payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بانک نیویورک ملون شرکت خدمات مالی و بانکداری آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۷ از ادغام بانک نیویورک و شرکت ملون فایننشل تأسیس شد. بانک نیویورک ملون هم‌اکنون به‌عنوان قدیمی‌ترین بانک فعال در ایالات متحده محسوب می‌شود که &lt;ins&gt;ریشه‌های &lt;/ins&gt;تأسیس آن به سال ۱۷۸۴ و شکل‌گیری بانک نیویورک توسط الکساندر همیلتون باز می‌گردد. امروزه فعالیت‌های این بانک در حوزه‌های بانکداری سرمایه‌گذاری، مدیریت سرمایه‌گذاری، مدیریت ثروت و سرویس‌های مرتبط با دارایی متمرکز می‌باشد. در سال ۲۰۱۱ مجموع سرمایه تحت مدیریت بانک
می‌باشد. در سال ۲۰۱۱ مجموع سرمایه تحت مدیریت بانک نیویورک ملون بیش از ۱٫۴ تریلیون دلار و دارایی‌های تحت حضانت آن بالغ بر ۲۷٫۶ تریلیون دلار اعلام گردید، که بر پایه این آمار بانک نیویورک ملون به‌عنوان بزرگترین بانک سپرده‌گذاری در جهان به‌شمار می‌آید. شعبه مرکزی این بانک در منهتن، نیویورک قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس نیویورک و بورس توکیو معامله می‌شود. بانک نیویورک ملون هم‌اکنون از سوی هیئت ثبات مالی به‌عنوان یکی از ۲۸ بانک سیستمیک جهان نیز شناخته می‌شود.
وزغ‌های راستین یا حقیقی تیره‌ای از وزغ‌ها است که اعضای آن در اغلب مناطق جهان (به جز استرالیا) یافت می‌شوند. این تیره تنها تیره‌ای از راسته بی‌دمان است که همه اعضایش را «وزغ» می‌خوانند. این تیره دربرگیرنده بیش از ۳۵ سرده است و طول بدن اعضایش به ۲۰ میلی‌متر تا ۲۵۰ میلی‌متر می‌رسد. وزغ‌های راستین تنها بی‌دمانی هستند که اندامی به نام «اندام بیدر» در بخش انتهای درونی خایه‌های لاروهای نر دارند. این اندام در حالت عادی نافعال است و تنها دارای تعدادی فولیکول تخمدان است که توانایی فعال شدن در صورت تحریک را دارند.
است که توانایی فعال شدن در صورت تحریک را دارند. وجود چنین چیزی در وزغ‌های نر بعضی دانشمندان را بر این باور انداخته که آن‌ها جانورانی زه‌ریخت هستند.
بدرالدین محمّد زَرکَشی (۷۴۵–۷۹۴ق/۱۳۴۴م - ۱۳۹۲م) فقیه شافعی، محدث و کاتب مصری ترکی مملوکی‌اصل در سدهٔ هشتم هجری بود. علم حدیث را در دمشق از ابن کثیر و فقه را در مدرسهٔ شافعی در قاهره آموخت. به دلیل آنکه در جوانی گل‌دوزی یادگرفته‌بود به الزرکشی مشهور گشت.
کدو سبز یا کدو مسمایی یا کدو تابستانی (به انگلیسی: zucchini) نوعی کدوی تابستانی است که می‌تواند تا حدود یک متر رشد کند، اما معمولاً در نصف این اندازه یا کمتر، برداشت می‌شود و به همراه بسیاری از انواع دیگر کدوها، مانند کدو تنبل، در گونهٔ کدو تخم پوست کاغذی دسته‌بندی می‌گردد. کدو سبز می‌تواند سبز تیره یا روشن باشد. پیوند مشابه آن، کدوی طلایی، ممکن است نارنجی یا زرد تیره باشد. در زمینهٔ آشپزی، از کدو سبز به صورت تره‌بار استفاده می‌شود، یعنی معمولاً به عنوان یک چاشنی خوش‌طعم یا بخشی از غذا پخته می‌شود. اما از
چاشنی خوش‌طعم یا بخشی از غذا پخته می‌شود. اما از لحاظ گیاه‌شناسی، کدو سبز یک میوه نارس، حاصل از تورم تخمدان گل آن است. خواص کدو سبز. کدو سبز از نظر تغذیه‌ای دارای ارزش فراوان است و دارای انواع املاح و مواد معدنی و ویتامین است. این گیاه از بیماری: جلوگیری می‌کند. خطر حمله قلبی و سکته مغزی را کاهش می دهد، از افزایش قند و چربی خون جلوگیری می‌کند، بهترین مبارز با بیماری هاست، آسم را به علت داشتن ویتامین ث درمان می‌کند، بینایی را تقویت می‌کند و موجب سلامت چشم می‌شود، موجب تقویت حافظه می‌شود، کالری کمی دارد و
