payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حقوق زبانی یا حقوق زبان‌ها یا حقوق زبانی بشر به آن دست از حقوق مدنی اشاره می‌دارد که شرایط گزینش و بهره آزادانه از هر زبانی را برای فرد یا افراد در مجامع خصوصی یا عمومی فراهم می‌آورد. حقوق زبانی خود تحت چارچوب گسترده‌تر "حقوق فرهنگی" و آموزشی بیان می‌گردد.
جی رایان بازیگر نیوزیلندی است. زندگی شخص. در سال ۲۰۱۲ جی رایان تأیید کرد که در یک رابطه به سر می‌برد. نامزد وی نویسنده است. رایان و عشق قدیمیش دیانا در مارس ۲۰۱۳ ازدواج کردند. آنها صاحب یه دختر به نام اوا شدند. جوایز. در سال ۲۰۰۳ نامزد دریافت جایزه Logie Awards of 2003 شد
سلیم نیوزیلندی (نام علمی: "Charadrius obscurus") نام یک گونه از سرده سلیم‌های طوق‌دار است.
سلیم نیم‌پرده‌دار یا سلیم نیمه‌پاپرده‌دار (نام علمی: "Charadrius semipalmatus") نام یک گونه از سرده سلیم‌های طوق‌دار است.
سلیم کیتلیتز (نام علمی: "Charadrius pecuarius") نام یک گونه از سرده سلیم‌های طوق‌دار است.
سلیم سنا هلن (نام علمی: "Charadrius sanctaehelenae") نام یک گونه از سرده سلیم‌های طوق‌دار است.
سلیم پیشانی‌سفید (نام علمی: "Charadrius marginatus") نام یک گونه از سرده سلیم‌های طوق‌دار است.
سلیم نواربلوطی (نام علمی: "Charadrius pallidus") نام یک گونه از سرده سلیم‌های طوق‌دار است.
سلیم شنی سیبری نام یک گونه از سرده سلیم‌های طوق‌دار است.
سلیم کوهی یا سلیم اوراسیایی نام یک گونه از سرده سلیم‌های طوق‌دار است. سلیم کوهی، ۲۱ سانتی‌متر طول دارد؛ پرنده‌ای است بسیار آرام و نر آن کوچکتر از ماده می‌باشد. نشانه‌های تشخیص این پرنده عبارتند از نوار سفید در حد بین سینه و سطح شکمی بلوطی مایل به نارنجی، تارک تقریباً سیاه با نوارهای چشمی سفید پهن که امتداد آنها در پس گردن به شکل (V) بهم متصل می‌شوند. شکمش سیاه و حاشیه دم آن سفید است، پاهایش زرد است، در پرو بال زمستانی و در پرنده نابالغ نوار چشمی تیره و طرح مشخص سطح شکمی وجود ندارد، سینه و پهلوها قهوه‌ای است
سطح شکمی وجود ندارد، سینه و پهلوها قهوه‌ای است و نوار سینه‌ای تا حدی نامشخص می‌باشد. در پرواز گلو، نوار سینه‌ای و پوشپرهای زیر دم سفید آن با سینه تیره و شکم سیاهش تضاد خاصی دارد. در زمستان این نشانه‌ها زیاد واضح نیست ولی نوار چشمی و نوار سینه‌ای آن همواره وسیله تشخیص خوبی است گرچه گاهی دیدن آنها مشکل است. سلیم کوهی در پرواز بدنش نسبتاً گرد و دمش کوتاه به نظر می‌رسد. زیستگاه. زمستان‌ها بیشتر در سواحل ماسه‌ای یا باتلاقی، مزارع شخم‌زده، چراگاه‌های ناهوار، مناطق کم ارتفاع و همچنین در بیابان‌های ماسه‌ای دیده
کم ارتفاع و همچنین در بیابان‌های ماسه‌ای دیده می‌شود. سلیم کوهی در توندرا و مناطق کوهستانی زادوولد می‌کند. پراکندگی. سلیم کوهی پرنده‌ای است که زمستان‌ها در خوزستان از پراکندگی فراوانی برخوردار است و به صورت مهاجر عبوری در شمال و غرب ایران نسبتاً فراوان دیده می‌شود.
