payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در پی چه بدآموزی‌هایی از دیوان حافظ است که کتاب می‌سوزانند:باید بی‌گمان بود که سرچشمه درماندگی و بدبختی شرقیان باورهای بیهوده و گمراهی‌های بسیاریست که به نام‌های گوناگون در شرق رواج یافته و در دل‌ها و در کتاب‌ها آگنده شده‌است، و باید دست به هم داد و به کندن بنیاد آن بدآموزی‌ها و گمراهی‌ها کوشید.نیز باید بی‌گمان بود که یکی از کتاب‌های سراپا زیان» دیوان حافظ «است که چند رشته بدآموزی‌های زهرآلود ـ از خراباتیگری، جبریگری، صوفیگری و مانند اینها ـ دربر می‌دارد.این دیوان، با آن شعرهای شیوایش، و با آن بدآموزی‌های
دیوان، با آن شعرهای شیوایش، و با آن بدآموزی‌های فریبنده‌اش، خون‌ها را از جوش می‌اندازد، سهش‌ها را بیکاره می‌گرداند، نومیدی و بی‌پروایی بزندگانی و خوشگذرانی و بیدردی را می‌پروراند، یک کلمه باید گفت: «غیرت و آزرم را می‌کشد».اینست تا می‌توان باید به نابودی این دیوان کوشید، و ما از خوانندگان این دفتر خواهش می‌کنیم که این داوری‌ها را که دربارهٔ حافظ رفته و ایرادهایی که به گفته‌های او گرفته شده، هوشیارانه بخوانند و نیک بیندیشند و با فهم و خرد خود داوری کنند که اگر راست یافتند و ایرادی پیدا نکردند، در این کوشش‌ها
راست یافتند و ایرادی پیدا نکردند، در این کوشش‌ها که ما برای برانداختن این‌گونه کتاب‌ها می‌کنیم همدستی نشان دهند، این کتاب را خود خوانده به دیگران نیز دهند.چنان‌که بارها گفته‌ایم، امروز بهترین نیکوکاری همین کوششهاست که ما آغاز کرده‌ایم. اینهاست که مایه رهایی صد میلیون‌ها توده‌های بدبخت شرقی خواهد گردید. اینهاست که بیست میلیون ایرانیان را از درماندگی بیرون خواهد آورد. اینهاست که خدا را خشنود تواند گردانید. اینهاست که مایه روسفیدی و سرفرازی هرکسی تواند بود. دیدگاه‌های کسروی پیرامون شعر. برخلاف آنچه در بسیاری
کسروی پیرامون شعر. برخلاف آنچه در بسیاری جاها می‌گویند، کسروی و باهماد آزادگان با شعر مخالفت نمی‌داشتند و تنها شعر گفتن بیهوده و به بازیچه را می‌نکوهیدند. آن‌ها می‌گفتند که شعر گفتن خود یک خواستی نیست که کسی به آن پردازد و برای آنکه شعرسازی و قافیه جفت کند به‌دنبال «مضمون» گردد. بلکه باید شعر را هنگامی گفت که سخنی در اندیشه است و گوینده می‌خواهد آن را با دیگران در میان نهد. نه اینکه بدون اینکه هیچ اندیشه‌ای در میان باشد، کسی تنها برای آنکه شعری بسازد به هر دری بزند و از هر جا سخنی راند.این پست‌ترین شیوه
دری بزند و از هر جا سخنی راند.این پست‌ترین شیوه بهره‌مندی از سخن است که شاعران پیش گرفته‌اند. سخن که یک نیروی خدادادیست می‌توان از آن بهره‌های بزرگی برداشت. می‌توان دانش‌هایی بیرون ریخت و هزاران کسان را دانشور گردانید، می‌توان راستی‌ها را باز نمود و صدهزاران گمراه را به راه آورد، می‌توان پندها سرود، می‌توان اندرزها داد، می‌توان توده درمانده‌ای را به تکان آورد، بالاخره می‌توان پول و داراک (=آنچه دارند) به دست آورد، از سخن هرگونه بهره توان برداشت و پست‌ترین همه آن‌ها اینست که کسی از آن قافیه‌بافی کند. این
همه آن‌ها اینست که کسی از آن قافیه‌بافی کند. این کند که چند کلمه‌ای را فهرست کرده، هر کدام را در شعری نشاند و یک غزلی یا قطعه‌ای را پدیدآورد. این یک بازیچه بی‌خردانه بیش نیست.او همیشه بر این تأکید می‌داشت که با شعر هیچ‌گونه دشمنی نمی‌دارد و تنها با آن‌گونه شعرگویی مخالف است که تنها برای آنکه شعری ساخته شده باشد بگویند. می‌نوسید:چنان‌که خوانندگان می‌دانند ما با شعر دشمنی نمی‌داریم و نمی‌گوییم شعر نباشد. گفته ما آنست که شعر خود یک خواستی نیست. چه شعر سخنست و سخن باید تابع نیاز باشد. ما می‌گوییم کسی اگر مطلبی
