payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به اندازه کافی وجود نداشت. این عوامل موجب تقویت انگیزه دولت برای انتقال محکومان به مستعمرات انگلیس به ویژه استرالیا شد. زنان. حدود ۲۰ درصد از محکومان و افراد منتقل شده زنان بودند که عمدتاً برای حفاظت از خود مجبور به برقراری ارتباط با افسران یا محکومین مرد می‌شدند. آن‌ها به‌طور معمول به عنوان courtesans نام برده می‌شدند که برابر با کلمه روسپی در انگلستان بود. زندانیان سیاسی. بخش کوچکی از محکومانی که به استرالیا فرستاده شدند زندانیان سیاسی بودند که در شورش‌های مختلف دستگیر و محکوم شده بودند؛ از جمله در
مختلف دستگیر و محکوم شده بودند؛ از جمله در غائله‌های لادیسم (۱۸۲۸–۱۸۳۳) و منشورگرایی. میراث. در سال ۲۰۱۰ یونسکو ۱۱ سایت زندانهای استرالیا را در فهرست میراث جهانی ثبت کرد.
در برنامه‌نویسی شئ‌گرا فورواردینگ یا همان حواله یا اِحاله به این معناست که استفاده از عضوی ( یا فیلد) از یک شئ منجر به استفاده از عضوی متناظر از شئ دیگر می‌شود یا به قولی آن عضو به آن شئ دیگر، حواله یا محوَّل می‌شود. مفهوم حواله در چندیدن الگوی طراحی مورد استفاده قرار می‌گیرد، به این صورت که بعضی از اعضای شئ (اسلوب‌ها یا فیلدها) به شئ دیگر حواله می‌شوند(مثلاً متدی را صدا می‌زنیم که بدنهٔ این متد خود متدی از شئ دیگر را صدا می‌زند) در حالی که خود شئ به اعمال اعضای دیگر(اعضای به غیر اعضای حواله شده) رسیدگی
اعضای دیگر(اعضای به غیر اعضای حواله شده) رسیدگی می‌کند. شئ‌ای که اعضایش فراخوانی‌ها را از طریق حواله پاسخ می‌دهد، با نام شئ پیچنده یا پیچه (wrapper)، می‌شناسند و اسلوب‌هایی که حواله می‌شوند را توابع پیچنده می‌گویند. مثال‌ها. مثالی ساده در باب حوالهٔ صریح در جاوا: یک شئ از کلاس B فراخوانی‌های مربوط به اسلوبFoo() را به شئ a از کلاس A حواله می‌کند: class B { A a; در مثالی که به زبان پایتون در ذیل این پاراگراف آمده است، کلاس B متد foo و فیلد x را به شئ a حواله می‌کند. (در این قسمت از کد: () a.foo یا a.x = x )
می‌کند. (در این قسمت از کد: () a.foo یا a.x = x ) class A: def __init__(self, x): self.x = x def foo(self): print(self.x) class B: def __init__(self, a): self.a = a def foo(self): a.foo() @property def x(self): return a.x @x.setter def x(self, x): a.x = x @x.deleter def x(self): del a.x a = A(42) b = B(a) b.foo() # Prints '42'. b.x # Has value '42' b.x = 17 # b.a.x now has value 17 del b.x # Deletes b.a.x. نمونهٔ ساده. در این مثال جاوا، کلاس Printer یک اسلوب به نام print دارد. این متد به جای آنکه خودش
اسلوب به نام print دارد. این متد به جای آنکه خودش عملیات پرینت را به انجام دهد، این عملیات را به شئ ای از کلاس RealPrinter محوّل می‌کند(همانطور که در کد زیر در متد print() از کلاس Printer می‌بینیم، متد print() از شئ RealPrinter صدا زده می‌شود ). در ظاهر و (و از منظر قسمت‌های دیگر برنامه که این متد را فراخوانی می‌کنند)، به نظر می‌رسد که این عملیات را شئِ از کلاس Printer انجام می‌دهد در حالی که در اصلْ شئ از کلاس RealPrinter عملیات اصلی مربوط به پرینت را انجام می‌دهد. حواله(احاله) به زبان ساده محوّل کردن یک
