payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به اوق رسید «شاه نصرت» را به قلعه لاش گذاشته و خود به برادر خود ملک قطب الدین پیوست. چون میرزا شاهرخ به اوق رسید، میرزا ابابکر از سیستان متوجه کرمان شد، تصور می‌کرد که از این ورطه نجات یافته؛ اما قاصد اجل سر در پی او داشت. او در قصبه بم کشته شد. مرگ. ملک قطب‌الدین سوم، در شب شنبه پانزدهم محرم ۸۲۲ ه‍.ق از دنیا رفت. مدت حکومتش ۱۶ سال و ایام عمرش ۵۳ سال بود. منابع. احیاء الملوک (تاریخ سیستان تا عصر صفوی)، نویسنده:حسین بن ملک غیاث الدین محمد بن شاه محمود سیستانی، ناشر:بنگاه ترجمه و نشر کتاب
قطب‌نشین مریخ، ، که به نام فرودگر نقشه‌بردار مریخ '۹۸ نیز شناخته شده، یک فرودگر و کاوشگر رباتیک ۲۹۰ کیلوگرمی است که توسط ناسا در تاریخ ۳ ژانویه ۱۹۹۹ به منظور مطالعهٔ خاک و آب و هوای دشت‌های قطب جنوب مریخ، که منطقه‌ای در نزدیکی قطب جنوب در مریخ است به فضا پرتاب شد. این بخشی از برنامهٔ جامعِ نقشه‌برداری از سطح مریخ بود. با این حال، در تاریخ ۳ دسامبر ۱۹۹۹، در حالی که انتظار می‌رفت که فازِ قابل توجهی از این مأموریت کامل شود، کاوشگر موفق به برقراری ارتباط مجدد با زمین نشد. تجزیه و تحلیل‌های پس از روی‌داد بر این
زمین نشد. تجزیه و تحلیل‌های پس از روی‌داد بر این باورند که محتمل‌ترین عاملِ این روی‌دادِ ناگوار پایان‌دهیِ زودهنگام به کار موتور پیش از رسیدن کاوشگر به سطح مریخ، و در نتیجه، برخورد کاوشگر به سیاره با سرعت بیش از انتظار بوده‌است.
جواد افشار (زادهٔ ۲۶ دی ۱۳۴۷) کارگردان سینما و تلویزیون اهل ایران است. زندگینامه. جواد افشار ۲۶ دی سال ۱۳۴۷ در قم زاده شد. او در کودکی با تعزیه خوانی و سپس با تئاتر آشنا شد. در سال ۱۳۶۳ در ۱۶ سالگی نخستین بار کارگردانی را با ساخت یک فیلم کوتاه تجربه کرد. در سال ۱۳۶۹ به دانشگاه صدا و سیما راه یافت با دریافت مدرک کارشناسی کارگردانی فارغ‌التحصیل شد. در ادامه به عنوان دستیار کارگردان در فیلم مسافر ری به کارگردانی داوود میرباقری فعالیت‌های خود را پی گرفت. او در دوران دانشجویی چند فیلم کوتاه ساخت از جمله فیلم
دوران دانشجویی چند فیلم کوتاه ساخت از جمله فیلم کوتاه ۱۶ میلیمتری زنبورک که در جشنواره‌های داخلی و بین‌المللی شرکت کرد و جوایزی کسب نمود. وی در سال ۱۳۷۶ نخستین فیلم بلند داستانی خود را با عنوان پایی برای پرواز ساخت و در سال ۱۳۷۹ نخستین سریالش را با نام غروب بی پایان کارگردانی کرد.
فرانکو وازکز (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال اهل ایتالیا و باشگاه پارما است. فرانکو وازکز مادر ایتالیایی و پدر آرژانتینی دارد. وازکز در سال ۲۰۰۷ با باشگاه آرژانتینی بلگرانو فوتبال را آغاز کرده و در سال ۲۰۱۱ به تیم پالرمو رفت. پس از یک دوره کوتاه قرضی در رایو وایکانو به باشگاه فوتبال سویا و سپس در سال ۲۰۲۱ به پارما پیوست. در سطح ملی او در دو بازی دوستانه در سال ۲۰۱۵ برای ایتالیا بازی کرد، اما بعدا اعلام کرد می‌خواهد برای تیم ملی آرژانتین به میدان برود و در سال ۲۰۱۸ سه بازی ملی برای آرژانتین انجام داد. افتخارات.
سه بازی ملی برای آرژانتین انجام داد. افتخارات. پالرمو سویا
تحقیر نوعی واکنش به نقض استانداردهای اجتماعی است. تحقیر همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
شبکه چندجانبه یوفو یا موفان، یک سازمان غیرانتفاعی مستقر در آمریکا است که به بررسی موارد مورد ادعا در خصوص رؤیت یوفوها می‌پردازد. موفان یکی از برزگترین و قدیمی‌ترین سازمان‌های تحقیقی غیرنظامی در خصوص یوفوها در آمریکا است. موفان در اصل به عنوان یک شبکهٔ یوفوی غرب میانه در ۱۳ مه سال ۱۹۶۹ در کوئینسی، ایلینوی توسط والتر اچ. اندروس، آلن اوتکه، جان شوسلر و افراد دیگری تأسیس شد. بیشتر اعضای اولیهٔ موفان پیشتر با "سازمان پژوهش پدیده‌های هوایی (APRO)" همکاری داشته‌اند. این سازمان ادعا می‌کند که با بیش از ۴,۰۰۰ عضو در
این سازمان ادعا می‌کند که با بیش از ۴,۰۰۰ عضو در سراسر جهان در قارهٔ آمریکا بیشترین تعداد عضو را دارد. موفان با همکاری جمعی از متصدیان منطقه‌ای، سالیانه یک همایش بین‌المللی برپا می‌کند و به صورت ماهیانه مجله‌ای با عنوان موفان یوفو منتشرمی‌کند.
