payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کاری خود از بسیاری از کشورهای بحران‌زده دنیا گزارش و مستند تهیه کرد و با بسیاری از چهره‌ها و رهبران سرشناس دنیا پای میز مصاحبه نشست. نخستین توجه بین‌المللی به او به خاطر گزارش درباره نسل‌کشی کامبوج بود. او نقش اساسی در برملا کردن جنایت‌های خمرهای سرخ در کامبوج داشت. پیلگر بیش از ۵۰ مستند سیاسی ساخت و منتقد سرسخت سیاست‌های امپریالیستی و سوگیری‌های استعمارگرانه جهان غرب بود. از کتاب‌های او "اربابان جدید جهان"، و "دروغ‌های ساختگی - تحریف جنگ عراق در رسانه‌ها" به فارسی ترجمه و منتشر شده‌اند.
ایدا تاربل (؛ زاده درگذشته ) یک معلم، پدیدآورنده و روزنامه‌نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. پژوهشگر مجله مک‌کلور که مجموعه گزارش‌های تحقیقی او دربارهٔ شرکت استاندارد اویل معروف است.
استادز ترکل (؛ زاده درگذشته ) یک پدیدآور، مورخ، و هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. او در فیلم "هشت مرد بیرونی" بازی کرده‌است.
هانتر استاکتون تامپسون (؛ زاده درگذشته ) که اغلب با نام هانتر اس. تامپسون شناخته می‌شود، روزنامه‌نگار و نویسنده اهل ایالات‌متحده‌آمریکا بود که به عنوان پایه‌گذار جنبش روزنامه‌نگاری گونزو شناخته می‌شود. او با انتشار کتاب "فرشتگان جهنم: حماسهٔ عجیب‌وغریب موتورسوارانِ طاغی (۱۹۶۷)" به شهرت رسید، کتابی که او بخاطر نوشتنش یک سال تمام با موتورسواران باشگاه فرشته‌های جهنم زندگی کرد و موتورسواری کرد، تا بتواند گزارش‌دست‌اولی از زندگی و تجربیات آنها تهیه کند. استاکتون‌تامپسون در ۱۹۷۰ مجله‌ای را با خصیصه‌های غیرمتعارف
در ۱۹۷۰ مجله‌ای را با خصیصه‌های غیرمتعارف ژورنالیستی به اسم "دِربی کنتاکی درب و داغان است(۱۹۷۰)" منتشر کرد که جستاری با سبک و سیاق نوین و اتفاقی مهم در تاریخ روزنامه‌نگاری محسوب می‌شود. انتشار این مجله سبب برجسته‌تر شدن چهرهٔ او و همچنین پادفرهنگی که مبلغش بود شد. هانتر در سال ۱۹۷۰ در نامزدی حزبی "Freak Power" شهرستان پیکتین، کلورادو، برای انتخاب شدن به سِمت کلانتر شکست‌خورد؛ دوران مبارزات انتخاباتی او در فیلم-مستند "قدرتِ عجیب‌الخلقه: انتخاب یا انفجار (۲۰۲۰)" به تصویر کشیده شده‌است. اوایل زندگی. تامپسون
به تصویر کشیده شده‌است. اوایل زندگی. تامپسون در یک خانوادهٔ قشرِ متوسط در لوییویل، کنتاکی به‌دنیا آمد. هانتر دو برادر داشت که خود بزرگ‌ترین آنها بود و هر سه فرزندان ویرجینیااویسون‌ری(۱۹۰۸، اسپرینگفیلد، کنتاکی - ۲۰ مارس، ۱۹۹۸، لوییویل، کنتاکی) کتابدارِ ارشدِ کتابخانهٔ آزاد لوییویل و جک رابرت تامپسون (۴ سپتامبر ۱۸۹۳، هورس‌کیو، کنتاکی - ۳ ژوئیه، ۱۹۵۲، لوییویل) کارشناس بیمهٔ عمومی و همچنین کهنه‌سرباز جنگ‌جهانی‌اول، بودند. والدینش توسط یکی از همکارانِ پدرش در دانشگاه‌کنتاکی در سپتامبر ۱۹۳۴، بایکدیگر آشنا شدند و
در سپتامبر ۱۹۳۴، بایکدیگر آشنا شدند و نهایتاً در ۲ نوامبر، ۱۹۳۵ ازدواج کردند. نیکلاس‌لیزارد ژورنالیستِ روزنامهٔ گاردین در ارتباط با بخش ابتدایی نام او می‌نویسد: «هانتر» ازطرفِ جدِ مادریش یعنی جان‌هانتر، جراحِ شهیرِ اسکاتلندی به او به ارث رسیده‌است؛ همچنین دربارهٔ نام و نام‌خانوادگی «استاکتون‌تامپسون» او بیشترین نسبت را با پدربزرگ و مادربزرگ مادریش یعنی، پرستلی‌استاکتون‌ری و لوسیلی‌هانتر، دارد. در دسامبر ۱۹۴۳، وقتی که تامپسون ۶ ساله بود خانواده‌اش ساکن منطقهٔ هایلندز، لوییویل در محلهٔ اعیان‌نشینِ
