payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مبارزه با یوماهای معمولی نیز با مشکل مواجه می‌شد، اما با جلوتر رفتن داستان قابلیت‌های او به شدت افزایش یافت. بعد از هفت سال مخفی شدن از دست سازمان او حتی قادر به مبارزه در شرایطی مساوی با فانتوم میریا (کسی که در همان زمان قادر به شکست تمام نسل کلیمورهای آن زمان به غیر از شماره ۱ آلیسیا و شماره ۲ بت را داشت) بود. ترسا صداپیشگی توسط: رومی پاکو (ژاپنی)؛ کریستین اوتن (انگلیسی) پریشیلا صداپیشگی توسط: آیا هیساکاوا (ژاپنی)؛ برینا پالنسیا (انگلیسی) میریا صداپیشگی توسط: کیکوکو اینوئه (ژاپنی)؛ مونیکا ریال (انگلیسی)
کیکوکو اینوئه (ژاپنی)؛ مونیکا ریال (انگلیسی) دنوو صداپیشگی توسط: هانا تاکه‌دا (ژاپنی)؛ کیتلین گلس (انگلیسی) هلن صداپیشگی توسط: میکی ناگاساوا (ژاپنی)؛ جیمی مارکی (انگلیسی) هیولاهای بیدارشده. موجودات بیدارشده کلیمورهایی بودند که از حد خود گذشته و به‌طور کامل بیدارشده بودند. قابلیت‌های آن‌ها بسیار به یوماها شباهت دارد، با این تفاوت که نیروی آن‌ها در مقیاس بسیار بیشتری نسبت به دیگر یوماها قرار دارد. آن‌ها می‌توانند به شکل‌های مختلفی ظاهر خود را تغییر دهند که این عمل باعث آزاد شدن تمام نیروی آن‌ها می‌شود. در
این عمل باعث آزاد شدن تمام نیروی آن‌ها می‌شود. در تاریخ سازمان، سه تن از کلیمورهای رتبه ۱ که از همه نیرومندتر بودند، از حد خود گذشته و بیدار شده بودند، که به آن‌ها هیولاهای ابیس می‌گفتند. این سه تن هرکدام در منطقه‌ای از این دنیا به سر می‌بردند، یکی در غرب، دیگری در شمال و آخرین نفر هم در جنوب به سر می‌برد. بعدها سه تن دیگر از کلیمورهای رتبهٔ ۱ نسل‌های گذشته شامل هیستریا، کاساندرا و روکسان به آن‌ها اضافه شدند. ابیس فیدر یازده جنگجویی بودند که به عنوان سلاحی توسط سازمان از ۱۱ بیدار شده‌ای که بعد از رخ‌دادهای
سازمان از ۱۱ بیدار شده‌ای که بعد از رخ‌دادهای شمال به سازمان حمله کردند، درست شده بودند. ابیس فیدرها موجوداتی بودند که برای از پای درآوردن هیولاهای ابیس آموزش دیده بودند. چشم‌ها و دهان آن‌ها بسته و دوخته شده بود و توانایی حس و ردیابی یوکی از روی آن‌ها برداشته شده بود و فقط هدف خود را با رایحه و صدا دنبال می‌کردند. وقتی شش نفر یا بیشتر از آن‌ها در نبردها کشته می‌شدند، به سازمان برمی‌گشتند. آن‌ها بعد از اینکه ایسلی را از پای درآوردند به سمت غرب و هدف بعدی خود یعنی ریفول راه افتادند. آگاتا کلیموری با رتبه ۲
یعنی ریفول راه افتادند. آگاتا کلیموری با رتبه ۲ در نسلی بی‌نام و نشان از سازمان بود. لقب او آگاتای خون تازه بود. او دارای موهای بلند و قرمز رنگ بود و هیج وقت لباس به تن نمی‌کرد. ظاهر بیدارشده او بسیار عظیم و شبیه به زمینی دایره‌وار که بر روی این سطح بدنش قرار داشت و توسط ۸ پای فرورفته در زمین هدایت می‌شد. حضور آگاتا توسط گالاتئا که خود نیز پنهان شده بود تشخیص داده‌شد. گالاتئا برای استفاده و فریب سازمان، به امید اینکه تیم مجازات به جای نبرد با او، به مبارزه با آگاتا می‌پردازند، انرژی یوکی خود را آزاد ساخت و
آگاتا می‌پردازند، انرژی یوکی خود را آزاد ساخت و سازمان ۲ تن از کلیمورها (کلاریس و میاتا) را برای اعدام گالاتئا فرستاد. آگاتا بالاخره به دست گروه ۷ گوست از بین رفت. آلیسیا و بت به ترتیب با شماره‌های ۱ و ۲ در نسل کلر و کلاریس، خواهران دوقلوی یکسان که یکی از آزمایش‌های سازمان برای کنترل مخلوقات بیدارشده بودند. آزمایش نخست بر روی خواهران غیر همسان لوسیئلا و رافائلا با شکست مواجه شد. به سبب تمرین‌های سازمان، آلیسیا و بت یک ذهن بودند که در دو بدن کلیمور اثر داشتند. یکی از آن‌ها کاملاً بیدار شده بود در حالی که
