payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و کورودا ناگاماسا، خاندان تویوتومی. از طرف دیگر، ارتش غربی به رهبریایشیدا میتسوناری متشکل از اربابان غربی کشور که در مجموع ۸۲۰۰۰ نفر شامل اوکیتا هیده‌ایه، کونیشی یوکیناگا و کوبایاکاوا هیده‌آکی. اتفاقاً، فرماندهٔ کل «اسمی» ارتش غربی، موری تروموتو بود و نه ایشیدا میتسوناری. به دلیل آرایش هوشمندانه ایشیدا میتسوناری، ارتش غربی در روز نبرد در موقعیت برتری قرار گرفته بود. این ارتش شرقی، از جمله ایه‌یاسو را مجبور به نبرد سختی می‌شدند که توسط ارتش غرب احاطه شده بود. با این حال، برخی از دایمیوها در ارتش غربی بودند
با این حال، برخی از دایمیوها در ارتش غربی بودند که در پاسخ به درخواست ایه‌یاسو در نبرد شرکت نکردند تا آنکه تعادل نبرد با «خیانت» معروف هیده‌آکی بهم خورد و ارتش شرقی فقط در یک روز پیروز شد. نقش هیده‌آکی. هیده‌آکی در ابتدای درگیری ایشیدا میتسوناری (سپاه غربی) و توکوگاوا ایه‌یاسو (سپاه شرقی) به سپاه غربی پیوست. در هنگام غیبت ایه‌یاسو محل اقامت او، قلعه فوشیمی (قلعه مومویاما) توسط هیده‌آکی به همراهی ۴۰ هزار نفر سپاهیان غربی محاصره شد. در روز اول ماه اوت ۱۶۰۰ این قلعه به‌طور کامل به تسخیر سپاه غربی درآمد.
این قلعه به‌طور کامل به تسخیر سپاه غربی درآمد. ایشیدا میتسوناری به هیده‌آکی وعده داده بود که در صورت پشتیبانی از او در نبرد سکیگاهارا او را به عنوان کانپاکو منصوب کند. همچنین قبل از روز نبرد سکیگاهارا، توکوگاوا ایه‌یاسو نیز مخفیانه به او پیغام فرستاده و قول داد در صورت پیوستن به او تملک دو ولایت را به او ببخشد. هیده‌آکی قول داد تا در روز جنگ به ایه‌یاسو بپیوندد. در ۲۱ اکتبر ۱۶۰۰ میلادی، نبرد سکیگاهارا ساعت ۸ صبح آغاز شد. هیده‌آکی فرماندهی ۱۵٫۰۰۰ نفر سپاهی را در این جنگ برعهده داشت و محل استقرار سپاه او بر
در این جنگ برعهده داشت و محل استقرار سپاه او بر روی تپهٔ ماتسوئویاما (استان گیفو) مقرر شده بود. قرار او با ایه‌یاسو بدین صورت بود که تا هنگام ظهر او از جای خود حرکت نکند و سپس از کوه پایین آمده و به سپاه غربی حمله‌ور شود. در هنگام ظهر از طرف ایه‌یاسو با توپ به طرف او شلیک شد که تفاسیر مختلفی برای این شلیک از طرف تاریخدانان مطرح شده‌است. به نظر می‌ایکه یوشیماسا (تولد ۱۹۵۱) ممکن است شلیک این توپ تنها یک علامت از طرف ایه‌یاسو برای شروع حمله بوده‌است. پس از این شلیک نیروهای هیده‌آکی بطرف پایین تپه سرازیر شدند
شلیک نیروهای هیده‌آکی بطرف پایین تپه سرازیر شدند و به سربازان اوتانی یوشیتسوگو که در سپاه غربی مشغول نبرد بودند، حمله‌ور شدند. در میان سپاهیان هیده‌آکی تنها ماتسونو شیگه‌موتو بود که از فرمان هیده‌آکی سرپیچی کرده و حاضر به انجام خیانت نشد. اوتانی یوشیتسوگو از قبل چون احتمال حمله هیده‌آکی را به سپاه خود داده بود تعداد ناچیز ۶۰۰ نفر را برای پاسخ به این حمله در حال آمادگی نگه داشته بود که به‌سرعت به نبرد با سپاهیان هیده‌آکی پرداختند. در این زمان بود که نیروهای کوتسوکی موتوتسونا نیز همراه با واکیساکا یاسوهارو،
کوتسوکی موتوتسونا نیز همراه با واکیساکا یاسوهارو، اوگاوا سوکه‌تادا و آکازا نائویاسو که جمعاً ۴۰۰۰ سرباز در اختیار داشتند و تا به حال تنها نظاره‌گر نبرد بودند، به هیده‌آکی پیوستند. از این پس سرنوشت جنگ به یک باره تغییر پیدا کرده و شکست نیروهای ایشیدا میتسوناری قطعی شد. در همان روز اوتانی یوشیتسوگو اقدام به هاراکیری کرد. نقل است که اوتانی یوشیتسوگو هنگام انجام مراسم هاراکیری، هیده‌آکی را نفرین کرده‌است. بعد از نبرد قلعه اوکایاما، ولایت بیزن، ولایت میماساکا و نیمه شرقی ولایت بیچو که به اوکیتا هیده‌ایه از
و نیمه شرقی ولایت بیچو که به اوکیتا هیده‌ایه از فرماندهان سپاه غربی تعلق داشت توسط ایه‌یاسو ضبط شد و به عنوان پاداش به هیده‌آکی اهدا شد. مرگ. هیده‌آکی پس از نبرد سکیگاهارا دچار بیماری روانی شد و دو سال بعد از نبرد در سال ۱۶۰۲ به علت عوارض ناشی از اعتیاد به الکل درگذشت.
