند و می‌توانند اعضای تیم خود را بدون توجه به کنفرانس انتخاب کنند. لبرون جیمز و استفان کری اولین بازیکنانی بودند که کاپیتان تیم شدند و اعضای تیم خود را انتخاب کردند. تاریخچه. ایده برگزاری بازی آل-استار در طی ملاقات موریس پودولوف رئیس NBA، مدیر تبلیغات NBA
ملاقات موریس پودولوف رئیس NBA، مدیر تبلیغات NBA هاسکل کوهن و مالک بوستون سلتیکس والتر آ. براون شکل گرفت. کوهن برای جلب توجه مجدد مردم به لیگ، اعضای لیگ را به میزبانی یک بازی نمایشی با حضور بهترین بازیکنان لیگ، چیزی شبیه به بازی آل-استار لیگ برتر بیسبال آمریکا، پیشنهاد داد. گرچه اکثر افراد، از جمله پودولوف، نسبت به این ایده بدبین بودند، اما براون همچنان اطمینان داشت که این ایده موفقیت‌آمیز خواهد بود، و حتی پیشنهاد میزبانی بازی و جبران تمام هزینه‌ها یا ضررهای احتمالی ناشی از بازی را داد. نخستین بازی آل-استار
احتمالی ناشی از بازی را داد. نخستین بازی آل-استار NBA در ۲ مارس ۱۹۵۱ در بوستون گاردن برگزار شد، جایی که آل-استار غربی با نتیجه ۱۱۱–۹۴ تیم آل-استار شرقی را شکست داد. اد ماکولی از بوستون سلتیکس به عنوان اولین با ارزش‌ترین بازیکن آل-استار NBA نامگذاری شد. این بازی با حضور ۱۰٫۰۹۴ تماشاگر، بسیار بیشتر از میانگین ۳۵۰۰ تماشاگر در آن فصل لیگ یک موفقیت بزرگ بود. در سال ۲۰۱۰، بازی آل-استار NBA با حضور ۱۰۸٫۷۱۳ نفر در ورزشگاه cowboys در آرلینگتون تگزاس، رکورد بیشترین تعداد تماشاگر در یک بازی بسکتبال را ثبت کرد. این
تعداد تماشاگر در یک بازی بسکتبال را ثبت کرد. این رکورد قبلاً در فورد فیلد به تاریخ ۱۳ دسامبر ۲۰۰۳، هنگامی که ۷۸٫۱۲۹ تماشاگر بازی کنتاکی در ایالت میشیگان را تماشا می‌کردند، شکسته شده بود. در تاریخ ۳ اکتبر ۲۰۱۷، NBA و NBPA تغییراتی را در قالب بازی اعلام کردند که از سال ۲۰۱۸ اعمال شد. به جای تقسیم‌بندی بر پایه کنفرانس، بازیکنان هر کنفرانس با بیشترین آرا، به عنوان کاپیتان تیم‌ها انتخاب می‌شوند و بقیه اعضای تیم چون بازیکنان اصلی و ذخیره‌ها را بدون توجه به کنفرانس، انتخاب می‌کنند. انتخاب فهرست بازیکنان. پنج نفر
انتخاب می‌کنند. انتخاب فهرست بازیکنان. پنج نفر اصلی از هر کنفرانس شامل سه بازیکن جلو و دو گارد است که با ترکیبی از رای هواداران، بازیکنان و رسانه‌ها انتخاب می‌شوند. از سال ۲۰۱۷، NBA میزان تأثیرگذاری رأی‌ها را به این صورت مشخص کرد: رأی هواداران ۵۰٪، و رای بازیکنان و رسانه‌ها هر کدام ۲۵٪. NBA در سال ۲۰۰۳ رای‌گیری در آل-استار را به سه زبان انگلیسی، اسپانیایی و چینی برای رای دهی هواداران به بازیکنان اصلی آغاز کرد. مربیان NBA برای انتخاب بازیکنان ذخیره کنفرانس‌های مربوط به خود رای می‌دهند، اما نمی‌توانند
