payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با استفاده از این تکنیک‌ها می‌توانند تولید شوند. فرانک درمر روش‌های کاراتری مثل تجزیه‌کننده SLR و تجزیه‌کننده LALR را در پایان‌نامهٔ دکترای خود در دانشگاه MIT در سال ۱۹۶۹ منتشر کرد. این یک پیشرفت بسیار مهم بود زیرا مترجم‌های (LR(k که توسط دانلد کنوت توصیف شده بود، برای اجرا در کامپیوترهای دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ بسیار بزرگ بود. در عمل LALR یک راه حل خوب ارائه می‌دهد. این برتری تجزیه‌کنندهٔ (LALR(1 بر تجزیه‌کننده‌های (SLR(1 (این است که(LALR(1 می‌تواند گرامرهای پیچیده‌تری نسبت به (SLR(1 را تجزیه کند) بسیار مفید
نسبت به (SLR(1 را تجزیه کند) بسیار مفید است، اگرچه (LALR(1 با تجزیه‌کننده‌های (LL(1 قابل مقایسه نیست ((LALR(1 نمی‌تواند همهٔ گرامرهای (LL(1 را تجزیه کند)بیشتر گرامرهای (LL(1 که در عمل با آن‌ها مواجه هستیم معمولاً می‌توانند با (LALR(1 تجزیه شوند. گرامرهای (1)LR از گرامرهای (LALR(1 بسیار قوی تر هستند، هر چند یک گرامر (1)LR به یک تجزیه‌کننده LR استاندارد نیاز دارد که از لحاظ اندازه بسیار بزرگ است و در عمل کارا نیست. نحو بسیاری از زبان‌های برنامه‌نویسی که با گرامرها توصیف می‌شوند می‌توانند با تجزیه‌کننده‌های
توصیف می‌شوند می‌توانند با تجزیه‌کننده‌های (LALR(1 تجزیه شوند و به همین دلیل تجزیه‌کننده‌های LALR معمولاً توسط کامپایلرها برای اجرای تحلیل نحوی کدهای منبع استفاده می‌شوند. یک تجزیه‌کنندهٔ صعودی بازگشتی مانند یک تجزیه‌کننده LALR عمل می‌کند و به جای جدول‌هااز تابع‌های متقابل صعودی استفاده می‌کند؛ بنابراین تجزیه‌کننده به‌طور مستقیم به یک نزولی بازگشتی در زبان میزبان رمز می‌شود. کدگذاری مستقیم معمولاً منجر به تولید یک تجزیه‌کننده سریع تر نسبت به نوع مبتنی بر جدول آن می‌شود به همین دلیل است که تألیف بسیار از
جدول آن می‌شود به همین دلیل است که تألیف بسیار از ترجمه سریع تر است. همچنین ویرایش یک تجزیه‌کنندهٔ بازگشتی صعودی ممکن است، در صورتی که اجرای جدولی آن تقریباً برای انسان غیرقابل خواندن است. صعودی بازگشتی برای اولین بار در سال ۱۹۸۶ در مقاله‌ای به نام " تجزیهٔ LR بسیار سریع " توسط توماس پنلو شرح داده‌شد. این روش در سال ۱۹۸۸ توسز جی.اچ. رابرتز و همچنین در مقاله‌ای به قلم لیرمارکرز، اگوستیخن و کروسمان آرتز در مجلهٔ تئوری علوم کامپیوتر در سال ۱۹۹۲ تشریح شد. تجزیهٔ LL. یک تجزیه‌کننده LL ورودی را از چپ به راست
LL. یک تجزیه‌کننده LL ورودی را از چپ به راست تجزیه می‌کند و یک اشتقاق چپ از جمله است. به دستهٔ گرامرهایی که به این صورت قابل تجزیه هستند گرامرهای LL گفته می‌شود. گرامرهای LL گرامرهای مستقل از متنی هستند که از گرامرهای LR محدودتر هستند، با این وجود به دلیل سادگی و اجرای کارآمد در بین نویسندگان مترجم‌ها بسیار محبوب هستند. گرامرهای (LL(k می‌توانند با تجزیه‌کننده‌های بازگشتی نزولی که معمولاً با دست رمز می‌شوند، تجزیه شوند. به دلیل این‌که ALGOL خود بازگشتی است، طراحی آن بررسی نزولی بازگشتی را برانگیخت. مفهوم
طراحی آن بررسی نزولی بازگشتی را برانگیخت. مفهوم تجزیهٔ نزولی بازگشتی در ژانویه ۱۹۶۱ در CACM (گردهمایی ACM) در دو مقالهٔ جداگانه توسط ای.ای. گرائو و ادگار تی. «ند» آیرنز بحث شد. در مارس ۱۹۶۱ ریچارد وایچف به صورت مستقل با الهام از نزولی بازگشتی از آن‌ها در مترجمهای Burroughs ALGOL استفاده کرد. ایدهٔ گرامرهای (1)LL در سال ۱۹۶۸ توسط لوییس و استرنز معرفی شد. نزولی بازگشتی توسط نیکلاس ورث و با PL/0 یک زبان برنامه‌نویسی علمی برای آموزش ساختار مترجم‌ها در دههٔ ۷۰، محبوب شد. تجزیهٔ LR زبان‌های بیشتری نسبت به تجزیهٔ
