payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جیانگ‌من (به لاتین: Jiangmen) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است. شهر جیانگ‌من در استان گوانگ‌دونگ چین واقع شده و به‌عنوان یک شهر سطح فرمانداری شناخته می‌شود. این شهر از سه منطقهٔ شهری به نام‌های پِنگ‌جیانگ، جیانگ‌های و شینهویی تشکیل شده و همچنین شامل شهرهای تابعی مانند تای‌شان، کای‌پینگ، ان‌پینگ و هه‌شان است. جمعیت جیانگ‌من بر اساس سرشماری سال ۲۰۲۰ حدود ۴٫۸ میلیون نفر برآورد شده است. این منطقه به‌عنوان زادگاه بسیاری از چینی‌های مهاجر به خارج از کشور شناخته می‌شود. از نظر
مهاجر به خارج از کشور شناخته می‌شود. از نظر تاریخی، جیانگ‌من در سال ۱۹۰۴ به‌عنوان یک بندر معاهده‌ای برای تجارت با غرب باز شد. در سال ۱۹۲۵، این شهر تحت ادارهٔ مستقیم دولت استانی قرار گرفت و در سال ۱۹۵۱ به‌عنوان یک شهر رسمی اعلام شد. در سال ۱۹۸۳، جیانگ‌من به سطح شهر سطح فرمانداری ارتقا یافت. اقتصاد جیانگ‌من بر پایهٔ صنایع تولیدی مانند موتورسیکلت‌سازی، لوازم خانگی، الکترونیک، کاغذسازی، فرآوری مواد غذایی، الیاف مصنوعی، پوشاک و محصولات فولادی ضدزنگ استوار است. بندر جیانگ‌من دومین بندر بزرگ رودخانه‌ای در استان
بندر جیانگ‌من دومین بندر بزرگ رودخانه‌ای در استان گوانگ‌دونگ محسوب می‌شود. از نظر فرهنگی، جیانگ‌من به‌عنوان زادگاه حدود ۴ میلیون چینی مهاجر در سراسر جهان شناخته می‌شود. گویش محلی این منطقه یکی از لهجه‌های زبان کانتونی است. یکی از جشن‌های منحصربه‌فرد این شهر، رقص اژدها در آب است که در جشنواره فانوس در روستای پان در شهر کای‌پینگ برگزار می‌شود. در زمینهٔ حمل‌ونقل، جیانگ‌من از طریق بزرگراه‌ها به شهرهای گوانگ‌ژو، فوشان، ژوهای، ژونگ‌شان و یانگ‌جیانگ متصل است. ایستگاه راه‌آهن جیانگ‌من نیز در سال ۲۰۱۱ افتتاح شد و
راه‌آهن جیانگ‌من نیز در سال ۲۰۱۱ افتتاح شد و خدمات مسافربری و باری را ارائه می‌دهد. از جاذبه‌های گردشگری این شهر می‌توان به معبد کنفوسیوس در شینهویی، کتابخانه جینگ‌تانگ و منطقهٔ آبگرم گودو اشاره کرد. خصوصیات. ژیانگمن ۹٬۴۴۳ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۴۴۸٬۸۷۱ نفر جمعیت دارد و ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهرهای ریورساید، کالیفرنیا و کوتا کینابالو خواهرخوانده‌های ژیانگمن هستند.
ژانژیانگ (به لاتین: Zhanjiang) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است. خصوصیات. ژانژیانگ ۱۲٬۴۹۰ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۹۹۴٬۸۳۲ نفر جمعیت دارد و ۲۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر کنز (استرالیا) خواهرخواندهٔ ژانژیانگ هست.
ماومینگ (به لاتین: Maoming) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است. خصوصیات. ماومینگ ۱۱٬۴۲۴٫۸ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۸۱۷٬۴۹۴ نفر جمعیت دارد و ۲۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جائوچینگ (به لاتین: Zhaoqing) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است. خصوصیات. جائوچینگ ۱۴٬۸۹۱٫۲۳ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۹۱۸٬۴۶۷ نفر جمعیت دارد و ۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هویژو (به لاتین: Huizhou) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است. خصوصیات. هویژو ۱۰٬۹۲۲ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۵۹۸٬۴۰۲ نفر جمعیت دارد و ۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ماوژوا (به لاتین: Meizhou) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است. خصوصیات. ماوژوا ۱۵٬۸۶۴٫۵۱ کیلومترمربع مساحت و ۴٬۳۲۸٬۴۶۱ نفر جمعیت دارد و ۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
شانوی (به لاتین: Shanwei) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است. خصوصیات. شانوی ۵٬۲۷۱ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۱۳۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
هیوان (به لاتین: Heyuan) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است. خصوصیات. هیوان ۱۵٬۶۵۳٫۶۳ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۹۵۰٬۱۹۵ نفر جمعیت دارد و ۳۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر کوتا کینابالو خواهرخواندهٔ هیوان هست.