می‌شود، موجب تقویت حافظه می‌شود، کالری کمی دارد و بیش از ۹۵ درصد آن را آب تشکیل می دهد به همین علت برای افرادی که رژیم دارند مناسب است، برای افراد گرم مزاج بسیار مفید است، خون ساز است، یبوست و سوء هاضمه را برطرف می‌کند، ادرارآور است، تب را پایین می‌آورد و برای یرقان مفید است. مضرات کدو سبز. مصرف بیش از حد این گیاه برای کسانی که طبعی سرد دارند یا در مناطق سرد زندگی می‌کند مناسب نیست؛ زیرا موجب نفخ، سنگینی و درد معده می‌شود. همچنین کسانی که نفخ روده و دل درد دارند مصرف این گیاه برایشان مناسب نیست؛ زیرا موجب
دارند مصرف این گیاه برایشان مناسب نیست؛ زیرا موجب بی حسی روده و معده می‌شود. چند نکته جهت تهیه و نگهداری کدو سبز. برای خرید کدو سبز آنهایی را انتخاب کنید که پوستشان براق‌تر و وزنشان سنگین تر از اندازه‌شان می‌باشد همچنین توجه داشته باشید پوست آن نباید خیلی سفت باشد چون پوست سفت نشان دهنده بیش از حد رسیده بودن کدو است. کدوهایی را که اندازه متوسط دارند خریداری کنید. سوراخ‌های روی کدو نشان دهنده خراب بودن و فاسد بودن آن است. کدو را باید به صورت نشسته در کیسه پلاستیکی در یخچال نگهداری کرد.
آرآی‌اس یک پسوند نام پرونده است که توسط شرکت "ریسرچ اینفورمیشن سیستمز" گسترش یافته و برای ذخیرهٔ اطلاعات کتاب‌نگاشتی به کار می‌رود. این قالب در تعدادی از نرم‌افزارهای مدیریت مرجع پشتیبانی می‌شود و بسیاری از کتابخانه‌های دیجیتال همچون آی‌تریپل‌ئی اکسپلور، اسکوپوس، ای‌سی‌ام پورتال، اسکوپ‌مد، ساینس دیرکت و اشپرینگر ساینس+بیزینس مدیا‌ قابلیت برون‌بری اطلاعات کتاب‌نگاشتی‌شان در این قالب را دارا هستند. قالب. قالب پرونده به این صورت است که اطلاعات مختلف از جمله نام نویسندگان، عنوان، سال نشر، تاریخ دستیابی و . . .
نویسندگان، عنوان، سال نشر، تاریخ دستیابی و . . . می‌توانند در هر خط ثبت شوند. آغاز هر خط با یک کد شش نویسه‌ای است. برخی از این کدها مخصوص نوع خاصی از منابع هستند و برخی دیگر بین همه مشترکند. کد شش‌نویسه‌ای به این صورت است: codice_1. (خط تیره با کد انسی ۴۵ است) اطلاعات الزاماً باید در خطوط جداگانه نوشته شوند و پایان هر خط باید به وسیلهٔ دو نویسهٔ بازگشت به ابتدای خط و سرخط (با کدهای انسی ۱۳ و ۱۰) مشخص شوند. ترتیب برچسب‌ها. نخستین برچسب هر پرونده الزاماً باید codice_2 و پرچسب پایانی codice_3 باشد، اما دیگر
codice_2 و پرچسب پایانی codice_3 باشد، اما دیگر برچسب‌ها می‌توانند به هر ترتیبی آورده شوند. همچنین برای برچسب‌هایی مانند نویسنده، امکان تکرار برچسب برای هر نویسنده وجود دارد.
گروه مالی سومیتومو میتسویی شرکت هلدینگ خدمات مالی و بانکداری ژاپنی است، که طیف وسیعی از خدمات بانکی شامل؛ بانکداری خرد و بانکداری شرکتی، بانکداری اختصاصی، بانکداری سرمایه‌گذاری و مدیریت سرمایه‌گذاری، وام مسکن و کارت‌های اعتباری را ارائه می‌کند. گروه مالی سومیتومو میتسویی در سال ۲۰۰۲ تأسیس شد و در حال حاضر با دارایی بالغ بر ۱٫۸ تریلیون دلار، پس از گروه مالی میتسوبیشی یواف‌جی به‌عنوان دومین بانک بزرگ ژاپن شناخته می‌شود. شعبه مرکزی این بانک در منطقه مارونواوچی، چیودای، شهر توکیو قرار دارد و بخشی از سهام آن در
چیودای، شهر توکیو قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس نیویورک، بورس توکیو، بورس ناگویا و بورس اوساکا معامله می‌شود. شرکت سومیتومو میتسویی در سال ۲۰۱۱ در فهرست فورچون جهانی ۵۰۰ در رتبه ۱۸۹ از بزرگترین شرکت‌های جهان قرار داشت.