روزبه نعمت الهی، زادهٔ ۷ تیرِ ۱۳۵۸، خواننده، آهنگساز، نوازنده و ترانه‌سرای ایرانی است. او دانش‌آموخته رشته موسیقی از دانشگاه سوره است. زندگی. روزبه نعمت الهی از کودکی و با ساز ویولون با دنیای موسیقی آشنا شد. او چندین سال نزد استادان برتر ویولون کلاسیک به یادگیری این ساز پرداخت و از آنجا که مادرش فرشته جواهری خواننده و ردیف خوان موسیقی بود، در محیطی کاملاً موسیقایی و هنری رشد کرد. پدرش مسرور نعمت‌الهی نیز محقق و استاد دانشگاه است و انتخاب ترانه‌هایی که روزبه اجرا نموده اغلب توسط پدرش صورت گرفته است. روزبه و
اجرا نموده اغلب توسط پدرش صورت گرفته است. روزبه و پدرش به صورت قریحی در زمینه ترانه هم فعالیت دارند به گونه ای که خیلی از کارهایی که روزبه انجام می‌دهد، ترکیبی از اشعار مختلف و ابیات اشعار یک شاعر به‌خصوص مولانا هستند که سروده پدر هستند. روزبه نعمت الهی با صدایی گرم و رسا، لحنی آرامش بخش و اشعار عارفانه، به «خواننده صلح» در میان مخاطبان خود شهرت یافته است. او با ذوق و استعداد خود، گنجینه ای از ترانه‌های ماندگار را به موسیقی ایران هدیه داده است. اشعار او که عمدتاً مضامینی عاشقانه، عارفانه و اجتماعی دارند،
عمدتاً مضامینی عاشقانه، عارفانه و اجتماعی دارند، به دلیل بهره‌مندی از سروده‌های مولانا و دیگر شاعران نامی ایران، از عمق و ظرافتی خاص برخوردارند. تاکنون ۴ آلبوم و بیش از ۱۰۰ تک آهنگ از این هنرمند توانمند منتشر شده که هر کدام قطعه ای از احساسات و اندیشه‌های او را به گوش مخاطبان می‌رسانند. روزبه نعمت الهی در قالب آلبوم نیز آثار فاخر و ماندگاری را به علاقمندان موسیقی ارائه کرده است. از جملهٔ این آلبوم‌ها می‌توان به «سرزمین مادری»، «هفته عاشقی»، «عمو زنجیر باف» و «داروگ» اشاره کرد. هر کدام از این آلبوم‌ها با
و «داروگ» اشاره کرد. هر کدام از این آلبوم‌ها با بهره‌مندی از تنظیمات حرفه ای، اشعار پرمغز و لحن دلنشین او، تجربه ای شنیدنی و خاطره انگیز را برای مخاطبان رقم می‌زنند. روزبه نعمت الهی در سال‌های اخیر با برگزاری کنسرت‌های متعدد در ایران و خارج از کشور، شور و اشتیاق خود را به موسیقی و عشق به مخاطبانش را به نمایش گذاشته است. از جملهٔ کنسرت‌های ماندگار او می‌توان به کنسرت نمایش «شمس و مولانا» اشاره کرد که در آن با ظرافت و تبحر، نقش مولانا را ایفا کرد. همچنین کنسرت «صندلی‌های خالی» که در دوران همه‌گیری کرونا به
«صندلی‌های خالی» که در دوران همه‌گیری کرونا به صورت آنلاین برگزار شد، نمونه ای دیگر از ابتکار و تعهد این هنرمند به رسالت خود در قبال مخاطبانش بود. وی همچنین کنسرتی را با شعار «زمین را رعایت کنیم» باهدف حمایت از فرهنگ حفظ محیط زیست و اشاعه فرهنگ صلح دوستی برگزار کرد. نعمت الهی علاوه بر مهارت و تبحر در خوانندگی، نوازنده ای چیره‌دست نیز می‌باشد و به زیبایی می‌تواند نوای دلنشین سازهایی همچون ویولن و پیانو را به گوش مخاطبان برساند. او در کودکی چندین ساز ایرانی و کلاسیک را آموخته و این توانایی، به غنای آثار او