ساکن منطقهٔ هایلندز، لوییویل در محلهٔ اعیان‌نشینِ چِرُوکی‌تراینگل بودند. در ۳ ژوئیه، ۱۹۵۲، وقتی که تامپسون فقط ۱۴ سال سن داشت، پدرش بر اثر بیماری میاستنی‌گراویس در سن ۵۸ سالگی درگذشت. هانتر و دو برادرش توسط مادرشان بزرگ شدند. ویرجینیا به‌عنوان کتابدار، امرار معاش خانه‌اش را می‌کرد و می‌گویند که پس از مرگِ شوهرش دائم‌الخمر شده بود. تحصیلات. استاکتون‌تامپسون از سنین جوانی طرفدار ورزش و دارای روحیه‌ای ورزشکارانه بود. وی هنگام حضور در مدرسهٔ ابتدایی بُلُوم، باشگاهی باعنوان هاوکس‌اتلیتیک بنیانگذاری کرد؛ این
باشگاهی باعنوان هاوکس‌اتلیتیک بنیانگذاری کرد؛ این مسئله سبب دعوت شدن او به باشگاه کَستل‌ووداتلیتیک به مقصود آموزش دادن رشته‌های‌ورزشی‌آماتور به نوجوانان این باشگاه بود. اما وی هیچگاه عضو هیچ تیمی نشد. هانتر در سپتامبر ۱۹۵۲ پیش از انتقال یافتنش به مدرسهٔ لوییویل‌میل در مدارسی چون متوسطه‌هایلند و اترنون‌هایلند، حضور داشته‌است. در همان سال هم به‌عنوان یکی از اعضای کانون ادبیات تحتِ حمایت مدرسه انتخاب می‌شود؛ که در اصل یک کانونِ ادبی-اجتماعی کهنه‌کار از سال ۱۸۶۲ است. اکثر اعضای این کانون از گروه
از سال ۱۸۶۲ است. اکثر اعضای این کانون از گروه آمریکایی‌های‌خوب (طبقه اشراف) اهل لوییویل، مانند پُرتِربایبب (سرمایه‌دار، تهیه‌کننده و نویسنده اهل آمریکا) بودند. پُرتِربایبب کسی است که به اصرار هانتراستاکتون‌تامپسون نخستین ناشر مجلهٔ رولینگ‌استون می‌شود؛ در این بُرهه، هانتر رمان "مردِ زنجبیلی" را از "جِی. پی. دانلیوی،" رمان‌نویس آمریکایی-ایرلندی می‌خواند و آن را تمجید و تحسین می‌کند. وی به‌عنوان یکی از اعضای کانون ادبی-اجتماعی، در نوشتن مقالات و کمک به تهیه و تنظیم سالنامه اسپکتیتور، شرکت و همکاری داشت.
و تنظیم سالنامه اسپکتیتور، شرکت و همکاری داشت. استاکتون‌تامپسون پس از رویت‌شدن درکنار یک تبه‌کار درون ماشین، متهم به همدستی با وی و به دوماه زندان در شهرستان جفرسون،کنتاکی محکوم شد؛ به همین سبب در ۱۹۵۵ تامپسون از کانون ادبی-اجتماعی اخراج شد. وی مدت ۳۸ روز را در زندان بود و به همین دلیل آموزش‌وپرورشِ ایالات‌متحده‌آمریکا با درخواستش مبنی بر شرکت در آزمون‌های نهایی فارغ‌التحصیلی موافقت نکرد و او دیگر نمی‌توانست فارغ‌التحصیل شود. هانتراستاکتون پس از آزادیش در لیست متقاضیان خدمت در نیروی هوایی ایالات متحده
در لیست متقاضیان خدمت در نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا اسم‌نویسی کرد. سربازی. هانتر دوره آموزشی خود را در پایگاه نیروی هوایی لاکلند، در سن آنتونیو، تگزاس گذراند و سپس برای یادگیری الکترونیک، به پایگاه نیروی هوایی اسکات، در بلویل، ایلینوی انتقالی گرفت. او برای شرکت در رشتهٔ هوانوردی‌نظامی اسم‌نویسی کرد تا بتواند خلبان‌نظامی شود، اما دانشکدهٔ هوانوردی‌نظامی با درخواست‌نامه او موافقت نکرد. وی پس از آن به پایگاه نیروی هوایی اگلین در فورت والتون بیچ، فلوریدا انتقالی گرفت و در مدت زمان حضورش در اگلین، غروب‌ها
گرفت و در مدت زمان حضورش در اگلین، غروب‌ها به دانشگاه ایالتی فلوریدا می‌رفت. در اگلین، او با جعل تجربیاتِ دیگران اولین شغل حرفه‌ای خود را در زمینهٔ نویسندگی در جایگاه سردبیر ورزشی روزنامهٔ کامندکاریر، به دست آورد. تامپسون به‌عنوان سردبیر ورزشی، با تیم فوتبال اگلین‌ایگلز در سراسر ایالات‌متحده سفر کرد و بازی‌های آنها را پوشش داد. در اوایل سال ۱۹۵۷، او ستونی ورزشی برای پِلی‌گراُندنیوز، یک روزنامهٔ محلی در ساحلِ فورت‌والتون، فلوریدا نوشت. اما نام هانتراستاکتون‌تامپسون روی ستون نیامده بود زیرا در مقررات
