payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و از ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۸ در پرینستن تدریس کرد در ۱۹۵۸ به دانشگاه هامبورگ بازگشت. تا پایان عمر در آنجا به تدریس اشتغال داشت در ۱۹۵۹ با همسر خود متارکه کرد سرگرمی‌هایش عبارت بود از ستاره‌شناسی و زیست‌شناسی. وی در موسیقی نیز ضاحبنظر بود و شخصاً نی هارپیسکورد و کلاویکورد می‌نواخت در ۱۹۶۲ در سیصدمین سال درگذشا بلز پاسکال دانشگاه کلرمون فران فرانسه دکتری افتخاری به آرتین اعطا کرد.
ویلهِلم فورت‌وِنگلِر ( زادهٔ ۲۵ ژانویهٔ ۱۸۸۶ – درگذشتهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۵۴) آهنگ‌ساز و رهبر ارکستر اهل آلمان بود. فورت‌ونگلر از بزرگ‌ترین و پرافتخارترین رهبران ارکستر در سدهٔ بیستم به‌شمار می‌رود.
فانی مندلسون (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک آهنگساز و نوازنده پیانو اهل آلمان بود. او خواهر بزرگ‌ترِ فلیکس مندلسون، آهنگساز و پیانیست نامدار بود.
یوهان فرانتس انکه (؛ زادهٔ درگذشتهٔ ) یک دانشمند در زمینه اخترشناسی اهل آلمان بود.
پیچک در گیاه‌شناسی سرده‌ای از پیچکیان شامل ۲۵۰ تا ۳۰۰ گونه است. همچنین می‌تواند در اشاره به موارد زیر باشد: در گیاه‌شناسی جای‌ها هنر
پتر وایس (؛ زاده – درگذشته ) یک نمایش‌نامه‌نویس اهل آلمان بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه گئورگ بوشنر شده است.
روبرت میخلز (آلمانی: Robert Michels؛ ۹ ژانویهٔ ۱۸۷۶، کلن، آلمان –۳ مه ۱۹۳۶، رم، ایتالیا) یک جامعه‌شناس ایتالیایی متولد آلمان بود که در مورد رفتار سیاسی نخبگان فکری نوشت و به پیدایش نظریه نخبگان کمک کرد. او بیشتر به خاطر کتاب «احزاب سیاسی»، که در سال ۱۹۱۱ منتشر شده‌است معروف است. «قانون آهنین الیگارشی» از آن اوست. او دوست و شاگرد ماکس وبر، ورنر سامبارت و آچیل لوریا بود و در دورانی که فعالیت سیاسی می‌کرد ابتدا به حزب سوسیالیست آلمان پیوست اما بعداً از آن جدا شد به حزب سوسیالیست ایتالیا رفت. میخلز به جناح
شد به حزب سوسیالیست ایتالیا رفت. میخلز به جناح سندیکالیست انقلابی ایتالیا و بعداً (در اواخر عمر) به فاشیسم ایتالیایی پیوست، او جناح فاشیست ایتالیا را به عنوان شکل دموکراتیک سوسیالیسم تلقی می‌کرد. ایده‌های او مبنایی برای نظریه اعتدال بود و فرایندهایی را تعیین می‌کرد که از طریق آن گروه‌های سیاسی رادیکال در سیستم سیاسی موجود گنجانده می‌شدند. آثار. مهمترین اثرش، جامعه‌شناسی احزاب سیاسی است که در ایران با ترجمه احمد نقیب زاده توسط نشر قومس به چاپ رسیده‌است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی روبرت میخلز []
ارنست موریتس آرندت (؛ زاده درگذشته ) یک نویسنده میهن‌پرستانه و شاعر اهل آلمان بود.
گوستاو نسکه (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاستمدار اهل آلمان و از فوریه ۱۹۱۹ تا مارس ۱۹۲۰ وزیر دفاع آلمان بود.
لاله آندرسن (؛ زاده – درگذشته ) یک خواننده-ترانه‌سرا و هنرپیشه اهل آلمان بود. او نماینده آلمان در یوروویژن ۱۹۶۱ بود.
ویلهلم شیکارد (؛ زاده درگذشته ) یک ستاره‌شناس اهل آلمان بود.