و کلاسیک را آموخته و این توانایی، به غنای آثار او افزوده و حس و حال موسیقی اش را عمیق‌تر و تاثیرگذارتر می‌کند. کنسرت‌ها. روزبه نعمت الهی تا به حال کنسرت‌های متعددی را در سالن برج میلاد، و سالن‌های دیگر شهر تهران و سایر شهرها برگزار کرده است. او چندین دوره دبیر و داور جشنواره‌های موسیقی جوانان بوده و با گروه‌های موسیقی متعدد خارجی و ایرانی همکاری کرده است. روزبه نعمت‌الهی برای اولین بار در ایران در اجرایی ماندگار در کنسرت نمایش ملت عشق، به عنوان خواننده و در نقش مولانا روایت دیدار شمس و مولانا را به روی
در نقش مولانا روایت دیدار شمس و مولانا را به روی صحنه برد. از ویژگی‌های روزبه نعمت‌الهی فعالیت‌های او برای مؤسسه‌های خیریه است که عموماً بخشی از درآمد حاصل از کنسرت‌هایش را صرف این مؤسسه‌ها می‌کند، نمونه‌های شاخص این کنسرت‌ها اجرا به نفع کودکان کار، کودکان دارای سندروم داون، مؤسسه بهنام دهش پور، یونیسف ایران و … است. وی تاکنون تیتراژهای متعددی را برای صدا و سیما تهیه کرده است که از مشهورترین کارهای او قطعه خاک دلیران است که بارها پخش شده است از جمله کنسرت‌های مربوط به خیریه، کنسرت برگزار شده به نفع زلزله
مربوط به خیریه، کنسرت برگزار شده به نفع زلزله زدگان آذربایجان بود که با درآمد حاصل از آن کانکس خریداری و به اماکن زلزله زده اهدا گردید. پیوند به بیرون. روزبه نعمت‌الهی در اینستاگرام روزبه نعمت‌الهی در اسپاتیفای روزبه نعمت‌الهی در فیس‌بوک روزبه نعمت‌الهی سایت رسمی __نمایه__
در روز پنجشنبه ۱۱ اوت ۲۰۱۶ برابر با ۲۱ مرداد ۱۳۹۵ یک همه‌پرسی به منظور تغییر قانون اساسی در زامبیا انجام گرفت. همزمان با این همه‌پرسی انتخابات سراسری این کشور نیز برگزار شد تا بدین ترتیب در هزینه‌ها صرفه‌جویی به عمل آید. در همه‌پرسی ۲۱ مرداد از رأی‌دهندگان پرسیده شد که آیا با اصلاحات پیشنهادی اعلامیه حقوق شهروندی و اصل ۷۹ که افزودن متمم‌ها در آینده را تسهیل خواهد ساخت موافق هستند یا خیر. با وجود آنکه ۷۱٪ از شرکت‌کنندگان، اصلاحات را تأیید کردند اما مشارکت تنها ۴۴٪ بود و در نتیجه این اصلاحات تصویب نشدند.
تنها ۴۴٪ بود و در نتیجه این اصلاحات تصویب نشدند. زمینه. این همه‌پرسی می‌کوشید اعلامیه حقوق شهروندی را اصلاح کرده و ارتقا دهد. همچنین اصل ۷۹ را لغو کرده و اصل دیگری را جایگزین آن کند. تغییرات تحت اعلامیه حقوق شهروندی عبارتند از متمم «حقوق شهروندی و سیاسی» به همراه بخش «حقوق اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و محیط زیستی» و بخش «حقوق ثانویه و ویژه». پرسش این همه‌پرسی به شکل رسمی در مطبوعات بدین صورت آمد: نظام انتخابی. برای تصویب تغییرات باید دستکم ۵۰٪ مردم در همه‌پرسی شرکت می‌کردند و اکثریت آن‌ها به آن رأی می‌دادند.
شرکت می‌کردند و اکثریت آن‌ها به آن رأی می‌دادند. دفتر مرکزی آمار زامبیا اعلام کرده بود که ۷ میلیون نفر در این کشور واجد شرایط رأی دادن بودند و این بدان معنا است که تصویب تغییرات جدید به مشارکت دستکم ۳/۵ میلیون نفر نیاز داشت. در انتخابات‌های سراسری گذشته مشارکت‌ها پایین بودند لذا کارشناسان نگران بودند که به خاطر شروط صلاحیت گوناگون موجود در انتخابات سراسری، همه‌پرسی قانون اساسی موجب سردرگمی و اتلاف منابع شود.