باید تابع نیاز باشد. ما می‌گوییم کسی اگر مطلبی دارد، می‌خواهد آن را به شعر بگوید و می‌خواهد به نثر بگوید، ما ایرادی به او نخواهیم داشت.ایراد ما به آنست که کسی بی‌آنکه مطلبی در میان باشد، تنها به نام آنکه شعری سازد به آن پردازد. ما می‌گوییم این یاوه‌گویی است. می‌گوییم کسی اگر عاشق شده غزل بسراید؛ ولی دور از خرد است که کسی با دل آسوده به دروغ دم از عشق زند و غزل‌های عاشقانه بسراید. او می‌گوید هنگامی‌که کسی شعر می‌گوید، رشته سخن و آنچه که می‌باید گفته شود در دست قافیه است. به همین دلیل شعرهای شاعران دچار
در دست قافیه است. به همین دلیل شعرهای شاعران دچار پراکنده گوییست و هر بیت آن با دیگرها ارتباطی، مگر از راه قافیه نمی‌دارد و از این جنبه هم به شعرگویی شاعران خرده می‌گیرد.این غزل را شما چون بیندیشید هر شعری از آن مطلب جداگانه‌ایست، و ارتباط آن‌ها با یکدیگر جز از راه قافیه نمی‌باشد. از آن سوی، بسیاری از این شعرها جز یک معنای خنکی را دربر نمی‌دارد و پیداست که مقصود شاعر تنها استفاده از قافیه بوده و چندان توجهی به معنی جمله‌ها نداشته‌است.کوتاه سخن آنکه، مقصود حافظ قافیه ساختن و غزل سرودن بوده نه سخن گفتن و
حافظ قافیه ساختن و غزل سرودن بوده نه سخن گفتن و معنایی را بازنمودن، و اینست که شما در غزلهایش می‌بینید که هر بیتی در زمینه دیگریست و ارتباطی در میان آن‌ها دیده نمی‌شود. کسی که می‌خواهد سخنی بگوید و معنایی را برساند، باید به ارتباط عبارت‌ها توجه کند و سخنان بی‌ربط نگوید؛ ولی حافظ چون خواستش چیز دیگری بوده، چنین توجهی نکرده و نبایستی بکند. مخالفت با خراباتی‌گری. کسروی از خرده‌گیران به نام صوفی گری، خراباتی‌گری و باطنی‌گری و می‌بود و این آموزه‌ها را گمراهی می‌دانست و حافظ و خیام را برای سرودن چامه‌هایی
می‌دانست و حافظ و خیام را برای سرودن چامه‌هایی پیرامون خراباتی‌گری می‌نکوهید و در کتاب «صوفی‌گری» به خرده‌گیری از تصوف و در ((حافظ چه می‌گوید؟)) به خرده‌گیری از خراباتی‌گری می‌پردازد. همچنین او می‌گوید که حافظ، اندیشه‌های گوناگونی از اسلام، خراباتی‌گری، صوفی‌گری، جبری‌گری، فلسفه یونان، قرآن و تفسیر، افسانه‌های ایرانیان و غیره را می‌دانسته و چون بسیاری از این دانسته‌ها (مثل اسلام و تصوف) با هم نمی‌ساخته، خردش در میانه آشفته شده و حتی خراباتی‌گری او هم از روی دانشی نمی‌بوده.حافظ به همه اینها آشنایی می‌داشته
دانشی نمی‌بوده.حافظ به همه اینها آشنایی می‌داشته و باید گفت همین‌ها بود که فهم و خرد او را از کار انداخته و مغزش را آشفته گردانیده‌است؛ زیرا چنان‌که بارها گفته‌ایم یکی از چیزهایی که خرد را از کار اندازد و مغز را آشفته سازد، فراگرفتن اندیشه‌های متضاد و ناسازگار است. کسی که گفته‌های خراباتیان و بدآموزی‌های صوفیان، و دستورهای اسلام را در مغز خود جا می‌دهد، یا باید فهمش چندان نیرومند باشد که در میانه آن سه که ضد همند، داوری کند و یکی را پذیرفته و آن دیگرها را براندازد، یا بی‌گمان فهم و خرد او در میان آن‌ها
براندازد، یا بی‌گمان فهم و خرد او در میان آن‌ها سرگردان مانده و کم‌کم بیکاره خواهد گردید. به‌ویژه که حافظ باده می‌نوشیده و در این کار اندازه نگاه نمی‌داشته که این انگیزه دیگری به شوریدگی مغز او بوده‌است.همچنین می‌گوید حافظ جبری‌گری بوده و درست جبری‌گری می‌داده و ازین روی کتاب‌های او برای توده زیانمند است و غیرت را از میان می‌برد.تو گویی حافظ را برگمارده بودند که به مردم درس جبری‌گری دهد و این بدآموزی‌های بی‌خردانه را در دل‌ها جایگزین گرداند و اینست که شما کمتر غزلی از او پیدا می‌کنید که این بدآموزی در آن
