payamvha/North_RAG huggingface dataset:
همه گیر شد. مذاکرات در مورد منع جامع آزمایش، در درجه اول شامل آمریکا، بریتانیا و اتحاد جماهیر شوروی می‌شد که در سال ۱۹۵۵ با پیشنهاد نیکیتا خروشچف رهبر اتحاد جماهیر شوروی آغاز شد. یکی از مشکلات اصلی در سراسر مذاکرات، که باعث طولانی شدن آن و نرسیدن به نتیجه، پس از ۸ سال در ژوئیه ۱۹۶۳ شد، چگونگی سیستم تأیید انطباق با منع آزمایش و تشخیص آزمایش‌های غیرقانونی بود. سمت غربی، نگران بود که شوروی می‌تواند هر نوع ممنوعیت آزمایش را دور بزند و مخفیانه در مسابقه تسلیحاتی هسته‌ای از غرب پیش بیفتد. این ترس، پس از عملیات
هسته‌ای از غرب پیش بیفتد. این ترس، پس از عملیات پلامباب آمریکا در ۱۹ سپتامبر ۱۹۵۷ که نخستین آزمایش زیرزمینی سلاح هسته‌ای بود بیشتر شد. گرچه برای آمریکا توانایی آزمایش در زیرزمین یک برتری قابل توجه بود اما نگرانی در مورد شوروی بود که با وجود منع آزمایش، باز هم به صورت مخفیانه به انجام آزمایش زیرزمینی بپردازند. زیرا تشخیص انفجار زیرزمینی سخت‌تر از آزمایش بر روی زمین است. در مقابل در سمت شوروی، تأیید انطباق با مفاد پیمان با بازرسی از محل که آمریکا و بریتانیا خواستار آن بودند به عنوان بهانه‌ای برای جاسوسی دیده
آن بودند به عنوان بهانه‌ای برای جاسوسی دیده می‌شد. اختلاف بر سر چگونگی تأیید تعهد به پیمان، میان طرفین، منجر به رها کردن مذاکرات برای دستیابی به پیمان جامع و تدوین پیمان منع جزئی آزمایش‌های هسته‌ای در ۲۵ ژوئیه ۱۹۶۳ شد که توسط ۱۲۶ کشور در سه زیرگروه اصلی پذیرفته شد. این کشورها ممنوعیت انفجار هسته‌ای چه با اهداف نظامی و چه غیرنظامی در زیر آب، جو یا فضای بیرونی را پذیرفتند. پیمان منع جزئی آزمایش‌های هسته‌ای، نتایج مختلفی به دنبال داشت. از یک طرف، تصویب معاهده باعث کاهش قابل توجه مواد پرتوزا در جو زمین شد. از
باعث کاهش قابل توجه مواد پرتوزا در جو زمین شد. از سوی دیگر، گسترش سلاح‌های هسته‌ای به‌طور کامل (هر چند که آهسته‌تر شد اما) متوقف نشد و آزمایش‌های هسته‌ای به سرعت بیشتر شدند. در مقایسه با ۴۹۹ آزمایش انجام شده در سال ۱۹۴۵، در طول ده سال پس از امضای پیمان منع جزئی آزمایش‌های هسته‌ای ۴۳۶ آزمایش انجام شد. علاوه بر این، آمریکا و شوروی به تخلیه گازهای پرتوزای حاصل از آزمایش‌های زیرزمینی به جو ادامه دادند. همچنین، هر چند آزمایش زیرزمینی به‌طور کلی امن‌تر از سطح زمینی بود اما باعث ورود ایزوتوپ‌های پرتوزا از جمله
بود اما باعث ورود ایزوتوپ‌های پرتوزا از جمله پلوتونیم به درون پوسته زمین شد. بر اساس یک برآورد از ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۶ یعنی سال تصویب معاهده جامع منع آزمایش‌های هسته‌ای، ۱۳۷۷ آزمایش هسته‌ای زیرزمینی انجام شده‌است. چین در سال ۱۹۸۰ یک آزمایش بر روی زمین (نه در زیرِ زمین یا جو یا زیر آب) انجام داد. پیمان منع جزئی آزمایش‌های هسته‌ای، به عنوان گامی برای دستیابی به پیمان‌نامه منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای در ۱۹۶۸ شناخته می‌شود که در آن به‌طور مستقیم به پیمان منع جزئی آزمایش‌های هسته‌ای اشاره شده‌است. پیمان منع گسترش
آزمایش‌های هسته‌ای اشاره شده‌است. پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای، کشورهای فاقد سلاح هسته‌ای را از داشتن، تولید و دستیابی به سلاح هسته‌ای یا دیگر ابزارهای انفجار هسته‌ای منع می‌کند. همه امضا کنندگان از جمله کشورهای دارای سلاح هسته‌ای، به هدف این پیمان، یعنی خلع سلاح هسته‌ای متعهد شدند. با این حال هند، پاکستان و اسرائیل از امضای پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای، سر باز زدند و اعلام کردند که چنین معاهده‌ای اساساً تبعیض آمیز است. زیرا باعث ایجاد محدودیت‌هایی در کشورهایی که سلاح‌های هسته‌ای ندارند شده،
