payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است. وی با سفرهای متعدد در سراسر ایالات متحده به فعالیت‌های تبلیغی پرداخت. یکی از افرادی که توسط لووا گتسینگر به آئین بهائی جذب شد خانم فیبی هرست یک میلیونر خیرخواه و نیکوکار بود. او در اواخر ۱۲۷۷ شمسی (۱۸۹۸ میلادی) برای ملاقات عبدالبهاء سفری به فلسطین کرد. فیبی هرست در این سفر یک گروه ۱۵ نفره، از جمله لووا گتسینگر و همسرش ادوارد گتسینگر، ابراهیم خیرالله و همسرش و دوشیزه می بولز را دعوت به همراهی در این سفر نمود. در آن زمان می بولز در پاریس زندگی می‌کرد. اما سه سال بعد از آن وقتی که با ویلیام سادرلند مکسول
سه سال بعد از آن وقتی که با ویلیام سادرلند مکسول ازدواج نمود محل اقامت خود را به کانادا انتقال داد و شالودهٔ آئین بهائی را در آن کشور بنا نهاد. رابرت ترنر، خدمتکار مخصوص خانم هرست، که اولین بهائی سیاهپوست آمریکایی شناخته شد نیز در این گروه بود. دیدار این گروه آغاز سفر گروه‌های دیگر از زائران بهائی از اروپا و آمریکای شمالی برای دیدار عبدالبهاء بود. غیر از دوران جنگ جهانی اول، سفرهای گروه‌های مختلف به‌مدت بیست و سه سال تا درگذشت عبدالبهاء در سال ۱۳۰۰ شمسی (۱۹۲۱ میلادی) ادامه داشت. جوامع بهائی. در این مدت
(۱۹۲۱ میلادی) ادامه داشت. جوامع بهائی. در این مدت (۱۲۷۱–۱۳۰۰ شمسی) جوامع بهائی در سراسر ایالات متحده و کانادا تشکیل شد. جلسات عمومی و دوره‌های بحث و مذاکره دربارهٔ موضوع‌های مختلف بهائی ایجاد شدند. جزوه‌ها و کتابچه‌هایی که فقط شامل مفادی از الواح بهاءالله و عبدالبهاء بودند برای اطلاع مردم دربارهٔ این آیین تهیه و در دسترس همگان گذاشته می‌شد. افرادی هم که از سفر به عکا و دیدار عبدالبهاء برمی‌گشتند خاطرات سفرشان را با دیگران درمیان می‌گذاشتند. همزمان با این فعالیت‌های بهائیان، بحران‌هایی هم از نظر بهائیان در
بهائیان، بحران‌هایی هم از نظر بهائیان در آمریکای شمالی ایجاد شد. از جمله ابراهیم خیرالله که در اواخر سال ۱۲۷۱ شمسی (۱۸۹۲ میلادی) برای تجارت و تبلیغ امر بهائی به آمریکا رفت خود را یکی از توانمندترین مبلغان بهائی در ایالات متحده می‌دانست. او در سال ۱۲۷۷ شمسی (۱۸۹۸ میلادی) در عکا از عبدالبهاء خواست که او را به‌عنوان ناشر آیین بهائی به جامعه معرفی کند. عبدالبهاء برخی مفاهیم بهائی را برای درک صحیح آن‌ها به خیرالله توضیح داد، و از او خواست که به مطالعهٔ جدی آثار بهائی بپردازد. خیرالله قبول نکرد و به تدریج از
بهائی بپردازد. خیرالله قبول نکرد و به تدریج از تعالیم بهاءالله دور افتاد. پس از بازگشت خیرالله از عکا به آمریکا بهائیان و شاگردان او از رفتار او متعجب شدند که عبدالبهاء را رد کرده و فقط به نقش خودش در امر بهائی در غرب تأکید می‌کرد. ادوارد براون یادداشت‌هایی از سخنرانی‌های خیرالله در تبلیغ بهائیت را انتشار داده‌است. خواننده متوجه می‌شود که از تمام تعالیم بهاءالله آنچه از ایران به آمریکای شمالی رسیده فقط مطالبی در اثبات مقام بهاءالله و ایدهٔ وحدت بشر یافت می‌شود. چون فعالیت‌های خیرالله برای گردآوری مریدانی
چون فعالیت‌های خیرالله برای گردآوری مریدانی برای خودش به جایی نرسید، مأیوسانه به سوریه بازگشت. در مدت فعالیت‌های خیرالله در آمریکا، عبدالبهاء معلم او، عبدالکریم طهرانی، میرزا حسن خراسانی، میرزا اسدالله و ابوالفضائل گلپایگانی را برای انتشار تعالیم بهاءالله و حفظ آیین بهائی به ایالات متحده فرستاد. سفرهای عبدالبهاء در آمریکا. بهائیان اروپا و آمریکا پس از دیدار عبدالبهاء و مراجعت به ممالک خود، جد و جهد خود را برای انتشار پیام بهاءالله تشدید دادند. سرعت تبلیغ مستمراً شدّت یافت و بهائیان ثابت برای هدایت در درک
