payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را در یاخته انجام دهند. برای نمونه، هنگامی که pH در محیط یاخته کاهش می‌یابد، یون‌های +H که در سیتوزول قرار می‌گیرند می‌توانند به واکوئل منتقل شوند تا pH سیتوزول ثابت بماند. واکوئل‌ها در جانوران در فرآیندهای اگزوسیتوز (برون‌رانی) و آندوسیتوز (درون‌بری) خدمت می‌کنند. در آندوسیتوز مواد از فضای میان‌یاخته‌ای وارد یاخته شده و در اگزوسیتوز مواد از یاخته به فضای برون‌یاخته‌ای منتقل می‌شوند. غشای پلاسما موادی که باید جابه‌جا شوند را احاطه و سپس به واکوئل منتقل می‌کند. آندوسیتوز دو نوع است، فاگوسیتوز (بیگانه‌خواری)
آندوسیتوز دو نوع است، فاگوسیتوز (بیگانه‌خواری) و پینوسیتوز (قطره‌خواری). در فاگوسیتوز، یاخته‌ها ذرات بزرگی مانند باکتری‌ها را می‌بلعند اما در پینوسیتوز یاخته مواد مایع را به درون می‌آورند. وزیکول. وزیکول‌ها واحدهای کوچک غشایی و ناقل هستند که می‌توانند مولکول‌ها را ذخیره و میان بخش‌های گوناگون جابه‌جا کنند. بیشتر وزیکول‌ها غشاهای ساخته شده در شبکه آندوپلاسمی را به دستگاه گلژی و سپس از دستگاه گلژی به مکان‌های مختلف منتقل می‌کنند. انواع گوناگونی از وزیکول‌ها وجود دارند که هر یک پیکربندی پروتئینی متفاوت دارند.
دارند که هر یک پیکربندی پروتئینی متفاوت دارند. بیشتر آن‌ها از مناطق ویژه‌ای از غشا ساخته می‌شوند. هنگامی که وزیکول از غشا جوانه می‌زند، دارای پروتئین‌های ویژه‌ای در سطح سیتوزولی آن است. هر غشایی که وزیکول به سمت آن می‌رود در سطح سیتوزولی خود نشانگری دارد. این نشانگر با پروتئین‌های موجود در وزیکول در حال حرکت به سمت غشا مطابقت دارد. هنگامی که وزیکول غشا را پیدا می‌کند، به آن اضافه می‌شود و سطح آن غشا را افرایش می‌دهد. سه نوع وزیکول شناخته شده وجود دارد: وزیکول‌های پوشیده‌شده با کلاترین، پوشیده‌شده با COPI و
پوشیده‌شده با کلاترین، پوشیده‌شده با COPI و پوشیده‌شده با COPII. هر یک از این وزیکول‌ها کارکردهای گوناگونی در یاخته دارند. برای نمونه، وزیکول‌های پوشیده‌شده با کلاترین مواد را میان دستگاه گلژی و غشای پلاسما جابه‌جا می‌کنند. از وزیکول‌های پوشیده‌شده با COPI و COPII بیشتر برای جابه‌جایی میان شبکه آندوپلاسمی و دستگاه گلژی استفاده می‌شود. لیزوزوم. لیزوزوم‌ها اندامک‌هایی دارای آنزیم‌های هیدرولاز هستند که برای گوارش درون‌یاخته‌ای استفاده می‌شوند. کارهای اصلی لیزوزوم پردازش مولکول‌های جذب‌شده توسط یاخته و بازیافت
پردازش مولکول‌های جذب‌شده توسط یاخته و بازیافت قطعه‌های فرسوده یاخته است. آنزیم‌های داخل لیزوزوم‌ها هیدرولاز اسیدها هستند که برای کارکرد بهینه به محیط اسیدی نیاز دارند. لیزوزوم‌های اندامک‌ها با ثابت نگه‌داشتن اندازه pH در ۵٫۰، چنین محیطی را فراهم می‌کنند. اگر یک لیزوزوم پاره شود، آنزیم‌های آزادشده به دلیل pH خنثی سیتوزول برای مدت زیادی فعال نخواهند بود. با این حال، اگر لیزوزوم‌های زیادی پاره شوند، یاخته ممکن است در اثر گوارش خودش از بین برود. لیزوزوم‌ها با ترکیب شدن با واکوئل و آزادسازی آنزیم‌های خود در
ترکیب شدن با واکوئل و آزادسازی آنزیم‌های خود در واکوئل، گوارش درون‌یاخته‌ای را طی فرآیندی به نام فاگوسیتوز انجام می‌دهند. قندها، آمینواسیدها و سایر مونومرها از طریق این فرایند به سیتوزول منتقل می‌شوند و به عناصر غذایی یاخته تبدیل می‌شوند. لیزوزوم‌ها همچنین در فرآیندی به نام خودخواری از آنزیم‌های هیدرولیتیک خود برای بازیافت اندام‌های فرسوده یاخته استفاده می‌کنند. لیزوزوم اندامک فرسوده را می‌بلعد و آنزیم‌های آن اندامک را تجزیه می‌کنند. سپس مونومرهای آلی حاصل برای استفاده دوباره به سیتوزول بازگردانده می‌شوند.
