payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بویژه در جاهایی که عملاً از خاگار ارشمیدسی کاری برنمی‌آمده کارایی آسان و مؤثری داشته است. برای نمونه رسم چفد بر روی دیوار اِسپر در طاق آهنگ که رازیگر (بنا) بی آنکه نیازی باشد ابتدا چفد را روی کاغذ بکشد و سپس آنرا روی دیوار پیاده کند که گاه به خاطر ضریب خطایی که داشت استفاده از تویزه را ناگزیر می‌ساخت تنها با کوبیدن دو میخ روی دیوار و چنبر یک تکه نخ و یک تکه زغال روی همان دیوار چفد را رسم و بیدرنگ تاق را پیاده می‌کرد. این آسانی در کاربرد و کارایی بالا در اجرا خاگار دومیخه را از دیرباز در صدر ابزارهای معماری
خاگار دومیخه را از دیرباز در صدر ابزارهای معماری برای رسم چفد نشانده است.
روستای استپانچیکو () که با عنوان «دوست خانواده» یا «ناشناس» هم از آن نام برده می‌شود، یکی از رمان‌های مهم فیودور داستایفسکی، نویسندهٔ رئالیسم روسی است که مضمونی طنز گونه دارد، این کتاب در سال ۱۸۵۹ برای اولین بار منتشر گردید. شرح کوتاهی از کتاب. "سرگئی الکساندروویچ"، راوی این داستان، از سنت پترزبورگ به املاک عموی خود، سرهنگ "ایگور ایلیچ روستانف"، احضار و در می‌یابد که یک شارلاتان میانسال به نام "فام فومیچ اوپیسکین"، اشراف و مالکین اطراف را به بهانهٔ به زعم خودش خصلت تهاجمی، خودخواهی و کینه‌توزی وی تحریک و
خودش خصلت تهاجمی، خودخواهی و کینه‌توزی وی تحریک و املاک وی را غصب کرده‌است، سرهنگ ایگور در وصیت‌نامه‌اش از سرگئی پرسیده که آیا مایل به ازدواج با "ناستنکا" هست یا خیر، این در حالی است که ناستنکا دختر جوان فقیری بوده که از قرار معلوم سرهنگ ایگور عموی سرگئی خودش زمانی عاشق دخترک بوده اما به مراد دل نرسیده، در این میان "اوپیسکین" که ظاهراً از ماجرا خبر داشته، نقشه‌های دیگری در سر می‌پرورانده، او تصمیم گرفته بود که دخترک را به ازدواج یک عقب ماندهٔ ذهنی معلوم‌الحال به نام "تاتیانا ایوانوا" در آورد. حمیدرضا
به نام "تاتیانا ایوانوا" در آورد. حمیدرضا آتش‌برآب و مهرداد مهرین این کتاب را به زبان فارسی ترجمه کرده‌اند.
جنگ داخلی کردستان عراق که در فرهنگ سیاسی کردها با نام جنگ برادرکشی (به کردی: "شه‌ڕی براکوژی") شناخته می‌شود، به درگیری نظامی میان جناح‌های سیاسی رقیب در کردستان عراق در سال‌های میانی دههٔ ۱۹۹۰ گفته‌می‌شود که طی آن به‌طور عمده دو جریان حزب دموکرات کردستان عراق و اتحادیهٔ میهنی کردستان با یکدیگر به درگیری نظامی پرداختند. پس از گذشت دوره‌ای، نیروهای نظامی حکومت‌های ایران، عراق آمریکا و ترکیه نیز به این درگیری‌ها پیوستند بین ۳ هزار تا ۵ هزار شبه‌نظامی و غیرنظامی در این جنگ کشته‌شدند، اما منابع محلی از کشته‌شدن
در این جنگ کشته‌شدند، اما منابع محلی از کشته‌شدن ۸ هزار نفر غیرنظامی در جریان بیش از سه سال درگیری صحبت می‌کنند. پس‌زمینه. خودمختاری در کردستان عراق در واقع از دههٔ ۱۹۷۰ میلادی تحت عنوان "اقلیم خودمختار کردستان" به دنبال توافق "پیمان خودمختاری" میان حکومت عراق و رهبران کرد عراقی برقرار شده‌بود. شورای قانونگذاری در شهر اربیل با اعتبار اسمی در مناطق کردنشین اربیل، دهوک و نیز در سلیمانیه تأسیس شده‌بود. درگیری‌های نظامی متعدد میان کردهای خواهان خودمختاری و نیروهای حکومت عراق تا زمان خیزش ۱۹۹۱ در عراق تداوم
حکومت عراق تا زمان خیزش ۱۹۹۱ در عراق تداوم یافت و مسئلهٔ تأمین امنیت پناهجویان کرد منجر به صدور قطعنامه ۶۸۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد شد که سبب توجیه انجام عملیات تأمین آسایش به منظور تأمین امنیت اقلیم کردستان عراق در جریان حملات نیروی هوایی می‌شد و به‌طور همزمان کمک‌رسانی به پناهجویان کرد نیز که از آزار و اذیت فرار کرده‌بودند انجام می‌شد. منطقهٔ پرواز ممنوع دهوک و اربیل را پوشش می‌داد، اما سلیمانیه و کرکوک را شامل نمی‌شد. این مسئله زمینه‌ساز بروز زنجیره‌درگیری‌های خونین بعدی میان نیروهای عراقی و نیروهای
