payamvha/North_RAG huggingface dataset:
(آموزش و پرورش) درآمد و در دبیرستان‌های مختلف از جمله دبیرستان رازی، دبیرستان سن لویی و دبیرستان فرانکو پرسان و همچنین در دانشسراهای مقدماتی به آموزش ریاضیات پرداخت. از سال ۱۳۴۱ تا سال ۱۳۴۵ در ژنو به سرپرستی دانشجویان ایرانی و رایزن فرهنگی گماشته شد و پس از بازنشستگی در سال ۱۳۴۵، تا سال ۱۳۵۷ در مدرسه عالی دختران ایران به فعالیت‌های آموزشی و پژوهش مشغول بود. قربانی در ۳۰ آبان ۱۳۸۰ چشم از جهان فروبست. قربانی که از دراویش گنابادی و از ارادتمندان سلسله نعمت‌اللهی بود، به هنگام مرگ در آبان ماه ۱۳۸۰، دو کار
بود، به هنگام مرگ در آبان ماه ۱۳۸۰، دو کار پژوهشی در دست داشت. نخست زندگی‌نامهٔ منجمان دورهٔ اسلامی که قرار بود به همان شیوهٔ اثر مشهور ایشان، زندگی‌نامهٔ ریاضی‌دانان اسلامی منتشر شود و دیگر پژوهشی دربارهٔ آثاری از ریاضی‌دانان دورهٔ اسلامی یا کارنامهٔ ریاضی‌دانان دوره اسلامی. اما با درگذشت وی کار انتشار هر دو کتاب متوقف ماند. پژوهش‌ها. قربانی در طول زندگی خود ۶۸ عنوان کتاب و همچنین مقاله‌های پرشماری در نشریه‌های علمی و فرهنگی همچون سخن علمی، یکان، یغما، راهنمای کتاب، آشتی با ریاضیات و آشنایی با ریاضیات به
کتاب، آشتی با ریاضیات و آشنایی با ریاضیات به چاپ رساند. از میان این کتابها، ۱۰ عنوان مربوط به تاریخ ریاضیات در ایران و سایر کشورهای تمدن دوره اسلامی است. ۴۷ عنوان هم کتابهای درسی ریاضی برای دبستان و دبیرستان است که به‌طور مشترک با آقای حسن صفاری نوشته شده‌است. بقیه، کتابهایی است که در زمینه ریاضیات ترجمه یا تألیف شده‌اند. از آثار دیگر او می‌توان کتابهای «نسوی نامه»، «فارسی نامه» و «تحریر استخراج الاوتار» را نام برد. کتاب زندگینامه ریاضیدانان دوره اسلامی مرجع بسیار مهم و کم‌نظیری برای پژوهش در این زمینه
مرجع بسیار مهم و کم‌نظیری برای پژوهش در این زمینه است. چکیده‌ای از این کتاب در سال ۱۳۵۲ به انگلیسی برگردانده و در دانشگاه صنعتی آریامهر (دانشگاه صنعتی شریف) چاپ شد. جوایز. قربانی چهار بار برنده جایزه کتاب سال شد: کاشانی‌نامه (۱۳۵۰)، بیرونی‌نامه (۱۳۵۳)، بوزجانی‌نامه (۱۳۷۱) و تحقیق در آثار ریاضی ابوریحان بیرونی (۱۳۷۱). جایزه ابوالقاسم قربانی. جایزه‌ای است که انجمن ریاضی ایران به مقالات برتر در زمینهٔ تاریخ ریاضیات اهدا می‌کند.
روح‌الله حجازی (زادهٔ ۱۲ فروردین ۱۳۵۸) کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایران است. وی دارای مدرک فوق لیسانس رشتهٔ کارگردانی از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است. حجازی فعالیت سینمایی خود را با کارگردانی فیلم‌های کوتاه آغاز کرد. اولین فیلم سینمایی او "در میان ابرها" (۱۳۸۶) بود.
برنار ماریس (; – ) یک اقتصاددان، روزنامه‌نگار، و نویسنده اهل فرانسه بود. او از سهامداران مجله طنز شارلی ابدو بود که در ژانویه ۲۰۱۵ در تیراندازی در دفتر شارلی ابدو به قتل رسید. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به فیلم سوسیالیسم اشاره کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون شوالیه لژیون دونور شده‌است.
میدان جمهوری از میادین اصلی پاریس است. این میدان بین سه منطقه ۳، ۱۰ و ۱۱ پاریس واقع شده‌است.
