payamvha/North_RAG huggingface dataset:
توسط علم مکانیک آماری ممکن خواهد بود) به محض به راه افتادن جریان انتقال حرارت هدایتی، حرکات تصادفی در بعد میکروسکوپیک به صورت خودبه‌خودی شروع می‌شوند و بعد از این‌که این اثرات در ابعاد ماکروسکوپیک نیز ظاهر شدند، شکل‌دهی سیال به صورت سلول‌های همرفتی بنارد رخ می‌دهد. دوران سلول‌های بنارد به صورت پایدار تا زمانی که اختلاف دمای ثابتی میان دو صفحه وجود داشته باشد ادامه خواهد داشت و این دوران به صورت متناوب در راستای افقی از حالت ساعت‌گرد به حالت پادساعت‌گرد تغییر می‌کند. این حرکات نمونه‌ای از اثرات پدیده شکست
می‌کند. این حرکات نمونه‌ای از اثرات پدیده شکست خودبه‌خودی ابر تقارن است و در زمره پدیده‌های شبه پایدار دسته‌بندی می‌شود. این موضوع به این معناست که اعمال یک آشفتگی کوچک به این سیستم نخواهد توانست در دوران این سلول‌ها تغییری حاصل کند، ولی در صورتی که بزرگی آشفتگی قابل توجه باشد بر روی نوع دوران تأثیرات به‌سزایی خواهد گذاشت و اثرات پسماند بر جای خواهند ماند. بررسی‌های جبری در بعد میکروسکوپیک این پدیده نتایج درستی به دنبال نخواهد داشت؛ چراکه ماهیت این پدیده غیر جبری است. برای نمونه اگر آزمایش با تمام
پدیده غیر جبری است. برای نمونه اگر آزمایش با تمام شاخصه‌هایش عیناً تکرار شود، سلول‌ها و سایر پدیده‌های حاصل شده در آزمایش جدید نسبت به آزمایش قبلی، در بعضی موارد، در جهت مخالف شکل خواهد گرفت.
نارون (در متون طب سنتی دردار) نام یک سرده از تیره نارونیان است که برگریز یا نیمه‌برگریز هستند. این گونه ابتدا در دوره میوسن در حدود ۲۰ میلیون سال پیش، در جایی که امروزه آسیای مرکزی قرار دارد پدید آمد و به مرور در سراسر نیمکره شمالی گسترده شد. چوب درخت نارون (Elm) به دلیل ویژگی‌های فیزیکی خاص خود، برای برخی کاربردهای خاص در صنعت چوب بسیار ارزشمند است، اگرچه نسبت به چوب‌هایی مانند بلوط یا گردو کمتر متداول است. کدام کشورها بیشترین تولید چوب نارون را دارند؟. درخت نارون در نیم‌کره شمالی رایج است، اما برخی کشورها
نارون در نیم‌کره شمالی رایج است، اما برخی کشورها تولید قابل‌توجهی از چوب نارون دارند: گونه‌های نارون. برخی از گونه‌های نارون چنین‌اند:
یواس‌اس باگلی (تی‌بی-۴۲) یک کشتی بود که طول آن 157 ft "(47.85 m)" بود. این کشتی در سال ۱۹۰۰ ساخته شد.
یواس‌اس بلیکلی (تی‌بی-۲۷) یک کشتی بود که طول آن 175 ft "(53.34 m)" بود. این کشتی در سال ۱۹۰۰ ساخته شد. پس از تکمیل آزمایش‌های اسکله در محوطه نیروی دریایی بوستون، بلیکلی به نیوپورت، رود آیلند رفت، جایی که سیستم‌های مهمات و الکتریکی در ایستگاه اژدر نصب شدند و پس از آن یک سری آزمایش‌ها و بازرسی‌ها انجام شد.
یواس‌اس کالماس (ای‌اوجی-۲۵) یک کشتی بود که طول آن 220 ft 6 in بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
یواس‌اس کنونکاس (وای‌تی-۱۸۷) ()؛ یک یدک‌کش لَنگَرگاه دریایی ایالات متحده بود که در سال ۱۹۴۱ وارد خدمت شد و در سال ۱۹۴۷ از بین رفت. این یدک‌کش در ۳ ژوئن ۱۹۴۱ به کار گرفته شد و در ناحیه یکم و پنجم نیروی دریایی خدمت کرده است. "کنونکاس" در ۳۰ آوریل ۱۹۴۷ جهت کاربردپذیری و دفع به کمیسیون دریایی ایالات متحده منتقل شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41600079&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-04-13T11:14:42Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Marj69&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;origin&gt;41600090&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; نفیسه ریاحی (۱۳۲۲-۱۳۷۹) هنرمند نقاش و مجسمه‌ساز و انیماتور ایرانی بود. او فرزند تقی ریاحی بود و در سوئد به دنیا آمد و تحصیلات خود را در انگلیس و سوئیس انجام داد.
