payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به دنبال گسترش جنبش است و با مرگ قریب‌الوقوع بنیان‌گذار این سازمان، دکتر استیو میر، دست و پنجه نرم می‌کند. می‌ریسم. می‌ریسم یک جنبش داستانی در سریال است که توسط دکتر استفن میر در اکتبر ۱۹۷۴ پایه‌گذاری شده است. گفته می‌شود او عملاً از نردبان روشنایی بالا رفته تا پیام را از حقیقت دنیا دریافت کند. میر دستورهایی را برای توسعه روحی به پیروانش می‌دهد که آنها را در نخستین کتاب می‌ریسم به نام "نردبان" نگاشته است. اعضای میریست باور دارند که همه انسان آسیب دیده‌اند و به همین دلیل دنیا عذاب می‌کشد. آنها از طریق بینش
به همین دلیل دنیا عذاب می‌کشد. آنها از طریق بینش شخصی سعی دارند از رنج‌های خود و دیگران آگاه شوند و دنیا را شفا دهند و بشدت به خانواده، انسانیت و محیط طبیعت اهمیت می‌دهند. اما "نردبان" پیش بینی می‌کند که افراد بی ایمان یا غافل، تلاش‌های آنها را خنثی می‌کنند و با اقدامات خودخواهانه خود باعث آخرالزمان می‌شوند. بعلاوه گفته می‌شود رستگاری نصیب کسانی می‌شود که از نردبان بالا رفته و بتوانند تا ابد در "فردوس" زندگی کنند. این جنبش با ۶۰۰۰ عضو در سن دیگوی کالیفرنیا و نیویورک ساکن است و محل عزلت آنها در کوزکوی پرو
و نیویورک ساکن است و محل عزلت آنها در کوزکوی پرو است. اغلب اعضا روزانه به تمرین می‌ریسم می‌پردازند و بقیه سوگند خدمت خورده و خود را وقف مشاوره، استخدام و توسعه برنامه‌ها کرده‌اند. پیشرفت روحی با مقیاسی افزایشی از پله ۱آر تا ۱۰آر سنجیده می‌شود و بسیاری از تصمیم‌ها توسط عضویت برتر یا پله برتر گرفته می‌شود. اعضا به مدیتیشن می‌پردازند و از ابزارها و داروهای بیوفیدبک (شامل آیاهواسکا و شاه دانه) استفاده می‌کنند تا به سطوح عمیق‌تری از آگاهی برسند و الهام و بینش‌های قوی تری داشته باشند؛ زیرا باور دارند که این
قوی تری داشته باشند؛ زیرا باور دارند که این شیوه‌ها، راه ارتباطی "روشنایی" با آنان است. بازیگران. اصلی. او با گذشته‌ای مغشوش، تازه به آیین می‌ریسم درآمده است. ادی از بحران ایمان رنج می‌برد؛ زمانی که تمام باورها و حقایق از پایه، به چالش کشیده می‌شود. رهبر جذاب و غیررسمی جنبس میریست. هدف او با رهبری این سازمان در تضاد است و رابطه آشفته سارا و ادی را بیش از پیش خراب می‌کند. او در خانواده‌ای از آیین میریست متولد شده است؛ بنابراین دلسوزی و قدرت او باعث شده نقش مهمی در جنبش داشته باشد. اما زمانی که دروغ‌های
مهمی در جنبش داشته باشد. اما زمانی که دروغ‌های شوهرش را کشف می‌کند، فداکاریش زیرسوال می‌رود. یک معتاد که بعد از نابودی زادگاهش بخاطر طوفان، توسط کال و تیم میریست نجات داده شد. حالا از اعتیاد رها شده و تحت تأثیر کال، تمام وجودش را فدای جنبش کرده است. مأمور اف‌بی‌آی که ظاهراً تنها فردی است که به این فرقه مرموز مذهبی مشکوک است. همان‌طور که بیشتر تحقیق می‌کند، در خانه با مشکلاتی مواجه می‌شود و مجبور می‌شود در ایمان خودش، تأمل کند. پسر نوجوان ادی و سارا که آرزویش این است که دبیرستان را ترک کرده و به جنبش
آرزویش این است که دبیرستان را ترک کرده و به جنبش بپیوندد. زمانی که یکی از هم کلاسی‌هایش خواهان رابطه‌ای با اوست، وفاداریش زیرسوال می‌رود. دختری محبوب در مدرسه هاوک که به طور معمول کاری با «یک بچه با فرقه‌ای عجیب» ندارد. بعد از اینکه در خانواده اش دچار بحرانی مالی می‌شود، برای کمک به سراغ هاوک می‌رود. یک فراری از می‌ریسم که این جنبش را مسئول مرگ مرموز همسرش می‌داند. او از ادی کمک می‌گیرد تا علت را بیابد. عضو تازه میریست که با آمدن مری، شروع به قرار گذاشتن با او می‌کند. دلیل پیوستن او به این جنبش، کشته شدن
او می‌کند. دلیل پیوستن او به این جنبش، کشته شدن خواهرش در مدرسه در اثر شلیک گلوله است.
