payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او-بوت را به سطح آب آورد. در این حال اچ‌ام‌اس "آنبیتن"، زیردریایی بریتانیایی در حال گشت‌زنی در سواحل مسینا بود. حدود ساعت ۱۰:۱۵ صبح دیده‌بان "آنبیتن" با پریسکوپ خود او-۳۷۴ را مشاهده کرد. زیردیایی بریتانیایی ساعت ۱۰:۲۳ پس از هدف‌گیری دقیق از فاصله ۱٬۲۰۰ متری چهار اژدر در عمق کم به سمت او-۳۷۴ شلیک کرد. دو اژدر در شرق دوموس د ماریا به بدنه فشار او-بوت برخورد کرد. اصابت این اژدرها به قطر ۲۱ اینچ هر یک با ۳۶۵ کیلوگرم مواد منفجره موجب منهدم شدن او-۳۷۴ شد. مجموعاً ۴۲ تن از خدمه او-بوت جان خود را در این حادثه از
۴۲ تن از خدمه او-بوت جان خود را در این حادثه از دست دادند. تنها یک نفر، یعنی یوهانش پلوش، سرباز ۲۳ ساله آلمانی، جان به در برد.
او-۳۸۱ یک او-بوت گونه ۷سی بود که ساخت آن سال ۱۹۴۰ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس‌مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. گشت سوم. او-۵۱۴ روز ۳ ژانویه سال ۱۹۴۳ کاروان بریتانیایی تی‌ام ۱ متشکل از چندین کشتی تانکر حامل سوخت برای عملیات "تورچ" در شمال آفریقا را در ۱٬۰۰۰ کیلومتری شمال شرقی ترینیداد شناسایی کرد که رو به جبل‌الطارق می‌رفت. به دستور دریابد کارل دونیتس، فرمانده کل "کریگس‌مارینه"، گروه "دِلفین" متشکل از شش او-بوت که در غرب مادیرا گرد آمده بودند، دستور گرفت به سمت این کاروان برود. او-۳۸۱ بخشی
دستور گرفت به سمت این کاروان برود. او-۳۸۱ بخشی از این گروه بود. در همین حین او-۱۸۲ کاروان دیگری با نام «جی‌یواس ۸» را در ۶۷۰ کیلومتری غرب مادیرا شناسایی کرد که رو به غرب می‌رفت. با توجه به فاصله کمتر گروه "دِلفین" با کاروان به‌تازگی‌شناسایی‌شده، به دستور دریابد دونیتس گروه مسیر خود به سمت این کاروان تغییر داد. پس رسیدن نخستین او-بوت‌ها به هدف، حفاظت قدرتمند از کاروان جی‌یواس ۸ اجازه نداد گروه کار به جایی ببرد. از این رو به تصمیم دریابد دونیتس گروه او-بوت‌ها مجدداً رو به کاروان تی‌ام ۱ کرد. به هر صورت تا
مجدداً رو به کاروان تی‌ام ۱ کرد. به هر صورت تا این زمان او-۵۱۴ به تنهایی حمله‌ای به این کاروان اجرا کرده بود و پس از فاصله گرفتن از آن، کاروان را گم کرده بود. دریابد دونیتس به درستی می‌پنداشت کاروان از حد فاصل ۳۰۰ کیلومتری میان مادیرا و جزایر قناری خواهد گشت. شنود اطلاعاتی بریتانیا پیام‌های رد و بدل شده بین او-بوت‌ها و پایگاه فرماندهی آن‌ها را رهگیری و رمزگشایی کرد و پی به قصد آلمانی‌ها در حمله به آن برد. از این رو مسیر کاروان تی‌ام ۱ تغییر کرد. به هر صورت مشکلات حاصل از بدی شرایط آب‌وهوایی و همچنین کمبود
مشکلات حاصل از بدی شرایط آب‌وهوایی و همچنین کمبود سوخت باعث شد کاروان وادار به در همان مسیر نخست شود. دریابد دونیتس به گروه "دِلفین" دستور داد در خطی پخش شوند و شکاف بین مادیرا و جزایر قناری را پوشش دهند. تا روز ۴ ژانویه شمار این گروه به دوازده او-بوت رسید که در خطی به طول ۲۰۰ کیلومتر در ۱٬۰۰۰ کیلومتری غرب جزایر قناری قرار داشتند و به طرف غرب می‌رفتند. او-۳۸۱ که او-بوت سوم از شمال بود، ساعت ۱۶ روز ۸ ژانویه خط طولانی از دو در افق مشاهده کرد. به دستور دریابد دونیتس این او-بوت می‌بایست بدون اقدام به حمله، در
دونیتس این او-بوت می‌بایست بدون اقدام به حمله، در نزدیکی کاروان می‌ماند و نقش مرکزی را برای گرد آمدن سایر او-بوت‌ها یافت. او-۴۳۶ نخستین او-بوتی بود که با فراخوان او-۳۸۱، به محل رسید و حمله‌ای ترتیب داد.
