payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رستم و سهراب نام یک پویانمایی ایرانی است که در شهر بروجرد تولید شده است و محصول مشترک مرکز گسترش سینمای مستند و تجربی و استودیو انیمیشن آریا (برادران دالوند) است. کیانوش دالوند کارگردان این اثر سه بعدی است. حق کپی‌رایت این پویانمایی توسط روسیه و امارات متحده عربی خریداری شد. خلاصه داستان. رستم قهرمان بزرگ ایران زمین، در پی یافتن اسب گمشده خود (رخش) به شهر سمنگان پا می‌گذارد و در نهایت دل در گرو عشق تهمینه، شاهزاده زیبا روی سمنگانی می‌نهد. اما تقدیر چیز دیگری می‌خواهد و رستم برای کمک به میهنش، پیش از تولد
می‌خواهد و رستم برای کمک به میهنش، پیش از تولد فرزند خود مجبور به ترک سمنگان و رفتن به جنگ می‌شود و … بخش انیمیشن. پویانما: حسین کمال آبادی تغییرات داستان اصلی. بر خلاف داستان اصلی رستم و سهراب، در پایان این انیمیشن سهراب بدست پدر کشته نمی‌شود. در واقع قبل از نبرد نهایی رستم و سهراب، تهمینه متوجه ماجرا می‌شود و بلافاصله با اسب به طرف محل واقعه می‌رود. رستم و سهراب مبارزه نهایی خود را آغاز می‌کنند. هنگامی که تهمینه نزدیک محل مبارزه می‌شود، افراسیاب متوجه می‌شود و دستور می‌دهد که جلوی تهمینه را بگیرند.
می‌شود و دستور می‌دهد که جلوی تهمینه را بگیرند. سربازان شاه تهمینه را از اسب به پایین پرتاب کرده و شلاقی بر صورت او می‌زنند. تهمینه بلند می‌شود و با پای پیاده به طرف محل مبارزه می‌رود. از آن سو رستم و سهراب که در حال مبارزه هستند، ناگهان بازوبند سهراب با ضربه‌ی محکمی که رستم به بازو سهراب می‌زند بر هوا پرتاب می‌شود و رستم آن را می‌بیند. شوکه می‌شود و گرز از دستانش به زمین پرتاب می‌شود.سهراب از این فرصت استفاده کرده و رستم را زمین می‌زند.چاقویی می‌کشد تا رستم را بکشد که تهمینه سر ‌می‌رسد و به سهراب می‌گوید
را بکشد که تهمینه سر ‌می‌رسد و به سهراب می‌گوید که رستم پدرش است. افراسیاب که از دور شاهد ماجرا بوده است خشمگین می‌شود و دستور می‌دهد که حال که سهراب و رستم از نبرد خسته اند سربازان آنها را به قتل برسانند اما سهراب آن هارا می‌کشد و بدین ترتیب سهراب زنده می‌ماند. پیوند به بیرون.
کریستوف بک (؛ زادهٔ ۱۹۶۸/۱۹۶۹) یک آهنگساز اهل کانادا است. آهنگساز فیلم متعددی همچون دروغگوی چاق گنده، لباس رسمی، تازه ازدواج‌کرده، عروسی آمریکایی و بدون پارو، گارفیلد ۲ و دیوانه‌وار، احمقانه، عاشقانه و سرسخت شدن بوده است.
کاترینای سیه‌نا (۲۵ مارس ۱۳۴۷ میلادی – ۲۹ آوریل ۱۳۸۰ میلادی) یک قدیس، نویسنده و الهی‌دان مسیحی اهل ایتالیا بود. کاترین در سیه‌نا در توسکانی به دنیا آمد. مشهور است که پس از تحمل ریاضت‌های فراوان، زخم‌های عیسی مسیح (استیگماتا) را بر بدن خویش مشاهده کرد. او را در سال ۱۴۶۱ میلادی، در جرگهٔ قدیسان به‌شمار آوردند و روز ۲۹ آوریل را به عنوان تاریخ بزرگداشت وی تعیین کردند.
پمپئی () فیلمی در ژانر اکشن به کارگردانی پل دبلیو.اس. اندرسون است که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به کیت هارینگتون، امیلی براونینگ، کیفر ساترلند، جرید هاریس، جسیکا لوکاس، آدواله آکینویه آگباجه، کری-ان ماس اشاره کرد. خلاصه داستان. پسری که در کودکی کل خانواده اش توسط افراد دولتی کشته شده اند توسط عده ای به بردگی گرفته می‌شود و تا سالیان سال به عنوان گلادیاتور در میدان های نبرد به مبارزه می پردازد تا اینکه در یکی از سفرها به شهری به نام پمپی می‌رسند و …
ادی مک‌کلرگ (؛ زادهٔ ) یک بازیگر سینما، هنرپیشه، و صدا پیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "روز تعطیل فریس بولر"، "قاتلین بالفطره"، "فلابر"، "ون وایلدر"، "او یک بچه دارد"، "سوی موفرفری"، "قطع کردن" و " اشاره کرد.