آمد و تحصیلات خود را در انگلیس و سوئیس انجام داد. پس از بازگشت به ایران با کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و تلویزیون ملی ایران همکاری داشت. در طی سال‌های همکاری با کانون کتاب‌های متعددی را برای کودکان تصویرگری کرد و چند فیلم انیمیشن ساخت. تصویرگری او در کتاب "پول و اقتصاد" (نوشته داریوش آشوری٬ از انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان) در سال ۱۳۴۹ برنده دیپلم افتخار یونسکو شد.
جام آلگاروه یکی از مسابقات فوتبال زنان است که به میزبانی فدراسیون فوتبال پرتغال انجام می‌پذیرد. این مسابقات هر ساله از سال ۱۹۹۴ در ناحیهٔ آلگاروه پرتغال برگزار می‌شود و در کنار جام جهانی فوتبال زنان و فوتبال در بازی‌های المپیک تابستانی یکی از معتبرترین تورنمنت‌های فوتبال زنان به‌شمار می‌آید. مسابقات آلگاروه برای قسمت مردان زیر ۱۷ سال نیز در فوریه هر سال برگزار می‌شود. موفقترین تیم‌های شرکت‌کننده در این تورنمنت تیم ملی فوتبال زنان ایالات متحده آمریکا با نه عنوان قهرمانی و تیم ملی فوتبال زنان نروژ با چهار
عنوان قهرمانی و تیم ملی فوتبال زنان نروژ با چهار عنوان قهرمانی هستند که عنوان‌های تیم نروژ همگی در سال‌های ابتدایی این رقابت‌ها بوده‌اند. تیم ایالات متحده آمریکا نیز عنوان‌های خود را از سال ۲۰۰۰ به بعد کسب کرده است. تیم ملی فوتبال زنان سوئد سه بار و تیم‌های چین و آلمان هر یک دو بار قهرمان شده‌اند.
نان گِردِه یک نان سنتی در استان همدان است. این نان مخصوصاً در ماه مبارک رمضان استفاده می‌شود و ترکیبات آن علاوه بر ترکیبات نان معمولی شامل زرده تخم مرغ و سبزی معطر است. اصلی‌ترین نان سنتی همدان به گرده یک زرده و گرده دو زرده معروف است. وجه تسمیه. گرده نانی گرد است که به این علت نامگذاری شده است. مواد لازم. مواد مورد استفاده برای گرده :«آرد ،زرد چوبه ،نمک ،پودر وانیل و بکینگ پودر به مقدار لازم ،روغن حیوانی و شیره خرما و انگور ،پیاز ،آب ،زیره و رازیانه ،زرده تخم مرغ است . راز گرده در سفتی آن است که نیاز به
تخم مرغ است . راز گرده در سفتی آن است که نیاز به ،ورز، زیاد دارد.
نان اگردک یا نان اگرده یا یا نان اَردَک یک نوع از نان‌های محلی است که در نقاط مختلف ایران به شیوه‌های گوناگون تهیه می‌شود. این شیرینی در بخش سربند استان مرکزی بیشتر قبل از عید نوروز تهیه می‌شده است اما این نان مخصوص، در ماه رمضان در شهر همدان که خاستگاه اصلی آن نیز هست، همراه با مراسم شهادت علی بن ابی طالب پخت و پخش می‌شود، بعلاوه در چهارشنبه آخر سال روستائیان با پخت و جمع‌آوری تعداد زیادی نان اردک، گردهمایی بزرگی در قبرستان‌ها به عمل آورده و از مردگان خود یاد می‌کنند؛ همچنین این نان در قزوین و نیز
خود یاد می‌کنند؛ همچنین این نان در قزوین و نیز استان‌های زنجان، نجف آباد اصفهان و آذربایجان غربی به روش‌های گوناگون تهیه می‌شود، که در مراسمات و اعیاد مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرد. مواد این نان را تخم‌مرغ، شیر، شکر، آرد، روغن مایع یا روغن حیوانی، خمیرترش، دارچین، نمک و زردچوبه یا زعفران تشکیل می‌دهند. همچنین آگرده یا آکردک شیرینی مخصوص ماسوله در استان گیلان است که مواد آن را کره، پودر قند، آرد برنج خوب شمالی، آرد گندم از نوع سنگک، آرد گندم شیرینی، زنجبیل، زرده تخم مرغ و زعفران تشکیل می‌دهد.
دم‌دسته‌ای (نام علمی: "Doedicurus") نام یک گونه از تیره شیاردندانان است. آمار و ارقام زیستگاه : مرادب‌ها و ساوان های آمریکای جنوبی دوره‌ی زمانی : پلیستوسن یعنی بین ۲ میلیون تا ده هزار سال قبل اندازه و وزن : ۳.۵ تا ۴ متر طول و ۱ تن وزن رژیم غذایی : گیاهان ویژگی های متمایز : پوسته‌ای بزرگ و ضخیم ، دمی بلند و کشیده که در انتهایش توپی خار دار بوده دلایل انقراض: تغیرات آب‌ و هوایی ، شکار توسط انسان‌ نخستین درباره ددیکوروس ( دم دسته‌ای) ددیکورس ها اجداد عظیمی از آرمادیلوی مدرن بوده است. این حیوان حدود ۱۰ هزار سال
مدرن بوده است. این حیوان حدود ۱۰ هزار سال پیش پس از پایان آخرین عصر یخبندان ناپدید شد. اغلب فسیل های این حیوان در آمریکای جنوبی کشف شده اما نشانه های این حیوان در آمریکای شمالی( ایالات متحده) نیز یافت شده . این حیوان آهسته و به اندازه‌ی یک خودرو بوده است که توسط زره‌ای ضخیم و گنبدی مانند محافظت می‌شده است . از خویشاوندان این جانور میتوان به گلیپتودون اشاره نمود.
