payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از نظر جغرافیایی، جدای از برهماپوترا، دره‌های باراک و ایمپال و برخی زمین‌های هموار میان کوه‌های مگالایا و تریپورا، دو سوم باقی‌ماندهٔ منطقه زمین‌های کوهستانی است که با دره‌ها و دشت‌ها درهم تنیده شده‌اند؛ ارتفاع این نواحی از نزدیک سطح دریا تا بیش از بالاتر از سطح دریا تغییر می‌کند. بارش بسیار زیاد منطقه، به‌طور میانگین حدود یا بیشتر، مشکلات زیست‌بومی، فعالیت لرزه‌ای شدید و سیلاب ایجاد می‌کند. ایالت‌های آروناچال پرادش و سیکیم دارای اقلیم کوهستانی با زمستان‌های سرد و برفی و تابستان‌های معتدل هستند. آب‌وهوا.
سرد و برفی و تابستان‌های معتدل هستند. آب‌وهوا. ایالت‌های ناگالند، مانیپور و میزورام زمستان‌های سرد و تابستان‌های خنکی دارند. در دشت‌های مانیپور، به‌دلیل موقعیت جغرافیایی خاص و محصور بودن میان کوه‌ها، هوای گرم و مرطوب از بیرون وارد نمی‌شود و در زمستان پدیدهٔ وارونگی دما رخ می‌دهد. به همین دلیل، دما در ایمپال در طول روزهای زمستان حدود ۲۱ درجهٔ سانتی‌گراد است، اما در شب‌ها تا حدود ۳ درجهٔ سانتی‌گراد کاهش می‌یابد. هیچ بخشی از شمال‌شرق هند کمتر از ۱٬۰۰۰ میلی‌متر بارندگی سالانه دریافت نمی‌کند. درهٔ برهماپوترا
بارندگی سالانه دریافت نمی‌کند. درهٔ برهماپوترا به‌طور میانگین حدود ۲٬۰۰۰ میلی‌متر و مناطق کوهستانی بین ۲٬۰۰۰ تا ۳٬۰۰۰ میلی‌متر باران در سال دریافت می‌کنند. نزدیک به ۹۰٪ از بارش سالانه ناشی از مونسون جنوب‌غربی است که از اوایل ژوئن تا اکتبر ادامه دارد و پر باران‌ترین ماه‌ها ژوئن و ژوئیه هستند. جنوب منطقه زودتر از سایر بخش‌ها باران‌های موسمی را تجربه می‌کند (مه یا ژوئن)، در حالی که درهٔ برهماپوترا و مناطق کوهستانی شمالی دیرتر (اواخر مه یا ژوئن) بارندگی‌های اصلی را دریافت می‌کنند. در مناطق کوهستانی میزورام،
را دریافت می‌کنند. در مناطق کوهستانی میزورام، نزدیکی به خلیج بنگال باعث آغاز زودتر باران‌های موسمی می‌شود و ژوئن مرطوب‌ترین ماه سال است. حیات وحش. گیاهان. صندوق جهانی طبیعت تمام هیمالیای شرقی را به‌عنوان یکی از فهرست جهانی ۲۰۰ بوم‌ناحیه‌های اولویت‌دار شناسایی کرده است. سازمان بین‌المللی حفاظت نیز کانون داغ هیمالیای شرقی را به هشت ایالت شمال‌شرقی هند و همچنین کشورهای همسایه، بوتان، جنوب چین و میانمار گسترش داده است. این منطقه توسط شورای تحقیقات کشاورزی هند به‌عنوان مرکز خاستگاه ذخایر ژنتیکی برنج معرفی شده
به‌عنوان مرکز خاستگاه ذخایر ژنتیکی برنج معرفی شده است. اداره ملی منابع ژنتیکی گیاهی هند (NBPGR) این منطقه را غنی از خویشاوندان وحشی گیاهان زراعی دانسته است. همچنین این منطقه مرکز خاستگاه مرکبات است. دو گونه ابتدایی ذرت با نام «Sikkim Primitive 1» و «Sikkim Primitive 2» از سیکیم گزارش شده‌اند (دهاوان، ۱۹۶۴). هرچند بریدن و سوزاندن، یک روش سنتی کشاورزی، غالباً دلیل اصلی کاهش پوشش جنگلی منطقه دانسته می‌شود، اما این فعالیت اقتصادی کشاورزی که توسط قبایل بومی انجام می‌شد، امکان کشت ۳۵ نوع محصول را فراهم می‌کرد.