خونین بعدی میان نیروهای عراقی و نیروهای کرد شد. اندک زمانی پس از آن، توازن قوا به دشواری برقرار شد و عراق نیروهای نظامی و کارمندان حکومتی خود را از در اکتبر ۱۹۹۱ از منطقه خارج ساخت. از آن زمان به بعد کردستان عراق تحت رهبری دو حزب کردی عمده، حزب دموکرات کردستان عراق و اتحادیهٔ میهنی کردستان، خارج از کنترل بغداد به یک منطقهٔ مستقل دوفاکتو تبدیل شد. اقلیم کردستان عراق از آن زمان پرچم و سرود ملی ویژهٔ خود را برگزید. اقلیم کردستان عراق انتخابات پارلمانی خود را در ۱۹۹۲ برگزار کرد. حزب دموکرات کردستان عراق اکثریت
۱۹۹۲ برگزار کرد. حزب دموکرات کردستان عراق اکثریت آراء را در مناطق دهوک و اربیل به دست آورد، در حالی که اتحادیهٔ میهنی کردستان در مناطق سلیمانیه و دیاله (به ویژه خانقین و کفری) رأی گسترده‌ای آورد. در نتیجهٔ این انتخابات پارلمان کردستان میان اتحادیهٔ میهنی کردستان به رهبری جلال طالبانی و حزب دموکرات کردستان عراق به رهبری مسعود بارزانی دوشقه شد. حکومت عراق پس از خارج ساختن نیروهایش از کردستان در اکتبر ۱۹۹۱، برنامهٔ محاصرهٔ اقتصادی اقلیم کردستان را به اجرا گذاشت که محدودیت‌های نفتی و غذایی را شامل می‌شد. افزون
که محدودیت‌های نفتی و غذایی را شامل می‌شد. افزون بر این تحریم‌های سازمان ملل متحد در قبال عراق نیز تأثیر گسترده‌ای بر اقتصاد کردستان گذاشت و از تجارت میان کردها و ملت‌های دیگر جلوگیری می‌کرد، چنان‌که تمام مبادلات اقتصادی میان کردستان عراق و جهان خارج از طریق بازار سیاه انجام می‌گرفت. درگیری حزب دموکرات کردستان و اتحادیهٔ میهنی در مه ۱۹۹۴. درگیری میان دو جناح در مه ۱۹۹۴ بروز کرد. این درگیری نزدیک به ۳۰۰ کشته بر جای گذاشت. در خلال سال بعد، نزدیک به ۲ هزار نفر در درگیری‌های دو طرف کشته‌شدند. به گفتهٔ روبرت
در درگیری‌های دو طرف کشته‌شدند. به گفتهٔ روبرت بائر مأمور سی‌آی‌ای، اعضای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران حمایت محدودی از حزب دموکرات کردستان انجام دادند و به نیروهای این حزب اجازه دادند تا از خاک ایران برای حملاتشان استفاده کنند. قتل طرح‌ریزی‌شدهٔ صدام حسین. در ژانویهٔ ۱۹۹۵، روبرت بائر مأمور سی‌آی‌ای به‌همراه تیم ۵ نفره‌اش به شمال عراق سفر کرد تا پایگاه سی‌آی‌ای را در کردستان مستقر کند. وی با رهبری کردستان ارتباط ایجاد کرد و میان بارزانی و طالبانی برای مذاکره میانجی شد. در این زمان، بائر با یک ژنرال
مذاکره میانجی شد. در این زمان، بائر با یک ژنرال عراقی که طرحی برای کشتن صدام حسین داشت ارتباط گرفت. طرح وی بدین صورت بود که یگانی متشکل از ۱۰۰ نیروی عراقی خائن به صدام را متحد کرده و در هنگام عبور صدام از پلی در نزدیکی تکریت، وی را بکشد. بائر این طرح را به اطلاع مقامات واشینگتن رساند، اما پاسخی دریافت نکرد. پس از سه هفته، نقشه مورد تجدید نظر قرار گرفت. نقشهٔ جدید بدین صورت بود که نیروهای کرد از شمال عراق حمله‌ای را تدارک ببینند و در این زمان نیروهای عراقی یکی از کاخ‌های صدام را با تانک نشانه رفته و رهبر
یکی از کاخ‌های صدام را با تانک نشانه رفته و رهبر عراق را بکشند. بائر این نقشه را هم به واشینگتن مخابره کرد، اما پاسخی دریافت نداشت. در روز ۲۸ فوریه، ارتش عراق در آماده‌باش کامل قرار گرفت. در برابر، نظامیان ایران و ترکیه نیز در آماده‌باش قرار گرفتند. بائر مستقیماً از تونی لیک مشاور امنیت ملی پیامی دریافت داشت مبنی بر اینکه عملیات وی در معرض خطر است. این اخطار به اطلاع متحدان عراقی و کرد بائر رسانده‌شد. بارزانی پس از دریافت این اطلاعات جدید، از نقشهٔ حمله عقب‌نشینی کرد و نیروهای اتحادیهٔ میهنی کردستان به