کمتر غزلی از او پیدا می‌کنید که این بدآموزی در آن نباشد. هنگامی‌که شاعر از جبری‌گری سخن می‌راند چنان تندی نشان می‌دهد که تو گویی ارث پدرش را از مردم می‌خواهد. این موضوع نمونه دیگری از نادانی و نافهمی حافظ و مانندگان اوست. مرد کوردرون با چشم می‌دید که هر کسی که به کاری می‌پردازد، نتیجه از آن برمی‌دارد و با خوشی زندگی به سر می‌برد و هر کسی که همچون خود او، بیکاری و بیعاری می‌گزیند، تهیدست می‌ماند و با اینحال به خود نیامده و پیاپی به زبان می‌آورده که ما را اختیاری نیست. خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی.مخالفت
نیست. خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی.مخالفت کسروی با جافظ هم ازین راه می‌بود. کسروی و باهماد آزادگان در پی مخالفت با خراباتی‌گری، از خیام بیزاری می‌نمودند، یکی از خوانندگان روزنامه پیمان می‌نویسد:خیام آن شاعر بدآموز و آن رند خراباتی است که با گفته‌های بدآموزانهٔ خود مردم را سوی لجنزار بی‌دینی و لاابالی‌گری کشانیده و با اندیشه‌های ناپاکش روی مردمی را سیاه کرده‌است. دستگاه آفرینش با آن همه شگفتکاری‌ها که خردمندان را به حیرت انداخته و به ناچار از ته دل گفته‌اند «رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذَا بَاطِلًا» در نظر
«رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذَا بَاطِلًا» در نظر این مرد سیاهدل، بازیچه‌ای بیش نیست.و کسروی در پاسخ می‌نویسد:مقصود از خیام در این گفتار و دیگر نگارش‌های پیمان خیام رباعی گوست که امروز صدها رباعی به نام او شهرت یافته، نه خیام ریاضیدان نیشابوری و این سخن برای آن می‌گوییم که ما یقین نداریم که این رباعی‌ها از خیام نیشابوری باشد، بلکه سخت دشوار می‌شماریم که از او باشد.خیام نیشابوری در زمان ملکشاه سلجوقی می‌زیست و در آن زمان در ایران هنوز خردها تا این اندازه پست نبود که کسی لب به چنین سرسام‌هایی باز کند. اگر هم یک
که کسی لب به چنین سرسام‌هایی باز کند. اگر هم یک تن چنین کاری می‌کرد، ناگزیر می‌شد که گفته‌های خود را پنهان دارد وگرنه مردم خون او را هدر می‌شماردند.آنچه ما می‌پنداریم این رباعی‌ها یادگار زمان مغول است که خردها بی‌اندازه پست گردیده و کسان بیعار و بی‌رگ فراوان پدید آمده بود. سرایندهٔ آن‌ها نیز کسی یا کسانی از خراباتیان آسمان‌جل بی‌سروپا بوده که با دریوزه‌گردی یا از راه‌های پست دیگر روزانه یک درهمی به دست آورده و در میخانه‌ها والمیده مست و بیخود «ادبیات» می‌بافتند. به هرحال این رباعی‌ها از هر که هست اوست که
به هرحال این رباعی‌ها از هر که هست اوست که ما خیام می‌نامیم و نکوهش از او دریغ نمی‌داریم و این گفتار که در این شماره چاپ کردیم گفتارهای دیگری را در پی خواهد داشت. شایعه قرآن‌سوزی. مخالفان کسروی چون شنیدند که باهماد آزادگان کتاب می‌سوزاند، میان مردم پراکندند که آنان قرآن هم می‌سوزانند تا مردم عادی را تحریک‌کننده و کسروی را در دیده آن‌ها خوار نمیاند و کمتر کسی به آنان گرود. لیکن در بسیاری از سخنرانی‌ها و نوشته‌ها کسروی آشکارا می‌گوید که این دروغ بسیار زشت و پستی است که به ایشان نسبت داده‌اند و آزادگان به
