payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کمتر از کمینهٔ سن معمول ٤٣ سالگي، کنسول بود تا فراهم‌آوری سازوبرگ جنگ علیه سکستوس پومپی، که در ترابری گندم‌و‌جو به رم کارشکنی کرده بود، را بپاید. آگریپا در نبردهای میلا (رخ داده در شهر امروزی میلاتزو) و نالوچوس (رخ داده در سيسيل) در سال ٣٦ پیش از میلاد پومپه را شکست داد. در سال ٣٣ پیش از میلاد، او در جایگاه ادیل کار کرد. آگریپا فرماندهی ناوگان پیروز اکتاویان را در نبرد آکتیوم در سال ٣١ پیش از میلاد بر دوش داشت. پس از پیروزی در نبرد آکتیوم، اکتاویان امپراتور شد و نام پرنسپس را به خود داد، در حالی که آگریپا
شد و نام پرنسپس را به خود داد، در حالی که آگریپا در جایگاه دوست نزدیک و ستوان او ماند. آگریپا به آگوستوس کمک کرد تا رم را «شهری از سنگ مرمر» بسازد. آگریپا کاریزها را بازسازی کرد تا شهروندان رومی از هر پایگاهی به خدمات همگانی با بالاترین چندوچون دسترسی داشته باشند و سازندهٔ گرمابه‌ها، مهتابی‌ها و باغ‌های بسیاری بود. همچنین به او نیرویی به بزرگی نیروی آگوستوس داده شد. او دارای حق وتو بر اعمال مجلس سنا و توانایی پیش نهادن قوانین برای تصویب از سوی مردم بود. او در سال ١٢ پیش از میلاد در سن ٥٠ یا ٥١ سالگی
او در سال ١٢ پیش از میلاد در سن ٥٠ یا ٥١ سالگی درگذشت. آگوستوس یاد او را با آیین خاکسپاری باشکوه گرامی داشت و بیش از یک ماه را در سوگ سپری کرد. بازمانده پیکر او در آرامگاه خود آگوستوس گذارده شد. آگریپا به‌ویژه در زمینه گیتاشناسی در جایگاه نویسنده نیز شناخته می‌شد. زیر پایش او، طرح ژولیوس سزار برای بررسی کامل امپراتوری انجام شد.
یوحنای دمشق (انگلیسی: John of Damascus؛ ۶۷۵ یا ۶۷۶–۷ دسامبر ۷۴۹) یک قدیس مسیحی اهل سوریه بود که به علت برشمردن اسلام به عنوان شاخه‌ای از مسیحیت در سدهٔ اول و دوم هجری نام‌آور شده است. زندگینامه. مهم‌ترین منبع زندگی او زندگینامه‌ای است که به دست بطریق یوحنای هفتم اورشلیم در سدهٔ دهم بر پایهٔ یک شرح حال عربی نوشته شده است. این زندگینامه با نگاه امروزی ویژگی‌های افسانه‌ای قوی‌ای را نشان می‌دهد. در مورد شخصیت یوحنا از نوشته‌های خود او چیز کمی می توان آموخت. در زمان تولد یوحنا، زادگاه او بخشی از امپراتوری اسلامی
تولد یوحنا، زادگاه او بخشی از امپراتوری اسلامی بود. در زمان خلیفه معاویه اول (حکومت 661–680) دمشق پایتخت شد. پدر جان، سرجون بن منصور، منصب موروثی بالایی به عنوان خزانه‌دار معاویه داشت و یوحنا با پسرش، خلیفه بعدی یزید اول، همبازی بود. یزید سال 642 تا 647 میلادی زاده شده بود و یوحنا احتمالاً خیلی کم‌سن‌تر از یزید اول نبود. این با اسنادی که نشان می‌دهد او در 104 سالگی درگذشت، نیز مطابقت دارد. وقتی جان 23 ساله بود، پدرش به دنبال معلمی بود که بتواند تحصیلات پسرش را تضمین کند. طبق سنت، سرجون با یک اسیر جنگی
پسرش را تضمین کند. طبق سنت، سرجون با یک اسیر جنگی ایتالیایی-یونانی، راهبی به نام کوسما آشنا شد. او را مجانی خرید و معلم پسرش کرد. یوحنا تحت هدایت کوسماس در زمینه‌های موسیقی، نجوم، الهیات پیشرفت زیادی کرد و همچنین متافیزیک و منطق ارسطو را مطالعه کرد. همچنین گفته می‌شود که او بزرگانی مانند دیوفانتوس اسکندریه در جبر و اقلیدس را در هندسه مطالعه و درک کرده است. یوحنا پس از مرگ پدرش، مسئولیت "پروتوسیمبولوس" (رئیس شورای شهر) دمشق را به عهده گرفت. گرایش ضد مسیحی در دربار که در زمان خلیفه عبدالملک (685-705) آغاز