استفاده دوباره به سیتوزول بازگردانده می‌شوند. آخرین عملکرد لیزوزوم گوارش خود یاخته از طریق خودکافت است. اشپیتزن‌کورپر. اشپیتزن‌کورپر بخشی از دستگاه غشایی درونی است که فقط در قارچ‌ها یافت می‌شود و با رشد نوک نخینه مرتبط است. این یک جسم تاریکفاز است که از تجمع وزیکول‌های متصل به غشا دارای اجزای دیوارهٔ یاخته‌ای تشکیل شده‌است و به عنوان نقطه‌ای برای ساخت و آزادسازی چنین اجزای میانی بین گلژی و غشای یاخته کار می‌کند. اشپیتزن‌کورپر متحرک است و با حرکت رو به جلو رشد نوک نخینه جدیدی را آغاز می‌کند. غشای یاخته‌ای.
نوک نخینه جدیدی را آغاز می‌کند. غشای یاخته‌ای. غشای پلاسما غشایی ساخته شده از دو لایه فسفولیپید است که درون یاخته را از محیط جدا می‌کند و انتقال مولکول‌ها و سیگنال‌ها را به داخل و خارج یاخته تنظیم می‌کند. پروتئین‌های جاسازی شده در غشا، کارهای غشا را انجام می‌دهند. غشای پلاسما یک ساختار ثابت یا سفت و سخت نیست و مولکول‌های سازندهٔ آن توانایی حرکت جانبی دارند. این حرکت و اجزای متعدد غشا باعث شده‌اند که از آن به عنوان موزاییک سیال یاد می‌شود. مولکول‌های کوچک‌تری مانند کربن دی‌اکسید، آب و اکسیژن می‌توانند با
مانند کربن دی‌اکسید، آب و اکسیژن می‌توانند با انتشار یا اسمز، آزادانه از غشای پلاسما عبور کنند. مولکول‌های بزرگ‌تر مورد نیاز یاخته توسط پروتئین‌ها از طریق انتقال فعال از غشا عبور می‌کنند. غشای پلاسمای یاخته کارکردهای پرشماری دارد. این موارد شامل انتقال مواد مغذی به داخل یاخته، اجازه خروج مواد زائد، جلوگیری از ورود مواد به یاخته، جلوگیری از خروج مواد مورد نیاز از یاخته، حفظ pH و فشار اسمزی سیتوزول است. پروتئین‌های انتقالی که فقط به برخی از مواد اجازه عبور می‌دهند، برای این کارکردها استفاده می‌شوند. این
می‌دهند، برای این کارکردها استفاده می‌شوند. این پروتئین‌ها با دریافت انرژی پس از هیدرولیز ATP، مواد را در خلاف شیب غلظت پمپاژ می‌کنند. غشای پلاسما افزون بر این کارکردهای کلی نقش ویژه‌تری در جانداران چند یاخته‌ای دارد. گلیکوپروتئین‌های موجود در غشا به یاخته در شناسایی یاخته‌های دیگر برای تبادل متابولیت‌ها و تشکیل بافت‌ها، کمک می‌کنند. دیگر پروتئین‌های غشای پلاسما امکان اتصال به اسکلت یاخته‌ای و ماتریکس برون‌یاخته‌ای را فراهم می‌کنند؛ کارکردی که شکل یاخته را حفظ کرده و محل پروتئین‌های غشایی را ثابت می‌کند.
