payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این سه نفر در پروژه حضور داشته باشند. شیلدز به‌تنهایی نمی‌تواند سرمایهٔ لازم را جذب کند، اما با حضور این سه، چنین امری ممکن می‌شود. پبل از آن‌ها می‌خواهد تا پیش از تصمیم نهایی، اجازه دهند شیلدز را روی خط بیاورد. تا تماس برقرار شود، داستان زندگی آن‌ها با شیلدز در قالب بازگشت به گذشته (فلاش‌بک) روایت می‌شود. شیلدز پسر رئیس پیشین یک استودیوی سینمایی بدنام است که با نفرت از صنعت کنار گذاشته شد. محبوبیت پدرش چنان کم بود که شیلدز جوان برای مراسم خاک‌سپاری‌اش باید سیاهی‌لشکر استخدام می‌کرد. با وجود این پیش‌زمینه،
سیاهی‌لشکر استخدام می‌کرد. با وجود این پیش‌زمینه، شیلدز مصمم است در هالیوود موفق شود. او با امیل، کارگردانی تازه‌کار، در مراسم خاک‌سپاری آشنا می‌شود. شیلدز برای آن‌که بتواند با پبل صحبت کند، عمداً در یک بازی پوکر پولی را که ندارد می‌بازد و در ازای کار به‌عنوان تهیه‌کننده خطی، آن را جبران می‌کند. آن‌ها با ساخت فیلم‌های رده ب برای پبل، تجربه کسب می‌کنند. پس از موفقیت یکی از این فیلم‌ها، امیل پیشنهاد ساخت پروژه‌ای بزرگ‌تر را می‌دهد. شیلدز بودجهٔ یک‌میلیون‌دلاری برای ساخت فیلم می‌گیرد، اما به امیل خیانت می‌کند
برای ساخت فیلم می‌گیرد، اما به امیل خیانت می‌کند و کارگردانی را به فردی مشهور می‌سپارد. موفقیت فیلم، شیلدز را به تأسیس استودیوی خود می‌رساند و پبل نیز به او می‌پیوندد. امیل بعدها برندهٔ اسکار بهترین کارگردانی می‌شود. شیلدز سپس با جورجیا لوریسون، بازیگر گمنام و الکلی، آشنا می‌شود؛ دختری از خانواده‌ای هنرمند. او با دادن نقش اول به جورجیا، با وجود مخالفت دیگران، باعث شکوفایی استعدادش می‌شود. وقتی جورجیا عاشق او می‌شود، شیلدز به دروغ وانمود می‌کند احساس متقابل دارد تا بازی خوبی از او بگیرد. اما پس از موفقیت
دارد تا بازی خوبی از او بگیرد. اما پس از موفقیت فیلم، جورجیا او را با زنی دیگر می‌بیند. شیلدز به او می‌گوید که هرگز اجازه نخواهد داد کسی این‌چنین بر او مسلط شود. جورجیا از قراردادش کناره می‌گیرد و بدون دعوی حقوقی، آزاد می‌شود. او بعدها یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌های هالیوود می‌شود. در مرحلهٔ بعد، شیلدز حقوق فیلم‌نامه‌ای را از جیمز لی بارتلو، استاد دانشگاهی که کتابی پرفروش نوشته، می‌خرد و اصرار دارد خود او فیلم‌نامه را بنویسد. بارتلو بی‌میل است، اما همسر سبک‌سر جنوبی‌اش، رُزمری، علاقه‌مند است، پس او می‌پذیرد.
جنوبی‌اش، رُزمری، علاقه‌مند است، پس او می‌پذیرد. رُزمری با دخالت‌های بی‌پایانش مانع کار شوهر می‌شود. شیلدز دوست بازیگرش، ویکتور «گاچو» ریبرا را برای سرگرم کردن رُزمری وارد ماجرا می‌کند. با آزادی از مزاحمت، بارتلو پیشرفت چشمگیری دارد، اما رُزمری و گاچو در سانحهٔ هوایی کشته می‌شوند. بارتلو با وجود اندوه، فیلم‌نامه را کامل می‌کند و شیلدز او را برای ادامهٔ تولید در هالیوود نگه می‌دارد و خودش کارگردانی را به‌عهده می‌گیرد، اما شکست می‌خورد. سپس او ندانسته فاش می‌کند که خودش باعث نزدیکی رُزمری و گاچو شده بود، و
که خودش باعث نزدیکی رُزمری و گاچو شده بود، و بارتلو از او جدا می‌شود. بارتلو با الهام از همسرش، رمانی می‌نویسد و جایزه پولیتزر می‌برد. پس از هر بازگشت به گذشته، پبل با طعنه می‌گوید که شیلدز زندگی آن‌ها را «نابود» کرده، در حالی‌که هر سه به قلهٔ حرفه‌ای خود رسیده‌اند و شیلدز در این موفقیت نقش داشته است. تماس شیلدز بالاخره برقرار می‌شود و پبل از آن‌ها می‌خواهد که تنها یک بار دیگر با او همکاری کنند. هر سه پاسخ منفی می‌دهند. اما هنگام خروج، گفت‌وگوی تلفنی شیلدز را از طریق گوشی فرعی می‌شنوند و با شنیدن ایدهٔ
را از طریق گوشی فرعی می‌شنوند و با شنیدن ایدهٔ جدیدش، علاقه‌مند می‌شوند...