می‌دهد. حواله(احاله) به زبان ساده محوّل کردن یک وظیفه به چیز/کس دیگری است. یک مثال ساده: class RealPrinter { // دریافت کننده void print() { System.out.println("Hello world!"); class Printer { //ارسال کننده RealPrinter p = new RealPrinter(); // ساختن دریافت کننده void print() { p.print(); // فراخوانی دریافت کننده public class Main { public static void main(String[] arguments) { // از منظر جهان خارجی و سایر اشیاء برنامه اینطور به نظر می‌رسد که //که کلاس // Printer //خودش عملیات //print // را انجام می‌دهد
Printer //خودش عملیات //print // را انجام می‌دهد Printer printer = new Printer(); printer.print(); در اینجا تابع printer از شئ p از کلاس Printer وظیفهٔ پرینت کردن را به شئ p از کلاس RealPrinter محوّل می‌کند(p.print();) نمونهٔ پیچیده. نمونهٔ پیچیده‌تر برای عملیات حواله، در الگوی آذینگر استفاده می‌شود. در الگوی طراحی آذینگر می‌توان با استفاده از interface، حواله را بسیار منعطف‌تر و ایمن‌تر از لحاظ نوع(ایمنی نوع) کرد. «انعطاف‌پذیری» در اینجا به این معناست که نیازی نیست که C به A یا B اشاره کند چرا که شئ از
نیازی نیست که C به A یا B اشاره کند چرا که شئ از کلاسی که از داخل کلاس C به آن حواله می‌شود، از طریق تجرید از این کلاس خارج شده‌است.(منظور این است که کلاس C به‌طور مستقیم به کلاس‌های A و B که پیاده‌سازی‌های رابط I هستند، چیزی را حواله نمی‌کند. بلکه به‌طور غیرمستقیم اینکار را می‌کند، همانطور که می‌بینیم به I حواله می‌شود. ) در این مثال کلاس C می‌تواند به هر کلاسی که رابط I را پیاده‌سازی کند، حواله انجام دهد. در کلاس C اسلوبی با نام setI() وجود دارد که از آن می‌توان برای تغییر کلاسی که به آن حواله
که از آن می‌توان برای تغییر کلاسی که به آن حواله می‌شود(کلاسی که I را پیاده‌سازی می‌کند) استفاده کرد(این کار را در زمان اجرا نیز می‌توان انجام داد). استفاده از رابطِI موجب می‌شود تا ایمنی در نوع‌داده لحاظ شود. چرا که هر کلاس که I را پیاده‌سازی می‌کند باید تمامی اسلوب‌های آن را پیاده‌سازی کند. interface I { void f(); void g(); class A implements I { class B implements I { // changing the implementing object in run-time (normally done in compile time) //تغییر شئ پیاده‌ساز در زمان اجرا //این کار معمولاً در
شئ پیاده‌ساز در زمان اجرا //این کار معمولاً در زمان ترجمه صورت می‌گیرد. class C implements I { I i = null; // forwarding // normal attributes public class Main { public static void main(String[] arguments) { C c = new C(new A()); c.f(); // output: A: doing f() c.g(); // output: A: doing g() c.setI(new B()); c.f(); // output: B: doing f() c.g(); // output: B: doing g()
بوتانی بِی یا خلیج بوتانینام خلیجی اقیانوسی واقع در سیدنی در ایالت نیو ساوت ولز در کشور استرالیا است که در ۱۳ کیلومتری جنوب مرکز شهر سیدنی قرار گرفته است. این خلیج محل تلاقی رودهای مختلف است و دهانه این رودها به بوتانی بی ختم می‌شود. کل حوضه آبریز خلیج در حدود ۵۵ کیلومتر مربع است. علی‌رغم کم عمق بودن این خلیج، بوتانی بی آبراهه اصلی و بندرگاه تجاری سیدنی است. دو باند از فرودگاه سیدنی بر روی این خلیج ساخته شده‌اند. مراکز مهم. فرودگاه سیدنی که شلوغ‌ترین فرودگاه استرالیا است در شمال غرب خلیج بوتانی قرار گرفته و
استرالیا است در شمال غرب خلیج بوتانی قرار گرفته و باندهای آن روی خلیج ساخته شده‌اند.
ایستگاه راه‌آهن دونکاستر () یک ایستگاه راه‌آهن در دونکاستر، انگلستان است. این ایستگاه که در سال ۱۸۴۸ تأسیس شده جزئی از خط اصلی ساحل شرقی و خط کراس کانتری است.