تنهایی پاسخی پیچیده و عمدتاً ناخوشایند به انزوا یا کمبود هم‌صحبتی است. این پاسخ معمولاً شامل احساس اضطراب از کمبود ارتباط و اشتراک با دیگران است که از گذشته شروع شده و تا به آینده ادامه خواهد داشت. البته این احساس ممکن است زمانی که فرد در اطراف خود افرادی را دارد نیز وجود داشته باشد. تنهایی می‌تواند حاصل عوامل گوناگونی چون عوامل اجتماعی، ذهنی و احساسی باشد. تنهایی زمانی به وجود می آید که سطح مطلوب روابط اجتماعی فرد با سطح واقعی آنها از نظر تعداد یا کیفیت متفاوت باشد. تَنهایی با بی‌کَسی متفاوت است. تنها
متفاوت باشد. تَنهایی با بی‌کَسی متفاوت است. تنها (lonely) بودن حالتی احساسی است، در حالی که بی‌کس (alone) بودن یک حالت فیزیکی است. پژوهش‌ها نشان داده‌اند که این احساس میان گروه‌هایی از افراد که ازدواج کرده‌اند، در رابطه هستند، درون خانواده هستند یا شغل موفقی دارند بسیار شایع است. این مسئله موضوعی است که از روزگار باستان تاکنون بسیار مورد کاوش واقع شده‌است. تنهایی صرفاً حالت جدا بودن از دیگران نیست؛ هرکس که تنهایی را تجربه می‌کند، لزوماً احساس تنهایی نمی‌کند. تنهایی را حتی در صورت احاطه شدن توسط افراد دیگر
تنهایی را حتی در صورت احاطه شدن توسط افراد دیگر نیز می‌توان احساس کرد. بیشتر افراد در بعضی از نقاط زندگی، تنهایی را تجربه می‌کنند. به عنوان یک احساس کوتاه‌مدت، تنهایی می‌تواند سودمند بوده، انسان را به تقویت روابط تشویق کند. از سوی دیگر تنهایی مزمن به‌طور گسترده زیانبار تلقی می‌شود. با بررسی‌ها و مطالعات فراوان نتیجه گرفته می‌شود که تنهایی یک فاکتور خطر قابل توجه برای پیامدهای بهداشت روانی و جسمی ضعیف است. تحصیلات آکادمیک تنهایی تا اواخر قرن بیستم پراکنده بود. در قرن بیست‌ویکم، تنهایی به‌طور فزاینده‌ای به
در قرن بیست‌ویکم، تنهایی به‌طور فزاینده‌ای به عنوان یک معضل اجتماعی شناخته شده‌است، به‌گونه‌ای که هم سازمان‌های غیردولتی و هم دولتمردان سعی در برطرف کردن آن داشته‌اند. عوامل رایج. افراد می‌توانند به دلایل زیادی تنهایی را تجربه کنند؛ و بسیاری از حوادث زندگی ممکن است باعث بروز آن شود، مانند فقدان روابط دوستانه دوران کودکی و بزرگسالی یا فقدان معنادار جسمی افراد پیرامون یک شخص. در عین حال، تنهایی ممکن است نشانه مشکل اجتماعی یا روانی دیگر مانند افسردگی مزمن باشد. بسیاری از افراد وقتی دوران خردسالی تنها می‌مانند
بسیاری از افراد وقتی دوران خردسالی تنها می‌مانند برای اولین بار احساس تنهایی می‌کنند. همچنین چیزی که به‌طور معمول شایع است؛ مثل: از هم پاشیدن، طلاق و از بین رفتن هرگونه رابطه مهم طولانی مدت است. از دست دادن یک فرد مهم در زندگی شخص، معمولاً باعث ایجاد غم و اندوه خواهد شد. در این شرایط، ممکن است احساس تنهایی به وجود آید. حتی وقتی در تعامل با دیگران باشد. احساس تنهایی نیز ممکن است بعد از به دنیا آمدن فرزند (که اغلب به عنوان افسردگی پس از زایمان بیان می‌شود)، بعد از ازدواج یا در پی هر اتفاق اجتماعی دیگری نظیر
از ازدواج یا در پی هر اتفاق اجتماعی دیگری نظیر انتقال از شهر زادگاه خود به یک جامعهٔ بیگانه، و به بی حوصلگی نیز می‌تواند منجر شود. تنهایی می‌تواند در ازدواج‌های ناپایدار یا دیگر روابط نزدیک با ماهیت مشابه اتفاق بیفتد؛ که در آن احساسات ممکن است شامل عصبانیت یا نارضایتی باشد. تنهایی ممکن است نشان دهندهٔ نقص در برقراری ارتباطات باشد و همچنین می‌تواند ناشی از مکان‌هایی با تراکم کم جمعیت باشد که در آن تعداد نسبتاً کمی از افراد برای تعامل وجود دارد. تنهایی نیز می‌تواند به عنوان یک پدیدهٔ اجتماعی تلقی شود، که