خانهٔ زرد که خیابان هم نامیده می‌شود. یک نقاشی رنگ روغن است که در سال ۱۸۸۸ توسط ونسان ون گوگ نقاش هلندی سبک پسادریافتگری قرن نوزدهم کشیده شده‌است. این نام اشاره‌ای است به طرف راست ساختمان شماره ۲، میدان لامارتین، شهر ارل فرانسه؛ خانه‌ای که ونسان ون گوگ در ماه مه سال ۱۸۸۸ اجاره کرد. خانه چهار اتاق داشت؛ دو اتاق بزرگ در طبقه هم‌کف برای استفاده به عنوان کارگاه هنری و آشپزخانه، و دو اتاق کوچک‌تر در طبقه اول که یکی از آن‌ها رو به میدان لامارتین بود. پنجره طبقه اول نزدیک گوشه اتاق که هر دو لنگه آن باز است، اتاق
نزدیک گوشه اتاق که هر دو لنگه آن باز است، اتاق میهمان ون گوگ است، جایی که پل گوگن نه هفته، از اواخر اکتبر ۱۸۸۸ در آنجا زندگی کرد. پشت پنجره جلویی، که یک لنگه آن باز است، اتاق خواب ون گوگ است. دو اتاق کوچک پشتی بعدها توسط ون گوگ اجاره شد. طرف چپ یک بقالی است. (که به فرانسوی بالای آن Comestibles نوشته شده‌است.) ساختمان، قبل از آنکه در بمباران روز ۲۵ ژوئن سال ۱۹۴۴ توسط متفقین به سختی خسارت ببیند، بارها بازسازی و بعدها ویران شد. ون گوگ اشاره کرده‌است که رستوران، جایی که او عادت داشت غذاهایش را بخورد، در
جایی که او عادت داشت غذاهایش را بخورد، در ساختمانی که صورتی رنگ شده نزدیک گوشه چپ نقاشی است. (ساختمان ۲۸ میدان لامارتین) و توسط بیوه ونیک، که صاحبخانه ون گوگ و صاحب چندین ساختمان موجود در نقاشی هم بود، اداره می‌شد. در سمت راست خانه زرد، خیابان مون ماژور قرار دارد که به دو پل راه‌آهن ختم می‌شود. خط اول، با تنها قطاری که عبور می‌کند، منطقه را به لیونل مرتبط می‌کند، که در جهت مقابل (سمت راست) ساحل رودخانه رُن قرار دارد. خط دیگر به شرکت راه‌آهن P. -L. -M تعلق دارد. در جلو صحنه سمت چپ، پیاده‌رویی وجود دارد، که
در جلو صحنه سمت چپ، پیاده‌رویی وجود دارد، که دور باغ‌های میدان لامارتین قرارگرفته‌است. گودالی که در سمت چپ تا خیابان مون ماژور و به سمت پل‌ها ادامه یافته برای نصب لوله‌های گاز است، که موجب شد بعدها ون گوگ در گالری هنری‌اش هم چراغ گاز نصب کند. کشیدن تابلو. نقاشی در سپتامبر سال ۱۸۸۸ کشیده شد. در آن زمان ون گوگ طرحی از کار هنری اش را برای برادرش تئو فرستاد. نقاشی‌های دیگری از خانه زرد. هیچ طرح اولیه برای این کار هنری شناخته نشده‌است، اما ساختمان‌ها در چند کار دیگر ون گوگ هم نشان داده شده‌اند. این نقاشی آبرنگ
دیگر ون گوگ هم نشان داده شده‌اند. این نقاشی آبرنگ براساس نقاشی ون گوگ کشیده شده‌است. ده‌ها سال بعد پل سینیاک، رفیق و حامی ون گوگ، حداقل دو نقاشی آبرنگ از آن مکان کشید. شجره نامه. این نقاشی همیشه تحت مالکیت خانواده هنرمند بوده‌است. از سال ۱۹۶۲، در مالکیت مؤسسه ونسان ون گوگ -که وینسنت ویلمینا ون گوگ برادرزاده ونسان آن را تأسیس کرد- بود؛ و به صورت دائمی به موزه ونسان ون گوگ در آمستردام قرض داده شد. از دهه ۱۹۴۰. خود خانه زرد دیگر موجود نیست. این خانه در دهه ۱۹۴۰ در طی جنگ جهانی دوم از بین رفت. مکانی که نقاشی
در طی جنگ جهانی دوم از بین رفت. مکانی که نقاشی آن کشیده شده‌است، بدون خانه تقریباً همان شکل است. با وجود از بین رفتن ساختمان مورد نظر یکپارچه نوشته برای یادبود آن در آن مکان نصب شده‌است. پیوند به بیرون. viewpoint: in Street View look NNE along Avenue de Stalingrad
گناهِ مادلن کلوده () فیلمی در ژانر درام است که در سال ۱۹۳۱ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به هلن هیز، لوئیس استون، رابرت یانگ، نیل همیلتون و کارن مورلی اشاره کرد. هلن هیز موفق شد برای بازی در این فیلم جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را از آنِ خود کند.