پوشتیکاوا (, ) یک منطقهٔ مسکونی در لهستان است که در Poznań County واقع شده‌است. جمعیت این شهرکوچک تا سال ۲۰۰۴ میلادی، ۹٬۱۷۷ نفر بوده‌است. خصوصیات. پوشتیکاوا ۱۶٫۶۵ کیلومتر مربع مساحت و ۹٬۷۵۶ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر Châteaugiron خواهرخواندهٔ پوشتیکاوا هست.
جهان ممکن به مجموعه گزاره‌های سازگاری گفته می‌شود که به ازای هر گزاره در زبان، آن گزاره یا نقیضش عضوی از آن مجموعه است. در فلسفه و منطق از آن برای بیانِ عبارت‌های وجهی بهره می‌برند. در زندگی روزمره اغلب ما باور داریم که چیزهای اطراف ما می‌توانند یا می‌توانستند متفاوت باشند. برای نمونه اگر جهان واقع را یک جهان ممکن بگیریم، جهان ممکن دیگر می‌تواند مانند همین جهان باشد ولی در آن شما به جای این صفحه در حال مطالعه مدخلی دیگر هستید. جهان می‌تواند به بی‌نهایت شکل متفاوت از چیزی باشد که هست. جهان واقع یکی از
شکل متفاوت از چیزی باشد که هست. جهان واقع یکی از بی‌نهایت جهان‌های ممکن است. هر دو جهان ممکن در چیزی با یکدیگر در تناقضند و هر جهان ممکن با تمام جهان‌های ممکن دیگر به نحوی متفاوت است. هنوز دربارهٔ هستی‌شناسی جهان‌های ممکن از نظر فلسفی توافقی وجود ندارد و موضوعی بحث‌برانگیز است.
اچیزن، فوکویی (شهر) (به لاتین: Echizen, Fukui (town)) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در استان فوکوئی واقع شده‌است. خصوصیات. اچیزن ۲۴٬۴۹۵ نفر جمعیت دارد.
فردریک اول (۲۸ آوریل ۱۶۷۶–۵ آوریل ۱۷۵۱) از ۱۷۱۸ تا ۱۷۲۰ همسر ملکه سوئد و از ۱۷۲۰ تا زمان مرگ پادشاه سوئد بود. او همچنین از سال ۱۷۳۰ حکمرانی هسه-کاسل در آلمان را بر عهده داشت. او در ۱۷۱۵ با اولریکا الیونورا خواهر کارل دوازدهم ازدواج کرد. اولریکا الیونورا پس از کشته شدن کارل دوازدهم در جنگ بزرگ شمالی، به سلطنت رسید و در ۱۷۲۰ به نفع همسرش فردریک از سلطنت کناره‌گیری کرد. فردریک در جنگ‌های جانشینی اسپانیا فرماندهی نیروهای هسه-کاسل را برعهده داشت. فردریک ولیعهد هسه. فردریک فرزند کارل اول حکمران کاسل و بود. او
هسه. فردریک فرزند کارل اول حکمران کاسل و بود. او دورانی طولانی و به خوبی آموزش دیده بود و در دوران جوانی به هلند، سوئیس، ایتالیا، دانمارک و آلمان سفر کرد بود. او همچنین در هنگام دیدار پدرش از ایتالیا امور حکمرانی را در دوره جوانی بر عهده گرفته بود. در ۳۱ می سال ۱۷۰۰ با عموزاده اش لویسا دورتئا ازدواج کرد. همسرش در سال ۱۷۰۵ بر اثر ابتلا به بیماری آبله درگذشت. آن‌ها فاقد فرزند بودند. فردریک که همسرش را از دست داده بود در خاندانهای سلطنتی اروپا بدنبال همسر جدیدی می‌گشت، چشمش به اولریکا الیونورا افتاد که به نظر
می‌گشت، چشمش به اولریکا الیونورا افتاد که به نظر او برایش بسیار مناسب بود زیرا او تنها خواهر زنده کارل دوازدهم بود و به احتمال جانشین او نیز می‌شد. فردریک بلندپروازیهایی فراتر از حاکم بر هسه-کاسل داشت. او می‌خواست شاه شود یا حداقل نفوذ بسیاری بر کشوری بزرگتر داشته باشد. زمان اندکی پس از آغاز جنگ‌های جانشینی اسپانیا (۱۷۰۱) پدر فردریک او را در خط مقدم جهت کمک به هلندیها و مشارکت در جنگ اعزام کرد. او به عنوان یک ژنرال مدالهای زیادی به خاطر شجاعت فردی اش دریافت کرد و تا زمان پایان جنگ در سال ۱۷۱۳ با قرارداد
کرد و تا زمان پایان جنگ در سال ۱۷۱۳ با قرارداد اوترخت در جبهه ائتلاف جنگید. او تحت فرماندهی اوژن ساووا و هرتیگ آو مارلبوروگ خدمت کرد. در طی جنگ او دچار جراحاتی از ناحیه سینه و سر شد. سه نفر از برادران فردریک در این جنگ جان خود را از دست دادند. فردریک از همان سال ۱۷۱۰ گفتگو جهت ازدواج با شاهزاده سوئدی اولریکا الیونورا را آغاز کرده بود. برادش کارل دوازدهم این مسئله را طولانی کرده بود ولی بالاخره در سال ۱۷۱۴ اعلام رضایت نمود و فردریک به استکهلم سفر کرد. در ۲۴ مارس ۱۷۱۵ جشن عروسی برپا شد. فردریک به عنوان فامیل