روی ستون نیامده بود زیرا در مقررات نیروی‌هوایی این کار ممنوع است. سال ۱۹۵۸، هرچند وی به‌عنوان یکی از اعضای عالی‌رتبهٔ نیروی‌هوایی‌ارتش محسوب می‌شد، اما فرمانده‌ش به او معافیتِ افتخاری داد. سرهنگ ویلیام اس. ایوانز به ادارهٔ کارمندی اگلین می‌نویسد: "مخلصِ‌کلام، هانتراستاکتون‌تامپسون اگرچه نیرویی مستعد است، اما با هیچ سیاست و کیاستی نمی‌توان او را کنترل کرد، گاهی اوقات طغیان و طرز برخوردِ سرآمدِ او به دیگر نیروها سرایت می‌کند." آثار ترجمه شده به فارسی. دربی کنتاکی درب و داغان است | مترجم: طهورا آیتی |
دربی کنتاکی درب و داغان است | مترجم: طهورا آیتی | انتشارات: پاگرد تولدت مبارک جک نیکلسون | مترجم: محمدرضا شکاری | انتشارات: اسم ترس و تنفر در لاس وگاس | مترجم: حسام زاهدی | انشارات: پرسش روزگاری پورتوریکو | مترجم: علی صنعوی | انتشارات: شمشاد
باب وودوارد (؛ زاده ) یک خبرنگار اهل ایالات متحده آمریکا است. او و کارل برنستین دو خبرنگار واشینگتن پست نقش اصلی در فاش شدن رسوایی واترگیت و استعفای نیکسون رئیس‌جمهور آمریکا داشتند. این گزارش با نام تمام مردان رئیس‌جمهور منتشر شد. وودوارد پس از گزارش هایش در مورد واترگیت به کار برای واشنگتن پست ادامه داد. او 21 کتاب در زمینه سیاست و امور جاری آمریکا نوشته است که 14 کتاب در صدر فهرست پرفروش‌ها قرار گرفته‌اند. کتاب دیگر وودوارد با عنوان در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۰ منتشر شد که نگاهی ترسناک به کاخ سفید ترامپ دارد.
پَتسی کلاین (؛ زاده درگذشته ) یک خواننده و موسیقی‌دان آمریکایی بود. وی بین سال‌های ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۳ میلادی فعالیت می‌کرد. نخستین اجراهای حرفه‌ای کلاین در پانزده سالگی در ایستگاه رادیویی محلی WINC آغاز شد. در آغاز دهه ۱۹۵۰ میلادی، کلاین در یک گروه موسیقی محلی به رهبری مجری بیل پیر حضور پیدا کرد. حضورهای محلی گوناگون، منجر به اجراهای برجسته در برنامه‌های تلویزیونی شهر و کانتری Connie B. Gay شد. این رویداد همچنین امضای نخستین قرارداد ضبط او با لیبل Four Star در سال ۱۹۵۴ میلادی را در پی داشت. او با نخستین تک‌
سال ۱۹۵۴ میلادی را در پی داشت. او با نخستین تک‌ آهنگ‌های چهار ستاره خود از جمله "یک کلیسا، یک دادگاه، سپس خداحافظ" (۱۹۵۵) و "I've Loved and" پیروزی اندکی داشت. دوباره از دست رفته» (۱۹۵۶). در سال ۱۹۵۷ کلاین نخستین حضور تلویزیونی خود را در برنامه استعدادیابی آرتور گادفری انجام داد. پس از اجرای "Walkin' After Midnight"، این تک آهنگ، نخستین پیروزی بزرگ او در نمودارهای موسیقی کانتری و پاپ شد.
سیلیا کروز (؛ زاده درگذشته ) موسیقی‌دان لاتین اهل کوبا بود که بیشتر عمر خود را در ایالات متحده سپری کرد. او محبوب‌ترین هنرمند موسیقی لاتین قرن بیستم بود و به‌خاطر اجراهای کم‌نظیرش ملقب به «ملکهٔ سالسا» و «ملکهٔ موسیقی لاتین» شد و نشان ملی هنر را نیز از کنگره ایالات متحده آمریکا دریافت کرد. او در فیلم "خانواده پرز" بازی کرده است.
آلن جِی لرنر (؛ زاده درگذشته ) یک ترانه‌سرا و اپرانامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در طول فعالیت خود برنده ۳ جایزه اسکار شده بود.