زیردریایی یو-۴۰ آلمان یک یوبوت زیردریایی تیپ ۹ آ متعلق به نیروی دریایی آلمان نازی بود که در طول جنگ جهانی دوم فعالیت می‌کرد. "U-40" در برمن توسط کمپانی دشیماگ آ گ وسر با شماره یارد ۹۴۵ ساخته شد. این زیردریایی در نوامبر ۱۹۳۸ آغاز به کار کرد و در فوریه ۱۹۳۹ به مأموریت اعزام شد. یو-۴۰ در دوران خدمتش در جنگ دو گشت‌زنی انجام داد که هر دو بخشی از ناوگان ششم یوبوت بودند. این زیردریایی در دوران کوتاهی که در جنگ حضور داشت، هیچ کشتی را غرق نکرد. این زیردریایی در ۱۳ اکتبر ۱۹۳۹ در کانال مانش توسط یک مین غرق شد. ساخت.
۱۹۳۹ در کانال مانش توسط یک مین غرق شد. ساخت. یو-۴۰ در ۲۹ ژوئیه ۱۹۳۶ توسط کریگسمارینه سفارش داده شد. در ۱ ژوئیه ۱۹۳۷ به آب انداخته شد؛ در ۹ نوامبر ۱۹۳۸ آغاز به کار کرد و در ۱۱ فوریه ۱۹۳۹ به دستور ناوسروان ورنر فون اشمیت، عازم مأموریت شد. تاریخچه خدمت. پس از راه‌اندازی، "یو-۴۰" در شهر بندری ویلهمسهافن مستقر شد تا محل اقامتش برای دوران کوتاه خدمتش اینجا باشد.
او-۴۳۶ یک او-بوت گونه ۷سی بود که ساخت آن سال ۱۹۴۱ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس‌مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. او-۵۱۴ روز ۳ ژانویه سال ۱۹۴۳ کاروان بریتانیایی تی‌ام ۱ متشکل از چندین کشتی تانکر حامل سوخت برای عملیات "تورچ" در شمال آفریقا را در ۱٬۰۰۰ کیلومتری شمال شرقی ترینیداد شناسایی کرد که رو به جبل‌الطارق می‌رفت. به دستور دریابد کارل دونیتس، فرمانده کل "کریگس‌مارینه"، گروه "دِلفین" متشکل از شش او-بوت که در غرب مادیرا گرد آمده بودند، می‌بایست به سمت این کاروان می‌رفت. او-۴۳۶ بخشی از این
به سمت این کاروان می‌رفت. او-۴۳۶ بخشی از این گروه بود. در همین حین او-۱۸۲ کاروان دیگری با نام «جی‌یواس ۸» را در ۶۷۰ کیلومتری غرب مادیرا شناسایی کرد که رو به غرب می‌رفت. با توجه به فاصله کمتر گروه "دِلفین" با کاروان به‌تازگی‌شناسایی‌شده، به دستور دریابد دونیتس گروه مسیر خود به سمت این کاروان تغییر داد. پس رسیدن نخستین او-بوت‌ها به هدف، حفاظت قدرتمند از کاروان جی‌یواس ۸ اجازه نداد گروه کار به جایی ببرد. از این رو به تصمیم دریابد دونیتس گروه او-بوت‌ها مجدداً رو به کاروان تی‌ام ۱ کرد. به هر صورت تا این زمان
رو به کاروان تی‌ام ۱ کرد. به هر صورت تا این زمان او-۵۱۴ به تنهایی حمله‌ای به این کاروان اجرا کرده بود و پس از فاصله گرفتن از آن، کاروان را گم کرده بود. دریابد دونیتس به درستی می‌پنداشت کاروان از حد فاصل ۳۰۰ کیلومتری میان مادیرا و جزایر قناری خواهد گشت. شنود اطلاعاتی بریتانیا پیام‌های رد و بدل شده بین او-بوت‌ها و پایگاه فرماندهی آن‌ها را رهگیری و رمزگشایی کرد و پی به قصد آلمانی‌ها در حمله به آن برد. از این رو مسیر کاروان تی‌ام ۱ تغییر کرد. به هر صورت مشکلات حاصل از بدی شرایط آب‌وهوایی و همچنین کمبود سوخت
حاصل از بدی شرایط آب‌وهوایی و همچنین کمبود سوخت باعث شد کاروان وادار به در همان مسیر نخست شود. دریابد دونیتس به گروه "دِلفین" دستور داد در خطی پخش شوند و شکاف بین مادیرا و جزایر قناری را پوشش دهند. تا روز ۴ ژانویه شمار این گروه به دوازده او-بوت رسید که در خطی به طول ۲۰۰ کیلومتر در ۱٬۰۰۰ کیلومتری غرب جزایر قناری قرار داشتند و به طرف غرب می‌رفتند. او-۳۸۱ ساعت ۱۶ روز ۸ ژانویه خطی از دود در افق مشاهده کرد. او-۴۳۶ نخستین او-بوتی بود که با فراخوان او-۳۸۱، به محل رسید و حمله‌ای ترتیب داد. یکی از ناوشکن‌های محافظ
رسید و حمله‌ای ترتیب داد. یکی از ناوشکن‌های محافظ کاروان حضور او-بوت را مشاهده کرد و قصد داشت خود را به آن بکوبد. پیش از آن که کشتی جنگی به آن برسد، او-۴۳۶ سه اژدر به سمت نزدیک‌ترین تانکرها شلیک و سپس به زیر آب شیرجه زد. ناوشکن چندین خرج عمقی بر روی جایی که او-بوت شیرجه زده بود انداخت. در همین حال یکی از اژدرهای شلیک‌شده از او-۴۳۶ به تانکر "آلبرت ال. السوورت" با پرچم نروژ در پیش روی یکی از ستون‌های بیرونی کاروان اصابت و آتش‌سوزی بزرگی در آن ایجاد کرد. چند ثانیه بعد دو اژدر دیگر به کشتی پشت سر "آلبرت ال.