فریدریش ویلهلم والدمار فروم (۸ اکتبر ۱۸۸۸ – ۱۲ مارس ۱۹۴۵) نظامی بلندپایه اهل آلمان در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم ارتش جایگزینی را فرماندهی کرد. او اواخر جنگ به دلیل مسامحه در مقابل توطئه‌گران کودتای ۲۰ ژوئیه برای ترور آدولف هیتلر، به اتهام بزدلی به دستور شخص هیتلر اعدام شد. سال‌های اولیه. فریدریش فروم روز ۸ اکتبر سال ۱۸۸۸ در محله شارلوتنبورگ در برلین زاده شد. اواخر ماه دسامبر سال ۱۹۰۶ در هنگ ۵۵ توپخانه صحرایی به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست. سال ۱۹۰۸ با درجه ستوان دوم وارد سلک افسران
پیوست. سال ۱۹۰۸ با درجه ستوان دوم وارد سلک افسران شد. هنگام آغاز جنگ جهانی اول آجودان گردان ۱ هنگ بود. ماه نوامبر سال ۱۹۱۴ به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت. به عنوان بخشی از لشکر سی‌وهشتم پیاده‌نظام آلزاس در بلژیک، پروس شرقی و لهستان میدان نبرد را تجربه کرد و دست کم یک بار زخمی شد. سال ۱۹۱۵ به ستاد کل رفت و سپس آجودان تیپ ۳۸ توپخانه در لشکر سی‌وهشتم شد. در ادامه در وردون، سوم و فلاندر جنگید. بهار سال ۱۹۱۶ ترفیع درجه تعجیلی به سروان دریافت کرد. دو سال پایانی جنگ را در ستاد لشکر سی‌ام پیاده‌نظام آلزاس گذراند و
را در ستاد لشکر سی‌ام پیاده‌نظام آلزاس گذراند و در نبرد کمبره حاضر بود. فروم پس از جنگ در رایشسور ماند و تا سال ۱۹۲۰ فرمانده یک آتشبار در هنگ ۳ توپخانه پروس در فرانکفورت/اودر شد. سال ۱۹۲۲ به ستاد لشکر سوم پیاده‌نظام در همان فرانکفورت/اودر و سپس سال ۱۹۲۷ به وزارت دفاع منتقل گردید. سال ۱۹۲۷ به درجه سرگردی و سال ۱۹۳۱ به درجه سرهنگ دوم ترفیع گرفت. از ماه ژوئن سال ۱۹۳۲ تا ماه ژانویه سال ۱۹۳۳ گردان ۴ هنگ ۳ توپخانه در پوتسدام را فرماندهی کرد. ورماخت. فروم روز ۱ فوریه سال ۱۹۳۳، دو روز پس از به قدرت رسیدن آدولف
فوریه سال ۱۹۳۳، دو روز پس از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر، ضمن ترفیع به درجه سرهنگ، به ریاست دفتر دفاع در وزارت دفاع منصوب شد. مابقی دوران خدمت را در برلین بود و به مراتب بالاتری در وزارت جنگ و فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان رسید. در این مدت روز ۱ نوامبر سال ۱۹۳۵ سرتیپ، ۱ ژانویه سال ۱۹۳۸ سرلشکر و ۲۰ آوریل ۱۹۳۹ سپهبد (ژنرال توپخانه) شد. در این مدت، با وجود داشتن برخی انتقادات، از پیوستن به طرح کودتای عده‌ای از افسران ارشد موسوم به «توطئه سپتامبر» در سال ۱۹۳۸ برای جلوگیری از وقوع جنگ، خودداری کرد. با آغاز بسیج
جلوگیری از وقوع جنگ، خودداری کرد. با آغاز بسیج آلمان برای جنگ، فروم از روز ۳۱ اوت سال ۱۹۳۹ در جایگاه فرماندهی ارتش جایگزینی قرار گرفت. قرارگاه او در ساختمان بزرگی در بندلراشتراسه بود. او همچنین، با حفظ سمت‌های پیشین، از ماه نوامبر همان سال رئیس بخش مهمات و تجهیزات نیروی زمینی شد. بدین شکل فروم در این زمان یکی از مهم‌ترین جایگاه‌های فرماندهی را در نیروی زمینی آلمان در اختیار داشت. در نهایت ماه ژوئن سال ۱۹۴۰ ریاست دفتر دفاع را به سپهبد فریدریش اولبریخت سپرد. جنگ جهانی دوم. به هر حال، به خوبی از پس وظایف خود
جنگ جهانی دوم. به هر حال، به خوبی از پس وظایف خود برآمد و جذب و سازمان نیرو به شکل مناسبی انجام گرفت. فروم در جریان جنگ جهانی دوم مسئول نظارت بر مناطق نظامی، آموزش سربازان و افسران و بازسازی لشکرهای آسیب‌دیده و ایجاد لشکرهای جدید بود. او با آگاهی از ظرفیت محدود جایگزینی نیروی انسانی (مجموعا ۴۳۰ هزار نفر) از مخالفان عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی مخالف بود. مطابق پیش‌بینی او، این مقدار نیروی ذخیره تا تنها سه ماه پس از آغاز عملیات مصرف شد. اوایل ۱۹۴۳ با انتصاب ارتشبد هاینتس گودریان به عنوان بازرس کل