جیکوب اپلبام (؛ زادهٔ ۱۹۸۳) برنامه‌نویس کامپیوتر و هکر است. او در دانشگاه واشینگتن، کار می‌کرد و یکی از اعضای اصلی پروژه تور بود که برای جستجو در وب، به صورت گمنام استفاده می‌شود. اپلبام در سال ۲۰۱۰ نماینده ویکی‌لیکس بود. او از این زمان، تحت تعقیب نیروی امنیتی آمریکا است و شناسه توییتر او و تعدادی لپ‌تاپ و موبایل او ضبط شده‌است. او اکنون، در برلین زندگی می‌کند و نقش مهمی در انتخاب مقالات ادوارد اسنودن برای چاپ شدن دارد. در سال ۲۰۱۳ او مقالاتی منتشر کرد که نشان داد سازمان امنیت ملی آمریکا می‌تواند هر گوشی
نشان داد سازمان امنیت ملی آمریکا می‌تواند هر گوشی آیفون را به یک میکروفن جاسوسی تبدیل کند. اپلبام یکی از معدود نفراتی است که به هسته اصلی مقالات اسنودن دسترسی داشته‌است. زندگی‌نامه. اپلبام در یک خانواده یهودی متولد شد. او دبیرستان را به پایان نرسانید و از دبیرستان اخراج شد. او در مصاحبه با مجله رولینگ استون نوشته‌است که خانواده او دارای بیماری روانی بودند و مادر او اسکیزوفرنی داشته‌است. در سن ۶ سالگی او توسط خاله‌اش از مادرش جدا می‌شود. او اظهار کرده‌است برنامه‌نویسی کامپیوتر تنها چیزی است که او را زنده
برنامه‌نویسی کامپیوتر تنها چیزی است که او را زنده نگه داشته‌است. فعالیت. در سال ۲۰۰۵ اپلبام دو سخنرانی در کنفرانس ارتباطات داشت. در این کنفرانس او شرح مسافرت خود به عراق و نصب تجهیزات ماهواره در کردستان را شرح داد. او در سخنرانی دوم خود در مورد امنیت رمزگذاری بر روی هارددیسک صحبت کرد و نرم‌افزاری برای شکستن قفل شرکت اپل به نام FileVault ارائه کرد. در سال ۲۰۱۳ او به نمایندگی از ادوارد اسنودن جایزه در برلین دریافت کرد. اپلبام چندین بار در فرودگاه‌ها مورد بازرسی قرار گرفته‌است و تجهیزات الکترونیک او ضبط
بازرسی قرار گرفته‌است و تجهیزات الکترونیک او ضبط شده‌است. دولت آمریکا از یک دادگاه دستوری دریافت کرد که به موجب آن اجازه یافت شناسه توییتر او را ضبط و بازرسی کند. زندگی شخصی. اپلبام یک خداناباور با سابقه خانواده یهودی است. او خود را همجنسگرا نامیده‌است. او در برلین زندگی می‌کند و درخواست اقامت داده‌است. او اظهار کرده‌است که در ایالات متحده احساس امنیت نمی‌کند.
اِما () فیلمی در ژانر کمدی-درام به کارگردانی کلارنس براون است که در سال ۱۹۳۲ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به ماری درسلر، میرنا لوی، باربارا کنت و جورج میکر اشاره کرد.
تبهکاران لاوندر هیل () فیلمی در ژانر سرقت به کارگردانی چارلز کریچتون است که در سال ۱۹۵۱ منتشر شد. این فیلم برنده جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی توسط تی. ئی. بی. کلارک در سال ۱۹۵۲ شده است.