مربوط به خود رای می‌دهند، اما نمی‌توانند بازیکنان را از تیم خود انتخاب کنند. اگر بازیکنان چند موقعیتی مدنظر باشند، مربیان ترجیح می‌دهند به بازیکنی در موقعیتی که «بیشترین نفع را برای تیم آل-استار دارد» رأی دهند، صرف نظر از اینکه موقعیت آن بازیکن در رأی‌گیری آل-استار یا جدول امتیازات NBA چه بوده‌است. اگر بازیکن منتخب به دلیل مصدومیت نتواند در این بازی شرکت کند، مأمور عالی‌رتبه NBA جایگزینی را انتخاب می‌کند. اگر این جایگزین برای یک بازیکن اصلی باشد، مربی تیم هم می‌تواند اعمال نظر کند و فقط به نظر مأمور
تیم هم می‌تواند اعمال نظر کند و فقط به نظر مأمور عالی‌رتبه محدود نمی‌شود. از سال ۲۰۱۸، بازیکنانی که بیشترین رأی در هر کنفرانس را کسب کرده‌اند به عنوان کاپیتان تیم تعیین می‌شوند و می‌توانند اعضای تیم خود از جمله بازیکنان اصلی و ذخیره‌ها را بدون توجه به کنفرانس انتخاب کنند. لبرون جیمز و استفان کری اولین بازیکنانی بودند که در قالب جدید و در ۲۵ ژانویه بازیکنان را برای بازی آل-استار ۲۰۱۸ NBA انتخاب کردند. به دلیل علاقه هواداران به روند انتخاب بازیکنان، کاپیتان‌های بازی آل-استار ۲۰۱۹، جیمز و یانیس آنتتوکونمپو،
بازی آل-استار ۲۰۱۹، جیمز و یانیس آنتتوکونمپو، تیم‌های خود را به صورت زنده از طریق TNT آماده کردند. سرمربی تیمی که بهترین عملکرد را در هر کنفرانس دارد، با منع حضور در مسابقات متوالی، برای هدایت کنفرانس مربوطه خود در بازی آل-استار انتخاب می‌شود. این قانون که با نام "قانون رایلی" شناخته می‌شود، پس از اینکه پت رایلی، سرمربی لس آنجلس لیکرز که عملکرد موفقی در مربیگری داشت و هشت بار در ۹ فصل از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۰ حق مربیگری در تیم کنفرانس غرب را بدست آورد، ایجاد شد. بازیکنان آل-استار را می‌توان از یک تیم انتخاب
شد. بازیکنان آل-استار را می‌توان از یک تیم انتخاب کرد. رکورد آن چهار نفر است که هشت بار اتفاق افتاده. اولین بار در سال ۱۹۶۲ بود که چهار بازیکن از بوستون سلتیکس و لس آنجلس لیکرز انتخاب شدند. آخرین باری که چهار بازیکن آل-استار از یک تیم انتخاب شدند بازی آل-استار ۲۰۱۷ بود، که همگی از تیم گلدن استیت واریورز بودند. قوانین بازی. این بازی تحت قوانین عادی NBA انجام می‌شود، اما تفاوت‌های قابل توجهی با یک بازی معمولی وجود دارد. از آنجا که بازیکنان در این رویداد با رای هواداران انتخاب می‌شوند، بازیکنان گاهی بازی را
هواداران انتخاب می‌شوند، بازیکنان گاهی بازی را در موقعیت‌های غیرمعمول شروع می‌کنند. به عنوان مثال، در بازی ۲۰۰۷، کوبی برایانت و تریسی مک گرادی به عنوان گاردهای کنفرانس غرب انتخاب شدند. از آنجا که هر دو بازیکن به‌طور معمول شوتینگ گارد بازی می‌کنند، برایانت بازی را به عنوان گارد پوینت آغاز کرد. گیم پلی بازی معمولاً شامل بازیکنانی می‌شود که سعی می‌کنند اسلم دانک و الیوپ بزنند و تلاش برای دفاع معمولاً محدود است. امتیاز نهایی به‌طور کلی بسیار بالاتر از یک بازی رقابتی معمولی در NBA است. اگر امتیازها نزدیک باشد،