گروه بزرگ اختروش سترگ که به اختصار آن را به شکل Huge-LQG و همچنین U1.27 نیز نمایش می‌دهند، یک گروه بزرگ اختروش است که از ۷۳ اختروش تشکیل شده و ۴ میلیارد سال نوری پهنا دارد. تا پیش از کشف دیوار بزرگ هرکول-کورونا بوریلیس در نوامبر ۲۰۰۳، Huge-LQG بزرگترین ساختار شناخته شده در گیتی بود. این گروه بزرگ اختروش در نوامبر ۲۰۱۲، توسط تیمی از اخترشناسان به سرپرستی راجر جی. کلوز در دانشگاه مرکزی لنکاشایر کشف شد. اخترشناسان از داده‌های نقشه‌برداری آسمانی دیجیتال اسلون استفاده نمودند. اندازه. طول Huge-LQG در حدود ۱۲۴۰
استفاده نمودند. اندازه. طول Huge-LQG در حدود ۱۲۴۰ مگاپارسک (۴ میلیارد سال نوری)، عرض آن ۶۴۰ مگاپارسک و ارتفاعش ۳۷۰ مگاپارسک می‌باشد و یکی از غول‌آساترین ساختارهای شناخته‌شده گیتی است. جرم آن در حدود formula_1 (بر حسب جرم خورشیدی) است. Huge-LQG در ابتدا U1.27 خوانده می‌شد زیرا میانگین انتقال به سرخ آن ۱.۲۷ است و همچنین در صورت فلکی شیر قرار دارد. Huge-LQG در حدود ۶۱۵ مگاپارسک با گروه بزرگ اختروش کلوز-کمپوسانو (U1.28) گه در سال ۱۹۹۱ کشف شد، فاصله دارد. اصل کیهان‌شناختی. بنا بر اصل کیهان‌شناختی در مقیاسهای به
بنا بر اصل کیهان‌شناختی در مقیاسهای به اندازه کافی بزرگ جهان تقریباً همگن است، یعنی نوسانات آماری کمیتهایی مانند جرم، بین نواحی مختلف جهان بسیار اندک است. اما تعاریف مختلفی برای «حد همگن بودن» که برای نواحی بزرگتر از این حد نوسانات آماری به اندازه کافی کوچک می‌شوند، ارائه شده‌اند و تعریف مناسب به شرایط و موضوع مورد مطالعه بستگی دارد. یاداف بر مبنای ابعاد فراکتال جهان تعریفی برای این حد ارائه داد و بر پایه آن تعریف مقدار ۲۶۰ مگاپارسک برای آن محاسبه شد. برخی از مطالعات دیگر تلاش کرده‌اند که مقدار حد
برخی از مطالعات دیگر تلاش کرده‌اند که مقدار حد همگن‌بودن را بر پایه همین تعریف محاسبه کنند که به مقادیری در دامنه ۷۰ تا ۱۳۰ مگاپارسک دست‌یافته‌اند. دیوار بزرگ اسلون که در سال ۲۰۰۳ کشف شد، ۴۲۳ مگاپارسک بود که از حد ۲۶۰ مگاپارسک بسیار بزرگتر است. Huge-LQG پهنایی سه برابر حد بالای یاداف دارد و از این رو درک کنونی ما از جهان در مقیاسهای بزرگ را به چالش می‌کشد.
کله خرسی ها (نام علمی: "Arctocephalus") نام یک سرده از تیره فک گوش‌دار است. کله خرسی‌ها اکثراً دو دمبو هستند. این فک‌ها از تیره فک‌های وحشی هستند.ا
شیر دریایی استرالیایی (نام علمی: "Neophoca cinerea") نام یک گونه از تیره فک گوش‌دار است.این گونه از شیر دریایی بومی استرالیا است. و در حال حاضر در خطر انقراض می‌باشد. فیلوژنتیک. شیر دریایی استرالیایی از اندام‌های بال‌های خود برای به جلو راندن خود در آب استفاده می‌کنند و می‌توانند با باله‌های کناری خود روی زمین راه بروند. بدن آن‌ها خز کوتاه، باله‌های کوتاه و بدن حجیمی دارد. این نوع پستانداران در سواحل غربی و جنوبی استرالیا و در جزایر ساحلی زندگی می‌کنند. آن‌ها معمولاً در یک مکان ساکن هستند و خانه‌هایشان را
معمولاً در یک مکان ساکن هستند و خانه‌هایشان را ترک نمی‌کنند.
فک کلاه‌دار یا فک سرپوش‌دار (نام علمی: "Cystophora cristata") نام یک گونه از تیره فک بی‌گوش است.
فک فیلی جنوبی (نام علمی: "Mirounga leonina") نام یکی از دو گونه فک فیلی و از سرده فیل دریایی است. فک فیلی جنوبی با وزن و طول، بزرگترین کلاد در خانوادهٔ فک‌ها و در راسته بزرگ‌ترین گوشت‌خوارسانان کره زمین قرار دارد. و در حقیقت بزرگترین پستاندار دریایی است در حالی که عضوی از خانوادهٔ آب‌بازسانان هم محسوب نمی‌شود. فک فیلی، نام خود را به خاطر جثه و بینی بزرگ خود به دست آورده که این بینی، به ویژه در فصل جفتگیری و تولیدمثل برای تولید غرش‌های بلند مورد استفاده قرار می‌گیرد. این جانور در حدود ۴۰٪ از همتای شمالی
می‌گیرد. این جانور در حدود ۴۰٪ از همتای شمالی خودش، فک فیلی شمالی بزرگ‌تر است. بالغ بر ۲ برابر سنگین‌تر از گراز دریایی و در حدود ۶–۷ مرتبه سنگین‌تر از بزرگترین گوشتخواران زنده زمینی همچون خرس قطبی و خرس کودیاک است. بر طبق سرشماری اواسط سال ۱۹۹۰ میلادی جمعیت "فک فیلی جنوبی" در حدود ۶۵۰۰۰۰ عدد تخمین‌زده شد و در سال ۲۰۰۵ نیز این میزان بین ۶۶۴۰۰۰ تا ۷۴۰۰۰۰ عدد برآورد گردیده‌است. ردیابی‌های ماهواره‌ای نشان داده‌است که این فک‌ها زمان بسیار اندکی را بر روی سطوح صرف می‌کنند که معمولاً شامل تنها چند دقیقه برای
صرف می‌کنند که معمولاً شامل تنها چند دقیقه برای تجدید تنفس است. این فک‌ها برای شکار طعمه‌های خود که عمدتاً شامل ماهی‌های مرکب است، دفعات متوالی و هر مرتبه برای مدت‌زمان دست‌کم ۲۰ دقیقه تا اعماق غوص می‌کنند. رکورد غواصی به عمق (با یک تنفس) که برای این فک‌ها ثبت‌شده است و از آنجایی که از خانوادهٔ آب‌بازسانان هم محسوب نمی‌شود، این رکورد بسیار قابل‌توجه است.