عقب‌نشینی کرد و نیروهای اتحادیهٔ میهنی کردستان به رهبری طالبانی را وانهاد تا به تنهایی آن را انجام بدهند. افسران ارتش عراق که در پی قتل صدام بودند، اینگونه در معرض خطر افتاده، و پیش از آنکه بتوانند عملیاتشان را به پیش ببرند، بازداشت و سپس اعدام شدند. با این حال حملهٔ اتحادیهٔ میهنی مطابق با برنامه انجام شد و نیروهای پیشمرگ اتحادیهٔ میهنی توانستند سه لشکر ارتش عراق را نابود، و ۵ هزار نفر اسیر بگیرند. علی‌رغم درخواست بائر برای پشتیبانی آمریکا از این حمله، پیشنهادی از سوی آمریکا صورت نگرفت و در نهایت نیروهای
از سوی آمریکا صورت نگرفت و در نهایت نیروهای کرد مجبور به عقب‌نشینی شدند. بائر به سرعت از عراق فراخوانده‌شد و به‌طور مختصر در ارتباط با تلاش برای قتل صدام حسین مورد بازجویی قرار گرفت. احتمالاً وی بعداً پاکسازی شده‌باشد. حملهٔ ارتش عراق در ۱۹۹۶. اگرچه پارلمان کردستان در مه ۱۹۹۶ دست از کار کشید، اما آتش‌بس شکننده میان اتحادیهٔ میهنی کردستان و حزب دموکرات کردستان عراق تا پایان تابستان ۱۹۹۶ ادامه یافت. در این دوره، به حکومت عراق از سوی حزب دموکرات کردستان عراق اجازه داده‌شد تا مسیر قاچاقی را از درون حوضهٔ
اجازه داده‌شد تا مسیر قاچاقی را از درون حوضهٔ رودخانهٔ خابور به منظور صادرات غیرقانونی نفت ایجاد کند. بارزانی و شریکانش شانس مالیات‌گیری بر روی این تجارت را از آن خود کردند و در ازای آن این امکان را برای حکومت عراق فراهم کردند که هفته‌ای چندین میلیون دلار عایدات داشته‌باشد. این مسئله سبب ایجاد درگیری با اتحادیهٔ میهنی کردستان بر سر کسب منفعت از صادرات و واردات کردستان شد. اگرچه دو حزب به توافق رسیدند که مسیر قاچاق عراق-ترکیه باید میان دو گروه تقسیم شود، اما حزب دموکرات کردستان عراق تلاشش را برای ایجاد
اما حزب دموکرات کردستان عراق تلاشش را برای ایجاد کنترل بیشتر بر عبور کالا در داخل کردستان ادامه داد. طالبانی نیز اتحادی را با ایران ایجاد کرد که به آن‌ها اجازه می‌داد تا تهاجماتشان را علیه حزب دموکرات کردستان ایران در ۲۸ ژوئیه از شمال عراق هدایت کنند. بارزانی با چشم‌انداز جنگ علیه ایران و اتحادیهٔ میهنی کردستان، از صدام حسین تقاضای مساعدت کرد. صدام نیز که این موقعیت را شانسی برای کنترل مجدد شمال عراق می‌دید، درخواست بارزانی را پذیرفت. در روز ۳۱ اوت، ۳۰ هزار نیروی عراقی به رهبری لشکر زرهی گارد ریاست جمهوری
نیروی عراقی به رهبری لشکر زرهی گارد ریاست جمهوری عراق به همراه نیروهای حزب دموکرات کردستان عراق، به ۳ هزار نفر پیشمرگ اتحادیهٔ میهنی کردستان در اربیل به رهبری کوسرت رسول علی حمله کردند. اربیل تصرف شد و نیروهای عراقی ۷۰۰ نفر از نیروهای پیشمرگ اتحادیهٔ میهنی کردستان و نیز کنگرهٔ ملی عراق، گروهی مخالف در خارج از اربیل را اعدام کردند. این حمله بر ترس آمریکا از امکان وقوع نسل‌کشی کردها، به مانند نسل‌کشی ۱۹۸۸ و ۱۹۹۱ افزود. این حرکت همچنین همچنین نقض آشکار قطعنامه ۶۸۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد از سوی صدام بود
۶۸۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد از سوی صدام بود که سرکوب اقلیت‌های قومی عراق را ممنوع اعلام کرده‌بود. در پاسخ، مقامات دولت بیل کلینتون در ۳ سپتامبر عملیات ضربت صحرا را آغاز کردند که طی آن کشتی‌های آمریکایی و بمب‌افکن‌های بی-۵۲ استراتوفورترس، ۲۷ موشک کروز را به سوی پایگاه‌های نیروی هوایی عراق در جنوب این کشور پرتاب کردند. روز بعد، ۱۷ موشک کروز دیگر نیز از کشتی‌های آمریکایی به سوی پایگاه‌های نیروی هوایی عراق پرتاب شد. ایالات متحده همچنین جنگنده‌های خود و نیز یک ناو هواپیمابر را در منطقهٔ خلیج فارس مستقر کرده
