payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یگان ویژه فراجا که از آن به عنوان نیروهای «واکنش سریع» نیز یاد می‌شود، یکی از رسته‌های عملیاتی پلیس ایران است که همزمان با تشکیل نیروی انتظامی در سال ۱۳۷۰ فعالیت خود را جهت تأمین امنیت داخلی کشور آغاز کرد.وظیفه اصلی این یگان، کنترل اجتماعات و مأموریت عمده نیروهای آن، حضور در کانون‌های اعتراضات خیابانی است. گفته می‌شود که ایفای نقش مأموران یگان ویژه در این اجتماعات، پس از کلانتری و یگان امداد- در گام سوم- صورت می‌گیرد. برای بررسی و درک چرایی طرح پروژه «یگان ضد اعتراض مردمی» در یگان‌های ویژه ناجا باید به
ضد اعتراض مردمی» در یگان‌های ویژه ناجا باید به سخنان فرمانده کنونی آن در رابطه با تظاهرات خیابانی سال ۱۳۸۸ نگاه کرد. حسن کرمی در سال ۱۳۹۳ طی مصاحبه‌ای با اشاره به ضرورت تغییر رویه (اجتماعی شدن) یگان ویژه، گفته بود که در جریان اعتراض‌های بعد از انتخابات ۱۳۸۸ «خطاهایی» از یگان ویژه سر زده و نیروی انتظامی برای «جبران» آن وارد عمل شده اما «خیلی از مردم» پیشنهاد نیروی انتظامی برای جبران خسارت را قبول نمی‌کردند و این ناشی از «مردمی نبودن» یگان‌های ویژه بود. در واقع اعتراضات به نتایج انتخابات ریاست جمهوری در سال
اعتراضات به نتایج انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۳۸۸ که از آن به عنوان «بزرگ‌ترین راهپیمایی مخالفان در تاریخ سی‌ساله جمهوری اسلامی» یاد می‌شود، رویکرد یگان ویژه ناجا در مواجه با ناآرامی‌ها را به چالش کشیده و به سوی تغییر رویه سوق داده است. یک سال پس از اعتراضات ۸۸، شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه ۱۹۲۹ را صادر و قانون «سیسادا» را تصویب کرد. در مقدمه این قانون که تحریم‌هایی را علیه جمهوری اسلامی اعمال کرد، آمده بود: «دولت ایران همچنان به نقض جدی، منظم و مداوم حقوق بشر ادامه می‌دهد و چنین موارد نقضی پس از
حقوق بشر ادامه می‌دهد و چنین موارد نقضی پس از انتخابات ریاست‌جمهوری ایران در خرداد ۱۳۸۸ افزایش یافته است». وزیرخارجه وقت آمریکا، هیلاری کلینتون نیز به «واشینگتن‌پست» اعلام کرده بود که این قطعنامه در حمایت از جنبش سبز صادر شده است. حسن کرمی طی مصاحبه‌ای در سال ۱۳۹۳، یعنی دو سال پس از انتصاب به فرماندهی پلیس ویژه به ارزیابی عملکرد نیروهای آن در جریان اعتراضات ۸۸ پرداخته بود. او در این رابطه اعلام کرده «بحران با حجم وسیع در سال ۸۸ ما را برآن داشت که تجهیزات لازم را داشته باشیم» و با تشریح این تجهیزات در ادامه
را داشته باشیم» و با تشریح این تجهیزات در ادامه گفته بود: «قبل از درگیری با باتوم و سپر، می‌توان با ابزار صوتی و نور که در کشورهای مختلف دنیا برای کنترل اعتراضات به کار می‌رود، استفاده کرد.»؛ اهمیت این سخنان آنجا است که شمار قابل توجهی از کشته‌شدگان ۸۸، بر اثر درگیری فیزیکی، ضرب و شتم و اصابت باتوم جان خود را از دست داده‌اند. برخی از مخالفان بر این باورند که به رغم ادعای حسن کرمی، مبنی بر ارائه چهره واقعی (مردمی) یگان ویژه و به حداقل رساندن آسیب‌ها در مواجه با ناآرامیهای اجتماعی،در همچنان بر همان پاشنه
با ناآرامیهای اجتماعی،در همچنان بر همان پاشنه می‌چرخد و تاکنون حضور یگان ویژه برای مردم معترض چهره‌ای جز خشونت، سرکوب، وحشت و کشتار نداشته است. فرمانده یگان ویژه فراجا اما ایجاد رعب و وحشت را نیز بخشی از «پروژه اجتماعی کردن یگان ویژه» عنوان و اشاره کرده است «یگان ویژه مصداق واقعی اشدأ علی الکفار و رحما بینهم است.» به اعتقاد او «نمی‌توان گفت که مردم از ما می‌ترسند چرا که در صدد هستیم ترس و وحشت را از آنها دور و به دل دشمنان‌شان وارد کنیم.» وی اما در جایی دیگر در این رابطه اظهار می‌کند «دشمنان (معاندین،
