payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کند. با توجه به حساسیت آزمایش‌های الکتروشیمیایی، این نمک معمولاً خالص‌سازی مجدد می‌شود.
کانتائو (Cantão) یک جنگل گرمسیری در مرکز بستر رود ارگوایا در مرز جنوب غربی جنگل آمازون در استان توکانتینس برزیل است که یکی از سرشارترین ناحیه‌های شرق آمازون از نظر زیستی است. این ناحیه بیش از ۷۰۰ گونه پرنده، نزدیک به ۳۰۰ گونه ماهی (بیش از تمام اروپا) و بزرگترین جمعیت گونه‌های در خطر مانند شنگ بزرگ و کیمن سیاه را در خود جای داده است. بیش از ۹۰٪ زیست‌بوم کانتائو به صورت پارک ایالتی کانتائو حفاظت می‌شود.
تئاتر استونی () یک سالن تئاتر در شهر تالین، استونی است. این تئاتر که در سال ۱۹۱۳ ساخته شده توسط آرماس لیندگرن و ویوی لون معماران فنلاندی طراحی شده است که در زمان افتتاح بزرگترین ساختمان در شهر تالین بوده است، این ساختمان در حمله هوایی شوروی در تاریخ ۹ مارس ۱۹۴۴ به شدت آسیب دید و در سال ۱۹۴۷ دوباره به سبک معماری استالینیستی و معماری کلاسیک ساخته شد. تئاتر استونی هم‌اکنون دارای دو سالن بزرگ به ظرفیت تقریبی ۷۷۰ و ۸۸۰ نفر می‌باشد و خانه اپرای ملی استونی و ارکستر سمفونی ملی استونی می‌باشد.
خودکشی در بنگلادش یک کارای رایج مرگ غیرطبیعی و یک مشکل مزمن اجتماعی است. ۲٫۰۶٪ از تمامی خودکشی‌های صورت گرفته در دنیا را بنگلادشی‌ها مرتکب می‌شوند. آمار. طبق گزارش سازمان بهداشت جهانی ۱۹٬۶۹۷ تن در بنگلادش به سال ۲۰۱۱ خودکشی کردند. طبق گزارشی در ۲۰۱۰، ۶٬۵۰۰٬۰۰۰ بنگلادشی نسبت به خودکشی آسیب‌پذیرند. نرخ خودکشی که در این گزارش آمده ۱۲۸٫۰۸ تن در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تن است. این تحقیق توسط دکتر ای‌ام‌ایچ فیروز و دکتر اس‌ام نورالاسلام از ژانویه تا آوریل ۲۰۱۰ به انجام رسید. از آنجا که این تحقیق تنها در یکی از نواحی این کشور
آنجا که این تحقیق تنها در یکی از نواحی این کشور صورت گرفته، نمی‌توان نتایج آن را به کل بنگلادش نسبت داد؛ چراکه نرخ خودکشی این کشور خیلی پایین‌تر از نرخ ارائه شده در این تحقیق است. طبق گزارشی در "دی‌لی استار", از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۹، ۷۳٬۳۸۹ تن در بنگلادش خودکشی کرده‌اند که از میانشان ۳۱٬۸۵۷ تن به روش دارزدن و ۴۱٬۵۳۲ تن به روش مسمومیت خودکشی کرده‌اند. یک گروه کنش‌گر حقوق بشر در بنگلادش اظهار کرده که از ژانویه تا آگوست ۲۰۱۱، ۲۵۸ تن خودکشی کرده‌اند که از میانشان ۱۵۸ تن زن و باقی مرد بوده‌اند. خودکشی زنان. طبق گزارش
تن زن و باقی مرد بوده‌اند. خودکشی زنان. طبق گزارش دکتر ای‌ام‌ایچ فیروز و دکتر اس‌ام نورالاسلام از میان ۱۲۸٫۰۸ تن خودکشی در هر ۱۰۰٬۰۰۰ تن، ۸۹٪ را زنان مجرد مرتکب شده‌اند. طبق گزارش دیگری از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۰، ۴٬۷۴۷ زن و دختر به سبب خشونت خانگی و جنسی که متحمل شده بودند، دست به خودکشی زدند. طبق گزارشی از بی‌بی‌سی نیوز، از آنجا که زنان در جامعه بنگلادش موقعیت پایین‌تری نسبت به مردان دارند، آمار خودکشی‌شان نیز بیش‌تر است. یکی دیگر از کاراهای این بیش‌تر بودن آمار خودکشی میان زنان، بی‌سوادی و وابستگی مالی آن‌ها به
میان زنان، بی‌سوادی و وابستگی مالی آن‌ها به مردان است. روش‌های رایج. حلق‌آویز کردن رایج‌ترین روش خودکشی در بنگلادش است؛ چراکه این روش کم‌خرج‌ترین روش خودکشی است. روش دیگر خوردن زهر یا سم است. در نقاط شهری، خودکش‌ها بیش‌تر ترجیح می‌دهند با مصرف بیش از حد داروهایی چون باربیوتورات‌ها یا دیگر روش‌ها خودکشی کنند.
