payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داد. پرها به جز وصله گلو به رنگ سفید مایل به خاکستری، دوده ای تا مشکی مایل به قهوه‌ای دارند که در هنگام پرواز دیدن آن را دشوار می‌کند. از جلو صورت گرد به نظر می‌رسد. چشم‌ها نسبتاً بزرگ و عنبیه قهوه‌ای تیره است. نوک کوچک و سیاه کمی به سمت پایین خم شده است. پاهای کوتاه به رنگ گوشتی مایل به سیاه دارند. چهار انگشت پا به پنجه‌های تیز ختم می‌شوند. پرواز. هیکل و جثهٔ بادخورک پرواز سریع و چابک با سر خوردن روی هوا را امکان‌پذیر می‌کند، که در آن بال‌ها تقریباً به صورت افقی کشیده می‌شوند و فقط کمی به سمت پایین خم
صورت افقی کشیده می‌شوند و فقط کمی به سمت پایین خم می‌شوند. بادخورک‌های معمولی همچنین می‌توانند در حرارت شدید حرکت کنند، اما به‌طور معمول فازهای فلپ و لغزش با طول‌های مختلف متناوب می‌شوند. همچنین با کج شدن مکرر در اطراف محور طولی مشخص می‌شود، که در طی مراحل سر خوردن در نقاطی پراکنده می‌شود. در ارتباط با پیچ و تاب‌های معمولی، این می‌تواند این تصور را ایجاد کند که فلپ زدن بال‌ها ناهمزمان است. بادخورک‌ها حتی در منحنی‌های تنگ پرواز نیز سرهای خود را به حالت افقی نگه می‌دارند تا بتوانند همیشه محیط خود را با
افقی نگه می‌دارند تا بتوانند همیشه محیط خود را با جهت‌گیری ثابت درک کنند. به منظور جلوگیری از کاهش بیشتر ارتفاع، فلاپینگ در طول پرواز با هواپیما پراکنده می‌شود، که می‌تواند از ۰٫۵ تا ۲۲ ثانیه طول بکشد، متوسط مدت حدود ۴ ثانیه است. فرکانس بال زدن معمولاً بین ۷ تا ۸ بال زدن در ثانیه است. در حالی که معمولاً ۲۰ تا ۵۰ کیلومتر در ساعت پرواز می‌کنند، در پروازهای پرقدرت به ۴۰ تا ۱۰۰ کیلومتر در ساعت می‌رسیم در بازی‌های پرواز بیش از ۲۰۰ کیلومتر در ساعت است. حیواناتی که شب را در هوا می‌گذرانند به‌طور متوسط ۲۳ کیلومتر
شب را در هوا می‌گذرانند به‌طور متوسط ۲۳ کیلومتر در ساعت پرواز می‌کنند. بهترین رابطه بین مصرف انرژی و مسافت پیموده شده برای پرندگان مهاجر با سرعت متوسط حدود ۳۲ کیلومتر در ساعت است. بادخورک‌های معمولی شکل بال‌ها را با شرایط پرواز سازگار می‌کنند. بال‌های کاملاً کشیده بهترین پرواز با سرعت پایین و تا ۶۰ درصد فاصله بیشتر از موقعیت اصلی را امکان‌پذیر می‌کنند. بال‌های جمع شده برای پرواز با سرعت زیاد و دورهای سریع استفاده می‌شوند. اگر بال‌ها در موقعیت دیگری قرار داشته باشند، در غیر این صورت نمی‌توانند فشار باد را
باشند، در غیر این صورت نمی‌توانند فشار باد را تحمل کنند. زیستگاه. بادخورک معمولی در جاهایی همچون سقف یا زیر لبهٔ شیروانی ساختمان‌ها و شکاف صخره‌ها یا سوراخ درختان آشیانه می‌سازد. این پرنده به جاهای گرم کوچ می‌کند و در تابستان‌ها در ایران به تعداد فراوان حضور دارد. حکم فقهی گوشت بادخورک. مؤسسه موضوع‌شناسی احکام فقهی پس از ذکر مشخصات بادخورک معمولی که پرنده‌ای است اجتماعی که همیشه در پرواز است و پروازی سریع و مشخص دارد، حکم گوشت آن را حرام دانسته است.
نقاشی رنگ روغن فرایند نقاشی با رنگ روغن است که از آمیختن رنگدانه‌ها به روغن به عنوان چسب و پیونده به‌دست می‌آید. روغن به کار رفته در رنگ روغن از مواد متفاوت و با روش‌های مختلف تولید می‌شود که رایج‌ترین آنها، روغن بزرک، روغن دانه خشخاش، روغن گردو و روغن گلرنگ است. انتخاب نوع روغن با توجه به طیف وسیع خواص آن، مانند مقدار زمان زرد یا خشک شدن روغن صورت می‌گیرد. همچنین تفاوت‌های مشخص روغن‌ها در درخشندگی رنگ‌ها قابل مشاهده است. یک هنرمند ممکن است از چندین روغن مختلف در یک نقاشی بسته به نوع رنگدانه و اثرات مطلوب
در یک نقاشی بسته به نوع رنگدانه و اثرات مطلوب روغن‌ها استفاده کند. قلمو، سه‌پایه، پالت رنگ روغن و حلال بی‌بو از جمله لوازم مورد نیاز در نقاشی رنگ روغن است. تاریخچه. نخستین نمونه‌های نقاشی رنگ روغن نقش‌های بودا در غارهای بامیان (مناطق مرکزی افغانستان) است که در حدود سال‌های ۶۵۰ میلادی ترسیم شده‌است. استفاده از رنگ روغن توسط اروپایی‌ها در اروپای شمالی و از کشور هلند آغاز شد. در اوج رنسانس، تکنیک‌های نقاشی رنگ روغن تقریباً به‌طور کامل جایگزین استفاده از چسب‌رنگ شده بود که قبلاً در اکثر اروپا مورد علاقه بود.