و پستی است که به ایشان نسبت داده‌اند و آزادگان به اسلام و قرآن و دیگر دین‌ها و کتاب‌های الهی احترام بسیاری می‌گذارند.ما دیدیم که دروغ‌هایی نیز ساخته پراکنده می‌گردانند، و برای شورانیدن مردم عامی چنین می‌گویند: «اینها قرآن را آتش می‌زنند». این دروغ را امسال در تهران و مراغه و در اهواز پراکنده گردانیدند. از اهواز یکی بی‌دستینه نامه‌ای فرستاده چنین می‌نویسد: «دیدم جوانان به کتابخانه ریخته، قرآن و مفتاح‌الجنان می‌خرند. پرسیدم برای چیست؟.. گفتند شب جشن کتاب‌سوزان ماست». این اندازه فهمِ یک مردی است که قرآن را با
ماست». این اندازه فهمِ یک مردی است که قرآن را با مفتاح‌الجنان در یک ردیف می‌شمارد و چون می‌خواهد دروغ بسازد، هر دو را به یک رشته می‌کشد. یکی نمی‌گوید: ای نافهم قرآن کجا و مفتاح‌الجنان کجا؟!.. قرآن کتاب آسمانی یک پیغمبر بزرگواریست و مفتاح‌الجنان ساخته یک آخوند مفت‌خوار می‌باشد. این دو را چگونه یکی می‌شماری؟ !.و در سخنرانی دیگری می‌گوید:این را هم بگویم: دشمنان ما دروغی پراکنده‌اند که ما قرآن را نیز به آتش می‌اندازیم. روسیاهان چون درمانده‌اند به این دروغ دست می‌یازند. من آشکاره می‌گویم: بسیاری از کتاب‌هایی که
من آشکاره می‌گویم: بسیاری از کتاب‌هایی که نزد دیگران ارجمند است، ما به آتش می‌اندازیم. اینک کتاب‌ها روی میز چیده شده، در میان آن‌ها گلستان و بوستان سعدی، دیوان حافظ و مفاتیح‌الجنان و مانند اینها هست و همهٔ آن‌ها درخور آتش است؛ ولی قرآن نزد ما گرامی‌ست و ما پاسش می‌داریم. قرآن کجا و این‌گونه سوزانیدن کجا؟!.. قرآن جای خود می‌دارد. در میان کتاب‌ها یک نسخه از انجیل‌ها می‌بود که شما دیدید من جدا گردانیدم. انجیل با آن سخنانی که درباره‌اش توان گفت با این کتاب‌ها که به آتش می‌کشیم، در یک رده نیست. کتاب‌هایی که
که به آتش می‌کشیم، در یک رده نیست. کتاب‌هایی که بنیاد دینی از دین‌های خدایی بوده باید پاسش داریم … فردوسی و دیگر شاعران بی‌زیان. احمد کسروی و دیگر آزادگان، به فردوسی و شاهنامه او بسیار ارج می‌گذاشتند و کسروی خود می‌خوانده و در نوشته‌هایش به کار می‌برده. او می‌گوید نه تنها شاهنامه مانند دیوان حافظ زیانی نمی‌دارد، که بسیار سودمند است و غیرت ملی را در دل جوان‌ها زنده می‌کند و به جهت واژه‌های پارسی هم که در خود می‌دارد، برای خواندن نیکست... پس چه شگفت که در آن دوره، ما کتابی همچون شاهنامهٔ فردوسی نمی‌یابیم که
دوره، ما کتابی همچون شاهنامهٔ فردوسی نمی‌یابیم که سخن از مردانگی و دلیری و جانبازی و میهن‌دوستی براند. چه شگفت که در آن دوره یکی از نامداران، شعر در توجیه بیدادگری‌های چنگیز سروده و او را فرستادهٔ خدا نامیده، یا دیگری برای تیمور، آن سگ دوزخی ماده تاریخ ساخته و جایگاهش را بهشت نشان داده …... چرا اینان، آن همه پست‌نهادی‌ها که نموده‌اند، یک قصیده هم در ستایش ایران نسروده‌اند؟! اگر بگویید در آن زمان چنین رسمی نبوده، می‌گویم پس چرا فردوسی پیش از آن‌ها گفته: گر ایران نباشد تن من مباد؟! چرا گفته: هنر نزد ایرانیان
نباشد تن من مباد؟! چرا گفته: هنر نزد ایرانیان است و بس؟ یا صد شعر دیگر که ما در شهنامه پیدا می‌کنیم.در کتاب «تاریخ مشروطهٔ ایران»، کسروی «شعرهای وطنی» را در میان انگیزه‌های بیداری ایرانیان یاد می‌کند و آن‌ها را بی‌زیان می‌خواند و چاپ کردن چنین چکامه [=شعر]‌های بی‌زیانی را «از نیکی‌های آن روزنامه‌ها» می‌خواند.با این‌حال، [چکامه‌های وطنی سرودن] خود کار نیکی است و بسیار بهتر از پرداختن به غزل‌های بی‌مغز بوده و اینست ما نمونه‌های را از آن‌ها در اینجا یاد می‌کنیم.همچنین کسروی از برخی چامه‌سرایان که سخنان