دیگر در این رابطه اظهار می‌کند «دشمنان (معاندین، سلطنت طلب‌ها و منافقین) به صورت مستمر و با برنامه به دنبال نا آرامی و ایجاد رعب و وحشت با هدف آسیب به یگان‌های ویژه هستند فارغ از اینکه این یگان با بهره‌گیری از ظرفیت مردمی خود اجازه خودنمایی به بدخواهان نخواهد داد.» سرکوب اعتراضات مردم. تیراندازی به معترضان در تجمع کارگران شهرداری منطقه شش اهواز در اعتراض به معوقات حقوقی و گروهی از مردم ساکن منطقه غیزانیه اهواز و حمله به مردم در تجمع سوگواران شجریان در سال ۱۳۹۹، شلیک به معترضان در روستاهای منطقه کهمان و
۱۳۹۹، شلیک به معترضان در روستاهای منطقه کهمان و درتنگ علیا در الشتر استان لرستان در بهار و سرکوب معترضان همزمان با اعتراضات تابستان ۱۴۰۰ خوزستان تنها چند نمونه از گزارش‌هایی است که حضور پررنگ یگان ویژه در اعتراضات مردمی را نشان داده است. با این وجود حسن کرمی در پاییز ۱۴۰۰ اعلام کرد مأموریت‌های آن‌ها در این سال‌ها «محدود و به‌ندرت» بوده است. کرمی «رسانه‌های بیگانه» را عامل حساسیت عمومی به «سرکوب» اعتراضات مردمی در ایران خوانده و معتقد است «سرکوب را بیشتر ضدانقلاب مرفه و بی‌درد خارج نشین، در بلندگوهای اهدایی
مرفه و بی‌درد خارج نشین، در بلندگوهای اهدایی آمریکای جنایتکار و انگلیس حیله‌گر تبلیغ می‌کنند، آن‌ها نسبت به کلمه سرکوب خیلی حساس هستند». کرمی استفاده پلیس ویژه از سلاح کشنده در مقابله با اعتراضات خیابانی را قویا تکذیب کرده و هر نوع رفتار خشونت‌آمیز با مردم معترض در خیابان را به دشمنان نسبت داده است. به گفته این مقام ارشد نظامی وجود اسلحه جنگی در بحران‌های اجتماعی «خطرناک» و به‌کارگیری آن «ممنوع» است. او در این رابطه گفته «اگر در بحران اسلحه برود سر صحنه، علیرغم اینکه آستانه تحمل نیروها باید بالا باشد ولی
اینکه آستانه تحمل نیروها باید بالا باشد ولی یک توهین ممکن است باعث دست به ماشه شدن فرد شود.» او شش سال بعد بار دیگر در همین زمینه خاطر نشان کرده است: «واحدهای ما را که در خیابان می‌بینید، همه دارای گلوله‌های غیرکشنده هستند، حتی گلوله‌های پلاستیکی برای اولین بار در پلیس ضد اعتراض استفاده شد. به عنوان مثال در آبان‌ماه سال گذشته برای ترساندن و آسیب نرساندن به مردم مورد استفاده قرار گرفت.» این در حالی است که از اعتراضات آبان ۹۸ به عنوان خونین‌ترین سرکوب خیابانی تاریخ جمهوری اسلامی یاد می‌شود. خبرگزاری رویترز
تاریخ جمهوری اسلامی یاد می‌شود. خبرگزاری رویترز شمار قربانیان را ۱۵۰۰ نفر اعلام کرده و سازمان عفو بین‌الملل نیز تاکنون هویت ۳۲۴ نفر از کشته‌شدگان در جریان این اعتراضات را منتشر کرده است. گزارش این سازمان، تحت عنوان «ویرانگران انسانیت؛ بازداشتهای گسترده، ناپدیدسازی و شکنجه در پی اعتراضات آبان ۹۸ در ایران» نوشته «اکثریت کشته‌شدگان بر اثر اصابت گلوله به سر، گردن، سینه و قلبشان جان باخته‌اند و این نشان می‌دهد که نیروهای امنیتی به قصد کشتن افراد به سمت آنان شلیک می‌کردند.» عفو بین‌الملل همچنین تأکید کرده است
می‌کردند.» عفو بین‌الملل همچنین تأکید کرده است شواهدی حاکی از این دیده نمی‌شود که مردم سلاح گرم در اختیار داشته یا رفتارشان تهدید جانی قریب‌الوقوعی متوجه نیروهای امنیتی و دیگر افراد کرده بود که توجیه کننده استفاده این نیروها (عمدتاً یگان ویژه و لباس‌شخصی‌ها) از سلاح مرگبار باشد. وی حدود یک سال بعد نیز در مصاحبه با خبرگزاری تسنیم بار دیگر به نقش مؤثر نیروهای یگان ویژه تحت فرمانده خود در سرکوب اعتراضات ۹۶ چنین اذعان کرده است: «در ناآرامی‌های سال ۹۶ همزمان در ۷۷ نقطه درگیر بودیم برخی از درگیری‌ها نیز شاید تا