لوسین گنزبور معروف به سرژ گنزبور ()؛ ؛ زاده – درگذشته ) موسیقی‌دان، بازیگر و خواننده اهل فرانسه بود. وی فرزند خانواده مهاجر یهودی از بخش اوکراین در امپراتوری روسیه بود. او بین سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۹۱ میلادی فعالیت می‌کرد. او به عنوان یک خواننده و ترانه سرا به شهرت رسید و به سبک های موسیقی بسیاری پرداخت. او همچنین در سینما و ادبیات فعالیت و همچنین چندین فیلم را کارگردانی کرده و بیش از چهل قطعه موسیقی را ساخته است. در اواسط دهه ۱۹۵۰، قبل از انتخاب سرژ گنزبور به عنوان نام هنری خود، از نام مستعار جولین گریس و سپس
نام هنری خود، از نام مستعار جولین گریس و سپس جولین گریکس استفاده کرد. سرژ گنزبور در تمام زندگی خود از ترس طرد شدن و اعتقاد به زشت بودنش رنج می برد. او در طول سال ها تصویری از یک شاعر نفرین شده و تحریک آمیز خلق کرد. متون ترانه های او اغلب معانی دوگانه معانی دوگانه دارند. سرژ گنزبور همچنین دوست دارد با ارجاعات ادبی مانند ورلن بازی کند و مضامین موسیقی کلاسیک را بازیافت کند. این حال، او ترانه و به‌ویژه شعر ترانه را «هنر فرعی» می‌داند. این حال، او گاهی با وسواس، روی فرم شاعرانه اشعار خود کار می کرد، و آنها را
روی فرم شاعرانه اشعار خود کار می کرد، و آنها را با قافیه های پیچیده، جناس، نویسه‌گردانی و دیگر اشکال گفتاری که موسیقی عامه‌پسند روزگارش غیرمعمول نبودند، می کرد. سرژ گنزبور که ترانه سرای پرکاری برای هنرمندان دیگر، به ویژه زنان بود، با خواننده تا هنرپیشه‌های سرشناس، از جمله بریژیت باردو که با او رابطه کوتاهی داشت و جین برکین که دوازده سال شریک او بود. او همچنین فرزند سوم خود را از برکین به اسم شارلوت گنزبور دارد. او به طور قابل توجهی بر هنرمندان فرانسوی دیگر، مانند گروه دختر تاکسی، رنو، اتین داهو، و هنرمندان
مانند گروه دختر تاکسی، رنو، اتین داهو، و هنرمندان غیر فرانسوی مانند بک هانسن، مایک پاتن، پورتیس‌هد و دیوید هولمز اثر گذاشت.
برایان پیتر جرج سینت جان له باپتیست د لا سیل اینو که در زمینهٔ حرفه‌ای با نام برایان اینو یا به‌طور مختصر اینو نیز شناخته شده است، موسیقی‌دان، تنظیم‌کننده، تهیه‌کننده، خواننده و هنرمند تجسمی انگلیسی است که به عنوان یکی از بنیان‌گذاران اصلی موسیقی امبینت شناخته می‌شود. زندگی و تحصیلات. اینو در دورهٔ مقدماتی تحصیل خود در کالج شهری ایپسوییچ، یکی از شاگردان روی اسکات بود، سپس با الهام گرفتن از نقاشی ساده‌گرایانه به ادامهٔ تحصیل در مدرسه هنر انجمن کولچستر پرداخت. در زمان تحصیل در دورهٔ هنر این انجمن و در جلسات
در زمان تحصیل در دورهٔ هنر این انجمن و در جلسات آموزش موسیقی که در مدرسهٔ موسیقی همجوار برگزار می‌شد، اینو در زمینهٔ نواختن و ساخت موسیقی نیز تجربیاتی کسب کرد. وی در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ به عنوان نوازندهٔ سینث‌سایزر به گروه موسیقی راکسی میوزیک پیوست، موفقیت گروه راکسی میوزیک در زمینهٔ موسیقی گلم راک بسیار زود به دست آمد، ولی اینو خیلی زود از سفر کردن و همچنین کشمکش‌هایی که با برایان فری، خوانندهٔ اصلی گروه پیدا کرده بود، خسته شد. موسیقی انفرادی اینو سبک‌های مختلف موسیقی تجربی و موسیقی امبینت را دربر گرفته است و
موسیقی تجربی و موسیقی امبینت را دربر گرفته است و همچنین با نوآوری در تکنیک‌های تهیه اثر و با تأکید بر "علم نظری در عمل"، به‌طور فوق‌العاده‌ای در شکل‌گیری موسیقی امبینت و موسیقی زایشی تأثیرگذار بوده است. وی همچنین مفهومی از موسیقی تصادفی را تا حدودی در غالب همکاری با دیگر هنرمندان موسیقی به مخاطبان ارائه داد. علاوه بر این اینو به عنوان یک تهیه کنندهٔ موسیقی و آلبوم موسیقی تأثیرگذار نیز به فعالیت پرداخته است. اینو در پایان دههٔ ۱۹۷۰، همکاری با رابرت فریپ در تهیهٔ آلبوم‌های "نو پوسی‌فوتینگ" و "ایونینگ استار"،
آلبوم‌های "نو پوسی‌فوتینگ" و "ایونینگ استار"، همکاری با دیوید بویی در تهیهٔ اثری با نام "برلین تریلوژی" و مشهور کردن یک گروه موسیقی آمریکایی با نام دیوو و یک سبک تأثیر گرفته از پانک با نام نو ویو را در پروندهٔ هنری خود به ثبت رساند. او در سه آلبوم از گروه تاکینگ هدز از جمله ریمین این لایت (۱۹۸۰) به عنوان تهیه‌کننده و اجرا کننده، و در هفت آلبوم از گروه یوتو از جمله درخت جاشوا به عنوان تهیه‌کننده حضور داشته است. وی همچنین از میان دیگران به کار بر روی آثار هنرمندانی همچون گروه جیمز، لوری اندرسون، کلدپلی، پل