شده بود که قبلاً در اکثر اروپا مورد علاقه بود. در ایران ایلخانیان با تأسیس کارگاه‌های حکومتی و تأمین مواد و مصالح گران‌قیمت و کمیاب برای هنرمندان تولید هنری را پایه‌گذاری کردند. صنیع الملک با تأسیس اولین مدرسه نقاشی در سال ۱۲۷۸ هجری قمری در محل مجمع الصنایع هنر نوین نقاشی رنگ روغن در ایران را پایه‌گذاری کرد. تکنیک‌ها. رنگ اغلب با استفاده از قلم مو به سطح نقاشی منتقل می‌شد، اما روش‌های دیگری از جمله استفاده از چاقو و پارچه‌های پالت نیز وجود دارد. رنگ روغن با اکسیداسیون خشک می‌شود نه تبخیر و به همین علت
با اکسیداسیون خشک می‌شود نه تبخیر و به همین علت معمولاً خشک شدن آن تا دو هفته طول می‌کشد البته برخی رنگ‌ها در عرض چند روز خشک می‌شوند. رنگ روغن معمولاً با روغن بذر کتان و سایر حلال‌ها مخلوط می‌شود تا رنگ نازک‌تر، سریع‌تر یا کندتر خشک شود. آلا پریما یکی از تکنیک‌های مشهور در نقاشی رنگ روغن محسوب می‌شود.
فلوریانوپلیس مرکز ایالت سانتا کاتارینا و دومین شهر بزرگ این ایالت است که در منطقه جنوبی برزیل واقع شده است. این شهر دارای ۴۲۷،۲۹۸ جمعیت است. اقتصاد به شدت بر فناوری اطلاعات، گردشگری و خدمات استوار است.. در سال ۲۰۰۹ نیوزویک این شهر را از نظر گردشگری جز ۱۰ شهر برتر جهان قرار داد.
ایرنئوس (; Greek: ) (2nd century – c. AD ۲۰۲) یکی از اولین متکلمان و الهی‌دانان بزرگ مسیحی است که در سال ۱۳۰ میلادی در ازمیر ترکیه زاده شد و در ۲۰۲ میلادی در لیون فرانسه درگذشت. زندگی‌نامه. او در سال ۱۳۰ میلادی در یک خانواده مسیحی در ازمیر ترکیه زاده شد. او در نوجوانی، از نزدیک با پولیکارپ اسقف اسمیرنا (یکی از پدران دورهٔ رسولان) آشنایی داشت، که خودْ یوحنای رسول را از نزدیک می‌شناخت. در جوانی به شهر لیون۱ واقع در گل۲ (فرانسه) رفت و در آنجا به مقام شیخی منصوب شد. در سال ۱۷۷ جانشین اسقف لیون شد که به شهادت
شد. در سال ۱۷۷ جانشین اسقف لیون شد که به شهادت رسیده بود. قرائن و سنن تاریخی بیانگر این هستند که او در اوایل قرن سوم میلادی درگذشت. آیرنیوس متأثر از ژوستین، و پلی بود بین الهیات۳ قدیم یونانی و الهیات لاتینی غرب که ترتولیان، یکی از معاصرینِ جوان‌تر از او آغاز کرده بود. اگرچه ژوستین در زمرهٔ مدافعین مسیحی به‌شمار می‌آمد، نقش عمدهٔ آیرنیوس رد بدعت‌ها و تبیینِ مسیحیتی مبتنی بر تعالیم رسولان بود. اثر مهم او «رد و ابطال معرفت کاذب»، بر «علیه بدعت‌ها» نیز معروف است. این اثر در وهلهٔ نخست علیه تفکر گنوستیکی۴ نوشته
این اثر در وهلهٔ نخست علیه تفکر گنوستیکی۴ نوشته شده‌است.گنوستیسیسم واژه‌ای است مدرن و به مجموعه‌ای از فرقه‌های قرن دوم میلادی گفته می‌شود که دیدگاه‌هایی مشترک داشتند. آنان معتقد به خدایی برتر و متعالی بودند که از این جهان کاملاً جدا و متمایز است، و نقشی در خلقت جهان ندارد؛ خلقتی که ماحصل کار ناشیانهٔ خدایی دون‌شأن‌تر است، که آنها غالباً او را با خدای عهد عتیق یکی می‌دانستند. از نظر آنها بین خدای متعال و این جهانِ شریر، موجودات الهی با سلسله مراتبی خاص وجود دارند. تَنِ آدمی، مادی، و این‌جهانیْ، و روح او