یکی از آن‌ها کاملاً بیدار شده بود در حالی که دیگری کار حفظ ذهن را انجام می‌داد و از راه دور خواهر دوقلوی خود را کنترل می‌کرد. دوقلوها به راحتی توسط پریشیلا شکست خورده و کشته شدند. داف کلیمور شماره ۳ در نسل کلیمورهای مرد سازمان که پشت سر ایسلی و ریگاردو قرار داشت. او یار باوفای ریفول، یکی از ابیس‌های واقع در غرب بود. شکل بیدارشده او یک هیولای بزرگ بسیار قدرتمند با بدنی سخت که می‌توانست میله‌هایی از دستان، پشت و دهان خود به سمت حریف شلیک کند. استعداد او قدرت فیزیکی و یوکی بسیار بالایی بود که داشت، اما از
فیزیکی و یوکی بسیار بالایی بود که داشت، اما از دانش و خرد بهره چندانی نداشت. به گفته ریفول قابلیت احیاء زخم و اندام‌های از دست رفته او پایین است. داف در انتها به دست پریشیلا کشته می‌شود. ایسلی کلیموری با رتبه ۱ در اولین نسل کلیمورها و در زمانی که هنوز کلیمورهای مرد نیز درست می‌شدند، بود. او یکی از هیولاهای ابیس و قدرت‌های سه‌گانه در منطقه شمال است. شکل بیدارشده او شبیه به یک سانتور است و قابلیت‌های منحصر به فردی شامل توانایی تغییر شکل دستان خود به سلاح‌های مختلفی همچون کمان، سپر، تبر و شمشیری دولبه را
مختلفی همچون کمان، سپر، تبر و شمشیری دولبه را داشت. پس از شکست در مقابل پریشیلا، نسبت به او سوگند وفاداری خورد. برای اینکه به قول خود عمل کند و پریشیلا را به جنوب ببرد، لشکری از بیدارشدگان را در شمال آماده کرد. همچنین به‌طور اتفاقی به راکی برخورد کرده که به او هنر شمشیرزنی را آموخت. ایسلی در انتها توسط ابیس فیدرها کشته شد و هنگام مرگش آرزو کرد؛ ای کاش خانواده‌اش کمی بیشتر زنده بودند. لوسیئلا کلیمور شماره ۱ در زمان خود بود. در همان زمان خواهرش رافائلا نیز در رتبه دوم و بعد از او قرار داشت. هنگام آزمایش‌های
رتبه دوم و بعد از او قرار داشت. هنگام آزمایش‌های سازمان او به‌طور کامل بیدارشده و تبدیل به یکی از هیولای ابیس در جنوب گشت. سازمان این آزمایش را به عنوان یک تست شکست خورده پذیرفت. ایسلی با لشکرکشی به جنوب او را شکست داد و در انتها به دست خواهرش رافائلا کشته شد. ریفول کلیمور شماره ۱ در اولین نسل تمام کلیمورهای مؤنث بود. او جوان‌ترین کلیموری بود که به این رتبه رسیده و در انتها با آزاد کردن تمام نیروی خود به یکی از هیولاهای ابیس در غرب تبدیل شد. او همراه با یار وفادار خود داف که به گفته او تنها کسی است که
یار وفادار خود داف که به گفته او تنها کسی است که دستورهای او را بدون هیچ شکایتی انجام می‌دهد، در منطقه لائوترک در غرب به سر می‌برد. ریفول ظاهری عجیب و کودکانه، و شخصیتی شاد و مؤدب دارد، حتی هنگامی که فردی را تا سرحد مرگ شکنجه می‌کند. شکل بیدارشده او شبیه به پری دریایی هشت‌پا مانندی است که از هزاران نوار روبان شکل درست شده‌است. این روبان‌ها هم برای حمله و هم دفاع استفاده می‌شوند. ریفول قابلیت از بین بردن رگه‌های یوکی خود را داشت. او مهارت خاصی در پنهان‌سازی یوکی خود داشت به‌طوری‌که شناسایی حضور او کار بسیار
خود داشت به‌طوری‌که شناسایی حضور او کار بسیار دشواری بود. همچنین با مدیریت کردن میزان یوکی در بدنش، جنگجویان را گمراه می‌نمود که باور کنند او فقط یک بیدارشده معمولی است. برای مقابله با ایسلی در شمال، او نیز با اسیر کردن و شکنجه دادن کلیمورها سعی در بیدار کردن وجود آن‌ها را داشت تا برای خود لشکری از بیدار شده‌ها را فراهم سازد. ریگاردو کلیموری با رتبه ۲ در نسل ایسلی بود. با داشتن رتبه دوم در بین کلیمورها نمی‌توانست قبول کند که رتبه ایسلی از او بیشتر است. شکل بیدارشده ریگاردو شبیه به شیر می‌ماند و در مقابل