ثانیه بعد دو اژدر دیگر به کشتی پشت سر "آلبرت ال. السوورت"، یعنی تانکر "اولتیا ۲" با پرچم بریتانیا خورد. خدمه هر دو کشتی را رها کردند. در این حال او-۴۳۶ دوباره به روی سطح آمد تا حمله دیگری صورت دهد. شلیک منور از یکی از شناورهای حفاظتی با روشن کردن محیط موقعیت او-بوت را نمایان کرد. او-۴۳۶ این بار هم پیش از آن که ناوشکن فرا برسد شیرجه زد. ناوشکن این بار تعداد بیشتری خرج عمقی در موضع خالی کرد. صدای انفجار بزرگی از زیر آب شنیده شد. ناوشکن تصور کرد او-بوت را غرق کرده یا به آن آسیب زده است اما در حقیقت هیچ
غرق کرده یا به آن آسیب زده است اما در حقیقت هیچ صدمه‌ای به او-۴۳۶ نرسید و توانست از محل دور شود.
زیردریایی یو-۴۴ (۱۹۳۹) یک زیردریایی بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۳۹ ساخته شد. در ۱۳ مارس ۱۹۴۰، او به مین برخورد کرد که در میدان شماره ۷ واقع در ساحل شمالی هلند واقع شده بود. همه ۴۷ خدمه او با این زیردریایی پایین رفتند.
او-۴۴۲ یک او-بوت گونه ۷سی بود که ساخت آن سال ۱۹۴۲ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس‌مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. او-۴۴۲ یکی از شش او-بوت گونه ۷ بود که توسط فرماندهی عالی "کریگس‌مارینه" در قالب عملیات "پاوکنشلاک"، راهی آب‌های سواحل شرقی ایالات متحده می‌شد. او-۴۴۲ در راه این مقصد بود که فرمان گرفت به گروه "فایلشِن" از او-بوت‌ها بپیوندد و در حمله بزرگ به اس‌سی ۱۰۷ که رو به شرق می‌رفت، مشارکت کند. این کاروان با ۳۹ کشتی باری از کشورهای مختلف حامل ۲۵۰ هزار تن تدارکات نظامی و سوخت برای عملیات
حامل ۲۵۰ هزار تن تدارکات نظامی و سوخت برای عملیات نیروهای متفق در شمال آفریقا، اهمیت راهبردی بالایی داشت. در جریان حمله او-۴۴۲ با کشتی باری ۶٬۶۹۰ تنی بریتانیایی "هاتیمورا" برخورد کرد که از پیش مورد اصابت اژدر او-۱۳۲ قرار گرفته بود و به آهستگی پشت کاروان حرکت می‌کرد. محموله این کشتی شامل ۲۵۰ تن باروت، ۲۰۰ تن تی‌ان‌تی و ۳۰۰ تن بمب آتش‌زا بود. او-بوت به خیال به دست آوردن یک طعمه راحت، به کشتی نزدیک شد و به آن اژدر زد. در همین حین او-۱۳۲ هم در نزدیکی کشتی بر روی آب آمد تا بدان تیز خلاص بزند. "هاتیمورا" در اثر
آب آمد تا بدان تیز خلاص بزند. "هاتیمورا" در اثر اصابت اژدر او-۴۴۲ با شدت بسیار زیادی منفجر شد و تکه‌های آن تا فاصله دوری پرتاب شدند. یک تکه بزرگ از لاشه کشتی به او-۱۳۲ برخورد کرد و بدنه فشار آن را شکافت که موجب غرق شدن آن با تمامی خدمه شد. در صورتی خارق‌العاده از ۹۰ خدمه "هاتیمورا" تنها چهار نفر جان باختند. پس از این حادثه مأموریت گشت او-۴۴۲ به اتمام رسید و چند روز بعد به پایگاه فراخوانده شد. به هر صورت هیچ تقصیر و اتهامی متوجه فرمانده او-بوت نشد. او-۴۴۲ روز ۲۰ دسامبر سال ۱۹۴۲ به دریا بازگشت و دستور گرفت
۲۰ دسامبر سال ۱۹۴۲ به دریا بازگشت و دستور گرفت با دیگر او-بوت‌های گونه ۷ در سواحل برزیل عمل کند. او-۴۴۲ به گروه او-بوت‌های "دلفین" پیوست تا به دستور فرماندهی عالی به کاروان نفت‌کش‌های تی‌ام ۱ حمله کند. او-۴۴۲ روز ۹ ژانویه سال ۱۹۴۳ با اژدر نفت‌کش ۹٬۰۸۷ تنی بریتانیایی "امپایر لیتن" با بار ۱۲٬۵۰۰ تن سوخت هواپیما با اکتان بالا، را مورد اصابت قرار داد. با این حال به شکل معجزه‌آسایی، آسیب زیادی به کشتی وارد نشد و انفجاری رخ نداد. به هر صورت هرج‌ومرج خدمه کشتی را فرا گرفت. هنگام تخلیه کشتی یکی از قایق‌های نجات
فرا گرفت. هنگام تخلیه کشتی یکی از قایق‌های نجات واژگون شد و چهارده تن را به کشتن داد. پس از چند ساعت که مشخص شد کشتی غرق نمی‌شود ناخدا و خدمه به عرشه آن بازگشتند. البته موتور آسیب دیده بود و نفت‌کش نمی‌توانست با سرعتی بیش از ۶ گره حرکت کند. از این رو "امپایر لیتن" دوباره رها شد. او-۴۴۲ مدتی بعد بازگشت و اژدر دیگری به آن زد. این بار هم کشتی نه آتش گرفت و نه غرق شد. هسه مجبور شد یک اژدر دیگر هم استفاده کند تا در نهایت این نفت‌کش پیش رسیدن شب غرق شود.