جنگ ۱۹۸۲ لبنان، که به آن دومین حمله اسرائیل به لبنان نیز گفته می‌شود، در تاریخ ۶ ژوئن ۱۹۸۲ با حمله اسرائیل به جنوب لبنان آغاز شد. این حمله پس از یک سری درگیری‌ها و حملات متقابل بین سازمان آزادی‌بخش فلسطین (PLO) در جنوب لبنان و نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) رخ داد که منجر به تلفات غیرنظامی در هر دو سوی مرز شده بود. عملیات نظامی اسرائیل با نام رمز «صلح برای جلیل» پس از آن آغاز شد که افراد مسلح وابسته به سازمان ابونضال اقدام به ترور شلومو آرگوف، سفیر اسرائیل در بریتانیا کردند. مناخم بگین، نخست‌وزیر وقت اسرائیل،
کردند. مناخم بگین، نخست‌وزیر وقت اسرائیل، سازمان آزادی‌بخش فلسطین را مسئول این حادثه دانست و از آن به عنوان بهانه‌ای برای جنگ استفاده کرد. این حمله دومین تهاجم اسرائیل به لبنان پس از درگیری جنوب لبنان در سال ۱۹۷۸ بود. هدف اسرائیل از این تهاجم، پایان دادن به حملات فلسطینی‌ها از خاک لبنان، نابودی سازمان آزادی‌بخش فلسطین در این کشور و روی کار آوردن یک دولت مسیحی مارونی طرفدار اسرائیل بود. نیروهای اسرائیلی به مواضع سازمان آزادی‌بخش فلسطین در جنوب لبنان حمله کرده و آن‌ها را به تصرف خود درآوردند و برای مدت
کرده و آن‌ها را به تصرف خود درآوردند و برای مدت کوتاهی با ارتش سوریه، که بخش اعظم شمال شرقی کشور را اشغال کرده بود، درگیر شدند. ارتش اسرائیل، به همراه نیروهای مسیحی لبنانی و ارتش جنوب لبنان، کنترل نیمه جنوبی لبنان را به دست گرفتند و پایتخت، بیروت، را محاصره کردند. سازمان آزادی‌بخش فلسطین و متحدانش که در غرب بیروت تحت محاصره و بمباران سنگین اسرائیل قرار گرفته بودند، با کمک فیلیپ حبیب، فرستاده ویژه ایالات متحده، برای آتش‌بس مذاکره کردند. در نهایت، اعضای سازمان آزادی‌بخش فلسطین به رهبری یاسر عرفات، تحت نظارت
آزادی‌بخش فلسطین به رهبری یاسر عرفات، تحت نظارت یک نیروی حافظ صلح چندملیتی از لبنان خارج شدند. دولت اسرائیل با اخراج سازمان آزادی‌بخش فلسطین از لبنان، از بین بردن نفوذ سوریه در لبنان و روی کار آوردن یک دولت مسیحی طرفدار اسرائیل به ریاست بشیر جمیل، امیدوار بود که پیمانی امضا کند که «چهل سال صلح» را برای اسرائیل به ارمغان آورد. پس از ترور جمیل در سپتامبر ۱۹۸۲، موقعیت اسرائیل در بیروت غیرقابل دوام شد و امضای پیمان صلح نیز به‌طور فزاینده‌ای نامحتمل به نظر می‌رسید. نقش نیروهای دفاعی اسرائیل در کشتار صبرا و
نقش نیروهای دفاعی اسرائیل در کشتار صبرا و شتیلا که توسط شبه‌نظامیان فالانژیست که از پشتیبانی اسرائیل برخوردار بودند، خشم عمومی را برانگیخت و به سرخوردگی مردم اسرائیل از این جنگ دامن زد. نیروهای دفاعی اسرائیل در ۲۹ سپتامبر ۱۹۸۲ از بیروت عقب‌نشینی کردند و به عملیات خود پایان دادند. توافق ۱۷ مه ۱۹۸۳ به وضعیت جنگی بین اسرائیل و لبنان پایان داد و زمینه را برای خروج اسرائیل از این کشور فراهم کرد. با افزایش تلفات ناشی از حملات چریکی، نیروهای دفاعی اسرائیل در ۳ سپتامبر ۱۹۸۳ به جنوب رود اولی عقب‌نشینی کردند. از
سپتامبر ۱۹۸۳ به جنوب رود اولی عقب‌نشینی کردند. از فوریه تا آوریل ۱۹۸۵، ارتش اسرائیل عقب‌نشینی مرحله‌ای خود را به «منطقه امنیتی جنوب لبنان» در امتداد مرز آغاز کرد. اشغال لبنان توسط اسرائیل، منجر به ظهور حزب‌الله شد، گروه اسلام‌گرای شیعه که تحت حمایت ایران قرار داشت. حزب‌الله تا زمان خروج نهایی نیروهای دفاعی اسرائیل از لبنان در سال ۲۰۰۰، یک جنگ چریکی علیه اسرائیل به راه انداخت. در اسرائیل، تهاجم سال ۱۹۸۲ به عنوان اولین جنگ لبنان نیز شناخته می‌شود. پیشینه. در طول جنگ ۱۹۴۸ فلسطین، ۷۳۰٬۰۰۰ فلسطینی از سرزمین خود
جنگ ۱۹۴۸ فلسطین، ۷۳۰٬۰۰۰ فلسطینی از سرزمین خود گریختند یا توسط نیروهای صهیونیست مجبور به ترک آن شدند که از این تعداد، ۱۰۰٬۰۰۰ نفر به لبنان رفتند. بیشتر چریک‌ها از اردوگاه‌های پناهندگان فلسطینی جذب می‌شدند. تا سال ۱۹۶۹، جمعیت فلسطینی‌ها در لبنان به ۲۳۵٬۰۰۰ نفر رسید که نتیجه رشد طبیعی جمعیت و مهاجرت فلسطینیانی بود که در طول جنگ ۱۹۶۷ فرار کرده یا توسط اسرائیل اخراج شده بودند. در آستانه تهاجم سال ۱۹۸۲ اسرائیل، جمعیت فلسطینیان در لبنان به ۳۷۵٬۰۰۰ نفر رسیده بود. جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ باعث رشد فدائیان فلسطینی