فرهاد خادم (زاده ۱ خرداد ۱۳۳۶، تهران- درگذشت ۱ اسفند ۱۳۶۰، تنگه چذابه) از مهندسان فارغ‌التحصیل دانشگاه صنعتی شریف و از مسولین احداث پل چذابه، در جنگ ایران و عراق بود. او در حین عملیات احداث پل در تاریخ ۱ اسفند ۱۳۶۰ در تنگه چذابه کشته شد. زندگی‌نامه. در ۱ خرداد ۱۳۳۶ در یک خانواده زرتشتی در تهران به دنیا آمد. تنها پسر خانواده بود. مادرش «تاج گوهر خداداد کوچکی» و پدرش کیخسرو نام داشت. تحصیلات ابتدایی و دبیرستان خود را در مدرسه‌های جهان دانش و خوارزمی به انجام رسانید، در سال ۱۳۵۴ وارد دانشگاه صنعتی شریف شد و در
در سال ۱۳۵۴ وارد دانشگاه صنعتی شریف شد و در سال ۱۳۵۹ در رشته مهندسی عمران (سازه) از دانشگاه صنعتی شریف فارغ‌التحصیل شد. او همچینین از اعضای هیئت مدیره کانون دانشجویان زرتشتی بود و در تدوین اساسنامه مستقل آن شرکت داشت و کمیته ممد کاری آنجا را بنا گذاشت. جنگ ایران و عراق. پس از پایان تحصیلات با توجه به آغاز جنگ ایران و عراق راهی جبهه‌های جنگ شد، دوره آموزشی خود را در لشکر ۷۷ خراسان که در دزفول مستقر بود گذراند و پس از آن به همراه چند تن از فارغ التحصیلان دانشگاه صنعتی شریف مسئول احداث پل چذابه شد. مرگ. در سن
صنعتی شریف مسئول احداث پل چذابه شد. مرگ. در سن ۲۴ سالگی و در تاریخ ۱ اسفند ۱۳۶۰ هنگام عملیات فتح المبین در خط مقدم جبهه تنگه چذابه به همراه ۷ تن از مهندسین دانشگاه شریف هنگامی که مشغول ساختن پل برای رزمندگان بودند، مورد اصابت ترکش عراقی‌ها قرار گرفت و کشته شد. پس از انتقال به تهران، در آرامگاه زرتشتیان تهران (قصر فیروزه) به خاک سپرده شد. توران شهریاری شعری برایش سرود که بخشی از آن روی سنگ مزارش حک شده‌است. گوشه‌ای از وصیت‌نامه. «مادرم با آنکه می‌دانم ایمان داری که باید هر کس هست و نیست خود را برای آزادی و
داری که باید هر کس هست و نیست خود را برای آزادی و رهایی ایران بدهد، ولی اگر جز این بود و حتی تو کوشش می‌کردی تا مرا در خانه نگهداری باز هم به جبهه می‌رفتم و برای وطنم می‌جنگیدم.» یادبودها. انتشار کتاب «جای پای فرهاد. این کتاب در سال ۱۳۸۹ توسط «فرهاد خضری» نوشته شده‌است و نخستین کتاب از مجموعه «مادران» است. این کتاب که زندگی فرهاد خادم را ازنگاه مادرش روایت می‌کند، از سوی انتشارات روایت فتح چاپ شده‌است و در اردیبشهت ۱۳۹۳ با تیراژ ۲۲۰۰ نسخه، به چاپ دوم رسید. تندیس فرهاد خادم در باغ موزه دفاع مقدس. در فروردین
فرهاد خادم در باغ موزه دفاع مقدس. در فروردین ۱۳۹۳، تندیسی از فرهاد خادم در باغ موزه دفاع مقدس در کنار تندیس چند تن از فرماندهان و روحانیون کشته شده در جنگ ایران و عراق نصب شد. جشن زادروز. در خرداد ۱۳۹۳، نونهالان زرتشتی، زادروز فرهاد خادم را در آدریان بزرگ تهران جشن گرفتند و با روشن کردن شمع و بریدن کیک به مادرش شادباش گفتند. آیین سدره پوشی گروهی. از زمان کشته شدن فرهاد خادم در جنگ، هر ساله آیین سدره پوشی گروهی برای دانش آموزان زرتشتی با نام و یاد او برگزار می‌شود. لوح سپاس. در سوم خرداد ماه ۱۳۹۳ هم‌زمان با
لوح سپاس. در سوم خرداد ماه ۱۳۹۳ هم‌زمان با سالروز فتح خرمشهر، لوح سپاسی به خانواده‌های شهدای فتح خرمشهر و مادر فرهاد خادم داده شد. برنامهٔ خندوانه. در برنامهٔ خندوانه که در تاریخ ۷ مهر ۱۳۹۴ از شبکه نسیم صدا و سیما پخش شد، مادر فرهاد خادم به همراه چند تن از جانبازان و آزادگان زرتشتی حضور داشت. او به نمایندگی از خانواده‌های شهدای ایرانیان زرتشتی سخن گفت و به کارهای اجتماعی فرهاد اشاره کرد. وصیت‌نامهٔ فرهاد خادم نیز را رامبد جوان، مجری برنامه، خواند.