می‌کنیم.همچنین کسروی از برخی چامه‌سرایان که سخنان سودمندی به زبان می‌آوردند، خرسندی می‌نمود و چامه‌های ایشان را در مجله پیمان چاپ می‌کرد. از جمله در زیر چامه یکی از شاعران که شعر فرستاده بوده، نوشته:آفرین بر آزاده مرد پاکدل! امروز ایران به این‌گونه شعرهای خردمندانه نیاز دارد وگرنه، شعرهای بیهوده از خروارهای آنچه سود؟!دریغ که آن همه عمرهای گرانبها هدر گردیده و ما امروز جز سرشکستگی و شرمندگی نتیجه دیگری از آن‌ها نمی‌یابیم. مگر این سخنوران پاکدل خردمند، جبران آن بیخردی‌ها را بکنند!زمینه‌هایی که شایسته شعرگویی
بیخردی‌ها را بکنند!زمینه‌هایی که شایسته شعرگویی و نظم است را می‌شمارد:ایران‌پرستی، ستایش غیرت و سرفرازی، برانگیختن مردم به رادمردی و مهمان‌نوازی و دستگیری از بینوایان، نکوهش از سستی و تنبلی، بازداشتن توده از آز و مال‌دوستی و بسیار مانند این‌ها زمینه‌های سودمندیست که سخنوران امروزه می‌توانند در آن‌ها طبع‌آزمایی نمایند.حیف از جربزه خدادادی که جز در این راه‌های خداپسند به کار رود! حیف از رنج‌هایی که سخنوری برخود هموار سازد و در نتیجهٔ بیهودگی موضوع، همه بیهوده درآید.
لوئیس کولیر (; – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۵۸ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به زن جنگل و یک شب در کازابلانکا اشاره کرد.
شیخ عیسی طرفی از فقیه‌های خوزستان است. در جوانی به نجف رفت و نزدیک به بیست سال را صرف تحصیل علوم شیعه کردند. پس از کسب اجتهاد و به در خواست مردم و دستور مراجع نجف به ایران بازگشت. از سال ۱۳۴۱ با سید روح‌الله خمینی آشنا شده و به جریان انقلاب پیوست. عیسی طرفی نماینده سید روح‌الله خمینی و اولین امام جمعه دشت آزادگان و امام جمعه موقت آبادان بودند. او نزد مردم خوزستان محبوبیت زیادی داشت. شیخ عیسی پدر شیخ علی طرفی از عالمان شیعه است. آرامگاه جد شیخ عیسی در دشت آزادگان واقع در همیلی نزدیک مقبرهٔ سیدخلف است.پدرش
واقع در همیلی نزدیک مقبرهٔ سیدخلف است.پدرش شیخ سالم فرزند شیخ محمد، از بزرگان عشیره بنی طرف بود. شیخ عیسی طرفی برجسته‌ترین معرف سید روح‌الله خمینی و انقلاب به عشایر عرب خوزستان بود. زندگی‌نامه. شیخ عیسی طرفی، در سال۱۲۹۳ شمسی در روستای ابوحمیظه از توابع سوسنگرد، در خانواده‌ای مذهبی به دنیا آمد.نامبرده از عشیره آلبوعفری و از طایفه معروف بنی طرف استان خوزستان میباشد. پدرش در ۶ سالگی او را برای یادگیری خواندن قرآن به مکتب فرستاد. در بیست سالگی به نجف رفت و به مدت ۲۰ سال تحصیلات حوزوی را در نجف گذراند. پس از آن
۲۰ سال تحصیلات حوزوی را در نجف گذراند. پس از آن به درخواست مردم آبادان به آبادان رفت. علاوه بر تدریس علوم دینی، مسجد محل سکونت خود را به یک حوزه علمیه تبدیل کرد. با آغاز جنگ ایران و عراق به جبهه جنگ رفت؛ و در مناطق آبادان و خرمشهر حضور یافت؛ و با روحانیونی همچون جزایری، دهدشتی و جمی همکاری داشت. از جمله شاگردانش، ابراهیم دیراوی بود. وفات. شیخ عیسی طرفی در مرداد ماه ۱۳۶۱ علی‌رغم بیماری و داشتن تنها یک کلیه، در منطقه عملیاتی جنگی در سن ۶۸ سالگی بر اثر عارضه درگذشت. کد خبر:۱۸۲۱۷۵ تاریخ انتشار:۰۷ اوت ۲۰۱۱
میهارا، اوساکا یک شهرک واقع در بخش مینامی‌کاواچی، استان اوزاکا، ژاپن بود. در سال ۲۰۰۳، جمعیت این شهر حدود ۳۸٬۹۵۶ و تراکم جمعیت ۲٬۹۵۱٫۲۱ نفر در هر کیلومتر مربع بود. مساحت کل ۱۳٫۲۰ کیلومتر مربع بود. در تاریخ ۱ فوریه، ۲۰۰۵، میهارا در ساکای، اوزاکا ادغام شد.
