payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به رضایت اعلی‌حضرت/علیاحضرت (یا به خواست پادشاه/ملکه) ، یک لفظ فنی حقوقی است که بر اساس این مفهوم است که همه اقتدار مشروع دولت از تاج نشات می‌گیرد. این لفظ که منشاء آن بریتانیا است، اکنون در همه قلمروی همسود به کار می‌رود. خدمت به تاج. به افرادی که توسط پادشاه یا ملکه برای خدمت به تاج منصوب می‌شوند و هیچ محدودیت زمانی برای تصدی منصبشان ندارد مانند فرمانداران کل و وزرای تاج، گفته می‌شود "به رضایت اعلی‌حضرت/علیاحضرت" خدمت می‌کنند. در کانادا فرمانداران کل توسط نماینده فدرال پادشاه یا ملکه کانادا یعنی فرماندار
نماینده فدرال پادشاه یا ملکه کانادا یعنی فرماندار کل، منصوب می‌شوند؛ بنابراین طبق لایحه قانون اساسی ۱۸۶۷ گفته می‌شود آنان منصبشان را «به رضایت فرماندار کل» در اختیار دارند. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/At_Her_Majesty%27s_pleasure
سر جوزف لارمر، (زاده ۱۱ ژوئیه ۱۸۵۷ – مرگ ۱۹ مه ۱۹۴۲) فیزیکدان ایرلندی، اولین کسی بود که نرخ تابش انرژی از یک الکترون شتاب گرفته را محاسبه کرد و گسست خطوط طیف توسط یک میدان مغناطیسی را توضیح داد. تئوری‌های او مبتنی بر این باور است که ماده کاملاً متشکل از ذرات الکتریکی در حال حرکت بر اتر می‌باشد. تحصیلات و تدریس. لارمر در موسسه آکادمیک سلطنتی تحصیل کرد و مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه کوئین در بلفاست به دست‌آورد. لارمر همچنین در کمبریج آموزش دید و در خلال سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۲۲ نماینده دانشگاه
و در خلال سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۲۲ نماینده دانشگاه خود در پارلمان بریتانیا بود. لارمر در کالج کوئین در گالوی (۱۸۸۰-۱۸۸۵)، و در کمبریج (۱۸۸۵-۱۹۳۲) به عنوان استاد فلسفه طبیعی تدریس کرده‌است. وی در سال ۱۹۰۹ به مقام شوالیه رسید. نظریات علمی. لارمر روی یک نظریه جدید به نام تئوری ذات الکترون (Electron Theory of Matter) تأثیرگذار بود و با توجه به طبیعت جرم، ساختار اتم و ارتباط آن با تابش، تئوری حرکتی گرما (Equipartition) و الکترودینامیک اجسام متحرک، مفهوم رادیکال آن را توسعه داد.
آئروسپاسیال غزال یک بالگرد سبکِ تک‌موتوره و پنج سرنشینه است که برای مقاصد شناسایی و دیده‌بانی و ترابری سبک و همچنین در نقشِ بال‌گرد جنگنده برای مأموریت‌های ضدتانک و پشتیبانی نزدیک هوایی از آن استفاده می‌شود. غزال را شرکت هوانوردیِ فرانسویِ سود در اواخر دهه ۱۹۶۰ طراحی کرد. شرکتی که بعدها به "آئروسپاسیال" تغییر نام داده و اکنون یوروکوپتر نام دارد. این پرنده در اصل به سفارش ارتش فرانسه برای رفع نیاز نیروی هوایی و هوانیروز این کشور به یک هلیکوپتر سبک وزنِ چندمنظورهٔ کارآمد طراحی و ساخته شد ولی در ادامه نظر ارتش
کارآمد طراحی و ساخته شد ولی در ادامه نظر ارتش بریتانیا را چنان به خود جلب کرد که شرکت وستلند در این کشور اقدام به تأسیس خط تولید این هواگرد نمود. این بال‌گرد در یوگسلاوی و مصر نیز تحت لیسانس فرانسوی‌ها تولید شده و کشورهای متعدد دیگری از جمله عراق، سوریه، لبنان، مراکش، اکوادور، چین، قطر، کویت و آرژانتین نیز به خریداری آن اقدام کرده‌اند. هرچند مدل غیرنظامی غزال هم به بازار عرضه شده اما نوع نظامی غزال بسیار موفق‌تر بوده و در جنگ‌های متعددی از جمله جنگ ایران و عراق، جنگ فالکلند، جنگ ۱۹۸۲ سوریه و اسرائیل مورد