دارند. تَنِ آدمی، مادی، و این‌جهانیْ، و روح او بارقه‌ای است الهی که در دام تَن گرفتار آمده‌است. نجات و رستگاری در گِروِ رهاییِ روح از تَن و پر گرفتنِ آن به‌سوی قلمرویی ملکوتی است. روح آدمی برای رسیدن به خدای متعال باید از قلمروهایی فراتر از این جهان بگذرد که تحت کنترل اجرامی آسمانی چون ستارگان و سیارگان، و موجوداتی الهی است، که بالقوه متخاصم‌اند، و آن را کنترل می‌کنند. نجات و رستگاری با کسب معرفت (واژهٔ یونانی gnosis) حاصل می‌شود. این معرفت را به دو شیوه می‌توان درک کرد: یکی طریق جادویی برای دستیابی به
می‌توان درک کرد: یکی طریق جادویی برای دستیابی به رمزهای عبور که برای گذشتن از موجودات الهی و رسیدن به خدای متعال ضروری است، و دیگری که شکل فلسفی‌تر دارد و به معنای نائل شدن به شناختی عمیق و وجودی از خویشتن است. مذهب ناستیکی (گنوسی) عمیقاً با مسیحیتِ راست‌دینی متفاوت بود. گروه‌های متفاوت ناستیکی، کتاب‌مقدس‌های خاص خود را داشتند و به سنن مخفی استناد می‌جستند که ادعا می‌کردند از یکی از رسولان به آنان رسیده‌است. آیرنیوس دلایل و براهینی علیه ناستیک‌ها طرح کرده‌است که از میان آنها به سه برهان اشاره می‌کنیم:او
که از میان آنها به سه برهان اشاره می‌کنیم:او به‌شکلی مبسوط نظام‌های ناستیکیِ مختلف را تشریح می‌کند، و می‌کوشد ماهیت مضحک بسیاری از اعتقادات‌شان را برملا کند. همان‌گونه که خود می‌گوید: «این آموزه‌ها را شرح می‌دهم فقط بدان جهت که رد و باطل‌شان کنم».همچنین ادعای ناستیک‌ها مبنی بر سنن پنهانِ رسولان را زیر سؤال می‌برد. وی استدلال می‌کند که اگر رسولان تعلیم خاصی داشتند که باید به دیگران می‌آموختند، این تعلیم را به کلیسا‌هایی که خودْ تأسیس کرده بودند، می‌سپردند. او به کلیساهایی که رسولان بنیان گذاشته بودند اشاره
به کلیساهایی که رسولان بنیان گذاشته بودند اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه از زمان رسولان به بعد در این کلیساها تعلیم آشکار به‌طور مستمر از نسلی به نسلی دیگر منتقل شده‌است؛ و در تأیید گفتهٔ خود فهرست رهبران این کلیساها را نام می‌برد، و از رهبرانی آغاز می‌کند که رسولان خودْ منصوب کردند. به‌علاوه، این کلیساها که در سراسر امپراطوری روم پخش بودند، متفقاً یک آموزه را تعلیم می‌دادند: تمام حق‌جویان به‌وضوح می‌ببینند که سنن رسولان در کلیساهای سراسر جهان رایج است. ما می‌توانیم اسامی کسانی را که رسولان خودْ به
ما می‌توانیم اسامی کسانی را که رسولان خودْ به مقام اسقفیِ کلیساها گماشتند و نیز جانشینانِ امروزی‌شان را ذکر کنیم. آنان نه هرگز تعالیم این بدعت‌کاران را تعلیم دادند و نه هرگز چیزی از آن می‌دانستند. اگر فرض را نیز بر این بگذاریم که رسولان از رازهایی پنهان آگاه بودند که معمولاً آن را در خفا به اشخاص «کامل» می‌سپردند، مطمئناً این رازها را به کسانی می‌سپردند که مورد اطمینان‌شان بودند تا بدان حد که رهبری کلیساها را به آنان محول ساختند. زیرا رسولان می‌خواستند که جانشینان‌شان از هر جهت اشخاصی کامل و بی‌عیب باشند.