نورالدین الموتی (۱۲۸۰ ورک الموت – ۱۳۴۴ تهران) وزیر دادگستری ایران در دوران نخست‌وزیری علی امینی بود که به عنوان وزیری قاطع و مبارز در دوران کوتاه وزارت خود اقدامات بسیاری برای ریشه‌کن کردن فساد و دزدی انجام داد تحصیلات و خدمات در الموت. پدرش سید زمان نام داشت. تحصیلات مقدماتی را در قزوین گذراند و در سال ۱۳۰۰ در وزارت معارف استخدام شد و در مدارس قزوین تدریس کرد. در سال ۱۳۰۶ که علی‌اکبر داور بنیان دادگستری نوین این را گذاشت، پس از گذراندن دوره‌ای، قاضی عدلیه شد. بین سال‌های ۱۳۰۷ و ۱۳۰۸ الموتی از کسانی بود که
بین سال‌های ۱۳۰۷ و ۱۳۰۸ الموتی از کسانی بود که برای اولین‌بار یک باب مدرسه چهار کلاسه در زوارک الموت به مدیریت شیخ حسین کیایی قزوینی تأسیس کرد. یک باب کتابفروشی هم در قزوین به راه انداخت که عصرها مرکز تجمع فضلا و روشنفکران آن دوره بود. او علاقه بسیار زیادی به زادگاهش الموت داشت و برای آبادانی آن بسیار می‌کوشید. او بود که راه ارتباطی الموت به قزوین را پایه‌گذاری کرد و اولین مسیر ارتباطی الموت را به انجام رساند. الموتی در سال ۱۳۱۱ در عدلیه تبریز امین صلح ناصح شد. حزب توده. نورالدین الموتی سوسیال دمکرات بود و
شد. حزب توده. نورالدین الموتی سوسیال دمکرات بود و یکی از اعضای پنجاه و سه نفر حزب توده در زمان رضا شاه محسوب می‌شود که در سال ۱۳۱۶ به دست شهربانی دستگیر و زندانی شدند. او نزدیک به چهار سال با وضعیت نامساعدی در زندان به سر برد. در شهریور سال ۱۳۲۰ به دنبال سقوط رضا شاه و آزادی کلیه زندانیان، از زندان رهایی یافت و پس از اینکه گروه ۵۳ نفر حزب توده را تشکیل دادند، به این حزب پیوست و علاوه بر عضویت در کمیته اجرائی، به سمت دبیرکل و عضویت کمیسیون نظارت و تفتیش برگزیده شد. الموتی در سال ۱۳۲۵ از حزب توده ایران خارج
شد. الموتی در سال ۱۳۲۵ از حزب توده ایران خارج شد و فعالیت سیاسی را موقتاً کنار گذاشت. او پس از این توسط علی امینی قیمومت وراث وثوق‌الدوله را بر عهده گرفت. الموتی این کار را با جد و جهدی وافری توأم با صداقت انجام داد و مورد توجه دکتر امینی قرار گرفت. وزیر دادگستری. الموتی در سال ۱۳۳۷ به مستشاری دیوان عالی کشور ارتقاء مقام یافت و در اردیبهشت ۱۳۴۰، هنگام نخست‌وزیری علی امینی، وزارت دادگستری به او سپرده شد. او در دوران وزارت خود برای تصفیه دادگستری و مجازات کسانی که بیت‌المال را دست‌خوش شبیخون کرده بودند، دست
که بیت‌المال را دست‌خوش شبیخون کرده بودند، دست به اقدامات حادی زد. او که در مصاحبه‌ای مطبوعاتی اعلام کرده‌بود ریشه فساد و خیانت و دزدی و اعلام نفوذ را خشک می‌کند، چهارصد پرونده را رسیدگی و دستور توقیف و محاکمه مقامات مختلفی از جمله سپهبد علوی مقدم، سرلشکر علی‌اکبر ضرغام، سپهبد کیا، ابوالحسن ابتهاج، فتح‌الله فرود و محسن فروغی را صادر کرد. همچنین در برکناری سپهبد امیرحسین آزموده، دادستان و رئیس دادرسی ارتش، نقش اساسی داشت و در مصاحبه‌ای مطبوعاتی به وی لقب «آیشمن ایران» را داد. با روی کار آمدن اسدالله علم و
