payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بازدید در برازیلیا و ۹۳۱٬۶۳۹ بازدید در سائو پائولو. ساختمان بزرگ‌ترین موسسه این مرکز در ریو دو ژانیرو، توسط فرانسیسکو یواخیم بتنکورت دا سیلوا طراحی شده است. ساختمان مرکز سائو پائولو، با همان اندازه و طراحی مشابه، اثر هیپولیتو پویول است و کوچک‌ترین مرکز این مجموعه در برازیلیا، توسط آلبا رابلو کونا طراحی شده است. هر دو مرکز سائو پائولو و ریو دو ژانیرو دارای سالن‌های سینما، تئاتر و نگارخانه‌های متعدد هنری هستند.
آرکان (با نام اصلی ژلیکو راژناتویچ) (؛ – ) یک سیاست‌مدار و نظامی اهل صربستان و فرمانده گروه شبه‌نظامی گارد داوطلب صرب در جریان جنگ‌های یوگسلاو بود.وی در دهه ۷۰ و ۸۰ میلادی به جرم دزدی و قتل در برخی کشورهای اروپایی، یکی از مهم‌ترین افراد تحت‌تعقیب اینترپل بود. وی در سال ۱۹۹۰ گروه شبه‌نظامی گارد داوطلب صرب را تشکیل داد.این گروه به فرماندهی او در جریان جنگ‌های یوگسلاو در کرواسی و بوسنی و هرزگوین می‌جنگید. وی توسط دادگاه بین‌المللی کیفری یوگسلاوی سابق متهم به جنایت علیه بشریت، نقض آشکار کنوانسیون ژنو و نقض
جنایت علیه بشریت، نقض آشکار کنوانسیون ژنو و نقض قوانین و آداب جنگ شد اما پیش از آن که دادگاهش تشکیل شود در ۱۵ ژانویه ۲۰۰۰ در هتل کراون پلازا بلگراد ترور شد.
دراگولیوب اویدانیچ (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک ژنرال ارتش اهل صربستان بود. وی در جریان جنگ کوزوو رئیس ستاد کل ارتش یوگسلاوی بود.در فوریه سال ۲۰۰۰ و پس از مرگ پاوله بولاتوویچ وزیر دفاع یوگسلاوی، او به این سمت منصوب شد و به درجه ژنرالی ارتش ارتقا پیدا کرد. در ۲۵ آوریل ۲۰۰۲ توسط دولت یوگسلاوی به دادگاه بین‌المللی کیفری یوگسلاوی سابق در لاهه منتقل شد.در ۲۶ فوریه ۲۰۰۹ این دادگاه وی را به ۱۵ سال زندان محکوم کرد اما در ژانویه ۲۰۱۳ از زندان آزاد شد. وی در اواخر عمر صربستان زندگی می‌کرد.
چتر کوکتل یک چتر کوچک یا سایبان ساخته شده از کاغذ، مقوا، و یک خلال دندان است که به عنوان چاشنی یا تزئین در کوکتل، دسر یا مواد غذایی و نوشیدنی‌ها دیگر استفاده می‌شود. چتر از کاغذ، که می‌تواند دارای الگو باشد، با دنده مقوای از مد افتاده به منظور انعطاف‌پذیری تا چتر بسیار شبیه به یک چتر عادی کشیده یا بسته شود، حلقه نگهدارنده پلاستیکی کوچک و یک خلال دندان، به منظور جلوگیری از تا شدن خود به خود چتر، ساخته می‌شود. باور بر این است که چتر کوکتل در اوایل سال ۱۹۳۲ توسط ویکتور برگرون تاجر ویک در سان فرانسیسکو وارد
توسط ویکتور برگرون تاجر ویک در سان فرانسیسکو وارد شده‌است.
ورک روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت پایین قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۱۳۲ نفر (۴۶خانوار) بوده‌است. زبان. اهالی ورک به زبان تاتی صحبت می‌کنند. گویش تاتی روستای ورک از دیگر روستاهای همجوار اصیل‌تر مانده‌است.
لویزه پترله (؛ زادهٔ ) یک سیاست‌مدار اهل اسلوونی است. وی اولین نخست‌وزیر این کشور از می ۱۹۹۰ تا می ۱۹۹۲ بود.وی هم‌چنین رهبر حزب دموکرات مسیحی اسلوونی از زمان تأسیس این حزب در سال ۱۹۹۰ تا ادغام آن با حزب مردمی اسلوونی در سال ۲۰۰۰ بود.وی هم‌اکنون از اعضای پارلمان اروپا است.
