payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اد سالیوان (؛ زاده درگذشته ) یک تهیه‌کننده و شخصیت تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۷۳ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به فریب‌خورده اشاره نمود.
میرزا حسین خان معتمد دیوان کواری کلانتر کوار در دوران قاجار و از سران انقلاب مشروطه ایران در فارس بود. او که از مخالفان خاندان قوام شیرازی بود، دستور قتل محمدرضا خان قوام‌الملک را داد و سرانجام توسط نیروهای حبیب‌الله خان قوام‌الملک کشته شد. زندگی. معتمد دیوان کواری در در سال ۱۲۷۵ قمری در کوار فارس به دنیا آمد. پدرش غلامرضا خان، کلانتر کوار در زمان ناصرالدین شاه قاجار و از نوادگان ملا ماندگار و مادرش از سادات حمزوی شیراز بود. او در کودکی به شیراز رفته و در آنجا به تحصیل علمیه و کمالات رسمیه پرداخت و در
در آنجا به تحصیل علمیه و کمالات رسمیه پرداخت و در خوش‌نویسی نستعلیق به کمال رسید. و چون به سنین جوانی رسید، به نویسندگی محمدرضا خان قوام‌الملک، نایب‌الحکومه فارس درآمد. و در آنجا به سبب لیاقت‌های فراوان به مراتبش افزوده شد، و پیشکار قوام در فارس شد. او به دلیل بذل و بخشش فراوان مورد توجه مردم و بازاریان قرار گرفته شد. مدت‌ها پیش از انقلاب مشروطیت مبارزات خود علیه خاندان قوام را شروع کرد. و از کواری‌ها در جریان مشروطیت به تهران رفت و از آنجا انقلاب را به شیراز و فارس بسط داد و سید عبدالحسین لاری را به شیراز
و فارس بسط داد و سید عبدالحسین لاری را به شیراز دعوت کرد. بدین ترتیب مبارزات مسلحانه او در جریان انقلاب مشروطیت آغاز شد. او با کمک دیگر مشروطه‌خواهان، فارس را به عنوان یکی از کانون‌های مهم مشروطیت تبدیل کرد و به عنوان مهم‌ترین رهبر مشروطیت فارس شناخته شد. در این میانه به دستور او محمدرضا خان قوام‌الملک در خانه‌اش کشته شد. بعدها به خواست مشروطه‌خواهان از طرف شاه به عنوان ابواب جمعی فارس، بیگلربیگی و ایلخانی ایلات خمسه جنوب ایران منسوب شد. متعمد دیوان عاقبت در سال ۱۳۲۶ قمری توسط خوانین عرب خمسه در باغ لردی
در سال ۱۳۲۶ قمری توسط خوانین عرب خمسه در باغ لردی در نزدیکی سیدان مرودشت به قتل رسید و جسدش را در امام زاده حمزه شیراز دفن کردند.
فردریک رمینگتون (؛ زاده ۴ اکتبر ۱۸۶۱ - درگذشته ۲۶ دسامبر ۱۹۰۹) نقاش، تصویرگر، مجسمه‌ساز و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. او در ترسیم غرب آمریکا تخصص داشت. اوایل زندگی. فردریک رمینگتون در سال ۱۸۶۱ در نیویورک به دنیا آمد. خانوادهٔ مادری او نیز که از نژاد فرانسوی باسک بودند، در اوایل دههٔ ۱۶۰۰ به آمریکا آمده و ویندزور را در کنتیکت تأسیس کردند. پدر رمینگتون که خانواده‌اش در سال ۱۶۳۷ از انگلستان به آمریکا آمده بودند، سرهنگ ارتش اتحادیه در جنگ داخلی آمریکا بود. او سردبیر روزنامه و رئیس ادارهٔ پست بود.