مرضیه زارعی (۵ اسفند ۱۳۶۸ مرودشت شیراز–۲۹ مرداد ۱۳۸۷) مخترع اهل ایران بود که در ۱۸ سالگی به طرز مشکوکی درگذشت. او مخترع نوع جدیدی از بود که تولید داخلی آن، ایران را از هزینه سنگین واردات این پودر معاف می‌کرد. اختراع وی با شماره گواهی ثبت اختراع ۴۵۷۴۷ به ثبت رسیده بود. این پودر انگشت‌نگاری بر خلاف نمونه‌های خارجی در خود مواد سمی ندارد. شکایت از نیروی انتظامی. مطابق مدارک موجود ۳۰ام آبان ماه سال ۱۳۸۶ مرضیه زارعی این اختراع را به تأیید نیروی انتظامی می‌رساند، و ۲۴ آذر ۱۳۸۶ از سرهنگ محمد محمدی، رئیس پلیس آگاهی
۲۴ آذر ۱۳۸۶ از سرهنگ محمد محمدی، رئیس پلیس آگاهی استان فارس نامه‌ای برای مرکز تحقیقات رئیس پلیس ناجا دریافت می‌کند. ۲ بهمن ۱۳۸۶ اظهارنامه ثبت اختراع وی ثبت و تأیید می‌شود. اردیبهشت ۱۳۸۷، سردار جعفری رئیس پلیس آگاهی کشور از ساخت این پودر خبر داد و گفت: همزمان سرهنگ قاسمی، رئیس معاونت اجتماعی پلیس آگاهی کشور اعلام کرد که: «این اشتباه است. کشف این پودر کار نیروهای تشخیص هویت نیروی انتظامی است.» اما دربارهٔ شماره ثبت و زمان ثبت این اختراع توسط نیروی انتظامی چیزی نمی‌گوید و می‌گوید که اگر این مخترع بخواهد
چیزی نمی‌گوید و می‌گوید که اگر این مخترع بخواهد می‌تواند از نیروی انتظامی شکایت کند تا اطلاعات را در اختیارشان قرار دهیم. خبر شکایت مرضیه زارعی از نیروی انتظامی به دادگاه در خبرگزاری‌ها نیز منتشر شد. درگذشت. مرضیه زارعی در ۳۰ مرداد ۱۳۸۷ در سن ۱۸ سالگی بر اثر ایست قلبی در بیمارستان شهید فقیهی شیراز درگذشت. علت ایست قلبی متورم شدن گردن و خفگی ناشی از آن اعلام شد. رسیدگی به این پرونده به سازمان بازرسی کل کشور و دفتر بازرسی ویژه ریاست جمهوری واگذار شد. نتیجه این پرونده در رسانه‌ها و نشریات اعلام نشد. وی در
این پرونده در رسانه‌ها و نشریات اعلام نشد. وی در هنگام فوت در مقطع پیش‌دانشگاهی رشته علوم تجربی بود.
خیابان مُعز (به عربی: شارع المعز)، خیابانی تاریخی به طول حدود ۱ کیلومتر در مرکز شهر قاهره است. خیابان به نام معز لدین‌الله، چهارمین خلیفه فاطمی نام‌گذاری شده‌است. بسیاری از بناهای اسلامی و برخی از مهم‌ترین مساجد قاهره در این خیابان قرار دارند. تنها عابرین پیاده حق تردد در خیابان مُعز را دارند.
خیابان مُصَدق نام یکی از خیابان‌های مرکزی شهر قاهره است. نام‌گذاری. جمال عبدالناصر رهبر ملی‌گرای مصر بعد از کودتا و از میان برداشتن پادشاهی مصر و آوردن جمهوری مصر همیشه عقاید مصدق را تمجید می‌کرد؛ و حتی ملی شدن کانال سویز را با الهام از مصدق در ملی شدن نفت انجام داد بر اساس کتاب اسناد نام خلیج فارس، میراثی کهن و جاودان، در مرکز قاهره خیابان مصدق و خیابان خلیج فارس و خیابان ایران و خیابان طهران وجود دارد. بخشی از فیلم مستند خلیج فارس به اسناد خلیج فارس در قاهره و تاریخچه تابلوهای خیابانهای مصدق - ایران و
قاهره و تاریخچه تابلوهای خیابانهای مصدق - ایران و طهران و شارع خلیج فارس در قاهره اختصاص دارد. در طول جنگ یوم کیپور میان مصر و اسرائیل، محمدرضا پهلوی، پادشاه وقت ایران کمک‌های مهمی را به ارتش مصر در مقابل ارتش اسرائیل به عمل آورد. مصر، برای سپاس‌گزاری از ایران، ۲ خیابان و ۲ میدان قاهره را به نام خیابان محمدرضا شاه پهلوی و خیابان ایران و میدان تهران و میدان فرح نام‌گذاری کرد. در سال ۱۹۷۹ و با تصمیم رئیس جمهور وقت مصر، انور سادات، نام خیابان محمدرضا پهلوی در منطقه‌ی الدقّی به «مصدق» تغییر یافت.