نیکی وندولا (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار، شاعر، و روزنامه‌نگار اهل ایتالیا است. زندگی شخصی. او در 26 اوت سال 1958 در ترلیتسی،استان باری متولد شد.وی در سال 1978 به عنوان یک مرد همجنسگرا آشکارسازی کرد.
یوزف یان گوس‌وافسکی (؛ – ) مجسمه‌ساز نامدار اهل لهستان بود. متولی یاد یوزف گوسْوافسکی نوه او، تادئوش رودزکی، می باشد.
یون پو سان (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل کره جنوبی بود. او از ۱۳ اوت ۱۹۶۰ تا ۲۲ مارس ۱۹۶۲ رئیس جمهور این کشور بود.
شارل مارتین ؛ – ) دوک بورگونی و پسر فیلیپ نیک و ایزابلا، دختر پادشاه پرتغال بود. او جزو شوالیه‌های پشم زرین بود و در نبرد نانسی در سال ۱۴۷۷ کشته شد. آرزوی شارل این بود، که بورگونی را کشوری یکپارچه کند و به عنوان پادشاه، تاج بر سر بگذارد. او شخصا بورگونی را مستقل خواند، آلزاس علیا را خرید و زوتفن و گولدرز و لورن را گشود و به قلمروی بورگونی افزود، اما با همین کارها دشمنان بسیاری برای خود تراشید و جرقه جنگ‌های بورگونی را زد.
شاهزاده میخائیل ایلاریونیوویچ گلنیشچف-کوتوزوف (میخائیل ایلاریون گلنیشچف-کوتوزوف گراف فون اسمولنسک) (۱۶ سپتامبر یا ۵ سپتامبر ۱۷۴۵- ۲۸ آوریل یا ۱۶ آوریل ۱۸۱۳) امپراتوری روسیه. وی به عنوان یکی از بهترین افسران نظامی و دیپلماتهای روسیه تحت سلطنت سه تزار رومانوف: کاترین دوم، پاول اول و الکساندر یکم خدمت کرد. دوران سربازی وی با دوران طلوع روسیه از اواخر قرن ۱۸ میلادی تاکنون نزدیک بود. آغاز قرن نوزدهم به نظر می رسد کوتوزوف یکی از بهترین سرداران روسی بوده است. وی در سال ۱۷۴۵ در سن پترزبورگ در خانواده ای از اشراف
در سال ۱۷۴۵ در سن پترزبورگ در خانواده ای از اشراف نووورود به دنیا آمد. پدر وی سردار و سیاستمدار روسی بود. کوتوزوف تحصیلات نظامی را از ۱۲ سالگی آغاز کرد و در سال ۱۷۵۹ به ارتش امپراتوری روسیه پیوست. سه سال بعد کوتوزوف به عنوان فرمانده شرکت در هنگ پیاده آستراخان تحت الکساندر سووروف شد. وی در سرکوب شورش پیمان وکلای نوار لهستان شرکت کرد. وی در طول جنگ روسیه و ترکیه (۱۷۷۴-۱۷۶۸)در کارکنان پیوتر رومانیانسف در مولداوی برای نبردهای لارگا و کگول خدمت کرد.در ژوئیه سال ۱۷۷۴ در کریمه، کوتوزوف به دلیل اصابت گلوله ای که
۱۷۷۴ در کریمه، کوتوزوف به دلیل اصابت گلوله ای که از درون معبد خود و در نزدیکی چشم راست او عبور می کرد، به شدت زخمی شد که به طور سخت زخمی شد. وی در سال ۱۷۷۶ برای کمک به سووروف به کریمه بازگشت و با آخرین کریمه خان شاهین گیرای مذاکره کرد و وی را متهم به ربودن و تسلیم شدن به روسیه کرد.کوتوزوف که در سال ۱۷۸۷به عنوان استاندار کریمه منصوب شد ، جنگ روسیه و ترکیه (۱۷۹۲- ۱۷۸۷) آغاز شد. وی مجدداً در سال ۱۷۸۸ در زمان محاصره اوچاکوف به سختی زخمی شد که یک گلوله در هر دو معابد وی شلیک شد. کوتوزوف یک سال بعد، با شرکت در
معابد وی شلیک شد. کوتوزوف یک سال بعد، با شرکت در نبرد ریمنیک و محاصره ایزمیل بازگشت. در اواخر جنگ ، او مسئولیت تعیین کننده ای را در نبرد ماچین رهبری کرد. کوتوزوف با تزار پاول شرایط خوبی داشت اما با جانشین وی تزار الکساندر اختلاف داشت. در سال ۱۸۰۵، وی نیروهای روس را در کنار اتریش در جنگهای ناپلئونی رهبری کرد. ارتش متفقین روس و اتریش در نبرد استرلیتز توسط ناپلئون شکست خورد. الکساندر ،کوتوتوف را مقصر دانست و او را برای جنگ روسیه و ترکیه در سال (۱۸۱۲-۱۸۰۶)به مولداوی منتقل کرد. کوتوزوف یک ارتش چهار برابر بزرگتر
