payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گوگی ویدرز (؛ – ) هنرپیشه اهل بریتانیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "خانم ناپدید می‌شود"، "درخشیدن"، "میراندا"، "آزمون عشق" و "باغ آلبالو" اشاره نمود. مرگ. ویترز در 15 ژوئیه 2011 در خانه اش در سیدنی در سن 94 سالگی درگذشت. همسر، بازیگر، تهیه کننده تلویزیونی و مدیر اجرایی استودیو جان مک کالوم در 3 فوریه 2010 او را فوت کرد.
شیپلی (به انگلیسی: Shipley) یک شهرک در انگلستان است که در یورکشر غربی واقع شده‌است. خصوصیات. شیپلی ۱۵٬۴۸۳ نفر جمعیت دارد.
پل ساسکین (؛ ۲۳ فوریه ۱۹۰۵ – ۱۵ ژوئیه ۱۹۷۵) یک تهیه‌کننده فیلم، فیلم‌نامه‌نویس اهل بریتانیا بود. وی تهیه‌کننده فیلم‌هایی همچون قانون و بی‌نظمی و خیانت ملی بوده است.
هامفری سرل (؛ ۲۶ اوت ۱۹۱۵ – ۱۲ مه ۱۹۸۲) یک آهنگساز اهل انگلستان بود. وی علاوه‌بر آهنگسازی باله و اپرا آهنگساز فیلم‌هایی همچون آدم‌برفی نفرت‌انگیز و قانون و بی‌نظمی بوده‌است.
اسوالد هافنریختر (؛ ۱۸۹۹ – ۱۹۷۳) تدوین‌گر اهل اتریش بود.
رونالد اسکوایر (؛ – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۶ تا ۱۹۵۸ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به دور دنیا در هشتاد روز، همسر دریایی، دختر عموی من ریچل و قانون و بی‌نظمی اشاره کرد.
موسیقی کلاسیک هند (به انگلیسی:Indian classical music) به موسیقی رایج در شبه قاره هند گفته می‌شود. این موسیقی یکی از فرم‌های هنر موسیقی است که ریشه در فرهنگ و تمدن شبه قاره هند دارد. این موسیقی به دو شاخه اصلی تقسیم می‌گردد: زیرشاخه‌ای از این موسیقی که در قسمت‌های شمالی کشور هند رایج است، موسیقی کلاسیک "هندوستانی" نامیده می‌شود؛ در حالی که شاخه‌ای که در جنوب هند رایج است "کارناتیک" نامیده می‌گردد. تقسیم شدن این موسیقی به این دوشاخه در قرن ۱۶ میلادی بعد از استیلای مسلمانان بر شمال هندوستان صورت گرفت، سبک
استیلای مسلمانان بر شمال هندوستان صورت گرفت، سبک هندوستانی بر پایه بداهه نوازی در قالب راگاها (به انگلیسی: Raga) و نمایش جنبه‌های مختلف یک راگا به مخاطب می‌باشد؛ حال آنکه موسیقی کارناتیک بر پایه نواختن قطعات از قبل ساخته شده در یک راگا می‌باشد. با این حال، هر دو موسیقی ار تشابهات زیادی برخوردار می‌باشند.
کونز لوچنر، حدوداً در سال ۱۵۱۰ متولد و در سال ۱۵۶۷ در گذشت. او آهنگر و زره‌سازی از نورنبرگ آلمان بود. او فرزند زره‌سازی به همین نام بود و برادرانش به نامهای هنریک و هانس نیز آهنگر بودند. در سال ۱۵۴۳ او کار کردن برای فردیناد یکم، امپراتور مقدس روم را آغاز کرد. سال بعد از آن در دربار ماکسیمیلیان دوم مشغول به کار شد. استاد کونز لوچنر و کارگاهش بسیاری از زره‌های باشکوه رژه در دوران رنسانس را تولید کردند. کارگاه او زرهای بسیاری برای شاهان و شاهزادگان در سرتاسر اروپا ساخت. امروزه این زرها در موزهای بسیاری در
اروپا ساخت. امروزه این زرها در موزهای بسیاری در اروپا و آمریکا از جمله متروپولیتن و وجود دارند. آثار معروف. زره رژه برای انسان و اسب. این زره در سال ۱۵۵۰ برای پادشاه لهستان ساخته شده‌است. او آخرین پادشاه از خاندان قدیمی یاگیلون بود. در وصیت‌نامه خود او داراییش را بین خواهرانش تقسیم کرد. یکی از آن‌ها ، ملکه سوئد و همسر بود. برای آنکه لهستان ولیعهدی نداشت، یوهان سوم تلاش کرد تا فرزندش زیگموند به ولیعهدی لهستان برسد. در این پروسه پیچیده انتخاب پادشاه جدید، آنا خواهر کاترین، این زره را برای یوهان سوم فرستاد تا
خواهر کاترین، این زره را برای یوهان سوم فرستاد تا هم او را در رابطه با ارث آرام کند و هم پشتیبانی سوئد را بدست آورد. زره شامل، خود زره، زین و زره اسب می‌باشد. محافظ سر اسب با دو شاخ تاب خورده تزیین شده‌است. تمان بخش‌ها با نقشهای اسلامی-عربی شامل کمانهای طلاکاری شده‌است و زمینه با رنگهای سفید و سیاه لعابکاری شده‌است.