ناو هواپیمابر را در منطقهٔ خلیج فارس مستقر کرده و وسعت منطقهٔ پرواز ممنوع جنوبی نیز تا مدار ۳۳ درجه شمالی به سوی شمال افزایش یافت. "برای اطلاعات بیشتر در این زمینه، نگاه کنید به: عملیات ضربت صحرا." پس از آنکه کنترل اربیل به حزب دموکرات کردستان عراق واگذار شد، نیروهای عراقی از مناطق کردنشین عقب‌نشینی کرده و به موقعیت اولیهٔ خود بازگشتند. حزب دموکرات کردستان اقدام به بیرون راندن اتحادیهٔ میهنی کردستان از پناه‌گاه‌های دیگرش کرده و با کمک نیروهای عراقی در روز ۹ سپتامبر سلیمانیه را تصرف کرد. جلال طالبانی و
۹ سپتامبر سلیمانیه را تصرف کرد. جلال طالبانی و اتحادیهٔ میهنی به سوی مرزهای ایران عقب‌نشینی کرده، و نیروهای آمریکایی ۷۰۰ نفر از افراد کنگرهٔ ملی عراق و ۶ هزار نفر از کردهای طرفدار غرب را از شمال عراق خارج ساختند. در ۱۳ اکتبر، سلیمانیه از سوی نیروهای اتحادیهٔ میهنی کردستان، گفته می‌شود با پشتیبانی نیروهای ایران بازپس گرفته‌شد. مداخلهٔ ترکیه. درگیری‌ها میان حزب دموکرات کردستان عراق و اتحادیهٔ میهنی کردستان در زمستان نیز ادامه پیدا کرد. چیزی که مسئله را پیچیده‌تر می‌کرد این بود که حزب کارگران کردستان (پ.ک. ک)
می‌کرد این بود که حزب کارگران کردستان (پ.ک. ک) در عراق حضور داشت. پ.ک. ک که با اتحادیهٔ میهنی کردستان روابط دوستانه‌ای داشت، مبارزه با حمایت‌کنندگان از حزب دموکرات کردستان را آغاز کرد. ارتش ترکیه نیز مدعی شد که پ.ک. ک به شهروندان آشوری حامی حزب دموکرات حمله می‌کند و در ماه مه در اقدامی خشونت‌بار در تلاش برای ریشه‌کنی حزب کارگران کردستان در کردستان عراق، عملیات چکش را به اجرا گذاشت. اگرچه گفته می‌شود که این عملیات تلفات سنگینی برای پ.ک. ک به همراه داشت، اما این حزب به فعالیتش در کردستان عراق ادامه داد. در
این حزب به فعالیتش در کردستان عراق ادامه داد. در ۲۵ سپتامبر ۱۹۹۷، نیروهای ترکیه بار دیگر وارد کردستان عراق شدند و با ادعای تلاش برای وضع آتش‌بس بین طرفین، به مواضع اتحادیهٔ میهنی کردستان و حزب کارگران کردستان حمله کردند. عملیات دوم نیز تلفات سنگینی به پ.ک. ک وارد آورد و در نهایت مذاکرات آتش‌بس میان اتحادیهٔ میهنی کردستان و حزب دموکرات کردستان عراق آغاز شد. به رغم آتش‌بس، درگیری جدیدی میان طرفین آتش‌بس، حزب دموکرات کردستان عراق و اتحادیهٔ میهنی کردستان در اکتبر و نوامبر درگرفت. در این دور از درگیری‌ها ۱۲۰۰
و نوامبر درگرفت. در این دور از درگیری‌ها ۱۲۰۰ نیروی دو طرف کشته و ۱۰ هزار نفر از خانه‌های خود آواره شدند. در ۲۴ نوامبر ۱۹۹۷، حزب دموکرات کردستان آتش‌بس یک‌جانبه اعلام کرد. اتحادیهٔ میهنی نیز اگرچه به‌طور رسمی اعلام آتش‌بس نکرد، اما اعلام کرد که نیروهایش باید به ترک منازعه احترام گذارند، هرچند مدعی شد که نیروهای حزب دموکرات کردستان عراق در ۲۵ نوامبر با حمله به مواضع اتحادیهٔ میهنی ترک منازعه را نقض کرده‌اند. پی‌آمدها. در سپتامبر ۱۹۹۸، جلال طالبانی و مسعود بارزانی در توافقی با میانجیگری ایالات متحده موسوم به
در توافقی با میانجیگری ایالات متحده موسوم به پیمان واشینگتن، معاهدهٔ صلح رسمی امضاء کردند. بر مبنای این پیمان، دو حزب توافق کردند که درآمد و قدرت را با یکدیگر تشریک کنند، با استفادهٔ حزب کارگران کردستان از شمال کردستان مخالفت کنند، و به نیروهای عراقی اجازه ندهند وارد مناطق کردنشین شوند. ایالات متحدهٔ آمریکا نیز متعهد شد تا از نیروهای نظامی‌اش برای حفاظت از کردها در برابر احتمال تجاوز صدام حسین استفاده کند. در همین زمان، پیاده‌سازی برنامهٔ نفت در برابر غذا درآمدی را برای شمال عراق ایجاد کرد و امکان ارتقای