فک چنگی (نام علمی: "Pagophilus groenlandicus") نام یک گونه از تیره فک بی‌گوش است. فک چنگی پوستی به رنگ خاکستری روشن دارد و سرش سیاه است. در دو پهلو و پشت این جانور نوار سیاه‌رنگی دیده می‌شود که به باور برخی شبیه به زین است و به این خاطر به این حیوان فک زین‌دار هم گفته‌اند. در فک چنگی ماده این بخش سیاه کمرنگ‌تر و تکه‌تکه است و بیشتر به لکه می‌ماند تا یک نوارهٔ کامل. توله‌های فک چنگی به هنگام زاده شدن پوست سفید و ضخیمی دارند. پوست آنها سپس با یک پوست دوره نوجوانی که پر از لکه‌های سیاه است جایگزین می‌شود.
بی‌گوش‌فک‌ها (نام علمی: "Phoca") نام یک سرده از تیره فک بی‌گوش است. گونه‌ها. این سرده هم‌اکنون ۲ گونه دارد:
فک‌های خزری-قطبی (نام علمی: "Pusa") نام یک سرده از تیره فک بی‌گوش است. سه گونه این جنس در مناطق قطبی و زیر قطبی و همچنین در اطراف دریای خزر یافت می شوند که شامل کشورها و مناطق ایران، روسیه، فنلاند، اسکاندیناوی، بریتانیا، گرینلند، کانادا، ایالات متحده، آذربایجان، قزاقستان و ژاپن میباشد. با توجه به تغییر شرایط محیطی محلی، فک های یافت شده در منطقه کانادا دارای الگوهای رشد متنوعی هستند. فوک های شمال کانادا دارای رشدی کند ولی اندازه‌ای بزرگ هستند، در حالی که فک های جنوبی دارای رشدی سریع و در مقابل اندازه کوچکتری
جنوبی دارای رشدی سریع و در مقابل اندازه کوچکتری میباشند. از این سه گونه تنها فک کاسپین در معرض خطر انقراض است، در حالی که دو زیرگونه از فک‌های خزری-قطبی آسیب پذیر و در خطر انقراض به ترتیب فک بایکال و فک حلقه‌ای هستند. گونه‌ها. فک کاسپین، "Pusa caspica" - (Gmelin, 1788)فک حلقه‌دار، "Pusa hispida" - (یوهان کریستیان دانیل فون شربر، ۱۷۷۵)فک بایکال، "Pusa sibirica" - Gmelin, ۱۷۸۸
روباه خرچنگ‌خوار (نام علمی: "Cerdocyon thous") نام یک گونه از زیرخانواده سگیان بومی آمریکای جنوبی است و به نسبت قد بلندتری دارد. همانطور که از نامش پیداست رژیم غذایی متنوعی دار اما بیشتر از خرچنگ ها حشرات و سایر حیوانات کوچک تغذیه میکند.
گرگ سرخ (نام علمی: "Canis lupus rufus") نام یک زیرگونه از گونه گرگ است. این جانور ظاهری بین کایوت و گرگ خاکستری دارد و تا حدودی قرمز رنگ است. این حیوان بومی جنوب شرقی ایالات متحده آمریکا بوده و از نظر تکاملی به گرگ‌های شرقی بومی کانادا بسیار نزدیک است. در مورد منشأ دقیق تکاملی این حیوان اختلافات و نظریات مختلفی وجود دارد. در دهه‌های اخیر تعداد این حیوان به شدت کاهش یافته و در معرض انقراض است. توصیف. گرگ قرمز در گذشته پراکندگی وسیعی در شرق و جنوب ایالات متحده آمریکا داشته اما طی دهه‌های اخیر تعداد آن رو به
آمریکا داشته اما طی دهه‌های اخیر تعداد آن رو به کاهش رفت تا جایی که تصور می‌شد که آخرین نمونه گرگ قرمز در سال ۱۹۸۰ از بین رفته باشد اما تعداد ۱۴ گرگ قرمز توانسته بودند از انقراض جان سالم به در ببرند. سازمان‌های حافظ محیط زیست در آمریکا دست به تکثیر این حیوانات در اسارت زده و پس از چند سال تعداد ۶۴ گرگ تکثیر شده را به طبیعت بازگرداندند. در ابتدا تعداد این جمعیت افزایش پیدا کرد ولی با گذشت زمان تعداد آن‌ها مجدداً رو به کاهش رفته و در سال ۲۰۱۹ حضور تنها ۱۴ گرگ قرمز در زیستگاه خود تأیید شد. گرگ‌های قرمز
۱۴ گرگ قرمز در زیستگاه خود تأیید شد. گرگ‌های قرمز معمولاً ۶ یا ۷ توله به دنیا می‌آورند. توله‌ها پس از ۶ هفته از لانه خارج شده و در دو سالگی بالغ می‌شوند.. طول حیوان بالغ ۱۴۰ تا ۱۶۰ سانتی‌متر و وزن آن‌ها ۲۳ تا ۳۹ کیلوگرم است.