حفظ کرده و محل پروتئین‌های غشایی را ثابت می‌کند. آنزیم‌هایی که واکنش‌ها را کاتالیز می‌کنند نیز در غشای پلاسما یافت می‌شوند. پروتئین‌های گیرنده روی غشا شکلی دارند که با یک پیام‌رسان شیمیایی مطابقت دارد و در نتیجه پاسخ‌های یاخته‌ای گوناگونی ایجاد می‌شود. ارتباط میان اجزا. اندامک‌های دستگاه غشایی درونی یا از راه تماس مستقیم یا با انتقال بخش‌های غشایی به صورت وزیکول، با یکدیگر ارتباط دارند. با وجود این روابط، غشاهای گوناگون از نظر ساختار و کارکرد یکسان نیستند. ضخامت، ترکیب مولکولی و رفتار سوخت وسازی یک غشا
ضخامت، ترکیب مولکولی و رفتار سوخت وسازی یک غشا ثابت نیستند و ممکن است چندین بار در طول زندگی غشا اصلاح شوند. یکی از ویژگی‌های یکسان غشاها، دو لایه چربی است که پروتئین‌ها به هر دو طرف متصل شده‌اند یا از آن‌ها عبور می‌کنند. تکامل. خاستگاه دستگاه غشایی درونی به خاستگاه خود یوکاریوت‌ها و خاستگاه یوکاریوتی‌ها به خاستگاه درون‌هم‌زیستانهٔ میتوکندری مرتبط است. مدل‌های زیادی برای توضیح خاستگاه دستگاه غشایی درونی ارائه شده‌است (بررسی شده در). جدیدترین پیشنهاد نشان می‌دهد که دستگاه غشایی درونی، از وزیکول‌های ترشح‌شده
که دستگاه غشایی درونی، از وزیکول‌های ترشح‌شده غشای خارجی میتوکندری (OMV)، تکامل یافته‌است. این مدلِ مبتنی بر OMV برای توضیحِ خاستگاه دستگاه غشایی درونی، مدلی است که در حال حاضر پذیرفته شده‌است و نیاز چندانی به تازه‌اندیشی برای یافتن منشأ یوکاریوت‌ها ندارد و بسیاری از پیوندهای میتوکندری را با دیگر بخش‌های یاخته توضیح می‌دهد. در پروکاریوت‌ها. در پروکاریوت‌ها دستگاه غشایی درونی نادر است، اگرچه در بسیاری از باکتری‌های فتوسنتزکننده غشای پلاسما بسیار چین خورده و بیشتر سیتوپلاسم یاخته با لایه‌های غشای جمع‌کننده
بیشتر سیتوپلاسم یاخته با لایه‌های غشای جمع‌کننده نور پر شده‌است. این غشاهای جمع‌کننده نور حتی ممکن است در باکتری‌های گوگردی سبز ساختارهای محصور به نام کلروزوم ایجاد کنند.
سری فوریه گسسته کاهنده که در ریاضیات کاربردی مورد استفاده قرار می‌گیرد، در واقع بسط و گسترش تبدیل فوریه گسسته است. در این گسترش ضرایب تبدیل با روشی مشابه کمترین مربعات و دورهٔ تناوب انتخابی محاسبه می‌گردد. این سری اولین بار توسط ارودا معرفی شد. از این سری می‌توان برای هموار کردن (smooth) اطلاعات در یک و دو بعد استفاده کرد. تکنیک. یک‌بعدی. سری فوریه گسسته کاهندهٔ یک بعدی که توسط ارودا معرفی شد را می‌توان به صورت ساده‌ای نشان داد. با داشتن آرایهٔ نمونه‌برداری (سیگنال) formula_1، می‌توان عبارت جبری زیر را
(سیگنال) formula_1، می‌توان عبارت جبری زیر را نوشت: formula_2 در این حالت معمولاً و نه لزوما formula_3 برقرار است. فرمول بالا را می‌توان به صورت ماتریسی نیز نوشت: formula_4 راه حل کمترین مربعات برای دستگاه معادلات خطی بالا به صورت زیر تعریف می‌شود: formula_5 سیگنال هموار (smooth) شده نیز از معادله زیر به دست می‌آید: formula_6 اولین مشتق سیگنال هموار شده formula_7 نیز به صورت زیر محاسبه می‌شود: formula_8
موی‌شکم‌تباران (نام علمی: "Gastrotricha") شاخه‌ای از سلسلهٔ جانوران است شامل جانوران ریز با طول کمتر از یک میلی‌متر و شکمی تخت و پوشیده از مژه‌های شکمی.
کرم‌های آرواره‌دار شاخه‌ای از جانوران را تشکیل می‌دهند. نام علمی این شاخه دهان‌فک‌تباران (Gnathostomulida) است. دهان‌فک‌تباران شاخه‌ای از سلسلهٔ جانوران که به کمک آرواره‌های حلقی و با تراشیدن باکتری‌ها و قارچ‌های سطح بستر غذای خود را به دست می‌آورند؛ حلق آنها به رودهٔ کور ختم می‌شود و فاقد مخرج هستند و به همین دلیل آنها را گروه خواهری شاخهٔ پهن‌کرم‌تباران در نظر می‌گیرند.
دایره‌دارتباران (نام علمی: "Cycliophora") شاخهٔ تازه‌شناسایی‌شده‌ای از سلسلهٔ جانوران است با تنها یک سرده و طول کمتر از یک میلی‌متر و تقارن دوطرفی که با یک صفحهٔ چسبنده به میزبان متصل می‌شوند؛ در اطراف دهان این جانوران و درست در مقابل مخرج آنها یک حلقهٔ مژک‌دار وجود دارد. سرده یادشده را هم‌زیکان (Symbion) می‌نامند.