شد. تجزیهٔ LR زبان‌های بیشتری نسبت به تجزیهٔ LL پشتیبانی می‌کند و همچنین در گزارش خطا بهتر است، به عنوان مثال خطاهای نحوی را هنگامی که ورودی با گرامر مطابقت ندارد به سرعت تشخیص می‌دهد. تجزیه‌کننده‌های ارلی. در سال ۱۹۷۰ جی ارلی تجزیه‌کننده‌ای را اختراع کرد که به تجزیه‌کننده‌های ارلی معروف است. این تجزیه‌کننده‌ها بسیار پرطرفدار هستند زیرا تمام گرامرهای مستقل از متن را به صورت بسیار کارآمد تجزیه می‌کنند. زبان‌های توصیف‌کننده گرامر. جان بکوس «فرمول فرازبانی» را برای توصیف نحو زبان برنامه‌نویسی جدید IAL که
را برای توصیف نحو زبان برنامه‌نویسی جدید IAL که امروزه با نام الگول ۵۸ شناخته می‌شود ارائه کرد(۱۹۵۹). کار بکوس برپایه سیستم استاندارد پست که توسط امیل لئون پست ابداع شد، قرار داشت. گشترس‌های بعدی الگول منجر به الگول ۶۰ شد، پیتر نااور در گزارش خود (۱۹۶۳) نشانه‌گذاری بکوس را فرم نرمال بکوس (BNF) نامید و آن را با حداقل کردن کاراکترهای مورد استفاده ساده‌سازی کرد. هرچند دونالد کنوث استدلال کرده‌است که BNF می‌بایست به صورت فرم بکوس-نائور خوانده شود و این استدلال به صورت عمومی قبول شده‌است. نیکلاوس ویرت فرم
به صورت عمومی قبول شده‌است. نیکلاوس ویرت فرم بکوس-نائور توسعه‌یافته (EBNF) را تعریف کرده‌است که یک نسخه اصلاح شده از BNF در اوایل دهه ۶۰ برای PL/0 می‌باشد. فرم تکمیل‌شده بکوس-نائور (ABNF) شکل دیگری از نشانه‌گذاری است. هردوی EBNF و ABNF به کرار برای مشخص کردن گرامر زبان‌های برنامه‌نویسی، به عنوان وردی برای ژنراتورهای تجزیه گر مورد استقاده قرار می‌گیرد. همچنین در شاخه‌های دیگری همچون پروتکل‌های ارتباط مورد استفاده قرار می‌گیرد. سازنده‌های تجزیه گر. یک سازنده تجزیه گر بخش تحلیل گر لغوی یک کامپایلر را ایجاد
تجزیه گر بخش تحلیل گر لغوی یک کامپایلر را ایجاد می‌سازد. یک برنامه که با دریافت توضیحات گرامر یک زبان برنامه‌نویسی خاص تجزیه گر آن زبان را ایجاد می‌کند. این تجزیه گر می‌تواند در کامپایلر آن زبان خاص مورد استفاده قرار بگیرد. تجزیه گر، نمادها و کلید واژه‌های آن زبان خاص را در متن ورودی شناسایی کرده و این نشانه‌ها را به کدی که وظیفه تعیین ازرش نحوی و ترجمه به آبجکت کد را برعده دارد برمی‌گرداند. این بخش دوم کامپایلر می‌تواند با کامپایلر-کامپایلر ایجاد شود که قوانین اولیت شرح نحو رسم زبان را به عنوان ورودی
قوانین اولیت شرح نحو رسم زبان را به عنوان ورودی می‌گیرد. اولین کامپایلر-کامپایلر برای استفاده به این نام توسط تونی بروکر در سال ۱۹۶۰ نوشته شد و برای ساخت کامپایلرهای برای کامپیوتر اطلس در دانشگاه منچستر مورد استفاده قرار گرفت، همانند کامپایلر اوتوکد اطلس. هر چند با کامپایلر-کامپایلرهای مدرن بسیار متفاوت بود، و کامپایلر-کامپایلر امروزه تعریفی مابین کامپایلر عمومی با قابلیت شخصی‌سازی بالا و یک زبان با قابلیت توصعه‌پذیری نحو آن می‌تواند داشته باشد. نام کامپایلر-کامپایلر برای سیستم بروکر به متراتب مناسب تر است
برای سیستم بروکر به متراتب مناسب تر است تا کامپایلر-کامپایلرهای مدرن، که به صراحت با نام سازنده تجزیه گر نامیده می‌شوند. به اطمینان می‌توان گفت که نام کامپایلر-کامپایلر پس از یاک به صورت عمومی مورد استفاده گرفت هرچند کار بروکر همچنان حائز اهمیت است. در اوایل ۱۹۶۰ رابرت مک کلور در ابزارآلات تگزاش کامپایلر-کامپایلری طراحی کرد که TMG نام گرفت که از کلمه “transmogrification” (به معنی تناسخ) گرفته شده‌است. در سالهای بعد TMG به مینفریم‌های برخی از کامپیوترهای UNIVAC و IBM پورت شد. نمونه دیگری از سازنده‌های تجزیه
و IBM پورت شد. نمونه دیگری از سازنده‌های تجزیه گر متا دو است که اولین بار در سال ۱۹۶۲ توسط وال شوور منتشر شد. متا دو گرامر و قاعد تولید کد را قبول می‌کرد و می‌توانست زبان خود و دیگر زبان‌ها را کامپایل کند. متادو دو اولین نسخه مستند شده متاکامپایلر بود. همچنین متادو به یکی از اولین نمونه‌های ماشین مجازی ترجمه شد. پروژه مالتیکس ریسک همکاری میان MIT و آزمایشگاه‌های بل، یکی از اولین‌ها برای گسترس یک سیستم عامل با استفاده از یک زبان سطح بالا بود، زبان انتخاب شده پی‌ال/۱ بود، اما یک کارپرداز خارجی نمی‌تواند
شده پی‌ال/۱ بود، اما یک کارپرداز خارجی نمی‌تواند کامپایلری برای کار تهیه کند. گروه مالتیکس پیاده‌سازی شخصی خود را از زبان PL/1 گشترش دادند که با نام EPL شناخته می‌شود. TMG روی سری GE-600 پورت شده بود و برای گسترش EPL توسط داگلاس مکلروی، رابرت موریس و دیگران مورد استفاده قرار گرفت. چندی بعد کن تامسون اولین نسخه یونیکس را برای PDP-7 در ۱۹۶۹ نوشت، داگ مکلروی اولین زبان سطح بالای سیستم جدید را ایجاد کرد: پیاده‌سازی مکلروی از TMG. TMG همچنین ابزار تعریف کامپایلری است که تامسون جهت پیاده‌سازی کامپایلر برای زبان
است که تامسون جهت پیاده‌سازی کامپایلر برای زبان بی برای PDP-7 در ۱۹۷۰ مورد استفاده قرار داد. بی اولین جد زبان سی می‌باشد. نخستین سازنده تجزیه گر LALR که توسط فرانک درمر و تام پندلو ساخته شد TWS نام داشت. XPL. XPL یک پیاده‌سازی شخصی از زبان PL/1 است که در سال ۱۹۶۷ گسترش یافت و برای ساخت کامپایلر کامپایلرها مورد استفاده قرار گرفت. XPL توسط تیمی متشکل از ویلیام مک کیمن، جیمز هورینگ و دیوید ورتمن در دانشگاه استنفورد، دانشگاه کالیفورنیا و سانتا کروز طراحی و پیاده‌سازی شد. اولین رونمایی از آن در کنفرانس پاییزه
شد. اولین رونمایی از آن در کنفرانس پاییزه کامپیوتر دانشگاه سانفرانسیسکو در سال ۱۹۶۸ بود. XPL به هردوی زبان برنامه‌نویسی و سازنده تجزیه گر LALR که برپایه همین زبان نوشته شده‌است گفته می‌شود. XPL یک سیستم نسبتاً ساده پایین به بالا است که توسط نویسندگانش لقب MSP (استراتژی اولویت مختلط) گرفته‌است. YACC. YACC یک سازنده تجزیه گر است، آن را با lex اشتباه نگیرید، lex یا تحلیلگر لغوی است که در مرحله اول یاک از آن استفاده می‌کند. یاک توسط استفان جانسون در AT&amp;T برای سیستم عامل یونیکس گسترش داده شده‌است. نام یاک
سیستم عامل یونیکس گسترش داده شده‌است. نام یاک از عبارت "Yet Another Compiler Compiler" گرفته شده‌است. این سازنده تجزیه گر کامپایلرهای LALR(1) را که برپایه گرامرهای نوشته به فرمی شبیه فرم بکوس نائور ایجاد می‌کند. جانسون در اوایل ۱۹۷۰ در آزمایشگاهای بل روی یاک کار می‌کرد. وی بسیار با TMG آشنا بود و تأثیرات آن را می‌توان در یاک و طراحی زبان برنامه‌نویسی C مشاهده کرد. از آنجایی که یاک سازنده کامپایلر پیش‌فرض در سیستم‌های یونیکس بود، بسیار گشترش یافته و مورد استفاده قرار گرفته‌است. گشترش‌هایی همانند GNU Bison
قرار گرفته‌است. گشترش‌هایی همانند GNU Bison همچنان در حال استفاده هستند. کامپایلر ایجاد شده توسط یاک نیازمند یک تحلیلگر لغوی است. سازنده‌های تحلیل گر لغوی همانند lex یا flex در دسترس هستند. استانداردهای موجود در IEEE POSIX P1003.2 نیازمندی‌ها و توانایی‌های هر دوی Lex و Yacc را تعیین می‌کند. ترجمهٔ تقابلی. یک مترجم تقابلی در یک محیط اجرا می‌شود و برای یک محیط دیگر کد شی تولید می‌کند. مترجم‌های تقابلی در توسعه‌های جاسازی شده، در جایی که کامپیوتر هدف قابلیت‌های محدودی دارد. یک مثال اولیه از این کامپایلرها
محدودی دارد. یک مثال اولیه از این کامپایلرها AIMICO است که یک برنامهٔ FLOW-MATIC بر روی UNIVAC II بود که برای اجرای کدهای اسمبلی در کامپیوتر IBM 705 است که بعداً روی کامپیوترهای IBM نصب شد. مترجم ALGOL 68C کد خروجی ZCODE را تولید کرد که می‌تواند به یک کد ماشین محلی به وسیلهٔ یک مترجم ZCODE نیز ترجمه یا تفسیر شود. ZCODE یک برنامهٔ میانی بر پایهٔ رجیستر استوار است. این توانایی تفسیر یا ترجمهٔ ZCODE سازندگان ALGOL 68C را تشویق کرد که کامپیوترهای پایهٔ متنوعی را تکثیر کنند. بهینه‌سازی مترجم‌ها. بهینه‌سازی
را تکثیر کنند. بهینه‌سازی مترجم‌ها. بهینه‌سازی کامپایلر فرایند بهبود کیفیت کد بدون تغییر نتیجهٔ تولیدی آن است. هدف توسعه‌دهندگان اولین مترجم FORTRAN این بود که مترجم بتواند با سرعتی بیش از اسمبلرهای دستی کدها را اجرا کند، بدین ترتیب مشتریان از محصول آن‌ها استفاده کردند و آن‌ها در تلاش اولیه موفق شدند. کامپایلرهای بعدی مثل مترجم Fortran IV شرکت IBM اولویت بیشتری برای عیب یابی بهتر و اجرای سریع‌تر در هزینهٔ بهینه‌سازی کدها قائل شدند. سری IBM 360 دو مترجم جداگانه ارائه دادند: یک جستجوگر کد سریع در اجرا و یک
ارائه دادند: یک جستجوگر کد سریع در اجرا و یک بهینه‌ساز با سرعت پایین‌تر. فرانسیس آلن به تنهایی و به همراه جان کوک بسیاری از جنبه‌های بهینه‌سازی را معرفی کرد. مقالهٔ سال ۱۹۶۶ آلن، بهینه‌سازی برنامه، نمودار ساختمان داده‌ای برای رمز کردن محتوای برنامه برای بهینه‌سازی ارائه داد. مقالات وی در سال ۱۹۷۰، کنترل تجزیه و تحلیل جریان و پایه‌ای برای بهینه‌سازی برنامه، به عنوان زمینه‌ای برای تجزیه و تحلیل جریان داده‌های کارآمد و مؤثر منتشر شد. مقالهٔ مشترک وی با کوک در سال ۱۹۷۱، کاتالوگ بهینه‌سازی تحول، اولین شرح و
در سال ۱۹۷۱، کاتالوگ بهینه‌سازی تحول، اولین شرح و اسلوبی از بهینه‌سازی تحولات را ارائه داد. مقالات سال‌های ۱۹۷۳ و ۱۹۷۴ وی بر تجزیه و تحلیل جریان داده‌ها، تحلیل را در کل برنامه گسترش داد. مقالهٔ مشترک او و کوک در سال ۱۹۷۶ یکی از دو استراتژی اصلی تحلیل است که امروز در بهینه‌سازی کامپایلرها استفاده می‌شود. آلن روش‌های خود را به عنوان قسمتی از کامپایلرها برای کامپیوترهای IBM 7030 Stretch-Harvest و ماشینهای محاسباتی پیشرفته توسعه داد و اجرا کرد. این کار امکان و بنای ایجاد ماشین‌های مدرن و بهینه‌سازهای مستقل از
بنای ایجاد ماشین‌های مدرن و بهینه‌سازهای مستقل از زبان را به وجود آورد. او ایجاد و رهبری پروژهٔ PTRAN را برای اجرای هم‌زمان برنامه‌های FORTRAN به عهده گرفت. تیم PTRAN او طرح‌های تشخیص موازی جدید و ایجاد مفهوم گراف وابستگی برنامه را توسعه داد، پایه‌های اولیه روش در همزمانی کامپایلرها استفاده شده‌است. کتاب زبان‌های برنامه‌نویسی و کامپایلرهای آن به قلم جان کوک و جیکوب تی. شوارتز، که در اوایل ۱۹۷۰ منتشر شد، بیش از ۲۰۰ صفحه را به بهینه‌سازی الگوریتمها اختصاص داد. این کتاب شامل بسیاری از تکنیک‌های آشنا از جمله
این کتاب شامل بسیاری از تکنیک‌های آشنا از جمله حذف کدهای تکراری و کاهش قدرت است. بهینه‌سازی روزنه‌ای. بهینه‌سازی روزنه‌ای یک روش بهینه‌سازی ساده ولی تأثیرگذار است که اختراع ویلیام مک کیمن است و در سال ۱۹۶۵ در CACM منتشر شد. این روش در کامپایلرهای XPL که توسط مک کیمن توسعه یافت نیز استفاده می‌شود. بهینه‌ساز Capex COBOL. شرکت capex در اواسط دههٔ ۷۰ بهینه‌ساز COBOL را برای COBOL توسعه داد. این نوع از بهینه‌سازها وابسته هستند، در این مورد، به آگاهی از ضعف‌های موجود در کامپایلر استاندارد IBM برای COBOL و در
موجود در کامپایلر استاندارد IBM برای COBOL و در حقیقت بخشی از آبجکت کد را با کدی موثرتر جایگزین می‌کند یا کد مؤثر را به آن الحاق می‌کند کد جایگزین ممکن است یک جدول ارجاع خطی را با یک جستجوی دودویی یا گاهی یک دستورالعمل کند را با یک نوع سریعتر آن که عملکرد مشابه دارد جایگزین کند. این روش در حال حاضر به عنوان «کاهش قدرت» شناخته شده‌است. به عنوان مثال بر روی سخت‌افزار IBM/360 دستورالعمل CLI به یک مدل خاص وابسته بود که برای مقایسه یک بایت بین دو بار و ۵ برابر سریع تر از یک دستور CLC بود. کامپایلرهای مدرن
سریع تر از یک دستور CLC بود. کامپایلرهای مدرن به‌طورمعمول گزینه‌های بهینه‌سازی را ارائه می‌دهند و برنامه نویسان می‌توانند انتخاب کنند که گذر بهینه‌سازی را اجرا کنند یا خیر. عیب یابی. هنگامی که به یک کامپایلر یک برنامه‌ای داده می‌شود که از نظر نحوی نادرست است، نمایش یک پیغام خطای کوتاه و واضح بسیار مفید است. البته از دیدگاه طراح کامپایلر، رسیدن به آن دشوار است. کامپایلر فرترن WATFIV در اواخر دهه ۱۹۶۰ در دانشگاه واترلو کانادا توسعه داده شد. این کامپایلر برای ارائه پیغام خطای بهتر نسبت به کامپایلر فرترن IBM
ارائه پیغام خطای بهتر نسبت به کامپایلر فرترن IBM آن زمان، طراحی شده بود. علاوه بر این WATFIV بسیار کاربردی‌تر بود، به این دلیل که مراحل کامپایل، اجرا را در یک مرحله ترکیب کرده بود، در حالی که کامپایلر IBM برای اجرای این مراحل را در ۳ بخش جداگانه داشت! PL\C. پی ال/سی یک زبان برنامه‌نویسی است که اوایل دهه ۱۹۷۰ در دانشگاه کرنل پدید آمد. در حالی که پی ال/سی زیرمجموعه زبان پی ال/آی IBM بود، برای هدف خاص آموزش برنامه‌نویسی طراحی شده بود. دو محقق و استاد دانشگاهی که پی ال/سی را طراحی کردند، Richard W. Conway و
که پی ال/سی را طراحی کردند، Richard W. Conway و Thomas R. Wilcox بودند. آن‌ها مقاله معروف «طراحی و پیاده‌سازی یک کامپایلر عیب یاب برای پی ال/آی» ارائه دادند که در مارس ۱۹۷۳ در مجله Communications of ACM منتشر گردید. پی ال/سی برخی از ویژگی‌های پیچیده پی ال/آی را حذف کرد و امکان اشکال زدایی و بازیابی خطا به صورت وسیع را به آن اضافه کرد. پی ال/سی یک امکان غیرعادی داشت که هرگز در کامپایل یک برنامه شکست نمی‌خورد. این امکان غیرعادی با استفاده وسیع از تصحیح خودکار بسیاری از خطاهای نحوی و تبدیل هرگونه خطای
خودکار بسیاری از خطاهای نحوی و تبدیل هرگونه خطای باقی‌مانده به عنوان اعلامیه خروجی امکان‌پذیر شده بود. ترجمهٔ درجا. مقاله اصلی:کامپایل درجا کامپایل درجا (JIT) یک اصطلاح است که در حال حاضر برای توصیف تولید کدهای اجرایی آنی یا به اندازه ممکن نزدیک به اجرای واقعی به کار می‌رود. دلیل وجود کامپایل درجا این است که از معیارهای نرم‌افزارسنجی زمان اجرا یا دیگر گزینه‌های بهبود کارایی استفاده شود. یک مثال جدید از کامپایل درجا در Works Records System است، صفحه گسترده ای در سال ۱۹۷۴ که اخیراً قطعه کدهای ماشینIBM/360 را
در سال ۱۹۷۴ که اخیراً قطعه کدهای ماشینIBM/360 را برای انجام محاسبات بر اساس فرمول وارد شده به عنوان قطعه‌های داده تولید کرده‌است. این از دستورالعمل‌های IBM/360 برای تولید کد ماشین IBM/360 استفاده کرده‌است، که بعدها از پروژه Dynamo شرکت HP پیشی گرفت. = تولید کد = مقاله‌ی اصلی: یک تولیدکننده‌ی کد، دستورات ماشین را برای پردازنده‌ی مقصد تولید می‌کند. تخصیص دادن ثبات. روشی برای به حداقل رساندن تعداد ثبات‌های مورد نیاز برای نگهداری متغیرها است.
پلاته (به یونانی باستان: Πλάταια یا Πλαταιαί) شهری کهن در کشور یونان که در جنوب شرقی بئوسی و جنوب تب واقع شده است. شهر پلاته محل نبرد پلاته در سال ۴۷۹ پیش از میلاد بود که در آن دولت‌شهرهای یونانی علیه ایران با یکدیگر متحد شدند و ایرانیان را شکست دادند. پلاته در جریان جنگ پلوپونز توسط خود یونانیان، به دست اهالی تب و اسپارت در سال ۴۲۷ پیش از میلاد تخریب شد اما در سال ۳۸۶ پیش از میلاد مجدداً بازسازی شد.
طراحی پایا یا پایدار ، فلسفهٔ طراحی اشیای فیزیکی، ساخت محیط و خدمات است به گونه‌ای که هم‌زمان با قوانین پایایی اکولوژی، پایایی اجتماعی و پایایی اقتصادی سازگاری داشته باشد. اصطلاح پایایی نخستین بار در سال ۱۹۸۶ توسط کمیتهٔ جهانی گسترش محیط زیست تحت عنوان «رویارویی با نیازهای عصر حاضر بدون به مخاطره انداختن منابع نسل آینده برای مقابله با نیازهایشان» مطرح گردید و هر روز بر ابعاد و دامنهٔ آن افزوده‌تر می‌شود تا استراتژی‌های مناسبی پیش روی جهانیان قرار گیرد. گرم شدن کرهٔ زمین، نازک شدن لایهٔ ازن به علت استفاده از
کرهٔ زمین، نازک شدن لایهٔ ازن به علت استفاده از آلاینده‌ها، افزایش آلودگی محیط زیست و انقراض گونه‌های مختلف زیستی، همه و همه ضرورت بوم‌شناسی و توجه به مسائل زیست‌محیطی را دو چندان می‌کند. شاید بتوان معماری پایدار را که در واقع زیرمجموعهٔ طراحی پایدار است، به عنوان یکی از جریان‌های مهم معاصر به حساب آورد که عکس‌العملی منطقی در برابر مسایل و مشکلات عصر صنعت به‌شمار می‌رود. طراحی پایدار نوعی از طراحی است که قصد دارد به نیازهای امروز بدون لطمه زدن به منابع نسل‌های آینده پاسخ دهد. تئوری. هدف طراحی پایدار «حذف
آینده پاسخ دهد. تئوری. هدف طراحی پایدار «حذف کامل اثرات مخرب زیست محیطی از طریق طراحی ماهرانه و دقیق» است. بروز طراحی‌های پایدار نیازمند استفاده از انرژی‌های تجدیدپذیر، تأثیر حداقلی بر محیط زیست و اتصال انسان به طبیعت است. میشاییل براونگارت در این رابطه می‌گوید: «انسان‌ها مشکل آلایندگی ندارند؛ آن‌ها مشکل طراحی دارند. اگر انسان‌ها از همان ابتدا از محصولات، ابزارها، وسایل، خانه‌ها، کارخانه‌ها و شهرها به طور هوشمندانه‌تری استفاده کنند، آن‌ها حتی نیاز نخواهند داشت که به مفاهیمی مانند، آشغال، آلودگی یا کمبود
داشت که به مفاهیمی مانند، آشغال، آلودگی یا کمبود فکر کنند. یک طراحی خوب، فراوانی، بازیافتِ بی‌نهایت و لذت را فراهم خواهد کرد.» اصول طراحی پایدار. در حالی که کاربردهای عملی در میان رشته‌های مختلف متفاوت است، برخی از اصول رایج به شرح زیر است: مؤلفه‌های طراحی پایدار. پایداری می‌تواند سه مؤلفهٔ اساسی داشته باشد: ۱. پایداری اجتماعی ۲. پایداری اقتصادی ۳. پایداری زیست‌محیطی اجتماع پایدار. تغییراتی که برای به بار نشستن آیندهٔ پایدار ضروری است، همواره قید و بند فرهنگ اجتماعی هر جامعه است. لازمهٔ آن تغییر و بازبینی
اجتماعی هر جامعه است. لازمهٔ آن تغییر و بازبینی الگوها و ارزش‌های اجتماعی ناهمسان و نیز احیای باورها، سنت‌ها و الگوهایی است که ریشه در فرهنگ تاریخی یک جامعه دارد و منطبق با تفکر پایداری است. نخستین قدم در این فرایند تضمین قطعی در رفع نیازهای اصلی جامعه است. برخی از ویژگی‌ها به قرار زیر است: اقتصاد پایدار. مراد از پایداری اقتصادی حفظ سرمایهٔ اقتصادی است. پایداری در اقتصاد را می‌توان در ایجاد رشد عادلانه و متوازن جامعهٔ انسانی و تضمین بهره‌مندی تک تک انسان‌ها در درازای زمان بدون وارد آوردن خدشه به منابع
در درازای زمان بدون وارد آوردن خدشه به منابع زیستی، طبیعی و فرهنگی تعریف نمود. مهم‌ترین سر فصل‌های مطرح در زمینهٔ پایداری اقتصادی عبارتند از: محیط‌زیست پایدار. محیط‌زیست پایدار را می‌توان در تداوم و ارتقا سلامت و کارکردهای اصلی محیط‌زیست، یعنی حفظ سرمایهٔ طبیعی تداوم رفاه انسانی دانست. انسان باید در چارچوب محدودیت‌های محیط‌زیست بیوفیزیکی زندگی کند. سرمایهٔ طبیعی باید حفظ شود، زیرا هم تأمین‌کنندهٔ منابع است و هم صندوق ذخیرهٔ مواد زائد و این به معنای حفظ اندازهٔ زیر نظام اقتصادی انسانی جمعیت ضرب در مصرف در
زیر نظام اقتصادی انسانی جمعیت ضرب در مصرف در هر سطحی از فناوری در محدودهٔ کل اکوسیستمی است که این سیستم به آن وابسته است. پایداری زیست‌محیطی نیازمند مصرف پایدار توسط یک جمعیت پایدار است.