بود. او سردبیر روزنامه و رئیس ادارهٔ پست بود. خانواده اش نیز طرفدار سرسخت حزب جمهوری‌خواه بودند. رمینگتون‌ها پشت در پشت سوارکار بودند. ساموئل باسکام، یکی از پدربزرگ‌های فردریک رمینگتون، در تجارت زین‌سازی فعال بود. اجداد رمینگتون همچنین در جنگ فرانسه و هند، انقلاب آمریکا و جنگ ۱۸۱۲ حضور داشتند. فردریک رمینگتون پسر عموی الیفالت رمینگتون، بنیانگذار شرکت اسلحه‌سازی رمینگتون، که قدیمی‌ترین اسلحه‌سازی آمریکا محسوب می‌شود، بود. او همچنین با سه نفر از مشهورترین مردان کوهستان به نام «جددیه اسمیت»، «جاناتان تی
مردان کوهستان به نام «جددیه اسمیت»، «جاناتان تی وارنر» و «رابرت داک نیول» ارتباط داشت. رمینگتون از طریق خانوادهٔ وارنر با جورج واشینگتن، اولین رئیس‌جمهور ایالات متحده، در ارتباط بود. سرهنگ رمینگتون در بیشتر چهار سال اول زندگی پسرش در جنگ بود. پس از جنگ، وی خانوادهٔ خود را برای مدتی کوتاه به بلومینگتون منتقل کرد و به عنوان سردبیر جمهوری‌خواه بلومینگتون منصوب شد، اما خانواده در سال ۱۸۶۷ به کانتون بازگشتند. فردریک تنها فرزند ازدواج آنها بود، به همین خاطر بیش از پیش مورد توجه قرار گرفت. او کودکی فعال، و نسبت
از پیش مورد توجه قرار گرفت. او کودکی فعال، و نسبت به سنش بزرگ و قوی بود. همچنین عاشق شکار، شنا، سوارکاری و کمپینگ بود. فردریک دانش آموز ضعیفی بود، به ویژه در ریاضیات. او در سنین پایین شروع به کشیدن طرح‌هایی از سربازان و گاوچران‌ها کرد. در ۱۱ سالگی فردریک رمینگتون خانواده او به اوگدنس بورگ، نیویورک نقل مکان کردند و او در «مؤسسه اسقفی ورمونت» که یک مدرسهٔ نظامی تحت مدیریت کلیسا بود، شرکت کرد؛ جایی که پدرش امیدوار بود نظم و انضباط، مشکل عدم تمرکز پسرش را بهبود ببخشد و شاید به یک حرفهٔ نظامی منجر شود. رمینگتون
ببخشد و شاید به یک حرفهٔ نظامی منجر شود. رمینگتون اولین درس‌های طراحی خود را در مؤسسه گذراند. سپس به مدرسه نظامی دیگری منتقل شد. جایی که همکلاسی‌هایش رمینگتون جوان را یک دوست دلپذیر، کمی بی‌دقت و تنبل، خوش‌اخلاق و سخاوتمند توصیف می‌کردند، اما قطعاً سرباز نمی‌دانستند. او از کشیدن کاریکاتور و نیمرخ همکلاسی‌هایش لذت می‌برد. در سن ۱۷ سالگی، او به عمویش از جاه‌طلبی‌های متواضعانهٔ خود نوشت: «من هرگز قصد ندارم که کار بزرگی انجام دهم. من فقط یک زندگی کوتاه دارم و آرزوی ثروت یا شهرت را در درجه‌ای که تنها با تلاشی
آرزوی ثروت یا شهرت را در درجه‌ای که تنها با تلاشی فوق‌العاده از جانب من به دست می‌آید، دوست ندارم.» او حرفه ای را برای خود به عنوان روزنامه‌نگار تصور کرد، و هنر را به عنوان یک جنبهٔ جانبی در نظر گرفت. فردریک رمینگتون در مدرسهٔ هنر در دانشگاه ییل حضور داشت و زیر نظر جان هنری نیمایر تحصیل کرد. رمینگتون تنها دانشجوی پسر سال اول بود. او دریافت که فوتبال و بوکس جالب‌تر از تمرینات هنری رسمی است، به ویژه طراحی بازیگران و اجسام بی جان. به همین خاطر او ترجیح می‌دهد طراحی کنشی داشته باشد. اولین تصویر منتشر شدهٔ او
طراحی کنشی داشته باشد. اولین تصویر منتشر شدهٔ او کارتون یک «بازیکن فوتبال بانداژ شده» برای روزنامهٔ دانشجویی ییل کورانت بود. اگرچه او یک بازیکن ستاره نبود، اما حضور او در تیم فوتبال قدرتمند ییل، مایهٔ افتخار بزرگی برای رمینگتون و خانواده‌اش بود. او در سال ۱۸۷۹ ییل را ترک کرد تا به پدر بیمار خود که مبتلا به سل بود رسیدگی کند. پدرش یک سال بعد درسن ۵۰ سالگی درگذشت و از طرف شهروندان اوگدنس بورگ مورد احترام قرار گرفت. رمینگتون که از ارث پدری و با درآمدی ناچیز امرار معاش می‌کرد، حاضر نشد به مدرسهٔ هنر بازگردد و