ای دل، مشکله نام یک فیلم هندی محصول سال ۲۰۱۶ با بازی آیشواریا رای و رانبیر کاپور است. ژانر این فیلم درام بوده و این فیلم به کارگردانی و نویسندگی کاران جوهر است که داستان عشق‌هایی یک طرفه را به تصویر می‌کشد. طبق شنیده‌ها در ابتدا نام فیلم Ae Dil بوده که کاران جوهر کارگردان فیلم پس از شنیدن آهنگ زیبای Ae Dil Hai Mushkil تصمیم می‌گیرد نام فیلمش را به Ae Dil Hai Mushkil تغییر بدهد. خلاصه. پس از آشنایی ایان و الیزه، الیزه رفتارهای بچگانه ایان را به مسخره می‌گیرد. ایان از نظر مالی وضع خوبی دارد و الیزه به اون
ایان از نظر مالی وضع خوبی دارد و الیزه به اون می‌گوید لیزا (دوست ایان) فقط برای بدست آوردن ثروتش او را تحمل می‌کند؛ و همچنین الیزه از عشق ماندگارش به علی برای ایان تعریف می‌کند. الیزه اکنون به خاطر خواسته پدرش با دکتر فیضل ارتباط دارد. در شب آشنایی ایان و الیزه ان دو شرط می‌بندند که همراه چه کسی خوش قیافه تر است. شب بعد، قراری چهار نفری ترتیب داده می‌شود و الیزه به لیزا به‌طور نسبتاً غیر مستقیم لقب پول‌پرست را نسبت می‌دهد. لیزا ناراحت می‌شود. در شب بعد نیز این چهار نفر با یکدیگر دیدار می‌کنند و دکتر فیضل
این چهار نفر با یکدیگر دیدار می‌کنند و دکتر فیضل از طرف الیزه از لیزا عذر خواهی می‌کند ناگهان الیزه و ایان متوجه می‌شوند لیزا و دکتر فیضل در جمع حضور ندارند وقتی ایان آن دونفر را باهم می‌بیند به شکل بچگانه ای شروع به گریه کرد می‌کند! الیزه از رفتارهای مسخره ایان عصبانی می‌شود. چون ایان هیچ‌گاه عاشق لیزا نبود اما الیزه درد دلشکستگی را تجربه کرد بود و حرکات ایان برایش واقعاً مسخره بود. الیزه و ایان به عنوان دوست با یکدیگر به سفر می‌روند و حسابی خوش می‌گذرانند ناگهان در شبی الیزه با علی دیدار می‌کند و این
ناگهان در شبی الیزه با علی دیدار می‌کند و این ملاقات بسیار آن‌ها را شوکه می‌کند. الیزه با علی به هند می‌رود تا باهم ازدواج کنند و ایان تنها به خانه‌اش بر می‌گردد الیزه به اون تلفن می‌کند و از او می‌خواهد در عروسی اش شرکت کند. در عروسی الیزه ایان عشقش را به الیزه ابراز می‌کند الیزه با ناراحتی او را رد می‌کند و ایان آنجا را ترک می‌کند. ایان در فرودگاه با شاعری به نام صبا طاهر خان ملاقات می‌کند و از عشقش به الیزه به او می‌گوید بعد از چند ماه صبا و ایان وارد رابطه ای می‌شوند و الیزه را به خانه اشان دعوت
رابطه ای می‌شوند و الیزه را به خانه اشان دعوت می‌کنند صبا متوجه عشق بی‌اندازه ایان به الیزه می‌شود و از آنجایی که صبا در طی این مدت عاشق ایان شده بود با درک بیشتر این عشق از ایان می‌خواهد که خانه‌اش را ترک کند ایان به خواننده مشهوری تبدیل می‌شود. در یکی از کنسرت‌هایش علی را می‌بیند و حال الیزه را از او جویا می‌شود علی می‌گوید الیزه دو سال است که او را ترک کرده و نه علی و نه خانواده الیزه از اون خبری ندارند ایان به جایی می‌رود که می‌داند الیزه ممکن است آنجا باشد دو روز تمام تشنه و گرسنه در سرما آنجا منتظر
باشد دو روز تمام تشنه و گرسنه در سرما آنجا منتظر می‌ماند…بالاخره الیزه به محل می‌آید. ایان متوجه می‌شود که الیزه دچار سرطان شده و همه موهایش ریخته بنابراین تصمیمی می‌گیرد موهای خودش را از ته بزند مدت کوتاهی با عشقش سر می‌کند تا اینکه الیزه در اثر سرطان از بین می‌رود و با خواندن آهنگ ماه درخشان من (ورژن غمگینش) فیلم به پایان می‌رسد
شیما ساکون یا شیما کیوئوکی ؛( – ) یک فرماندار نظامی اهل ژاپن بود. او در ابتدا یک رونین بود، اما بعد از پیوستن به تویوتومی هیده‌یوشی به تدریج پیشرفت کرد و در ادامه به یکی از فرماندهان و یاران وفادار ایشیدا میتسوناری تبدیل گشت.