نظام انتخاباتی دومرحله‌ای (که به آن رأی‌گیری دومرحله‌ای یا نظام دومرحله‌ای هم می‌گویند) نوعی نظام انتخاباتی برای گزینش یک فرد از میان چند نامزد است. اگر هیچ‌کدام از نامزدها در دور اول انتخابات نتوانند حائز مقدار مشخصی از آرا (که معمولاً اکثریتی بین ۴۰٪ تا ۴۵٪ با اختلاف ۵٪ تا ۱۵٪ است) شوند، آن دسته از نامزدهایی که آرای کمتری نسبت به حد مشخصی از آرا را به دست آورده‌اند یا همه‌ی نامزدها به جز دو نامزدی که بیشترین رأی را آورده‌اند حذف شده و افراد باقی‌مانده به دور بعدی رقابت می‌روند. حد نصاب انتخاباتی در ایران
بعدی رقابت می‌روند. حد نصاب انتخاباتی در ایران ۲۰ درصد است. از این نظام انتخاباتی در دنیا برای انتخاب نمایندگان و رؤسای جمهوری که مستقیماً برگزیده می‌شوند استفاده می‌شود. برای نمونه این نظام برای انتخاب رئیس‌جمهور، نمایندگان و دولت‌های محلی در فرانسه کاربرد دارد. در مجلس ایران و مجلس سنای چک از این نظام استفاده می‌شود. در ایتالیا از این نظام برای انتخاب شهردارها و تعیین حزب یا ائتلاف اکثریت در شوراهای شهر استفاده می‌شود. رؤسای جمهور کشورهای آرژانتین، اتریش، اروگوئه، اسلواکی، اسلوونی، افغانستان، اکوادور،
اروگوئه، اسلواکی، اسلوونی، افغانستان، اکوادور، السالوادور، اوکراین، برزیل، بلغارستان، بورکینافاسو، پرتغال، پرو، ترکیه، تیمور شرقی، جمهوری چک، جمهوری دومینیکن، رومانی، زیمبابوه، سنگال، شیلی، صربستان، غنا، فنلاند، قبرس، کاستاریکا، کرواسی، کلمیبا، کیپ ورد، گواتمالا، لهستان، لیبریا، مصر، هائیتی و هند با نظام دومرحله‌ای انتخاب می‌شوند.
ایپسویچ یک منطقه بزرگ شهری در جنوب شرق کوئینزلند استرالیا است که در جنوب غرب کلانشهر بریزبن قرار دارد. این شهر در حدود غرب بریزبن واقع شده است. جمعیت ناحیه ایپسویچ ۱۹۰٫۰۰۰ است (پیش‌بینی افزایش تا ۴۳۵٬۰۰۰ تا ۲۰۳۱ شده است). این شهر برای معماری، میراث طبیعی و فرهنگی مشهور است. ایپسوییچ بیش از ۶۰۰۰ اثر ثبت شده و بیش از ۵۰۰ پارک دارد. سکونت در ایپسویچ در دهه ۱۸۲۰ برای معدنکاری رونق گرفت. آب و هوا. ایپسوییچ آب و هوای نیمه گرمسیری و مرطوب (Köppen آب و هوا طبقه‌بندی "Cfa") با تابستانهای گرم و مرطوب و زمستان‌های
"Cfa") با تابستانهای گرم و مرطوب و زمستان‌های معتدل با شبهای سرد دارد. اقتصاد. ایپسوییچ یک مرکز مهم معدنی به ویژه معدن زغال‌سنگ است و این شهر، مرکز معدنکاری در کوئینزلند به حساب می‌آید. مسکن. ایپسویچ مجموعه بسیار غنی از خانه‌های تاریخی دارد.
جهانگیر دری (۱۹۳۲ تا ۲۰۱۸)، نویسنده ایرانی‌تبار روسیه و استاد زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه دولتی مسکو است.وی به دلیل انتخاب شغل پدرش به سمت رایزن ایران در شوروی تا به امروز ساکن کشور روسیه است و بیش از نیم قرن به ترویج زبان و ادبیات فارسی در کشور روسیه پرداخته‌است. از وی تاکنون ۹ کتاب و بیش از ۲۰۰ مقاله علمی نگاشته‌است و ۱۵ مجموعه از آثار نویسندگان ایرانی را به زبان روسی ترجمه کرده‌است. از آثار او می‌توان به نثر طنز فارسی، ایران من و ایرانی زنده (خاطرات جهانگیر دری)، ترجمه کتاب بچه‌های قالیباف خانه نوشته
دری)، ترجمه کتاب بچه‌های قالیباف خانه نوشته هوشنگ مرادی کرمانی به روسی اشاره کرد.
تپه مامونگکوکومپورانگکونتجونیا تپه‌ای در استرالیای جنوبی است. این نام در زبان بومی استرالیا، برابر «جایی که دیو می‌شاشد» است.
