payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لاکهید مارتین سی-۱۳۰جی سوپر هرکولس یک هواگرد ترابری نظامی چهار موتوره توربوپراپ ساختِ کارخانهٔ لاکهید مارتین در کشور ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۹۶ ساخته شد. این هواگرد مشابه لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس است که در آن از موتورهای جدید، اتاقک خلبان و سامانه‌های به‌روزرسانی‌شده استفاده شده‌است. این هواگرد نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
لاکهید مارتین اس‌آر-۷۲ که در زبان عامیانه به آن «پسر بلک‌برد» می‌گویند، یک پهپاد مافوق صوت آمریکایی است که برای اطلاعات، نظارت و شناسایی در نظر گرفته شده است که به‌طور خصوصی در سال ۲۰۱۳ توسط لاکهید مارتین به عنوان جانشین لاکهید اس‌آر-۷۱ بلک‌برد بازنشسته پیشنهاد شد. این شرکت انتظار داشت که یک پهپاد آزمایشی اس‌آر-۷۲ بتواند تا سال ۲۰۲۵ پرواز کند. طراحی و توسعه. سابقه و طراحی اولیه. لاکهید اس‌آر-۷۱ بلک‌برد توسط نیروی هوایی ایالات متحده در سال ۱۹۹۸ بازنشسته شد، که باعث کمبود قابلیت نظارتی و شناسایی (ISR) شد.
که باعث کمبود قابلیت نظارتی و شناسایی (ISR) شد. اگرچه اکثر جنگنده‌های نسل پنجم جت و پهپادهای پیش‌بینی‌شده برای عملیات در حریم هوایی دشمن از فناوری‌های رادارگریز استفاده می‌کردند، برخی معتقد بودند که رشد تاکتیک‌های منع دسترسی/منطقه و فناوری‌های ضد رادارگریز به این معناست که سرعت بیشتر شود نه پنهان‌کاری. اولین گزارش‌های تأیید نشده در مورد SR-72 در سال ۲۰۰۷ ظاهر شد، زمانی که منابع مختلف فاش کردند که لاکهید مارتین در حال توسعه هواپیمایی است که می‌تواند شش برابر سرعت صوت یا ۶ ماخ (۴۰۰۰ مایل در ساعت، ۶۴۰۰
برابر سرعت صوت یا ۶ ماخ (۴۰۰۰ مایل در ساعت، ۶۴۰۰ کیلومتر در ساعت، 3500 kn) پرواز کند. نیروی هوایی. کار توسعه لاکهید مارتین اسکانک ورکس بر روی SR-72 اولین بار توسط Aviation Week &amp; Space Technology در ۱ نوامبر ۲۰۱۳ منتشر شد. توجه عمومی به این اخبار به اندازه ای بزرگ بود که سرورهای وبسایت هفته هوانوردی را تحت تأثیر قرار داد. برای دستیابی به سرعت مورد نظر، لاکهید مارتین از سال ۲۰۰۶ با اروجت راکت‌داین بر روی یک موتور مناسب همکاری می‌کرد. این شرکت در حال توسعه سیستمی مشابه با موتور اسکرم جت HTV-3X بوده است
سیستمی مشابه با موتور اسکرم جت HTV-3X بوده است که در سال ۲۰۰۸ لغو شد. SR-72 با یک سیستم پیشرانه مافوق صوت تنفس هوا در طراحی شده شده است که توانایی شتاب‌گیری از حالت سکون تا ۶ ماخ را با استفاده از همان سیستم دارد که آن را حدود دو برابر سریعتر از SR-71 می‌کند. بزرگ‌ترین چالش طراحی موتوری برای کنترل رژیم‌های پروازی با سرعت‌های فرو صوت، فراصوت، مافوق صوت و فرا مافوق صوت بود. با استفاده از تراکم توربین، موتورهای توربوجت می‌توانند با سرعت صفر کار کنند و معمولاً تا ۲٫۲ ماخ بهترین عملکرد را دارند. رم جت‌ها، با
تا ۲٫۲ ماخ بهترین عملکرد را دارند. رم جت‌ها، با استفاده از تراکم آیرودینامیکی با احتراق فرو صوت، عملکرد ضعیفی در زیر ۰٫۵ ماخ دارند، در حدود ۳ ماخ بیشترین کارایی را دارند و می‌توانند تا حدود ۶ ماخ بالا بروند. موتورهای طراحی شده ویژه SR-71 با تغییر جهت جریان هوا در اطراف به رام جت‌های کم سرعت تبدیل می‌شوند و پس از افزایش سرعت هسته و به کمک پس سوز به سرعت‌های بیشتر از ۲٫۵ ماخ می‌رسند. در نهایت، اسکرام جت با احتراق مافوق صوت محدوده سرعت‌های مافوق صوت تا فرا صوت را پوشش می‌دهد.SR-72 قرار بود از سیستم سیکل
صوت را پوشش می‌دهد.SR-72 قرار بود از سیستم سیکل ترکیبی مبتنی بر توربین (TBCC) برای استفاده از موتور توربین در سرعت‌های پایین و موتور اسکرام جت در سرعت‌های بالا استفاده کند. موتورهای توربین و رم جت ورودی و نازل مشترک دارند، اما دارای مسیرهای جریان هوا مجزا هستند. در سرعت‌های ۵ ماخ و بالاتر، گرمایش آیرودینامیکی به اندازه‌ای گرما ایجاد می‌کند که بدنه‌های فلزی معمولی را ذوب کند، بنابراین مهندسان لاکهید مارتین کامپوزیت‌هایی مانند مخلوط کربن، سرامیک و فلز با کارایی بالا را برای ساخت اجزای حیاتی در نظر می‌گیرند.
