payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌کند و کلیتنبرگ درمی‌یابد که این اصطلاح در ادبیات محلی سوئدی وجود ندارد اما اصطلاحی تحت عنوان ساعت گرگ هست که به نیمه‌شب تا ساعت یک صبح گفته می‌شود. برگمان ادعا می‌کند که اولین بار عبارت ساعت گرگ و میش را در منابع لاتین دیده، با این وجود او اشاره‌ای به این منابع نمی‌کند و این امکان وجود دارد که خودش این اصطلاح را ابداع کرده باشد. او بعدها می‌گوید زمانی که داستان را تصور می‌کرده، ساعت گرگ و میش خود را تجربه کرده و بعد از ساخت فیلم از آن رهایی پیدا کرده است. اواخر مراحل پس‌تولید فیلم "پرسونا" در سال ۱۹۶۶،
مایکل وِین (مایک) گادوین (؛ زادهٔ ) یک وکیل و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. او نخستین مشاور و وکیل کارکنان سازمان ناسودبر بین‌المللی بنیاد مرزهای الکترونیکی و خالق تمثیلِ اینترنتیِ قانون گادوین؛ از قیاس‌های نازیسم بود. از ژوئیه ۲۰۰۷ تا اکتبر ۲۰۱۰ میلادی، او با سمت مشاور ارشد بنیاد ویکی‌مدیا و در مارس ۲۰۱۱ میلادی به عضویت هیئت مدیره انجمن پیشگامان متن‌باز انتخاب شد. گادوین به عنوان ویراستار در نشریه "ریزن" از سال ۱۹۹۴ میلادی مشغول به کار بود. از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰، او مشاور و مدیر سیاست نوآوری در تحقیق
تا ۲۰۲۰، او مشاور و مدیر سیاست نوآوری در تحقیق مؤسسهٔ آر استریت بود. در اوت ۲۰۲۰، او و گروه حقوقی بلک‌اِستون از طرف کارکنان تیک‌تاک شکایتی علیه دولت ترامپ تنظیم کردند، و بین ژوئن ۲۰۲۱ تا ژوئن ۲۰۲۲ در آنجا کار کرد.
لِزَنْوَلید () یا «هتل ملی لِزَنْوَلید»، یک موزه و آرامگاه واقع در پاریس، فرانسه است. ساخت‌وساز این ساختمان که برای سربازان پیر و آسیب‌دیدگان جنگ بود در سال ۱۶۷۱ به دستور لوئی چهاردهم شروع شد و در سال ۱۶۷۸ به بهره‌برداری رسید. از اشخاص معروفی که در این مکان دفن شده‌اند می‌توان به ناپلئون بناپارت اشاره کرد.
محمد جزولی صوفی و فقیه قرن نهم بوده‌است. . شاخه جزولیه، از طریقت شاذلیه، به او منسوب است. جزولی در لغت‌نامه دهخدا. شیخ محمدبن سلیمان بن ابی بکر مکنی به ابوعبداﷲ. وی از مشاهیر علما و بزرگان حسنی بود. او راست کتابی مشهور بنام: دلائل الخیرات و شوارق الانوار فی الصلاة علی النبی المختار. (از ریحانة الادب) (از قاموس الاعلام ترکی). در معجم المطبوعات سلسله نسب وی بکمال تر بدین صورت آمده: محمدبن عبدالرحمان بن ابی بکرسلیمان سملالی از سادات حسنی بود. همچنین اضافه می‌کند که صاحب ترجمه مردی فقیه بود و در تصوف تألیفاتی
که صاحب ترجمه مردی فقیه بود و در تصوف تألیفاتی داشت. برخی در حق او گفته‌اند: وی نخبهٔ دهر و وحید عصر خود بشمار می‌رفت. او شریعت را که در غرب رو به نیستی می‌نهاد زنده کرد و نور حقیقت را که رو به خاموشی بود چون خورشید نورانی کرد.