یانگژیانگ (به لاتین: Yangjiang) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است. خصوصیات. یانگژیانگ ۷٬۹۵۵٫۲۷ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۴۲۱٬۷۴۸ نفر جمعیت دارد و ۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
کینگوان (به لاتین: Qingyuan) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است. خصوصیات. کینگوان ۱۹٬۱۵۲٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۶۹۸٬۴۱۲ نفر جمعیت دارد و ۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
ژونگشان (به لاتین: Zhongshan) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است. خصوصیات. ژونگشان ۱٬۷۸۳٫۶۷ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۱۴۲٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر هونولولو، هاوایی خواهرخواندهٔ ژونگشان می باشد.
چاوژو (به لاتین: Chaozhou) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است. خصوصیات. چاوژو ۳٬۱۱۰ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۶۶۹٬۸۴۴ نفر جمعیت دارد و ۰–۱٬۴۹۷٫۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر بانکوک خواهرخواندهٔ چاوژو هست.
یانفو (به لاتین: Yunfu) یک شهر مرکزی در جمهوری خلق چین است که در گوانگ‌دونگ واقع شده‌است. خصوصیات. یانفو ۷٬۸۱۳٫۴ کیلومترمربع مساحت و ۵۸۷٬۷۸۱ نفر جمعیت دارد و ۱۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
تیانمن (به لاتین: Tianmen) یک subprefecture-level city و county-level city در جمهوری خلق چین است که در هوبئی واقع شده‌است. خصوصیات. تیانمن ۲٬۶۲۲ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۷۳۱٬۴۸۲ نفر جمعیت دارد و ۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گلمود (به لاتین: Golmud) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در Haixi Mongol and Tibetan Autonomous Prefecture واقع شده‌است. خصوصیات. گلمود ۱۲۴٬۵۰۰ کیلومترمربع مساحت و ۲۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۸۰۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر کریات ملاخی خواهرخواندهٔ گلمود هست.
جیوان (به لاتین: Jiyuan) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در استان هنان واقع شده‌است. خصوصیات. جیوان ۱٬۹۳۱ کیلومترمربع مساحت و ۶۶۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شیهزی (به اویغوری: شىخەنزە شەھىرى)(به چینی: 石河子市، به پین‌یین: Shíhézǐ Shì) یک شهر در چین است که در سین‌کیانگ واقع شده‌است. از لحاظ اداری، این شهر، شهر در سطح شهرستان است، که تابع مستقیم منطقه خودمختار (به جای تابع ولایت بودن) می باشد. این شهر، یکی از شهرهای تحت کنترل ارگان بینگتوان می باشد. این شهر با جدا شدن از ولایت تارباغاتای در سپتامبر ۱۹۸۷ تاسیس شد. خصوصیات. شیهزی ۴۵۶٫۸۴ کیلومترمربع مساحت و ۶۳۵٬۵۸۲ نفر جمعیت دارد.
آرال (به اویغوری: ئارال شەھىرى) و یا آلار (به چینی: 阿拉尔市، به پین‌یین: Ālā'ěr Shì) شهری در جمهوری خلق چین است، که در منطقه سین‌کیانگ واقع شده‌است. از لحاظ اداری، این شهر، شهر در سطح شهرستان است، که تابع مستقیم منطقه خودمختار (به جای تابع ولایت بودن) می باشد. این شهر، یکی از شهرهای تحت کنترل ارگان بینگتوان می باشد. نام «آرال» از زبان اویغور و به معنی «جزیره» می باشد. خصوصیات. آرال ۵٬۲۶۶ کیلومترمربع مساحت و ۱۹۰٬۶۱۳ نفر جمعیت دارد. تاریخچه. در ژانویه سال ۲۰۰۴، با جدایی از اراضی تحت مدیریت شهر آق‌سو، شهر آرال به
جدایی از اراضی تحت مدیریت شهر آق‌سو، شهر آرال به عنوان شهر وابسته به بینگتوان و «شهر تابع مستقیم منطقه خودمختار» تاسیس شده، از تابعیت ولایت آق‌سو در آمده، و مستقیما در تابعیت اداری منطقه خودمختار سین‌کیانگ قرار گرفت. در اکتبر سال ۲۰۰۵، قصبه توقای از شهر آق‌سو جدا شده و به شهر آرال پیوست. در ژانویه سال ۲۰۱۳، اراضی از شهر آق‌سو به مساحت ۸۰۲ کیلومتر مربع، اراضی از شهرستان آوات به مساحت ۴۷۴ کیلومتر مربع، و اراضی از شهرستان کلپین به مساحت ۶۲ کیلومتر مربع، از تابعیت ولایت آق‌سو در آمده و ضمیمهٔ شهر آرال شدند.