همچون گروه جیمز، لوری اندرسون، کلدپلی، پل سایمون، گریس جونز، جیمز بلیک و اسلودایو پرداخته است. فعالیت حرفه‌ای. برایان اینو فعالیت حرفه‌ای خود را در سال ۱۹۷۱ با پیوستن به گروه راکسی میوزیک آغاز کرد. او در نقش نوازندهٔ سینتی‌سایزر و مشاور صوتی در دو آلبوم نخست گروه یعنی "Roxy Music" (۱۹۷۲) و "For Your Pleasure" (۱۹۷۳) مشارکت داشت. سبک غیرمتعارف و لباس‌های آوانگارد او در اجراهای زنده توجه زیادی را جلب کرد، اما اختلافات هنری با برایان فری باعث شد در سال ۱۹۷۳ گروه را ترک کند و به مسیر انفرادی روی آورد. در همان
را ترک کند و به مسیر انفرادی روی آورد. در همان سال، اینو با رابرت فریپ از گروه کینگ کریمسون همکاری کرد و آلبوم "No Pussyfooting" را منتشر نمود. این اثر با استفاده از تکنیک‌های نوار تأخیری و بازتاب صوتی، یکی از نخستین نمونه‌های موسیقی تجربی در بریتانیا بود و به‌عنوان اثری پیشگام در زمینهٔ موسیقی الکترونیک شناخته شد. نخستین آلبوم انفرادی اینو با عنوان "Here Come the Warm Jets" در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. این آلبوم ترکیبی از راک گلم، صداهای تجربی و ساختارهای غیرخطی بود که سبک خاص او را معرفی کرد. آثار بعدی او مانند
که سبک خاص او را معرفی کرد. آثار بعدی او مانند "Taking Tiger Mountain (By Strategy)" (۱۹۷۴)، "Another Green World" (۱۹۷۵) و "Before and After Science" (۱۹۷۷) نشان‌دهندهٔ گرایش او به موسیقی مینیمال، امبینت و استفاده از سازهای غیرمتعارف بودند. در اواسط دههٔ ۱۹۷۰، اینو مفهوم موسیقی امبینت را به‌طور رسمی معرفی کرد. آلبوم "Ambient 1: Music for Airports" (۱۹۷۸) نخستین اثر با برچسب «امبینت» بود که هدف آن ایجاد فضایی صوتی برای تأثیرگذاری بر حالت روانی شنونده بود. اینو در این سبک از صداهای نرم، تکرارهای تدریجی و
اینو در این سبک از صداهای نرم، تکرارهای تدریجی و ساختارهای باز استفاده کرد تا موسیقی‌ای خلق کند که شنونده بتواند آن را نادیده بگیرد یا در آن غرق شود. او در دههٔ ۱۹۸۰ به‌عنوان تهیه‌کنندهٔ موسیقی برای هنرمندان برجسته‌ای شناخته شد. همکاری او با دیوید بویی در سه‌گانهٔ برلین ("Low"، "Heroes" و "Lodger") نقش مهمی در تحول صدای بویی داشت. اینو در این پروژه‌ها از تکنیک‌های تصادفی، کارت‌های "Oblique Strategies" و ساختارهای غیرمتعارف استفاده کرد تا فضای صوتی جدیدی خلق کند. در همین دوره، اینو تهیه‌کنندگی آلبوم "Remain
کند. در همین دوره، اینو تهیه‌کنندگی آلبوم "Remain in Light" (۱۹۸۰) از Talking Heads را برعهده گرفت که با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شد. او همچنین در تولید آلبوم‌های "The Unforgettable Fire" (۱۹۸۴)، "The Joshua Tree" (۱۹۸۷) و "Achtung Baby" (۱۹۹۱) از U2 نقش کلیدی داشت. سبک تولیدی او شامل استفاده از صداهای محیطی، پردازش دیجیتال و تأکید بر بافت صوتی بود. در دهه‌های بعد، اینو با هنرمندان متعددی همکاری کرد، از جمله پیتر گابریل، لوریا اندرسون، گریس جونز، دیوو، جیمز، کولدپلی، دیمون آلبارن و کارل هاید. او همچنین در
کولدپلی، دیمون آلبارن و کارل هاید. او همچنین در پروژه‌های گروهی مانند "Passengers" با U2، "Fripp &amp; Eno" با رابرت فریپ، و "Harmonia 76" با اعضای گروه Cluster مشارکت داشت. در سال ۱۹۹۵، اینو قطعهٔ صوتی معروف "Windows Startup Sound" را برای سیستم‌عامل ویندوز ۹۵ ساخت. این قطعهٔ ۳.۲۵ ثانیه‌ای با هدف ایجاد حس آرامش و خوش‌آمدگویی طراحی شد و به یکی از شناخته‌شده‌ترین صداهای دیجیتال تاریخ تبدیل شد. در دههٔ ۲۰۲۰، اینو همچنان به انتشار آثار انفرادی ادامه داد، از جمله آلبوم "FOREVERANDEVERNOMORE" (۲۰۲۲) که شامل
جمله آلبوم "FOREVERANDEVERNOMORE" (۲۰۲۲) که شامل قطعاتی با مضامین زیست‌محیطی و فلسفی بود. او همچنین در پروژه‌های چندرسانه‌ای، چیدمان‌های صوتی و کنسرت‌های مفهومی مشارکت داشت. موسیقی امبینت و نوآوری‌های صوتی. در اواسط دههٔ ۱۹۷۰، اینو مفهوم موسیقی امبینت را توسعه داد؛ سبکی که هدف آن ایجاد فضایی صوتی برای تأثیرگذاری بر حالت روانی شنونده بود. آلبوم‌های "Discreet Music" (۱۹۷۵)، "Music for Films" (۱۹۷۸) و "Ambient 1: Music for Airports" (۱۹۷۸) نمونه‌هایی برجسته از این سبک هستند. تهیه‌کنندگی و همکاری‌های هنری.