می‌تواند به عنوان یک پدیدهٔ اجتماعی تلقی شود، که می‌تواند مانند یک بیماری گسترش یابد. هنگامی که یک فرد در یک گروه احساس تنهایی می‌کند، این احساس می‌تواند به دیگران سرایت کند و خطر همه را برای احساس تنهایی افزایش دهد. مردم حتی اگر در میان انبوهی از افراد در تعامل باشند هم می‌توانند احساس تنهایی کنند. اینکه آیا رابطه ای بین اینترنت و تنهایی وجود دارد، بحث‌برانگیز است. برخی از یافته‌ها نشان می‌دهد که کاربران اینترنت تنها هستند. از طرف دیگر، مطالعات ۲۰۰۲ و ۲۰۱۰ نشان داد که «استفاده از اینترنت باعث شد که تنهایی
نشان داد که «استفاده از اینترنت باعث شد که تنهایی و افسردگی به‌طور چشمگیری کاهش یابد، در حالی که حمایت اجتماعی و عزت نفس افزایش چشمگیری یافته‌است.» زندگی مردم با افزایش احساس آزادی و کنترل آن‌ها، تأثیر مثبتی بر تندرستی و خوشبختی دارد. یک مطالعه دوقلویی شواهدی را نشان داد که ژنتیک را تقریباً نیمی از تفاوت‌های قابل اندازه‌گیری تنهایی در بزرگسالان محاسبه می‌کند، که مشابه تخمین‌های وراثت پذیری بود که قبلاً در کودکان وجود داشت. این ژن‌ها در مردان و زنان به‌طور مشابه عمل می‌کنند. در این مطالعه هیچ مشارکت
مشابه عمل می‌کنند. در این مطالعه هیچ مشارکت زیست‌محیطی مشترکی برای تنهایی بزرگسالان مشاهده نشده‌است. گونه‌شناسی. دو نوع اصلی تنهایی، تنهایی اجتماعی و عاطفی است. این تعریف در سال ۱۹۷۳ توسط رابرت ایس ویس ارائه شد: تنهایی: تجربه جداسازی عاطفی و اجتماعی. بر اساس دیدگاه ویس مبنی بر اینکه «هر دو نوع تنهایی باید به‌طور مستقل مورد بررسی قرار گیرند، زیرا رضایت برای نیاز به تنهایی عاطفی نمی‌تواند به عنوان یک تعادل برای تنهایی اجتماعی عمل کند و برعکس» افرادی که برای معالجه یا درک بهتر تنهایی تلاش می‌کنند، این دو نوع
یا درک بهتر تنهایی تلاش می‌کنند، این دو نوع تنهایی را جداگانه درمان می‌کنند، اگرچه این موارد همیشه دور از انتظار نیست. تنهایی اجتماعی. تنهایی اجتماعی، تنهایی است که مردم به دلیل نداشتن شبکه گسترده‌تر اجتماعی تجربه می‌کنند. آن‌ها ممکن است احساس نکند که عضوی از یک جامعه هستند. تنهایی عاطفی. تنهایی عاطفی ناشی از فقدان روابط عمیق و پرورشی با افراد دیگر است. ویس مفهوم تنهایی عاطفی خود را با تئوری دلبستگی پیوند زد. مردم به دلبستگی‌های عمیقی احتیاج دارند، که بعضی اوقات می‌تواند توسط دوستان نزدیک تحقق یابد، اما
اوقات می‌تواند توسط دوستان نزدیک تحقق یابد، اما بیشتر اوقات توسط اعضای نزدیک خانواده مانند والدین و بعداً در زندگی توسط شرکای عاشقانه انجام می‌شود. در سال ۱۹۹۷ انریکو دیتومماسو و بری اسپینر تنهایی عاطفی را از تنهایی رمانتیک و خانوادگی جدا کردند. یک مطالعه در سال ۲۰۱۹ نشان داد که تنهایی عاطفی احتمال مرگ را در بزرگسالان مسن تر که به تنهایی زندگی می‌کنند، به‌طور قابل توجهی افزایش داده‌است. در حالی که هیچ افزایش مرگ و میر با تنهایی اجتماعی مشاهده نشده‌است. تنهایی خانوادگی. تنهایی خانوادگی وقتی به وجود می‌آید
خانوادگی. تنهایی خانوادگی وقتی به وجود می‌آید که فرد احساس کند ارتباط نزدیکی با اعضای خانواده ندارد. یک مطالعه در سال ۲۰۱۰ بر روی ۱۰۰۹ دانش آموز نشان داد که تنها، تنهایی خانواده با افزایش فراوانی از آسیب‌های شخص در مقایسه با تنهایی عاشقانه و اجتماعی همراه است. تنهایی رمانتیک. تنهایی رمانتیک را نوجوانان و بزرگسالانی می‌توانند تجربه کنند که فاقد پیوند نزدیک با یک شریک عاشقانه هستند. روانشناسان ادعا کرده‌اند که شکل‌گیری یک رابطه عاشقانه متعهد یک وظیفهٔ مهم پیشرفت برای بزرگسالان است. اگرچه اکثر مردم آن را تا