کاتاگیری کاتسوموتو (۱۵۵۶ – ۲۴ جون، ۱۶۱۵) یک دایمیو در دوره آزوچی–مومویاما و اوایل دوره ادو بود. او در جوانی به عنوان یکی از هفت نیزه‌دار شیزوگاتاکه در جریان نبرد شیزوگاتاکه در ماه مه ۱۵۸۳ شهرت یافت. پس از مرگ تویوتومی هیده‌یوشی در سال ۱۵۹۸، کاتسوموتو به عنوان پیشکار خاندان تویوتومی منصوب شد. قلمرو او که تحت مدیریت «دایمیو غربی» بود و تویوتومی هیده‌یوری به یک دایمیو معمولی، نه یک فرمانروای ژاپن تنزل یافت. با این حال، در سال ۱۶۱۴، یودو دونو، مادر تویوتومی هیده‌یوری جوان، به حاکم جدید توکوگاوا ایه‌یاسو مشکوک
جوان، به حاکم جدید توکوگاوا ایه‌یاسو مشکوک شد و در نهایت کاتسوموتو را از قلعه اوساکا تبعید کرد که مستقیماً منجر به محاصره اوساکا شد. ۱۶۱۴–۱۶۱۵) توسط ارتش ۲۰۰۰۰۰ نفری ایه‌یاسو در تابستان بعد، در سال ۱۶۱۵، خاندان تویوتومی نابود شد، یودو-دونو و هیده‌یوری در داخل قلعه در حال سوختن خودکشی کردند.
کورودا یوشی‌تاکا همچنین به نام کورودا کانبی نیز شناخته می‌شود.(۲۲ دسامبر، ۱۵۴۶ – ۲۰ مارس، ۱۶۰۴) دایمیوی ولایت هاریما (استان هیوگو کنونی) در دوره آزوچی–مومویاما و اوایل دوره ادو بود. او یکی از دایمیوهای مسیحی بود. او که به عنوان مردی با جاه طلبی مشهور بود، جانشین تاناکا هانبی به عنوان استراتژیست و مشاور ارشد تویوتومی هیده‌یوشی شد. کورودا در ۳۸ سالگی مسیحی شد نام سیمئون جوسوی را به عنوان نام غسل تعمید (رکیشیجین) دریافت کرد. تیزهوشی، شجاعت و وفاداری او مورد احترام رزمندگانش بود. اوایل زندگی. کورودا یوشیتاکا در
رزمندگانش بود. اوایل زندگی. کورودا یوشیتاکا در هیمه‌جی (姫路) در ۲۲ دسامبر ۱۵۴۶ با نام زمان کودکی مان کیچی (万吉)، پسر کورودا موتوتاکا به دنیا آمد. اعتقاد بر این است که خاندان کورودا از ولایت اومی سرچشمه گرفته است. پدربزرگ یوشیتاکا، شیگه‌تاکا خانواده را به هیمه‌جی آورد و در قلعه گوچاکو (御着城)، در شرق قلعه هیمه‌جی، اقامت گزید. پدربزرگ یوشیتاکا، شیگه‌تاکا به عنوان ملازم ارشد کودرا ماساموتو، ارباب هیمه‌جی خدمت می‌کرد و چنان مورد تحسین قرار گرفت که پسر شیگه‌تاکا، کورودا موتوتاکا، اجازه یافت با دختر خوانده کودرا
کورودا موتوتاکا، اجازه یافت با دختر خوانده کودرا ماساموتو (دختر آکاشی ماساکازه) ازدواج کند و از نام کودرا استفاده کند. یوشیتاکا در سن ۲۱ سالگی زمانی که پدرش موتوتاکا بازنشسته شد، سرپرست خاندان کورودا شد. زندگی نظامی. خدمت تحت نوبوناگا. در سال ۱۵۷۷، زمانی که تویوتومی هیده‌یوشی پیشروی خاندان اودا را به سوی منطقه چوگوکو رهبری می‌کرد، منطقه چوگوکو رهبری می‌کرد، به خاندان اودا وفادار بود. یوشیتاکا، همراه با تاکه‌ناکا شیگه‌هارو که در آن زمان بیمار بود، به‌عنوان استراتژیست هیده‌یوشی خدمت کرد و در کمپین منطقه
استراتژیست هیده‌یوشی خدمت کرد و در کمپین منطقه چوگوکو علیه خاندان موری کمک کرد. در سال ۱۵۷۸، ارباب قلعه آریئوکا/قلعه ایتامی، آراکی موراشیگه برای شورش علیه اودا با خاندان موری ائتلاف کرد. یکی از متحدان کودرا ماساموتو نیز نقشه ای برای همکاری با آراکی طراحی کرد. سپس، کورودا به قلعه آریئوکا رفت تا آراکی را اسیر کند تا او متواری نشود. اما آراکی به جای آن یوشیتاکا را زندانی کرد. در نتیجه، نوبوناگا که از جریان حبس شدن او اطلاعی نداشت فکر کرد که یوشیتاکا به سمت جانبداری از اراکی رفته است و عصبانی شد. پسر یوشیتاکا،
از اراکی رفته است و عصبانی شد. پسر یوشیتاکا، شوجومارو (بعدها کورودا ناگاماسا) توسط نوبوناگا به اعدام محکوم شد، اما توسط تاکه‌ناکا شیگه‌هارو نجات یافت. شورش اراکی سرانجام در سال ۱۵۷۹ در محاصره ایتامی (۱۵۷۹) پایان یافت و با نجات یوشیتاکا به اوج خود رسید. یوشیتاکا به دلیل حبس طولانی خود (با کمبود فضای خواب و نشستن) دچار اختلال پا شد و بینایی یک چشم خود را تا پایان عمر از دست داد. در سال ۱۵۸۲ در نبرد قلعه تاکاماتسو علیه خاندان موری جنگید. خدمت تحت هیده‌یوشی. او در نبرد یامازاکی در سال ۱۵۸۲ تحت رهبری هیده‌یوشی
در نبرد یامازاکی در سال ۱۵۸۲ تحت رهبری هیده‌یوشی جنگید و انتقام مرگ اودا نوبوناگا را گرفت.