ارنست لیتون فوروود (۳ اکتبر ۱۹۱۵ – ۱۸ مه ۱۹۸۸) مشهور به آنتونی فوروود شد یک بازیگر انگلیسی است. زندگی شخصی. فوروود در سال ۱۹۴۲ با بازیگر معروف گلینیس جونز ازدواج کرد. آن‌ها طلاق در سال ۱۹۴۸ از هم جدا شدند و تنها فرزند این دو بازیگر، گرت فوروود (۱۹۴۵–۲۰۰۷) بود که او هم بازیگر شد. پس از جدایی آنتونی فوروود با دیرک بگارد بازیگر مرد انگلیسی که عاشق او بود. در امرشم انگلستان؛ سپس در فرانسه و تا مدت کوتاهی قبل از مرگش در سال ۱۹۸۸ در لندن زندگی کرد. مرگ. حال آنتونی فوروود در ۱۹۸۷ بر اثر سرطان کبد و بیماری
آنتونی فوروود در ۱۹۸۷ بر اثر سرطان کبد و بیماری پارکینسون رو به وخامت گذاشت و هم‌زمان شریک زندگی او بگارد نیز به سبب استفاده زیاد از سیگار، سکته مغزی خفیفی کرد. آنتونی فوروود در ۱۸ ماه مه سال ۱۹۸۸ در سن ۷۲ سالگی درگذشت. جسد او در کنزینگتون و چلسی لندن سوزانده شد.
اریک آرتور روتن گیل (زاده فوریه ۱۸۸۲ –درگذشته ۱۷ نوامبر ۱۹۴۰) مجسمه‌ساز، تایپوگراف و طراح فونت و هنرمند چاپ دستی انگلیسی و از اعضای جنبش هنر و پیشه بود. او به واسطه دیدگاه‌های مذهبی خویش که در تضاد با رفتارهای جنسی بی‌پروا و آثار تن‌کامانه وی بود، چهره‌ای جنجالی به شمار می‌رفت. گیل در طول دوران فعالیت هنری خود توانست عنوان طراح صنعتی سلطنتی را از سوی انجمن سلطنتی هنر کسب کند این عنوان بالاترین جایزه برای طراحان صنعتی در بریتانیا به شمار می‌رود. وی هم‌چنین مؤسس دانشکده سلطنتی طراحان برای صنعت است.
دانشگاه شربروک یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در شربروک واقع در استان کبک کانادا است که در سال ۱۹۵۴ میلادی تأسیس شده‌است. در این دانشگاه به زبان فرانسوی تدریس می‌شود.
گل بی‌مرگ نام یک گونه از سرده گل بی‌مرگ است. در مقالات علمی به اثبات رسیده است که عصاره برگ این گل دارای عملکرد محافظت در برابر اشعه ماوراء بنفش است.1
ختمی الوان، رز پنبه‌ای، ختمی درختی نام یک گونه از سرده ختمی است.برای اولین بار در جنوب چین شناخته شد.اکنون در تمام قاره ها به جز قطب جنوب یافت می شود.این گل به تغییر رنگ گلبرگ در ساعات مختلف شبانه روز زبانزد است.در صبح ها به رنگ سفید ،در ظهر به رنگ صورتی و در عصر به رنگ قرمز دیده می شوند.
بیست و نهمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران با شعار «فردا برای خواندن دیر است» طی روزهای ۱۵ تا ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۵ در مجموعهٔ شهر آفتاب برگزار شد. بر اساس اعلام مسئولان نمایشگاه، ۲۷۰ نشست در این دوره برگزار می‌شود. پوستر این دوره از نمایشگاه را حسن کریم زاده طراحی کرده‌است. مکان نمایشگاه. در سال ۱۳۹۵ برای اولین، نمایشگاه کتاب تهران در مجموعه نمایشگاهی شهر آفتاب-واقع در اتوبان خلیج فارس، روبه روی حرم امام خمینی- برگزار شد. تأثیر بر ترافیک تهران. سرهنگ محمدحسین حمیدی، رئیس پلیس راهور ناجا، دربارهٔ پیامدهای
حمیدی، رئیس پلیس راهور ناجا، دربارهٔ پیامدهای ترافیکی حاصل از جابجایی محل برگزاری نمایشگاه گفت: هرچند ترافیک سنگین در مبادی ورودی شهر آفتاب به وجود آمد. ترافیک در این منطقه به حدی سنگین بود که عبور و مرور از چند کیلومتری محل نمایشگاه مختل شد. مسیرهای پیش‌بینی شده. با توجه به جدید بودن مکان برگزاری نمایشگاه، مسئولین برگزاری مسیرهایی را برای تردد مردم اعلام کردند. مترو. قطارهای مترو از اولین روز نمایشگاه کتاب یعنی ۱۵ اردیبهشت‌ماه، از ساعت ۸ و ۳۰ دقیقه صبح کارش را آغاز کرد. فاصلهٔ زمانی حرکت قطار هر ۱۵ دقیقه