روباه خاکستری (نام علمی: "Urocyon cinereoargenteus") نام یک گونه از سرده دم‌دارسگ است نام علمی :Urocyon Cinereoargenteus نام انگلیسی : Grey Fox طول بدن : 81- 53 سانتیمتر طول دم : 44-7 سانتیمتر وزن : 7-3 کیلوگرم روباه خاکستری را روباه درختی هم می‌نامند و در جنوب کانادا و شمال و جنوب آمریکا دیده می‌شود. روباه درختی می‌تواند با مهارت از تنه درختان بالا برود و بین شاخه‌ها تقریباً به چابکی یک گربه بپرد. معمولاً در شب فعالند و از انواع حشرات و پستانداران کوچک تغذیه می‌کنند اما در فصول معینی از سال بیشتر از
تغذیه می‌کنند اما در فصول معینی از سال بیشتر از میوه‌ها و دانه‌ها استفاده می‌کنند. دارای یال گردن خاکستری تیره و کوچک و گردن، پهلوها و پاها مختصری قرمز رنگ است و شکم و چانه سفید یا زرد نخودی می‌باشد. کمین گاه آن‌ها یک لانه زیرزمینی قدیمی یا کنده یک درخت می‌باشد، اما اغلب یک سوراخ درختی با ۹ متر ارتفاع از سطح زمین را برای کمین گاه خود انتخاب می‌کنند.
روباه تیزرو (نام علمی: "Vulpes velox") نام یک گونه از سرده روباه‌ها است. روباه تیزرو یک روباه با رنگ نارنجی روشن و در اندازهٔ گربه خانگی است که در علفزارهای غربی آمریکای شمالی مانند مونتانا، کلرادو، نیومکزیکو، کانزاس، اکلاهما و تگزاس یافت می‌شود. این جانور همچنین در ساسکاچوان، آلبرتا و منیتوبا در کانادا هم زندگی می‌کند. مناطقی که قبلاً در آن‌ها از بین رفته بود. روباه تیزرو به روباه توله شباهت زیادی دارد. این دو گونه گاهی به عنوان زیرگونه ای از "Vulpes velox" شناخته می‌شوند زیرا نمونه‌های دورگه این گونه‌ها
شناخته می‌شوند زیرا نمونه‌های دورگه این گونه‌ها زمانی که ناحیهٔ زندگی آن‌ها هم پوشانی دارد به صورت طبیعی رخ می‌دهد.
ریکتزیا پرووازکی یا گونه ای از سرده ریکتزیا از باکتریهای گرم منفی است. این باکتری عامل بیماری تیفوس اپیدمیک است. این گروه اصولاً باکتری داخل سلولی هستند. رکتزیا تایفی عامل تیفوس اندمیک است. بیماریزایی. این باکتریها گرم منفی ، هوازی ، غیرمتحرک ، بدون قدرت اسپورسازی ، دارای شکلهای مختلف (پلئومورفیک) از کوکسی تا استوانه ای هستند. به طور کلی سه نوع تیفوس داریم: تیفوس اپیدمیک یا شپشی، عامل بیماری تیفوس اپیدمیک ریکتزیا پرووازکی (Rickettsia prowazekii) می‌باشد و شایعترین نوع تیفوس است . تیفوس آندمیک یا تیفوس ککی
نوع تیفوس است . تیفوس آندمیک یا تیفوس ککی یا تیفوس موشی که عامل آن ریکتزیا تیفی است . نوع سوم تیفوس کنه ای ( Queensland tick typhus ) که عامل بیماریزا ( R.australis) است .