ایران» را داد. با روی کار آمدن اسدالله علم و برکناری دکتر امینی، الموتی خانه‌نشین شد و جای خود را به غلامحسین خوشبین داد. او مورد اعتراض شدید کسانی قرار گرفت که علیه‌شان شمشیر کشیده بود. حتی کار قضاوت را نیز به او نسپردند و کسانی که با کارهای اصلاحی وی مخالف بودند، پیرایه‌ای به او بستند و ذهن شاه را نسبت به او بدگمان ساختند. الموتی با اینکه سال‌ها پیش از رسیدن به وزارت دادگستری ایران از حزب توده جدا شده بود، در دوران وزارتش همچنان بر گرایش‌های قدیم خود استوار بود و به همراه حسن ارسنجانی، محمد شاهکار، مهندس
بود و به همراه حسن ارسنجانی، محمد شاهکار، مهندس زاوش، شهاب فردوس و جفرودی جمعیت آزادی را تشکیل دادند که البته دوام چندانی نداشت. مرگ. در سال ۱۳۴۴، سرانجام در همان دیوان کیفری که علیه دیگران از آن استفاده سیاسی می‌کردند، چنان ناراحت شد که دچار حمله قلبی گردید و چندی بعد درگذشت. از وی تشییع جنازه مفصلی به عمل آمد و عده زیادی از مقامات قضائی جنازه‌اش را تشییع کردند. کثرت شرکت‌کنندگان در مراسم تشییع و مجلس ختم وی به حدی بود که خشم محمدرضا شاه را برانگیخت و آن قدر او را ناراحت کرد که در اولین مراسم سلام پس از
قدر او را ناراحت کرد که در اولین مراسم سلام پس از ختم الموتی، به محمد سروری رئیس دیوان کشور پرخاش کرد که در مجلس ترحیم یک «خائن به کشور» حضور پیدا کرده و از او تجلیل به عمل آورده بود.
قلعه کاکه‌گاوا یک قلعه ژاپنی به سبک هیرایاما است. این قلعه یکی از مقرهای دایمیوهایی بود که بر قلمروی کاکه‌گاوا، ولایت توتومی فرمان می‌راندند. این قلعه اکنون در مرکز کاکه‌گاوا، شیزوئوکا در استان شیزوئوکا، ژاپن قرار دارد. خاندان آساهینا در دوره سنگوکو مسئول قلعه باقی ماندند و آساهینا یاسویوشی و آساهینا یاسوتومو از نوادگان یاسوهیرو، نسل به نسل مسئولیت قلعه را بر عهده گرفتند. با این حال، در سال ۱۵۶۸ (ایروکو ۱۱)، ایماگاوا اوجیزانه، ارباب خاندان آساهینا، در حمله به سوروگا مورد حمله فئودال‌های تاکدا شینگن از ولایت
سوروگا مورد حمله فئودال‌های تاکدا شینگن از ولایت کای و توکوگاوا ایه‌یاسو از ولایت میکاوا قرار گرفت و پایگاه اصلی خود در سونپو-کان را رها کرد و به قلعه کاکه‌گاوا گریخت. در نتیجه قلعه کاکه‌گاوا توسط نیروهای توکوگاوا محاصره شد، اما یاسوتومو به خوبی از قلعه دفاع کرد و اجازه سقوط آن را نداد. در این زمان، این نظریه وجود دارد که نیروهای توکوگاوا پایگاه خود را در کوه کوکاک و، جایی که قلعه کاکه‌گاوا در گذشته آنجا قرار داشت، ایجاد کردند. با این حال، به دلیل تفاوت در تعداد سربازان، یاسوتومو پس از اینکه ایه‌یاسو اذعان
سربازان، یاسوتومو پس از اینکه ایه‌یاسو اذعان کرد که اوجیزانه در یک توافق صلح امن است، تصمیم گرفت قلعه را تسلیم کند. اوجیزانه و یاسوتومو قلعه کاکه‌گاوا را در ۸ فوریه ۱۵۶۹ (۲۳ ژانویه، ۱۲ ایروکو) باز کردند و سپس به قلعه اوداوارا در ولایت ساگامی رفتند . تاکدا شینگن که به زودی وارد ولایت سوروگا شد، در این زمان دشمن توکوگاوا ایه‌یاسو شد و قلعه سوواهارا را در فلات ماکینوهارا در نزدیکی قلعه کاکه‌گاوا ساخت و قلعه تاکاتنجین واقع در جنوب قلعه کاکه‌گاوا به صحنه نبردهای شدید بین خاندان تاکدا و توکوگاوا تبدیل شد. با این
شدید بین خاندان تاکدا و توکوگاوا تبدیل شد. با این حال، قلعه کاکه‌گاوا تا زمان سقوط خاندان تاکدا در سال ۱۵۸۲ در اختیار خاندان توکوگاوا باقی ماند.
