payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نکرد؛ در نتیجه توسعه آن پس از پایان جنگ جهانی اول ادامه یافت. مشخصات پایه تغییر کرد و کالیبر جدید ۵۳٫۳ سانتی‌متر و طول ۷ متر برگزیده شد. تحقیق و توسعه دوره میان‌دوجنگ عملکرد اژدرها را هر چه بیشتر بهبود بخشید. به‌کارگیری موتور الکتریکی برای این تسلیحات تطبیق‌پذیری تاکتیکی آن برای شرایط مختلف را با حذف تقریبی دنباله حباب‌ها افزایش داد. به هر صورت نوع هوای فشرده همچنان مزیت سرعت و برد بیشتر را نسبت به نوع الکتریکی داشت. هنگامی که امکان برآورد دقیق سرعت شناور هدف وجود نداشت دو اژدر، نخستین با سرعت حدود دو گره
وجود نداشت دو اژدر، نخستین با سرعت حدود دو گره بیشتر از شناور مورد نظر و دومی مقداری آهسته‌تر، به طرف آن شلیک می‌شد. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم او-بوت‌ها از هر دو نوع استفاده می‌کردند. تا این زمان هدف‌گیری اژدر با چرخش کل او-بوت صورت می‌گرفت. به‌کارگیری تغییر دهنده زاویه محفظه شلیک که پیش از آغاز جنگ جهانی دوم پدید آمد، امکان حمله به اهدافی که خارج از خط مرکز او-بوت بودند را فراهم آورد. ابداع ابزار چرخش اژدر پس از شلیک، موجب رهگیری دقیق‌تر اهداف و افزایش قابل توجه احتمال اصابت شد. در نوع پیشرفته‌تر دیگری که
توجه احتمال اصابت شد. در نوع پیشرفته‌تر دیگری که آلمانی‌ها توسعه دادند اژدرهای مجهز به یک باتری و تعدادی تقویت‌کننده الکترونیکی، با استفاده از سکان خود با ردگیری صدای پروانه شناور هدف بر روی آن «قفل» می‌کردند. از این نوع حتی علیه اهدافی که به شکل بصری مشاهده نشده بودند نیز استفاده می‌شد. حرف گه (G) در عنوان اژدرها اشاره به نام اولیه اژدر در زبان آلمانی یعنی «ابزار پیش‌رونده در خط مستقیم» (Geradelaufapparat) دارد. عدد ۷ مربوط به طول اژدر است. برای پبش‌ران هوای فشرده از پسوند آ (a) و برای پیش‌ران الکتریکی از
فشرده از پسوند آ (a) و برای پیش‌ران الکتریکی از پسوند ایی (e) استفاده می‌شد. توپ. توپ‌ها برد بلندتر و دقت هدف‌گیری و نواخت تیر بیشتری نسبت به اژدر داشتند. ساختار فرماندهی. ماه نوامبر سال ۱۹۴۱ به منظور سازمان‌دهی هدایت عملیاتی در مدیترانه یک مقر فرماندهی در رم ایجاد گردید. هدایت تاکتیکی او-بوت‌ها در شرق مدیترانه بر عهده ناوگان ۲۳ او-بوت مستقر در سالامیس در یونان و غرب مدیترانه بر عهده ناوگان ۲۹ او-بوت مستقر در لا اسپتزیا در ایتالیا نهاده شد. پایگاه‌ها. تسخیر نروژ، دانمارک، بلژیک، هلند و فرانسه، پایگاه‌های
نروژ، دانمارک، بلژیک، هلند و فرانسه، پایگاه‌های جدیدی به آلمان برای او-بوت‌های آن داد؛ مخصوصاً بندرگاه‌های بزرگ فرانسه در کرانه اقیانوس اطلس که به عنوان یک «دارایی راهبردی»، امکان افزایش زیاد برد عملیاتی او-بوت‌ها را فراهم می‌آورد. به عقیده دونیتس این مسئله آلمان را از محدودیت «مثلث بالتیک» که «نقص عمده» آن در جنگ جهانی اول بود، می‌رهاند. دریابد دونیتس روز ۲۳ ژوئن سال ۱۹۴۰ از بندرگاه لوریان دیدار کرد و تصمیم به ایجاد پایگاه‌هایی برای او-بوت‌ها در ساحل غربی فرانسه گرفت. روز ۷ ژوئیه او-۳۰ به عنوان نخستین