مترو باکو (به ترکی آذربایجانی:Bakı Metropoliteni) سامانه قطار شهری باکو٬پایتخت جمهوری آذربایجان است. مترو باکو در ۶ نوامبر ۱۹۶۷ در زمان اتحاد جماهیر شوروی افتتاح شد. تا قبل از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، مترو باکو شباهت زیادی به سیستم مترو شوروی داشت. ایستگاه‌های مرکزی عمیق و دکوراسیون‌های نفیس آن تلفیقی از ارزش‌های ملی و سنتی آذربایجان و ایدئولوژی شوروی بود. در حال حاضر طول متروی باکو ۳۸/۳ کیلومتر (۲۳٫۶ مایل) مسیر دو طرفه می‌باشد و همچنین دارای ۳ خط و ۲۶ ایستگاه می‌باشد. این مترو در ۲۰۱۵ قریب به ۲۲۲ میلیون
می‌باشد. این مترو در ۲۰۱۵ قریب به ۲۲۲ میلیون مسافر را جابجا کرد و میانگین مسافر روزانه آن تقریباً ۶۰۸۲۰۰ نفر می‌باشد. تاریخ. در دهه‌های پایانی امپراتوری روسیه، شهر بندری باکو به دلیل کشف نفت در دریای خزر به یک کلان‌شهر بزرگ تبدیل شد. در دهه ۱۹۳۰، پایتخت جمهوری شوروی سوسیالیستی آذربایجان و بزرگترین شهر در قفقاز شوروی بود. اولین برنامه‌ها برای سیستم حمل و نقل سریع به دهه ۱۹۳۰ برمی گردد، با تصویب یک طرح کلی جدید برای توسعه شهر. پس از جنگ جهانی دوم، جمعیت از مرز یک میلیون عبور کرد، این الزام قانون اتحاد جماهیر
یک میلیون عبور کرد، این الزام قانون اتحاد جماهیر شوروی برای ساخت سیستم مترو بود. در سال ۱۹۴۷، کابینه وزیران شوروی در ۶ نوامبر ۱۹۶۷، متروی باکو پنجمین سیستم ترانزیت سریع اتحاد جماهیر شوروی شد، هنگامی که اولین مسیر ۶٫۵ کیلومتری و انبار به افتخار پنجاهمین سالگرد انقلاب اکتبرافتتاح شد. با توجه به چشم‌انداز منحصر به فرد شهر، مترو باکو طرح معماری «مثلث» شوروی را نداشت و در عوض دو خط بیضوی داشت که در مرکز شهر در پایانه راه‌آهن باکو از یکدیگر عبور می‌کردند؛ بنابراین یک خط از انتهای جنوب غربی شهر شروع می‌شود و از
یک خط از انتهای جنوب غربی شهر شروع می‌شود و از یک محور شمال شرقی عبور می‌کند و مناطق مسکونی در لبه شمالی شهر را دنبال می‌کند و سپس در امتداد جنوب شرقی و در نهایت جنوبی دور می‌زند. شبکه در سه مرحله افتتاح شد: اولدوز (۱۹۷۰) و نفتچیلار (۱۹۷۲)، پس از آن احمدلی (۱۹۸۹) و سرانجام حاجی اصلانوف (۲۰۰۲)، خط اول را تکمیل کردند. علاوه بر این، در سال ۱۹۷۰ شعبه ای به ایستگاهی که در دپوی باکمیل ساخته شده بود، افتتاح شد. خط دوم موازی با ساحل خزر از حاجی اصلانوف از طریق مناطق صنعتی باکو بود، خط اول را دوباره در پایانه
مناطق صنعتی باکو بود، خط اول را دوباره در پایانه راه‌آهن باکو متصل می‌کرد و سپس به سمت غرب ادامه می‌داد و سپس به شمال می‌پیوست تا به مناطق شمال غربی باکو بپیوندد. برای تسریع ساخت و ساز، شعبه ای از ایستگاه ۲۸ می تا خطایی در سال ۱۹۶۸ و در ۱۹۷۶ در جهت مخالف به سمت ایستگاه نظامی افتتاح شد. خط دوم و اول از یک ایستگاه استفاده می‌کردند (۲۸ مه). این امر در ابتدا هیچ مشکل جدی ایجاد نمی‌کرد، زیرا خط دو به اندازه دو ایستگاه طول داشت، اما هنگامی که مرحله دوم در سال ۱۹۸۵ افتتاح شد و خط را به ۸ ایستگاه افزایش دادند
۱۹۸۵ افتتاح شد و خط را به ۸ ایستگاه افزایش دادند (معمار عجمی)، ساخت و ساز انتقال به شدت مورد نیاز بود. در سال ۱۹۹۳، اولین مرحله از ایستگاه انتقال جعفر جبارلی شروع به کار کرد، اما پایان اتحاد جماهیر شوروی، ناآرامی‌های سیاسی، اولین جنگ قره باغ و فروپاشی مالی که به دنبال آن عملاً هرگونه ساخت و ساز در باکو را فلج کرد. علاوه بر این، در اواسط دهه ۱۹۹۰، سه حادثه تلفات جمعی رخ داد: در ۱۹ مارس و ۳ ژوئیه ۱۹۹۴، حملات تروریستی ۲۷ نفر را کشت و ۹۱ نفر دیگر را زخمی کرد و در ۲۸ اکتبر سال بعد آتش‌سوزی در قطار شلوغ ۲۸۹ نفر
در ۲۸ اکتبر سال بعد آتش‌سوزی در قطار شلوغ ۲۸۹ نفر را کشت. زخمی شدن ۲۶۵ نفر دیگر، مرگبارترین فاجعه مترو در جهان. در اواخر دهه ۱۹۹۰ ساخت و ساز دوباره آغاز شد. اولین پروژه تکمیل ایستگاه حاجی اصلانوف بود که بخشی از آن توسط اتحادیه اروپا حمایت می‌شد. در اواسط دهه ۲۰۰۰، ساخت قسمت انتهایی شمالی خط دوم، که از سال ۱۹۹۴ رها شده بود، با افتتاح ایستگاه نسیمی در ۹ اکتبر ۲۰۰۸ مجدداً آغاز شد. طرح توسعه. در حال حاضر چندین پروژه توسعه برنامه‌ریزی شده‌است که دو مورد از آنها در دست ساخت است. در سال ۲۰۱۱، تقی احمد اف، مدیر
در دست ساخت است. در سال ۲۰۱۱، تقی احمد اف، مدیر اجرایی مترو باکو، برنامه‌های خود برای ساخت حداکثر ۵۳ ایستگاه جدید تا سال ۲۰۳۰ را اعلام کرد. در حال حاضر، هشت ایستگاه و دو انبار قطار در حال ساخت است.