هلموت لنگ () یک برند مد است که توسط طراح مد اتریشی به همین نام در سال ۱۹۸۶ تأسیس شده‌است. با اینکه این برند هنوز فعال است، اما از سال ۲۰۰۵ به بعد بدون دخالت و طرح‌های شخص هلموت لنگ به کار خود ادامه می‌دهد. تاریخچه. این شرکت توسط هلموت لنگ، طراح مد اتریشی، در سن ۲۳ سالگی با راه‌اندازی یک بوتیک در وین اتریش در سال ۱۹۷۹ آغاز به کار کرد. در سال ۱۹۹۹ این شرکت با گروه پرادا وارد همکاری شد. این همکاری در سال ۲۰۰۴ به تصاحب شرکت هلموت لنگ توسط این گروه انجامید و در سال ۲۰۰۵ آقای لنگ این شرکت را ترک کرد. بعد از این
سال ۲۰۰۵ آقای لنگ این شرکت را ترک کرد. بعد از این اتفاق پرادا در سال ۲۰۰۶ شرکت را به یک کمپانی ژاپنی به نام لینک تئوری فروخت. به این ترتیب لینک تئوری هلموت لنگ را در سال ۲۰۰۷ مجدداً گشود. عطرها. تا کنون شرکت هلموت لنگ سه عطر را با همکاری شرکت پروکتر و گمبل و با لیبل خودش راهی بازار کرده‌است. تمامی این عطرها با بسته شدن شرکت در سال ۲۰۰۵ دیگر تولید نشده‌اند:
بریان کاگمن (؛ زادهٔ ۲۵ ژوئن ۱۹۷۹ در اکلاهما سیتی) یک فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا است. او یازده قسمت از مجموعهٔ تلویزیونی آمریکایی "بازی تاج‌وتخت" محصول اچ‌بی‌او را نوشت. او ضمن حضور افتخاری در "شیر و گل سرخ" برنده جایزه هوگو بهترین نمایش درام (۲۰۱۲) نیز شده‌است. کارها. کاگمن با نوشتن یازده قسمت از مجموعه بازی تاج و تخت شبکه اچ‌بی‌او شهرت پیدا کرد، از جمله: کاگمن نویسنده کتاب "درون بازی تاج و تخت اچ‌بی‌او" است که مقدمه‌ای به قلم جرج آر. آر. مارتین دارد. او همچنین قرار است
قلم جرج آر. آر. مارتین دارد. او همچنین قرار است نویسندهٔ فیلم باشد. کارهای کاگمن توسط مجله رولینگ استون پیگری شده و از طرف بلاگ بلاگ‌اسفیر تمجید می‌شوند.
نیکالا پیرُسْماناشْویلی معروف به نیکُ پیرُسْمانی (زادهٔ ۵ مهٔ ۱۸۶۲، درگذشت ۹ آوریل ۱۹۱۸ میلادی)، یک نقاش خودآموخته گرجی است که بدوی گرا بوده و یک هنرمند نائیف به شمار می‌آید. او عمر خود را در تهیدستی گذرانده و پس از مرگ، به شهرت جهانی رسیده است. زندگی‌نامه. نیکو پیروسمانی در ۵ مهٔ ۱۸۶۲ میلادی، در خانواده‌ای دهقان، در روستای میرزاآنی، در استان کاختی گرجستان به دنیا آمده بود. والدین او، آسلان پیروسماناشویلی و تکلا توکلیشویلی، که کشاورز و صاحب یک تاکستان کوچک و چند گاو بودند، چند سال بعد از تولد نیکو، از دنیا
چند گاو بودند، چند سال بعد از تولد نیکو، از دنیا رفتند و او را در مراقبت از دو خواهر بزرگترش، ماریام و پپه، تنها گذاشتند. نیکو و خواهرانش در سال ۱۸۷۰ به تفلیس نقل مکان کردند، و دو سال بعد، زمانی که آن‌ها در یک آپارتمان کوچک در نزدیکی ایستگاه راه آهن تفلیس زندگی می‌کردند، پیروسمانی به عنوان خدمتکار، در خانه‌های ثروتمندان کار می‌کرد و خواندن و نوشتن به دو زبان گرجی و روسی را فرا گرفت. در سال ۱۸۷۶، او به زادگاهش بازگشته و به عنوان یک چوپان مشغول فعالیت شد. پیروسمانی به تدریج، خودآموختهٔ نقاشی شد. یکی از
پیروسمانی به تدریج، خودآموختهٔ نقاشی شد. یکی از تخصص‌های او نقاشی روی برزنت مشکی بود. در سال ۱۸۸۲، او به همراه نقاش خودآموختهٔ دیگری به نام گیورگی زازیاشویلی، یک کارگاه نقاشی برپا کردند که تابلوهای خود را در آنجا ساختند. در سال ۱۸۹۰، پیروسمانی به عنوان راهنمای راه آهن کار می‌کرد. او در سال ۱۸۹۲، شراکتاً یک مزرعهٔ تولید لبنیات در تفلیس بر پا کردند، که در سال ۱۹۰۱، پیروسمانی آن را رها کرد. پیروسمانی که در طول عمرش تهیدست بود، مایل به فعالیت در مشاغل معمولی از قبیل نقاشی ساختمان و سفیدکاری منازل بود. او
از قبیل نقاشی ساختمان و سفیدکاری منازل بود. او همچنین برای مغازه داران تفلیس، تابلو، نقاشی و پرتره‌هایی طبق سفارش‌های خودشان می‌ساخت. با اینکه آثار او شهرت موضعی دارد، روابط او با هنرمندان حرفه‌ای به سختی می‌ماند؛ برای او، عایدی معیشت مهم تر از انتزاعات زیبایی‌شناسی بود. نیکو پیروسمانی در ۹ آوریل ۱۹۱۸ میلادی، در سن ۵۵ سالگی، بر اثر سوءتغذیه و نارسایی کبد از دنیا رفت و در آرامستان نینو به خاک سپرده شد؛ محل دقیق دفن او ثبت نشده بود و تا کنون شناسایی نشده‌است. کار. نقاشی‌های پیروسمانی تحت تأثیر شرایط اجتماعی