منتقل کرد. کوتوزوف یک ارتش چهار برابر بزرگتر ترکیه را در روسه شکست داد و با پیروزی قاطع در نبرد دانوب به جنگ پایان داد. به خاطر دستاوردهای خود به او عناوین شمارش و شاهزاده اهدا شد. کوتوزوف به درخواست الکساندر برای دفاع از حمله فرانسه به روسیه بازگشت. وی به عنوان فرمانده کل منصوب شد و جانشین بارکلی د توللی شد و سیاست زمین سوخته خود را تا مسکو ادامه داد. به دستور کوتوزوف ، ارتش روسیه در جنگ بورودینو با ارتش بزرگ روبرو شد. او به ناپلئون اجازه داد مسکو متروکه را که آتش گرفته بود، بگیرد. هنگامی که ناپلئون از
را که آتش گرفته بود، بگیرد. هنگامی که ناپلئون از مسکو عقب نشینی کرد و ضد فرانسوی از وطن روسها خارج شدند، کوتوزوف ضد حمله کرد. به رسمیت شناختن این، به کوتوزوف عنوان پیروزی شاهزاده اسمولنسکی اعطا شد. وی به دلیل وخیم تر شدن سلامتی ، بلافاصله پس از ترک فرانسوی ها ، از سمت فرماندهی کناره گیری کرد. کوتوزوف در سال ۱۸۱۳ در بولسواویتس درگذشت و در کلیسای جامع کازان در سن پترزبورگ به خاک سپرده شد. کوتوزوف در آثار مورخان روسی و اتحاد جماهیر شوروی بسیار مورد توجه قرار گرفت. اوایل زندگی. میخائیل کوتوزوف در ۱۶ سپتامبر
گرفت. اوایل زندگی. میخائیل کوتوزوف در ۱۶ سپتامبر ۱۷۴۵در سن پترزبورگ متولد شد. پدر وی ، سپهبد ایلاریون ماتوویچ کوتوزوف ، ۳۰ سال با سپاه مهندسین خدمت کرده بود ، شاهد عمل علیه ترکان بود و در زمان پتر کبیر خدمت می کرد. مادر میخائیل کوتوزوف از خاندان نجیب بکلمیزف آمده است. با توجه به خدمات ممتاز پدر و تولد والدین مادر ، کوتوزوف از سنین پایین با خانواده امپراتوری رومانوف ارتباط داشت. در سال ۱۷۵۷، در سن ۱۲ سالگی ، کوتوزوف به عنوان یک کادر خصوصی وارد یک دانشکده مهندسی نظامی شد. او به سرعت با همسالان و معلمان خود
نظامی شد. او به سرعت با همسالان و معلمان خود محبوبیت پیدا کرد ، اثبات کرد که بسیار باهوش است و در بسیاری از مسابقات اسبهای مدرسه خود شجاعت نشان داد. کوتوزوف در آنجا دروس نظامی و مدنی را فرا گرفت ، یاد گرفت که به زبان فرانسه ، آلمانی و انگلیسی صحبت کند و بعداً لهستانی ، سوئدی و ترکی را نیز تحصیل کرد. مهارتهای زبانی او در طول زندگی به خوبی خدمت کرده است. در اکتبر ۱۷۵۹، او یک سرمایه دار شد. در سال ۱۷۶۲، کوتوزوف ، در آن زمان کاپیتان ، بخشی از هنگ پیاده نظام آستراخان ، که به فرماندهی سرهنگ الکساندر سووروف
آستراخان ، که به فرماندهی سرهنگ الکساندر سووروف فرماندهی شده بود ، شد.کوتوزوف شیوه فرماندهی سووروف را مورد مطالعه قرار داد و یاد گرفت که چگونه یک فرمانده خوب در نبرد باشد. سووروف معتقد بود که یک نظم مؤثر باید ساده ، مستقیم و مختصر باشد و یک فرمانده باید به سلامت و آموزش سربازان خود عمیقاً اهتمام ورزد. کوتوزوف همچنین اعتقاد سووروف را مبنی بر اینکه یک فرمانده باید سربازان خود را از جبهه (به جای عقب) هدایت کند ، به تصویب رساند تا نمونه ای از شجاعت سربازان را دنبال کند. سووروف همچنین به کوتوزوف اهمیت توسعه
دنبال کند. سووروف همچنین به کوتوزوف اهمیت توسعه روابط نزدیک با افراد تحت امر خود را آموخت. کوتوزوف این توصیه را به سود حرفه ای خود دنبال کرد. این توصیه به انتصاب کوتوزوف به عنوان فرمانده کل در سال ۱۸۱۲ کمک کرد. جنگهای ناپلئونی. در سال ۱۸۰۵ کوتوزوف فرماندهی سپاه روسیه را که مخالف پیشبرد ناپلئون در وین بود، فرمان داد. در آستانه استرلیز، کوتوزوف سعی کرد سرداران متفقین را متقاعد کند که قبل از روبرو شدن با ناپلئون باید منتظر تقویت آنها باشند. الکساندر معتقد بود که انتظار برای درگیر کردن نیروهای ناپلئون