پل سریال تلویزیونی اسکاندیناویایی است که با همکاری تلویزیون سوئد، رادیوی دانمارک و شبکه آلمانی زد د اف تهیه شده است. این سریال به صورت کامل پخش شده و سری چهارم سریال که به گفته نویسنده فیلم‌نامه، آخرین سری می‌باشد از دهم دی ماه ۱۳۹۶ برای ساکنان کشورهای اسکاندیناوی پخش شد. سری آخر بیشتر از سایر سری‌ها در دانمارک کار شده است و شامل ۸ قسمت ۶۰ دقیقه‌ای می‌باشد. فصل اول این سریال به پرونده کشف یک جسد بر روی پل اورسوند بین سوئد و دانمارک اختصاص داشت. فصل دوم سریال به برخورد یک کشتی با این پل توسط یک گروه تروریستی
به برخورد یک کشتی با این پل توسط یک گروه تروریستی می‌پردازد. با الهام از این سریال یک مجموعه آمریکایی-مکزیکی به نام "پل" و همچنین یک مجموعه بریتانیایی-فرانسوی به نام "تونل"، ساخته و پخش شده‌اند.
کتاب دلایل الخیرات که نام کامل آن «دلایل الخیرات و شوارق الانوار فی ذکر الصلاة علی النبی المختار» است، نوشته محمد جزولی، شامل مجموعه ادعیه و صلوات بر پیامبر اکرم، توصیف ضریح حضرت و دو قصیده، یکی قَصیدةُ البُردَةُ الشَّریفَة (ص ۲۳۴) و دیگری قَصیدَةُ المُنفَرجَة (ص ۲۵۲)، در حمد و ستایش خداوند و نعت و ثنای رسول اکرم. مؤلف در مقدمه کتاب (ص ۱۸)، غرض از تصنیف آن را ثنای رسول اکرم و بیان فضائل آن حضرت ذکر کرده و برای کسب رضای خدا و محبت رسول اکرم آن را دلایل الخیرات نامیده‌است. حاجی‌خلیفه (ج ۱، ستون ۷۵۹) این کتاب
نامیده‌است. حاجی‌خلیفه (ج ۱، ستون ۷۵۹) این کتاب را نشانی از نشانه‌های خدا در بزرگداشت نبی‌اکرم می‌داند که آن را در شرق و غرب، به‌ویژه در سرزمین روم (قلمرو عثمانی)، می‌خوانند. در سال ۱۸۸۷ میلادی ودر پی حمایت پادشاه مصر از امیر عبدالرحمن خان پادشاه وقت افغانستان (از خاندان بارکزی)، یک نسخه از این کتاب که به نشانه دوستی و اتحاد اسلامی بین دو کشور (و در واقع نفوذ در قاره آسیا به بهانه هم مذهب بودن)، به تلاش قاضی عبدالکریم و قاضی علی هادی (دونفر ازدرباریان مسلط به چند زبان) به زبان عربی با حاشیه فارسی دری چاپ
به چند زبان) به زبان عربی با حاشیه فارسی دری چاپ گردیده که تنها نسخه چاپ شده این کتاب در دنیا در سال۱۳۰۵ قمری می‌باشد وتوسط چاپخانه سلطنتی مصر به سفارش شخص پادشاه به صورت سیاه و سفید به چاپ رسیده بود، توسط سفیر مصر در افغانستان به امیر عبدالرحمن خان اهدا گردید. پس از مرگ شاه، این نسخه از کتاب در ارگ شاهی نگهداری می‌شد (تنها نسخه کلکسیونی از این کتاب)، که در جریان درگیریهای سال ۱۹۲۹ و پس از تصرف ارگ شاهی توسط نیروهای امیر حبیب‌الله کلگانی، به همراه تعداد قابل توجهی کتاب و اشیاء ارزنده دیگر مفقود گردید.