کار. نقاشی‌های پیروسمانی تحت تأثیر شرایط اجتماعی زمان و مکان خودش بوده‌است. تعداد زیادی از آثار موجود او، دربارهٔ گروه‌های اشراف، کارگران، مغازه داران و بازرگانان است. پیروسمانی شیفتهٔ طبیعت و زندگی روستایی بوده و به ندرت مناظر شهری را نقاشی کرده‌است. او تصاویر زیادی از حیوانات کشیده است؛ می‌توان گفت که او تنها هنرمند گرجی نقاش حیوانات بوده‌است. پیروسمانی همچنین مجذوب شخصیت‌های تاریخی، از جمله: روستاولی، ملکه تامار و گیورگی ساآکادزه بوده و تصاویر آن‌ها را به خوبی تصاویر مردم عادی معاصرش و زندگی روزمره‌شان
خوبی تصاویر مردم عادی معاصرش و زندگی روزمره‌شان نقاشی کرده‌است. پیروسمانی معمولاً روی برزنت نقاشی می‌کرد. او بر خلاف هنرمندان دیگر، در تقلید محض از طبیعت پیشروی نکرده و توجهی به جزئیات نداشته‌است. بعضی از نقاشی‌های او تک رنگ هستند. نقاشی‌های او، توجه زیرکانهٔ پدیدآورنده را اثبات می‌کند. قرارگیری اشخاص به سمت بیننده بوده، در حالی که صورت آن‌ها هیچ حالت خاصی را نشان نمی‌دهد. در دههٔ ۱۹۱۰، میخائیل-له دانتیو شاعر روس، کیریل زدانِویچ هنرمند گرجی و برادرش ایلیا زدانویچ طرفدار او شدند. ایلیا زدانِویچ نامه‌ای
زدانویچ طرفدار او شدند. ایلیا زدانِویچ نامه‌ای دربارهٔ پیروسمانی به روزنامهٔ «زاکاوکازسکایا رِچ» نوشت، که در تاریخ ۱۳ فوریهٔ ۱۹۱۳ منتشر شد. او انتشار نقاشی‌های پیروسمانی را در مسکو به عهده گرفت. در ۷ ژانویه، «روزنامهٔ مسکو» (مسکوسکایا گازتا) دربارهٔ نمایشگاه «میسن» نوشت، جایی که نقاشی‌های هنرمندان خودآموخته به نمایش گذاشته شد؛ در بین آنها، چهار اثر از پیروسمانی بود: «گوزن»، «زنی با یک لیوان آبجو»، «زندگی آرام» و «تصویر زدانِویچ». بعدها، همان روزنامه، نوشته‌های کارشناسانی را منتشر کرد که تحت تأثیر استعداد
کارشناسانی را منتشر کرد که تحت تأثیر استعداد پیروسمانی قرار گرفته بودند. در همان سال، مقاله‌ای دربارهٔ پیروسمانی و هنر او، در روزنامهٔ گرجی زبان «تِمی» منتشر شد. در سال ۱۹۱۶، «انجمن نقاشان گرجی» توسط دیتو شواردنادزه بنیان نهاده شد، پیروسمانی را به گردهمایی‌های خود دعوت کرد و شروع به تجلیل او نمود، اما پیروسمانی، همیشه به سختی با انجمن رابطه برقرار می‌کرد. اوهمچنین یکی از تابلوهای نقاشی خود به نام «جشن عروسی گرجی» را به انجمن اهدا نمود. روزی هم یکی از اعضای انجمن کاریکاتوری از او منتشر کرد که باعث رنجش او
انجمن کاریکاتوری از او منتشر کرد که باعث رنجش او شد. تهیدستی مداوم پیروسمانی، با مشکلات اقتصادی به وجود آمده در نتیجهٔ جنگ جهانی اول ترکیب شد، و عمر او زمانی به پایان رسید که کارش سرشناسی اندکی داشت. شهرت پس از مرگ. نقاشی‌های او، در نخستین نمایشگاه بزرگ «انجمن نقاشان گرجی»، در سال ۱۹۱۸ به نمایش گذاشته شد. از سال ۱۹۲۰، تعدادی مقاله دربارهٔ او منتشر شد. در دههٔ ۱۹۵۰، علاقه به پیروسمانی افزایش یافت. یک فیلم و چند نمایشنامهٔ صحنه و موسیقی از سرگذشت او ساخته شد. نقاشی‌های او در اروپا و جمهوری‌های شوروی به نمایش
نقاشی‌های او در اروپا و جمهوری‌های شوروی به نمایش گذاشته شد. بنای یادبودی در تفلیس نصب شد و یک موزه در میرزاآنی برپا شد. امروزه ۱۴۶ عدد از آثار او در موزه هنر گرجستان و ۱۶ عدد نیز در موزهٔ تاریخی-قوم نگاری سیغناغی به نمایش گذاشته شده‌اند. پس از جنگ، شهرت او در سطح جهانی گسترش یافت، زمانی که او به عنوان یک هنرمند نائیف در پاریس و جاهای دیگر مورد تحسین قرار گرفت. نخستین کتاب دربارهٔ پیروسمانی به زبان‌های گرجی، روسی و فرانسوی، در سال ۱۹۲۶ منتشر شد. پیروسمانی الهام بخش پابلو پیکاسو در طرح یک پرتره شد (سال
الهام بخش پابلو پیکاسو در طرح یک پرتره شد (سال ۱۹۷۲). نمایشگاه‌های آثار پیروسمانی تا کنون در: این آثار تا کنون به بازدید بیش از ۳۵۰۰۰۰ بازدیدکننده رسیده است. تصویر چهرهٔ پیروسمانی بر روی اسکناس‌های ۱ لاری گرجستان است. روزنامهٔ دو زبانهٔ «پیروسمانی» در ترکیه منتشر شده‌است. در مارس ۲۰۱۱، پی برده شد که، نوشتهٔ روی درب انبار شراب «کوریشویلبی» در اوزاآنی، توسط پیروسمانی ساخته شده‌است. طی پژوهشی در ۳۱ مه ۲۰۱۱، کارشناسان، نقاشی ای ایجاد شده توسط پیروسمانی یافتند، که بر می‌آید «سرباز زخمی» باشد. این نقاشی به گالری
بر می‌آید «سرباز زخمی» باشد. این نقاشی به گالری ملی گرجستان تحویل داده شده‌است.