معمولی در NBA است. اگر امتیازها نزدیک باشد، کوارتر چهارم رقابتی تر می‌شود. این قالب در سال ۲۰۲۰ تغییر یافت تا از Elam Ending استفاده شود. در قوانین عادی Elam Ending، چهار دقیقه مانده به پایان بازی، زمان متوقف و یک امتیاز هدف تعیین و هر تیم که زودتر به این امتیاز برسد بازی را برنده می‌شود. در سال ۲۰۲۰، NBA در پایان کوارتر سوم ۲۴ امتیاز به هر تیم اضافه کرد (به افتخار کوبی برایانت، که یک ماه قبل در یک سقوط هلی کوپتر کشته شده بود). درحالی که تیم یانیس در پایان کوارتر سوم از تیم لبران ۱۳۳–۱۲۴ برتری داشت، امتیاز
سوم از تیم لبران ۱۳۳–۱۲۴ برتری داشت، امتیاز هدف ۱۵۷ تعیین و در نهایت تیم لبرون برنده مسابقه شد. معارفه بازیکنان معمولاً با جلوه‌هایی؛ از جمله جلوه‌های نور، موسیقی رقص و آتشکاری همراه است. هر ساله لباسهایی ویژه برای بازی طراحی می‌شوند که معمولاً قرمز برای کنفرانس غرب و آبی برای کنفرانس شرق است. از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۲، بازیکنان می‌توانستند لباس‌های معمول تیم اصلی خود را بپوشند. «کنفرانس میزبان» به‌طور سنتی لباس‌های روشن می‌پوشد، به جز از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۴. بازیکنان هم تیمی با شماره یکسان، می‌توانستند شماره خود
هم تیمی با شماره یکسان، می‌توانستند شماره خود را تغییر دهند: پاتریک اوینگ، که به‌طور معمول شماره ۳۳ را می‌پوشید، شماره ۳ را پوشید زیرا لری برد نیز این شماره را داشت. از سال ۱۹۹۷، بازیکنان می‌توانند شماره‌های یکنواخت خود را حفظ کنند. نتایج بازی‌ها. لیست زیر از هر بازی آل-استار، شامل محل برگزاری و با ارزش‌ترین بازیکن آل-استار است. اعداد داخل پرانتز برای مکان و شهر، نشان دهندهٔ تعداد دفعات برگزاری بازی در آن و برای بازیکن میزان انتخاب او به عنوان با ارزشترین بازیکن آل-استار است (به عنوان مثال "مایکل جردن (۲)"
آل-استار است (به عنوان مثال "مایکل جردن (۲)" در سال ۱۹۹۶ نشان می‌دهد که دومین جایزه‌اش به عنوان با ارزشترین بازیکن آل-استار بوده‌است). تا زمان بازی آل-استار ۲۰۱۷ (NBA فصل ۱۷–۲۰۱۶) و پیش از تغییر قوانین در سال ۲۰۱۸، کنفرانس شرق با ثبت ۳۷ پیروزی و ۲۹ باخت پیشتاز است. توجه: نام ورزشگاه‌ها و تیم‌ها مطابق با نامشان در همان روز بازی است. یادداشت
کارل ام بائر () نویسنده، فعال اجتماعی، اصلاح‌طلب، فعال حقوق زنان در خصوص حق رأی و صهیونیسم اسرائیلی-آلمانی بود. او یک مرد ترنس بود که در اکتبر و دسامبر سال ۱۹۰۶ میلادی طی جراحی تطبیق و بازتایید جنسیت اندام جنسی خود را بازتایید و منتسب به مردان کرد. کارل ام بائر از نخستین کسانی بود که این عمل بر رویش انجام گردید. او همچنین یکی از نخستین کسانی بود که با تطبیق و بازتایید جنسیت به عنوان مرد ترنس به رسمیت شناخته شد و پیرو آن شناسنامه با نام جدید برای او صادر شد. کارل ام بائر تجربیات دوران ترنزیشن خویش را برای
کارل ام بائر تجربیات دوران ترنزیشن خویش را برای سکسولوژیست آلمانی ماگنوس هیرشفلد می‌نویسد و یادآور می‌شود که در آن دوران احساس پسر بودن در درون خود داشتم.