می‌شد، امکان کشت ۳۵ نوع محصول را فراهم می‌کرد. این منطقه سرشار از گیاهان دارویی و بسیاری دیگر از آرایه‌های نادر و در معرض خطر است. بوم‌زادی بالای این منطقه در میان آوندداران، مهره‌داران و پرندگان سبب شده تا به‌عنوان یک کانون داغ تنوع زیستی شناخته شود. داده‌های زیر اهمیت تنوع زیستی این منطقه را نشان می‌دهد: جانوران. انجمن جهانی پرندگان بریتانیا، دشت‌های آسام و هیمالیای شرقی را به‌عنوان یک منطقه بوم‌زاد پرندگان (EBA) شناسایی کرده است. این منطقه با مساحت ۲۲۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع در امتداد هیمالیا در کشورهای
۲۲۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع در امتداد هیمالیا در کشورهای بنگلادش، بوتان، چین، نپال، میانمار و ایالت‌های سیکیم، شمال بنگال، آسام، ناگالند، مانیپور، مگالایا و میزورام قرار دارد. به دلیل موقعیت جنوبی‌تر این رشته‌کوه در مقایسه با دیگر بخش‌های هیمالیا، آب‌وهوای این منطقه متفاوت است: میانگین دمای بالاتر، روزهای یخبندان کمتر و بارش بیشتر. این شرایط باعث تنوع بالای گونه‌های پرندگان با گسترهٔ محدود شده است. بیش از دو گونه به‌شدت در معرض انقراض، سه گونه در معرض خطر و ۱۴ گونه آسیب‌پذیر پرندگان در این منطقه حضور دارند. بر
آسیب‌پذیر پرندگان در این منطقه حضور دارند. بر پایهٔ استاترزفیلد و همکاران (۱۹۹۸)، ۲۲ گونه پرنده با گستره محدود در این منطقه شناسایی شده که ۱۹ گونه تنها در همین منطقه حضور دارند و سه گونه دیگر در مناطق بوم‌زاد دیگر نیز یافت می‌شوند. از میان این ۲۲ گونه، ۱۱ گونه در معرض تهدید هستند (انجمن جهانی پرندگان، ۲۰۰۱)، که بالاترین رقم در میان مناطق بوم‌زاد پرندگان در هند است. شمال‌شرق هند از نظر تنوع جانوری نیز بسیار غنی است. ۱۵ گونه نخستیان غیرانسانی در این منطقه وجود دارند که مهم‌ترین آن‌ها شامل هولوک، ماکاک
وجود دارند که مهم‌ترین آن‌ها شامل هولوک، ماکاک دُم‌کوتاه، ماکاک دم‌خوک، دم‌بلند (لانگور) طلایی، دم‌بلند خاکستری دشت‌های شمالی و ماکاک رزوس هستند. شاخص‌ترین گونهٔ در معرض خطر منطقه کرگدن تک‌شاخ است. جنگل‌های این منطقه زیستگاه فیل آسیایی، ببر بنگال سلطنتی، پلنگ، گربه طلایی، گربه ماهی‌گیر، گربه مرمری، روباه بنگالی و گونه‌های دیگر نیز هستند. دلفین گنگی در براهماپوترا نیز گونه‌ای در معرض خطر است. دیگر گونه‌های در خطر شامل شنگ، تمساح مردابی، لاک‌پشت‌ها و برخی گونه‌های ماهی هستند. صندوق جهانی طبیعت بوم‌ناحیه‌های
ماهی هستند. صندوق جهانی طبیعت بوم‌ناحیه‌های اولویت‌دار زیر را در شمال‌شرق هند شناسایی کرده است: زبان‌ها. در شمال‌شرق هند وضعیت زبانی بسیار پیچیده و در عین حال جالب است. این منطقه را می‌توان یکی از متنوع‌ترین مناطق هند از نظر زبان دانست. حدود ۲۲۰ زبان در اینجا تکلم می‌شود که به چند خانوادهٔ زبانی مختلف تعلق دارند: به‌طور کلی، آسامی و بنگالی نقش زبان‌های اصلی را در اداره و آموزش رسمی دارند، اما در مناطق تپه‌ای، هر قبیله زبان خودش را دارد. همین باعث شده شمال‌شرق هند مثل یک موزاییک زبانی باشد؛ جایی که زبان‌های
هند مثل یک موزاییک زبانی باشد؛ جایی که زبان‌های پرجمعیت و زبان‌های کوچک و در حال خطر انقراض کنار هم زنده مانده‌اند. شرح جزئیات. شمال‌شرق هند یک ناحیهٔ زبانی یکپارچه در چارچوب ملی هند محسوب می‌شود که حدود ۲۲۰ زبان از خانواده‌های زبانی گوناگون (زبان‌های هندواروپایی، زبان‌های چینی-تبتی، زبان‌های کرا-دای، زبان‌های آستروآسیایی و همچنین برخی زبان‌های کریول) را در بر می‌گیرد. این زبان‌ها ویژگی‌هایی دارند که آن‌ها را از بیشتر مناطق دیگر شبه‌قاره هند متمایز می‌کند، از جمله وجود همخوان‌های لثوی به‌جای تمایز معمول
از جمله وجود همخوان‌های لثوی به‌جای تمایز معمول دندانی/پشت‌لثوی. زبان آسامی، یکی از زبان‌های هندوآریایی که عمدتاً در دره براهماپوترا رایج است، به‌عنوان زبان میانجی بسیاری از جوامع زبانی گسترش یافت. بر پایهٔ آن، زبان‌های پیجین و کریول مانند ناگامس در ناگالند و نفامس در آروناچال پرادش شکل گرفتند، اگرچه نفامس در سال‌های اخیر جای خود را به زبان هندی داده است. زبان بنگالی نیز یکی دیگر از زبان‌های هندوآریایی است که در جنوب آسام (در دره باراک) و تریپورا تکلم می‌شود و در هر دو منطقه زبان اکثریت و زبان رسمی است.