راسوی کوهی (نام علمی: "Mustela altaica") نام یک گونه از سرده راسو است که در کوه‌های قاره آسیا در آسیای مرکزی، روسیه، کره شمالی، چین، و شمال هند یافت می‌شود. این راسو دارای شش زیرگونه توصیف شده است. زیستگاه. راسو کوهی عمدتاً در کوه‌هایی با ارتفاع ۳۵۰۰ متر یا بیشتر زندگی می‌کند. با این حال ممکن است در تایگاهای مختلط و استپ‌های کوهستانی، یا بالای خط الوار در میان انبوه سنگ‌ها هم یافت شود. اما مشاهدات نشان می‌دهد که این گونه می‌تواند در محدوده وسیع تری از زیستگاه‌ها مانند تپه‌های ماسه ای، میان نیزارها، و غیره
مانند تپه‌های ماسه ای، میان نیزارها، و غیره نیز زندگی کند. آنها در برخی اوقات در نزدیکی سکونتگاه‌های انسان هم زندگی می‌کنند. راسوهای کوهی معمولاً در شکاف‌های سنگ، در میان ریشه‌های درختان، یا در لانه‌های جوندگان لانه می‌کنند. توصیف ظاهری و طول عمر. طول سر و بدن نرها ۲۲ تا ۲۹سانتی‌متر و دم آن ۱۱ تا ۱۵سانتی‌متر است. نرها می‌توانند از ۲۱۷ تا ۳۵۰ گرم وزن داشته باشند. ماده‌ها نسبتاً کوچک‌تر هستند اندازه ماده‌ها ۲۲ تا ۲۵ سانتی‌متر و دم آن ۹ تا ۱۲ سانتی‌متر است. وزن ماده‌ها از ۱۲۲ تا ۲۲۰ گرم است. این گونه در فصل
ماده‌ها از ۱۲۲ تا ۲۲۰ گرم است. این گونه در فصل بهار و پاییز پوست اندازی می‌کند. پوست زمستانی در پشت مایل به زرد تیره تا قهوه ای مایل به قرمز است. رنگ گلو و شکم هم زرد کم رنگ تا سفید مایل به کرمی است. رنگ بین پوزه و گوش معمولاً خاکستری مایل به قهوه ای تیره‌تر است. خز تابستانی خاکستری تا قهوه ای مایل به خاکستری، با مقداری زرد روشن است. لب‌های این راسوها هم سفید است. راسوی کوهی بین ۷ تا ۱۰ سال عمر می‌کند. رفتار و عادات غذایی. راسوی‌های کوهی عمدتاً شبگرد هستند. اما گاهی اوقات در طول روز شکار هم می‌کنند. آنها
اما گاهی اوقات در طول روز شکار هم می‌کنند. آنها بسیار سریع و چابک هستند و قادر به شناکردن، بالا رفتن از درخت، و همچنین دویدن با سرعت زیاد هستند. هنگامی که این حیوانات با خطر مواجه می‌شوند، ممکن است صدای جیر جیر بلندی تولید کنند و ترشحات بدبویی را از غدد مقعدی خود خارج کنند. اطلاعاتی در مورد اجتماعی بودن این گونه در دسترس نیست اما اکثر اعضای این جنس به جز جفت‌گیری و تداوم معاشرت همزادان تا پایان تابستان اول نسبتاً منفرد هستند. اگرچه سیستم جفت‌گیری این گونه شرح داده نشده است ولی بنظر می‌رسد با سایر گونه‌های
داده نشده است ولی بنظر می‌رسد با سایر گونه‌های راسو تفاوت چندانی ندارد. سایر گونه‌های این جنس معمولاً چند همسر هستند. نرها برای دسترسی به ماده‌ها، با هم رقابت می‌کنند و برخی از دعواهای آنها می‌تواند بسیار شدید باشد. طبق مشاهدات در آسیای میانه (قزاقستان) جفت‌گیری در فوریه یا مارس اتفاق می‌افتد. بارداری ۳۰تا ۴۹ روز طول می‌کشد. تغییرپذیری گزارش شده برای طول بارداری ممکن است به دلیل لانه گزینی تأخیری تخمک‌های بارور شده باشد. فرزندان این راسو می‌تواند ۱تا ۸ توله باشند شیردهی ۲ ماه طول می‌کشد و در این مدت مادر
باشند شیردهی ۲ ماه طول می‌کشد و در این مدت مادر از فرزندان خود مراقبت می‌کند تا بزرگ شوند پس از آن جوانان شروع به زندگی مستقل می‌کنند اما تا پاییز در کنار همزاد خود باقی می‌مانند. اگرچه زمان بلوغ تولیدمثلی در این گونه گزارش نشده است، اما این احتمال وجود دارد که مانند سایر اعضای این جنس جوان‌ها بتوانند در فصل بعد زمانی که کمی کمتر از یک سال سن دارند تولید مثل کنند. موش‌ها بخش عمده ای از رژیم غذایی راسو کوهی را تشکیل می‌دهند. این حیوانات همچنین ممکن است مشک‌ها، سنجاب‌های زمینی، خرگوش‌های جوان، پرندگان کوچک،
سنجاب‌های زمینی، خرگوش‌های جوان، پرندگان کوچک، مارمولک‌ها (در ماه‌های تابستان) و تا حدی قورباغه‌ها، ماهی‌ها و حشرات را شکار کنند. همچنین "مشاهده شده" است که در برخی از مناطق توت‌های عرعر را می‌خورد. مشاهدات در اسارت نشان می‌دهد، که نیاز روزانه به گوشت ۴۵ تا ۵۴ گرم (۳تا۴موش اهلی) در یک نر بالغ است اگرچه ممکن است در طبیعت به میزان قابل توجهی بیشتر از این هم باشد. هنگامی که جوندگان فراوان هستند تصور می‌شود که این حیوانات فقط خون و مغز را می‌خورند، این راسوها ممکن است توسط جغد‌ها و شاهین‌ها شکار شوند.