""'کازاک‌ها" (اوکراین: Як Козаки) نام سریال کارتونی اوکراینی است که در سال ۱۹۶۷ ساخته شد و تا سال ۲۰۱۶ پخش آن ادامه داشت. این مجموعه در بخش‌های کوتاه ساخته شده بود و مدت زمان هر قسمت کمتر از ۲۰ دقیقه بود و در آن مکالمه چندانی وجود نداشت. این کارتون، دربارهٔ تعدادی «کازاک زاپروزیان» است که هربار دست به کار جدیدی می‌زنند و ماجراهایی را پشت سر می‌گذرانند. یکی از قسمت‌های مشهور آن «فوتبال کازاک‌ها» بود که به نقاط مختلف سفر می‌کردند و با تیم‌های گوناگونی با سبک بازیِ مخصوص به‌خود، مسابقه می‌دادند. کازاک‌ها در
بازیِ مخصوص به‌خود، مسابقه می‌دادند. کازاک‌ها در دههٔ ۶۰ خورشیدی از تلویزیون ایران نیز پخش شد.
بودای تیان تَن یا بودای بزرگ یک تندیس برنزی بزرگ از گوتاما بودا در اِنگُنگ پینگ، جزیره لانتانو است. ساخت این تندیس در سال ۱۹۹۰ آغاز شد و در ۲۹ دسامبر ۱۹۹۳ به پایان رسید. این تندیس نشان دهندهٔ هارمونی میان رابطهٔ انسان و طبیعت، انسان و ایمان است. این منطقه یک مرکز اصلی بودایی در هنگ کنگ است و جاذبهٔ گردشگری مهمی به‌شمار می‌رود. پیرامون این تندیس، شش تندیس کوچکتر برنزی هم دیده می‌شود این شش تندیس نماد شش کمال‌یابی است.
اِنگُنگ پینگ (به چینی: 昂坪) نام بلندی‌هایی در غرب جزیره لانتانو در هنگ کنگ است که بودای تیان تن در آن قرار دارد. ارتقا این بلندی‌ها ۳۴ متر است. این تپه و تپه‌های پیرامون از جاذبه‌های گردشگری چین اند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
بوریس پاولوویچ ولادیمیرف (؛ ۱۹۳۲ — ۱۹۸۸) بازیگر و صداپیشه اهل روسیه بود. او یکی از اعضای دوئت کمدی مشهور «ورونیکا ماوریکیِونا و آودوتیا نیکیتیشنا» بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "خرگوش و سیب" اشاره نمود.
باشگاه فوتبال هبی چین فورچون ( ;) یک باشگاه فوتبال در شهر کینگهوانگداو در استان هبئی در کشور چین می‌باشد که در سوپر لیگ فوتبال چین بازی می‌کرد.
بوریس واسیلیوویچ رونگ (؛ ۱۹۲۵ — ۱۹۹۰) بازیگر و صداپیشه اهل روسیه بود. بوریس رونگ در جنگ بزرگ میهنی شرکت و از فوریه تا مه ۱۹۴۵ در ارتش فعال حضور داشت. او به‌عنوان فرمانده‌ی دسته‌ی حفاظت شیمیایی خدمت می‌کرد و پس از بازگشت از جبهه، درجه‌ی ستوانی داشت. او بابت فعالیت‌های هنری‌اش برندهٔ نشانِ هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شده بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "خرگوش و سیب" اشاره نمود.
گوتلیب میخائیلوویچ رونینسون (؛ ۱۹۱۶ — ۱۹۹۱) بازیگر باتجربهٔ تئاتر و سینما و صداپیشه اهل روسیه بود. او بابت فعالیت‌هایش، برندهٔ نشانِ هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شده بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "خرگوش و سیب" اشاره نمود.
ولادیمیر گئورگیوویچ آربیکف (؛ ۱۹۲۷ — ۲۰۰۰) کارگردان فیلم‌های انیمیشن اهل روسیه بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "خرگوش و سیب" اشاره نمود.
ریو پرتو دا اوا یک شهرداری است که در ایالت آمازوناس (برزیل)، برزیل در شرق مانائوس واقع شده است. تاریخ ریو پرتو دا اوا به شدت به شهرستان مانائوس مرتبط است.
بن بکر (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل آلمان است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "یکشنبه غم‌انگیز" و "هابرمان" اشاره کرد.
دیتر اپلر (؛ – ) بازیگر اهل آلمان بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "زمستان آخر"، "نبرد برای رم"، "مخمصه"، "زندگی گاهی سخته، درسته پراویدنس؟" و "لاکی مرموز" اشاره کرد.