با انتصاب ارتشبد هاینتس گودریان به عنوان بازرس کل نیروهای زرهی، فروم همچنان تا حدودی بر نیروها، جایگزنی و تأسیسات یگان‌های زرهی نظارت داشت. با وجود تلاش گودریان، فروم که خود از حامیان قوای زرهی بود اما با نظرات گودریان در نحوه به‌کارگیری آن‌ها مخالف بود، اجازه نداد توپ‌های تهاجمی (مانند اشتوگ ۳) از رشته توپخانه به قوای زرهی منتقل شود. به هر صورت از پیش سازمان مناسب و روانی در ارتش جایگزینی برای توپ‌های تهاجمی وجود داشت و به نظر نمی‌رسد تغییر در آن به چیزی ببهبود می‌بخشید. به جهت تقدیر از عملکرد مناسب فروم
می‌بخشید. به جهت تقدیر از عملکرد مناسب فروم و نقشی که ارتش جایگزینی در پیروزی‌های اولیه آلمان در جنگ داشت، هیتلر روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۴۰ او را به درجه ارتشبدی ترفیع داد و نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را که معمولاً به نیروهای رزمی اختصاص داشت، دریافت کرد. کودتای ۲۰ ژوئیه. به هر صورت در ادامه مشکلات و درگیری‌های شخصی بین فروم و مقامات دیگر نظیر هاینریش هیملر، فرمانده کل اس‌اس و فیلدمارشال ویلهم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت پدید آمد. فروم سرهنگ دوم کلاوس فون اشتاوفنبرگ را که به تازگی از شمال آفریقا
فون اشتاوفنبرگ را که به تازگی از شمال آفریقا بازگشته بود، با وجود معلولیت‌های جسمی، به عنوان فردی توانمند به ریاست ستاد خود منصوب کرد و به درجه سرهنگ ترفیع داد. به زودی متوجه شد فون اشتاوفنبرگ عملاً رهبری توطئه‌گران برای سرنگونی هیتلر را بر عهده دارد. فروم که از شرایط جنگ ناراضی بود و آلمان را در مسیر شکست می‌دید، اجازه داد طرح‌ریزی توطئه ادامه پیدا کند. به هر حال خود شخصاً به آن‌ها نپیوست و اعلام کرد تنها در صورت موفقیت همراه خواهد شد. فون اشتاوفنبرگ روز ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۴۴ اقدام به بمب‌گذاری در قرارگاه
۲۰ ژوئیه سال ۱۹۴۴ اقدام به بمب‌گذاری در قرارگاه هیتلر در نزدیکی راستنبرگ نمود. با بازگشت فون اشتاوفنبرگ به برلین، توطئه‌گران یک کوتای نظامی علیه حاکمیت به راه انداختند بدون این که فروم را از آن با خبر کنند. فروم که از زنده ماندن هیتلر مطلع شده بود، از فون اشتاوفنبرگ خواست دست به خودکشی بزند. فون اشتاوفنبرگ در عوض فروم را دستگیر کرد. عصر هنگام کودتا شکست خورد و نیروهای وفادار به نظام فروم را از بازداشتگاه رهاندند. با مجوز او، ارتشبد لودویگ بک، رئیس سابق ستاد کل نیروی زمینی که در کودتا نقش داشت، اقدام به
کل نیروی زمینی که در کودتا نقش داشت، اقدام به خودکشی ناموفق کرد. به دستور فروم فرد دیگری تیر خلاص را به بِک زد. فروم اعلام کرد دادگاه نظامی چهار افسر دیگر از عوامل کلیدی کودتا را به اعدام محکوم کرده است. سرگرد اتو ارنست رمر، فرمانده گردان محافظ برلین به این حکم که در تضاد با فرمان هیتلر برای زنده دستگیر کردن کودتا گردان بود، اعتراض کرد اما فروم به شدت با او مخالف بود. ده دقیقه پس از نیمه شب ۲۱ ژوئیه جوخه آتش فون اشتاوفنبرگ، اولبریخت، ستوان ورنر فون هفتن و سرهنگ آلبرخت مرتس فون کوئیرنهایم را تیرباران کرد.
سرهنگ آلبرخت مرتس فون کوئیرنهایم را تیرباران کرد. فروم در حال آماده‌سازی برای اعدام چند تن دیگر بود که سرهنگ اتو اسکورتسنی، از عوامل اس‌اس، فرا رسید و جلوی او را گرفت. محاکمه و اعدام. فروم به نزد جوزف گوبلز، وزیر تبلیغات و اطلاعات رایش رفت تا سرکوب کودتا را به اسم خود بزند. گوبلز که به سخنان او باور نداشت گفت: «خیلی عجله داشتی که شاهدان را زیر خاک بکنی.» سپس فروم را در زیرزمین زندانی کرد. با وجود این دادگاه شرافت فروم را از نیروی زمینی اخراج کرد اما دادگاه خلق و گشتاپو مدارک کافی برای محکوم کردن او به
خلق و گشتاپو مدارک کافی برای محکوم کردن او به خیانت نداشتند؛ چرا که بسیاری شاهدان از پیش مرده بودند. به دستور هیتلر، فروم به اتهام بزدلی محاکمه و روز ۷ مارس سال ۱۹۴۵ به مرگ محکوم گردید. ارتشبد فریدریش فروم در نهایت روز ۱۲ مارس سال ۱۹۴۵ در زندان براندنبورگ-گوردن توسط جوخه آتش اعدام شد. او در آخرین جمله خود گفت: «من می‌میرم جون دستور بوده است. من همیشه فقط بهترین را برای آلمان خواسته‌ام.»
اویگن یُخوم () ( – ) رهبر ارکستر اهل آلمان بود.