یاماگاتا ماساکاگه (۱۵۲۴ – ۲۹ ژوئن، ۱۵۷۵)؛ یک سامورایی در دوره سنگوکو و یکی از ۲۴ ژنرال تاکدا شینگن بود. برادر کوچکتر اوبو توراماسا بود. او یکی از خشن‌ترین جنگجویان تاکدا بود. در اکتبر ۱۵۶۵، یوشینوبو با برادر بزرگتر ماساکاگه، اوبو توراماسا (یکی از بیست و چهار ژنرال تاکدا شینگن) و دیگران برای برنامه‌ریزی شورشی علیه شینگن توطئه کردند. برخی معتقدند این برادر کوچکترش یاماگاتا ماساکاگه بود که فعالیت‌های توطئه آمیز او را فاش کرد. یاماگاتا در بسیاری از نبردهای تاکدا شینگن شرکت کرد و در شینانو به او فیف داده شد. او
شینگن شرکت کرد و در شینانو به او فیف داده شد. او در نبرد میماستوگه در سال ۱۵۶۹ حضور داشت و قلعه یوشیدا، متعلق به توکوگاوا، را در طی مبارزات میکاتاگاهارا (۱۵۷۲–۱۵۷۳) تصرف کرد و در نبرد بعدی میکاگاگاهارا حضور داشت. یاماگاتا با قرض گرفتن از برادر فقید خود، تا حد امکان بسیاری از ملازم‌های شخصی خود را در زره‌های قرمز روشن تجهیز کرد و به سربازان یاماگاتا لقب «هنگ سرخ» یا «واحد قرمز (آتش)» را داد، اگرچه ممکن است این عبارت بعداً ابداع شده باشد. در نبرد ناگاشینو (۱۵۷۵) یاماگاتا فرماندهی پیشتاز جناح چپ تاکدا را
(۱۵۷۵) یاماگاتا فرماندهی پیشتاز جناح چپ تاکدا را برعهده داشت و از اسب خود در حال حمله به خطوط اودا/توکوگاوا مورد اصابت گلوله قرار گرفت. طبق افسانه، شینگن در سال ۱۵۷۳ یاماگاتا را از بستر مرگ صدا زد و به او دستور داد که بنرهای شینگن را در پل ستا، دروازه سنتی شرقی کیوتو، نصب کند.
۲۴ ژنرال تاکدا شینگن تنها گروهی از انبوه فرماندهان نبرد مشهور در دوره سنگوکو ژاپن بودند. این بیست و چهار تن مورد اعتمادترین فرماندهان تاکدا شینگن بودند. یک سوم از آنها در نبرد ناگاشینو در ۱۵۷۵ کشته شدند در این نبرد آنها به رهبری تاکدا کاتسویوری (پسر تاکدا شینگن) در برابر اودا نوبوناگا جنگیدند. فرماندهان نظامی نشان داده شده در تصویرهای ۲۴ ژنرال بسته به کتاب متفاوت هستند، اما در همه تصویرها شینگن به عنوان یک ژنرال به حساب می‌آید، بنابراین تنها ۲۳ فرمانده نظامی به تصویر کشیده شده‌اند. علاوه بر این، برخی از
به تصویر کشیده شده‌اند. علاوه بر این، برخی از آنها دارای ۲۲ ژنرال، ۱۴ ژنرال و ۱۲ ژنرال هستند و برخی دیگر در اطراف تاکدا کاتسویوری و نوبوتاکا متمرکز هستند. نام فرماندهان نظامی به تصویر کشیده شده نیز بر اساس کویو گونکان و منابع دیگر است، بنابراین ممکن است با اسامی واقعی تأیید شده در اسناد متفاوت باشد. همچنین، تناقضات زمانی نیز وجود دارد. ایتاگاکی نوبوکاتا که در نبرد اوئه‌داهارا در سال ۱۵۴۸ کشته شد در تصویر دیده می‌شود و این در حالی است که آماری تورایاسو و سانادا ماسایوکی، که از اواخر عصر شینگن تا عصر تاکدا
ماسایوکی، که از اواخر عصر شینگن تا عصر تاکدا کاتسویوری فعالیت می‌کردند هم همراه با او هستند.
آنایاما نوبوکیمی (۱۵۴۱ – ۲۱ ژوئن، ۱۵۸۲) یک سامورایی در دوره آزوچی–مومویاما و یکی از ۲۴ ژنرال تاکدا شینگن بود. کنشو-این دومین دختر تاکدا شینگن همسر اصلی او بود.
فوکوشیما ماسانوری (۱۵۲۴ – ۱۵۶۱ – ۲۶ اوت ) یک دایمیو در دوره آزوچی–مومویاما و اوایل دوره ادو بود. او یکی از پشتیبانان تویوتومی هیده‌یوشی بود که در نبرد شیزوگاتاکه در جبههٔ او جنگید و جزو یکی از هفت نیزه‌دار شیزوگاتاکه به شمار می‌آید.