در کشورهایی که سلاح‌های هسته‌ای ندارند شده، درحالیکه هیچ تلاشی برای محدود کردن توسعه سلاح توسط کشورهای دارنده سلاح‌های هسته‌ای نمی‌کند.در سال ۱۹۷۴، پیمان منع آستانه آزمایش هسته‌ای توسط آمریکا و شوروی تصویب شد که آزمایش زیرزمینی با بازده بالاتر از ۱۵۰ کیلوتن تری‌نیتروتولوئن را منع می‌کرد. در آوریل ۱۹۷۶ دو کشور توافق خود را در مورد پیمان انفجار هسته‌ای صلح آمیز اعلام کردند که مربوط به انفجارهای هسته‌ای در خارج از سایت‌های تسلیحاتی مورد بحث در پیمان منع آستانه آزمایش بود. بر اساس پیمان منع آستانه آزمایش،
آزمایش بود. بر اساس پیمان منع آستانه آزمایش، آمریکا و شوروی توافق کردند که انفجارهای هسته‌ای صلح آمیز در این نقاط را با بازده کمتر از ۱۵۰ کیلوتن تری‌نیتروتولوئن و انفجارهای گروهی با توان کمتر از ۱۵۰۰ کیلوتن تری‌نیتروتولوئن انجام دهند. به منظور بررسی انطباق فعالیت‌ها با ضوابط پیمان انفجارهای هسته‌ای صلح آمیز، دولت‌ها باید به روش‌های فنی ملی تأیید، به اشتراک‌گذاری اطلاعات انفجارها و اعطای دسترسی بازرسان به محل را اعطا می‌کردند. پیمان منع آستانه آزمایش و پیمان انفجار هسته‌ای صلح آمیز تا ۱۱ دسامبر ۱۹۹۰ توسط
انفجار هسته‌ای صلح آمیز تا ۱۱ دسامبر ۱۹۹۰ توسط آمریکا و شوروی اجرایی نشدند. در اکتبر ۱۹۷۷ آمریکا، بریتانیا و شوروی به مذاکرات بر سر منع جامع آزمایش بازگشتند. در اواخر دهه ۱۹۷۰ سه قدرت هسته‌ای پیشرفت قابل قبولی داشتند که موافقت برای شرایط منع جامع آزمایش از جمله منع موقت انفجار هسته‌ای صلح آمیز را به همراه داشت. اما اختلاف نظر بر سر مکانیسم انطباق فعالیت‌ها با شرایط پیمان، باعث جلوگیری از دستیابی به نتیجه نهایی تا پیش از مراسم تحلیف رونالد ریگان به عنوان رئیس‌جمهور در ژانویه ۱۹۸۱ شد. در سال ۱۹۸۵ میخائیل
رئیس‌جمهور در ژانویه ۱۹۸۱ شد. در سال ۱۹۸۵ میخائیل گورباچف مهلت قانونی آزمایش یک طرفه را اعلام و در دسامبر ۱۹۸۶ ریگان بار دیگر بر تعهد آمریکا برای هدف بلند مدت منع جامع آزمایش تأکید کرد. در نوامبر ۱۹۸۷، بار دیگر، مذاکرات برای منع جامع آزمایش، به دنبال یک برنامه مشترک میان آمریکا و شوروی با هدف تشخیص آزمایش زیرزمینی آغاز شد. مذاکرات. با توجه به اوضاع سیاسی حاکم در دهه ۱۹۸۰ پیشرفت کمی در خلع سلاح هسته‌ای تا پایان جنگ سرد در سال ۱۹۹۱ بدست آمد. در همان سال اعضای پیمان منع جزئی آزمایش‌های هسته‌ای، کنفرانس
اعضای پیمان منع جزئی آزمایش‌های هسته‌ای، کنفرانس اصلاحیه‌ای را برگزار کردند تا به بحث در مورد پیشنهاد برای تبدیل این پیمان به یک ابزار ممنوعیت جامع بپردازند. با پشتیبانی مجمع عمومی سازمان ملل، مذاکرات پیمان منع جامع آزمایش در ۱۹۹۳ آغاز شد. پذیرش. تلاش‌های فشرده در طول سه سال بعد به پیش‌نویس متن پیمان و دو ضمیمه آن نتیجه دادند. با این حال، در کنفرانس خلع سلاح، که مذاکرات در آن انجام شد در رسیدن به متن مورد اجماع، موفقیتی حاصل نشد. اما پس از آن با پیگیری جان هوارد، نخست وزیر و الکساندر داونر، وزیر امور خارجه
نخست وزیر و الکساندر داونر، وزیر امور خارجه استرالیا متن پیمان به مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک فرستاده شد تا در آنجا به عنوان یک پیش‌نویس قطعنامه، پذیرفته شود. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۶، پیمان منع جامع آزمایش هسته‌ای با اکثریت بزرگی (رای مثبت بیش از دو سوم اعضا) به تصویب رسید. تعهدات. ماده ۱: وضعیت. این پیمان توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۶ به تصویب رسید و در ۲۴ سپتامبر همان سال در نیویورک به امضا گذاشته شد و ۷۱ کشور از جمله پنج کشور از هشت کشور دارنده سلاح هسته‌ای آن را امضا
