payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جواهرات او چشم طمع دارند. ملکور، والای خبیث که از زندان رهایی یافته بود و در والینور به سر می‌برد، از این فرصت استفاده کرد و با دسیسه و نیرنگ، کینه و اختلاف را در نولدور پراکنده ساخت. فئانور که از ملکور بیزار بود، از هرگونه تماس با او اجتناب می‌کرد، با این حال در دام توطئه‌های شوم او گرفتار آمد. او در اوج خشم، فینگولفین را از دروغ‌پراکنی برحذر داشت و او را به مرگ تهدید کرد. والاها برای تنبیه فئانور، او را به مدت دوازده سال به سرزمین دورافتاده فورمنوس تبعید کردند. فینوه نیز به نشانه همدردی با پسرش، به
کردند. فینوه نیز به نشانه همدردی با پسرش، به فورمنوس رفت و او را در تبعید همراهی کرد. سرانجام والاها از نقشه پلید ملکور برای برانگیختن خشم و کینه‌ فئانور آگاه شدند و یکی از خود، به نام تولکاس، را برای دستگیری او فرستادند. اما ملکور زیرک‌تر از آن بود که به دام بیفتد و پیش از رسیدن تولکاس، گریخت. فئانور با هوشیاری و ذکاوت خود دریافت که هدف نهایی ملکور ربودن سیلماریل‌ها است. به همین دلیل، درهای خانه‌اش را به روی تمام موجودات، حتی قدرتمندترین آن‌ها، بست و با چنگ و دندان از جواهراتش محافظت کرد. پس از گذشت مدتی،
و دندان از جواهراتش محافظت کرد. پس از گذشت مدتی، والاها در تلاش برای برقراری صلح و آشتی، فئانور و فینگولفین را به والینور فراخواندند. فینگولفین با فروتنی و صدق و راستی و احترام به مقام برادر بزرگتر، با او آشتی کرد. فئانور نیز ظاهراً کینه و خشم را کنار گذاشت و با برادرش صلح کرد. اما این آشتی شکننده و کوتاه بود. ملکور به همراه اونگولیانت، عنکبوت غول‌پیکر، در حمله‌ای غافلگیرکننده، دو درخت مقدس والینور را نابود کردند. با از بین رفتن دو درخت، سیلماریل‌ها تنها یادگار و منبع نور آن‌ها بودند. والار از فئانور
یادگار و منبع نور آن‌ها بودند. والار از فئانور درخواست کردند که سیلماریل‌ها را به آن‌ها بسپارد تا شاید بتوانند با استفاده از قدرت آن‌ها، دو درخت را زنده کنند. اما فئانور سرسختانه مخالفت کرد و گفت: «شاید بتوانم جواهراتم را از شکلِ کنونی‌شان به درآورم، اما هرگز نمی‌توانم دوباره مانند آن‌ها را بسازم. اگر مجبور به شکستن آن‌ها شوم، گویی قلب خود را شکسته‌ام». او به هیچ وجه راضی به تسلیم سیلماریل‌ها نشد. در همین هنگام، خبر رسید که ملکور به فورمنوس حمله کرده، پدرش فینوه را به قتل رسانده و سیلماریل‌ها را به سرقت
فینوه را به قتل رسانده و سیلماریل‌ها را به سرقت برده است. با این اتفاق ناگوار، یاوانا، والای طبیعت، دیگر امید خود به احیای دو درخت را از دست داد. فئانور از شنیدن خبر مرگ پدر و سرقت سیلماریل‌ها چنان خشمگین شد که ملکور را «مورگوت» به معنای «دشمن سیاه» نامید. او در برابر این دشمن قسم‌خورده و والاها که به گمان او در این فاجعه مقصر بودند، به پا خاست. فئانور در شهر الفی تیریون سخنرانی پرشوری ایراد کرد و اکثر مردمِ خود را متقاعد کرد که برای انتقام خون پدر و رهایی از سلطه والار، به سرزمین میانه بازگردند. او و هفت
از سلطه والار، به سرزمین میانه بازگردند. او و هفت پسرش سوگندی سهمگین یاد کردند که به "سوگند فئانور" معروف شد: «آن‌ها سوگندی یاد کردند که هیچ‌کس نتواند و نباید آن را بشکند، سوگندی به نام ایلوواتار، خالق یگانه. آن‌ها تاریکی ابدی را بر خود فرا خواندند اگر به این سوگند وفا نکنند... و عهد بستند که با تمام قوا و با کینه و نفرت، تا آخرین نقطه جهان، والا، دیو، الف یا حتی انسانی را که هنوز متولد نشده و یا هر موجود دیگری، بزرگ یا کوچک، خوب یا بد را که در آینده پا به عرصه وجود بگذارد و سیلماریل را در اختیار داشته
به عرصه وجود بگذارد و سیلماریل را در اختیار داشته باشد یا آن را از آن‌ها بگیرد یا از آن‌ها دریغ کند، تعقیب کنند». بازگشت به بلریاند. فئانور برای رسیدن به سرزمین میانه به سواحل آمان رفت و از خاندانِ تلری که مردمانی دریانورد بودند، درخواست کمک کرد. اما آن‌ها از همکاری با فئانور سر باز زدند. فئانور که در بند سوگند و عطش انتقام گرفتار شده بود، به نولدور دستور داد تا کشتی‌های تلری را به زور تصاحب کنند. مردمان تلری در برابر این عمل مقاومت کردند و بسیاری از آن‌ها در این درگیری کشته شدند. این نبرد به «خویشاوندکشی
در این درگیری کشته شدند. این نبرد به «خویشاوندکشی در آلکوآلونده» یا «نخستین خویشاوندکشی» معروف شد. پسران فئانور نیز بعدها دو بار دیگر به نام و یادِ پدرشان علیه الف‌ها در سرزمین میانه جنگیدند و خون بسیاری را بر زمین ریختند. فینارفین، سومین پسر فینوه، که از این اعمال برادر و برادرزادگانش به شدت شرمنده و اندوهگین بود، به همراه سپاهش از ادامه مسیر منصرف شد و به والینور بازگشت. والاها آن‌ها را بخشیدند و فینارفین به عنوان پادشاه عالی نولدور در والینور بر تخت نشست. اما الف‌های باقی مانده که فئانور و فینگولفین را
اما الف‌های باقی مانده که فئانور و فینگولفین را در این شورش همراهی کردند، مورد نفرین ماندوس قرار گرفتند. بر اساس این نفرین، اگر آن‌ها به سرکشی و نافرمانی از والاها ادامه دهند، دچار بدبختی و رنج خواهند شد. از آنجا که کشتی‌های کافی برای حمل تمام نولدور از دریا وجود نداشت، فئانور و پسرانش تصمیم گرفتند با گروه اول به سرزمین میانه بروند. آن‌ها پس از رسیدن به غرب بلریاند، کشتی‌ها را به آتش کشیدند و فینگولفین و یارانش را در آن سوی دریا رها کردند. فینگولفین که از این خیانت به خشم آمده بود، مجبور شد از مسیر طولانی
خیانت به خشم آمده بود، مجبور شد از مسیر طولانی و پر خطر زمینی، از میان یخ‌های شمال، به سرزمین میانه بیاید. مورگوت که از ورود نولدور به سرزمین میانه آگاه شده بود، لشکر خود را از قلعه انگباند فراخواند و به اردوگاه فئانور در میثریم حمله کرد. این نبرد که به «نبرد زیر ستارگان» یا داگور-نویین-گیلیات معروف است، پیش از آفرینش خورشید و ماه رخ داد. نولدور در این نبرد پیروز شدند و مورگوت را شکست دادند. فئانور با غرور و اعتماد به نفس به سوی آنگباند پیشروی کرد. اما در نزدیکی آنگباند، در حالی که تعداد کمی از الف‌ها او
نزدیکی آنگباند، در حالی که تعداد کمی از الف‌ها او را همراهی می‌کردند، در کمین گروهی از بالروگ‌ها گرفتار شد. او با شجاعت و مهارت با گوتموگ، فرمانده بالروگ‌ها، به نبرد پرداخت. پسران فئانور که از این موضوع آگاه شدند، با لشکر زیادی از الف‌ها به کمک پدر شتافتند و بالروگ‌ها را شکست دادند. اما فئانور زخم‌های کاری برداشته بود و می‌دانست که مرگ او نزدیک است. او سه بار مورگوت را نفرین کرد و در لحظات پایانیِ عمر خود دید که سپاه الف‌هایش به تنهایی قادر به فتح برج‌های تاریک تانگورودریم نیستند. پیامدها سوگند فئانور بر
تاریک تانگورودریم نیستند. پیامدها سوگند فئانور بر سرنوشت عاشقان افسانه‌ای، برن و لوثین، نیز تأثیر گذاشت. آن‌ها برای وفای به عهد عشق، یکی از سیلماریل‌ها را از تاج مورگوت به سرقت بردند. این عمل آغازگر خویشاوندکشی و سال‌ها نزاع و درگیری میان الف‌ها شد. سرانجام ائارندیل با فداکاری و اراده‌ای پولادین، سیلماریل سرقت شده را با خود به غرب برد و از والاها درخواست یاری کرد. این سیلماریل از دسترس پسران فئانور خارج شد، اما دو سیلماریل دیگر همچنان در تاج مورگوت باقی ماندند. این دو گوهر نیز سرانجام دزدیده شدند، یکی در
این دو گوهر نیز سرانجام دزدیده شدند، یکی در دل زمین و دیگری در اعماق دریا ناپدید گشت. بر اساس پیشگویی ماندوس، پس از بازگشت نهایی ملکور و شکست او در داگور داگوراث (نبرد نبردها)، جهان دگرگون خواهد شد و والاها سیلماریل‌ها را باز خواهند یافت. فئانور از تالارهای ماندوس آزاد خواهد شد و سیلماریل‌ها را به یاوانا تقدیم خواهد کرد. فئانور آن‌ها را خواهد شکست و یاوانا با استفاده از نور رها شده از آن‌ها، دو درخت را دوباره زنده خواهد کرد. کوه‌های پلوری هموار خواهند شد و نور دو درخت تمام جهان را در بر خواهد گرفت و شادی و
دو درخت تمام جهان را در بر خواهد گرفت و شادی و سعادت ابدی بر جهان حکم‌فرما خواهد شد. پروراندن شخصیت. نام اصلی فئانور در زبان کوئنیا، زبان ساختگی تالکین، کوروفینوه (به معنای «[فرزند] ماهرِ فینوه») بود. او در زبان کوئنیا با نام فئانارو، «روح آتش» نیز شناخته می‌شود که از fëa (به معنای «روح») و nár (به معنای «شعله») گرفته شده است. فئانارو «نامِ مادری» یا آمیلسۀ اوست، نامی که مادر الف در هنگام تولد یا چند سال پس از آن به فرزند خود می‌دهد و یکی از نام‌های حقیقِیِ الف‌ها بود. تالکین حداقل چهار نسخه از سوگند
الف‌ها بود. تالکین حداقل چهار نسخه از سوگند فئانور را نوشت که در مجموعۀ تاریخ سرزمین میانه گردآوری شده است. سه نسخه اولیه در اشعار بلریاند یافت می‌شوند: در شعر alliterative (حدود 1918-1920)، در فصل 2، "اشعار اولیه رها شده" پرواز نولدولی از والینور. سطرهای 132-141; در دوبیتی‌های قافیه‌دار (حدود 1928)، در فصل 3، "سرود لیتین". سرود ششم، سطرهای 1628-1643; و به شکلی متفاوت که توسط سلگورم، سومین پسر فئانور، در فصل 3، "سرود لیتین" بازگو شده است. سرود ششم، سطرهای 1848-1857. نسخه بعدی در حلقه مورگوت یافت می‌شود.
1848-1857. نسخه بعدی در حلقه مورگوت یافت می‌شود. فئانور از جمله شخصیت‌های اصلی است که تالکین، که به تصویرسازی نوشته‌های خود نیز می‌پرداخت، برای آن‌ها یک نشان هیرالدیک متمایز در نظر گرفت. تحلیل. غرور و سقوط. جین چنس، پژوهشگر و تالکین‌شناس، فساد الف‌ها و انسان‌ها توسط مورگوت را به وضوح نشأت گرفته از کتاب مقدس می‌داند، زیرا «یادآور فساد آدم و حوا توسط شیطان است. میل به قدرت و خدای‌گونه بودن همان میل به دانشِ شناختِ خوب و بد است که در باغ عدن شاهد آن بودیم». او سیلماریل‌ها را نمادی از همان «میل» می‌داند. او
او سیلماریل‌ها را نمادی از همان «میل» می‌داند. او آرزوی فئانور برای شبیه شدن به والاها به منظور خلق «آفریده‌های خودش» را «غرور سرکش» معرفی می‌کند و مانند ملکور، او نیز «تسلیم عشق حریصانه» به آفریده‌های خود می‌شود که باعث سقوطش می‌شود. او اشاره می‌کند که شورش فئانور توسط آر-فارازون، مرد نومه‌نوری، و سپس در پایان سیلماریلیون توسط مایای مشهور، سائورون، که به ارباب تاریکی در داستان ارباب حلقه‌ها تبدیل می‌شود، تکرار می‌شود. مقایسه جین چنس میانِ فئانور و مورگوت با شخصیت‌های کتاب مقدس در سِفْرِ پیدایش الیزابت
با شخصیت‌های کتاب مقدس در سِفْرِ پیدایش الیزابت سولپووا، زبان‌شناس، بر این باور است که شخصیت فئانور از بیرتنوت، رهبر آنگلوساکسون، و به ویژه نحوۀ بازنماییِ او در شعری که به مناسب «نبرد مالدون» سروده شده، الهام گرفته شده است. این شعر حکایت از کشته شدن او در آن نبرد دارد که در سال 991 اتفاق افتاد. تالکین نمایشنامه کوتاهی نیز در قالب شعر به نام «بازگشت به خانه بیرتنوت، پسر بیرتهلم» دربارۀ غرور بی‌جای این شخصیت نوشت و بیرتنوت را به عنوان کسی که توسط «غرور و سلحشوریِ بی‌جای کُشنده» گمراه شده و «برای قهرمان بودن
بی‌جای کُشنده» گمراه شده و «برای قهرمان بودن زیادی احمق بود» توصیف کرد. فئانور نیز به طور مشابهی توسط «غرور غیرقابل کنترل» که باعث مرگ او و پیروان بی‌شمارش می‌شود، راهبری می‌شود. غرورِ جهان‌آفرینی. تام شیپی، پژوهشگر و تالکین‌شناس، معتقد است که فئانور و سیلماریل‌های او به مضمونِِ کتابِ سیلماریلیون به شیوه‌ای خاص مربوط می‌شوند: گناه الف‌ها غرور انسانی نیست، مانند هبوط در کتاب مقدس، بلکه «میلِ آن‌ها به ساختن چیزهایی است که برای همیشه هویتشان را منعکس یا متجسم کنند». این غرورِ خاصّ الف‌ها، فئانور را به ساخت
کنند». این غرورِ خاصّ الف‌ها، فئانور را به ساخت سیلماریل‌ها سوق می‌دهد و، شیپی پیشنهاد می‌کند، همین غرور بود که تالکین را به نوشتن داستان‌هایش وادار کرد: «تالکین نمی‌توانست از دیدن بخشی از خود در فئانور و سارومان خودداری کند، و میلِ شاید مشروع، یا شاید نامشروعِ آن‌ها به جهان‌آفرینی را به اشتراک بگذارد». جان الیسون، در مقاله‌ای در مجله "مالورن"، نشریه انجمن تالکین، به مقایسه فئانور با شخصیت فاوست در ادبیات غرب می‌پردازد و به طور خاص به رمان "دکتر فاوستوس" اثر توماس مان (۱۹۴۷) اشاره می‌کند. از دیدگاه الیسون،
توماس مان (۱۹۴۷) اشاره می‌کند. از دیدگاه الیسون، مسیر زندگی هر دو شخصیت نمونه‌ای از «نبوغی است که در نهایت به جنون می‌انجامد». در واقع، نیروی خلاق و عطش سیری‌ناپذیر برای آفرینش، چون آتشی مهارنشدنی، صاحب خود را می‌سوزاند و نابود می‌کند و در این میان، بنیان‌های جامعه را نیز به ورطه نابودی می‌کشاند. الیسون به شباهت‌های جالبی میان فئانور و لوفرکوهن، شخصیت فاوست در رمان مان، اشاره می‌کند. هر دو در زمینه‌های خود نابغه هستند و در مهارت و خلاقیت از اساتید خود پیشی می‌گیرند. اما این نبوغ سرکش، در نهایت آن‌ها را به
می‌گیرند. اما این نبوغ سرکش، در نهایت آن‌ها را به کام جنون و نابودی می‌کشاند. الیسون با اشاره‌ای کنایه‌آمیز به زمینه تاریخی هر دو داستان، یعنی فروپاشی آلمان نازی در رمان مان و فروپاشی اروپای پیش از جنگ جهانی اول در اسطوره‌شناسی تالکین، بر این نکته تأکید می‌کند که هر دو اثر بازتابی از بحران‌ها و تراژدی‌های دوران خود هستند. او می‌نویسد: «فئانور دقیقاً معادل دکتر فاوستوس نیست، زیرا او با شیطان پیمان نمی‌بندد» اما هر دو شخصیت در بند غرور و جاه‌طلبی خود گرفتار می‌آیند و سرنوشتی تراژیک را برای خود و اطرافیانشان
و سرنوشتی تراژیک را برای خود و اطرافیانشان رقم می‌زنند. الیسون لوفرکوهن را «فئانور زمانۀ ما» می‌نامد و معتقد است که جهان تالکین، برخلاف تصور اولیه از نبرد خیر و شر، در شخصیت فئانور نشان می‌دهد که نیروهای خلاق و ویرانگر در سرشت انسان به هم پیوسته‌اند و این جوهرۀ «جهان هبوط کرده»ای است که ما در آن زندگی می‌کنیم. او همچنین بر نقش محوری فئانور در کل افسانه‌شناسی تالکین تأکید می‌کند و او را «محوری می‌داند که تمام این داستان عظیم ... به دور آن می‌چرخد». تبار به مثابه راهنمای شخصیت اطلاعات بیشتر: تبار به مثابه
مثابه راهنمای شخصیت اطلاعات بیشتر: تبار به مثابه راهنمای شخصیت در افسانه‌شناسی تالکین شیپی و ورلین فلیگر، هر دو از محققان برجسته آثار تالکین، بر این باورند که تالکین از تبار و نسب به عنوان ابزاری برای شکل‌دهی به شخصیت‌هایش استفاده می‌کرده است. شیپی در این باره می‌نویسد که سیلماریلیون در این زمینه بازتابی از اساطیر اسکاندیناوی است و برای درک کامل این موضوع، شاید لازم باشد به شجره‌نامه‌ها و تاریخچه خانوادگی شخصیت‌ها دقت کنیم. فلیگر می‌نویسد که آتش وجود فئانور، نیروی محرکه خلاقیت اوست و او را به خلق آثار
نیروی محرکه خلاقیت اوست و او را به خلق آثار زیبا، از جمله خط زیبای فئانوری و جواهرات بی‌نظیر، و از جمله، جواهراتِ سرنوشت‌سازی به نام سیلماریل‌ها، سوق می‌دهد. او با تأکید بر دقت تالکین در انتخاب واژگان، به این نکته اشاره می‌کند که تالکین فئانور را هم "subtle" و هم "skilled" می‌نامد. "subtle" از ریشه لاتین sub-tela به معنای "زیر تار (بافندگی)" گرفته شده است و به نخ‌های پود اشاره دارد که به صورت متقاطع با تار بافته می‌شوند و در مقابل رگه اصلی قرار می‌گیرند. این استعاره نشان دهنده شخصیتی خطرناک و سرکش است که
استعاره نشان دهنده شخصیتی خطرناک و سرکش است که در مقابل جریان عادی حرکت می‌کند. "skilled" نیز از ریشه هندواروپایی skel- به معنای "بریدن" گرفته شده است و به تمایل نولدور به ایجاد تفرقه و جدایی در میان الف‌ها اشاره دارد. در واقع، تصمیمات فئانور و سیلماریل‌های او منجر به تفرقه و جنگ، خویشاوندکشی الف‌ها، دزدیدن کشتی‌های تلری در آمان و در نهایت فجایع بیشتر در سرزمین میانه می‌شود. تحلیل ورلین فلیگر از انتخاب واژگان تالکین برای فئانور
افغان‌پست عرضه کنندهٔ خدمات پستی در افغانستان می‌باشد. افغان‌پست عضو فعال اتحادیه پستی جهانی و کوپراتیف EMS بوده و خدمات اخذه و توزیع پستی داخلی و بین‌المللی را از طریق ۴۶۳ پُست‌خانه مربوط خود به‌طور مطمئن، مصون و سریع در کشور عرضه می‌نماید. پست‌خانه‌ها. پست‌خانه‌های مرکزی: در مراکز ولایات موقعیت دارد تمام ردیف خدمات پستی را مانند آخذه مراسلات و پارسلات به طور عادی، راجستری (ثبت شده)، EMS و خدمات توزیعی تمام ارسالات پستی وارده را انجام می‌دهد. پست‌خانه‌‌های شهری: خدمات اخذه و توزیع مراسلات پستی را عرضه
شهری: خدمات اخذه و توزیع مراسلات پستی را عرضه نموده و در بعضی نواحی صرف خدمات اخذه مکاتب رسمی، شخصی، پُست‌کارت (کارت پستال) و ایروگرام (نامه هوایی) را عرضه می‌دارد. پست‌خانه‌‌های محلی (ولسوالی‌ها): خدمات اخذه و توزیع را انجام می‌دهد. پست‌خانه‌‌های میدان هوائی (فرودگاهی): خدمات اخذه توزیع محل و تبادله پست هوائی را انجام می‌دهد. پست‌خانه‌‌های سرحدی (مرزی): خدمات اخذه و توزیع محلی و تبادله پستی زمینی را با کشور مقابل را انجام می‌دهد. تمام پست خانه‌ها تحت یک برنامه واحد انتقالات و تبادله کار می‌کنند. برای
برنامه واحد انتقالات و تبادله کار می‌کنند. برای انتقالات در هفته حداقل دو الی سه مرتبه و برای توزیع از استاندارد (D + 0) در عین(همان) روز در مراکز شهرها و (D + 5) در ۵ روز به دورترین نقطعه ولایات کشور توزیع صورت می‌گیرد.
جاستین گیبریل هورویتز (به انگلیسی:Justin Gabriel Hurwitz)، متولد ۲۲ ژانویه ۱۹۸۵، آهنگ‌ساز، نویسنده و ترانه‌سرای آمریکایی است. هورویتز بیش‌تر برای ساخت موسیقی فیلم موزیکال لا لا لند به کارگردانی دیمین شزل شناخته می‌شود. هورویتز از دوران نوجوانی شروع به یادگیری موسیقی کرد و در دوران تحصیل خود در دانشگاه هاروارد با دیمین شزل آشنا شد و دوستیش با او شکل گرفت. به غیر از لالا لند، هورویتز برای سه فیلم دیگر شزل، یعنی گای و مدلین روی نیمکت پارک، ویپلش و نخستین انسان موسیقی متنْ ساخته‌است. او برای آهنگسازی فیلم لا لا
متنْ ساخته‌است. او برای آهنگسازی فیلم لا لا لند برندهٔ چندین جایزه معتبر شد، از جمله: جایزه اسکار بهترین موسیقی فیلم؛ جایزه اسکار بهترین ترانه (برای ترانه شهر ستاره‌ها)؛ جایزه گلدن گلوب بهترین موسیقی و جایزه گلدن گلوب بهترین ترانه غیراقتباسی (ترانه شهر ستاره‌ها) همچنین، هورویتز به خاطر ساخت موسیقی لالا لند برندهٔ دو جایزه گرمی نیز شده‌است. هورویتز به خاطر موسیقی فیلم "نخستین انسان" در هفتاد و ششمین دوره جوایز گلدن گلوب، برای دومین بار برندهٔ بهترین جایزه موسیقی متن شد و در در بیست و سومین دوره جوایز ستلایت
متن شد و در در بیست و سومین دوره جوایز ستلایت نیز این موفقیت را تکرار کرد.
روپال (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، درگ کویین، موسیقی‌دان، کارگردان فیلم، خواننده، و مدل اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به به وانگ فو، با تشکر برای همه چیز! جولی نیومر اشاره کرد.
جستارهای جدید در فهم بشری (به فرانسه: "Nouveaux essais sur l'entendement humain") کتابی است از گوتفرید لایبنیتس فیلسوف آلمانی. این کتاب به شکل گفتگو نوشته شده است و ردّیه‌ای است بر فصل به فصلِ کتابِ جان لاک، "جستاری در خصوص فهم بشری". نگارش این کتاب که از معدود آثار مفصلِ لایبنیتس است (تنها اثر طولانی دیگرِ او "تئودیسه" است) در ۱۷۰۴ تمام شده بود، اما مرگ لاک باعث شد لایبنیتس از انتشارش منصرف شود. کتاب اولین بار در ۱۷۶۵ منتشر شد.
روبر مرشان (؛ (زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۲ مهٔ ۲۰۲۱) یک دوچرخه‌سوار اهل فرانسه بود. روبِر مرشان در روز ۴ ژانویه در سن ۱۰۵ سالگی در یک ساعت مسافت ۲۲ کیلومتر و ۵۴۷ متر را رکاب زد و رکورد تازه‌ای در دوچرخه‌سواری به ثبت رساند. این زمان بالاترین میزان ثبت شده برای گروه سنی بالای ۱۰۵ سال است. وی ورزش دوچرخه‌سواری را به‌طور جدی از ۶۷ سالگی شروع کرده و مربی‌اش می‌گوید قلبش نیم قرن از خودش جوان‌تر بود.
اِنت‌ها گونه‌ای موجودات افسانه‌ای از سرزمین میانی در مجموعه داستان‌های نوشتهٔ جی. آر. آر. تالکین اند که ظاهری شبیه درخت دارند. آن‌ها مانند درختان سخنگو در افسانه‌های قدیم توصیف شده‌اند. نام انت، از آنگلوساکسون به معنی غول گرفته شده‌است. از انت‌ها در ارباب حلقه‌ها به عنوان چوپانان جنگل و یاران مردمان سرزمین میانی در جریان جنگ حلقه یاد شده‌است. آنتی که بیشتر از آن در کتاب تالکین یاد شده و درخت ریشو است که ادعا می‌کند کهن‌سال‌ترین موجود زندهٔ سرزمین میانی است. در دوره‌ای که جنگ حلقه روی می‌دهد هیچ انت جوانی
در دوره‌ای که جنگ حلقه روی می‌دهد هیچ انت جوانی وجود ندارد چون همسران انت‌ها (انت‌های دختر) همه گم شده‌اند. انت‌ها با هوئرن‌ها نسبت خانوادگی دارند، هوئرن‌ها درختانی اند که توان حرکت دارند و می‌توانند با انت‌ها صحبت کنند. شرح. گندالف از درخت ریشو به عنوان کهن‌سال‌ترین موجود زنده که می‌تواند در سرزمین میانی راه برود یاد می‌کند که قدی برابر با ۴ متر داشته‌است. انت‌ها نخستین بار هنگامی در سرزمین میانی دیده شدند که الف‌ها در این سرزمین زندگی کردند. آن‌ها احتمالاً توسط ارو ایلوواتار به دستور یاوانا ایجاد
احتمالاً توسط ارو ایلوواتار به دستور یاوانا ایجاد شده‌اند. یاوانا می‌خواست موجوداتی خلق شود که مانند چوپان و نگهبان از درختان جنگل در برابر کوتوله‌ها و دیگر موجودات حفاظت کند. نخستین بار الف‌ها به انت‌ها سخن گفتن آموختند. درخت ریشو از کاری که الف‌ها برایشان کردند چنین یاد می‌کند: که «(آنها) حماقت ما را درمان کردند» و این هدیه‌ای است که نمی‌توان آن را فراموش کرد. در دورهٔ سوم سرزمین میانی، جنگل فانگورن تنها جایی بود که هنوز برای انت‌ها قابل سکونت بود اما هوئرن‌های انت مانند، توانسته بودند جایی در جنگل قدیمی
انت مانند، توانسته بودند جایی در جنگل قدیمی جان سالم به در ببرند. انت‌ها قد بلندی داشتند و بسیار نیرومند بودند و می‌توانستند سنگ‌ها و صخره‌ها را در هم شکنند. تالکین در کتابش می‌گوید که انت‌ها تخته سنگ‌های بزرگ پرتاب می‌کنند و دیوار آیزنگارد را مانند «خمیر نان» از هم پاره می‌کنند. همسران انت‌ها. درخت ریشو می‌گوید همسران انت‌ها شروع کردند به دور شدن از انت‌ها چون آن‌ها برخلاف انت‌ها که دوست داشتند هرچیزی مسیر طبیعی اش را طی کند، ترجیح می‌دادند هرچیزی را بکارند و در اختیار بگیرند. همسران انت‌ها به جایی رفتند
و در اختیار بگیرند. همسران انت‌ها به جایی رفتند که بعدها به سرزمین‌های قهوه‌ای در آن سوی رود بزرگ آندوئین معروف شد. همسران انت‌ها برخلاف انت‌ها با نژاد انسان اندرکنش داشتند و چیزهای زیادی از کشاورزی به آن‌ها یاد دادند. همسران انت‌ها تا قبل از آنکه سائورون سرزمین آن‌ها را نابود کند در صلح زندگی می‌کردند. پس از آن ناپدید شدند و با اینکه انت‌ها به دنبال آن‌ها گشتند هرگز آن‌ها را نیافتند. در درخت ریشو به هابیت‌ها می‌گوید که اگر خبری از همسران انت‌ها در سرزمین شان شنیدند حتماً به او اطلاع دهد. پس از آنکه
شان شنیدند حتماً به او اطلاع دهد. پس از آنکه آراگورن به پادشاهی می‌رسد به درخت ریشو قول می‌دهد که انت‌ها می‌توانند دوباره بدون ترس از موردور زندگی کنند و به دنبال همسران انت‌ها بگردند و سرزمین خود را گسترش دهند اما درخت ریشو جواب می‌دهد که جنگل‌ها می‌توانند گسترش یابند اما انت‌ها نمی‌توانند و احتمالاً این چند انت باقی‌مانده در جنگل فانگورن آنقدر باقی می‌مانند تا کم‌کم شمارشان کم شود یا تبدیل به درخت معمولی شوند: «گوسفندان شبیه چوپان و چوپانان شبیه گوسفند می‌شوند اما این اتفاق برای درخت‌ها و انت‌ها سریع تر
اما این اتفاق برای درخت‌ها و انت‌ها سریع تر و نزدیک تر است» سرنوشت. با اینکه انت‌ها عمر درازی دارند اما مانند الف‌ها جاودان نیستند. آن‌ها با گذر زمان پیر می‌شوند. درخت ریشو به مری و پیپین می‌گوید که او نمی‌تواند خم شود در حالی که انت‌های جوان تر می‌توانند چنین کنند. انت‌ها پس از پیری نمی‌میرند بلکه تبدیل به درخت معمولی می‌شوند، در یک مکان جای می‌گیرند و در همان‌جا ریشه می‌دهند و برگ درمی‌آورند تا اینکه در نهایت یک درخت کامل شوند.و در آخر همه انت ها تبدیل ب درختان معمولی شدند.
جاکشی پروانه سومین آلبوم استودیویی کندریک لامار، رپر آمریکایی است که در تاریخ ۱۵ مارس ۲۰۱۵ توسط تاپ داگ انترتینمنت، افترمث انترتینمنت و اینترسکوپ رکوردز منتشر شد. این آلبوم که پس از موفقیت بزرگ آلبوم قبلی او، "بچه خوب، شهر عصبانی"، منتشر شد، یک اثر تجربی و بسیار پیچیده است که عناصری از فانک، جاز، سول و شعرخوانی را با هیپ هاپ در هم می‌آمیزد. آلبوم به بررسی موضوعاتی چون نژاد، نابرابری اجتماعی، افسردگی، سیاست و تاریخ سیاه‌پوستان در آمریکا می‌پردازد و به عنوان یکی از مهم‌ترین و تحسین‌شده‌ترین آثار موسیقایی قرن
از مهم‌ترین و تحسین‌شده‌ترین آثار موسیقایی قرن بیست و یکم شناخته می‌شود. پیش‌زمینه و مفاهیم. جاکشی پروانه یک اثر مفهومی عمیق است که در آن لامار با شهرت ناگهانی خود و مسئولیت‌های ناشی از آن دست و پنجه نرم می‌کند. عنوان آلبوم، استعاره‌ای از استثمار هنرمندان سیاه‌پوست با استعداد (پروانه) توسط صنعت موسیقی و جامعه (جاکشی) است. برخلاف روایت خطی آلبوم قبلی‌اش، این آلبوم ساختاری تکه‌تکه و شاعرانه دارد. در طول آلبوم، لامار به تدریج یک شعر را دکلمه می‌کند که در هر آهنگ بخشی از آن کامل‌تر می‌شود تا در نهایت در آهنگ
بخشی از آن کامل‌تر می‌شود تا در نهایت در آهنگ پایانی، "Mortal Man"، به طور کامل خوانده شود. این شعر به عنوان ستون فقرات روایی آلبوم عمل کرده و مضامین مختلف آن را به هم پیوند می‌دهد. سفر لامار به آفریقای جنوبی در سال ۲۰۱۴ تأثیر عمیقی بر محتوای آلبوم گذاشت و او را با تاریخ آپارتاید و مبارزات نلسون ماندلا آشنا کرد. این سفر الهام‌بخش بسیاری از مضامین سیاسی و تاریخی آلبوم، از جمله ارتباط بین مبارزات سیاه‌پوستان آمریکا و آفریقا شد. ضبط و تولید. فرایند ضبط آلبوم در استودیوهای مختلفی در سراسر ایالات متحده انجام شد
استودیوهای مختلفی در سراسر ایالات متحده انجام شد و لامار با تیمی از نوازندگان و تهیه‌کنندگان برجسته جاز و فانک همکاری کرد. هنرمندانی مانند ترس مارتین، رابرت گلسپر، ثاندرکت و فلاینگ لوتوس نقش کلیدی در شکل‌گیری صدای ارگانیک و زنده آلبوم داشتند. برخلاف بسیاری از آلبوم‌های هیپ هاپ که بر بیت‌های الکترونیکی تکیه دارند، جاکشی پروانه سرشار از سازهای زنده، بداهه‌نوازی‌های جاز و تنظیم‌های پیچیده است. تهیه‌کننده اصلی آلبوم، سونوِیو، به همراه همکاران قدیمی لامار مانند مارک "انتونی" اسپیرز و فارل ویلیامز، به ایجاد یک
مارک "انتونی" اسپیرز و فارل ویلیامز، به ایجاد یک چشم‌انداز صوتی منسجم کمک کردند. این آلبوم همچنین شامل همکاری با هنرمندان بزرگی چون جرج کلینتون، اسنوپ داگ و رونالد آیزلی است که به نوعی ادای احترام به نسل‌های مختلف موسیقی سیاه‌پوستان محسوب می‌شود. محتوای غنایی و مضامین. جاکشی پروانه از نظر محتوایی یکی از پیچیده‌ترین و سیاسی‌ترین آلبوم‌های هیپ هاپ است. لامار در این آلبوم به نقد ساختارهای قدرت، نژادپرستی نهادینه‌شده و ریاکاری در جامعه آمریکا می‌پردازد. آهنگ "Alright" که به سرودی برای جنبش جان سیاه‌پوستان مهم
که به سرودی برای جنبش جان سیاه‌پوستان مهم است تبدیل شد، پیامی از امید و مقاومت را در مواجهه با خشونت پلیس و بی‌عدالتی اجتماعی ارائه می‌دهد. در آهنگ "The Blacker the Berry"، لامار با خشمی بی‌پرده به نژادپرستی درونی و بیرونی حمله می‌کند و ریاکاری خود را در قضاوت خشونت‌های درون‌نژادی به چالش می‌کشد. قطعه "How Much a Dollar Cost" داستانی تمثیلی از رویارویی با خدا در لباس یک مرد بی‌خانمان است که حرص و طمع را زیر سؤال می‌برد و آهنگ مورد علاقه باراک اوباما، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، در سال ۲۰۱۵ بود. آلبوم در نهایت
وقت آمریکا، در سال ۲۰۱۵ بود. آلبوم در نهایت با یک مصاحبه ساختگی با توپاک شکور، رپر فقید، به پایان می‌رسد که در آن لامار از صدای ضبط‌شده شکور برای ایجاد یک گفتگوی بین نسلی در مورد آینده سیاه‌پوستان استفاده می‌کند. جلد آلبوم. جلد آلبوم، یک عکس سیاه و سفید است که گروهی از مردان و کودکان سیاه‌پوست را نشان می‌دهد که با خوشحالی در مقابل کاخ سفید ژست گرفته‌اند و روی زمین، یک قاضی سفیدپوست مرده با چکش در دستش افتاده است. این تصویر قدرتمند و تحریک‌آمیز، نمادی از سرنگونی ساختارهای قدرت ظالمانه و جشن گرفتن آزادی
سرنگونی ساختارهای قدرت ظالمانه و جشن گرفتن آزادی سیاه‌پوستان است. این جلد به سرعت به یکی از نمادین‌ترین تصاویر در تاریخ هیپ هاپ تبدیل شد و بحث‌های زیادی را برانگیخت. انتشار و بازخورد. جاکشی پروانه یک هفته زودتر از تاریخ اعلام‌شده منتشر شد و بلافاصله رکوردهای استریم در اسپاتیفای را شکست. این آلبوم در هفته اول با فروش ۳۲۴,۰۰۰ نسخه، در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ قرار گرفت و اولین آلبوم شماره یک کندریک لامار شد. واکنش منتقدان به آلبوم تقریباً به اتفاق آرا مثبت بود و بسیاری آن را یک شاهکار خواندند. وب‌سایت متاکریتیک