۷۷ نقطه درگیر بودیم برخی از درگیری‌ها نیز شاید تا ۱۲ ساعت طول می‌کشید که بتوانیم صحنه را کنترل کنیم» و گفته بود که در آبان هر موتورسوار یگان در شهرهایی مانند تهران، شیراز و اصفهان بعضاً تا ۲۷۰ کیلومتر در یک شبانه‌روز مسیر طی کرده و این کار «بسیار سختی» است. پژوهش پلیس ایران با عنوان «نقش یگان‌های ویژه ناجا در مدیریت بحران‌های شهری» که در سال ۱۳۹۴ منتشر شده، استفاده از دسته‌های موتور سوار و گاز اشک‌آور به عنوان مهم‌ترین ابزارهای یگان ویژه در سرکوب معترضان اعلام کرده است. این تحقیق مزیت‌های استفاده یگان ویژه
کرده است. این تحقیق مزیت‌های استفاده یگان ویژه از موتور را «سرعت عملیات بالا»، «قدرت تحرک»، «آسیب‌پذیری پایین»، «سهولت در به‌کارگیری»، «صرفه جویی در نیرو» و «توان بالا در تعقیب اعتراضگران» برشمرده است. در بخشی از این پژوهش آمده است هدف از استفاده از تک‌تیرانداز «هدف قرار دادن فرد یا افرادی که نقش محرک را در جمعیت ایفا می‌کنند» یا «هدف قرار دادن افرادی است که قصد آسیب رساندن به مأمورین را دارند.» حسن کرمی حدود یک سال پس از کشتار آبان اعلام کرد یگان ویژه به دلیل «کارنامه قابل قبول آبان سالهای ۹۶ و ۹۸»، در
دلیل «کارنامه قابل قبول آبان سالهای ۹۶ و ۹۸»، در اجرای راهبردهای بازدارنده و استفاده از تجهیزات پیشرفته برای کنترل صحنه‌های آشوب مصمم‌تر از است.» تحریم‌های حقوق‌بشری. اتحادیه اروپا در فروردین ۱۴۰۰ برخی از مقامات ایران از جمله «حسن کرمی»، فرمانده یگان ویژه ناجا را تحریم کرد. بر اساس متن روزنامه رسمی این اتحادیه، اروپا نام هشت مقام امنیتی و سه زندان ایران را به لیست تحریم‌های حقوق بشری خود افزوده شده است. پایگاه اینترنتی شورای اروپا در همین زمینه نوشته که اعمال تحریم‌ها به علت نقش این افراد در «سرکوب
که اعمال تحریم‌ها به علت نقش این افراد در «سرکوب اعتراضات آبان ۹۸» صورت گرفته است.‎ در پاییز ۱۴۰۰ دولت آمریکا «حسن کرمی» را به همراه جمعی دیگر از فرمانده‌های ارشد نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی هدف تحریم‌های حقوق بشری خود قرار داد. بیانیه وزارت خزانه‌داری آمریکا اتهامات منجر به اعمال تحریم‌های تازه را «سرکوب شهروندان بی‌گناه، مخالفان سیاسی و اعتراضات صلح‌آمیز» عنوان کرده است. بر اساس این بیانیه افراد تحریم شده -هشت شخص حقیقی و چهار نهاد ایرانی- در جریان اعتراضات مردمی به سوی افراد غیرمسلح شلیک و حقوق
اعتراضات مردمی به سوی افراد غیرمسلح شلیک و حقوق بازداشت‌شدگان را به صورت گسترده نقض کرده‌اند دولت بریتانیا، حسن کرمی و ۶ مقام دیگر جمهوری اسلامی را در روز دوشنبه ۱۸ مهر ۱۴۰۱ به دلیل کشته شدن مهسا امینی در بازداشت گشت ارشاد و سرکوب خشونت‌بار معترضان در ایران تحریم کرد. دولت کانادا ۱۱ آذر ۱۴۰۱ حسن کرمی به همراه تعدادی از فرماندهان نیروی انتظامی و چند شرکت و سازمان را تحریم کرد. دولت نیوزیلند در ۲۱ آذر ۱۴۰۱ حسن کرمی به همراه چند مقام جمهوری اسلامی را به دلیل مشارکت در «سرکوب اعترضات» تحریم کرد. طبق این تحریم،
در «سرکوب اعترضات» تحریم کرد. طبق این تحریم، اجازه ورود یا توقف موقت در نیوزلند داده نخواهد شد. سردار رسانه‌ای. رسانه‌های داخل ایران از حسن کرمی به عنوان «سردار رسانه‌ای ناجا» یاد می‌کنند. کتاب خاطرات. «بر بلندای تنگه»، عنوان کتابی است که روایت خاطرات حسن کرمی را تا سال ۱۳۷۰ دربرمی‌گیرد و دی ماه ۱۴۰۱ به قلم حسین زحمتکش زنجانی و توسط انتشارات صریر به چاپ رسیده است. بیشترین حجم کتاب، به شرح مبارزات وی با احزاب کومله و دموکرات در شمال‌غرب ایران در دهه شصت اختصاص دارد.