کشور از هشت کشور دارنده سلاح هسته‌ای آن را امضا کردند. تا اکتبر سال ۲۰۱۶، ۱۶۶ کشور پیمان منع جامع آزمایش را تصویب و ۱۷ کشور دیگر آن را امضا کرده ولی در داخل کشور خود تصویب نکرده‌اند. این پیمان ۱۸۰ روز پس از آنکه ۴۴ کشور نام برده در پیوست ۲ این پیمان آن را تصویب کنند به اجرا در خواهد آمد. این "کشورهای پیوست ۲ " کشورهایی هستند که در مذاکرات پیمان بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ شرکت داشته و دارای رآکتور انرژی هسته‌ای یا رآکتور تحقیقاتی هستند. تا سال ۲۰۱۶، هشت کشور چین، مصر، ایران، اسرائیل و آمریکا که شامل پیوست ۲
چین، مصر، ایران، اسرائیل و آمریکا که شامل پیوست ۲ می‌شوند این پیمان را تصویب نکرده‌اند. کشورهای هند، کره شمالی و پاکستان نیز این پیمان را امضا نکرده‌اند. خروج روسیه در اکتبر ۲۰۲۳ دومای روسیه به درخواست ولادیمیر پوتین به حذف منع آزمایش هسته‌ای از قوانین داخلی آن کشور رای داد. نظارت. از فناوری ژئوفیزیک و دیگر فناوری‌ها مانند لرزه‌شناسی، پزشکی قانونی، هیدروآکوستیک، فروصوت و ایزوتوپ‌های پرتوزا برای نظارت بر انطباق فعالیت‌ها با این پیمان استفاده می‌شود. از این فناوری‌ها برای نظارت بر زیرِ زمین و آب و هوا برای
فناوری‌ها برای نظارت بر زیرِ زمین و آب و هوا برای بررسی وجود هر نشانه‌ای از یک انفجار هسته‌ای استفاده می‌شود. براساس داده‌ها و نتایج به دست آمده، بنا به درخواست یک کشور عضو و در صورت تصویب «شورای اجرایی»، تیم‌های بازرسی از محل به مکان مشکوک به وقوع آزمایش هسته‌ای اعزام و نتایج راستی آزمایی‌ها جهت تشخیص وقوع یک انفجار هسته‌ای و انجام اقدامات بعدی، مورد ارزیابی و تصمیم‌گیری این شورا قرار می‌گیرد. کمیسیون مقدماتی سازمان پیمان منع جامع آزمایش هسته‌ای، یک سازمان بین‌المللی است که مقر آن در وین، اتریش بوده و
بین‌المللی است که مقر آن در وین، اتریش بوده و برای ایجاد نظام بازرسی، از جمله ایجاد و بهره‌برداری موقت از شبکه ایستگاه‌های نظارتی، ایجاد یک مرکز بین‌المللی داده‌ها و توسعه امکان بازرسی در محل، تأسیس شده‌است. شبکه نظارت متشکل از ۳۳۷ ایستگاه در سراسر جهان می‌شود. در ماه مه سال ۲۰۱۲، عملکرد بیش از ۲۶۰ ایستگاه تأیید شد. ایستگاه‌های نظارت، داده‌های ثبت شده را به مرکز بین‌المللی داده‌ها در وین برای پردازش و تجزیه و تحلیل می‌فرستند. این داده‌ها به کشورهایی که پیمان را امضا کرده‌اند فرستاده می‌شوند. آزمایش‌های
را امضا کرده‌اند فرستاده می‌شوند. آزمایش‌های هسته‌ای بعدی. از زمان امضای پیمان در ۱۹۹۶ سه کشور، سلاح‌های هسته‌ای خود را آزمایش کرده‌اند. هند و پاکستان هر دو، دو بار در ۱۹۹۸ و کره شمالی، پنج آزمایش که سه تای آن‌ها در سال‌های ۲۰۰۶، ۲۰۰۹، ۲۰۱۳ و دو آزمایش دیگر در سال ۲۰۱۶ انجام داده‌اند. هر پنج آزمایش کره شمالی توسط سیستم نظارت بین‌المللی توسط سیستم نظارت بین‌المللی کمیسیون مقدماتی سازمان پیمان منع جامع آزمایش هسته‌ای ثبت شده‌اند. گمان می‌رود که در ژانویه ۲۰۱۶ کره شمالی یک آزمایش دیگر نیز انجام داده باشد زیرا
کره شمالی یک آزمایش دیگر نیز انجام داده باشد زیرا یک «زلزله ساختگی» با بزرگی ۵/۱ ریشتر توسط سازمان زمین‌شناسی آمریکا اندازه‌گیری شده‌است. بازنگری. از اکتبر ۲۰۱۶ دفتر سازمان ملل در امور خلع سلاح، رأی به برگزاری گفتگوی دوباره برای رسیدن به پیمان جدید منع سلاح‌های هسته‌ای داده بود. در پی این رای، گفتگوها در مارس سال ۲۰۱۷ در مقر سازمان ملل با حضور بیش از ۱۲۰ کشور جهان آغاز شد. اما حدود چهل کشور کشورهای دارای سلاح هسته‌ای از جمله آمریکا، بریتانیا، فرانسه از شرکت در این گفتگوها خودداری کرده‌اند. نماینده آمریکا