او-۴۵۹ یک او-بوت بود که طول آن و ارتفاع آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۱ ساخته شد. تاریخچه عملیاتی. او-۴۵۹ به فرماندهی ناوسروان گئورگ فون ویلاموویتس-مولندورف، نخستین ماموریت سوخت‌رسانی دریایی خود را روز ۲۲ آوریل سال ۱۹۴۲ به انجام رساند. در این مورد دیداری با او-۱۰۸ در ۶۰۰ کیلومتری شمال شرق برمودا صورت گرفت. او-۵۲۴ نخستین فروند از ۲۴ او-بوت تدارکاتی بود که فرماندهی عالی "کریگس‌مارینه" پس از ورود ایالات متحده به جنگ به اقیانوس اطلس می‌فرستاد.
او-۴۷ یک او-بوت "کریگسمارینه" از نوع ۷ب بود. تاریخچه عملیاتی. گشت دوم. با آغاز جنگ جهانی دوم، او-۴۷ به فرماندهی ناوسروان گونتر پرین، روز ۱۲ اکتبر سال ۱۹۳۹ به جزایر اورکنی نزدیک شد و یک روز را در عمق آب به انتظار نشست. او-بوت عصر روز بعد به سطح آمد و به آرامی از کانال منتهی به تأسیسات پایگاه نیروی دریایی بریتانیا در اسکاپا فلو در اسکاتلند عبور و در محیط آن رخنه کرد. دو نبردناو بریتانیایی پهلو گرفته در ساحل مشاهده شد. او-۴۷ ساعت ۱:۱۶ بامداد ۱۴ اکتبر از فاصله ۳۰۰۰ متری سه اژدر به سمت این دو هدف شلیک نمود. حدود
متری سه اژدر به سمت این دو هدف شلیک نمود. حدود سه دقیقه بعد یکی از اژدرها به نبردناو "رویال اوک" اصابت کرد که منجر به غرق شدن این شناور به همراه ۷۸۶ خدمه آن گشت.
او-۴۸ یک او-بوت "کریگس‌مارینه" از نوع ۷ب بود. او-۴۸ با غرق کردن ۵۱ کشتی دشمن با مجموع تناژ ۳۱۰ هزار تن در جریان ۱۲ گشت رزمی از ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ تا ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ موفق‌ترین او-بوت آلمان در تمامی طول جنگ جهانی دوم بود.
زیردریایی یو-۴۸۰ یک زیردریایی بود که طول آن بود. این زیردریایی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد. این زیردریایی به پنل های پلاستیکی برای محافظت از شناسایی توسط امواج سونار مجهز شده بود که اولین زیر دریایی مخفی کار شد و توانست برای مدتی در کانال انگلیس مخفی بماند و چند فروند کشتی متفقین را غرق کند ولی در نهایت در دام تله ای که با مین های دریایی ساخته شده بود افتاد و قسمت عقبی آن با برخورد با یکی از همین مین ها آسیب جدی دید و در کف کانال مدفون شد .