و در هر دو منطقه زبان اکثریت و زبان رسمی است. خانواده آستروآسیایی با زبان خاسی، جینتیا و وار در مگالایا نمایان است. همچنین شماری از زبان‌های خانواده کرا-دای مانند آهوم، تای فاکه و خامتی نیز در این ناحیه رایج‌اند. خانواده چینی-تبتی در شمال‌شرق هند با مجموعه‌ای از زبان‌ها حضور دارد که از یکدیگر تفاوت‌های چشمگیری دارند. از جمله این زبان‌ها می‌توان به زبان بودو، ربها، کاربی، میسینگ، تیوا، دئوری، همر (با گویش‌هایی چون بیاته، چورئی، هالام، هرانگخواول، کای‌پنگ، مولسوم، رانگلونگ، سایهریئم، ساکاچپ، تانگاچپ و تیک)،
رانگلونگ، سایهریئم، ساکاچپ، تانگاچپ و تیک)، زمه ناگا، رنگما ناگا و کوکی (ثادو) در آسام اشاره کرد. در مگالایا، زبان‌های گارو، ربها و همر (از جمله بیاته و ساکاچپ) رایج‌اند. در ناگالند زبان‌هایی چون آو، آنگامی، سِما، لوتا، زبان کنیاک، چاکه‌سانگ، چانگ، خیامنایونگانگ، فوم، پوچوری، رنگما، سانگتام، تیکیر، ییمخیونگ، زلیانگ، کوکی (ثادو) و همر (از جمله ساکاچپ/خلما) به‌کار می‌روند. در میزورام، زبان‌های لوسه‌ای (شامل هوالنگو)، همر (از جمله چورئی، دارلاونگ، دارنگاون، کای‌پنگ، خاولهرینگ، مولسوم، نگنته، ساکاچپ، زوته)،
کای‌پنگ، خاولهرینگ، مولسوم، نگنته، ساکاچپ، زوته)، لای (از جمله هاخا، فالم، خوآل‌سیم، زانیئت، سیم)، زبان‌های مارا، رالته/گالته، زومی/پایت، کوکی/ثادو و غیره رایج‌اند. در آروناچال پرادش، زبان‌هایی چون هرسو، تانی، نییشی، آدی/گالونگ، آبور، نوکته، آپاتانی و میشمی تکلم می‌شوند. در تریپورا، کوکبروک زبان غالب میان قبایل و یکی از زبان‌های رسمی ایالت است. افزون بر آن، زبان‌های گارو، همر (با شاخه‌هایی چون بانگ، بانگچر، چورئی، داب، دارلاونگ، همرچافانگ، هرانگخواول، لانگکای، کای‌پنگ، کولوی، کوربونگ، مولسوم، رانگلونگ،
کای‌پنگ، کولوی، کوربونگ، مولسوم، رانگلونگ، روپینی، سایمار، ساکاچپ، تانگاچپ)، لوسه‌ای (از جمله روخوم) و دیگر زبان‌ها رواج دارند. زبان مانیپوری زبان رسمی مانیپور و زبان غالب در دره ایمفال است، در حالی‌که زبان‌های «ناگا» مانند پومای، مائو، مارام، رونگمی (کابوی)، تانگخول، زمه، لیانگمه، اینوپی، تانگال و همچنین زبان‌های میزویی مانند کوکی/ثادو، لوسه‌ای، زبان‌های زومی (از جمله پایت، سیمته، وایپهی، زو، میت، تانگخال و تدیم‌چین)، گانگته و همر (از جمله بیته، هرانگخواول، تیک و زوته) در مناطق تپه‌ای تکلم می‌شوند. در
تیک و زوته) در مناطق تپه‌ای تکلم می‌شوند. در میان دیگر زبان‌های هندوآریایی می‌توان به زبان چاکما در میزورام و زبان هاجونگ در آسام و مگالایا اشاره کرد. زبان نپالی، یکی از زبان‌های هندوآریایی، در سیکیم غالب است، در کنار زبان‌های چینی-تبتی مانند لیمبو، بوتیا، لپچا، رای/بانتاوا، تامانگ، شرپا و غیره. زبان بنگالی در دوران آسام استعماری از سال ۱۸۳۶ تا ۱۸۷۳ به‌عنوان زبان رسمی تعیین شد. فرهنگ. هنرها. رقص مانیپوری راس لیلا (از مانیپور) و ستریا (از آسام) در زمرهٔ ردهٔ برتر «رقص کلاسیک هندی» جای گرفته‌اند و به‌طور
برتر «رقص کلاسیک هندی» جای گرفته‌اند و به‌طور رسمی از سوی سَنگیت ناتاک آکادمی و وزارت فرهنگ (هند) به رسمیت شناخته شده‌اند. علاوه بر این‌ها، تمام قبایل شمال‌شرق هند رقص‌های بومی ویژهٔ آیین‌ها و جشن‌های خود دارند. میراث قبیله‌ای منطقه سرشار از سنت‌هایی چون شکار، کشاورزی و صنایع دستی بومی است. فرهنگ پویای این ناحیه در پوشش‌های سنتی هر جامعه به‌روشنی دیده می‌شود. تمام ایالت‌های شمال‌شرقی در زمینهٔ صنایع‌دستی بامبو و نی، حکاکی روی چوب، ساخت ابزارها و سلاح‌های سنتی، سازهای موسیقی، سفالگری و بافندگی دستی مشترک
