payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در طول تاریخ توسط پلیس فدرال آمریکا انجام شده است، اما بین سال‌های ۱۹۵۶ تا سال ۱۹۷۱ عملیات ضد جاسوسی کو اینتل پرو فقط علیه گروه‌های سیاسی مخالفان داخلی به کار گرفته شد. کو اینتل پرو برنامه‌ای بود که توسط اف‌بی‌آی آمریکا طراحی شد و گروه‌های بی‌شماری در دنیای امروز از روش‌های آن‌ها برای بی‌اعتبار نمودن گروه‌های مخالف استفاده کرده و می‌کنند. تاریخچه. در اوایل سال ۵۰، حزب کمونیست در آمریکا ممنوع اعلام شد. کنگره و مجلس، هر دو کمیته‌های تحقیقاتی تشکیل داده تا کمونیست‌ها را در اذهان عمومی رسوا کنند. ریاست کمیتۀ
را در اذهان عمومی رسوا کنند. ریاست کمیتۀ فعالیت‌های غیر آمریکایی، و زیر کمیتۀ امنیت داخلی سنا به وسیلۀ سناتور جوزف مک‌کارتی رهبری می‌شد. زمانی که دو دادگاه عالی آمریکا در سال ۱۹۵۶–۱۹۵۷ این‌گونه بازجویی‌ها را غیرقانونی و بر خلاف قوانین اساسی اعلام کردند، جواب پلیس فدرال آمریکا به این احکام دادگاه‌های عالی کو اینتل پرو بود. برنامه‌ای توسط پلیس فدرال آمریکا که ریاست آن را جی ادگار هوور J. Edgar Hoover به عهده داشت طراحی شد، تا بتوان به‌وسیلۀ آن کسانی را که نمی‌توان محاکمه کرد، خنثی نمود. در میان همین سال‌ها
محاکمه کرد، خنثی نمود. در میان همین سال‌ها بود که برنامه‌های شبیه به آن برای خنثی‌سازی حرکت‌های حقوق مدنی، ضد جنگ و غیره طراحی شد، که البته این حرکت‌ها بنا به گفتۀ جی. ادگار هوور رئیس وقت و طولانی‌مدت پلیس فدرال آمریکا، راهگشای کمونیست‌ها بودند. جی. ادگار هوور در یکی از نطق‌های تاریخی خود می‌گوید: پلیس فدرال آمریکا بیش از ۲۰۰۰ عملیات کو اینتل پرو را اجرا کرد. سرانجام در آوریل سال ۱۹۷۱ پس از افشاء این عملیات رسماً متوقف شد. شواهد و مدارک. مدارک عملیات کو اینتل پرو اکثراً شامل نامه‌نگاری‌های ادارۀ محلی پلیس
پرو اکثراً شامل نامه‌نگاری‌های ادارۀ محلی پلیس فدرال با ادارۀ مرکزی بوده که در این نامه‌نگاری‌ها چگونگی توطئه‌ها برای ادارۀ محلی تشریح شده است و اداره محلی هم آن‌ها را اجرا و موفقیت یا عدم موفقیت آن‌ها را متقابلاً به ادارۀ مرکزی گزارش می‌داده است. در زیر شروع نامه‌نگاری برنن با سالیوان، برای خنثی نمودن گروه چپ دیده می‌شود. درخواست مذکور تحلیل شده و جواب آمده است که: روش‌ها. خطاکاری‌های پلیس شامل نظارت غیرقانونی. دولت اغلب نظارت مخفی شهروندان را بر اساس باورهای سیاسی خود انجام داده است، حتی زمانی که این
سیاسی خود انجام داده است، حتی زمانی که این باورها تهدیدی برای خشونت یا اعمال غیرقانونی از سوی یک قدرت خارجی خصمانه نبوده‌اند. دولت، عمدتاً از طریق کارآگاهان مخفی و محرمانه، بلکه با استفاده از سایر تکنیک‌ها مانند شنود، بازکردن ایمیل‌های مخفی اطلاعات گسترده‌ای را در مورد زندگی شخصی، دیدگاه‌ها و انجمن‌های شهروندان آمریکایی به دست آورده است. تحقیقات در مورد گروه‌هایی که به‌طور بالقوه خطرناک و حتی گروه‌هایی که مظنون به همکاری با سازمان‌های بالقوه خطرناک می‌شوند، به‌شدت تحت تأثیر قرار گرفته‌اند، اما واقعیت این
به‌شدت تحت تأثیر قرار گرفته‌اند، اما واقعیت این است که این گروه‌ها فعالیت غیرقانونی نداشته‌اند و به مدت چندین دهه این تحقیقات ادامه داشت. گروه‌ها و افراد به دلیل دیدگاه‌های سیاسی، اعتقادات اجتماعی و شیوۀ زندگی خود مورد تجاوز، سرکوب، آزار و اذیت قرار گرفته‌اند. تحقیقات بر پایۀ استانداردهای مبهم بوده است. اشتباهات، مضر و خشونت‌آمیز، از جمله تلاش‌های ناشناس برای ازدواج، از بین رفتن جلسات، محروم ساختن افراد از حرفه‌های خود، و تحریک گروه‌های هدف به رقابت‌هایی که ممکن است منجر به مرگ شود، مورد استفاده قرار گرفته