بود. جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ باعث رشد فدائیان فلسطینی (چریک‌ها) شد. پس از سال ۱۹۶۷، تعداد فلسطینیان مسلح از ۲۰۰ نفر به ۲٬۰۰۰ نفر افزایش یافت و تا سال ۱۹۶۸ به ۱۵٬۰۰۰ نفر رسید. اهداف سازمان آزادی‌بخش فلسطین. اقدامات چریکی فلسطینیان به عنوان یک جنگ آزادی‌بخش ملی برای فلسطینی‌ها در نظر گرفته شده بود. در سال ۱۹۶۸، هدف سازمان آزادی‌بخش فلسطین ایجاد یک کشور واحد دموکراتیک در تمام سرزمین تاریخی فلسطین با حقوق برابر برای یهودیان، مسلمانان و مسیحیان بود. در همین زمان بود که فلسطینیان حملاتی را به خاک اسرائیل آغاز کردند. تا
فلسطینیان حملاتی را به خاک اسرائیل آغاز کردند. تا سال ۱۹۷۷، این هدف به ایجاد یک کشور فلسطینی در کرانه باختری و نوار غزه، در کنار اسرائیل، تغییر یافت. انتقال سازمان آزادی‌بخش فلسطین از اردن به جنوب لبنان. در سال ۱۹۷۰، پس از درگیری‌های موسوم به سپتامبر سیاه، موج عظیمی از فلسطینیان از اردن به لبنان سرازیر شدند. این امر باعث ایجاد یک عدم توازن جمعیتی بیشتر در جامعه لبنان شد و بر نهادهای دموکراتیک آن که پیش‌تر توسط میثاق ملی ایجاد شده بودند، تأثیر گذاشت. تا سال ۱۹۷۵، تعداد آوارگان به بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ نفر رسید و
۱۹۷۵، تعداد آوارگان به بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ نفر رسید و سازمان آزادی‌بخش فلسطین عملاً یک دولت در دل دولتِ غیررسمی ایجاد کرد، به‌ویژه در جنوب لبنان، که بعدها نقش مهمی در جنگ داخلی لبنان ایفا کرد. درگیری‌های مداومی در نزدیکی مرز لبنان و اسرائیل بین اسرائیل و سازمان آزادی‌بخش فلسطین، از سال ۱۹۶۸ آغاز شده بود. این درگیری‌ها پس از انتقال پایگاه‌های سازمان از اردن به لبنان، شدت بیشتری گرفت. جنگ داخلی لبنان. حوادث ۱۹۷۵–۱۹۸۰. خشونت بین اسرائیل و سازمان آزادی‌بخش فلسطین در طول عملیات لیتانی در سال ۱۹۷۸، که در پی کشتار
در طول عملیات لیتانی در سال ۱۹۷۸، که در پی کشتار جاده ساحلی توسط شبه‌نظامیان فلسطینی آغاز شد، به اوج خود رسید. نیروی موقت سازمان ملل در لبنان (یونیفل) پس از این تهاجم و به دنبال تصویب قطعنامه ۴۲۵ شورای امنیت سازمان ملل در مارس ۱۹۷۸، برای تأیید خروج اسرائیل از جنوب لبنان، بازگرداندن صلح و امنیت بین‌المللی و کمک به دولت لبنان برای احیای قدرت مؤثر خود در منطقه ایجاد شد. اسرائیل از سال ۱۹۷۶، در نبردهای پراکنده شبه‌نظامیان مسیحی لبنانی علیه سازمان آزادی‌بخش فلسطین، به آن‌ها کمک می‌کرد. در طول عملیات لیتانی در
به آن‌ها کمک می‌کرد. در طول عملیات لیتانی در سال ۱۹۷۸، اسرائیل یک منطقه امنیتی در جنوب لبنان با ساکنان عمدتاً مسیحی ایجاد کرد، که در آن به آموزش و تسلیح شبه‌نظامیان مسیحی پرداخت. این شبه‌نظامیان بعدها ارتش جنوب لبنان را تشکیل دادند. اما شریک اصلی اسرائیل، حزب فالانژ مارونی بود که نیروی شبه‌نظامی آن توسط بشیر جمیل، چهره در حال ظهور در سیاست لبنان، رهبری می‌شد. استراتژی جمیل در مراحل اولیه جنگ داخلی لبنان این بود که سوری‌ها را به حملات تلافی‌جویانه علیه مسیحیان تحریک کند تا اسرائیل نتواند این وضعیت را نادیده
تحریک کند تا اسرائیل نتواند این وضعیت را نادیده بگیرد. در سال ۱۹۷۸، مناخم بگین اعلام کرد که اسرائیل اجازه نسل‌کشی مسیحیان لبنانی را نخواهد داد، در عین حال از مداخله مستقیم خودداری کرد. صدها نفر از شبه‌نظامیان لبنانی در دانشکده ستاد و فرماندهی ارتش اسرائیل آموزش دیدند. رابطه بین اسرائیل و مارونی‌ها به یک اتحاد سیاسی-استراتژیک تبدیل شد و اعضای دولت اسرائیل مانند آریل شارون شروع به طراحی طرحی برای روی کار آوردن یک دولت مسیحی طرفدار اسرائیل در لبنان کردند، زیرا می‌دانستند که بشیر قصد دارد سازمان آزادی‌بخش