جرج نیومن () همه‌گیرشناس، متخصص در بهداشت عمومی و پزشک اهل انگلستان بود. او در سال ۱۹۰۶ میلادی کتاب "مرگ‌ومیر نوزادان، مشکلی اجتماعی در انگلستان" را منتشر کرد.
هرمان فرانتس یوزف هوبرتوس ماریا آنشوتس-کمپفه (; زاده ۳ اکتبر ۱۸۷۲ در تسوایبروکن - درگذشته ۶ مه ۱۹۳۱ در مونیخ) مهندس و مخترع اهل آلمان بود. او مخترع قطب‌نمای غیر مغناطیسی یا قطب‌نمای گردش‌سنج است. قطب نمایی که دارای گردش‌سنجی است. این وسیله قطب جغرافیایی و نه قطب مغناطیسی زمین را نشان می‌دهد.
پاتریک منسون () انگل‌شناس، پزشک و از اعضای انجمن سلطنتی اهل اسکاتلند بود. او در سال ۱۸۹۹ میلادی مدرسه بهداشت و پزشکی گرمسیری لندن را در بیمارستان آلبرت دوک سیمنز افتتاح کرد. پاتریک منسون با کشف ناقل پیل‌پایی به انسان دریافت که این ناقل یک کرم لوله‌ای میکروسکوپی به نام فیلاریاز است. وی در ادامه به مطالعه این کرم و چرخه زندگی آن پرداخت. پس از این کشف، وی با رونالد راس همکاری کرد تا انتقال مالاریا را از طریق ناقل پشه بررسی کند. کار او با کشف ناقل به عنوان شیوهٔ انتقال بیماری در تأسیس پزشکی گرمسیری و درک فعلی
انتقال بیماری در تأسیس پزشکی گرمسیری و درک فعلی ما از بسیاری از بیماری‌های گرمسیری بسیار مهم بود.
موزه هنرهای معاصر اهواز در دو طبقه و با پنج گالری در سال ۱۳۸۸ افتتاح شد. گنجینه این موزه ۷۰ اثر دارد که ۶۰ اثر آن متعلق به هنرمندان استان خوزستان و ۱۰ اثر متعلق به هنرمندان دیگر استان‌های کشور است. در این موزه همایش، کارگروه‌ها، دوره‌های آموزشی هنری مختلف و سمینارهای هنری برگزار می‌شود. در مواردی هم از گالری‌های آن به عنوان نمایشگاه انفرادی هنرمندان مختلف استفاده می‌شود.
دوران یا گشتمان به دسته‌بندی زمان برپایه شخصیت، رویدادها، تغییرات زمین و غیره گفته می‌شود. از دوران در علوم برای دسته‌بندی زمان استفاده می‌شود. گشتمان (دوران) زمین‌شناسی. در دانش زمین‌شناسی، دوران (گشتمان)("Era") یکی از تقسیم‌بندی‌های زمانی است. هر دوران خود می‌تواند به چندین دوره (گشتاره) و هر دوره به چندین دور (گشتارک) بخش گردد.