در دربار که در زمان خلیفه عبدالملک (685-705) آغاز شد، منجر به ترک خدمت دولتی از سوی یوحنا شد. او پیش از سال ۷۰۰ به همراه برادر خوانده‌اش کوسماس وارد صومعه مار صبا در نزدیکی اورشلیم شد. با این حال، راهبان آنجا علاقه چندانی به آموزش نداشتند. افسانه‌های مختلف می گوید که جان، که از قبل دانشمند مشهوری بود هنگام ورود به صومعه، در ابتدا از نوشتن منع شد. اما بعداً آثار متعددی به‌ویژه سرودها، نیایش‌ها و دیگر متون مذهبی خلق شد که امروزه نیز در کلیسای ارتدکس مورد استفاده قرار می‌گیرد. اسقف ژان پنجم اورشلیم او را به
قرار می‌گیرد. اسقف ژان پنجم اورشلیم او را به عنوان کشیش تعیین کرد. در سال 726 در امپراتوری بیزانس به اصطلاح مناقشه بر سر شمایل آغاز شد. جان با موفقیت در مناقشه مداخله کرد و از استفاده از نمادها و تصاویر دفاع کرد. مخالفان طرفدار شمایل عمدتاً توسط راهبان حمایت می‌شدند، به ویژه کسانی که مانند یوحنا، خارج از حوزه نفوذ بیزانس در قلمرو اسلامی زندگی می‌کردند. جان به یکی از برجسته‌ترین مدافعان احترام به شمایل تبدیل شد. فهرست آثار. یوحنای دمشقی، علاوه بر آثار متنی خود که بسیاری از آنها در ادامه فهرست شده‌اند،
خود که بسیاری از آنها در ادامه فهرست شده‌اند، سرودهایی نیز سروده و «قانون» را که یک قالب سرود ساختارمند مورد استفاده در آیین‌های بیزانسی است، به کمال رسانده است. آثار اولیه. سه رساله دفاعی علیه کسانی که شمایل مقدس را محکوم می‌کنند – این رساله‌ها از اولین نوشته‌های او در پاسخ به فرمان لئوی سوم، امپراتور بیزانس، مبنی بر ممنوعیت ستایش یا نمایش شمایل مقدس بود. آموزه‌ها و آثار کلامی. این اثر، هنگامی که به زبان‌های شرقی و لاتین ترجمه شد، منبعی ارزشمند برای متفکران شرقی و غربی گشت و مفاهیم منطقی و الهیاتی را
شرقی و غربی گشت و مفاهیم منطقی و الهیاتی را ارائه داد. علاوه بر این، سبک نظام‌مند آن به عنوان مدلی برای سنتزهای الهیاتی بعدی که توسط مدرسان قرون وسطی تألیف شد، عمل کرد. «شرح» به گمانه‌زنی‌ها در مورد ماهیت و وجود خدا می‌پردازد و نقاط بحثی را در میان الهی‌دانان بعدی ایجاد می‌کند. این نوشته اولین اثر الهیات نظام‌مند در مسیحیت شرقی و تأثیری مهم بر آثار مدرسه‌ای بعدی داشت. دیدگاه‌ها دربارهٔ اسلام. در نزدیکی فصول پایانی (فصل ۱۰۱) «دربارهٔ بدعت»، یوحنا از اسلام به عنوان «بدعت اسماعیلیون» یاد می‌کند. او یکی از
به عنوان «بدعت اسماعیلیون» یاد می‌کند. او یکی از اولین منتقدان مسیحی شناخته شده اسلام است. یوحنا ادعا می‌کند که مسلمانان زمانی بت‌پرست آفرودیت بوده‌اند که به دلیل «نمایش ظاهری تقوا» محمد از او پیروی کردند، و خود محمد انجیل را خوانده و «همچنین، به نظر می‌رسد» با یک راهب آریوسی صحبت کرده که به او آریانیسم را به جای مسیحیت آموخته است. یوحنا همچنین قرآن را خوانده بود، زیرا از آن به دلیل بیان اینکه مریم مادر یسوع خواهر موسی و هارون بوده است، طبق سوره ۱۹، آیه ۲۸: «یا خواهر هارون» و اینکه یسوع به صلیب کشیده نشد
«یا خواهر هارون» و اینکه یسوع به صلیب کشیده نشد سوره نساء (سوره ۴)، آیات ۱۵۷–۱۵۸: «و به خاطر گفتارشان که «ما مسیح، یسوع، پسر مریم، فرستاده خدا را کشتیم.» اما آنها او را نکشتند و به صلیب نکشیدند - بلکه برایشان چنین جلوه داده شد.» انتقاد می‌کند. یوحنا در ادامه اظهار می‌دارد که با مسلمانان در مورد محمد صحبت کرده است. او از صیغه جمع «ما» استفاده می‌کند، چه در اشاره به خود، چه به گروهی از مسیحیان که او به آنها تعلق داشته و با مسلمانان صحبت می‌کردند، یا در اشاره به مسیحیان به‌طور کلی. با این حال، یوحنا ادعا
به مسیحیان به‌طور کلی. با این حال، یوحنا ادعا می‌کند که از مسلمانان پرسیده است چه شاهدانی می‌توانند شهادت دهند که محمد قرآن را از خدا دریافت کرده است – زیرا، یوحنا می‌گوید، موسی تورات را از خدا در حضور بنی‌اسرائیل دریافت کرد، و از آنجا که شریعت اسلامی حکم می‌کند که یک مسلمان فقط می‌تواند در حضور شاهدان ازدواج و تجارت کند – و چه پیامبران و آیات کتاب مقدس آمدن محمد را پیشگویی کرده‌اند – زیرا، یوحنا می‌گوید، آمدن یسوع توسط پیامبران و تمام عهد عتیق پیشگویی شده بود. یوحنا ادعا می‌کند که مسلمانان پاسخ دادند که