کوماتسوهیمه (۱۵۷۳–۲۷ مارس، ۱۶۲۰) یک اونّا-بوگیشا و از شخصیت‌های زن ژاپنی در اواخر دوره آزوچی-مومویاما و اوایل دوره ادو بود. او دختر هوندا تاداکاتسو بود اما توسط توکوگاوا ایه‌یاسو به فرزندخواندگی پذیرفته شده بود. او به ازدواج سانادا نوبویوکی (برادر بزرگتر سانادا یوکیمورا قهرمان بنام ژاپنی) درآمد. او بسیار زیبا و هوشمند توصیف شده‌است. زندگی. کوماتسوهیمه در کودکی به نام های ایناهیمه (稲姫) و همچنین اونی (於小亥) شناخته می شد. او و پدرش پس از مشاهده مهارت رزمی سانادا در اولین نبرد قلعه اوئدا، اسیر آنها شدند. خود
در اولین نبرد قلعه اوئدا، اسیر آنها شدند. خود توکوگاوا ایه یاسو ترتیبی داد که کوماتسوهیمه با سانادا نوبویوکی، پسر ارباب سانادا ازدواج کند. در سال 1600، زمانی که نوبویوکی تصمیم گرفت قرعه کشی خود را با توکوگاوا بیندازد، پدرش ماسایوکی (که این کار را نکرده بود) به همراه پسر دیگرش، سانادا یوکیمورا، در مسیر قلعه اوئدا بود. آن دو در قلعه نوماتا توقف کردند، جایی که کوماتسوهیمه امور را مدیریت می کرد. کوماتسوهیمه لحظاتی قبل از محاصره اوئدا، ماسایوکی و یوکیمورا را در ورودی قلعه به چالش کشید. ماسایوکی به او پیامی داد:
قلعه به چالش کشید. ماسایوکی به او پیامی داد: «می‌خواهم نوه‌هایم را ببینم» و در پاسخ، شاهزاده خانم با لباس کامل جنگی بیرون آمد و گفت: «از آنجایی که ما راه خود را در این درگیری از هم جدا کرده‌ایم، اگرچه تو پدر شوهر من هستی. قانون من نمی توانم به شما اجازه ورود به این قلعه را بدهم.» ماسایوکی و یوکیمورا به معبدی به نام شوکاکو جی عقب نشینی کردند و وقتی دیدند کوماتسوهیمه (به همراه فرزندانش) بلافاصله بعد از آنها آمدند و به خواسته ماسایوکی احترام گذاشتند، شگفت زده شدند. پس از نبرد سکیگاهارا، در دوران تبعید
زده شدند. پس از نبرد سکیگاهارا، در دوران تبعید ماسایوکی و یوکیمورا، او مسئولیت ارسال غذا و سایر مایحتاج روزانه را به عهده گرفت. کوماتسوهیمه به عنوان یک همسر خوب و مادر خردمند مورد ستایش قرار گرفت (ریوسای کنبو 良妻賢母). او در کونوسو، استان موساشی (شهر کنونی کونوسو در استان سایتاما) در سن 47 سالگی در حالی که در مسیر چشمه آب گرم کوساتسو بود، درگذشت. نوبویوکی از مرگ او ابراز تاسف کرد و گفت: «نور خانه من خاموش شد.» قبر او را می توان در آنجا یافت. امروزه، در موزه قلعه اوئدا، بازدیدکنندگان می‌توانند اقلامی را که او
اوئدا، بازدیدکنندگان می‌توانند اقلامی را که او از آنها استفاده می‌کرده، از جمله پالانک ​​خود ببینند.
یَعمُر بن عَدَن شهرت‌یافته به ابونُخَیلهٔ راجز (؟ -۷۶۴م) شاعر عرب بود. ابن قتیبه در "الشعر و الشعراء" می‌گوید از آنجا مادرش او را نزدیکی نخلی زاد، به "ابونُخَیله" کنیه گرفت و شهرت یافت. زندگی. پدرش از او در غضب شد و او را تبعید کرد. ابونخیله در روزی‌خواهی به بادیه رفت و همان‌جا نزد بدوی‌ها ادب و زبان آموخت تا اینکه خود به سرودن پرداخت.سپس روزی رجزی طولانی و سخت خواند و به «راجز» شهرت یافت. به مسلمه بن عبدالملک پیوست و او را مدح کرد و مسلمه او را به خلیفه‌ها شناساند. نزد هشام بن عبدالملک بسیار پیشرفت. هنگامی
نزد هشام بن عبدالملک بسیار پیشرفت. هنگامی که امویان برانداخته شدند، ابونخیله به مدح عباسیان و هجو امویان پرداخت، خود را شاعر هاشمیان خواند. ابونخیله ارجوزه‌ای سرود که در آن ابوجعفر منصور را مدح نمود و او را ترغیب کرد که ولایت‌عهدی را از پسرعمویش عیسی بن موسی به پسرش محمد المهدی برگرداند. عیسی از او در غضب شد و کشتنِ ابونخیله را تدبیر نمود.
احمد بن یحیی شیبانی شهرت‌یافته به ابوالعبّاسِ ثَعلَب، همچنین ثعلبِ نحوی (۸۱۵-۹۰۴) زبان‌شناس برجستهٔ عربی در سدهٔ سوم قمری بود. زندگی. نسبش «ابوالعباس احمد بن یحیی بن یسار شیبانی بغدادی» ذکر کرده‌اند. در ربیع‌الاول ۲۰۰ق/اکتبر ۸۱۵م در بغداد زاده شد. از ۲۱۸ تا ۲۲۵ق نزد الفراء علم آموخت سپس ده سال شاگردی ابن اعرابی نمود (۲۲۵–۲۳۵ق). از ابن اعرابی بسیار علم لغت آموخت. نحو را از سلمة بن عاصم گرفت و نیز نزد محمد بن حبیب و ابوالعباس مبرد به فراگیری پرداخت. ثعلب در پایان عمر ناشنوا شد، در ۱۶ جمادی‌الثانی ۲۹۱ق پس از
عمر ناشنوا شد، در ۱۶ جمادی‌الثانی ۲۹۱ق پس از نماز عصر از مسجد بدرآمد، اسبی او را صدمه زد و جمسش را خُرد ساخت. ثعلب فردایش درگذشت. او را پرهیزکار و دیندار وصف نموده‌اند.