درآمدی را برای شمال عراق ایجاد کرد و امکان ارتقای استانداردهای زندگی را فراهم ساخت. کردستان عراق تا پیش از آنکه گروه تروریستی انصارالاسلام در دسامبر ۲۰۰۱ در منطقه ایجاد شود و درگیری‌های جدیدی را ایجاد کند، به یک منطقهٔ نسبتاً آرام تبدیل شد. تقریباً یک ماه پس از آن، بیل کلینتون قانون آزادی عراق را امضاء کرد و امکان کمک نظامی به گروه‌های اپوزیسیون عراقی، و از آن‌جمله حزب دموکرات کردستان عراق و اتحادیهٔ میهنی کردستان ایجاد شد. حزب دموکرات کردستان عراق تخمین زده‌است که از اکتبر ۱۹۹۶ تا اکتبر ۱۹۹۷، نزدیک به ۵۸
که از اکتبر ۱۹۹۶ تا اکتبر ۱۹۹۷، نزدیک به ۵۸ هزار نفر از طرفدارانش از مناطق تحت کنترل اتحادیهٔ میهنی اخراج شده‌ند. اتحادیهٔ میهنی نیز اعلام کرده‌است که ۴۹ هزار نفر از طرفدارانش از اوت ۱۹۹۶ تا دسامبر ۱۹۹۷ از مناطق تحت کنترل حزب دموکرات کردستان عراق اخراج شده‌اند. اتحادیهٔ میهنی کردستان و حزب دموکرات کردستان پس از آن در جریان اشغال عراق در سال ۲۰۰۳ همکاری کردند و نیروهای عراقی را با کمک نیروی هوایی آمریکا مسیریابی کرده و بیشتر منطقهٔ شمال عراق، شامل شهرهای کرکوک و موصل را تحت تسلط خود درآوردند. پس از اشغال،
و موصل را تحت تسلط خود درآوردند. پس از اشغال، مسعود بارزانی به عنوان رئیس حکومت اقلیم کردستان و جلال طالبانی نیز به عنوان رئیس‌جمهور عراق انتخاب شدند.
درختان زیتون () مجموعه‌ای متشکل از دست‌کم، ۱۵ نقاشی از درختان زیتون می‌باشد که توسط نقاش مشهور هلندی پسا دریافتگرا، وَنسان وَن گوگ خلق شده‌است. ون گوگ، این طرح‌ها را عمدتاً در منطقهٔ سن رمی - که بنا بر خواست خودش - در آسایشگاه آنجا حضور داشت، به سال ۱۸۸۹ طراحی کرد. او از ماه مه ۱۸۸۹ تا مه ۱۸۹۰، در آن آسایشگاه اقامت داشت و نقاشی‌هایی از باغ‌های آنجا کشید و فراتر از دیوارهای آسایشگاه، در حالی که اجازه داشت بیرون از محوطه حضور داشته باشد، با چشم‌اندازی از درختان زیتون، درختان سرو و مزارع گندم مواجه شد. این
زیتون، درختان سرو و مزارع گندم مواجه شد. این نقاشی ون گوگ، درختان زیتون را در یک چشم‌انداز کوهستانی به نمایش می‌گذارد که به تعبیری، مکمل اثر دیگر نقاش، به نام شب پر ستاره است. ابعاد این اثر ون گوگ (۹۲ × ۷۲٫۵) سانتیمتر می‌باشد. نقاشی‌های درختان زیتون، برای ون گوگ، از اهمیت بسزایی برخوردار بودند. برخی از این مجموعه‌ها در ماه مه ۱۸۸۹، متجلی زندگی، استنباط و چرخهٔ حیات بودند؛ در حالی که، برخی دیگر از این طرح‌ها - از نوامبر ۱۸۸۹ - نمایانگر تلاش هنرمند برای نشان دادن احساساتش دربارهٔ مسیح و مصائب باغ جتسیمانی
دادن احساساتش دربارهٔ مسیح و مصائب باغ جتسیمانی است. سن رمی. در ماه مه سال ۱۸۸۹، ون گوگ به شکل داوطلبانه وارد آسایشگاه سنت پل نزدیک سن رمی گردید، او در آنجا به سلول‌های دیگر نیز دسترسی داشت و از آن‌ها به عنوان استودیو استفاده می‌کرد، در ابتدا به دلیل پناهندگی فوری، برای نقاشی بدون میله‌های پنجره اندکی محدود بود، او دنیا را از پنجره اتاقش می‌دید، عناصری همچون پیچک‌ها تحت پوشش و گستردگی درختها، یاس‌ها و زنبق‌ها و سوسن‌ها، در باغ. وقتی در خارج از دیوارهای آسایشگاه قرار گرفت، اقدام به طراحی و کشیدن نقاشی‌هایی