بیدارشده ریگاردو شبیه به شیر می‌ماند و در مقابل موجودات بیدارشده دیگر جثه‌ای کوچکتر، اما بسیار سریع‌تر و چابکتر داشت و به او لقب شیرشاه چشم نقره‌ای داده بودند که خود بشخصه از این لقب بیزار بود. سرعت ریگاردو به راحتی با میریا که سریع‌ترین کلیمور نسل خود بود برابری می‌کرد و به سبب داشتن یوکی به مراتب بیشتر از میریا، به او اجازه می‌داد بدون خستگی با سرعت زیاد به مبارزه ادامه دهد. در مقابل قدرت تهاجمی و حمله‌ای که داشت، فاقد توانایی احیاء اندام‌های قطع شده‌اش بود. با اینکه رابطهٔ خوبی با ایسلی نداشت، اما برای
با اینکه رابطهٔ خوبی با ایسلی نداشت، اما برای او کار می‌کرد. ریگاردو در طی مبارزه با کلیمورهای شمال به دست کلر کشته شد. کلیمورها. آناستازیا کلیمور شماره ۷ در آخرین نسل از کلیمورها است. او قابلیت معلق‌شدن در هوا را داشت و به همین جهت به او لقب «آناستازیای بالدار» را داده بودند. آناستازیا به وسیله پراکنده‌ساختن رشته موهایش همانند طناب رخت در اطراف و ایستادن بر روی آن‌ها به جهات مختلف حرکت می‌کرد که این کار او مانند پرواز کردن از نقطه‌ای به نقطهٔ دیگر بود. او بسیار مهربان بود و با بیشتر جنگجویان همانند دوست
بسیار مهربان بود و با بیشتر جنگجویان همانند دوست صمیمی خود برخورد می‌کرد. به عنوان یک جنگجوی تک-رقمی، اعتقاد داشت باید از همرزمان ضعیف‌تر خود حمایت کند و در مبارزات آن‌ها را راهنمایی کند. در انتها آناستازیا نیز برای سرنگویی سازمان به گروه شورشیان پیوست. کلاریس کلیمور شماره ۴۷ در آخرین نسل کلیمورها است. او یک کلیمور ترکیبی ناقص بود و برخلاف تمامی کلیمورها، رنگ اصلی موهای خود را حفظ کرده‌بود. به غیر از رنگ موهایش، کلاریس بیشتر به یک انسان شباهت داشت تا یک کلیمور. او مسئولیت سرپرستی کلیموری بچه‌گانه به نام
او مسئولیت سرپرستی کلیموری بچه‌گانه به نام میاتا را به عهده گرفت و توانست با او ارتباط عاطفی قوی برقرار کند. میاتا نیز بسیار به کلاریس وابسته شده بود و برخی مواقع همانند کودکی سینه‌های کلاریس را می‌مکید. برخلاف میاتا که قدرتی بی‌نظیر و غیرقابل کنترل داشت، کلاریس دارای قدرت و مهارت‌های فوق‌العاده کمی بود. کلاریس به عنوان رهبر یک تیم دونفره به همراه میاتا، برای مجازات گالاتئا به شهر رابونا فرستاده شد. آن‌ها به گالاتئا حمله کردند و در شهر درگیر جنگی سه جانبه با یکی از هیولاهای بیدارشده به نام آگاتا شدند، اما
یکی از هیولاهای بیدارشده به نام آگاتا شدند، اما پس از شکست در این نبرد توسط اعضا گروه ۷ گوست نجات پیدا کردند. پس از این ماجرا کلاریس و میاتا تصمیم به ترک سازمان گرفتند و در ریبونا تحت سرپرستی گالاتئا باقی ماندند. سینتیا کلیمور شماره ۱۴ در یکصد و سی‌ودومین نسل سازمان بود. او کلیموری از نوع دفاعی و یکی از بازماندگان و اعضای تیم ورونیکا در عملیات شمال بود. سینتیا با وجود تمام دردسرهایی که او و گروهش کشیده بودند، شخصیتی شاد و امیدوار داشت و اغلب در حال لبخند زدن و نشان دادن چهره بشاشش است. پس از گذشت هفت سال،
و نشان دادن چهره بشاشش است. پس از گذشت هفت سال، سینتیا به وسیلهٔ مدیریت کردن یوکی کلیمورهای دیگر، روشی برای بازسازی و احیاء اعضای از دست رفته را ابداع کرده بود. گالاتئا کلیمور شماره ۳ در نسل کلر بود. گالاتئا یک کلیمور دفاعی بود و استعداد فوق‌العاده‌ای در درک و دریافت یوکی داشت و از این جهت نقش چشم را برای سازمان ایفا می‌کرد، که به او لقب چشم خدا داده بودند. در کنار مهارت‌های جاسوسی، می‌توان به حس رگه‌های یوکی، خواندن افکار و احساسات کلیمورهای دیگر از فواصل بسیار دور او اشاره کرد. همچنین او قادر به کنترل