را آغاز کرد. فاصلهٔ زمانی حرکت قطار هر ۱۵ دقیقه است و آخرین قطار شهر آفتاب را ساعت ۸ و ۳۰ دقیقهٔ شب ترک می‌کرد. بازدید مسئولین. در نهمین روز نمایشگاه، علی اصغر فانی، وزیر آموزش و پرورش، در نمایشگاه کتاب حاضر شد و از غرفه‌های مختلف از جمله کودک و نوجوان بازدید کرد. میزان فروش. به گفتهٔ مسئولان نمایشگاه، میزان تراکنش‌ها و فروش در این دوره بیشتر از سایر دوره‌های نمایشگاه بوده‌است. میزان تراکنش بانکی کارت خوان‌های نمایشگاه در روز نهم برگزاری یک رکورد ثبت کرد و به بیش از ۹۰۰ هزار تراکنش رسید که بیشترین تراکنش
به بیش از ۹۰۰ هزار تراکنش رسید که بیشترین تراکنش بانکی مربوط به بخش ناشران عمومی و دانشگاهی بوده‌است. دربخش ناشران عمومی ۵۲هزار و ۹۹۲ تراکنش، در بخش ناشران دانشگاهی ۲۹هزارو ۴۰۸تراکنش، دربخش کودک ونوجوان ۱۹هزارو ۴۷۸تراکنش، ناشران آموزشی ۱۱هزار و ۶۵۵ تراکنش و در بخش بین‌المللی ۳۰هزار و۵۳ تراکنش در یک روز به ثبت رسیده‌است. تخلفات. همایون امیرزاده، رئیس هیئت رسیدگی به تخلفات ناشران بیست و نهمین نمایشگاه کتاب تهران، گفت: کشورهای حاضر نمایشگاه. فهرست کشورهای حاضر در بیست و نهمین نمایشگاه کتاب تهران بدین شرح است:
شهر آفتاب می‌تواند به موارد زیر اشاره کند:
سنجد تلخ نام یک سرده از تیره سنجدیان است. آنها بوته‌های برگریز هستند. آنها گیاهان فوق‌العاده مقاومی هستند که می‌توانند دمای زمستانی تا ۴۳- درجه سانتیگراد را تحمل کنند. از آنجایی که گونه‌های سنجد تلخ سیستم ریشه‌ای تهاجمی و گسترده ایجاد می‌کنند، برای جلوگیری از فرسایش خاک کاشته می‌شوند و در احیای زمین به دلیل خواص تثبیت نیتروژن، زیستگاه حیات وحش و غنی‌سازی خاک استفاده می‌شوند. توت‌ها و برگ‌های سنجد تلخ در مواد غذایی مختلف انسان و حیوان و محصولات مراقبت از پوست تولید می‌شوند. گلهای نر و ماده در دو پایه جدا
تولید می‌شوند. گلهای نر و ماده در دو پایه جدا نمایان می‌شوند.
آواز یا نغمه اصطلاحی است در موسیقی سنتی ایرانی که برای توصیف مجموعه‌ای از گوشه‌ها به کار می‌رود که معمولاً در کنار هم و مستقل از یک دستگاه اجرا می‌شوند. لفظ «آواز» دست کم در دو معنای دیگر نیز به کار می‌رود که یکی فرم موسیقی آواز است و دیگری شکل خاصی از فرم آواز که متر مشخصی ندارد؛ موضوع این مقاله هیچ‌کدام از این دو نیست بلکه مفهوم خاص «آواز» در موسیقی ایرانی (به عنوان جزئی از طبقه‌بندی ردیف موسیقی ایرانی) است. این ابهام در معنای لفظ آواز، خود موضوع نقد منتقدان بوده‌است. آوازهایی که معمولاً در ردیف موسیقی
بوده‌است. آوازهایی که معمولاً در ردیف موسیقی ایرانی نام برده می‌شوند عبارتند از آواز ابوعطا، آواز دشتی، آواز افشاری، آواز بیات ترک، و آواز اصفهان (یا بیات اصفهان)؛ در برخی ردیف‌ها نیز از آواز بیات کرد و آواز شوشتری نام برده می‌شود. متداول‌ترین تقسیم‌بندی ردیف شامل هفت دستگاه و پنج آواز است و در بیشتر ردیف‌ها، آوازهای ابوعطا، دشتی، افشاری و بیات ترک از متعلقات دستگاه شور دانسته می‌شوند و بیات اصفهان از متعلقات دستگاه همایون، اگر چه برخی اصفهان را نیز به شور مرتبط می‌دانند. این که چرا برخی مجموعه‌های گوشه‌ها
می‌دانند. این که چرا برخی مجموعه‌های گوشه‌ها را در ردیف دستگاه نام می‌دهند و برخی را آواز می‌نامند، به‌طور مبسوط مورد بحث نبوده اما از جمله تفاوت‌های آوازها با دستگاه‌ها آن است که گسترهٔ صوتی آوازها محدودتر است، قطعات سازی (بدون خواننده) در آوازها نادر هستند اما در اجرای دستگاه‌ها یک رکن اصلی هستند، پرده‌گردانی در آوازها محدود است اما در اجرای دستگاه‌ها متداول است، و کاربرد آوازها بیشتر در موسیقی فولکلور است در حالی که دستگاه‌ها در موسیقی رسمی و حرفه‌ای به‌طور مفصل به کار گرفته می‌شوند. با این حال بیشتر