ترینیل نام مکانی در جاوه شرقی از استان‌های اندونزی است. در این جا بود که کالبدشناس هلندی، اوژن دوبوا نخستین بقایای انسانیان در بیرون از اروپا، به نام انسان جاوه‌ای را کشف کرد.
بی‌دندان‌پرنده یا بی‌دندان‌بال (نام علمی: "Pteranodon") یک سرده از خزندگان بال‌دار ماقبل تاریخ بود که در حدود ۸۵ میلیون سال پیش یعنی در دوره کرتاسه (گچ) در اروپا و آمریکای شمالی امروزی زندگی می‌کرد. بی‌دندان‌پرنده دایناسور نیست اما با دوره زیست دایناسورهای بزرگ هم‌زمان بوده‌است. بی‌دندان‌پرنده عضو مهمی از جامعه جانوری دریاراه داخلی غربی بود. "بی‌دندان‌پرنده" جانوری گوشت‌خوار، اما بدون دندان بود که توسط نوک بلند و بی‌دندانی که داشت به تغذیه از ماهی، خرچنگ، نرم‌تنان، حشرات و گاهی لاشه‌خواری می‌پرداخت. او
نرم‌تنان، حشرات و گاهی لاشه‌خواری می‌پرداخت. او همانند پلیکان‌های امروزی شکار می‌نمود، با بینایی خوبی که داشت، ماهی‌ها را از سطح اقیانوس می‌گرفت و به‌طور کامل می‌بلعید. اندازهٔ تِرانادان با بال‌های باز به ۷ متر می‌رسید، ماده‌های بالغ اندازه‌ای کوچک‌تر برابر با ۴ متر داشتند. آنها توانایی پرواز در مسافت‌های طولانی را داشتند که احتمالاً به دمای هوا بستگی داشت. "تِرانادان" در میان بزرگترین خزندگان بال‌دار قرار دارد و تا پایان قرن بیستم و کشف پتروسور اژدرهایان، بزرگترین جاندار پرنده بر روی کره زمین به‌شمار
بزرگترین جاندار پرنده بر روی کره زمین به‌شمار می‌رفت. بی‌دندان‌پرنده سردهای از تیره بی‌دندان‌پرندگان Pteranodontidae و راسته خزندگان بال‌دار Pterosauria به‌شمار می‌آید. تعداد فسیل‌هایی که از بی‌دندان‌پرنده‌ها یافت‌شده بیش از هر خزنده بال‌دار (پتروسور) دیگری است. تاکنون در حدود ۱۲۰۰ فسیل از بی‌دندان‌پرنده‌ها پیدا شد که در برخی از آن‌ها حتی جمجمه کامل و مفاصل استخوان‌بندی دیده می‌شود. بی‌دندان‌پرنده در سال ۱۸۷۰ به عنوان نخستین خزنده بال‌دار بیرون از اروپا کشف شد. در آن سال پروفسور مارش مشغول یک مأموریت
کشف شد. در آن سال پروفسور مارش مشغول یک مأموریت اکتشافی پرماجرا در غرب وحشی بود که فسیل این جاندار را پیدا کرد. همکاران او به مرور جمجمه‌هایی از این جانور را پیدا کردند و نشان دادند که این جاندار دندان نداشته‌است و بنابراین پروفسور مارش آن را «ترانادان» به معنای «بال‌بی‌دندان» یا بی‌دندان‌پرنده نامید.
شیوادد (نام علمی: "Sivatheriinae") نام یک سرده از تیره زرافه‌سانان است. آمار و ارقام زیستگاه: دشت‌ها و جنگل‌های هند و آفریقا دورهٔ زمانی: اواخر پلیوسن مدرن یعنی بین ۵ میلیون تا ۱۰ هزار سال پیش اندازه و وزن: ۳٫۹ متر طول و ۴۵۰ تا ۹۰۰ کیلوگرم وزن رژیم غذایی: چمن ویژگی‌های متمایز: اندازه بزرگ، دو جفت شاخ روی سر دلیل انقراض: شکار به دست انسان نخستین، تغیرات محیط زیست و گرم شدن زمین دربارهٔ شیوا دد (سیواتریوم) این جانور برای نخستین بار در رشته کوه‌های هیمالیا کشف شد. نقاشی‌های این پستاندار پیشاتاریخ بر روی
کشف شد. نقاشی‌های این پستاندار پیشاتاریخ بر روی صخره‌های و غارها حفظ شده‌است که نشان می‌دهد ممکن است به عنوان یک‌نیمه خدا نیز پرستش شده باشد. آخرین جمعیت سیواتریوم در پایان آخرین عصر یخبندان، حدود ۱۰۰۰۰ سال پیش منقرض شدند، قربانیان تخریب انسان و همچنین تغییرات محیطی، زیرا گرم شدن دما در نیمکره شمالی قلمرو آن و منابع موجود علوفه آن را محدود کرده بود.