جشن نوسرد (به خوارزمی:نوسارج یا ناوسارجی ،به ارمنی:ناواسارد ،به سغدی:نوسرد ،به آشوری:نوسردیل ،به هندی:ناواساردا) از اعیاد باستانی ایرانیان و سرزمین‌های همجوار آن است که از زمان مادها این روز را جشن می‌گرفتند. نوسرد به معنای سال نو است. ایرانیان روز ششم فروردین را روز نوسرد می‌دانستند و آن را نوروز بزرگ -در مقابل یکم فروردین که نوروز کوچک بود- می‌نامیدند. از اعمالی که در این روز انجام می‌دادند پاشیدن آب بر روی یکدیگر بود.
کشاورزی پایدار عبارت است از کشاورزی به روش‌های پایدار که نیازهای غذایی و نساجی کنونی جامعه را تأمین کند، بدون اینکه توانایی نسل فعلی یا آینده برای برآوردن نیازهای خود را به خطر بیندازد. کشاورزی پایدار می‌تواند بر اساس درک خدمات اکوسیستم باشد. روش‌های زیادی برای افزایش پایداری کشاورزی وجود دارد. هنگام توسعه کشاورزی در سیستم‌های غذایی پایدار، توسعه فرآیندهای تجاری انعطاف‌پذیر و شیوه‌های کشاورزی بسیار مهم است. کشاورزی دارای ردپای زیست‌محیطی بسیار زیادی است که نقش مهمی در ایجاد تغییرات آب و هوایی ایفا می‌کند
نقش مهمی در ایجاد تغییرات آب و هوایی ایفا می‌کند (سیستم‌های غذایی مسئول یک سوم انتشار گازهای گلخانه‌ای انسانی هستند)، کمبود آب، آلودگی آب، تخریب زمین، جنگل زدایی و سایر فرایندها از ردپای زیست‌محیطی کشاورزی هستند. کشاورزی به‌طور همزمان باعث تغییرات محیط زیستی می‌شود و خود تحت تأثیر این تغییرات قرار می‌گیرد. کشاورزی پایدار متشکل از روش‌های کشاورزی دوستدار محیط زیست است که امکان تولید محصولات زراعی یا دام را بدون آسیب به سیستم‌های انسانی یا طبیعی می‌دهد. این روش کشاورزی شامل جلوگیری از اثرات نامطلوب بر خاک،
روش کشاورزی شامل جلوگیری از اثرات نامطلوب بر خاک، آب، تنوع زیستی، منابع اطراف یا پایین دست و همچنین کسانی که در مزرعه یا مناطق مجاور آن کار یا زندگی می‌کنند، است. عناصر کشاورزی پایدار می‌تواند شامل پرماکالچر، زراعت جنگلی، کشاورزی مختلط، کشت چندمحصولی و تناوب زراعی باشد. توسعه سیستم‌های غذایی پایدار به پایداری جمعیت انسانی کمک می‌کند. به عنوان مثال، یکی از بهترین راه‌ها برای کاهش تغییرات آب و هوایی، ایجاد سیستم‌های غذایی پایدار مبتنی بر کشاورزی پایدار است. کشاورزی پایدار یک راه حل بالقوه برای فعال کردن
کشاورزی پایدار یک راه حل بالقوه برای فعال کردن سیستم‌های کشاورزی برای تغذیه جمعیت رو به رشد در شرایط متغیر محیطی ارائه می‌دهد. تعریف. اصطلاح "sustainable agriculture" یا "کشاورزی پایدار" در سال ۱۹۷۷ توسط وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا به عنوان یک سیستم یکپارچه از شیوه‌های تولید گیاهی و حیوانی تعریف شد که در دراز مدت: کشاورزی و منابع طبیعی. کشاورزی پایدار را می‌توان به صورت یک روش اکوسیستم برای کشاورزی درک کرد. عملکردهایی که می‌توانند باعث آسیب طولانی مدت در خاک شوند مثل کشت و زرع بیش از اندازه (که به
در خاک شوند مثل کشت و زرع بیش از اندازه (که به فرسایش منجر می‌شود) و آبیاری بدون زه‌کشی مناسب (که به نمک‌سازی خاک منجر می‌شود). آزمایش‌های طولانی مدت بهترین اطلاعات را در مورد اینکه چگونه عملکردهای مختلف بر ویژگی‌های خاک که برای پایدارپذیری لازم و ضروری هستند تأثیر می‌گذارند در اختیار ما قرار می‌دهد. در آمریکا یک آژانس فدرالی، خدمات حفاظت از منابع طبیعی USDA در ارائهٔ کمک‌های مالی و فنی برای کسانی که به پیگیری حفاظت از منابع طبیعی و کشاورزی به عنوان اهداف سازگار علاقه‌مند می‌باشند تخصصی عمل می‌کنند.