بسیار دور او اشاره کرد. همچنین او قادر به کنترل حرکات حریف خود و تغییر خط مسیر ضربه آن‌ها به وسیلهٔ یکی کردن یوکی خود با حریف را داشت، اما این قابلیت فقط هنگام غافلگیری دشمن قابل اجرا بود. گالاتئا بعد از مأموریت شمال کلیمورها سازمان را ترک کرده و به شهر رابونا که ورود کلیمورها به آنجا ممنوع بود، پناه برد. برای اقامت در این شهر چشمان خود را کور کرده تا دیگر رنگ نقره‌ای آن‌ها نمایان نباشند و به راهبه‌ای با نام ساختگی «خواهر لاتئا» تبدیل شده و در میان یتیمان بسیار شهرت یافت. پس از گذشت زمان در رابونا، گالاتئا
شهرت یافت. پس از گذشت زمان در رابونا، گالاتئا یوکی بسیار زیادی از یک هیولای بیدارشده (آگاتا) را تشخیص داد. او با آزاد کردن انرژی یوکی خود، امیدوار بود کلیمورها را به شهر بکشاند تا با همکاری یکدیگر هیولا را شکست دهند. جین کلیمور شماره ۹ در نسل کلر و جنگجویی از نوع حمله‌ای بود. تکنیک شمشیر دریل او، برپایه جمع کردن نیرو توسط پیچش دست و رها کردن یکباره آن یکی از مخربترین و قوی‌ترین ضربه‌ها در نسل خود بوده‌است. جین شخصیتی جدی و محترم داشت. او به همراه گروهش کاتیا و راکول، توسط داف و ریفول دستگیر شدند. کاتیا و
و راکول، توسط داف و ریفول دستگیر شدند. کاتیا و راکول به سبب شکنجه‌ها کشته شدند و خود جین نیز پس از بیدارشدن تبدیل به موجودی شبیه پروانه گشت. جین توسط کلر نجات پیدا کرده و به حالت اولیه خود بازگشت و پس از این واقعه همیشه خود را مدیون کلر می‌دانست. پس از نبرد کلر و ریگالدو و در نتیجهٔ بیدارشدن کلر، او از هلن درخواست کرد به زندگیش خاتمه دهد، اما جین که در حال مرگ بود از آخرین توان خود برای بازگرداندن کلر به حالت نرمال استفاده کرد. در نسخه انیمه این اتفاق پس از نبر کلر با پریشیلا رخ می‌دهد. میاتا کلیمور شماره
نبر کلر با پریشیلا رخ می‌دهد. میاتا کلیمور شماره ۴ در آخرین نسل از کلیمورها بود. استعداد او حواس بسیار تیز و قدرت هیولاوار او بود، و اگر به خاطر عدم تعادل روحی و روانی او نبود، می‌توانست در رتبه‌ای بالاتر و حتی رتبه ۱ نیز قرار بگیرد. او دختری است جوان با موهای بسیار بلند که بیشتر صورتش را می‌پوشاند. در هنگام نبرد بسیار متمرکز می‌شد و به افراد ناشناس محل نمی‌داد. او ذهنی ناپایدار و تعادل روحی نداشت، به‌طور مثال در اولین برخوردش با کلاریس بر روی او شمشیر کشید، اگرچه بعد از این ماجرا بسیار به او وابسته شد و
اگرچه بعد از این ماجرا بسیار به او وابسته شد و رابطه‌ای همانند مادر و دختری با یکدیگر پیدا کردند. او رفتاری کودکانه داشت به‌طوری‌که همانند یک کودک به صورت تقلیدی از سینه‌های کلاریس تغذیه می‌کرد، از حمام رفتن بیزار بود و بسیار بدغذا بود. رافائلا کلیمور شماره ۲ در نسل لوسیئلا و شماره ۵ در نسل کلر بود. او و خواهرش به عنوان اولین تلاش سازمان برای آزمایش اشتراک‌گذاری ذهن و کنترل بیدارشدگی بودند. اما لوسیئلا در حین آزمایش به‌طور کامل بیدارشده و نزدیک بود تمام سازمان را از بین ببرد، در نتیجه رافائلا از سازمان
سازمان را از بین ببرد، در نتیجه رافائلا از سازمان خارج و تبعید گشت. سال‌ها بعد از دست رفتن کلیمورهای رتبه ۱ تا ۵، روبل او را متقاعد کرد تا این‌بار با شماره ۵ به خدمت سازمان درآید. پس از شکست لوسیئلا در مقابل ایسلی، رافائلا او را پیدا کرده و بعد از کشتنش، بدن خود را با خواهرش ترکیب می‌کند. بدن‌های به هم پیوسته آن‌ها توسط ابیس غرب ریفول پیدا شده و به قصرش در لائوترک انتقال پیدا می‌کند. رافتلا کلیمور شماره ۱۰ در آخرین نسل از کلیمورها بود. به گفته روبل، او نقش تک خال نهایی را برای سازمان ایفا می‌کند. رافتلا