هانس کناپرتسبوش (آلمانی: Hans Knappertsbusch؛ زاده درگذشته ) رهبر ارکستر اهل آلمان بود. اجرا های او از قطعاتِ ریشارد واگنر، آنتون بروکنر و ریشارد اشتراوس زبانزد هستند.
گئورگ پنجم (؛ زاده درگذشته ) آخرین پادشاه هانوفر بود. دوران سلطنت او با ضمیمه شدن هانوفر به پروس در طی فرایند یگانگی آلمان، پایان یافت.
ویکتور کلِمْپرِر ( – ) زبان‌شناس و لغت‌شناس آلمانی و عضو هیئت علمی دانشگاه هومبولت برلین بود. دفتر خاطرات او که پس از مرگش در سال ۱۹۹۵ در آلمان منتشر شد، جزئیات زندگی‌اش را در امپراتوری آلمان، جمهوری وایمار، رایش سوم فاشیستی و جمهوری دموکراتیک آلمان شرح می‌دهد. او پسرعموی اتو کلمپرر، رهبر ارکستر و آهنگساز نامدار بود.
گونتر شابفسکی (؛ – ۱ نوامبر ۲۰۱۵) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود. دیوار برلین. در اکتبر ۱۹۸۹ شابفسکی بعنوان سخنگوی دولت آلمان شرقی انتخاب شد. در ۹ نوامبر ۱۹۸۹ شابفسکی، کنفرانس مطبوعاتی حاضر شد تا به سوالات خبرنگاران پاسخ دهد. در کاغذی که به او داده شده بود دربارهٔ قوانین موقت سفر توضیحاتی داده شده بود. در کاغذ گفته شده بود که شهروندان آلمان شرقی می‌توانند بدون رفتن به کشور سومی تقاضای ورود به آلمان غربی دهند. اتفاقی که تا ۲۸ سال پیش از آن امکان‌پذیر نبود. (۱۴۰ نفر جانشان را به خاطر عبور از دیوار برلین از دست
نفر جانشان را به خاطر عبور از دیوار برلین از دست داده بودند و هزاران نفر به زندان انداخته شدند) متن قرار بود که فردا آن روز اجرا شود. اما شابافسکی بعد از خواندن متن با سؤالی از خبرنگاری رو به رو شد که از چه زمان اجرایی خواهد بود. او که اطلاع نداشت که از فردا قرار بود این تغییرات اضافه شود با کمی مکث گفت «تا جایی که من می‌دانم… از همین الان… بدون تأخیر» با پخش این خبر، افراد زیادی از مردم شرق برلین به سمت دیوار رفتند و خواستار عبور از مرز بودند. در ابتدا تعداد مأمورین پلیس بیشتر از جمعیت بود اما به زودی
تعداد مأمورین پلیس بیشتر از جمعیت بود اما به زودی مردم بسیار زیادی به سمت دیوار برلین آمده بودند. بالاخره در ۱۱:۳۰ نیم شب مأموران در ورودی را باز کردند و مجبور شدند به مردم اجازه ورود به برلین غربی را بدهند. ویکتور سبستین، مورخ، عنوان کرد بعد از آن جمله شابفسکی باعث از بین بردن موجودیت آلمان شرقی شد. حتی همکاران شابافسکی مشکوک بودند که او شاید جاسوس آمریکا یا آلمان غربی بوده‌است.
ویلهلم بورگدورف (۱۵ فوریه ۱۸۹۵ – ۲ مه ۱۹۴۵) یک نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی و ریاست یگان‌ها و ستادهای مختلفی را در طول جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. بورگدورف به عنوان یکی از وفادارترین افسران ورماخت، از روز ۱ اکتبر سال ۱۹۴۴ رئیس دفتر پرسنل نیروی زمینی و همچنین آجودان هیتلر در امور نیروی زمینی بود و تا پایان جنگ با پیشوا باقی ماند. سال‌های اولیه. ویلهلم بورگدورف روز ۱۵ فوریه سال ۱۸۹۵ در فورستنوالده/اشپری زاده شد. روز ۳ اوت سال ۱۹۱۴، مصادف با روزهای آغازین جنگ جهانی اول، به عنوان افسر
با روزهای آغازین جنگ جهانی اول، به عنوان افسر دانشجو به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست و در هنگ ۱۲ گرنادیر از لشکر پنجم پیاده‌نظام قرار گرفت. خدمت بورگدورف از سال ۱۹۱۵ با دریافت درجه ستوان دومی آغاز و او در جبهه شرقی وارد کارزار شد. او در جایگاه آجودان گردان فوسیلیر خود قرار داشت. رزمگاه در جبهه غربی را نیز در فرانسه و بلژیک در نبردهای وردن و سم تجربه کرد. بورگدورف به عنوان آجودان یک هنگ منصوب شد و تا پایان جنگ در این جایگاه به رزم در نواحی آلزاس، کامپانیه، روسیه و ایتالیا پرداخت. پس از جنگ به رایشسور