شدّت یافت و بهائیان ثابت برای هدایت در درک تعالیم بهاءالله متوجه راهنمایی‌های عبدالبهاء بودند. نهایتاً عبدالبهاء شخصاً تصمیم گرفت که به محض خلاصی از زندان عثمانی یک سفر تبلیغی به ممالک غرب را در پیش گیرد. ده سال طول کشید تا این سفر برایش امکان‌پذیر شد. پیش از این سفر عبدالبهاء طی آن ده سال با ارسال الواح متعدد به افتخار بهائیان اولیه، آنان را تشویق به فعالیت کرده و برای جامعه‌سازی راهنمایی می‌نمود. وی با اعزام پی‌درپی مشوقان و مبلغان و ارسال پیام‌های شفاهی به وسیلهٔ زائرین با آن‌ها در تماس بود. عبدالبهاء
به وسیلهٔ زائرین با آن‌ها در تماس بود. عبدالبهاء با تشویق بهائیان به دوری از گمانه‌زنی در مورد مسائل ماوراءالطبیعه با شدت و انرژی بیش از قبل تصمیم به تشریح تعالیم اساسی و اجتماعی بهاءالله در جهان پرداخت. در نامه‌نگاری و مکالمه‌های شفاهی با زائران، عبدالبهاء تأکید می‌نمود که نه تنها قلب هر انسان بلکه به‌طور کلی اساس سازمان اجتماع باید منقلب شود. وی بسیاری از تعالیم اجتماعی بهائی نظیر اعتبار ادیان بزرگ الهی، نیاز به از بین بردن نژادپرستی، تساوی حقوق زنان و مردان، اهمیت تعلیم و آموزش عمومی و ایجاد یک سیستم
مردان، اهمیت تعلیم و آموزش عمومی و ایجاد یک سیستم عادلانهٔ اقتصادی و اجتماعی، را با بهائیان آمریکای شمالی و اروپا در میان می‌گذاشت. در نتیجهٔ پیروزی «انقلاب ترکان جوان» در ترکیه در سال ۱۲۹۵ شمسی (۱۹۰۸ میلادی) تمام زندانیان سیاسی و حتی زندانیان مذهبی آزاد شدند. در نتیجه عبدالبهاء که در بین این گروه آزادی یافت و مجاز بود که از فلسطین خارج شود و به‌طور مستقیم نقشی در انتشار و استحکام تعالیم پدرش در غرب ایفا نماید. بهاءالله در کتاب اقدس از حکًام قارهٔ آمریکا خواسته‌است که هیکل مملکت را به زیور عدل و پرهیزکاری،
که هیکل مملکت را به زیور عدل و پرهیزکاری، و تارُکَش را به تاج ذکر پروردگار زینت بخشند. در سال ۱۲۹۶ شمسی (۱۹۰۹) عبدالبهاء اوضاع را برای ترک محل اقامت خود مناسب دانست. پس از تقریباً یک سال مداوا در مصر و بازیافتن سلامتی که در اثر صدمات سال‌های طولانی زندان از بین رفته بود بماند. و در ۲۰ مرداد ۱۲۹۰ (۱۱ اوت ۱۹۱۱ میلادی) با گروه کوچکی از همراهان با کشتی «اس.اس. سدریک» به سوی مارسی حرکت کرد تا سفر بیست و هشت ماههٔ خود را به غرب آغاز کند. این سفر شامل دو بازدید از لندن، پاریس و اشتوتگارت و دیدارهای کوتاه از مراکز
لندن، پاریس و اشتوتگارت و دیدارهای کوتاه از مراکز دیگر اروپایی و سفرهای طولانی در سراسر آمریکای شمالی بود. عبدالبهاء در ۲۲ فروردین ۱۲۹۱ شمسی (۱۱ آوریل ۱۹۱۲ میلادی) وارد شهر نیویورک شد. در طول اقامت در آمریکای شمالی برای دیدار بهائیان ایالات متحده و کانادا به شهرهای مختلف سفر کرد. از آوریل تا دسامبر موفق شد بیش از چهل شهر کوچک و بزرگ ایالات متحده را از ساحلی تا ساحل دیگر دیدن کند. یکی از شهرهای بزرگ شیکاگو بود که در آن‌جا اولین سنگ بنای ساختمان اولین مشرق‌الاذکار بهائی -- «ام المعابد غرب»، مشرق‌الاذکار
بهائی -- «ام المعابد غرب»، مشرق‌الاذکار شیکاگو را بنا کرد. وی از الیوت در مین نیز دیدن کرد. در این محل یکی از بهائیان به‌نام سارا فارمر مؤسس گرین ایکر مؤسسهٔ خود را که برای آموزش و تعلیم بزرگسالان بود برای انتشار روش‌مند پیام بهاءالله در اختیار بهائیان گذاشته بود. عبدالبهاء از مونترآل کانادا نیز دیدن کرد. در آن‌جا مهمان معمار کانادایی ساترلند مکسول و همسرش می بولز مکسول بود. می بولز مکسول در زمانی که دختر جوانی بود بهائی شده بود و در بین اولین مسافرانی بود که با گروه فیبی هرست در سال ۱۲۷۷ (۱۸۹۸) برای دیدار