Hazrat Babajan (بلوچی: حضرت بابا)(۱۸۰۶ تا ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۱) قدیسی مسلمان پشتون که توسط پیروان خود به عنوان سات گورو یا قطب مطرح بود. وی در بلوچستان افغانستان دیده بر جهان گشود، ۲۵ سال آخر عمر خود را در پونه ی هند سپری کرد. او به عنوان استاد اصلی مهربابا محسوب می‌شود. اوایل عمر و تحقق. اولین حکایت ثبت شده از حضرت باباجان که به هنگام تولد گلرخ نام نهاده شد (به معنای صورت به مانند رز) اذعان می‌کند وی «دختر یکی از وزرای امیر افغانستان است». حکایات بعدی گویای این بودند که بابا جان از افغانستان تهنیت می‌گوید... و
بودند که بابا جان از افغانستان تهنیت می‌گوید... و دختر یک افغانی ثروتمند اصیل و نجیب می‌باشد که "از یک خانوادهٔ مسلمان بلوچستانی متولد شد. تاریخ دقیق تولد حضرت باباجان نامعلوم است. تحصیلات وی همراه ارتباط با موقعیت اجتماعی خانواده اش در آن زمان بود، وی که فردی تحصیلکرده بود، به زبان‌های عربی، فارسی، اردو و علاوه بر این‌ها به زبان مادری خود پشتو روان صحبت می‌کرد. همچنین یک حافظ بود، کسی که قرآن را با قلب فرا می‌گیرد. کودکی درونگرا و معنوی، از «اوایل زندگی تمایلات معنوی را پروراند، برخلاف دختران هم سن خود،
معنوی را پروراند، برخلاف دختران هم سن خود، او عادت داشت مقداری از وقت خویش را برای عبادت صرف نماید، مراقبه و خلوت». پیرو مجمع اصالت خانوادگی افغانی، بابا جان تحت سنت حجاب سفت و سخت تربیت شد که زنان از دنیای بیرون در انزوا نگه داشته می‌شدند و همچنین تابع ازدواج سنتی مقرر شده بودند. وی مخالف ازدواج ناخواستهٔ برنامه‌ریزی شده برای خود بود و در روز عروسی زمانی که ۱۸ سال بیشتر نداشت از خانه فرار کرد. پنهان در برقع خود، به سمت پیشاور، شهرستانی مرزی در پای گذرگاه خیبر حرکت کرد. در نزدیکی پیشاور یا در خود پیشاور
خیبر حرکت کرد. در نزدیکی پیشاور یا در خود پیشاور بود که وی در نهایت با سات گورویی هندی ملاقات نمود. با پیروی از دستورالعمل‌های گورو، " به کوهی نزدیک به اطراف راولپندی رفته و عزلت نشینی اتخاذ نموده و ریاضت‌های معنوی بسیار شدیدی را به مدت تقریباً هفده ماه متحمل شد. پس از آن به پنجاب آمد و چندین ماه در مولتان ماند. در حالی که ۳۷ ساله بود در مولتان با قدیس مسلمانی دیدار کرد، کسی که به مبارزات معنوی حضرت باباجان با بخشیدن درک پروردگار پایان داد. پس از آن تجربه، او به راولپندی به منظور ارتباطی دوباره با گوروی
او به راولپندی به منظور ارتباطی دوباره با گوروی هندی بازگشت، کسی که بعد از چندین سال کمک کرد تا بابا جان به حالت آگاهی عادی برگردد. سفرها و زیارات. پس از اقامت دوم، با استاد هندی اول خویش در راولپندی، سفرهای طولانی را سوار بر کشتی در امتداد کشورهای خاورمیانه، سوریه، لبنان، و عراق آغاز نمود. «گفته می‌شود که وی در لباسی مبدل (ظاهراً برای جلوگیری از شناسایی) از راه افغانستان، ایران، و ترکیه به مکه سفر نموده و دو برابر آن مسیر طولانی‌ به سعودی بازگشته است». در کعبه پنج مرتبه در روز، اغلب در محلی معین ساکن نماز
پنج مرتبه در روز، اغلب در محلی معین ساکن نماز ادا می‌کرد. در مکه باباجان اغلب غذا برای فقرا فراهم می‌ کرد و شخصاً زائران بیمار را پرستاری می‌ نمود. بابا جان از سمت مکه به سوی مدینه، رهسپار شده و آرامگاه پیامبر اسلام محمد را زیارت نموده و در آن جا نیز همان روش عبادت و مراقبت از بیماران را ادامه می دهد. با ترک عربستان، او از طریق بغداد، و سپس عراق به پنجاب بازگشت. وی سپس به ناسیک سفر کرد و در پنجاواتی استقرار یافت. از ناسیک به بمبئی رفته و برای مدتی در آن جا مستقر شده و بر محبوبیت وی افزوده شد. او در ماه