ویندام گیتنس (؛ – ) یک فیلم‌نامه‌نویس بود. وی فیلم‌نامه‌نویس فیلم‌هایی همچون "اسب شیطان"، "قانون وحش" و "جنگل گمشده" بوده است.
ویلیام نوبلز (؛ – ) فیلم‌بردار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی فیلم‌بردار فیلم‌هایی همچون "مردان کوچک"، "قانون وحش" و "جنگل گمشده" بوده است.
جورج مورگان (; – ) فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی فیلم‌نامه‌نویس فیلم‌هایی همچون "اسب شیطان" و "معضل" بوده‌است.
جورج اچ. پلیمپتون (؛ ۲ سپتامبر ۱۸۸۹ – ۱۱ آوریل ۱۹۷۲) یک فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی فیلم‌نامه‌نویس فیلم‌هایی همچون "جزیره اسرارآمیز"، "فلش گوردون"، "غرب وحشی وحشی"، "تارزان بی‌باک"، "سواره‌نظام" و "اسب شیطان" بوده است.
اوبرامبراخ (به لاتین: Oberembrach) یک شهر در سوئیس است که در بخش بولاخ واقع شده‌است. خواهرخوانده. شهر Trhová Kamenice خواهرخواندهٔ اوبرامبراخ هست.
با استعداد () فیلمی در ژانر کمدی-درام به کارگردانی مارک وب است که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. از بازیگران آن می‌توان به کریس ایوانز اشاره کرد.این فیلم در ۷ آوریل به صورت محدود و در سالن‌های منتخب و در ۲۱ آوریل به اکران عمومی درآمد. خلاصه داستان. فرانک آدلر مرد ساده‌ای است که از طریق تعمیر قایق های تفریحی خرج خود را در میاورد. بعد از مرگ خواهرش فرانک مجبور میشود سرپرستی دختر او بنام ماری را برعهده بگیرد. ماری مثل مادرش استعداد بسیار زیادی در زمینه ریاضی و حل مسائل دارد و همین توانایی اش باعث شده به شدت نسبت به هم
دارد و همین توانایی اش باعث شده به شدت نسبت به هم سن و سالان خود متفاوت باشد. فرانک برای اینکه ماری را کمی اجتماعی تر به بار بیاورد او را به مدرسه میفرستد اما در روز اول مدرسه ماری توجهات زیادی را جلب میکند. مدیر مدرسه به فرانک میگوید که میتواند برای ماری بورسیه تحصیلی در مدارس تیزهوشان بگیرد اما فرانک با این مسئله مخالفت میکند و میگوید دوست ندارد اتفاقات تلخی که برای خواهرش افتاده دوباره تکرار شود. باوجود تلاش های فرانک اما اوضاع درست پیش نمی‌رود و با ورود مادربزرگ ماری که میخواهد او را برای حل بزرگترین
مادربزرگ ماری که میخواهد او را برای حل بزرگترین مسئله ریاضی تاریخ ببرد اوضاع بیش‌تر از قبل گره می‌خورد... . تولید. فیلمبرداری در اکتبر ۲۰۱۵ در ساوانا، جورجیا و همچنین در تایبی آیلند، جورجیا آغاز شد. انتشار. این فیلم در ۲۱ آوریل ۲۰۱۷ به اکران عمومی درآمد.
آرتور کائسار (؛ ۹ مارس ۱۸۹۲ – ) یک فیلم‌نامه‌نویس، و نمایش‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی فیلم‌نامه‌نویس فیلم‌هایی همچون هوانورد، ملودرام منهتن، مردان کوچک و آتلانتیک سیتی بوده، کائسار همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اسکار بهترین داستان شده است.
جک واگنر (; – ) یک فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی فیلم‌نامه‌نویس فیلم‌هایی همچون مردان کوچک بوده، وی نامزد جایزه اسکار بهترین داستان در هجدهمین دوره این مسابقات در سال ۱۹۴۶ بوده‌است.
فاستینو ارنان «تینو» آسپریا اینستروزا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل کلمبیا است. زندگی حرفه‌ای. آسپریا در فوریه ۱۹۹۶ با ۶٬۷ میلیون پوند از باشگاه فوتبال پارما به نیوکاسل یونایتد منتقل شد. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به اتلتیکو ناسیونال، پارما، نیوکاسل یونایتد، پالمیراس، فلومیننزه، یونیورسیداد شیلی و استودیانتس اشاره کرد. تیم ملی. آسپریلا همچنین در تیم ملی فوتبال کلمبیا در جام جهانی ١٩٩۴ آمریکا و ١٩٩٨ فرانسه با تیم کلمبیا حضور داشت. فاستینو در جام ملتهای آمریکا جنوبی (کوپا آمریکا)
فاستینو در جام ملتهای آمریکا جنوبی (کوپا آمریکا) در سالهای ١٩٩٣ و ١٩٩۵ به همرا کلمبیا به مقام سوم دست یافت،
امیل کوستادینف (؛ زادهٔ ) یک ورزشکار اهل بلغارستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به بایرن مونیخ، باشگاه فوتبال زسکا صوفیه، و دپورتیوو لاکرونیا، فنرباغچه، پورتو، باشگاه فوتبال زسکا صوفیه، و ماینتس ۰۵، تیم ملی فوتبال بلغارستان، دپورتیوو لاکرونیا، باشگاه فوتبال زسکا صوفیه، و ماینتس ۰۵ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است.