معاش می‌کرد، حاضر نشد به مدرسهٔ هنر بازگردد و در عوض وقت خود را صرف چادر زدن و لذت بردن از خودش کرد. در سن ۱۹ سالگی، او اولین سفر خودش به غرب را انجام داد. ابتدا به مونتانا رفت. در آنجا ابتدا برای خرید یک راس گاو، و سپس استخراج از معادن اقدام کرد، اما متوجه شد که سرمایهٔ کافی برای هیچ‌یک از این دو را ندارد. سال ۱۸۸۱ در غرب آمریکایی، او چمنزارهای وسیع، بوفالوی آمریکایی، و آخرین درگیری‌های بزرگ سواره‌نظام آمریکا و قبایل بومی آمریکا، صحنه‌هایی که از زمان کودکی خود تصور کرده بود را مشاهده کرد. او همچنین در سال
خود تصور کرده بود را مشاهده کرد. او همچنین در سال ۱۸۹۵ در «مونتیگ استیونز» واقع در نیومکزیکو، خرس‌های گریزلی شکار کرد. از همان سفر اول، هفته نامهٔ هارپر اولین تلاش تجاری منتشر شده رمینگتون را چاپ کرد. بازنمایی یک طرح سریع روی کاغذهای بسته‌بندی که او به شرق فرستاده بود. [15] در سال ۱۸۸۳، رمینگتون به روستاهای کانزاس، در جنوب شهر پیبادی در نزدیکی پلام گروو رفت تا دست خود را در تجارت پررونق گوسفند و پشم امتحان کند. او تمام میراث خود را سرمایه‌گذاری کرد، اما گاوداری را جزو مشاغل خشن، خسته کننده و منزوی دانست که
را جزو مشاغل خشن، خسته کننده و منزوی دانست که او را از چیزهای ظریفتری که در زندگی در ساحل شرقی به آنها عادت داشت محروم می‌کرد. دامداران واقعی او را تنبل می‌دانستند. در سال ۱۸۸۴، او زمین خودش را فروخت. رمینگتون شغل ترسیم نقشه را شروع کرد، اما در آن مرحله حاصل کارهایش هنوز پیش پا افتاده بودند. کمتر از یک سال پس از فروش دامداری اش، به خانه بازگشت. پس از به دست آوردن سرمایهٔ بیشتر از مادرش، او به کانزاس سیتی بازگشت تا یک تجارت دیگر را شروع کند، اما به دلیل کلاهبرداری از او، این کار ناموفق بود. فردریک
دلیل کلاهبرداری از او، این کار ناموفق بود. فردریک باقیماندهٔ پول خود را به عنوان شریک، در یک میخانه سرمایه‌گذاری کرد. او در سال ۱۸۸۴ برای ازدواج با «اوا کاتن» به خانه رفت، سپس آن‌ها بلافاصله به کانزاس سیتی بازگشتند. اوا کاتن که از زندگی در میخانه ناراضی بود، فردریک را ترک کرد و به اوگدنس بورگ بازگشت. با رفتن همسرش و کسب و کار بدی که داشت، رمینگتون به‌طور جدی شروع به ترسیم نقاشی کرد و طرح‌های اولیهٔ خود را با کالاهای اساسی عوض کرد. او به زودی موفق شد نقاشی‌های خود را به مردم محلی بفروشد تا هنر را به عنوان
خود را به مردم محلی بفروشد تا هنر را به عنوان یک حرفهٔ واقعی ببیند. رمینگتون دوباره به خانه بازگشت. میراثش از بین رفت اما ایمانش به حرفهٔ جدیدش محفوظ ماند. او به همسرش اوا کاتن پیوست و به بروکلین نقل مکان کرد. او تحصیلات خود را در «لیگ هنرجویان نیویورک» آغاز کرد و تکنیک‌های خود را به میزان قابل توجهی تقویت کرد. زمانبندی او بسیار عالی بود، زیرا علاقهٔ روزنامه‌ها به غربِ در حال مرگ رو به افزایش بود. او تصاویر، طرح‌ها و آثار دیگرش با مضامین غربی را برای انتشار به هفته نامهٔ کالیر و هفته نامهٔ هارپر ارسال کرد،
به هفته نامهٔ کالیر و هفته نامهٔ هارپر ارسال کرد، زیرا تجربیات اخیر غربی او (که بسیار اغراق‌آمیز بود) نزد ناشران شرقی که به دنبال اصالت بودند، برایش اعتبار به دست آورد. اولین جلد تمام صفحهٔ او با نام خودش در ۹ ژانویه ۱۸۸۶ هنگامی که بیست و پنج سالگ داشت در هفته نامهٔ هارپرز منتشر شد. فردریک رمینگتون با پشتوانهٔ مالی عمویش بیل، توانست حرفه هنری خود را دنبال و از همسرش نیز حمایت کند.
فریدنرایش هوندات‌واسا (؛ زاده درگذشته ) هنرمند و معمار اکسپرسیونیست اتریشی‌تبار اهل نیوزلند بود.