از این سبک هستند. تهیه‌کنندگی و همکاری‌های هنری. برایان اینو در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به‌عنوان تهیه‌کنندهٔ موسیقی برای هنرمندان برجسته‌ای شناخته شد. او در تولید آلبوم‌های "Remain in Light" از Talking Heads، "The Joshua Tree" و "Achtung Baby" از U2 نقش کلیدی داشت. همکاری‌های او با دیوید بویی در سه‌گانهٔ برلین نیز تأثیرگذار بود. هنرهای تجسمی و پروژه‌های مفهومی. اینو از دههٔ ۱۹۷۰ به هنرهای تجسمی نیز پرداخت و آثارش را در قالب نورپردازی، ویدئو آرت و چیدمان‌های صوتی در سراسر جهان به نمایش گذاشت. نمایشگاه‌های او در
در سراسر جهان به نمایش گذاشت. نمایشگاه‌های او در مکان‌هایی چون کاخ مرمر سن‌پترزبورگ، پارک ریتان پکن، آرکوس د لاپا در ریو و خانهٔ اپرای سیدنی برگزار شده‌اند. فعالیت‌های اجتماعی و زیست‌محیطی. برایان اینو از بنیان‌گذاران سازمان "EarthPercent" برای حمایت از اقدامات اقلیمی در صنعت موسیقی است. او همچنین در کمپین "Stop the War" و بنیاد "Long Now" مشارکت دارد. در سال ۲۰۲۵، او کنسرت خیریهٔ "Together for Palestine" را در سالن ومبلی لندن برگزار کرد که با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شد. افتخارات و جوایز. در سال ۲۰۱۹،
روبه‌رو شد. افتخارات و جوایز. در سال ۲۰۱۹، اینو به‌عنوان عضو گروه راکسی میوزیک به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافت. در سال ۲۰۲۳، او جایزهٔ "شیر طلایی" برای یک عمر دستاورد هنری را از جشنواره موسیقی بینال ونیز دریافت کرد. آثار و کتاب‌ها. برایان اینو تاکنون بیش از ۳۰ آلبوم انفرادی منتشر کرده‌است که شامل آثار امبینت، تجربی و الکترونیک می‌شود. او همچنین در نگارش کتاب‌هایی دربارهٔ هنر و موسیقی مشارکت داشته‌است. جدیدترین اثر او با عنوان "What Art Does" در سال ۲۰۲۵ منتشر شد.
ماروین گِی (؛ – ) خواننده، ترانه‌نویس و موسیقی‌دان آمریکایی بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۴ میلادی فعالیت می‌کرد. او در شکل‌گیری موتاون در دهه ۱۹۶۰ نقش داشت.
ژان-پیر رامپال (؛ زاده درگذشته ) نوازنده برجستهٔ فلوت اهل فرانسه بود.