زیرا می‌دانستند که بشیر قصد دارد سازمان آزادی‌بخش فلسطین و تمام آوارگان فلسطینی را از کشور خارج کند. از ژوئن تا دسامبر ۱۹۸۰، نیروی موقت سازمان ملل در لبنان (یونیفل) افزایش فعالیت‌ها در امتداد منطقه مرزی را ثبت کرد. هیچ حمله‌ای توسط نیروهای فلسطینی به اسرائیل ثبت نشد، در حالی که حملات نیروهای دفاعی اسرائیل به خط آتش‌بس در لبنان به شدت افزایش یافت، که شامل مین‌گذاری، ایجاد پست‌های نگهبانی و به‌طور کلی نقض‌های متعدد حریم هوایی و آب‌های سرزمینی لبنان بود. دولت لبنان به صورت رسمی اعتراض خود را به شورای امنیت و
لبنان به صورت رسمی اعتراض خود را به شورای امنیت و مجمع عمومی سازمان ملل به عنوان نقض قطعنامه ۴۲۵ شورای امنیت سازمان ملل توسط اسرائیل، گزارش کرد. در همین دوره، اسرائیل نیز به حملات متعدد نیروهای فلسطینی که بی‌ارتباط با منطقه مرزی لبنان بود، اعتراض کرد. وقایع ۱۹۸۱ و آتش‌بس. در گزارش دبیرکل شورای امنیت در مورد فعالیت‌های یونیفل (نیروی موقت سازمان ملل در لبنان) در فاصله ۱۲ دسامبر ۱۹۸۰ تا ۱۲ ژوئن ۱۹۸۱، به کاهش نفوذ نیروهای مسلح فلسطینی به منطقه مرزی نسبت به شش ماه قبل اشاره شده است. در واقع، سازمان آزادی‌بخش
ماه قبل اشاره شده است. در واقع، سازمان آزادی‌بخش فلسطین به موضع آسیب‌پذیر خود پی برده بود و از تحریک علنی اسرائیل پرهیز می‌کرد. در مقابل، نیروهای دفاعی اسرائیل حملات متعددی را به خاک لبنان، اغلب در حمایت از شبه‌نظامیان مسیحی لبنانی، انجام دادند. با این کار، اسرائیل صدها بار قطعنامه ۴۲۵ شورای امنیت سازمان ملل را نقض کرد. در این گزارش، آغازکنندگان حملات شناسایی شده بودند: در ۱۵ مورد شبه‌نظامیان فلسطینی مقصر بودند، در حالی که در ۲۳ مورد، شبه‌نظامیان مسیحی یا نیروهای دفاعی اسرائیل عامل تحریک‌کننده بودند؛ که
نیروهای دفاعی اسرائیل عامل تحریک‌کننده بودند؛ که مورد دوم مسئول خشونت‌بارترین درگیری این دوره در ۲۷ آوریل نیز بود. از ۱۶ ژوئن تا ۱۰ دسامبر ۱۹۸۱، آرامش نسبی گزار شد که از ۲۹ مه ۱۹۸۱ تا ۱۰ ژوئیه ادامه داشت. این آرامش زمانی شکست که «هواپیماهای اسرائیلی حملات خود را علیه اهدافی در جنوب لبنان، در شمال منطقه یونیفیل، از سر گرفتند. (این حملات) منجر به تبادل آتش سنگین بین عناصر مسلح (فلسطینی) از یک سو و نیروهای دفاعی اسرائیل و نیروهای شبه‌نظامی مسیحی از سوی دیگر شد. در روزهای ۱۳ و ۱۴ ژوئیه، حملات هوایی گسترده
شد. در روزهای ۱۳ و ۱۴ ژوئیه، حملات هوایی گسترده اسرائیل ادامه یافت. عناصر مسلح (فلسطینی) نیز به سوی منطقه تحت کنترل مسیحیان و شمال اسرائیل شلیک کردند.» حملات آغاز شده توسط اسرائیل منجر به شلیک راکت و توپخانه به شمال اسرائیل شد. این الگو در روزهای بعد نیز ادامه یافت. اسرائیل حملات هوایی خود را به قصد شروع جنگی از سر گرفت که به آن‌ها اجازه دهد سازمان آزادی‌بخش فلسطین را بیرون براند و صلح را به منطقه بازگرداند. در ۱۷ ژوئیه، نیروی هوایی اسرائیل حمله‌ای گسترده به ساختمان‌های سازمان آزادی‌بخش فلسطین در مرکز شهر
ساختمان‌های سازمان آزادی‌بخش فلسطین در مرکز شهر بیروت انجام داد. «شاید حدود سیصد نفر کشته و هشتصد نفر زخمی شدند که اکثریت قریب به اتفاق آن‌ها غیرنظامی بودند.» ارتش اسرائیل همچنین مواضع سازمان آزادی‌بخش فلسطین در جنوب لبنان را به شدت هدف قرار داد، اما در سرکوب پرتاب‌کننده‌های راکت و توپ‌های فلسطینی موفق نبود. در نتیجه، هزاران شهروند اسرائیلی که در نزدیکی مرز لبنان زندگی می‌کردند، به سمت جنوب فرار کردند. این الگوی حملات هوایی آغاز شده توسط اسرائیل و حملات تلافی‌جویانه فلسطینی‌ها به شمال اسرائیل، با روایت
تلافی‌جویانه فلسطینی‌ها به شمال اسرائیل، با روایت رسمی اسرائیل که می‌گوید «آتش‌بس اعلام‌شده در ژوئیه ۱۹۸۱ شکسته شد: تروریست‌ها به انجام حملات علیه اهداف اسرائیلی در اسرائیل و خارج از کشور ادامه دادند و تهدید علیه شهرک‌های شمالی غیرقابل تحمل شد»، در تضاد است. در ۲۴ ژوئیه ۱۹۸۱، فیلیپ حبیب، معاون وزیر امور خارجه ایالات متحده، آتش‌بسی را میانجیگری کرد که برای هر دو طرف به شدت ضروری بود و بهترین نتیجه ممکن از مذاکرات از طریق واسطه‌ها به‌شمار می‌رفت، با هدف پایبندی به تصمیمات قطعنامه ۴۹۰ شورای امنیت سازمان ملل.