ابوبکر محمد ظاهری (نسب:ابوبکر محمد بن داوود ظاهری اصفهانی) (۸۶۸-۹۱۰) فقیه، ادیب، شاعر و کاتب بغدادی در نیمهٔ دوم سدهٔ سوم قمری بود. زندگی. ابتدا نزد پدرش داوود بن علی درس خواند که او رئیس وقت مذهب ظاهری بود؛ مذهبی که پیروانش به ظاهرِ نص قرآن و حدیث پایبند بودند. اصفهانی پس نزد احمد بن یحیی شیبانی شاگردی کرد. در شانزده سالگی جانشین پدرش در ریاست مذهب و تدریس شد. ابوبکر اصفهانی در ۲۷ مه ۹۱۰/ ۹ رمضان ۲۹۷ق درگذشت.
ناحیه کگاتلنگ (به لاتین: Kgatleng District) یک منطقهٔ مسکونی در بوتسوانا است که در جنوب شرقی این کشور واقع شده‌است. خصوصیات. ناحیه کگاتلنگ ۷٬۹۶۰ کیلومترمربع مساحت و ۹۱٬۶۶۰ نفر جمعیت دارد.
معبد انریاکو، انریاکو-جی یک صومعه متعلق به فرقه تندای است که در کوه هیئی در اتسو، شیگا، در کیوتو واقع شده است. این صومعه در دوره هی‌آن ساخته شده است. به راهبان مسلح کوه هیئی یامابوشی گفته می‌شد. معبد انریاکو در مرز بین کیوتو و استان شیگا قرار دارد و کل کوه یک معبد در نظر گرفته می‌شود. در سال ۱۹۹۴ به عنوان میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید. دلیل ساخت آن در این مکان این بود که کوه هیئی در شمال شرقی پایتخت باستانی هی‌آن کیو قرار داشت. در اونمیو-دو، جهت «شمال شرقی» هوکوتو 「北東」 نامیده می‌شود، وجهتی و راهی است که
هوکوتو 「北東」 نامیده می‌شود، وجهتی و راهی است که شیاطین می‌آیند و می‌روند، و معبد انریاکو در دروازه شیطان برای هی‌آن کیو ساخته شد تا شیاطین را دفع کند. گفته می‌شود که معبد انریاکو در سال ۷۸۸ (سال هفتم انریاکو) زمانی که سایچو (مؤسس فرقه تندای)، همچنین به عنوان «دنگیو دایشی» شناخته می‌شود، معبد انریاکوجی کونپون چودو (تالار کونپون چودو فعلی) را ساخت. سایچو یک راهب از دوره هی‌آن بود در سن ۳۷ سالگی به عنوان فرستاده‌ای به همراه کوکای (کوبو دایشی) به چین سفر کرد و در آنجا موضوعات مختلفی از جمله بودیسم را مطالعه
و در آنجا موضوعات مختلفی از جمله بودیسم را مطالعه کرد. معبد انریاکو به عنوان کوه مادر بودیسم ژاپنی نیز شناخته می‌شود زیرا راهبان مشهور بسیاری در نسل‌های بعدی از جمله هونن و شینران را به وجود آورد. قدرت اقتصادی انریاکو در دوره سنگوکو. از معبد انریاکو واقع در کوه هیئی به عنوان یکی از هشت زایباتسو بزرگ (دارای قدرت اقتصادی) در دوره سنگوکو نام برده می‌شود. ملک و زمین. اولین عامل که باید در نظر گرفته شود اندازه ملک‌های خصوصی عاری از مالیات یا شوئن‌های این معبد بود. از قرون وسطی، معابد و زیارتگاه‌ها از درآمد
بود. از قرون وسطی، معابد و زیارتگاه‌ها از درآمد زمین‌های کشاورزی کمک‌های مالی دریافت می‌کردند که به شوئن تبدیل می‌شد. تا آنجا که بررسی شده است، ۲۸۵ شوئن در کوه هیئی وجود داشت. علاوه بر این، کوه هیئی نه تنها دارای زمین کشاورزی بود، بلکه قلمرو وسیعی در مرکز شهر کیوتو نیز داشت. علاوه بر این، شوئن‌ها نه تنها در کوه هیئی بلکه در سراسر کشور توزیع شده بودند. علاوه بر این، کوه هییی نه تنها دارای زمین کشاورزی بود، بلکه قلمرو وسیعی در مرکز شهر کیوتو نیز داشت. زمین‌های این معبد در کیوتو حتی بزرگ‌تر از مجموع
زمین‌های این معبد در کیوتو حتی بزرگ‌تر از مجموع اقامتگاه‌های امپراتور گو-دایگو و آشیکاگا تاکائوجی بود. اعطای وام با ربای بالا. دومین عامل این بود که معبد انریاکو از قدیم الایام در امر اعطای وام بوده و گاهی زمین به عنوان وثیقه برای بدهی به دست می‌آمده است. معابد بزرگ در قرون وسطی یک «شرکت مالی» بودند که در سطح کشور فعالیت می‌کردند. در آن زمان به مال‌داران «دوزو» یا «توکورا» می‌گفتند و گفته می‌شود که بسیاری از آنها به کوه هییی متصل بوده‌اند. «توکورا» شکلی شبیه به آنچه که ما اکنون مغازه گروبرداری می‌نامیم به
به آنچه که ما اکنون مغازه گروبرداری می‌نامیم به خود می‌گیرد. گفته می‌شود که توکورای کوه هیئی «توکورای روح سانمون» است. «سانمون» به کوه هیئی اشاره دارد. پس چرا کوه هییی تبدیل به توکورا شد؟ خاستگاه تبدیل شدن کوه هیئی به توکورا در دوره هی‌آن نهفته است. انریاکو، که یکی از معابد و زیارتگاه‌های برجسته ژاپن بود، عمارت وسیعی داشت و کمک‌های هنگفتی از مردم دریافت کردند. در معبد انریاکو، مقادیر زیادی برنج، که مهم‌ترین کالا در آن زمان بود، جمع‌آوری می‌شد. این برنج را با سود و ربایی به عنوان «سوئیکو» قرض داده می‌شد.