کیهان‌شناسی شاخه‌ای از علوم طبیعی (از شاخه فیزیک) است که سرآغاز، فرگشت و سرانجام نهایی گیتی (فرجام‌شناسی) را مطالعه و بررسی می‌کند. کیهان‌شناسی فیزیکی عبارت است از مطالعهٔ آکادمیک و علمی سرآغاز، فرگشت، ساختارهای بزرگ مقیاس و دینامیک جهان و سرانجام نهایی جهان می‌پردازد و همچنین در پی کشف قوانین علمی حاکم بر این حقایق می‌باشد. کیهان‌شناسی دینی عبارت است از پیکره‌ای از باورها که برآمده از متون و رسوم تاریخی، اساطیری، دینی و قومیتی در مورد آفرینش و فرجام‌شناسی می‌باشند. یکی از اهداف کیهان‌شناسی توصیف عالم است و
یکی از اهداف کیهان‌شناسی توصیف عالم است و موفق‌ترین نظریه آن تا به امروز در این زمینه «نظریهٔ مِه‌بانگ (Big Bang Theory)» است. در این نظریه فرض می‌شود، جهان به یکباره در انفجاری بزرگ به وجود آمده‌است. عالم اولیه تنها شامل سیالی چگال و داغ متشکل از نور و مادهٔ یونیزه شده بود. تابش (فوتون) در ماده به دام افتاده بود ولی با انبساط عالم و سرد شدن آن، الکترون‌ها و پروتون‌ها تشکیل اتم‌های خنثی دادند و ماده توانایی به دام انداختن تابش را از دست داد (واجفتیدگی). امروز، ۱۳٫۷ میلیارد سال بعد از مه‌بانگ، فوتون‌های
امروز، ۱۳٫۷ میلیارد سال بعد از مه‌بانگ، فوتون‌های آزاد شده از قید ماده، تابش زمینهٔ کیهانی را تشکیل می‌دهند. از رایج‌ترین سوالات در مبحث کیهان‌شناسی اینست که آیا می‌توان مرزی برای جهان قائل شد، یعنی آیا جهان لبه یا کرانه‌ای دارد که در آن به انتها برسد؟ در اینجا باید دو نوع مرز متفاوت را از هم باز شناخت. مرز مشاهده‌ای و مرز هندسی. منظور از مرز هندسی، مرزی است که به واسطهٔ هندسه جهان پدید می‌آید و به توانایی بشر در کاوش جهان، ربطی ندارد. مرز مشاهده‌ای وابسته به کارایی ابزارهای نجومی است. واژهٔ کیهان‌شناسی،
به کارایی ابزارهای نجومی است. واژهٔ کیهان‌شناسی، به معنای مطالعه و بررسی کیهان است و از دو واژهٔ Kosmos به معنای نظم و هماهنگی و Logos به معنای بحث و گفت‌وگو است. تا اوایل قرن بیستم، کیهان‌شناسی جزو رشته‌های علم جدید به‌شمار نمی‌آمد. چون طبق طبقه‌بندی کریستین ولف شعبه‌ای از متافیزیک بود و در کنار الهیات و روان‌شناسی قرار می‌گرفت. به هر حال گرایش مردم به شناخت ستاره‌ها و به‌طور کلی شناخت عالم، گرایشی است که همواره در طول تاریخ تمدن بشر وجود داشته‌است. تاریخچهٔ کیهان‌شناسی. دوران مینوی. در این دوران، جهان
کیهان‌شناسی. دوران مینوی. در این دوران، جهان مادی، صرفاً در عالم روحانیت وجود داشته‌است. اهورامزدا در روشنایی و اهریمن در تاریکی، مسکن داشته‌است و میان این دو تهیگی (فضای خالی) بوده و ارادهٔ مطلق اهورامزدا بر جهان حاکم بوده‌است. دوران آمیختگی. این دوران کارزار اهریمن و اهورامزدا شروع می‌شود و در این مرحله آفرینش مادی انجام می‌شود. دوران عزیمت اهریمن. این دوران پیروزی نهایی اهورامزدا است. در اسطوره‌های هندی براهم خالق و ویشنو نگهدارنده است، اما شیوا (یکی از خدایان) سعی در نابودی مخلوقات دارد. دکارت یکی از
خدایان) سعی در نابودی مخلوقات دارد. دکارت یکی از بنیان‌گذاران فلسفهٔ جدید کوشید تا میان دیدگاه‌های فلسفه سده‌های میانه و دیدگاه فیلسوفان یونان هماهنگی بیشتری پدیدآورد. دستاوردهای علمی کوپرنیک، گالیله، کپلر، نیوتن و … کیهان‌شناسی را تکوین کرد و از این پس کیهان‌شناسی دو سیمای متفاوت فلسفی و علمی پیدا کرد که هر چند در تعامل با هم بودند اما هر یک راهی جدا در پیش گرفتند. علم کیهان‌شناسی که از زمان گالیله رنگ تازه‌ای به خود گرفت، می‌بایست پیرو قوانین زیر می‌بود: همهٔ مواد جهان در واپسین تحلیل از یک نوع ساخته