ممکن است منجر به مرگ شود، مورد استفاده قرار گرفته است. سازمان‌های اطلاعاتی اهداف سیاسی و شخصی رئیس‌جمهور و مقامات عالی‌رتبۀ دیگر را به عهده دارند. در حالی که اغلب آژانس‌ها در پاسخ به فشار مقامات ارشد در شعبۀ اجرایی و کنگره مرتکب اشتباه شدند، گاهی اوقات فعالیت‌های نامناسب را آغاز کردند و سپس آن‌ها را از مقامات که مسئولیت اطلاع‌رسانی آن‌ها را پنهان می‌کردند، پنهان می‌کرد. افراد مشهور مورد هدف. رالف ابناتی، مومی ابو جمال، جیمز بالدوین، جودی بری، ه. رپ براون، استوکلی کارمایکل، کارتی کارتریج ،الریج کلیور، جف
استوکلی کارمایکل، کارتی کارتریج ،الریج کلیور، جف فورت، هاوارد بروس فرانکلین، فرد همپتون، تام هایدن، ارنست همینگوی، عببی هافمن، اریکا هوگینز، خوزه چا چا جیمنز، محمد کنیاتا، کلارک کر، مارتین لوتر کینگ جونیور، استنلی لویسون، ویولا لیوزو، مالکوم ایکس، هوی پ. نیوتن، فیلیبرتو اوجیدا ریوس، جان ترودل، ماریو ساویو، ژان سبرگ، اساتیس شاکور، موریس استارسکی
ضداطلاعات به مجموعۀ فعالیت‌های مربوط به حفظ و حراست اطلاعات، جلوگیری از به سرقت رفتن یا درزکردن آنها و سرّی نگه‌داشتن عملیات اطلاعاتی خود گفته می‌شود. هدف دیگر ضد اطلاعات، فعالیت‌های ضد جاسوسی و همچنین جلوگیری از نفوذ جاسوسان و دیگر عوامل بیگانه به درون دولت، نیروهای مسلح یا سازمانهای اطلاعاتی آن کشور است. اطلاعات جمع‌آوری شده و فعالیت‌های انجام شده به منظور حفاظت در برابر جاسوسی، دیگر فعالیت‌های اطلاعاتی، خرابکاری، یا ترورهای انجام شده توسط قدرتهای بیگانه یا برای آنها، فعالیت‌های سازمان‌ها یا افراد
یا برای آنها، فعالیت‌های سازمان‌ها یا افراد تروریستی، و در برخی موارد با محافظت کارکنان، اسناد یا برنامه‌های امنیتی در ارتباط است. ضداطلاعات در ایران. جمهوری اسلامی ایران. نهادهای اطلاعاتی سه نقش شناختی، نظارتی و اجرایی در اداره ایران دارند. نقش نظارتی، نظارت بر حسن اجرای امور توسط کارگزاران نظام سیاسی است و به‌طور مستقیم ناشی از کارکرد ضداطلاعات در سازمان‌های اطلاعاتی است. سازمان‌های اطلاعاتی دارای ۹ کارویژه و امنیت سیاسی دارای ۱۳ مؤلفه است. کارویژه مقابله با نفوذ جریانات سیاسی، کارویژه ضد براندازی و
با نفوذ جریانات سیاسی، کارویژه ضد براندازی و اغتشاش علیه امنیت، کارویژهٔ پیشگیری و مقابله با توطئه‌های دشمنان علیه انقلاب و نظام، کارویژه مقابله با بحران، کارویژه خرابکاری و اغتشاش علیه امنیت، کار ویژه‌های آگاهی از وضعیت دشمنان داخلی و خارجی و حراست (حفاظت) اخبار، اطلاعات، اسناد، مدارک و تأسیسات و کارویژه مقابله با موارد ایجاد نارضایتی بیشترین اهمیت را داشته‌اند. وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی به منظور کسب و پرورش اطلاعات امنیتی و اطلاعات خارجی و حفاظت اطلاعات و ضد جاسوسی و به‌دست آوردن آگاهی‌های لازم از
و ضد جاسوسی و به‌دست آوردن آگاهی‌های لازم از وضعیت دشمنان داخلی و خارجی جهت پیشگیری و مقابله با توطئه‌های آنان علیه انقلاب اسلامی، ایران و نظام جمهوری اسلامی ایران، تشکیل گردید. وزارت اطلاعات ایران و دیگر نهادهای اطلاعاتی در کشورهای خارجی هم عملیات انجام داده‌اند.