قاقم دورنگ دشتی (نام علمی: "Mustela eversmanii") نام یک گونه از سرده راسو است. این حیوان بومی اروپای مرکزی و شرقی و آسیای میانه است و خویشاوند نزدیک قاقم دورنگ اروپایی محسوب می‌شود و شباهت ظاهری بسیار زیادی به آن دارد. قاقم دورنگ دشتی حیوانی کوچ‌نشین است و معمولاً تا زمانی که شکارهایش در یک منطقه وجود داشته باشد در آن سکونت می‌گزیند. شکار اصلی این حیوان هم سنجاب زمینی است. این گوشتخوار کوچک در مقایسه با راسوهای دیگر بدنی پرتر و کوتاهتر با جمجمه و دندان‌هایی نیرومند دارد و چابکی آن کمتر است. اندازه. اندازه
نیرومند دارد و چابکی آن کمتر است. اندازه. اندازه این حیوان بسیار متغیر است. نرها بین ۳۲ تا ۵۶ سانتیمتر و ماده‌ها ۲۹ تا ۵۲ سانتیمتر طول دارند. در سیبری وزن نرها تا ۲ کیلو و پنجاه گرم می‌رسد اما ماده‌ها ۱ کیلو و ۳۵ گرم هستند و یک قاقم عظیم‌الجثه به طول ۷۷ سانتیمتر هم گزارش شده‌است. گهگاه قاقم‌های دورنگ دشتی غول‌پیکر دیده شده‌اند به خصوص در سیبری و احتمال دارد این رشد غیرعادی به دلیل دورگه‌شدن با راسوی سیبری باشد. تغذیه. قاقم دورنگ دشتی بیشتر شکارهای بزرگتری را در مقایسه با قاقم دورنگ اروپایی انتخاب می‌کند.
را در مقایسه با قاقم دورنگ اروپایی انتخاب می‌کند. سنجاب زمینی و در مرتبهٔ بعدی خرگوش بی‌دم و همستر شکارهای اصلی این حیوان هستند. مارموت‌های کوچک یا زخمی و بیمار از دیگر شکارهای قاقم دورنگ دشتی است. ول آبی و همینطور ماهی‌ها و پرنده‌های کوچک در کنار پهنه‌های آبی شکار این راسوها می‌شوند. کبک و کوکر از پرندگانی هستند که گهگاه طعمه این قاقم می‌شوند. آن‌ها لاشه‌خواری هم می‌کنند و به ندرت به سراغ دوزیستان و خزندگان می‌روند. زیستگاه. گسترهٔ زیستی این حیوان از مجارستان و اسلواکی در اروپای مرکزی به سوی غرب امتداد
و اسلواکی در اروپای مرکزی به سوی غرب امتداد پیدا کرده و از طریق جنوب روسیه به شمال قفقاز و آسیای میانه رسیده و از شرق تا مغولستان و شمال و غرب چین می‌رسد. این حیوان اهمیت اقتصادی زیادی در آسیای میانه دارد چراکه جمعیت جوندگان را مهار کرده و به کشاورزی و بهداشت کمک شایانی می‌کند. یک قاقم در طول یک زمستان دست‌کم ۲۰۰ جونده بزرگ در حد سنجاب زمینی یا ۱۵۰۰ جونده کوچک در اندازه موش را شکار می‌کند. آن‌ها همچنین برای پوستشان شکار شده یا پرورش داده می‌شوند و در قزاقستان و برخی مناطق دیگر بیشترین برداشت خز به این
و برخی مناطق دیگر بیشترین برداشت خز به این حیوان مربوط می‌شود. هرچند خز آن‌ها به مرغوبیت حیواناتی چون سمور و مینک نیست.