قرار گرفت، اقدام به طراحی و کشیدن نقاشی‌هایی با زمینهٔ مزارع گندم، باغ‌های زیتون و درختان سرو در حومه و اطراف آسایشگاه نمود که از ویژگی‌های بارز پروونس بودند، در طول یک دورهٔ یک ساله ون گوگ در حدود ۱۵۰ بوم را نقاشی کرد. رژیم غذایی و تحمیل زندگی آمیخته با پناهندگی در آسایشگاه باعث عدم ثبات و پایداری ون گوگ گردیده بود، خود ون گوگ در این باره گفته: «من در اینجا احساس شادی می‌کنم وقتی کار می‌کنم آن‌هم در بیرون و فضای باز، وقتی که اینجا می‌ایستم برای مدت‌های طولانی خوب، عادت‌ها و چیزهای خوب بسیار زیادی
طولانی خوب، عادت‌ها و چیزهای خوب بسیار زیادی آموخته‌ام و برای بلند مدت این تنها درخواست من از زندگی است»، وقتی که روزگار او در سن رمی سپری می‌گردید مجبور شده بود تا بعضی از عادت‌ها و علایق خود را تغییر دهد، همانند نوشیدن قهوه، الکل، عادت غذا خوردن در ساعت‌های بد و غیرمناسب و تلاش‌های دوره‌ای در جهت استفاده از تربانتین و رنگ در آن شرایط حتی نحوهٔ ایستادن او ایدئال و طبیعی نبود، در جهت ترک محوطهٔ آسایشگاه نیاز به یک سری از مجوزهای لازم داشت، غذای او کاملاً مختصر بود و تقریباً همیشه تنها کمی نان و سوپ میل
مختصر بود و تقریباً همیشه تنها کمی نان و سوپ میل می‌کرد، از دیدگاه رسیدگی به وضع ظاهری در تمام آن سالی که در آنجا حضور داشت تنها دو ساعت در هفته برای استحمام وقت داشت، ون گوگ به دلیل بیماری‌اش دچار حملات دوره‌ای می‌گردید که احتمالاً ناشی از یک گونه از بیماری صرع بود، در اوایل سال ۱۸۹۰ یعنی همان زمانی که حملات بیماری‌اش شدت پیدا کرد به این نتیجه رسید که اقامت و پناهندگی‌اش در آسایشگاه کمکی به بهبود وضعیتش نخواهد کرد، به همین دلیل در ماه مه سال ۱۸۹۰ به جانب اور سور آواز در شمال پاریس عزیمت کرد. درختان زیتون،
سور آواز در شمال پاریس عزیمت کرد. درختان زیتون، عنوان یک موضوع. نقاشی‌هایی با زمینهٔ حومهٔ شهر، زمینهٔ اطراف، درختان سرو و درختان زیتون ترمیم اتصال ون گوگ به طبیعت از طریق هنر است، او حداقل ۱۸ نقاشی در سال ۱۸۸۹ خلق کرد که عمدهٔ مضامین آن در رابطه با درخت مقدس زیتون می‌باشد که به شکل فراگیر در سراسر جنوب فرانسه وجود دارند و پراکنده هستند.
تیکو تالسانیا (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل کشور هند است. وی در فیلم‌ها اغلب نقش‌های فرعی را ایفا می‌کند و تاکنون در حدود ۲۰۰ فیلم سینمایی و سریال بازی کرده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به دوداس اشاره کرد. فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که تیکو تالسانیا در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
مامامو (به کره‌ای: 마마무؛ به انگلیسی: Mamamoo) گروه دخترانه کره‌ای است که در سال ۲۰۱۴، زیرنظر آربی‌دبلیو شکل گرفت و از چهار عضو تشکیل شده‌است: سولار، مونبیول، ویین و هواسا. این گروه در تاریخ ۱۸ ژوئن ۲۰۱۴، با انتشار ترانهٔ «آقای مبهم» به‌طور رسمی آغاز به کار کرد و به یکی از بهترین گروه‌های تازه‌کار در سال ۲۰۱۴ تبدیل شد. این گروه به‌خاطر اجراهای خود در سبک‌های رترو، جاز و آراندبی و آواز قوی شناخته می‌شود. ترانه‌شناسی. آلبوم‌های کره‌ای آلبوم‌های ژاپنی
آمُل پالِکار (؛ زادهٔ ۲۴ نوامبر ۱۹۴۴) هنرپیشه و کارگردان اهل کشور هند است. از فیلم‌هایی که وی کارگردانی کرده، می‌توان به معما اشاره نمود. جوایز. وی تاکنون برنده جوایزی همچون جایزه فیلم‌فیر بهترین بازیگر مرد و جوایز فیلم‌فیر شده است. فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که آمل پالکار در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
دیپانیتا شارما (؛ زادهٔ ۲ نوامبر ۱۹۷۹) سوپرمدل و هنرپیشه اهل کشور هند است. وی برای نخستین بار در سال ۲۰۰۲ بازیگری را با بازی در فیلم ۱۶ دسامبر تجربه کرد. او در فیلم‌های خانم‌ها بر علیه ریکی باهل، غیرممکن، برادرم... نیکل، قلب و عاشقانه، زوج شکن، جنگ، ناسازگار و انگیزه هم بازی کرده‌است.
راجندرانات زوتشی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل کشور هند است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به هولی اشاره کرد. فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که راجندرانات زوتشی در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
شکوفه‌های بادام () یک مجموعه از چند نقاشی مربوط به شکفتن شکوفه‌های درختان بادام اثر نقاش هلندی پسا دریافتگرا، وَنسان وَن گوگ می‌باشد که بین سال‌های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۰ در منطقهٔ سن رمی و آرل در جنوب فرانسه طرح گردید. شکوفه‌های درختان از سوژه‌های خاص و مورد علاقهٔ ون گوگ بود. آنها بیداری و امید را نوید می‌دادند. او از منظر زیبایی‌شناختی از آن‌ها لذت می‌برد و نقاشی کردن شکوفه‌های درختان را دوست داشت. شکوفه‌های بادام، بازتاب نقاشی ژاپنی و تلفیق آن در سبک امپرسیونیست است، ون گوگ "شکوفه‌های بادام" را برای تبریک تولد
است، ون گوگ "شکوفه‌های بادام" را برای تبریک تولد برادر زاده‌اش کشیده است. ابعاد این اثر نقاش (۷۳٫۵ × ۹۲) سانتیمتر می‌باشد.
نشان‌های ملی سپاس و یادمان از نشان‌های افتخار در ایران هستند که طبق قانون و بر اساس آیین‌نامه «اعطای لوح تقدیر توسط رئیس جمهور» مصوب جلسه هیئت‌وزیران مورخ ۳۰/۸/۱۳۸۹ به تشخیص نهادها و با امضای رئیس‌جمهور به افراد واجد شرایط اعطا می‌شود. لوح سپاس به دلیل ارائه خدمات ارزنده در مقاطع خاص یا استمرار در انجام فعالیت‌های شایسته به اشخاص اعطاء می‌شود. لوح یادمان به بستگان اشخاصی که در مسیر تحقق آرمان‌ها و حفظ ارزش‌های انقلاب اسلامی، دفاع از کشور، انجام ایثارگرانه مأموریت‌ها و ارائه خدمت داوطلبانه، جان خود را از دست
و ارائه خدمت داوطلبانه، جان خود را از دست داده‌اند اعطا می‌شود. اولویت بستگان برای دریافت لوح یادمان به ترتیب همسر، فرزندان و پدر و مادر تعیین می‌شود و در صورت تعدد، اولویت با افراد مسن می‌باشد. لوح‌های سپاس و یادمان، به دو درجه «زرین» و «سیمین» تقسیم می‌شوند. تعداد افرادی که تاکنون این نشان‌ها را دریافت کرده‌اند به هزار نفر نمی‌رسد.
سِوِنتین (به انگلیسی: Seventeen)، یک گروه موسیقی کی-پاپ است که در سال ۲۰۱۵ و زیرنظر پلدیس اینترتینمنت، شکل گرفت. ۱۳ عضو این گروه، در سه زیرمجموعهٔ «هیپ-هاپ»، «وکال» و «اجرا»، به فعالیت می‌پردازند. اعضای گروه در ترانه‌سرایی، تهیه‌کنندگی و طراحی رقص ترانه‌های خود، نقش فعالی دارند. نام. نام «سونتین» به معنی هفده، از فرمول «۱۳ عضو + ۳ زیرگروه + ۱ گروه» گرفته شده است، که نشان می‌دهد چگونه ۱۳ عضو قرار گرفته شده در سه واحد مختلف، کنار هم قرار می‌گیرند تا یک گروه منسجم را تشکیل دهند. اعضا. زیرمجموعهٔ هیپ-هاپ. لیدر
را تشکیل دهند. اعضا. زیرمجموعهٔ هیپ-هاپ. لیدر گروه، لیدر زیرمجموعهٔ هیپ-هاپ* زیرمجموعهٔ وکال. لیدر زیرمجموعهٔ وکال* زیرمجموعهٔ اجرا. لیدر زیرمجموعهٔ اجرا*
نبردهای پایانی تئاتر اروپایی جنگ جهانی دوم پس از تسلیم قطعی آلمان نازی به متفقین ادامه یافت که توسط فیلد مارشال ویلهلم کایتل در ۸ مه ۱۹۴۵ در کارلشورست برلین امضا شد. جدول زمانی تسلیم و مرگ و میرها. نیروهای متفقین شروع به اسیر کردن تعداد زیادی از نیروهای محور کردند: در ماه آوریل ۱۹۴۵ تعداد کل اسیران در جبهه غرب که توسط متفقین غربی به اسارت درآمدند ۱۵۰۰۰۰۰ نفر بودند. در همان ماه آوریل در آخرین مبارزه تعداد حداقل ۱۲۰۰۰۰ سرباز آلمانی توسط متفقین غربی در آخرین نبرد جنگ در ایتالیا به اسارت درآمدند. در سه یا چهار