تریفون ایوانوف (؛ – ) یک بازیکن فوتبال اهل بلغارستان بود. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به آستریا وین، راپید وین، رئال بتیس و زسکا صوفیه اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است.
ولادیمیر جوگوویچ (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال پیشین اهل جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است، می‌توان به یوونتوس، موناکو، لاتزیو، سمپدوریا، باشگاه فوتبال آدمیرا واکر مودلینگ، باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد، اینتر میلان و اتلتیکو مادرید اشاره کرد. تیم ملی. وی در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی و همچنین تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده است.
لوبوسلاو پنو (؛ زادهٔ ) یک ورزشکار اهل بلغارستان است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به والنسیا، سلتاویگو، باشگاه فوتبال زسکا صوفیه، و اتلتیکو مادرید، باشگاه فوتبال زسکا صوفیه، و تیم ملی فوتبال بلغارستان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است.
میروسلاو دوکیچ (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل صربستان است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به دپورتیوو لاکرونیا، والنسیا، تنریف اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
اسکار کوردوبا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل کلمبیا است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به بوکا جونیورز، بشیکتاش، باشگاه فوتبال اتلتیکو ناسیونال، آنتالیااسپور، پروجا، باشگاه ورزشی دیپورتیوو کالی اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کلمبیا بازی کرده است.
دورینل مونتینو (؛ زادهٔ ) یک ورزشکار اهل رومانی است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به وولفسبورگ، استوا بخارست، سی‌اف‌آر کلوژ، باشگاه فوتبال کلن، دینامو بخارست، و تیم ملی فوتبال رومانی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال Romania بازی کرده است.
فردی رینکون (؛ زادهٔ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل کلمبیا بود. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به باشگاه فوتبال رئال مادرید، سانتوس، باشگاه فوتبال کورینتیانس، و ناپولی، پالمیراس، باشگاه ورزشی کروزیرو، باشگاه فوتبال سانتا فه اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کلمبیا بازی کرده‌است.
ویکتور آریستیزابال (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل کلمبیا است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به والنسیا، و باشگاه فوتبال سائو پائولو، باشگاه فوتبال کوریتیبا، باشگاه ورزشی کروزیرو، سانتوس، باشگاه فوتبال اتلتیکو ناسیونال، باشگاه ورزشی دیپورتیوو کالی، باشگاه فوتبال اتلتیکو ناسیونال، باشگاه فوتبال اتلتیکو ناسیونال، باشگاه فوتبال اتلتیکو ناسیونال، تیم ملی فوتبال کلمبیا، والنسیا، و باشگاه فوتبال بلکبرن راورز اشاره کرد. تیم ملی. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کلمبیا بازی کرده است.