با سود و ربایی به عنوان «سوئیکو» قرض داده می‌شد. کسب و کار وام دهی به منظور کسب درآمد بیشتر در معابد آغاز شد. نرخ بهره در این انبارها بسیار بالا و نرخ بهره سالانه ۴۸ تا ۷۲ درصد بود. به عبارت دیگر، آنها درگیر «ربای فوق‌العاده» بودند. علاوه بر این، «رفتار» زمانی که وام گیرنده از بازپرداخت ناتوان بود بسیار خشن بود و به عبارت دیگر آنها عملیات جمع‌آوری بی رحمانه ای انجام می‌شد. آنها از گروه‌های مسلح اطراف معابد و زیارتگاه‌ها برای جمع‌آوری بدهی‌های خشونت‌آمیز استفاده می‌کردند. کنترل تجارت. دلیل سوم این است که
می‌کردند. کنترل تجارت. دلیل سوم این است که کوه هیئی تجارت و تدارکات را نیز کنترل می‌کرد. در آن زمان، «بازارها» اغلب در روزهای جشن در معابد و زیارتگاه‌ها برگزار می‌شد. برای افتتاح محل فروش در شهر، مجوز از معابد و زیارتگاه‌ها لازم بود. معابد و زیارتگاه‌هایی که «شهر» را کنترل می‌کردند، سرانجام توزیع کالاها را کنترل کردند. آنها برای به دست آوردن حقوق فروش انحصاری به دربار امپراتوری و شوگون سالاری مراجعه می‌کردند و دفاتری برای بستن شرکت‌های دیگر راه اندازی کردند. کوه هیئی نه تنها تجارت، بلکه تدارکات را نیز
کوه هیئی نه تنها تجارت، بلکه تدارکات را نیز کنترل می‌کرد. این معبد باشاکو/ اجاره‌کنندگان اسب را کنترل می‌کرد که وسیله حمل و نقل مهمی در کیوتو بود. دریافت عوارض و مالیات. کوه هیئی دارای پست‌های بازرسی در مکان‌های مختلف بود و مقدار زیادی مالیات عوارض دریافت می‌کرد. به عنوان مثال، ۱۱ ایست بازرسی در دریاچه بیوا وجود داشت. به این ترتیب کوه هیئی بر تمام صنایع آن زمان از جمله املاک، امور مالی، بازرگانی و حمل و نقل تسلط داشت. ارتباط و پیوستگی با والدین مقتدر. بسیاری از معابد و زیارتگاه‌ها شامل فرزندان فرمانروایانی
از معابد و زیارتگاه‌ها شامل فرزندان فرمانروایانی مانند امپراتور، اشراف دربار و خانواده‌های سامورایی مقتدر بودند. برای نمونه شاهزاده کاکوجو آخرین رهبر معبد انریاکو قبل از آتش زدن کوه هیئی در دوره سنگوکو، پسر امپراتور گو-نارا بود. به‌طور معمول فرزندان خانواده‌های اصیل اغلب از حمایت والدین خود برخوردار می‌شدند. پول و کالاهای زیادی به آنها داده می‌شد که به نوبه خود منجر به گسترش قدرت معابد و زیارتگاه‌ها می‌شد.
ناحیه جنوب شرقی (به لاتین: South-East District یک ناحیه در بوتسوانا است که در جنوب شرقی این کشور واقع شده‌است. خصوصیات. ناحیه جنوب شرقی ۱٬۷۸۰ کیلومترمربع مساحت و ۲۷۶٬۳۱۹ نفر جمعیت دارد.