بود. یوحنا ادعا می‌کند که مسلمانان پاسخ دادند که محمد قرآن را در خواب دریافت کرده است. یوحنا پاسخ داد: «پس ما به شوخی به آنها می‌گوییم که تا زمانی که او کتاب را در خواب دریافت کرده و عملیات را واقعاً حس نکرده است.» و ادعا می‌کند که او به شوخی پاسخ داد: «شما دارید رؤیاهایی را برای من می‌بافید.» یوحنا می‌گوید، برخی از مسلمانان ادعا کردند که عهد عتیق که مسیحیان معتقدند آمدن یسوع را پیشگویی می‌کند، به اشتباه تفسیر شده است، در حالی که برخی دیگر از مسلمانان ادعا کردند که یهودیان عهد عتیق را ویرایش کرده‌اند تا
کردند که یهودیان عهد عتیق را ویرایش کرده‌اند تا مسیحیان را فریب دهند (احتمالاً برای اعتقاد به خدایی یسوع، اما یوحنا نمی‌گوید). یوحنا در بازگویی گفت‌وگوی خود با مسلمانان، ادعا می‌کند که آنها او را به بت‌پرستی برای پرستش صلیب و یسوع متهم کرده‌اند. یوحنا ادعا می‌کند که به مسلمانان گفته است سنگ سیاه در مکه سر مجسمه آفرودیت بوده است. علاوه بر این، او ادعا می‌کند، اگر مسلمانان یسوع را کلمه خدا و روح او بنامند، بهتر است یسوع را با خدا مرتبط کنند. یوحنا ادعا می‌کند که کلمه و روح از آنچه در آن وجود دارند
می‌کند که کلمه و روح از آنچه در آن وجود دارند جدایی‌ناپذیرند و اگر کلمه خدا همیشه در خدا وجود داشته است، پس کلمه باید خدا باشد. یوحنا فصل را با این ادعا به پایان می‌رساند که اسلام چندهمسری را مجاز می‌داند، محمد قبل از غیرقانونی کردن زنا، با همسر یکی از یاران خود زنا کرده است، و قرآن پر از داستان‌هایی است، مانند «شتر خدا» و «سفره فسادناپذیر» که خدا به یسوع داده است.
یورگ هایدر (؛ زاده درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل اتریش بود. او دو بار فرماندار کارنیتیا شد. هایدر رهبر بلندپرواز حزب آزادی اتریش (FPÖ) و بعد از آن رئیس اتحاد آیندهٔ اتریش (BZÖ) که یک حزب جدا از FPÖ است، بود. هایدر چهره ستیزه‌جویی در میان اتریشی‌ها و خارجیان داشت. چندین کشور اعمال تحریم‌های دیپلماتیک ملایم را علیه حزب او در دولت در کنار حزب مردم اتریش ولفگانگ شوسل (ÖVP)، از سال ۲۰۰۰ اعمال کردند. هایدر مدت کوتاهی پس از برگزاری انتخابات اتحاد آینده اتریش BZÖ در انتخابات پارلمانی این کشور به طرز مشکوکی در یک
در انتخابات پارلمانی این کشور به طرز مشکوکی در یک تصادف خودرو کشته شد.
ایوان ششم روسیه () زاده درگذشته با نام ایوان ششم آنتونوویچ یکی از شاهان روسیه بود که بین سال‌های ۱۷۴۰ تا ۱۷۴۱ حکومت کرد. او تنها دو ماه داشت که امپراتور اعلام شد و مادرش آنا لئوپولدوونا به عنوان نایب السلطنه معرفی شد، اما تاج و تخت در یک کودتا پس از یک سال تصرف شد. ایوان و پدر و مادرش دور از پایتخت زندانی شدند و بقیه عمر خود را در اسارت گذراندند. ایوان پس از بیش از بیست سال اسارت، زمانی که برخی از افسران ارتش ایوان قصد آزادی او را داشتند، توسط نگهبانانش کشته شد. خواهران و برادران بازمانده او که در زندان به
شد. خواهران و برادران بازمانده او که در زندان به دنیا آمده بودند، سپس به دست عمه خود، جولیانا ماریا، ملکه دانمارک از برانسویک-ولفنبوتل، آزاد شدند. آنها در هورسنز ساکن شدند و تا پایان عمر در آنجا در حبس خانگی به سر بردند.
پوبْلیوس تِرِنْتیوس آفِر ، معروف به تِرِنس (به لاتین: Terence) (زادهٔ ۱۸۵/۱۹۵ پ.م - درگذشتهٔ ۱۵۹؟ پ.م) نمایش‌نامه‌نویس جمهوری روم بود. یکی از جملات او در تاریخ اندیشه بسیار معروف است: «من انسانم، پس هیچ چیزِ انسانی برای من بیگانه نیست.»