روسیه و ایتالیا پرداخت. پس از جنگ به رایشسور پیوست و آجودان هنگ‌های ۵۴ و ۱۰ گرنادیر شد. مدتی بین سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۲۳ یک دسته را در هنگ ۸ پیاده‌نظام فرماندهی کرد. اوایل سال ۱۹۲۳ آجودان گردان ۱ این هنگ شد. پاییز همان سال دوره آموزش ستاد کل را آغاز نمود. ترفیع بورگدورف به درجه ستوان یکمی تا سال ۱۹۲۵ به طول انجامید. پس از پایان دوره آموزشی به هنگ ۸ پیاده‌نظام بازگشت و تا سال ۱۹۳۳ در جایگاه‌های افسر ارتباطات، آجودان هنگ و فرمانده گروهان قرار گرفت. سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ را در ستاد لشکر چهارم پیاده‌نظام در درسدن
تا ۱۹۳۶ را در ستاد لشکر چهارم پیاده‌نظام در درسدن خدمت کرد. اواخر این سال رئیس ستاد منطقه نظامی شماره ۹ در کاسل بود. سال‌های ۱۹۳۰ به درجه سروانی، ۱۹۳۵ درجه سرگردی و اوت ۱۹۳۸ درجه سرهنگ دومی ترفیع گرفت. ورماخت. روزهای آغازین جنگ جهانی دوم آجودان سپاه ۹ در جبهه غربی بود. پس از نبرد فرانسه به فرماندهی هنگ ۵۲۹ پیاده‌نظام منصوب شد و در جریان تهاجم به غرب در سال ۱۹۴۰ این یگان را در بلژیک و فرانسه هدایت کرد. ماه سپتامبر سال ۱۹۴۰ به درجه سرهنگ تمامی نائل آمد. با همین هنگ در تهاجم به شوروی از سال ۱۹۴۱ تا ماه آوریل
هنگ در تهاجم به شوروی از سال ۱۹۴۱ تا ماه آوریل سال ۱۹۴۲ در قسمت مرکزی جبهه شرقی حضور یافت. بورگدورف ماه مه سال ۱۹۴۲ به ریاست بخشی در دفتر پرسنل نیروی زمینی در فرماندهی عالی ورماخت رسید. روز ۱ اکتبر همان سال به درجه سرتیپی ارتقا یافت و نایب رئیس دفتر پرسنل نیروی زمینی شد. ماه اکتبر سال ۱۹۴۳ به درجه سرلشکری رسید. پایبندی آشکار به حزب ناسیونال سوسیالیست نقش بسزایی در این پیشرفت‌های سریع داشت. در پی مرگ سپهبد رودولف اشمونت در اثر انفجار در قرارگاه پیشوا در جریان کودتای ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۴۴، بورگدورف به عنوان
جریان کودتای ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۴۴، بورگدورف به عنوان جانشین او به ریاست دفتر پرسنل نیروی زمینی و همچنین آجودان هیتلر در امور نیروی زمینی منصوب شد. در این جایگاه وارد حلقه داخلی هیتلر گشت. در جریان پاکسازی عوامل کودتا، بورگدورف به عنوان فردی وفادار به حاکمیت در مأموریتی سری از جانب فیلدمارشال ویلهلم کایتل، موظف به ابلاغ پیام به فیلدمارشال اروین رومل که تصور می‌شد در کودتا نقش داشته‌است، مبنی بر انتخاب بین خودکشی یا محاکمه در دادگاه خلق شد. بورگدورف به همراه سرلشکر ارنست مایزل، معاون خود، روز ۱۴ اکتبر با یک
سرلشکر ارنست مایزل، معاون خود، روز ۱۴ اکتبر با یک نامه و یک جعبه سَم به خانه رومل در هرلینگن رفت. رومل نزد او اذعان به توطئه برای خلع هیتلر کرد تا بورگدورف گزینه‌های مقرر شده را به او ارائه کند. رومل خودکشی را برگزید و به زندگی خود پایان داد. ترفیع درجات: بورگدورف روز ۱ نوامبر سال ۱۹۴۴ به درجه سپهبدی (ژنرال پیاده‌نظام) ترفیع گرفت. به توصیه او سپهبد هانس کربس ماه مارس سال ۱۹۴۵ جایگزین ارتشبد هاینتس گودریان در ریاست ستاد کل نیروی زمینی شد. دو ماه پایانی جنگ تلاش زیادی کرد اوضاع را در بخش مربوط به خود به
تلاش زیادی کرد اوضاع را در بخش مربوط به خود به سامان نگاه دارد. با وجود غضب هیتلر در این زمان نسبت به بسیاری از افسران ورماخت و حتی اس‌اس، هیچ نشانه‌ای از بروز چنین رفتاری از طرف او در برابر بورگدورف نقل نشده‌است. بورگدورف تا به آخر نسبت به هیتلر و رایش سوم وفادار باقی ماند. او از کسانی بود که در روزهای پایانی در پناهگاه هیتلر حضور داشت. پیش از رسیدن نیروهای ارتش سرخ به این محل، غالباً عقیده بر این است که سپهبد ویلهلم بورگورف روز ۱ مه سال ۱۹۴۵ با شلیک یک گلوله خودکشی کرده‌است. جسد او در آشفتگی سقوط برلین
خودکشی کرده‌است. جسد او در آشفتگی سقوط برلین مفقود شد و آرامگاه او مشخص نیست.