حسن عبّاس زکی (۲ ژانویه ۱۹۱۷ – ۲۹ نوامبر ۲۰۱۴) سیاستمدار و اقتصاددان مصری؛ صوفی و شیخ طریقت شاذلیه بود. زندگی. در بورسعید در ۲ ژانویه ۱۹۱۷م (۸ ربیع‌الاول ۱۳۳۵ق / ۱۲ دی ۱۲۹۵ش) زاده شد. از دانشکده بازرگانی دانشگاه قاهره در سال ۱۹۳۸ فارغ‌التحصیل شد. رئیس کمیسیون مذاکرات با انگلیس در سال ۱۹۵۶، وزیر اقتصاد (۱۹۵۸–۱۹۶۱) و (۱۹۶۶–۱۹۷۰)، رایزن اقتصادی رئیس دولت امارات متحده عربی از جمله سمت‌های او بود. در چاپ برخی آثار برجستهٔ در حوزهٔ اقتصاد به عربی مشارکت داشت. کتابخانهٔ شخصی او ۱۱۵۸۳ مورد را شامل می‌شد که به
کتابخانهٔ شخصی او ۱۱۵۸۳ مورد را شامل می‌شد که به دارالکتب المصریه اهدا نمود. زکی در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۴م (۴ صفر ۱۴۳۶ق/ ۶ آذر ۱۳۹۳ش) در قاهره درگذشت.
روش تاریخی مجموعه‌ای از فنون و دستورالعمل‌هایی است که تاریخ‌نگاران برای پژوهش و نگارش تاریخ گذشته به‌کار می‌گیرند. منابع دست‌دوم، منابع دست‌اول و شواهد مادی مانند یافته‌های باستان‌شناسی می‌توانند مورد استفاده قرار گیرند، و مهارت تاریخ‌نگار در شناسایی این منابع، ارزیابی اعتبار نسبی آن‌ها و ترکیب شواهدشان به‌گونه‌ای است که تصویری دقیق و معتبر از رویدادها و محیط‌های گذشته ساخته شود. روش تاریخی یعنی مجموعه‌ای از کارهایی که یک تاریخ‌نگار انجام می‌دهد تا گذشته را بفهمد و درست بنویسد. تاریخ‌نگار برای این کار به
بفهمد و درست بنویسد. تاریخ‌نگار برای این کار به انواع منبع‌ها سر می‌زند: اسناد، نوشته‌های قدیمی، آثار باستانی، یا حتی روایت‌های شفاهی. بعد باید ببیند هر منبع چقدر معتبر است، چه کسی آن را نوشته، چه زمانی و کجا نوشته شده و آیا خودش شاهد ماجرا بوده یا از دیگری شنیده است. همچنین باید دقت کند که منبع ممکن است اشتباه یا حتی جعلی باشد، پس هر تکهٔ اطلاعات باید جداگانه بررسی شود. در بررسی منبع‌ها، گاهی چند منبع دربارهٔ یک رویداد حرف‌های مشابهی می‌زنند و این باعث می‌شود گفتهٔ آن‌ها معتبرتر به‌نظر برسد. گاهی هم منابع
گفتهٔ آن‌ها معتبرتر به‌نظر برسد. گاهی هم منابع اختلاف دارند و تاریخ‌نگار باید با عقل سلیم و شواهد جانبی، نسخهٔ درست‌تر را انتخاب کند. استقرا یعنی نگاه به نمونه‌های زیاد و دیدن الگو، مثلاً اگر هزاران کتیبه یک علامت را به یک معنی به‌کار برده باشند، احتمال زیاد همان معنی در یک کتیبهٔ تازه هم درست است. قیاس هم یعنی اگر دو چیز در چند ویژگی شبیه‌اند، شاید در یک ویژگی دیگر هم شبیه باشند، ولی این بیشتر برای پیشنهاد فرضیه خوب است، نه اثبات قطعی. در طول تاریخ، روش‌های تاریخ‌نگاری تغییر کرده‌اند؛ از روایت‌های مذهبی و
تاریخ‌نگاری تغییر کرده‌اند؛ از روایت‌های مذهبی و حماسی، به بررسی‌های علمی‌تر و اجتماعی. بعضی‌ها می‌گویند تاریخ یک علم است و باید مثل علوم اجتماعی مطالعه شود، بعضی دیگر آن را بیشتر یک هنر می‌دانند که به تخیل نیاز دارد. امروزه، تاریخ‌نگاران از بایگانی‌ها، چه کاغذی و چه دیجیتال، و حتی ابزارهای رایانه‌ای استفاده می‌کنند، و با ترکیب شواهد، سعی می‌کنند بهترین توضیح را برای آنچه در گذشته اتفاق افتاده پیدا کنند. در فلسفهٔ تاریخ، پرسش دربارهٔ ماهیت و امکان یک روش تاریخی درست، در زیرشاخهٔ شناخت‌شناسی مطرح می‌شود.