سنتی، سازهای موسیقی، سفالگری و بافندگی دستی مشترک هستند. پوشاک سنتی قبایل معمولاً از پارچه‌های ضخیم، عمدتاً پنبه‌ای ساخته می‌شود. ابریشم آسام نیز یکی از صنایع مشهور منطقه است. موسیقی. شمال‌شرق هند مرکز گونه‌های گوناگون موسیقی است. هر جامعهٔ بومی میراث غنی‌ای از موسیقی عامیانه دارد. بهوپن هزاریکا، خواننده و آهنگساز آسام، با آفرینش‌های خود شهرت ملی و بین‌المللی به دست آورد. خوانندهٔ مشهور دیگر از آسام، پراتیما باروا پاندی، یک خوانندهٔ شناخته‌شدهٔ موسیقی عامیانه است. زوبین گارگ، پاپون، آنوراگ سایکیا از دیگر
است. زوبین گارگ، پاپون، آنوراگ سایکیا از دیگر خوانندگان و موسیقی‌دانان برجستهٔ ایالت آسام هستند. تانگخوال ناگا، مانند روبن ماشانگوا که اهل اوخرول است، یک خوانندهٔ برجستهٔ موسیقی عامیانه با سبک بلوز است که آثارش از باب دیلن و باب مارلی الهام گرفته‌اند. گروه مشهور دیگر از ناگالند، معروف به خواهران تتسئو، به‌خاطر سبک موسیقی اصیل خود شناخته می‌شوند. با این حال، نسل جوان‌تر امروزه بیشتر به دنبال موسیقی غربی می‌رود. منطقهٔ شمال‌شرق در سدهٔ ۲۱ شاهد افزایش چشمگیر نوآوری‌های موسیقایی بوده است. ادبیات. بسیاری از
نوآوری‌های موسیقایی بوده است. ادبیات. بسیاری از جوامع بومی شمال‌شرق هند دارای میراث کهن افسانه‌های عامیانه هستند که روایتگر خاستگاه، آیین‌ها، باورها و دیگر جنبه‌های فرهنگی آن‌ها است. این داستان‌ها به‌صورت شفاهی از نسلی به نسل دیگر منتقل شده‌اند و نمونه‌های چشمگیری از خرد و تخیل قبیله‌ای به‌شمار می‌آیند. با این حال، در آسام، تریپورا و مانیپور متون مکتوب کهنی نیز وجود دارد. این ایالت‌ها در حماسهٔ بزرگ هندو، مهابهاراتا، ذکر شده‌اند. ساپتاکاندا رامایانا به زبان آسامی اثر مادهاوا کاندالی نخستین ترجمهٔ رامایانای
آسامی اثر مادهاوا کاندالی نخستین ترجمهٔ رامایانای سانسکریت به یک زبان هندوآریایی نو به‌شمار می‌رود. «کاربی رامایانا» نیز گواهی بر میراث کهن ادبیات مکتوب در آسام است. دو نویسنده از شمال‌شرق، یعنی بیریندرا کومار باتاچاریا و مأمونی رایسوم گوسوامی، برندهٔ جایزهٔ جنانپیت، عالی‌ترین جایزهٔ ادبی در هند، شده‌اند. از این میان، بیریندرا کومار باتاچاریا نخستین نویسندهٔ آسامی و نخستین نویسنده از شمال‌شرق هند بود که برای رمان خود با عنوان «مریتیونجای» (۱۹۷۹) جایزهٔ جنانپیت را دریافت کرد. مأمونی رایسوم گوسوامی در سال
را دریافت کرد. مأمونی رایسوم گوسوامی در سال ۲۰۰۰ برندهٔ جایزهٔ جنانپیت شد. ناگن سایکیا نخستین نویسنده از آسام و شمال‌شرق هند بود که از سوی ساهیتیا آکادمی به دریافت عضویت افتخاری نائل شد. از نویسندگان برجستهٔ شمال‌شرق می‌توان به این افراد اشاره کرد: (از آسام) لکشمی نات بزبروآ، هومِن بورگوهاین، بیریندرا کومار باتاچاریا، هار کریشنا دکا، رونگبونگ ترانگ، نیل‌مانی فوکان، ایندرا گوسوامی، هیرن باتاچاریا، میترا فوکان، جهناوی باروا، دهروبا هزاریکا، ریتا چودهری؛ (از آروناچال پرادش) مامانگ دای؛ (از مانیپور) رابین اس.