کرم‌های بادام‌زمینی نام یک شاخه از فرمانرو جانوران است. نام علمی این شاخه، ماشوره‌تباران (Sipunculida یا Sipuncula) است که شاخه‌ای از سلسلهٔ جانوران با ظاهری کرم‌شکل و بدنی استوانه‌ای و بدون بند هستند که دهانشان با چندین شاخک احاطه شده است که بخشی از حلق مکنده هستند. به دلیل برخی شباهت‌ها، به نظر می‌رسد که کرم‌های بادام‌زمینی به عنوان یک بالا گروه با کرم‌های حلقوی دارای نیای مشترک باشد. این جانوران دارای دستگاه گوارش نعلی‌شکل هستند که مخرج آن‌ها در سطح پشتی پیشین قرار می‌گیرد و دستگاه عصبی آن‌ها شامل مغز و
پیشین قرار می‌گیرد و دستگاه عصبی آن‌ها شامل مغز و اندام‌های حسی است.
درون‌مُرزتباران (نام علمی: "Entoprocta") شاخه‌ای از سلسلهٔ جانوران است با دهان و مخرجی که درون تاجیانهٔ lophophore شاخکی قرار دارد و بدنی جام‌شکل و ظاهری شبیه به گزنده‌تباران Cnidaria که به کمک مژه از ذرات بسیار ریز تغذیه می‌کند؛ طول آنها حداکثر ۵ میلی‌متر است. برای این شاخه از جانوران، نام خم‌پذیران Kamptozoa هم استفاده شده‌است.
نیزَک نوعی جاندار طناب‌دار دریایی شبیه به ماهی است که ۳۲ گونه مختلف دارد. سرطناب‌داران یکی از زیرشاخه‌های طناب‌داران هستند و نیزک‌ها نماینده زنده و امروزی این زیرشاخه هستند. راسته‌ای که نیزک‌ها در آن قرار می‌گیرند دوسرتیزریختان (Amphioxiformes) و رده آن‌ها کوچک‌دلان (Leptocardii) نام دارد.
بی‌فَک‌ماهی یا هاگ فیش از خانواده مخاطی‌واران (نام علمی: "Myxinidae") نام یک تیره از superclass بی‌آروارگان است. هاگ فیش‌ها، از کلاس Myxini / (همچنین به عنوان Hyperotreti شناخته می‌شود) و راسته Myxiniformes، ماهی‌های مارماهی شکل بدون آرواره هستند (که گاهی به آن مارماهی لجن می‌گویند). هاگ فیش‌ها تنها جانوران زنده شناخته شده‌ای هستند که دارای جمجمه هستند اما ستون مهره ای ندارند، اگرچه دارای مهره‌های ابتدایی هستند. هاگ فیش‌ها شکارچیان و لاشخورهای دریایی هستند که می‌توانند با آزاد کردن مقادیر زیادی لجن از غدد
که می‌توانند با آزاد کردن مقادیر زیادی لجن از غدد مخاطی پوست خود در برابر سایر شکارچیان بزرگ‌تر دفاع کنند. اگرچه رابطه دقیق آنها با تنها گروه زنده دیگر ماهی‌های بدون آرواره، لمپری‌ها، مدت‌ها موضوع بحث و مناقشه بود، شواهد ژنتیکی نشان می‌دهد که هاگ فیش‌ها و لمپری‌ها نسبت نزدیک تری به یکدیگر نسبت به مهره‌داران آرواره‌دار دارند، در نتیجه ابرکلاس سیکلوستومی را تشکیل می‌دهند. قدیمی‌ترین گروه ساقه‌ای شناخته شده هاگ فیش از دوره کربونیفر پسین، حدود ۳۱۰ میلیون سال پیش، با نمونه‌های مدرن برای اولین بار در اواسط دوره
با نمونه‌های مدرن برای اولین بار در اواسط دوره کرتاسه حدود ۱۰۰ میلیون سال پیش، شناخته شده است. بدن این جاندار. بدن این مارماهی با غدد ویژه‌ای پوشانده شده است که می‌تواند گل و لجن‌های چسبنده‌ای منتشر کند. در واقع یک مارماهی دهان گرد، به تنهایی می‌تواند لجنهای زیادی را در یک زمان تولید کند و حیات مارماهی‌های دهان گرد هم کاملاً با این مواد چسبناک تولیدی در ارتباط می‌باشد. بعضی از انواع بی‌فک‌ماهی‌ها پولک دارند. مارماهی دهان گرد جمجمه ناقصی دارد و در کل فاقد ستون فقرات است. اسکلت آن‌ها به‌طور کامل از غضروف