بود که انتظار برای درگیر کردن نیروهای ناپلئون ناجوانمردانه خواهد بود. کوتوزوف به سرعت فهمید که دیگر هیچ قدرتی با الکساندر و رئیس ستاد اتریش سردار-فرانتس فون ویرروت ندارد. وقتی از الکساندر سؤال کرد که کجا قصد دارد یک واحد از نیروهای خود را منتقل کند، به او گفته شد "این کار شما نیست." کوتوزوف در نبرد استرلیز در تاریخ ۲ دسامبر ۱۸۰۵حضور داشت. اگرچه فرمان الکساندر روشن ساخت که روسها باید از فلات استراتژیک پراتزن حرکت کنند، اما کوتوزوف تا زمانی که ممکن بود متوقف شد تا این مزیت را که ناپلئون از این زمین بلند بدست
تا این مزیت را که ناپلئون از این زمین بلند بدست می آورد بشناسد. سرانجام، الکساندر کوتوزوف را مجبور به ترک فلات کرد. ناپلئون به سرعت صخره را تصرف کرد و خطوط متفقین را با توپخانه خود که اکنون فرماندهی میدان نبرد را از فلات پراتزن فرمانده بود، شکست. نبرد از بین رفت و بیش از ۲۵۰۰۰ روس کشته شدند. کوتوزوف مسئولیت ساماندهی عقب نشینی ارتش در مجارستان و بازگشت به روسیه را بر عهده گرفت ، زیرا الکساندر با غم و اندوه غلبه کرد. وی سپس مسئولیت ارتش روسیه بود که علیه جنگ ترکها در جنگ روسیه -ترکیه (۱۸۱۲-۱۸۰۶) مسئولیت
جنگ ترکها در جنگ روسیه -ترکیه (۱۸۱۲-۱۸۰۶) مسئولیت اجرای عملیات را بر عهده داشت. وی با فهم اینکه ارتش های او در جنگ آینده با فرانسوی ها به شدت مورد نیاز خواهند بود، با عجله جنگ طولانی مدت را به یک پیروزی رساند و پیمان موعود بخارست را منعکس کرد که شرط آن ادغام بیسارابیا در امپراتوری روسیه بود. الکساندر اول به کوتوزوف نقاشی خود را برای پایان موفقیت آمیز عملیات روسیوچ به الماس مزین کرد. در ۲۹ اکتبر ۱۸۱۱به عنوان "موفقیت در جنگ علیه ترک ها" عنوان ارتشبد دریافت کرد، و در ۲۹ ژوئیه ۱۸۱۲، وی به عنوان "افتخار در
کرد، و در ۲۹ ژوئیه ۱۸۱۲، وی به عنوان "افتخار در پایان جنگ و پیمان صلح با عنوان" افتخاری از (شاهزاده) دریافت کرد. امپراطوری عثمانی."
آلفونس ماریا موخا (; – ) یک سنگ‌تراش، و نقاش اهل جمهوری چک بود. موخا از معروفترین هنرمندان آرت نوو محسوب می‌شود. زندگی. آلفونس موخا، نقاش و سنگ‌تراش اهل چک بود که در سال ۱۸۶۰به دنیا آمد و در سال ۱۹۳۹ پس از بازجویی‌های طولانی گشتاپو و فشارهای روانی سیاسی آن زمان بیمار شد و در بستر بیماری جان سپرد. او نقاش ملی کشور چک به حساب می‌آید و تصویر او بر روی اسکناس‌ها و تمبرهای این کشور دیده می‌شود. سبک هنری. عمده آثار نقاشی موخا شامل پوسترهای تبلیغاتی برای سارا برنارد بود. کارهای او برای سارا در سبک هنر نو بود که در
بود. کارهای او برای سارا در سبک هنر نو بود که در آن زمان طرفداران بیشماری داشت و به خاطر قدرت هنری کارهایش، او را به عنوان یکی از بزرگان جنبش هنر نو بشمار می‌آورند. تئاتر "سارای کشیش" با تصویر سازی آلفونس در تاریخ جاودانه شد، کارهای او از معروف‌ترین کارهای "لیتوگرافی" در تاریخ است. اما او جدای از این کارها، مجموعه اثری بی نظیر و حیرت‌انگیز با نام حماسه اسلاو دارد، این مجموعه متشکل از ۲۰ اثر دربارهٔ فرهنگ فولکلور اسلاو هاست، او در سال ۱۹۰۹ شروع به مطالعه و بازدید از کاخ‌ها و قلعه‌های روسیه و لهستان و بالکان
از کاخ‌ها و قلعه‌های روسیه و لهستان و بالکان و از بسیاری از مکان‌های مقدس ارتدوکسی همچون "کوه مقدس آتوس" در یونان دیدن کرد، او در سال ۱۹۱۰ به "قلعه زیبرو" بازگشت و کار خود را بر روی این مجموعه آغاز کرد. موخا در حدود ۱۸ سال بر روی مجموعه حماسه اسلاوها کار کرد، در سال ۱۹۲۱ ۵ اثر از این مجموعه در نیویورک و شیکاگو به نمایش درآمد، این آثار از سال ۲۰۱۲ تا به حال در گالری ملی پراگ به نمایش درآمده و علاقه‌مندان از آن دیدن به عمل می‌آورند. آلفونس موخا در طراحی پوستر نیز تبحر داشت. معمولاً موضوع پوسترها فیگورهایی
نیز تبحر داشت. معمولاً موضوع پوسترها فیگورهایی زنانه بودند که با لطافت و ظرافت خاص اعلای موخا همراه بود. پوسترهای او همراه با تایپوگرافی ابداعی خود تحرک خاصی به کارها می‌دادند.