نائوئه کانه‌تسوگو ؛(۱۵۵۹ – ۲۳ ژانویه ۱۶۲۰) یک سیاستمدار اهل ژاپن بود. نامه نائوئه یا نائوئه-جو. توکوگاوا ایه‌یاسو بارها از کاگِه‌کاتسو خواست تا به کیوتو برود (ایه‌یاسو در این زمان اغلب در قلعه فوشیمی در کیوتو بود). به احتمال زیاد او می‌خواست از او در مورد سوء ظن شورش سؤال کند و همچنین از او می‌خواست بدون بازگشت به ولایت خودش وظایف خود را به عنوان یکی از پنج بزرگان اداره کشور به عهده بگیرد و در جلسه‌ها شرکت کند. اوئه‌سوگی کاگه‌کاتسو به نامه‌های مکرر توکوگاوا ایه‌یاسو در مورد نگرانی‌های او پاسخ نمی‌داد در عوض
در مورد نگرانی‌های او پاسخ نمی‌داد در عوض ملازم ارشد او نائوئه کانه‌تسوگو نامه ای معروف "نامه نائوئه " به توکوگاوا ایه‌یاسو فرستاد. روی نامه نائوئه چنین نوشته شده بود: به عبارت دیگر، او ادعا می‌کند که کاگه‌کاتسو قصد خیانت ندارد و مهم است که ابتدا صحت اتهام‌های نادرست را بررسی کرده و ظن خیانت را برطرف کرد. همچنین گفته می‌شود بعد از آن کاگه‌کاتسو به کیوتو خواهد رفت. نظرات مختلفی در مورد نامه نائوئه (Naoe-jo) وجود دارد. این نامه در تاریخ ژاپن مشهور است، اما نسخه اصلی وجود ندارد، فقط چندین نسخه خطی به دست آمده
اصلی وجود ندارد، فقط چندین نسخه خطی به دست آمده است؛ بنابراین، نظریه «جعل نائوئه-جو» وجود دارد مبنی بر اینکه این سند جعل شده است، و همچنین این دیدگاه وجود دارد که «مطالب با شرایط زمانه مغایرت ندارد، پس سند جعلی نیست». گفته می‌شود که ایه‌یاسو از این نامه نائوئه عصبانی شد و به دایمیوهای مختلف دستور داد تا اوئه‌سوگی را تحت سلطه خود درآورند. صرف نظر از صحت نامه نائوئه، ایه‌یاسو احتمالاً قصد نداشت اوئه‌سوگی را تحت سلطه خود درآورد. شاید فکر می‌کرد که می‌تواند با بسیج فئودال‌های مختلف و تحت انقیاد خاندان
با بسیج فئودال‌های مختلف و تحت انقیاد خاندان اوئه‌سوگی، قدرت توکوگاوا را به همه نشان دهد.
جو کاپیلانو (۱۸۵۰–۱۹۱۰) همچنین شناخته شده به نام جو متیاس یکی از رهبران اسکوامیش است که او را سواپولاک می‌نامیدند. او سال‌ها برای احقاق حقوق و حفاظت از سبک زندگی مردم بومی بریتیش کلمبیای کانادا جنگید. او در سال ۱۹۰۶ همراه با دو تن از رؤسای قبایل دیگر به اتاوا و پس از آن برای دیدار با پادشاه وقت کانادا، ادوارد هفتم، به لندن سفر کرد تا از نیاز اقوام بومی به حل و فصل ادعای ارضی در بریتیش کلمبیا صحبت کند. جو کاپیلانو در سال ۱۹۱۰ در اثر بیماری سل درگذشت. زندگی. سواپولاک در سال ۱۸۵۰، زمانی متولد شد که مردم قبیلهٔ
در سال ۱۸۵۰، زمانی متولد شد که مردم قبیلهٔ اسکوامیش هنوز بر اساس آیین‌های سنتی‌شان زندگی می‌کردند. زندگی او بیانگر تغییرات عظیمی بود که با ورود اروپاییان به سرزمین‌های قبیله‌اش در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم اتفاق افتاد. اطلاعات بسیار کمی از سال‌های اولیهٔ زندگی کپیلانو وجود دارد، اما بدون شک به‌عنوان پسربچه‌ای که در قبایل بومی متولدشده، نوجوانی خود را صرف ماهیگیری و شکار کرد و با توجه به رسوم قبیله در دوران نوجوانی در جستجو برای درک روح بزرگ طبیعت مدتی را در جنگل گذراند، اما اتفاقاتی که بعدها رخ داد باعث شد مسیر