ستون فقرات است. اسکلت آن‌ها به‌طور کامل از غضروف ساخته شده است. چشم‌های این موجود ضعیف هستند و در واقع قدرت بینایی خوبی ندارند؛ اما از حس بویایی قوی ای برخوردارند و این حس شامه قوی به آن‌ها در پیدا کردن غذا در تاریکی دریای عمیق کمک می‌کند. مارماهی دهان گرد در اعماق اقیانوس اطلس و تا حد اکثر ۵۶۰۰ فوت (حدود ۱۸۰۰ متر) زندگی می‌کنند. رودررو شدن با شکارچیان. جالب است بدانید که مارماهی دهان‌گرد زمانی که با شکارچیان مواجه می‌شود با استفاده از این لجن و ماده چسبناک از خود محافظت می‌کند؛ و بعد از اینکه خطر را از
از خود محافظت می‌کند؛ و بعد از اینکه خطر را از خود دور کرد ترفند جالبی را برای پاک کردن این لجن‌ها از بدن خود اجرا می‌کند؛ به این صورت که مارماهی خود را گره می‌زند و بعد تلاش می‌کند به وسیلهٔ پیچ و تابی که به بدن خود می‌دهد گره را باز کرده و گل و لجن و مواد چسبناک را از بدن خود پاک کند. مشخصات فیزیکی. ویژگی‌های بدن. بی‌فک ماهی به‌طور معمول حدود ۵۰ سانتی‌متر (۱۹٫۷ اینچ) طول دارد. بزرگ‌ترین گونه شناخته شده Eptatretus goliath است که ۱۲۷ سانتی‌متر (۴ فوت ۲ اینچ) برای آن به ثبت رسیده است، در حالی که Myxine kuoi
برای آن به ثبت رسیده است، در حالی که Myxine kuoi و Myxine pequenoi به نظر می‌رسد حداکثر به ۱۸ سانتی‌متر (۷٫۱ اینچ) طول برسند. دیده شده است که بعضی از آنها به اندازه ۴ سانتی‌متر (۱٫۶ اینچ) هستند. بی‌فک‌ماهی‌ها بدن‌های کشیده یا مارماهی مانندی داشته و دم‌های پارویی دارند. پوست برهنه است و مانند یک جوراب کاملاً گشاد بدن را می‌پوشاند. آنها دارای جمجمه‌های غضروفی هستند (اگرچه قسمت اطراف مغز در درجه اول از غلاف رشته‌ای تشکیل شده است) و ساختارهایی مانند دندان از کراتین تشکیل شده است. رنگ آنها به گونه‌هایشان بستگی
تشکیل شده است. رنگ آنها به گونه‌هایشان بستگی دارد، از صورتی تا آبی-خاکستری متغیر هستند و ممکن است لکه‌ها یا خال‌های سیاه یا سفید داشته باشند. چشم‌ها یک نقطه چشمی ساده بوده، نه چشمی که بتواند تصاویر را تحلیل کند. بی‌فک‌ماهی‌ها فاقد باله واقعی هستند و دارای شش یا هشت زایدهٔ ریش مانند در اطراف دهان بوده و یک سوراخ بینی دارد. به جای اینکه فک‌ها را به صورت عمودی، مانند ناثوستوماتا (مهره‌داران دارای فک) حرکت کنند، فک آنها به صورت افقی حرکت کرده و فک آنها دارای برآمدگی‌های دندان مانندی است که برای بیرون کشیدن غذا
دندان مانندی است که برای بیرون کشیدن غذا به کار می‌رود. دهان بی‌فک‌ماهی‌ها دارای دو جفت دندان شاخی و شانه‌ای شکل روی صفحه غضروفی است که کشیده و جمع می‌شود. چشم‌ها. چشم بی‌فک‌ماهی‌ها فاقد لنز، عضلات خارج از چشم و سه عصب حرکتی (III , IV و VI) بوده. وجود اندام‌های مذکور برای تکامل چشم‌های پیچیده‌تر قابل توجه است. چشم جداری نیز در بی‌فک‌ماهی‌های موجود وجود ندارد. چشم بی‌فک‌ماهی‌ها در صورت وجود می‌توانند نور را تشخیص دهند، اما تا آنجا که مشخص است هیچ‌یک نمی‌توانند تصاویر را به شکل دقیق ببینند. گردش خون.