موسیقی لس‌آنجلسی به موسیقی گفته می‌شود که پس از انقلاب توسط ایرانیان مقیم آمریکا تولید می‌شود و عمدتاً در دسته موسیقی‌های عامه‌پسند و سبک پاپ ایرانی جای می‌گیرد. خوانندگانِ لس‌آنجلسی. در رسانه‌های داخل ایران اجرا کنندگان این نوع موسیقی "خواننده لس‌آنجلسی" خوانده می‌شوند. "خوانندگانِ لس‌آنجلسی"، همان هنرمندان و خوانندگانِ تراز اوّل و شناخته شده در سطحِ ملّی بودند که پس از انقلابِ ۵۷ برای رهایی از آزار و در محدودیت قرار گرفتن، مجبور به مهاجرت یا پناهندگی شدند و در نهایت، خود را به ایالاتِ متحده رسانده و
شدند و در نهایت، خود را به ایالاتِ متحده رسانده و جامعهٔ هنریِ تازه‌ای را در لس‌آنجلس از نو ساختند. تاریخچه. دهه ۱۳۶۰. در بحبوحه انقلاب، بسیاری از دست‌اندرکاران موسیقی ایران از کشور مهاجرت کردند و آنان که عمدتاً در شهر لس‌آنجلس آمریکا سکونت داشتند، اقدام به تهیه و تولید موسیقی با معیارهای پیش از انقلاب کردند. در سال‌های اول انقلاب و دهه ۱۳۶۰، موسیقی پاپ و موسیقی‌های خارجی، غیرمجاز و ممنوع گردید؛ بنابراین تا پایان این دهه تولیدات موسیقی لس‌آنجلسی تنها نوع موسیقی پاپ ایرانی موجود شد. با وجود ممنوعیت و
نوع موسیقی پاپ ایرانی موجود شد. با وجود ممنوعیت و جرم‌بودن توزیع این موسیقی‌ها (که در قالب نوار کاست بودند)، در بازار سیاه خرید و فروش می‌شد. حکومت موفق به حذف کامل موسیقی از جامعه نشد و موسیقی در عرصه زندگی خصوصی مردم باقی ماند. دهه ۱۳۷۰. در آغاز دهه ۱۳۷۰، اگرچه هنوز موسیقی پاپ و غربی از مصادیق تهاجم فرهنگی بود اما فضای فرهنگی جامعه به مرور بازتر شد و تولیدات موسیقی سنتی در ایران بیشتر شد. با نزدیک‌شدن به میانه دهه ۷۰، موسیقی سنتی پاسخگوی نیاز جمعیت جوان کشور نبود و به‌مرور موسیقی پاپ نیز در ایران پاگرفت.
نبود و به‌مرور موسیقی پاپ نیز در ایران پاگرفت. کم‌کم صدا و سیما پخش موسیقی پاپ را در دستور کار خود قرار داد و با ریاست‌جمهوری سید محمد خاتمی، فضا برای تولید موسیقی پاپ گسترده‌تر شد. مجاز شدن موسیقی پاپ در ایران اگرچه منجر به محو کامل موسیقی لس‌آنجلسی از جامعه نشد، اما از آنجا که محتوای ترانه‌های موسیقی‌های داخلی در مقایسه با موسیقی لس‌آنجلسی قرابت بیشتری با زندگی مردم داشت؛ تاحدودی توانست محبوبیت آن را کاهش دهد. به نوشته کاوه باسمنجی، «قاچاق کاست‌های موسیقی لس‌آنجلسی ۳۰٪ کاهش یافت و حدود ۵۵٪ مردم به
موسیقی لس‌آنجلسی ۳۰٪ کاهش یافت و حدود ۵۵٪ مردم به موسیقی‌های داخلی روی آورند». بدین ترتیب موسیقی لس‌آنجلسی از انحصار خارج شد، اما همچنان معیارهایی متفاوت با موسیقی پاپ تولیدشده در ایران داشت. حکومت که نتوانسته‌بود موسیقی پاپ را از زندگی جوانان حذف کند، توانست بخشی از آن را تحت کنترل خود درآورد، چرا که موسیقی‌های داخلی باید از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مجوز دریافت می‌کردند. دهه ۱۳۹۰. بر اساس نظرسنجی تلفنی که در سال ۱۳۹۳ از شهروندان ۱۵ تا ۴۵ سال تهرانی انجام‌شده، ۵۲٫۶٪ از شنوندگان زیاد و ۲۶٫۵٪ نیز کم به
۵۲٫۶٪ از شنوندگان زیاد و ۲۶٫۵٪ نیز کم به موسیقی لس‌آنجلسی گوش می‌کنند. ۲۰٫۹٪ اصلاً موسیقی لس‌آنجلسی گوش نمی‌کنند؛ بنابراین همچنان حدود سه‌چهارم به این نوع موسیقی گوش می‌کنند که کمی بیشتر از شنوندگان موسیقی سنتی (حدود ۷۵٪) است. با این وجود موسیقی لس‌آنجلسی نسبت به موسیقی پاپ داخل کشور که حدود ۹۰٪ مخاطب دارد، علاقه‌مندان کمتری دارد.
گریت نک (دهکده)، نیویورک (به انگلیسی: Great Neck (village), New York) یک روستا در ایالات متحده آمریکا است که در نورت همپستد، نیویورک واقع شده‌است. خصوصیات. گریت نک ۳٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۹٬۹۸۹ نفر جمعیت دارد و ۳۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. در سال ۲۰۰۰، گریت نک از لحاظ درصد جمعیت ایرانی با ۲۱٫۱٪ دومین مکان دارای جمعیت ایرانی در آمریکا بود.