موریس فون هیرش (؛ – ) یک بازرگان و بانکدار اهل آلمان بود. او مبلغ زیادی صرف ایجاد آموزش برای یهودیان اروپا نمود. او مؤسس سازمان کلونیزاسیون یهودی بود که یهودیان را به تعداد زیاد به آرژانتین مهاجرت داد. زندگینامه. هیرش در سال ۱۸۳۱ در مونیخ به دنیا آمد. پدربزرگ او اولین یهودی بود که اجازه زمیندار شدن در باواریا پیدا کرده بود. پدر او یک بانکدار یهودی در دربار شاه باواریا بود و در سال ۱۸۶۹ به لقب بارونی رسید. خانواده او نسل به نسل نقش مهمی در بین یهودیان داشتند. در سن ۱۳ سالگی هیرش به بروکسل برای ادامه تحصیل
در سن ۱۳ سالگی هیرش به بروکسل برای ادامه تحصیل فرستاده شد. او در سن ۱۷ سالگی وارد تجارت شد. در سال ۱۸۵۵ او وارد خانه بانکداری بیشافهایم و گلدشمیت شد. او در این شغل بسیار ثروتمند شد. او در زمینه توسعه راه‌آهن در اتریش، ترکیه و بالکان فعالیت می‌کرد و در زمینه تجارت شکر و مس فعال بود. بزرگترین پروژه او راه‌آهنی بود که وین را به ترکیه متصل می‌کرد. در سال ۱۸۵۵ او با کلارا بیشافهایم دختر جوناتان رافائل بیشافهایم از بروکسل ازدواج کرد و از این ازدواج یک پسر و یک دختر به دنیا آمد. او در سال ۱۸۹۶ در مجارستان درگذشت.
به دنیا آمد. او در سال ۱۸۹۶ در مجارستان درگذشت. در زمان مرگ ثروت او بیش از ۱۸ میلیون پوند انگلستان بود. در زمان مرگ او یکی از پنج فرد ثروتمند اروپا بود. فعالیت یهودی. او بیشتر زمان خود را صرف کمک به یهودیان در سرزمینهایی که تحت ظلم قرار داشتند می‌کرد. او به سازمان اتحاد جهانی آلیانس بسیار علاقه‌مند بود و در دو نوبت به این سازمان یک میلیون فرانک کمک کرد. او در سال‌های متمادی کسری بودجه سالیانه مدارس آلیانس را تأمین می‌کرد. بیشترین کمک مالی او به یهودیان روسیه بود. او به دولت روسیه ۲ میلیون پوند پیشنهاد کرد
بود. او به دولت روسیه ۲ میلیون پوند پیشنهاد کرد تا دولت روسیه اجازه دهد در مناطق یهودی‌نشین مدارس سکولار یهودی ایجاد شوند. او سازمان کلونیزاسیون یهودی را ایجاد کرد و مبلغ ۱۰ میلیون پوند به آن کمک کرد. این سازمان زمینهای بسیار زیادی در آرژانتین، کانادا و فلسطین داشت. علاوه بر این، این سازمان ماشین آلات، مدارس، کارخانه‌ها، بانکها و خانه‌های زیادی برای یهودیان داشت. هرش در سال ۱۸۸۱ یک سازمان دیگر در ایالات متحده برای مهاجران یهودی ایجاد نمود. کنیسه بث اسرائیل در هالیفاکس کانادا به نام اصلی جامعه بارون دو هرش
در هالیفاکس کانادا به نام اصلی جامعه بارون دو هرش شناخته میشد.