۱۷۱۵ جشن عروسی برپا شد. فردریک به عنوان فامیل خانواده شاهنشاهی در جنگ ۱۷۱۶ بر ضد نروژ شرکت کرد زخم عمیقی برداشت. در همان سال او به عنوان جنرالیسیمو در ارتش سوئد منصوب شد و دو سال بعد برادر زنش کارل دوازدهم را در محاصره قلعه فردریکستن همراهی کرد. بعضی از تاریخ نویسان معتقد هستند که فردریک در قتل برادرزنش کارل دوازدهم در نبرد فردریکستن دست داشته‌است. برای جانشین شدن همسرش بعد از مرگ ناگهانی کارل دوازدهم، او که اولین حامی دوک کارل فریدریش خواهرزاده اولریکا الیونورا بود را به اتهام قتل دستگیر کرد. او همچنین
بود را به اتهام قتل دستگیر کرد. او همچنین دستور پایان محاصره قلعه را صادر کرد. فرمانده جنگ همچنین با به تحت نشستن مشروط همسرش اولریکا الیونورا نیز موافقت می‌کند. سپس پارلمان در یک انتخاب تشریفاتی پادشاهی او را تأیید می‌کند و به این ترتیب اولریکا الیونورا بر رقیب و خواهرزاده‌اش کارل فریدریش پیروز شد. او می‌خواست که همسرش را به مقام پادشاهی برساند اما تا سال ۱۷۱۹ پارلمان با این امر موافقت نکرد. با توافق پارلمان در سال ۱۷۱۹ فردریک مقام پادشاهی را به دست آورد. در زمان اندکی، وفاداری و اعتماد بیش از حد ملکه به
در زمان اندکی، وفاداری و اعتماد بیش از حد ملکه به فردریک، نفوذ بسیاری را برایش در حکومت به همراه آورد. سپهسالاری که قبلاً تنها یک عنوان افتخاری بود، اکنون تبدیل به بالاترین تصمیم گیرنده و فرمانده نیروهای نظامی، با نفوذ بسیار در ترفیع نظامیان و تشکیلات جنگ شده بود. دفاع در مقابل حملات روسها در وهله اول در دستهای او بود. او برای آنکه بتواند پشتیبانی پروس و همچنین انگلستان را جهت مقابله با پتر یکم بدست آورد، از تصمیم ترک برمن و وردن برای هانوفر و پومِرانی برای پروس پشتیبانی کرد. بعد از این نیز او نقش بسزایی
پروس پشتیبانی کرد. بعد از این نیز او نقش بسزایی در این مورد ایفا کرد. درگیری او با نخست وزیر گوستاو کرون هیلم برکناری او را در پی داشت. تجربه ولیعهدی و به دست آوردن نفوذ بسیار از مشاور بودن ملکه باعث شد که سال بعد مجلس بر اساس برنامه ملکه اولریکا الیونورا عمل کرده و به تاج گذاری فردریک تن دردهد. به این شرط که پس از مرگ شوهرش دوباره به سمت خود بازگردد و حق وراثت تاج و تخت، همچنان به عقبه مردانه ملکه تعلق داشت باشد. بیست و چهارم مارس ۱۷۲۰ فردریک به عنوان شاه سوئد انتخاب و در سوم می همان سال در استکهلم
شاه سوئد انتخاب و در سوم می همان سال در استکهلم تاجگذاری کرد. این ارتقاء با کاهش اختیارات بیشتر برای مقام شاهنشاهی همراه بود. فردریک به عنوان پادشاه. فردریک اول بدون شهرت و محبوبیت نمی‌توانست بر تخت بنشیند. او مردی شاد، دست و دلباز و خیراندیش بود. ظاهری با وقار داشت و مردی خوش مشرب و بشاش بود. او قدرت تشخیص بالا همراه با آموزشی نسبتاً عالی و تجربه غنی داشت. سخاوت و آغوش باز او باعث می‌شد که او با آسانی دوستان و طرفداران بسیاری به دست آورد. او بر اساس نیاز و شرایط می‌توانست انرژی بخش باشد. او این را بارها
و شرایط می‌توانست انرژی بخش باشد. او این را بارها در موقعیتهای مختلف جنگی نشان داده بود. اما بعد گذشت چند سال از تاجگذاری او این شهرت فردی را از دست داد. این امر تا اندازه‌ای متأثر از نتیجه پیمان نیستاد در سال ۱۷۲۱ بود. عده‌ای بر این باور بودند که او در مذاکره با تزار، بیشتر به فکر خود بوده‌است تا به فکر سوئد و بنابراین لیوونی و اِستونی و انگرمنلند و بخش‌هایی از کارلیا را به روسیه واگذار کرده‌است. اگوست استریندبرگ ٬او را بدترین شاه سوئد می‌دانست که نمی‌توانست سوئدی صحبت کند و هنوز یک حکمران محلی در آلمان