ولفگانگ فون تریپس (؛ زاده درگذشته ) یک اتوموبیل‌ران فرمول ۱ اهل آلمان بود. مرگ. ۱۹۶۱گرند پریکس ایتالیا در ۱۰ سپتامبر باعث شد تا فون تریپس در آن سال به همراه هم تیمی خود فیل هیل در نبرد برای مسابقات قهرمانی مسابقات فرمول یک قهرمانان جهان کاملاً قفل شود. در طول مسابقه در مونزا ، فراری او با لوتوس جیم کلارک برخورد کرد. اتومبیل او در هوا قرار گرفت و با یک مانع جانبی برخورد کرد و فون تریپس را از اتومبیل به بیرون پرت کرد و پانزده تماشاگر را کشت. کلارک در مورد این حادثه توضیح داد و گفت: "فون تریپس و من مستقیماً در
توضیح داد و گفت: "فون تریپس و من مستقیماً در حال مسابقه بودیم و به یکی از پیچ های حاشیه ای که در انتهای جنوبی بود نزدیک می شدیم. ما حدود 100 متر از ابتدای پیچ فاصله داشتیم. فون تریپس نزدیک به داخل پیست در حال اجرا بود. من از نزدیک او را دنبال می کردم ، بیرون را نگه می داشتم. در یک مرحله ، فون تریپس به پهلو تغییر مسیر داد ، به طوری که چرخ های جلویم با چرخ های عقب او برخورد کرد. این لحظه مهلک بود. ماشین فون تریپس دو بار چرخید و به داخل نرده در داخل گاردریل رفت. سپس آن را برگشت ، به ماشین شخصی من برخورد کرد و
سپس آن را برگشت ، به ماشین شخصی من برخورد کرد و به داخل جمعیت برگشت. تصاویر فیلم از تصادف که بعد از مسابقه ظاهر شد نشان داد که حرف کلارک درباره این حادثه نادرست بود: پس از برخورد با کلارک ، اتومبیل فون تریپس مستقیماً از خاکریز بیرون پیست بالا رفت و به حصاری برخورد کرد که تماشاگران از پشت آن نزدیک بودند. در زمان مرگ فون تریپس رهبری مسابقات جهانی فرمول یک را پیست ناتزیوناله مونتزا برعهده داشت.
فریدریش کارل آلبرت دولمان (۲ فوریهٔ ۱۸۸۲ – ۲۸ یا ۲۹ ژوئن ۱۹۴۴) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم ارتش هفتم را در نیروی زمینی فرماندهی کرد. سال‌های اولیه. فریدریش دولمان روز ۲ فوریهٔ سال ۱۸۸۲ در وورتسبورگ در پادشاهی بایرن زاده شد. سال ۱۸۹۹ به عنوان افسر دانشجو به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست. سال ۱۹۰۱ با درجه ستوان دوم در هنگ ۷ توپخانه صحرایی بایرن به سلک افسر درآمد. بین سال‌های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۵ دوره توپخانه و مهندسی را در دانشکده شارلوتنبورگ گذراند. سپس تا سال ۱۹۰۹ آجودان
شارلوتنبورگ گذراند. سپس تا سال ۱۹۰۹ آجودان یک گردان بود. برای دوره ستاد کل به دانشکده جنگ فرستاده شد. سال ۱۹۱۰ به درجه ستوان یکم و سال ۱۹۱۳ به درجه سروان ترفیع گرفت. اوایل سال ۱۹۱۳ مدت کوتاهی آجودان یک تیپ بود. سپس دیده‌بان هوایی شد و دو سال نخست جنگ جهانی اول را در این جایگاه خدمت کرد. اواخر سال ۱۹۱۶ به فرماندهی یک گردان توپخانه منصوب شد. از ماه نوامبر سال تا پایان جنگ۱۹۱۷ افسر ارشد اطلاعات لشکر ششم پیاده‌نظام در جبهه غربی بود. رایسشور. با وجود عملکرد پیشین غیر متمایز، دولمان پس از جنگ در رایشسور پذیرفته
غیر متمایز، دولمان پس از جنگ در رایشسور پذیرفته شد و به جهت تسلط بر زبان‌های فرانسوی و انگلیسی، عضو بخش اجرایی کمیسیون صلح در سال ۱۹۱۹ بود. بین سال‌های ۱۹۲۳ تا ۱۹۳۳ در مونشن خدمت می‌کرد. در این موقعیت روابطی با حزب ناسیونال سوسیالیست برقرار کرد. تا ماه فوریه سال ۱۹۳۰ به درجه سرهنگ ترفیع گرفت و رئیس ستاد منطقه نظامی شماره ۷ در مونشن بود. روز ۱ فوریه سال ۱۹۳۱ فرماندهی هنگ ۶ توپخانه به او سپرده شد. یک نیم سال بعد به عنوان فرمانده توپخانه ۷ و نایب فرمانده لشکر هفتم پیاده‌نظام در مونشن منصوب گشت. روز ۱ فوریه