گذراند، اما اتفاقاتی که بعدها رخ داد باعث شد مسیر زندگی معنوی او تغییر کند. با ورود اروپاییان و مبلغان مسیحی به لوئر مین‌لند در دهه ۱۸۶۰، سواپولاک به‌شدت تحت تأثیر آموزه‌های مسیحیت قرار گرفت. او غسل تعمید داده شد و با «مری اگنس لیخولوت» ازدواج کرد. در این زمان او در پایگاهی ویژهٔ مبلغان مسیحی در نورث ونکوور امروزی سکونت داشت و از طریق کار در یک کارخانهٔ الوار نیازهای خانواده‌اش را تأمین می‌کرد. او یکی از نخستین کسانی بود که به کار در کارخانه چوب‌بری مودیویل پرداخت که هنوز هم در منطقه لویر لانزدل شهر نورث
پرداخت که هنوز هم در منطقه لویر لانزدل شهر نورث ونکوور فعال است. به دلیل قدرت زیادش سفیدپوستان به او لقب «هایاس جو» داده بودند. ریاست قبیله. رئیس «لاوا»، یکی از رهبران اصلی اسکوامیش، در سال ۱۸۹۵ از دنیا رفت و هیچ جانشینی برایش وجود نداشت. پس قرعه به نام سواپولاک افتاد تا به‌عنوان رئیس جدید قبیله انتخاب شود، البته بخش اعظم این انتخاب به دلیل نفوذ «پاول دوریو» مبلغ کاتولیک بود. تعدادی زیادی از افراد بومی که علاقه‌ای به آموزه‌های مبلغان مسیحی نداشتند ساکن آن منطقه بودند. دوریو اعتقاد داشت سواپولاک به‌عنوان یک
بودند. دوریو اعتقاد داشت سواپولاک به‌عنوان یک مسیحی معتقد، فردی تأثیرگذار و البته سخنرانی توانا و خوش ذوق، می‌تواند مسیحیت را در میان افراد بومی ترویج کند. پس از اینکه سواپولاک ریاست قبیله را به عهده گرفت و به میان مردمش بازگشت توانست تعدادی از آن‌ها را به دین مسیحیت دعوت کند، و کلیسای جدیدی برای مردم قبیله‌اش بسازد. بااین‌وجود هنوز مسیحیت آن‌طور که ترویج می‌شد راه خود را در میان مردم بومی پیدا نکرده بود و تازه مسیحیان در کنار افرادی که فقط به باورهای سنتی اعتقاد داشتند زندگی می‌کردند. پس از این رهبری
اعتقاد داشتند زندگی می‌کردند. پس از این رهبری سواپولاک در میان مردم قبیله تثبیت شد، او سعی کرد بیشتر روی مشکلات و حقوق بومیان تمرکز کند. او سفر خود را به جزیره ونکوور آغاز کرد تا با استفاده از روزنامه‌های ونکوور، دیگران را بیشتر با قبیله‌اش و بومیان کانادا آشنا کند. او به این مسئله که مردم بومی بخش اعظمی از زمین‌های خود را از دست داده‌اند مخالفت کرد و به‌شدت نسبت به قوانینی که شکار و ماهیگیری را برای بومیان محدود می‌کرد، اعتراض داشت. بی‌توجهی مسئولین و عدم جبران خسارات بومیان باعث شد او تصمیمی بگیرد که
جبران خسارات بومیان باعث شد او تصمیمی بگیرد که منجر به شهرتش شد. در سال ۱۹۰۶ او رهبری گروهی را به عهده داشت که با هدف ملاقات حضوری با پادشاه ادوارد هفتم عازم انگلستان شدند. زمانی که برای عزیمت به انگلستان آماده می‌شدند، نام جدیدی برای سواپولاک برگزیده شد که در طی نسل‌های متمادی برای بومیان اسکوامیش و موسکیم نمادی از احترام بوده، تا برای کسی که قصد ملاقات با پادشاه انگلستان را دارد نام مناسبی تلقی شود. این نام در زبان محلی «کیاپیلانوک» بود که در آن «کیاپ» نامی با اصالت و به معنای رئیس و ریش‌سفید و «لانوک»
با اصالت و به معنای رئیس و ریش‌سفید و «لانوک» به معنای مردم و قوم بود؛ این نام در زبان انگلیسی «کاپیلانو» تلفظ می‌شد. از آن هنگام به بعد او را با نام جو کاپیلانو می‌شناختند، اگرچه مردم قبیله همیشه او را سواپولاک خطاب می‌کردند. سفر به اتاوا و لندن. این هیئت به اتاوا سفر کرد و در آنجا با نخست‌وزیر «سر ویلفرید لوریر» دیدار کرد و سپس عازم لندن شد. با وجود اینکه برای دیدار با پادشاه، وقت قبلی نداشتند «لرد استراتکونا»، کمیسر عالی کانادا در بریتانیا توانست برای آنان وقت ملاقات بگیرد. درخواست آن‌ها به‌صورت مستقیم