همهٔ مواد جهان در واپسین تحلیل از یک نوع ساخته شده‌اند: آ. قوانین حاکم بر هر بخش از جهان در حوزه‌های خاص، در بخش‌های دیگر و در آن حوزهٔ خاص نیز حاکمند. ب. این قوانین استثناء نمی‌پذیرند. ج. این قوانین به زبان ریاضی نوشته شده‌اند. سیمای فلسفی کیهان‌شناسی، مشخص‌ترین جلوهٔ خویش را در فلسفهٔ دکارت، در کنار خداشناسی و روان‌شناسی یافت. پس از کانت، پیرس و وایتهد از برجسته‌ترین چهره‌های فلسفی-علمی عرضه‌کنندهٔ کیهان‌شناسی بودند. آن‌ها جهان را به دو بخش فرودین و فرازین تقسیم می‌کردند که بخش فرودین آن عالم زمینی و بخش
تقسیم می‌کردند که بخش فرودین آن عالم زمینی و بخش فرازین آن عالم افلاک و نفوس آسمانی بود. در سال ۱۵۴۳ کوپرنیک که افزون‌بر دانشوری در اخترشناسی، در الهیات و پزشکی هم تبحر داشت، کتاب به نام «گردش افلاک آسمانی» را در نوشت. وی توانست دوران زمین به دور خورشید را ثابت کند. نیوتن که بنیان‌گذار علوم طبیعی بود، عالم را متناهی می‌دانست و گرایش به این تصور داشت که عالم از مادهٔ اتمی تشکیل شده‌است که اندازهٔ آن متناهی است. بعدها تصورات لوکرتیوس را پذیرفت و گسترهٔ نامتناهی برای عالم تصور کرد. قطان مروزی (منجم ایرانی قرن
برای عالم تصور کرد. قطان مروزی (منجم ایرانی قرن نهم) پهنای فلک آفتاب را صد و هشت هزار و هفتصد و بیست و سه فرسنگ می‌داند که این رقم حدود بیست برابر قطر زمین است و قطر آفتاب را یازده هزار و نهصد و سی و شش فرسنگ ذکر می‌کند که حدود ۷۲٬۰۰۰ کیلومتر می‌شود و تنها قدری بیشتر از قطر زمین است. وی در کتاب خود، قطر و پهنای فلک عطارد، زهره، مریخ، مشتری و زحل را حساب کرده‌است. با مقایسهٔ ارقام وی با گفتار لوکرتیوس از اندازهٔ خورشید می‌بینیم که طرز فکر علمی به معنای امروزی آن در این اندازه‌ها وارد شده‌است به این معنا که
آن در این اندازه‌ها وارد شده‌است به این معنا که داده‌های قطان مروزی در هزار سال پیش، مبتنی بر اندازه‌گیری و محاسبه بوده‌است. برای نخستین بار در تاریخ، تلسکوپ ساخت وی توانست گالیله در سال ۱۶۰۹ سطح ناهموار ماه، لکه‌های خورشیدی و چندین هزار ستاره را در نوار کهکشان به گونه‌ای متمایز و مشخص ببیند. اما تصور دانشمندان از سن عالم بسیار غیرواقعی تر بود به‌طوری‌که در دوران فرهنگ اسلامی حدود ده هزار سال تخمین زده شده بود. در اروپا حتی تا قرن هجدهم نیز تخمین سن عالم چندان متفاوت با این نبوده‌است. آن‌ها سن عالم را از
متفاوت با این نبوده‌است. آن‌ها سن عالم را از مرتبه صد هزار سال می‌دانستند. اما جهان چگونه آغاز شده؟ چگونه به حالت کنونی خود رسیده‌است؟ سرنوشت نهایی آن چیست؟ همین پرسش‌ها و تلاش‌هایی که برای پاسخ گفتن به آن‌ها انجام می‌شود شالوده علم کیهان‌شناسی است. کیهان‌شناسی نظری به صورت امروزی آن، با انتشار مقاله‌ای از اینشتین در سال ۱۹۱۷ آغاز شد. انیشتین در آن مقاله چگونگی به کار بردن معادلات نسبیت عام برای توصیف رفتار توده‌های وسیع ماده را شرح داده بود. به‌طور تاریخی برای پاسخ به سه پرسش اساسی فوق نظریه‌هایی وجود
برای پاسخ به سه پرسش اساسی فوق نظریه‌هایی وجود داشته‌اند که عبارتند از: نظریه جهان ایستا – نظریهٔ حالت پایا – نظریهٔ مه‌بانگ. دوران بابلی‌ها. بابلی‌ها اولین منجمان هستند. آنها سیستم شصت‌شصتی را اختراع کردند که در عصر مدرن ما به صورت ثانیه‌ها، دقایق، ساعت‌ها و درجات مورد استفاده قرار می‌گیرد. منجمان بابلی به خاطر پیش‌گویی آینده با استفاده از اخترشناسی گزارش‌های دقیقی در مورد حرکات ماه و سیارات در آسمان داشتند. عقاید آنها دربارهٔ زمین مربوط به پیش از دورهٔ مربوط به علم جدید می‌باشد. آنها به کیهانی اعتقاد