از هر جهت اشخاصی کامل و بی‌عیب باشند. در ارزیابی نگرش آیرنیوس باید جانب احتیاط را رعایت کنیم و آن را با نظریات مدرن در مورد «جانشینی رسولان» اشتباه نگیریم. آیرنیوس نزدیک به دورهٔ رسولان می‌زیست و می‌نوشت و از نزدیک با پولیکارپ آشنا بود که خودْ یوحنای رسول را می‌شناخت. موارد اختلاف بین مسیحیت و مذهب ناستیکی نه مسائل جزئیِ آموزه‌ای، بلکه این دو، اساساً نظام‌های مذهبیِ متفاوتی بودند. آیرنیوس سؤالی بدین‌شرح مطرح می‌کند: «مسیحیتِ رسولان را کجا می‌توان یافت؟ در کلیساهای رسولان که تعالیم‌شان از بدو تأسیس همواره
کلیساهای رسولان که تعالیم‌شان از بدو تأسیس همواره آشکار و مستمر بوده، و با هم اتفاق رأی داشته‌اند، یا میان ناستیک‌ها که ادعای‌شان در مورد سنت رسولان غیرقابل اثبات و متناقض است، و با یکدیگر مخالف‌اند؟» استدلال آیرنیوس بسیار مجاب‌کننده‌است. من خود در دوران دانشجویی، وقتی با دو ناستیکِ معتقد بحث می‌کردم به این نتیجه رسیدم. اول سعی کردم با استناد به عهدِجدید مجاب‌شان کنم اما تلاشم بی‌فایده بود. این ناستیک‌ها همچون اسلاف‌شان در قرن دوم، کتاب‌مقدس را قبول نداشتند و آن را «کتاب‌مقدس مسیحان» می‌خواندند. آیرنیوس در
و آن را «کتاب‌مقدس مسیحان» می‌خواندند. آیرنیوس در این مورد می‌نویسد: «وقتی آنان را با استناد به کتاب‌مقدس زیر سؤال می‌بریم و تکذیب می‌کنیم علیه آن موضع می‌گیرند و بر آن اتهام می‌بندند، چنان‌که گویی نادرست و فاقد مرجعیت و اعتبار است.» مسیحیت راست‌دین و مذهب ناستیکی دو مذهب متفاوت بودند و هر یک کتب خاص خود را داشتند. در واقع سؤال این‌جا است که: «کدام‌یک از این دو مذهب و نوشته‌های‌شان حاوی تعالیم مسیح و رسولان است؟» آیرنیوس با استدلال خود به این سؤال پاسخ می‌دهد، پاسخی که به‌نظر می‌رسد تنها پاسخ ممکن باشد.
پاسخی که به‌نظر می‌رسد تنها پاسخ ممکن باشد. آیرنیوس از نخستین کسانی است که عهدِجدید را در کنار عهدِعتیق، کتاب‌مقدس می‌خواند. برای مسیحیان اولیه کتاب‌مقدس به معنای عهدِعتیق بود. نوشته‌های رسولان مرجعیت و اعتبار داشت اما به‌مرور زمان به‌شکل عهدِجدید درآمد. در زمان آیرنیوس عهدِجدید تقریباً چیزی بود که امروزه در دسترس ما است، چهار انجیل، اعمال رسولان، رسالات پولس و دیگر نوشته‌ها. اگرچه مدتی بر سر دیگر نوشته‌ها (رسالهٔ عبرانیان و مکاشفه) اختلاف‌نظر بود اما پس از چندی در این مورد نیز اتفاقِ‌نظر حاصل شد. آیرنیوس
چندی در این مورد نیز اتفاقِ‌نظر حاصل شد. آیرنیوس به نوشته‌ها (عهدِجدید) و تعالیم (سنت) رسولان که به کلیساهای رسولان منتقل شده بود استناد می‌کرد. سنت متممی بر پیام عهدِجدید نبود. آیرنیوس به این دلیل به سنت رسولان استناد می‌ورزید که ناستیک‌ها عهدِجدید را . سنت، در برابر اعتقاداتِ منحطِ ناستیکی، چکیده‌ای از مسیحیتِ مبتنی بر تعالیم رسولان را فراهم می‌ساخت (چنان‌که در اعتقادنامهٔ۵ رسولان می‌بینیم). استناد آیرنیوس به سنت از این نظر صحیح بود که به او کمک می‌کرد استدلال خود را علیه ناستیک‌ها به کرسی بنشاند. البته
خود را علیه ناستیک‌ها به کرسی بنشاند. البته درک او در مورد تمام جزئیاتِ ایمان مسیحی مصون از خطا نبود. «اگرچه کلیسا در سراسر دنیا و تا اقصای عالم پراکنده‌است اما ایمان خود را از رسولان و شاگردان‌شان بدین‌مضمون دریافت کرده‌است: ایمان به خدای واحد، پدر قادر مطلق، خالق آسمان و زمین و دریا و هرچه در آنها است، ایمان به عیسی مسیح، پسر خدا که به‌خاطر نجات و رستگاری ما انسان شد، و ایمان به روح‌القدس که توسط انبیاء اعمال نجات‌بخش خدا را به انسان‌ها اعلام نمود؛ و نیز ایمان به ظهور عیسای مسیح، تولد او از باکره، مصلوب
ایمان به ظهور عیسای مسیح، تولد او از باکره، مصلوب شدن و رستاخیزش از مردگان و صعود جسمانی‌اش به آسمان، و بازگشت ثانوی او از آسمان در جلال پدر، به‌منظور ختم امور و قیام بخشیدن به مردگان… و اجرای داوری بر همه.»(علیه بدعت‌ها ۱:۱۰:۱) آثار آیرنیوس هنوز نیز منبعی مهم برای کسب اطلاع در مورد فرقه‌های مختلف ناستیک است (در سال ۱۹۴۵ مجموعه‌ای از نوشته‌ها ناستیکی در صحرای «ناگ حمادی» مصر کشف شد که بر دقت تعاریف آیرنیوس از فرقه‌های ناستیکی صحه می‌گذارَد). دفاع او از مسیحیت در برابر مذهب ناستیکی در مجموع موفقیت‌آمیز بود؛
در برابر مذهب ناستیکی در مجموع موفقیت‌آمیز بود؛ همچنین به‌خاطر آیرنیوس و پیروانش بود که مسیحیتِ راست‌دین بر مذهب ناستیکی پیروز شد.
ستبرخروس اوراسیایی یا ستبرخروس غربی یا خروس جنگلی از سیاه‌خروس‌های سرده تذروها (Tetrao) و عضو بزرگ این خانوده به‌شمار می‌آید که حدود ۷٫۲ کیلوگرم وزن دارند. این پرنده بیشتر در اروپا و آسیا یافت می‌شود.
حُسنیه عثمان زادهٔ سال ۱۳۴۰ خورشیدی شاعر و گویندهٔ افغانستانی است. وی در آغاز کارش گویندهٔ اخبار فارسی دری رادیو تلویزیون ملی افغانستان بود. هم‌اکنون وی شاعر و گویندهٔ برون مرزی کشور افغانستان می‌باشد. وی اکثراً اشعار میهنی سروده و خود آن را دکلمه نموده‌است؛ که تعداد آن بیشمار می‌باشد. او اکنون پر شهرت‌ترین خانم شاعر است که اشعار خود و دیگران را با آواز رسایش خود دکلمه می‌نماید. زندگی‌نامه. حسنیه عثمان در یک خانوادهٔ روشنفکر در کابل به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی، و متوسطه و عالی را در لیسهٔ ملالی فراگرفت و
و متوسطه و عالی را در لیسهٔ ملالی فراگرفت و شامل دانشگاه طب کابل گردید. وی از سال ۱۳۵۸–۱۳۵۹ در کنار تحصیل در رشتهٔ طب معالجوی (بالینی)، به‌حیث روزنامه‌نگار و گویندهٔ اخبار فارسی دری در رادیو تلویزیون ملی افغانستان ایفای وظیفه می‌نمود. در نیمهٔ سال ۱۳۵۹ غرض ادامهٔ تحصیلات بیشتر در رشتهٔ پزشکی (طب معالجوی (بالینی))، در شهر مسکو مقیم گردید. دکتر حسنیه عثمان در کنار تحصیلات برای مدت کوتاهی با برنامهٔ فارسی‌دری رادیوی مسکو همکاری داشت. حسنیه عثمان، در سال ۱۳۶۵ با اخذ دیپلم پزشکی، به کابل عودت کرده و به درمانگاه
اخذ دیپلم پزشکی، به کابل عودت کرده و به درمانگاه ولادی [شفاخانهٔ] ملالی، به‌عنوان دکتر نسایی و ولادی، شامل وظیفه شد. در کنار وظیفه همکار با رادیو تلویزیون ملی افغانستان بود. دکتر حسنیه عثمان داود در سال ۱۳۶۹ به کشور هند رفته و در شفاخانهٔ جسلوگ بمبئی هند به وظیفهٔ طبابت ادامه داد و از آن پس در خارج از کشور، اکثراً مشغول کار و وظایف مربوط به رشته‌اش می‌باشد. وی از سال ۱۳۷۶ بدینسو در ایالت کالیفرنیا آمریکا مقیم گشت؛ و درین سال‌ها آغاز به سرودن شعر نمود. دکتر حسنیه عثمان داود به اساس شناخت و شهرت که در جامعهٔ
عثمان داود به اساس شناخت و شهرت که در جامعهٔ افغانستان دارد بیشتر با مسائل داخل مملکت درگیر و درتماس می‌باشد و اشعار وی اکثراً میهنی و عاطفی است. حسنیه عثمان با داوود ازدواج نموده و ثمرهٔ آن دو پسر به‌نام‌های سام و ویس ابراهیم خیل می‌باشد. او اکنون مجموعهٔ اشعارش را زیر دست دارد که به‌نام بهانه نام گذاشته‌است. یک نمونه از اشعار حسنیه به شما نگاشته می‌شود: هم نفس!!! با تو از پنجرهٔ نور وامید، قصه‌ها شهرک رؤیا می‌گشت *** و نفس‌های تو در گوش من، هستی بیشک فردا می‌گشت *** لغزشم را تو ببخش، که به پیشت اینک
فردا می‌گشت *** لغزشم را تو ببخش، که به پیشت اینک وعده‌ام حرفک بی ایمان است ** آبشار غم من، بی تو اما امشب، **گریهٔ روح من گریان است ** شهرک بی‌خبر از خانهٔ نور، در پس پنجرهٔ بستهٔ من، از غمت توفان است *** در خیالم اما! ***با همان خاطرهٔ بودن تو، آرزویست که من می‌مانم *** و نفس‌های ترا تاکه منم در بناگوش خودم می‌خواهم *** اینقدر می‌دانم *** ۱۸ نوامبر *** حسنیه عثمان داود، *** کالیفرنیا *** سروده‌های حسنیه عثمان. فریاد سروده حسنیه عثمان سایه سپیدار پانویس. دگر تو دیر می‌رسی سروده و گوینده حسنیه عثمان خاک
دگر تو دیر می‌رسی سروده و گوینده حسنیه عثمان خاک سروده حسنیه عثمان
هنر گوتیک سبکی از هنر است که از قرون وسطی و در فرانسه آغاز شد. این شیوه هنری که در نیمه دوم سده دوازدهم پا گرفت و تا نیمه قرن شانزدهم میلادی دوام یافت و در همه کشورهای اروپایی متداول شد. هنر گوتیک شامل معماری، مجسمه‌سازی، نقاشی، رنگ آمیزی شیشه‌ها، نقاشی با آبرنگ روی گچ و دستخط‌ها می‌شد. واژه‌شناسی. لغت گوتیک یعنی منسوب به قوم گوت‌ها از اقوام شمالی اروپا. معماری گوتیک. معماری گوتیک، یکی از سبک‌ها و دوره‌های تاریخی معماری است. این سبک، سبکی مذهبی بوده که همواره، در خدمت کلیسا بوده‌است. آغاز پیدایش هیچ‌یک از
در خدمت کلیسا بوده‌است. آغاز پیدایش هیچ‌یک از شیوه‌های معماری را به دقت شیوهٔ گوتیک، نمی‌توان تعیین کرد. هنر معماری گوتیک در میان سال‌های ۱۱۳۷ و ۱۱۴۴ (میلادی) در جریان بازسازی کلیسای سن-دنی فرانسه پا به عرصه وجود گذاشت و تا اواسط قرن شانزدهم میلادی در اروپا معمول بود. هنر گوتیک در میان دو دوره رمانسک و رنسانس واقع شده‌است و تا قبل از دوره مدرن گوتیک به عنوان یک صفت منفی به کار می‌رفت فیلاریته از آن به عنوان هنر فلاکت زده یاد می‌کند. سبک معماری جورجیا الهام گرفته از این سبک در سال‌های ۱۷۲۰ تا ۱۸۴۰ در
الهام گرفته از این سبک در سال‌های ۱۷۲۰ تا ۱۸۴۰ در کشورهای انگلیسی زبان شهرت یافت. هنر گوتیک جدید. هنر گوتیک جدید شاخه‌ای از هنر معاصر است که برپایه وحشت و تاریکی بنا شده‌است. فرانسیسکا گوین در این مورد می‌گوید:
بانوی بابوشکا لقب زنی ناشناس است که در سال ۱۹۶۳ همزمان با ترور جان اف کندی در دالاس تگزاس به‌طور اتفاقی در عکسی دیده شد. لقب او از روی روسری که همانند آن را زنان مسن روسی بر سر می‌گذارند انتخاب شد. بابوشکا در زبان روسی یعنی مادربزرگ، زن مسن. او توسط شاهدی عینی دیده شد که دوربینی در دست داشت و از ماشین رئیس‌جمهور فیلم می‌گرفت. محلی که وی در آنجا ایستاده بود بین خیابان‌های الم و خیابانهای اصلی بود. پس از تیراندازی خیابان الم را رد کرد و به جمعیت پیوست تا به جستجو جوی مرد مسلح برود. در آخرین عکسی که از او دیده
جوی مرد مسلح برود. در آخرین عکسی که از او دیده شد او در حال رفتن به سمت شرق خیابان الم بود. هویت. بابوشکا هرگز دیگر دیده نشد و پلیس و نیروهای فدرال نتوانستند او را پیدا کنند. عکسی که از موقعیت او گرفته شده بود نیز هیچگاه ظاهر نشد و با وجود درخواست اف‌بی‌آی کسی تمایلی به پردازش عکس نشان نداد. بورلی الیور. در سال ۱۹۷۰ زنی به نام بورلی الیور خود را به عنوان بابوشکا معرفی و اظهار کرد که از سال ۱۹۶۳ در یک کلوب مشغول خوانندگی بوده‌است. طبق گفته‌اش او بعد از ترور دو مرد که ادعا داشتند از طرف اف‌بی‌آی یا سرویس‌های
مرد که ادعا داشتند از طرف اف‌بی‌آی یا سرویس‌های مخفی آمده بودند با وی ارتباط برقرار کردند. بر اساس گفتهٔ الیور آن‌ها گفته بودند که می‌خواهند فیلم را ظاهر کنند و کمتر از ۱۰ روز به او بازگردانند. اما هیچ وقت فیلم را بازنگرداندند. منتقدان حرف‌های او را تناقضی بیش نخواندند آن‌ها گفتند مدل دوربینی که بورلی از آن صحبت می‌کرده در سال ۱۹۶۳ وجود نداشته و همچنین ادعای او را مبنی بر این که پشت چارلز برهم پنهان شده قبول نکردند چون امکان نداشت درست در آخرین لحظه آن‌ها خود را به آن نقطه برسانند. همچنین بابوشکا زنی میان
را به آن نقطه برسانند. همچنین بابوشکا زنی میان سال بود اما الیور آن زمان ۱۷ ساله بود. جلسات عمومی هیئت بررسی سوابق ترور. در ۱۸ نوامبر ۱۹۹۴ گَری مک، محقق ترور در هیئت بازبینی پرونده‌های ترور شهادت داد، که اخیراً در حین پردازش یکی از مدیران دفتر کداک در دالاس به او گفته که زنی حدوداً ۳۰ ساله با موهای خرمایی فیلمی از صحنه ترور نزد او آمده‌است. به گفته مک، مدیر اجرایی از این زن در دفتر پردازش فیلم شنیده که به بازرسان فدرال توضیح داده، که از خیابان اصلی کنار چمن به خیابان الم دویده، در آنجا توقف کرده و با برخی
به خیابان الم دویده، در آنجا توقف کرده و با برخی از افراد در پیش زمینه لیموزین ریاست جمهوری و مخزن کتاب مدرسه تگزاس عکس گرفته‌است. مک گفت که به نظر مدیر کداک عکس بسیار تار و به درد نخور است و به احتمال زیاد بدون این که کسی هویت او را ثبت کند به خانه رفته‌است. مک پس از احتمال این که زن داستان ممکن است بانوی بابوشکا باشد، به هیئت مدیره گفتم که معتقد نیست بورلی الیور بابوشکا است و به عبارت دیگر اگر هم باشد بقیه داستان ساختگی است.
فصل سوم مجموعهٔ تلویزیونی هوملند در ژانر دلهره‌آور روان‌شناختی در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۳ از شبکه شوتایم منتشر شد. این مجموعه در ۱۲ قسمت و برگرفته از مجموعه اسیران جنگی است. هاوارد گوردون، الکس گانسا و جدعون راف خالقان این مجموعه هستند. منظر. فصلِ سوم پس از ماجرایِ ترور جانکاهِ حمله بزرگ به سازمانِ سی‌آی‌ای و با عملیات شکارِ بزرگ برای یافتن بزرگترین تروریست دنیا، نیکلاس برودی آغاز می‌شود. دولت تحقیقاتش را آغاز و مسئول پاسخگویی به کمیته منتخب سنا می‌گردد.
نیکولائوس یوزف فون ژاکین (؛ ۱۶ فوریه ۱۷۲۷ – ۲۶ اکتبر ۱۸۱۷) دانشمند اهل اتریش بود که دربارهٔ پزشکی، شیمی و گیاه‌شناسی به مطالعه می‌پرداخت. او در لیدن در هلند متولد شد. او در دانشگاه لیدن به فراگیری پزشکی پرداخت؛ اما بعداً به پاریس و سپس به وین نقل مکان کرد. بین سال‌های ۱۷۵۵ تا ۱۷۷۹ توسط فرانتس یکم، امپراتور مقدس روم به منظور گردآوری گل‌وگیاه برای کاخ شون‌برون، به غرب هند و آمریکای مرکزی فرستاده شد و مجموعه بزرگی از نمونه‌های حیوانی، گیاهی و معدنی را گردآوری کرد. مخفف استاندارد Jacq. برای اشاره به این دانشمند
مخفف استاندارد Jacq. برای اشاره به این دانشمند در رده‌بندی علمی گیاه‌شناسی به کار می‌رود. ژاکین ۲۶ اکتبر ۱۸۱۷ در وین درگذشت.
ارنست کوهن (۷ مارس ۱۸۶۹ - ۵ مارس ۱۹۴۴) شیمی‌دان یهودی اهل هلند بود که بیشتر بخاطر کار بر روی دگرشکلی فلزات شناخته‌شده‌است. کوهن شیمی را زیر نظر سوانت آرنیوس در استکهلم، هانری مواسان در پاریس و یاکوبوس هنریکوس وانت‌هوف در آمستردام آموخت. او در سال ۱۹۲۶ به عنوان عضو خارجی انجمن سلطنتی برگزیده شد.
رقص توییست گونه‌ای رقص است که در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی رایج شد. حرکت‌های چرخان سریع باسن، دست، و پای این رقص، به «خشک کردن باسن با حوله‌ای خیالی هنگامِ با پا خاموش کردن ته‌سیگاری خیالی» تشبیه شده است. دو هم‌رقص وضعیت‌های بدنی و چرخش‌هایشان را هماهنگ می‌کنند اما یکدیگر را لمس نمی‌کنند. رقص توییست با اجرای رقص چابی چکر بر آهنگ The Twist در آگوست ۱۹۶۰ در ایالات متحده امریکا زاده شد و به کشورهای دیگر سرایت کرد. برخی ریشهٔ این رقص را رقص‌های بردگان سیاهپوستی که از آفریقا به امریکا بُرده شدند می‌دانند.
قالی قره‌باغ یکی از گروه‌های عمده منطقه‌ای از فرش‌ها، قالی‌ها و تابلوفرش‌های ساخته شده در جمهوری آذربایجان و ارمنستان به نام منطقه قره‌باغ، که شامل قره‌باغ کوهستانی و سرزمین‌های مجاور دشت قره‌باغ است. قالی قره‌باغ به دو نوع کلی با نام قالی ارمنی و قالی آذربایجانی تفکیک می‌شود. در زمان‌های قدیمی مجموعه این قالی به جهیزیه عروس در هر دو خانواده‌های آذری و ارمنی استفاده می‌شد. فرش قره باغ معمولاً در اندازه بزرگ، و شکل مستطیلی بافته می‌شود، زیرا مردم در قره باغ به طور سنتی در اتاق مستطیلی و بزرگ، زندگی می‌کردند
طور سنتی در اتاق مستطیلی و بزرگ، زندگی می‌کردند و این فرش در کف و دیوارها نه تنها برای زیبایی، بلکه برای حفاظت در فصل سرمای زمستان به کار می رفته است.
رقص جنگی (به انگلیسی: War dance) رقصی است که شامل نبردهای ساختگی می‌شود، که معمولاً به جوامع جنگجوی قبیله‌ای اشاره می‌کند که در آن چنین رقص‌هایی به عنوان آیینی مرتبط با جنگ‌های آیینی اجرا می‌شد. هنرهای رزمی در فرهنگ‌های مختلف را می‌توان در حالت‌های رقص‌مانند به دلایل مختلفی انجام داد، مانند برانگیختن درنده‌خویی در آماده‌سازی برای نبرد، یا به شیوه‌ای تلطیف‌شده‌تر برای نشان دادن مهارت. چنین رقصی همچنین می‌تواند برای جشن گرفتن به مناسبت رشادت و پیروزی باشد. بسیاری از این هنرهای رزمی شامل موسیقی، به ویژه
بسیاری از این هنرهای رزمی شامل موسیقی، به ویژه ریتم‌های ضربی قوی هستند. رقص‌های جنگی می‌توانند با رقص‌های شمشیر و سایر اشکال رقص سلاح همپوشانی داشته باشند و از سلاح‌ها یا همانندسازی‌ها به عنوان بخشی از اجرای هنری استفاده کنند.
علاءالدین سجادی (۱۹۰۷ - ۱۹۸۴)، نویسنده، شاعر و ادیب کرد است. سجادی در کردستان ایران شهر سنندج به دنیا آمد. پس از پایان تحصیلات مذهبی در سال ۱۹۳۸ به عنوان کارمند استخدام شد. از سال ۱۹۳۹ فعالیت در زمینه روزنامه نگاری را آغاز کرد و در سال ۱۹۴۱ سردبیر مجله کردی زبان گلاویژ شد. در سال ۱۹۴۸ مجله‌ای دوزبانه (کردی-عربی) به نام نظار را بنیان گذاشت. وی در فاصله سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۴ به تدریس ادبیات و تاریخ ادبیات کردی در دانشگاه بغداد پرداخت.
نو همچنین "نوگاکو" نوعی تئاتر سنتی ژاپنی است. به‌طور سنتی نوازندگان موسیقی و بازیگران آن را مردان تشکیل می‌دادند اما از آغاز قرن بیستم روند ورود زنان به عرصهٔ بازیگری این تئاتر سنتی ژاپنی آغاز و به‌طور پیوسته افزایش یافت. اغلب بازیگران اصلی آن نقابی بر چهرهٔ خود می‌نهند که به "شیته" موسوم است. موضوع‌های اصلی نمایش‌ها را معمولاً داستانهای اساطیر ژاپنی یا چینی یا ادبیات ژاپنی تشکیل می‌دهند ولی امروزه موضوع‌های روز نیز در "نو" به نمایش کشیده می‌شوند. تئاتر "نو" در قرن ۱۴ میلادی توسط "کانامی کیوتسوگو" و فرزندش
در قرن ۱۴ میلادی توسط "کانامی کیوتسوگو" و فرزندش "زِآمی موتوکیو" ابداع شد. در آن زمان بازیگران "نو" همزمان نویسندگان قطعات نمایش نیز بودند. "زِآمی موتوکیو" یکی از مشهوزترین ایده پردازان "نو" است. در دورهٔ زمانی "اِدو"، مابین قرون ۱۶ تا ۱۹ میلادی، بازیگری و تماشای "نو" امتیاز ویژه‌ای برای طبقهٔ سامورایی‌ها محسوب می‌شد و بازیگران رتبه‌های موروثی سامورایی داشتند. مهم‌ترین مدارس بازیگری "نو" عبارت بودند از: 観世, "کانزه"; 宝生, "هوشو"; با金春, "کُمپارو"; و 金剛, "کونگو"، که بازیگران را برای بازی در نقش‌های گوناگون
که بازیگران را برای بازی در نقش‌های گوناگون تعلیم می‌دادند؛ موسیقی مختص "نو" و بازیگران نقش مکمل نیز از این مدارس آغاز شد. این سیستم که به "ایه موتو" موسوم است امروزه نیز به کار خود ادامه می‌دهد. در دورهٔ مِیجی البته مدرسهٔ بازیگری دیگری به آن چهار مدرسه با امتیازات برابر افزوده شد که "کیتا"(喜多) نام دارد. "نو" به‌طور سنتی همراه با نوعی نمایش کمدی ژاپنی بنام "کیوگِن" اجرا می‌شود. در سال ۲۰۰۱ این دو تحت عنوان "نوگاکو" در فهرست میراث فرهنگی و معنوی بشر به ثبت رسید. بازیگران تئاتر نو شرح می‌دهند که چگونه حس