تک خال نهایی را برای سازمان ایفا می‌کند. رافتلا رفتاری بسیار طبیعی داشت و در عین حال به نظر می‌رسد احساسات دیگر کلیمورها را به خوبی درک می‌کند. او جزوه چند کلیموری بود که دارای قابلیت‌های منحصر به فردی هستند. رافتلا کلیموری بود که توسط سازمان برای مقابله با کلیمورهای دیگر آموزش دیده بود. در حالی که یوکی خود را با تمرکز از بدن خارج می‌کرد باعث تاری دید حریف شده و وارد ذهن آشفته او می‌شد. سپس با تقویت نیرو یوکی، حریف خود را به حالت جنون برده و از افکار عمیق به خواب رفته وارد قلب طرف مقابل می‌گردید. به موجب
به خواب رفته وارد قلب طرف مقابل می‌گردید. به موجب این کار قربانی کنترل خود را از دست داده و دچار توهم شده و مدام هذیان می‌گوید. تَبیثا کلیمور شماره ۳۱ در یکصدوچهل‌ویکمین نسل سازمان بود. او کلیموری از نوع دفاعی و فردی ساکت و جدی است که بعد از عملیات نبرد با بیدارشدگان شمال به تیم میریا پیوست و بسیار به او وابسته و وفادار شد. تبیثا همانند گالاتئا استعداد فوق‌العاده‌ای در درک و دریافت یوکی داشت و از این رو او نیز به صورت غیررسمی نقش چشم را برای هفت بازمانده تیم شمال بازی می‌کرد. تبیثا در جنگ با پریشیلا کشته
شمال بازی می‌کرد. تبیثا در جنگ با پریشیلا کشته می‌شود. اوندینه کلیمور شماره ۱۱ در نسل کلر بود. او تکنیک جنگیدن با دو شمشیر را ابداع کرده بود که شمشیر دوم برای دوست نزدیکش بود که پس از مرگش از آن با دقت فراوان نگهداری می‌کرد و بدین جهت به او لقب اوندینه شمشیر دوقلو را داده بودند. او شخصیتی عجول، بی‌پروا و خشن داشت مخصوصاً نسبت به کلیمورهای ضعیف. او رهبر یکی از تیم‌های عملیات نبرد با بیدارشدگان شمال بود. پس از دومین حمله هیولاها، اوندینه توسط ریگاردو کشته می‌شود و دنوو به یادش، شمشیر او را برای خود برداشت.
و دنوو به یادش، شمشیر او را برای خود برداشت. اوفیلیا کلیمور شماره ۴ در نسل کلر بود. او بسیار خطرناک و خشن بود و از جنگیدن بدون در نظر گرفتن حریف لذت می‌برد. با وجود اینکه بدترین جرم برای کلیمورها کشتن انسان‌ها بود، او برای خوش‌گذرانی انسان‌ها را می‌کشت. پس از ملاقات با کلر و راکی، تصمیم گرفت با آن‌ها بازی را شروع کند و با قطع کردن هر دو پای کلر، شروع به مبارزه کردن با راکی کرد و به‌طور تدریجی با گذشت زمان قدرت و سرعت خود را بالاتر می‌برد. اوفیلیا در مبارزه تن به تن با کلر، دست راست او را قطع و به‌طور کلی
تن به تن با کلر، دست راست او را قطع و به‌طور کلی از بین برد. سازمان. در داستان مجموعه کلیمور، به یک سازمان بی‌نام و نشان که مسئول خلق جنگجویانی به نام کلیمور، به منظور محافظت از انسان‌ها در برابر یوماها در ازای دستمزد هنگفتی گفته می‌شد، که مقر اصلی آن در شهر استاف، واقع در منطقهٔ شرقی سوتافو بود. دایی دانشمند ارشد سازمان که مسئول پژوهش، احیاء و بازیابی انواع مختلف اجساد یوما و بیدارشدگان بود. سمت چپ صورت او از بین رفته بود به‌طوری‌که گردی چشم و لثه‌های او نمایان بودند. او به وسیلهٔ دست قطع شده پریشیلا
او نمایان بودند. او به وسیلهٔ دست قطع شده پریشیلا توانست از هیستریا، کاساندرا و روکسان سه هیولای ابیس جدید خلق کند. ارمیتا مشاور میریا و گالاتئا بود. اورسِی مشاور و رسیدگی‌کننده به مأموریت‌های ترسا بود. رادو مشاور کلاریس بود و به او دستور داد تا مراقبت از میاتا را برعهده بگیرد. ریموتو بالاترین رتبه و در راس مدیریت اجرایی سازمان قرار داشت. او شخصیتی شیطانی داشت و به هیچ‌کس اهمیت نمی‌داد. ریموتو در برنامه‌ریزی، دستور دادن به دیگران و استفاده از افراد به عنوان یک ابزار خبره بود. او فقط به هدف نهایی و نتیجه
یک ابزار خبره بود. او فقط به هدف نهایی و نتیجه فکر می‌کرد و به فرایندهای رسیدن به اهداف اهمیت نمی‌داد. بعد از فروپاشی سازمان، میریا سر او را از بدنش جدا ساخت. روبل مشاور و مسئول کنترل کلر بود. بعدها، سینتیا حدس زد او نیز یکی از دشمنان سازمان است و برای نابود کردن سازمان از داخل تلاش می‌کند.