پرادش) مامانگ دای؛ (از مانیپور) رابین اس. نگونگوم، راتان تیام؛ (از مگالایا) پل لینگدو؛ (از ناگالند) تمسولا ائو، ایستِرین کیره؛ (از سیکیم) راجندرا بهانداری. تمسولا ائو نخستین نویسنده از شمال‌شرق هند است که در سال ۲۰۱۳ در بخش ادبیات انگلیسی هند جایزهٔ ساهیتیا آکادمی را برای مجموعه داستان‌های کوتاه خود با عنوان «Laburnum for My Head» دریافت کرد و همچنین در سال ۲۰۰۷ به دریافت پادما شری نائل شد. ایسترین کیره نخستین رمان‌نویس انگلیسی‌زبان ناگالند است. او در سال ۲۰۱۵ برای رمان «When the River Sleeps» برندهٔ جایزه
برای رمان «When the River Sleeps» برندهٔ جایزه ادبی هندو شد. ایندرا گوسوامی (مأمونی رایسوم گوسوامی) نیز نویسنده‌ای برجستهٔ آسام است که رمان‌های او شامل «محمل پوسیدهٔ فیل»، «صفحات آلوده به خون»، «سایهٔ کاماکهیا» و «خدای گردن‌آبی» است. مامانگ دای در سال ۲۰۱۷ برای رمان خود با عنوان «تپهٔ سیاه» جایزهٔ جایزه ساهیتیا آکادمی را برد. جشنواره‌ها. جشنواره‌های بومی در شمال‌شرق شامل جشن اوجیالهٔ وانچو، جشن چه‌کار شردوکپن، جشن لانگته یولو نیشی‌ها، جشن سولونگ آدی‌ها، جشن لوسار مونپاها، جشن ره ایدو میشمی‌ها و جشن دری
جشن لوسار مونپاها، جشن ره ایدو میشمی‌ها و جشن دری آپاتانی‌ها است. جشن‌های مامیتا، تریپورابدا (جشن ترینگ)، بویسو، هنگرای، هویاگیری، خرچی و جشن‌های گاریا در تریپورا نیز از جمله جشن‌های مهم هستند. در مانیپور جشن‌های محبوب شامل نینگل چاکوبا و جشن قایقرانی مانیپور یا هیکرو هیدونگبا و همچنین جشن چاسوک تانگنام مردم لیمبو هستند.
شرق هند (به انگلیسی: East India) یک منطقه در هند است که شامل بنگال غربی، استان بهار, جارکند، اوریسا و همچنین بخشی از قلمرو جزایر آندامان و نیکوبار و بخش غربی پایتخت بنگال کلکته بزرگترین شهرهای این منطقه هستند. خصوصیات. شرق هند ۴۱۸٬۳۲۳ کیلومترمربع مساحت و ۲۲۶٬۹۲۵٬۱۹۵ نفر جمعیت دارد.
توکرم (؛ ۱۵۹۸ یا ۱۶۰۸ – ۱۶۴۹ یا ۱۶۵۰) یک شاعر، و نویسنده اهل هند بود.
فینیاس تیلر بارنم () ( – ) شومن، بازرگان و سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا و بنیان‌گذار سیرک بارنوم و بیلی بود. وی همچنین نویسنده، ناشر و نیکوکار بود. در سال ۲۰۱۷ فیلم "بزرگ‌ترین شومن" با بازی هیو جکمن، در ارتباط با فینیاس تیلر بارنم ساخته شد.
شانگ یانگ (؛ ۱ ژانویه پ.م۳۹۰ – -پ.م۳۳۷) یک دولت‌مرد، و فیلسوف ، و فرمانده نظامی اهل ایالت وی بود. او در دروان ایالت های متخاصم زندگی میکرد. افکار. شانگ که به ارباب شانگ معروف بود را می توان معادل چینی توماس هابز دانست. وی یکی از نخستین متفکران مکتب قانون در فلسفه باستان چین است. اندیشه ای که بهروزی کشور را بر بهروزی فردی مردم ترجیح میداد و منشا مشکلات را نبود دولتی قدرتمند می دانست. وی موفق به اجرای نظرات خود در سرزمین زادگاهش نشد و به ایالت شرقی چین کوچ کرد. در آنجا توانست به دستگاه سیاسی پیوسته و نظراتش
در آنجا توانست به دستگاه سیاسی پیوسته و نظراتش توسط حکومت ایالت پذیرفته و اجرا شد. بیشتر رفرم های ارباب شانگ مربوط به افزایش توان نظامی و بهبود کشاورزی میشد. او با تجارت و کسب و کارهای دیگر موافق نبود. همچنین افزایش مراودات تجاری و ثروتمند شدن مردم را سبب کاهش میل آنها به کشاورزی، فقیر شدن اربابان و در نهایت ضعف حکومت میدانست. وی در چپتر چهارم از کتاب خود میگوید : "اگر کشوری قوی باشد اما جنگ برپا نکند، گویی به زهر آلوده شده. اگر مشغولیت های انگلی مانند مراسم ها و موسیقی ها گسترش یابد قلمرو از دست خواهد رفت
ها و موسیقی ها گسترش یابد قلمرو از دست خواهد رفت . اما اگر کشور به دنبال جنگ باشد، آنگاه زهری که میان مردمان است به سرزمین دشمن منتقل میشود و بدون وجود اعمال انگلی مانند مصرف ، تجمل گرایی ، زیاده روی ، جاه طلبی و ماجراجویی و بدون وجود مراسم ها و موسیقی سرزمین نیرومند میشود . ارتقا دادن به افرادی که سخت کار می کنند و کسانی که دست آوردی دارند (برای دولت) این نیرومندی خواهد بود . اما اگر بگذاریم آن عملکرد های انگلی رشد یابند ، آنگاه ضعف ظهور خواهد کرد . وقتی تعداد بازرگانان بیش از کشاورزان شود هم ارباب ها
تعداد بازرگانان بیش از کشاورزان شود هم ارباب ها فقیر میشوند هم در آخر خود بازرگان و کشاورز فقیر میشود و در نهایت کشور که فقیر شده است از دست میرود." ارباب شانگ در سال 341 پیش از میلاد رهبری نیروهای نظامی ایالت چین را در جنگ علیه ایالت وی (زادگاهش) بر عهده داشت و توانست موفقیت های چشمگیری از جمله فتح 15 شهر را به دست آورد. وی در سال 338 پیش از میلاد درگذشت. این سال همزمان با تاج گذاری داریوش سوم آخرین شاه هخامنشی است.