هفتم پیاده‌نظام در مونشن منصوب گشت. روز ۱ فوریه سال ۱۹۳۳ به عنوان بازرس توپخانه در وزارت دفاع در برلین برگزیده شد. دولمان روز ۱ اکتبر سال ۱۹۳۲ به درجه سرتیپ و دقیقاً یک سال بعد به درجه سرلشکر ترفیع گرفت. ورماخت. دولمان تعلق به حزب ناسیونال سوسیالیست نداشت اما از روابط خود درون حزب برای پیشرفت استفاده می‌کرد. تا حدودی بدین جهت روز ۱ مه سال ۱۹۳۵ فرمانده منطقه نظامی شماره ۹ در کاسل شد. او در این جایگاه از افسران می‌خواست همکاری خوبی با حزب ناسیونال سوسیالیست داشته باشند و به آن اعتماد کنند. دولمان روز ۱ آوریل
باشند و به آن اعتماد کنند. دولمان روز ۱ آوریل سال ۱۹۳۶ به درجه سپهبد (ژنرال توپخانه) ترفیع گرفت. روز ۲۵ اوت سال ۱۹۳۹ به فرماندهی ارتش هفتم منصوب شد. این ارتش میدانی متشکل از لشکرهای غیر موتوریزه غالباً نیروهای ذخیره با سن بالا و آموزش کم بود. جنگ جهانی دوم. ترفیع درجه: در پی آغاز جنگ جهانی دوم در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹، یگان دولمان در نبرد لهستان مشارکتی نداشت و در آلمان مستقر بود. در جریان نبرد فرانسه در سال ۱۹۴۰ ارتش هفتم قسمت جنوبی خط دفاعی وست‌وال را در مقابل خط ماژینو پوشش می‌داد. این ارتش تنها در پایان
خط ماژینو پوشش می‌داد. این ارتش تنها در پایان کارزار حالت تهاجمی گرفت و در شمال بلفور از خط ماژینو گذشت. نیروهای دولمان از سد مقاومت ضعیف نیروهای بی‌روحیه فرانسوی عبور کردند و روز ۱۹ ژوئن به لشکر یکم زرهی از گروه زرهی گودریان متصل شدند تا محاصره ۴۰۰٬۰۰۰ تن از نیروهای دشمن را در کوه‌های ووژ تکمیل کنند. فرانسه دو روز دیگر رسماً تسلیم شد. در پی این پیروزی، دولمان روز ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۴۰، در میان چندین تن دیگر از فرماندهان ارشد، به درجه ارتشبد ترفیع گرفت. دولمان چهار سال آینده (۱۹۴۴–۱۹۴۰) را در وظایف حفاظت از
چهار سال آینده (۱۹۴۴–۱۹۴۰) را در وظایف حفاظت از مناطق تصرف‌شده، در فرانسه در غرب گذراند. در این مدت بیشتر تمرکز ورماخت بر جبهه شرقی بود. با کش‌دار شدن جنگ و سخت‌گیرانه‌تر شدن رفتار آلمانی‌ها با مردمان مناطق اشغالی، دولمان به مرور نسبت به سیاست‌های حاکمیت رایش سوم تجدید نظر کرد. او کمتر فرمان‌های بالادستی در این ارتباط را به نیروهای خود ابلاغ می‌نمود. پریشانی فکری حاصل از این شرایط سلامتی جسمانی او را تحلیل برد. دولمان که به مدت طولانی درگیر هیچ رزمگاه فعالی نبود، رفته‌رفته توجه کمتری نسبت به وظایف خود از
نبود، رفته‌رفته توجه کمتری نسبت به وظایف خود از جمله دفاع ساحلی ناحیه مختص او، نشان می‌داد. به هر صورت ارتش هفتم، تحت فشار فیلدمارشال اروین رومل، فرمانده گروه ارتش ب، از اوایل سال ۱۹۴۴ شروع به ایجاد موانع ساحلی کرد. به هر حال ممکن نبود چند سال عدم فعالیت در عرض چند ماه جبران شود. بدین شکل هنگام پیاده‌سازی متفقین در نرماندی در ماه ژوئن سال ۱۹۴۴ دولمان آمادگی زیادی برای مقابله نداشت. نبرد نرماندی. در گونه‌ای از بدشانسی، رومل به آلمان رفته بود و دولمان دقیقاً روز ۶ ژوئن، با بیشتر فرماندهان لشکرها و سپاه‌های
روز ۶ ژوئن، با بیشتر فرماندهان لشکرها و سپاه‌های ارتش هفتم، در حال اجرای یک شبیه‌سازی عملیاتی در رن بود. در غیاب رومل، دولمان بلافاصله اقدام به ضدحمله با تنها لشکر بیست و یکم زرهی که داشت کرد اما موفقیت چندانی حاصل نشد و این لشکر در این میانه آسیب شدیدی دید. هنگامی که لشکر زرهی نخبه "لِر" به موقعیت رسید، دولمان دستور به حمله آن در روشنایی روز داد. سرلشکر فریتس بایرلاین، فرمانده این لشکر که در کنار رومل در شمال آفریقا تأثیر مخرب برتری هوایی متفقین را تجربه کرده بود، نسبت به این دستور اعتراض کرد که البته به