جنگ در ایتالیا به اسارت درآمدند. در سه یا چهار ماه تا پایان ماه آوریل بیش از ۸۰۰۰۰۰ سربازان آلمانی در جبهه شرقی تسلیم شدند. در اوایل ماه آوریل برای اولین بار متفقین-اداره رینوزنلاجرز ("Rheinwiesenlagers) د"ر غرب آلمان تأسیس شد تا به محلی برای نگه‌داری از صدها هزار نفر از دستگیر یا تسلیم شدگان نیروهای محور باشد. ستاد عالی نیروهای اعزامی متفقین (SHAEF) همه زندانیان را به عنوان نیروهای دشمن خلع سلاح شده طبقه‌بندی نمود و نه با عنوان اسرای جنگی. این طبقه‌بندی برای دور زدن حقوقی کنوانسیون ژنو سال ۱۹۲۹ برای
برای دور زدن حقوقی کنوانسیون ژنو سال ۱۹۲۹ برای مراقبت از جنگجویان پیشین انجام شد. تا اکتبر، هزاران نفر بر اثر گرسنگی و قرار گرفتن در معرض بیماری جان خود را از دست دادند. اردوگاه‌های کار اجباری و پناهندگان: سربازان متفقین در آخرین ماه‌های جنگ و بلافاصله پس از آن تعدادی از اردوگاه‌های کار اجباری و بیگاری آلمان نازی را کشف کردند که مسئول مرگ حدود ۱۱ میلیون نفر بودند.['] شش میلیون نفر از قربانیان یهودی بودند (در سال ۱۹۴۵) رومانیایی‌ها، اسلاوها، همجنسگرایان، و اقلیت‌های مختلف و افراد معلول و همچنین دشمنان سیاسی
مختلف و افراد معلول و همچنین دشمنان سیاسی رژیم نازی (به خصوص کمونیست‌ها) باقی پنج میلیون نفر قربانی را تشکیل می‌دادند.['] آلمان فنلاند را ترک کرد: در ۲۵ آوریل ۱۹۴۵ ارتش فنلاند توانست آخرین آلمانی‌ها را از فنلاند بیرون براند؛ که در نتیجه آن نیروهای آلمانی به نروژ عقب‌نشینی کردند. مرگ موسولینی: در ۲۷ آوریل سال ۱۹۴۵ نیروهای متفقین به نزدیکی میلان رسیدند و دیکتاتور بنیتو موسولینی توسط پارتیزان‌های ایتالیایی دستگیر شد. در این مناقشه او در تلاش برای فرار از ایتالیا به سوئیس به همراه یک گردان ضدهوایی آلمانی بود
به سوئیس به همراه یک گردان ضدهوایی آلمانی بود (که احتمالاً جاده‌ای را اشتباه رفتند). در ۲۸ آوریل، موسولینی در جیالیانو (محله‌ای از مزگرا اعدام شد)، دیگر فاشیست‌های دستگیرشده همراه او به دونگو برده شدند و در آنجا اعدام شدند. بدن کشته‌شدگان به میلان برده شد و در پیازاله شهر آویزان شدند. در ۲۹ آوریل، رودولفو گراتزیانی تمام فاشیست ایتالیایی را تسلیم نیروهای مسلح حاضر در کسرتا کرد. این شامل گروه لیگوریا ارتش بود. گراتزیانی وزیر دفاع موسولینی جمهوری اجتماعی ایتالیا بود. مرگ هیتلر: در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ میلادی، نبرد
بود. مرگ هیتلر: در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ میلادی، نبرد برلین درست به بالای سر هیتلر رسید؛ هیتلر متوجه بود که همه چیز را از دست داده و مایل نبود به سرنوشت موسولینی دچار شود. او در پناهگاه فروربانکر خود همراه با اوا براون شریک طولانی او که در آن زمان به مدت ۴۰ ساعت با او ازدواج کرده بود خودکشی کرد.#cite_note-FOOTNOTEBeevor2002342-5 هیتلر با دستور خود هرمان گورینگ و وزیر کشور هاینریش هیملر که هر کدام جداگانه سعی در کنترل و به دست گرفتن امور کشور در حال شکست رایش سوم را داشتند، از کار برکنار کرد. هیتلر جانشینان خود را
داشتند، از کار برکنار کرد. هیتلر جانشینان خود را به ترتیب زیر منصوب نمود: گروب آدمیرال کارل دونیتس به عنوان جدید "رئیس‌جمهور رایش" ("رئیس جمهور آلمان") و جوزف گوبلز را به عنوان صدراعظم جدید آلمان. اما گوبلز روز بعد خودکشی کرد و دونیتس را به عنوان تنها رهبر آلمان تنها گذاشت. تسلیم نیروهای آلمانی در ایتالیا: در ۲۹ آوریل یک روز قبل از مرگ هیتلر، ژنرال اس اس کارل ولف سند تسلیم را در کاخ کاسرتا از طرف ژنرال فون ویتینگف امضا کرد. امضای این سند پس از مذاکرات محرمانه طولانی بدون مجوز با متفقین غربی امضا شد. این