ابى‌الحسن محمد شاعر ملقب به ابن طباطبا علوی (۸۴۷-۹۳۴) شاعر، نقدگر شعر و کاتب عربی اصفهانی بود. زندگی. نسبش «ابوالحسن محمد بن احمد بن محمد بن احمد بن ابراهیم بن طباطبا» از نسل حسن بن علی بن ابی‌طالب ذکر شد. ابن طباطبا در اصفهان زاده شد و گویند هیچ‌گاه آنجا را ترک نکرد. او همانجا از بزرگان علم و ادب آموخت و در ۹۳۴/ ۳۲۳ق در اصفهان درگذشت. امیر سراج‌الدین عبدالوهاب تبریزی عالم، عارف، فقیه و شیخ‌الاسلام در حکومت اوزون حسن پادشاه آق‌قویونلو و حکومت شاه‌ اسماعیل صفوی از نسل وی است.
گیاکده (گیاه‌کده) یا هرباریوم مجموعه‌ای از گیاهان خشک و حفظ شده و اطلاعات مربوط به آن‌ها است که برای مطالعات علمی استفاده می‌شود. این اصطلاح را می‌توان در مورد ساختمان یا اتاقی که مجموعه در آن نگهداری می‌شود یا موسسه‌ای که نه تنها از آنها نگهداری می‌کند بلکه از آن‌ها استفاده هم می‌کند، به‌کار برد. نمونه می‌تواند گیاهان کامل یا قسمتی از گیاهان باشد که معمولاً خشک شده و روی یک ورق یا کاغذ چسبانده شده‌است، همچنین بسته به مورد ممکن است در جعبه‌هایی ذخیره شده یا در الکل و دیگر مواد نگهدارنده قرار داده شده باشد.
در الکل و دیگر مواد نگهدارنده قرار داده شده باشد. نمونه این مجموعه اغلب در توصیف آرایه‌های گیاهی به عنوان منبع استفاده می‌شوند، بعضی از نمونه‌ها ممکن است انواع باشند.
انتخابات سراسری اردن در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۶ برابر با ۳۰ شهریور ۱۳۹۵ برای انتخاب هجدهمین دورهٔ مجلس نمایندگان اردن برگزار شد. این انتخابات در پی دستور ملک عبدالله دوم در تاریخ ۲۹ مه ۲۰۱۶ مبنی بر انحلال پارلمان برگزار شد. شاه اردن در پی استعفای عبدالله النسور نخست‌وزیر این کشور، هانی الملقی را به جای وی گمارد. این انتخابات پس از اصلاحات قانون انتخابات در ۲۰۱۵، نخستین انتخابات اردن پس از ۱۹۸۹ بود که تحت نظام نمایندگی تناسبی برگزار شد. انتخابات‌هایی که در این سال‌ها برگزار شدند تحت نظام تک‌رأی انتقال‌ناپذیر بودند.
برگزار شدند تحت نظام تک‌رأی انتقال‌ناپذیر بودند. نظام یادشده به ضرر احزاب اسلام‌گرا بود پس از آن که همان سال نخست (۱۹۸۹) توانستند ۲۲ کرسی از ۸۰ کرسی را به دست آوردند. انتخابات سراسری ۲۰۱۶ توسط کمیسیون مستقل انتخابات برگزار شد و چندین ناظر بین‌المللی وظیفهٔ نظارت بر آن را بر عهده داشتند. اصلاحات ۲۰۱۵ در قانون انتخابات باعث شد تا احزاب مخالف حاضر به شرکت در انتخابات شوند. برای مثال جبهه عمل اسلامی دو انتخابات پیش از ۲۰۱۶ را تحریم کرده بود اما تصمیم به شرکت در انتخابات جدید گرفت. دولت اردن برای کاهش تأثیر این
انتخابات جدید گرفت. دولت اردن برای کاهش تأثیر این جبهه بر انتخابات تلاش کرد تا در جنبش اخوان‌المسلمین تفرقه ایجاد کند. به این منظور اموال این جنبش مصادره شد و صدها تن از اعضای آن جدا شدند تا بدین ترتیب حزبی میانه‌روتر جایگزین آن شود. جبهه عمل اسلامی انتظار داشت بین ۲۰ تا ۳۰ کرسی را به دست آورد اما در نهایت تنها موفق به کسب ۱۵ کرسی شد. زنان توانستند به یک پیروزی تاریخی دست یابند. هم‌اکنون از میان ۱۳۰ نماینده پارلمان اردن ۲۰ نفر زن هستند. این در حالی است که در پارلمان پیشین که انتخابات آن در ۲۰۱۳ انجام شد ۱۸
پارلمان پیشین که انتخابات آن در ۲۰۱۳ انجام شد ۱۸ نفر از ۱۵۰ نماینده پارلمان، زن بودند. مشارکت در انتخابات ۳۷٪ بود. درصد مشارکت از انتخابات پیشین کمتر بود اما تعداد بیشتری از واجدان صلاحیت (۱٫۵ میلیون) برای رأی دادن پای صندوق رفتند. کارشناسان دلیل کاهش مشارکت را، منع اردنی‌های خارج از کشور از رأی دادن بنابر قانون جدید انتخابات می‌دانند. شمار این افراد حدود ۱ میلیون نفر برآورد می‌شود. ناظران بین‌المللی این انتخابات را شفاف و منصفانه توصیف کردند. روش. پارلمان اردن شامل دو مجلس است؛ مجلس علیی که هم‌وندانِ