«اون من نیستم» ترانه‌ای است از آهنگسازِ نروژی دی‌جی کیگو و خوانندهٔ آمریکایی سلنا گومز. این ترانه در تاریخ ۱۶ فوریه ۲۰۱۷ به عنوان اولین تک‌آهنگِ دومین آلبوم استدیویی کیگو که در آینده ارائه خواهد شد، توسط شرکت سونی میوزیک منتشر گردید. این قطعه در نهایت در قالب آلبوم چندآهنگه کیگو به نام «خیره به ستاره‌ها» (Stargazing) در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۷ منتشر شد. این قطعهٔ علاوه بر اینکه در چارت نروژ رتبهٔ نخست را کسب کرد، در چارت آهنگ‌های داغ استرالیا، اتریش، بلژیک، جمهوری چک، کانادا، دانمارک، فلاند، آلمان، ایرلند، هلند،
چک، کانادا، دانمارک، فلاند، آلمان، ایرلند، هلند، نیوزیلند، لهستان، پرتقال، اسلواکی، سوئد و سوئیس جزوِ پنج آهنگ برتر قرار گرفت. همچنین در چارت کشورهای آمریکا، فرانسه، مجارستان، اسپانیا، ایتالیا و انگلستان به جمعِ ده آهنگ برتر پیوست. آهنگسازی و ضبط. ترانهٔ این آهنگ توسط تیم سه‌نفرهٔ آلی تامپوزی، اندرو وات و برایان لی ساخته شده‌است. مفاهیم. آلی تامپوزی از آهنگسازان این اثر دربارهٔ مفاهیم این قطعه می‌گوید: همه ما به نوعی یک پیوند شخصی با پیام آهنگ داشتیم و من هم یک جورهایی انگار جاهایی را که قبلاً در طول زندگی
یک جورهایی انگار جاهایی را که قبلاً در طول زندگی تجربه کردیم، احساس می‌کنم... کورس آهنگ فکر می‌کنم پیام‌های زیادی رو در دل خودش حمل می‌کند. مخصوصاً در حال حاضر و با این جریان فمینیستی‌ای که به پاست. مردها و زن‌ها یادشان افتاده که از نقاط ضعف‌شان به عنوان یک قدرت استفاده کنند. ما می‌توانیم که از آن‌ها به عنوان قدرت استفاده کنیم و حامل یک پیام باشیم. تفاوت هست میان اینکه در لحظات سخت زندگی پا به پای کسی راه بیایید با اینکه صرفاً یک سیستم حمایت‌کننده باشید. وقتی قرار است این قضیه شما را به خاک سیاه بنشاند،
وقتی قرار است این قضیه شما را به خاک سیاه بنشاند، وقتی همیشه باید آماده به خدمت دیگران باشید، توی صبح‌های بد به دادشان برسید و برایشان لالایی بگویید تا خوابشان ببرد و موقع مستی آن‌ها را جمع و جور کنید، این دست مسائل کمر شما را خم می‌کند و بر دوش شما سنگینی می‌کند. این آهنگ از دو عنصر اساسی تشکیل شده: همیشه خاطره‌بازی‌هایی درباره زمان‌هایی که روابط شما روشن و زیبا بوده‌اند وجود دارد؛ همان دوره‌های جادویی. فکر می‌کنم گاهی اوقات واقعاً کار مشکل می‌شود؛ شما به صورت اجتناب‌ناپذیری وارد ماجرا شدید و بعداً شرایط
صورت اجتناب‌ناپذیری وارد ماجرا شدید و بعداً شرایط سختی را تجربه می‌کنید. این عقیده وجود دارد که اگر سرسخت باشید می‌توانید به همان جاهای قبلی باز گردید اما حقیقت امر این است که ما وقتی به عنوان ابنا بشر بزرگ شدیم، دچار تغییر و تکامل می‌شویم و از یکدیگر جدا می‌افتیم. زمان‌هایی وجود دارد که شما مجبورید قید چیزی را بزنید اما از طرفی هم نمی‌توانید آن جدایی را به خودتان نسبت بدهید، ار همین رو می‌گویید «این من نیستم»
ستاره سرخ (★) ستاره‌ای پنج‌پر و توپر است که اغلب به عنوان نماد ایدئولوژی کمونیسم بکار می‌رود. این نماد معمولاً در ترکیب با داس و چکش در پرچم‌ها، نشان‌های دولتی، یادمان‌ها، تزئین‌ها و نشان واره‌ها استفاده می‌شود. نماد کمونیسم. ستاره پنج‌پر از زمان انقلاب ۱۹۱۷ روسیه به نماد کمونیسم تبدیل شده است. دربارهٔ معنای این نماد تفسیرهای مختلفی ارائه شده است. یک تفسیر پنج‌پر را نماد پنج انگشت کارگران می‌داند و تفسیر کمتر شناخته‌شده دیگری آن را نماد پنج گروه اجتماعی می‌داند که روسیه را در رسیدن به نظام کمونیستی راهبری
که روسیه را در رسیدن به نظام کمونیستی راهبری کرده‌اند: جوانان، نظامیان، کارگران صنعتی، کارگران کشاورز، و روشنفکران. ستاره سرخ، در کنار نشان‌های دیگری مانند داس و چکش، تبدیل به یکی از نشان‌ها، نمادها و علامت‌های اتحاد جماهیر شوروی تحت حاکمیت حزب کمونیست شد. در نمادشناسی شوروی، ستاره سرخ نشان و نماد ارتش سرخ و نظامیان بود، در مقابل داس و چکش که نشان کارگری و صلح میان طبقات کارگر محسوب می‌شد. کشورهای مختلف در سراسر اروپا به گونه‌های متفاوتی نسبت به این نماد واکنش نشان دادند: برخی با تصویب قوانینی استفاده از
نشان دادند: برخی با تصویب قوانینی استفاده از آن را به دلیل اینکه نمایشگر یک ایدئولوژی توتالیتری است ممنوع کردند، اما برخی دیگر نسبت به آن رویکردی مثبت داشته و آن را نماد ضد فاشیسم و مقاومت در برابر اشغالگری نازی‌ها به حساب می‌آوردند.