فرانسه گرفت. روز ۷ ژوئیه او-۳۰ به عنوان نخستین او-بوت وارد بندر لوریان در فرانسه شد. ماه‌های بعد او-بوت‌ها در برست، سن-نزر، لا پالیس و بوردو پهلو گرفتند. از پایگاه بوردو در جنوب از ماه اوت سال ۱۹۴۰ مشترکاً با زیردریایی‌های ایتالیایی استفاده می‌شد. بدین ترتیب دیگر برای رسیدن به حوزه عملیاتی، دیگر لازم نبود او-بوت‌ها زیر خطر هواگردهای بریتانیایی دریای شمال را طی کنند. روز ۱۶ اکتبر ستاد فرماندهی عالی او-بوت در دماغه کِرنِوِل در لوریان مستقر شد. این قرارگاه به مرکز فرماندهی عملیاتی او-بوت در اقیانوس اطلس تا
مرکز فرماندهی عملیاتی او-بوت در اقیانوس اطلس تا ماه آوریل سال ۱۹۴۲ بدل گشت. در همین زمان ناوگان دوم او-بوت نیز در لوریان استقرار یافت. مواجه با بمب‌افکن‌های بریتانیایی، برای محافظت از پایگاه‌های او-بوت‌ها چندین پناهگاه بزرگ در آن‌ها احداث شد. این پروژه مهندسی عظیم به سازمان توت محول و نخستین مورد از آن در لوریان تکمیل گشت. دو پناهگاه نخست با عناوین «کِرومان ۱» و «کرومان ۲» از ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ عملیاتی بودند. کرمان ۳ اوایل سال ۱۹۴۳ تکمیل شد. چندین هزار کارگر از کشورهای دیگر اروپایی در ساخت این پناهگاه‌ها
از کشورهای دیگر اروپایی در ساخت این پناهگاه‌ها حضور داشتند. چنین پایگاه‌هایی می‌توانستند ۳۰ او-بوت را در خود جای دهند. تنها در اواخر جنگ بود که بمب‌های متفقین می‌توانست در سقف بتنی با ضخامت چهار متری این پناهگاه‌های نفود کنند. روز ۳۰ ژوئن سال ۱۹۴۱ او-۳۰۲ به عنوان نخستین او-بوت وارد نخستین پناهگاه در سن-نزر شد و مورد استقبال دریابد دونیتس قرار گرفت. شیوه کاربست. هنگام آغاز جنگ جهانی اول بر خلاف بریتانیایی‌ها که زیردریایی‌های را سلاحی دفاعی در پشتیبانی از ناوگان سطحی می‌دیدند، آلمانی‌ها برای آن قابلیت بالایی
سطحی می‌دیدند، آلمانی‌ها برای آن قابلیت بالایی در تهاجم قائل بودند. در جهت مقابله به مثل با محاصره آلمان توسط بریتانیا، این کشور نیز سعی در ایجاد یک محاصره دریایی علیه دشمن برای قطع «خط زندگی» آن کرد. با توجه به ضعف نسبی ناوگان سطحی آلمان، توسل به او-بوت‌ها تنها راهکار عملی بود. آلمان ماه فوریه سال ۱۹۱۵ تمامی آب‌های اطراف جزیره بریتانیا را ناحیه جنگی اعلام کرد و اذعان داشت هر کشتی متخاصمی که وارد این ناحیه شود بدون اخطار غرق خواهد شد. بدین ترتیب میزان خسارات وارد آمده از سمت او-بوت‌ها از حدود ۴۸ هزار تُن