بود، نسبت به این دستور اعتراض کرد که البته به خرج دولمان نرفت. او تصور می‌کرد چنین تأخیر چند ساعته‌ای در این شرایط حساس می‌تواند باعث فروپاشی خط مقدم شود. او همچنین فرمان به سکوت رادیویی این لشکر داد. پس از آغاز حرکت، لشکر به سرعت توسط دشمن شناسایی شد و زیر حملات هوایی شدید قرار گرفت. لشکر زرهی "لر" تنها ۵ تانک از دست داد اما آسیب زیادی به ادوات تدارکاتی و دیگر بخش‌های آن وارد آمد. لشکر در حالتی بی‌سازمان و متفرق به خط مقدم رسید و نتوانست کاری پیش ببرد. وقتی رومل به فرانسه بازگشت هدایت لشکرهای زرهی را
وقتی رومل به فرانسه بازگشت هدایت لشکرهای زرهی را دولمان گرفت. ارتش هفتم در این هنگام مسئول جناح چپ خط مقدم بود. نیروهای دولمان در سه هفته بعدی جز کاهش سرعت تهاجم دشمن، دستاورد دیگری نداشتند و خود متحمل خسارات سنگین شدند. دژ شربورگ با پایداری نسبتاً اندکی روز ۲۶ ژوئن سقوط کرد. این اتفاق موجب برآشفتگی هیتلر شد. فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت دستور به بررسی علت سقوط این شهر در یک دادگاه نظامی داد. دولمان به‌شکل سفت‌وسختی در این رابطه بازجویی شد. او متهم به قصور در این رابطه بود. هیتلر رومل
شد. او متهم به قصور در این رابطه بود. هیتلر رومل را به قرارگاه خود احضار کرد و از او خواست دولمان را به جهت مسئله شربورگ محاکمه کند. با مقاومت فیلدمارشال گرت فون روندشتت، فرمانده کل جبهه غربی در مقابل این اقدام، هیتلر به رومل گفت دست کم دولمان را از مقام خود خلع کند. به هر صورت رومل او را فرمانده‌ای وفادار به اجرای فرمان می‌دید و از این کار اجتناب کرد. بدین ترتیب هیتلر خود شخصاً دستور به عزل دولمان داد. او با اس‌اس-اوبرگروپن‌فورر پاول هاوسر جایگزین شد. البته این خبر هیچگاه به اطلاع دولمان نرسید. او پیش از
این خبر هیچگاه به اطلاع دولمان نرسید. او پیش از تمامی این سخنان، صبح روز ۲۸ ژوئن سال ۱۹۴۴ زیر فشار و اضطراب و نگران از تحقیقات در حال انجام، در قرارگاه خط مقدم خود دچار حمله قلبی شد. ارتشبد فریدریش همان روز یا روز بعد جان باخت. او را روز ۲ ژوئیه در فرانسه به خاک سپردند. به هر صورت، به جهت خدمات پیشین، مراسم حکومتی نیز برای او گرفته شد.
کورت شوماخر (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود.
اتو لیمان فن زاندرس (؛ زاده درگذشته ) نظامی اهل آلمان بود. وی ژنرال ارتش امپراتوری آلمان بود که در طول جنگ جهانی اول به عنوان مشاور نظامی در ارتش عثمانی خدمت کرد. او در یک خانواده اشرافی یهودی متولد شد و مانند بسیاری دیگر از پروسی‌ها از خانواده‌های اشرافی، به ارتش پیوست و به درجه ژنرالی رسید. در سال ۱۹۱۸، او فرماندهی یک ارتش عثمانی را در طول لشکرکشی سینا و فلسطین بر عهده داشت. در کل، سندرز تنها کمک محدودی به نیروهای عثمانی ارائه داد.
تئودور مُرِل (؛ زاده درگذشته ) پزشک اهل آلمان و از پزشکان شخصی آدولف هیتلر بود. وی را در آلمان بواسطه رفتارهای غیرمعمول می‌شناسند. او برای چندین سال به صورت روزانه و حتی در واپسین روزهای نبرد برلین در کنار هیتلر بود. مورل داروهایی مختلفی از جمله یوکدال و تسترون را به هیتلر خوراند و در طول سال‌های جنگ و شکست‌های هیتلر همواره او را مورد درمان با دوز بالای دارویی قرار می‌داد. در خصوص شخصیت این پزشک آلمانی او را شارلاتان و بی رحم توصیف کرده‌اند. بعد از شکست آلمان‌ها در جنگ مورل بازداشت و تحت بازجویی توسط
آلمان‌ها در جنگ مورل بازداشت و تحت بازجویی توسط امریکایی‌ها قرار گرفت وی سرانجام سه سال بعد از پایان جنگ و در سال ۱۹۴۸ در گذشت.
کارل اشتومپف (؛ زادهٔ درگذشتهٔ ) فیلسوف، روان‌شناش و موسیقی‌شناس اهل آلمان بود.
هِرمان آبِندرُت (زادهٔ – درگذشتهٔ ) رهبر ارکستر اهل آلمان بود.
کریستیان تومازیوس (؛ زاده درگذشته ) یک فیلسوف اهل آلمان بود.