با گروه فیبی هرست در سال ۱۲۷۷ (۱۸۹۸) برای دیدار عبدالبهاء به عکا رفت. در مونترآل کانادا از عبدالبهاء همان استقبالی شد که در شهرهای بزرگ اروپا و ایالات متحده اتفاق افتاد. وی از کلیسای نوتردام دیدن کرد. به دعوت کلیسای «نجات‌دهنده» و کلیسای «سنت جیمز»، گفتار نمود، و در جلسهٔ بزرگ اتحادیه بازرگانان در خیابان سنت لورنس سخنانی ایراد نمود. همچنین تعداد زیادی گفتمان‌های غیررسمی در محل اقامت خود در هتل ویندسور و در منزل مکسول در خیابان پاین که در مرحلهٔ اول سفر مهمان بود ایراد نمود. مانند جاهای دیگر چون اروپا و
بود ایراد نمود. مانند جاهای دیگر چون اروپا و ایالات متحده، روزنامه‌های بزرگ کانادا سفرهای وی را به صورت گسترده دنبال می‌کردند. این سفرها نتایج بسیاری به بار آورد. پیروان غربی، مستقیماً با رهبر دینی خود تماس یافته مراتب ایمان خود را اعلام داشتند. برای دیدار عبدالبهاء جمع شدند، نصایح او را جویا بودند و توانستند موفق به درک بهتر و روشن شدن تعالیم آیین جدید دربارهٔ مسائل دینی، اجتماعی و اخلاقی شوند. پذیرش سخنان عبدالبهاء به‌وسیلهٔ عموم شنوندگان و خوانندگان جراید در آن زمان و مکان، کار بهائیان را برای انتشار
در آن زمان و مکان، کار بهائیان را برای انتشار آیین بهائی آسان‌تر می‌کرد. عبدالبهاء نه تنها با جمعیت‌های کلیساها صحبت کرد بلکه با انجمن‌های صلح، اتحادیه‌های بازرگانی، استادان دانشگاه، و مجامع مختلف «بهبود اجتماعی» فرصت محاوره و سخنرانی داشت. در نتیجه در پایان این سفر پیام اجتماعی بهاءالله به صورت عمومی ابلاغ شد و یک نسل جدید بهائی از طبقات مختلف جامعهٔ غربی به جامعهٔ جهانی بهائی پیوست. ساختمان مشرق‌الاذکار آمریکا. یکی از وقایعی که در طول سفر عبدالبهاء به ایالات متحده صورت گرفت گذاشتن اولین سنگ بنای
به ایالات متحده صورت گرفت گذاشتن اولین سنگ بنای مشرق‌الاذکار در شیکاگو بود. بین اولین مؤسسات بهائی در ایالات متحده گروهی به‌نام «هیئت معبد بهائی» در سال ۱۲۸۸ شمسی (۱۹۰۹ میلادی) به ثبت رسید تا رسماً تأسیس اولین مشرق‌الاذکار بهائی را در غرب عالم زیر نظر بگیرد. ساختمان این مشرق‌الاذکار در ناحیهٔ ویلمت ایلینوی در نزدیکی شیکاگو در سال ۱۳۳۲ شمسی (۱۹۵۳ میلادی) به پایان رسید. با راهنمایی عبدالبهاء در سال ۱۲۸۸ شمسی (۱۹۰۹ میلادی)، بهائیان ایالات متحده و کانادا مشترکاً نه نفر را به عنوان کمیتهٔ اجرایی برای ساختن
نه نفر را به عنوان کمیتهٔ اجرایی برای ساختن مشرق‌الاذکار انتخاب نمودند. بیست و هشت سال بعد در اردیبهشت ۱۳۱۶ (۱۹۳۷) یکی از اهداف نقشهٔ هفت سالهٔ آمریکای شمالی تکمیل قسمت خارجی اولین مشرق‌الاذکار آمریکای شمالی بود. حجر زاویهٔ این مشرق‌الاذکار در سال ۱۲۹۱ شمسی (۱۹۱۲) به دست عبدالبهاء نهاده شد. ساختمان این بنا در سال ۱۳۳۲ شمسی (۱۹۵۳) در شیکاگو به پایان رسید. این بنا مرکزی برای برگزاری اجتماعات سالیانه بود. بهائیان معتقدند: در این بنا و ملحقات آن دو اصل اساسی موجود در آیین بهائی «عبادت و خدمت» با هم توأم
موجود در آیین بهائی «عبادت و خدمت» با هم توأم می‌شوند. به گفتهٔ عبدالبهاء مشرق‌الاذکار در آینده ملحقاتی چون یک بیمارستان، داروخانه، مسافرخانه، مدرسه برای یتیمان، و دانشگاه برای آموزش عالی خواهد داشت. اعضای کمیتهٔ اجرایی مشرق‌الاذکار تیم جداگانه‌ای را انتخاب نمودند که به چاپ متون بهایی بپردازد. همچنین این مرکز عهده‌دار تبلیغ آیین بهائی در سراسر کشور ایالات متحده شد. علاوه بر آن، بررسی در دقت و صحت متون چاپ شده در کتاب‌ها و جزوه‌های بهائی هم از مسئولیت‌های این گروه به‌شمار می‌رفت. در زمان درگذشت عبدالبهاء در