تقسیمات سیاسی ایالات متحده آمریکا عناصر حکومتی متعددی هستند که با یکدیگر ایالات متحدهٔ آمریکا را تشکیل می‌دهند. تقسیم اولیه ایالات آمریکا است. دولت‌های فدرال و ایالتی آمریکا تحت نظامی از حاکمیت موازی فعالیت می‌کنند، بدین ترتیب ایالت‌های سیاسی از نظر فنی «بخش‌هایی» ایجاد شده از ایالات متحدهٔ آمریکا نیستند، بلکه واحدهایی هستند که در کنار واشینگتن، دی سی و مناطق تحت ادارهٔ دولت فدرال، ایالات متحده را «تشکیل» می‌دهند. ایالات نوعاً به شهرستان در آمریکا تقسیم می‌شوند. لوئیزیانا از لفظ پریش و آلاسکا از لفظ بارو
لوئیزیانا از لفظ پریش و آلاسکا از لفظ بارو برای اشاره به معادل شهرستان در این ایالات استفاده می‌کنند. مناطق، به جز جزایر کوچک حاشیه‌ای ایالات متحده، به شهرداری تقسیم می‌شوند. گوآم از لفظ دهکده و جزایر ویرجین ایالات متحده از لفظ بخش‌ها استفاده می‌کنند، ساموآی آمریکا از الفاظ بخش و جزیره مرجانی به رسمیت شناخته نشده‌استفاده می‌کند. شهرستانها و معادلشان ممکن است باز به تاون‌شیپ تقسیم شوند. از سوی اداره آمار آمریکا تاونها در ایالت نیویورک و ایالت‌های نیو انگلند آمریکا معادل تاون‌شیپ در نظر گرفته می‌شوند. ۲۰
آمریکا معادل تاون‌شیپ در نظر گرفته می‌شوند. ۲۰ ایالت که بیشترشان در شمالغرب و میدوست هستند از تاون و تاونشیپ برای تقسیمات استفاده می‌کنند.
موسیقی مجاز غیرمجاز اصطلاحاتی هستند که پس از انقلاب در ایران برای دسته‌بندی انواع موسیقی به‌کار می‌رود. ملاک مجاز یا غیرمجاز بودن، داشتن مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است. داشتن حق تکثیر (کپی‌رایت) این آثار در ایران، منوط به داشتن مجوز است. یک اثر موسیقایی، باید برای ترانه از "شورای مجوز شعر" و برای اثر صوتی به صورت جداگانه دارای مجوز باشد. اگرچه روند مجوزدهی وزارت ارشاد به موسیقی پیچیده و ملاک‌های آن تا حدودی مبهم است، اما موسیقی‌هایی که محتوای ناامیدکننده یا عاشقانه داشته‌باشند معمولاً در دریافت مجوز با
یا عاشقانه داشته‌باشند معمولاً در دریافت مجوز با مشکل روبرو می‌شوند. بیشتر هنرمندان سبک‌های رپ و راک نیز از دریافت مجوز بازمانده‌اند. موسیقی‌های غیرمجاز ایرانی، معمولاً یا به دسته موسیقی لس‌آنجلسی یا به موسیقی زیرزمینی تعلق دارند. هنرمندان موسیقی غیرمجاز، در برگزاری کنسرت و فروش آثار خود با محدودیت‌های قانونی روبرو هستند. پخش موسیقی غیرمجاز در اتوبوس و تاکسی. پخش هر گونه موسیقی غیرمجاز در اتوبوس و تاکسی ممنوع است. سرهنگ محمدرضا مهماندار فرمانده پلیس راه ایران در سال ۱۳۹۱ با اشاره به این موضوع از برخورد با
در سال ۱۳۹۱ با اشاره به این موضوع از برخورد با رانندگان ناوگان مسافربری و اتوبوس‌هایی که تخلفات حادثه ساز داشته، از موسیقی غیر مجاز استفاده کرده و برای فریضه نماز خودرو را متوقف نمی‌کنند در طرح تابستانه خبر داد. پخش موسیقی غیرمجاز در تاکسی‌های ایران تخلف محسوب می‌شود.