وارد آمده از سمت او-بوت‌ها از حدود ۴۸ هزار تُن در ماه ژانویه سال ۱۹۱۵ به حدود ۸۱ هزار تن در ماه مارس، ۱۲۰ هزار تن در ماه مه و ۱۸۶ هزار تن در ماه اوت جهش یافت. بدین شکل جنگ بدون محدودیت او-بوت‌ها آغاز شد. او-بوت‌های آلمان، در چارچوب قوانین بین‌المللی، سال ۱۹۱۵ مجموعاً ۵۵۵ کشتی تجاری، سال بعد حدود ۱۳۰۰ کشتی تجاری (معادل ۲ میلیون تن) و سال پس از آن بیش از ۳۰۰۰ کشتی تجاری (معادل حدود ۶ میلیون تن) متفقین را غرق کردند. خدمه کشتی‌های دشمن معمولاً فرصت می‌یافتند شناور را پیش از غرق شدن آن ترک کنند. با توجه به این
را پیش از غرق شدن آن ترک کنند. با توجه به این که او-بوت‌ها غالباً علیه کشتیرانی غیرنظامی به‌کار گرفته می‌شدند، این ادوات در خط مقدم مفهوم جنگ تمام عیار قرار داشتند؛ شیوه‌ای که در آن از هر وسیله‌ای برای غلبه بر دشمن استفاده می‌گردد. تمهیدات مقابله‌ای. اقدامات او-بوت‌ها یک تهدید جدی برای متفقین به حساب می‌آمد. به هر صورت، هنگام آغاز جنگ جهانی اول بریتانیا از هیچ ابزار مقابله‌ای برای مبارزه با او-بوت‌ها بهره نمی‌برد. عده زیادی تصور می‌کردند از آن جایی که او-بوت‌ها بیشتر اوقات را در سطح به سرمی‌برند، به راحتی
بیشتر اوقات را در سطح به سرمی‌برند، به راحتی قربانی آتش توپ‌ها و کوبیده شدن خواهند شد. هنگامی که ناو بریتانیایی "بیرمنگام" با کوبیدن خود به او-۱۵ موجب غرق شدن آن گشت (نخستین او-بوت غرق‌شده آلمانی)، این دیدگاه تقویت شد. به هر صورت در پنج ماه باقیمانده از سال ۱۹۱۴ تنها یک او-بوت دیگر (او-۱۸) توسط بریتانیایی‌ها غرق شد. بدین شکل از پنج او-بوت از دست رفته در سال ۱۹۱۴ تنها دو مورد مربوط به اقدامات متقابل بریتانیایی‌ها بود. از سال ۱۹۱۵ با افزایش شدید خسارات وارد آمده به کشتیرانی آن توسط او-بوت‌ها، نیروی دریایی
آمده به کشتیرانی آن توسط او-بوت‌ها، نیروی دریایی بریتانیا بخش قابل توجهی از منابع موجود خود را به جنگ ضدزیردریایی اختصاص داد. با عقیده بر این که «حمله بهترین دفاست»، تلاش شدیدی برای دستیابی به روش‌هایی جهت شناسایی و غرق کردن او-بوت‌ها آغاز شد. حتی آموزش کاکایی‌ها و فُک‌ها نیز برای مکان‌یابی او-بوت‌ها از نظر گذرانده شد. تحقیقات گسترده برای ابداع گونه‌ای یابنده صوتی انجام گرفت. یک سامانه شناسایی زیرآبی صوتی موسوم به هیدروفون پدید آمد که صدای ایجاد شده توسط او-بوت‌ها را ردگیری می‌کرد. این سامانه از حدود ماه
را ردگیری می‌کرد. این سامانه از حدود ماه آوریل سال ۱۹۱۷ عملیاتی شد. خرج عمقی در این زمینه توسعه یافت. این بمب زیر آبی که از مین دریایی توسعه یافته بود، معمولاً ۱۳۵ کیلوگرم تی‌ان‌تی یا آماتول داشت و به فیوز هیدرواستاتیک برای انفجار در عمق ۱۲ تا ۲۴ متر، بعداً تا ۶۰ متر، مجهز بود. تا سال ۱۹۱۶ بسیاری از کشتی‌های ضدزیردریایی بریتانیایی به این ادوات مسلح گشتند. به هر صورت در این سال تنها دو او-بوت با خرج عمقی غرق شدند. با این حال با بهبود هر چه بیشتر خرج‌های عمقی و کاربرد گسترده‌تر آن، این آمار در سال‌های ۱۹۱۷ و