یان آمُس کُمِنسکی (؛ زادۀ ۲۸ مارس ۱۵۹۲ − درگذشتۀ ۱۵ نوامبر ۱۶۷۰) مربی، فیلسوف و متکلم موراویایی بود که به پدر آموزش مدرن مشهور است. او در سمت آخرین اسقف کلیسای موراوی و پس از آن به عنوان یکی از مدافعان اولیه آموزش همگانی خدمت کرد. مفاهیم آموزشی خود را نیز در کتاب "آموزش عالی" بیان کرده‌است. در نقش مربی و عالم الهیات، مدارس بسیاری را راهبری کرد و تا اواسط قرن هفدهم به دولت‌های پروتستان در اروپا مشاوره می‌داد. کُمِنسکی مفاهیم و نوآوری‌های آموزشی بسیاری معرفی کرد؛ از آن جمله: کتاب‌های درسی تصویری به زبان مادری
از آن جمله: کتاب‌های درسی تصویری به زبان مادری به جای لاتین، آموزش مبتنی بر توسعه تدریجی از مفاهیم ساده به جامع، یادگیری مادام‌العمر با تمرکز بر تفکر منطقی به جای حفظ کسل‌کننده، فرصت برابر برای کودکان فقیر، آموزش برای زنان و دانش جهانی هستند. او همچنین به ارتباط فطرت، دین و معرفت بسیار معتقد بود و علم را زاییده طبیعت و فطرت خداوند می دانست.او، علاوه بر زادگاهش موراویا، در امپراتوری مقدس روم و کشورهای دیگر مانند سوئد، کشورهای مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی، ترانسیلوانی، انگلستان، هلند و مجارستان زندگی و کار
انگلستان، هلند و مجارستان زندگی و کار کرد. زندگی. هنگام تحصیل در نتیجهٔ غفلت کسانش زبان لاتین را، که مهم‌ترین مادهٔ درسی آن زمان بود، تنها در شانزده‌سالگی بدو آموختند و همین مسئله موجب شد که متوجه نواقص آموزش و پرورش گردد و در پی اصلاح تدریس زبان لاتین برآید. پس از یادگیری زبان لاتین، نخست در ناسو سپس دانشگاه هایدلبرگ به‌تحصیلات عالی پرداخت و خود را برای کشیشی مردم موراویا، که فرقهٔ خاصی از پروتستان‌ها بودند، آماده ساخت و کتابی به‌نام «"صرف‌ونحو آسان"» نگاشت. در نتیجهٔ جنگ‌های سی‌ساله زن و فرزندانش کشته
در نتیجهٔ جنگ‌های سی‌ساله زن و فرزندانش کشته شدند و اموالش به‌غارت رفت و دربه‌در می‌گشت تا سرانجام در ۱۶۲۷ در لهستان در لشنو مقیم شد. در اینجا ۱۴ سال به‌مدیری ژیمنازیوم موراویا منصوب بود و اصلاحاتی در مدارس کرد و آغاز به طبع یک سلسله کتاب درسی نمود که عقاید و نظریاتش در آن‌ها گنجانیده شده است. نخستین کتاب درسی را، که برای آموختن زبان لاتین است، در ۱۶۳۱ تألیف کرد و «"دروازهٔ گشودهٔ زبان‌ها"» (لاتین: "Janua linguarum reserata") نامش نهاد. در سال‌های بعد کتابی مصور به‌نام «جهان اشیاء با تصویر آن‌ها» نگاشت که
مصور به‌نام «جهان اشیاء با تصویر آن‌ها» نگاشت که نخستین کتاب درسی ابتدایی مصور بوده که در اروپا به‌رشتهٔ تحریر درآمده است و مدت دویست سال دلپسندترین کتاب درسی بوده است. مهم‌ترین کتاب جامع کمنسکی، که مدت‌ها در خیال نگارشش بود و در ۱۶۵۷ به زبان لاتین انتشار یافت، «هنر بزرگ آموزگاری» نام دارد که از جالب‌ترین کتب تربیتی جهان است.
بلدرچین نیوزیلندی (نام علمی: "Coturnix novaezelandiae") نام یک گونه منقرض‌شده از تیره قرقاولیان است.