عراق، جنگ فالکلند، جنگ ۱۹۸۲ سوریه و اسرائیل مورد استفاده قرار گرفت. غزال با ارتقا و بهینه‌سازی طرح کلی بال‌گرد آلوئت ساخته شده که پیش از غزال بال‌گرد سبک اصلی ارتش فرانسه بود. از کاربردهای اصلی بال‌گرد غزال در هوانیروز فرانسه و برخی کشورهای دیگر استفاده در نقش هلیکوپتر جنگنده است. مدل ضدتانک این بال‌گرد یعنی "سا ۳۴۲ام" به موشک‌های ضدتانک هدایت سیمی هات (حداکثر ۴ عدد) مجهز شده و مدل پشتیبانی سبک هوایی آن با نام "سا ۳۴۱اف" هم به تیربار ۲۰ میلی‌متری مسلح شده‌است. در ماموریت‌های تهاجمی از سلاح‌های دیگری مثل
در ماموریت‌های تهاجمی از سلاح‌های دیگری مثل راکتهای هوا به زمین و مسلسل‌ها و نارنجک‌اندازهای مختلف هم برای تسلیح غزال استفاده می‌شود. برخی از غزال‌ها حتی به موشک‌های ضدهوایی هم مجهز شده‌اند. در هوانیروز فرانسه از موشک میسترال، که در اصل یک موشک ضدهوایی دوش‌پرتاب ِ گرمایاب است، به عنوان یک سلاح ضدهوایی برای استفاده علیه بال‌گردها و هواپیماهای دشمن استفاده شده و عراقی‌ها هم در جنگ ایران و عراق اقدام به نصب موشک‌های روسی سام-۷ بر روی غزال‌های خود کردند تا این بال‌گرد در نبرد با کبراهای ایرانی شانس موفقیت
این بال‌گرد در نبرد با کبراهای ایرانی شانس موفقیت بیشتری داشته باشد. همچنین مدل‌هایی از این بال‌گرد که برای مقاصد شناسایی استفاده می‌شوند با یک سامانه تصویربرداری فروسرخ تجهیز شده‌اند. این هلیکوپتر دیگر در خط مقدم ارتش فرانسه به عنوان بال‌گرد جنگنده استفاده نمی‌شود و هلیکوپتر تایگر، دیگر محصول شرکت یوروکوپتر، جای آن را در این نقش گرفته اما کماکان در نقش ترابری سبک به کار گرفته می‌شود. غزال نخستین بال‌گردی بود که از پروانه دم فِنِستورن استفاده می‌کرد یعنی روتور دم آن در یک محفظه قرار گرفته بود. ابتکاری
روتور دم آن در یک محفظه قرار گرفته بود. ابتکاری انقلابی که بعدها در بال‌گردهای دیگر ایراسپشیال و یوروکوپتر هم دیده شد. این روش ساخت چرخانه دم هرچند در سرعت‌های پایین و پرواز درجا نیروی بیشتری از بال‌گرد می‌گرفت اما از مزایایی همچون کاهش قابل توجه صدا و لرزش، محافظت از پره‌های چرخانه در مقابل برخورد با اشیاء دیگر و نیاز به نیروی کمتر در پرواز کروز برخوردار بود و به همین جهت برای پرواز در سرعت‌های بالا بسیار مناسب‌تر از پروانه‌های دم کلاسیک بود. این شیوه طراحی پروانه دم به غزال کمک کرد تا به سریع‌ترین
طراحی پروانه دم به غزال کمک کرد تا به سریع‌ترین بال‌گرد دنیا در کلاس خود تبدیل شود. نخستین پرواز اولین مدل غزال که "سا-۳۴۰" نام داشت در ۷ آوریل ۱۹۶۷ اتفاق افتاد و در همین سال قرارداد مهمی بین بریتانیا و فرانسه برای تولید مشترک چند نوع بال‌گرد در دو کشور انجام شد. بر اساس این قرارداد مقرر شد که انگلیسی‌ها بال‌گردهای فرانسوی غزال (۲۹۲ فروند) و پوما (۴۸ فروند) و فرانسوی‌ها بال‌گرد انگلیسی لینکس (۴۰ فروند) را در کشور خود تولید کنند. در ۱۹۷۱ مدل سا۳۴۱ غزال اولین پرواز خود را انجام داد و در همین سال شرکت سود در
پرواز خود را انجام داد و در همین سال شرکت سود در شرکت آئرواسپیشیال ادغام شد. دو سال بعد در ۱۹۷۳ این بال‌گرد به خدمت رسمی در ارتش فرانسه پذیرفته شده و در همین سال مدل پرقدرت‌تر سا-۳۴۲ هم ساخته شد. مدل سا-۳۴۱ از موتوری به قدرت ۶۵۰ اسب بخار و مدل سا-۳۴۲ از موتوری به قدرت ۶۴۹ کیلوات (۸۷۰ اسب بخار) استفاده می‌کند. مدل سا-۳۴۲ غزال می‌تواند با حداکثر سرعت مستمر ۲۷۰ کیلومتر در ساعت پرواز کند و سرعت کروز آن ۳۲۸ ک‌م است. برد عملیاتی این بال‌گرد سبک با حداقل بار و در سطح دریا ۷۸۵ کیلومتر است و با بار ۵۰۰ کیلوگرمی به