هوارد فریمن (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "سربازان نیروی هوایی"، "آدم‌کش‌ها"، "شب و روز"، "مادام کوری"، "گودال مار"، "نامه‌ای از زنی ناشناس"، "کوکب آبی"، "کالیفرنیا"، "مجنون هیتلر" و "کس تیمبرلین" اشاره کرد.
آداما بارو (به انگلیسی: Adama Barrow؛ زادهٔ ۱۶ فوریهٔ ۱۹۶۵) رئیس جمهور سوم و کنونی کشور گامبیا است. او در دسامبر ۲۰۱۶ پیروز انتخابات ریاست‌جمهوری گامبیا شد و به ریاست ۲۲ سالهٔ یحیی جامع پایان داد. بارو از اعضای حزب دموکراتیک متحد گامبیا است. او پیش از آغاز کارزار انتخاباتی‌اش، خزانه‌دار حزب بود و بنگاه معاملات املاک داشت. او در لندن در زمینهٔ معاملهٔ املاک تحصیل کرده و همزمان برای تأمین مخارجش در فروشگاه لوازم خانگی آرگوس به عنوان نگهبان مشغول به کار بوده‌است.
نبرد مورتیمرز کراس () در تاریخ ۲ فوریه ۱۴۶۱ نزدیک ویگمور، هرفوردشر (بین لمستر و لینت‌واردین) درگرفت، این نبرد یکی از نبردهای عمده از سری جنگ‌های داخلی انگلستان موسوم به جنگ رزها بود، نیروهای ارتش مخالف تحت رهبری جاسپر تودور و دیگر اشراف وفادار به شاه هنری ششم از خاندان لنکستر به همراه ملکه مارگارت آنژو و پسر هفت ساله آنها یعنی ادوارد، پرنس ولز در یک سمت و نیروهای ادوارد، ارل مارچ در سمتی دیگر به مقابله با یکدیگر پرداختند، در برخی منابع ذکر گردیده که نبرد در تاریخ ۳ فوریه صورت گرفته و موضع دقیق مکان نبرد
در تاریخ ۳ فوریه صورت گرفته و موضع دقیق مکان نبرد مورد گمانه‌زنی برخی از مورخین بوده این نبرد با پیروزی قاطع یورک‌ها به پایان رسید.
آنا تالباخ (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل آلمان است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته‌است می‌توان به "سقوط"، "گره بادر ماینهوف" و "عدالت" اشاره کرد.
یورگن تونکل (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل آلمان است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به سقوط اشاره کرد.
هاینریش اشمیدر (؛ – ) یک هنرپیشه اهل آلمان بود. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به تونل و سقوط اشاره کرد.
دیتر مان (؛ – ) یک هنرپیشه، کارگردان، تهیه‌کننده، مجری رادیویی اهل آلمان بود. وی استاد دانشگاه بود. او در طول کار خود در چندین اثر تئاتر و در بیش از ۱۴۰ اثر سینمایی و تلویزیونی بازی کرد. دیتر مان بین سال‌های ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۱ کارگردان تئاتر آلمان بود. در ۱۹۹۳ به عضویت آکادمی هنرهای برلین درآمد. در سطح بین‌المللی او بیشتر به خاطر بازی در نقش ویلهلم کایتل در فیلم سقوط شهرت داشت. درگذشت. وی در ۳ فوریهٔ ۲۰۲۲ در سن ۸۰ سالگی در برلین درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است
یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به "سقوط"، "لوته در وایمار" و "تعهد" اشاره کرد.
اولریش ماتس (؛ زادهٔ ) یک بازیگر سینما اهل آلمان است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به سقوط و داستان همسرم اشاره کرد.
کوداژاس یک شهرداری است که در ایالت آمازوناس (برزیل) ، برزیل واقع شده است. جشن های مذهبی :
کراواری یک شهرداری است که در ایالت آمازوناس (برزیل) ، برزیل واقع شده است. این شهر ۵ درصد از جنگل ملی تفه را تشکیل می‌دهد و فرودگاه کراواری در این شهر قرار دارد.