سوئدی صحبت کند و هنوز یک حکمران محلی در آلمان بود. خوشگذرانی و تلاشهای آشکار او بر ضد قانون اساسی جدید و بسط قدرت سرزنشهایی را در پی داشت که باعث تقویت مخالفانی شد که در مجلس سال ۱۷۲۳ جمع شدند. یک پیشنهاد از سوی نماینده دهقانان در مجلس جهت افزایش قدرت شاه نتنها نتیجه بخش نبود بلکه باعث تحریک و استنطاق نیز شد. شاه بلافاصله خودش دست به کار شد تا از مجلس پوزش بخواهد و وفاداریش را به قانون اساسی نشان دهد. حزب هولشتاین که از سوی روسها پشتیبانی می‌شد خطری جدی برای شاه بود و باعث شد که سال‌های بعد تخت پادشاهی
برای شاه بود و باعث شد که سال‌های بعد تخت پادشاهی فردریک اول متزلزل باشد. تا آن زمان که نخست وزیر وقت آروید هورن با استفاده از موقعیت مناسب در مجلس و در طی سال‌های ۲۷–۱۷۲۶ توانست نفوذ روسها و حزب هولشتاین را کاهش دهد. هر چند او نزدیک سه دهه بر تخت سلطنت باقی ماند اما از سال ۱۷۲۳ نقش مستقل او در سیاست پایان یافت. بجای آن یک قانون اساسی جهت ایجاد پارلمانتاریسم و دادن اختیارات تام به مجلس تدوین شد. از دهه ۱۷۳۰ به بعد رفته رفته نظام پادشاهی تنها به یک سمبل و نماد تبدیل شد. قدرت واقعی فردریک اول به انتصاب
و نماد تبدیل شد. قدرت واقعی فردریک اول به انتصاب سفیران در بخش‌هایی خاص و نفوذی اندک در سیاست خارجی تقلیل داده شد. هرچند تعادل بین احزاب گاهی اتحاد با او را ارزشمند می‌ساخت. او نقش چندانی در اقتصاد غنی و توسعه فرهنگ معنوی به وجو آمده در طی سال‌های ۳۰–۱۷۲۰ نداشت. او برای همیشه به عنوان یک بیگانه برای مردم سوئد باقی ماند و هرگز زبان آن‌ها را یادنگرفت. سال‌های پایان عمر او چندان فرد مفیدی نبود. راحت طلبی و زیاده خواهی مادرزادیش رفته رفته بیشتر می‌شد و به تنبلی روحی، سستی اخلاقی او منجر شد. بیشتر وقت او به
روحی، سستی اخلاقی او منجر شد. بیشتر وقت او به شکار و نوشیدن ویا معاشرت با درباریان و معشوقه‌هایش می‌گذشت. از سال ۱۷۳۰ به بعد فردریک وارد رابطه‌ای عاشقانه با هدویگ تاوبه شانزده ساله و ندیمه دربار شد. او دختر ادوراد دیرک تاوبه عضو مجلس اعلا بود گه بعدها به سمت کنتکس در ونهسنستین منصوب شد. این رابطه که نتیجه آن دو دختر و دو پسر بود، پس از مرگ اولریکا الیونورا در سال ۱۷۴۱ بیشتر مورد پذیرش واقع شد. این رابطه هرگز به مراسم عقدی نیانجامید و تبدیل به یک آبروریزی شد و این رسوایی به عنوان نخستین معشوقه خواهی در
شد و این رسوایی به عنوان نخستین معشوقه خواهی در خانواده سلطنتی سوئد تبدیل به یک مسئله سیاسی شد. در حالی که میل شاه به معشوقه اش طلوع کرده بود، توانست به همراه مخالفان پیروز شود و اولین حزب اپوزیسیون را بنا نهد که بعدها در سال ۱۷۳۴ تبدیل به شد. این حزب می‌توانست در یک چشم به هم زدن آزادی عمل شاه را محدود کند زیرا حربه معشوقه بازی شاه را که تبدیل به یک رسوایی شده بود در دست داشت. از این رو در سال ۱۷۳۹ فردریک نخست از مقاومت خود در برابر هاتپارتی جهت آماده کردن سرنوشتی ملایمتر از بقیه اعضای شورای هورن برای
سرنوشتی ملایمتر از بقیه اعضای شورای هورن برای توبه، دست برداشت. در سال ۱۷۴۱ شاه را متقاعد کردند که در ازای منصوب شدن پسرانش به عنوان اشراف سوئدی با جنگ با روسیه موافقت کند. در سال ۱۷۴۵ معشوقه جدیدی با نام گرفت که دختر سرهنگ کریستر هورن بود. فردریک نخست رابطه خوبی با ولیعهد و همسرش داشت. او با توجه و درایت با آن‌ها رفتار می‌کرد ولی هرگز وفاداری آن‌ها را کسب نکرد و این ناشی از شیوه نادرست زندگی او بود. در سال ۱۷۴۸ فردریک اول چندین بار دچار سکته شد و از آن هنگام به بعد از یک مهر جهت امضاء مدارک در کشورداری
به بعد از یک مهر جهت امضاء مدارک در کشورداری استفاده می‌کرد. او در ۲۵ مارس ۱۷۵۱ بر اثر قانقاریا در استکهلم درگذشت. از سال ۱۷۳۰به بعد او حاکم هسه-کاسل نیز بود. در سال ۱۷۳۱ او به آنجا سفر کرد و تقریباً تمام داراییش در آنجا را برای برادرش ویلیام که بعدها جانشین او شد گذاشت.