کلمه روزنامه در زبان فارسی دارای ریشه‌ای قدیمی است و در برخی از کتاب‌های سده‌های نخست اسلامی این واژه با شکل "روزنامجه" دیده می‌شود. در دوران فتحعلی‌شاه، محمدشاه و اوان پادشاهی ناصرالدین شاه، اصطلاح «کاغذ اخبار» مورد استفاده مردم بوده‌ است ولی به مرور زمان روزنامه به معنای قدیم به کار رفته و اصطلاح «کاغذ اخبار» متروک شده‌ است. روزنامه‌نگاری در دورهٔ قاجار. اولین روزنامه چاپی ایران، در دورهً سلطنت محمد شاه قاجار، در سال ۱۲۱۶ هجری خورشیدی به وسیله میرزا صالح شیرازی در تهران تأسیس شد. او دوره آموزش
صالح شیرازی در تهران تأسیس شد. او دوره آموزش روزنامه‌نگاری را در انگلستان گذرانده بود. اولین شماره این نشریهٔ ماهیانه که در روز دوشنبه ۲۵ محرم ۱۲۵۳ قمری (اول ماه مهٔ ۱۸۳۷ م.) منتشر شد، نام بخصوصی نداشت و با گرته‌برداری از واژهٔ انگلیسی Newspaper، کاغذ اخبار نامیده می‌شد. هیچکدام از نسخه‌های اصلی این روزنامه دردست نیست و مطالبی که دربارهٔ آن نوشته شده، ذکر دقیقی از مدت و دفعات انتشار آن به میان نمی‌آورد. پس از پایتخت، ارومیه اولین شهری است که در ایران صاحب روزنامه شد. این نشریه که دومین نشریهٔ ایران هم
روزنامه شد. این نشریه که دومین نشریهٔ ایران هم به‌شمار می‌رود، به زبان آشوری بود و با نام زاهاریرادی باهارا در سال ۱۲۶۵ هجری قمری (۱۸۴۹ میلادی) آغاز به انتشار کرد. وقایع اتفاقیه که سومین روزنامه ایران به سبک و شکل امروزی است، از سال سوم پادشاهی ناصرالدین‌شاه یعنی ۱۲۶۷ هجری قمری زیر نظر میرزا تقی‌خان امیر نظام آغاز به انتشار کرد. این نشریه به صورت هفتگی منتشر می‌شد. در سال ۱۲۷۷ (قمری) که میرزا ابوالحسن‌خان نقاش‌باشی ملقب به صنیع‌الدوله بر انتشارات دولتی و طبع روزنامه‌نگاری نظارت داشت روزنامهٔ وقایع اتفاقیه
روزنامه‌نگاری نظارت داشت روزنامهٔ وقایع اتفاقیه پس از ۳ سال انتشار با نام جدید «دولت علیه ایران» شروع به فعالیت کرد. روزنامه دولت علیه ایران، روزنامه‌ای مصور بود که در آن تصاویر بزرگان مملکت، درباریان و شاهزادگان با دقت زیاد به چاپ می‌رسید. خود این نشریه بعد از مدتی انتشار به روزنامه دولتی تغییر نام داد. انتشار این روزنامه تا سال ۱۳۲۴ (قمری) تحت عنوان ایران ادامه داشت و بعد از مدتی وقفه در سال ۱۳۲۹ (قمری) با نام روزنامه رسمی دولت ایران منتشر گردید. در سال ۱۲۸۳ هجری قمری روزنامهٔ دیگری به نام روزانه ملتی در
هجری قمری روزنامهٔ دیگری به نام روزانه ملتی در تهران انتشار یافت. منظور از واژهٔ «ملتی» نشان دادن تمایز آن روزنامه از روزنامه دولتی بود. نخستین نشریهٔ روزانه (یعنی روزنامه به معنی واقعی کلمه) در ایران به نام خلاصة الحوادث در سال ۱۳۱۶ (قمری) در تهران منتشر شد این روزنامه چهار صفحه‌ای بود و اخبار خبرگزاری رویترز را که به قصد هندوستان مخابره می‌شد بازتاب می‌کرد. روزنامه‌های وطن و طلوع نیز از دیگر روزنامه‌های مهم منتشر شده تا پیش از مشروطیت اند. روزنامه وطن (La Patrie) که در سال ۱۲۹۳ انتشار یافت، اولین روزنامه
Patrie) که در سال ۱۲۹۳ انتشار یافت، اولین روزنامه ایرانی دوزبانه (فارسی و فرانسه) تهران و نخستین روزنامه‌ای بود که در تاریخ کشور توقیف شد. بعد از استقرار مشروطیت چهار روزنامه به نام‌های مجلس، ندای وطن، حبل‌المتین و صبح صادق، هر روز در ایران منتشر می‌شد. روزنامهٔ «مجلس» اخبار مجلس شورای ملی را بازتاب می‌کرد و زیر نظر میرزا محمد صادق طباطبائی اداره می‌شد. در پی خلع محمد علی شاه از سلطنت، روزنامه‌های متعدد روزانه دیگری نیز در ایران منتشر شدند. در دوره مشروطیت بیداری افکار عمومی به سرعت و شدت اوج گرفت و
بیداری افکار عمومی به سرعت و شدت اوج گرفت و روزنامه‌ها نفوذی عظیم و سهم مهمی در تجدید حیات اندیشه‌های مردم داشتند. از روزنامه‌های مهم دوره مشروطیت که تأثیر زیادی بر افکار عمومی داشتند می‌توان به صور اسرافیل و ایران نو اشاره کرد. در این برهه از تاریخ ایران، مطبوعات به عنوان نمادهای دموکراسی و آزادی نقش بزرگی در گسترش ایده‌ها و جنبش مشروطیت داشتند. در پی اعلام فرمان مشروطیت تعداد و تیراژ مطبوعات افزایش زیادی یافت همانطورکه شمارگان روزنامهٔ مساوات که از جراید مهم و مؤثر انقلاب مشروطه شمرده می‌شد به ۳ هزار،