موسیقی در ایران پیشینه‌ای دیرینه دارد و به دوران ایران باستان بازمی‌گردد. ایران خاستگاه موسیقی‌هایی غنی و گوناگون است و موسیقی سنتی ایران به عنوان یکی از مؤلفه‌های فرهنگ و هنر ایرانی به‌شمار می‌رود. تقریباً همهٔ اقوام ایرانی دارای موسیقی بومی ویژهٔ خود هستند. موسیقی در ایران از دوران باستان دارای اهمیت بوده است. در دوران شاهنشاهی هخامنشی، موسیقی در آیین‌های مذهبی و دادگاه‌ها استفاده می‌شده است. هویت دقیق موسیقی ایرانی هنوز آشکار نشده است اما پژوهش پیرامون آن ادامه دارد و جوانبی از آن، مشخص شده است. موسیقی
ادامه دارد و جوانبی از آن، مشخص شده است. موسیقی در دوران ساسانیان قابل توجه بوده است و ساسانیان، شمار فراوانی از سازها را به کار برده‌اند. باربد، از موسیقی‌دانان دوران شاهنشاهی ساسانی، نخستین سیستم موزیکال خاورمیانه را با عنوان "خسروانی" ایجاد کرد. بسیاری از مدها و ملودی‌های باستانی ایران، با تسلط اعراب بر این کشور، از بین رفته‌اند؛ اما دستگاه‌ها، به شکل شفاهی به ایران کنونی رسیده‌اند. ایران زادگاه نخستین سازهای پیچیده است که قدمت برخی از آنان، به هزارهٔ سوم پیش از میلاد می‌رسد. نواحی ایران، دارای شمار
سوم پیش از میلاد می‌رسد. نواحی ایران، دارای شمار قابل توجهی سازهای بومی از انواع بادی، پوست‌صدا، خودصدا و زهی هستند. سازهایی مانند تار، سه‌تار، بربط، سنتور، قانون، کمانچه، نی، قیچک، رباب، تنبک، دف، دایره و دایره‌زنگی در موسیقی ملی ایران به کار می‌روند. در دهه‌های ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰، موسیقی ایران به شکلی اساسی تغییر یافت. در دههٔ ۱۳۳۰، موسیقی پاپ وارد ایران شد و نخستین گروه‌های پاپ و راک ایرانی، شکل گرفتند. موسیقی پاپ ایرانی در این دوران، از موسیقی پاپ غربی اثر گرفت. در دههٔ ۱۳۴۰ نیز نخستین شاخه‌های نوگرایی در
گرفت. در دههٔ ۱۳۴۰ نیز نخستین شاخه‌های نوگرایی در موسیقی ایران، پدیدار شد. در اواسط دههٔ ۱۳۴۰، استودیوهای ایرانی با همراهی بارها و باشگاه‌های شبانه، به گسترش موسیقی جدید رایج در ایران کمک کردند. در این سال‌ها، شعر و موسیقی ایران، دگرگون شد و ستاره‌های موسیقی، یکی پس از دیگری بر روی صحنه رفتند. جایگاه زنان در موسیقی ایرانی، پس از انقلاب ۱۳۵۷ با محدودیت‌هایی روبرو گردید و فقهای اسلامی این کشور، اعلام کرده‌اند که آواز خواندن آنان، کاری «لهو و لعبی» است. برای اجرای زنان، قوانین خاصی وجود دارد که باعث توقف
اجرای زنان، قوانین خاصی وجود دارد که باعث توقف بسیاری از کنسرت‌های زنان شده است. پیش‌تر نیز برنامه‌های موسیقی زنان با فشار محافل محافظه‌کار جمهوری اسلامی لغو شده‌اند. اگرچه ممنوعیت و محدودیت‌ها برای مردان نیز بوده‌اند و برخی موسیقی‌ها کلاً ممنوع دانسته شده‌اند. موسیقی قدیم ایران. از قرن چهارم تا نهم هجری قمری، موسیقی ایران وضعیت خوبی داشته است. اغلب دانشمندان و فلاسفه در کتاب‌ها و رسالات خود مبحثی را به موسیقی اختصاص داده‌اند. از آن جمله ابو نصر فارابی، بو علی سینا، صفی الدین ارموی، قطب الدین شیرازی و
بو علی سینا، صفی الدین ارموی، قطب الدین شیرازی و عبدالقادر مراغی را می‌توان نام برد. در کتاب‌های قدیم موسیقی ایران تا قرن نهم هجری از واژه «مقام»، «پرده» و «شدّ» استفاده کرده‌اند. در موسیقی قدیم ایران برای نام گذاری پرده‌ها یا نغمه‌ها از حروف ابجد استفاده می‌شده و همچنین دوازده مقام اصلی وجود داشته است که عبارتند از: ۱-عشاق ۲-نوا ۳-بوسلیک ۴-راست ۵-حسینی ۶-حجاز ۷-راهوی ۸-زنگوله ۹-عراق ۱۰-اصفهان ۱۱-زیرافکند ۱۲-بزرگ این دوازده مقام از هفده درجه یا مایه یا تنالیته اجرا می‌شدند. علاوه بر مقام‌های گفته شده، ۲۴
اجرا می‌شدند. علاوه بر مقام‌های گفته شده، ۲۴ شعبه یا گوشه نیز وجود داشته که عبارتند از: ۱-دوگاه ۲-سه‌گاه ۳-چهارگاه ۴-پنج‌گاه ۵-عشیرا ۶-نوروز عرب ۷-ماهور ۸-نوروز خارا ۹-بیاتی ۱۰-حصار ۱۱-نهفت ۱۲-عُزال ۱۳-اوج ۱۴-نیرز (نیریز) ۱۵-مُبَرقع ۱۶-رکب ۱۷-صبا ۱۸-همایون ۱۹-زاول (زابل) ۲۰-اصفهانک ۲۱-بسته‌نگار ۲۲-خوزی ۲۳-نهاوند ۲۴-مُحَیّر موسیقی ایران در دوران قبل از اسلام در دورهٔ ساسانیان آهنگ‌های منسوب به «باربد» شامل «هفت خسروانی»، «سی لحن» و «سیصد و شصت دستان» بوده است که با هفت روز هفته و سی روز ماه و سیصد و شصت روز