ویشتاسپ پسر دوم داریوش بزرگ و آتوسا دختر کوروش بزرگ بود. او به همراه ماسیشته و هخامنش همگی برادران تنی خشایارشا و نوادگان کوروش بزرگ به حساب می‌آمدند. ویشتاسب در زمان پادشاهی برادرش ساتراپ باختر و سغد بود، وی همچنین شاهزاده‌ای آرام و محبوب نزد برادرش بود چرا که بسیار تحت فرمان پادشاه بود. ویشتاسب در سال ۴۸۰ پیش از میلاد در حمله به یونان شرکت داشت. منابع. مشارکت کنندگان ویکی‌پدیا، ""، ویکی‌پدیای آلمانی دانشنامه آزاد (بارگیری ۲۴ اسفند ۱۳۹۵)
آریامرد، پسر داریوش بزرگ و ملکه پارمیس دختر بردیا بود. آریامرد تنها ثمره این ازدواج بود و برادر کوچکتر خشایارشا بود. ازدواج مادر وی پارمیس برای رسمیت بخشیدن به حکومت داریوش بزرگ بود و به گفته برخی منابع او آخرین فرزند زاده شده از داریوش می‌باشد. وی در سال ۴۸۰ پیش از میلاد در حمله به یونان شرکت داشت.
آرشام ، آرسام (به ؛ نویسه‌گردانی: Aršāma؛ زبان یونانی باستان: ؛ نویسه‌گردانی: Arsames)؛ (۴۸۰ پیش از میلاد در نبرد سالامیس) یکی از شاهزادگان دودمان هخامنشی در قرن پنجم پیش از میلاد بود. او پسر پادشاه بزرگ داریوش یکم و آرتیستون و برادر تنی گئوبروه و برادر کوچکتر و ناتنی خشایارشا بود. در هنگام حمله خشایارشا به یونان در نبرد ترموپیل در سال ۴۸۰ پیش از میلاد، آرسام جوان فرماندهی گروه اتیوپیایی‌ها و عرب‌ها را بر عهده داشت. او احتمالاً در نبرد سالامیس کشته شده‌است، مشروط بر اینکه با شخصی که آیسخولوس نامیده می‌شود
مشروط بر اینکه با شخصی که آیسخولوس نامیده می‌شود یکسان باشد. از سن دقیق آرشام،آرسام در هنگام مرگ اطلاع دقیقی در دست نیست ولی بر اساس توصیفات مورخان که او را به صورت جوانی که هنوز مو از صورتش نروییده بود خوانده‌اند؛ می‌توان سن تقریبی او را بین ۱۶ تا ۱۸ سال دانست. آرشام ، آرسام در میان پسران داریوش بزرگ بیش از همه به خشایارشا (جانشین داریوش) شباهت داشت. گاهی از آرشام ، آرسام به عنوان «ارباب مقدس ممفیس» یاد می‌شود، که گاهی منجر به سردرگمی با ساتراپ زنده بعدی یعنی آرسام (پسر کوچک خشایارشا) می‌شود.
کلیسای جامع لان () یکی از مهمترین نمونه‌های معماری گوتیک سده‌های ۱۲ و ۱۳ میلادی است و پس از کلیساهای سانس و کلیسای نوتردام پاریس بنا شده‌است و به همراه آن‌ها، جزء کلیساهای مهم به‌شمار می‌آید. این کلیسا در لان، پیکاردی، فرانسه واقع شده‌است و مرکز اسقف‌نشین باستانی لان می‌باشد. این بنا از ۱۸۴۰ در فهرست یادمان تاریخی قرار دارد.