جرمن گریر (؛ زاده ) نویسنده و فمینیست استرالیایی است که به عنوان یکی از صداهای اصلی جنبش موج دوم فمینیسم در نیمه دوم قرن بیستم شناخته می‌شود. او که متخصص در ادبیات انگلیسی و زنان است، در انگلستان در دانشگاه واریک و کالج نیونهام در کمبریج و در ایالات متحده در دانشگاه تولسا سمت‌های آکادمیک داشته است. او که از سال ۱۹۶۴ در بریتانیا مستقر است، زمان خود را از دهه ۱۹۹۰ بین کوئینزلند، استرالیا، و خانه خود در اسکس، انگلستان تقسیم کرده است. ایده‌های گریر از زمانی که اولین کتاب او، خواجه زن (۱۹۷۰) نام آشنای او را بر
اولین کتاب او، خواجه زن (۱۹۷۰) نام آشنای او را بر سر زبان‌ها انداخت، بحث و جدل ایجاد کرد. این کتاب که پرفروش‌ترین کتاب بین‌المللی و متنی نقطه عطف در جنبش فمینیستی است، ساختارشکنی نظام‌مندی از ایده‌هایی مانند زنانگی و زنانگی را ارائه می‌کند و استدلال می‌کند که زنان مجبور هستند نقش‌های تسلیم‌کننده در جامعه را برای تحقق فانتزی‌های مردانه در مورد آنچه زن بودن مستلزم آن است، به عهده بگیرند. کارهای بعدی گریر بر ادبیات، فمینیسم و محیط زیست متمرکز شده است. او بیش از ۲۰ کتاب نوشته است، از جمله جنسیت و سرنوشت
بیش از ۲۰ کتاب نوشته است، از جمله جنسیت و سرنوشت (۱۹۸۴)، تغییر (۱۹۹۱)، کل زن (۱۹۹۹)، و پسر (۲۰۰۳). کتاب او در سال ۲۰۱۳، راش سفید: سال‌های جنگل بارانی، تلاش‌های او را برای احیای منطقه‌ای از جنگل‌های بارانی در دره Numinbah در استرالیا توصیف می‌کند. او علاوه بر فعالیت‌های آکادمیک و فعالیت‌های آکادمیک، در روزنامه‌های ساندی تایمز، گاردین، دیلی تلگراف، اسپکتیتور، ایندیپندنت، و اولدی، در میان دیگران، مقاله‌نویس پرکار بوده است. گریر یک فمینیست آزادی‌خواه (یا رادیکال) است تا برابری.[a] هدف او برابری با مردان نیست،
است تا برابری.[a] هدف او برابری با مردان نیست، که او آن را همانندسازی و «موافقت با زندگی مردان غیرآزاد» می‌داند. او در «کل زن» (۱۹۹۹) نوشت: «رهایی زنان»، «پتانسیل زن را بر حسب بالفعل مرد نمی‌دید». او در عوض استدلال می‌کند که آزادی عبارت است از ابراز تفاوت و «اصرار بر آن به‌عنوان شرط خودتعریف و تعیین سرنوشت». این مبارزه ای است برای آزادی زنان برای «تعریف ارزش‌های خود، نظم دادن به اولویت‌های خود و تصمیم‌گیری در مورد سرنوشت خود» دوران اولیه زندگی و تحصیل. گریر در ملبورن در خانواده ای کاتولیک به دنیا آمد که دو
در ملبورن در خانواده ای کاتولیک به دنیا آمد که دو دختر بزرگتر و پس از آن پسر بودند. پدرش خود را اریک رجینالد ("Reg") گریر می‌نامید. او به او گفت که در آفریقای جنوبی به دنیا آمده است، اما او پس از مرگ او فهمید که او رابرت همیلتون کینگ در لانستون، تاسمانی به دنیا آمد. او همچنین فهمید که او رابرت هنری ارنست هامبرت نامیده شده است. او و مادرش، مارگارت ("پگی") می لافرنک، در مارس ۱۹۳۷ ازدواج کرده بودند. رگ قبل از عروسی به کاتولیک گروید. پگی یک صنعتگر بود و رگ یک فروشنده تبلیغات در روزنامه. با وجود تربیت کاتولیک و
تبلیغات در روزنامه. با وجود تربیت کاتولیک و یهودی‌ستیزی آشکار پدرش، گریر متقاعد شد که پدرش مخفیانه از میراث یهودی است. او معتقد بود که مادربزرگش زنی یهودی به نام راشل وایس بوده است، اما اعتراف می‌کند که احتمالاً این موضوع را از "اشتیاق شدید برای یهودی بودن" ساخته است. گریر علیرغم اینکه نمی‌دانست آیا اجداد یهودی دارد یا نه، "احساس یهودی" می‌کرد و شروع به درگیر کردن خود در جامعه یهودی کرد. او ییدیش را آموخت، به یک گروه تئاتر یهودی پیوست و با مردان یهودی قرار گرفت. گریر علاوه بر زبان انگلیسی، سه زبان اروپایی
گرفت. گریر علاوه بر زبان انگلیسی، سه زبان اروپایی را تا سن ۱۲ سالگی آموخت. خانواده در حومه ملبورن الوود، ابتدا در یک آپارتمان اجاره‌ای در خیابان داکر، نزدیک ساحل، سپس در آپارتمان اجاره‌ای دیگری در Esplanade زندگی می‌کردند. در ژانویه ۱۹۴۲، پدر گریر به دومین نیروی امپراتوری استرالیا پیوست. پس از آموزش با نیروی هوایی سلطنتی استرالیا، او روی رمزها برای نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا در مصر و مالت کار کرد. گریر از فوریه ۱۹۴۳ در مدرسه ابتدایی کاتولیک سنت کلمبا در الوود تحصیل کرد - خانواده در آن زمان در ۵۷ جاده