بالا را برای ساخت اجزای حیاتی در نظر می‌گیرند. چنین کامپوزیت‌هایی در موشک‌های بالستیک قاره‌پیما و شاتل فضایی استفاده شده است. از ماه مه ۲۰۱۵، SR-72 به عنوان یک ISR و وسیلهٔ ضربتی در نظر گرفته شد، اما هیچ محموله‌ای برای آن مشخص نشد، احتمالاً به این دلیل که مهمات فعلی برای هواپیماهایی که با سرعت ۶ ماخ تا ارتفاع ۸۰۰۰۰ فوت (۲۴۴۰۰ متر) پرواز می‌کنند مناسب نیستند و نیاز است حسگرها و تسلیحات جدید به‌طور خاص ساخته شوند تا در چنین محدوده سرعتی کارآمد باشند. در نوامبر ۲۰۱۳، ساخت یک نمونه آزمایشی در مقیاس کوچکتر برای
۲۰۱۳، ساخت یک نمونه آزمایشی در مقیاس کوچکتر برای ۲۰۱۸ برنامه‌ریزی شد. طول این مدل حدود ۶۰ فوت (۱۸ متر) بود و تقریباً به اندازه یک لاکهید مارتین F-22 Raptor، و تنها یک موتور داشت. موتور مقیاس کوچک تنها برای چند دقیقه پرواز با سرعت ۶ ماخ طراحی شد. پرواز آزمایشی SR-72 همراه با پیروی از جدول زمانی سلاح‌های مافوق صوت آمریکا برنامه‌ریزی شده بود. در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۳، ژنرال مارک ولش، رئیس ستاد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا، فاش کرد که این سرویس به قابلیت‌های مافوق صوت SR-72 علاقه‌مند است، اما با لاکهید مارتین
صوت SR-72 علاقه‌مند است، اما با لاکهید مارتین دربارهٔ این هواپیما مذاکره‌ای نکرده است اما سرعت بالای این جت برای کاهش زمان واکنش به عملیات دشمن برای سرویس جذاب است. نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا به دنبال فناوری مافوق صوت بوده است، اما هنوز توانایی مادی برای ساخت یک هواپیمای سایز کامل مانند SR-72 بدون سرنشین را ندارد. SR-72 در بحبوحه کاهش بودجه ای که نیروی هوایی را ملزم می‌کرد توانایی، ظرفیت و آمادگی مأموریت را متعادل کند، رونمایی شد. اعتقاد بر این بود که تا اواسط دهه ۲۰۲۰، کشورهای خارجی فناوری‌های هوایی
تا اواسط دهه ۲۰۲۰، کشورهای خارجی فناوری‌های هوایی پیشرفته‌ای را تولید و صادر خواهند کرد که می‌توانند در نبرد علیه ایالات متحده استفاده شود و این امر نیروی هوایی را به توسعه بیشتر سیستم‌های جدید، از جمله مافوق صوت، برای جایگزینی سیستم‌های موجود سوق می‌دهد. در سال ۲۰۱۳، گزارش شد که نیروی هوایی از تأمین مالی برنامه SR-72 خودداری کرده و به جای آن پهپاد رادارگریز نورثروپ گرومن RQ-180 را برای انجام ماموریت‌های مافوق صوت در حریم هوایی مورد توسعه داده است. انتظار می‌رفت RQ-180 ارزان‌تر، سریع‌تر و پیچیدگی کمتری
می‌رفت RQ-180 ارزان‌تر، سریع‌تر و پیچیدگی کمتری برای طراحی و ساخت داشته باشد. SR-72 از نظر اندازه مشابه SR-71 با طول بیش از ۳۰ متر (۱۰۰ فوت) و دارای بردی مشابه خواهد بود و تا سال ۲۰۳۰ وارد خدمت خواهد شد. این جت طبق برنامهٔ مافوق صوت نیروی هوایی ایالات متحده برای توسعه توانایی حمله مافوق صوت ساخته خواهد شد. در زمان رونمایی از این طرح مفهومی، لاکهید مارتین در حال مذاکره با مقامات دولتی آمریکا بود، اما بودجه ای برای یک نمونه اولیه یا طراحی موتور این حت موتور تأمین نکرده بود. قراردادهای ۲۰۱۴ ناسا. در دسامبر
تأمین نکرده بود. قراردادهای ۲۰۱۴ ناسا. در دسامبر ۲۰۱۴، ناسا قراردادی را به لاکهید مارتین برای مطالعه امکان‌سنجی ساخت سیستم پیشرانه SR-72 با استفاده از فن آوری‌های موتور توربین موجود، اعطا کرد، قرارداد ۸۹۲۲۹۲ دلاری (۱٫۱۳ میلیون دلار در سال ۲۰۲۳) یک مطالعه طراحی را برای تعیین قابلیت دوام پیشرانه TBCC تأمین می‌کند. این سیستم با ترکیب یکی از چندین موتور توربین فعلی، با یک رم‌جت دو حالته با حالت احتراقی در سرعت‌های کمتر از یک ماخ کار می‌کند. ناسا قبلاً یک مطالعه لاکهید مارتین را تأمین مالی کرده بود که نشان