که با هفت روز هفته و سی روز ماه و سیصد و شصت روز سال مطابق بوده است. در دربار خسرو پرویز در هر برنامه موسیقی، نظم و ترتیب خاصی برای اجرای آهنگ‌ها وجود داشته است. حکیم نظامی گنجوی در منظومه «خسرو و شیرین» سی لحن باربد را به نظم درآورده است. در دورهٔ بعد از اسلام هم یک برنامه موسیقی «نوبت» نامیده می‌شده که شامل «قول»، «غزل»، «ترانه» و «فروداشت» بوده است. در زمان عبدالقادر مراغی از کلمه «قطعه» استفاده می‌شده که مترادف با کلمه «آهنگ» است. موسیقی ایران در دورهٔ قاجار. از زمان قاجار در موسیقی ایران از کلمه
قاجار. از زمان قاجار در موسیقی ایران از کلمه «دستگاه» استفاده شده است که مترادف کلمه «مقام» است. در زمان ناصرالدین شاه قاجار، ردیف موسیقی ایران به وسیله موسیقیدانان تدوین شد که مهم‌ترین آن‌ها ردیف میرزا عبدالله و ردیف آقا حسینقلی (نوازندگان تار و سه تار) است. هرمز فرهت موسیقی سنتی امروزی را میراث دوران قاجار می‌داند و معتقد است: «موسیقی ردیف، کل موسیقی ما است که بهترین نمونه آن را میرزا عبدالله و آقا حسینقلی که از بزرگان موسیقی اواخر دوران قاجار بودند اجرا کردند و دیگرانی به خط موسیقی بین‌المللی درآوردند و
و دیگرانی به خط موسیقی بین‌المللی درآوردند و ثبت کردند». ردیف کنونی ایران شامل هفت دستگاه اصلی به نام‌های «شور»، «سه‌گاه»، «چهارگاه»، «ماهور»، «همایون»، «نوا»، «راست پنج‌گاه» و پنج آواز به نام‌های «ابوعطا»، «افشاری»، «بیات ترک»، «دشتی» و «بیات اصفهان» است. ردیف موسیقی فعلی ایران با مقامات قدیم موسیقی ایران حلقه‌های مفقوده بسیاری دارد که باید آن‌ها را پیدا کرد. برای مثال «اصفهان» در موسیقی قدیم ایران از دوازده مقام اصلی بوده و «همایون» یکی از گوشه‌های بیست و چهارگانه بوده است. موسیقی ایران در دورهٔ پهلوی.
و چهارگانه بوده است. موسیقی ایران در دورهٔ پهلوی. در دوره پهلوی، موسیقی سنتی از دربار بیشتر فاصله گرفت و به خانه‌های مردم آمد. کلنل وزیری (آهنگساز و نوازنده چیره‌دست تار) هنرستان عالی موسیقی و نیز نخستین ارکستر بزرگ کشور را تأسیس نمود و هنرمندان بزرگی همچون روح‌الله خالقی، ابوالحسن صبا، موسی معروفی، حسین سنجری و حشمت سنجری را پرورش داد. موسیقی ایران در دورهٔ جمهوری اسلامی. پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران و از بدو شکل‌گیری حکومت جمهوری اسلامی، نزاعی سخت میان جریان سنتی با جریان مدرن برای نوع مواجهه با هنر و از جمله
با جریان مدرن برای نوع مواجهه با هنر و از جمله موسیقی آغاز شد. در تابستان ۱۳۵۸ و چند ماه پس از پیروزی انقلاب، سید روح‌الله خمینی حکم به ممنوعیت پخش موسیقی از رادیو و تلویزیون داد. او در اظهار نظری صریح، موسیقی را شبیه تریاک دانست و گفت: «گوش دادن به موسیقی، افراد را احمق می‌کند و مغز آنها را پوچ و غیرفعال می‌کند.» خمینی معتقد بود در دوران پهلوی با افزایش برنامه‌های موسیقی و جذب جوانان به این امور، آن‌ها را از فعالیتهای مهم سیاسی دور کرده بودند. در سال‌های اول انقلاب لحن موسیقی حماسی شد و قطعات بیشتر به فرم
انقلاب لحن موسیقی حماسی شد و قطعات بیشتر به فرم سرود نزدیک شدند. موسیقی از ضرب‌آهنگ‌های ساده و بزمی که پیش‌تر در شش هشتم، «سه ضربی» و «چهار چهارم سنگین» بود دورشد و به ریتم‌های پیچیده‌تری مانند «ضرب‌های لنگ» نزدیک شد که حال و هوای حماسی به قطعات می‌داد. با آغاز جنگ ایران و عراق، جای خالی سرودهای مهیج و تأثیرگذار در ایجاد جو حماسی بین مردم احساس می‌شد و نیاز به تهییج جوانان برای حضور در جبهه‌های نبرد و بالا بردن روحیهٔ مقاومت در مردم باعث شد آثار موسیقایی از صدا و سیما پخش شوند. این آثار با مضامینی همچون