مربوط به علم جدید می‌باشد. آنها به کیهانی اعتقاد داشتند که زمین در مرکز جهان بود و زیر آب محصور شده بود و هفت بدن آسمانی که در آسمان خداوندی قرار داشتند در اطراف زمین در کره‌های مربوط به خود حرکت می‌کردند. (آنها به ترتیب ماه، عطارد، ناهید، خورشید، مریخ، مشتری هستند). ستاره‌ها ثابت فراتر از زحل و فراتر از آبی که زمین را احاطه کرده قرار داشتند. بابلیان افسانهٔ اختراعی شباهت بسیار به سایر فرهنگ دارد. خدایان درگیر خلق جهان بودند و از بی‌نظمی و بی‌شکل کیهان می‌ساختند. داستان بابلیان در مورد جنسیس را می‎توان در
داستان بابلیان در مورد جنسیس را می‎توان در انوما الیش پیدا کرد. در این کتاب پیکاری میان ماردوک، خدای نظم و تیامات اژدها، نمایندهٔ بی‌نظمی اتفاق می‌افتد. ماردوک پیروز می‌شود و بدن تیامات را تکه‌تکه می‌کند که از نصفی از آن اجسام آسمانی و از نصف باقیمانده، زمین را می‌سازد. بنابراین حتی مردمان اولیه نیز نیاز به توضیح چگونگی شکل‌گیری جهان را تشخیص داده بودند و بابلیان در پیشنهاد روئیدن نظم از درون بی‌نظمی تنها نبودند. یونان باستان. اگرچه یونانیان به خدایان و افسانه بهشت آینه‌ای بابلیان اعتقاد داشتند، هفت قرن
بهشت آینه‌ای بابلیان اعتقاد داشتند، هفت قرن قبل از میلاد دستهٔ تازه‌ای از متفکران با اتکا به قسمتی از مشاهدات دنیای اطرافشان استفاده از دلیل و استدلال را برای ورود تئوری‌های دنیای طبیعی و کیهان‌شناسی آغاز نمودند. با اینکه فیلسوفان یونان باستان اعتقادات گوناگونی دربارهٔ طبیعت و جهان داشتند، می‌توانیم رشته‌ای از منطق و تحقیق را دنبال کنیم که سرانجام ما را به علم مدرن راهنمایی کند. تالس. (634-546 قبل از میلاد) اعتقاد داشت که زمین سطح صافی بود که در آب محصور شده بود. آناکساگروس. (500-428 قبل از میلاد) اعتقاد
بود. آناکساگروس. (500-428 قبل از میلاد) اعتقاد داشت که جهان شکل استوانه‌ای بود و اینکه ما روی سطح بالایی‌اش زندگی می‌کنیم. این جهان استوانه‌ای، آزادانه در فضایی خالی غوطه‌ور است که ستاره‌های ثابت در پوسته‌ای کروی اطراف استوانه می‌چرخند. ماه در اثر بازتاب نور رسیده از خورشید روشن می‌شود و ماه‌گرفتگی نتیجهٔ افتادن سایه زمین روی ماه است. اودوکوس. (400-347 قبل از میلاد) هم یک مدل هندسی برای زمین داشت. با این تفاوت که در آن هر کدام از سیارات، ماه و خورشید روی کره‌های متحدالمرکز جداگانه‌ای حرکت می‌کنند و دوباره
متحدالمرکز جداگانه‌ای حرکت می‌کنند و دوباره ستاره‌های ثابت بر روی پوستهٔ خارجی قرار دارند. هر کدام از پوسته‌های متعلق به اجسام آسمانی برای توجیه حرکت‌شان در آسمان در نسبت‌های مختلف حرکت می‌کنند. با داشتن مدل ناشی از مشاهدات حرکات سیارات، پیروان اودوکوس تعدادی دایره به آن اضافه کردند. برای مثال برای مریخ هفت دایره لازم بود. پیچیدگی این سیستم به زودی از محبوبیت این مدل کاست. ارسطو. (384-322 قبل از میلاد) با اضافه کردن تعدادی کره برای یکسان کردن حرکات سیارات، مخصوصا حرکات پسروی سیارات خارجی را دوباره‌سازی