گروه به‌شمار می‌رفت. در زمان درگذشت عبدالبهاء در سال ۱۳۰۰ شمسی (۱۹۲۱ میلادی) این نهاد به‌عنوان مرکز هماهنگ‌کنندهٔ امور بهائیان در سطح ملی شناخته شد. الواح ملکوتی عبدالبهاء. عبدالبهاء پس از بازگشت از سفر غرب، به مکاتبات خود با بهائیان آمریکا و کانادا ادامه داد. نامه‌های راهنمایی و تشویقی به گروه‌ها و افراد مختلف فرستاد. از جمله نامه‌هایی بودند که توأماً به نام «الواح نقشهٔ ملکوتی» و «فرمان‌های تبلیغی» شناخته شده‌اند. این الواح عبارت‌اند از چهارده لوح از عبدالبهاء خطاب به جامعهٔ بهائیان آمریکای شمالی: هم به
خطاب به جامعهٔ بهائیان آمریکای شمالی: هم به صورت جمعی و هم به صورت منطقه‌ای خطاب به کانادا، شمال شرق، جنوب، مرکز و غرب آمریکا. هشت لوح اوّل بین ۶ فروردین تا ۲ اردیبهشت ۱۲۹۵ شمسی (۲۶ مارس و ۲۲ آوریل ۱۹۱۶) و بقیه بین ۱۳ بهمن ۱۲۹۵ شمسی (۲ فوریه و ۸ مارس ۱۹۱۷) صادر شده‌است. عبدالبهاء در این مکاتبات بهائیان را تشویق به انتشار تعالیم بهاءالله در آن دو کشور و نقاط دیگر جهان می‌نمود. پس از عبدالبهاء، شوقی افندی در پیشبرد هدایت‌های وی کوشا بوده از بهائیان خواست که شروع به اجرای اهداف مورد نظر عبدالبهاء در این الواح
به اجرای اهداف مورد نظر عبدالبهاء در این الواح نمایند و برای ترویج تعالیم این آیین و نیز ایجاد جوامع بهائی به کشورهای آمریکای لاتین مهاجرت کنند. بعدها بر اساس همان الواح یک نقشهٔ ده‌ساله که از ۱۳۳۲ تا ۱۳۴۲ شمسی (۱۹۵۳–۶۳ میلادی) بود به بهائیان عالم ارائه داد. عدهٔ قابل ملاحظه‌ای از بهائیان آمریکای شمالی (کانادا و ایالات متحده) به نقاط مختلف عالم مهاجرت کردند. امروزه بیت‌العدل عمومی با توجه به آثار بهاءالله، الواح نقشهٔ ملکوتی عبدالبهاء و راهنمایی‌های شوقی افندی، طرح‌های گسترش و تحکیم خدمات جوامع بهائی را
افندی، طرح‌های گسترش و تحکیم خدمات جوامع بهائی را تهیه می‌کند. محفل ملی ایالات متحده. در سال ۱۳۰۴ شمسی (۱۹۲۵ میلادی) تحت راهنمایی‌های جانشین عبدالبهاء، شوقی افندی، اولین محفل ملی بهائیان آمریکای شمالی (ایالات متحده و کانادا) تشکیل شد. شوقی افندی اقدام به تحکیم این آیین و نظم اداری آن در جوامع بهائی نمود. با هدایت‌های وی از آن به بعد در آمریکای شمالی هیئت مدیرهٔ مشرق‌الاذکار که فقط قوهٔ اجرایی تصمیمات نمایندگان جلسات شور سالانه را داشت، اختیارات تقنینی هم دارا شد و راهنمایی و پرورش تمام جوامع بهائی کشور هم
شد و راهنمایی و پرورش تمام جوامع بهائی کشور هم از وظایفش اعلام گردید. شوقی افندی در نامه‌ای که قبل از گردهمایی اردیبهشت آن سال فرستاد، لزوم تشکیل محافل روحانی محلی را در جوامعی که بیش از ۹ نفر بهائی بالغ داشت تأکید نمود. برای تقویت و رشد قابلیت این محافل از بهائیان خواست تا تمام فعالیت‌های جامعه را تحت راهنمایی و اختیارات محافل روحانی محلی و ملی پیش ببرند. به گفتهٔ وی مؤسسات اداری بهائی ابزار لازم برای عملکرد «نقشهٔ ملکوتی» عبدالبهاء به منظور انتشار آئین بهائی در جهان هستند. در تاریخ بهائیان ایالات متحده
در جهان هستند. در تاریخ بهائیان ایالات متحده محفل روحانی محلی بهائیان کنوشا در ایالت ویسکانسین که در سال ۱۲۷۸ شمسی (۱۸۹۹ میلادی) تشکیل شد را می‌توان به منزلهٔ اولین محفل روحانی محلی در ایالات متحده محسوب کرد. در آغاز تأسیس محافل محلی، بهائیان از نام‌های گوناگونی چون «مجمع شور»، «هیئت مشورتی» و «بیت‌العدل» استفاده می‌کردند. در سال‌های ۱۲۸۱–۱۲۸۲ شمسی (۱۹۰۲ – ۳ میلادی) عبدالبهاء پیامی به بهائیان عالم فرستاد که به منظور از بین بردن هراس از رقابت این مجمع‌های شور بهائی با عملکردهای اجرایی و قضایی دولت، تمام این