سطح دریا ۷۸۵ کیلومتر است و با بار ۵۰۰ کیلوگرمی به ۳۶۰ کیلومتر کاهش پیدا می‌کند. وزن سا-۳۴۲ خالی ۹۷۵ کیلوگرم است و با حداکثر وزن ۱۹۰۰ کیلوگرم قادر به برخاستن از زمین است. پروانهٔ اصلی غزال ۳ پره دارد و قطر آن ۱۰ و نیم متر است. طول بدنه این هواگرد فرانسوی ۹٫۵۳ متر و ارتفاع آن ۳٫۱۸ متر است. غزال در عراق. عراقی‌ها در جنگ هشت ساله خود با ایران به‌طور گسترده‌ای از هلیکوپترهای غزال خود بهره بردند. غزال‌های مسلح به موشک هات توانایی ضد تانک در خور توجهی داشتند. برای هات‌ها فرقی نمی‌کرد که کدام تانک ایرانی رودروری
هات‌ها فرقی نمی‌کرد که کدام تانک ایرانی رودروری آن‌ها باشد. چه تی-۵۵ و تی-۶۲ و چه ام-۶۰ پاتون و چیفتن با استفاده از هات منهدم می‌شدند. اما مشکل غزال‌ها این بود که محافظت زرهی کافی برای انجام عملیات در محیط پرخطر جنگی را نداشتند. غزال‌های سبک در واقع طرز تفکر اروپایی‌ها در مورد شیوه کاربرد هلیکوپترها در نبردهای ضد تانک را به نمایش می‌گذاشتند و آسیب‌پذیری غزال‌ها در مقابل آتش پدافندی دشمن در طول این جنگ نادرستی این ایده را ثابت کرد. دیگر بالگرد جنگنده عراقی‌ها یعنی میل-۲۴ ساخت شوروی برعکس غزال از زره و
یعنی میل-۲۴ ساخت شوروی برعکس غزال از زره و مقاومت قابل توجه برخوردار بود اما موشک‌های ضد تانک دقیق و سیستم هدف‌گیری مناسبی نداشت. غزال‌ها مثل کبراهای ایرانی قادر بودند در هنگام هاور کردن هم شلیک کنند اما بالگردهای روسی فقط در حال حرکت قادر به شلیک بودند که این دقت آن‌ها را به شدت کاهش می‌داد. برای رفع این مشکل در تابستان ۱۳۶۱ عراقی‌ها از مستشاران نظامی آلمان شرقی دعوت کردند تا راهکارهایی برای کاربرد مؤثرتر بالگردهای جنگنده را به آن‌ها بیاموزند. عراقی‌ها به توصیه این مستشاران تاکتیک ساده اما فوق‌العاده
به توصیه این مستشاران تاکتیک ساده اما فوق‌العاده مؤثری را ترتیب دادند که در آن هلیکوپترهای غزال و میل-۲۵ در گروه‌های شکارچی/قاتل به جنگ نیروهای دشمن می‌رفتند. ابتدا میل-۲۵های عظیم‌الجثه حمله را آغاز کرده و با آتش راکت‌های ۵۷ م‌م خود پدافند هوایی ایرانی‌ها را از کار می‌انداختند. سپس نوبت به غزال‌ها می‌رسید که از سردرگمی قوای ایرانی استفاده کرده و با موشک‌های هات تانک‌های ایرانی را یکی یکی از کار بیندازند. وقتی در سال ۱۳۶۱ در جنگ‌های میان شلمچه تا بصره سپاه پاسداران برای نخستین بار از تانک استفاده کرد
سپاه پاسداران برای نخستین بار از تانک استفاده کرد غزال‌های توانستند تعداد زیادی از تانک‌های پاسداران و چیفتن‌های ارتش را به این شیوه از کار بیندازند. غزال‌ها هم مثل دیگر هواگردهای عراقی آسیب شدیدی را در جریان جنگ سال ۱۹۹۱ با ائتلاف بین‌المللی مدافع کویت متحمل شدند. با این حال در سال ۲۰۰۰ هنوز ۲۰ غزال در زرادخانه عراقی‌ها باقی مانده بود. عراقی‌ها در سال ۲۰۰۹ شش بالگرد غزال فرانسوی را خریداری کردند. البته غزال‌هایی که اکنون در عراق هستند فاقد موشک هات می‌باشند
اورنج اسرائیل شرکت مخابراتی اسرائیلی است، که در زمینه ارائه خطوط تلفن ثابت، شبکه تلفن همراه، رساننده خدمات اینترنتی و ارائه شبکه وای-فای فعالیت می‌کند. شرکت اورنج اسرائیل در سال ۱۹۹۹ توسط شرکت هاچیسون وامپو تأسیس شد و با توجه به در اختیار داشتن برند اورنج توسط هاچیسون وامپو و اجرای عملیات شبکه تلفن همراه این شرکت با برند اورنج، در نتیجه شعبه هاچیسون در کشور اسرائیل با نام تجاری اورنج فعالیت خود را آغاز کرد. پس از خریداری برند اورنج و اورنج بریتانیا توسط شرکت فرانس تلکوم، این شرکت اسرائیلی نیز نامش را به
فرانس تلکوم، این شرکت اسرائیلی نیز نامش را به شرکت ارتباطات پارتنر تغییر داد، ولی همچنان با برند اورنج اسرائیل خدمات تلفن همراه را ارائه می‌کند. دفتر مرکزی این شرکت در شهر روش هاعین، اسرائیل قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس تل‌آویو، بورس نزدک و بورس لندن معامله می‌شود.