اردن شامل دو مجلس است؛ مجلس علیی که هم‌وندانِ (اعضای) آن توسط شاه تعیین می‌شوند و مجلس نمایندگان که هم‌وندانِ آن را مردم به‌طور مستقیم انتخاب می‌کنند. هر دو مجلس دارای مسئولیت‌های قانونی مساوی هستند. شاه، نخست‌وزیر و کابینه را از مجلس سفلی (نمایندگان) انتخاب می‌کند و دارای اختیارات گسترده‌ای در حوزه‌های تقنینی و اجرایی است. قانون اساسی مشخص کرده است که باید در عرض چهار ماه پس از انحلال پارلمان، انتخابات بعدی برگزار شود. با این حال شاه اجازه دارد انتخابات را به تعویق انداخته یا پارلمان را تعلیق کند و با
را به تعویق انداخته یا پارلمان را تعلیق کند و با دستورات خود کشور را اداره نماید. مجلس نمایندگان می‌تواند با رأی عدمِ اعتماد به دولت، آن را منحل کند. سن حق رأی در اردن ۱۸ سال است. افرادی که ورشکسته هستند یا از سلامت روانی برخوردار نیستند حق رأی ندارند. هیچ نوع پیش‌بینی برای افراد ناتوان یا غایبان دیده نشده است. کارمندان نیروهای مسلح، نیروهای امنیتی کشور، نیروهای امنیت عمومی، ژاندارمری و نیروهای دفاع مدنی در طول دوران کاری خود حق رأی ندارند. همچنین برخی از مجرمان، حق رأی خود را از دست می‌دهند. زنان و
از مجرمان، حق رأی خود را از دست می‌دهند. زنان و اقلیت‌های قومی و دینی در مجلس کرسی‌های محدودی دارند. سهمیهٔ زنان ۱۵ کرسی است و مسیحی‌ها ۹ کرسی و چرکسی‌ها و چچنی‌ها جمعاً ۳ کرسی در مجلس دارند. قبایل بدوی نیز دارای یک حوزهٔ انتخاباتی هستند و ۹ عضو پارلمان را انتخاب می‌کنند. ۳ عدد از آن‌ها با سهمیهٔ زنان هم‌پوشانی دارد. هر چند در اردن احزاب سیاسی وجود دارند اما به‌طور سنتی سرکوب می‌شوند و چندین دهه است که ساختار سیاسی این کشور طوری طراحی شده تا این تشکل‌های سیاسی را تضعیف کند. احزاب سیاسی تحت نظر وزارت کشور
را تضعیف کند. احزاب سیاسی تحت نظر وزارت کشور اداره می‌شوند و هیچ حزبی حق ندارد بر پایهٔ دین تشکیل شود. این احزاب هم‌وندان اندکی دارند و قبایل از گذشته نقش احزاب سیاسی را بازی می‌کنند. در نتیجه انتخابات غالباً بر اساس وابستگی است. سیاست در اردن بازتاب شکاف جمعیتی بین فلسطینی‌تبارها و افرادی با اصالتِ کرانهٔ خاوری است. حکومت در اردن بیشتر در اختیار مردمان کرانهٔ خاوری است که هستهٔ پشتیبانی از شاه را تشکیل می‌دهند. این در حالی است که اردنی‌های فلسطینی نمایندگان اندکی در حوزهٔ سیاست اردن دارند و تبعیض علیه
اندکی در حوزهٔ سیاست اردن دارند و تبعیض علیه آن‌ها به شکل ساختاری درآمده است. دستکاری حوزه‌های انتخابیه بیشتر به دلیل مسائل منطقه‌ای است تا مسائل ملی. اصلاحات. فعالیت احزاب سیاسی برای مدت زمان زیادی تحت حکومت نظامی متوقف شده بود. در پی یک شکست اقتصادی و ناآرامی‌هایی که در ۱۹۸۹ در پی داشت، آزادسازی سیاسی صورت گرفت. انتخابات ۱۹۸۹ اردن در قالب نظام رأی فرد به گروه (block vote) برگزار شد. این نظام از زمان حکومت بریتانیایی‌ها باقی مانده بود. هر چند که احزاب سیاسی از شرکت در انتخابات منع شده بودند اما نامزدهای
از شرکت در انتخابات منع شده بودند اما نامزدهای مستقل به شکل زیرزمینی به این احزاب تمایل داشتند. نتیجهٔ این انتخابات برنده شدنِ افرادی بود که با رویکرد سیاسی شاه مخالف بودند. در پی این نتایج ملک حسین نظام سیاسی را طوری تغییر داد تا در انتخابات ۱۹۹۳، آرای اسلام‌گراها تحت شعاع قرار گیرد. این نظام جدید که به آن «هر نفر یک رأی» گفته می‌شد به‌طور نامتناسب به نفع جوامع روستایی کرانهٔ خاوری و به ضرر جوامع شهری و فلسطینی بود. هر چند در این سامانهٔ نو احزاب حق فعالیت یافتند اما تضعیف شدند. احزاب سیاسی به‌ویژه حزب