ایاکوس در اساطیر یونانی، فرزند پادشاه خدایان زئوس و ایجاینا (اسطوره‌شناسی)، پادشاه افسانه‌ای جزیرهٔ آیگینا واقع در خلیج سارونیک، که از روی نام مادرش پس از مرگ وی نامگذاری شده بود. هنگامی که جمعیت کشورش به واسطه طاعون در حال کاهش بود، به درگاه پدرش دعا کرد تا به او افرادی جدید عطا کند. زئوس سپس با تغییر شکل مورچه‌ها، جمعیت جدیدی را برای او فراهم کرد. این افراد میرمیدون‌ها (مردم مورچه‌ای) نام گرفتند، که بعدها به رهبری آشیل، در سفری که یونانیان علیه تروا به پا کرده بودند، نقش داشتند. ایاکوس پدر پهلوانانی از
کرده بودند، نقش داشتند. ایاکوس پدر پهلوانانی از جمله تلامون (پدر آیاس) و پلئوس، و همچنین پدربزرگ آشیل بود. "ایاکوس" بسیار مورد علاقه ایزدان بود و به داشتن تقوا شهرت داشت که پس از مرگش به یکی از دادوران ارواح مردگان در جهان زیرزمینی هادس همراه با مینوس و رادامانتوس تبدیل شد.
جنگ ارمنستان–جمهوری آذربایجان اشاره به جنگی دارد که از سال ۱۹۱۸ میلادی تا ۱۹۲۰ میلادی، حدود دو سال به طول انجامید. با فروپاشی امپراتوری نیکلای دوم-انقلاب روسیه (۱۹۱۷) و ظهور دولت‌های مستقل در قفقاز در سال‌های آخر جنگ جهانی اول، رقابت در جهت چیرگی بر قره باغ و همچنین موجب اختلاف مرزی، قومیتی و تاریخی در کوهستان زانگزور، نخجوان که باعث درگیری‌های شدیدی میان اولین جمهوری ارمنستان و جمهوری دمکراتیک آذربایجان تبدیل شد. این جنگ به عنوان بخشی از یک رشته عملیات جنگی در قفقاز (نبرد باکو، نبرد سارداراباد، جنگ
جنگی در قفقاز (نبرد باکو، نبرد سارداراباد، جنگ ارمنستان–ترکیه) که به مدت چهار سال به طول انجامید می‌باشد. تاریخ. در اوایل سده یازدهم میلادی انبوهی از اقوام تُرک زبان به قفقاز نقل مکان دادند و بسیاری از اقوام بومی منطقه و از جمله ارمنیان و گرجی‌ها را از جلگه‌های حاصلخیز آنجا بیرون راندند. بدین ترتیب تسلط و برتری ارمنی‌ها بر مناطق جلگه ای روبه کاهش نهاد و جمعیت ارمنی قفقاز بیشتر در ارتفاعات و بخش‌های کوهستانی مستقر شدند. با این حال بر این قاعده کلی استثناهایی نیز بود: روستاهای مسلمان‌نشین در میان ارتفاعات
نیز بود: روستاهای مسلمان‌نشین در میان ارتفاعات ارمنی‌نشین جای داشتند و پاره‌ای از روستاهای ارمنی‌نشین نیز در جلگه‌ها برجای مانده بودند. در خلال حکمروایی روس‌ها بر قفقاز اختلاف‌های قومی رو به افزایش نهاد. در واقع مقامات تزاری برای آن که مانع از هر گونه وحدت و یگانگی اتباع امپراتوری گردند، به کرات مرزهای داخلی امپراتوری را دگرگون ساخته و سعی برآن داشتند که اقوام مختلف و مناطق جغرافیایی گوناگون را در یک واحد اداری جای دهند. تزار الکساندر دوم (روسیه) در ۹ دسامبر ۱۸۶۷ میلادی قانونی را امضاء و اعلام کرد به نام
۱۸۶۷ میلادی قانونی را امضاء و اعلام کرد به نام (اصلاحات اداری سرزمین قفقاز و قفقاز جنوبی) که از اول ژانویه ۱۸۶۸ میلادی به اجرا گذاشته شد. برپایه این قانون، استان‌های جدیدی در قفقاز جنوبی تشکیل شد. بر پایه اصولی که در قانون یاد شده پیش‌بینی شده بود مرزی بین نواحی مختلف چنان می‌بایست ترسیم و مشخص می‌شد که وسعت آن‌ها از ۷۵۰۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن‌ها از ده هزار خانوار یا هشتاد هزار نفر تجاوز نمی‌کرد. لذا هنگامی که در ۱۹۱۸ میلادی قفقاز از روسیه جدا و به سه جمهوری آذربایجان و ارمنستان و گرجستان تقسیم شد،