دنیس دیمیتریویچ چریشف (زاده ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است که برای باشگاه ونتزیا و تیم ملی فوتبال روسیه بازی می‌کند. دنیس چریشف که اولین روس تاریخ رئال مادرید است، کار خود را در اسپورتینگ خیخون شروع نمود و بعد آن در ۹ سالگی به بورگوس رفت و بعد از بورگوس در سال ۲۰۰۲ به آکادمی رئال مادرید انتقال یافت و از ده سالگی در آکادمی رئال رشد کرد. تیم ملی. او برای اولین‌بار در ۶ نوامبر ۲۰۱۲ به تیم ملی بزرگسالان روسیه دعوت شد. او در پست هافبک هجومی بازی می کند.
فرست اینترنشنال بانک اسرائیل که به اختصار فی‌بی بانک نیز خوانده می‌شود، شرکت خدمات مالی و بانکداری اسرائیلی است، که فعالیت‌های آن بر ارائه خدمات بانکداری شراکتی و بانکداری خصوصی، بانکداری سرمایه گذاری و مدیریت سرمایه متمرکز می‌باشد. فی‌بی بانک در سال ۱۹۷۲ با ادغام چندین بانک کوچک اسرائیلی تأسیس شد و در حال حاضر به‌عنوان پنجمین بانک بزرگ اسرائیل شناخته می‌شود. شعبه مرکزی این بانک در شهر تل‌آویو، اسرائیل قرار دارد و شعب بین‌المللی آن نیز در شهرهای لندن و زوریخ مستقر می‌باشند. بخشی از سهام بانک فرست اینترنشنال
مستقر می‌باشند. بخشی از سهام بانک فرست اینترنشنال در بازارهای بورس تل‌آویو و بورس لندن دادوستد می‌شود.
دیوید اویلوو (زاده ۱ آوریل ۱۹۷۶) بازیگر و تهیه‌کننده انگلیسی-آمریکایی است.او فارغ‌التحصیل آکادمی موسیقی و هنرهای نمایشی لندن است. وی تا کنون دو بار نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب و یک بار نامزد دریافت جایزه امی ساعات پربیننده شده‌است. همچنین وی به مقام افسر والا مقام امپراطوری بریتانیا (OBE) منصوب شده‌است. فعالیت هنری او از سال ۲۰۰۱ و با حضور در "تنازع برای بقا" (۲۰۰۱) آغاز شد. او از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ در مجموعه تلویزیونی "مأموران مخفی" در نقش دنی ظاهر شده‌است. سپس او در فیلم‌های "آوای تندر" (۲۰۰۵)، "بهترین
سپس او در فیلم‌های "آوای تندر" (۲۰۰۵)، "بهترین مرد" (۲۰۰۵)، "از خط خارج شده" (۲۰۰۵)، "هر طور شما دوست دارید" (۲۰۰۶)، "آخرین پادشاه اسکاتلند" (۲۰۰۶)، "عاشق چه کسی هستی؟" (۲۰۰۸) و "خشم" (۲۰۰۹) ظاهر شد همچنین وی به خاطر بازی در فیلم "ظهور سیاره میمون‌ها" (۲۰۱۱) در نقش استیون نیز شناخته می‌شود. در همان سال در فیلم "خدمتکاران" و مجموعه تلویزیونی "همسر خوب" حضور یافت. در سال‌های بعد او در "پسر روزنامه فروش" (۲۰۱۲)، "وسط ناکجا" (۲۰۱۲)، "لینکلن" (۲۰۱۲)، "جک ریچر" (۲۰۱۲) و "سرخدمتکار" (۲۰۱۳) ظاهر شد. در سال ۲۰۱۴ او
و "سرخدمتکار" (۲۰۱۳) ظاهر شد. در سال ۲۰۱۴ او در فیلم‌های "بلبل"، "میان‌ستاره‌ای"، "سلما" در نقش "روز مارتین لوتر کینگ جونیور" و "یک سال بسیار خشن" بازی کرد، همچنین وی از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ به عنوان صداپیشه در "شورشیان جنگ ستارگان" حضور داشت. او در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ در فیلم‌های "اسیر" و "ملکه کاتوه" نقش آفرینی کرد. در سال ۲۰۱۸ علاوه بر حضور در فیلم‌های "چین‌خوردگی در زمان" و "گرینگو"، در مجموعه تلویزیونی "بینوایان" در نقش ژاور ظاهر شد. زندگی شخصی. او با جسیکا اویلوو در سال ۱۹۹۸ ازدواج کرد، آنها اکنون با
اویلوو در سال ۱۹۹۸ ازدواج کرد، آنها اکنون با چهار فرزندشان در لس آنجلس، کالیفرنیا زندگی می‌کنند.
تیلر لابین (زاده ۲۹ آوریل ۱۹۷۸) بازیگر کانادایی است. از فیلم‌های او می‌توان به "مطب دام‌پزشکی"، "ظهور سیاره میمون‌ها"، "سابرینا جادوگر نوجوان"، "دختر رئیس من" و "رئیس" اشاره کرد.
حریق خزان آلبوم موسیقی ایرانی با آهنگسازی مهیار علیزاده و با صدای علیرضا قربانی است که در پاییز سال ۱۳۹۱ منتشر شده‌است. اشعار این آلبوم از سروده‌های فریدون مشیری، هوشنگ ابتهاج و سهراب سپهری هستند. این آلبوم پس از انتشار جزو پرفروش‌ترین آلبوم‌های سال ۱۳۹۱ قرار گرفت،. آلبوم تصویری. در سال ۱۳۹۴، دو نسخه آلبوم تصویری و صوتی از کنسرت حریق خزان اجرا شده در مهرماه سال ۱۳۹۲ در تالار وحدت توسط مؤسسه آوای باربد منتشر شد. قطعات این آلبوم به شرح زیر است:
عملیات تی ۴ بزرگ‌ترین قتل‌عام سیستماتیک عقب مانده‌ها، بیماران روانی و معلولان مغزی در تاریخ بشری به دست آلمان نازی است. در جریان برنامه پاکسازی نژاد آریایی از ناخالصی‌ها در سال ۱۹۳۹، هیتلر دستور اجرایی شدن برنامه‌ای را داد که ضمن آن تمامی بیماران روانی از سراسر کشور در ۵ کمپ بیمارستانی در آلمان و اتریش جمع شدند و با گاز مونوکسید کربن (که از دریچهٔ تهویهٔ اتاق‌های‌شان به داخل فرستاده شده بود) خفه شدند یا با تزریق دوز بالای مورفین به قتل رسیدند. دامنه این عملیات که در ابتدا اختصاص به معلولان مغزی، منگل‌ها،
که در ابتدا اختصاص به معلولان مغزی، منگل‌ها، شیزوفرن‌ها و بیماران مبتلا به اوتیسم داشت، در اواخر جنگ به پیران از کار افتاده و زخمیان بدحال بمباران متفقین تسری پیدا کرد. بر طبق برآوردها شمار قربانیان عملیات تی۴ میان ۲۰۰ تا ۲۵۰ هزار نفر تخمین زده می‌شود. نام T4 مخفف Tiergartenstraße 4، آدرس خیابانی یک بخش از صدارت است که در اوایل سال ۱۹۴۰ در منطقه تیرگارتن برلین تأسیس شد و پرسنل مرتبط با عملیات تی ۴ را استخدام و پرداخت می‌کرد. قتل‌ها از سپتامبر ۱۹۳۹ تا پایان جنگ در سال ۱۹۴۵ انجام شد؛ با وجود توقف رسمی آن در
جنگ در سال ۱۹۴۵ انجام شد؛ با وجود توقف رسمی آن در اوت ۱۹۴۱. از ۲۷۵٬۰۰۰ تا ۳۰۰٬۰۰۰ نفر در بیمارستان‌های روانی در آلمان و اتریش، لهستان اشغالی و محافظت بوهم و موراویا (اکنون جمهوری چک) کشته شدند. تعداد قربانیان در ابتدا ۷۰٬۲۷۳ نفر ثبت شده بود اما این تعداد با کشف قربانیان در آرشیوهای آلمان شرقی سابق افزایش یافت. فناوری توسعه یافته تحت عملیات تی ۴، به ویژه استفاده از گاز کشنده بر روی تعداد زیادی از مردم، توسط بخش پزشکی وزارت داخله رایش به همراه پرسنل عملیات تی ۴، که در قتل عام یهودیان شرکت داشتند، به کار
تی ۴، که در قتل عام یهودیان شرکت داشتند، به کار گرفته شد. پیش‌زمینه. در ابتدای قرن بیستم، عقیم‌سازی افرادی که حامل نقص‌های ارثی محسوب می‌شدند و در برخی موارد افرادی که رفتارهای «ضداجتماعی» ارثی داشتند، یک حوزه محترم پزشکی بود. کانادا، دانمارک، سوئیس و ایالات متحده قوانینی را تصویب کرده بودند که عقیم‌سازی اجباری را ممکن می‌ساخت. مطالعاتی که در دهه ۱۹۲۰ انجام شد، آلمان را به عنوان کشوری که به طور غیرعادی در معرفی قوانین عقیم‌سازی مردد بود، رتبه‌بندی کردند. در کتاب خود "نبرد من" (۱۹۲۴)، هیتلر نوشت که روزی
در کتاب خود "نبرد من" (۱۹۲۴)، هیتلر نوشت که روزی بهداشت نژادی «به عنوان عملی بزرگتر از پیروزمندانه‌ترین جنگ‌های عصر بورژوایی کنونی ما ظاهر خواهد شد». در ژوئیه ۱۹۳۳، «قانون پیشگیری از نسل‌های بیمار ارثی» عقیم‌سازی اجباری را برای افرادی با شرایطی که ارثی محسوب می‌شدند، مانند اسکیزوفرنی، صرع، بیماری هانتینگتون و «حماقت» تجویز کرد. عقیم‌سازی همچنین برای الکلیسم مزمن و سایر اشکال انحراف اجتماعی قانونی شد. این قانون توسط وزارت کشور تحت نظر ویلهلم فریک از طریق دادگاه بهداشت وراثت (Erbgesundheitsgerichte) که به
بهداشت وراثت (Erbgesundheitsgerichte) که به بررسی ساکنان خانه‌های پرستاری، تیمارستان‌ها، زندان‌ها، خانه‌های سالمندان و مدارس ویژه می‌پرداختند، اجرا می‌شد تا افرادی که باید عقیم‌سازی شوند را انتخاب کنند. تخمین زده می‌شود که بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۹، ۳۶۰,۰۰۰ نفر تحت این قانون عقیم‌سازی شدند. سیاست و برنامه تحقیقاتی بهداشت نژادی و اصلاح نژادی توسط امیل کرپلین ترویج شد. عقیم‌سازی اصلاح نژادی افرادی که با اسکیزوفرنی تشخیص داده شده بودند (و به عنوان مستعد به آن دیده می‌شدند) توسط اویگن بلویلر که در "کتاب درسی
دیده می‌شدند) توسط اویگن بلویلر که در "کتاب درسی روانپزشکی" خود به دلیل «معلولان ذهنی و جسمی» فرض می‌کرد که باعث زوال نژادی می‌شوند، حمایت شد. عملیات تی ۴ از سیاست حزب نازی در مورد «بهداشت نژادی» ناشی شد، اعتقادی که مردم آلمان نیاز به پاکسازی از دشمنان نژادی داشتند، که شامل هر کسی که در یک مرکز بهداشت روانی محبوس بود و افرادی با ناتوانی‌های جسمی ساده می‌شد. در داخل اداره نازی، ایده شامل کردن افراد با ناتوانی‌های جسمی در برنامه باید با دقت بیان می‌شد، زیرا وزیر تبلیغات رایش، جوزف گوبلز، پای راستش دچار نقص
وزیر تبلیغات رایش، جوزف گوبلز، پای راستش دچار نقص بود. پس از سال ۱۹۳۷، کمبود شدید نیروی کار در آلمان ناشی از تسلیح مجدد، به این معنا بود که هر کسی که قادر به کار بود به عنوان «مفید» تلقی می‌شد، از قانون معاف می‌شد و نرخ عقیم‌سازی کاهش یافت. اجرا. کارل برانت، پزشک هیتلر و هانس لامرز، رئیس صدارت رایش، پس از جنگ گواهی دادند که هیتلر به آنها به زودی در سال ۱۹۳۳ - زمانی که قانون عقیم‌سازی تصویب شد - گفته بود که او طرفدار کشتن بیماران لاعلاج است اما می‌دانست که افکار عمومی این را نخواهد پذیرفت. در سال ۱۹۳۵،
که افکار عمومی این را نخواهد پذیرفت. در سال ۱۹۳۵، هیتلر به رهبر پزشکان رایش، گرهارد واگنر، گفت که این مسئله نمی‌تواند در زمان صلح مطرح شود؛ «چنین مشکلی می‌تواند در زمان جنگ به طور روان‌تر و آسان‌تری انجام شود». او نوشت که قصد دارد مشکل آسایشگاه‌های روانی را به طور رادیکال حل کند. این کار با یک مورد «آزمایشی» در اواخر سال ۱۹۳۸ آغاز شد. هیتلر به برانت دستور داد تا یک درخواست از سوی دو والدین برای «کشتن از روی ترحم» پسرشان که نابینا و دارای ناتوانی‌های جسمی و رشدی بود را ارزیابی کند. کودک، که در نزدیکی
و رشدی بود را ارزیابی کند. کودک، که در نزدیکی لایپزیگ به دنیا آمده و در نهایت به نام گرهارد کرتشمار شناسایی شد، در ژوئیه ۱۹۳۹ کشته شد. هیتلر به برانت دستور داد که در همه موارد مشابه به همین روش عمل کند. در ۱۸ اوت ۱۹۳۹، سه هفته پس از کشتن پسر، کمیته رایش برای ثبت علمی بیماری‌های ارثی و مادرزادی تأسیس شد تا کودکان بیمار یا نوزادانی که به عنوان معیوب شناسایی شده بودند را ثبت کند. کشتن مخفیانه نوزادان در سال ۱۹۳۹ آغاز شد و پس از شروع جنگ افزایش یافت؛ تا سال ۱۹۴۱، بیش از ۵۰۰۰ کودک کشته شده بودند. هیتلر طرفدار
بیش از ۵۰۰۰ کودک کشته شده بودند. هیتلر طرفدار کشتن کسانی بود که او آنها را «زندگی نالایق زندگی» می‌دانست. چند ماه قبل از فرمان «اتانازی»، در یک کنفرانس در سال ۱۹۳۹ با لئوناردو کونتی، رهبر بهداشت رایش و دبیر دولت برای بهداشت در وزارت داخله، و هانس لامرز، رئیس صدارت رایش، هیتلر به عنوان مثال به بیماران روانی اشاره کرد که او گفت فقط می‌توانند «روی خاک اره یا شن» خوابانده شوند زیرا آنها «همیشه خود را کثیف می‌کنند» و «مدفوع خود را در دهان می‌گذارند». این مسئله، به گفته رژیم نازی، در زمان جنگ اهمیت جدیدی پیدا
به گفته رژیم نازی، در زمان جنگ اهمیت جدیدی پیدا کرد. جنبش به‌نژادی آلمان حتی قبل از به قدرت رسیدن نازی‌ها یک جناح افراطی داشت. به زودی در سال ۱۹۲۰، آلفرد هوچه و کارل بیندینگ از کشتن افرادی که زندگی‌شان «نالایق زندگی» بود حمایت کردند. داروینیسم توسط آنها به عنوان توجیهی برای تقاضای ژن‌های «مفید» و ریشه‌کنی ژن‌های «مضر» تفسیر شد. رابرت لیفتون نوشت: حمایت از به‌نژادی در آلمان پس از سال ۱۹۳۰ افزایش یافت، زمانی که رکود اقتصادی بهانه‌ای برای کاهش بودجه بیمارستان‌های روانی دولتی شد و باعث ایجاد فقر و ازدحام شد.
روانی دولتی شد و باعث ایجاد فقر و ازدحام شد. بسیاری از طرفداران نژادپرستی علمی در آلمان، ملی‌گرا و یهودستیز بودند که رژیم نازی را با شور و شوق پذیرفتند. بسیاری از آنها به سمت‌هایی در وزارت بهداشت و مؤسسات تحقیقاتی آلمان منصوب شدند. ایده‌های آنها به تدریج توسط اکثریت جامعه پزشکی آلمان پذیرفته شد، که از آن پزشکان یهودی و کمونیست به زودی پاکسازی شدند. در طول دهه ۱۹۳۰، حزب نازی یک کمپین تبلیغاتی به نفع اتانازی انجام داد. دفتر نژادی و سیاسی ملی سوسیالیست (NSRPA) بروشورها، پوسترها و فیلم‌های کوتاهی برای نمایش در
بروشورها، پوسترها و فیلم‌های کوتاهی برای نمایش در سینماها تولید کرد که به آلمانی‌ها هزینه نگهداری از آسایشگاه‌ها برای بیماران لاعلاج و دیوانه را نشان می‌داد. این فیلم‌ها شامل "ارث" (۱۹۳۵)، "قربانی گذشته" (۱۹۳۷)، که در برلین یک نمایش بزرگ داشت و در تمام سینماهای آلمان نمایش داده شد، و "من متهم می‌کنم" (۱۹۴۱) که بر اساس رمانی از هلموت اونگر، مشاور «اتانازی کودکان» ساخته شده بود. کشتن کودکان. در اواسط سال ۱۹۳۹، هیتلر ایجاد کمیته رایش برای ثبت علمی بیماری‌های جدی ارثی و مادرزادی را به رهبری پزشک خود، کارل
جدی ارثی و مادرزادی را به رهبری پزشک خود، کارل برانت، و تحت مدیریت هربرت لیندن از وزارت داخله، رهبر صلیب سرخ آلمان ارنست-رابرت گراویتز و اس‌اس- ویکتور براک مجاز کرد. مراکز نابودی در شش بیمارستان روانی موجود تأسیس شدند: برنبورگ، براندنبورگ، گرافنک، هادامار، هارتهایم و زوننشتاین. هزار کودک زیر ۱۷ سال در مؤسسات آم اسپایگلگروند و گوگینگ در اتریش کشته شدند. به عنوان جنبه‌ای مرتبط با پایه «پزشکی» و علمی این برنامه، پزشکان نازی هزاران مغز از قربانیان. از اوت ۱۹۳۹، وزارت داخله کودکان دارای معلولیت را ثبت کرد و از
وزارت داخله کودکان دارای معلولیت را ثبت کرد و از پزشکان و ماماها خواست تا تمام موارد نوزادان با معلولیت‌های شدید را گزارش دهند. عنصر رضایت 'قیم' (ولی) به زودی ناپدید شد. کسانی که باید کشته می‌شدند به عنوان «تمام کودکان زیر سه سال که در آنها هر یک از بیماری‌های 'جدی ارثی' زیر 'مشکوک' بود: حماقت و سندرم داون (به ویژه هنگامی که با نابینایی و ناشنوایی همراه باشد)؛ میکروسفالی؛ هیدروسفالی؛ ناهنجاری‌های از هر نوع، به ویژه اندام‌ها، سر و ستون فقرات؛ و فلج، از جمله شرایط اسپاستیک» شناسایی شدند. گزارش‌ها توسط یک
شرایط اسپاستیک» شناسایی شدند. گزارش‌ها توسط یک هیئت از کارشناسان پزشکی ارزیابی می‌شد که از آنها سه نفر باید تأیید خود را قبل از کشتن کودک می‌دادند. وزارت از فریبکاری در برخورد با والدین یا قیمها استفاده می‌کرد، به ویژه در مناطق کاتولیک، جایی که والدین عموماً همکاری نمی‌کردند. به والدین گفته می‌شد که کودکانشان به «بخش‌های ویژه» فرستاده می‌شوند، جایی که درمان بهتری دریافت خواهند کرد. کودکانی که به این مراکز فرستاده می‌شدند برای «ارزیابی» به مدت چند هفته نگه داشته می‌شدند و سپس با تزریق مواد شیمیایی سمی،
داشته می‌شدند و سپس با تزریق مواد شیمیایی سمی، معمولاً فنول، کشته می‌شدند. مرگ آنها به عنوان «سینه‌پهلو» ثبت می‌شد. بدنام‌ترین این مؤسسات در اتریش آم اسپایگلگروند بود، جایی که از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵، ۷۸۹ کودک با تزریق کشنده، مسمومیت با گاز و سوءاستفاده فیزیکی کشته شدند. مغزهای کودکان در شیشه‌های فرمالدهید نگهداری می‌شدند و تا سال ۲۰۰۱ در زیرزمین کلینیک و در مجموعه خصوصی هاینریش گروس، یکی از مدیران مؤسسه، ذخیره می‌شدند. هنگامی که جنگ جهانی دوم در سپتامبر ۱۹۳۹ آغاز شد، استانداردهای ارزیابی کمتر سختگیرانه و فرآیند