از صدا و سیما پخش شوند. این آثار با مضامینی همچون دفاع از کشور، تجلیل از کشته‌شدگان جنگ و غرب‌ستیزی و از لحاظ فرم در قالب نوحه، سرودهای انقلابی و مارش‌های نظامی عرضه می‌شدند. با وجود مقررات سختگیرانه در حوزهٔ موسیقی، در این دوره آثاری در خور مانند نی‌نوای حسین علیزاده (۱۳۶۲) و یادگار دوست شهرام ناظری (۱۳۶۳) به بازار عرضه شدند که این دومی نقش مهمی در شکستن جو فقهی حاکم بر موسیقی ایران داشت. کلاً، آهنگ‌های عاشقانه مجاز نبودند، مگر اینکه آهنگ‌هایی دربارهٔ عشق به خدا یا اسلام باشد. در آن سال‌ها اجرا و تدریس
به خدا یا اسلام باشد. در آن سال‌ها اجرا و تدریس سبک‌هایی مانند پاپ، کلاسیک و موسیقی رقص که غربی دانسته می‌شدند ممنوع بود که نتیجهٔ آن رواج اجراها و کلاس‌های خانگی بود. همچنین عرضهٔ آثار خوانندگان مهاجرت‌کردهٔ پیش از انقلاب در بازار سیاه، باعث دسترسی مردم به محتوایی غیر از موسیقی مورد تأیید حکومت می‌شد. در سال ۱۳۶۷ خمینی فتوایی صادر کرد که طبق آن، حرمت از اجرای موسیقی و شطرنج برداشته‌شد و این فتوا مسیر جدیدی را برای فعالیت‌های موسیقایی باز کرد. با این‌حال، ممنوعیت برای نمایش آلات موسیقی در تلویزیون دولتی
ممنوعیت برای نمایش آلات موسیقی در تلویزیون دولتی همچنان باقی ماند به شکلی که اگر اجرای زنده‌ای در شبکه‌های تلویزیون ایران برگزار می‌شد، نوازندگان در محلی دورتر از خواننده مستقر شده و سازها را نشان نمی‌دادند. بعضی اوقات هم نوازندگان و سازها را پشت دکور برنامه یا گلدان مخفی می‌کردند یا به جای آن‌ها، تصاویری از طبیعت پخش می‌شد. پس از پایان جنگ، سیاست حمایت از موسیقی رزمی جای خود را به سیاست حمایت از موسیقی ردیفی داد که از منظر حکومت، سنتی و عرفانی تلقی می‌شد. اما این نوع موسیقی و شعر کلاسیک همراه آن، پاسخگوی
اما این نوع موسیقی و شعر کلاسیک همراه آن، پاسخگوی نیازهای همهٔ مخاطبان نبود و توده‌های کم‌فرهنگ‌تر جامعه، به موسیقی پاپ عامه‌پسند پیش از انقلاب یا تولیدات مشابه در خارج از کشور پناه بردند. در دههٔ ۷۰ خورشیدی و پس از حدود ۱۵ سال ممنوعیت، با سیاست‌گذاری‌های متفاوت دولت‌های هاشمی رفسنجانی و محمد خاتمی، صدور مجوز برای موسیقی پاپ بار دیگر از سر گرفته شد. در آن سال‌ها صدا و سیما با ایجاد شبکه‌های مختلف رادیویی و تلویزیونی و معرفی خوانندگان جدید که صدایی شبیه خوانندگان پاپ معروف به «لس آنجلسی» داشتند، سعی در
خوانندگان پاپ معروف به «لس آنجلسی» داشتند، سعی در ترویج موسیقی پاپ تولید داخل را داشت. این سیاست به رقابتی جدی میان دست‌اندرکاران موسیقی پاپ و سنتی، برای در دست گرفتن بازار منجر شد. در سالهای ریاست جمهوری خاتمی، وضعیت بازار موسیقی سنتی به گونه‌ای شد که بخش خصوصی رغبتی برای سرمایه‌گذاری روی آثار خوانندگان سنتی غیر از چهره‌های بسیار محبوب همچون شجریان، ناظری و کامکارها نداشت. مرکز موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، (که تا سال ۱۳۷۸ «مرکز سرود و آهنگهای انقلابی» نام داشت) هم با راه‌اندازی ارکستر ملی به رهبری
نام داشت) هم با راه‌اندازی ارکستر ملی به رهبری فرهاد فخرالدینی سعی کرد از موسیقی جدی و سنگین ایرانی حمایت کند. توجه هنرمندان موسیقی سنتی به بازارهای خارج از ایران و توفیق‌شان در آن عرصه و سرمایه‌گذاری دولتی روی موسیقی بومی نواحی ایران از دیگر دست‌آوردهای این رقابت بود. پس از گذشت دو دهه از انقلاب و با فراگیر شدن تکنولوژی‌هایی مانند اینترنت و تلویزیون‌های ماهواره‌ای، به‌تدریج گروه‌های زیرزمینی در سبک‌های رپ، راک، و ژانرهای مختلف موسیقی متال در عرصهٔ موسیقی ایران ظهور کردند. مفهوم موسیقی زیرزمینی در ایران از
ظهور کردند. مفهوم موسیقی زیرزمینی در ایران از تعریف روتین آن در غرب متفاوت است. در آمریکا و اروپا موسیقی زیرزمینی یا مستقل به ژانرهای خلاق و با ارزشی از موسیقی آوانگارد گفته می‌شود که در نفی الگوها و کلیشه‌های مسلط بر بازار و در نقد فرهنگ و مناسبات اجتماعی و سیاسی خلق می‌شوند. در ایران اما اصطلاح «موسیقی زیرزمینی» با موسیقی «غیرمجاز» مترادف است و زیرزمینی بودن اثر، لزوماً به‌معنی باارزش بودن یا صاحب تفکر بودن خالقان آن نیست. این اصطلاح به همهٔ آثار موسیقایی، از بازاری و تقلیدی تا نوآورانه و با ارزش گفته
از بازاری و تقلیدی تا نوآورانه و با ارزش گفته می‌شود که بدون مجوز وزارت ارشاد تولید، تکثیر و توزیع می‌شوند.