مفصل به کار گرفته می‌شوند. با این حال بیشتر آوازها، اما نه تمام آن‌ها، گوشه‌ای به نام درآمد دارند که باعث می‌شود برخی آن‌ها را در مسیر دستگاه شدن بدانند. تعریف. آواز را می‌توان یک دستگاه کوچک و مختصر در نظر گرفت، یا متقابلاً دستگاه‌ها را آن دسته‌ای از آوازها دانست که اصلی‌تر هستند. از دید نظریه‌پردازانی همچون علینقی وزیری آنچه دستگاه‌ها را از باقی آوازها مستثنی می‌کند، برخوردار بودنشان از یک گام مستقل است (و از این دیدگاه راست‌پنج‌گاه را نباید یک دستگاه جدا از دستگاه ماهور دانست). از همین دیدگاه، لفظی مثل
از دستگاه ماهور دانست). از همین دیدگاه، لفظی مثل «آواز ابوعطا» یا «آواز همایون» اشاره به فرم موسیقایی آواز ندارد بلکه به نوعِ محتوای موسیقایی اشاره می‌کند. ابهام در نامگذاری. لفظ «آواز» در موسیقی ایرانی از این جهت که سه معنای مختلف را می‌تواند متبادر کند مورد انتقاد قرار گرفته‌است. این مفاهیم عبارتند از: مهدی برکشلی در مقاله‌ای که در قالب کتاب "ایرانشهر" منتشر شد، از لفظ «نغمه» برای توصیف آواز (به معنای اول که موضوع این مقاله‌است) استفاده کرده‌است. ساسان سپنتا نیز بعدها از لفظ «نغمه» برای همین منظور
سپنتا نیز بعدها از لفظ «نغمه» برای همین منظور استفاده کرده‌است. به عقیدهٔ محمدرضا لطفی واژهٔ آواز (به معنایی که در این مقاله مد نظر است)، در اصل جایگزینی برای واژهٔ «شعبه» در نظام مقامی موسیقی قدیم بوده‌است؛ وی در اثبات این مدعا به نوشته‌های عبدالقادر مراغه‌ای استناد می‌کند که در آن آمده که ایرانیان به جای واژهٔ شعبه از واژهٔ «آوازه» استفاده می‌کرده‌اند. هرمز فرهت هم معتقد بر این است که همۀ دستگاه‌ها و آوازها را همان دستگاه بنامد، زیرا دلیل منطقی برای این دسته‌بندی پیدا نمی‌کند. طبقه‌بندی. بنا بر
این دسته‌بندی پیدا نمی‌کند. طبقه‌بندی. بنا بر تقسیم‌بندی‌های رایج، آوازها در موسیقی ایرانی عبارتند از: در بعضی روایت‌های ردیف، دو آواز بیات کرد (از متعلقات دستگاه شور) و شوشتری (از متعلقات همایون یا چهارگاه) هم به آنها اضافه می‌شوند. ابوعطا. ابوعطا از ملحقات دستگاه شور دانسته می‌شود. این آواز بر محوریت دستگاه شور است اما شروع آن از درجهٔ دوم شور است و نت شاهد آن درجهٔ چهارم شور است. گوشهٔ حجاز در آواز ابوعطا نقشی کلیدی دارد و اوج آواز ابوعطا در این گوشه اجرا می‌شود. اجرای آواز ابوعطا معمولاً با فرود به
اجرا می‌شود. اجرای آواز ابوعطا معمولاً با فرود به محور اصلی دستگاه شور خاتمه می‌یابد. ریشهٔ نام ابوعطا مشخص نیست؛ این آواز با نام‌های سارنج و دستان عرب نیز شناخته می‌شود و ممکن است با یکی از راگاهای همنام هندی مرتبط باشد. استفاده از آواز ابوعطا در موسیقی بومی ایران بسیار رایج است و بخشی از موسیقی مذهبی نیز در این آواز (به ویژه در گوشهٔ حجاز که حس و حال «عربی» دارد) اجرا می‌شود. مهم‌ترین گوشه‌هایی که در ابوعطا اجرا می‌شوند، عبارتند از سَیَخی، حجاز، چهارباغ و گَبری (که همگی جزو گوشه‌های دستگاه شور هستند).
و گَبری (که همگی جزو گوشه‌های دستگاه شور هستند). همچنین گاه گوشه‌های کرشمه، دوبیتی و بسته‌نگار نیز به دلخواه خواننده اجرا می‌شوند. گوشهٔ سیخی از نظر مُد تفاوتی با ابوعطا ندارد و تفاوت این دو در ملودی آن‌هاست. داریوش طلایی در کتاب "تحلیل ردیف" گوشهٔ رامِکلی را هم برای آواز ابوعطا برشمرده‌است. آواز ابوعطا غم‌انگیز و سوزناک توصیف شده‌است و احساس آن با دستگاه شور نزدیکی دارد. بخشی از موسیقی مذهبی ایران نظیر اذان و قرائت قرآن معمولاً در گوشهٔ حجاز اجرا می‌شود و این گوشه دارای حال و هوای «عربی» توصیف شده‌است.