وقت ملاقات بگیرد. درخواست آن‌ها به‌صورت مستقیم به پادشاه ارائه نشد و باید از طریق کانال‌های دیپلماتیک به‌خصوصی عبور می‌کرد. در این درخواست از بومیان حمایت و عنوان شده بود ساکنین امروزی آن بدون کسب اجازهٔ ساکنین اصلی وارد زمین‌ها شده بودند، گفته شده بود که درخواست‌های ارائه‌شده به دولت کانادا بی‌نتیجه بوده و مردم بومی، که حق رأی نداشتند، حتی نمی‌توانستند در مورد مسائلی که به‌شدت روی زندگی‌شان تأثیرگذار بوده اظهارنظر کنند. هنگام بازگشت به کانادا، مردم قبایل استقبال باشکوهی از سواپولاک کردند اما خود او
استقبال باشکوهی از سواپولاک کردند اما خود او پذیرفته بود که این سفر هیچ دستاورد ملموسی به‌جز شهرت مردم بومی کانادا نداشت. هرچند ملاقات با پادشاه اتفاقی بسیار خوشایندی بود، اما مشکل اصلی مردم بومی بریتیش کلمبیا کنار آمدن با دولت کانادا بود. بااین‌وجود سفر به بریتانیا برای مردم بومی گامی بلند در فرایند اعتراض سیاسی محسوب می‌شد. احتمالاً به دلیل عدم حمایت کشیش‌ها از این سفر بود که سواپولاک پس از بازگشت به کانادا کلیسای کاتولیک رومی را رد کرد و به آن‌ها گفت که دیگر در میان مردم او جایی ندارند. مبارزه برای حقوق
در میان مردم او جایی ندارند. مبارزه برای حقوق بومیان. جو کاپیلانو ادامه زندگی خود را وقف تبلیغ برای احقاق حقوق بومیان کرد. در سال ۱۹۰۸ به اتاوا رفت و به رودخانه اسکینا سفر کرد تا با بومیان آن منطقه برای پیگیری حقوقشان صحبت کند. همان‌گونه که انتظار می‌رفت، پس از مدتی سفیدپوستان او را مزاحم تلقی کردند؛ روزنامه‌ای در ونکوور او را «مایه رنجش» توصیف کرده بود و در شمال از مقامات دولتی درخواست می‌شد او را دستگیر و محاکمه کنند. اما او در میان بومیان رهبری مقتدر و آبرومند محسوب می‌شد. درگذشت. جو کاپیلانو در ۱۰ مارس
محسوب می‌شد. درگذشت. جو کاپیلانو در ۱۰ مارس ۱۹۱۰ بر اثر ابتلا به سل درگذشت. مراسم خاکسپاری‌اش با حضور تمام رهبران بومی سرزمین‌های مرکزی و جزیرهٔ ونکوور انجام شد. میراث. تعدادی از مکان‌های مهم در ساحل شمالی ونکوور به افتخار و یادبود او، نام «کاپیلانو» را برخود دارند. از میان آن‌ها می‌توان دانشگاه کاپیلانو در نورث ونکوور، منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ شماره ۵ کاپیلانو در کنار رودخانهٔ کاپیلانو و همچنین دریاچهٔ کاپیلانو که یکی از منابع اصلی تأمین آب ونکوور به‌شمار می‌رود، نام برد. افزون بر آن کوهستان کاپیلانو که در قسمت
نام برد. افزون بر آن کوهستان کاپیلانو که در قسمت بالای حوزهٔ آبریز رودخانه قرار دارد، جادهٔ کاپیلانو که یک شاهراه اصلی در طول شرق رودخانه کاپیلانو است که از مناطق حفاظت‌شدهٔ کاپیلانو تا تفرجگاه اسکی کوهستان گروس امتداد دارد، از جمله مکان‌هایی هستند که نام او را بر خود دارند. جادهٔ کاپیلانو تقاطع با خیابان مرین درایو بلافاصله با ادامه حرکت به سمت شمال به پل لایِنز گِیت می‌رسد. در مجاورت نورث ونکوور و در بالای جادهٔ کاپیلانو، ارتفاعات کاپیلانو قرار دارند. «افسانه‌های ونکوور» که مجموعه‌ای از داستان‌هایی اقوام
ونکوور» که مجموعه‌ای از داستان‌هایی اقوام اولیه کانادا در قسمت‌های ساحل شرقی و به خصوص بومیان اسکوامیش است، توسط پولین جانسون، شاعر کانادایی که اصالتاً موهاک بود، دربارهٔ داستان‌های کاپیلانو نوشته شده‌است.