کهن‌ماران یا پیشین‌ماران یا هنوفیدیا ، نام یک بالاخانواده بزرگ از مارها است که زیرخانواده‌هایی مانند اژدرماران، پایتونان از زیرمجموعه‌های آن هستند. مارهای عضو مجموعهٔ کهن‌ماران نسبت به مارهای عضو خانوادهٔ کورماران و زنوفیدیا، به عنوان جانور اولیه و با دگرگونی کمتر دانسته می‌شوند. نام‌گذاری. عبارت "Henophidia" برگرفته از زبان یونانی است که "Heno" به معنی "یک" یا "اولیه" و "phidia" به معنی "مار" است. در نتیجه کل عبارت به معنی "مارهای اولیه" یا "مارهای کهن" است. (در مقابل واژهٔ نوماران "Caenophidia" که به معنی
(در مقابل واژهٔ نوماران "Caenophidia" که به معنی "مارهای اخیر" است). زیرخانواده‌ها. زیرخانواده‌های کوچک‌تر هنوفیدیا عبارتند از: منابع.
اولنکین () در مقیاس زمانی زمین‌شناسی، یک اشکوب یا عصر از ردیف یا دور تریاس پیشین به‌شمار می‌رود. اولنکین در ستون چینه‌شناسی پس از اشکوب ایندون و پیش از آسینین جای می‌گیرد. عصر اولنکین از حدود ۲۵۱٫۲ میلیون سال پیش آغاز شده و تا ۲۴۷٫۲ میلیون سال پیش ادامه یافت. شاه‌خزندگان شامل گروهی از کوروکودیل‌ها، پتروزارها، دایناسورها، خزندگان دسته‌ای از دوکمانان هستند که از طی عصر اولنکین از شاه‌سوسمارشکلان تکامل یافتند. نام‌گذاری. نام اولنکین از رود اولنیوک در سیبری گرفته شده است. این نام در سال ۱۹۵۶ توسط چینه‌شناسان
شده است. این نام در سال ۱۹۵۶ توسط چینه‌شناسان روسی معرفی شد.
«تمرکز کن» تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا آریانا گراندی است که در منتشر شد. فوکس تک‌آهنگ اصلی آلبوم مهتاب اوست که قرار است عرضه شود. این آهنگ با واکنش‌های متفاوتی مواجه شد. این آهنگ با فروش ۱۱۳۰۰۰ دانلود در هفتهٔ اول در جایگاه هفتم ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد قرار گرفت. این تک‌آهنگ در چارت‌های کانادا، ایتالیا، اسکاتلند، اسپانیا، اتریش، جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
سالاک گونه‌ای از درخت نخل است که در جاوه و سوماترا می‌روید. این گیاه در مناطق بالی، لومبوک، جزیره تیمور، مالزی، سولاوسی و در استان ملوک اندونزی به عنوان یک محصول غذایی کشت می‌شود. درخت سالاک، پوستی همانند فلس و قهوه‌ای رنگ شبیه پوست مار دارد و به همین دلیل مردم محلی آنجا آن را میوه مار یا میوه پوست مار نیز می‌نامند. میوه سالاک شبیه انجیری بزرگ است و پوست آن سفت و خشک و مانند فلس می ماند. میوه نرسیده سالاک ترش مزه است اما رسیده آن طعمی شیرین و مزه ای مانندآناناس دارد. انواع. در اندونزی بیش از سی نوع میوه
دارد. انواع. در اندونزی بیش از سی نوع میوه سالاک کشت می‌شود که بیشتر آنها مزه‌ای گس و شیرین دارند. مشهورترین آنها سالاک پوندو ازاستان یوگیا کارتا در جزیره جاوا و از جزیره بالی است که هر دو نوع به دلیل عطر و طعمشان مورد علاقه مردم محلی و توریست ها هستند. این میوه معمولاً تازه مصرف می‌شود و می‌توان از آن ترشی نیز درست کرد. در بازارهای محلی تایلند این میوه را پوست کنده می‌فروشند و برای خوردن ابتدا آنرا در مخلوطی از شکر و نمک می‌زنند. ارزش غذایی. سالاک دارای پتاسیم و پکتین بالاست. همچنین میزان بالای بتا کاروتن
و پکتین بالاست. همچنین میزان بالای بتا کاروتن این میوه زیاد است و در نتیجه برای سلامت چشم و تقویت بینایی نقش بسزایی دارد. سالاک دارای کلسیم، فلاونوئید و املاح معدنی مختلفی است که به تقویت دستگاه گوارش کمک می‌کند و در بهبود بیماریهایی چون اسهال مؤثر است. این میوه همچنین سرشار از آنتی اکسیدان و ویتامین C می‌باشد که سبب جوانی و شادابی پوست و مو می‌گردد.
مدرسه مطالعات پیشرفته بین‌المللی پال ایچ. نیتس () (SAIS) شاخه‌ای از دانشگاه جانز هاپکینز مستقر در واشینگتن، دی.سی., ایالات متحده آمریکا است، که پردیس‌هایی نیز در بولونیا، ایتالیا; و نانجینگ، جمهوری خلق چین دارد. این مدرسه عموماً یکی از مدارس عالی برتر در زمینهٔ روابط بین‌الملل در جهان ارزیابی می‌شود. این نهاد مختص مطالعهٔ روابط بین‌الملل، علم اقتصاد، دیپلماسی، و خط مشی پژوهشی و آموزشی است. از جمله دانشمندان سیاسی و اقتصاددانان مستقر در این مدرسه عبارتند از فرانسیس فوکویاما; مشاور سابق امنیت ملی آمریکا
از فرانسیس فوکویاما; مشاور سابق امنیت ملی آمریکا زیبیگنیو برژینسکی; رئیس سابق بانک جهانی اقتصاددان ان کروگر; الیت کوئن مشاور حقوقی سابق وزارت خارجه آمریکا.