یخ‌چاک فضای باز شده میان دیواره سنگی و یخچال (یخ‌رود) است. این فضای گشاده هنگامی پدیدار می‌گردد که توده یخ و برف یک سیرک یخچالی به سوی جلو به حرکت درآمده باشد و آن را از دیواره جدا کرده باشد. این شکاف‌ها برای پیش رفتن کوهنوردان دشواری ایجاد می‌کنند. پای دیواره علم‌کوه و یخچال اسپیلت نمونه‌های از یخ‌چاک در ایران هستند.
خاندان مُعَدِّل (MO'ADDEL) از خاندان‌های فئودالی فارس است که در شیراز فارس می‌زیسته‌اند. گفته می‌شود که این خاندان از نسل فرزندان قائد سلطان محمد در زمان شاه عباس صفوی می‌باشند. قائد سلطان محمد فرزند قائد سلطان رضا فرزند قائد سلطان ملک فرزند قائد سلطان حسام الدین فرزند قائد سلطان ابراهیم که بر اساس سنگ نبشته‌های موجود قائد سلطان ابراهیم از نسل فرزندان عبدالله میرزا تیموری فرزند کوچک سلطان ابراهیم میرزا تیموری بوده و قرآن بزرگ و معروف به هفده من که در دو مجلد است و در موزه پارسِ شیراز نگهداری می‌شود توسط
است و در موزه پارسِ شیراز نگهداری می‌شود توسط سلطان ابراهیم میرزا تیموری به نگارش درآمده‌است. برخی از شخصیت‌های سرشناس این خاندان عبارتند از: حاج میرزا هادی معدل الملک اول. حاج میرزا هادی معدل الملک اول از مالکین عمده فارس فرزند مولانا شیخ عبدالاعلی در زرقان فارس متولد شد. با توجه به اینکه میرزا هادی سابقه دوستی قدیمی و بسیار نزدیک با میرزا ابوالحسن خان مشیرالملک داشت و در دستگاه وی صاحب سمت و قدرت بود به در خواست مشیرالملک از طرف دربار ناصرالدین شاه به معدل الملک ملقب گردید. میرزا هادی را در عتبات عالیات
الملک ملقب گردید. میرزا هادی را در عتبات عالیات در آرامگاه خانوادگی خود او به خاک سپردند. حاج میرزا محمد خان معدل الملک دوم. حاج میرزا محمد خان فرزند حاج میرزا هادی معدل الملک اول در سال ۱۲۷۰ هجری قمری در شیراز به دنیا آمد. وی از ملّاکین بزرگ ایران در دوره قاجاریه است. حاج میرزا محمد پس از فراگرفتن دانش قدیمی صاحب نام و شهرت گردید و تمام مناصب و القاب پدر به او داده شد و معدل الملک دوم نام گرفت. محمد خان معدل الملک با دختر میرزا ابوالحسن خان مشیرالملک (فرزند میرزا محمدعلی سیوندی) به نام آغا بیگم سلطان
میرزا محمدعلی سیوندی) به نام آغا بیگم سلطان الحاجیه ازدواج می‌کند چون از وی صاحب اولادی نمی‌شود بعد از فوت همسرش مجدداً ازدواج می‌نماید. تنها فرزندش دختری به نام ضیاء الشمس (زینت السلطنه) است. پس از مراجعت ناصرالدین شاه از سفر اروپایی خود شورایی از بزرگان مملکت تشکیل می‌دهد که حاج معدل الملک هم به عنوان یکی از اعضاء آن انتخاب می‌شوند. محمد خان معدل الملک در حدود ۵۰ سال زندگی در سال ۱۳۲۰ هجری قمری بعلت سکته فوت و در مقبره خانوادگی واقع در وادی‌السلام نجف اشرف بخاک سپرده می‌شود. در زمان کودتای محمد علی شاه
بخاک سپرده می‌شود. در زمان کودتای محمد علی شاه علیه شورای ملی اول ایران که حکومت اصفهان را به علاء الملک سپرده بودند در جریان سرکوب آزادیخواهان و انقلابیون، اعلاء الملک را از حکومت اصفهان بر کنار کرده و اقبال الدوله کاشی را حاکم اصفهان و معدل الملک را که مخالف مشروطه خواهان بود را به معاونت وی انتخاب نمود. در کتاب شرح حال رجال ایران نگارش مهدی بامداد آمده‌است: ابراهیم خان ضرغام السلطنه از قریه خود واقع در چهارمحال با یکصد و ده تن حرکت کرده و اصفهان را پس از زد و خورد گرفت و اقبال الدوله و محمد خان معدل