بهائی با عملکردهای اجرایی و قضایی دولت، تمام این «مجامع شور» باید فعلاً به‌نام «محافل روحانی» خوانده شوند. در بین اولین محافل روحانی ملی در جهان محفل ملی آمریکای شمالی برای مدیریت جامعهٔ بهائیان ایالات متحده و کانادا در سال ۱۳۰۴ شمسی (۱۹۲۵ میلادی) تشکیل شد. این در حالی است که محفل ملی ایران ۹ سال بعد، در سال ۱۳۱۳ شمسی (۱۹۳۴ میلادی) شکل گرفت که نشان از قدمت محفل ملی آمریکای شمالی دارد. از سال ۱۳۰۷ شمسی (۱۹۲۸) تا کنون محفل ملی ایالات متحده مدیریت امور جامعهٔ بهائیان «۴۸ ایالت مجاور» را بر عهده دارد و جامعهٔ
بهائیان «۴۸ ایالت مجاور» را بر عهده دارد و جامعهٔ خود را از لحاظ پیشرفت روحانی و اخلاقی راهنمایی می‌کند. در سال ۱۳۲۷ شمسی (۱۹۴۸ میلادی) بود که ایالات متحده و کانادا محفل‌های مستقلی را در حوزهٔ اختیارات خود تأسیس نمودند. جامعهٔ بهائیان آلاسکا در سال ۱۳۳۶ شمسی (۱۹۵۷ میلادی) و ایالت هاوایی در سال ۱۳۴۳ شمسی (۱۹۶۴ میلادی) محافل روحانی ملی خود را مستقل از محفل روحانی ایالات متحده تشکیل دادند. بدین ترتیب محفل روحانی ملی بهائیان ایالات متحده شامل جامعه‌های موجود در ۴۸ ایالت «مجاور» در این کشور است. اعضای این محفل
۴۸ ایالت «مجاور» در این کشور است. اعضای این محفل ملی مانند محافل ملی دیگر جهان شامل ۹ نفر از بهائیان زن و مرد ساکن این ۴۸ ایالت هستند که برای یک سال انتخاب می‌شوند. بدین ترتیب عضویت در این مجمع دائمی نیست. تغییر اعضاء فقط با آراء نمایندگان منتخب جوامع بهائی صورت می‌گیرد. دفتر مرکزی این محفل در اوانستون، ایلینوی، شیکاگو واقع شده‌است. بهائیان معتقدند که از مهم‌ترین تحولاتی که در سال‌های ۱۳۲۹ و ۳۰ شمسی در این نظم اداری ایجاد شد، ثبت قانونی محفل روحانی ملی ایالات متحده است. بر اساس این تحول بود که چگونگی
ایالات متحده است. بر اساس این تحول بود که چگونگی پذیرفتن اعضای جدید در جامعهٔ بهائی نیز مشخص گردید. قانونی شدن محفل روحانی ملی، اول در ایالات متحده در سال ۱۳۰۶ شمسی (۱۹۲۷ میلادی) و بعد در کشورهای دیگر انجام شد. تدارک ابتدایی ثبت قانونی محافل روحانی چنین بود که با دریافت «بیان‌نامه» و «آئین‌نامهٔ» محفل روحانی بهائیان ایالات متحده، وزارت امور خارجهٔ آن کشور گواهینامهٔ قانونی بودن آن را در اردیبهشت ۱۳۰۸ (۱۹۲۹ میلادی) صادر کرد و آن را به رسمیت شناخت. نظم اداری بهائی. نظم اداری بهائی سیستمی است برای ادارهٔ امور
نظم اداری بهائی سیستمی است برای ادارهٔ امور مجامع بهائی به‌وسیلهٔ اعضای آن که توسط بهاءالله پایه‌گذاری و توسط جانشینان او تشریح و پیاده‌سازی شد. عبدالبهاء در الواح وصایای خود از تشکیل محافل روحانی ملی نام برد و طریقهٔ انتخاب اعضای آن را ذکر کرد. وی همچنین مشخص نمود که بیت‌العدل اعظم باید توسط اعضای محافل ملی سراسر دنیا انتخاب شود. عبدالبهاء در سال ۱۳۰۰ شمسی (۱۹۲۲) در وصیت‌نامهٔ خود شوقی افندی را با اختیار تام به رهبری بهائیان جهان، و ادامهٔ توسعه و تکامل اجرای فرمان‌های آئین بهائی موظف نمود. توسعه و تحکیم
فرمان‌های آئین بهائی موظف نمود. توسعه و تحکیم نظم اداری با توجه به هدایت‌های شبانه‌روزی شوقی افندی توسط بهائیان آمریکا و نقاط دیگر جهان ادامه یافت. در آثار بهائی آمریکای شمالی به خصوص ایالات متحده به‌عنوان «مهد نظم اداری» بهاءالله خوانده شده‌است. به نظر بهائیان جریان توسعه و گسترش نظم اداری بهائی از مشخصات ممتاز دورهٔ شوقی افندی است. او تأسیس محافل روحانی محلی و ملی را برای آماده کردن بهائیان گیتی به جهت انتخاب بیت‌العدل عمومی که در آثار بهائی بالاترین مرجع اداری بهائیان نامیده شده، لازم دانست. در ضمن،