سد ارداک یک سد خاکی با هستهٔ رسی است در ۷۰ کیلومتری شمال غرب مشهد قرار دارد و در چهاردهم فروردین سال ۱۳۹۲ به بهره‌برداری رسید. این سد با هدف مهار، کنترل، ذخیره و تنظیم جریان‌های دایم و فصلی رودخانهٔ ارداک که از کوه های هزار مسجد سرچشمه میگیرد و در آخر به کشف رود میریزد، در محل تلاقی دو آبراههٔ اصلی «آبقد» و «میانمرغ» به نام دوآبی احداث شده‌است. این سد که با هزینهٔ نهایی حدود ۵۰۰ میلیارد ریال ساخته شده، آب آشامیدنی و نیازمندی‌های بخش صنعت شهر مشهد و آب ۱٬۶۷۰ هکتار اراضی زراعی روستاهای پایین دست سد (ارداک،
هکتار اراضی زراعی روستاهای پایین دست سد (ارداک، مهدی‌آباد، دوله، طویل، پوشان و پست پشته) را تأمین می‌کند.
خانواده اسد یا خاندان اسد، یک خانوادهٔ سیاسی سوری است که از زمان ریاست‌جمهوری حافظ اسد در سال ۱۹۷۱ تا برکناری پسرش بشار اسد در ۸ دسامبر ۲۰۲۴، بر سوریه حکومت کرد. خانواده اسد اهل قرداحه در لاذقیه هستند و به قبیله الکلبیة تعلق دارند. نام خانوادگی اسد به سال ۱۹۲۷ برمی گردد که علی سلیمان، پدر حافظ، نام خانوادگی خود را به الاسد (به معنای شیر) تغییر داد. این نام احتمالاً در ارتباط با جایگاه اجتماعی او به‌عنوان میانجی‌گر و فعالیت‌های سیاسی‌اش بود. همه اعضای خانواده بزرگ اسد از علی سلیمان و همسر دومش نیساء می‌آیند
بزرگ اسد از علی سلیمان و همسر دومش نیساء می‌آیند که از روستایی در کوه‌های ساحلی سوریه ریشه داشتند. حافظ اسد در اوایل حکومتش در دهه ۱۹۷۰، شبکه‌های حمایتی از نخبگان حزب بعث وفادار به خانواده‌اش را به وجود آورد. اعضای خانواده اسد بر بخش‌های وسیعی از اقتصاد سوریه کنترل داشتند و فساد در بخش‌های دولتی و خصوصی رایج شد. پس از مرگ حافظ اسد، روابط خانوادگی همچنان در سیاست سوریه مهم بود. چندین تن از اعضای نزدیک خانواده حافظ اسد نیز از زمان به قدرت رسیدن حافظ اسد، مناصب حیاتی در دولت داشتند. دیوان‌سالاری و جامعه تجاری
حیاتی در دولت داشتند. دیوان‌سالاری و جامعه تجاری سوریه نیز تحت سلطه اعضای خاندان اسد و افراد وابسته به آنها بود. حافظ اسد رژیم خود را به‌شکل بوروکراسی بنا کرد و کیش شخصیتی حول محور او شکل گرفت که در تاریخ مدرن سوریه بی‌سابقه بود. تصاویر، پرتره‌ها، نقل قول‌ها و ستایشِ اسد در همه جا از مدارس گرفته تا بازارهای عمومی و ادارات دولتی نمایش داده می‌شود. از حافظ اسد در ایدئولوژی رسمی اسدیسم به عنوان «رهبر جاودانه» و «مقدس» یاد می‌شود. حافظ جامعه سوریه را در خطوط نظامی مجدداً سازماندهی کرد و دائماً به لفاظی‌های
نظامی مجدداً سازماندهی کرد و دائماً به لفاظی‌های توطئه‌آمیز در مورد خطرات توطئه‌های مورد حمایت بیگانگان استناد می‌کرد و نیروهای مسلح را به عنوان جنبه مرکزی زندگی عمومی تبلیغ می‌کرد. پس از مرگ حافظ، کیش شخصیت به پسر و جانشینش بشار اسد که توسط حزب به عنوان «رهبر جوان» و «امید مردم» مورد ستایش قرار می‌گیرد، به ارث رسید. پروپاگاندای این خاندان بسیار تحت تأثیر مدل سلسله کیم در کره شمالی است، به طوری که خصوصیات الهی را به خاندان اسد نسبت می‌دهند. در تبلیغات سیاسی این رژیم، بزرگ‌خاندانان اسد به‌عنوان بنیان‌گذاران
این رژیم، بزرگ‌خاندانان اسد به‌عنوان بنیان‌گذاران سوریه مدرن مورد احترام قرار می‌گیرند. مخالفت با حکومت خانواده اسد به جنگ داخلی سوریه تبدیل شد که در ۱۵ مارس ۲۰۱۱ آغاز گردید. در ۸ دسامبر ۲۰۲۴ گزارش شد که بشار اسد از دمشق گریخت و این نشان‌دهندهٔ پایان حکومت اسد در سوریه بود.