راسوی دم‌دراز (نام علمی: "Mustela frenata") نام یک گونه از سرده راسو است. محدوده جغرافیایی. پراکنش زیستی راسوی دم دراز شامل بیشتر مناطق آمریکای شمالی است که از شمال مرز ایالات متحده و کانادا و از جنوب به آمریکای مرکزی تا شمال آمریکای جنوبی امتداد دارد. زیستگاه. راسوهای دم دراز، اغلب در زیستگاه های معتدل و گرمسیری در آمریکای شمالی و مرکزی یافت می شوند. این زیستگاه ها از مزارع گرفته، تا مناطق جنگلی کوچک تا مناطق حومه شهر را شامل می شود. آنها در بیابان ها یا جنگل های انبوه زندگی نمی کنند. لانه‌های آنها در
جنگل های انبوه زندگی نمی کنند. لانه‌های آنها در کنده‌های توخالی، توده‌های سنگ و زیر انبارها قرار دارند. گاهی اوقات راسوهای دم دراز به جای ساختن یک لانه جدید، در لانه های یکی از طعمه های خود زندگی می کنند. ظاهر فیزیکی. راسوهای دم دراز بدنی باریک و بلند دارند، که شبیه به سایر راسوها هست. به طور متوسط، نرها بزرگتر از ماده ها هستند. این راسوها دارای دم های بلند و پرپشتی هستند که حدود ۵۰ درصد طول کل بدن آنها را پوشش می دهد. طول بدن در نرها بین ۳۳۰ تا ۴۲۰ میلی‌متر و در ماده‌ها ۲۸۰ تا ۳۵۰ میلی‌متر است، طول دم در
و در ماده‌ها ۲۸۰ تا ۳۵۰ میلی‌متر است، طول دم در نرها از ۱۳۲ تا ۲۹۴ میلی‌متر و در ماده‌ها ۱۱۲ تا ۲۴۵ میلی‌متر است. راسوهای دم دراز دارای سر کوچک و باریک با سبیل های بلند هستند و پاهای کوتاهی هم دارند. بدن آنان از خزهای کوتاه و نرم تشکیل شده است که توسط موهای محافظ براق پوشیده شده است. آنها بدنی به رنگ قهوه ای دارچینی با زیر قسمت هایی به رنگ زرد و سفید دارند. این راسوها سالی دو بار خز خود را می ریزند، یک بار در بهار و بار دیگر در پاییز. پوشش رنگی راسو های دم دراز در جمعیت های شمالی در زمستان سفید و در
دم دراز در جمعیت های شمالی در زمستان سفید و در تابستان قهوه ای است، در حالی که پوشش راسو های دم دراز در جمعیت های جنوبی در تمام طول سال قهوه ای هست. تولید مثل. جفت گیری در راسوهای دم دراز در اواسط تابستان اتفاق می افتد. زمان بارداری حدود ۲۸۰ روز است. تولد نوزاد ها از اواخر آوریل شروع می شود و بصورت متوسط در هر بستر شش توله است. وزن راسوهای نوزاد در بدو تولد تنها ۳ گرم است. در چهارده روزگی، موهای سفید شروع به ضخیم شدن می‌کنند و تفاوت اندازه باعث می‌شود، که نر ها از ماده ها به راحتی تشخیص داده شوند. راسوهای
ها از ماده ها به راحتی تشخیص داده شوند. راسوهای نوزاد در ۳۶ روزگی از شیر گرفته می شوند و می توانند غذایی را که مادر به لانه آورده است بخورند. آنها نحوه کشتن طعمه را از مادر خود یاد می گیرند و تا ۵۶ روزگی می توانند به تنهایی طعمه ها را بکشند. ماده ها در اولین تابستان زندگی خود جفت گیری می کنند، اما نرها تا بهار سال بعد صبر می کنند. طول عمر. بسیاری از راسوهای دم دراز قبل از رسیدن به یک سالگی می میرند. با این حال، هنگامی که آنها به بزرگسالی می رسند ممکن است چندین سال زندگی کنند. طول عمر راسوهای دم دراز در
چندین سال زندگی کنند. طول عمر راسوهای دم دراز در طبیعت به خوبی مشخص نیست، با این حال راسو های دم دراز ی که در اسارت زندگی می کنند، تا بیش از ۸ سال زنده می مانند. رفتار. راسوهای دم دراز حیوانات اجتماعی نیستند. هر دو جنس جدا از یکدیگر زندگی می کنند بجز در فصل و زمان جفت گیری. قلمرو لانه یک نر ممکن است با چندین محدوده لانه ماده همپوشانی داشته باشد، اما محدوده قلمرو بزرگسالان همجنس هرگز همپوشانی ندارد. راسوهای دم دراز رفتار بسیار تهاجمی نسبت به مزاحمان قلمرو خود نشان می دهند. راسوهای دم دراز حیواناتی سریع،
خود نشان می دهند. راسوهای دم دراز حیواناتی سریع، چابک و هوشیار هستند. آنها کوهنوردان و شناگران خوبی هستند. راسوهای دم دراز طعمه خود را از طریق بو یا صدا تشخیص می دهند، سپس حیوان را تعقیب می کنند و سریع حمله می کنند. آنها طعمه خود را با گاز گرفتن سریع قاعده جمجمه، می کشند. در حالی که راسوهای دم دراز می توانند در طول روز فعال باشند، غالباً در شب بیشتر فعال هستند. این راسوها همچنین به عنوان حیوانات پر سر و صدا شناخته می شوند، اما این صدا ها معمولاً در پاسخ به نوعی اختلال است. راسوهای دم دراز با علائم بصری،
نوعی اختلال است. راسوهای دم دراز با علائم بصری، صوتی و عطری با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند. ماده ها زمانی که آماده جفت گیری می شوند رایحه ای از خود متصاعد می کنند. هنگام مواجهه راسوها با یکدیگر از زبان بدن و صداها برای برقراری ارتباط استفاده می کنند. راسوهای دم دراز دارای حواس بینایی، شنوایی و بویایی قوی هستند، که به آنها اجازه می دهد شکارچیانی کارآمد و حساس باشند. عادات غذایی. طعمه اصلی و رژیم غذایی راسو های دم دراز را معمولا جوندگان کوچک تشکیل می دهد. ماده‌ها با جثه‌های کوچک‌تر، موفقیت بهتری در شکار
ماده‌ها با جثه‌های کوچک‌تر، موفقیت بهتری در شکار جوندگان کوچک دارند، زیرا بدن آنها می‌تواند در داخل لانه‌های کوچک جوندگان قرار بگیرد. نرها به دنبال حیوانات بزرگتر مانند خرگوش های دم پنبه ای شرقی هستند. در حالی که آن ها پستانداران کوچک را ترجیح می‌دهند، این راسوها طیف وسیعی از طعمه ها مانند پرندگان و خزندگان را شکار می کنند. آنها گاها از میوه ها و انواع توت ها هم استفاده می کنند. دشمنان طبیعی. راسوهای دم دراز حیواناتی تهاجمی هستند و حیوانات بسیار بزرگتر از خودشان را تهدید می کنند. با این حال آنها ممکن است
خودشان را تهدید می کنند. با این حال آنها ممکن است توسط حیوانات بزرگتر مانند جغدهای بزرگ ، کایوت ها یا مارهای بزرگ مانند مار زنگی شکار شوند. آنها در اوایل جوانی در برابر شکارچیان آسیب پذیرتر هستند.