گرهارت ریشتر (؛ ؛ زاده ) که در ایران با نام گرهارد ریشتر شناخته می‌شود، هنرمند اهل آلمان است. او به طور گسترده‌ای به عنوان یکی از مهم‌ترین هنرمندان معاصر آلمان شناخته می‌شود و چندین اثر او در حراجی‌ها رکوردهای قیمتی را ثبت کرده‌اند. دوران کودکی و تحصیلات. ریشتر در بیمارستان درسدن-نوستاد در درسدن، زاکسن متولد شد و در رایشناو، سیلسیای سفلی (اکنون بوگاتینیا) و والترسدورف (زیتاوئر گبیرژ)، در ووژیتسای علیا بزرگ شد. حومه، جایی که پدرش به عنوان معلم روستا کار می‌کرد. مادر گرهارد، هیلدگارد شونفلدر، او را در ۲۵
مادر گرهارد، هیلدگارد شونفلدر، او را در ۲۵ سالگی به دنیا آورد. پدر هیلدگارد، ارنست آلفرد شونفلدر، در یک زمان یک پیانیست با استعداد محسوب می‌شد. ارنست پس از اشتغال به کار خانواده کار تولید آبجو، خانواده را به درسدن منتقل کرد و سرانجام ورشکست شد. هیلدگارد هنگامی که در درسدن حضور داشت، به عنوان یک کتابفروش آموزش دید و با این کار علاقه وافر به ادبیات و موسیقی را درک کرد. پدر گرهارد، هورست ریشتر، دانشجوی ریاضیات و فیزیک در Technische Hochschule در درسدن بود. این دو در سال ۱۹۳۱ ازدواج کردند. ریشتر از سال ۱۹۵۷ تا
دو در سال ۱۹۳۱ ازدواج کردند. ریشتر از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۱ به عنوان یک کارآموز اصلی در آکادمی کار می‌کرد و کمیسیون‌هایی را برای ایالت آلمان شرقی آن زمان می‌گرفت. در این مدت، او به شدت بر روی نقاشی‌های دیواری مانند Arbeiterkampf (مبارزه کارگران)، بر روی نقاشی‌های رنگ روغن (به عنوان مثال پرتره‌های بازیگر زن شرقی آلمان آنجلیکا دومروسه و همسر اول ریشتر Ema)، در انواع مختلف پرتره و در یک منظره از درسدن با نام خنثی Stadtbild (Townscape، ۱۹۵۶). ریشتر به همراه همسرش ماریان، دو ماه قبل از ساخت دیوار برلین در سال ۱۹۶۱
دو ماه قبل از ساخت دیوار برلین در سال ۱۹۶۱ از شرق به آلمان غربی فرار کرد و سپس به دلایل ایدئولوژیک هر دو نقاشی دیواری او در آکادمی هنر و موزه بهداشت رنگ آمیزی شد. خیلی دیرتر، پس از اتحاد مجدد آلمان، دو «پنجره» از نقاشی دیواری شادی زندگی (۱۹۵۶) در پلکان موزه بهداشت آلمان کشف شد، اما بعداً وقتی تصمیم به بازگرداندن موزه به اصل خود گرفت، اینها پوشانده شدند. ایالت ۱۹۳۰ در غرب آلمان ریشتر شروع به مطالعه در Kunstakademie دوسلدورف تحت کارل اوتو گوتز همراه با سیگمار پولک، ورنر Hilsing, HA شولت ، [۹] کنو Gonschior،
پولک، ورنر Hilsing, HA شولت ، [۹] کنو Gonschior، هانس ارهارد والتر، کنراد Lueg و گوتارد Graubner . [10] [11] با Polke و کنراد فیشر [د] (نام مستعار Lueg) او را معرفی مدت Kapitalistischer Realismus (سرمایه‌داری رئالیسم) [۱۲] [۱۳] به عنوان ضد سبک هنر، تصاحب مختصر تصویری از تبلیغات. این عنوان همچنین به سبک هنری رئالیستی معروف به عنوان اشاره داشترئالیسم سوسیالیستی، سپس دکترین هنری رسمی اتحاد جماهیر شوروی، اما همچنین در مورد دکترین هنر مشتری محور سرمایه‌داری غربی اظهار نظر کرد. ریشتر در Hochschule für bildende
اظهار نظر کرد. ریشتر در Hochschule für bildende Künste Hamburg و کالج هنر و طراحی نوا اسکوشیا به عنوان استاد مدعو تدریس می‌کرد. وی در سال ۱۹۷۱ به کونستاکادمی دوسلدورف بازگشت، و بیش از ۱۵ سال در آنجا به عنوان استاد کار کرد. در سال ۱۹۸۳، ریشتر از دوسلدورف به کلن اقامت گزید، جایی که امروز نیز در آنجا زندگی می‌کند و کار می‌کند. [۱۴] در سال ۱۹۹۶، او به استودیویی طراحی شد که توسط معمار Thiess Marwede طراحی شده بود. [۱۵] با تخمین ثروت ۷۰۰ میلیون یورویی، ریشتر در نشریه کسب و کار ماهانه مدیر Magazin در سال ۲۰۱۷ در
کسب و کار ماهانه مدیر Magazin در سال ۲۰۱۷ در رتبه ۲۲۰ از ۱۰۰۱ فرد ثروتمند و خانواده در آلمان قرار گرفت. [۱۶] کردند. [۲] هورست پس از تلاش برای حفظ موقعیت در سیستم جدید آموزش سوسیالیست ملی گرایانه، موقعیتی را در رایشنا یافت. خواهر کوچک گرهارد، جیزلا، در سال ۱۹۳۶ در آنجا متولد شد. هورست و هیلدگارد به دلیل واقع شدن ریچناو در حومه شهر، در درجه اول غیرسیاسی بودند. [۳] هورست، به عنوان یک معلم، سرانجام مجبور شد به حزب سوسیالیست ملی بپیوندد. او هرگز طرفدار پرشور نازیسم نبود و مجبور به شرکت در میتینگ‌های حزب نبود.