و کاربرد گسترده‌تر آن، این آمار در سال‌های ۱۹۱۷ و ۱۹۱۸ به شدت افزایش یافت. در ابتدای جنگ نیروی دریایی بریتانیا چند هواگردی را که به تازگی جهت شناسایی شناورهای دشمن به‌کارگرفته بود، در شکار او-بوت‌ها استفاده کرد. به هر صورت با توجه به اتکاناپذیری موتورها، سرعت پایین، ظرفیت محدود سوخت و گنجایش کم بمب این هواگردها در مقابل او-بوت‌ها بی‌تاثیر بودند. با این حال حضور هواگردها و شناسایی او-بوت‌ها توسط آن‌ها معمولاً سبب شیرجه‌زدن شناور دشمن می‌شد و امکان گریز کشتی‌های خودی را فراهم می‌آورد. در ادامه بریتانیایی‌ها
خودی را فراهم می‌آورد. در ادامه بریتانیایی‌ها از هواگردهای بهبود یافته مجهز به بمب‌های برخوردی ۴۵ تا ۲۳۵ کیلوگرمی یا بمب‌های ضدزیردریایی تأخیری ۱۰۰ کیلوگرمی استفاده کردند که البته اساساً همچنان نتوانست سبب شکار مستقیم او-بوت‌ها توسط آن‌ها شود. علاوه بر این بریتانیا دست به حرکت گروهی کشتی‌های تجاری در قالب کاروان‌های تحت حفاظت کشتی‌های جنگی زد. این تمهیدات میزان خسارات را به شکل قابل ملاحظه‌ای کاهش داد؛ به شکلی که در یازده ماه پایانی جنگ جهانی اول تنها مجموعاً ۱۳۰۰ شناور از دست رفتند. عمده علت این مسئله
۱۳۰۰ شناور از دست رفتند. عمده علت این مسئله مشکل او-بوت‌ها در یافتن اهداف بود؛ چرا که کشتی‌های تجاری دیگر در گسترده بزرگی پخش نمی‌شدند و در نتیجه برخورد کمتری با او-بوت‌ها اتفاق می‌افتاد. تمهیدات به‌کارگرفته شده در جنگ جهانی دوم از جمله شکسته شدن رمز ماشین انیگما توسط بریتانیایی‌ها نیز با وجود افزایش تعداد او-بوت‌های عملیاتی و تلاش فراوان آلمانی‌ها برای بهبود تاکتیک‌های خود، بسیار اثر گذار بود؛ به‌وجهی که میانگین شش کشتی غرق‌شده توسط هر او-بوت در هر ماه در سال ۱۹۴۰، تا دو سال بعد، در پائیز سال ۱۹۴۲ به کمتر
۱۹۴۰، تا دو سال بعد، در پائیز سال ۱۹۴۲ به کمتر از یک کشتی و گاهی تا تنها نیم کشتی در ماه کاهش یافت. به هر صورت بیشتر خسارات وارد آمده به ناوگان او-بوت‌ها در اثر عناصر طبیعی و مین‌ریزی دشمن در آب‌های عملیاتی آن‌ها بود. انواع. نوع ۱. نوع ۱ در سال ۱۹۳۲ معرفی گردید. تنها دو نمونه از این نوع او-بوت از خط تولید در کارخانه کشتی‌سازی "دِشیماگ" در برمن خارج شد. عامل اصلی توقف تولید این نوع بیش از آن که به طراحی آن مربوط باشد، در اثر تصمیمات سیاسی بود. به هر حال کنترل این او-بوت‌ها در شرایط عملیاتی دشوار، پایداری
این او-بوت‌ها در شرایط عملیاتی دشوار، پایداری آن‌ها پایین و سرعت شیرجه آن‌ها کم گزارش شد. دو او-بوت ساخته شده بر اساس این مدل او-۲۵ و او-۲۶ نام گرفتند. دو او-بوت این نوع تا سال ۱۹۴۰ غالباً در وظایف آموزشی به کار گرفته شدند. پس از این مدت در اثر کمبود او-بوت‌های در دسترس، این او-بوت‌ها نیز وارد میدان نبرد گشتند که در مجموع با ۱۳ مأموریت عملیاتی و غرق کردن ۱۸ کشتی دشمن در جریان آن، عملکرد خوبی از خود نشان دادند. مشخصات: نوع ۲. او-بوت نوع ۲ یک مدل توسعه یافته از نوع ساحلی نوع UB نیروی دریایی امپراتوری آلمان