جا مستقر شده و بر محبوبیت وی افزوده شد. او در ماه آوریل ۱۹۰۳، برای بار دوم به زیارت مکه نائل شد. در سال ۱۹۰۴ به بمبئی بازگشت و بلافاصله به سمت اجمیر هند شمالی به منظور ادای احترام در آرامگاه قدیس صوفی معین الدین چشتی که از سلسله چشتیه اسلام در هند بود رهسپار آن جا شده و از اجمیر دوباره به بمبئی بازگشت سپس بی درنگ به سمت غرب به سوی پونه راهی شد. اقامت در پونه. در سال ۱۹۰۵ باباجان به شهر پونه رسید و اقامت نهایی خود را تثبیت کرد. اکنون زنی سالخورده، پشت او کمی خم، شانه‌ها گرد، با موهایی سفید، با پوششی کهنه،
خم، شانه‌ها گرد، با موهایی سفید، با پوششی کهنه، بود که «در مکان‌های غیرعادی در بخش‌های مختلف شهر در حالت نشسته یا استراحت دیده می‌شد». بابا جان در نهایت در یک محلهٔ زاغه‌نشین که چارباودی نامیده می‌شد در Malcolm Tank Road بخشی از اردوگاه ارتش بریتانیا ساکن شد. منطقهٔ چارباودی در آن زمان به عنوان «تصویری از چرک، ویرانی و زشتی، نقطهٔ پرورش طاعون و وبا و محل پرتردد خطرناک در شب شرح داده شده است». پس از چندین ماه در معرض عناصر طبیعی قرار گرفتن، بابا جان با بی میلی به مریدان خویش اجازه داد تا بالای سرش سرپناه
میلی به مریدان خویش اجازه داد تا بالای سرش سرپناه ابتدایی از کیسه‌های گونی بسازند. کودکان عادت به پرتاب سنگ به سمت وی داشتند. وی فقیری بی‌خانمان بود. او می‌دانست که وضعیت زندگی آن ها چگونه است. از طرف مریدانش هدایایی برای فقرا و نیازمندان قسمت می‌شد، و در برخی موارد توسط سارقان از وی به سرقت می‌رفت. به گفتهٔ ناظران در طول یک دهه اقامت بابا جان در چارباودی، منطقه دستخوش یک دگرگونی خارج از انتظار گردید. چه با تغییرات ساختمان‌های اطراف، نور چای خانه‌ها، طنین انداز با تلق تلق کردن فنجان‌ها و نعلبکی‌ها، محل
انداز با تلق تلق کردن فنجان‌ها و نعلبکی‌ها، محل تجمع مردم از تمامی طبقات، و اعتقادات در انتظار دارشنای باباجان، شاعری خیابانی در حال سرگرم کردن جمعیت با موسیقی خود، گدایان تقاضای مصرانه برای صدقه، آدم‌های بیکار علاف ایستاده یکسره مانع، ترافیک خودروها و کل فضا شدیداً پر از بخور مطبوع که اغلب نزد بابا جان نگه داشته می‌شد، صحنه‌ای شرقی را در ذهن‌ها ماندگار می‌کرد. استادی برای مهربابا. در می سال ۱۹۱۳، مروان شهریار ایرانی، آنگاه که ۱۸ سال بیشتر نداشت، سوار بر دوچرخهٔ خود در راه کلاس در کالج دکان، چشمش بر زن
دوچرخهٔ خود در راه کلاس در کالج دکان، چشمش بر زن سالخورده‌ای افتاد که زیر درخت چریش نشسته و توسط جمعیتی احاطه شده بود. پیشتر نیز در مواقعی با این صحنه مواجه شده بود لیکن اعتنایی نمی‌کرد، هرچند که وی آگاه بود که برخی آن سالخورده را قدیسهٔ مسلمان می‌دانند، هنوز برخی او را «زنی دیوانه یا جادوگر یا عفریته فرض می‌کنند». پدر او شهریار ایرانی، باباجان را بسیار تکریم کرد. شهریار ایرانی که از خانواده‌ای زرتشتی متولد شده بود، پیش از آخرین اقامت در پونه و ازدواج خود، به مدت چند سال درویشی دوره گرد بود. باباجان، به
به مدت چند سال درویشی دوره گرد بود. باباجان، به سمت مریوان اشاره کرد در حالیکه توجه او به سمت باباجان بود. به مدت چندین ماه پس از آن مریوان ایرانی توانست قدیس را ملاقات نماید؛ آن‌ها با هم می‌نشستند هنوز به ندرت صحبت می‌کردند. یک شب در طول ژانویهٔ ۱۹۱۴، او در حال ترک کردن باباجان بود که بوسه‌های بسیاری بر دستان باباجان زد و باباجان صورت شهریار ایرانی را در دستانش گرفت، سپس بوسه‌ای بر پیشانی وی زد، که در آن لحظه بود که جوان فضل معنوی دریافت نمود. متعاقب این رویداد که مروان ایرانی را در حالت عاشقانه‌ای قرار