اداری بهائیان نامیده شده، لازم دانست. در ضمن، اصول انتخابات، شرایط عضویت، عملکرد و وظایف آنان را بر اساس الواح عبدالبهاء برایشان تشریح نمود. کمی بعد از درگذشت شوقی افندی بیت‌العدل اعظم تشکیل شد. جوامع بهائی تحت اختیارات مقننه و مجریهٔ بیت‌العدل اعظم در دو مجرای مؤسسات انتخابی و انتصابی سیستم نظم اداری بهائی را به پیش می‌برند اولی مؤسساتی هستند که برای تصمیم‌گیری با در نظر گرفتن حیات جامعه و اهداف آن طرح شده‌اند مانند محافل روحانی ملی و محلی. دیگری مؤسساتی هستند که برای حفظ جامعه و همراهی در انتشار تعالیم
هستند که برای حفظ جامعه و همراهی در انتشار تعالیم بهائی کوشا هستند. بیت‌العدل اعظم مؤسسهٔ مشاوران قاره‌ای را برای ادامهٔ فعالیت‌های مؤسسهٔ انتصابی ایادی امرالله ایجاد کرد. محافل ملی با کمک و مشورت با مشاوران قاره‌ای در زمینهٔ طرح‌های ترویج و تحکیم به ادارهٔ امور جوامع بهائی خود می‌پردازند. وظایف محفل. وظایف محفل ملی ایالات متحده مانند محافل ملی دیگر جهان در آثار عبدالبهاء و شوقی افندی مشخص شده و اجرای آن‌ها با راهنمایی‌های بیت‌العدل اعظم ادامه می‌یابد. فعالیت‌های محافل محلی بهائیان تحت آموزش و نظارت و
فعالیت‌های محافل محلی بهائیان تحت آموزش و نظارت و مدیریت محفل ملی بهائیان کشور قرار دارد. محفل ملی به راهنمایی و متحد نمودن محافل روحانی محلی، و تشویق فعالیت‌های فردی بهائیان و محافل محلی آن‌ها در محیط تحت اختیار خود می‌پردازد. نظارت بر کار محافل روحانی محلی و تعیین حدود فعالیت‌های آن‌ها، ترویج صنعت و زراعت نیز در دستور کار محافل ملی است. اعضای این محافل هیچ‌گونه مسئولیتی در قبال نمایندگانی که آن‌ها را انتخاب کرده‌اند ندارند. مسئولیت آن‌ها به انجام وظایفشان از طریق مشورت اعضاء با یکدیگر در مجمع شور محفل و
از طریق مشورت اعضاء با یکدیگر در مجمع شور محفل و دعوت نمایندگان نقاط مختلف و جلب همکاری و مساعدت نمایندگان به دادن پیشنهادها در برخی موارد است. وظایف محفل ملی ایالات متحده، در ۴۸ ایالت مجاور، به‌طور کلی شامل رسیدگی به کلیهٔ امور جامعهٔ بهائیان آن کشور، به‌جز ایالات آلاسکا و هاوایی که هر یک محفل ملی خود را دارند، است. محفل ملی، طرح‌های تبلیغی برای گسترش جامعهٔ بهایی را به محافل محلی خود می‌فرستد و از آن‌ها گزارش فعالیت‌هایشان را می‌گیرد. همچنین گزارش‌های مالی محافل محلی را بررسی کرده و تذکّرات و اصلاحیه‌های
محافل محلی را بررسی کرده و تذکّرات و اصلاحیه‌های لازم را در موقعیت‌های مناسب در اختیار آن‌ها می‌گذارد. محافل محلی در صورت نیاز به مشورت و گرفتن راه حل‌های اجرایی، به محفل ملی خود رجوع می‌کنند. از وظایف محفل ملی ایالات متحده حفظ و حراست از آیین بهائی در ۴۸ ایالت مجاور ایالات متحده است. از جمله وظایف دیگر می‌توان به چاپ کتاب و تولید محصولات فرهنگی و مذهبی بهایی، تبلیغ آیین بهائی در سطح کشوری و مددکاری در سطح بین‌المللی، اجرای آموزش و دستورهای بیت‌العدل عمومی، بررسی نیازهای جامعهٔ بهایی در زمینه‌های مختلف و
بررسی نیازهای جامعهٔ بهایی در زمینه‌های مختلف و برنامه‌ریزی برای حصول آن‌ها، جمع‌آوری تبرعات بهائیان ۴۸ ایالات مجاور و ارائهٔ نظر در مورد مقررات بهائی به جامعهٔ خویش اشاره نمود. محفل ملی علاوه بر ادارهٔ امور جامعهٔ بهائیان «۴۸ ایالت مجاور» کشور، یک وظیفهٔ بین‌المللی هم دارد. انتخاب اعضای بیت‌العدل عمومی هر پنج سال یک بار توسط اعضای محافل ملی موجود در جهان انجام می‌گیرد.