الوود تحصیل کرد - خانواده در آن زمان در ۵۷ جاده اورموند، الوود زندگی می‌کردند - به دنبال آن مدرسه کلیسای قلب مقدس، ساندرینگهام، و مدرسه رستگار مقدس، ریپونلیا. در سال ۱۹۵۲ گریر بورسیه تحصیلی برای کالج ستاره دریا در گاردن ویل، مدرسه صومعه ای که توسط خواهران ارائه مریم مقدس اداره می‌شود، گرفت. یک گزارش مدرسه او را «در مطالعه و پاسخ‌های شخصی اش کمی دیوانه و تا حدودی نامنظم» نامید. گریر دوران کودکی خود را به عنوان «کسالتی که مدت‌ها به یاد می‌آورد» توصیف کرد و گفته است که مدرسه کاتولیک او بود که او را با هنر و
است که مدرسه کاتولیک او بود که او را با هنر و موسیقی آشنا کرد. در آن سال، آثار هنری او در بخش زیر ۱۴ سال نمایشگاه هنر کودکان در گالری تای، که توسط اسقف اعظم مانیکس افتتاح شد، گنجانده شد. گریر دومین نتایج امتحانی بالاتر را در ایالت به دست آورد. یک سال پس از ترک مدرسه، گریر مذهب کاتولیک را ترک کرد، زیرا استدلال راهبه‌ها برای وجود خدا را متقاعدکننده نمی‌دانست. او در ۱۸ سالگی خانه را ترک کرد. او رابطه سختی با مادرش داشت که به گفته گریر احتمالاً به سندرم آسپرگر مبتلا بود. در سال ۲۰۱۲ او گفت که ممکن است برادرش
مبتلا بود. در سال ۲۰۱۲ او گفت که ممکن است برادرش او را به خاطر «ترک کردن» آنها ببخشد، اما در مورد خواهرش که «من بیش از هر کس دیگری روی زمین دوستش دارم» مطمئن نبود.
خوآنای یکم کاستیا معروف به خوآنای دیوانه (؛ ، ملکه حاکم تاج کاستیا بین سال‌های ۱۵۰۴ تا ۱۵۵۵ بود. او همسر فیلیپ زیبا و مادر کارل پنجم، امپراتور مقدس روم بود. والدین او، ایزابلای کاتولیک شهبانوی تاج کاستیا و فردیناند کاتولیک، فرمانروای تاج آراگون، توانسته بودند با فتح غرناطه، اخراج یهودیان و مسلمانان از شبه‌جزیره ایبری، و کشف اتفاقی قارهٔ آمریکا با حمایت مالی از کریستف کلمب اسپانیای واحد را پایه‌گذاری کنند. خوانا به شکلی اتفاقی و پس از مرگ ناگهانی برادرش خوان در ۱۴۹۷، خواهر بزرگش ایزابلای آراگون در ۱۴۹۸، و
در ۱۴۹۷، خواهر بزرگش ایزابلای آراگون در ۱۴۹۸، و خواهرزاده‌اش میگل دا پاز در ژوئیه ۱۵۰۰ (تنها چند ماه پس از تولد کارل) به ولیعهدی کاستیا رسید. ایزابلای کاتولیک در سال ۱۵۰۴ درگذشت و خوآنا فرمانروای کاستیا شد. نبردی بر سر تاج‌وتخت کاستیا درگرفت. پدر خوآنا، فردیناند کاتولیک، و شوهر او، فیلیپ زیبا، هر یک به نام خود و خوآنا سکه ضرب کردند. در این میان شایعاتی مبنی بر دیوانه بودن خوآنا پخش شد. خوآنا اتهام دیوانگی را رد کرد و در نامه‌ای نوشت که تنها «کمی حسود است و آن را از مادرش به ارث برده.» در نهایت فلیپه و
و آن را از مادرش به ارث برده.» در نهایت فلیپه و فرناندو به توافق رسیدند و با امضای بیانیه‌ای خوآنا را دیوانه اعلام کردند. فیلیپ به عنوان نایب‌السلطنه همسرش به حکومت اسپانیا رسید، ولی این حکومت دیر نپایید. در ، فیلیپ به ناگاه در ۲۸ سالگی درگذشت. خوآنا که پیش از مرگ مادرش نیز نشانه‌هایی را از جنون به نمایش گذارده بود، نمی‌توانست و خودش هم نمی‌خواست که به تنهایی حکومت بر کاستیا ادامه دهد. خوآنا به قلعهٔ تردسییاس فرستاده شد و تا زمان مرگش در سال ۱۵۵۵ (شش سال پیش از مرگ پسرش کارل) در آن‌جا ماند. فردیناند
سال پیش از مرگ پسرش کارل) در آن‌جا ماند. فردیناند کاتولیک به عنوان نایب‌السلطنهٔ دخترش کنترل اسپانیا را در دست گرفت. برخی مورخان بر این باورند که خوآنا دیوانه نبود و قربانی توطئه اشرافی شد که می‌خواستند او را برکنار کنند. دیگر مورخان می‌گویند مستنداتی که از رفتار خوآنا در نهان و آشکار در دست است نشان می‌دهد که او به افسردگی حاد و احتمالاً اسکیزوفرنی مبتلا بوده‌است.
