payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کاسی شکست خورد. ملایی در دیدار رده‌بندی هم با نمایشی که بی‌تفاوتی در آن مشهود بود، به رقیب جوان گرجستانی باخت تا مسابقات جهانی را با دست خالی ترک کند. ملایی طبق سیاست حکومت ایران نه می‌توانست با ساگی مبارزه کند و نه اجازهٔ ایستادن همزمان با نمایندهٔ اسرائیل روی سکوی قهرمانی را داشت و در صورت تخطی از این موضوع، از سوی حکومت ایران با جریمه مواجه می‌شد. وی پس از این رویداد از «فشار» مقامات ایران به وی برای باخت عمدی به منظور جلوگیری از رویارویی با رقیب اسرائیلی خبر داد و از این رفتار مقامات سیاسی و ورزشی
خبر داد و از این رفتار مقامات سیاسی و ورزشی ایران انتقاد کرد. وی پس از مسابقات جهانی ۲۰۱۹ دیگر به ایران بازنگشت و با روادید ۲ ساله به آلمان رفت و از این کشور درخواست پناهندگی کرد. در نهایت دولت آلمان درخواست وی برای پناهندگی در آلمان را پذیرفت و قرار شد وی با پرچم آلمان در رقابت‌های بین‌المللی حضور یابد. در همین حال فدراسیون جهانی جودو نیز برای شرکت او در المپیک ۲۰۲۰ در تیم پناهندگان حمایت کرد. همچنین فدراسیون جهانی جودو، همهٔ همکاری‌های خود با ایران را تعلیق کرد. ملایی در سپتامبر ۲۰۱۹ در گفت‌وگو با یورو
کرد. ملایی در سپتامبر ۲۰۱۹ در گفت‌وگو با یورو نیوز بار دیگر به «سیاسی شدن ورزش» و «فشار حکومت ایران» اعتراض کرد. وی دلیل اصلی عدم بازگشت به ایران را «آرزوی شرکت در بازی‌های المپیک توکیو» عنوان کرد. وی گفت تصمیم شجاعانه‌ای گرفته‌است تا به «جهان اعلام کند به عنوان یک ورزشکار و انسان آزاد» می‌خواهد اختیار زندگی خود را در دست بگیرد. ملایی همچنین از ورزشکار و رقیب اسرائیلی خود به عنوان «یک دوست» یاد کرد و گفت «مبارزهٔ ورزشی تنها روی تشک (تاتامی) رخ می‌دهد» و نباید به آن رنگ سیاسی داد. او رقابت خود با حریف
و نباید به آن رنگ سیاسی داد. او رقابت خود با حریف اسرائیلی در بازی‌های المپیک توکیو را محتمل دانست و از آن استقبال کرد. ملایی ۲۳ نوامبر در رقابت‌های گرند اسلم اوزاکا و با نام فدراسیون جهانی با دو شکست برابر فوجی وارا و دی ولت از ژاپن و هلند از دور رقابت‌ها کنار رفت. در ۲ دسامبر ۲۰۱۹ ملایی با دعوت رسمی تساخیاگین البگدورج، رئیس‌جمهور مغولستان و رئیس پیشین فدراسیون جودوی این کشور به اولان‌باتور، پایتخت مغولستان رفت و به عنوان شهروند مغولستان پذیرفته شد. او پس از آن با پرچم مغولستان در مسابقات بین‌المللی شرکت
از آن با پرچم مغولستان در مسابقات بین‌المللی شرکت کرد. این در حالی بود که پیش از این در خبرها عنوان شده بود که وی برای آلمان به میدان خواهد رفت. ملایی ۱۲ دسامبر در مسابقات مسترز چین که در کینگ دائو برگزار می‌شد، برای نخستین بار با پرچم مغولستان شرکت کرد و در دیدار نخست برابر کریستین پارلاتی (نفر ۲۸ رده‌بندی جهانی) شکست خورد و از ادامهٔ رقابت‌ها بازماند. ۲۰۲۰: کسب نخستین مدال برای مغولستان. دومین گرند اسلم سال ۲۰۲۰ فوریه در دوسلدورف، آلمان برگزار شد. ملایی در این رقابت‌ها برنلینر از آمریکا، لوکنتی از
در این رقابت‌ها برنلینر از آمریکا، لوکنتی از آرژانتین و دومنیک روزنا از کرواسی را شکست داد و در ادامه ابتدا برابر حسن خالمورزایف از روسیه و سپس ون دیولت از هلند باخت و در جایگاه هفتم وزن ۸۱ کیلوگرم ایستاد. وی در ۲۴ اکتبر در گرند اسلم مجارستان در دستهٔ ۸۱ کیلوگرم شرکت کرد. ملایی در رقابت سوم–پنجمی با ضربهٔ فنی مقابل فرانک دِویت هلندی به برتری رسید و مدال برنز رقابت‌ها را کسب کرد. این نخستین مدال وی برای مغولستان در مسابقات بین‌المللی بود. ملایی پیش از این در دور نیمه‌نهایی مقابل آنتونیو فوریچر از کانادا در