از زد و خورد گرفت و اقبال الدوله و محمد خان معدل الملک شیرازی معاون او گریخته به کنسولگری انگلیس پناهنده شدند و قوای آنان به کلی تار و مار گردید؛ و همچنین در همین کتاب (کتاب شرح حال رجال ایران) و کتاب القاب رجال دوره قاجاریه نگارش کریم سلیمانی شرح حال معدل الملک این‌گونه آمده‌است: حاج محمد علی پیرزاده در سفرنامه خود دربارهٔ معدل الملک این چنین می‌نویسد: میرزا زین العابدین اعتبار الملک. میرزا زین العابدین اعتبار الملک فرزند میرزا عبدالجواد فرزند مولانا شیخ عبدالاعلی در زرقان فارس به دنیا آمد. وی از فاضلین
عبدالاعلی در زرقان فارس به دنیا آمد. وی از فاضلین مدرسه آقا باباخان بود، در اوان جوانی با دختر عموی خود بانو گوهرالملوک دختر میرزا هادی خان معدل الملک ازدواج نمود که نتیجه این ازدواج فرزندی به نام میرزا هدایت خان معدلی بود، پس از فوت گوهر الملوک ، میرزا زین العابدین با دختر عموی دیگر خود کوچک جان دختر میرزا کوچک خان ازدواج کرد و ثمره این ازدواج ۲ پسر و ۴ دختر بود. وی در ابتدا منشی و حسابدار مدبرالسلطنه سپس منشی و حسابدار میرزا حسنعلی خان نصیرالملک شد و در سال ۱۳۱۶ هجری قمری به موجب احکام صادره فرامین
در سال ۱۳۱۶ هجری قمری به موجب احکام صادره فرامین ماخوذه رسماً عضو کابینه ایالتی فارس گشت. در تاریخ ۱۳۰۲/۱۱/۶ طی نامه شماره ۵۹۶۹ از طرف ایالت فارس به او لقب اعتبار الملک داده شد.سرانجام در سال ۱۳۰۵ هجری شمسی درگذشت. وی را در طرف غرب حافظیه معروف به مقبره الشعرا کنار قبر اسعد الدوله دفن کردند. میرزا احمد خان معدل الممالک. میرزا احمد خان مستوفی (ملاک عمده) فرزند میرزا آقا بزرگ فرزند میرزا هادی معدل الملک اول در شیراز به دنیا آمد. در ماه ذی القعده ۱۳۱۵ به معدل الممالک ملقب گردید. قدرت‌الله خان معدل. قدرت‌الله
الممالک ملقب گردید. قدرت‌الله خان معدل. قدرت‌الله خان معدل فرزند میرزا تقی خان معدل السلطان در سال ۱۳۰۵ هجری شمسی در شیراز متولد شد. وی چندین سال سمت ریاست بانک ملی ایران و بانک تجارت را بر عهده داشت و در سال ۱۳۷۴ وفات نمود و در قبرستان دارالرحمه شیراز به خاک سپرده شد. لطفعلی معدل شیرازی. لطفعلی خان معدل السلطنه از ملّاکین بزرگ ایران فرزند میرزا آقا خان اسعدالملک و ضیاء الشمس زینت السلطنه (دختر محمد خان معدل الملک) در سال ۱۲۷۷ خورشیدی در شیراز متولد شد. پس از اتمام تحصیلات مقدماتی و متوسطه در شیراز و
پس از اتمام تحصیلات مقدماتی و متوسطه در شیراز و تهران، برای ادامه تحصیل به اروپا رفت و بعد از سال‌ها تحصیل به شیراز بازگشت و به کارهای سیاسی، اجتماعی و ادبی مشغول شد. وی در سال ۱۳۱۰ به سمت شهردار شیراز انتخاب شد. معدل در سال ۱۳۱۱ در دور نهم قانون‌گذاری از جهرم به نمایندگی مجلس شورای ملی انتخاب گردید و این سمت را تا سال ۱۳۲۲ در دوره سیزدهم قانون‌گذاری به‌طور متوالی حفظ کرد. در کتاب یادداشتهای ملک المورخین و مرآت الوقایع مظفری صفحه ۲۲۱ و ۲۴۱ این‌گونه آمده‌است: در ماه شوال ۱۳۱۵، لطفعلی خان معدل السلطنه شیرازی
در ماه شوال ۱۳۱۵، لطفعلی خان معدل السلطنه شیرازی که از اجزای حکومت فارس بود به نیابت وزارت خارجه سربلند شد. در ماه ذی حجه الحرام ۱۳۱۵، یک قطعه نشان شیر و خورشید از درجه دوم ستاره به معدل السلطنه مرحمت شد. او پس از آن در سال ۱۳۲۲ در دوره چهاردهم مجلس وکالت مردم شیراز را عهده‌دار شد. وی در سال ۱۳۲۷ در دولت عبدالحسین هژیر به سمت معاون نخست‌وزیر و سرپرست انتشارات و تبلیغات منصوب گردید اما پس از دو ماه کناره‌گیری کرد. معدل در فروردین ماه ۱۳۲۸ با کسب ۳۵۲۲ رای به عنوان نماینده شیراز در مجلس مؤسسان دوم حضور یافت.