روبن داریو (به اسپانیایی: "Rubén Darío"‎؛ زادهٔ ۱۸ ژانویهٔ ۱۸۶۷ در متاپا [نام امروزی: سیوداد داریو، نیکاراگوئه] – درگذشتهٔ ۶ فوریهٔ ۱۹۱۶ در لئون) نویسنده و شاعر نیکاراگوئه‌ای بود. نام اصلی او "فلیکس روبن گارسیا-سارمیئنتو" بود، اما بعدها نام خانوادگی قدیمی خود، «داریو»، را برگزید. شعرهای روبن داریو آهنگین، پر‌احساس، و سرشار از درک زبانی، وزن و قافیه‌اند. این اشعار از بهترین آثاری به‌شمار می‌آیند که تاکنون به زبان اسپانیایی سروده شده‌اند. سبک نگارشی او شعر اسپانیایی را دگرگون و امروزی کرد. داریو در طول
اسپانیایی را دگرگون و امروزی کرد. داریو در طول زندگی‌اش دستاوردهای بسیاری داشت. از سال ۱۸۷۹ تا ۱۹۱۴ به‌طور پیوسته به نشر آثار پرداخت. شهرتش بیشتر با انتشار "Azul" آغاز شد. اوج کار او را می‌توان کتاب "Cantos de Vida y Esperanza" (۱۹۰۵) دانست؛ جایی که هستهٔ اصلی آن، تلاش داریو برای رسیدن به سطوح والاتری از آگاهی است. زندگی‌نامه. تنها یک ماه پس از تولد، روبن از متاپا به شهر لئون نقل مکان کرد. والدینش خیلی زود از یکدیگر جدا شدند و او توسط پدرخوانده‌اش، سرهنگ فلیکس رامیرس، بزرگ شد. لقبش «"El Niño Poeta"» (کودک
رامیرس، بزرگ شد. لقبش «"El Niño Poeta"» (کودک شاعر) بود؛ چراکه در دوازده‌سالگی نخستین اشعار خود را منتشر کرد. در سال ۱۸۸۲، داریو کوشید تا بورسیه‌ای برای تحصیل در اروپا دریافت کند. برای این منظور، شعری از خود به نام "El Libro" را برای مقام‌های محافظه‌کار نیکاراگوئه‌ای قرائت کرد. اما این بورسیه به او اعطا نشد؛ گفته شد که شعر او بیش از حد لیبرال است و اقامت در اروپا ممکن است احساسات ضد‌دینی او را تقویت کند. بنابراین، به‌جای اروپا، به السالوادور رفت. در آن‌جا با شاعر فرانسیسکو گاویدیا آشنا شد که او را با شعر
با شاعر فرانسیسکو گاویدیا آشنا شد که او را با شعر فرانسه آشنا کرد؛ ساختار این اشعار بعدها در آثار داریو نیز نمود یافت. در سال ۱۸۸۶، داریو به شیلی رفت، اما این انتخاب موفقیت‌آمیز نبود. فعالیتش در حوزهٔ روزنامه‌نگاری به‌خوبی پیش نرفت و به‌دلیل رنگ پوست تیره‌ترش در آن‌جا با تبعیض مواجه شد. با این‌همه، رمانی به‌نام "Emelina" (که توفیقی نیافت) و چند شعر سرود. در همین دوره در شیلی بود که نخستین اثر بزرگش، "Azul" را نوشت؛ اثری که خیلی زود توجه منتقدان را جلب کرد. پس از بازگشت به ماناگوا، در سال ۱۸۹۰ با رافائلا
پس از بازگشت به ماناگوا، در سال ۱۸۹۰ با رافائلا کنترراس ازدواج کرد و در سال ۱۸۹۱، هنگامی که در کاستاریکا زندگی می‌کردند، پسرشان روبن داریو کنترراس به دنیا آمد. آن‌ها به‌دنبال فرار از انقلاب، به گواتمالا پناه بردند. در سال ۱۸۹۲، داریو به نمایندگی از دولت نیکاراگوئه به اسپانیا رفت تا در مراسم چهارصدمین سالگرد کشف قارهٔ آمریکا شرکت کند. در سال ۱۸۹۳، رافائلا در السالوادور درگذشت، درحالی‌که روبن هنوز در نیکاراگوئه بود. پس از آن، برای آرام کردن اندوهش به الکل پناه برد. یکی از نقاط تاریک زندگی او ازدواجش با
پناه برد. یکی از نقاط تاریک زندگی او ازدواجش با دوست‌دختر پیشینش، روساریو موریو، بود. برادر روساریو این دو را با یکدیگر در بستر یافت و روبن را با تهدید اسلحه مجبور به ازدواج کرد. روز بعد، وقتی داریو با خماری بیدار شد، چیزی از ماجرا به یاد نداشت، اما به‌هرحال ازدواج کرده بود. البته این ازدواج چندان اهمیت نداشت، چراکه او خیلی زود دل‌باختهٔ زن دیگری به‌نام فرانسیسکا سانچس شد و با او زندگی مشترک را آغاز کرد. داریو خود را تنها به این زنان محدود نکرد؛ او با چندین زن دیگر در نقاط گوناگون جهان نیز فرزندانی داشت و
زن دیگر در نقاط گوناگون جهان نیز فرزندانی داشت و همواره به زیاده‌روی در نوشیدن ادامه داد. در سال ۱۸۹۳، داریو به‌عنوان سفیر کلمبیا منصوب شد و از آن‌جا به پاناما و سپس آرژانتین سفر کرد. در سال ۱۸۹۶، اثر "Los Raros" منتشر شد که اشعاری دربارهٔ نویسندگانی چون ادگار آلن پو، لوترئامون و ایبسن را دربرمی‌گرفت. در همان سال، در "Prosas Profanas"، داریو سبک و شیوهٔ آهنگین خود را پروراند. در ۳۱‌سالگی، به‌عنوان نویسنده با روزنامهٔ "لا ناسیون" همکاری کرد. در سال ۱۹۰۳، او به‌عنوان سفیر نیکاراگوئه در پاریس منصوب شد و در
به‌عنوان سفیر نیکاراگوئه در پاریس منصوب شد و در آن‌جا با محفل ادبی پاریس و مکتب سمبولیسم آشنا شد. در "Cantos de vida y esperanza" (۱۹۰۵) نشان داد که چگونه هنر بر طبیعت چیره می‌شود و چگونه در دل آشوب ظاهری، هماهنگی می‌آفریند. از سال ۱۹۱۰ به بعد، اوضاع برای داریو رو به افول گذاشت. زیاده‌روی در نوشیدن، سلامت او را تحلیل برد و هرچه بیش‌تر در جزیرهٔ مایورکا گوشه‌نشین شد. در آن‌جا نگارش رمانی به‌نام "La isla de oro" (جزیرهٔ زرین) را آغاز کرد که در آن به تحلیل تنش‌های فزاینده در اروپا، در آستانهٔ جنگ جهانی اول،
فزاینده در اروپا، در آستانهٔ جنگ جهانی اول، پرداخت؛ هرچند این رمان هیچ‌گاه به پایان نرسید. در سال ۱۹۱۲، داریو زندگی‌نامه‌اش را منتشر کرد و در سال ۱۹۱۴، در نیویورک مدال نقرهٔ انجمن هیسپانیک آمریکا را دریافت کرد. او به نیکاراگوئه بازگشت و در سال ۱۹۱۶ در ۴۹‌سالگی درگذشت. وی در ۱۳ فوریهٔ ۱۹۱۶ با حضور گستردهٔ مردم در کلیسای جامع لئون به خاک سپرده شد. در مادرید، ایستگاه متروی روبن داریو به‌افتخار او نام‌گذاری شده‌است.
تَچان، تجربه اوج، غرقگی یا شیفتگی در روان‌شناسی، حالت ذهنی ویژه‌ای هنگام انجام یک کنش است که در آن کنشگر طوری روی یک کار متمرکز شود که در حس پایبندی کامل به آن کار و خشنودیِ فرایند انجام کار غوطه‌ور بشود. به سخن ساده‌تر، تچان وضعیتی است که کسی آن‌قدر در آنچه سرگرم انجام آن است، غرق شود که زمان و مکان پیرامونش را هم حس نکند. فلو یا غرقگی پدیده احساس رضایت عمیق ناشی از درگیر شدن کامل در فعالیتی است که هم چالش‌برانگیز است و هم رضایت بخش غرقگی جریانی هدفمند است که شامل تمرکز شدید روی یک کار است و از حس پیشرفت
که شامل تمرکز شدید روی یک کار است و از حس پیشرفت پشتیبانی می‌کند. این مفهوم برای نخستین بار در سال ۱۹۷۵ از سوی میهای چیکسنتمیهایی نام‌گذاری شد. گرچه از هزاران سال پیش با اسامی دیگری مطرح گشته بود، به ویژه در ادیان آسیای شرق همچون بودائیسم. این مفهوم روان‌شناسی مثبت‌گرا به گونه‌ای گسترده در زمینه‌ها و حوزه‌های دیگر دانش نیز بکارگرفته شده است. از دیدگاه سیژنتمیهالی، تچان سراسر بر مفهوم انگیزش پایه‌ریزی شده است. هنگامی که سیژنتمیهالی در پژوهش خود دربارهٔ چگونگی کار نقاشان مطالعه می‌کرد دریافت که آنها تا زمانی
کار نقاشان مطالعه می‌کرد دریافت که آنها تا زمانی که بر روی نقاشی خود متمرکز بودند بی‌پروا به هر عامل دیگری مانند خستگی، گرسنگی یا ناخوشی بودند. آنها تنها طرح می‌کشیدند و بر پی گرفتن کار خود متمرکز بودند. اما هنگامی که کار را انجام می‌دادند آن دلبستگی و تمرکز را از دست می‌دادند. او نتیجه گرفت که برای این نقاشان نتیجه کار چندان مهم نبود بلکه سرشت کاری که سرگرم انجامش بودند برایشان اهمیت داشت.