نبود و مجبور به شرکت در میتینگ‌های حزب نبود. [۳] در سال ۱۹۴۲، گرهارد به عضویت Deutsches Jungvolk درآمد، اما با پایان جنگ او هنوز خیلی جوان بود و نمی‌توانست عضو رسمی جوانان هیتلر باشد. [۴]در سال ۱۹۴۳، هیلدگارد خانواده را به والترسدورف منتقل کرد و بعداً مجبور شد پیانوی خود را بفروشد. [۵] دو برادر هیلدگارد به عنوان سرباز در جنگ و یک خواهر که اسکیزوفرنیک بود، در برنامه اتانازی نازی از گرسنگی کشته شدند . [۶] ریشتر پس از کلاس 10th مدرسه را ترک کرد و قبل از تحصیل در آکادمی هنرهای زیبا درسدن، به عنوان یک نقاش
در آکادمی هنرهای زیبا درسدن، به عنوان یک نقاش تبلیغاتی و صحنه سازی شاگردی کرد. در سال ۱۹۴۸، دبیرستان حرفه ای را در زیتاو به پایان رساند، و بین سالهای ۱۹۴۹ و ۱۹۵۱، به‌طور پی در پی به عنوان شاگرد با یک نقاش علامت و به عنوان یک نقاش کار کرد. [۷] در سال ۱۹۵۰، درخواست وی برای تحصیل در آکادمی هنرهای زیبا درسدن به دلیل «بیش از حد بورژوازی» رد شد. [۷] او در نهایت تحصیلات خود را در آکادمی در سال ۱۹۵۱. معلم او آغاز شد وجود دارد کارل فون، اپن، هاینز لمار [د] و اراده گروهمان. روابط. ریشتر در سال ۱۹۵۷ با ماریان اوفینگر
روابط. ریشتر در سال ۱۹۵۷ با ماریان اوفینگر ازدواج کرد. او دختر اول خود را به دنیا آورد. وی در سال ۱۹۸۲ با همسر دوم خود، عیسی گنزکن مجسمه‌ساز ازدواج کرد. ریچر پس از ازدواج در سال ۱۹۹۵ با همسر سوم خود سابین موریتز صاحب دو پسر و یک دختر شد. در آغاز کار. در روزهای اولیه کار خود، او یک نقاشی دیواری (ارتباط با پیکاسو، ۱۹۵۵) را برای سفره خانه آکادمی هنر خود به عنوان بخشی از BA خود تهیه کرد نقاشی دیواری دیگری با عنوان Lebensfreude (شادی زندگی) که در موزه بهداشت آلمان برای او دنبال شد دیپلم. هدف آن تولید جلوه ای
برای او دنبال شد دیپلم. هدف آن تولید جلوه ای «مشابه جلوه کاغذ دیواری یا ملیله» بود. [۸] ریشتر از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۱ به عنوان یک کارآموز اصلی در آکادمی کار می‌کرد و کمیسیون‌هایی را برای ایالت آلمان شرقی آن زمان می‌گرفت. در این مدت، او به شدت بر روی نقاشی‌های دیواری مانند Arbeiterkampf (مبارزه کارگران)، بر روی نقاشی‌های رنگ روغن (به عنوان مثال پرتره‌های بازیگر زن شرقی آلمان آنجلیکا دومروسه و همسر اول ریشتر Ema)، در انواع مختلف پرتره و در یک منظره از درسدن با نام خنثی Stadtbild (Townscape، ۱۹۵۶). ریشتر به همراه
خنثی Stadtbild (Townscape، ۱۹۵۶). ریشتر به همراه همسرش ماریان، دو ماه قبل از ساخت دیوار برلین در سال ۱۹۶۱ از شرق به آلمان غربی فرار کرد و سپس به دلایل ایدئولوژیک هر دو نقاشی دیواری او در آکادمی هنر و موزه بهداشت رنگ آمیزی شد. خیلی دیرتر، پس از اتحاد مجدد آلمان، دو «پنجره» از نقاشی دیواری شادی زندگی (۱۹۵۶) در پلکان موزه بهداشت آلمان کشف شد، اما بعداً وقتی تصمیم به بازگرداندن موزه به اصل خود گرفت، اینها پوشانده شدند. ایالت ۱۹۳۰ در غرب آلمان ریشتر شروع به مطالعه در Kunstakademie دوسلدورف تحت کارل اوتو گوتز