به تصمیمات قطعنامه ۴۹۰ شورای امنیت سازمان ملل. این فرایند پیچیده بود و نیازمند:دیپلماسی رفت و برگشت بین دمشق، اورشلیم و بیروت بود. فیلیپ حبیب یک آتش‌بس در امتداد مرز لبنان بین اسرائیل و سازمان آزادی‌بخش فلسطین به نتیجه رساند. حبیب به دلیل دستور کیسینجر نمی‌توانست مستقیماً با سازمان آزادی‌بخش فلسطین صحبت کند، بنابراین از یک عضو خاندان سلطنتی عربستان سعودی به عنوان واسطه استفاده کرد. این توافق شفاهی بود — هیچ چیز نمی‌توانست مکتوب شود، زیرا اسرائیل و سازمان آزادی‌بخش فلسطین یکدیگر را به رسمیت نمی‌شناختند و از
فلسطین یکدیگر را به رسمیت نمی‌شناختند و از مذاکره با یکدیگر امتناع می‌کردند — اما آن‌ها به یک آتش‌بس دست یافتند… به این ترتیب، مرز بین لبنان و اسرائیل پس از بیش از یک دهه بمباران مداوم، به‌طور ناگهانی ثبات یافت.در فاصله ژوئیه ۱۹۸۱ تا ژوئن ۱۹۸۲، در نتیجه آتش‌بس حبیب، مرز لبنان و اسرائیل «آرامشی را تجربه کرد که از سال ۱۹۶۸ بی‌سابقه بود.» اما این «آرامش» پرتنش بود. الکساندر هیگ، وزیر امور خارجه آمریکا، در گزارشی به رونالد ریگان، رئیس‌جمهور وقت، در روز شنبه ۳۰ ژانویه ۱۹۸۲، ترس خود را از اینکه اسرائیل ممکن است
ژانویه ۱۹۸۲، ترس خود را از اینکه اسرائیل ممکن است با کوچک‌ترین تحریک، جنگی علیه لبنان آغاز کند، آشکار کرد. این «آرامش» نُه ماه دوام آورد. سپس، در ۲۱ آوریل ۱۹۸۲، پس از این‌که یک افسر اسرائیلی هنگام بازدید از یک موضع توپخانه ارتش جنوب لبنان در طیبه به وسیله مین زمینی کشته شد، نیروی هوایی اسرائیل به شهر ساحلی دامور که تحت کنترل فلسطینی‌ها بود، حمله کرد و ۲۳ نفر را کشت. در ۹ مه ۱۹۸۲، هواپیماهای اسرائیلی بار دیگر به اهدافی در لبنان حمله کردند. بعدها در همان روز، یونیفیل شلیک راکت‌ها از مواضع فلسطینی در منطقه
یونیفیل شلیک راکت‌ها از مواضع فلسطینی در منطقه صور به شمال اسرائیل را مشاهده کرد، اما هیچ‌یک از پرتابه‌ها به شهرهای اسرائیلی اصابت نکرد — به توپچی‌ها دستور داده شده بود که خطا شلیک کنند. ژنرال ارسکین، رئیس ستاد سازمان نظارت بر آتش‌بس سازمان ملل (UNTSO)، به دبیرکل و شورای امنیت گزارش داد که از اوت ۱۹۸۱ تا مه ۱۹۸۲، ۲٬۰۹۶ مورد نقض حریم هوایی لبنان و ۶۵۲ مورد نقض آب‌های سرزمینی لبنان رخ داده است. آزادی حرکت پرسنل یونیفیل و ناظران UNTSO در داخل منطقه امنیتی به دلیل اقدامات گروه امل و ارتش جنوب لبنان تحت رهبری
دلیل اقدامات گروه امل و ارتش جنوب لبنان تحت رهبری سرگرد سعد حداد و با حمایت نیروهای نظامی اسرائیل، همچنان محدود بود. پیش از برقراری آتش‌بس در ژوئیه ۱۹۸۱، کورت والدهایم دبیرکل سازمان ملل متحد، خاطرنشان کرد: «پس از چندین هفته آرامش نسبی در منطقه، چرخهٔ جدیدی از خشونت آغاز شده و در هفته گذشته به‌طور پیوسته تشدید شده است.» وی همچنین اظهار داشت: «تلفات غیرنظامی سنگینی در لبنان رخ داده است؛ در اسرائیل نیز تلفات غیرنظامی وجود داشته است. من عمیقاً از رنج گسترده انسانی ناشی از این تحولات ابراز تاسف می‌کنم.» رئیس