لاکهید مارتین را تأمین مالی کرده بود که نشان می‌داد سرعت‌های تا ۷ ماخ را می‌توان با موتور دو حالته ترکیبی از توربین و فن آوری‌های رم جت به دست آورد. مشکل پیشرانه مافوق صوت همیشه فاصله بین بالاترین قابلیت‌های سرعت یک توربوجت و کمترین سرعت یک اسکرم جت بوده است، این فاصله از حدود ۲٫۲ ماخ تا کمترین سرعت یک اسکرم جت در ۴ ماخ است. موتورهای توربین معمولی نمی‌توانند به سرعت‌های کافی برای رسیدن و ادامه شتاب‌گیری یک اسکرام جت دست یابند. مطالعه ناسا-لاکهید مارتین به احتمال زیاد یک موتور توربو جت با سرعت بالاتر از
احتمال زیاد یک موتور توربو جت با سرعت بالاتر از معمول یا یک اسکرام جت را بررسی می‌کند که می‌تواند در محدوده پرواز کندتر از موتور توربو جت عمل کند. DARPA HTV-3X یک رم جت کم سرعت (Ramjet حالت دوگانه) را نشان داده بود که می‌توانست زیر ۳ ماخ به خوبی کار کند. در نهایت موتورهای توربوفن موجود که در جت‌های جنگنده استفاده می‌شوند و دیگر طرح‌های آزمایشی برای استفاده در این پروژه در نظر گرفته شده‌اند. اگر نتایج این مطالعه موفقیت‌آمیز باشد، ناسا بودجه یک طرح آزمایشی را برای آزمایش DMRJ در یک وسیله نقلیه تحقیقاتی
را برای آزمایش DMRJ در یک وسیله نقلیه تحقیقاتی اختصاص می‌دهد. شرکت اروجت راکت‌داین یک قرارداد یک میلیون دلاری توسط مرکز تحقیقات گلن ناسا در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۴ دریافت کرد. گزارش شده است که این دو شرکت بر روی سیستم پیشرانه سیکل ترکیبی مبتنی بر توربین (TBCC) با برنامه‌هایی برای شروع توسعه یک طرح آزمایشی مافوق صوت SR-72 در سال ۲۰۱۸ با برنامه‌ریزی برای اولین پرواز در سال ۲۰۲۳ همکاری می‌کنند. در مارس ۲۰۱۶، مدیر عامل لاکهید مارتین اعلام کرد که این شرکت در آستانه یک پیشرفت تکنولوژیکی است که به هواپیمای مافوق صوت
یک پیشرفت تکنولوژیکی است که به هواپیمای مافوق صوت مفهومی SR-72 اجازه می‌دهد به سرعت ۶ ماخ برسد. او گفت یک هواپیمای آزمایشی مافوق صوت به اندازه یک جنگنده رادارگریز اف ۲۲ می‌تواند با کمتر از ۱ میلیارد دلار ساخته شود. ۲۰۱۷ تا کنون. در ژوئن ۲۰۱۷، لاکهید مارتین اعلام کرد که SR-72 تا اوایل دهه ۲۰۲۰ با حداکثر سرعت بیش از ۶ ماخ در حال توسعه خواهد بود. راب وایس، معاون اجرایی این شرکت گفت: «در ۲۰ سال گذشته همواره ما می‌گوییم که مافوق صوت دو سال دیگر است، اما تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است که فناوری به بلوغ
چیزی که می‌توانم بگویم این است که فناوری به بلوغ رسیده است و ما، همراه با دارپا و خدمات، سخت تلاش می‌کنیم تا این قابلیت را در اسرع وقت به دست جنگنده‌هایمان برسانیم.» در فوریه ۲۰۱۸، اورلاندو کاروالیو، معاون اجرایی هوانوردی در لاکهید مارتین، گزارش‌های مربوط به توسعه SR-72 را رد کرد و گفت که هیچ نسخه‌ای از SR-72 تولید نشده است. او همچنین گفت"در نهایت همانطور که این فناوری به بلوغ برسد، می‌تواند توسعه یک وسیله نقلیه قابل استفاده مجدد را امکان پذیر کند. قبل از این ممکن است به آن "مانند SR-72" اشاره می‌کردیم،
این ممکن است به آن "مانند SR-72" اشاره می‌کردیم، اما اکنون اصطلاح انتخابی "خودروی قابل استفاده مجدد" است.". در نوامبر ۲۰۱۸، لاکهید مارتین گفت که یک نمونه اولیه از SR-72 قرار است تا سال ۲۰۲۵ پرواز کند. علاوه بر این، این شرکت اعلام کرد که این هواپیما برای شلیک موشک‌های مافوق صوت مجهز است.SR-72 می‌تواند در دهه ۲۰۳۰ وارد خدمت شود.