راسوی پاسیاه (نام علمی: "Mustela nigripes") گونه‌ای از سردهٔ راسو است. این جانور بومی ایالات متحدهٔ آمریکا و در خطر انقراض است. این جانور در سال ۱۹۷۹ منقرض شده اعلام شده بود. مهم‌ترین تهدید علیه نسل این جانور تخریب زیستگاه، شیوع بیماری‌های جدید و کاهش شدید جمعیت طعمهٔ اصلی آن سگ دشتی است. برآورد می‌شود که اکنون هزار راسوی بالغ و زاده شده در طبیعت در حیات وحش حضور داشته باشند که این جمعیت‌ها حاصل برنامه‌های تکثیر در اسارت و رهاسازی در طبیعت هستند. این راسوها در ۱۸ جمعیت مجزا و غیر مرتبط در ایالت‌های غربی
در ۱۸ جمعیت مجزا و غیر مرتبط در ایالت‌های غربی آمریکا زندگی می‌کنند و تنها چهار جمعیت آن‌ها خودپایدار محسوب می‌شوند.
قاقم دورنگ اروپایی (نام علمی: "Mustela putorius")، همچنین به عنوان پولکت معمولی، سیاه یا قطعه جنگلی، فرت اروپایی، یا سرپوش وحشی، شناخته می‌شود، گوشتخوار کوچکی از سرده راسوها است. این جانور بومی اروپا و شمال آفریقاست و جد مستقیم راسوی اهلی محسوب می‌شود. این جانور از جوندگان کوچک، پرندگان، دوزیستان و خزندگان تغذیه می‌کند. قاقم‌های دورنگ اروپایی خیلی کمتر از راسوسانان دیگر قلمروطلب هستند و مثل خویشاوندان دیگر خود چندهمسرند. آنها معمولاً در اوایل تابستان زایمان می‌کنند و تعداد توله‌هایشان بین پنج تا ده است که
می‌کنند و تعداد توله‌هایشان بین پنج تا ده است که در دو یا سه ماهگی مستقل می‌شوند. قاقم دورنگ دشتی و راسوی پاسیاه نزدیکترین خویشاوندان این جانور هستند. این جانور بیش از دو هزار سال است که اهلی شده است و نوع اهلی آن راسوی اهلی نامیده می‌شود. نخستین اشاره‌ها به راسوهای اهلی در آثار آریستوفان (۴۵۰ ق. م) و ارسطو (۳۵۰ ق. م) آمده است. نویسندگان یونانی و رومی قرن اول میلادی به استفاده از راسو برای بیرون کشیدن خرگوش از لانه‌اش و شکار آنها اشاره کرده‌اند. به نظر می‌رسد نخستین اهلی‌سازی این جانور در شبه‌جزیره ایبری و
نخستین اهلی‌سازی این جانور در شبه‌جزیره ایبری و شمال آفریقا انجام شده باشد. اندازه این جانور بسیار متغیر است. نرها حدود ۳۵ تا ۴۶ سانتمتر و ماده‌ها ۲۹ تا ۳۹ سانتیمتر طول دارند. طول دم در نرها ۱۱ تا ۱۷ و در ماده‌ها ۸ تا ۱۵ سانتیمتر است. نرهای بالغ در اروپای مرکزی به وزن ۱ تا ۱ و نیم کیلو و ماده‌ها به وزن ۶۵۰ تا ۸۱۵ گرم می‌رساند. قاقم‌های عظیم‌الجثه‌ای هم دیده شده‌اند که به احتمال زیاد دورگه قاقم و مینک هستند. تغذیه. شکار اصلی این جانور جوندگان کوچک و در مرتبه بعدی دوزیستان و پرندگان هستند. در شوروی سابق وُل