رویداد که مروان ایرانی را در حالت عاشقانه‌ای قرار داد؛ از محیط‌های معمولی به مدت ۹ ماه دور نگه داشته شد. مرد جوان بعدها به عنوان مهربابا شناخته شد. سال‌های آخر عمر. در سال ۱۹۳۰، چند ماه پیش از وفات باباجان، روزنامه‌نگار ملاقاتی با وی داشت. او نوشت: «حضرت باباجان در نگاه مملو عابران بر دیوان پایینی به حالت افتاده قرار دارد... سر وی با بالش نگه داشته شده‌ است. سپیدی درخشان گیسوان ابریشمی او غمی را در مقابل صورت به شدت چروکیده و ابروان بهم پیوسته اش نشان می‌دهد». ملاقات کوتاه بود. با این حال Brunton به وضوح،
ملاقات کوتاه بود. با این حال Brunton به وضوح، احساساتش تحت تأثیر قرار گرفت، و پس از آن، در اتاق خود در هتل، منعکس می‌کند که: «برخی دستاوردهای عمیق روانی، به راستی در اعماق وجود او ساکن بود، من مطمئن هستم». در ۱۸ سپتامبر ۱۹۳۱، یکی از انگشتان دست باباجان در بیمارستان ساسون مورد جراحی واقع شد، اما پس از آن به نظر نمی‌رسید که بهبودی حاصل شده باشد. بر طبق اظهارات مستند، چند روز قبل از وفات بابا جان، او زمزمه کرد که: «وقت آن است... زمان برای رفتنم. کار زیاد است ... من باید پایان دهم». یکی از مریدان اظهار کرد که
من باید پایان دهم». یکی از مریدان اظهار کرد که «باباجان این چیزها را بر زبان نیاورید، ما به شما نیاز داریم، اما او رمزآلود پاسخ داد که هیچ‌کسی، هیچ‌کسی اجناس مرا نمی‌خواهد. هیچ‌کسی نمی‌تواند از عهدهٔ قیمت برآید. من اجناس خود را به صاحب برگردانده‌ام». زیارتگاه در پونه. حضرت باباجان در منطقهٔ چارباودی پونه در ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۱ درگذشت. روز چهارشنبه ۲۳ سپتامبر، روزنامهٔ The Evening News of India فوت وی را گزارش داد. مقالهٔ روزنامه خاطر نشان کرد که: "جامعهٔ مسلمانان در پونه تا حد زیادی از مرگ قدیس نامی متاثر
در پونه تا حد زیادی از مرگ قدیس نامی متاثر شده‌است... مراسم خاکسپاری وی... با حضور هزاران نفر از مسلمانان و هندوها انجام شد. سنگ مرمر سفید زیارتگاه باباجان در کنار درخت چریش که سال‌ها زیادی زیر آن می‌نشست در کنار جاده‌ای که اکنون شاهراه پرترددی است ساخته شد. «درگاه اتاق کوچکی است با تربت (قبر) که زیر درخت جای گرفته، تنهٔ درخت از سقف اتاق بیرون زده است». درگاه او در ازدحام رفت‌وآمد مردم مذاهب مختلف است. اختلافات زندگینامه. اختلافات زیادی در شرح حال فعلی حضرت باباجان یافت شده‌است که نیاز به ذکر دلیل دارند.
باباجان یافت شده‌است که نیاز به ذکر دلیل دارند. نخست، باید توجه کرد که اطلاعات پذیرفته شده در مورد باباجان به نظر می‌رسد صرفاً بر حسب اعتبار مهر بابا مقرر شده است، حقیقتی که توسط دکتر عبدالغنی منصف اذعان شد، کسی که در سال ۱۹۳۹ نخستین طرح زندگی بابا جان را نوشت. بر طبق اظهارات غنی "اطلاعات جمع‌آوری شده از منابع متعدد اندک می‌باشد؛ زیرا که حضرت باباجان خودشان با توجه به داستان زندگی ایشان هرگز با کسی در ارتباط نبودند. حقایق اوایل زندگی ایشان و آن‌هایی که مرتبط به مقام روحانی او می‌شدند، همگی توسط مهربابا،
به مقام روحانی او می‌شدند، همگی توسط مهربابا، شاگرد اعظم و خلیفهٔ او تأیید شده بودند. با این حال به نظر می‌رسد که مهر بابا دو نسخهٔ مختلف از حضرت بابا جان را تهیه کرده‌است. پیشینهٔ اولیه. بیش از یک دهه قبل از این که طرح زندگی بابا جان توسط عبدالغنی آشکار شود، در سال ۱۹۲۷ مهربابا سخنرانی عمومی از حضرت بابا جان ارائه دادند که یکی از مریدان در دفتر خاطرات خویش آن را ثبت کرده‌است. این در حال حاضر اولین حکایت از زندگی حضرت بابا جان می‌باشد. مردم به ویژه زنان مورد خطاب بودند، و داستان به منظور ارتقاء روحی گفته
خطاب بودند، و داستان به منظور ارتقاء روحی گفته شد. خلاصه‌ای از ضروریات آن سخنرانی کوتاه: حضرت باباجان دختر یکی از وزرای مهم و مسئول امیر افغانستان در کابل می‌باشد. از دوران اولیه کودکی ایشان تمایل طبیعی به سمت معنویات و تحقق حقیقت داشتند. زمانی که باباجان پانزده سال داشتند قیم‌های وی شروع به ترتیب دادن ازدواج ایشان کردند... در این برهه او بی پروا خانوادهٔ خویش را ترک کرد، برای پنجاه سال پس از آن وی یک زندگی در حال تسلیم کامل و انزوا را پیش برد. پس ازسرگردانی به مدت پنجاه سال از مکانی به مکان دیگر، در نهایت
به مدت پنجاه سال از مکانی به مکان دیگر، در نهایت او به سمت استاد خود آمد، و در حدود سن ۶۵ سالگی به تحقق پروردگار نائل شد. پس از این رویداد، باباجان برای مدتی در پنجاب... زندگی کرد. در طول این استقرار مردم بسیاری شروع به تکریم وی به عنوان قدیس کردند. در اظهارات گاه گاه خود، حضرت باباجان خود را خدا معرفی می‌کرد (من حقیقت هستم، انا الحق) که این تودهٔ مسلمانان را ناراحت می‌کرد، و سربازان متعصب بلوچی مسلمان هنگ ارتش محلی، باباجان را زنده دفن کردند. پس از گذشت سال‌های بسیاری، در طول جنگ جهانی اول، هنگ بلوچی به
بسیاری، در طول جنگ جهانی اول، هنگ بلوچی به شهر پونه منتقل شد و در آن شهر همان سربازان با حضرت باباجان رودرو شدند که در چارباودی زیر درخت چریش نشسته بود. تعصب به از خودگذشتگی تبدیل شد، و تا هنگامی که هنگ در پونا مستقر بود، سربازان برای ادای احترام نزد باباجان می‌آمدند. آخرین نسخهٔ تمدید شدهٔ زندگی باباجان توسط غنی، در سال ۱۹۳۹، حکایت متفاوتی را بیان کرد: او در هجده سالگی در روز عروسی خود خانه را ترک گفت. در نهایت نزد سات گوروی هندی در راولپندی بازگشت. سپس به پنجاب رفت و زمانی که سی و هفت سال داشت در مولتان،
پنجاب رفت و زمانی که سی و هفت سال داشت در مولتان، قدیس مسلمانی را ملاقات کرد که تحقق پروردگار را به وی عطا نمود. پس از مواجه شدن با سربازان بلوچی در پونا، "شهرت مقدس وی به دوردست‌ها انتشار یافت و او تحت عنوان حضرت باباجان شناخته شد. سن باباجان. سن مطرح شدهٔ باباجان زمانی که فوت کرد همچنان مسئله‌ای بحث‌انگیز ادامه داشت. بیوگرافی‌های متعددی از تاریخ تولد وی از سال ۱۷۹۰ تا ۱۸۲۰ وجود دارد. اولین تاریخ تولد توسط و ارائه شده‌است. Purdom تنها نظر مریدان را گزارش می‌کند و بنابراین او نوشت: «تاریخ تولد حقیقی
می‌کند و بنابراین او نوشت: «تاریخ تولد حقیقی باباجان معلوم نیست؛ فرض بر آن است که حدود ۱۷۹۰ باشد». Kalchuri متعصب تر است و بیان می‌کند که باباجان "بین سال‌های ۱۷۹۰ و ۱۸۰۰" به دنیا آمد و "حضور فیزیکی وی بر روی زمین بین ۱۳۰ تا ۱۴۱ سال به طول انجامید". در انتهای دیگر ترازو، در کتاب سفر معنوی رنگی خود، A Search in Secret India (1934)، این روزنامه‌نگار آزاد، پل برونتون، تعریف می‌کند که "از قاضی سابق خاندالاوالا، که به مدت پنجاه سال تحت عنوان حضرت باباجان شناخته می‌شد می‌آموزد که سن حقیقی وی حدود نود و پنج سال
می‌شد می‌آموزد که سن حقیقی وی حدود نود و پنج سال است. برونتون در نوامبر سال ۱۹۳۰ به هند می‌رسد و چند ماه قبل از فوت باباجان در سپتامبر ۱۹۳۱ آن جا را ترک می‌کند. با توجه به گزارش برونتون، Kevin R D Shepherd مشاهده کرد که: Khandalawalla که باباجان را به مدت پنجاه سال شناخته است سؤال‌برانگیز است؛ هرچند که جای هیچ شکی وجود ندارد که او باباجان را برای بار دوم در بمبئی ملاقات کرده‌است". Shepherd نتیجه گرفت که، «محاسبهٔ کلی سن باباجان حدود ۱۲۰ سال است، در حالی که برخی ادعا می‌کنند که سن باباجان بیش از این بود.