او-۵۱۱ یک او-بوت گونه ۷سی بود که ساخت آن سال ۱۹۴۲ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس‌مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. او-۵۱۱ به فرماندهی ناوبان یکم فریتس شنیوینت روز ۳۱ دسامبر سال ۱۹۴۳ از لوریان راهی دریا شد. مأموریت آن پیوستن به گروه او-بوت‌ های "دِلفین" در ناحیه بین جزایر قناری و آزور بود. این گروه از جانب فرماندهی عالی بر سر راه کاروان نفت‌کش‌های بریتانیایی تی‌ام ۱ کمین کرده بود. او-۵۱۱ در منتهی‌الیه شمالی خط گشت‌زنی قرار گرفت و احتمال کمی وجود داشت که فعالانه با کاروان درگیر شود. در همین حال،
داشت که فعالانه با کاروان درگیر شود. در همین حال، کشتی باری ۵٬۰۰۰ تنی بریتانیایی "ویلیام ویلبِرفورس" به تنهایی از آفریقای غربی به سمت سواحل شرقی ایالات متحده می‌رفت که به صورت اتفاقی در قسمت او-۵۱۱ با خط گروه "دِلفین" مواجه شد. او-۵۱۱ از دور دکل این کشتی را اندکی پیش از غروب روز ۹ ژانویه سال ۱۹۴۳ در ۸۰۰ کیلومتری غرب جزایر قناری مشاهده کرد. شنیوینت احتمالاً به این تصور که کاروان تی‌ام ۱ را دیده است، به سمت این کشتی رفت تا به آن حمله کند. هوا کاملاً تاریک شده بود که او-۵۱۱ به نزدیکی هدف خود رسید. زیر آسمان
بود که او-۵۱۱ به نزدیکی هدف خود رسید. زیر آسمان مهتابی کشتی به خوبی دیده می‌شد. شنیویت دو اژدر جلویی خود را سمت کشتی شلیک کرد. حدود ساعت ۸ شب هر دو اژدر از طرف راست به کشتی خورد و در عرض حدود ۱۰ دقیقه آن را غرق کرد. انفجار قایق‌های نجات سمت راست از بین برد. سرنشینان سوار دو قایق نجات باقی‌مانده در سمت چپ شدند. او-بوت در نزدیکی قایق‌ها به روی آب آمد و فرمانده از بازماندگان سوالاتی درباره مبدأ و مقصد و بار کشتی کرد. پیش از آن او-بوت دوباره به زیر آب برود، موقعیت به آن‌ها اعلام و قول داده شد وضعیت آن‌ها گزارش
به آن‌ها اعلام و قول داده شد وضعیت آن‌ها گزارش شود. قایق‌ها برای نجات خود به آرامی به سمت جزایر قناری در ۸۰۰ کیلومتری شرق رفتند. پس از پنج روز پارو زدن، از سر خوش‌شانسی، با کشتی بخار اسپانیایی "مونته آنابِل" برخورد کردند و بازماندگان از آب گرفته شدند.
او-۵۱۴ یک او-بوت گونه ۹سی بود که ساخت آن سال ۱۹۴۲ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس‌مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. گشت نخست. او-۵۱۴ به فرماندهی ناوسروان هانس-یورگن آوفرمان بیست‌ونه ساله، در جریان عملیات "پاوکنشلاک" برای حمله کشتی‌رانی ایالات متحده، در نخستین گشت رزمی خود عازم اقیانوس اطلس شمالی شد. کار او-۵۱۴ در یک موفقیت کوچک، روز ۶ سپتامبر با غرق کردن"هلن فارسی"، کشتی بادبانی ۱۶۷ تنی بریتانیایی در نزدیکی برمودا آغاز شد. او-۵۱۴ پنج روز بعد شبانه در بندرگاه بریج‌تاون در باربادوس رخنه کرد.
شبانه در بندرگاه بریج‌تاون در باربادوس رخنه کرد. آوفرمان مجموعاً شش اژدر از فاصله حدوداً سه کیلومتری به سمت دو کشتی موجود در لنگرگاه شلیک کرد. در این حال یک تور ضدزیردریایی زیر سطح آب جلوی لنگرگاه کشیده شده بود. تنها یکی از اژدرها این تور گذشت و به کشتی باری کانادایی "کورن‌والیس" اصابت کرد. این کشتی در آب کم‌عمق غرق شد اما بعداً بیرون کشیده و تعمیر شد. او-۵۱۴ روز ۱۵ سپتامبر کشتی بخار ۳٬۲۹۷ تنی بریتانیایی "کیوتو" را غرق کرد. او-۵۱۴ روز ۱۶ سپتامبر سال ۱۹۴۲ روی سطح مورد شناسایی یک هواگرد گشتی آمریکایی قرار
روی سطح مورد شناسایی یک هواگرد گشتی آمریکایی قرار گرفت و در اثر حمله آن به شدت آسیب دید. او-بوت با شیرجه فرار کرد اما خرج‌های عمقی پرتاب‌شده از یک ناوشکن آسیب بیشتری به آن زد. به هر صورت با مهارت آوفرمان، او-۵۱۴ توانست رو به شرق از مهلکه بگریزد. چهار روز بعدی صرف تعمیرات اضطراری شد. او-۵۱۴ سپس رو به جنوب رفت. روز ۲۸ سپتامبر سال ۱۹۴۲ هنگام گشت‌زنی در دلتای رود آمازون با یک کاوران متشکل از دو کشتی تجاری با محافظت یک ناوشکن آمریکایی مواجه شد. او-۵۱۴ این هر دو کشتی با پرچم برزیل، شامل "اوزوریو"، ۲٬۷۳۰ تن و