تاریخی درست، در زیرشاخهٔ شناخت‌شناسی مطرح می‌شود. مطالعهٔ روش تاریخی و شیوه‌های گوناگون نگارش تاریخ را تاریخ‌نگاری می‌نامند. گرچه تاریخ‌نگاران در اصول کلی و پایه با یکدیگر توافق دارند، در عمل «آیین‌نامه‌های ویژهٔ اثبات تاریخی، نه به‌طور گسترده رعایت می‌شوند و نه مورد توافق عمومی» هستند. برخی پژوهشگران تاریخ مشاهده کرده‌اند که برای حوزه‌های تاریخی مانند دین، هنر، علم، دموکراسی و عدالت اجتماعی، استانداردهای خاصی وجود ندارد، زیرا این حوزه‌ها به‌طور ذاتی «اساساً مورد مناقشه» هستند و برای تفسیر موضوعات آن‌ها به
مورد مناقشه» هستند و برای تفسیر موضوعات آن‌ها به ابزارهای گوناگونی نیاز است که ویژهٔ هر حوزه باشد. نقد منبع. نقد منبع (یا ارزیابی اطلاعات) فرایند بررسی ویژگی‌های یک منبع اطلاعاتی است، مانند اعتبار، قابلیت اعتماد و ارتباط آن با موضوع در دست پژوهش. گیلبرت جی. گاراگان و ژان دلانگلز (۱۹۴۶) نقد منبع را به شش پرسش تقسیم کرده‌اند: "چه زمانی" منبع (نوشتاری یا غیرنوشتاری) تولید شده است (تاریخ)؟ "کجا" تولید شده است (محل)؟ "توسط چه کسی" تولید شده است (پدیدآورنده)؟ "از چه مواد یا منابع پیشینی" ساخته شده است (تحلیل)؟
چه مواد یا منابع پیشینی" ساخته شده است (تحلیل)؟ "در چه شکل اصلی" تولید شده است (یکپارچگی)؟ "ارزش گواهی‌دهندهٔ" محتوای آن چیست (اعتبار)؟ چهار پرسش نخست را نقد عالی، پرسش پنجم را نقد پست و مجموع این دو را نقد بیرونی می‌نامند. پرسش ششم را نقد درونی می‌گویند. این مجموعه در کل نقد منبع نام دارد. آر. جی. شیفر دربارهٔ نقد بیرونی می‌گوید: «گاهی گفته می‌شود که کارکرد آن منفی است، یعنی فقط مانع استفاده از شواهد نادرست می‌شود، در حالی که نقد درونی کارکرد مثبت دارد، یعنی به ما می‌آموزد چگونه از شواهد معتبر استفاده
یعنی به ما می‌آموزد چگونه از شواهد معتبر استفاده کنیم.» لویی گاتشالک با اشاره به این که اسناد کمی کاملاً قابل اعتماد پذیرفته می‌شوند، قاعدهٔ کلی را چنین بیان می‌کند: «برای هر جزئی از یک سند، فرایند سنجش اعتبار باید جداگانه انجام شود، بی‌توجه به اعتبار کلی نویسنده.» اعتماد به نویسنده در کل می‌تواند احتمال اولیه‌ای برای در نظر گرفتن هر گفته ایجاد کند، اما هر قطعهٔ شواهد باید جداگانه سنجیده شود. روش‌های برخورد با منابع متناقض. ارنست برنهایم (۱۸۸۹) و شارل-ویکتور لانگلوآ و شارل سینیوبوس (۱۸۹۸) یک فرایند
لانگلوآ و شارل سینیوبوس (۱۸۹۸) یک فرایند هفت‌مرحله‌ای برای نقد منبع در تاریخ پیشنهاد کردند: اگر همهٔ منابع دربارهٔ یک رویداد هم‌نظر باشند، تاریخ‌نگاران می‌توانند آن رویداد را اثبات‌شده بدانند. با این حال، اکثریت ملاک نیست؛ حتی اگر بیشتر منابع رویدادها را به شکلی یکسان گزارش کنند، این نسخه تنها زمانی پذیرفته می‌شود که از آزمون تحلیل متنی بگذرد. منبعی که بخشی از روایتش با شواهد بیرونی تأیید شده باشد، در صورت عدم امکان تأیید کل متن، در تمامیتش قابل اعتماد است. وقتی دو منبع در یک نکته اختلاف دارند، تاریخ‌نگار
وقتی دو منبع در یک نکته اختلاف دارند، تاریخ‌نگار منبع دارای بیشترین «اعتبار» را ترجیح می‌دهد، یعنی منبعی که توسط کارشناس یا شاهد عینی ایجاد شده است. شاهدان عینی عموماً ارجح هستند، به‌ویژه در شرایطی که ناظر عادی می‌توانسته رویداد را به‌درستی گزارش کند و به‌طور خاص زمانی که به واقعیت‌هایی می‌پردازد که برای اکثر معاصران شناخته‌شده بوده است. اگر دو منبع مستقل در یک موضوع توافق داشته باشند، قابلیت اعتماد هر یک به‌طور محسوسی افزایش می‌یابد. وقتی دو منبع اختلاف دارند و راه دیگری برای ارزیابی نیست، تاریخ‌نگار