تصاویر را به شکل دقیق ببینند. گردش خون. بی‌فک‌ماهی‌ها دارای یکی از کمترین فشار خون‌ها در بین مهره‌داران هستند که تاکنون شناخته شده است. یکی از ابتدایی‌ترین انواع تعادل مایعات موجود، در این موجودات دیده می‌شود، هر زمان که افزایش مایعات خارج سلول رخ می‌دهد، فشار خون بالا می‌رود و این به نوبه خود توسط کلیه احساس می‌شود، بنابراین مایع اضافی را دفع می‌کند. استفاده تجاری. به عنوان غذا. اغلب در بیشتر دنیا بی‌فک‌ماهی‌ها مصرف خوراکی ندارند. در کره، بی‌فک‌ماهی‌ها یک غذای با ارزش محسوب می‌شوند، جایی که به‌طور کلی
یک غذای با ارزش محسوب می‌شوند، جایی که به‌طور کلی پوست آن را کنده، آن را در سس تند می‌غلطانند و روی زغال کباب یا سرخ می‌کنند. این غذا به ویژه در شهرهای بندری جنوبی شبه جزیره مانند بوسان محبوب است. بی‌فک‌ماهی‌های ساحلی که در شمال غربی اقیانوس آرام یافت می‌شود، در ژاپن خورده می‌شود. از آنجایی که بی‌فک‌ماهی‌ها مقدار زیادی مایعات را حتی در دمای پایین در خود نگه داشته، به عنوان یک گزینه به صرفه در مصرف انرژی برای تولید توفو که به گرمایش نیازی نیست، محسوب می‌شود. پوست. پوست بی‌فک‌ماهی‌ها در زیورآلات و پوشاک کار
پوست. پوست بی‌فک‌ماهی‌ها در زیورآلات و پوشاک کار می‌رود و از آن به عنوان «پوست مارماهی» یاد می‌شود. از پوست آنها نوعی چرم تولید می‌کنند که دارای مقاومت بالاست که به ویژه برای کمربند و کیف پول مناسب است.
بی‌کاوریخت‌تباران یا آسلاها شاخه‌ای است از جانورانِ بدون سلوم و حفرهٔ گوارشی یا حلق که تولیدمثل غیرجنسی دارند و فاقد دستگاه عصبی مرکزی هستند ولی تقارن دوطرفی دارند. این جانوران در اقیانوس‌ها یا آب لب‌شور زندگی می‌کنند و معمولاً بین دانه‌های رسوب وجود دارد، به‌صورت پلانکتون شنا می‌کنند یا روی دیگر موجودات مانند جلبک‌ها و مرجان‌ها می‌خزند. به‌جز دو گونهٔ آب شیرین از بی‌کاوریخت‌تباران، تمامی بی‌کاوریخت‌تبارانِ شناخته‌شده دریازی هستند.
دَدکَمانان یا تراپسیدها (نام علمی: "Therapsida") یک راسته یا به عبارتی دقیق‌تر کلاد از رده هم‌کمانان است که شامل پستانداران و خویشاوندان منقرض‌شده آن‌ها می‌شود. تراپسیدها در اوایل دوره پرمین از پلیکوسورها فرگشت یافتند و در میانه این دوره جایگزین آن‌ها شدند. در پایان دوره پرمین ددکمانان جانوران حاکم بر خشکی بودند اما با وقوع رویداد انقراض پرمین-تریاس بسیاری از آن‌ها منقرض شدند و شاه‌خزندگان جای خالی ددکمانان در اکوسیستم زمین را پر کردند. نخستین پستانداران در حدود ۲۲۵ میلیون سال پیش از گروهی ددکمانان با نام
حدود ۲۲۵ میلیون سال پیش از گروهی ددکمانان با نام سینودونت‌ها به وجود آمدند آخرین تراپسیدهای غیرپستاندار نیز که سه‌تکمه‌دندانان نام داشتند از همین گروه بودند و در دوره کرتاسه حدود ۱۰۰ میلیون سال پیش منقرض شدند.