فرهنگ برهنگی و برهنگی فرهنگی نام کتابی است از غلامعلی حدادعادل. در این کتاب رابطه میان نوع لباس انسان و خصوصیات روانی، شخصیت، فرهنگ، وضع مالی و طبقه اقتصادی و اجتماعی افراد بحث شده است. این کتاب را اولین بار انتشارات سروش فرهنگی در سال ۱۳۵۹ منتشر کرد که هم‌اکنون به چاپ بیست و سوم رسیده است. موضوع. در این کتاب در عین آن‌که به تأثیر عوامل مختلف بر شکل و اندازه و نوع لباس توجه شده است، به‌طور اختصاصی نیز موضوع «رابطه لباس و فرهنگ» مورد بحث قرار گرفته است. مهم‌ترین محورهای مورد بحث در این کتاب عبارتند از:
مهم‌ترین محورهای مورد بحث در این کتاب عبارتند از: نویسنده معتقد است: لباس دست کم پاسخگوی سه نیاز آدمی است، یکی اینکه او را از سرما و گرما و برف و باران حفظ می‌کند، دیگر اینکه در جهت حفظ عفت و شرم به او کمک می‌کند، و بالاخره به او آراستگی و زیبایی و وقار می‌بخشد. در نتیجه لباس آدمی را می‌توان از یک لحاظ به مسکن او تشبیه کرد. دیدگاه‌ها در مورد کتاب. مراسمی در مورد این کتاب به همت باشگاه نویسندگان پاکستان برگزار گردید. فتح ملک، از استادان دانشگاه اسلامی پاکستان، معتقد است این کتاب نیاز محیط اجتماعی و فرهنگی
معتقد است این کتاب نیاز محیط اجتماعی و فرهنگی کنونی پاکستان است. زهرا پاملا کریمی استاد تاریخ هنر در دانشگاه Massachusetts Dartmouth این کتاب را جز بهترین نمونه‌هایی می‌داند که نظراتی را براساس دوگانه «حریم خصوصی» و «حریم عمومی» و «درون» و «برون» بیان می‌کند. کریمی معتقد است: نویسنده پوشش زن را راهی برای جلوگیری از نفوذ امپریالیسم و سرمایه‌داری به جوامع می‌داند.
خِلین (به هلندی: Geleen) یک منطقهٔ مسکونی در هلند است که در سیتارد-خلین واقع شده‌است. خصوصیات. خیلین ۳۲٫۷۹۰ نفر جمعیت دارد.
فرانسیسکو خاویر اوخنیو د سانتا کروز وای اسپخو (؛ – ) یک نویسنده، وکیل، پزشک از تبار مستیزو اهل اکوادور بود. با اینکه او یک دانشمند و نویسنده برجسته بود ولی او به یک فرد مجادله گر در قضیه استقلال کیتو شناخته می‌شود. او یکی از مهم‌ترین شخصیت‌های اکوادور در زمان استعمار توسط اسپانیا بود. وی اولین روزنامه‌نگار کیتو و اولین فرد فعال در زمینه بهداشت در کیتو بود. وی در نقش یک روزنامه‌نگار ایده‌های زیادی را در عصر روشنگری در مورد قشرها سلطنتی مردم منتشر کرد و در مقام یک بهداشت گر او یک رساله مهم در مورد شرایط
مقام یک بهداشت گر او یک رساله مهم در مورد شرایط بهداشت در اکوادور جمع‌آوری کرد که شامل مسائل جالبی در مورد میکروبها و انتشار امراض بود. اسپخو در عصر خود به عنوان یک طنزپرداز شناخته می‌شد. فعالیت‌های طنز او شامل مواردی همچون فلسفه عصر روشنگری، عدم تحصیل رأیت کیتو، شیوه به‌کارگیری اقتصاد در جامعه، وجود فساد در مقامات و نقش فرهنگ در جامعه بودند؛ زیرا این مسائل اسپخو را خیلی رنج می‌دادند و سرانجام به دلیل فعالیت در این زمینه‌ها قبل از مرگش اندکی هم زندانی شد. پیشینه تاریخی دوران اسپخو. در تاریخ ۲۹ اوت ۱۵۶۳
پیشینه تاریخی دوران اسپخو. در تاریخ ۲۹ اوت ۱۵۶۳ خاندان سلطنتی کیتو، توسط شاه فیلیپ دوم اسپانیا ایالتی را تشکیل دادند. این کار توسط دادگاه سلطنتی اسپانیا انجام گرفت. حوزه قضایی این دادگاه فراتر از مناطق ویژه نایب‌الملک‌نشین پرو و تا بعد از قلمرو (که هم‌اکنون اکوادور و بخش‌هایی از پرو، کلمبیا و برزیل را تشکیل می‌دهند) بود. خاندان سلطنتی کیتو یک حوزه اداری قوی تا فراتر از قلمرو خود ایجاد کردند تا بر تمامی مردم شامل سفیدها و بومیها حکومت کنند و قانون وضع کنند. در قرن هجدهم میلادی کم‌کم مشکلات اقتصادی خاندان