بهرام بیضایی (−۱۳۱۷) یک نمایشِ تلویزیونی و پانزده نمایشِ صحنه‌ای کارگردانی کرده و نمایش داده است. اینک فهرستی از این نمایش‌ها: بیضایی، پیش از آن که کارگردان شود و نمایش بر صحنه برد، در نمایش‌هایی کارهایی غیر از کارگردانی داشته است، از جمله در نمایشِ "کاپیتان قره‌گز" به سالِ ۱۳۴۲ دستیارِ داوود رشیدیِ کارگردان و در نمایشِ دو نمایشنامهٔ خود، "غروب در دیاری غریب" و "قصّه‌ی ماه پنهان"، در ۱۳۴۳ در جنوبِ ایران و ۱۳۴۴ در فستیوالِ تئاترِ ملل در پاریس مدیرِ صحنه بوده است. او با رشیدی و پرویز صیّاد گروهِ تئاترِ امروز
است. او با رشیدی و پرویز صیّاد گروهِ تئاترِ امروز را تشکیل داد. نخستین نوشتهٔ بیضایی که به‌طورِ همگانی به نمایش درآمد "مترسکها در شب" بود که جعفر والی سالِ ۱۳۴۲ برای تلویزیون کار کرد. سالِ بعد عبّاس جوانمرد "غروب در دیاری غریب" را برای تلویزیون کارگردانی کرد و سپس‌تر همان سال بود که نمایش‌ها را به جنوب بردند. حوالیِ همین زمان، چنان‌که بیضایی گفته «احتمالاً سال چهل‌وسه»، بود که "آتسوموری"ِ سه‌آمی موتوکیو را از روی ترجمهٔ داریوش آشوری و خودش با علی نصیریان و عزّت‌الله انتظامی تمرین کرد، ولی مسئولانِ ادارهٔ
عزّت‌الله انتظامی تمرین کرد، ولی مسئولانِ ادارهٔ هنرهای دراماتیک نگذاشتند تا به نمایش درآید. پاییز و زمستانِ سالِ ۱۳۴۴ "پهلوان اکبر می‌میرد" با بازی و کارگردانی جوانمرد کامیابیِ بزرگی حاصل کرد. گروهِ هنرِ ملّی تا اواخرِ دههٔ ۱۳۴۰ شد پایگاهِ اصلی بیضایی در دنیای نمایش − هرچند نه با آسانی و هماهنگی و تفاهم. پس از کارگردانیِ "عروسکها" برای تلویزیون در سالِ ۱۳۴۵ و اجرای "ضیافت و میراث" در پاییزِ سالِ بعد، بیضایی تا سالِ ۱۳۴۸ نمایشی به صحنه نبُرد. سالِ ۱۳۴۸ "سُلطان مار" را در رامسر و تهران نمایش داد و سپس در
مار" را در رامسر و تهران نمایش داد و سپس در شهرهای مازندران و خراسان گرداند. از سالِ ۱۳۴۹ مجالِ کار سینمایی فراهم شد، و فیلم‌سازی و نیز استادی در دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاهِ تهران کارِ صحنه‌ایِ بیضایی را تا سالِ ۱۳۵۸ تعطیل کرد؛ ولی این سال‌ها به آموزشِ نسلی از هنرمندانِ نمایش از عزّت‌الله انتظامی تا سوسن تسلیمی و همکاری با استادانی چون سیما کوبان و محمّد کوثر سپری شد. بیضایی در این فاصله نمایش‌هایی هم داشت که اجازهٔ نمایش نیافت، مثلِ "چهار صندوق" در ۱۳۵۳ و "ندبه" در ۱۳۵۶. تئاترِ شهرِ تهران در بهمنِ ۱۳۵۱
و "ندبه" در ۱۳۵۶. تئاترِ شهرِ تهران در بهمنِ ۱۳۵۱ با "باغِ آلبالو"ی آنتون چخوف (از روی ترجمهٔ سیمین دانشور و به کارگردانیِ آربی اوانسیان) افتتاح شد. ولی تماشاکن کم بود و اوایلِ بهارِ ۱۳۵۲ نمایش تعطیل شد و "غروب در دیاری غریب" و "قصّه‌ی ماه پنهان"ِ بیضایی با اجرای گروهِ هنرِ ملّی (کارگردان: عبّاس جوانمرد) جایگزینش شد، که استقبالِ خوبی دید. هفت سال و نیم پیش‌تر تالارِ ۲۵ شهریور نیز با چند نمایش، از جمله "پهلوان اکبر می‌میرد"ِ بیضایی با اجرای همین گروه و به رهبریِ همین کارگردان، افتتاح شده بود. پاییزِ سالِ