ووجیاچو (به لاتین: Wujiaqu) شهری در جمهوری خلق چین است، که در منطقه سین‌کیانگ واقع شده‌است. از لحاظ اداری، این شهر، شهر در سطح شهرستان است، که تابع مستقیم منطقه خودمختار (به جای تابع ولایت بودن) می باشد. این شهر، یکی از شهرهای تحت کنترل ارگان بینگتوان می باشد. تاریخ. در سپتامبر ۲۰۰۲، با جدا شدن از «شهرهای در سطح شهرستان» سانجی و میچوان، «شهر در سطح شهرستان» ووجیاچو در ولایت خودمختار سانجی هوئی تاسیس شد. در ژانویه ۲۰۰۴، شهر ووجیاچو به عنوان شهر وابسته به بینگتوان و «شهر تابع مستقیم منطقه خودمختار» تاسیس شده،
و «شهر تابع مستقیم منطقه خودمختار» تاسیس شده، از تابعیت ولایت خودمختار سانجی هوئی در آمده، و مستقیما در تابعیت اداری منطقه خودمختار سین‌کیانگ قرار گرفت. در سال ۲۰۰۷، شهر میچوان نیز از ولایت خودمختار سانجی هوئی جدا شده. میچوان به تابعیت شهر اورومچی در آمده، منحل شده، و با ادغام با منطقهٔ‌ کوکتاغ/دونگشان، به عنوان منطقه میچوان-کوکتاغ تاسیس شده. از آن تاریخ به بعد، شهر ووجیاچو و منطقه میچوان-کوکتاغ، از لحاظ جغرافیایی، ولایت خودمختار سانجی هوئی را به دو قسمت مجزای شرقی و غربی تقسیم کرده‌اند.
منطقه بینهای به چینی: 滨海新区، به پین‌یین: Bīnhǎi xīnqū) یک منطقهٔ شهرداری تابع شهر تیانجین و همین‌طور یک «منطقهٔ نو» تابع دولت مرکزی (به چینی: 国家级新区، به پین‌یین: Guójiā-jí xīn qū) در جمهوری خلق چین است. «مناطق نو» مناطق ویژهٔ اقتصادی هستند که حمایت‌های خاص اقتصادی، زیرساختی، یا توسعه‌ای دریافت می‌کنند. این حمایت‌ها در جمهوری خلق چین می توانند از جانب دولت مرکزی، دولت استانی، و یا مدیریت ولایتی، شهرستانی،‌ یا قصبه‌ای داده شوند. منطقهٔ بینهای، تابع دولت مرکزی چین بوده و مستقیما از دولت مرکزی حمایت دریافت
چین بوده و مستقیما از دولت مرکزی حمایت دریافت می‌کند. خصوصیات. بینهای ۲٬۲۷۰ کیلومترمربع مساحت و ۲٬۰۶۷٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد. 2,067,300
ایوو (به لاتین: Yiwu) یک county-level city در جمهوری خلق چین است که در جینهوا واقع شده‌است. خصوصیات. ایوو ۱٬۱۰۵٫۴۸ کیلومترمربع مساحت و ۱٬۲۳۴٬۰۱۵ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر بروکلین، نیویورک خواهرخواندهٔ ایوو هست.
چین یا شین (چینی: 秦؛ ویدجایلز: ch'in) ایالت تاریخی در چین طی حکومت دودمان ژو بود. طبق رسوم تاریخ این ایالت به سال ۸۹۷ پ. م، با بازپس‌گیری سرزمین‌های غربی که توسط رونگ اشغال شده بود، برمی‌گردد. جایگاه غربی این ایالت در تمدن چین به آن‌ها اجازه توسعه و پیشروی می‌داد؛ این توسعه و پیشروی برای ایالت‌های رقیب آن‌ها در دشت شمال چین امکان‌پذیر نبود. به دنبال اصلاحات قانون‌گرایی دامنه‌دار در قرن چهارم پیش از میلاد، این ایالت تبدیل به یکی از ایالت‌های برتر در میان هفت ایالت جنگ‌طلب شد و در نهایت چین شی هوآنگ همه این
ایالت جنگ‌طلب شد و در نهایت چین شی هوآنگ همه این ایالت‌ها را در سال ۲۲۱ پ. م متحد کرد و دودمان چین را بنیان نهاد. این امپراطوری با وجود مدت فرمانروایی کمش، تأثیرات زیادی را بر تاریخ چین گذاشت. تاریخچه. بنیانگذاری. سیما چیان، تاریخ‌نگار قرن ۲ پ. م، در کتاب شیجی نوشته است که اصالت ایالت چین به جوان سیون، یکی از پنج امپراتور افسانه‌ای باستان، بازمی‌گردد. امپراتور شون به یکی از نوادگان جوان سیون به نام بویی، نام خانوادگی یینگ را اهدا می‌کند. طی دودمان شیا و دودمان شیانگ، طایفه یینگ به دو بخش تقسیم شد؛ بخش غربی
شیانگ، طایفه یینگ به دو بخش تقسیم شد؛ بخش غربی آن در امتداد فلات اوردوس تا کوآنچیو (امروزه شهرستان لی از استان گانسو) کوچیدند و بخش شرقی آن‌ها در شرق رودخانه زرد (امروزه شانشی) ساکن شدند. بخش شرقی اجداد پادشاهان ژائو خواهند بود. طایفه یینگ غربی فرمانروایان سرحدات ناحیه لیشیان بودند که نقش سپر دودمان شیانگ دربرابر وحشی‌های رونگ غربی داشتند. یکی از اعضای طایفه یینگ به نام فیزی، با مهارت‌های پرورش اسبش به قدری پادشاه شیائو ژو رو تحت تأثیر قرار داد که باعث شد پادشاه به وی زمین‌هایی جدا در دره چین (امروزه در
پادشاه به وی زمین‌هایی جدا در دره چین (امروزه در شهرستان چینگشوی) به عنوان پاداش بدهد و بخش جدیدی در طایفه یینگ به وجود آید. مقر وی چین‌یی نام داشت. هر دو بخش غربی طایفه یینگ در میان قبیله‌های رونگ می‌زیستند؛ گاهی اوقات با رونگ‌ها می‌جنگیدند و گاهی نیز با آن‌ها ازدواج می‌کردند. در نظر برخی اندیشمندان، دلیل پرورش خوب اسب توسط یینگ‌ها، ارتباط اجداد آن‌ها با قبایل کوچروست. همین نزدیکی با اقوام کوچرو باعث می‌گردید تا دیگر ایالت‌ها نگاه تحقیرآمیزی به ایالت چین داشته باشند. در سال ۸۴۲ پ. م، اشراف علیه پادشاه لی
باشند. در سال ۸۴۲ پ. م، اشراف علیه پادشاه لی فاسد در کودتایی معروف به «آشوب هم‌میهنان» شوریدند و او را در سال بعد سرنگون ساختند، در نتیجه کشور دچار هرج‌ومرج شد. قبایل رونگ از این آشوب استفاده کردند، علیه ژو شوریدند و به شاخه اصلی طایفه یینگ در کوآنچیو یورش بردند و همهٔ طایفه را از دم تیغ گذراندند، در نتیجه تنها شاخه فرعی طایفه یینگ در چین‌یی از بخش غربی طایفه یینگ باقی ماند. پس از به تخت نشستن پادشاه شوآن ژو در سال ۸۲۷ پ. م، وی چین ژونگ، نواده فیزی، را فرمانده سپاهیان برای جنگ با رونگ‌ها کرد، دو سال بعد
سپاهیان برای جنگ با رونگ‌ها کرد، دو سال بعد چین ژونگ در جنگ کشته شد و پسر بزرگش حاکم ژوانگ جانشینش شد. برای گرامیداشت وفاداری چین ژونگ، پادشاه شوآن حاکم ژوانگ و چهار برادرش را فراخواند و به آن‌ها هفت هزار سرباز داد. برادران یینگ باموفقیت رونگ را شکست دادند و زمین‌های از دست رفته شاخه اصلی طایفه یینگ را بازپس‌گرفتند؛ پادشاه شوآن نیز منطقه کوآنچیو را رسماً به آن‌ها پاداش داد. سپس حاکم ژوانگ مقرش را از چین‌یی به کوآنچیو تغییر داد؛ وی سه پسر داشت. پس از مرگش در سال ۷۷۸ پ. م؛ پسر بزرگش شیفو خواهان ادامه جنگ با
سال ۷۷۸ پ. م؛ پسر بزرگش شیفو خواهان ادامه جنگ با رونگ و گرفتن انتقام پدربزرگش بود؛ برای همین جانشینی را رد کرد، در نتیجه پسر دوم حاکم شیانگ بر مسند رهبری طایفه یینگ می‌نشیند. دیری نپایید که برای برقراری صلح در سال ۷۷۷ پ. م؛ حاکم شیانگ، خواهرش، مو یینگ را به عقد یک رهبر رونگ، به نام پادشاه فِنگ درآورد. سال بعد، او پایتخت را از کوآنچیو را به شهر شرقی‌تر چیان (امروزه شهرستان لونگ) انتقال داد، ولی شهر دوباره بلافاصله پس از رفتنش به دست رونگ افتاد، برادر بزرگ‌ترش شیفو، که مسئول دفاع از کوآنچیو بود، اسیر شد ولی
شیفو، که مسئول دفاع از کوآنچیو بود، اسیر شد ولی یک سال بعد آزاد شد. در سال ۷۷۱ پ. م، مرزبان شن با همکاری ایالت زنگ و قبایل چوانرونگ به پایتخت ژو، هائوجینگ، حمله و آن را تسخیر کرد؛ پادشاه یو ژو را کشت و به دودمان ژو غربی پایان داد. حاکم شیانگ به همراه سپاهش، پسر پادشاه یو، پادشاه پینگ را به لویی، پایتخت جدید ژو خاوری، همراهی کرد. پادشاه پینگ برای قدردانی از خدمات حاکم شیانگ، او را به یک فرمانروای مستقل ارتقا داد و چین را از یک ایالت وابسته به یک ایالت تبعه با اختیارات تام تبدیل کرد و قول سرزمین‌های غرب
با اختیارات تام تبدیل کرد و قول سرزمین‌های غرب چیشان، که سرزمین اصلی سابق دودمان ژو بودند، را در صورت دفع اشغالگران رونگ به چین داد. فرمانروایان بعدی چین به این قول دلگرم بودند و چندین لشکرشی دربرابر رونگ انجام دادند؛ در نهایت چین سرزمین‌های فراتر از سرزمین‌های از دست داده ژو را به دست آورد. در نتیجه ایالت چین، پادشاه ون و وو از ژو را پیشینیان خودشان می‌دیدند و خود را جانشین برحق میراث آن‌ها می‌پنداشتند. دوره بهار و پاییز. دغدغه ایالت چین، رونگ در غرب بود؛ بنابراین در دوره بهار و پاییز(۷۲۲–۴۸۱ پ. م) برخورد
در دوره بهار و پاییز(۷۲۲–۴۸۱ پ. م) برخورد کمی با سایر ایالت‌های چین مرکزی داشتند، مگر با ایالت همسایه شرقی جین، که دست‌نشانده ایالت ژو بودند. چین به وسیله ازدواج‌های بین طایفه‌های سلطنتی روابط خوبش با ایالت جین حفظ می‌کرد، ولی روابطشان گاه‌به‌گاه توسط درگیری‌های مرزی خراب می‌شد. طی اوایل حکومت حاکم مو از چین، ایالت جین تحت حکومت حاکم شیان از جین به یک ایالت نیرومند تبدیل شده بود. بااین‌حال، پس از مرک حاکم شیان، جین به خاطر جنگ پسرانش برای جانشینی، دچار درگیری داخلی شد. یکی از این پسران درگیری را پیروز شد و
داخلی شد. یکی از این پسران درگیری را پیروز شد و تبدیل به حاکم هویی از جین شد. سپس جین وارد قحطی شد، درنتیجه حاکم هویی از چین درخواست کمک کرد. حاکم مو به خاطر خیرخواهی به سبب ازدواج با خواهر ناتنی حاکم هویی، به جین آذوغه و ابزار کشاورزی فرستاد. بااین‌حال سال بعد وقتی که چین دچار قحطی شد، حاکم هویی از ارسال تجهیزات برای جبران سرباز زد که باعث بدتر شدن روابط چین و جین شد و جنگی در سال ۶۴۵ پ. م درگرفت که نتیجه آن شکست جین و اسارت حاکم هویی بود. حاکم مو، یک سال بعد حاکم هویی را پس از واگذاشتن چندین سرزمین و
بعد حاکم هویی را پس از واگذاشتن چندین سرزمین و امضای قرارداد اتحاد آزاد کرد. حاکم مو، هنگام جنگ با جین اتفاقی دربارهٔ برادر تبعیدی حاکم هویی، چونگ، که به ایالت چو پناهنده شده بود، شنید. حاکم مو پس از مشورت با زیردستانش، فرستاده‌ای را برای دعوت از چونگ به ایالت چو فرستاد و از وی دربرابر برادرش حاکم هویی پشتیبانی کرد، پس از شکت حاکم هویی، برادرش با عنوان حاکم ون بر مسند قدرت نشست. حاکم ون قدردان حاکم مو بود برای همین روابط چین و جین بهبود یافت. با آرام شدن مرزهای شرقی، حاکم مو از فرصت استفاده کرد و شروع به
شرقی، حاکم مو از فرصت استفاده کرد و شروع به جنگ با قبایل رونگ در غرب کرد. در سال ۶۳۰ پ. م، چین و جین برای جنگ با ایالت ژنگ، هم‌داستان شدند، ولی فرستاده ژنگ با رایزنی حاکم مو را از جنگ منصرف کرد. در سال ۶۲۷، نقشه‌ای پنهانی برای جنگ با ژنگ کشید ولی با ترفند ژنگ مبنی بر آماده بودنشان، از جنگ منصرف شد و دستور عقب‌نشینی داد. تا این زمان حاکم ون مرده بود و اتحاد او با حاکم مو دیگر ارزشی نداشت. جانشین حاکم ون، حاکم شیانگ، دستور داد برای ارتش درحال عقب‌نشینی چین کمین بگذارند. ارتش چین در نبرد شیائو (امروزه در
کمین بگذارند. ارتش چین در نبرد شیائو (امروزه در شهرستان لوونینگ) با تلفات سنگینی شکست خورد و هر سه فرمانده‌اش اسیر شدند. سه سال بعد، چین به جین حمله کرد و پیروزی بزرگی کسب نمود. حاکم مو پس از برگذاری خاکسپاری برای کشته شدگان نبرد شیائو لشکرکشی بیشتر به شرق را رد کرد و به سیاست مرسوم چین مبنی بر استوار کردن و توسعهٔ چین در غرب پرداخت. دستاوردهای حاکم مو در غرب و همچنین رسیدگی وی به روابط خارجی با جین باعث به دست آوردن جایگاهی برای او در میان پنج رهبر برتر دوره بهار و پاییز شد. در سال ۵۰۶ پ. م، پادشاه هلو از
بهار و پاییز شد. در سال ۵۰۶ پ. م، پادشاه هلو از وو، ایالت چو را در نبرد باجو شکست داد و پایتخت چو، یعنی یینگ (امروزه جیانگژو) را به تصرف درآورد. وو زیژو، مشاور هلو، که توسط پادشاه فقط چو، پادشاه پینگ، تبعید شده بود و به دنبال انتقام برای مرگ دردناک پدر و برادرش بود، قبر پادشاه پینگ را نبش قبر کرد و به جنازه او شلاق زد. این یک تحقیر بزرگ برای ایالت چو بود، برای همین یکی از مقامات چو به نام شن بائوژو که دوست قدیمی وو زیژو بود به دربار چین سفر کرد و از حاکم آی از چین برای بازپسگیری پایتخت درخواست یاری کرد. در
از چین برای بازپسگیری پایتخت درخواست یاری کرد. در ابتدا حاکم آی درخواست را رد کرد، بنابراین شن بائوژو هفت روز در حیاط قصر به گریه و زاری پرداخت که باعث شد حاکم آی تحت تأثیر ازخود گذشتگی او قرار گیرد و سپاهی را برای کمک به چو روانه کند. شعر معروف «بی‌جامه» در کتاب شی چینگ، یک آواز جنگی سروده حاکم آی برای بالا بردن روحیه سپاهیان چین است. در سال ۵۰۵ پ. م، نیروهای مشترک چو و چین در چندین نبرد، وو را شکست دادند، در پایان پادشاه ژائو از چو به پایتخت پس‌گرفته بازگشت. دوره ایالت‌های جنگ‌طلب. افول زودرس. در اوایل
دوره ایالت‌های جنگ‌طلب. افول زودرس. در اوایل دوره ایالت‌های جنگ‌طلب که همسایگان چین در دشت‌های مرکزی به سرعت در حال توسعه و پیشرفت بودند، چین هنوز در وضعیت توسعه‌نیافتگی و افول قرار داشت. ایالت وی که از تقسیم جین تشکیل شده بود به قدرتمندترین ایالت در مرز شرقی چین تبدیل شد. چین بیشتر به موانع دفاعی طبیعی در شرق مانند گذرگاه هانگو (امروزه در شمال شرقی لینگبائو، هنان) و گذرگاه وو (امروزه در شهرستان دانفنگ) برای محافظت از سرزمین مرکزی گوانژونگ متکی بود. بین سال‌های ۴۱۳ تا ۴۰۹ پ. م در زمان حکومت حاکم جیان چین،
۴۱۳ تا ۴۰۹ پ. م در زمان حکومت حاکم جیان چین، ارتش وی به رهبری وو چی، با پشتیبانی ژائو و هان، به چین حمله کردند و برخی از مناطق چین در غرب رودخانه زرد را فتح کردند. اصلاحات قانون‌گرایان. پس از متحمل شدن شکست در نبردها با ایالت‌های رقیب مانند وی، حاکمان چین باپرکاری اصلاحات اجتماعی، قانونی و اقتصادی را دنبال کردند. هنگامی که حاکم شیائو به سلطنت رسید، اعلامیه ای صادر کرد که در آن از افراد با استعداد (شامل دانشمندان، مدیران، نظریه پردازان و نظامیان) از ایالت‌های دیگر دعوت کرد تا وارد چین شوند و در اصلاحاتش به
دیگر دعوت کرد تا وارد چین شوند و در اصلاحاتش به او کمک کنند، او وعده پاداش مناصب و اراضی عالی در چین در قبال خدماتشان را داد. شانگ یانگ یکی از این استعدادهای خارجی بود که با وجود مخالفت شدید سیاستمداران محافظه‌کار چین، با حمایت حاکم شیائو، یک سری اصلاحات قانون‌گرایی را با موفقیت انجام داد. حق ارشدی لغو شد، به همه مردم عادی حقوق شهروندی داده شد. بسیاری از آنها در دسته‌های جدید برای افزایش تولید کشاورزی اسکان داده شدند. شایسته‌سالاری در سراسر کشور، به ویژه در ارتش برقرار شد، سربازان و افسران، با توجه به
در ارتش برقرار شد، سربازان و افسران، با توجه به مشارکت خود، صرف نظر از گذشته‌شان، پاداش‌های کافی دریافت می‌کردند. با این حال، قوانین سخت و محکمی نیز وضع شد؛ مجازات‌های سختی برای کوچک‌ترین تخلف در نظر گرفته شد که حتی اشراف و خانواده سلطنتی نیز در امان نبودند. پس از چند دهه، این اصلاحات چین را از نظر اقتصادی و نظامی تقویت کرد و آن را به یک ایالت بسیار متمرکز با یک سیستم اداری کارآمد تبدیل کرد. پس از مرگ حاکم شیائو، پادشاه هوی‌ون فرمانروای جدید چین شد و شانگ یانگ را به اتهام خیانت با ارابه پاره کردند، برخی بر
را به اتهام خیانت با ارابه پاره کردند، برخی بر این باور بودند که پادشاه کینه شخصی نسبت به شانگ در دل داشت، زیرا او در نوجوانی تحت سیستم اصلاحات شانگ به دلیل یک تخلف جزئی مجازات شده بود. با این‌حال، پادشاه هوی‌ون و جانشینانش سیستم اصلاحات شانگ یانگ را حفظ کردند و به ایجاد پایه و اساس اتحاد نهایی چین تحت سلسله چین در سال ۲۲۱ پ. م کمک کردند. هان فی، که یک محقق قانون‌گرا بود؛ نظریه‌های شانگ یانگ را با ایده‌های شن بوهای و شن دائو ترکیب کرد و هستهٔ اصلی فلسفه‌های قانون‌گرایی را تشکیل داد. چین در اواخر سده سوم پ.
قانون‌گرایی را تشکیل داد. چین در اواخر سده سوم پ. م پس از این اصلاحات ترقی یافت و به عنوان یکی از ابرقدرت‌های هفت ایالت جنگ‌طلب پدیدار شد. سلطه. پس از اصلاحات شانگ یانگ، قدرت چین با سخت کوشی مردم چین در قرن بعدی به رشد خود ادامه داد. پادشاهان چین مجوز ساخت بسیاری از پروژه‌های آبادانی کشور، مانند آبراهه‌های آبیاری و سازه‌های دفاعی را صادر کردند. یکی از آشکارترین نتایج اصلاحات، تغییر در ارتش چین بود. پیش از این، ارتش تحت کنترل اشراف چین بود و شامل قشون فئودالی بود. پس از اصلاحات شانگ یانگ، سیستم اشرافیت
بود. پس از اصلاحات شانگ یانگ، سیستم اشرافیت منسوخ و سیستم شایسته‌سالاری جایگزین آن شد، که در آن شهروندان عادی از فرصت‌های برابر با اشراف برای پیشرفت به درجات عالی برخوردار بودند. علاوه بر این، نظم و انضباط نظامی به شدت اعمال شد و نیروها برای سازگاری بهتر با موقعیت‌های مختلف جنگ آموزش داده می‌شدند. قدرت نظامی چین با حمایت کامل کشور تا حد زیادی افزایش یافت. در سال ۳۱۸ پ. م، ایالت‌های وی، ژائو، هان، یان و چو با هم متحد شده و به چین حمله کردند، ولی نتوانستند از گذرگاه هانگو عبور کنند و با ضدحمله نیروهای چین
از گذرگاه هانگو عبور کنند و با ضدحمله نیروهای چین شکست خوردند. این ائتلاف به دلیل بی‌اعتمادی و سوء ظن و عدم هماهنگی بین پنج کشور فروپاشید. اصلاحات شانگ یانگ جدا از تأثیرات بر ارتش چین، نیروی کار را برای پروژه‌های کارهای عام‌المنفعه متعدد با هدف تقویت کشاورزی افزایش داد و این امکان را برای چین فراهم کرد که آذوغه سپاه بیش از یک میلیونی را نیز تأمین کند. این شاهکار را هیچ ایالتی به جز چو نمی‌توانست در آن زمان انجام دهد. چین با فتح ایالت‌های جنوبی با و شو در استان سیچوان امروزی نیز برتری‌های استراتژیک بزرگی را
سیچوان امروزی نیز برتری‌های استراتژیک بزرگی را برای چین به ارمغان آورد. زمین‌های نواحی جدید بسیار حاصلخیز بودند و به عنوان «حیاط خلوت» برای تدارکات و نیروی انسانی افزوده عمل می‌کردند. برای رقبای چین حمله به با و شو سخت بود، زیرا این سرزمین‌ها در اعماق کوه‌های بالادست رودخانه یانگ تسه قرار داشتند. در همان زمان، موقعیت استراتژیک چین در با و شو، بستری مناسب برای حمله به ایالت‌چو، که در پایین دست یانگ تسه قرار داشت، فراهم کرد. اقدامات علیه چو. در زمان سلطنت پادشاه هوی‌ون از چین، ایالت چو در جنوب شرقی هدف
پادشاه هوی‌ون از چین، ایالت چو در جنوب شرقی هدف تجاوزات چین قرار گرفت. اگرچه چو دارای بزرگ‌ترین ارتش آماده رزم در بین هفت ایالت جنگ‌طلب، با بیش از یک میلیون سرباز بود، اما قدرت اداری و نظامی آن دچار فساد و چندبخشی بین اشراف‌زادگان بود. ژانگ یی، استراتژیست چین، به پادشاه هوی‌ون پیشنهاد کرد که علاقهٔ چین را بر ضرر چو قرار دهد. طی سال‌های بعد، ژانگ یی تعدادی توطئه دیپلماتیک را علیه چو طراحی و اجرا کرد که با حملات مداوم نظامی در مرز شمال غربی چو پشتیبانی می‌شد. چو شکست‌های زیادی را در نبرد با چین متحمل شد و