در Kunstakademie دوسلدورف تحت کارل اوتو گوتز همراه با سیگمار پولک، ورنر Hilsing, HA شولت ، [۹] کنو Gonschior، هانس ارهارد والتر، کنراد Lueg و گوتارد Graubner . [10] [11] با Polke و کنراد فیشر [د] (نام مستعار Lueg) او را معرفی مدت Kapitalistischer Realismus (سرمایه‌داری رئالیسم) [۱۲] [۱۳] به عنوان ضد سبک هنر، تصاحب مختصر تصویری از تبلیغات. این عنوان همچنین به سبک هنری رئالیستی معروف به عنوان اشاره داشترئالیسم سوسیالیستی، سپس دکترین هنری رسمی اتحاد جماهیر شوروی، اما همچنین در مورد دکترین هنر مشتری محور
شوروی، اما همچنین در مورد دکترین هنر مشتری محور سرمایه‌داری غربی اظهار نظر کرد. ریشتر در Hochschule für bildende Künste Hamburg و کالج هنر و طراحی نوا اسکوشیا به عنوان استاد مدعو تدریس می‌کرد. وی در سال ۱۹۷۱ به کونستاکادمی دوسلدورف بازگشت، و بیش از ۱۵ سال در آنجا به عنوان استاد کار کرد. در سال ۱۹۸۳، ریشتر از دوسلدورف به کلن اقامت گزید، جایی که امروز نیز در آنجا زندگی می‌کند و کار می‌کند. [۱۴] در سال ۱۹۹۶، او به استودیویی طراحی شد که توسط معمار Thiess Marwede طراحی شده بود. [۱۵] با تخمین ثروت ۷۰۰ میلیون
طراحی شده بود. [۱۵] با تخمین ثروت ۷۰۰ میلیون یورویی، ریشتر در نشریه کسب و کار ماهانه مدیر Magazin در سال ۲۰۱۷ در رتبه ۲۲۰ از ۱۰۰۱ فرد ثروتمند و خانواده در آلمان قرار گرفت. [۱۶] هنر. تقریباً همه کارهای ریشتر هم فضای توهم گرایانه ای را که طبیعی به نظر می‌رسد و هم فعالیت بدنی و مواد نقاشی را به عنوان تداخل متقابل نشان می‌دهد. از نظر ریشتر، واقعیت ترکیبی از تلاشهای جدید برای درک - بازنمایی است. در مورد او، برای نقاشی - جهان اطراف ما. نظرات و دیدگاه‌های ریشتر در مورد هنر خود و بازار بزرگ هنری و جنبش‌های مختلف
مورد هنر خود و بازار بزرگ هنری و جنبش‌های مختلف هنری، در یک تقویم «نوشتن» و مصاحبه‌ها تنظیم شده‌است. نقل قول‌های زیر گزیده‌ای از مجموعه است: [۱۷] «من سورئالیست هستم.» [۱۸] «تنها نگرانی من هدف است. در غیر این صورت در انتخاب سوژه‌ها اینقدر دردسر نمی‌کشم، در غیر این صورت اصلاً نقاشی نمی‌کشیدم.» [۱۹] «نگرانی من هرگز هنر نیست، بلکه همیشه از آنچه هنر می‌توان استفاده کرد». [۲۰] نقاشی‌ها و عکس. ریشتر در طی دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ تصاویر مختلف نقاشی را از عکس‌های سیاه و سفید ایجاد کرد و آنها را بر اساس منابع
سیاه و سفید ایجاد کرد و آنها را بر اساس منابع مختلفی قرار داد: روزنامه‌ها و کتاب‌ها، که بعضی اوقات حاوی زیرنویس‌های آنها بود (مانند هلگا ماتورا (۱۹۶۶)). عکسهای خصوصی؛ مناظر هوایی از شهرها و کوه‌ها، (Cityscape Madrid (1968) و Alps (1968))؛ دریاهای دریایی (۱۹۶۹–۷۰)؛ و یک کار بزرگ چند بخشی برای غرفه آلمان در دوسالانه ونیز ۱۹۷۲ ساخته شده‌است. وی برای چهل و هشت پرتره (۷۲–۱۹۷۱) عمدتاً چهره آهنگسازانی چون گوستاو مالر و ژان سیبلیوس و نویسندگانی مانند اچ جی ولز و فرانتس کافکا را انتخاب کرد . [۲۱] از "نوشته هاً وی،
کافکا را انتخاب کرد . [۲۱] از "نوشته هاً وی، موارد زیر به نقل قول‌های مربوط به عکاسی، رابطه آن با نقاشی و "تاری" اشاره دارد: "عکس کاملترین عکس است. تغییری نمی‌کند؛ مطلق است، بنابراین خودمختار است، بدون قید و شرط، فاقد سبک است. هم از طریق روش اطلاع رسانی و هم از طریق آنچه از آن خبر می‌دهد، منبع من است." [۲۲] "من نمی‌خواهم از یک عکس تقلید کنم، بلکه سعی در ساختن آن دارم. و اگر این فرض را که عکس یک قطعه کاغذ در معرض نور است را نادیده بگیرم، در حال تمرین عکاسی از طریق دیگر هستم." [۲۳] "من تار ایجاد نمی‌کنم.