در این گفتگوها خودداری کرده‌اند. نماینده آمریکا در سازمان ملل گفته که «چون کشورش برای حفظ امنیت ملی خود به سلاح‌های هسته‌ای نیاز دارد» و «بازیگران بدی [مانند کره شمالی] در صحنه بین‌المللی حضور دارند که قابل اعتماد نیستند» از این مذاکرات حمایت نمی‌کند. همچنین گفته‌است که منع جهانی سلاح‌های اتمی، واقع‌بینانه نیست. سوئد، اتریش، ایرلند، مکزیک، برزیل و آفریقای جنوبی کشورهای پیشتاز برای منع و حذف کامل سلاح‌های هسته‌ای هستند. ایران از این گفتگوها حمایت کرده‌است. ژاپن (قربانی بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در
ژاپن (قربانی بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در سال ۱۹۴۵) به این گفتگوها رأی منفی داد زیرا عدم مشارکت همه کشورهای مجهز به سلاح هسته‌ای در این گفتگوها را باعث گسترش شکاف و اختلاف در جهان می‌داند. نقد دیگر پیمان‌ها. نقد بزرگی که به همه پیمان‌های سلاح هسته‌ای وجود دارد این است که هیچ‌کدام، ذخایر موجود هسته‌ای و نابودی آن‌ها را در دستور کار قرار نداده‌اند و به نظر می‌رسد خط قرمز کشورهای هسته‌ای، مذاکره در این زمینه می‌باشد. بعدها و در این راستا مناطقی از جهان شناسایی شد که به منطقه‌های بدون جنگ‌افزار هسته‌ای
شناسایی شد که به منطقه‌های بدون جنگ‌افزار هسته‌ای معروف شدند. از جمله آمریکای لاتین (پیمان تلاتلولکو)، آسیای مرکزی (پیمان سمیپالاتینسک)، منطقه جنوبی اقیانوس آرام (پیمان راروتونگا)، آفریقا (پیمان پلیندابا) و آسیای جنوب شرقی (پیمان بانکوک) هستند. مغولستان نیز خود را به عنوان تنها کشور عاری از سلاح‌های هسته‌ای اعلام کرد و در سال ۲۰۱۲ نیز از طرف قدرت‌های هسته‌ای به عنوان کشور عاری از سلاح هسته‌ای شناخته شد. همچنین سیستم پیمان جنوبگان تصویب کرد که هرگونه آزمایش سلاح هسته‌ای در این منطقه ممنوع است.
بیلال والریوویچ ماخوف (؛ زادهٔ ) ورزشکار چرکسی اهل روسیه است که در سه رشتهٔ کشتی آزاد، کشتی فرنگی و هنرهای رزمی ترکیبی فعالیت می‌کند. او تنها کشتی‌گیری در ۴۲ سال گذشته است که توانسته همزمان در هر دو رشتهٔ آزاد و فرنگی در قهرمانی کشتی جهان مدال بگیرد. ماخوف در دستهٔ فوق سنگین‌وزن کشتی آزاد برندهٔ مدال طلای المپیک ۲۰۱۲ لندن و قهرمان سه دورهٔ قهرمانی کشتی جهان در سال‌های ۲۰۰۷، ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ است. او اکنون در دستهٔ سنگین‌وزن با مبارزه قهرمانی نهایی (یواف‌سی) قرارداد دارد اما به دلیل دوپینگ قرارداد او به حالت تعلیق
دارد اما به دلیل دوپینگ قرارداد او به حالت تعلیق درآمده‌است. او در المپیک ۲۰۱۲ لندن مدال برنز را کسب کرد اما پس از تائيد رسمی دوپینگ آرتور تایمازوف و داویت مادزماناشویلی که نفرات قهرمان و نایب‌قهرمان بودند، مدال طلای المپیک به طور مشترک به ماخوف و کمیل قاسمی از ایران رسید. ماخوف در کشتی فرنگی نیز در قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ برندهٔ مدال برنز شده‌است. مدال طلای وی به دلیل مثبت شدن تست دوپینگ به کمیل قاسمی واگذار شد
شرکت صنایع شیر ایران معروف به پگاه شرکت لبنیاتی ایرانی است که دفتر مرکزی آن در تهران قرار دارد. شرکت صنایع شیر ایران در سال ۱۳۳۳ به‌عنوان نخستین کارخانهٔ شیر پاستوریزه و فراورده لبنی ایران گشایش یافت و نخستین سری از محصولاتش، طیف گسترده‌ای از فراورده‌های لبنی همانند شیر، شیرکاکائو، ماست، دوغ، بستنی، پنیر، کره و کشک بود. در دهه‌های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ نیز زیرساخت تازه‌ای برایش ایجاد شد و از سال ۱۳۴۹ شرکت مسئولیت پخش شیر رایگان در آموزشگاه‌های ایران را بر عهده داشت. پس از انقلاب ۱۳۵۷، بر پایهٔ تبصرهٔ نخست ماده واحده