برای بزرگسالان است. اگرچه اکثر مردم آن را تا اواخر دههٔ ۲۰ زندگیشان یا حتی بیشتر به تأخیر می‌اندازند. افراد در روابط عاشقانه تمایل دارند که تنهایی کمتری نسبت به افراد مجرد از خود نشان بدهند در صورتی که رابطه آن صمیمیت کافی آنان را تأمین کند. افراد در روابط عاشقانهٔ ناپایدار و سرد نیز احساس تنهایی عاشقانه می‌کنند. دیگر انواع تنهایی. چندین نوع دیگر تنهایی وجود دارد. انواع بیشتر تنهایی شامل وجود احساس تنهایی در جهان خصمانه و تنهایی فرهنگی است که معمولاً در بین مهاجران یافت می‌شود که فرهنگ وطن خود را از دست
مهاجران یافت می‌شود که فرهنگ وطن خود را از دست می‌دهند. این نوع کمتر از تفکیک‌های دیگر تنهایی مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، اما می‌توانند در درک تجربه برخی از افراد خاص که از تنهایی رنج می‌برند ارزشمند باشد. مشخص کردن عوامل و نتایج. احساس تنهایی در مقابل انزوا اجتماعی. بین احساس تنهایی و جدا بودن اجتماعی (به عنوان مثال یک تنهایی) یک تمایز واضح وجود دارد. به ویژه، یکی از راه‌های فکر کردن در مورد تنهایی به عنوان اختلاف بین سطح لازم و دست یافته تعامل اجتماعی فرد است. در حالی که تنهایی صرفاً عدم ارتباط با افراد
است. در حالی که تنهایی صرفاً عدم ارتباط با افراد است؛ بنابراین تنهایی یک تجربه ذهنی است. افراد می‌توانند در هنگام تنهایی، یا در میان جمع تنها باشند، آنچه فرد را تنها می‌گذارد این واقعیت است که آن‌ها به تعامل اجتماعی بیشتری نیاز دارند یا نوع خاصی از تعامل اجتماعی که در حال حاضر در دسترس نیست. فرد به دلیل زیاد صحبت نکردن با افراد، می‌تواند حتی وقتی در جمعی شلوغ یا میهمانی باشد هم احساس تنهایی کند. در مقابل ممکن است فرد تنها باشد و احساس تنهایی نکند. حتی اگر هیچ‌کس در اطراف آن شخص وجود نداشته باشد تنها نیست
هیچ‌کس در اطراف آن شخص وجود نداشته باشد تنها نیست زیرا هیچ تمایلی به تعامل اجتماعی وجود ندارد. اگر فرد تعامل اجتماعی خیلی کم یا بیش از حد داشته باشد، می‌تواند منجر به احساس تنهایی یا تحریک بیش از حد شود. تنهایی می‌تواند تأثیرات مثبتی در افراد داشته باشد. یک مطالعه نشان داد، اگرچه گذراندن زمان در تنهایی، تمایل به افسردگی و تغییرات خلق و خو و افزایش احساس تنهایی را باعث می‌شود، اما به بهبود وضعیت شناختی افراد، مانند بهبود تمرکز کمک کرده‌است. علاوه بر این با گذراندن زمان به تنهایی، روحیه افراد افزایش چشمگیری
زمان به تنهایی، روحیه افراد افزایش چشمگیری پیدا می‌کرد. همچنین تنهایی با سایر تجربیات مثبت رشد، تجربیات مذهبی و ایجاد هویت کمک کرده‌است. تنهایی گذرا در مقابل تنهایی مزمن. یکی دیگر از گونه‌های مهم تنهایی، بر چشم‌انداز زمان، تمرکز دارد. از این نظر، تنهایی را می‌توان گذرا یا مزمن دانست. تنهایی گذرا به‌طور طبیعی موقتی است. عموماً به راحتی تسکین می‌یابد. تنهایی مزمن دائمی تر است و به راحتی تسکین نمی‌یابد. به عنوان مثال، وقتی فرد بیمار است و نمی‌تواند با دوستان معاشرت کند؛ این یک مورد تنهایی زود گذر است. وقتی
معاشرت کند؛ این یک مورد تنهایی زود گذر است. وقتی فرد بهتر شد، می‌تواند تنهایی خود را کاهش دهد. فردی که به‌طور مزمن و طولانی احساس تنهایی می‌کند صرف نظر از اینکه در یک جمع خانوادگی یا با دوستان خود باشد، باز هم احساس تنهایی می‌کند. تنهایی به عنوان یک شرط انسانی. مکتب فکری اگزیستانسیالیست تنهایی را ذات انسان بودن می‌داند، هر انسانی به تنهایی وارد جهانی می‌شود، زندگی را به عنوان یک فرد جداگانه سر می‌کند و در نهایت تنها می‌میرد. برخی از فیلسوفان، مانند ساتر، به یک تنهایی معرفتی اعتقاد دارند که در آن تنهایی