دارند و راه دیگری برای ارزیابی نیست، تاریخ‌نگار منبعی را برمی‌گزیند که بیشتر با عقل سلیم سازگار باشد. اصول اساسی برای تعیین قابلیت اعتماد. اصول بنیادی زیر برای نقد منبع توسط دو تاریخ‌نگار اسکاندیناویایی، اولدن-یورگنسن (۱۹۹۸) و تورستن تورن (۱۹۹۷) تدوین شده‌اند: منابع انسانی می‌توانند یادگار باشند، مانند اثر انگشت، یا روایت‌ها، مانند یک بیانیه یا نامه. یادگارها منابعی معتبرتر از روایت‌ها هستند. هر منبعی ممکن است جعلی یا تحریف‌شده باشد. شواهد قوی دربارهٔ اصالت منبع، قابلیت اعتماد آن را افزایش می‌دهد. هرچه
منبع، قابلیت اعتماد آن را افزایش می‌دهد. هرچه منبع به رویدادی که مدعی توصیف آن است نزدیک‌تر باشد، می‌توان بیشتر به آن اعتماد کرد که توصیفی دقیق از آنچه رخ داده ارائه می‌دهد. یک شاهد عینی معتبرتر از گزارش دست‌دوم است، و گزارش دست‌دوم معتبرتر از شنیده‌های با واسطهٔ بیشتر است و همین‌طور ادامه دارد. اگر چند منبع "مستقل" پیام یکسانی داشته باشند، اعتبار آن پیام به‌شدت افزایش می‌یابد. گرایش یک منبع، انگیزهٔ آن برای ایجاد نوعی سوگیری است. این گرایش‌ها باید به حداقل برسند یا با انگیزه‌های مخالف تکمیل شوند. اگر نشان
برسند یا با انگیزه‌های مخالف تکمیل شوند. اگر نشان داده شود که شاهد یا منبع علاقهٔ مستقیمی به ایجاد سوگیری ندارد، اعتبار پیام افزایش می‌یابد. معیارهای اصالت. تاریخ‌نگاران گاهی باید تعیین کنند چه بخشی از یک منبع «اصیل» است و چه بخشی نیست. در چنین شرایطی، «معیارهای اصالت» بیرونی و درونی به کار می‌روند. این‌ها ابزارهای فنی برای ارزیابی منابع و جداسازی بخش‌های «اصیل» از جعل یا دستکاری هستند. معیارهای بیرونی به مسائلی مربوط می‌شوند که با تعیین نویسندگی یک منبع یا مجموعه‌ای از منابع مرتبط است؛ مثلاً این که
یا مجموعه‌ای از منابع مرتبط است؛ مثلاً این که نویسنده خود آن را نوشته یا خیر، آیا منابع دیگر نویسندگی را به او نسبت داده‌اند، یا این که نسخه‌های خطی مستقل بر محتوای منبع توافق دارند یا خیر. معیارهای درونی به قالب، سبک و زبان نویسنده مربوط می‌شود؛ این که آیا یک منبع با محیطی که در آن تولید شده ناسازگار است، دارای ناسازگاری زمانی یا تاریخی است، نحوهٔ انتقال متن چگونه بوده، و آیا در آن افزوده‌ها یا حذف‌هایی وجود دارد یا خیر. شواهد شاهد عینی. آر. جی. شیفر (۱۹۷۴) این فهرست بررسی را برای ارزیابی شهادت شاهد عینی
این فهرست بررسی را برای ارزیابی شهادت شاهد عینی پیشنهاد می‌کند: آیا معنای واقعی گفته با معنای تحت‌اللفظی آن متفاوت است؟ آیا واژه‌ها در معنایی به‌کار رفته‌اند که امروز استفاده نمی‌شود؟ آیا گفته به‌صورت طعنه‌آمیز بیان شده است؟ نویسنده تا چه حد می‌توانسته چیزی را که گزارش کرده ببیند یا حس کند؟ آیا حواس او برای مشاهده کافی بوده‌اند؟ موقعیت فیزیکی او برای دیدن، شنیدن یا لمس مناسب بوده است؟ آیا توانایی اجتماعی لازم برای مشاهده را داشته (مثلاً زبان را می‌فهمیده یا مهارت‌های لازم مانند حقوق یا نظامی را داشته)، و
مهارت‌های لازم مانند حقوق یا نظامی را داشته)، و آیا تحت فشار همسر یا پلیس مخفی نبوده است؟ "چگونه" نویسنده گزارش کرده و "توانایی" او در این زمینه چه بوده است؟ از نظر توانایی گزارش، آیا او سوگیری داشته؟ آیا وقت کافی برای گزارش داشته؟ مکان مناسب برای گزارش؟ ابزارهای ثبت کافی؟ "چه زمانی" گزارش کرده است؟ بلافاصله پس از مشاهده؟ مدت‌ها بعد؟ پنجاه سال بعد که بیشتر شاهدان مرده‌اند و بقیه ممکن است جزئیات را فراموش کرده باشند؟ انگیزهٔ نویسنده برای گزارش چه بوده؟ "برای چه کسی" گزارش کرده؟ آیا آن مخاطب می‌توانسته باعث