از انقلاب ۱۳۵۷، بر پایهٔ تبصرهٔ نخست ماده واحده مصوب سال ۱۳۵۸ و شورای انقلاب اسلامی، شرکت تهیه و توزیع شیر ایران با ۷ کارخانهٔ نیمه‌تمام شیر پاستوریزه و استرلیزه در مراکز استان‌های ایران که پس از انقلاب ناتمام ماندند، در "شرکت سهامی صنایع شیر ایران" در هم آمیخته شدند. هم‌اکنون، بزرگ‌ترین شرکت صنعتی ایران در صنعت شیر است. برند "پگاه" در سال‌های ۱۳۹۱ و ۱۳۹۲ در دهمین و یازدهمین جشنواره ملی قهرمانان صنعت ایران به عنوان یکی از ۱۰۰ برند برتر ایران شناخته شده‌است. پیشینه. دوران نخستین. طرح ساخت نخستین کارخانهٔ
پیشینه. دوران نخستین. طرح ساخت نخستین کارخانهٔ تولید و بسته‌بندی شیر و فراورده لبنی با نام "کارخانهٔ شیر پاستوریزه تهران"، از راه موافقت‌نامه‌ای میان سازمان برنامه و وزارت بهداری شاهنشاهی ایران و یونیسف (از سازمان ملل متحد) در سال ۱۳۳۳ پی ریزی شد. پس از اجرای ساختمان و جای‌گذاری ماشین‌های تولیدی، کارخانهٔ شیر پاستوریزهٔ تهران با گنجایش تولید روزانه ۴۵ تن پدیدار گشت و به این شکل، نخستین کارخانهٔ تولید لبنیات بهداشتی و صنعتی در آبان ۱۳۳۶ در ایران گشایش یافت و بهره‌برداری از آن، آغاز شد. در روز نخست
یافت و بهره‌برداری از آن، آغاز شد. در روز نخست بهره‌برداری از کارخانه، ۴۸۰۰ کیلوگرم شیر خام فرآوری شد و نخستین کالاهای تولیدشده در این کارخانه، شامل شیر پاستوریزه در شیشه‌های یک‌دوم و یک‌چهارم لیتری، شیرکاکائو، ماست، دوغ، بستنی لیوانی، بستنی کیلوئی در مزه‌های گوناگون، پنیر خامه‌ای، پنیر بسته‌بندی در حلب، پنیر پروسس، کره و کشک بود. ساخت و راه افتادن چنین کارخانه‌ای، در آن دوران، پیش تحولی اساسی در صنعت دامداری و دامپروری در ایران شمرده شده‌است. گسترش برند و ایجاد زیرساخت تازه. وزارت تولیدات کشاورزی و مواد
ایجاد زیرساخت تازه. وزارت تولیدات کشاورزی و مواد مصرفی در سال ۱۳۴۷ اساسنامهٔ "شرکت سهامی صنایع شیر ایران" را که در این هنگام شامل زیرمجموعه‌هایی چون کارخانه‌های تهران، تبریز و شیراز بود، ایجاد کرد و به تصویب رساند. از سال ۱۳۴۹ نیز شرکت مسئولیت پخش شیر رایگان در آموزشگاه‌های ایران را بر عهده داشت. با بنیان‌گذاری "شرکت سهامی صنایع شیر ایران" و گسترش نیاز به افزایش توان تولیدی کارخانهٔ تهران، ساختن بخش‌های تولیدی تازه شروع شد و کارخانه‌های شیر پاکتی استریل با ظرفیت ۵٫۵ تن در ساعت، در سال ۱۳۵۰ و کارخانه‌های
ظرفیت ۵٫۵ تن در ساعت، در سال ۱۳۵۰ و کارخانه‌های پانصد تنی و خوراک کودکان در سال ۱۳۵۵، به بهره‌برداری رسیدند. همچنین در سال ۱۳۵۲ نیز شرکت تهیه و توزیع شیر ایران، با سرمایه‌هایی از بانک‌های صنعت و معدن و کشاورزی پدیدار گشت که در کارخانه‌هایش، با شیر خشک و کره وارداتی شیر بازساخته آماده می‌شد و در بسته‌بندی پاکتی سه‌گوش، به مدرسه‌ها داده می‌شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷. پس از انقلاب ۱۳۵۷، بر پایهٔ تبصرهٔ نخست ماده واحده مصوب سال ۱۳۵۸ و شورای انقلاب اسلامی، شرکت تهیه و توزیع شیر ایران با ۷ کارخانهٔ نیمه‌تمام شیر
و توزیع شیر ایران با ۷ کارخانهٔ نیمه‌تمام شیر پاستوریزه و استرلیزه در مراکز استان‌های ایران که پس از انقلاب ناتمام ماندند، در "شرکت سهامی صنایع شیر ایران" در هم آمیخته شدند. کمی بعد، اجرایی شدن طرح ادغام رخ داد و ساخت، جای‌گذاری و راه‌اندازی کارخانه‌های نیمه‌تمام، شروع شد و کار اجرایی "کارخانهٔ شیر منطقه‌ای کرمان" به عنوان نخستین کارخانه آماده شده برای بهره‌برداری از این سری، در سال ۱۳۶۱ به پایان رسید و پس از آن نیز کارخانه‌های دیگری چون گرگان، زنجان، همدان، گیلان، خرم‌آباد و خوزستان گشایش یافتند. در سال