دو کشتی با پرچم برزیل، شامل "اوزوریو"، ۲٬۷۳۰ تن و "لاگس"، ۵٬۷۴۲ را غرب کرد. کاری از دست ناوشکن در این صحنه برنیامد. برزیل یک ماه پیش از این در جانب متفقین وارد جنگ شده بود. واپسین پیروزی او-۵۱۴ در گشت رزمی نخست خود روز ۱۱ اکتبر سال ۱۹۴۲ در آب‌های آمریکای جنوبی حاصل شد. در این مورد با شلیک اژدر کشتی تجاری آمریکایی "استیل ساینتیست" را در نزدیکی سواحل گویان هلند غرق کرد. این کشتی با ۲٬۰۰۰ تن بار از سوئز راهی پاراماریبو بود. نخستین اژدر به اتاقک موتور کشتی خورد و آن را متوقف کرد. دو اژدر دیگر هم شلیک شد تا
و آن را متوقف کرد. دو اژدر دیگر هم شلیک شد تا "استیل ساینتیست" به کف اقیانوس برود. او-۵۱۴ تا بدین جا در مدتی اندکی بیش از سه هفته ۱۷٬۳۵۴ تن از کشتی‌های دشمن را غرق کرده بود. او-۵۱۴ که ذخیره اژدرهای خود را به پایان رسانده بود، راه بازگشت به لوریان را پیش گرفت. در راه مورد حمله یک هواگرد گشتی آمریکایی با بمب‌های عمقی واقع شد. به هر صورت این بار هم قادر به گریز شد. او-۵۱۴، چهار هفته بعد، اندکی پیش از سپیده‌دم روز ۸ نوامبر سال ۱۹۴۲ وارد خلیج بیسکی شد. گشت دوم. او-۵۱۴ روز ۹ دسامبر سال ۱۹۴۲ از لوریان این بار به
او-۵۱۴ روز ۹ دسامبر سال ۱۹۴۲ از لوریان این بار به مقصد دریای کارائیب مجدداً راهی دریا شد. در مسیر آب‌وهوای زمستانه تلاطم زیادی در آب ایجاد و سرعت او-بوت را کم می‌کرد اما دست کم امکان حضور هواگردهای شناسایی دشمن را نیز در آسمان نمی‌داد. پس از مدتی او-۵۱۴ موظف شد در همکاری با او-۱۲۵، گذر کشتی تانکر "گرمانیا" از سد محاصره دریایی آلمان را یاری کند. بعداً او-۵۶۳ و او-۷۰۶ هم به آن‌ها پیوستند. حرکت "گرمانیا" از بوردو تا روز ۱۲ دسامبر به طول انجامید. در این حال چهار او-بوت از جمله او-۵۱۴، در نقطه از پیش‌مشخص‌شده
او-بوت از جمله او-۵۱۴، در نقطه از پیش‌مشخص‌شده در حدود ۳۰۰ کیلومتری غرب دماغه فینیستره منتظر بودند. وقتی "گرمانیا" در نهایت بامداد روز ۱۴ نوامبر به این موقعیت رسید، او-۵۱۴ و او-۱۲۵ حدود ۵۰ کیلومتر جلوتر از آن، به ترتیب در طرف چپ و راست، قرار گرفتند. دو او-بوت دیگر در فاصله مشابهی پشت سر کشتی باری بودند. با حرکت بر روی سطح او-بوت‌ها آماده شناسایی و درگیر شدن با خطری علیه "گرمانیا" بودند. آب‌وهوای بد همچنان یاری‌گر بود و در ۲۴ نخست اتفاقی نیفتاد. با این وجود آلمانی‌ها اوایل بعد از ظهر روز ۱۵ دسامبر مستقیماً
آلمانی‌ها اوایل بعد از ظهر روز ۱۵ دسامبر مستقیماً با یک کاروان بریتانیایی که رو به شمال می‌رفت، برخورد کردند. با وجود طوفانی بودن دریا و دید ضعیف، یکی از ناوشکن‌های محافظ کاوران "گرمانیا" را مشاهده کرد و بلافاصله به سمت آن رفت. فاصله زیاد او-بوت‌ها امکان مداخله به موقع به آن‌ها نمی‌داد. ناامید از امکان گریز، "گرمانیا" به دست خدمه خودش غرق شد. پس از تلاش ناموفق برای یافتن بازماندگان "گرمانیا"، او-۵۱۴ و او-۱۲۵ فرمان به ادامه حرکت به سمت مقصد پیشین گرفتند. قرارگاه فرماندهی لوریان روز ۱۸ دسامبر سال ۱۹۴۲ به
قرارگاه فرماندهی لوریان روز ۱۸ دسامبر سال ۱۹۴۲ به او-۵۱۴ و او-۱۲۵ فرمان داد به دسته‌ای از او-بوت‌ها پیوندند که درحال گردهمایی برای حمله به یک کاروان رو به جنوب بودند. چند ساعت بعد، با ناتوانی در گردآوری تعداد کافی از او-بوت‌ها برای یک حمله مؤثر، فرماندهی لوریان این عملیات را لغو کرد. او-۵۱۴ و او-۱۲۵ دوباره رو به غرب کردند. در ادامه با بروز مشکل جدی در موتور دیزل او-۱۲۵، این او-بوت پشت سر ماند تا در دیدار با یک او-بوت تدارکاتی تعمیر بر آن انجام شود. پس او-۵۱۴ به تنهایی به طرف هدف رفت. او-۵۱۴ روز ۳ ژانویه