مهم و مؤثر انقلاب مشروطه شمرده می‌شد به ۳ هزار، روزنامه صور اصرافیل به ۵ هزار، روزنامه مجلس به تدریج از ۷ هزار به ۱۰ هزار و روزنامه انجمن ملی به ۵ هزار نسخه رسید. به هنگام صدور فرمان مشروطیت تنها ۲۰ روزنامه و نشریه در ایران منتشر می‌شد اما در پی اعلام این فرمان و در مدت زمان مانده از سال ۱۳۲۴ (قمری)، ۹۲ نشریه شامل ۶۴ عنوان در تهران، ۹ عنوان در اصفهان، ۶ عنوان در تبریز، ۴ عنوان در همدان، لاهیجان و ارومیه هر کدام دو عنوان و کرمانشاه، شیراز، مشهد، بندر انزلی و شهر ری هر کدام یک عنوان، منتشر می‌شد. در دوره دوم
شهر ری هر کدام یک عنوان، منتشر می‌شد. در دوره دوم مشروطیت قِطع روزنامه‌های روزانه بزرگتر شد ولی تیراژ آن‌ها کاهش پیدا کرد مثلاً روزنامه استقلال ایران از هشتصد تا هزار نسخه و ایران نو که در آن زمان کثیرالانتشارترین روزنامه ایران محسوب می‌شد بین ۲۵۰۰ تا ۳۰۰۰ نسخه تیراژ داشت، کاهش این تیراژ را می‌توان در توسعه فقر عمومی به علت حوادث ناگوار در آن مقطع دانست در این دوره معمولاً چندین نفر یک شماره از روزنامه را به شراکت می‌خرید و با هم مطالعه می‌کردند. دوران نظام جمهوری اسلامی. تهدید و دستگیری روزنامه‌نگاران در
جمهوری اسلامی. تهدید و دستگیری روزنامه‌نگاران در ایران در دوران جمهوری اسلامی ادامه دارد. در روز چهارشنبه ۱۸ دی ۱۳۹۸ سازمان گزارشگران بدون مرز در بیانیه‌ای نسبت به افزایش این دستگیری‌ها هشدار داد و خواستار رسیدگی فوری گزارشگر ویژه سازمان ملل شد. تعداد روزنامه‌نگاران بازداشتی در ایران با بازداشت پنج روزنامه‌نگار به نام‌های «جلوه جواهری»، «کاوه مظفری»، «فروغ سمیعی‌نیا» ، «بهنام صفارزاده» و «احمد زاهد لنگرودی»، مدیر ماهنامه گیلان، در تاریخ ۵ دی و در مراسم چهلم نوید بهبودی، یکی از کشته‌شدگان اعتراضات آبان ماه
نوید بهبودی، یکی از کشته‌شدگان اعتراضات آبان ماه ۱۳۹۸ که در گوراب زرمیخ استان گیلان صورت گرفت، به ۱۲ نفر رسیده‌ است. هشداری در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۰ در نامه‌ای سرگشاده از طرف سازمان گزارشگران بدون مرز به سران هفت کشور جهان داده شد. این هشدار نسبت به تهدیدهایی که از سوی جمهوری اسلامی ایران علیه خبرنگاران رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور مطرح می‌شود بوده که خواستار دفاع از آن‌ها شد. این نامه می‌گوید بیش از ۲۰۰ تهدید و آزار پیاپی علیه روزنامه‌نگاران تبعیدی و شهروند در خارج از کشور و از این میان ۵۰ تهدید به مرگ را
در خارج از کشور و از این میان ۵۰ تهدید به مرگ را از سوی خبرنگاران بدون مرز شمارش شده‌ است. روز دوشنبه ۱۴ بهمن ۱۳۹۸ روزنامه‌نگاری به نام خسرو صادقی بروجنی در دادگاهی به ریاست مقیسه به ۸ سال زندان به اتهامات «فعالیت تبلیغی علیه‌نظام»، «توهین به بنیانگذار جمهوری اسلامی» و «تبانی علیه امنیت داخلی/خارجی» محکوم شد. وی پژوهشگر حوزه کار و رفاه اجتماعی نیز می‌باشد. پیش از این نیما صفار، روزنامه‌نگار و نویسنده اهل استان گلستان به ۸ ماه زندان، رضا خندان مهابادی و بکتاش آبتین از اعضای کانون نویسندگان ایران به ۶ سال
آبتین از اعضای کانون نویسندگان ایران به ۶ سال زندان، کیوان باژن از اعضای همین کانون نویسندگان ایران به ۳/۵ سال زندان محکوم شدند. روز پنج‌شنبه ۱۷ بهمن ۱۳۹۸ سازمان گزارشگران بدون مرز اعلام کرد: «از تاریخ ۱۸ دی ۱۳۹۸ سازمان اطلاعات سپاه پاسداران و وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی پس از سقوط هواپیمای اوکراینی دست کم ۲۱ روزنامه‌نگار ایرانی در شهرهای مختلف را احضار و بازجویی کرد و برخی از روزنامه‌نگاران از سوی تحریریه خود در رابطه با موضع‌گیری در شبکه‌های اجتماعی هشدار گرفتند و شماری مجبور شدند حساب‌های خود در