و این گوشه دارای حال و هوای «عربی» توصیف شده‌است. آواز ابوعطا در موسیقی بومی ایران بسیار رایج است. قطعهٔ «مگر نسیم سحر» از قمرالملوک وزیری به آهنگسازی مرتضی نی‌داوود و آلبوم عشق داند اثر محمدرضا شجریان و محمدرضا لطفی نمونه‌هایی از آواز ابوعطاست. تصنیف بهار دلکش منسوب به درویش‌خان نیز از آثار شاخص ساخته‌شده در آواز ابوعطا (گوشهٔ حجاز) است. افشاری. آواز افشاری از متعلقات دستگاه شور دانسته می‌شود. این آواز بر محوریت دستگاه شور است اما نت ایست آن درجهٔ دوم شور است و نت شاهد آن درجهٔ چهارم شور است. درجهٔ پنجم
است و نت شاهد آن درجهٔ چهارم شور است. درجهٔ پنجم شور نت متغیر است و درجات ششم و هفتم در درآمد افشاری نقشی ندارند اما در برخی گوشه‌های آن حائز اهمیت می‌شوند. آواز افشاری آوازی نسبتاً مستقل از دستگاه شور است. نام افشاری احتمالاً به ایل افشار اشاره دارد که از اقوام ترک آذربایجانی هستند. آواز افشاری، برخلاف برخی دیگر از متعلقات دستگاه شور، نسبتاً مستقل است چنان‌که مُد و فرود مخصوص به خودش را دارد (و به محور اصلی شور فرود نمی‌کند). با این حال، از آنجا که گوشه‌های پایانی افشاری به محور اصلی دستگاه شور
که گوشه‌های پایانی افشاری به محور اصلی دستگاه شور پرده‌گردانی می‌کنند، افشاری غالباً جزو متعلقات دستگاه شور طبقه‌بندی می‌شود (و نه به عنوان یک دستگاه جداگانه). درجهٔ دوم شور نت ایست افشاری است و تقریباً تمام جمله‌های موسیقی به این نت ختم می‌شوند؛ تأکید روی این درجه در ملودی‌های افشاری متداول است. درجهٔ سوم شور نقشی گذرا دارد اما درجهٔ چهارم شور نت شاهد افشاری است و از اهمیت بالایی برخوردار است. این درجه گاهی به عنوان نت آغاز افشاری نیز به کار گرفته می‌شود. درجهٔ پنجم شور در افشاری نت متغیر است و در مسیر
درجهٔ پنجم شور در افشاری نت متغیر است و در مسیر بالارونده گاه یک ربع پرده زیرتر می‌شود. درجات ششم و هفتم شور در درآمد افشاری کمتر مورد توجه هستند اما در برخی گوشه‌های افشاری این درجات حائز اهمیت می‌شوند و زمانی بیشتری صرف آن‌ها می‌شود. مهم‌ترین گوشه‌های افشاری عبارتند از بیات راجِه (یا بیات راجع)، رُهاب، مسیحی، نهیب، و مثنوی‌پیچ (یا مثنوی). موسیقی‌دانان آواز افشاری را «متأثرکننده» توصیف کرده‌اند و آن را برای مناجات مناسب دانسته‌اند. «این دهان بستی دهانی باز شد» آوازی است در مایهٔ افشاری (گوشهٔ مثنوی) که
شد» آوازی است در مایهٔ افشاری (گوشهٔ مثنوی) که توسط محمدرضا شجریان برای ماه رمضان اجرا شده‌است. «از کفم رها» نیز تصنیفی در آواز افشاری است که عارف قزوینی ساخته و خوانندگانی چون محمدرضا شجریان و سیما بینا آن را خوانده‌اند. همچنین آلبوم "آرام جان" از محمدرضا شجریان با همراهی گروه آوا، کلاً در آواز افشاری است. بیات ترک. بیات ترک (یا بیات زند) از متعلقات دستگاه شور دانسته می‌شود. واژهٔ "ترک" در نام این آواز به ترک قشقایی اشاره می‌کند و نه به ترک‌های ترکمنستان، آذربایجان یا ترکیه؛ گمان می‌رود که بسیاری از
آذربایجان یا ترکیه؛ گمان می‌رود که بسیاری از ترانه‌های محلی قوم قشقایی در این آواز باشد. از همین رو برخی آن را با نام بیات زند نیز می‌شناسند، اگر چه این نام به اندازهٔ «بیات ترک» رایج نیست. همچنین، پیشوند «بیات» (که در نام آوازهای دیگری همچون بیات کرد و بیات اصفهان نیز به کار می‌رود) ممکن است مخفف «ابیات» باشد. در آواز بیات ترک، نت شاهد و نت خاتمه هر دو بر درجهٔ سوم شور قرار دارد. نت آغاز و نت ایست بیات ترک نیز بر نت زیرپایهٔ شور (یک درجه پایین‌تر از نت پایهٔ شور و یک چهارم درست پایین‌تر از نت شاهد بیات