رفعت اسد برادر حافظ اسد رئیس‌جمهور سابق و عموی بشار اسد رئیس‌جمهور پیشین سوریه است. او یکی از اعضای بلندپایه در حزب بعث سوریه بوده‌است. نیروهای تحت فرمان او در سال ۱۹۸۲ به قتل هزاران نفر در جریان سرکوب قیام اسلام‌گرایان در سوریه متهم هستند. کشتار حما در فوریه ۱۹۸۲ با یورش نیروهای مسلح بعثی به حما به منظور سرکوب شورش مخالفان حکومت حزب بعث سوریه و دولت حافظ اسد صورت گرفت. رفعت اسد فرماندهی این عملیات را برعهده داشت. رفعت اسد با توجه به این که تروریست‌های اخوانی اعلام کرده بودند به هر شهری برسند این کار را
اعلام کرده بودند به هر شهری برسند این کار را تکرار خواهند کرد و برای آن که حکومت برادرش حافظ اسد را مستحکم‌تر سازد و مخالفانش را نابود کند، بنابر تخمین عفو بین‌الملل بین ۱۷۰۰۰ تا ۴۰۰۰۰ مردم اخوانی سوریه را به قتل رساند. او همچنین برای حفظ حکومت بعث سوریه به ریاست حافظ اسد، کشتار زندان تدمر را نیز مرتکب شده‌است. زندگی. وی در سال ۱۹۳۷ دیده به جهان گشود. محل تولد وی لاذقیه است. او پس از تحصیلات در کارهای نظامی وارد شد و سال‌ها در این عرصه فعالیت داشت. البته او به سبب پاره‌ای اختلافات با برادر خود مدتی در
او به سبب پاره‌ای اختلافات با برادر خود مدتی در تبعید بود.او در ۸ دسامبر ۲۰۲۴ پس از سقوط رژیم اسد با گذرنامه جعلی به لبنان فرار کرد اما در تاریخ ۲۸ دسامبر ۲۰۲۴ درحالی که سعی در خروج از لبنان داشت تا از طریق سفر به مصر به برادرزاده اش در روسیه بپیوندد توسط پلیس این کشور در فرودگاه بین‌المللی بیروت دستگیر شد.فرانسه و سوئیس او را به جرم های مختلف از جمله کشتار حماة به حبس ابد محکوم کردند و از لبنان درخواست استرداد او را به این کشور ها کرده‌اند.
خاندان اسپندیار یا اسفندیار (به پارسی میانه: 𐭮𐭯𐭭𐭣𐭩𐭲)؛ یکی از هفت خاندان ممتاز در دوره شاهنشاهی ساسانی بود. این خاندان هم همچون خاندان مهران در ری نشیمن داشت. که همین موضوع باعث شده تا تئودور نلدکه این خاندان و خاندان مهران را یکسان در نظر بگیرد. این خاندان، ادعا داشتند که از نژاد اسفندیار، پسر گشتاسپ بودند که زرتشت در دوران او ظهور کرد و از نخستین گروندگان به این دین بود و در گسترش این دین تلاش بسیار کرد. شاهین بهمن‌زادگان از نامدارترین کسان این خاندان بود که در دوره خسرو پرویز، یکی از سپهبدهای ایران بود و
در دوره خسرو پرویز، یکی از سپهبدهای ایران بود و پیروزی‌های بسیاری به‌دست‌آورد. طبری ریشهٔ این خاندان‌ها را به شاه گشتاسپ کیانی برمی‌گرداند. از این میان، سه خاندان را به لقب الفهلوی (پهلوی، پارتی) می‌خواند. یکی خاندان کارن در دماوند، دیگری خاندان سورن در سیستان و سوم خاندان اسفندیار در ری. از آنجا که طبری نامی از خاندان مهران، یکی از هفت خاندان، که در ری بوده، نمی‌برد، احتمالاً اسفندیار همان مهران است. مهرنرسه وزیر بزرگ یزدگرد یکم، بهرام پنجم و یزدگرد دوم، که به ساختن چندین آتشگاه و کاخ شناخته شده‌است، همگی
به ساختن چندین آتشگاه و کاخ شناخته شده‌است، همگی از دودمان اسفندیار هستند. از دیگر چهره‌های بزرگ این خاندان می‌توان از پسر مهرنرسه یعنی زروان‌داد، آموزگار بزرگ مذهبی (هیربدانْ هیربد) در زمان بهرام پنجم، و نیز ماه‌آذر گشنسپ، مسئول کارهای مالی در زمان بهرام پنجم، و کارداریگان، فرماندهِ ارتش (ارتشتاران سالار)، نام برد.