یولیان سمیونوف (به روسی :Юлиа́н Семёнович Семёнов) (تولد ۸ اکتبر ۱۹۳۱ - مرگ ۱۵ سپتامبر ۱۹۹۳) با نام هنری لیاندرِس، نویسنده روس‌تبار اهل شوروی و نویسنده داستان‌های پلیسی و جاسوسی است. رمان «لحظات هفده‌گانه بهاری» او به فارسی ترجمه شده و مجموعه تلویزیونی آن با عنوان «جنگ سرد» از صدا و سیما ملی ایران پخش شده‌است. وی زاده خانواده یهودی‌تبار است، اما مادر او روس تبار است. کارها. لحظات هفده‌گانه بهاری (ترجمه صدری)
دیونوسیوس تراکس یا دیونوسیوس تراخس زبان‌شناس و جمله شناس یونانی بود که در حدود ۱۶۶ پ. م زاده شد و در اسکندریه و رودس برآمد. او شاگرد آریستارخوس ساموتراکی بود و نویسنده قدیم‌ترین دستور زبان یونانی موجود نیز می باشد. این کتاب دست‌کم تا سیزده سده به‌عنوان معیار و ملاکی در این موضوع باقی ماند. دستور زبان لاتینی به هیئت آن نوشته شد و بسیاری از اصطلاحات فنی که هنوز امروزه مورد استفاده است، (از قبیل وجوه مِلْکی، مفعولی و مصدری) ترجمهٴ مغلوطی از اصطلاحات فنی یونانی است. دیونوسیوس شروحی بر آثار هومر و کارها و روزهای
دیونوسیوس شروحی بر آثار هومر و کارها و روزهای هزیود نیز نوشت.
آندرونیکوس رودسی دهمین خلیفهٴ ارسطو در ریاست لوکئوم‌ و نخستین محرر و شارح آثار او بود که در حدود ۷۰ ق م در آتن برآمد. وی آثار ارسطو و تئوفراستوس را برحسب موضوع مرتب کرد و آنها به همان ترتیبی که به‌وسیلهٴ او تثبیت شده بود، به ما انتقال یافته است. دو نوشته به او منسوب است: رساله‌ای در باب هیجانات و تفسیری بر اخلاق نیکوماخوسی که انتساب آنها مورد تردید است.
مک‌دانل داگلاس اف-۱۵ اس‌تی‌اوال/ام‌تی‌دی یک هواگرد ساختِ کارخانهٔ مک‌دانل داگلاس در کشور ایالات متحده آمریکا است . نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. همکاری نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا و مک‌دانل داگلاس باهم برای پروژه F15 اکتیو یک جنگنده دو صندلی بود که دارای یک جفت نازل پرتو تعادل زمین برای بردارنده رانش بود این نازل ها در قوس 360 درجه ای تا 20 درجه منحرف می شوند این جنگنده در مرکز تحقیقاتی Dryden
منحرف می شوند این جنگنده در مرکز تحقیقاتی Dryden ناسا،ادواردز پرواز و رونمایی شد برجستگی این جنگنده صندلی های جلوتر از بال بود این جنگنده در سال 2009 از خدمت در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بازنشسته شد.