به یک تنهایی معرفتی اعتقاد دارند که در آن تنهایی بخشی اساسی از شرط انسانی است؛ زیرا پارادوکسی بین آگاهی مردم که آرزوی معنا در زندگی دارند و انزوا و هیچ چیز جهان نیست. در مقابل، دیگر متفکران اگزیستانسیالیست استدلال می‌کنند که ممکن است گفته شود که انسان به هنگام برقراری ارتباط و ایجاد، به‌طور فعال یکدیگر و جهان را درگیر می‌کند و تنهایی صرفاً احساس قطع شدن از این روند است. تنهایی نوعی تمایل بدنی است. آرزوی پیوستن به اجتماع و آینده ای فراتر از نیروهایی که باعث ایجاد بیگانگی و انزوا در کسی می‌شود. هزاران مطالعه
بیگانگی و انزوا در کسی می‌شود. هزاران مطالعه و نظرسنجی برای ارزیابی شیوع تنهایی انجام شده‌است. با این وجود دانشمندان برای انجام کلیات و مقایسه‌های دقیق، با چالش مواجه هستند. دلایل این امر شامل مقیاس‌های مختلف اندازه‌گیری تنهایی است که توسط مطالعات مختلف مورد استفاده قرار می‌گیرند، تفاوت در نحوه اجرا حتی در همان مقیاس از مطالعه و همچنین تغییرات فرهنگی در طول زمان و مکان ممکن است بر نحوه گزارش افراد از پدیده‌های عمدتاً ذهنی تنهایی تأثیر بگذارند. یک یافته ثابت شده این است که تنهایی به‌طور مساوی در بین مردم یک
شده این است که تنهایی به‌طور مساوی در بین مردم یک کشور توزیع نمی‌شود؛ و تنهایی بیشتر متمرکز در بین زیرگروه‌های آسیب‌پذیر است. به عنوان مثال: فقرا، بیکاران، مهاجران. برخی از شدیدترین تنهایی‌ها بیشتر در دانش آموزان بین‌المللی از کشورهای آسیا با فرهنگ جمعی که دارند، متمرکز است. هنگامی که آن‌ها در کشورهایی با فرهنگ فردگرایانه مانند استرالیا به تحصیل می‌پردازند. در نیوزیلند ۱۴ گروه مورد بررسی با بالاترین میزان شیوع تنهایی مورد بررسی قرار گرفته و مشخص شده‌است که به ترتیب عبارت اند از: معلولین، مهاجران اخیر،
که به ترتیب عبارت اند از: معلولین، مهاجران اخیر، خانوارهای کم درآمد، بیکاران، والدین مجرد، سالمندان بالای ۷۵ سال سن، جوانان ۱۵ تا ۲۴ ساله، و کسانی که دارای مسکن و شغل می‌باشند ولی فاقد خانواده اند، درآمد شخصی پایین. یکی دیگر از یافته‌ها دربارهٔ این است که زنان بیشتر از مردان تمایل دارند که احساس تنهایی کنند. گرچه استثنائاتی توسط برخی از مطالعات متمرکز بر دانش آموزان یافت شده‌است. بدینگونه که دانشجویان پسر نسبت به زنان تنهایی بالاتر، به ویژه تنهایی عاطفی را گزارش کرده‌اند. همچنین مطالعات انجام شده به این
گزارش کرده‌اند. همچنین مطالعات انجام شده به این رسیده‌است که افراد مسن بیشتر احتمال دارد تنهایی را گزارش کنند؛ اگرچه استثنائاتی وجود دارد، مانند بررسی زندگی جامعه از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷ توسط دفتر آمار ملی انگلستان، که نشان داد، افراد بزرگسال جوان بین ۱۶ تا ۲۴ سالگی بیشتر از گروه‌های سنی بالاتر احساس تنهایی می‌کنند. در حالی که مقایسه متقابل فرهنگی با تفسیر دقیق دشوار است، اما به‌طور کلی، کشورهای انگلیسی زبان بیشترین میزان تنهایی را در پی داشته‌اند. به دنبال آن کشورهای اروپایی و ژاپن هستند ولی سایر کشورهای جهان
اروپایی و ژاپن هستند ولی سایر کشورهای جهان تنهایی کمتری دارند. به عنوان مثال، نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد بین ۲۰ تا ۲۸ درصد از جمعیت آمریکا، کانادا، استرالیا و انگلیس گزارش می‌کنند که احساس تنهایی می‌کنند ولی کشورهایی مثل چین و آفریقای جنوبی حدود ۳ تا ۱۰ درصد است. در قرن بیست و یکم، تنهایی به عنوان یک مشکل روبه افزایش در سراسر جهان گزارش شده‌است. این موضوع توسط رسانه‌ها، دانشگاهیان و بسیاری از مقامات سیاسی، به عنوان یک بیماری همه گیر شناخته شده‌است. یک بررسی منظم و آنالیز در سال ۲۰۱۰ نشان داد که «شیوه زندگی