از طریق دیگر هستم." [۲۳] "من تار ایجاد نمی‌کنم. تاری مهمترین چیز نیست؛ و نه یک برچسب هویت برای تصاویر من است. هنگامی که من مرزبندی‌ها را حل می‌کنم و انتقال ایجاد می‌کنم، این به منظور تخریب نمایش یا هنری تر کردن آن نیست. یا انتقال دقیق تر ، انتقال روان، سطح یکنواخت صاف، محتوا را روشن می‌کند و نمایش را معتبر می‌کند (بن بست "alla prima" بیش از حد یادآور نقاشی است و توهم را از بین می‌برد). [۱۸] "من همه چیز را تاری می‌کنم تا همه چیز به همان اندازه مهم و به همان اندازه مهم نباشد. همه چیز را تار می‌کنم تا به نظر
اندازه مهم نباشد. همه چیز را تار می‌کنم تا به نظر هنری، کاردستی، فنی، صاف و عالی به نظر نرسد. همه چیز را محو می‌کنم تا همه قسمت‌ها به هم نزدیک شوند. شاید همچنین بیش از اطلاعات غیر مهم " [۱۸] بسیاری از این نقاشی‌ها در یک پروسه نمایش چند مرحله ای ساخته شده‌اند. او با عکسی که خودش پیدا کرده یا گرفته‌است شروع می‌کند و آن را روی بوم خود می‌افکند، جایی که آن را برای شکل دقیق ردیابی می‌کند. او با گرفتن پالت رنگی خود از عکس، نقاشی می‌کند تا ظاهر تصویر اصلی را تکرار کند. مشخصه اصلی "تاری" او گاهی با لمس سبک برس
کند. مشخصه اصلی "تاری" او گاهی با لمس سبک برس نرم، گاهی لکه سخت توسط کشش تیز با استفاده از ناخن به دست می‌آید. از حدود سال ۱۹۶۴، ریشتر تعدادی پرتره از فروشندگان، مجموعه داران، هنرمندان و سایر افراد مرتبط با محافل حرفه ای نزدیک خود تهیه کرد. دو پرتره ریشتر از بتی، دخترش، به ترتیب در سال ۱۹۷۷ و ۱۹۸۸ ساخته شده‌است. سه پرتره با عنوان IG در سال ۱۹۹۳ ساخته شده و همسر دوم این هنرمند، عیسی گنزکن را به تصویر می‌کشد. Lesende (1994) سابین موریتس را به تصویر می‌کشد، که ریشتر در سال ۱۹۹۵ با او ازدواج کرد، در صفحات یک
ریشتر در سال ۱۹۹۵ با او ازدواج کرد، در صفحات یک مجله جذاب است. [۲۴] بسیاری از نقاشی‌های رئالیستی او منعکس کننده تاریخ ناسیونال سوسیالیسم است، و نقاشی‌هایی را از اعضای خانواده ای که عضو آن بوده‌اند و همچنین قربانیان حزب نازی بودند، ایجاد می‌کند. [۲۵]ریشتر از سال ۱۹۶۶، و همچنین عکسی که دیگران به وی داده بودند، شروع به استفاده از عکس‌هایی که برای پرتره‌ها گرفته بود، کرد. [۲۴] در سال ۱۹۷۵، به مناسبت نمایش در دوسلدورف، گیلبرت و جورج به ریشتر سفارش دادند تا تصویری از آنها بسازد. [۲۶] ریشتر از سال ۱۹۶۵ شروع به
از آنها بسازد. [۲۶] ریشتر از سال ۱۹۶۵ شروع به چاپ کرد. وی بیشتر از قبل از سال ۱۹۷۴ فعالیت داشت و از آن زمان فقط پروژه‌های پراکنده‌ای را به پایان رساند. در دوره ۱۹۶۵–۱۹۷۴، ریشتر بیشتر چاپهای خود (بیش از ۱۰۰ مورد) را از همان موضوعات مشابه یا مشابه در نقاشی‌های خود انجام داد. [۲۷] - او انواع فرایندهای عکاسی گرافیک را بررسی کرده‌است SCREENPRINT، لیتوگرافی نوری و collotype - در جستجوی رسانه‌های ارزان قیمت است که یک "غیر هنری" ظاهر به کار خود را به من قرض بدهید. [۲۸] [۲۹] وی در سال ۱۹۷۴ کار در رسانه‌های چاپی را
[۲۸] [۲۹] وی در سال ۱۹۷۴ کار در رسانه‌های چاپی را متوقف کرد و از روی عکس‌هایی که خودش گرفت نقاشی را آغاز کرد. [۲۷] در حالی که عناصر نقاشی چشم‌انداز در ابتدا در کار ریشتر در اوایل کار خود را در سال ۱۹۶۳ ظاهر شد، هنرمند سری مستقل خود را از مناظر در سال ۱۹۶۸ پس از اولین تعطیلات خود را آغاز کرد، یک سفر تفریحی که فرود آمد او را با زمین از besotted جزیره کورس . [۳۰] از آن زمان مناظر به عنوان یک گروه کاری مستقل در فعالیت‌های وی پدیدار شد. [۳۱] به گفته دیتمار الگر، مناظر ریشتر در چارچوب سنتی نقاشی رمانتیک آلمان
مناظر ریشتر در چارچوب سنتی نقاشی رمانتیک آلمان درک می‌شود. آنها را با کار Caspar David Friedrich (1774–1840) مقایسه می‌کنند. فردریش نقاشی منظر آلمانی از پایه است. هر هنرمندی سالهای ابتدایی زندگی خود را در درسدن گذراند . [32] Große Teyde-Landschaft(1971) تصاویر خود را از عکسهای مشابه تعطیلات از مناطق آتشفشانی تنریف گرفته‌است . [۳۳] اطلس برای اولین بار در سال ۱۹۷۲ با عنوان Atlas der Fotos und Skizzen در موزه Hedendaagse Kunst در اوترخت به نمایش درآمد، شامل ۳۱۵ قسمت بود. این کار به گسترش خود ادامه داده و