مک‌دانل داگلاس (بوئینگ کنونی) اف-۱۵ئی استرایک ایگل یک جنگندهٔ تهاجمی چندمنظورهٔ دوسرنشین آمریکایی برای تمامی شرایط آب و هوایی است که از مک‌دانل داگلاس اف-۱۵ ایگل مشتق شده‌است. این جنگنده ساخت کارخانهٔ مک‌دانل داگلاس در کشور ایالات متحده است که در سال ۱۹۸۵ میلادی ساخته شد. نخستین استفاده‌کنندهٔ این هواگرد نیروی هوایی ایالات متحده است. این هواگرد برای نخستین بار در میلادی مورد استفاده قرار گرفت. استرایک ایگل در دههٔ ۱۹۸۰ برای بازدارندگی هوایی دوربرد با سرعت بالا و بدون اتکا به هواگردهای جنگ الکترونیک یا
بالا و بدون اتکا به هواگردهای جنگ الکترونیک یا اسکورت طراحی شد. اف-۱۵ئی برای عملیات نظامی در عراق، افغانستان، سوریه و لیبی و غیره مستقر شده‌است. در طول این عملیات‌ها، این جنگندهٔ ضربتی حملات هوایی عمیقی را علیه اهداف با ارزش و گشت‌های هوایی رزمی انجام داده و از نیروها پشتیبانی هوایی نزدیک کرده‌است. همچنین به چندین کشور صادر شده‌است. پیشینهٔ عملیاتی. اف-۱۵ئی نخستین بار در سال ۱۹۸۸ به واحدهای عملیاتی نیروی هوایی ایالات متحده تحویل داده شد. این جنگنده در ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۹ در پایگاه نیروی هوایی سیمور جانسون در
۱۹۸۹ در پایگاه نیروی هوایی سیمور جانسون در کارولینای شمالی در اسکادران جنگندهٔ تاکتیکی ۳۳۶ به توانایی عملیاتی اولیه رسید. هواپیمای مک‌دانل داگلاس F-15 ایگل توسط نیروی هوایی ایالات متحده برای جایگزینی ناوگان F-4 فانتوم II که آن نیز ساخت مک‌دانل داگلاس بود، معرفی شد. برخلاف F-4، F-15 با هدف برتری هوایی طراحی شده بود و تقریباً هیچ توجهی به نقش تهاجم زمینی در طراحی آن نشده بود؛ دفتر پروژه ویژه F-15 با ایده استفاده از این هواپیما برای مأموریت‌های ممانعت (interdiction) مخالفت می‌کرد، که این مخالفت به شکل‌گیری
مخالفت می‌کرد، که این مخالفت به شکل‌گیری عبارت معروف "نه حتی یک پوند برای هوا به زمین" انجامید. در دوران خدمت، F-15 به عنوان یک جنگنده موفق ظاهر شده و تا سال ۲۰۰۷ بیش از ۱۰۰ پیروزی در نبردهای هوایی کسب کرده بدون آن‌که حتی یک بار در نبرد هوا به هوا سرنگون شود. با وجود نبود علاقه رسمی، شرکت مک‌دانل داگلاس از ابتدا به‌طور پنهانی یک توانایی ثانویه ابتدایی برای حملات زمینی در طراحی F-15 گنجانده بود و بر روی جنگنده‌ای با قابلیت ممانعت که بر پایه F-15 ساخته می‌شد، کار می‌کرد. این شرکت هواپیمای جدید را به‌عنوان
کار می‌کرد. این شرکت هواپیمای جدید را به‌عنوان جایگزینی برای جنگنده جنرال داینامیکس F-111 و باقی‌مانده F-4ها، و همچنین به‌منظور تقویت ناوگان موجود F-15 در نظر گرفته بود. در سال ۱۹۷۸، نیروی هوایی ایالات متحده مطالعه‌ای با عنوان «نیازمندی‌های تاکتیکی در تمام شرایط آب‌و‌هوایی» را آغاز کرد که در آن به بررسی پیشنهاد مک‌دانل داگلاس و گزینه‌های دیگری مانند خرید بیشتر F-111F‌ها پرداخته شد. این مطالعه، F-15E را به‌عنوان پلتفرم تهاجمی آینده نیروی هوایی پیشنهاد کرد. در سال ۱۹۷۹، مک‌دانل داگلاس و شرکت هیوز همکاری
در سال ۱۹۷۹، مک‌دانل داگلاس و شرکت هیوز همکاری نزدیکی را برای توسعه قابلیت‌های هوا به زمین F-15E آغاز کردند. برای کمک به توسعهٔ F-15E، شرکت مک‌دانل داگلاس دومین نمونهٔ اولیهٔ TF-15A با شماره سریال نیروی هوایی 71-0291 را به‌عنوان یک هواپیمای نمایشی اصلاح کرد. این هواپیما که با عنوان «نمایشگر قابلیت جنگنده پیشرفته» شناخته می‌شد، نخستین پرواز خود را در ۸ ژوئیه ۱۹۸۰ انجام داد. پیش‌تر از این هواپیما برای آزمایش مخازن سوخت هم‌جوار (CFTs) استفاده شده بود که در ابتدا برای F-15 با عنوان «FAST Pack» طراحی شده بودند؛
برای F-15 با عنوان «FAST Pack» طراحی شده بودند؛ واژهٔ FAST مخفف «سوخت و حسگر، تاکتیکی» است. پس از آن، این نمونه به یک غلاف هدف‌گیری لیزری Pave Tack مجهز شد تا امکان رهاسازی مستقل بمب‌های هدایت‌شونده را فراهم کند. این هواپیمای نمایشی در نمایشگاه هوایی فارنبرو ۱۹۸۰ به نمایش گذاشته شد. جنگنده تاکتیکی ارتقاءیافته. در مارس ۱۹۸۱، نیروی هوایی ایالات متحده (USAF) برنامه‌ای به نام «جنگنده تاکتیکی پیشرفته» (Enhanced Tactical Fighter) را برای جایگزینی جنگنده F-111 اعلام کرد. این برنامه بعدها به رقابت «جنگنده
اعلام کرد. این برنامه بعدها به رقابت «جنگنده دومنظوره» (Dual-Role Fighter یا DRF) تغییر نام داد. این طرح بر پایه مفهومی بود که در آن هواپیمایی طراحی می‌شد که قادر به انجام مأموریت‌های نفوذ عمیق هوایی بدون نیاز به پشتیبانی اضافی از سوی اسکورت جنگنده یا عملیات اختلال الکترونیکی باشد. شرکت جنرال داینامیکس هواپیمای F-16XL را پیشنهاد داد، در حالی که شرکت مک‌دانل داگلاس جنگنده F-15E را معرفی کرد. هواپیمای پاناویا تورنادو نیز یکی از گزینه‌ها بود، اما به دلیل نداشتن قابلیت قابل قبول در نبرد هوایی و همچنین
نداشتن قابلیت قابل قبول در نبرد هوایی و همچنین غیرآمریکایی بودن آن، به طور جدی مورد بررسی قرار نگرفت. تیم ارزیابی DRF، تحت هدایت سرتیپ «رونالد دبلیو. یِیتس»، از سال ۱۹۸۱ تا ۳۰ آوریل ۱۹۸۳ فعالیت داشت. در این مدت، جنگنده F-15E بیش از ۲۰۰ پرواز انجام داد، وزن برخاست بیش از ۷۵,۰۰۰ پوند (۳۴ تن) را به نمایش گذاشت و ۱۶ پیکربندی مختلف برای حمل تسلیحات را با موفقیت آزمایش کرد. شرکت مک‌دانل داگلاس برای کمک به جنگنده شماره 71-0291 در روند ارزیابی، هواپیماهای دیگری از نوع F-15 با شماره‌های 78-0468، 80-0055 و 81-0063
نوع F-15 با شماره‌های 78-0468، 80-0055 و 81-0063 را نیز وارد برنامه کرد. جنگنده تک‌موتوره F-16XL نیز طراحی نوآورانه‌ای داشت و با بهره‌گیری از بال‌های دلتا با لبه‌شکسته (cranked-delta wing) عملکرد چشمگیری از خود نشان داد. در صورت انتخاب، نسخه تک‌نفره آن با نام F-16E و نسخه دونفره با نام F-16F شناخته می‌شدند. در تاریخ ۲۴ فوریه ۱۹۸۴، نیروی هوایی ایالات متحده F-15E را انتخاب کرد. عوامل کلیدی در این تصمیم شامل هزینه توسعه کمتر F-15E در مقایسه با F-16XL (۲۷۰ میلیون دلار در برابر ۴۷۰ میلیون دلار)، باور به قابلیت
دلار در برابر ۴۷۰ میلیون دلار)، باور به قابلیت رشد و توسعه بیشتر F-15E در آینده، و همچنین داشتن دو موتور به عنوان یک مزیت اطمینان‌بخش بود. در ابتدا انتظار می‌رفت نیروی هوایی ۴۰۰ فروند از این هواپیما را سفارش دهد، اما این تعداد بعداً به ۳۹۲ فروند کاهش یافت. ساخت سه فروند نخست از جنگنده‌های F-15E در ژوئیه ۱۹۸۵ آغاز شد. اولین نمونه از این هواپیماها با شماره 86-0183، نخستین پرواز خود را در تاریخ ۱۱ دسامبر ۱۹۸۶ انجام داد. این پرواز به خلبانی «گری جنینگز» انجام شد و طی آن هواپیما به سرعت حداکثر ۰.۹ ماخ و ارتفاع
و طی آن هواپیما به سرعت حداکثر ۰.۹ ماخ و ارتفاع ۴۰,۰۰۰ فوت (۱۲,۰۰۰ متر) دست یافت. مدت زمان پرواز ۷۵ دقیقه بود. این هواپیما به مجموعه کامل اویونیک (الکترونیک پروازی) F-15E و بدنه جلویی بازطراحی‌شده مجهز بود، اما هنوز بدنه پشتی و محفظه موتور مشترک (با سایر مدل‌ها) را نداشت. این ویژگی‌ها در هواپیمای شماره 86-0184 به کار گرفته شده بودند، در حالی که نمونه 86-0185 تمامی تغییرات اعمال‌شده در F-15E نسبت به F-15 را شامل می‌شد. در تاریخ ۳۱ مارس ۱۹۸۷، نخستین فروند کامل‌شده و رسمی از جنگنده F-15E اولین پرواز خود را
و رسمی از جنگنده F-15E اولین پرواز خود را انجام داد. اولین فروند تولیدی جنگنده F-15E در آوریل ۱۹۸۸ به «بال آموزش تاکتیکی ۴۰۵» در پایگاه هوایی لوک، ایالت آریزونا، تحویل داده شد. تولید این جنگنده تا دهه ۲۰۰۰ ادامه یافت و تا سال ۲۰۰۱، در مجموع ۲۳۶ فروند برای نیروی هوایی ایالات متحده ساخته شد. برنامه ارتقاء وجایگزینی. جنگنده F-15E پس از سال ۲۰۰۷ با رادار آرایه فازی فعال (AESA) مدل Raytheon AN/APG-82(V)1 ارتقاء یافت و اولین نمونه آزمایشی این رادار در سال ۲۰۱۰ به شرکت بوئینگ تحویل داده شد. این رادار پردازنده‌ای
شرکت بوئینگ تحویل داده شد. این رادار پردازنده‌ای مشابه پردازنده رادار APG-79 که روی جنگنده F/A-18E/F سوپر هورنت به کار رفته بود، دارد و از آنتن رادار APG-63(V)3 AESA که روی F-15C نصب می‌شود، بهره می‌برد؛ این رادار ابتدا با نام APG-63(V)4 شناخته می‌شد تا اینکه در سال ۲۰۰۹ نام آن به APG-82 تغییر یافت. این رادار جدید بخشی از برنامه مدرن‌سازی رادار F-15E است که شامل پوشش راداری پهن‌باند (wideband radome) می‌شود و امکان عملکرد روی فرکانس‌های بیشتر راداری را فراهم می‌کند. همچنین این برنامه شامل بهبودهای سیستم
می‌کند. همچنین این برنامه شامل بهبودهای سیستم کنترل محیط و جنگ الکترونیک نیز می‌باشد. در سال ۲۰۱۵، شرکت‌های بوئینگ و BAE Systems قراردادهایی برای ارتقاء کامل سیستم جنگ الکترونیک تمامی جنگنده‌های F-15 نیروی هوایی آمریکا، از جمله F-15E، با سیستم AN/ALQ-250 Eagle Passive/Active Warning Survivability System (EPAWSS) دریافت کردند. اولین جنگنده F-15E مجهز به سیستم EPAWSS در سال ۲۰۲۲ تحویل داده شد. دارای سازه‌ای محکم‌تر با عمر خدماتی ۸۰۰۰ ساعت یا تا ۱۶۰۰۰ ساعت با برنامه‌های مناسب تعمیر و نگهداری در مراکز تخصصی،
برنامه‌های مناسب تعمیر و نگهداری در مراکز تخصصی، که دو برابر طول عمر نسخه‌های قبلی است، انتظار می‌رود جنگنده F-15E پس از سال ۲۰۲۵ نیز در خدمت باقی بماند. تا دسامبر ۲۰۱۲، میانگین عمر ناوگان F-15E نیروی هوایی ایالات متحده ۲۱ سال و میانگین زمان پروازی سازه آن‌ها ۶۰۰۰ ساعت بود. در سال ۲۰۱۲ گزارش شد که نیروی هوایی آمریکا در حال بررسی گزینه‌های آینده است، اما در آن زمان برنامه‌ای برای جایگزینی F-15E وجود نداشت. طراحی F-15E در بازار صادرات نیز موفقیت‌هایی کسب کرد و شرکت بوئینگ به توسعه به‌روزرسانی‌های بیشتری برای
شرکت بوئینگ به توسعه به‌روزرسانی‌های بیشتری برای مشتریان بین‌المللی ادامه داد. به‌روزرسانی‌های بنیادین‌تر در طراحی این جنگنده منجر به خانواده F-15 Advanced Eagle شد که با مدل F-15SA (Saudi Advanced) برای نیروی هوایی سلطنتی عربستان سعودی آغاز گردید و نخستین پرواز آن در سال ۲۰۱۳ انجام شد. این نسخه سیستم الکترونیکی-مکانیکی قدیمی را با سامانه کنترل دیجیتال پرواز (fly-by-wire) جایگزین کرد که امکان افزودن دو سکو (pylon) اضافی روی بال‌ها و همچنین ساختار بال بازطراحی‌شده برای افزایش طول عمر خدمت را فراهم ساخت.
برای افزایش طول عمر خدمت را فراهم ساخت. نسخه‌های توسعه‌یافته‌تر Advanced Eagle شامل F-15QA (Qatari Advanced) برای نیروی هوایی قطر و F-15EX Eagle II برای نیروی هوایی آمریکا هستند. در سال مالی ۲۰۲۰، نیروی هوایی ایالات متحده شروع به خرید F-15EX کرد تا ناوگان قدیمی F-15C/D را جایگزین کند و نقش مکملی برای جنگنده F-22 رپتور در حفظ برتری هوایی ایفا کند. استفاده از خط تولید صادراتی موجود باعث شد تا این جنگنده‌ها با سرعت و هزینه کمتری وارد خدمت شوند؛ همچنین F-15EX گزینه‌ای برای جایگزینی F-15E در آینده محسوب می‌شود.
برای جایگزینی F-15E در آینده محسوب می‌شود. گزینه دیگر جایگزینی، جنگنده نسل پنجمی F-35 لایتنینگ II است که قرار است جایگزین برخی هواپیماها مانند F-16 فالکون شود؛ بررسی‌هایی نیز روی نسخه دو نفره F-35E انجام شده است. اضافه کردن صندلی دوم به F-35 پیچیده و پرهزینه است، به‌خصوص برای حفظ ویژگی پنهانکاری (استلس) آن؛ همچنین افزایش برد پرواز و بار مهمات نیز چالش‌برانگیز خواهد بود. به طور جایگزین، این نقش می‌تواند توسط ترکیبی از جنگنده‌ها و بمب‌افکن‌ها مانند B-21 ریدر پوشش داده شود. همچنین احتمال دارد که F-15E با
پوشش داده شود. همچنین احتمال دارد که F-15E با طراحی کاملاً جدیدی از هواپیمای نسل ششم جایگزین شود. (ALASA( Airborne Launch Assist Space Access پرتاپ هوایی موشک. در تاریخ ۲۴ مارس ۲۰۱۴، شرکت بوئینگ قراردادی به ارزش ۳۰.۶ میلیون دلار از سازمان DARPA به عنوان بخشی از برنامه Airborne Launch Assist Space Access (ALASA) دریافت کرد. هدف این برنامه کاهش ۶۶ درصدی هزینه پرتاب میکروماهواره‌ها به مدار از طریق پیشرفت در سیستم‌های پرتاب بود. طبق این قرارداد ۱۱ ماهه، بوئینگ قرار بود دوازده موشک پرتاب به طول ۲۴ فوت (۷.۳ متر)
بود دوازده موشک پرتاب به طول ۲۴ فوت (۷.۳ متر) بسازد که هر کدام قادر به حمل محموله‌ای تا ۱۰۰ پوند (۴۵ کیلوگرم) بودند. وسیله پرتاب ALASA قرار بود زیر جنگنده F-15E نصب شود، که این جنگنده به ارتفاع ۴۰,۰۰۰ فوت صعود کرده و سپس موشک آزاد شده و با روشن کردن چهار موتور خود به مدار پایین زمین می‌رسد. انتخاب بوئینگ و استفاده از F-15E به عنوان وسیله حمل، به دلیل خواسته DARPA بود که هواپیمایی انتخاب شود که نیازی به اصلاحات اساسی برای حمل و پرتاب محموله ALASA نداشته باشد. پیش از این، قراردادهای طراحی به لاکهید مارتین
پیش از این، قراردادهای طراحی به لاکهید مارتین برای استفاده از F-22 رپتور و شرکت ویرجین گالاکتیک برای استفاده از هواپیمای SpaceShip Two داده شده بود. در نهایت این پروژه در اواخر سال ۲۰۱۵ متوقف شد. طراحی ها. مرور کلی. ماموریت تهاجمی عمقی (Deep-Strike) جنگنده F-15E تغییر اساسی نسبت به هدف اولیه طراحی F-15 محسوب می‌شود، چرا که F-15 در ابتدا به عنوان یک جنگنده برتری هوایی طراحی شده بود، با شعار معروف "نه یک پوند برای حمله به زمین" ("Not a pound for air-to-ground"). با این حال، سازه پایه‌ای F-15 به اندازه‌ای
با این حال، سازه پایه‌ای F-15 به اندازه‌ای انعطاف‌پذیر بود که امکان تولید یک جنگنده تهاجمی بسیار توانمند از آن فراهم شد. F-15E با وجود آنکه برای حملات زمینی طراحی شده، همچنان قدرت کشندگی و توانایی نبرد هوایی نسخه اصلی F-15 را حفظ کرده است و می‌تواند از خود در برابر هواگردهای دشمن دفاع کند. نمونه اولیه جنگنده F-15E بر پایه مدل دومنظوره و دومکانیکی F-15B ساخته شد. با وجود حفظ شکل آیرودینامیکی مشابه نسخه پایه، این نمونه شامل تغییرات ساختاری عمده و موتورهای قدرتمندتری بود. بخش عقب بدنه (aft fuselage) برای جای
بود. بخش عقب بدنه (aft fuselage) برای جای دادن موتورهای نیرومندتر بازطراحی شد و از ساختارهای پیشرفته‌ای در محفظه موتورها و درهای آن‌ها بهره گرفت که در آن از فناوری‌های شکل‌دهی فوق‌پلاستیک (Superplastic Forming) و اتصال نفوذی (Diffusion Bonding) استفاده شده بود. صندلی عقب مخصوص افسر سامانه‌های تسلیحاتی (WSO یا به تلفظ رایج «ویزو» / "wizzo") طراحی شده است. این افسر با استفاده از چندین نمایشگر، سامانه‌های آویونیک مربوط به مأموریت‌های زمین‌محور را کنترل می‌کند. این نمایشگرها شامل تصاویر رادار، سامانه جنگ
این نمایشگرها شامل تصاویر رادار، سامانه جنگ الکترونیک، دوربین‌های حرارتی، وضعیت هواپیما و تسلیحات، تهدیدات احتمالی، هدف‌گیری و نقشه دیجیتال متحرک برای ناوبری هستند. WSO با دو کنترل دستی می‌تواند بین نمایشگرها جابجا شود و اطلاعات هدف‌گیری را دقیق‌تر تنظیم کند. کاربر می‌تواند با استفاده از منوی گزینه‌ها، نمایش‌ها را از یک صفحه به صفحه دیگر منتقل کند. بر خلاف جنگنده‌های دومکانیکی پیشین مانند F-14 تامکت یا نسخه‌های دریایی F-4 که صندلی عقب آن‌ها فاقد کنترل‌های پروازی بود، در F-15E صندلی عقب نیز به اهرم هدایت