نبرد دوم تکریت، نبردی بود که در آن نیروهای عراقی، شهر تکریت (مرکزِ استانِ صلاح الدین) را از نیروهای دولتِ اسلامی (داعش) بازپس گرفتند. نیروهای عراقیِ شرکت‌کننده در این جنگ، شاملِ نیروهای امنیتیِ دولتِ عراق و بسیج مردمی عراق (نیروهای نظامیِ شیعه و عشایر سنی) با یاریِ مستشاریِ نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و آفندِ هواییِ نیروهای آمریکایی، بریتانیایی و فرانسوی بودند. بخش عمده نیروهای زمینی متشکل از بسیج مردمی عراق بوده است. این جنگ پس از ماه‌ها آماده‌سازی با هدفِ محاصره و بازپس‌گیریِ شهر در "دومِ مارسِ
با هدفِ محاصره و بازپس‌گیریِ شهر در "دومِ مارسِ سالِ ۲۰۱۵" با پیروزیِ نیروهای دولتی به انجام رسید. این نبرد به بزرگ‌ترین گردهماییِ نیروها بر ضدِ داعش انجامید و پیرامونِ ۲۰ تا ۳۰ هزار نفر در آن شرکت جستند.
تالاب سد نوروزلو تالابی در شهرستان میاندوآب در استان آذربایجان غربی در ایران است که در نزدیکی سد نوروزلو قرار دارد. این تالای یک منطقهٔ حفاظت‌شده با مساحت ۸۲۶ هکتار است که در استان آذربایجان غربی در ایران قرار دارد. این منطقهٔ حفاظت‌شده طبق مصوبهٔ شمارهٔ ۷۷۵ در تاریخ ۹۹/۱۱/۰۶ در فهرست مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران قرار گرفت. پوشش گیاهی این منطقه شامل درختان گز، نی‌زارها و گونه‌های جانوری آن عبارتند از از گراز وحشی، روباه، گرگ، خرگوش. این تالاب همه‌ساله پذیرای پرندگانی نظیر سنقور، اردک، کاکایی و
پذیرای پرندگانی نظیر سنقور، اردک، کاکایی و چنگر بوده و عبور زرینه‌رود از میان این تالاب باعث شده پس از بررسی و تحقیقات لازم از سوی کارشناسان مربوطه این تالاب به منطقه حفاظت شده تبدیل شود. این تالاب پیشتر در مالکیت امور آب میاندوآب بود و از چهار سو با روستاهای مشیرآباد، میرزانظام، آیدیشه و گوگجلو همجوار است. در گذشته از سوی عده‌ای از روستاییان تعارضاتی به این تالاب شده و بخشی از درختان و نیزارهای آن تخریب شده است. در دی ماه سال ۱۴۰۱ حفاظت محیط زیست و دستگاه‌های متولی نزدیک ۱۶۰ هکتار از اراضی این منطقه از
متولی نزدیک ۱۶۰ هکتار از اراضی این منطقه از متصرفان بازپس گرفته شد. این تالاب در ۸ کیلومتری مرکز شهرستان باروق و در کنار روستاهای ایدیشه، میرزانظام و نوروزلو از توابع شهرستان باروق و روستاهای مشیرآباد و گوگجلو قرار دارد.
یو جنگ شنگ (; زاده آوریل 1945)از رهبران عالی رتبهٔ حزب کمونیست جمهوری خلق چین است. وی هم‌اکنون رئیس کنفرانس مشورتی حزب کمونیست است. یو جنگ شنگ، در دانشکده مهندسی نظامی هاربین تحصیل کرده و در رشته کنترل خودکار موشک بالستیک دارای مدرک کارشناسی است.
حادثه ۲۸ فوریه (که همچنین به کشتار ۲۸ فوریه نیز معروف است، حادثه ۲۲۸، یا کشتار ۲۲۸) یک قیام ضد دولتی در تایوان در سال ۱۹۴۷ بود که به شدت توسط دولت کومینتانگ که رهبری دولت ملی‌گرای چین در جمهوری چین بود، سرکوب شد. این قیام تحت هدایت چن یی فرماندار استان تایوان و رئیس‌جمهور چیانگ کای‌شک قرار داشت و هزاران غیرنظامی از ۲۸ فوریه به بعد کشته شدند. این حادثه به عنوان یکی از مهم‌ترین رویدادهای تاریخ مدرن تایوان محسوب می‌شود و محرک اساسی برای جنبش استقلال تایوان بود. در سال ۱۹۴۵، پس از تسلیم ژاپن در پایان جنگ جهانی
در سال ۱۹۴۵، پس از تسلیم ژاپن در پایان جنگ جهانی دوم، متفقین کنترل اداری تایوان را به چین واگذار کردند و بدین ترتیب ۵۰ سال حکومت استعماری ژاپن به پایان رسید. ساکنان محلی از آنچه که به عنوان رفتارهای زورگویانه و فساد فراوان از سوی مقامات کومینتانگ (KMT) مشاهده می‌کردند، دلسرد شدند. نقطه انفجار این نارضایتی در ۲۷ فوریه ۱۹۴۷ در تایپه رخ داد، زمانی که مأموران دفتر انحصار دولتی به یک بیوه تایوانی که به فروش سیگارهای قاچاق مظنون بود، حمله کردند. سپس یک افسر به سوی جمعیت معترضان شلیک کرد و یکی از مردان را هدف
سوی جمعیت معترضان شلیک کرد و یکی از مردان را هدف قرار داد که فردای آن روز جان باخت. روز بعد، سربازان به معترضان شلیک کردند و پس از آن یک ایستگاه رادیویی توسط معترضان تصرف شد و اخبار شورش به تمام جزیره پخش شد. با گسترش قیام، فرماندار منصوب شده از سوی کومینتانگ چن یی درخواست نیروی نظامی تقویتی کرد و قیام به شدت توسط ارتش ملی‌گرایان چین سرکوب شد. دو سال بعد، و به مدت ۳۸ سال بعد از آن، جزیره تحت قانون نظامی قرار گرفت که به دوره ترور سفید معروف است. در طول دوران ترور سفید، حزب کومینتانگ مخالفان سیاسی خود را تحت
ترور سفید، حزب کومینتانگ مخالفان سیاسی خود را تحت پیگرد قرار داد و این حادثه به قدری تابو بود که نمی‌توانست مورد بحث قرار گیرد. رئیس‌جمهور لی تنگ-هویی در سال ۱۹۹۵ اولین رئیس‌جمهور شد که در سالگرد این حادثه علناً در مورد آن صحبت کرد. اکنون این رویداد به‌طور آزادانه مورد بحث قرار می‌گیرد و جزئیات آن به موضوع تحقیقات دولتی و دانشگاهی تبدیل شده است. ۲۸ فوریه اکنون یک تعطیلات رسمی عمومی به نام روز یادبود صلح است که در آن رئیس‌جمهور تایوان با سایر مقامات گرد هم می‌آیند و زنگ یادبودی را به یاد قربانیان به صدا
می‌آیند و زنگ یادبودی را به یاد قربانیان به صدا درمی‌آورند. در چندین شهر تایوان یادبودها و پارک‌های یادبود برای قربانیان حادثه ۲۸ فوریه ساخته شده است. به‌ویژه، پارک قدیمی تایپه به نام تایپه نیو پارک به پارک یادبود صلح ۲۲۸ تغییر نام داده است و موزه ملی ۲۲۸ در ۲۸ فوریه ۱۹۹۷ افتتاح شد. موزه تاریخ کاوشیونگ نیز یک نمایشگاه دائمی دربارهٔ جزئیات این حادثه در کاوشیونگ دارد. در سال ۲۰۱۹، کمیسیون عدالت انتقالی افرادی را که در پی این حادثه محکوم شده بودند، تبرئه کرد. تعداد کشته‌ها در این حادثه و کشتار بین ۱۸٬۰۰۰ تا
تعداد کشته‌ها در این حادثه و کشتار بین ۱۸٬۰۰۰ تا ۲۸٬۰۰۰ نفر برآورد شده است. سایر برآوردها بسیار کمتر است. یک کمیسیون دولتی تحت ریاست جمهوری لی تنگ-هویی که طرفدار استقلال تایوان بود، برای تعیین حقایق تشکیل شد. با استفاده از ثبت احوال که در دوره حکمرانی ژاپن برقرار شده بود و همه آن را بسیار کارآمد می‌دانستند، آن‌ها تعیین کردند که چه کسانی در زمان انتقال به مدیریت چینی زنده بودند. به کمیسیون اختیار داده شد تا به خانواده‌های کسانی که در دوره شورش و بازگشت حکومت ملی‌گرایان جان خود را از دست داده‌اند، مبلغ
حکومت ملی‌گرایان جان خود را از دست داده‌اند، مبلغ ۶٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار تایوان (تقریباً ۱۵۰٬۰۰۰ دلار آمریکا) اعطا کند. خانواده‌ها نیازی به اثبات ارتباط مرگ با این وقایع نداشتند. در مجموع ۸۰۰ نفر برای دریافت جوایز برای افرادی که در این دوره جان خود را از دست داده بودند، به کمیسیون مراجعه کردند. پس‌زمینه. در طول ۵۰ سال حکمرانی ژاپن در تایوان (۱۸۹۵–۱۹۴۵)، تایوان شاهد توسعه اقتصادی و افزایش سطح زندگی بود و به عنوان یک پایگاه تأمین برای جزایر اصلی ژاپن عمل می‌کرد. پس از جنگ جهانی دوم، تایوان تحت کنترل اداری جمهوری چین
جنگ جهانی دوم، تایوان تحت کنترل اداری جمهوری چین قرار گرفت تا زمانی که ترتیبی دائمی برقرار شود، ثبات را فراهم کند. چن یی، فرماندارکل تایوان، در ۲۴ اکتبر ۱۹۴۵ وارد شد و آخرین فرماندار ژاپنی، آندو ریکیچی، را که روز بعد سند تسلیم را امضا کرد، از تایوان خارج کرد. چن یی سپس روز را به عنوان روز بازگشت اعلام کرد تا تایوان را بخشی از جمهوری چین سازد. دیدگاه تایوانی‌ها نسبت به حکمرانی ژاپن نسبت به دیگر مناطق شرق و جنوب شرق آسیا که تحت سلطه ژاپن قرار گرفتند، مثبت‌تر بود. با وجود این، سربازان کومینتانگ از چین اصلی
بود. با وجود این، سربازان کومینتانگ از چین اصلی ابتدا با استقبال تایوانی‌ها مواجه شدند. رفتار سختگیرانه آن‌ها و فساد در اداره کومینتانگ باعث نارضایتی سریع تایوانی‌ها در دوره پس از جنگ شد. به عنوان فرماندارکل، چن یی سیستم انحصار دولتی ژاپنی در تنباکو، شکر، کافور، چای، کاغذ، شیمیاییها، تصفیه نفت، معدن و سیمان را به همان شیوه‌ای که ملی‌گرایان در دیگر مناطق تحت کنترل ژاپن با مردم برخورد می‌کردند، حفظ کرد (که به همین دلیل چن یی به لقب غارتگر () شناخته شد). او حدود ۵۰۰ کارخانه و معدن متعلق به ژاپنی‌ها و همچنین
۵۰۰ کارخانه و معدن متعلق به ژاپنی‌ها و همچنین خانه‌های ساکنان پیشین ژاپنی را تصاحب کرد. مدیریت اقتصادی نادرست منجر به ایجاد یک بازار سیاه وسیع، تورم شدید و کمبود غذا شد. بسیاری از کالاها به صورت اجباری با قیمت پایین از سوی دولت کومینتانگ خریداری و به چین اصلی ارسال می‌شدند تا کمبودهای جنگ داخلی را برطرف کنند، جایی که این کالاها با سود بسیار بالا به فروش می‌رسیدند، که باعث تشدید کمبود کالا در تایوان می‌شد. قیمت برنج بین زمانی که ملی‌گرایان حکومت را در دست گرفتند تا بهار ۱۹۴۶، ۱۰۰ برابر قیمت اولیه افزایش
گرفتند تا بهار ۱۹۴۶، ۱۰۰ برابر قیمت اولیه افزایش یافت و به تقریباً چهار برابر قیمت در شانگهای رسید. این قیمت در ژانویه ۱۹۴۷ به ۴۰۰ برابر قیمت اصلی رسید. کارتلهای آمده از چین اصلی تقریباً تمامی صنایع و همچنین مشاغل سیاسی و قضائی را در اختیار گرفتند و تایوانی‌هایی را که قبلاً مشغول به کار بودند، جابجا کردند. بسیاری از نیروهای گارنیزون جمهوری چین بسیار بی‌انضباط بودند و به غارت، دزدی و تخریب زیرساخت‌ها و خدمات عمومی کمک کردند. از آنجا که نخبگان تایوانی تحت حکمرانی ژاپن به برخی موفقیت‌ها در خودگردانی دست یافته
ژاپن به برخی موفقیت‌ها در خودگردانی دست یافته بودند، انتظار داشتند که حکومت ملی‌گرای چینی نیز همان سیستم را پیاده کند. با این حال، ملی‌گرایان چینی مسیر متفاوتی را در پیش گرفتند و به تمرکز قدرت دولتی و کاهش اقتدار محلی تمایل داشتند. تلاش‌های کومینتانگ برای ساخت کشور بر اساس این ایدئولوژی بود که ناشی از تجربیات ناخوشایند در برخورد با نیروهای مختلف در دوره جنگ‌های اربابان جنگی در ۱۹۱۶–۱۹۲۸ بود که دولت چین را پاره‌پاره کرده بود. کمونیست‌های چین اصلی حتی در حال آماده‌سازی برای سرنگونی دولت بودند، همان‌طور که در
برای سرنگونی دولت بودند، همان‌طور که در شورش ایلی این اتفاق افتاد. اهداف متفاوت ملی‌گرایان و تایوانی‌ها، به همراه سوءتفاهم‌های فرهنگی و زبانی، موجب شدت گرفتن تنش‌ها در هر دو طرف شد. شورش و سرکوب. در شب ۲۷ فوریه ۱۹۴۷، تیم اجرای قانون اداره انحصار توتون و تنباکو در تایپه به منطقه رفتند، جایی که سیگارهای قاچاق را از یک بیوه ۴۰ ساله به نام لین جیانگ‌مائی (林江邁) در چایخانه تیانما ضبط کردند. زمانی که او درخواست بازگرداندن سیگارها را کرد، یکی از مردان با دسته تفنگش به سر او زد، که موجب شد جمعیت تایوانی اطراف او به
به سر او زد، که موجب شد جمعیت تایوانی اطراف او به مأموران انحصار توتون و تنباکو اعتراض کنند. هنگامی که آنها فرار کردند، یکی از مأموران به سمت جمعیت شلیک کرد و یک تماشاچی را که روز بعد درگذشت، هدف قرار داد. عصبانیت جمعیتی که پیش از این احساس ناامیدی از بیکاری، تورم و فساد نسبت به دولت ملی‌گرایان داشتند، به نقطه اوج خود رسید. جمعیت به پلیس و ژاندارمری اعتراض کردند اما بیشتر نادیده گرفته شدند. اعتراض‌کنندگان صبح روز بعد در اطراف تایپه جمع شدند و خواستار دستگیری و محاکمه مأموران درگیر در تیراندازی روز قبل شدند
و محاکمه مأموران درگیر در تیراندازی روز قبل شدند و در نهایت به دفتر فرماندارکل رسیدند، جایی که نیروهای امنیتی سعی کردند جمعیت را پراکنده کنند. سربازان به جمعیت شلیک کردند و دست‌کم سه نفر را کشتند. در ۴ مارس، تایوانی‌ها کنترل اداره شهر و پایگاه‌های نظامی را در دست گرفتند و به زور وارد یک ایستگاه رادیویی محلی شدند تا خبر حادثه را پخش کرده و مردم را به شورش فراخوانند، که باعث بروز شورش‌هایی در سراسر جزیره شد. تا شب، اعلام حکومت نظامی شد و مقررات منع آمد و شد با دستگیری یا تیراندازی به هر کسی که مقررات منع آمد
دستگیری یا تیراندازی به هر کسی که مقررات منع آمد و شد را نقض می‌کرد، اجرا شد. برای چندین هفته پس از حادثه ۲۸ فوریه، غیرنظامیان تایوانی بخش عمده‌ای از تایوان را تحت کنترل داشتند. شورش‌های اولیه خودجوش و گاهی خشونت‌آمیز بودند، به طوری که چینی‌های سرزمین اصلی از سوی تایوانی‌ها مورد ضرب و شتم و قتل قرار گرفتند. بیش از ۱۰۰۰ نفر از مهاجران چینی کشته شدند. در عرض چند روز، تایوانی‌ها به‌طور کلی هماهنگ و سازماندهی شدند و نظم عمومی در مناطقی که تحت کنترل تایوانی‌ها بود توسط غیرنظامیان داوطلب سازماندهی شده توسط
بود توسط غیرنظامیان داوطلب سازماندهی شده توسط دانشجویان و سربازان پیشین ارتش ژاپن حفظ شد. رهبران محلی کمیته‌های اسکان (یا کمیته‌های حل و فصل) را تشکیل دادند که لیستی از ۳۲ درخواست برای اصلاحات در اداره استانی به دولت ارائه دادند. آنها خواستار خودمختاری بیشتر، انتخابات آزاد، تسلیم ارتش جمهوری چین به کمیته اسکان و پایان فساد دولتی شدند. انگیزه‌ها در میان گروه‌های مختلف تایوانی متفاوت بود؛ برخی خواستار خودمختاری بیشتر در درون جمهوری چین بودند، در حالی که برخی دیگر خواهان حمایت سازمان ملل یا استقلال کامل
برخی دیگر خواهان حمایت سازمان ملل یا استقلال کامل بودند. تایوانی‌ها همچنین خواستار نمایندگی در مذاکرات آینده معاهده صلح با ژاپن بودند، به امید برگزاری یک همه‌پرسی برای تعیین آینده سیاسی جزیره. خارج از تایپه، نمونه‌هایی از تشکل‌های شبه نظامی محلی وجود داشت. در چیای، اقامتگاه شهردار به آتش کشیده شد و شبه نظامی‌های محلی با پلیس نظامی درگیر شدند. دولت ملی‌گرایان تحت فرمانداری چن یی، زمان خرید تا نیروهای تقویتی از فوجیان فرا برسند. پس از رسیدن آنها در ۸ مارس، نیروهای جمهوری چین عملیات سرکوب را آغاز کردند.