۳۱۵ قسمت بود. این کار به گسترش خود ادامه داده و بعداً به صورت کامل در لنباخهاوس در مونیخ در سال ۱۹۸۹، موزه لودویگ در کلن در سال ۱۹۹۰ و در بنیاد هنر دیا در نیویورک در سال ۱۹۹۵ به نمایش گذاشته شد. اطلس به عنوان یک کار دائرlopالمعارف در حال انجام است تقریباً ۴۰۰۰ عکس، بازتولید یا جزئیات برش خورده عکس‌ها و تصاویر، که تقریباً در ۶۰۰ صفحه جداگانه با هم گروه شده‌اند. [۳۴] در سال ۱۹۷۲، ریشتر یک سفر ده روزه به گرینلند آغاز کرد، دوستش هان داربوون قرار بود او را همراهی کند، اما در عوض او تنها سفر کرد. قصد او تجربه و
کند، اما در عوض او تنها سفر کرد. قصد او تجربه و ثبت منظره متروک قطب شمال بود. در سال ۱۹۷۶، چهار نقاشی بزرگ، هر یک با عنوان Seascape از عکسهای گرینلند بیرون آمد. [۳۵] در سال ۱۹۸۲ و ۱۹۸۳، ریشتر مجموعه ای از نقاشی‌های شمع و جمجمه را ساخت که مربوط به یک سنت دیرینه در نقاشی یادگار یادبود است. هر ترکیب معمولاً بر اساس عکسی است که ریشتر در استودیوی خودش گرفته‌است. این هنرمند با تأثیر از نقاشان استاد قدیمی وانیتاس مانند ژرژ دو لا تور و فرانسیسکو دو زورباران، شروع به آزمایش چیدمان شمع‌ها و جمجمه‌ها کرد که در درجات
آزمایش چیدمان شمع‌ها و جمجمه‌ها کرد که در درجات مختلف نور طبیعی قرار داشتند و در بالای میزهای غیر بایر نشسته بودند. نقاشی‌های شمع با اولین نقاشی‌های انتزاعی او در مقیاس بزرگ همزمان شده‌است، و نشان دهنده آنتی تز کامل با آن آثار گسترده، رنگارنگ و بی‌معنی بازی است. ریشتر فقط ۲۷ مورد از این حیوانات مرده را ساخته‌است.[۳۶] در سال ۱۹۹۵، این هنرمند پنجاهمین سالگرد بمباران متحدین در شهر خود در درسدن را در طول جنگ جهانی دوم جشن گرفت. شمع انفرادی وی در مقیاس باستانی تکثیر و مشرف به رودخانه البه به عنوان نمادی از جوان
و مشرف به رودخانه البه به عنوان نمادی از جوان سازی قرار گرفت. [۳۷] وی در مجموعه ای متشکل از ۱۵ نقاشی عکس مبهم با عنوان ۱۸ اکتبر ۱۹۷۷ در سال ۱۹۸۸، چهار نفر از اعضای جناح ارتش سرخ (RAF)، یک سازمان مبارز چپ‌گرای آلمان را به تصویر کشید. این نقاشی‌ها از عکس‌های سیاه و سفید روزنامه و پلیس ایجاد شده‌است. سه عضو RAF در ۱۸ اکتبر ۱۹۷۷ در سلولهای زندان خود پیدا شدند و علت مرگ آنها کانون اختلافات گسترده بود. [۳۸] در اواخر 1980s، ریشتر به تصاویر جمع‌آوری از گروه که او به عنوان پایه ای برای ۱۵ نقاشی به نمایش گذاشته برای
عنوان پایه ای برای ۱۵ نقاشی به نمایش گذاشته برای اولین بار در کرفلد در سال ۱۹۸۹. نقاشی استفاده را آغاز کرده بود در یک تصویر رسمی بودند اولریکه ماینهوف در طول او سالها به عنوان یک روزنامه‌نگار رادیکال بر روی عکسهای دستگیری هولگر ماین؛ در عکسهای پلیس گودرون انسلین در زندان؛ در قفسه‌های کتاب آندریاس باادر و بازیکن ضبط اسلحه خود را مخفی کنید. در مورد چهره‌های مرده مینهوف، انسلین و باادر؛ و در مراسم تشییع جنازه انسلین، باادر و جان کارل راسپه. از سال ۱۹۸۹، ریشتر با کشیدن رنگ مرطوب روی عکس‌ها روی ایجاد تصاویر
با کشیدن رنگ مرطوب روی عکس‌ها روی ایجاد تصاویر جدید کار کرده‌است. این عکس‌ها، که همه توسط خود ریشتر گرفته نشده‌اند، بیشتر عکس‌هایی از زندگی روزمره است: تعطیلات خانوادگی، تصاویر دوستان، کوه‌ها، ساختمان‌ها و خیابان‌ها. ریشتر در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به نیویورک پرواز می‌کرد، اما به دلیل حملات ۱۱ سپتامبر، از جمله به مرکز تجارت جهانی، هواپیمای او به هالیفاکس، نوا اسکوشیا هدایت شد. چند سال بعد، او یک نقاشی کوچک به‌طور خاص در مورد سقوط هواپیماها به مرکز تجارت جهانی ساخت . [۳۹] در سپتامبر: یک نقاشی تاریخچه توسط گرهارد