شور و یک چهارم درست پایین‌تر از نت شاهد بیات ترک) قرار دارد. از آنجا که نت آغاز و نت شاهد بیات ترک یکی هستند (درجهٔ سوم شور)، روح‌الله خالقی معتقد است که بیات ترک را می‌توان حاصل «تغییر نت‌پایه» در دستگاه شور دانست. همچنین در بیات ترک ممکن است که فرود نهایی نیز به نت خاتمه (نت پایهٔ شور) برگشت نکند و در همان نت شاهد پایان یابد؛ در مقایسه، آواز ابوعطا همیشه به نت پایهٔ شور فرود می‌کند و حتی در خلال اجرای آواز نیز بارها به نت پایهٔ شور اشاره می‌کند. مهم‌ترین گوشه‌های آواز بیات ترک، درآمدها، دوگاه، روحُ
گوشه‌های آواز بیات ترک، درآمدها، دوگاه، روحُ الارواح، مهدی ضَرّابی، قطار، و قرائی هستند. بیات ترک گاه دارای احساس حزن و اندوه توصیف شده و از این جهت برای اجرای تعزیه مناسب دانسته شده‌است. گوشه‌هایی نظیر دوگاه و روح الارواح برای به آواز خواندن اشعار مذهبی به کار گرفته می‌شوند؛ اما روح‌الله خالقی بیات ترک را نمونه‌ای از آوازهای «بازاری» می‌داند که بین عموم مردم رایج هستند اما نزد موسیقی‌دانان محبوب نبوده‌اند. او دلیل این امر را تأکید فراوان بیات ترک به نت شاهدش می‌داند که آن را کسل‌کننده می‌کند. اجرای بیات
می‌داند که آن را کسل‌کننده می‌کند. اجرای بیات ترک، در طول زمان به سمت احساس سبک‌تری متمایل شده‌است. تفاوت نت شاهد بیات ترک با شور، باعث می‌شود که بیات ترک چندان احساس حزن‌انگیز شور را نداشته باشد و نزدیکی‌اش به ماهور باعث می‌شود که تا حدی نشاط‌آور نیز باشد؛ چنان‌که بسیاری از آهنگ‌های پیش‌پردهٔ طنزآمیز در بیات ترک اجرا شده‌اند. آلبوم "آستان جانان" از محمدرضا شجریان با آهنگسازی پرویز مشکاتیان، آلبوم "گل صدبرگ" از شهرام ناظری با آهنگسازی جلال ذوالفنون، و آلبوم "شیدایی" از صدیق تعریف نمونه‌هایی از آواز بیات
"شیدایی" از صدیق تعریف نمونه‌هایی از آواز بیات ترک هستند. همچنین قطعه‌های اندک اندک و «الا یا ایها الساقی» ساختهٔ جلال ذوالفنون و با آواز شهرام ناظری، در بیات ترک خوانده شده‌اند. شکرالله خان قهرمانی (معروف به شکری) نیز در نکوداشت قمرالملوک وزیری، تصنیفی در بیات ترک ساخت که با بیت «به دل جز غم آن قمر ندارم / خوشم که غم دگر ندارم» آغاز می‌گردد؛ شعر این تصنیف از محمدتقی بهار (ملک‌الشعرا) است و آواز آن را ناهید نیک‌بخت با همراهی تار (به اجرای یحیی زرین‌پنجه) و ویولن خوانده بود. تصنیف «نگار من» از مرتضی
و ویولن خوانده بود. تصنیف «نگار من» از مرتضی نی‌داوود نیز در بیات ترک ساخته شده‌است. از بیات ترک برای اجرای اذان یا مناجات نیز استفاده می‌شود، و در تعزیه‌خوانی نیز در کنار آواز دشتی و دستگاه شور بیشترین کاربرد را دارد. اذان رحیم مؤذن‌زاده اردبیلی نمونه‌ای شاخص از آواز بیات ترک (در گوشهٔ روح الارواح) است. بیات ترک در موسیقی درویشان نیز متداول است؛ چنان‌که درویشان سلسلهٔ قادریه در منطقهٔ کردستان نیز اشعاری را با دف در گوشهٔ مهربانی اجرا می‌کنند، و گوشهٔ قطار نیز گاه «چهار درویش» نامیده می‌شود. دشتی. آواز
نیز گاه «چهار درویش» نامیده می‌شود. دشتی. آواز دشتی از متعلقات دستگاه شور دانسته می‌شود. به نظر می‌رسد که آواز دشتی ریشه در منطقهٔ دشتستان در جنوب ایران داشته باشد. ژان دورینگ، موسیقی‌دان و خاورشناس فرانسوی نیز از یوسف فروتن چنین نقل می‌کند که دشتی از منطقهٔ بوشهر به ردیف آورده شده‌است. سوای نام خود این آواز، نام برخی از گوشه‌های آن (نظیر «حاجیانی» و «بیدکانی» که نام نوعی آواز محلی در منطقهٔ بوشهر هم هستند) به عنوان سندی برای این مدعا ذکر شده‌است. با این حال، برخی از گوشه‌های آواز دشتی شباهت فراوانی با