چه کسی" گزارش کرده؟ آیا آن مخاطب می‌توانسته باعث تحریف شود؟ آیا سرنخ‌های دیگری برای صداقت مورد نظر وجود دارد؟ آیا نویسنده نسبت به موضوع بی‌تفاوت بوده و بنابراین احتمالاً قصد تحریف نداشته؟ آیا گفته‌هایی کرده که به ضرر خودش بوده و بنابراین احتمالاً قصد تحریف نداشته؟ آیا اطلاعات فرعی و تصادفی داده که احتمالاً قصد گمراهی نداشته؟ آیا گفته‌ها ذاتاً نامحتمل‌اند، مثلاً خلاف سرشت انسان یا در تضاد با دانش موجود؟ به یاد داشته باشیم که برخی اطلاعات آسان‌تر از برخی دیگر برای مشاهده و گزارش هستند. آیا درون سند تناقض
برای مشاهده و گزارش هستند. آیا درون سند تناقض وجود دارد؟ لویی گاتشالک نکتهٔ دیگری اضافه می‌کند: «حتی وقتی واقعیت مورد نظر چندان شناخته‌شده نباشد، برخی گفته‌ها آن‌قدر "تصادفی و محتمل" هستند که خطا یا دروغ بودنشان بعید است. برای نمونه، اگر کتیبه‌ای باستانی روی یک جاده بگوید که یک پروکنسول آن جاده را در دوران پرینسپس آگوستوس ساخته، ممکن است بدون تأیید بیشتر تردید کنیم که آن پروکنسول واقعاً جاده را ساخته است، اما دشوارتر می‌توان تردید کرد که جاده در دوران فرمانروایی آگوستوس ساخته شده باشد. همچنین، اگر یک آگهی
آگوستوس ساخته شده باشد. همچنین، اگر یک آگهی به خوانندگان اطلاع دهد که «قهوهٔ A و B را می‌توان از هر خواربارفروشی معتبر به قیمت غیرمعمول پنجاه سنت برای هر پوند خرید»، می‌توان تمام نتایج ضمنی آگهی را بدون تأیید بیشتر زیر سؤال برد، مگر این که این حقیقت را بپذیریم که نوعی قهوه به نام «A و B» در بازار وجود دارد.» شاهدان غیرمستقیم. گاراگان (۱۹۴۶) می‌گوید بیشتر اطلاعات از «شاهدان غیرمستقیم» می‌آید، یعنی افرادی که در صحنه حضور نداشتند اما خبر رویدادها را از شخص دیگری شنیده‌اند. تاریخ‌نگار لویی گاتشالک می‌گوید گاهی
شنیده‌اند. تاریخ‌نگار لویی گاتشالک می‌گوید گاهی ممکن است تاریخ‌نگار زمانی که هیچ متن دست‌اولی موجود نیست، از شواهد حکایتی استفاده کند. سنت شفاهی. گیلبرت گاراگان (۱۹۴۶) معتقد است سنت شفاهی را می‌توان پذیرفت، اگر یا دو «شرط کلی» یا شش «شرط خاص» زیر را برآورده کند: "شرایط کلی". سنت باید با زنجیره‌ای پیوسته از شاهدان پشتیبانی شود که از گزارشگر نخستین و بی‌واسطهٔ رویداد تا شاهد زندهٔ میانی که آن را نقل می‌کند، یا تا کسی که نخستین‌بار آن را مکتوب کرده، امتداد یابد. چندین رشتهٔ موازی و مستقل از شاهدان باید گواهی
چندین رشتهٔ موازی و مستقل از شاهدان باید گواهی دهند که رویداد مورد نظر رخ داده است. "شرایط خاص". سنت باید یک رویداد عمومی مهم را گزارش کند، به‌گونه‌ای که الزاماً شمار زیادی از مردم به‌طور مستقیم از آن آگاه باشند. سنت باید دست‌کم برای مدتی معین به‌طور عمومی پذیرفته شده باشد. در طول آن دورهٔ معین، حتی از سوی افرادی که منفعتشان در انکار آن بوده، اعتراضی به آن نشده باشد. سنت باید دارای طول عمر نسبتاً محدودی باشد. [گاراگان در جای دیگری حداکثر ۱۵۰ سال را پیشنهاد می‌کند، دست‌کم در فرهنگ‌هایی که در حفظ سنت شفاهی
می‌کند، دست‌کم در فرهنگ‌هایی که در حفظ سنت شفاهی برتر هستند.] در دورهٔ دوام سنت، روحیهٔ انتقادی باید به اندازهٔ کافی رشد کرده باشد و ابزارهای لازم برای بررسی انتقادی در دسترس بوده باشد. افراد منتقدی که اگر سنت را نادرست می‌دانستند، بی‌شک آن را به چالش می‌کشیدند، چنین نکرده باشند. روش‌های دیگری برای راستی‌آزمایی سنت شفاهی وجود دارد، مانند مقایسه با شواهد باستان‌شناسی. شواهد تازه‌تر دربارهٔ قابلیت اعتماد یا بی‌اعتمادی احتمالی سنت شفاهی از پژوهش‌های میدانی در آفریقای غربی و اروپای شرقی به‌دست آمده است. منابع