یک درخت AA در علوم کامپیوتر، نوعی از درخت جستجوی دودویی خود متوازن است که مورد استفاده آن در ذخیره‌سازی و بازیابی اطلاعات مرتب شده، به صورت بهینه و مناسب است. دلیل نامگذاری درخت AA، کاشفان آن، یعنی Arne Andersson می‌باشد. درخت‌های AA یک نوع درخت سرخ-سیاه(red-black) هستند، که به نوبه خود تعمیمی بر درخت جستجوی دودویی محسوب می‌شوند. برخلاف درختان سرخ-سیاه(red-black)، در درخت AA، گره‌های قرمز فقط می‌توانند به عنوان فرزند سمت راست اضافه شوند. به عبارت دیگر هیچ گره قرمزی نمی‌تواند به عنوان فرزند سمت چپ انتخاب
گره قرمزی نمی‌تواند به عنوان فرزند سمت چپ انتخاب شود. این باعث می‌شود که در شبیه‌سازی یک درخت ۲-۳ به جای یک درخت ۴-۳-۲، در ساده‌سازی عملیات‌های نگهداری بسیار کمک کند. الگوریتم‌های نگهداری برای یک درخت سرخ-سیاه(red-black) به هفت شکل متفاوت زیر، برای متعادل نگه کردن درخت، در نظر گرفته می‌شوند: در صورتی که در یک درخت AA، فقط کافی است که به دو شکل زیر در نظر گرفته شود و علت آن هم این است که تنها لینک‌های سمت راست می‌توانند به رنگ قرمز باشند: دوران‌های متعادل. از آنجایی که درخت‌های سرخ-سیاه به یک بیت از
از آنجایی که درخت‌های سرخ-سیاه به یک بیت از فراداده‌های هر گره (رنگ) برای متعادل ساز ی نیاز دارند، درخت‌های AA به پیچیدگی محاسباتی log N بیت از فراداده‌های هر گره نیاز دارد، به صورت یک عدد طبیعی به نام «سطح». یک درخت AA دارای ویژگی‌های زیر است: لینکی (یال) که در آن سطح یک فرزند با سطح والد خود برابر باشد را لینک (یال) "افقی" می‌نامند و مشابه آن لینک قرمز در درخت سرخ-سیاه است. تک یال‌های افقی به سمت راست مجاز ولی یال‌های متوالی غیرمجاز هستند. این‌ها محدودیت‌های بیشتری (در درخت AA) هستند از محدودیت‌های
بیشتری (در درخت AA) هستند از محدودیت‌های مشابه، در درخت سرخ-سیاه، با این نتیجه که متعادل‌سازی مجدد یک درخت AA بسیار ساده‌تر از درخت سرخ-سیاه است. درج کردن و حذف کردن در درخت AA به صورت موقتی آن را نامتعادل می‌کند (که باعث می‌شود با ویژگی‌های آن در تضاد باشد). تنها دو عملیات مجزا نیاز است تا درخت را مجدداً متعادل سازیم: “skew” (مورب) و ”split” (شکاف). مورب (skew) یک دوران به سمت راست است که منجر به جایگزاری یک زیر درخت، شامل یک یال افقی به سمت چپ، با، یک زیر درخت، شامل یک یال افقی به سمت راست، می‌شود. شکاف
درخت، شامل یک یال افقی به سمت راست، می‌شود. شکاف (split) یک دوران به سمت چپ و افزاینده سطح است که یک زیر درخت، شامل دو یا بیشتر از دو یال افقی متوالی به سمت راست، را با یک زیر درخت، شامل دو یا کمتر از دو یال افقی متوالی به سمت راست، جایگزین می‌کند. پیاده‌سازی «متعادل نگه داشتن» درج کردن و حذف کردن، توسط عملگرهای مورب (skew) و شکاف (split) ساده‌سازی شده است، تا فقط در صورت نیاز اصلاح درخت صورت گیرد، به جای اینکه صدا زننده‌های آن انتخاب کنند که مورب صورت بگیرد یا شکاف. function skew is input: T, a node
بگیرد یا شکاف. function skew is input: T, a node representing an AA tree that needs to be rebalanced. output: Another node representing the rebalanced AA tree. if nil(T) then return Nil else if nil(left(T)) then return T else if level(left(T)) == level(T) then "Swap the pointers of horizontal left links. " L = left(T) left(T) := right(L) right(L) := T return L else return T end if end function Skew: function split is input: T, a node representing an AA tree that needs to be rebalanced. output: Another node
that needs to be rebalanced. output: Another node representing the rebalanced AA tree. if nil(T) then return Nil else if nil(right(T)) or nil(right(right(T))) then return T else if level(T) == level(right(right(T))) then "We have two horizontal right links. Take the middle node, elevate it, and return it. " R = right(T) right(T) := left(R) left(R) := T level(R) := level(R) + 1 return R else return T end if end function Split: درج کردن. عملیات درج کردن با جستجوی دودویی درخت (به صورت معمولی) و پروسهٔ درج
جستجوی دودویی درخت (به صورت معمولی) و پروسهٔ درج کردن آغاز می‌شود. هنگامی که پشته صدا زده می‌شود (یک پیاده‌سازی بازگشتی از جستجو را متصور باشید)، به سادگی می‌توان صحت درخت را بررسی کرد و در صورت نیاز هر گونه دوران، دوران انجام داد. اگر یک یال افقی به سمت چپ ظاهر شود، عملیات مورب (skew) انجام می‌گیرد، و اگر دو یال افقی به سمت راست ظاهر شود، عملیات شکاف (split) انجام می‌پذیرد، و احتمالاً افزایش سطح گره ریشه جدید از زیر درخت کنونی. توجه کنید که در کد بالا، برای سطح ریشه T همین اتفاق افتاد. این باعث می‌شود که