ویلهلم آیلرس (زادهٔ ۲۷ سپتامبر ۱۹۰۶ در لایپزیگ — درگذشتهٔ ۳ ژوئیهٔ ۱۹۸۹ در وورتسبورگ) ایران‌شناس اهل آلمان بود. ایلرس یکی از پرکارترین شرق شناسان بود که در زمینه سامی و خط میخی و همچنین در مطالعات ایران قدیم و جدید تحقیق می کرد. او خود تخصص های خود را به عنوان تاریخ حقوقی و حقوق میخی، کتیبه، گویش ها، فولکلور، شعر عامیانه، اسم سازی، فرهنگ شناسی و نام شناسی، ریشه شناسی، معناشناسی تطبیقی و دستور زبان عمومی فهرست کرده است. او می توانست باستان شناسی، تاریخ دین، ریشه های سامی و چندین زمینه دیگر را اضافه کند.
ریشه های سامی و چندین زمینه دیگر را اضافه کند. ایلرس ، که اولین آموزش آکادمیک او در رشته حقوق بود ، اولین تحقیقات خود را در مورد منابع میخی تاریخ حقوقی انجام داد. او در سال 1931 پایان نامه ای در مورد قانون بابل قدیم نوشت. ایلرس در نهایت بر نام های جغرافیایی ایران و کشورهای مجاور متمرکز شد و کار اصلی او در این زمینه Der Name Demawend بود. او جزء نویسندگان تاریخ ایران کمبریج بود.
مواد آبگریز یا پتاسیم متیل سیلیکونات نمکی از یک ماده سیلیکونی آلی است که به عنوان واسطه در تولید سایر مواد شیمیایی آلی و معدنی، واسطه (ماده اولیه) در تولید سایر مواد شیمیایی آلی و معدنی، مورد استفاده در پوشش و رنگ استفاده می شود. به عنوان واسطه در تولید سایر مواد شیمیایی در محیط صنعتی تحت شرایط بسیار کنترل شده استفاده می شود، در عملیات سطحی غیر فلزی، برای اصلاح سطح طیف گسترده ای از مواد استفاده می شود، در پوشش ها و رنگ ها این ماده با آب ترکیب می شود. مواد معدنی و سایر پرکننده‌ها، در محصولات سنگ‌تراشی، به
معدنی و سایر پرکننده‌ها، در محصولات سنگ‌تراشی، به عنوان ماده فعال در درمان‌های آب‌گریز برای سطوح خارجی و داخلی بنایی عمل می‌کند. در حال استفاده مصرف می شود و انتظار می رود هیچ ماده باقیمانده ای که واکنش نشان نداده در محصولات نهایی تیمار شده وجود نداشته باشد. مواد آبگریز موجود با پایه‌ی سیلوکسان‌ها: متیل سیلیکنات پتاسیم. آب امولسیون هیدرید الیگو متیل سیلوکسان، یک مایع سیلیکونی ارگانیک که حاوی حلال نمی‌باشد.
جان دی آندرسون (زاده۱ اکتبر ۱۹۳۷)، نمایشگاه‌گردان بخش آیرودینامیک موزه ملی هوافضا در مؤسسه اسمیتسونین در واشینگتن دی سی و عضو هیئت علمی بازنشسته گروه مهندسی هوافضای دانشگاه مریلند در کالج پارک است. زندگی‌نامه. جان دی آندرسون (جی آر) در روز ۱ اکتبر ۱۹۳۷ در لنکستر، پنسیلوانیا ایالات متحده به دنیا آمد. در سال ۱۹۵۳ به دانشگاه فلوریدا در گینس‌ویل راه یافت و در سال ۱۹۵۹ مدرک کارشناسی خود را در رشته مهندسی هوافضا (شاخه حمل و نقل هوایی) همراه با کسب افتخارات بسیار اخذ کرد. در همان سال به استخدام سازمان نیروی هوایی