اولیسه ناردین () یک کارخانه ساعت‌سازی است که در سال ۱۸۴۶ در لو لوکل سوئیس کار خود را آغاز کرد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر لو لوکل از سال ۱۸۶۵ تا کنون ثابت بوده است. اولیسه ناردین به خاطر تولید گاه‌شمارهای دریایی دقیق خود در سال‌های ۱۸۰۰ شهرت فراوانی کسب کرد. بخشی از شهرت ساعت های این کمپانی به خاطر Marine Chronometer است. Marine Chronometer که می توان آن را “کرنومتر دریایی” ترجمه کرد ، نوعی از کرنومتر است که با استفاده از آن امکان جهت یابی با اجرام آسمانی و همچنین یافتن عرض جغرافیایی وجود دارد. در آن سال ها
یافتن عرض جغرافیایی وجود دارد. در آن سال ها بیشتر مشتریان Ulysse Nardin ناوگان دریایی کشورهای مختلف بود. این شرکت در ماه ژوئیه سال ۲۰۱۴ توسط شرکت کرینگ خریداری شد. سه‌گانهٔ زمان. شرکت اولیسه ناردین در سال ۱۹۸۵ آغاز به ساخت سه ساعت مربوط به ستاره‌شناسی تحت عنوان «سه‌گانهٔ زمان» کرد که تأثیر بسزایی در پیشرفت این شرکت داشت. ساعت اول "اسطرلاب گالیلئو گالیله" نام داشت که در سال ۱۹۸۵ وارد بازار شد. این ساعت با ۲۱ قابلیت، در سال ۱۹۸۹ در کتاب رکوردهای جهانی گینس به‌عنوان پرقابلیت‌ترین ساعت جهان ثبت شده بود. تولید
پرقابلیت‌ترین ساعت جهان ثبت شده بود. تولید این اسطرلاب با دو ساعت ستاره‌شناسی دیگر ادامه پیدا کرد: "آسمان‌نمای کوپرنیک" در سال ۱۹۸۸ و "تلوریم یوهانس کپلر" در سال ۱۹۹۵.
فصل دو () فیلمی در ژانر کمدی رمانتیک است که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد. جوایز. مارشا ماسون موفق شد برای بازی در این فیلم برای دریافتِ جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن نامزد شود.
سندرم چین ("The China Syndrome") فیلمی به کارگردانی جیمز بریجز است که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد. این فیلم در ۱۶ مارس ۱۹۷۹ اکران شد؛ درست ۱۲ روز بعد در تاریخ ۲۸ مارس ۱۹۷۹ حادثه هسته‌ای جزیره سه مایل در پنسیلوانیا رخ داد که بسیار شبیه به اتفاقی بود که در فیلم روایت می‌شد. این تصادف باعث موفقیت تجاری و انتقادی فیلم شد. هزینه ساخت فیلم ۵٫۹ میلیون دلار و فروش آن ۵۱٫۷ میلیون دلار بود. همچنین در اسکار آن سال ۴ نامزدی را به خودش اختصاص داد. جین فوندا برای جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن و جک لمون برای جایزه اسکار
بازیگر نقش اول زن و جک لمون برای جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد نامزد شدند. داستان فیلم. این فیلم درباره یک گزارشگر تلویزیونی به اسم «کیمبرلی ولز» است که برای تهیه گزارشی درباره ی انرژی به همراه تصویربردارش «ریچارد آدامز» به یک کارخانه ی هسته ای میروند. در این زمان بحرانی در کارخانه آغاز شده و «مهندس جک گادل» با مدیریت و عکس العمل سریع خود آن را مهار میکند و اما ….
شروع دوباره () فیلمی در ژانر کمدی رمانتیک به کارگردانی آلن جی پاکولا است که در سال ۱۹۷۹ منتشر شد. خلاصه داستان. این فیلم که بر اساس رمانی از دن ویکفیلد می‌باشد دربارهٔ مردی مطلقه است که عاشق می‌شود، اما به هیچ طریقی نمی‌تواند همسر سابق خود را فراموش کند. این اتفاق بر روی زندگی عاشقانه اش تأثیر می‌گذارد و… جوایز. این فیلم کاندیدای ۲ اسکار (کاندیدای اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن-کاندیدای اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن) در سال ۱۹۸۰ شد.
دیوید و سیمون روبن () بازرگان یهودی انگلیسی هستند. در لیست میلیاردرهای انگلستان در سال ۲۰۱۳ این دو برادر در رتبه دوم قرار داشتند. زندگی اولیه. این دو برادر در بمبئی هندوستان در یک خانواده یهودی عراقی بسیار ثروتمند به دنیا آمدند. خانواده آنان از سالهای ۱۸۰۰ در امپراطوری بریتانیا زندگی می‌کردند و در سال ۱۹۵۰ به انگلستان مهاجرت کردند. آنها از مرکز تجارت خود در بمبئی تجارتهای زیادی در شبه قاره هند داشتند. وقتی دو پسر نوجوان بودند خانواده به انگلستان مهاجرت کردند و به مدرسه انگلیسی رفتند. در سالهای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