جمهوری آذربایجان و ارمنستان و گرجستان تقسیم شد، تقسیمات اداری منطقه به هیچ وجه با ترکیب قومی آن همخوانی نداشت؛ و در نتیجه این سه جمهوری گرفتار یک رشته برخوردهای مرزی شدند که مهم‌ترین و طولانی‌ترین آن برسر قره باغ کوهستانی بود. قره باغ که شرق ارمنستان کنونی (شرق دریاچه سوان) بخشی از ایالت گنجه بود. گنجه خود در ۱۸۶۸ میلادی از ترکیب ارتفاعات شرقی تفلیس و ایالت ایروان و مرغزارهای غربی ایالت باکو تشکیل شده بود که از دیدگاه قومی و جغرافیایی موجودیتی مصنوعی به‌شمار می‌رفت. بر اساس آمار ۱۹۱۶ میلادی روسیه تعداد
می‌رفت. بر اساس آمار ۱۹۱۶ میلادی روسیه تعداد مسلمان‌های گنجه در مجموع دو برابر مسیحیان آن منطقه بود، ولی در بخش‌های کوهستانی، ارمنی‌ها بیش از ۷۰ درصد از کل جمعیت آن مناطق را تشکیل می‌دادند؛ ولی از آنجایی که اکثر شهرستان‌های ایالت به نحوی تعیین شده بودند که از بلندی‌ها تا جلگه‌ها را دربر می‌گرفتند. در شهر شوشی ارمنی‌ها اکثریت قاطع اهالی را تشکیل می‌دادند. در قره باغ کوهستانی که شوشی و بخش‌هایی از گنجه هم شامل می‌شد تقریباً ۱۶۵۰۰۰ نفر ارمنی و ۵۹۰۰۰ نفر مسلمان که ۲۰۰۰۰ نفر آن‌ها در حوالی شهر شوشی اقامت
مسلمان که ۲۰۰۰۰ نفر آن‌ها در حوالی شهر شوشی اقامت داشتند؛ و ۷۰۰۰ نفر روس زندگی می‌کردند. اولین جمهوری ارمنستان که در شرایط بسیار دشواری تأسیس شده بود در توجیه تلاشش برای دستیابی بر منطقه همجوار قره باغ کوهستانی دلایل بسیاری عنوان داشت. ایروان و قره باغ از زبان و دین و فرهنگ مشترکی برخوردار بودند. قره باغ منتهی‌الیه شرقی فلات ارمنستان را تشکیل می‌داد و با چند هزار پا ارتفاع از سطح دریا با جلگه‌های کم ارتفاع جمهوری آذربایجان تفاوت آشکار داشت. این منطقه کوهستانی که از معادن غنی و جنگل‌ها و مراتع پهناوری
که از معادن غنی و جنگل‌ها و مراتع پهناوری برخوردار بود و به خاطر عسل و موم طبیعی و محصولات چرمی اش شهرت داشت، مرز طبیعی ارمنستان محسوب می‌شد و راه‌هایی منتهی به تپه ماهورهای ارس و دشت آرارات را محافظت می‌کرد. بدون قره باغ یگانگی فیزیکی ارمنستان قفقاز ناقص بود. علاوه برآن قره باغ حد فاصل میان مسلمان‌های آذربایجان و اقوام تُرک امپراتوری عثمانی محسوب می‌شد. تسلط بر این معبر از لحاظ مقابله با حرکت‌های پان‌ترکیسم که ارمنی‌ها، چندین بار قربانی آن بوده‌اند، اهمیت اساسی داشت. سرزمین قره باغ که بخشی از ایالت تاریخی
داشت. سرزمین قره باغ که بخشی از ایالت تاریخی اوتیک و آرتساخ و سیونیک ارمنستان است، در طول قرون و اعصار نویسندگان و هنرمندان و معماران و معلمان و سربازها و پیشوایان روحانی بسیاری به جامعه ارمنی عرضه داشته‌است. در خلال سده‌های بعد، ملیک‌های ارمنی قره‌باغ از خودمختاری برخوردار بودند. در قرن هفدهم قره‌باغ مقر فعالیت کسانی شد که سعی کردند با جلب حمایت پادشاهان روسیه و دیگر کشورهای اروپایی در جهت استقلال ارمنستان تلاش کنند. نخستین واحد نظامی روسیه در قرن هجدهم وارد صحنه شد و بالاخره در اوایل قرن نوزدهم و در پی
صحنه شد و بالاخره در اوایل قرن نوزدهم و در پی یک رشته زد و خوردهای طولانی قره‌باغ به امپراتوری روسیه منضم شد. در آن زمان تنها یکی از خان نشین‌های ارمنی برجای مانده و جمعیت منطقه نیز به نحو محسوسی کاهش یافته بود. استقرار حاکمیت روس‌ها به تحقق خواسته‌های ارمنی‌ها منجر نشد زیرا قره باغ به جای آن که خودمختاری خود را بازیابد، جذب واحدهای اداری مختلف و بالاخره به قسمتی از ایالت گنجه تبدیل شد. با این حال در ایام حاکمیت روسیه تزاری در خلال آن سال‌ها جمعیت ارمنی‌ها در قره باغ و نقاط دیگر قفقاز رو به افزایش نهاد. با
قره باغ و نقاط دیگر قفقاز رو به افزایش نهاد. با احیاء آگاهی ملی در میان ارمنی‌ها، رهبران قوم از دولت مرکزی خواستند که با توجه به واقعیتهای قومی در مرزهای اداری منطقه تجدید نظر به عمل آورند. در طرحی که بارها پس از ۱۹۰۵ میلادی مطرح شد، رهبران ارمنی پیشنهاد کردند که نیمه کوهستانی ایالت گنجه به صورت یکی از سه منطقه ارمنی‌نشین قفقاز درآید. براساس آماری که طرح شد این منطقه ۳۵۰۰۰۰ نفر ارمنی، ۱۳۴۰۰۰ تاتارها و کُرد و ۲۸۰۰۰ نفر از دیگر ملیتها را در بر می‌گرفت. بالاخره در ۱۹۱۷ میلادی این طرح به تصویب رسید ولی تحولات
در ۱۹۱۷ میلادی این طرح به تصویب رسید ولی تحولات انقلاب روسیه و هجوم نیروهای عثمانی به قفقاز مانع از اجرای آن شد. زمینه جنگ. از نظر آذربایجانی‌ها، جلگه‌ها و ارتفاعات گنجه نه تنها دو منطقه ناهمگون نبودند، بلکه اجزاء مکمل یک موجودیت واحد را تشکیل می‌دادند که با اقتصاد چوپانی اقوام مسلمان به‌طور کامل تطابق داشت. به عقیده آن‌ها در صورت انتزاع مناطق مرتفع از جلگه‌ها، تعداد بسیاری از دامپروران مسلمان مراتع تابستانی گوسفندهای خود را از دست داده و نابود می‌شدند. آنچه ارمنی‌ها نیز برای حل و فصل این مسئله پیشنهاد
آنچه ارمنی‌ها نیز برای حل و فصل این مسئله پیشنهاد کردند، مانند پیاده کردن یک طرح آبیاری در جلگه‌ها، استفاده از مراتعی در مناطق شمالی آذربایجان یا انعقاد معاهده‌ای میان ارمنستان و آذربایجان برای اعطای حق چَرا به دام‌های آذربایجان در مراتع قره باغ (ارمنستان) هیچ‌یک مورد پذیرش آذربایجانی‌ها قرار نگرفت. قره باغ به همان اندازه که از دیدگاه منافع استراتژیک برای ارمنی‌ها مهم بود، برای آذربایجانی‌ها نیز اهمیت داشت. قره باغ مرز طبیعی مسلطی بود که اگر در اختیار قدرت دیگری قرار می‌گرفت، آذربایجان را در موقعیتی
قدرت دیگری قرار می‌گرفت، آذربایجان را در موقعیتی آسیب‌پذیر قرار می‌داد؛ و بلعکس. یکی از دلایلی که در پیوند ایالت گنجه با آذربایجان عنوان می‌شد آن بود که اکثر راه‌های اساسی آن خطه به سوی شرق، یعنی به باکو متصل می‌شد و نه به سوی غرب و ایروان. ارمنی‌های قره باغ برای تأمین مایحتاج خود تا حدودی زیادی به باکو متکی بودند و هزاران نفر از آن‌ها به صورت فصلی یا دائم در حوضه نفتی و تشکیلات تجاری باکو که سریعاً روبه گسترش بود، اشتغال داشتند. در خلال نیمه اول ۱۹۱۸ میلادی در حالی که جنگ و جدل‌های قومی در باکو و گنجه
در حالی که جنگ و جدل‌های قومی در باکو و گنجه جریان داشت، ارمنی‌ها و مسلمانان‌های قره باغ بالنسبه در صلح و آرامش به سر می‌بردند و در شورای اداری محل با هم همکاری داشتند. تا پیش از هجوم قوای عثمانی و تقسیم قفقاز به سه حکومت مستقل نوعی موازنه ضعیف برقرار بود. اما چندی بعد مساواتی‌های آذربایجان، گنجه را به عنوان پایتخت موقت حکومت خود برگزیدند و برای رهایی قره باغ و به ویژه باکو که در آن زمان تحت کنترل بلشویکها قرار داشت، از نیروهای نظامی عثمانی تقاضای کمک کردند. نوری پاشا برادر اسماعیل انور که وزارت دفاع
کردند. نوری پاشا برادر اسماعیل انور که وزارت دفاع عثمانی را بر عهده داشت، دعوت مساواتی‌ها را پذیرفت (هدف نوری پاشا اشغال باکو و پاک‌سازی مسیحیان و رسیدن به آرمان پان‌تورانیسم توسط دولتمردان عثمانی و نیروهای تحت امر آنان، اردوی اسلام قفقاز بود. و با استقرار نیروهایش در گنجه قوایی را به سوی باکو روانه داشت. ارمنی‌های قره باغ خواسته‌های نوری پاشا را مبنی بر شناسایی رسمی حاکمیت آذربایجان بر قره باغ و صدور اجازه ورود نیروهای عثمانی را به شوشی نپذیرفت. حکومت خلق قره باغ که در اوایل اوت ۱۹۱۸ میلادی از سوی نخستین