ترانزامریکا پیرامید، آسمان‌خراش ۴۸ طبقه به ارتفاع ۲۶۰ متر، با کاربری اداری-تجاری است، که در شهر سان فرانسیسکو، کالیفرنیا مستقر می‌باشد. پروژه ساخت این ساختمان در سال ۱۹۶۹ آغاز شد و در سال ۱۹۷۲ تکمیل و افتتاح گردید.
برج یو.اس. استیل، آسمان‌خراش ۶۴ طبقه به ارتفاع ۲۵۶ متر، با کاربری اداری-تجاری است، که در شهر پیتسبرگ، پنسیلوانیا مستقر می‌باشد. پروژه ساخت این ساختمان در سال ۱۹۶۸ آغاز شد و در سال ۱۹۷۰ تکمیل و افتتاح گردید.
جان رودریگو دوس پاسوس (۱۸۹۶–۱۹۷۰) نویسنده آمریکایی بود. زندگی‌نامه. جان دوس پاسوس در ۱۴ ژانویهٔ ۱۸۹۶ در شیکاگو متولد شد. «جان راندولف دوس پاسوس» (۱۹۱۷–۱۸۴۴) و «لوسی مدیسون» والدین وی بودند. جان دوس پاسوس، در زندگی نسبتاً ماجراجویانه خود چندین گرایش سیاسی مختلف را تجربه کرد. در سال ۱۹۱۶ از دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شد وی به اسپانیا رفت تا معماری بخواند. در ژوئن ۱۹۱۷ داوطلب خدمت در ارتش فرانسه شد. بعدها پس از ورود ایالات متحده به جنگ جهانی اول، او در ارتش این کشور خدمات پزشکی ارائه می‌کرد. دوس پاسوس در شهر
کشور خدمات پزشکی ارائه می‌کرد. دوس پاسوس در شهر وردن شاهد یکی از سبعانه‌ترین نبردهای جنگ جهانی اول یعنی نبرد وردن بود. جان دوس پاسوس از هم‌دوره‌های ارنست همینگوی و فیتزجرالد است. مانند همینگوی در سال‌های جنگ رانندهٔ آمبولانس بوده‌است. او دو رمان اول خود، آغاز "یک مرد: ۱۹۱۷" و "سه سرباز" را که به ترتیب در سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۲۱ منتشر شدند، بر اساس تجربیاتش در جبهه نوشت. او جنگ را به عنوان ابزار نظام سرمایه‌داری برای به اسارت کشیدن کارگران مورد انتقاد قرار می‌داد و از صلح گرایی و اصلاحات اجتماعی حمایت می‌کرد.
و از صلح گرایی و اصلاحات اجتماعی حمایت می‌کرد. در سال‌های جوانی‌اش چهره‌ای رادیکال و معترض بوده، اما در سال‌های آخر عمر به چهره‌ای مرتجع بدل می‌شود که در ماجراهای مک‌کارتیسم در آمریکا علیه کسانی هم گواهی داده‌است. او دیدگاه‌های چپ داشت و کمونیست بود، علی‌رغم این‌که نویسندهٔ بسیار مهم و تأثیرگذاری است و در مقدمهٔ نجف دریابندری بر رمان «رگتایم» بر اهمیت و جایگاه مهم این نویسنده تأکید شده‌است، به خاطر دیدگاه‌های کمونیستی و چپش کنار گذشته شده و به او چندان در آمریکا توجه نشده‌است. در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، دوس
آمریکا توجه نشده‌است. در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، دوس پاسوس که توان ادبی خود را بر نقایص نظام سرمایه‌داری متمرکز کرده بود، در نظر چپ گرایان به قهرمان مبدل شد. نازی‌ها آثار او را به دلیل گرایش‌های چپ گرایانه محکوم کرده و سوزاندند. دوس پاسوس به دلیل تمایلات کمونیستی و شرکت در جنگ جهانی اول، در دیدگاه حاکمان نازی به یک فرد نامطلوب تبدیل شده بود، هرچند که او بعدها در پی پاکسازی‌های استالین، از کمونیسم روگردان شد. به سال ۱۹۳۸ با مقالهٔ ستایش‌آمیز ژان پل سارتر، شهرتش اوج گرفت. وی اشاره نمود که " «من دوس پاسوس را
اوج گرفت. وی اشاره نمود که " «من دوس پاسوس را بزرگترین نویسنده زمانمان می‌دانم.» "'the greatest writer of our time' (No. 42)"" دوس پاسوس در ۲۸ سپتامبر ۱۹۷۰ میلادی در سن ۷۴ سالگی در بالتیمور، مریلند درگذشت دوس پاسوس در روایت سه‌گانهٔ یا تریلوژی یو اس ای (USA) چند حادثه را تواماً نقل می‌کند و هر یک از حوادث را به تناوب توصیف و بیان می‌کند. این اثر از سال ۱۸۹۶ تولد جان دوس پاسوس آغاز می‌شود و تا سال ۱۹۳۹ وقوع «بحران مالی بزرگ آمریکا» ادامه پیدا می‌کند. کتابشناسی. مهمترین آثارش عبارتنداز: ترجمه به فارسی. از
مهمترین آثارش عبارتنداز: ترجمه به فارسی. از جان دوس پاسوس آثار زیر به زبان فارسی ترجمه و به چاپ رسیده است. رمان سه جلدی "تریلوژی یو.اس.ای" (USA) جان دوس پاسوس دو بار به زبان فارسی ترجمه شده است:
۳۱۱ ساوت واکر درایو، آسمان‌خراش ۶۵ طبقه به ارتفاع ۲۵۶ متر، با کاربری اداری-تجاری است، که در شهر شیکاگو، ایلینوی مستقر می‌باشد. پروژه ساخت این ساختمان در سال ۱۹۸۸ با طراحی دو شرکت کون پدرسون فاکس و اچ‌ک‌اس اینک. آغاز شد و در سال ۱۹۹۰ تکمیل و افتتاح گردید.