سطح ریشه T همین اتفاق افتاد. این باعث می‌شود که چک کردن صحت درخت برای اصلاح از برگ‌ها به بالا، اهمیت پیدا کند. function insert is input: X, the value to be inserted, and T, the root of the tree to insert it into. output: A balanced version T including X. "Do the normal binary tree insertion procedure. Set the result of the" "recursive call to the correct child in case a new node was created or the" "root of the subtree changes. " if nil(T) then "Create a new leaf node with X. " return node(X, 1, Nil, Nil)
leaf node with X. " return node(X, 1, Nil, Nil) else if X &lt; value(T) then left(T) := insert(X, left(T)) else if X &gt; value(T) then right(T) := insert(X, right(T)) end if "Note that the case of X == value(T) is unspecified. As given, an insert" "will have no effect. The implementor may desire different behavior. " "Perform skew and then split. The conditionals that determine whether or "not a rotation will occur or not are inside of the procedures, as given" "above. " T := skew(T) T := split(T) return
"above. " T := skew(T) T := split(T) return T end function حذف کردن. در اکثر درختان دودویی متعادل، حذف کردن یک گره داخلی، قابل تغییر به حذف یک برگ است، که بوسیله جابجایی گره داخلی با، یا نزدیک‌ترین جدش، یا نزدیک‌ترین جانشین اش (نوه اش)، انجام می‌گیرد که به اینکه چه چیزی در درخت است یا به اجراکننده آن وابسته است. بازیابی یک جد، به سادگی دنبال کردن یک یال به سمت چپ و سپس دنبال کردن تمام یال‌های به سمت راست است. به‌طور مشابه، یک جانشین (نوه) با رفتن یک گام به راست و رفتن به چپ، تا جایی که به اشاره گر تهی
به راست و رفتن به چپ، تا جایی که به اشاره گر تهی برسیم، قابل یافتن است. به دلیل خاصیت درخت AA (اینکه تمام گره‌های دارای سطح بیشتر از یک، دو فرزند دارند) گره جد و نوه در سطح یک باشد که حذف آن را بدیهی می‌سازد. برای دوباره متعادل‌سازی یک درخت چند رویکرد وجود دارد. روشی که توسط Andersson در مقاله‌اش original paper توصیف شده است، ساده‌ترین است، و اینجا هم شرح داده شده‌است. هر چند پیاده‌سازی‌های عملی ممکن است رویکرد بهینه تری داشته باشند. بعد از هر حذف اولین گام برای حفظ صحت درخت، این است که سطح هر گره‌ای که
برای حفظ صحت درخت، این است که سطح هر گره‌ای که بچه‌هایش دو سطح پایین ترش باشند یا بچه نداشته باشد کاهش داده شود. این رویکرد به این علت مورد علاقه است که در دید کلی سه گام مجزای قابل فهم دارد: البته اینبار به جای یک گره باید کل سطح را مورب (skew) کنیم یا شکاف (split) دهیم که باعث پیچیدگی کدمان می‌شود. function delete is input: X, the value to delete, and T, the root of the tree from which it should be deleted. output: T, balanced, without the value X. if nil(T) then return T else if X &gt; value(T) then
nil(T) then return T else if X &gt; value(T) then right(T) := delete(X, right(T)) else if X &lt; value(T) then left(T) := delete(X, left(T)) else "If we're a leaf, easy, otherwise reduce to leaf case. " if leaf(T) then return Nil else if nil(left(T)) then L := successor(T) right(T) := delete(value(L), right(T)) value(T) := value(L) else L := predecessor(T) left(T) := delete(value(L), left(T)) value(T) := value(L) end if end if "Rebalance the tree. Decrease the level of all nodes in this level if necessary,
level of all nodes in this level if necessary, and then skew and split all nodes in the new level. " T := decrease_level(T) T := skew(T) right(T) := skew(right(T)) if not nil(right(T)) right(right(T)) := skew(right(right(T))) end if T := split(T) right(T) := split(right(T)) return T end function function decrease_level is input: T, a tree for which we want to remove links that skip levels. output: T with its level decreased. should_be = min(level(left(T)), level(right(T))) + 1 if should_be &lt; level(T)
level(right(T))) + 1 if should_be &lt; level(T) then level(T) := should_be if should_be &lt; level(right(T)) then level(right(T)) := should_be end if end if return T end function یک مثال خوب از این الگوریتم در این آدرس Andersson paper موجود است. عمل‌کرد. عمل‌کرد یک درخت AA با عمل‌کرد یک درخت سرخ-سیاه معادل است. در حالی که درخت AA دوران‌های بیشتری نسبت به درخت سرخ-سیاه انجام می‌دهد، الگوریتم ساده‌تر سریعتر هم هست، و همه این‌ها منتج به یک عمل‌کرد مشابه می‌شود. یک درخت سرخ-سیاه عمل‌کرد پیوسته تری نسبت به درخت
یک درخت سرخ-سیاه عمل‌کرد پیوسته تری نسبت به درخت AA دارد، اما درخت AA به علت مسطح بودن، کمی جستجوی سریعتر دارد.