ساموئل گلدوین ؛ زاده ۳۰ ژوئن ۱۸۷۹ – درگذشته ۳۱ ژانویه ۱۹۷۴) یک تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "بزن‌بکوب!" اشاره نمود. اوایل زندگی. ساموئل گلدوین احتمالاً در ژوئیه ۱۸۷۹ متولد شد، اگرچه ادعا کرد که تولدش ۲۷ اوت ۱۸۸۲ است. در آن زمان، اکثر یهودیان سن خود را جعل می‌کردند تا از اعزام به خدمت اجباری در آینده برای امپراتوری روسیه جلوگیری کنند. او با نام مستعار اسموئل گلبفیسز در ورشو از والدینی یهودی حسیدی، آرون داوود گلبفیس ،
ورشو از والدینی یهودی حسیدی، آرون داوود گلبفیس ، دستفروش، و همسرش هانا فریمت (با نام خانوادگی فیشات) متولد شد. ساموئل پس از مرگ پدرش، با جیبی خالی ورشو را ترک کرد و راهی هامبورگ شد. ساموئل در آنجا با آشنایان خانواده‌اش ماند و در آنجا به عنوان دستکش‌ساز آموزش دید. در ۲۶ نوامبر ۱۸۹۸، گلبفیسز هامبورگ را به مقصد بیرمنگام، انگلستان، ترک کرد و به مدت شش هفته با نام ساموئل گلدفیش نزد اقوام خود ماند. در ۴ ژانویه ۱۸۹۹، او از لیورپول با کشتی حرکت کرد، در ۱۹ ژانویه به فیلادلفیا رسید و به نیویورک رفت. او در شمال ایالت
فیلادلفیا رسید و به نیویورک رفت. او در شمال ایالت در گلوورزویل، نیویورک، در تجارت پررونق دستکش مشغول به کار شد. خیلی زود، مهارت‌های بازاریابی او، او را به یک فروشنده بسیار موفق در شرکت دستکش الیت تبدیل کرد. پس از چهار سال به عنوان معاون رئیس فروش، به شهر نیویورک نقل مکان کرد و در خیابان ۶۱ غربی، پلاک ۱۰، مستقر شد.
آرون سورکین (؛ زاده ۹ ژوئن ۱۹۶۱) یک فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده، و نمایشنامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. او برای فیلمنامه‌نویسی فیلم شبکه اجتماعی برنده جایزه اسکار شد.
هال بی. والیس (؛ زاده درگذشته ) ، یک تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۱ تا ۱۹۸۳ میلادی فعالیت می‌کرد. از آثار او می‌توان به "شجاعت واقعی" و "پرواز شناسایی" اشاره نمود.
باب فاسی (؛ زاده درگذشته ) کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی‌نامه. فاسی در سال ۱۹۲۷ در شیکاگو به دنیا آمد. پدرش نروژی-امریکائی بود و مادرش تبار ایرلندی داشت. باب دومین فرزند از ۶ فرزند خانواده فاسی به‌شمار می‌رفت. در جوانی به نیویورک نقل مکان کرد و درانجا با همسر اولش مری ان نیلس آشنا شد. بازیش در تئاتر برادوی توجه دین مارتین و جری لوئیس را جلب کرد و همکاری او با جری لوئیس از این به بعد آغاز شد. نخستین فیلمش را در سال ۱۹۶۹ کارگردانی کرد. دومین فیلمش "کاباره" در سال ۱۹۷۲ برنده ۸ جایزه اسکار از جمله
"کاباره" در سال ۱۹۷۲ برنده ۸ جایزه اسکار از جمله جایزه اسکار کارگردانی شد. اما در بخش بهترین فیلم از «پدرخوانده» شکست خورد. این فیلم همچنین ۶ جایزه بفتا و ۲ جایزه گلدن گلوب را هم از آنِ خود کرد. کاباره از مهم‌ترین فیلم‌های تاریخ سینما در ژانر موزیکال شمرده می‌شود. فیلم لنی در سال ۱۹۷۴ او را به عنوان کارگردانی صاحب سبک تثبیت کرد. در سال ۱۹۷۹ فیلم اینطور چیزها را کارگردانی کرد که زندگی یک کارگردان هوسباز و معتاد را به تصویر می‌کشید. این فیلم برنده نخل طلای کن ۱۹۸۰ و ۴ جایزه اسکار شد. این فیلم اقتباسی از
کن ۱۹۸۰ و ۴ جایزه اسکار شد. این فیلم اقتباسی از زندگی خود باب فاسی بود. فاسی در ۲۳ سپتامبر ۱۹۸۷ در اثر حمله قلبی در بیمارستان دانشگاه جرج واشنگتن درگذشت، درحالی که فیلم "خیریه لذتبخش" او در سینمائی نزدیک به بیمارستان در حال نمایش بود.
داریل فرانسیس زانوک (؛ ۵ سپتامبر ۱۹۰۲ – ۲۲ دسامبر ۱۹۷۹) فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی سرپرست اجرایی فاکس قرن بیستم هم بود. مرگ. او که مدتها سیگار می کشید ، در سال 1979 سن 77 سالگی الریه درگذشت .