به تنهایی به طرف هدف رفت. او-۵۱۴ روز ۳ ژانویه سال ۱۹۴۳ برای کاهش مصرف سوخت بر سطح با سرعت کمی در میانه اقیانوس اطلس در شرایط آب‌وهوایی پایدار به سمت ترینیداد می‌رفت و تقریباً همه خدمه آن بر روی عرشه حمام آفتاب می‌گرفتند که حدود ساعت چهار و بیست دقیقه بعد از ظهر در ناحیه حدود ۱٬۰۰۰ کیلومتری شمال شرقی ترینیداد یکی از دیده‌بانان گزارش از مشاهده دود در افق روبه‌رو داد. تمامی خدمه به یک‌باره به داخل رفتند و او-بوت به عمق پریکسوپ شیرجه زد. پس از مدتی مشخص شد او-بوت با کاروانی از کشتی‌های تجاری که رو به شرق
او-بوت با کاروانی از کشتی‌های تجاری که رو به شرق می‌رود، مواجه شده است. او-بوت دوباره به روی سطح آمد تا آوفرمان با دوربین خود کاوران را بررسی کند. حفاظت ضعیفی در آن دیده می‌شد. فرمانده به بیسیم‌چی دستور داد با ارسال پیامی کوتاه به لوریان مشاهده کاروان را گزارش کند. کاروان با نام «تی‌ام ۱»، از پیش از طریق فرماندهی نیروی دریایی بریتانیا از حضور یک او-بوت در منطقه مطلع شده بود و در آماده‌باش بود. به هر صورت پیام ارسال‌شده از او-۵۱۴ به قرارگاه فرماندهی به‌اندازه‌ای کوتاه بود که شنود رادیویی کاروان نتوانست آن
کوتاه بود که شنود رادیویی کاروان نتوانست آن را رهگیری کند. دریابد دونیتس با دریافت پیام او-۵۱۴، خود شخصاً فرماندهی عملیات حمله به کاروان شناسایی‌شده را در دست گرفت و به گروه او-بوت‌های "دِلفین" دستور داد با حداکثر سرعت به سمت موقعیت اعلام شده برود. البته این گروه حدود ۱٬۵۰۰ کیلومتر با محل فاصله داشت و پیش‌بینی می‌شد رسیدن نخستین او-بوت آن حدود بیست ساعت به طول بینجامد. دریابد دونیتس به او-۵۱۴ دستور داد به تنهایی به کاروان حمله کند تا حرکت آن را تا رسیدن گروه "دلفین" به تأخیر بیندازد. به هر صورت، تنها چند
"دلفین" به تأخیر بیندازد. به هر صورت، تنها چند دقیق بعد او-۱۸۲ گزارش از مشاهده کاروان دیگری در ۶۷۰ کیلومتری غرب مادیرا داد. گروه "دلفین" که به سمت جنوب غربی در جهت موقعیت گزارش‌شده از او-۵۱۴ می‌رفت، تنها ۵۸۰ کیلومتر با موقعیت کاروان به‌تازگی‌مشاهده‌شده او-۱۸۲ فاصله داشت و می‌توانست زودتر به آن برسد. طبیعتاً، دونیتس به این گروه دستور داد به سمت هدف جدید برود. در این حال او-۵۱۴ نزدیک‌شدن کاروان تی‌ام ۱ را زیر نظر داشت. آوفرمان تا تاریکی کامل هوا در حدود ساعت ۱۸ عصر منتظر ماند سپس دستور به آمدن او-بوت به سطح
۱۸ عصر منتظر ماند سپس دستور به آمدن او-بوت به سطح داد. با وجود اطلاع از وجود خطر، کشتی‌های کاروان در شب بدون مهتاب چراغ‌های خود را روشن کردند و هیچ حرکتی زیگ‌زاگی برای به مشکل انداختن او-بوت نمی‌کردند. آوفرمان با دقت کشتی جلویی در ستون میانی کاروان را به عنوان هدف برگزید. یک هدف اژدر به تانکر بریتانیایی "بریتیش ویجیلنس" اصابت کرد و محموله آن را به آتش کشید. "امپایر لیتن"، کشتی پشت سر با تغییر جهت از کنار کشتی شعله‌ور گذشت. فرمانده این کشتی در روشنایی حاصل از آتش‌سوزی، بدنه او-۵۱۴ را بر روی سطح در جانب چپ
از آتش‌سوزی، بدنه او-۵۱۴ را بر روی سطح در جانب چپ خود دید. "امپایر لیتن" سعی کرد با چرخش به چپ خود را به او-بوت بکوبد اما آوفرمان با به کار انداختن موتورهای دیزل خود و افزایش سرعت توانست از فاصله حدود ۲۰ متری جلوی آن بگذرد. در ادامه توپ خودکار ۲۰ میلی‌متری اورلیکن بر عرشه "امپایر لیتن" بر روی او-بوت آتش گشود. کشتی نروژی "نورویک" با توپ ۴ اینچی و چند کشتی دیگر هم با تسلیحات خود به طرف او-۵۱۴ تیراندازی کردند. آوفرمان سعی داشت با سرعت تمام از محل دور شود اما یکی از موتورهای دیزل او-بوت به درستی کار نمی‌کرد.