منظم و آنالیز در سال ۲۰۱۰ نشان داد که «شیوه زندگی مدرن در کشورهای صنعتی» باعث کاهش چشمگیر کیفیت روابط اجتماعی شده‌است. بخشی از این امر به دلیل آن است که افراد دیگر در کنار اعضای خانواده خود زندگی نمی‌کنند. در این بررسی آمده‌است که از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۰، تعداد آمریکایی‌هایی روابط نزدیک و شخصی خود را گزارش نمی‌دهند، سه برابر شده‌است. اگرچه در سراسر جهان داده‌های تاریخی اندکی وجود دارد که به‌طور قطع تنهایی را نشان دهد. در چندین بررسی شواهد روشنی از افزایش تنهایی حتی در ایالات متحده یافت نشده‌است. اساتیدی همچون
حتی در ایالات متحده یافت نشده‌است. اساتیدی همچون کلوداس فیشر و اریک کلیننبرگ اظهار داشته‌اند که گرچه بیماری همه گیر تنهایی وجود ندارد، اما تنهایی واقعاً یک مسئله جدی است که دارای تأثیرات سلامتی شدیدی بر میلیون‌ها انسان است. اثرات. گذرا. احساسات موقتی تنهایی در حالی که ناخوشایندند، اما گاهی توسط همه تجربه می‌شود و تصور نمی‌شود که باعث آسیب بلند مدت شود. در اوایل قرن بیستم گاه با تنهایی به عنوان یک پدیده کاملاً منفی رفتار می‌شد. با این حال، تنهایی گذرا، اکنون به‌طور کلی مفید است. ظرفیت احساس آن ممکن است به
به‌طور کلی مفید است. ظرفیت احساس آن ممکن است به صورت تکاملی برای یک فرد انتخاب شده باشد، احساسی ناخوشایند اما سالم است که افراد را در تقویت روابط اجتماعی سوق می‌دهد. تنهایی گذرا گاهی با گرسنگی کوتاه مدت مقایسه می‌شود، که ناخوشایند است اما در نهایت مفید است زیرا ما را به خوردن غذا سوق می‌دهد. مزمن. تنهایی طولانی مدت به‌طور گسترده‌ای نزدیک به شرایط کاملاً مضر تلقی می‌شود. در حالی که تنهایی گذرا به‌طور معمول ما را برای بهبود روابط با دیگران انگیزه می‌دهد؛ تنهایی مزمن اما می‌تواند تأثیر متضاد داشته باشد. این
مزمن اما می‌تواند تأثیر متضاد داشته باشد. این در حالی است که هوشیاری پیشرفته ممکن است برای افرادی که دوره‌های طولانی را پشت سر گذاشته‌اند بدون اینکه دیگران را بشناسند، قضاوت کنند و می‌تواند به بدبینی و سوءظن بیش از حد افراد دیگر منجر شود، که به نوبهٔ خود می‌تواند بر روابط بین فردی مضر باشد. فواید. در مورد فواید تنها بودن بسیار نوشته شده‌است، اما اغلب اوقات حتی وقتی نویسندگان از کلمهٔ «تنهایی» استفاده می‌کنند، به آنچه می‌توان دقیق تر به عنوان تنهایی داوطلبانه توصیف کرد، اشاره می‌کنند. با این حال برخی ادعا
توصیف کرد، اشاره می‌کنند. با این حال برخی ادعا می‌کنند که حتی تنهایی غیرارادی طولانی مدت می‌تواند اثرات مفیدی داشته باشد. تنهایی مزمن اغلب به عنوان یک پدیده کاملاً منفی از منظر علوم اجتماعی و پزشکی دیده می‌شود. در سنت‌های معنوی و هنری، هشدارهایی وجود دارد که «عمدتاً در جستجوی تنهایی مزمن با مصائب دیگر نباشید. فقط توصیه کنید که اگر فردی به درون آن بیفتد، مزایایی به همراه خواهد داشت.». در هنرهای غربی این باور طولانی وجود دارد که سختی‌های روانی، از جمله تنهایی، می‌تواند منبع خلاقیت باشد. از منظر سکولار، در
می‌تواند منبع خلاقیت باشد. از منظر سکولار، در حالی که اکثریت قریب به اتفاق مطالعات تجربی بر تأثیرات منفی تنهایی طولانی مدت متمرکز شده‌اند، مطالعات معدودی نشان داده‌اند که می‌تواند مزایایی نیز داشته باشد، از جمله افزایش درک درستی از موقعیت‌های اجتماعی. سلامت جسمانی. تنهایی مزمن می‌تواند یک وضعیت سلامتی جدی و تهدید کننده زندگی باشد. مطالعاتی که در بررسی «تنهایی مزمن» انجام شده‌است، مشخص کرده‌است که با افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی-عروقی همراه است. اگرچه پیوندهای عللی مستقیم هنوز کاملاً مشخص نشده‌اند.