رهبریِ همین کارگردان، افتتاح شده بود. پاییزِ سالِ ۱۳۵۸ بیضایی "مرگ یزدگرد" را در تالارِ چهارسوی تئاترِ شهر به نمایش درآورد، که کمتر از دو سال سپس‌تر فیلمَش را نیز ساخت. ناصر تقوایی "مرگ یزدگرد" را یگانه نمایشِ «لایق اطلاق کلمه‌ی تئاتر به معنای درست آن» در سال‌های پس از انقلابِ ۱۳۵۷ دانسته است. از "مرگ یزدگرد" هجده سالِ نسبتاً راکد از لحاظِ تئاتر در ایران گذشت تا بیضایی باز امکانِ نمایش یافت؛ ولی در این فاصله چند فیلم ساخت. با گشایشِ فضای سیاسی از ۱۳۷۶ به بعد، که برای نمایشِ کوچکِ "کارنامه‌ی بُندارِ بیدَخش"
که برای نمایشِ کوچکِ "کارنامه‌ی بُندارِ بیدَخش" به ایران بازگشت (از اقامت در استراسبورگ به دعوتِ پارلمانِ بین‌المللیِ نویسندگان، که چندان دیر نپایید) و "بانو آئویی" را نیز به فراخورِ شرایط به صحنه برد، به تناوب در هر فرصتی نمایشی داد یا فیلمی ساخت: "شب هزارویکُم" در ۱۳۸۲ بازگشتی دیگر بود به تالارِ چهارسوی تئاترِ شهر. سالِ ۱۳۸۴ نمایشی را کارگردانی کرد و بر صحنهٔ تالارِ اصلیِ تئاترِ شهر برد: "مجلس شبیه؛ در ذکر مصایب استاد نوید ماکان و همسرش مهندس رُخشید فرزین". همین هم در ماهِ نخست توقیف شد و شد واپسین کارِ
همین هم در ماهِ نخست توقیف شد و شد واپسین کارِ بیضایی همچون کارگردان در تئاترِ شهر. بیش از دو سال بی کارگردانیِ نمایش بر بیضایی گذشت تا رسید به "اَفرا، یا روز می‌گذرد" در زمستانِ ۱۳۸۶. بیضایی این نمایش را به اکبر رادی تقدیم کرد که چند روز پیش از شبِ افتتاح مرده بود. از این به بعد تا سالِ ۱۳۸۹ چند نمایشش به مشکلِ جوازِ دولتی برخورد و امکانِ اجرا نیافت، و بیضایی در پیِ کارِ دانشگاهی دوباره پس از نزدیکِ سی سال از اخراج از دانشگاهِ تهران، به دانشگاهِ استنفوردِ آمریکا رفت. نمایش‌های بیضایی با مهاجرت متوقّف نشد.
رفت. نمایش‌های بیضایی با مهاجرت متوقّف نشد. این بار کارِ دانشگاهی با کارِ نمایشی هم‌تنگ افتاد و چهار نمایشِ صحنه‌ای و دو نمایشنامه‌خوانی و تربیتِ انبوهی شاگرد چیزی از حاصلِ کارِ تئاتریِ بیضایی با بازیگرانِ فارسی‌زبان در کالیفرنیای شمالی بوده است. در همهٔ این مدّت، از میانه‌های دههٔ ۱۳۳۰ به بعد، بیضایی از نوشتن بازنمانده و کتاب‌ها و مقالاتِ فراوانی با موضوع و محمولِ نمایش منتشر کرده است. فیلمِ بیشترِ نمایش‌های بیضایی هنوز منتشر نشده است، مگر به‌طورِ محدود یا بریده، مثلِ خلاصهٔ بخشِ نخستِ "طرب‌نامه" با صدای
بریده، مثلِ خلاصهٔ بخشِ نخستِ "طرب‌نامه" با صدای راوی و دقایقی از "اَفرا، یا روز می‌گذرد" و "چهارراه" و "عروسکها". غیر از این‌ها، بیضایی خود اجراهایی نیز داشته که گاهی وجهِ نمایشی داشته است؛ مثلِ روخوانیِ نمایشنامهٔ "اَفرا، یا روز می‌گذرد" بر صحنه در خانهٔ هنرمندانِ ایران در ۲۶ مردادِ ۱۳۸۱. تا اوایلِ قرنِ پانزدهمِ هجریِ خورشیدی تقریباً چهل نمایشنامه از بیضایی منتشر شد، و از این میان فقط شانزده تا را خود توانست به نمایش درآورد. او نمایشنامه‌های فراوانی از خودش و دیگران را نیز برای نمایش در نظر گرفته بود، که
و دیگران را نیز برای نمایش در نظر گرفته بود، که مجالِ نمایش نیافته‌اند. نمایش‌ها به کارگردانیِ بیضایی. از آغاز تا "اَفرا" در ایران کارگردانی شده و به نمایش درآمده، هرچند "کارنامه‌ی بُندارِ بیدَخش" با همین میزانسن نمایشی در آلمان هم داشته است، و از "جانا و بلادور" تا پایان در آمریکا. مژده شمسایی زیرِ نظرِ بیضایی چند نمایشنامه‌خوانیِ تک‌نفره از پردهٔ نخستِ "شب هزارویکُم" در آمریکا و کانادا و اسکاتلند اجرا کرده که در این فهرست نیامده.