یکی از موتورهای دیزل او-بوت به درستی کار نمی‌کرد. ده‌ها گلوله به او-بوت برخورد کرد. آوفرمان تلاش کرد با رفتن به زیر آب از مهلکه بگریزد. به هر حال همان‌جا هم شناورهای حفاظتی کاروان او-بوت را رها نکردند. چهار ناوچه سبک ناحیه‌ای که تصور می‌شد او-بوت در آن قرار دارد را با خرج‌های عمقی بارها هدف گرفتند. به هر صورت او-۵۱۴ به شکل خارق‌العاده‌ای بدون آسیب چندانی توانست فرار کند. نیمی از ۵۴ خدمه "بریتیش ویجیلنس" در این حادثه جان باختند. این تانکر حدود یک روز تمام در آتش سوخت اما هنوز شناور بود تا این که سه هفته بعد
آتش سوخت اما هنوز شناور بود تا این که سه هفته بعد در نهایت با اژدر او-۱۰۵ غرق شد. او-۵۱۴ دیگر قادر به حمله دیگری به کاروان تی‌ام ۱ نبود. اصابت گلوله موجب ایجاد نشتی در دهانه اژدرانداز، ترک خوردن خنک‌کننده روغن و آسیب به فرستنده اصلی رادیو شده بود. او-۵۱۴ تنها می‌توانست کاروان را تعقیب کند و گاهی با لوزیان ارتباط بگیرد. او-بوت در نهایت کاملاً کاروان تی‌ام ۱ را گم کرد و دیگر آن را نیافت. دونیتس گروه "دِلفین" را دوباره به جانب این کاروان گسیل کرد تا آن را بیابند.
زیردریایی آلمانی یو-۵۱۶ یک زیردریایی تیپ ۹ از نیروی دریایی آلمان نازی در طی جنگ جهانی دوم بود. در ۱۲ می ۱۹۴۱ در کارخانجات دریایی هامبورگ و در محوطه ۳۱۲ ساخته شد. در ۱۶ دسامبر ۱۹۴۱ به آب انداخته شد و در ۲۱ فوریه ۱۹۴۲ به فرماندهی ناخدا دوم گرهارد ویبه عملیاتی شد. یو-۵۱۶ کارش را در به عنوان عضوی از ناوگروه آموزشی چهارم زیر دریایی در تاریخ ۱۰ مارس ۱۹۴۱ شروع کرد. در ۱ سپتامبر ۱۹۴۲ برای عملیات به ناوگروه دهم منتقل شد و سپس در ۱ اکتبر ۱۹۴۴ به ناوگروه سی و سوم منتقل شد. در دوران فعالیت موفق شد ۶ ناو گشتی را از کار
شد. در دوران فعالیت موفق شد ۶ ناو گشتی را از کار بیندازد، همچنین ۱۶ کشتی را غرق کرد و به یکی دیگر هم آسیب زد. در می ۱۹۴۵ در خلیج اریبول در اسکاتلند تسلیم شد و سپس به بندر لیزاهالی در شمال ایرلند منتقل شد تا به عملیات نور مرده بپیوندد و در ژانویه ۱۹۴۶ در همان محل غرق کرده شد.
او-۵۲۲ یک او-بوت گونه ۷سی بود که ساخت آن سال ۱۹۴۱ تکمیل شد و در جریان جنگ جهانی دوم در "کریگس‌مارینه" خدمت کرد. تاریخچه عملیاتی. او-۵۲۲ به فرماندهی ناوسروان هربرت اشنایدر جزئی از گروه او-بوت‌های "دِلفین" برای حمله به کاروان نفت‌کش‌های بریتانیایی موسوم به «تی‌ام ۱» در آب‌های غرب جزایر قناری بود. او-۵۲۲ سه بامداد روز ۹ ژانویه سال ۱۹۴۳ در فاصله حدود ۱٬۳۰۰ متری از سمت راست جلوی کاروان موضع گرفت و در عمق پریسکوپ منتظر فرصتی برای یورش بود. به هر حال او-بوت مورد شناسایی دستگاه ردیاب صوتی ناوچه سبک "پیمپِرنِل" که
دستگاه ردیاب صوتی ناوچه سبک "پیمپِرنِل" که همان سوی کاوران بود، قرار گرفت. ناوچه سرعت خود را افزایش داد تا موقعیت را بررسی کند. به هر صورت با وجود این که ناوچه پیش می‌رفت اتصال ردیابی آن با او-بوت ضعیف‌تر می‌شد. اشنایدر با آگاهی یافتن از مطلع بودن شناور از وجود او-بوت، به عمق آب رفت و از کاروان دور شد. او-۵۲۲ بیست دقیقه بعد در عمق پریسکوپ دوباره در حال نزدیک شدن به کاروان بود تا موضع حمله بگیرد. البته "پیمپِرنِل" همچنان آن‌جا و آماده بود. اتصال ردیاب صوتی دوباره برقرار شد و ناوچه به کاروان وضعیت آماده‌باش
برقرار شد و ناوچه به کاروان وضعیت آماده‌باش داد. برای این کار خیلی دیر بود. او-۵۲۲ توانسته بود از سد حفاظتی بگذرد و سه اژدر به سمت کشتی‌ها شلیک کند. دو اژدر به نفت‌کش ۶٬۸۳۳ تنی بریتانیایی "مینیستر ویدل" با بار ۸۹۲۰ تن سوخت، در جلوی ستون سمت بیرون کاروان برخورد کرد. آتش بسیار بزرگی از آن شعله کشید. چند ثانیه بعد اژدر سوم به نفت‌کش ۹٬۵۵۵ تنی "نورویک" با پرچم پاناما حامل ۱۳٫۰۲۱ تن نفت خام اصابت و آن را هم طعمه آتش کرد. زبانه‌های آتش از این دو کشتی آسمان پیش سپیده‌دم منطقه را همچون روز روشن کرده بود. ناوشکن