حال، برخی از گوشه‌های آواز دشتی شباهت فراوانی با موسیقی شمال ایران (به خصوص موسیقی گیلان) دارد. این امر موجب شده که برخی شکل‌گیری آواز دشتی را نه به شمال و نه به جنوب ایران، بلکه به تهران (پایتخت ایران در دوره قاجار، که مرکز گردهمایی موسیقی‌دانان آن زمان نیز بود) نسبت دهند. با این حال، برخی از ردیف‌دانان معتقدند که گوشه‌هایی نظیر «دیلمان» و «طبری» که برگرفته از موسیقی گیلان (به ویژه منطقهٔ دیلمان) و مازندران هستند بعداً توسط ابوالحسن صبا به آواز دشتی اضافه شده و توسط دیگر ردیف‌دانان (از جمله محمود کریمی)
شده و توسط دیگر ردیف‌دانان (از جمله محمود کریمی) تکرار گشته تا آن که امروزه جزئی از آواز دشتی دانسته می‌شود. همچنان که از نام گوشهٔ «چوپانی» برمی‌آید، آواز دشتی بین چوپان‌ها نیز رایج است و بسیار پیش می‌آید که آنان قطعه‌ای در دشتی را با نی بنوازند. درجهٔ پنجم شور نت شاهد آواز دشتی تلقی می‌شود و این نت همچنین نت متغیر نیز هست (گاه ربع پرده بم‌تر می‌شود) که این تغییر باعث تمایز آن از گوشهٔ حجاز می‌شود. درجهٔ سوم شور نت ایست دشتی است و خاتمهٔ آواز دشتی به‌طور سنتی با فرود به درجهٔ اول دستگاه شور همراه است.
سنتی با فرود به درجهٔ اول دستگاه شور همراه است. تغییر درجهٔ پنجم شور در آواز دشتی، نشانه‌ای از اعتبار درجهٔ چهارم شور دانسته می‌شود که باعث می‌شود درجهٔ پنجم به سمت آن گرایش پیدا کرده و ربع پرده پایین آورده شود. همچنین باید توجه داشت که درجهٔ سوم شور که نت آغاز دشتی نیز هست، نقش یک نت ایست موقت را ایفا می‌کند و خاتمهٔ آواز دشتی به‌طور سنتی روی این درجه نیست بلکه روی نت پایهٔ دستگاه شور است. برخلاف دستگاه شور که در آن درجهٔ دوم (نت شاهد شور) از اهمیت زیادی برخوردار است، درجهٔ دوم شور در آواز دشتی فاقد اهمیت
است، درجهٔ دوم شور در آواز دشتی فاقد اهمیت است و بیشتر ملودی آواز دشتی در فاصلهٔ درجات سوم تا هفتم شور رخ می‌دهد. در آواز دشتی جهش به اندازهٔ فاصله سوم کوچک یا بزرگ متداول است و جهش از درجهٔ سوم تا هفتم (فاصلهٔ چهارم درست) نیز دیده می‌شود. گوشه‌هایی که در بیشتر روایت‌های ردیف آواز دشتی ذکر شده‌اند عبارتند از: دشتستانی، حاجیانی، بیدگلی، چوپانی، اوج، گیلکی، کوچه‌باغی، غم‌انگیز، و سَمَلی. برخی از آثار معروف در آواز دشتی عبارتند از: سرود «ای ایران» از روح‌الله خالقی، قطعات کاروان و در قفس از ابوالحسن صبا،
خالقی، قطعات کاروان و در قفس از ابوالحسن صبا، تصنیف «موسم گل» از موسی معروفی، قطعهٔ «کاروان» از مرتضی محجوبی با صدای غلامحسین بنان، و تصنیف «الهه ناز» اثر اکبر محسنی با آواز بنان. آلبوم "شب، سکوت، کویر" با آهنگسازی کیهان کلهر و خوانندگی محمدرضا شجریان نیز در آواز دشتی است. در تعزیه‌خوانی نیز آواز دشتی در کنار آوازهای بیات ترک و شور بیشترین کاربرد را دارد دلیل این امر هم حس حزن‌انگیز آواز دشتی، و هم کاربرد گستردهٔ دشتی در موسیقی محلی و در نتیجه وجود سابقهٔ ذهنی از دشتی در فرهنگ موسیقی محلی ایران دانسته
ذهنی از دشتی در فرهنگ موسیقی محلی ایران دانسته شده‌است. در مرثیه‌خوانی‌های منطقه کهگیلویه (که به آن شَروه‌خوانی نیز گفته می‌شود و در منطقهٔ بوشهر و هرمزگان نیز متداول است) هم از آواز دشتی استفادهٔ بسیار می‌شود. در منطقهٔ گیلان نیز از گوشهٔ دیلمان برای اجرای تعزیه‌هایی به زبان گیلکی استفاده می‌شود. اصفهان. بیشتر موسیقی‌دانان آواز اصفهان (یا بیات اصفهان) را از متعلقات همایون دانسته‌اند اما برخی این آواز را جزء دستگاه شور می‌دانند. نام «اصفهان» اشارهٔ مستقیمی است به شهر اصفهان و اقوام ساکن در آن. در موسیقی