دور نیمه‌نهایی مقابل آنتونیو فوریچر از کانادا در وقت طلایی شکست خورده و از رسیدن به دور نهایی بازمانده بود. وی پیش از نیمه‌نهایی برابر حریفانی از ترکیه، سوئد و فرانسه به برتری رسیده بود. ۲۰۲۱: نقره المپیک، سومین برنز آسیا. وی در فوریه ۲۰۲۱ برای اولین بار به عنوان یک ورزشکار ایرانی در مسابقات گرند اسلم تل آویو حضور پیدا کرد. حضور ملایی در اسرائیل با استقبال از سوی اسرائیلی‌ها همراه بود. صفحهٔ اینستاگرام وزارت خارجه اسرائیل به زبان فارسی با انتشار عکسی، ورود سعید ملایی به این کشور را تبریک گفت: «سعید جان خوش
ملایی به این کشور را تبریک گفت: «سعید جان خوش آمدید. شجاعت شما در مقابل بی‌عدالتی‌های جمهوری اسلامی قابل ستایش است. موفق باشید.» ملایی در نیمه‌نهایی گرند اسلم تل‌آویو موفق شد با امتیاز ایپون مقابل لاپیناگوف، جودوکار کشور روسیه به پیروزی برسد و به فینال این مسابقات در کشور اسرائیل راه پیدا کرد. وی با شکست در فینال گرند اسلم تل‌آویو مقابل بولتابوئف از ازبکستان، مدال نقرهٔ این رقابت‌ها را کسب کرد. ملایی پس از رقابت‌های گرند اسلم، در رقابت‌های قهرمانی جودو آسیا-اقیانوسیه ۲۰۲۱ شرکت کرد و برای چهارمین بار به
۲۰۲۱ شرکت کرد و برای چهارمین بار به مدال برنز این مسابقات دست یافت. وی در دستهٔ ۸۱– کیلوگرم مقابل کامیابی از ایران با ضربهٔ فنی به پیروزی رسید. ملایی بعد از پیروزی مقابل کامیابی، مقابل نمایندهٔ تاجیکستان هم پیروز شد، اما در مبارزهٔ نیمه‌نهایی بعد از ۴ دقیقه در برابر نمایندهٔ میزبان (ولادیمیر زولوف) باخت را پذیرفت، سپس جودوکار قزاقستان را مغلوب کرد و به مدال برنز دست یافت. ملایی ۲۷ ژوئیه به عنوان نفر ششم رنکینگ جهانی وزن ۸۱– کیلوگرم و برای دومین مرتبه در المپیک تابستانی شرکت کرد و به نشان نقره دست یافت.
المپیک تابستانی شرکت کرد و به نشان نقره دست یافت. ملایی در مقابل دیدار حمزه (قزاقستان)، مراد فاتیف (جمهوری آذربایجان)، تاتو گریگالاشویلی (گرجستان) و شامیل برچاشویلی (اتریش) به پیروزی رسید و راهی رقابت پایانی شد. ملایی در نهایی مقابل تاکانوری ناگاسه، نفر سوم المپیک ۲۰۱۶ از ژاپن قرار گرفت و در وقت امتیاز طلایی مقابل حریف شکست خورد و به نشان نقره رسید. این مدال او نخستین مدال ورزشکاران زادهٔ ایران در رقابت‌های جودوی المپیک بود.
گلنوش سبقت‌الهی (زاده ۲۹ آذر ۱۳۶۹ - اصفهان) ورزشکار رشته تیراندازی تپانچه و عضو تیم ملی تیراندازی جمهوری اسلامی ایران می باشد. افتخارات. مدال برنز تپانچه بادی ۱۰ متر تیمی بانوان در مسابقات تیراندازی قهرمانی جهان ۲۰۲۲ در قاهره مدال طلا تپانچه بادی ۱۰ متر تیمی بانوان در مسابقات جام جهانی تیراندازی ۲۰۲۲ در ریو دو ژانیرو مدال نقره تپانچه بادی ۱۰متر تیمی میکس در مسابقات جام جهانی تیراندازی ۲۰۲۱ در دهلی نو مدال برنز تپانچه بادی ۱۰متر تیمی میکس در مسابقات جام جهانی تیراندازی ۲۰۲۲ در ریو دو ژانیرو مدال برنز تپانچه
تیراندازی ۲۰۲۲ در ریو دو ژانیرو مدال برنز تپانچه بادی ۱۰متر تیمی میکس در مسابقات جام جهانی تیراندازی ۲۰۲۱ در اوسییک مدال طلا تپانچه بادی ۱۰ متر انفرادی در بازی‌های همبستگی اسلامی ۲۰۱۷ در باکو مدال برنز تپانچه بادی ۱۰متر تیمی میکس در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۹ در دوحه مقام چهارم تپانچه بادی ۱۰ متر در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا کسب سهمیه المپیک. وی نماینده کشور ایران در مسابقات تپانچه بادی ۱۰ متر و تپانچه ۲۵ متر در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ است.وی نخستین بانوی اصفهانی بود که موفق به کسب سهمیه
نخستین بانوی اصفهانی بود که موفق به کسب سهمیه المپیک شد. همچنین نخستین بار یک تیرانداز ایرانی در بخش تپانچه سهمیه این مسابقات مهم را به دست می‌آورد.
پوریا نوروزیان (زاده ۲ بهمن ۱۳۷۰ در ایلام) ورزشکار رشته تیراندازی و عضو تیم ملی تیراندازی ایران می باشد. وی رکورددار ملی ایران در رشته تفنگ سه وضعیت ۵۰ متر آقایان است. افتخارات. مدال طلا تفنگ سه وضعیت ۵۰ متر در بازی‌های همبستگی اسلامی ۲۰۱۷ در باکو مدال نقره تفنگ بادی ۱۰ متر تیمی میکس در بازی‌های همبستگی اسلامی ۲۰۱۷ در باکو مدال نقره تفنگ بادی ۱۰ متر انفرادی در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۳ در تهران مدال نقره تفنگ بادی ۱۰ متر تیمی در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۳ در تهران مدال نقره تفنگ درازکش ۵۰
آسیا ۲۰۱۳ در تهران مدال نقره تفنگ درازکش ۵۰ متر تیمی جوانان در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۲ در دوحه مدال برنز تفنگ بادی ۱۰ متر انفرادی در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۵ در کویت مدال برنز تفنگ بادی ۱۰ متر تیمی در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۵ در کویت مقام چهارم تفنگ بادی ۱۰ متر انفرادی در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ در اینچئون المپیک. المپیک ۲۰۱۶. پوریا نوروزیان نماینده کشور ایران در رشته تفنگ بادی ۱۰ متر و تفنگ سه وضعیت ۵۰ متر در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ بود.
والتر ریچاردسون (؛ زادهٔ ) یک شناگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات پان امریکن برندهٔ مدال طلا ۱۰۰×۴ متر شنای مختلط مردان شده‌است. ریچاردسون در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ که در توکیو ژاپن برگزار شد، تیم ایالات متحده را همراهی کرد. وی برای کسب مدال طلا در رشتهٔ شنای پروانه رقابت کرد اما موفق به کسب آن نشد.
پژمان قلعه‌نویی (زاده ۹ بهمن ۱۳۷۰ - کردکوی) پرتاب‌گر چکش اهل ایران است. وی نماینده کشور ایران در مسابقات پرتاب چکش در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ است.
ارمنی‌های مصر (ارمنی Հայերը Եգիպտոսում به لاتین Armenians in Egypt)، جامعه‌ای با تاریخ طولانی هستند؛ آن‌ها با زبان، کلیساها و نهادهایشان یک اقلیت محسوب می‌شوند. تعداد آن‌ها در مصر به خاطر مهاجرت به سایر کشورها و ادغام با بقیه در جامعه مصری از طریق ازدواج گسترده با مسلمانان و قبطی‌ها رو به کاهش نهاده‌است. تعداد آن‌ها امروزه ۶۰۰۰ نفر است که بسیار کوچک‌تر از چند نسل قبلی است. آن‌ها در دو شهر بزرگ مصر یعنی قاهره و اسکندریه متمرکزند. از لحاظ اقتصادی، ارمنی‌های مصر مایل به تجارت، صنعت و مشاغل آزاد هستند و سال‌ها
مایل به تجارت، صنعت و مشاغل آزاد هستند و سال‌ها قبل از مصری‌ها دارای نظام آموزش و پرورش بوده‌اند. تاریخ. حضور ارمنی‌ها در مصر به سده ۶ و ۷ میلادی بر می‌گردد. در این دوره، حضور ارمنی‌ها در مصر به خوبی سندیت دارد به ویژه در طی و بعد از فتح مسلمانان که ارمنی‌ها به شرکای مسلمانان بدل می‌شوند. مهاجرت اجباری ارمنیان در اوایل سده نوزده آغاز و در اوایل سده بیست به اوج خود می‌رسد. دوران خلافت فاطمیان. این دوره یک دوره موفق برای ارمنی‌ها در مصر بود زیرا آن‌ها از آزدی مذهب، تجارت و فرهنگ بهره‌مند شدند. تعداد آن‌ها به
مذهب، تجارت و فرهنگ بهره‌مند شدند. تعداد آن‌ها به نحو چشمگیری بر اثر مهاجرت‌های بیشتر ناشی از پیشروی سلجوقیان به غرب در طی نیمه دوم سده دهم افزایش یافت. دوران بردگی (مملوک‌ها). حدود ده هزار ارمنی در طی جنگ‌های ممالیک بحری و پادشاهی ارمنی کیلیکیه که بین ۱۲۶۶ تا ۱۳۷۵ اتفاق افتاد اسیر شدند که این ارمنی‌ها به عنوان مملوک‌ها یا سربازان برده به مصر آورده شدند. آن‌ها به عنوان کشاورز و صنعتگر به کار گماشته می‌شدند. جوان ترین‌ها در اردوگاه‌های ارتش آموزش دیده و بر اساس نظام مملوکی یا برده داری بعدها در ارتش و قصر
اساس نظام مملوکی یا برده داری بعدها در ارتش و قصر به کارگمارده می‌شدند. دوره محمدعلی. دوره سلطنت محمدعلی پاشا شاهد جریان مهاجرت‌های گسترده ارمنی‌ها به مصر بود. محمد علی در آن زمان تعدادی از ارمنیان را برای کمک به دولت خود اجیر نمود. دوره محمد علی شاهد ساخته شدن دو کلیسای ارمنی در مصر یکی برای ارمنی‌های ارتدوکس و دیگری برای ارمنی‌های کاتولیک بود. تعداد ارمنی‌های مهاجر به مصر در این زمان به ۲۰۰۰ نفر تخمین زده می‌شود. بوقوس یوسفیان یک بانکدار و تاجر ارمنی بود که در سال ۱۸۱۹ متصدی دیوان التجارت مصر در کنار
که در سال ۱۸۱۹ متصدی دیوان التجارت مصر در کنار سرپرستی سایر امور مالی برای محمد علی بود. در ۱۸۷۶ نوبار پاشا اولین نخست‌وزیر در مصر جدید بود. در اوایل سده ۱۹ میلادی مصر به یکی از مراکز زندگی سیاسی و فرهنگی ارمنیان درآمد. بسیاری از ارمنی‌های برجسته آن دوره، از جمله کومیتاس وارداپت، آندرانیک اوزانیان و ماردیروس ساریان به مصر سفر کردند. اتحادیه کل نیکوکاران ارمنی در قاهره در سال ۱۹۰۶ میلادی تأسیس شد. اولین فیلم ارمنی با موضوع «سینمای ارمنی» [Haykakan Sinema] در سال ۱۹۱۲ در قاهره توسط تهیه‌کننده‌ای به نام
در سال ۱۹۱۲ در قاهره توسط تهیه‌کننده‌ای به نام «واهان زارتاریان» تولید شد. این فیلم در قاهره (۱۳ مارس ۱۹۱۳ میلادی) به نمایش درآمد. بعد از نسل‌کشی ارمنیان. طی و بعد از نسل‌کشی ارمنیان، ارمنی‌های عثمانی به مصر مهاجرت کردند که در سال ۱۹۱۷ میلادی تعداد آنان ۱۲٬۸۵۴ نفر بود و به تدریج جمعیت آن‌ها در مصر بر اساس آمارهای ارائه شد در ۱۹۲۷ میلادی به مرز ۱۷۱۸۸ نفر رسید که در قاهره و اسکندریه متمرکز بودند. زندگی ارمنی‌ها در مصر با کامیابی‌هایی که به دست می‌آوردند سرآمد زندگی سایر ارمنی‌ها در دیگر کشورهای عربی در
سرآمد زندگی سایر ارمنی‌ها در دیگر کشورهای عربی در سال‌های میانی سده بیستم بود. بعد از ۱۹۵۲ انقلاب جمال عبدالناصر و گرایش سوسیالیستی این انقلاب و این حقیقت که اکثر ارمنی‌های مصر در آن زمان در اکثر موارد به منزلهٔ خویش فرما در محلهٔ خود کار می‌کردند باعث بروز جریان مهاجرت معکوس شد و آن‌ها شروع به مهاجرت به اروپا، ایالات متحده و استرالیا کردند. بعد از انقلاب ۱۹۵۲. بسیاری از ارمنی‌های مصر که تعداد آنان ۴۰٬۰۰۰ نفر برآورد می‌شود به اروپا و کشورهای دیگر مهاجرت کردند که از ۱۹۵۶ بعد از ارائه آنچه که «مقررات
کردند که از ۱۹۵۶ بعد از ارائه آنچه که «مقررات سوسیالیستی» نامیده شد و نیز ملی کردن تعدادی از شرکت‌های پایه اقتصادی در زمان حکومت ناصر صورت گرفت. از آن جائی که ارمنی‌ها در آن زمان در بخش خصوصی و حرفه‌های اساسی انحصاری و بازارهای تجاری کار می‌کردند لذا مقررات سوسیالیستی تمایل داشت که آن‌ها بیشتر در بخش دولتی یا در کشاورزی کار کنند. تعدادی از این مهاجرت‌ها به این خاطر صورت گرفت که ارمنی‌ها از سوی دولت در کار در بخش دولتی تهدید می‌شدند و لذا کشور را به قصد مهاجرت به اروپا ترک نمودند. از ۱۹۵۶ تعداد ارمنی‌های
به اروپا ترک نمودند. از ۱۹۵۶ تعداد ارمنی‌های مصر رو به کاستی نهاد. وضعیت امروز. اکثر ارمنی‌هایی که امروزه از ساکنین دائمی مصر هستند در مصر متولد شده و دارای تابعیت مصری هستند. داستان‌های فولکلوریک و مراسم فرهنگی ارمنی از نسل قبلی به نسل بعدی دست به دست می‌گردد. مصریان ارمنی، مصریان کاملی با یک لایه فرهنگ اضافی هستند. یک جامعه کوچک ارمنی با جمعیت حدود ۶۰۰۰ نفر در مصر زندگی می‌کنند (قبل از انقلاب ۱۹۵۲ تعداد ارمنی‌های مصر حدود ۶۰۰۰۰ نفر بود). نهادهای امروزی نظیر کلوب‌ها، مدارس و باشگاه‌های ورزشی روابط بین
نظیر کلوب‌ها، مدارس و باشگاه‌های ورزشی روابط بین ارمنی‌های مصر را تقویت نموده و میراث نیاکانشان را زنده نگه می‌دارند؛ ولی علی‌رغم این تلاش‌ها تعدادی از جوان‌ترین نسل ارمنی‌های مصر (و آن‌ها یی که نتیجه ازدواج بین جامعه ارمنی با سایر مصریان چه مسیحی و چه مسلمان هستند) به زبان ارمنی صحبت نمی‌کنند و به مدارس ارمنی نرفته و با این میراث یا اجتماع در تماس نیستند. کلیسای ارمنی و ساختار غیرسیاسی جامعه ارمنی، دارای نقش بسیار مهمی در اتحاد ارمنی‌ها در مصر هستند. بر خلاف ارمنی‌های سوریه و لبنان، ارمنی‌های مصر از
بر خلاف ارمنی‌های سوریه و لبنان، ارمنی‌های مصر از سیاست‌های محلی بیرون مانده‌اند. کلیسای حواری ارمنی در مصر که تحت قلمرو کلیسای جامع اچمیادزین است نگاهبان اصلی و اولیه دارایی جامعه ارمنی نظیر موقوفات، اموال غیرمنقول به شکل زمین‌های کشاورزی و سایر اموالی است که از نسل‌های انسان دوست به ارث رسیده‌است. سیاست. برخلاف ارمنی‌های سوریه و لبنان، ارمنی‌های مصر بسیار به ندرت درگیر مسائل سیاسی روز مصر می‌شوند ولی تعدادی از آن‌ها در موسسات سیاسی و غیرسیاسی مصر استخدام شده‌اند. فرهنگ. در اجتماع ارمنی‌های مصر، تعدادی از
فرهنگ. در اجتماع ارمنی‌های مصر، تعدادی از موسسات فرهنگی از قبیل موارد زیر فعالیت می‌کنند. جامعه ارمنی دارای چهار کلوب اجتماعی در قاهره و دو کلوب اجتماعی در اسکندریه است. علاوه بر این دارای سه کلوب ورزشی در پایتخت و دو کلوب ورزشی در اسکندریه است. یک خانه سالمندان و فعالیت‌هایی برای جوانان نظیر گروه نمایشی «زانگه زور»، گروه ارکستر «زوارتنوتس» و یک گروه ارکستر کودکان به نام «دزاقگاسدان» [Dzaghgasdan] وجود دارد. خبرنگاری. امروزه در مصر دو روزنامه و یک هفته‌نامه منتشر می‌شود که همگی وابسته به احزاب سیاسی ارمنی
منتشر می‌شود که همگی وابسته به احزاب سیاسی ارمنی هستند. ورزش. تعدادی کلوب ورزشی به قرار زیر وجود دارد. در این کلوب‌ها بازی‌های ورزشی فوتبال، بسکتبال و تنیس روی میز وجود دارد و کم و بیش تمامی باشگاه‌ها دارای فعالیت‌های پیش‌آهنگی می‌باشند. مدارس و موسسات آموزشی. اولین مدرسه ارمنی در مصر مدرسه دینی «یقیازاریان» است که در سال ۱۸۲۸ میلادی در منطقهٔ «بین السورین» [Bein Al-Sourein] تأسیس شد. در ۱۸۵۴ میلادی این مدرسه به منطقهٔ «درب الجنینا» [Darb Al-Geneina] منتقل شد و نام آن به «خورنیان» (مشتق از نام موسس
منتقل شد و نام آن به «خورنیان» (مشتق از نام موسس خورناتسی) تغییر یافت. در ۱۹۰۴ میلادی نوبار پاشا مدرسه خورنیان را به منطقهٔ «بولاک» [Boulaq] انتقال داد. مدرسه و کودکستان ارمنی «گالوستیان» در ۱۹۰۷ میلادی تأسیس شد. امروزه تنها یک ساختمان مدرسه و یک زمین بازی در «خیابان گالا» واقع در مرکز شهر قاهره باقی مانده‌است. مدرسه دوم ارمنی توسط «بوقوس یوسفیان» در اسکندریه در سال ۱۸۹۰ میلادی تأسیس شد. جدیدترین مدرسه ارمنی، مدرسه «نوباریان» در هلیوپولیس است که در سال ۱۹۲۵ میلادی از سوی بوقوس نوبار به جامعه ارمنی اهدا
میلادی از سوی بوقوس نوبار به جامعه ارمنی اهدا گردید. سرانجام سه مدرسه ارمنی تا کلاس دوازدهم را دارا شدند و مدارس شش کلاسه‌ای که هنوز تا کلاس دوازدهم را ندارند از سوی کلیسای ارمنی مصر پشتیبانی می‌شوند. در میان جامعه ارمنی در مصر، آموزش و پرورش برای حفظ زبان ارمنی اهمیت بسیار دارد. علاوه براین، زبان ارمنی تنها زبانی است که ارمنیان آن را در خانواده و جامعه خود به کار می‌برند. دانش آموزانی که از مدارس ارمنی فارغ‌التحصیل می‌شوند بلافاصله بعد از گذراندن امتحان دبیرستانی «تاناویا اما» [Thanawiya 'Amma] وارد نظام
«تاناویا اما» [Thanawiya 'Amma] وارد نظام دانشگاهی شوند. کلیسا. ارمنیان مصر به دو دستهٔ ارتدکس و کاتولیک تقسیم می‌شوند. کاتولیک‌ها بیشتر ارمنیان مصر را تشکیل می‌دهند. پنج کلیسای ارمنی در مصر وجود دارد؛ یک کلیسا در اسکندریه و چهار کلیسای دیگر در قاهره: جماعت ارمنیان پراکنده. به علت رشد ناسیونالیسم و پان‌عربیسم توأم با محدودیت‌هایی در حقوق مدنی و آزادی‌های اقتصادی، تعدادی از مصریان با تبار ارمنی در اواخر دهه پنجاه و در طی دهه شصت سده بیستم تصمیم به ترک کشور گرفته و هزاران نفر از آن‌ها به اروپا و قاره آمریکا
و هزاران نفر از آن‌ها به اروپا و قاره آمریکا (ایالات متحده، کانادا و آمریکای لاتین) و استرالیا مهاجرت نمودند و این امر به‌طور گسترده تعداد ارمنی‌ها در مصر را کاهش داد. ولیکن ارمنی‌های مصری مهاجر، وابستگی خود را به مصر حفظ نموده و آداب و رسوم ارمنی – مصری را نگاه داشته و به دور از کشور مصر در دیاسپورای جدید، انجمن‌های خود را تأسیس نمودند. آن‌ها همچنین فعالانه در موسساتی که هنوز در مصر کار می‌کنند (نظیر کلیساها، باشگاه‌ها، مدارس، فعالیت‌های فرهنگی و غیره) شرکت می‌کنند. برای نمونه ما می‌توانیم از انجمن
شرکت می‌کنند. برای نمونه ما می‌توانیم از انجمن ارمنی‌های مصر در مونترآل کانادا و سایر انجمن‌ها در ایالات متحده یاد کنیم.
روش "یک نفر یک زبان" راهی است پرطرفدار برای پدر و مادرانی که می‌خواهند فرزندانشان را به‌طور همزمان دو زبانه بزرگ کنند. با روش "یک فرد یک زبان" هر کدام از والدین همیشه، تنها با یکی از این دو زبان با کودک صحبت می‌کند. برای نمونه، مادر کودک با او فقط و فقط به فرانسه سخن می‌گوید، در حالی که پدر او تنها به زبان انگلیسی با او حرف می‌زند. استدلال. به‌طور سنتی، «یک نفر، یک زبان» به عنوان بهترین روش برای آموزش دو زبانهٔ بدون سردرگمی شناخته شده است. واژهٔ «یک نفر، یک زبان» برای نخستین بار توسط زبان‌شناسی فرانسوی به
زبان» برای نخستین بار توسط زبان‌شناسی فرانسوی به نام موریس گرامُن در سال ۱۹۰۲ به کار برده شد. او استدلال می‌کرد که با جدا کردن زبان از همان آغاز، پدر و مادر می‌توانند از سردرگمی و درهم‌آمیختگی ساختار زبان در کودکان دوزبانه جلوگیری کرد. جورج ساندرز در کتاب خود به نام «کودکان دوزبانه» نوشت: از زمان تولد تا نوجوانی، روش «یک نفر، یک زبان» تضمین می‌کند که فرزندان به‌طور یکنواخت در معرض هر کدام از زبان‌ها هستند و باید آن زبان را به کار ببرند. این موضوع، به ویژه برای زبان‌های اقلیت که کمتر از محیط پیرامونی
ویژه برای زبان‌های اقلیت که کمتر از محیط پیرامونی پشتیبانی می‌شنوند، مهم است.
سوزی و بَنشی‌ها یا سوزی اند د بَنشیز () گروه موسیقی راک انگلیسی بود که سال ۱۹۷۶ توسط سوزی سو (خواننده) و استیون سورین (بِیسیست) در لندن بنیان گذاشته شد. گروه ابتدا با سبک پانک راک شناخته می‌شد اما خیلی زود به سمت نوعی پست‌پانک سرشار از آواها و ریتم‌های تجربی تغییر مسیر داد و تکامل یافت. روزنامه تایمز از این گروه به‌عنوان یکی از بی‌پرواترین و پیش‌بینی‌ناپذیرترین گروه‌های موسیقی پست-پانک نام برده است. "سوزی اند د بنشیز" با انتشار آلبوم «جوجو» در سال ۱۹۸۱، سهمی عمده در ظهور سبک گوتیک راک داشت. این گروه سال
عمده در ظهور سبک گوتیک راک داشت. این گروه سال ۱۹۹۶ ازهم‌پاشید؛ دو تن از اعضا (سوزی و باجی) گروه کریچرز (the Creatures) را تأسیس کردند و آنجا به فعالیت ادامه دادند.
حاجی‌آباد (مهر)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مهر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۴۸ نفر (۹۵ خانوار) بوده‌است.
خرمایی (کوار)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کوار در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فرمشکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۶ نفر (۲۸خانوار) بوده‌است.
دولت‌آباد (کوار)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کوار در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فرمشکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۲۲ نفر (۱۴۶خانوار) بوده‌است.
بادکی (اقلید)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اقلید در استان فارس ایران است. در اين روستا طايفه كيارسي ساكن ميباشد . از جمله فامیل های آن کیومرثی، عزیزی، مسعودی ، زارعی و نظری و... جز اهالی این روستا هستند جمعیت. این روستا در دهستان شهرمیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۶ نفر (۲۲خانوار) بوده‌است.
حسین‌آباد (بوانات)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بوانات در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان باغستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر ۲۲ نفر(۴خانوار) بوده‌است.
حسین‌آباد (توجردی)، روستایی از توابع بخش توجردی شهرستان سرچهان در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان توجردی قرار دارد.به نام این روستا در سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، اشاره شده؛اما از جمعیت آن سخنی گفته نشده است.
همسر مسافر زمان فیلمی آمریکایی در سبک رمانتیک درام محصول سال ۲۰۰۹ می‌باشد که بر اساس رمانی به همین نام اثر ادری نیفنگر در سال ۲۰۰۳ ساخته شده‌است. این فیلم به کارگردانی روبرت شونتکه، و نویسندگی بروس جوئل روبین است که بازیگران آن اریک بانا، ریچل مک‌آدامز و ران لیوینگستون می‌باشند. داستان دربارهٔ یک کتابدار اهل شیکاگو به نام هنری دتمبل است که یک اختلال نادر ژنتیکی دارد. به همین دلیل، به‌طور اتفاقی در زمان سفر می‌کند و رابطه‌ای عاشقانه با کلر ابشیر برقرار می‌کند. آن‌ها بعداً باهم ازدواج می‌کنند. فیلمبرداری در
آن‌ها بعداً باهم ازدواج می‌کنند. فیلمبرداری در سپتامبر ۲۰۰۷ آغاز شد و قرار بود فیلم در پاییز ۲۰۰۸ عرضه شود اما اکران به تأخیر افتاد. بعدها مک‌آدامز گفت که این تأخیر به‌خاطر صحنه‌های اضافی و فیلمبرداری دوباره بود. به‌علاوه، بانا به‌خاطر فیلم دیگر خود به نام "پیشتازان فضا" در سال ۲۰۰۹ موهایش را بلند کرده بود. این فیلم در ۱۴ اوت ۲۰۰۹ منتشر شد. داستان. در اوایل سال ۱۹۷۰، هنری دترمبل با ماشین تصادف کرده و مادرش را ازدست می‌دهد ولی سهواً به دوهفته پیش سفر می‌کند و نجات می‌یابد. لحظاتی بعد، هنری از نمونه بزرگ شده