فرانیسس ماریون (؛ زاده ۱۸ نوامبر ۱۸۸۸ درگذشته ۱۲ مه ۱۹۷۳) یک پدیدآور، خبرنگار، و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۱۲ تا ۱۹۷۲ میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. ماریون از جمله زنان فیلمسازی است که زمانی که بالاترین دستمزد را برای فیلم‌نامه‌نویسی می‌گرفت. سه تا از فیلم‌نامه‌های خودش را کارگردانی کرد. او فیلم‌نامه‌های زیادی برای "مری پیکفورد" نوشته بود، اما "نور عشق" اولین فیلم‌نامه‌ای از خود او بود. که "پیکفورد" از او خواست کارگردانی کند. یکی از نقش‌های این فیلم "فرد تامسون" شور
کند. یکی از نقش‌های این فیلم "فرد تامسون" شور "ماریون" ایفا می‌کرد. "تامسون" در دومین فیلم به کارگردانی "ماریون" با عنوان "درست آن طرف پیچ جاده" نیز نقش ایفا کرد. سومین کارگردانی "ماریون" روی فیلم "آواز عشق" بود که بجای کارگردان اصلی "چستر فرانکلین" که بیمار شده بود، کار کرد. چند فیلم‌نامه‌نویس قابل ذکر دیگر هم خودشان فیلم‌نامه‌هایشان را کارگردانی می‌کردند از جمله "دوسی پارک" و آیورس" اما هیچ کدامشان به اهمیت نسبی "فرانسیس ماریون" دست نیافتند
بلبل خرما نام یک گونه از پرندگان ایران از پرندگان آوازخوان هستند که در سرده "بلبل‌ها" و تیرۀ بلبلان جای دارند. تا چند سال پیش، تنها یک گونه از این سرده به نام بلبل خرما در ایران زیست می‌کرد. بنابر این، به همین دلیل برخی از نویسندگان در نام فارسی این خانواده از پرندگان، واژه "بلبل خرما" («بلبل خرمایان») یا "خرمابلبل" («خرمابلبلان») را به کار بردند. پس از آنکه گونه دوم از این گروه از پرندگان یعنی بلبل زیردم‌سرخ در ایران به ثبت رسید، در نام فارسی آن، تنها واژۀ "بلبل" به کار رفت و واژه "خرما" به کار نرفت که
"بلبل" به کار رفت و واژه "خرما" به کار نرفت که نشان می‌دهد نام "بلبل خرما" نام تنها یک گونه است و نام مشترک هر دو گونه مانند نام مشترک انگلیسی آن، "بلبل" است. دو گونه از بلبل‌ها در ایران ثبت شده‌اند:
تانیا کاگنوتو (یا کانیوتو) (زاده ۱۵ مه ۱۹۸۵) شیرجهزن ایتالیایی است. او اولین بانوی شیرجه زن ایتالیایی است که در یک رقابت بین‌المللی برنده مدال شده است. "کاگنوتو" اولین مدال خود را در ۱۴ سالگی بدست آورد. او در کلیه بازی‌های المپیک از سال ۲۰۰۰ و به بعد شرکت کرده است، هر چند که بالاترین رتبه اش در این بازی‌ها مقام چهارمی بوده است. اما در رقابت‌های اروپایی مدال‌های طلای متعددی بدست آورده است. پدر او جورجیو کاگنوتو برنده چهار مدال المپیک بوده و مادر او کارمن کاستیینر از ورزش کاران فعال در عرصه شیرجه بوده است.
کومبره (به فرانسوی: Combray) یک کمون در فرانسه با جمعیت ۱۳۰ نفر است که در Canton of Thury-Harcourt واقع شده‌است. کومبره در دپارتمان کالوادوس در نورماندی در شمال غربی فرانسه است. کومبره همچنین نام روستایی خیالی در رمان در جستجوی زمان ازدست‌رفته نوشته مارسل پروست است.
نژاد زرد قدیم یک طبقه‌بندی نژادی قدیمی از انسان‌ها است که بر اساس نظریه‌ای رد شده درباره نژادهای بیولوژیکی, استوار است.. در نظریه‌های انسان‌شناسی قرن‌های 19 و 20، نژاد زرد قدیم به عنوان اجداد نژاد زرد جدید دیده می‌شدند. به وجود آمدن اصطلاح نژاد زرد قدیم و جدید بر اساس تغییرات تکاملی نیست بلکه به تغییرات بدن در اثر انطباق با محیط زیست سرد اشاره دارد. در اثر مطابقت با سرما در عصر یخبندان در آسیای شمالی صورت ساکنین این منطقه دارای پستی و بلندی کمتر است و لایه کوچکی از پوست گوشه درونی چشم را می‌پوشاند و پلک
کوچکی از پوست گوشه درونی چشم را می‌پوشاند و پلک ضخیم است. در مقایسه با نژاد زرد جدید، نژاد زرد قدیم دارای صورتی کوچکتر و با پستی و بلندی بیشتر، شکاف پلکی، لب‌های پهن، جرم گوش مرطوب و پر موتر هستند.
مرکز تحقیقات سل بالینی و اپیدمیولوژی از سال ۱۳۸۸ با ریاست علی اکبر ولایتی شروع به فعالیت نموده است. این مرکز تحقیقات شامل ۵ عضو هیئت علمی است. از زمان تأسیس این مرکز تحقیقات تاکنون ۴ کارگاه آموزشی MDR برای پزشکان کشور افغانستان و عراق و چندین کارگاه آموزشی برای پزشکان مسئول درمان MDR سل ایران برگزار کرده است. یکی از مهم‌ترین فعالیتهای این مرکز تحقیقات تهیه گایدلاین درمان سل MDR کشوری می‌باشد. این مرکز بیش از ۱۰۰مقاله ISI دارد. در سال ۱۳۹۴، آقای دکتر پیام طبرسی با حکم رئیس دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشت