payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بار بدون ویزا از کوبای کمونیستی گریخت و به آمریکا بازگشت، به عنوان مهاجر غیرقانونی بازداشت شد و قاضی مهاجرت دستور اخراج او را صادر کرد. البته مقامات مهاجرت ساعاتی بعد تصمیم خود را تغییر دادند و حکم اخراج لغو شد. به گارسیا «آزادی مشروط» داده شد که به او اجازه می‌داد در آمریکا بماند. گارسیا پس از تصویب قانون تعدیل کوبا در سال ۱۹۶۶ دوباره برای اقامت دائم درخواست داد و این بار درخواست او پذیرفته شد. روبیو در دوران کودکی رابطهٔ نزدیکی با پدربزرگش داشت. در اکتبر ۲۰۱۱، روزنامهٔ واشینگتن پست گزارش داد که گفته‌های
۲۰۱۱، روزنامهٔ واشینگتن پست گزارش داد که گفته‌های پیشین روبیو مبنی بر این که والدینش در سال ۱۹۵۹ (پس از به قدرت رسیدن فیدل کاسترو) مجبور به ترک کوبا شده‌اند، دروغ بوده است. در واقع والدین او در سال ۱۹۵۶، در دوران دیکتاتوری فولخنسیو باتیستا، کوبا را ترک کرده بودند. به نوشتهٔ واشینگتن پست، «در فلوریدا، ارتباط با جامعهٔ تبعیدیان پس از انقلاب، به یک سیاستمدار اعتباری ویژه می‌دهد که افرادی که با مهاجرت پیش از کاسترو مرتبط هستند، هرگز به آن دست نخواهند یافت؛ چرا که این گروه گاهی با سوءظن نگریسته می‌شوند.» روبیو
که این گروه گاهی با سوءظن نگریسته می‌شوند.» روبیو اینکه تاریخچهٔ خانواده‌اش را به دروغ آراسته باشد، رد کرد و گفت اظهاراتش در مورد خانواده‌اش بر اساس «روایت‌های خانوادگی» بوده است. روبیو مدعی شد که والدینش قصد داشتند در دههٔ ۱۹۶۰ به کوبا بازگردند. او اضافه کرد که مادرش در سال ۱۹۶۱ دو فرزند بزرگترش را با این نیت که برای همیشه در کوبا زندگی کنند، به آنجا برد (پدرش برای «سر و سامان دادن به کارهای خانواده» در میامی ماند) اما گرایش کوبا به سوی کمونیسم باعث شد که خانواده برنامه‌های خود را تغییر دهد. روبیو گفت:
خانواده برنامه‌های خود را تغییر دهد. روبیو گفت: «نکتهٔ اصلی داستان خانوادهٔ من که باید به آن توجه شود این است که چرا آنها اصلاً به آمریکا آمدند و چرا مجبور شدند در اینجا بمانند.» روبیو سه خواهر و برادر دارد: برادر بزرگترش ماریو، خواهر بزرگترش باربارا (همسر اورلاندو سیسیلیا) و خواهر کوچکترش ورونیکا (که پیشتر همسر کارلوس پونسه، هنرمند مشهور، بود). خانوادهٔ روبیو کاتولیک بودند، هرچند او و خانواده‌اش از ۸ تا ۱۱ سالگی و در دوران زندگی در لاس وگاس، به کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخر الزمان می‌رفتند. در آن سال‌ها،
مسیح قدیسان آخر الزمان می‌رفتند. در آن سال‌ها، پدرش در هتل سامرتاون متصدی بار و مادرش در هتل و کازینو امپریال پالاس خدمتکار بود. روبیو اولین مراسم عشای ربانی خود را در سال ۱۹۸۴ و پیش از بازگشت به میامی به جا آورد. او در کلیسای کاتولیک مسیحی شد و بعدها نیز در همین کلیسا ازدواج کرد. روبیو در دبیرستان ارشد ساوت میامی تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۹ فارغ‌التحصیل شد. او یک سال با بورسیهٔ ورزشی فوتبال آمریکایی در کالج تارکیو در میزوری درس خواند و سپس به کالج اجتماعی سانتافه (که بعدها به کالج سانتافه تغییر نام داد) در
(که بعدها به کالج سانتافه تغییر نام داد) در گینزویل، فلوریدا رفت. روبیو مدرک لیسانس خود را در رشتهٔ علوم سیاسی در سال ۱۹۹۳ از دانشگاه فلوریدا و مدرک دکترای حقوق خود را با درجهٔ عالی در سال ۱۹۹۶ از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه میامی دریافت کرد. روبیو گفته است که ۱۰۰ هزار دلار وام دانشجویی داشته که آن را در سال ۲۰۱۲ تسویه کرده است. مسیر شغلی. روبیو در دوران دانشجویی و همزمان با تحصیل در رشتهٔ حقوق، مدتی را در دفتر ایلینا رز-لهتینن، نمایندهٔ مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا، کارآموزی کرد. او همچنین در سال ۱۹۹۶ در
آمریکا، کارآموزی کرد. او همچنین در سال ۱۹۹۶ در کمپین انتخاباتی باب دول، سناتور جمهوری‌خواه، برای انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا (۱۹۹۶) فعالیت داشت. روبیو دو سال پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه و در آوریل ۱۹۹۸، به عضویت شورای شهر وست میامی، فلوریدا درآمد. او سپس در اوایل سال ۲۰۰۰ وارد مجلس نمایندگان فلوریدا شد. مجلس نمایندگان فلوریدا. انتخابات و فعالیت‌های همزمان. در اواخر سال ۱۹۹۹، انتخابات ویژه‌ای برای تعیین نمایندهٔ حوزهٔ ۱۱۱ در مجلس نمایندگان فلوریدا، به نمایندگی از میامی، برگزار شد. این حوزه،
به نمایندگی از میامی، برگزار شد. این حوزه، حوزهٔ کاملاً جمهوری‌خواه محسوب می‌شد، بنابراین چالش اصلی روبیو پیروزی در رقابت‌های داخلی حزب جمهوری‌خواه برای کسب نامزدی این حزب بود. او در قامت یک سیاستمدار میانه‌رو وارد رقابت‌های انتخاباتی شد و حمایت خود را از کاهش مالیات و آموزش کودکان اعلام کرد. روبیو در ۱۴ دسامبر ۱۹۹۹ در مرحلهٔ اول انتخابات مقدماتی جمهوری‌خواهان در جایگاه دوم قرار گرفت، اما در دور دوم با شکست آنجل زایون (گزارشگر رادیو و تلویزیون که محبوبیت زیادی در میان مهاجران کوبایی داشت) و با اختلاف ناچیز
در میان مهاجران کوبایی داشت) و با اختلاف ناچیز ۶۴ رأی، نامزدی حزب جمهوری‌خواه را به دست آورد. او سپس در انتخابات ویژهٔ ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۰۰، با کسب ۷۲٪ آرا آناستازیا گارسیا، نامزد دموکرات‌ها، را شکست داد. در نوامبر ۲۰۰۰، روبیو بدون اینکه رقیبی داشته باشد مجدداً انتخاب شد. در سال ۲۰۰۲ نیز او بدون رقیب برای دومین بار به مجلس راه یافت. در سال ۲۰۰۴، او با کسب ۶۶٪ آرا برای سومین بار به مجلس نمایندگان فلوریدا راه یافت. در سال ۲۰۰۶ نیز او بدون رقیب برای چهارمین بار انتخاب شد. روبیو تقریباً نُه سال در مجلس نمایندگان
شد. روبیو تقریباً نُه سال در مجلس نمایندگان فلوریدا حضور داشت. از آنجایی که جلسات رسمی مجلس قانونگذاری فلوریدا تنها شصت روز در سال طول می‌کشید، او تقریباً نیمی از سال را در میامی می‌گذراند و در آنجا به وکالت می‌پرداخت. او ابتدا در یک شرکت حقوقی متخصص در امور مربوط به کاربری زمین و مناطق شهری فعالیت می‌کرد و در سال ۲۰۱۴ به شرکت حقوقی و لابی‌گری «براد اند کسل» در میامی پیوست. البته قانون ایالتی او را از هرگونه فعالیت لابی‌گری یا ارائهٔ طرح‌های قانونی به نمایندگی از موکلان شرکت منع می‌کرد. دوران نمایندگی.
از موکلان شرکت منع می‌کرد. دوران نمایندگی. زمانی که روبیو در ژانویهٔ ۲۰۰۰ کرسی خود را در مجلس قانون‌گذاری فلوریدا در شهر تالاهاسی به دست آورد، رأی‌دهندگان فلوریدا اخیراً با اصلاحیه‌ای در قانون اساسی ایالت فلوریدا مبنی بر محدودیت دورههای نمایندگی موافقت کرده بودند. این موضوع باعث شد که بسیاری از نمایندگان با سابقه مجبور به ترک مجلس شوند و در نتیجه فرصتی استثنایی برای رهبران جدید مجلس فراهم شود. بر اساس گزارشی که در نشریهٔ نشنال ژورنال منتشر شد، روبیو در این زمینه از شانس بیشتری برخوردار بود، زیرا به دلیل
زمینه از شانس بیشتری برخوردار بود، زیرا به دلیل برگزاری انتخابات ویژه، زودتر از بقیه سوگند یاد کرده بود و می‌توانست از این فرصت برای اقناع رهبری حزب جمهوری‌خواه به منظور پیوستن به آن‌ها استفاده کند. دستیار رهبر اکثریت و رهبر اکثریت. در اواخر سال ۲۰۰۰، مایک فاسانو، رهبر اکثریت مجلس نمایندگان فلوریدا، روبیو را به عنوان یکی از دو دستیار خود منصوب کرد. نشریهٔ نشنال ژورنال موفقیت در این سمت را معمولاً نیازمند اعمال فشار و قدرت چانه‌زنی زیاد توصیف کرد، اما گفت که روبیو رویکرد متفاوتی در پیش گرفت و به جای وادار
روبیو رویکرد متفاوتی در پیش گرفت و به جای وادار کردن نمایندگان به انجام کاری، سعی می‌کرد آنها را متقاعد کند. فاسانو در سپتامبر ۲۰۰۱ به دلیل اختلاف نظر با رئیس مجلس از سمت رهبری اکثریت استعفا داد. رئیس مجلس نیز به جای روبیو، فردی با تجربه بیشتر را برای جایگزینی فاسانو انتخاب کرد. روبیو به صورت داوطلبانه برای تغییر حوزه‌های انتخابیه اعلام آمادگی کرد. او ایالت را به پنج منطقه تقسیم کرد و سپس با هر یک از نمایندگان به صورت جداگانه وارد مذاکره شد. این کار به او کمک کرد تا روابط خود را با رهبران حزب جمهوری‌خواه
کمک کرد تا روابط خود را با رهبران حزب جمهوری‌خواه تقویت کند. در دسامبر ۲۰۰۲، روبیو توسط جانی بیرد، رئیس مجلس نمایندگان فلوریدا، به سمت رهبر اکثریت منصوب شد. او رئیس مجلس را متقاعد کرد که ساختار سمت رهبری اکثریت را تغییر دهد، به گونه‌ای که بحث و گفتگو و چانه‌زنی‌های قانونی بر عهدهٔ دستیاران رهبر اکثریت باشد و روبیو به عنوان سخنگوی اصلی حزب جمهوری‌خواه در مجلس فعالیت کند. طبق گزارش نشنال ژورنال، روبیو در این دوران کاملاً به اصول محافظه‌کارانه پایبند نبود و برخی از همکارانش او را سیاستمداری میانه‌رو توصیف
برخی از همکارانش او را سیاستمداری میانه‌رو توصیف می‌کردند «که به دنبال همکاری با دموکرات‌ها و گروه‌هایی بود که معمولاً با حزب جمهوری‌خواه همسو نیستند». او از طرحی حمایت کرد که به کارگران مزارع اجازه می‌داد در صورت دریافت نکردن دستمزد کامل، از کارفرمایان خود در دادگاه ایالتی شکایت کنند و همچنین از لایحه‌ای برای برابری شهریهٔ دانشجویان بومی و غیربومی برای فرزندان مهاجران غیرقانونی حمایت کرد. پس از حملات ۱۱ سپتامبر، او با دید تردید به گسترش اختیارات پلیس برای بازداشت افراد نگاه کرد و به شکست لایحه‌ای از حزب
بازداشت افراد نگاه کرد و به شکست لایحه‌ای از حزب جمهوری‌خواه کمک کرد که کالج‌ها را ملزم می‌کرد گزارش‌های بیشتری را در مورد دانشجویان خارجی به ایالت ارائه دهند. روبیو در زمان نمایندگی خود در مجلس ایالتی، درخواست‌هایی را برای اختصاص بودجه‌های ویژه (که در فلوریدا «درخواست‌های بودجهٔ اجتماعی» نامیده می‌شوند) به مبلغ حدود ۱۴۵ میلیون دلار برای سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ ارائه کرد، اما پس از آن دیگر چنین درخواست‌هایی نداشت. علاوه بر این، یکی از نهادهای دولتی فهرستی طولانی‌تر از درخواست‌های بودجه نمایندگان مجلس، از جمله
از درخواست‌های بودجه نمایندگان مجلس، از جمله روبیو را گردآوری کرد و گروه غیرانتفاعی «فلوریدا تکس‌واچ» نیز چنین فهرستی را تهیه کرد. بسیاری از موارد ذکر شده در این فهرست‌ها مربوط به برنامه‌های بهداشتی و اجتماعی بود که روبیو آنها را «از آن دسته چیزهایی توصیف کرده است که اگر ما بودجهٔ آنها را تأمین نکنیم، نمایندگان مجلس مورد انتقاد قرار می‌گیرند». گزارشی در سال ۲۰۱۰ توسط روزنامه‌های تامپا بی تایمز و میامی هرالد منتشر شد که در آن گفته شده بود برخی از درخواست‌های بودجهٔ روبیو با منافع شخصی او همخوانی دارد. به
بودجهٔ روبیو با منافع شخصی او همخوانی دارد. به عنوان مثال، روبیو درخواست اختصاص ۲۰ میلیون دلار به بیمارستان «جکسون مموریال» را برای کمک به درمان افراد فقیر و فاقد بیمه ارائه کرده بود، و روبیو بعدها به عنوان مشاور برای این بیمارستان کار کرد. سخنگوی روبیو در این باره گفته است که این موارد به کل شهرستان کمک کرده است، روبیو برای تصویب آنها لابی نکرده است، بودجهٔ بیمارستان ضروری و غیرقابل بحث بوده است، و روبیو «یک محافظه‌کار محدودکنندهٔ دولت است… نه یک محافظه‌کار ضد دولت». ریاست مجلس. در ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۵، روبیو
ضد دولت». ریاست مجلس. در ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۵، روبیو در سن ۳۴ سالگی پس از کناره‌گیری دنیس بکسلی، جف کاتکمپ و دنیس ای. راس، به ریاست مجلس نمایندگان فلوریدا رسید. او یک سال بعد، در نوامبر ۲۰۰۶، به‌طور رسمی سوگند یاد کرد. او اولین آمریکایی کوبایی‌تباری بود که به ریاست مجلس نمایندگان فلوریدا می‌رسید و تا نوامبر ۲۰۰۸ در این سمت باقی ماند. روبیو در سال ۲۰۰۵ و هنگامی که به عنوان رئیس آیندهٔ مجلس انتخاب شد، در سخنرانی خود در مجلس نمایندگان فلوریدا از اعضا خواست که به داخل میزهای خود نگاه کنند. آن‌ها در میزهای خود کتابی
میزهای خود نگاه کنند. آن‌ها در میزهای خود کتابی با عنوان «۱۰۰ ایدهٔ نوآورانه برای آیندهٔ فلوریدا» پیدا کردند. اما این کتاب خالی بود زیرا هنوز نوشته نشده بود. روبیو به همکارانش گفت که آنها با کمک مردم عادی فلوریدا صفحات این کتاب را پر خواهند کرد. در سال ۲۰۰۶، روبیو پس از سفر به سراسر ایالت و گفتگو با شهروندان و گردآوری ایده‌های آنها، این کتاب را منتشر کرد. نشریهٔ نشنال ژورنال این کتاب را «محور اصلی دوران ریاست روبیو بر مجلس» نامید. حدود ۲۴ مورد از این «ایده‌ها» به قانون تبدیل شدند و ۱۰ مورد دیگر نیز تا
به قانون تبدیل شدند و ۱۰ مورد دیگر نیز تا حدودی اجرایی شدند. از جمله مواردی که در کتاب سال ۲۰۰۶ روبیو ذکر شده بود و به قانون تبدیل شدند، می‌توان به صدور کارت خودرو به مدت چند سال، الزام دبیرستان‌ها به ارائهٔ دروس فنی‌حرفه‌ای بیشتر، و گسترش برنامه‌های «مدرسه به سبک دلخواه» مشابه سیستم کوپن یا واچر آموزشی اشاره کرد. حامیان روبیو و برخی از منتقدان او اشاره می‌کنند که مشکلات اقتصادی سراسری با بخش زیادی از دوران ریاست روبیو بر مجلس همزمان بود و به همین دلیل تأمین بودجه برای طرح‌های جدید قانونی دشوار شد. هنگامی
بودجه برای طرح‌های جدید قانونی دشوار شد. هنگامی که روبیو به عنوان رئیس مجلس سوگند یاد کرد، جب بوش در حال پایان دورهٔ فرمانداری خود بود و در ژانویهٔ ۲۰۰۷ از سمت خود کناره‌گیری کرد. روبیو ۱۸ نفر از دستیاران بوش را استخدام کرد، به طوری که افراد مطلع در ساختمان کنگره ایالتی می‌گفتند که دفتر رئیس مجلس «دفتر فرمانداری در تبعید» است. مقاله‌ای در نشنال ژورنال، سبک روبیو را بسیار متفاوت از سبک بوش توصیف کرد. در حالی که بوش مدیری بسیار قاطع در امور تالاهاسی بود، سبک روبیو تفویض برخی از اختیارات، چشم‌پوشی از برخی
روبیو تفویض برخی از اختیارات، چشم‌پوشی از برخی دیگر و دعوت از رقبای سیاسی به حلقهٔ نزدیکان خود بود. او به عنوان رئیس جدید مجلس، تصمیم گرفت یک اتاق غذاخوری خصوصی برای نمایندگان مجلس ایجاد کند. به گفتهٔ او، این کار به نمایندگان امکان می‌داد که دور از چشم لابی‌گرها، با آرامش و راحت‌تر با یکدیگر صحبت کنند. البته هزینهٔ این کار باعث ایجاد مشکلاتی در بخش روابط عمومی شد. در سال ۲۰۰۶، فلوریدا قانونی را برای محدود کردن اختیارات دولت ایالتی در تصرف املاک خصوصی تصویب کرد. این قانون در واکنش به حکم دیوان عالی در سال
کرد. این قانون در واکنش به حکم دیوان عالی در سال ۲۰۰۵ در پروندهٔ «کلو در برابر شهر نیو لندن» تصویب شد که به دولت اختیار گسترده‌ای برای تصرف املاک خصوصی تحت قانون «حق حاکمیت» داده بود. این قانون ایالتی توسط کمیتهٔ ویژه‌ای به ریاست روبیو و پیش از رسیدن او به ریاست مجلس پیشنهاد شده بود. پس از جب بوش، چارلی کریست، جمهوری‌خواهی میانه‌رو، در ژانویهٔ ۲۰۰۷ به عنوان فرماندار فلوریدا سوگند یاد کرد. روبیو و کریست بارها با یکدیگر درگیر شدند. شدیدترین درگیری آنها مربوط به طرح فرماندار برای گسترش قمار در کازینوها در
به طرح فرماندار برای گسترش قمار در کازینوها در فلوریدا بود. روبیو از کریست به دلیل نادیده گرفتن مجلس قانونگذاری فلوریدا و انعقاد توافقی با قبیلۀ سمینول (بومیان آمریکایی ساکن فلوریدا) شکایت کرد. دیوان عالی فلوریدا به نفع روبیو رأی داد و این توافق را لغو کرد. روبیو همچنین از استراتژی کریست برای مقابله با تغییر اقلیم از طریق صدور فرمانی اجرایی برای ایجاد استانداردهای جدید برای انتشار گازهای گلخانه‌ای توسط خودروها و نیروگاه‌ها انتقاد کرد. روبیو کریست را به تحمیل «مقررات دولتی گسترده به سبک اروپایی» متهم کرد و
«مقررات دولتی گسترده به سبک اروپایی» متهم کرد و مجلس قانونگذاری فلوریدا تحت رهبری روبیو تأثیر طرح کریست برای مقابله با تغییر اقلیم را کاهش داد. روبیو گفت که رویکرد کریست با افزایش قیمت قبض‌های خدمات عمومی به مصرف‌کنندگان آسیب می‌رساند، بدون اینکه تأثیر قابل توجهی بر محیط زیست داشته باشد. به گفتهٔ او، رویکرد بهتر ترویج سوخت‌های زیستی (مانند اتانول)، صفحات خورشیدی و بهینه‌سازی مصرف انرژی است. روبیو طرحی را برای کاهش مالیات بر دارایی ایالتی به سطح سال ۲۰۰۱ (و احتمالاً حذف کامل آن) و افزایش مالیات بر فروش از
احتمالاً حذف کامل آن) و افزایش مالیات بر فروش از ۱٪ به ۲٫۵٪ برای تأمین بودجهٔ مدارس ارائه کرد. این طرح مالیات بر دارایی در ایالت را ۴۰ تا ۵۰ میلیارد دلار کاهش می‌داد. این طرح در مجلس نمایندگان تصویب شد، اما با مخالفت فرماندار کریست و جمهوری‌خواهان سنای فلوریدا مواجه شد که می‌گفتند افزایش مالیات بر فروش به‌طور نامتناسبی بر فقرا تأثیر می‌گذارد؛ بنابراین، روبیو با تغییرات کوچک‌تری موافقت کرد و در نهایت طرح کریست برای دو برابر کردن معافیت مالیات بر دارایی ایالتی از ۲۵۰۰۰ دلار به ۵۰۰۰۰ دلار (برای کاهش مالیات که
از ۲۵۰۰۰ دلار به ۵۰۰۰۰ دلار (برای کاهش مالیات که توسط کریست ۳۳ میلیارد دلار تخمین زده شده بود) تصویب شد. نمایندگان مجلس این را بزرگ‌ترین کاهش مالیات در تاریخ فلوریدا تا آن زمان نامیدند. در آن زمان، گروور نورکوئیست، فعال جمهوری‌خواه ضد مالیات، روبیو را «حامی‌ترین رئیس مجلس قانون‌گذاری کشور برای منافع مالیات‌دهندگان» خواند. به گزارش ان‌بی‌سی نیوز، روبیو به عنوان رئیس مجلس «به‌طور تهاجمی سعی کرد فلوریدا را به سمت راست سیاسی سوق دهد» و بارها با سنای فلوریدا که توسط جمهوری‌خواهان میانه‌روتر اداره می‌شد و با
که توسط جمهوری‌خواهان میانه‌روتر اداره می‌شد و با چارلی کریست، فرماندار وقت که در آن زمان یک جمهوری‌خواه میانه‌رو بود، درگیر شد. اگرچه روبیو یک محافظه‌کار بود، اما به گفتهٔ مانوئل رویگ-فرانزیا، نویسندهٔ بیوگرافی او، «در پشت صحنه، بسیاری از دموکرات‌ها روبیو را کسی می‌دانستند که می‌توانند با او کار کنند». دن گلبر از میامی، رهبر دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان در زمان ریاست روبیو، او را «یک محافظه‌کار واقعی» اما نه «یک حزب‌گرای متعصب» می‌دانست و می‌گفت: «او به همکاری با طرف مقابل فقط به خاطر اینکه آنها طرف مقابل
با طرف مقابل فقط به خاطر اینکه آنها طرف مقابل بودند، اعتراضی نداشت. به‌طور خلاصه، او یک آدم بی‌ادب نبود.» گلبر روبیو را «یک محافظه‌کار سرسخت، واقعاً در جناح راست، اما احتمالاً با استعدادترین سخنگویی که جناح راست می‌توانست به آن امیدوار باشد» می‌دانست. در زمان ریاست روبیو بر مجلس نمایندگان فلوریدا، او با دیوید ریورا، دیگر نمایندهٔ ایالتی فلوریدا، در تالاهاسی خانه‌ای را به‌طور مشترک اجاره کرده بودند. این خانه بعدها در سال ۲۰۱۰ به دلیل عدم پرداخت چندین قسط وام مسکن، توقیف شد. در آن زمان، روبیو مسئولیت
قسط وام مسکن، توقیف شد. در آن زمان، روبیو مسئولیت پرداخت‌ها را بر عهده گرفت و در نهایت خانه فروخته شد. در سال ۲۰۰۷، تونی هیل، سناتور ایالتی فلوریدا از جکسون‌ویل و رئیس فراکسیون سیاه‌پوستان در مجلس قانونگذاری ایالت، درخواست کرد که مجلس به دلیل سابقهٔ حمایت از برده‌داری آن عذرخواهی کند. روبیو در این باره گفت که این ایده ارزش بحث و بررسی دارد. سال بعد، روبیو که از این طرح حمایت می‌کرد، گفت که چنین عذرخواهی‌هایی هرچند نمادین هستند، اما می‌توانند مهم باشند. او اشاره کرد که حتی در سال ۲۰۰۸ نیز مردان جوان
او اشاره کرد که حتی در سال ۲۰۰۸ نیز مردان جوان آفریقایی-آمریکایی «معتقدند که رؤیای آمریکایی برای آنها دست‌یافتنی نیست». او به تأسیس شورایی برای بررسی مسائل و مشکلات مردان و پسران سیاه‌پوست کمک کرد، همکارانش را متقاعد کرد که طرح «منطقهٔ کودکان هارلم» را در محلهٔ لیبرتی سیتی میامی اجرا کنند، و از تلاش‌ها برای ترویج سوادآموزی و آموزش کودکان سیاه‌پوست و سایر کودکان حمایت کرد. در سال ۲۰۱۰ و در جریان کمپین انتخاباتی روبیو برای سنا، و مجدداً در سال ۲۰۱۵ و در جریان کمپین انتخاباتی او برای ریاست جمهوری، رسانه‌ها و
کمپین انتخاباتی او برای ریاست جمهوری، رسانه‌ها و رقبای سیاسی او در مورد برخی از مواردی که روبیو در دوران ریاست خود بر مجلس نمایندگان با کارت اعتباری «امریکن اکسپرس» حزب جمهوری‌خواه فلوریدا خریداری کرده بود، سؤال و انتقاد کردند. روبیو در طول این دو سال حدود ۱۱۰ هزار دلار با این کارت خرید کرده بود که ۱۶ هزار دلار آن مربوط به هزینه‌های شخصی غیر مرتبط با فعالیت‌های حزبی، مانند مواد غذایی و بلیط هواپیما، بود. روبیو گفت که او شخصاً بیش از ۱۶ هزار دلار برای این هزینه‌های شخصی به شرکت امریکن اکسپرس پرداخت کرده
هزینه‌های شخصی به شرکت امریکن اکسپرس پرداخت کرده است. در سال ۲۰۱۲، کمیسیون اخلاق فلوریدا روبیو را از هرگونه تخلف در استفاده از کارت اعتباری صادر شده توسط حزب تبرئه کرد، اگرچه بازرس کمیسیون گفت که روبیو در استفاده نکردن از کارت اعتباری شخصی «مستر کارت» خود «سهل‌انگاری» کرده است. در نوامبر ۲۰۱۵، روبیو صورت‌حساب‌های کارت اعتباری حزب خود را از ژانویهٔ ۲۰۰۵ تا اکتبر ۲۰۰۶ منتشر کرد که نشان می‌داد هشت مورد خرید شخصی به مبلغ ۷۲۴۳٫۷۴ دلار انجام شده است که همهٔ آنها توسط خود او و در بیشتر موارد تا پیش از صدور
آنها توسط خود او و در بیشتر موارد تا پیش از صدور صورت‌حساب بعدی، به حزب بازگردانده شده بود. تاد هریس، سخنگوی روبیو، هنگام انتشار سوابق خریدهای انجام شده با این کارت گفت: «این صورت‌حساب‌ها بیش از ۱۰ سال قدمت دارند. و تنها کسانی که امروز دربارهٔ آنها سؤال می‌کنند، رسانه‌های لیبرال و رقبای سیاسی ما هستند. ما آنها را اکنون منتشر می‌کنیم زیرا مارکو چیزی برای پنهان کردن ندارد.» فعالیت آکادمیک. روبیو پس از پایان دورهٔ نمایندگی‌اش در مجلس فلوریدا در سال ۲۰۰۸، به عنوان استاد معین در دانشگاه بین‌المللی فلوریدا (FIU)
استاد معین در دانشگاه بین‌المللی فلوریدا (FIU) مشغول به کار شد. او با استفاده از یک بورسیهٔ فلوشیپ در این دانشگاه به تدریس پرداخت. روبیو در سال ۲۰۱۱ و پس از ورود به سنای ایالات متحده، مجدداً به این دانشگاه بازگشت و به تدریس در آنجا ادامه داد. او در بخش سیاست و روابط بین‌الملل که بخشی از دانشکدهٔ امور بین‌الملل و سیاست‌گذاری عمومی «استیون جی. گرین» در دانشگاه FIU است، تدریس کرد. او دروس مختلفی را در مقطع کارشناسی در زمینه‌های سیاست ایالت فلوریدا، احزاب سیاسی و قانونگذاری ارائه کرده است. انتصاب روبیو به
و قانونگذاری ارائه کرده است. انتصاب روبیو به عنوان استاد دانشگاه در ابتدا با انتقاداتی روبرو شد. منتقدان به این موضوع اشاره می‌کردند که این دانشگاه در زمانی که روبیو رئیس مجلس نمایندگان فلوریدا بود، بودجهٔ قابل توجهی از دولت ایالتی دریافت کرده بود و در عین حال، بسیاری از مشاغل دانشگاهی به دلیل کمبود بودجه در زمانی که دانشگاه او را به عنوان استاد به کار گرفت، در حال حذف بودند. روبیو هنگامی که پیشنهاد استادی در دانشگاه FIU را با استفاده از بورسیهٔ فلوشیپ پذیرفت، متعهد شد که بخش عمده‌ای از بودجهٔ مورد نیاز
متعهد شد که بخش عمده‌ای از بودجهٔ مورد نیاز برای سمت خود را از منابع خصوصی تأمین کند. سنای ایالات متحده. انتخابات ۲۰۱۰. روبیو در ۵ مه ۲۰۰۹ اعلام کرد برای جانشینی کرسی سناتور مل مارتینز رقابت خواهد کرد. روبیو که در آغاز از چارلی کرایست فرماندار فلوریدا از حزب خود با اختلافی دو رقمی عقب بود، از او پیش افتاد. او در مبارزات خود از حمایت جنبش تی پارتی برخوردار شد. جنبش تی پارتی، با سیاست‌های کرایست در مقام فرماندار مخالف بود. کرایست در آوریل ۲۰۱۰ اعلام کرد به صورت مستقل در انتخابات شرکت خواهد کرد و عملاً نامزدی
مستقل در انتخابات شرکت خواهد کرد و عملاً نامزدی حزب جمهوری‌خواه را به روبیو واگذار کرد. روبیو انتخابات سراسری را در ۲ نوامبر ۲۰۱۰ با کسب ۴۹ درصد از آرا در برابر ۳۰٪ رأی کرایست و ۲۰٪ رأی نامزد حزب دموکرات برنده شد. روبیو پس از انتخاب، به عنوان یکی از تنها دو سناتور کوبایی آمریکایی در کنار باب منندز مشغول به کار شد. همچنین در خصوص رقابت او به عنوان یکی از نامزدهای انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده در سال ۲۰۱۲ گمانه زنی شد. مواضع سیاسی. روبیو در ابتدا با حمایت تی پارتی در انتخابات پیروز شد ولی حمایت از او
تی پارتی در انتخابات پیروز شد ولی حمایت از او اصلاحات جامع مهاجرتی و فراهم آوری مسیری برای اعطای شهروندی به اتباع خارجی غیرقانونی مقیم آمریکا رابطهٔ او را با این جنبش تیره کرد. سیاست خارجی. روبیو خواستار حضور فعال‌تر ایالات متحده در امور جهانی و «ایفای نقش قوی آمریکا در مقابله با» ایران، روسیه و کره شمالی شده است. او ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه، را با نامیدن او به عنوان یک «گانگستر» و «یک چهرهٔ جنایتکار سازمان‌یافته که یک کشور را اداره می‌کند» تحقیر کرده است. او با تلاش‌های دولت اوباما برای عادی‌سازی
است. او با تلاش‌های دولت اوباما برای عادی‌سازی روابط سیاسی با کوبا مخالفت کرده است. روبیو همچنین با توافق برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) و برنامه هسته‌ای ایران (که تا حدی توسط دولت اوباما میانجی‌گری شد) مخالف است و اعلام کرده است که تا زمانی که ایران با پایان دادن به برنامه غنی‌سازی اورانیوم خود موافقت نکند، به افزایش تحریم‌ها علیه این کشور ادامه خواهد داد. او همچنین به احتمال اقدام نظامی برای جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای اشاره کرده است. روبیو همچنین نگران نقض حقوق بشر در چین و تأثیر گسترده‌تر
نگران نقض حقوق بشر در چین و تأثیر گسترده‌تر چین بر امنیت ملی آمریکا است. او می‌خواهد حضور نظامی ایالات متحده در شرق آسیا را افزایش دهد و به رشد اقتصادی بیشتر در نتیجهٔ افزایش تجارت با چین امیدوار است. آسیا. جمهوری خلق چین. چند هفته پس از آغاز کمپین تحریم کلاس‌های درس و "جنبش چتر" در هنگ کنگ در سال ۲۰۱۴ که خواستار حق رأی همگانی واقعی در کنار اهداف دیگر بود، روبیو به همراه همکاران دو حزبی خود به تلاش سناتور شر راد براون و کریس اسمیت، نمایندهٔ مجلس نمایندگان، برای ارائهٔ "قانون حقوق بشر و دموکراسی هنگ کنگ"
برای ارائهٔ "قانون حقوق بشر و دموکراسی هنگ کنگ" پیوستند. این قانون، "قانون سیاست ایالات متحده و هنگ کنگ در سال ۱۹۹۲" و تعهد ایالات متحده به آزادی و دموکراسی هنگ کنگ را به‌روزرسانی می‌کرد. روبیو گفت: "چین همچنان… مخالفان را سرکوب و از دموکراسی در هنگ کنگ جلوگیری می‌کند… ایالات متحده باید به وضوح اعلام کند که ما در کنار آرزوهای دموکراتیک مردم هنگ کنگ و در مقابل تلاش‌ها برای سرکوب آنها ایستاده‌ایم… و به اطمینان از اینکه هنگ کنگ واقعاً از پکن مستقل بماند، کمک می‌کنیم." در نوامبر ۲۰۱۷، در واکنش به تلاش‌های
می‌کنیم." در نوامبر ۲۰۱۷، در واکنش به تلاش‌های جمهوری خلق چین برای خرید شرکت‌های فناوری مستقر در ایالات متحده، روبیو یکی از ۹ سناتوری بود که از لایحه‌ای حمایت کردند که توانایی دولت فدرال برای جلوگیری از خرید شرکت‌های آمریکایی توسط خارجی‌ها را از طریق افزایش قدرت «کمیتهٔ سرمایه‌گذاری خارجی در ایالات متحده» (CFIUS) گسترش می‌داد. دامنهٔ فعالیت CFIUS گسترش می‌یافت تا به آن اجازه دهد سرمایه‌گذاری‌های کوچک‌تر را نیز بررسی و احتمالاً رد کند و عوامل اضافی امنیت ملی را برای بررسی توسط CFIUS اضافه کند، از جمله اینکه
را برای بررسی توسط CFIUS اضافه کند، از جمله اینکه آیا اطلاعات مربوط به آمریکایی‌ها به عنوان بخشی از معاملات افشا می‌شود یا اینکه آیا این معامله به کلاهبرداری کمک می‌کند. در نوامبر ۲۰۱۸، روبیو و گروهی دو حزبی از سناتورها نامه‌ای به دولت ترامپ فرستادند و نگرانی‌های خود را دربارهٔ نفوذ بی‌رویهٔ چین بر رسانه‌ها و مؤسسات آموزشی در ایالات متحده ابراز کردند. آنها نوشتند: «در رسانه‌های خبری آمریکا، پکن از روابط مالی برای سرکوب اطلاعات منفی دربارهٔ حزب کمونیست چین استفاده کرده است. در چهار سال گذشته، چندین رسانه با
کرده است. در چهار سال گذشته، چندین رسانه با روابط مالی مستقیم یا غیرمستقیم با جمهوری خلق چین ظاهراً تصمیم گرفتند گزارش‌هایی دربارهٔ ثروت و فساد در حزب کمونیست چین منتشر نکنند… پکن همچنین به دنبال استفاده از روابط با مؤسسات آموزشی و گروه‌های دانشجویی آمریکایی برای شکل‌دادن به گفتمان عمومی بوده است.» در ژانویهٔ ۲۰۱۹، روبیو و مارک وارنر، سناتور دموکرات، قانونی را برای ایجاد «دفتر فناوری و امنیت حیاتی» در کاخ سفید ارائه کردند که هدف آن سازماندهی تلاش‌ها برای حفاظت از فناوری در سراسر دولت فدرال بود. روبیو در
حفاظت از فناوری در سراسر دولت فدرال بود. روبیو در بیانیه‌ای گفت: «چین به حملهٔ هماهنگ خود به مالکیت فکری ایالات متحده، کسب‌وکارهای آمریکایی و شبکه‌ها و اطلاعات دولتی ما با حمایت کامل حزب کمونیست چین ادامه می‌دهد.» او افزود که ایالات متحده به «رویکردی هماهنگ‌تر برای مقابله مستقیم با این تهدید حیاتی و اطمینان از» حفاظت بهتر از فناوری آمریکا نیاز دارد و این لایحه «با هماهنگ‌کردن تلاش‌ها در سراسر دولت، به حفاظت از ایالات متحده کمک می‌کند.» در فوریهٔ ۲۰۱۹، روبیو قانونی را برای محدود کردن و مالیات بندی
روبیو قانونی را برای محدود کردن و مالیات بندی سرمایه‌گذاری چین در ایالات متحده به عنوان راهی برای مقابله با برنامهٔ مدرنیزاسیون صنعتی "ساخت چین ۲۰۲۵" (MIC2025) پکن پیشنهاد کرد. در اکتبر ۲۰۱۹، شرکت بازی‌های ویدئویی آمریکایی «اکتیویژن بلیزارد» یک بازیکن حرفه‌ای هنگ کنگی را به دلیل حمایت از اعتراضات طرفدار دموکراسی هنگ کنگ در حین بازی جریمه کرد. روبیو بلیزارد را به سانسور متهم کرد. عراق. در ژوئیهٔ ۲۰۱۴، روبیو از واکنش اولیهٔ اوباما به تهاجم دولت اسلامی عراق و شام (داعش) به عراق حمایت کرد. لیبی. در مارس ۲۰۱۱،