سازگار علاقه‌مند می‌باشند تخصصی عمل می‌کنند. مهم‌ترین فاکتورهای برای یک مکان، خورشید، هوا، خاک، مواد معدنی و آب می‌باشد. از این ۵ فاکتور کیفیت و کمیت آب و خاک بیش از هر چیز تابع مداخلات انسان از طریق زمان و کار می‌باشند. اگرچه هوا و نور خورشید در هر جای این کرهٔ خاکی در دسترس می‌باشد ولی محصولات کشاورزی به مواد مغذی خاک و دسترس پذیری آب هم بستگی دارند. زمانی‌که کشاورزان محصولات را پرورش و برداشت می‌کنند، بعضی از این مواد مغذی را از خاک از بین می‌برند. بدون بازپرسازی، زمین از تقلیل و حذف این مواد مغذی آسیب
بازپرسازی، زمین از تقلیل و حذف این مواد مغذی آسیب می‌بیند یا غیرقابل استفاده می‌شوند یا محصولات کاهش می‌یابند. کشاورزی پایدار به بازپرسازی خاک بستگی دارد در حالیکه استفاده یا نیاز به منابع تجدید نشدنی به حداقل می‌رسد، مثل گاز طبیعی (استفاده شده در تبدیل نیتروژن اتمسفر به کود ترکیبی) یا سنگ‌های معدنی (مثل فسفات) منابع احتمالی نیتروژن که در کل به‌طور نامحدود در دسترس هستند شامل موارد زیر است: گزینه آخر در دههٔ ۱۹۷۰ مطرح شد ولی جدیداً عملی و امکان‌پذیر شده‌است. گزینه‌های قابل پایدار برای جایگزینی مواد مغذی
گزینه‌های قابل پایدار برای جایگزینی مواد مغذی دیگر (فسفر، پتاسیم و …) بیشتر محدود می‌باشند. گزینه‌های واقع بینانه‌تر که معمولاً از آن‌ها چشم پوشی می‌شود شامل چرخش‌های طولانی مدت محصول، برگشت به چرخه‌های طبیعی که هر ساله زمین‌های زراعی در آب فرومی‌روند (برگشت نامحدود مواد مغذی از بین رفته) همچون طغیان رودخانه نیل، استفاده طولانی مدت از biochar و استفاده از چرخه‌های زمین محصول و چارپایان اهلی است که به شرایط کمتر از ایده‌آل تطبیق پیدا می‌کنند مثل آفت‌کش‌ها، خشکسالی یا نبود مواد مغذی. محصولاتی که به سطوح
خشکسالی یا نبود مواد مغذی. محصولاتی که به سطوح بالای مواد مغذی خاک نیاز دارند را می‌توان در یک روش پایدارتر زیر کشت برد اگر عملکردهای مشخص مدیریت کود ادامه داشته باشد. آب. در بعضی مناطق باران کافی برای رشد محصول در دسترس می‌باشد ولی بسیاری از مناطق دیگر به آبیاری نیاز دارند. برای اینکه سیستم‌های آبیاری پایدار پذیر باشند، به مدیریت صحیح (برای جلوگیری از شوری خاک) نیاز دارند و نباید از آب بیشتری از منبع خود نسبت به باز پرسازی طبیعی استفاده کرد. در غیر اینصورت منبع آب در واقع به یک منبع تجدید نشدنی تبدیل
منبع آب در واقع به یک منبع تجدید نشدنی تبدیل می‌شود. پیشرفت در تکنولوژی حفر چاه آب و پمپ‌های قابل فروبردن در آب همراه با پیشرفت آبیاری قطره‌ای و محورهای چرخ کم فشار، رسیدن به محصولات فراوان در مناطقی که تکیه بر بارش باران به تنهایی کشاورزی موفق را غیرقابل پیش‌بینی کرده بود امکان‌پذیر ساخته‌است. همچنین این پیشرفت با پرداخت بهایی صورت گرفته‌است. در بسیاری از مناطق همچون اوگالالا آکوئیفر آب سریعتر از اینکه بتوان جایگزین کرد مصرف می‌شود. مراحل مختلفی بایستی برای پیشرفت سیستم‌های کشاورزی مقاوم در برابر خشکسالی