نیروهای جمهوری چین عملیات سرکوب را آغاز کردند. روزنامه "نیویورک تایمز" گزارش داد: یک آمریکایی که به تازگی از تایپه به چین آمده بود گفت که نیروهای مستقر در سرزمین اصلی چین در ۷ مارس وارد تایپه شده و در سه روز به‌طور غیرقانونی مردم را کشتند و دستگیر کردند. برای مدتی هر کسی که در خیابان‌ها دیده می‌شد هدف تیراندازی قرار می‌گرفت، خانه‌ها تخریب می‌شد و ساکنان دستگیر می‌شدند. در بخش‌های پایین‌تر شهر، گفته می‌شد که خیابان‌ها پر از اجساد بود. تا پایان مارس، چن یی دستور داد تا سازمان‌دهندگان تایوانی برجسته‌ای که
دستور داد تا سازمان‌دهندگان تایوانی برجسته‌ای که شناسایی کرده بود را زندانی یا اعدام کنند. گفته می‌شود که نیروهای او طبق گفته یک هیئت تایوانی در نانجینگ بین ۳۰۰۰ تا ۴۰۰۰ نفر را در سراسر جزیره اعدام کردند، هرچند که تعداد دقیق هنوز مشخص نشده است. گزارش‌های دقیق که توسط حزب کومیونیست تایوان نگهداری می‌شد، مفقود شده‌اند. برخی از قتل‌ها تصادفی بودند، در حالی که برخی دیگر سیستماتیک بودند. رهبران سیاسی تایوانی از جمله کسانی بودند که هدف قرار گرفتند و بسیاری از تایوانی‌هایی که در دوران سلطنت ژاپن گروه‌های خودمختار
که در دوران سلطنت ژاپن گروه‌های خودمختار تشکیل داده بودند نیز از قربانیان حادثه ۲۸ فوریه بودند. تعداد زیادی از قربانیان افرادی بودند که از ارتش امپراتوری ژاپن اخراج شده بودند و به خانه بازگشته و بیکار بودند. آنها در شورش‌ها و غارت‌ها مشارکت داشتند و مهاجران جدید از چین را کتک می‌زدند. آنها بیشترین ترس را برمی‌انگیختند، زیرا از نظر ظاهری تفاوتی با سربازان ژاپنی از سرزمین اصلی نداشتند. برخی از سازمان‌های سیاسی که در شورش شرکت داشتند، مانند اتحادیه خودمختاری دموکراتیک تایوان، به عنوان کمونیست اعلام شدند.
دموکراتیک تایوان، به عنوان کمونیست اعلام شدند. بسیاری از اعضای آنها دستگیر و اعدام شدند. تا اواخر مارس ۱۹۴۷، کمیته اجرایی مرکزی حزب کوامینتانگ پیشنهاد کرد که چن یی به دلیل وحشیگری بی‌رحمانه‌ای که در سرکوب شورش از خود نشان داده بود، از مقام فرمانداری عزل شود. در ژوئن ۱۹۴۸، او به عنوان رئیس استانی ژجیانگ منصوب شد. در ژانویه ۱۹۴۹، او تلاش کرد به حزب کمونیست چین بپیوندد، اما چیانگ کای‌شک بلافاصله چن را از وظایفش عزل کرد. چن یی به تایوان منتقل شد و سپس در کیلانگ زندانی شد. در مه ۱۹۵۰، یک دادگاه نظامی تایوان چن
زندانی شد. در مه ۱۹۵۰، یک دادگاه نظامی تایوان چن یی را به جرم جاسوسی به اعدام محکوم کرد. در ۱۸ ژوئن، او در ماچانگدینگ، تایپه اعدام شد. تلفات انسانی. اگرچه ۱۸٬۰۰۰–۲۸٬۰۰۰ نفر به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان تعداد تلفات ناشی از حادثه ذکر می‌شود، ارقام مختلفی در طول زمان ارائه شده است. بلافاصله پس از وقوع رویدادها، علاوه بر هیئت اعزامی مستقر در نانجینگ که ۳٬۰۰۰–۴٬۰۰۰ نفر را گزارش کرد، جورج کر تعداد ۱۰٬۰۰۰ نفر را به‌عنوان آمار ارائه شده توسط گروه‌های مستقر در خارج از کشور ذکر کرد، رقمی که او در کتاب "فورموسا خیانت
کشور ذکر کرد، رقمی که او در کتاب "فورموسا خیانت کرد"، ذکر کرده است. دامنه ذکر شده ۱۸٬۰۰۰–۲۸٬۰۰۰ بر اساس برآوردی است که توسط کمیسیونی که در سال ۱۹۹۲ توسط نخست‌وزیر وقت هاو پی‌تسون تأسیس شد، انجام شده است، گزارشی که در سال ۲۰۰۷ توسط نخست‌وزیر سو سنگ شنگ به‌عنوان گزارش رسمی حادثه پذیرفته شد. دامنه ۱۸٬۰۰۰–۲۸٬۰۰۰ مورد انتقاد قرار گرفته است از جمله توسط هاو پی‌تسون که در نامه‌ای که در فوریه ۲۰۱۲ در روزنامه چینی‌زبان یونایتد دیلی نیوز منتشر شد، پرسید که آیا بیش از ۱۰٬۰۰۰ نفر در حادثه ۲۲۸ کشته شده‌اند یا نه؟. هاو
۱۰٬۰۰۰ نفر در حادثه ۲۲۸ کشته شده‌اند یا نه؟. هاو نقد خود را بر اساس تعداد قربانیان و نسل‌های آنان که درخواست جبران خسارت کرده بودند، بیان کرد. تنها حدود ۱٬۰۰۰ نفر درخواست جبران خسارت به‌عنوان قربانیان حادثه داده بودند. با این حال، برخی دیگر استدلال کرده‌اند که پرده‌پوشی در دوران حکومت نظامی و تابو بودن بحث در این مورد باعث شده است که این عدد پایین باشد، به‌ویژه که بسیاری از نسل‌های قربانیان ممکن است از مرگ عزیزانشان بی‌خبر بوده باشند. انتقاد دیگری از رقم رایج از سوی ماروین سی.اچ. هو، رئیس مؤسسه زبان تایپه