البو علایج علیا یا علایج روستای است در شهرستان ماهشهر استان خوزستان کشور ایران طول جغرافیایی ۴۹ درجه و ۱۳ دقیقه و عرض جغرافیایی ۳۰ درجه و ۳۳ دقیقه. ارتفاع این روستا از سطح دریا ۳ متر می‌باشد. روستاهای اطراف آن شامل:از شمال به خمزه. از غرب به مگطوع. از شرق به عگله و از جنوب به گرگر ختم می‌شود. البوعلایج تنها روستای ایران است که دارای خور (شاخه‌هایی از دریا که به خشکی منشعب می‌شود) می‌باشد که به آن خور موسی گفته می‌شود و از نظر استراتژیک و اقتصادی بسیار مهم است. خور موسی در جنوب ماهشهر (البو علایج) قرار دارد
خور موسی در جنوب ماهشهر (البو علایج) قرار دارد و دارای انشعابات زیادی است و یکی از این انشعابات از وسط شهر ماهشهر می‌گذرد. البته در گذشته شاخه‌های دیگری هم در شهر داشته ولی از بین رفته‌اند. یکی از شاخه‌هایی که از بین رفته شاخه‌ای بوده که از خور اصلی شهر (که هنوز موجود است) شروع و به تقاطع خیابان‌های باهنر و چمران کنونی ختم می‌شد. (مردم بومی به آن سده می‌گفتند). اب و هوا و جغرافیا. البو علایج علیا دارای آب و هوای گرم و مرطوب می‌باشد. دمای آن بین ۵۰ درجه در تابستان تا صفر درجه در زمستان تغییر می‌کند. ماهشهر
تا صفر درجه در زمستان تغییر می‌کند. ماهشهر دارای شرجی‌های شدید و آزاردهنده در تابستان یعنی ماه‌های تیر، مرداد و شهریور می‌باشد به شکلی که رطوبت نسبی تا۱۰۰٪ می‌رسد. میانگین باران سالیانه ان حدود ۲۳۳ میلیمتر است. البوعلایج علیا به سبب واقع شدن در جلگه خوزستان دارای خاک آبروفتی و نسبتاً مناسب برای رشد گیاهان گرمسیری است به‌طوری که در فصول بارندگی در صورت نزول مناسب رحمت الهی دارای طبیعتی سرسبز می‌باشد. در منطقه البوعلایج علیا به‌طور پراکنده درختان کُنار و گز وبرهان ومورد (یا کانیکارپوس) ونخل وکُر (یا بی عار)
ومورد (یا کانیکارپوس) ونخل وکُر (یا بی عار) دیده می‌شود. . در پایین جدولی از امار سالیانه البو علایج امده‌است. این روستا در ۲۵ کیلومتری بندر ماهشهر و ۱۰۰ کیلومتری آبادان و ۷۰ کیلومتری اهواز قرار دارد. جمعیت. این روستا در دهستان هشچه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۲، جمعیت آن ۵۱۸نفر (۱۵۰ خانوار) بوده‌است.
ته‌وانگ (هانگول:태왕) یکی از واژگان کره‌ای است که برای خطاب قرار دادن پادشاه گوگوریو یعنی «گوانگ‌گه‌تو بزرگ» استفاده می‌شد. واژهٔ (په آ) در زبان کره‌ای به معنای سرور و بلند مرتبه است که با قراردادن این کلمه کنار واژه قبل کلمه جدیدی به نام «ته‌وانگ په آ» به وجود آمد که به معنی شاه شاهان بود. این واژه از آن جهت برای گوانگ‌گه‌تو بزرگ انتخاب شد که وی بر پادشاهان چندین سرزمین قبیله و کشور پادشاهی می‌کرد، پادشاهان کشورهای بکجه، شیلا، هویان، بیریو خیتان، مالگال تحت فرمانروایی گوانگ‌گه‌تو بزرگ به وی خدمت می‌کردند و
فرمانروایی گوانگ‌گه‌تو بزرگ به وی خدمت می‌کردند و به وی وفاداری عظیمی داشتند. منابع. 광개토왕릉비(۴۱۴년), 호우총 출토 광개토왕호우(۴۱۵년), 모두루 묘지명(۵세기 초), 중원고구려비(۵세기), 태왕릉 출토 벽돌명과 청동방울(۵세기), 서봉총 출토 은합우(۴۵۱년)