عنوان نماینده شیراز در مجلس مؤسسان دوم حضور یافت. وی همچنین در همین سال در دوره شانزدهم قانون‌گذاری مجدداً از سوی مردم شیراز به نمایندگی مجلس شورای ملی انتخاب گردید. معدل در سال ۱۳۲۷ از سیاست کناره گرفت و تشکیل انجمن ادبی به نام «شبهای شیراز» را داد. از همان سال عصرهای پنجشنبه انجمن شعرا و نویسندگان در خانه ایشان تشکیل می‌شد. معدل السلطنه نویسنده‌ای چیره‌دست بود، سال‌ها ریاست انجمن نویسندگان و روزنامه‌نگاران فارس را بر عهده داشت، مقالات اجتماعی او در روزنامه پارس چاپ شیراز و مجله تهران مصور (با امضاء یا بی
پارس چاپ شیراز و مجله تهران مصور (با امضاء یا بی امضاء) درج می‌شد. شعر نمی‌گفت ولی شعر دوست بود. وی در هشتم اسفند ماه ۱۳۳۶ خورشیدی فوت کرد. پیکرش را به عتبات عالیات برده و در مقبره خانوادگی دفن کردند. مجموعه مقالات و مکاتبات او را برادرش محمد علی معدل در تهران به چاپ رسانیده. در انجمن شب‌های شیراز، شاعران و نویسندگان و هنرمندان طراز اول شرکت می‌کردند، از آن جمله بودند: روحانی وصال، مهدی حمیدی، عزیز شیرازی، مظاهر مصفا، لطفعلی صورتگر، علی اصغر حکمت، شین پرتو، مینوچهر، نورانی وصال، حسنعلی حکمت (بخرد)، علی
مینوچهر، نورانی وصال، حسنعلی حکمت (بخرد)، علی صارمی، حسن فصیحی، فخرالدین مزارعی، کاظم پزشکی، حبیب‌الله ذوالقدر، افقه، محمود عرفان و عده‌ای دیگر. عده زیادی از شاعران پس از مرگش اشعاری را در رثای او سروده و انتشار دادند. مظاهر مصفا استاد دانشگاه تهران در سال مرگ او، مجموعه‌ای به نام شبهای شیراز در ۷۴ صفحه انتشار داد، که در آن اشعاری را که در مواقع مختلف برای معدل گفته یا در آن انجمن خوانده بودند، در آن درج کرده‌است. حسن (آزاد) معدلی. حسن معدلی متخلص به «آزاد» فرزند میرزا عباس خان آصف الملک از شاعران و
«آزاد» فرزند میرزا عباس خان آصف الملک از شاعران و نویسندگانی است که اشعار و مقالات سیاسی و اجتماعی او، در استخر، عصر آزادی، نامهٔ ملی پارس و گلسرخ به چاپ می‌رسید. او وکیل دادگستری بود و از اعضاء علاقمند انجمن‌های ادبی سالار و فارس به‌شمار می‌رفت و تا در قید حیات بود در انجمن ادبی فارس شرکت می‌کرد. او در ۱۸ خرداد ۱۳۴۳ هجری شمسی در شیراز در گذشت و در آرامگاه خانوادگی واقع در حافظیه به خاک سپرده شد. آزاد معدلی با اینکه در اقسام شعر طبع آزمایی کرده بود ولی بیشتر طبعش تمایل به غزلسرایی داشت. از اشعار حسن آزاد
طبعش تمایل به غزلسرایی داشت. از اشعار حسن آزاد معدلی می توان به دوبیتی زیر اشاره کرد: دانی که چرا خدا تو را داد دو دست من معتقدم که اندر آن سری هست با یک دست به کار خویشتن پردازی با دست دگر ز دیگران گیری دست محمد علی معدل. محمدعلی معدل فرزند احمد خان معدل الممالک و برادر ناتنی لطفعلی معدل السلطنه در سال ۱۲۹۶ هـ. ش در شیراز متولد شد. دکتر معدل در سال ۱۳۲۴ خورشیدی با خانم هما وصال (فرزند محمود وصال شیرازی) ازدواج نمود. حاصل این ازدواج سه فرزند بود: احمد، مریم و روشنک. احمد در آبان ماه سال ۱۳۴۶ خورشیدی در یک