کوبایاکاوا هیده‌آکی (۱۵۷۷ – ۱ دسامبر ۱۶۰۲) پنجمین پسر کینوشیتا ایه‌سادا و برادرزادهٔ همسر اصلی تویوتومی هیده‌یوشی، کیتا نو ماندوکورو بود. چون از ازدواج عمهٔ او و هیده‌یوشی فرزندی حاصل نشد. در کودکی به فرزندخواندگی تویوتومی هیده‌یوشی درآمد. خیانت هیده‌آکی به سپاه غربی در روز نبرد مهمترین عامل شکست ایشیدا میتسوناری در نبرد سکیگاهارا شمرده می‌شود. او دو سال بعد از نبرد سکیگاهارا به علت اعتیاد به الکل درگذشت. فرزندخواندگی تویوتومی هیده‌یوشی. در ۱۵۷۷ به عنوان پنجمین پسر کینوشیتا ایه‌سادا در ولایت اومی به دنیا
پسر کینوشیتا ایه‌سادا در ولایت اومی به دنیا آمد. مادر او دختر سوگیهارا ایه‌تسوگو بود. در این زمان کینوشیتا تاتسونوسکه (木下辰之助) نامیده می‌شد. در ۱۵۸۱ در سن ۴ سالگی به فرزندی تویوتومی هیده‌یوشی و کیتا نو ماندوکورو درآمد و بسیار مورد علاقه و توجهٔ این زوج بود و نام هاشیبا هیده‌توشی (羽柴秀俊) بر او گذاشته شد و گمان می‌رفت در آینده جانشین تویوتومی هیده‌یوشی شود. در سال ۱۵۸۹ قلعه کامه‌یاما در ولایت تانبا که بخشی از املاک تویوتومی هیده‌تسوگو بود، به او اهدا شد. در ۱۵۹۱ نام خانوادگی‌اش به «تویوتومی» تغییر یافت و
۱۵۹۱ نام خانوادگی‌اش به «تویوتومی» تغییر یافت و تویوتومی هیده‌توشی نامیده شد. فرزندخواندگی کوبایاکاوا تاکاکاگه. در سال ۱۵۹۱ نخستین پسر هیده‌یوشی تویوتومی تسوروماتسو از زن غیراصلی‌اش چاچا به دنیا آمد. تولد پسر هیده‌یوشی به کلی روند زندگی او را تغییر داد. ناگهان و همزمان با تولد تسوروماتسو، هیده‌آکی به عنوان فرزندخوانده به نزد کوبایاکاوا تاکاکاگه به غرب ژاپن فرستاده شد. خاندان کوبایاکاوا از خاندان‌های نزدیک و وابسته با خاندان موری بودند و پدرخوانده جدید او کوبایاکاوا تاکاکاگه، در واقع سومین پسر موری موتوناری
تاکاکاگه، در واقع سومین پسر موری موتوناری بود. در سال ۱۵۹۵ هیده‌آکی به همدستی با تویوتومی هیده‌تسوگو خواهرزادهٔ تویوتومی هیده‌یوشی متهم شد و املاکش توقیف شد اما در همان سال پدرخوانده اش خود را بازنشسته کرده و مالکیت ولایت چیکوزن، ولایت چیکوگو و یک بخش از ولایت هیزن را به او انتقال داد و هیده‌آکی ارباب قلعه ناجیما شد. اعزام به کره. در فوریه سال ۱۵۹۷ و در هنگام تهاجم هیده‌یوشی به کره (۱۵۹۸–۱۵۹۲)، هیده‌آکی در سن ۱۵ سالگی به کره اعزام شد و در ژوئیه همان سال کوبایاکاوا تاکاکاگه پدر خوانده هیده‌آکی درگذشت.
کوبایاکاوا تاکاکاگه پدر خوانده هیده‌آکی درگذشت. ایشیدا میتسوناری به بهانهٔ عملکرد نادرست هیده‌آکی در جنگ کره، املاک او را در ژاپن جابجا کرده و به نصف مساحت قبلی تقلیل داد. اما پس از مرگ تویوتومی هیده‌یوشی، توکوگاوا ایه‌یاسو املاک او را بار دیگر به او بازگرداند. نبرد سکیگاهارا. زمینه. نبرد سکیگاهارا در پانزدهم ماه نهم از پنجمین سال کیچو، مطابق با ۲۱ اکتبر ۱۶۰۰ رخ داد. پس از مرگ تویوتومی هیده‌یوشی در سال ۱۵۹۸، توکوگاوا ایه‌یاسو ظهور کرد و ایشیدا میتسوناری به‌طور مخفیانه قصد از بین بردن ایه‌یاسو را داشت. در
مخفیانه قصد از بین بردن ایه‌یاسو را داشت. در این زمان، شورش اوئه‌سوگی کاگه‌کاتسو در آیزو گزارش شد، و ایه‌یاسو برای تسلیم کردن وی قلعه اوساکا را ترک کرد. ایشیدا میتسوناری عدم حضور ایه‌یاسو را غنیمت دانست و از دایمیوهای سراسر کشور برای شرکت در نبرد با ایه‌یاسو دعوت کرد. این امر به نبرد بزرگ بعدی تبدیل شد. گفته می‌شود نبرد سکیگاهارا «بزرگترین نبرد میدانی تاریخ ژاپن» تا به امروز است. منطقه سکیگاهارا، جایی است امروزه توکایدو شینکانسن و آزادراه میشین در آن تردد می‌کند، نزدیک به مرز استان گیفو و استان شیگا است و
نزدیک به مرز استان گیفو و استان شیگا است و از قدیم یکی از نقاط اصلی حمل و نقل بوده‌است زیرا بزرگراه‌های بزرگی مانند بزرگراه شمالی، بزرگراه ناکاسندو و بزرگراه ایسه در این منطقه تلاقی می‌کردند. با این حال، مکانی آرام با دهکده‌های کوچک، مزارع و بیابان در جایی بود که توسط کوه‌های بزرگ و کوچک احاطه شده بود. رزمندگان این جنگ تشکیل شده بود از ارتش شرقی به رهبری ایه‌یاسو یا حدود مجموعاً ۷۴۰۰۰ نفر سرباز که عمدتاً از قلمروی اربابان شرقی کشور بودند، از جمله فوکوشیما ماسانوری و کورودا ناگاماسا، خاندان تویوتومی. از طرف