و بهره‌برداری از نیروی کار بومی ادامه می‌دادند. پس از سرکوب انجمن عیسی مسیح وضعیت تحصیل در خاندان سلطنتی بدتر شده بود. فقط مقداری از مردم آموزش دیده و تحصیلکرده در کیتو ماندند تا شاید بتوانند این خلأ را پر کنند. اکثریت مردم هیچ‌کدام به خوبی خواندن و نوشتن بلد نبودند. از سوی دیگر چند نفر دیگری که می‌توانستند برای تحصیل وارد دانشگاه شوند، به صورت شدیداً نظری و حفظی تعلیم داده می‌شدند. فلسفه مدرسی که به شدت شیوه رو به افولی بود، هنوز استفاده می‌شد و دانش آموزان بیشتر وقتشان را صرف مباحث متافیزیک می‌کردند. در
بیشتر وقتشان را صرف مباحث متافیزیک می‌کردند. در نتیجه مردم متفکر کیتو (که بسیاری از آن‌ها روحانی بودند) بیان بسیار مؤثری داشتند. درحالی‌که هیچ‌گونه ایده جدیدی نداشتند. علاوه بر این در سال ۱۷۹۳ در کیتو فقط دو پزشک در دسترس بودند که یکی از آن‌ها اوخنیو اسپخو بود. اکثریت مردم توسط ها (نوعی پزشک سنتی) درمان می‌شدند. در آن زمان در کیتو تعصبات قومی رایج بود و از این رو اکثریت مردم به رسته‌های اجتماعی تقسیم شدند که تقسیم‌بندی آن‌ها بر اساس منشأ نژادی آن‌ها بود. از این رو کرامت فردی و شرافت مردم با این تعصبات
از این رو کرامت فردی و شرافت مردم با این تعصبات نژادی آسیب جدی دید. ناتوانی در آداب و رسوم اجتماعی در همه طبقات اجتماعی اتفاق افتاده بود. روابط نامشروع و فرزندان نامشروع در جال ترویج بودند؛ زیرا فقر در حال افزایش بود (به ویژه در قشر طبقه پایین مردم). بسیاری از زنان مجبور شدند تا به سرعت برای خود مسکنی پیدا کنند. به عنوان مثال در یک صومعه. این مسئله فراوانی روحانیون در شهری کوچک مانند کیتو را نشان می‌داد. اغلب مردان در آن زمان استخدام می‌شدند ولی نه برای یک حرفه؛ ولی همین هم می‌توانست مشکلات اقتصادی آن‌ها
حرفه؛ ولی همین هم می‌توانست مشکلات اقتصادی آن‌ها را حل کند و به شرایط اجتماعی آنان بهبود ببخشد. زندگی. اوائل زندگی. وی با نام فرانسیسکو خاویر اوخنیو د سانتا کروز وای اسپخو در قصبه الساگراریو در تاریخ ۲۱ فوریه ۱۷۴۷ غسل تعمید داده شد. اکثر مورخان می‌گویند که پدر وی لوئیس د لا کروز چوژیک، یک سرخ‌پوست از اهالی کاخامارکا بود. او به عنوان دستیار یک فیزیک‌دان و کشیش به نام خوزه دل روساریو وارد کیتو شده بود. مادر اسپخو، ماریا کاتالینا آلداس نام داشت. وی یک مولاتوی بومی کیتو بود. با این حال بعضی از مورخان، مخصوصاً
بومی کیتو بود. با این حال بعضی از مورخان، مخصوصاً کارلوس فریل گرانیزو، بر سر این مسئله جدال دارند که طبق اسناد تاریخی معاصر مادر اسپخو یک سفیدپوست بود. برای نمونه، یکی از آن اسناد این است که ازدواج پدر و مادر او در کتاب ازدواج سفیدپوست‌ها ثبت شده‌است (به عنوان اروپائی‌های ساکن آمریکای لاتین تلقی می‌شدند). همچنین گواهینامه تولد اسپخو و خواهران و برادرانش در یک کتاب ثبت شده بود. اسپخو دو خواهر و برادر کوچکتر از خود به نام‌های خوان پابلو و ماریا مانوئلا داشت. خوان پابلو متولد ۱۷۵۲ میلادی بود. او به عنوان یکی
خوان پابلو متولد ۱۷۵۲ میلادی بود. او به عنوان یکی از اعضای فرقه دومینیکن شناخته می‌شود و به عنوان یک کشیش در خاندان سلطنتی کیتو خدمت می‌کرده‌است. ماریا مانوئلا، خواهر اسپخو، در سال ۱۷۵۳ میلادی به دنیا آمد و پس از مرگ والدینش او تحت مراقبت اوخنیو اسپخو قرار گرفت. با اینکه خانواده او در وضعیت ثبات اقتصادی قرار نداشتند، ولی اسپخو از شرایط تحصیل خوبی برخوردار بود. او با کار در کنار پدر خود در بیمارستان د لا میسریکوردیا علم طب را در دستور کار یادگیری خود قرار داد. با توجه به گفته‌های خود اسپخو، او با تجربه کار