هشدار گرفتند و شماری مجبور شدند حساب‌های خود در شبکه‌های اجتماعی را ببندند.» گزارشگران بدون مرز، احضار، بازرسی خانه‌ها، تهدید روزنامه‌نگاران و مجبور کردن آنها به بستن حساب‌هایشان در شبکه‌های اجتماعی را محکوم می‌کند. روز شنبه ۳ اسفند ۱۳۹۸ سازمان گزارشگران بدون مرز برخورد غیرقانونی اطلاعات سپاه پاسداران، در بازداری از اطلاع‌رسانی روزنامه‌نگاران در شبکه‌های اجتماعی را محکوم کرد. روز چهارشنبه ۲۰ فروردین ۱۳۹۹ امیر بابایی، روزنامه‌نگار اهل کرمانشاه، به اتهام «نشر اکاذیب» به دو ماه زندان محکوم شد. دوشنبه ۱
«نشر اکاذیب» به دو ماه زندان محکوم شد. دوشنبه ۱ اردیبهشت ۱۳۹۹ بنا بر گزارش خبرگزاری هرانا، کیوان صمیمی بهبهانی روزنامه‌نگار و از بازداشت شدگان روز جهانی کارگر در سال ۹۸ به ۵ سال زندان محکوم شد. وی در سال ۹۴ بعد از ۶ سال زندان آزاد شده بود. این حکم در دادگاه تجدید نظر به ۳ سال تبدیل شد. ۲۴ خرداد ۱۳۹۹ خسرو صادقی بروجنی، روزنامه‌نگار و پژوهشگر حوزه کار و رفاه اجتماعی به اتهام «اجتماع و تبانی علیه امنیت داخلی و خارجی» و «توهین به بنیانگذار جمهوری اسلامی» به تحمل ۷ سال زندان محکوم شد. روز سه‌شنبه، ۱۷ اسفند
تحمل ۷ سال زندان محکوم شد. روز سه‌شنبه، ۱۷ اسفند ۱۴۰۰، امیرعباس آزرم‌وند، روزنامه‌نگار و فعال مدنی که در جریان تجمع روز جهانی «زن» در تهران بازداشت شده بود، روز چهارشنبه به زندان اوین برای گذراندن محکومیت خود به اتهام «اجتماع و تبانی» به ۳ سال و ۷ ماه حبس تعزیری و به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به ۸ ماه حبس تعزیری و به‌ عنوان مجازات «تکمیلی» به «منع عضویت در گروه‌های سیاسی و اجتماعی و خروج از کشور به مدت دو سال» منتقل شد. واکنش‌ها. روز پنج‌شنبه، ۴ اردیبهشت ۱۳۹۹، فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران، حکم
۱۳۹۹، فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران، حکم ۵ سال زندان برای کیوان صمیمی روزنامه‌نگار ایرانی را محکوم کرد. این فدراسیون از دولت جمهوری اسلامی خواست که این حکم را که بدون حضور وی در دادگاه صادر شده بود، لغو کند. روز سه‌شنبه ۱۵ بهمن ۱۳۹۸ رابرت دسترو، معاون وزیر خارجه آمریکا در امور دموکراسی، حقوق بشر و کار، آزار و تهدید روزنامه‌نگاران فارسی‌زبان خارج از ایران را توسط جمهوری اسلامی محکوم کرد و نوشت: «ما در کنار مردم ایران در مورد حق آنها در آزادی اطلاعات و در کنار روزنامه‌نگاران مستقل که برای اطلاع‌رسانی به
کنار روزنامه‌نگاران مستقل که برای اطلاع‌رسانی به عموم مبارزه می‌کنند، ایستاده‌ایم.» ۲۹ خرداد ۱۳۹۹ سازمان گزارشگران بدون مرز، حکم‌های صادر شده برای سه روزنامه‌نگار به نام‌های خسرو صادقی بروجنی ۷ سال زندان، کیوان صمیمی ۳ سال زندان و شهرام صفری ۹۱ روز زندان را محکوم کرد. ۱۸ شهریور ۱۳۹۹ سازمان «خبرنگاران بدون مرز» با انتشار بیانیه‌ای نسبت به تداوم و تشدید سرکوب و بازداشت و شکنجه پنهان روزنامه‌نگاران توسط سازمان اطلاعات سپاه ایران بعد از گزارش‌های روزنامه نگارانی همچون بهنام صفارزاده اظهار نگرانی کرد. روز
همچون بهنام صفارزاده اظهار نگرانی کرد. روز سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۴۰۰ سازمان گزارشگران بدون مرز در گزارش سالانه خود اعلام کرد، جمهوری اسلامی ایران از نظر آزادی خبرنگاری، در میان ۱۸۰ کشور مورد بررسی در قعر جدول و در رتبه ۱۷۴ قرار دارد که نسبت به گزارش سال گذشته سازمان گزارشگران بدون مرز یک رتبه تنزل داشته‌است. ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۰ سازمان گزارشگران بدون مرز احکام صادره برای دو روزنامه‌نگار و شهروند-خبرنگار به نام‌های روزبه پیری، مترجم و فعال مدنی و برادر یاشار پیری و امین ماسوری، مدیر مسئول هفته‌نامه نیش قلم و سایت
امین ماسوری، مدیر مسئول هفته‌نامه نیش قلم و سایت اطلاع‌رسانی چوپی و لغو امتیاز ماهنامه گیلان اوجا را محکوم کرد. روز چهارشنبه ۵ خرداد ۱۴۰۰ فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران با صدور اطلاعیه‌ای «احضارها و اخطارهای قضایی صورت گرفته علیه روزنامه‌نگاران ایرانی» در آستانه انتخابات ریاست جمهوری ایران را «اعمال فشار و آزار و اذیت اهالی رسانه در ایران» توصیف کرد و آن را محکوم کرد. در این اطلاعیه، دبیرکل فدراسیون بین‌المللی روزنامه‌نگاران، آنتونی بلانگر گفت: «این یک نمونه دیگر از روش استفاده دولت ایران از سیستم
یک نمونه دیگر از روش استفاده دولت ایران از سیستم حقوقی برای سرکوب صداهای مستقل در کشور است.» وی ادامه داد: «روزنامه‌نگاران ایرانی باید بتوانند در مورد رقابت انتخاباتی فارغ از هشدارها و فشارهای قضایی مقام‌ها، گزارش دهند.» اولین‌ها در صنعت روزنامه‌نگاری در ایران. اولین نشریه به زبان خارجی روزنامه وطن بود. از این روزنامهٔ دو زبانهٔ فارسی-فرانسوی، فقط یک شماره در سال ۱۲۹۳ (قمری) (۱۸۷۵ میلادی) به مدیریت بارون لوئی دونورما بلژیکی منتشر گردید. لوئی دونورما در سال ۱۲۹۲ به همراه ناصرالدین شاه از فرانسه به تهران
۱۲۹۲ به همراه ناصرالدین شاه از فرانسه به تهران آمده بود و چون در اولین شماره از روزنامه مقاله‌ای در مورد آزادی نوشت، به دستور شاه روزنامه تعطیل و لوئی دونورما نیز از ایران اخراج شد. اولین روزنامه‌ای که از طرف زنان در ایران منتشر شد دانش نام داشت و در سال ۱۳۲۸ (قمری) توسط همسر میرزا حسین‌خان کحال انتشار می‌یافت. این نشریه از ۱۰ رمضان ۱۳۲۸ ق. تا ۲۷ رجب ۱۳۲۹ ق. در تهران منتشر می‌شد. دانش هفته‌ای یک بار و در هشت صفحه با قطع رحلی و چاپ سربی چاپ می‌شد و علاوه بر ایران در سایر کشورها هم منتشر می‌شد. اولین نشریه
ایران در سایر کشورها هم منتشر می‌شد. اولین نشریه علمی که در ایران منتشر شد روزنامه علمیه دولت علیه ایران بود بعد از این روزنامه نشریه‌های دیگری نظیر گنجینه فنون، فلاحت مظفری، مجمع الاخلاق، دعوت الحق، مجمع بهار و آفتاب منتشر شدند. اولین نشریه فکاهی در ایران که در ایران منشر شده طلوع نام داشت که در سال ۱۳۱۸ (قمری) اولین شماره آن بیرون آمد. مدیر این نشریه عبدالحمیدخان متین‌السلطنه بود که بعدها نماینده مجلس شورای ملی شد. همان‌گونه که پیشتر گفته شد، ارومیه نخستین شهرستانی است که روزنامه‌دار شد. سانسور در تاریخ
شهرستانی است که روزنامه‌دار شد. سانسور در تاریخ روزنامه‌نگاری ایران. نخستین فرمان رسمی سانسور در ایران، با توجیه حفظ سلامت اخلاقی کودکان، در رجب سال ۱۲۸۰ ه‍. ق از سوی ناصرالدین شاه خطاب به صنیع‌الملک (برادر کمال‌الملک) صادر شد. در این دستور، شاه نگرانی خود را پیرامون مطالبی که «گوشزد اطفال» می‌شود، چنین اظهار داشته‌است:خاصه اطفال که از مبادی احوال به خواندن این حکایات نامربوط می‌شدند و این روایات منطبعه غیرمستحسنه در جبلت ایشان کالنقشی فی الحجر مرکوز… می‌گردید و… در گردآب هواجس نفسانی و وسواس شیطانی
می‌گردید و… در گردآب هواجس نفسانی و وسواس شیطانی غوطه‌ور می‌گشتند… ولی اعمال اولین سانسور در تاریخ روزنامه‌نگاری ایران، در قالب توقیف یک نشریه، توقیف روزنامه وطن در سال ۱۲۹۳ (قمری) (۱۸۷۵ میلادی) بود که تنها یک شماره از آن چاپ شد. اولین مقررات هم در دوره ناصرالدین شاهی رخ داد و در در ربیع‌الثانی ۱۳۰۲ (۱۸۸۴ (میلادی)) به دستور شاه اداره سانسور با هدف نظارت مستقیم بر کتابهای فارسی‌ای که در ایران چاپ می‌شدند یا اینکه از خارج وارد می‌شدند، تأسیس شد. این اداره زیر نظر وزارت انطباعات مشغول به کار بود. زمینهٔ ایجاد
نظر وزارت انطباعات مشغول به کار بود. زمینهٔ ایجاد این اداره زمانی رخ داد که یک کتاب به زبان فارسی را نزد شاه بردند و و ناصرالدین شاه از دیدن اهانت‌هایی که در آن نسبت به رجال، مقامات و علمای ایرانی شده بود ناراحت شد و سپس با کمک و یاری محمدحسن صنیع‌الدوله (اعتمادالسلطنه) اداره سانسور را تشکیل داد. مدرسه عالی روزنامه‌نگاری. با حمایت مصطفی مصباح‌زاده در سال ۱۳۴۳ خورشیدی، مدرسه عالی روزنامه‌نگاری در مؤسسه کیهان تأسیس شد. این مدرسه به تدریج در طول چند سال برای اولین‌بار در ایران به دانشکده‌ای برای آموزش
برای اولین‌بار در ایران به دانشکده‌ای برای آموزش روزنامه‌نگاری در مقطع کارشناسی تبدیل شد.
در مکانیک کوآنتوم، کره بلاخ نمایشی هندسی از حالت یک سیستم کوآنتومی دوحالته (کیوبیت) است که با نام فیزیکدان فلیکس بلاخ نام‎گذاری شده است. تعریف. اگر formula_1، نشان‌گذاری برا-کت بردارهای حالت سیستم کوآنتومی دو حالته (کیوبیت) باشد و بردارهای پایه این فضا را با formula_2 و formula_3 نمایش دهیم، با توجه به این که ضرایب بردارهای پایه باید در شرط formula_4 صدق کنند، می توانیم این حالت را به صورت زیر بنویسیم: بنابراین هر بردار با طول واحد که روی کره بلاخ قرار بگیرد یک حالت چنین سیستمی را نمایش می‎دهد. کاربرد در
یک حالت چنین سیستمی را نمایش می‎دهد. کاربرد در نمایش کیوبیت. سطح کره بلوخ یک فضای دو بعدی است که برای نمایش فضای حالت برای حالت‌های کیوبیتهای خالص (مربوط به حالات خالص کوانتمی) بکار می‌رود. این فضای حالت دارای دو درجه آزادی است. حالت های غیر خالص یا مخلوط (mixed state) در داخل کره قرار می‌گیرند. نمایش با ماتریس های پائولی. نمایش دیگری برای نقاط روی کره بلوخ (حالت‌های کیوبیت خالص) وجود دارد که بر اساس سه ماتریس پائولی است: formula_6 که در آن هر سه ضریب formula_7 اعدادی حقیقی هستند. حالت های غیر خالص یا
اعدادی حقیقی هستند. حالت های غیر خالص یا مخلوط (mixed state) در داخل کره قرار می‌گیرند. علت مفید بودن ماتریس های پائولی این است که ماتریسهایی یونیتاری، بدون تریس، و هرمیتی هستند. دترمینان همه ی آنها formula_8 است. آنها در معادله پائولی بکار میروند زیرا وقتی اسپین بر حسب آنها نمایش داده شود، صورت‌بندی فرمول تعامل بین اسپین یک ذره با یک میدان الکترومغناطیسی بیرونی را ساده می‌کنند.
مهرداد امیدی، عضو فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران و رئیس کنونی پایگاه ششم پلیس آگاهی تهران است که سابقه تصدی معاونت مبارزه با جعل و کلاهبرداری پلیس آگاهی فراجارا بر عهده داشته است. مهم‌ترین سمت وی که باعث تحریم شدن او توسط اتحادیه اروپا گردید، معاونت مبارزه با جرایم خاص رایانه‌ای پلیس آگاهی فراجا می‌باشد. تحریم اتحادیه اروپا. اتحادیه اروپا طی تصمیم مورخ ۱۸ مهر ۱۳۹۰ (۱۰ اکتبر ۲۰۱۱)، ۲۹ مقام ایرانی از جمله مهرداد امیدی را به دلیل نقشی که در نقض گسترده و شدید حقوق شهروندان ایرانی داشته‌اند، از ورود به
و شدید حقوق شهروندان ایرانی داشته‌اند، از ورود به کشورهای این اتحادیه محروم کرد. کلیه دارایی‌های این مقامات نیز در اروپا توقیف خواهد شد. بر اساس بیانیه اتحادیه اروپا، مهرداد امیدی در زمان تصدی معاونت مبارزه با جرایم خاص رایانه‌ای پلیس آگاهی فراجا، در تحقیق و صدور کیفر خواست برای اصلاح‌طلبان و مخالفان سیاسی که فعالیت‌های مجازی داشتند، مسئول بوده است.
ایرج صفدری (زادهٔ ۱۳۱۷ – درگذشته ۲ تیر ۱۳۹۷) بازیگر و چهره‌پرداز سینما اهل ایران بود. زندگی. ایرج صفدری فرزند سوم خانواده، زاده ۱۶ بهمن ۱۳۱۷تهران بود. او چهره‌پرداز و بازیگر سینما اهل ایران بود. فعالیت هنری وی از دوران نوجوانی از سال ۱۳۳۲ در تئاترهای پارس، نصر، دهقان آغاز شد و در ادامه در تهران مصور کوچولوها به فعالیت خود ادامه داد. در طی این دوران با افرادی چون فتح‌الله والا (مدیر وقت اداره نمایش و تئاتر نصر)، دکتر شروان، کوشان، سارنگ، نصرت‌الله محتشم و مهدی رئیس‌فیروز آشنا شد و از آن پس در جامعه باربد