آفریقای غربی و اروپای شرقی به‌دست آمده است. منابع بی‌نام. تاریخ‌نگاران استفاده از متون بی‌نام را برای اثبات واقعیت‌های تاریخی مجاز می‌دانند. ترکیب: استدلال تاریخی. وقتی بخش‌های جداگانهٔ اطلاعات در بسترشان ارزیابی شدند، می‌توان با استدلال تاریخی فرضیه‌هایی را شکل داد و تثبیت کرد. استدلال به بهترین تبیین. سی. بیهن مک‌کالاف (۱۹۸۴) هفت شرط برای موفقیت یک استدلال به بهترین تبیین برمی‌شمارد: گزارهٔ مورد نظر، همراه با سایر گزاره‌هایی که پیش‌تر درست پنداشته شده‌اند، باید گزاره‌های دیگری را استنتاج کند که داده‌های
باید گزاره‌های دیگری را استنتاج کند که داده‌های قابل مشاهدهٔ کنونی را توصیف می‌کنند. (از این پس گزارهٔ نخست را «فرضیه» و گزاره‌های توصیف‌کنندهٔ داده‌های قابل مشاهده را «گزاره‌های مشاهده‌ای» می‌نامیم.) فرضیه باید «دامنهٔ تبیینی» بیشتری نسبت به هر فرضیهٔ ناسازگار دیگری دربارهٔ همان موضوع داشته باشد؛ یعنی باید تنوع بیشتری از گزاره‌های مشاهده‌ای را استنتاج کند. فرضیه باید «توان تبیینی» بیشتری نسبت به هر فرضیهٔ ناسازگار دیگری داشته باشد؛ یعنی باید احتمال گزاره‌های مشاهده‌ای استنتاج‌شدهٔ خود را بیشتر از هر
مشاهده‌ای استنتاج‌شدهٔ خود را بیشتر از هر فرضیهٔ دیگری کند. فرضیه باید «محتمل‌تر» از هر فرضیهٔ ناسازگار دیگری باشد؛ یعنی به‌میزانی بیشتر از انواع بیشتری از حقایق پذیرفته‌شده استنتاج شود و استنتاج آن قوی‌تر باشد، و نقیض محتمل آن از حقایق کمتری استنتاج شود و آن هم با قوت کمتر. فرضیه باید نسبت به هر فرضیهٔ ناسازگار دیگری «کمتر موقتی» باشد؛ یعنی شامل فرضیات تازهٔ کمتری دربارهٔ گذشته باشد که پیش‌تر به‌نوعی از باورهای موجود استنتاج نشده باشند. فرضیه باید نسبت به هر فرضیهٔ ناسازگار دیگری با «باورهای پذیرفته‌شدهٔ
هر فرضیهٔ ناسازگار دیگری با «باورهای پذیرفته‌شدهٔ کمتری ناسازگار» باشد؛ یعنی در ترکیب با حقایق پذیرفته‌شده، گزاره‌ها یا مشاهداتی که نادرست پنداشته می‌شوند را کمتر استنتاج کند. فرضیه باید در ویژگی‌های ۲ تا ۶ به اندازه‌ای بر فرضیه‌های ناسازگار دیگر برتری داشته باشد که احتمال کمی وجود داشته باشد که فرضیهٔ ناسازگار دیگری پس از بررسی بیشتر به‌زودی از آن پیشی گیرد. مک‌کالاف جمع‌بندی می‌کند که «اگر دامنه و قوت یک تبیین بسیار زیاد باشد، به‌گونه‌ای که تعداد و تنوع زیادی از واقعیت‌ها را، بیش از هر تبیین رقیب دیگری،
از واقعیت‌ها را، بیش از هر تبیین رقیب دیگری، توضیح دهد، آن‌گاه احتمالاً آن تبیین درست است.» استنتاج آماری. مک‌کالاف (۱۹۸۴) این گونه استدلال را چنین بیان می‌کند: احتمال دارد (به درجهٔ "p"۱) که هر چیزی که A باشد، B هم باشد. احتمال دارد (به درجهٔ "p"۲) که این مورد A باشد. بنابراین، (نسبت به این مقدمات) احتمال دارد (به درجهٔ "p"۱ × "p"۲) که این مورد B باشد. مک‌کالاف این مثال را می‌آورد: در هزاران مورد، حروف V.S.L.M. که در پایان یک کتیبهٔ لاتین روی سنگ قبر آمده، مخفف "Votum Solvit Libens Merito" است. از ظاهر
مخفف "Votum Solvit Libens Merito" است. از ظاهر امر، این حروف در پایان یک کتیبهٔ لاتین روی این سنگ قبر دیده می‌شوند. بنابراین، این حروف روی این سنگ قبر مخفف "Votum Solvit Libens Merito" هستند. این یک قیاس منطقی در شکل احتمالاتی است که از یک تعمیم به‌دست‌آمده از استقرا بر پایهٔ نمونه‌های فراوان (به‌عنوان مقدمهٔ نخست) استفاده می‌کند. استدلال از قیاس. ساختار این استدلال به‌شرح زیر است: یک چیز (شیء، رویداد یا وضعیت امور) دارای ویژگی‌های "p"۱ ... "p""n" و "p""n" + 1 است. چیز دیگری دارای ویژگی‌های "p"۱ ... "p""n"