نجات می‌یابد. لحظاتی بعد، هنری از نمونه بزرگ شده خودش کمک می‌گیرد که او هم در زمان سفر کرده‌است. او نمی‌تواند زمان و مکان سفرهایش را کنترل کند و بسوی افراد خاصی کشیده می‌شود. او قادر به تغییر رویدادهای زندگیش نیست و تنها تأثیرات مختصری می‌گذارد. در سال ۱۹۹۱، هنری با کلر ابشیر در کتابخانه محل کارش ملاقات می‌کند. کلر از این ملاقات به‌شدت خوشحال می‌شود و توضیح می‌دهد که نمونه آینده هنری را در کودکی ملاقات کرده‌است. از کودکی، هنری بهترین دوست کلر بوده و به دیدن او می‌رفته است. کلر به او علاقه‌مند می‌شود و وقتی
او می‌رفته است. کلر به او علاقه‌مند می‌شود و وقتی می‌فهمد او متأهل است ناراحت می‌شود. وقتی کلر ۱۸ ساله می‌شود (دوسال بعد)، هنری او را می‌بوسد و اشاره می‌کند که آن‌ها به هم متصل هستند و در آینده باهم ازدواج خواهند کرد. رابطه‌ای را آغاز می‌کنند که اختلال هنری ان را به چالش می‌کشد. آن‌ها نهایتاً ازدواج می‌کنند. اختلال هنری مشکلاتی در رابطه‌اش با کلر ایجاد می‌کند. به‌علاوه ظاهراً بچه دارشدن هم برای آن‌ها غیرممکن است، چون ژن‌های هنری باعث می‌شود جنین در زمان سفر کند. نهایتاً هنری به وازکتومی دست می‌زند. اما کمی
کند. نهایتاً هنری به وازکتومی دست می‌زند. اما کمی بعد کلر برای بار آخر باردار می‌شود (توسط نوع جوان تر هنری) و بچه متولد می‌شود. هنری در زمان سفر می‌کند و با نوجوانی دخترش، البا، ملاقات می‌کند و می‌فهمد او نیز مسافر زمان است. البا می‌گوید هنری در ۵ سالگی او می‌میرد. هنری این حقیقت را از کلر مخفی می‌کند. نهایتاً در یکی از سفرها، پدر کلر سهواً به او شلیک می‌کند. هنری برمی‌گردد و در آغوش کلر می‌میرد. چند سال بعد، هنری جوان به دیدار البا و کلر می‌آید و می‌گوید بازهم با آن‌ها ملاقات خواهد کرد. اما نمی‌خواهد کل
بازهم با آن‌ها ملاقات خواهد کرد. اما نمی‌خواهد کل عمرشان منتظر او باشند.
کاتالوگ رِزونه به اطلاعات مرتبط با مجموعه آثار شناخته‌شده یک نقاش یا تندیس‌گر گفته می‌شود که به وسیلهٔ یک شخص یا نهادی به غیر از خود هنرمند، منتشر شده باشد. کاتالوگ رِزونه، وام‌واژه‌ای فرانسوی است که به دلیل جاافتادگی در زبان حرفه‌ای هنر، به همین شکل مورد استفاده قرار می‌گیرد.
اتحادیهٔ انجمن‌های اسلامی دانش آموزان، از جمله سازمان‌های عمومی غیردولتی است که پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران به تاریخ ۱۳ آبان ۱۳۵۸، در ایران و با عنایت و حمایت سید روح‌الله خمینی (ره) تشکیل شد. اساسنامه این اتحادیه در سال ۱۳۷۴ به تصویب شورای انقلاب فرهنگی رسید. مطابق اساسنامه مصوبه، سرپرست اتحادیه که اجرای سیاستها و برنامه‌های شورای مرکزی را بر عهده دارد از سوی شورای مرکزی انتخاب و حکم وی توسط نماینده رهبری و در غیاب ایشان مرجعی که شورای عالی انقلاب فرهنگی مشخص می‌کند تنفیذ می‌شود. تاریخچه. بعد از انقلاب. بعد از
تنفیذ می‌شود. تاریخچه. بعد از انقلاب. بعد از انقلاب اسلامی در ایران چند تن از دانش آموزان نزدسید روح‌الله خمینی (ره) رفته و به فرمان او فعالیت‌های خود را به‌طور رسمی آغاز کردند. دفتر سید روح‌الله خمینی (ره) مبلغ هزار تومان به دانش آموزان برای شروع فعالیت‌هایشان داد. وظایف و مسئولان اتحادیه. نماینده رهبری. نماینده رهبری، بالاترین مقام اتحادیه می‌باشد و نظارت عالیه بر این نهاد از طریق ایشان اعمال می‌شود. نماینده رهبری در اتحادیه ابتدا محمد امامی کاشانی به عهده داشته. پس از او احمد جنتی این مسئولیت را تا سال
داشته. پس از او احمد جنتی این مسئولیت را تا سال ۱۳۷۸ و از سال ۱۳۷۸ تا کنون محمدجواد حاج‌علی‌اکبری نمایندگی رهبری در اتحادیه را دارد. شورای مرکزی. شورای مرکزی عالی‌ترین مرجع سیاست‌گذاری، برنامه‌ریزی، نظارت و ارزیابی در اتحادیه است و متشکل از یک نفر منتخب و دو نفر کارشناس نماینده رهبری، نماینده وزیر آموزش و پرورش، دبیرکل اتحادیه و ۴ نفر از منتخبان کنگره (که ۲ نفر آن‌ها از بین دانش‌آموزان انتخاب می‌شوند) می‌باشد. در حال حاضر رئیس شورای مرکزی صابر طالبی است. اعضای فعلی شورای مرکزی شامل آقای علی نوری(منتخب