شد، استانداردهای ارزیابی کمتر سختگیرانه و فرآیند تأیید سریع‌تر اتخاذ شد. بسیاری از والدین مشکوک به آنچه در حال وقوع بود شدند و رضایت ندادند، به ویژه هنگامی که مشخص شد که مؤسسات برای کودکان دارای معلولیت به طور سیستماتیک از افراد خود خالی می‌شوند. به والدین هشدار داده شد که ممکن است حضانت تمام فرزندان خود را از دست بدهند و اگر این کافی نبود، والدین می‌توانستند با فراخوانی برای «وظیفه کار اجباری» تهدید شوند. تا سال ۱۹۴۱، بیش از ۵۰۰۰ کودک کشته شده بودند. کشتن بزرگسالان. حمله به لهستان. برانت و بوهلر
کشتن بزرگسالان. حمله به لهستان. برانت و بوهلر برنامه‌هایی برای گسترش برنامه اتانازی به بزرگسالان توسعه دادند. در ژوئیه ۱۹۳۹، آنها جلسه‌ای برگزار کردند که در آن پروفسور ورنر هایده، رئیس بخش پزشکی اس‌اس، حضور داشتند. در این جلسه توافق شد که یک ثبت ملی از همه افراد بستری شده با بیماری‌های روانی یا ناتوانی‌های جسمی ترتیب داده شود. اولین بزرگسالان معلول که توسط رژیم نازی به صورت دسته‌جمعی کشته شدند، لهستانی‌ها بودند. پس از حمله در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹، بزرگسالان معلول توسط مردان اس‌اس و تحت فرماندهی اس‌اس-رودولف
توسط مردان اس‌اس و تحت فرماندهی اس‌اس-رودولف ترگر، تحت نظارت راینهارت هایدریش، در طول عملیات تاننبرگ، کشته شدند. تمام بیمارستان‌ها و آسایشگاه‌های روانی منطقه وارته‌لاند تخلیه شدند. در منطقه دانزیگ (اکنون گدانسک)، حدود ۷۰۰۰ بیمار لهستانی از مؤسسات مختلف تیراندازی شدند و ۱۰،۰۰۰ نفر در منطقه گدنیا کشته شدند. اقدامهای مشابهی در سایر مناطق لهستان که برای ضمیمه شدن به آلمان در نظر گرفته شده بودند، انجام شد. اولین آزمایش‌ها با گاز دادن بیماران در اکتبر ۱۹۳۹ در قلعه VII در پوزن (پوزنان اشغالی) انجام شد، جایی که
VII در پوزن (پوزنان اشغالی) انجام شد، جایی که صدها زندانی با استفاده از مسمومیت با مونوکسید کربن در یک اتاق گاز بداهه که توسط آلبرت ویدمان، شیمیدان ارشد پلیس جنایی آلمان (کریپو) توسعه یافته بود، کشته شدند. در دسامبر ۱۹۳۹، هاینریش هیملر یکی از این گاز دادن‌ها را مشاهده کرد و اطمینان حاصل کرد که این اختراع بعداً به کاربردهای بسیار گسترده‌تری خواهد رسید. فهرست‌برداری از اهداف از سوابق بیمارستانی. در اوایل اکتبر، تمام بیمارستان‌ها، خانه‌های پرستاری، خانه‌های سالمندان و آسایشگاه‌ها موظف شدند تمام بیمارانی را که
و آسایشگاه‌ها موظف شدند تمام بیمارانی را که به مدت پنج سال یا بیشتر بستری شده بودند، که به عنوان «دیوانه جنایی» شناخته شده بودند، که از «نژاد غیرآریایی» بودند یا که با هر یک از شرایط موجود در یک لیست تشخیص داده شده بودند، گزارش دهند. این شرایط شامل اسکیزوفرنی، صرع، کره هانتینگتون، سیفلیس پیشرفته، زوال عقل پیری، فلج، انسفالیت و «شرایط عصبی نهایی به طور کلی» بود. بسیاری از پزشکان و مدیران فرض کردند که گزارش‌ها برای شناسایی زندانیانی است که قادر به خدمت در «خدمات کار» هستند و تمایل داشتند درجه ناتوانی بیماران