کیتارا یا سیتارا یک ساز قدیمی از خانوادهٔ چنگ بود که در یونان باستان متداول بود. در یونانی مدرن واژهٔ کیتارا معنی‌اش تغییر کرد و به معنای «گیتار» به کار گرفته شد (ریشهٔ نام گیتار نیز از واژهٔ کیتارا است). کیتارا یک نسخهٔ حرفه‌ای از چنگ دو زهی بود. بر خلاف چنگ‌های ساده که توسط مردم عادی و در موسیقی فولکلور به کار می‌رفتند، کیتارا توسط نوازندگان حرفه‌ای به کار می‌رفت. کیتارا احتمالاً از نواحی آسیاتیک (خاورمیانه امروز) نشئت گرفته بود. نسخه‌ای از کیتارا با صدای بم نیز وجود داشت که با نام باربیتون شناخته می‌شد و
نیز وجود داشت که با نام باربیتون شناخته می‌شد و در شرق دریای اژه و آسیای صغیر محبوب بود. در قرون وسطی از لفظ کیتارا برای توصیف عموم سازهای زهی از جمله انواع چنگ و عود استفاده می‌شد. استفاده از این نام در طول قرون وسطی اشاره‌ای بود به ساز اصلی یونانی و توانایی‌های آن برای تحریک احساسات مردم. ساختار. کیتارا از یک جعبه صدای عمیق چوبی تشکیل می‌شد که دو طرفش را با تخته‌هایی صاف یا قوس‌دار پوشانده بودند. در بالا سیم‌هایش به‌طور دستهٔ ساز یا حلقه‌های متصل به آن گره زده می‌شدند. انتهای دیگر سیم‌ها پس از عبور از
گره زده می‌شدند. انتهای دیگر سیم‌ها پس از عبور از روی یک پل مسطح، به یک قطعهٔ انتهای محکم می‌شد و گاهی قطعهٔ انتهایی و پل مسطح یک تکه بودند. بیشتر نقاشی‌های روی گلدان از کیتارا آن را با هفت سیم به تصویر می‌کشد اما برخ کیتارانوازان حرفه‌ای سازهایی با بیش از هفت سیم نیز می‌نواختند. این ساز با استفاده از یک زخمهٔ محکم و با دست راست نواخته می‌شد در حالی که از انگشتان دست چپ برای خفه کردن صدای سیم‌ها استفاده می‌شد. کاربرد. کاربرد اصلی کیتارا در همراهی رقصندگان و در قرائت حماسه‌ها، راپسودی‌ها، و ترانه‌های مختلف
در قرائت حماسه‌ها، راپسودی‌ها، و ترانه‌های مختلف بود. از کیتارا همچنین در جشن‌ها، بازی‌های ملی، و مسابقات استفاده می‌شد. ارسطو می‌گفت که این سازهای زهی کاربرد آموزشی نداشتند و فقط برای سرگرمی بودند. کیتارا عموماً ساز تخصصی نوازندگان قهار بود و نواختنش سطح بالایی از مهارت را می‌طلبید. سافو شاعر یونان باستان، با سازهای زهی نظیر کیتارا و باربیتوس آشنایی داشت. او زنی از جایگاه اجتماعی بالا بود و ترانه‌هایی با تمرکز بر احساسات می‌سرود. یک داستان اساطیری یونانی می‌گوید که او یک بار از شیب عمیق دامنه‌های کوه
می‌گوید که او یک بار از شیب عمیق دامنه‌های کوه پارناسوس صعود کرد و توسط موزها مورد استقبال قرار گرفت. در حین گشت و گذار در این کوه، او از غار آپولو سر در آورد، و آنجا در چشمه کاستالین شنا کرد و بعد زخمهٔ آپولو را برداشت و با آن ماهرانه موسیقی نواخت و نیمف‌های مقدس با موسیقی او رقصیدند.
سوخت ترکیبی یک سوخت مایع و برخی اوقات گازی شکل است. این سوخت از ترکیب گازی مونواکسیدکربن و هیدروژن بدست می‌آید. این سوخت از تبدیل به گاز کردن مواداولیه جامدی مانند زغال یا زیست توده یا تغییر شکل گاز طبیعی بدست می‌آید. برای ساخت آن تبدیل فرایند فیشر–تروپش، تبدیل متانول به گازوئیل، یا مستقیماً تبدیل مستقیم زغال به مایع فرایند رایج است. از سال ۲۰۰۹ تولید سوخت‌های ترکیبی در سطح جهان گسترده شد. سوخت‌ترکیبی مشابه سوخت گازوئیل و دیزلی است و می‌تواند در موتورهای موجود بکار می‌رود. اما تولید سوخت‌ترکیبی مستلزم هزینه
بکار می‌رود. اما تولید سوخت‌ترکیبی مستلزم هزینه بیشتر و نیز فرایندهای پیچیده تبدیل شیمیایی است. در سال‌های اخیر دولت‌ها و کمپانی‌های بزرگ انرژی توجه بیشتری به سوخت‌های ترکیبی دارند. فایده اصلی این سوخت‌ها این است که از مواد قابل دسترس می‌توان آن را تولید کرد. منابعی مانند زغال، گازطبیعی و حتی زباله گیاهی در مقیاس وسیعی وجود دارند. سوخت ترکیبی جایگزینی برای سوخت فسیلی است. ازنظر محیط زیست این سوخت از سوخت فسیلی سالم‌تر است. البته نه سالم به معنای واقعی، بلکه به نسبت سالم‌تر است و راندمان آن بسیار بیشتر از
به نسبت سالم‌تر است و راندمان آن بسیار بیشتر از سوخت فسیلی است. تاریخچه. فرانتز فیشر و هانس تروپش آلمانی در میانه دهه ۱۹۳۰ میلادی فرایند نوین سنتز بدست‌آوردن سوخت مایع از زغال را اختراع کردند. پیش از آنها فردریک برگیوس برنده جایزه نوبل روشی دیگر را برای تولید سوخت ترکیبی ابداع کرده‌بود. شیمی سوخت ترکیبی. شیمی ساخت این سوخت پیچیده است. کربن و هیدروژن را با حرارت دادن زیست‌توده تا ۱۰۰۰ الی ۱۳۰۰ درجه سلسیوس و تبدیل آن به گاز، می‌گیرد و زنجیره پیچیده‌ای از ترکیب‌ها را تا ساختن سوختی مانند گازوئیل و دیزل طی
را تا ساختن سوختی مانند گازوئیل و دیزل طی می‌کند. در فرایند فیشر–تروپش، گاز تبدیل به مولکول‌های هیدروکربن می‌شود. روند بعدی، فرآوری زنجیره هیدروکربن با کاتالیست نیکل یا آهن است. محصولات نهایی شامل سوخت، موم و روان‌کننده است.
روغن ترکیبی یا سینتتیک (synthetic oil) روان‌کننده‌ای متشکل از ترکیب‌های شیمیایی‌ای است که به‌طور مصنوعی ساخته می‌شود. روان‌کننده‌های ترکیبی می‌توانند از مشتقات نفت و نه از نفت خام تولید شوند. روغن ترکیبی می‌تواند جایگزینی برای بنزین تصفیه شده‌باشد. این نیاز در دماهای بسیار بالا مورد نیاز است. در موتور جت چنین روغنی لازم است. درحالیکه هواپیماهای با موتورهای پیستونی نیازی به روغن‌ترکیبی ندارند. کاربرد دیگر آن در پرس فلزات است. فواید روغن‌ترکیبی. این روغن مانند بنزین و نفت سوخت فسیلی نیست و آلودگی‌های آن را به
بنزین و نفت سوخت فسیلی نیست و آلودگی‌های آن را به همراه نمی‌آورد. این نوع روغن در دماهای بسیار بالا و پایین کارکرد بهتری دارد. روغن‌ترکیبی از تقطیر نفت خام حاصل نشده‌است. ساختن این روغن در فرایندی شیمیایی بنام فرایند فیشر–تروپش ساخته می‌شود. آغاز فرایند با موادخامی مانند متان، مونواکسیدکربن و دی‌اکسیدکربن شروع می‌شود. این فرایند نخستین بار در کشور آلمان انجام‌شد، در زمانی که دسترسی به نفت خام محدودبود. دیگر فواید این روغن‌ها ضدسایش، ضدخوردگی بودن و ایجاد آلودگی کمتر برای موتورهای با عملکرد بالا و در شرایط
کمتر برای موتورهای با عملکرد بالا و در شرایط فشار و دمای فوق‌العاده مناسب است. روغن‌های ترکیبی به لحاظ کارکرد و دوام بهتر از روغن‌های معدنی هستند. شاید قیمت روغن‌های ترکیبی دوبرابر روغن‌های معمولی باشد، ولی قابلیت آن را دارد که در شرایط فوق‌العاده شکسته‌نشود. البته به لحاظ سلامت محیط‌زیست، این نوع روغن نیز از مواد مضری ساخته‌شده است. اما تنها در قیاس با روغن معمولی زیان کمتری دارد. نشان‌داده شده که تبخیر روغن‌ترکیبی کندتر است و از این نظر مقرون به صرفه می‌باشد. انواع روغن‌های ترکیبی. این نوع روغن بسیار
انواع روغن‌های ترکیبی. این نوع روغن بسیار مشابه روغن‌های معمولی است. ساختار خالص وجه امتیاز آن است. در واقع تمامی مولکول‌های روغن، یک شکل و اندازه‌اند و کاملاً اشباع شده می‌باشند. برتری بالقوه روغن مزبور، خاصیت اکسیداتیو و پایداری دمائی آن است. دیگر مزیت آن، نقطه تبخیر بالا و نقطه ریزش پایین می‌باشد و نیز برای دمای بسیار بالا یا پایین مناسب است. جنبه منفی آن قیمت و حلالیت اندک است. ویژگی این نوع روغن، خاصیت اکسیداتیو و پایداری دمائی عالی آن است، دارای نقطه تبخیر بسیار بالا و قابلیت برجای گذاشتن رسوب کمتر
تبخیر بسیار بالا و قابلیت برجای گذاشتن رسوب کمتر بر روی ماشین است. ویژگی اخیر مهمترین برتری آن است. زیرا قابلیت جذب بالای آب را دارد که خاصیت روان‌کنندگی آن را بیشتر می‌کند. این روغن هنگام تماس با یک سطح بسیار داغ کمترین رسوب را ایجاد می‌کند و تنها نوعی است که کمترین اصطکاک لغزشی را دارد که سبب حفظ انرژی می‌شود. جنبه منفی آن بهای بالا و ناپایداری اندک هیدولیکی است. این نوع، نقاط مثبت فوق را دارد. بعلاوه، حلالیت آن بسیار عالی است. این ویژگی برای کمپرسورهای رفت و برگشتی که رسوب بر روی شیر آن، معضل بزرگی است،
و برگشتی که رسوب بر روی شیر آن، معضل بزرگی است، مناسب می‌باشد. خاصیت پاک‌کنندگی این روغن بسیار عالی است. جنبه منفی این نوع، بها و پایداری هیدرولیکی ناچیز آن است. این نوع روغن ویژگی‌های بسیار عالی دارد. شاید دارای بهترین کارکرد برای دماهای بسیار بالا باشد. اهمیت دیگر آن نقطه تبخیر بسیار بالا و مقاوم بودن دربرابر آتش است. بیشترین کاربرد آن در مایعات هیدرولیک مقاوم به آتش‌سوزی و موتور جت می‌باشد. نقاط منفی آن عیناً مانند مورد فوق است. روغن نمیه ترکیبی. روغن‌های نیمه مصنوعی یا نمیه ترکیبی یا نیمه سینتتیک
نیمه مصنوعی یا نمیه ترکیبی یا نیمه سینتتیک (Semi-synthetic oil) (همچنین «مخلوط‌های مصنوعی» نامیده می‌شوند) مخلوطی از روغن معدنی و روغن مصنوعی است که مهندسی شده‌اند تا بسیاری از مزایای روغن مصنوعی را داشته باشند. Motul اولین روغن موتور نیمه مصنوعی را در سال ۱۹۶۶ معرفی کرد.
پاریس لیز () روزنامه‌نگار، مجری، و فعال افراد ترنس بریتانیایی است. او در سال ۲۰۱۳ میلادی در جایگاه نخست، و در ۲۰۱۴ میلادی در جایگاه دوم فهرست صورتی "ایندیپندنت" قرار گرفت. لیز در ۲۰۱۲ میلادی برندهٔ الگوی مثبت برای دگرباشان جنسیِ جوایز ملی گوناگونی شد. او در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۳ در برنامهٔ ۱۰۰ زن بی‌بی‌سی شرکت کرد. زندگی شخصی. لیز یک زن ترنس دوجنس‌گرا و یک فمینیست است و خود را این گونه معرفی می‌کند. او زمانی که مراحل تطبیق و بازتایید جنسیت را انجام می‌داد دوست پسرش را در بیمارستان ملاقات کرد.
مایکل دابز (; متولد ۱۳۲۸) نویسنده غیرداستانی و روزنامه‌نگار آمریکایی - بریتانیایی. جوانی و تحصیلات. مایکل دابز در سال ۱۳۲۸ در بلفاست، پایتخت ایرلند شمالی چشم به جهان گشود. او در سال ۱۳۵۳ از دانشگاه یورک در انگلستان، در رشته اقتصاد و جامعه شناسیتاریخ درجه کارشناسی دریافت کرد. کمک هزینه تحصیلی مایکل دابز توسط دانشگاه پرینستون و دانشگاه هاروارد تأمین شد. او در سال ۱۳۸۸ تابعیت ایالات متحده آمریکا را دریافت کرد. سوابق حرفه‌ای. مایکل دابز بیشتر عمر حرفه روزنامه‌نگار خود را صرف پوشش تحولات مربوط به فروپاشی کمونیسم
خود را صرف پوشش تحولات مربوط به فروپاشی کمونیسم اختصاص داد. او اولین خبرنگار غربی بود که در مرداد ماه ۱۳۵۹ برای بازدید از کشتی‌سازی لنین "Gdańsk Shipyard" به شهر گدانسک در شمال لهستان رفت. حضور در قیام سال ۱۳۶۸ میدان تیان آن من چین، پوشش خبر کودتای نافرجام سال ۱۳۷۰ علیه میخائیل گورباچف و همچنین جنگ‌های یوگسلاو از جلمه فعالیت‌های او است. مایکل دابز در سال ۱۳۵۹ به نشریه واشنگتن پست پیوست. او از سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۰ ریاست دفتر شرق اروپای این نشریه، مستقر در ورشو را برعهده داشت. او همچنین از سال ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۵ ریاست
برعهده داشت. او همچنین از سال ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۵ ریاست دفتر پاریس و از ۱۳۶۷ تا ۱۳۷۲ ریاست دفتر موسکو واشنگتن پست را عهده‌دار بود. گزارشگر ی به عنوان خبرنگار آزاد در آفریقا و گزارشگری در بلگراد و همکاری با خبرگزاری رویترز از دیگر فعالیت‌های دابز است. مایکل دابز در واشنگتن به عنوان یک خبرنگار تحقیقی، پوشش خبرهای وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت. پوشش خبرهای موافقت‌نامه چارچوب عمومی صلح در بوسنی و هرزگوین، موسوم به موافقت‌نامه دیتون در خلال انتخابات سال ۱۳۸۷ آمریکا و نویسندگی برای ستون آنلاین