چو شکست‌های زیادی را در نبرد با چین متحمل شد و مجبور شد مناطقی را به چین واگذار کند. پادشاه هوآی یکم چو خشمگین شد و دستور لشکرکشی به چین را صادر کرد، اما توسط ژانگ یی فریب خورد تا روابط دیپلماتیک خود را با متحدانش قطع کند؛ در نتیجه متحدان خشمگین او به چین پیوستند و شکستی سخت را به چو تحمیل کردند. در سال ۲۹۹ پ. م، پادشاه هوآی یکم با ترفند چین در یک گفتگو سیاسی در چین شرکت کرد و در آنجا اسیر شد و تا زمان مرگش گروگان گرفته شد. در این بین، چین چندین حمله به چو انجام داد و در نهایت پایتخت چو، شهر چن (امروزه در
انجام داد و در نهایت پایتخت چو، شهر چن (امروزه در جیانگلینگ) را فتح کرد. ولیعهد چو به شرق گریخت و به عنوان پادشاه چینگشیانگ از چو در پایتخت جدید، شهر شوچون (امروزه در شهرستان شوو)، تاجگذاری کرد. جنگ علیه ژائو، هان و وی. در پنج دهه بعدی پس از مرگ شاه هوی‌ون، پادشاه ژائوشیانگ از چین پس از پیروزی در جنوب برابر چو، توجه خود را به دشت‌های مرکزی معطوف کرد. در سال‌های اولیه سلطنت پاشاه ژائوشیانگ، مرزبان رانگ (穰侯) به عنوان صدراعظم چین خدمت می‌کرد و مدام برای لشکرکشی علیه ایالت چی در شرقی‌ترین نقطه چین می‌کوشید. با
علیه ایالت چی در شرقی‌ترین نقطه چین می‌کوشید. با این حال، مرزبان انگیزه‌های شخصی داشت، زیرا قصد داشت از ارتش قدرتمند چین برای به دست آوردن سرزمین خود در سرزمین‌های چی استفاده کند، زیرا این سرزمین‌ها مستقیماً به چین مرتبط نبودند و تحت مدیریت مستقیم ایالت چین قرار نمی‌گرفتند. فن سوئی، مشاور خارجی پادشاه ژائوشیانگ، به پادشاه توصیه کرد که از آن لشکرکشی‌های بی‌ثمر علیه کشورهای دوردست دست بردارد. پادشاه ژائوشیانگ به این توصیه توجه کرد و سیاست خارجی چین را به اتخاذ روابط دیپلماتیک خوب با ایالت‌های دور (یان و چی)
روابط دیپلماتیک خوب با ایالت‌های دور (یان و چی) و تمرکز بر حمله به ایالت‌های نزدیک (ژائو، هان و وی) قرار داد. در نتیجه، چین در دهه‌های بعد شروع به حملات مداوم به هان و وی کرد و چندین منطقه را در مبارزات خود فتح کرد. در آن زمان، قلمروی چین فراتر از ساحل شرقی رودخانه زرد گسترش یافته بود و هان و وی به وضعیت «حائل» برای چین دربرابر سایر ایالت‌های شرق کاهش یافته بود. از سال ۲۶۵ پ. م، چین تهاجم گسترده‌ای را به هان انجام داد و هان را مجبور به واگذاری قلمرو خود شانگدانگ (امروزه در شانشی) کرد. با این حال، هان به
(امروزه در شانشی) کرد. با این حال، هان به جای آن، شانگدانگ را به ژائو پیشنهاد داد، که منجر به درگیری بین چین و ژائو برای کنترل شانگدانگ شد. چین و ژائو درگیر نبرد سه ساله چانگپینگ شدند و پس از آن محاصره سه ساله پایتخت ژائو، شهر هاندان توسط چین دنبال شد. درگیری در چانگپینگ به عنوان یک جنگ قدرت در نظر گرفته شد، زیرا هر دو طرف نیروهای خود را نه تنها در میدان جنگ، بلکه در زمینه داخلی نیز در برابر یکدیگر قرار دادند. اگرچه چین منابع فراوان و نیروی انسانی وسیعی داشت، اما مجبور بود هر مرد بالای ۱۵ سال را برای انجام