برخی ادعا می‌کنند که سن باباجان بیش از این بود. Purdom ذکر می‌کند که تاریخ تقریبی تولد او ۱۷۹۰ است، اگر چه دیدگاه غنی اشاره به تولد دیر تر از این زمان دارد. تخمین غنی از سن باباجان بر اساس یادداشت‌های عمومی و ارتباط وی با باباجان در حدود ۱۲۵ سال است. با احترام به گرایش‌های انتقادی که تخمین‌های بالاتر غیرقابل هضم را پیدا می‌کند، به نظر می‌رسد قابل قبول تر آن است که سن وی بالای صد در زمان مرگ وی بود». منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Hazrat_Babajan
همه‌پرسی مربوط به برنامه‌های اسکان مهاجران اتحادیه اروپا در ۲ اکتبر ۲۰۱۶ برابر با ۱۱ مهر ۱۳۹۵ در مجارستان برگزار شد. این همه‌پرسی به پیشنهاد دولت مجارستان کلید خورد و در رسانه‌های این کشور با عنوان "kvótanépszavazás" یا "kvótareferendum" (همه‌پرسی سهمیه) شناخته می‌شد. در نهایت مردم مجارستان با رأیی قاطع با برنامه اتحادیه اروپا مخالفت کردند. سابقه. مجارستان یکی از کشورهایی است که فراروی بحران مهاجرتی اروپا قرار گرفت. دولت راست‌گرای ویکتور اربان در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۵ آغاز کارویژهٔ ساخت حصاری ۱۷۵ کیلومتری در جنوب
آغاز کارویژهٔ ساخت حصاری ۱۷۵ کیلومتری در جنوب مجارستان هم‌مرز با صربستان را اعلام کرد. وزرای خارجه اتحادیه اروپا که در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۵ در شورای امور داخلی و دادگستری اتحادیه اروپا گرد هم آمده بودند تصمیم به جابجایی ۱۲۰٬۰۰۰ پناهجو در مدت دو سال از کشورهای درگیر نظیر ایتالیا، یونان و مجارستان به دیگر کشورهای اروپایی گرفتند. با این حال مجارستان به این طرح رأی منفی داد زیرا ۵۴٬۰۰۰ پناهجوی موجود در این کشور در این طرح در نظر گرفته نشده بودند. همچنین در پی تصمیم این شورا، مجارستان و اسلواکی نسبت به آن نزد دیوان
این شورا، مجارستان و اسلواکی نسبت به آن نزد دیوان دادگستری اروپا واقع در لوکزامبورگ شکایت بردند. ویکتور اربان نخست‌وزیر مجارستان در ۲۴ فوریه ۲۰۱۶ اعلام کرد که دولت یک همه‌پرسی به منظور پذیرش یا رد پیشنهاد اتحادیه اروپا مبنی بر سهمیهٔ اجباری برگزار خواهد کرد. او همچنین گفت که همه می‌دانند که دولت مجارستان با سهمیه مخالفت است و از رأی منفی به آن پشتیبانی می‌کند. او بر این باور است که نظام سهمیه‌بندی پیشنهادی «هویت قومی، فرهنگی و دینی مجارستان و اتحادیه اروپا را تغییر داده و این چیزی نیست که هیچ سازمان
اروپا را تغییر داده و این چیزی نیست که هیچ سازمان اروپایی حق ارتکاب آن را داشته باشد.» دادگاه عالی مجارستان (Kúria) پس از بررسی چالش‌های قانونی در ۵ مه اجازهٔ برگزاری همه‌پرسی را داد. مجلس ملی این کشور نیز در ۱۰ مه اجازهٔ برگزاری همه‌پرسی را به دولت داد. این طرح با ۱۳۶ رأیِ آری توسط احزاب طرفدار دولت نظیر فیدس و KDNP و همچنین حزب مخالفی به نام Jobbik به تصویب رسید. این در حالی بود که احزاب چپ‌گرای مخالف دولت، شرکت در جلسه را تحریم کرده بودند. دادگاه قانون اساسی در ۲۱ ژوئن، چهار دادخواست وارده علیه برنامه
اساسی در ۲۱ ژوئن، چهار دادخواست وارده علیه برنامه اجرای همه‌پرسی را رد کرد. در پایان یانوش آدر رئیس‌جمهور مجارستان روز ۲ اکتبر را برای برگزاری همه‌پرسی برگزید.
دیوان دادگستری اروپا که میان اعضای اتحادیه اروپا با نام دیوان دادگستری هم شناخته می‌شود، عالی‌ترین دیوانِ رسیدگی به مسائل مربوط به قوانین اتحادیه است. این دیوان که جزئی از دیوان دادگستری اتحادیه اروپا است موظف به تفسیر قانون اتحادیه اروپا و اطمینان از اجرای یکسان آن در تمام کشورهای عضو است. این دیوان در ۱۹۵۲ در لوکزامبورگ تشکیل شد. هر عضو اتحادیه یک قاضی در این دیوان دارد. هم‌اکنون تعداد آن‌ها ۲۸ نفر است. با این حال معمولاً پرونده‌های وارده توسط هیئت‌های سه، پنج یا ۱۵ نفره استماع می‌شوند. کون لنارتس از ۲۰۱۵
پنج یا ۱۵ نفره استماع می‌شوند. کون لنارتس از ۲۰۱۵ تا کنون رئیس این دیوان بوده‌است. منابع. Wikipedia contributors، "European Court of Justice،" Wikipedia, The Free Encyclopedia، (accessed September 29, 2016).