گیلان، خرم‌آباد و خوزستان گشایش یافتند. در سال ۱۳۷۹ نیز کارخانهٔ جدای شیر و لبنیات پاستوریزهٔ ارومیه برای این شرکت خریداری گردید و به شرکت سهامی صنایع شیر ایران پیوست. در آبان ۱۳۹۹، تابناک گزارشی کرد که می‌گفت این شرکت با چالش‌هایی جدی روبرو شده‌است. همچنین از نبود مدیرعامل یا سرپرست متخصص و نبود شفافیت در زیر مجموعه‌های شرکت، نوشت. با این حال، اشاره کرد که در این دوره این شرکت، بزرگ‌ترین شرکت صنعتی در صنایع شیر ایران بوده‌است. در سال ۱۴۰۰، غلامرضا شریعتی، رئیس وقت سازمان ملی استاندارد ایران و هیئت‌همراهش،
وقت سازمان ملی استاندارد ایران و هیئت‌همراهش، در بازدید از پگاه تهران، اعلام داشت که پگاه از اندک شرکت‌های ایران این دوره بوده‌است که استانداردهای درونی تدوین‌شده دارد که سخت‌گیرانه بوده و از استانداردهای ملی ایران نیز سخت‌گیرانه‌تر هستند. کالاهای تولیدی و بازار هدف. این مجموعه با تولید شیر، ماست، خامه، کره، پنیر، دوغ، بستنی، آب‌میوه، پودرهای شیری (پودرآب‌پنیر، شیرخشک و MPC)، کشک و نوشیدنی‌های گازدار طبقه‌بندی می‌شود. بازار جهانی. در خرداد ۱۴۰۰، مدیرعامل شرکت صنایع شیر ایران گفت که در این دوره، شرکت صنایع
صنایع شیر ایران گفت که در این دوره، شرکت صنایع شیر ایران روزی ۳۵۰۰ تن شیر خام می‌گیرد که ۱۵ درصد از آن را به صادرات اختصاص داده‌است و میزان صادراتش در سال گذشته از این تاریخ، ۷۴ میلیون دلار بوده‌است. سبد محصولات و نوآوری‌ها. محصولات اصلی لبنی. بنیان برند پگاه بر محصولات لبنی استوار است که طیف وسیعی را در بر می‌گیرد: تنوع‌بخشی به بازارهای جدید. پگاه با گسترش فعالیت‌های خود به فراتر از قفسه لبنیات سنتی، به صورت استراتژیک وارد بازارهای جدیدی شده است: محصولات تغذیه‌ای با ارزش افزوده بالا: مرز جدید. ورود تهاجمی
با ارزش افزوده بالا: مرز جدید. ورود تهاجمی پگاه به بازار تغذیه ورزشی، یک پاسخ استراتژیک مستقیم به فشارهای مالی ناشی از کنترل قیمت دولتی بر محصولات اصلی آن است. این شرکت با تولید محصولاتی مانند پروتئین وی (WPC) و پروتئین شیر (MPC)، یک کالای اساسی (شیر) را به محصولی با ارزش افزوده و حاشیه سود بالا تبدیل می‌کند که در بازاری عمدتاً غیرتنظیمی به فروش می‌رسد. این اقدام، در عمل یک پوشش ریسک داخلی در برابر سیاست‌های قیمت‌گذاری دولتی ایجاد کرده است. بخش‌های زیرین و هلدینگ. هلدینگ صنایع شیر به‌عنوان بزرگ‌ترین
و هلدینگ. هلدینگ صنایع شیر به‌عنوان بزرگ‌ترین تولیدکننده لبنیات در خاورمیانه دارای 27 زیرمجموعه تولیدی و لجستیکی می‌باشد که در نوع خود در منطقه بی‌نظیر می‌باشد. از نظر قانونی، سهامداران و برندها. سهامداران صنایع شیر ایران شامل: برند پگاه. برند پگاه در سال‌های ۱۳۹۱ و ۱۳۹۲ در دهمین و یازدهمین جشنواره ملی قهرمانان صنعت ایران به عنوان یکی از ۱۰۰ برند برتر ایران شناخته شد. در رده‌بندی اعلام شده از سوی این سازمان، شرکت صنایع شیر ایران (پگاه) با فروش حدود ۲۴۰۰۰ میلیارد ریالی عنوان بزرگ‌ترین شرکت فعال در حوزه
میلیارد ریالی عنوان بزرگ‌ترین شرکت فعال در حوزه صنایع غذایی ایران را در سال مالی ۱۳۹۴ به خود اختصاص داد. دستاوردها و افتخارات. این شرکت دارای دستاوردهای کشوری و جهانی است؛ همچون:
پادفرهنگ دههٔ ۱۹۶۰ () به پدیده فرهنگی ضدحاکمیتی گفته می‌شود که اواسط دهه ۱۹۶۰ در جهان غرب آغاز شد و تا اوایل دهه ۱۹۷۰ ادامه یافت. شهرهای لندن، نیویورک و سانفرانسیسکو در این جنبش محوریت داشتند. با پیشرفت قابل ملاحظهٔ جنبش حقوق مدنی آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار (۶۸–۱۹۵۵)، جنبش پادفرهنگ در آمریکا شتاب بیشتری یافت و با تشدید جنگ ویتنام در همان سال، موج گرایش‌های ضد حاکمیتی وجهی انقلابی و تعیین‌کننده یافت. با پیشرفت جنبش، تنش‌های اجتماعی گسترده‌ای در مورد مسائل دیگر شکل گرفت و به سمت تفاوت‌های نسلی در مورد احترام
شکل گرفت و به سمت تفاوت‌های نسلی در مورد احترام به فرد، تمایلات جنسی انسان، حقوق زنان، اقتدار سنتی، تفکیک نژادی، حقوق رنگین پوستان، تجربهٔ روانگردان‌ها و تعابیر متفاوت از رؤیای آمریکایی کشیده شد. بسیاری از جنبش‌های کلیدی مرتبط به این مسائل در دل جنبش پادفرهنگ ۱۹۶۰ متولد شدند. جنبش پادفرهنگ منجر به ظهور اشکال فرهنگی جدید و خرده‌فرهنگ پویا شد که فردیت و تجربه را گرامی می‌داشتند و پذیرای سبک زندگی‌های نامتعارف از جمله هیپی و بوهمینیسم مدرن بودند. کاهش استفاده از کت و شلوار و مخصوصاً کلاه، عادی‌سازی موهای بلند
کت و شلوار و مخصوصاً کلاه، عادی‌سازی موهای بلند باز برای زنان و مردان و رواج لباس‌های سنتی، دامن‌های کوتاه تا بالای زانو و شلوارهای جین از جمله تحولاتی بود که این جنبش در زمینهٔ مد ایجاد کرد. دوران پادفرهنگ. شکاف نسلی شاید هرگز بیشتر از دوران پادفرهنگ نبود. بخش بزرگی از شکاف نسلی در این دوران ناشی از تغییر و تحول مد و مدل مو بود که به آسانی توسط جوانان پذیرفته شد، اما غالباً توسط قدیمی‌ها تمسخر می‌شد. این تحولات شامل سبک موهای بسیار بلند برای مردان، مدل موی افرو برای سیاه‌پوستان، پوشیدن لباس‌های باز توسط
افرو برای سیاه‌پوستان، پوشیدن لباس‌های باز توسط زنان در ملاء عام بود. همچنین، لباس‌های غیررسمی کاربردی و راحت از جمله شلوارهای جین جایگزین کت و شلوار شدند. در این دوران استفاده از ماری‌جوآنا عمدتاً توسط دانشجویان در محوطه‌های دانشگاهی به سرعت در حال گسترش بود. با طبقه‌بندی ماری‌جوانا به‌عنوان ماده مخدر و اعمال مجازات‌های کیفری شدید برای استفاده از آن، عمل کشیدن ماری‌جوانا و به‌طور کلی آزمایش مواد روانگردان جدید که به صورت آکادمیک دنبال می‌شد، به صورت زیرزمینی ادامه یافت. رویارویی بین دانشجویان و سایر
ادامه یافت. رویارویی بین دانشجویان و سایر فعالان با مجریان قانون به یکی از ویژگی‌های بارز آن دوران تبدیل شد. بسیاری از جوانان بی‌اعتمادی عمیقی نسبت به پلیس پیدا کردند و عباراتی مانند «خوک» و «فوز» به عنوان القاب تحقیرآمیز پلیس دوباره ظاهر شد و به کلمات کلیدی در فرهنگ لغت جنبش پادفرهنگ تبدیل شد. بی‌اعتمادی به پلیس تنها به دلیل ترس از خشونت پلیس در جریان اعتراضات سیاسی نبود، بلکه بخشی از این بی‌اعتمادی ناشی از فساد عمومی پلیس (به ویژه انتشار شواهد نادرست) بود. در ایالات متحده، تنش بین عناصر پادفرهنگ و مجریان
در ایالات متحده، تنش بین عناصر پادفرهنگ و مجریان قانون در بسیاری از موارد به نقطه شکست رسید، از جمله: اعتراضات دانشگاه کلمبیا در سال ۱۹۶۸ در شهر نیویورک، اعتراضات کنوانسیون ملی دموکرات در سال ۱۹۶۸ در شیکاگو، دستگیری و زندانی شدن جان سینکلر در میشیگان و کشتار دانشگاه کنت در دانشگاه ایالتی کنت در اوهایو، جایی که گارد ملی به عنوان جانشین پلیس وارد عمل شد. تخلفات پلیس در این دوره در بریتانیا نیز یک موضوع مداوم بود. هیپی‌گری از دیگر پدیده‌های برآمده از این جنبش بود. تجربه انواع روان‌گردان‌ها، داشتن موی بلند،