حسام محمودی فرید (۱ فروردین ۱۳۶۵ – ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۲) بازیگر ایرانی بود. وی بازیگری را با فیلم "خسته نباشید!" (۱۳۹۱) آغاز کرد و با مجموعهٔ "لحظه گرگ و میش" (۱۳۹۷) به شهرت رسید. زندگی‌نامه. حسام محمودی فرید در ۱ فروردین ۱۳۶۵ در تهران زاده شد. او هنرپیشه و دانش‌آموختهٔ رشتهٔ حقوق قضایی و فوق لیسانس کارگردانی تئاتر از دانشگاه تربیت مدرس بود. او پیش از ورود به دانشگاه در کلاس‌های بازیگری مهین اسکویی و امین تارخ شرکت کرد. او همچنین مدتی در کلاس‌های حسن معجونی نیز شرکت کرد. محمودی مدتی عضو گروه لیو به سرپرستی
نیز شرکت کرد. محمودی مدتی عضو گروه لیو به سرپرستی معجونی شد و اجرا در تئاتر را آغاز کرد. محمودی در تست بازیگری برای حضور در فیلم سینمایی "خسته نباشید!" (۱۳۹۱) پذیرفته و با بازی در مجموعهٔ "گاهی به پشت سر نگاه کن" (۱۳۹۴) وارد تلویزیون شد. درگذشت. محمودی در ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۲ در سن ۳۷ سالگی به علت ایست قلبی درگذشت. آخرین نقش‌آفرینی او در سریال "رحیل" (۱۴۰۲) بود که در میانهٔ تولید آن درگذشت و نقشش ناتمام ماند. آخرین نقش‌آفرینی کامل محمودی بازی در سریال "سوران" (۱۴۰۲) در نقش رستگار بود که چند روز قبل از درگذشت
(۱۴۰۲) در نقش رستگار بود که چند روز قبل از درگذشت ناگهانی‌اش به اتمام رسیده بود و حدود یک ماه بعد از درگذشت وی از شبکه ۱ پخش شد.
فیلیپ اونوره ( درگذشت: ۷ ژانویه ۲۰۱۵) معروف به اونورِه (Honoré) یک طراح و کاریکاتوریست اهل فرانسه بود. وی طی حادثه تیراندازی در دفتر شارلی ابدو به دست افراد مسلح به قتل رسید. اونوره ضمن کار در نشریه طنز شارلی اِبدو با لو موند، لیبراسیون، سود وست، لو مَتَن، مجله لیر و چندین روزنامه و نشریه دیگر نیز همکاری داشت.
شرایتون فونیکس داونتون یک هتل واقع در آریزونا، ایالات متحده آمریکا می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان ۲۸ مارس ۲۰۰۶ شروع شد و در سال ۲۰۰۸ به پایان رسید. این هتل تعداد طبقاتش ۳۱، ارتفاع آن ۱۱۰ متر و دارای ۱۰۰۰ اتاق می‌باشد.
فریدون شهیدی (زاده ۲۹ خرداد ۱۳۲۶ در تهران) ریاضیدان ایرانی و پروفسور ریاضیات در دانشگاه پردیو است. زمینه کاری شهیدی، نظریه نمایش و فرمهای اوتومورفیک و برنامه لنگلندز است. او بویژه به دلیل روشی در L-تابعهای اوتومورفیک که به نام خود او و رابرت لنگلندز، روش لنگلندز-شهیدی نامیده شده است، نامبردار است. او از سال ۲۰۱۰ عضو آکادمی هنر و دانش آمریکا می‌باشد. شهیدی از سال ۲۰۰۱ دارای رتبه دانشگاهی پروفسور برجسنه (Distinguished Professor) است. زندگینامه. شهیدی تحصیلات دانشگاهی را در دانشگاه تهران تا مقطع لیسانس ریاضی
دانشگاهی را در دانشگاه تهران تا مقطع لیسانس ریاضی ادامه داد. سپس در سال ۱۹۷۵ در دانشگاه جانز هاپکینز تحت راهنمایی جوزف شالیکا، مدرک دکتری ریاضی را بدست آورد. پس از آن شهیدی در دانشگاههای بسیاری از جمله دانشگاه ایندیانا، دانشگاه تورنتو، دانشگاه پاریس ۷ و دانشگاه کیوتو بعنوان پژوهشگر و استاد سرگرم آموزش و پژوهش بوده است. شهیدی در سال ۲۰۰۲ بعنوان سخنران مدعو در کنگره جهانی ریاضیدانان در پکن شرکت داشت (Automorphic L-functions and functoriality).