با توجه به گفته‌های خود اسپخو، او با تجربه کار خود را فرا گرفت و بدون یادگیری و قلم در دست بودن شناخته نمی‌شد. با فائق آمدن بر تبعیض نژادی، او در ۱۰ ژوئیه ۱۷۶۷ توانست از مدرسه پزشکی فارغ‌التحصیل شود. مدتی پس از آن، او توانست در رشته دانش نظری حقوق و قانون کلیسایی فارغ‌التحصیل شود. وی از سال ۱۷۸۰ تا ۱۷۹۳ تحت نظر دکتر رامون یپز در رشته قانون فعالیت داشت. در ۱۴ اوت ۱۷۷۲ او برای کار در رشته پزشکی درخواست مجوز کار داد که در ۲۸ نوامبر ۱۷۷۲ این اجازه به او اعطاء شد. پس از آن تا سال ۱۷۷۸ هیچ اطلاعاتی در مورد زندگی
پس از آن تا سال ۱۷۷۸ هیچ اطلاعاتی در مورد زندگی اسپخو وجود ندارد. این بازه زمانی وقتی است که او نشریات جدال انگیزی منتشر می‌کرد. فعالیت در خاندان سلطنتی. فعالیت در نقش یک مجادله گر. در بین سال‌های ۱۷۷۲ تا ۱۷۷۹، اسپخو نظر مسئولان مستعمراتی را برانگیخت. او مطالب طنز و پوسترهای تمسخرآمیز خود را منتشر می‌کرد. این پوسترها اغلب بر درب کلیساها و سایر ساختمان‌ها نصب می‌شدند. او در قالب یک نویسنده ناشناس به مسئولان استعماری در مطالب خود، حمله می‌کرد. روحانیون و سایر مردم او را فردی راحت تلقی می‌کردند. اگر چه هیچ
مردم او را فردی راحت تلقی می‌کردند. اگر چه هیچ پوستری از کارهای او باقی نمانده‌است، اما متون به جا مانده از او، تفکر مورخان در مورد عقاید او را تصدیق می‌کنند. در سال ۱۷۷۹ یک نشریه دست‌نویس طعنه‌آمیز و طنز به نام ال نوئوو لوسیانو د کیتو (لوثین جدید کیتو) منتشر شد. در امضای این نشریه این نام‌ها نوشته شده بود: «دان خاویر د سیا و آپستگی پروچنا». این امضاء، نام مستعار اسپخو بود. این کار تقلیدی از لوثین، طنزپرداز بزرگ سوریه ای بود. همچنین این حرکت، عدم همکاری وی با انجمن عیسی را نشان می‌داد. این مسئله فرهنگ این
با انجمن عیسی را نشان می‌داد. این مسئله فرهنگ این نویسنده را نشان می‌داد. نباید فراموش کرد که اسپخو در یک شهر تجزیه شده و عقب مانده (از لحاظ فکری) به نام کیتو زندگی می‌کرد. نشریه ال نوو لوسیانو د کیتو در قالب گفتگو ارائه می‌شد. او در نشریه‌های خود از ایده‌های مشترکش با مردم می‌نوشت تا درک مطالب برای مردم عادی، سخت نباشد. نه اینکه مطالب خسته‌کننده و توضیحاتی بنویسد که درک آن فقط برای عالمان ممکن باشد. نشریات طنز او، به عیوب و مشکلات جامعه می‌پرداخت. مخصوصاً مسئله فساد در مقامات استعمارگر و مردم فاقد امکان
مسئله فساد در مقامات استعمارگر و مردم فاقد امکان تحصیل. استفاده از یک نام مستعار در عصر روشنگری در اروپا و آمریکا رایج بود و مخصوصاً برای اسپخو از اهمیت خاصی برخوردار بود. اسپخو این کار را فقط برای ناشناسی خود انجام نمی‌داد، بلکه او می‌خواست با مخفی نگه داشتن نژاد خود به مردم بگوید که نژاد شما مهم نیست و اعتبار شما وابسته به سفید بودن شما نیست. نام مستعار او از اینکه مردم بفهمند او از نسل مادری سفیدپوست است جلوگیری می‌کرد. در آغاز سال ۱۷۷۹ دولت سلطنتی از انتشار نشریه اسپخو به دلیل شرایط جامعه جلوگیری کرد.
نشریه اسپخو به دلیل شرایط جامعه جلوگیری کرد. در ژوئن ۱۷۸۰ او نشریه جدیدی به نام مارکوس پورکیوس کاتو منتشر کرد. یک بار دیگر اسپخو از یک نام مستعار جدید به نام «موسی بلانکاردو» برای خود استفاده کرد. این کار واکنشی بود نسبت به سانسور نشریه نوئوو لوسیانو. او در این نشریه جدید به تمسخر ایده‌ها و مفاهیم منتقدان تفکرات و نشریاتش می‌پرداخت. در سال ۱۷۸۱ او نشریه جدید خود به نام «لا سینسیا بلانکاردینا» را منتشر کرد. این نشریه جدید به عنوان نسخه دوم مجله «ال نوئوو لوسیانو د کیتو» شناخته می‌شد. او در این مجله نسبت به