پیوندهای عللی مستقیم هنوز کاملاً مشخص نشده‌اند. همچنین افرادی که احساس تنهایی می‌کنند ریسک افزایش فشارخون، کلسترول بالا و چاقی را در خود افزایش می‌دهند. بررسی‌ها نشان می‌دهد که تنهایی باعث افزایش غلظت کورتیزول در بدن شده و اثرات دوپامین را کاهش می‌دهد. هورمونی که باعث می‌شود افراد از زندگی لذت ببرند.تنهایی و انزوای اجتماعی را به عنوان عوامل خطر برای بیماری عروق کرونر قلب و سکته میتوان در نظر داشت همچنین مطالعات نشان داده است که تنهایی مزمن خطر وقوع سکته مغزی در میانسالی و اواخر بزرگسالی را تشدید میکند
مغزی در میانسالی و اواخر بزرگسالی را تشدید میکند مطالعات انجمنی در مورد تنهایی و سیستم ایمنی بدن، نتایج متفاوتی را نشان داده‌است. با فعالیت سلولی پایین‌تر گلبول‌های سفید یا کاهش پاسخ آنتی‌بادی به ویروس‌هایی مانند اپشتین بار، تبخال، و آنفولانزا همراه بوده‌است، اما هیچ تغییری در پیشرفت ایدز ایجاد نمی‌کند. مرگ. یک بررسی منظم و متا آنالیز در سال ۲۰۱۰، ارتباط معنی داری بین تنهایی و افزایش مرگ و میر مشخص کرده‌است. معلوم شد افرادی که روابط اجتماعی خوبی دارند، ۵۰ درصد بیشتر شانس بقا در مقایسه با افرادی که تنها
درصد بیشتر شانس بقا در مقایسه با افرادی که تنها هستند، دارند. به عبارت دیگر، تنهایی مزمن به نظر می‌رسد یک عامل خطر آفرین و مرگبارتر از کشیدن سیگار، چاقی یا عدم ورزش باشد. یک مرور کلی در بررسی‌های سیستماتیک در سال ۲۰۱۷ مطالعات دیگری را با یافته‌های مشابه یافت. با این حال، پیوندهای عللی روشن بین تنهایی و مرگ زودرس کاملاً برطرف نشده‌است. سلامت روان. تنهایی با افسردگی در ارتباط است و از این رو یک عامل خطرناک برای خودکشی است. امیل دورکیم، تنهایی، به ویژه ناتوانی یا عدم تمایل به زندگی با دیگران، یعنی دوستی یا
یا عدم تمایل به زندگی با دیگران، یعنی دوستی یا ایده‌های نوع دوستانه را دلیل اصلی آنچه او خودکشی خودگرا نامیده‌است، توصیف کرده‌است. در بزرگسالان تنهایی، عامل اصلی افسردگی و الکلیسم است. افرادی که از نظر اجتماعی منزوی هستند، ممکن است از کیفیت پایین خواب برخوردار باشند و بنابراین باعث می‌شود روند ترمیم کاهش پیدا کند. تنهایی همچنین با شخصیت اسکیزوئید مرتبط است که در آن فرد ممکن است جهان را متفاوت ببیند و بیگانگی اجتماعی را تجربه کند، که به عنوان نوعی خود تبعیدی توصیف شده‌است. در حالی که تأثیرات طولانی مدت
توصیف شده‌است. در حالی که تأثیرات طولانی مدت تنهایی چندان درک نشده‌است، این مورد، مورد توجه قرار گرفته‌است؛ افرادی که در انزوا قرار دارند یا مدت طولانی تنهایی را تجربه می‌کنند در یک «بحران هستی-شناختی» یا «ناامنی هستی-شناختی» قرار می‌گیرند؛ مکانی که قابل درک نیست. در کودکان فقدان پیوندهای اجتماعی به‌طور مستقیم با چندین شکل از رفتارهای ضد اجتماعی و خود تخریبی مرتبط است که مهم‌ترین آن‌ها رفتار خصمانه و بزهکارانه است. در کودکان و بزرگسالان، تنهایی اغلب تأثیر منفی در یادگیری و حافظه دارد. اختلال در الگوهای
منفی در یادگیری و حافظه دارد. اختلال در الگوهای خواب می‌تواند تأثیر بسزایی در توانایی عملکرد در زندگی روزمره داشته باشد. تحقیقات انجام شده در یک مطالعه مقایس بزرگ که در ژورنال روانشناسی پزشکی منتشر شده‌است، نشان داد که "افراد تنها به احتمال زیاد دارای مشکلات سلامت و روانی هستند؛ تغییر مداوم شغل می‌دهند و نسبت به همسالان خود که احساس ارتباط با دیگران می‌کنند (صرف نظر از دارایی و جنسیت) نسبت به توانایی خود در موفقیت در زندگی بدبین هستند. در سال ۲۰۰۴، وزارت دادگستری ایالات متحده مطالعه ای را منتشر کرد که نشان