مخصوصا حرکات پسروی سیارات خارجی را دوباره‌سازی کرد. ارسطو اعتقاد داشت که طبیعت از خلا تنفر دارد. بنابراین او به جهانی مملو از کره‌های بلوری متحرک در اطراف زمین معتقد بود. ارسطو نیز باور داشت که جهان ابدی و غیرقابل تغییرات بود و خارج از کرهٔ ثابت ستاره‌ها، عدم قرار داشت. آریستارکوس. (310-230 قبل از میلاد) برای اولین‌بار از فاصلهٔ بین ماه و خورشید برآورد ناشیانه‌ای کرد. برآورد او خورشید را بیست‌بار دورتر قرار می‌داد و تنها دلیلی که باعث می‌شد آن دو را در یک اندازه ببینند این بود که قطر خورشید بیست‌بار
یک اندازه ببینند این بود که قطر خورشید بیست‌بار بزرگ‌تر از ماه بود. آریستارکوس متحیر بود که اگر خورشید خیلی دور بود، امکان داشت که در جهان سرگردان شود؟ آیا احساس می‌کنید که زمین به دور آن می‌گردد؟ کلادیوس بطلمیوس. (100-170 بعد از میلاد) در کتاب علم نحو پایهٔ عقاید کیهان‌شناسی اودوکوس و ارسطو را بنیان نهاد. با این تفاوت که سیارات در فلک تدویر دایروی بر روی یک مدار بزرگ‌تر می‌چرخیدند. نظریهٔ جهان ایستا. در نظریهٔ جهان ایستا (Static universe) فرض می‌شود جهان نه منبسط می‌شود و نه انقباض پیدا می‌کند و جهان
نه منبسط می‌شود و نه انقباض پیدا می‌کند و جهان دارای ترمودینامیک پایدار است. معادلات انیشتین هندسه فضا – زمان را توصیف می‌کند و طبیعی بود که بخواهد آن‌ها را بر هندسه سراسر فضا – زمان (یعنی بر خود جهان) انطباق دهد. او کوشید تا این کار را موافق با بینش مقبول زمانه انجام دهد که جهان را ایستا می‌شمرد، ولی نتوانست. ساده‌ترین تفسیر این معادلات، مدل‌های ناایستا را مجاز می‌شمرد یا می‌شد جهانی در حال انبساط داشت یا جهانی در حال انقباض ولی نه جهانی ساکن و ایستا. انیشتین برای آنکه معادلاتش را با جهانی وفق دهد که در
برای آنکه معادلاتش را با جهانی وفق دهد که در آن زمان منجمان بدان عقیده داشتند، ناچار شد عاملی اضافه موسوم به «ثابت کیهان شناختی» را در آن‌ها وارد کند. در واقع او در معادلات خود دست برد. بعدها نظریهٔ جهان ایستا با مشاهدهٔ انبساط هابلی کهکشان رد شد. نظریهٔ حالت پایا. از سال‌های ۱۹۳۰ به بعد کلیهٔ رصدهایی که از کهکشان‌های دوردست انجام شده، تصویر انبساط عالم را هماهنگ با قانون هابل تأیید کرده‌است و هر چند که جزئیاتی چون مقدار دقیق ثابت هابل هنوز غیر قطعی است، تصویر کلی کاملاً روشن است. ما در جهانی در حال انبساط
کلی کاملاً روشن است. ما در جهانی در حال انبساط زندگی می‌کنیم. پس جهان انبساطش چگونه آغاز شده‌است؟ اگر جهان در حال انبساط است، باید زمانی چگال تر از این بوده باشد و کهکشان‌ها نیز به یکدیگر نزدیکتر بوده باشند. اگر این استدلال را بسط بدهیم نتیجه می‌گیریم زمانی کهکشان‌ها در هم فرورفته و چون نقطه‌ای بوده‌اند. آنچه اکنون می‌بینیم باید در انفجاری بزرگ از آن نقطه حاصل شده باشد. این موضوع هرمان باندی، فرد هویل و تامی گولد را بر آن داشت که در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ و اوایل دههٔ ۱۹۵۰ کیهان‌شناسی دیگری را بر اساس «اصل کامل
دههٔ ۱۹۵۰ کیهان‌شناسی دیگری را بر اساس «اصل کامل کیهان‌شناختی» پدیدآورند. مطابق این اصل جهان نه تنها در هر جهت) همسانگرد (و از هر جا (همگن) که بنگریم یکسان می‌نماید، بلکه در هر زمان که نظر شود نیز باید یکسان باشد (حالت پایدار). بنابراین جهان نمی‌تواند نقطه آغازینی داشته باشد. ظاهراً حل باطل نمای آلبرس و این کشف که جز در مورد همسایگان بسیار نزدیکمان، کهکشان‌ها با سرعت‌هایی متناسب با فاصله می‌گریزند حاکی از جهانی در حال تغییر است که باید از حالتی متراکم تر – انفجار بزرگ – تکامل پیدا کرده باشد. اما به‌طور