ماسک اکسیژن ابزاری برای ترافرست گاز اکسیژن تنفسی از مخزن انباره به شش‌ها است. ماسک اکسیژن می‌تواند تنها بینی و دهان را پوشش دهد یا سراسر چهره را بپوشاند. این ماسک‌ها ممکن است از پلاستیک، سیلیکون، کائوچو ساخته شده باشند. دستگاه اکسیژن. دستگاه اکسیژن ابزاری برای اکسیژن‌رسانی به کسانی است که دچار کمبود اکسیژن هستند. این افراد بیشتر دچار بیماری‌های قلبی، ریوی یا مسمومیت با گاز شده‌اند. گونه‌های ماسک اکسیژن. ماسک ساده. این ابزار برای رساندن اکسیژن با چگالی کم تا متوسط برای بیمارانی که با دهان تنفس می‌کنند کاراتر
برای بیمارانی که با دهان تنفس می‌کنند کاراتر از کانوالی بینی است. در استفاده از این ابزار باید به یاد داشت که جریان اکسیژن نباید کمتر از پنج لیتر در دقیقه کمتر باشد، چرا که باعث بازگشتن هوای بازدمی که دارای میزان بالایی از دی اکسید کربن است می‌شود. ماسک کیسه‌دار. این ماسک‌ها از کیسه انبارکننده‌ای با دریچه یکسویه بهره می‌گیرند که امکان بازگشت هوای بازدمی به داخل کیسه انباره‌ساز را نمی‌دهند. کانوالی بینی (سوند بینی). این ابزار اگرچه دیسه ماسک را ندارد اما کارکردهای آن را فراهم می‌کند. از این ابزار برای
کارکردهای آن را فراهم می‌کند. از این ابزار برای اکسیژن‌رسانی به بیماران دچار هیپوکسی که به چگالی‌های کم تا متوسط اکسیژن نیاز دارند بهره گرفته می‌شود. میزان جریان اکسیژن تجویز شده به وسیلهٔ کانوالی بینی 1-6 لیتر در دقیقه می‌باشد . اگر میزان اکسیژن تجویز شده به بیش از 6 لیتر در دقیقه افزایش یابد موجب برانگیختگی پرزها و فروخوردن هوا می‌شود.
کپسول اکسیژن ابزاری برای انباره کردن اکسیژن است که این می‌تواند خواه به صورت گاز اکسیژن باشد یا اکسیژن مایع. کاربردها. کپسول‌های اکسیژن، اکسیژن را برای کاربردهای زیر نگهداری می‌کنند: اجزای کپسول اکسیژن. یک کپسول اکسیژن از قطعات زیر شکل گرفته است: دستگاه اکسیژن. دستگاه اکسیژن ابزاری برای اکسیژن‌رسانی به کسانی است که دچار کمبود اکسیژن هستند. این افراد بیشتر دچار بیماری‌های قلبی، ریوی یا مسمومیت با گاز شده‌اند.
سپس هیچ‌کدام باقی نماندند () نام مینی سریال سه قسمتی پخش شده از بی‌بی‌سی وان است که داستان سپس هیچ‌کدام باقی نماندند از آگاتا کریستی را روایت می‌کند. این مینی سریال در سه قسمت در روزهای ۲۶، ۲۷، و ۲۸ دسامبر ۲۰۱۵ پخش شد.داستان این مینی سریال از رمان سپس هیچ‌کدام باقی نماندند آگاتا کریستی می‌باشد که خود شاهکاری در سبک رمان‌های معمایی و جناییست و این فیلم را در دستهٔ بهترین فیلم‌های معمایی_جنایی قرار میدهد. داستان. در یک روز گرم در اواخر اوت سال ۱۹۳۹، هشت نفر، که همه با یکدیگر غریبه هستند، به یک جزیره کوچک در
که همه با یکدیگر غریبه هستند، به یک جزیره کوچک در سواحل دوون، انگلستان، توسط آقا و خانم اوون دعوت می‌شوند. میهمانان در حال مستقر شدن در یک عمارت توسط دو پیشخدمت تازه استخدام شده به نام‌های توماس و اتل راجرز هستند. ولی خود میزبان غایب است. زمانی که میهمانان برای شام دور یک میز نشستند متوجه ده مجسمه کوچک به شکل سرباز شدند که وسط میز غذا و به صورت دایره ای گذاشته شده‌است. پس از آن، توماس راجرز یه صفحه موسیقی را در داخل یک گرامافون قرارمی‌دهد که از آن صدای شخصی به گوش می‌رسد که هر یک از افراد حاضر در جزیره را
به گوش می‌رسد که هر یک از افراد حاضر در جزیره را به قتل متهم می نماید. مدت کوتاهی پس از این، یکی از حاضرین در اثر مسمومیت می‌میرد، و پس از آن هر یک از میهمانان به نحوی به قتل می‌رسد و پس از قتل هر یک از حاضرین یکی از مجسمه‌های موجود بر روی میز نهارخوری کم می‌شود. افراد باقی مانده در تلاش هستند تا قاتل را پیدا نمایند.