قره باغ که در اوایل اوت ۱۹۱۸ میلادی از سوی نخستین مجمع ارمنی‌های قره باغ انتخاب شده بود، فرستادگان نوری پاشا را دست خالی روانه ساخت. در پی سقوط باکو در نبرد باکو به دست نیروهای مشترک مساواتی و عثمانی در اواسط سپتامبر ۱۹۱۸ میلادی، نوری پاشا بار دیگر از ارمنی‌ها تقاضا کرد که خواسته‌های وی را بپذیرد؛ ولی دومین مجمع ارمنی‌های قره باغ که در ۲۰ تا ۲۴ سپتامبر ۱۹۱۸ میلادی تشکیل شده بود، در پاسخ او خواستار حفظ وضعیت موجود و ابقای خودمختاری قره باغ گشت. جنگ ارمنستان و جمهوری آذربایجان. با سقوط باکو، بخشی از نیروهای
و جمهوری آذربایجان. با سقوط باکو، بخشی از نیروهای عثمانی برای اعزام به قره باغ فراغت یافتند، لذا نوری پاشا به «جمال جواد بیگ» فرمانده هنگ یازدهم قفقاز دستور داد که به سوی شوشی پیشروی کند. اندکی پیش از آن که قوای مزبور وارد کار شود، بخشی از نیروهای نظامی مساواتی‌ها با تعدادی واحدهای چریک توانستند پس از دو هفته جنگ و جدل بر مقاومت اهالی روستاهای ارمنی‌نشین فائق شده و بدین ترتیب ارتباط قره باغ را با منطقه ارمنی‌نشین کوهستان زانگزور قطع کردند. با خاتمه یافتن مقاومت ارمنی‌ها، نوری پاشا از نو به ارمنی‌های قره
مقاومت ارمنی‌ها، نوری پاشا از نو به ارمنی‌های قره باغ اتمام حجت کرد. بعد از قتل‌عام ارمنی‌های باکو در سال ۱۵ سپتامبر ۱۹۱۸، «ملیک شاه‌نظریان» شهردار شوشی که سخنگوی قشر تاجر بود از مجمع سوم ارمنی‌های قره باغ ۳۱ سپتامبر تا ۴ اکتبر ۱۹۱۸- خواست که برای احتراز از آنچه قتل‌عامی اجتناب ناپذیر به نظر می‌آمد با درخواست نوری پاشا موافقت کنند. در حالی که حدود ۵۰۰۰ نفر از نیروهای عثمانی روی به جانب منطقه آسکران نهاده بودند مجمع سوم اتمام حجت نوری پاشا را قبول کرد و راه را بر قلب قره باغ گشود. در ۷ اکتبر ۲۵ سپتامبر
راه را بر قلب قره باغ گشود. در ۷ اکتبر ۲۵ سپتامبر تقویم پیش از انقلاب ۱۹۱۸ جمال جواد بیگ و «اسمعیل خان زیاد خانوف» نماینده مساواتی‌ها در راس واحدهای عثمانی وارد شوشی شدند. هنوز یک هفته از استقرار نیروهای عثمانی در شوشی نگذشته بود که مقاومت نظامی عثمانی برخلاف وعده صلح و عدالت خود، حدود شصت نفر از رهبران و روشنفکران ارمنی را بازداشت کردند. سپس چوبه‌های دار را در میدان اصلی شهر برپا داشتند و برخلاف قول و قرار پیشین به خلع سلاح اهالی شهر اقدام کردند. با آن که شوشی تسلیم شده بود ولی در دیگر مناطق قره باغ
که شوشی تسلیم شده بود ولی در دیگر مناطق قره باغ مقاومت ادامه داشت و اقتدار عثمانی‌ها با مساواتی‌ها به هیچ وجه مورد شناسایی قرار نگرفت. در هر چهار منطقه اصلی تاریخی قره باغ، یعنی در مارتونی و جرابرد، خاچن، دیزاک، گروهای فدایی ارمنی تشکیل شد که واحدهای نظامی عثمانی را که برای تهیه مایحتاج قشون از شهر خارج می‌شدند، مورد تهاجم قرار می‌دادند. در تابستان آن سال گروهی متشکل از فدایان ارمنی و تعدادی از ارمنی‌های، ارمنستان عثمانی به رهبری ژنرال آندرانیک اوزانیان با واحدهای نظامی نوری پاشا و مساواتی‌ها درگیر شده
با واحدهای نظامی نوری پاشا و مساواتی‌ها درگیر شده بودند. رؤسای واحدهای نظامی ارمنی‌های قره باغ از آندرانیک تقاضا کردند که جهت اعاده اقتدار ارمنی‌ها بر منطقه به کمک آنان بشتابد. جاده زانگزور به شوشی از طریق حدود بیست روستای مسلمان‌نشین می‌گذشت. کُردها و تاتارهای این خطه تحت رهبری سلطان بیگ سلطانوف قرار داشتند، لذا هنگامی که نیروهای آندرانیک در سحرگاه روز ۲۹ نوامبر ۱۹۱۸ پیشروی خود را به سوی قره باغ آغاز کردند با مقاومت سرسختانه مخالفین روبرو شدند. تنها در پی سه روز جنگ وجدل بی‌وقفه بود که قوای آندرانیک