ناشی از این تحولات ابراز تاسف می‌کنم.» رئیس شورای امنیت سازمان ملل متحد، ایده اومارو از نیجر، «نگرانی عمیق خود را از میزان تلفات جانی و مقیاس ویرانی ناشی از وقایع اسفناک که چندین روز است در لبنان در حال وقوع است» ابراز کرد. علل فوری. از زمان آتش‌بس برقرار شده در ژوئیه ۱۹۸۱ تا آغاز جنگ، دولت اسرائیل ۲۷۰ حمله مسلحانه توسط سازمان آزادی‌بخش فلسطین در اسرائیل، سرزمین‌های اشغالی و مرز اردن و لبنان (علاوه بر ۲۰ حمله به منافع اسرائیل در خارج از کشور) را گزارش کرد. در زندگینامه آریل شارون که توسط پسرش، گیلاد شارون،
زندگینامه آریل شارون که توسط پسرش، گیلاد شارون، نوشته شده، نویسنده با اشاره به آتش‌بس حبیب می‌گوید: «با این حال، این توافق فقط در مورد جلوگیری از ترور از لبنان صریح بود، به همین دلیل پدرم کابینه را تشویق کرد که پیشنهاد ارائه شده توسط آمریکایی‌ها را نپذیرند.» آتش‌بس، آن‌گونه که هم سازمان آزادی‌بخش فلسطین و هم آمریکایی‌ها می‌دیدند، شامل حملات تروریستی که از لبنان سرچشمه می‌گرفت و علیه یهودیان در اروپا و مکان‌های دیگر انجام می‌شد، نبود. در جلسه‌ای که پدرم با الکساندر هیگ و فیلیپ حبیب در ۲۵ مه ۱۹۸۲ داشت، حبیب
هیگ و فیلیپ حبیب در ۲۵ مه ۱۹۸۲ داشت، حبیب آنچه را که قبلاً بارها گفته بود تکرار کرد: «حملات تروریستی علیه اسرائیلی‌ها و یهودیان در اروپا در توافق آتش‌بس گنجانده نشده است.»عرفات جناح‌های تندرو را تحت فشار قرار داد تا آتش‌بس را حفظ کنند، زیرا نمی‌خواست اسرائیلی‌ها را به یک حمله تمام‌عیار تحریک کند. پذیرش آتش‌بس توسط سازمان آزادی‌بخش فلسطین حتی در داخل جنبش فتح نیز اختلافاتی ایجاد کرد. جناح نزدیک به ابونضال یک رویارویی نظامی را تحمیل کرد که با دستگیری‌ها و اعدام‌ها همراه بود؛ واقعه‌ای که در اختلافات داخلی
اعدام‌ها همراه بود؛ واقعه‌ای که در اختلافات داخلی سازمان آزادی‌بخش فلسطین بی‌سابقه بود. عرفات حتی تلاش کرد خود را از ناآرامی‌های فلسطینی در کرانه باختری دور نگه دارد تا از حمله اسرائیل جلوگیری کند. در مقابل، بگین، شارون و ایتان به دنبال هر بهانه‌ای برای خنثی کردن مخالفان نظامی خود از طریق نقض آتش‌بس بودند. آن‌ها معتقد بودند که عرفات در حال وقت‌کشی برای تقویت نیروهای متعارف خود است. تفسیر اسرائیل از شرایط آتش‌بس، مسئولیت هرگونه اقدام خشونت‌آمیز فلسطینی را بر دوش عرفات می‌گذاشت. این تفسیر فرض می‌کرد که عرفات
دوش عرفات می‌گذاشت. این تفسیر فرض می‌کرد که عرفات نه تنها بر تمام جناح‌های درون سازمان آزادی‌بخش فلسطین مانند جبهه خلق جورج حبش، بلکه بر جناح‌های بیرونی مانند شورای انقلابی فتح ابونضال و جبهه خلق-فرماندهی کل احمد جبریل نیز کنترل کامل دارد. از دید بگین، آتش‌بس به مرز لبنان محدود نمی‌شد. او استدلال می‌کرد که اگر تروریسم فلسطینی در سطح بین‌المللی ضربه بزند، این نیز به عنوان نقض آتش‌بس تلقی خواهد شد. بدین ترتیب، بگین یک درگیری محلی را به کل جنگ در هر نقطه از خاورمیانه یا هر حادثه بین‌المللی تعمیم داد. ایتان