لافلین، نوادا (به انگلیسی: Laughlin, Nevada) یک منطقه مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کلارک، نوادا واقع شده‌است. خصوصیات. لافلین ۲۳۱٫۵ کیلومترمربع مساحت و ۷٬۳۲۳ نفر جمعیت دارد و ۱۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جی‌دابلیو ماریوت ایندیاناپولیس یک هتل واقع در ایندیاناپولیس، ایالات متحده آمریکا می‌باشد. ساخت و ساز این ساختمان ۲۹ مه ۲۰۰۸ شروع شده و در ۴ فوریه ۲۰۱۱ تأسیس شده‌است، معمار این بنا هلموث، اوباتا و کاساباوم است. این هتل تعداد طبقاتش ۳۴، ارتفاع آن ۱۱۵ متر و تعداد اتاق‌های آن ۱۰۰۵ عدد می‌باشد.
هتل ویندهام نیویورکر یک هتل واقع در منهتن، نیویورک، ایالات متحده آمریکا می‌باشد که در سال ۱۹۳۰ میلادی تأسیس شده است. مساحت زیربنای این ساختمان ، تعداد طبقات آن ۴۳ طبقه می‌باشد که ۲۱ طبقه مخصوص هتل می‌باشد و در کل دارای ۱۰۸۳ اتاق، ۶۴ سوئیت و ۲ رستوران می‌باشد.
خود دیگر، دگرمن، یار غار، همزاد، خود اسطوره‌ای یا خود فانتزی به خود دومی گفته می‌شود که از شخصیت اصلی فرد متمایز باشد. در این حالت، تجربه فرد در هر دو حالت خود مشابه است. در افراد مبتلا به اختلال تجزیه هویت، معمولاً خودهای دیگر از دسترسی به حافظه و خاطرات یکدیگر ناتوان هستند اما ممکن است بتوانند توانایی‌ها و تجربه‌های یکدیگر را به‌کار بگیرند. افراد دارای خود دیگر در دوران کودکی، در صورت عدم درمان ممکن است وضعیت‌شان در بزرگسالی تشدید شود. چنین افرادی، واقعیت خود را با ایجاد رابطه با افرادی که دارای ارزشها،
خود را با ایجاد رابطه با افرادی که دارای ارزشها، علائق و اعتقادات مشترک هستند برای خود ثابت می‌کنند. مفهوم خودشناسی برای افرادی که خود دیگر دارند نه‌تنها بر شناخت خود درونی و اصلی، بلکه بر شناخت خود دیگر نیز استوار است.
شاپور بنیاد (زاده ۱۸ آبان ۱۳۲۶ در شیراز – درگذشته ۱۲ بهمن ۱۳۷۸ در شیراز)، شاعر ایرانی بود. زندگی. شاپور بنياد در پاريس سينما خوانده بود. وقتي به ايران آمد فضا و مجوز لازم را براي فيلمسازي به او ندادند. گرچه دو فيلم‌ كوتاه ساخت اما اين، همه آن چيزي نبود كه او مي‌خواست. اين بود كه ناچار شد مدتي كتابفروشي كند. بعد از آن، ديگر صرفا به كار شعر پرداخت. سیمین دانشور یکی از کسانی است که در نوشته‌ای به نقد شعر این شاعر پرداخته و نوشته‌است: «سونات نیلوفر جهان عجیبی است که در این تراکم بازار شعر هنوز هم جای توجه دارد.
که در این تراکم بازار شعر هنوز هم جای توجه دارد. جهانی کروی که استحاله‌ای است از عشق، نیلوفر و سایه؛ پر از تحرک در لفافه لطیف تغزل و خارج از زبان‌بازی‌های دست‌نیافتنی.» او بر اثر حمله قلبی در شیراز درگذشت. کتابشناسی. از این شاعر مجموعه شعرهای زیر به جا مانده‌است. نمونه شعر. «حکایت ماه در حیاط ما» دیگر از ماه بگویم ماهی که میوهٔ مشترک درخت‌های حیاط ما بود ماهی که پدرم سحرها می‌شستش و باز در آسمان رهایش می‌کرد و ماه از وقار نسیم تبسمی نصیب می‌برد و ستاره‌های شیدا را در امتداد نارنج‌ها پرتاب می‌کرد شاید ماه
شیدا را در امتداد نارنج‌ها پرتاب می‌کرد شاید ماه این‌جا سرنوشت خویش را جستجو می‌کرد گاهی که با سبزهای حیاط گفتگو می‌کرد
لعبت والا (زادهٔ ۲۰ آبان ۱۳۰۹) شاعر، ترانه‌سرا، روزنامه‌نگار و داستان‌نویس اهل ایران است. پدرش محمدحسین والا، ملقب به ظهیرالسلطان، و مادرش منیر خلخالی بود. او از اواخر دههٔ بیست شروع به فعالیت فرهنگی کرد و از سال ۱۳۴۰ به ترانه‌سرایی پرداخت. لعبت والا از نخستین دانش‌آموختگان دورهٔ روزنامه‌نگاری دانشکدهٔ حقوق دانشگاه تهران است. سال‌ها در مجلهٔ هفتگی سیاسی و اجتماعی «تهران مصور» که برادرش مهندس عبدالله والا، مدیر مسئول هفته نامهٔ «تهران مصور» بود، کار می‌کرد و سردبیر مجلهٔ «کوچولوها» ی آن نشریه بود. این شاعر و