– انفجار بزرگ – تکامل پیدا کرده باشد. اما به‌طور نظری راهی وجود دارد که از آن می‌توان به جهانی در حال انبساط دست یافت که همیشه یکسان به نظر می‌رسد. نکته مطلب این است که باید کاری کرد که کهکشان‌های جدید جای خالی ای را پر کنند که با دور شدن کهکشان‌ها از یکدیگر باقی می‌ماند، بنابراین اگرچه ممکن است ناحیه به‌خصوصی از جهان که در همسایگی ماست در زمان‌های مختلف کهکشان‌های متفاوتی را شامل باشد، ولی همواره تعداد ثابتی کهکشان دارد که همان کارهای سابق را می‌کنند (از یکدیگر دور می‌شوند). در سال‌های ۱۹۵۰ کیهان‌شناسی
یکدیگر دور می‌شوند). در سال‌های ۱۹۵۰ کیهان‌شناسی نظریه حالت پایدار تا مدتی رقیبی جدی برای انفجار بزرگ شمرده می‌شد اما همیشه بر پایه‌های نامطمئن قرار داشت، زیرا معادلاتی که برای توصیف رفتار مدل‌های حالت پایدار به کار می‌رفت صورت تعدیل شده‌ای از معادلات انیشتین بود. اما اگر نظریه حالت پایدار و تلاش برای رد یا اثبات آن نبود، احتمالاً چنین تلاش رصدی وسیعی نیز صورت نمی‌پذیرفت و اطلاعات کنونی ما دربارهٔ جهان واقعی بسیار کمتر می‌بود. این موضوع میان انفجار بزرگ و حالت پایدار، تلاش رصدی عمده‌ای را به این منظور
و حالت پایدار، تلاش رصدی عمده‌ای را به این منظور برانگیخت که آیا به‌طور متوسط، قسمت‌های دوردست جهان متفاوت به نظر می‌آیند یا نه؛ و در اواخر دهه ۱۹۶۰ دلایل قانع‌کننده‌ای حاکی از آن که جهان تحول پیدا می‌کند، وجود داشت. ما در جهانی با حالت پایدار زندگی نمی‌کنیم. مِه‌بانگ. از آنجا که همه چیز در حال دور شدن از یکدیگرند، روزی بوده که همه به هم نزدیک تر بوده‌اند و اگر به اندازه کافی به عقب برگردیم به نقطه‌ای می‌رسیم که عالم با یک انفجار اولیه از آن جا شروع شده است. این نقطه کجاست؟ آیا می‌توان به نقطه اشاره کرد و
این نقطه کجاست؟ آیا می‌توان به نقطه اشاره کرد و گفت "آنجا"؟ در مورد انفجارهای معمولی پاسخ این سؤال روشن است، همه چیز از نقطه انفجار به وجود می‌آید، ولی برای مه‌بانگ پاسخ این سؤال ساده نیست. می‌توان این‌گونه گفت: «همه جا و هیچ کجا». اگر نقطه‌ای وجود داشت که انفجار در آن رخ داده بود آنجا مسلماً نقطه خاصی بوده و این موضوع با اصل کیهان‌شناختی در تعارض است. در حقیقت فضا و زمان در همان لحظه مه‌بانگ به وجود آمده‌اند و اگر از هر نقطه ای در فضا – زمان به عقب برگردیم به جایی می‌رسیم که مه‌بانگ در آن رخ داده است
به جایی می‌رسیم که مه‌بانگ در آن رخ داده است «یعنی همه جای عالم کنونی». اگر جهان را - چنانچه در مدل‌های فریدمان کره‌ای در حال انبساط در نظر بگیریم در هر لحظه، فضا، سطح این کره است که با گذشت زمان بزرگتر می‌شود. جایی که مه‌بانگ رخ داده مرکز این کره است در حالی که این مرکز جزئی از سطح کره (عالم کنونی ما) نیست؛ یعنی مه‌بانگ در «هیچ کجای عالم کنونی» رخ نداده است. مقایسه با کیهان‌زایی (Cosmogony). در علوم انسانی، تمایز میان «کیهان‌شناسی» ("Cosmology") «کیهان‌زایی» ("Cosmogony") چندان روشن نیست. برای نمونه، در
("Cosmogony") چندان روشن نیست. برای نمونه، در الاهیات، برهان کیهان‌شناختی ("Cosmological Argument") فرض می‌کند یک علت نخستین وجود دارد که پیش از جهان بوده (پیشاکیهانی) و ویژگی‌های شخص‌وار دارد؛ یعنی نه صرفاً یک نیروی بی‌جان یا اصل انتزاعی، بلکه موجودی با اراده و آگاهی. ازاین‌رو، این استدلال ماهیتی کیهان‌زایانه دارد. در مقابل، برخی اسطوره‌های آفرینش دینی به یک علتِ نخستینِ غیرشخصی باور دارند، مانند تائوئیسم). اما در نجوم، «کیهان‌زایی» را می‌توان از «کیهان‌شناسی» متمایز کرد. کیهان‌شناسی به بررسی جهان و هستی