بود. تجربه انواع روان‌گردان‌ها، داشتن موی بلند، جمع‌های قبیله مانند، شعار برای صلح، ستایش از دنیای عشق و آزادی، پرورش گل، موسیقی سبک اسید راک و راک و… از جمله فعالیت‌های این گروه بود که مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت. در جامعه برابری‌طلب آن‌ها اثری از سلسله مراتب سلطه، پدرسالاری، نژادپرستی، نیازهای کاذب، مصرف‌گرایی، بیگانگی و ادیان سازمان یافته وجود نداشت. سبک لباس و رفتار و ارزش‌های هیپی‌ها تأثیر زیادی بر فرهنگ جهان از طریق موسیقی، تلویزیون، فیلم، ادبیات و هنر گذاشت. از دهه ۱۹۶۰ به این‌سو نمودهایی گوناگونی
گذاشت. از دهه ۱۹۶۰ به این‌سو نمودهایی گوناگونی از فرهنگ هیپی‌ها در فرهنگ عمومی برخی جوامع پذیرفته شده‌است. برای مثال تنوع مذهبی و فرهنگی که هیپی‌ها از آن حمایت می‌کردند، مقبولیت گسترده‌ای پیدا کرده‌است و گرایش به فلسفه خاور دور و مفاهیم روحانی نیز که مورد اقبال هیپی‌هاست مخاطبان زیادی در جامعه به‌طور کل یافته‌است. برگزاری جشنواره‌های موسیقی و آزادی‌های جنسی و استفاده از غذای سالم و بدون کود شیمیایی از دیگر جنبه‌های هیپی‌گری است که در جوامع غربی محبوبیت یافته‌است. در دسترس بودن اشکال جدید و مؤثرتر پیشگیری
ضربان‌های دوگوشی یا آهنگ‌های دوگوشی مصنوعات پردازشی صوتی یا اصوات آشکار هستند که به واسطه یک محرک فیزیکی خاص ایجاد می‌شوند. این اثر اولین بار در سال ۱۸۹۳ توسط هنریش ویلهلم داو کشف شد و در اواخر قرن بیستم به خاطر ادعاهایی که از جانب جوامع درمانی جایگزین در مورد اینکه این امواج می‌توانند باعث تلقین آرامش، خلاقیت و سایر وضعیت‌های ذهنی مطلوب بشوند، توجه عمومی بیشتری را به خود جذب کردند. اثری که روی امواج مغزی گذاشته می‌شود به تفاوت فرکانس هر آوا بستگی دارد به عنوان نمونه اگر در یک گوش ۳۱۰ هرتز و در گوش دیگر ۳۰۰
نمونه اگر در یک گوش ۳۱۰ هرتز و در گوش دیگر ۳۰۰ هرتز نواخته شود. ضربان دوگوشی فرکانسش ۱۰ هرتز خواهد بود.
«بیا صدایمان را بلند کنیم» تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا جنیفر لوپز است که در منتشر شد. این تک‌آهنگ در آلبوم آن د سیکس قرار داشت. این ترانه در ۴۳امین مراسم گرمی، نامزد «بهترین ضبط رقص سال» شد. این تک‌آهنگ در چارت بلژیک در رتبه اول و در چارت‌های استرالیا، ایتالیا، فلاندرز جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
انتشارات نیلا یکی از ناشران ایرانی است که با گرایش تخصصی هنر و ادبیات فعالیت می‌کند. این مؤسسه در آبان ۱۳۷۶ تأسیس شده و بیشترین آثار منتشرشده‌اش به قلمروهای هنرهای نمایشی به‌ویژه تئاتر، و سپس به ادبیات داستانی (داستان و رمان)، تعلق دارند، و آثاری از قلمروهای «شعر» و «فرهنگ و اندیشه» نیز در مرتبه‌های بعدی قرار می‌گیرند. انتشارات نیلا به جز کتاب‌های معمول خود، از ۱۳۸۱ انتشار دو مجموعهٔ تازه را نیز آغاز کرد: مجموعهٔ «کتاب کوچک» شامل آثاری کم‌حجم و ارزان (با قیمت یکسان)، در زمینه‌های داستان کوتاه، نمایشنامهٔ
یکسان)، در زمینه‌های داستان کوتاه، نمایشنامهٔ کوتاه و شعر؛ و نیز مجموعهٔ «دفترهای نیلا» (در قالب جُنگ‌های موضوعی، همچون «دفترهای تئاتر»، «دفترهای شعر»، «دفترهای داستان» و «دفترهای اندیشه»). "دفترهای تآتر". "دفترهای تئاتر" شناخته‌ترین نشریهٔ ادواریِ انتشاراتِ نیلاست که تا سالِ ۱۴۰۲ هفده شماره‌اش منتشر شد.
موکاری علم، تولید و مطالعهٔ انگور است. زمانی که انگور برای شراب‌سازی مورد استفاده قرار می‌گیرد به این کار شراب‌سازی هم گفته می‌شود که شاخه‌ای از باغبانی علمی است. در حالی‌که قلمرو بومی انگور ریش بابا، رایج‌ترین انگور شراب‌سازی از اروپای غربی تا سواحل دریای خزر متغیر است، تاک سطح بالایی از سازگاری را نشان داده‌است و گاهی‌اوقات پس از کاشت در یک محیط جدید برای تطبیق با محیط دچار جهش می‌شود. به همین دلیل موکاری در تمام قاره‌ها به جز قارهٔ جنوبگان یافت می‌شود. وظایف موکاران شامل نظارت و کنترل آفات و بیماری‌ها،