از نوع ساحلی نوع UB نیروی دریایی امپراتوری آلمان به حساب می‌آمد. او-بوت‌های این نوع با اندازه‌ای کوچک و قیمتی ارزان، در مدت زمان کوتاهی ساخته می‌شدند. نوع ۲ بر مبنای مدل صادراتی CV-707 تولید شده برای فنلاند، یک ابزار آموزشی عالی بود اما در اثر اندازه کوچک، فضای داخلی تنگ و قابلیت ضعیف هنگام چرخش در سطح نگرش مناسبی به آن پیدا نشد. به هر حال شماری از گونه‌های این نوع او-بوت ساخته شد که در همگی آن‌ها از سه محفظه اژدرانداز استفاده گشت. او-بوت‌های این نوع عموماً در دریای شمال و دریای بالتیک علیه نیروی دریایی
در دریای شمال و دریای بالتیک علیه نیروی دریایی شوروی به کار گرفته شدند. مشخصات: نوع ۷. او-بوت نوع ۷ دارای یک بدنه بود. بدنه فشار در قسمت‌هایی بخش بیرونی بدنه را تشکیل می‌داد. تفاوت اساسی این نوع با طراحی‌های پیشین قرار گرفتن ذخیره سوخت درون بدنه فشار به جای محفظه تعادل بود که محافظت بیشتری برای آن فراهم می‌آورد. یک محفظه تعادل یگانه در مرکز، دو محفظه تعادل در خارج از بدنه فشار در جلو و عقب و دو محفظه تعادل نعلی در اطراف این نوع او-بوت قرار داشتند. بین عرشه و و سقف بدنه موارد متعددی از جمله جایگاه یک توپ،
و و سقف بدنه موارد متعددی از جمله جایگاه یک توپ، محفظه مهمات آن توپ، یک قایق و محفظه اژدرهای اضافه تعبیه شده بود. یک توپ ۸۸ میلی‌متری دریایی در جلوی عرشه و جلوی برجک دیدبانی و یک توپ ۲۰ میلی‌متری ضدهوایی در پشت توپ قرار گرفته بود. نوع ۹. او-بوت نوع ۹ توسعه‌یافته او-بوت نوع او ۸۱ سال ۱۹۱۵ بود. مشخصات: نام‌گذاری. او-بوت‌های پیش از جنگ جهانی اول با یک حرف «او» (U) و یک عدد نام‌گذاری می‌شدند. او-بوت‌های صادراتی از حروف «او.ب.» (UB) و او-بوت‌های ویژه مین‌ریزی از حروف «او.سی.» (UC) استفاده می‌کردند. هنگامی که یک
حروف «او.سی.» (UC) استفاده می‌کردند. هنگامی که یک نوع ارتقا یافته جدید پدید می‌آمد یک شماره به عددنویسی رومی نوع پیشین افزوده می‌شد.
حسین فاطمی (زادهٔ ۱۳۵۸ در اردبیل) عکاس خبری و مستند است. زندگی‌نامه. او عکاسی را از سال ۱۳۷۶ فرا گرفت. و در سال ۱۳۸۴ بصورت حرفه ایی از خبرگزاری فارس شروع کرد. عکسهای او در مجلات معتبر دنیا از جمله، نیوزویک، نیویورک تایمز، واشینگتن پست، گاردین به چاپ رسیده‌اند و در کشورهای لبنان، ترکیه، پاکستان، افغانستان، عراق، گرجستان، روسیه، هند، سومالی و کنیا عکاسی کرده‌‌است. او هم‌اکنون بعنوان عکاس آزاد با آژانس همکاری دارد و همچنین موسس و مدیر آژانس عکس خاورمیانه میباشد.
مهندسی جنگ، مهندسی رزمی یا مهندسی نظامی به شاخه‌ای از مهندسی گفته می‌شود که در جهت مدیریت و طراحی مانورها، عملیات‌ها و مسائل مرتبط به آنها فعالیت می‌کند. براساس تعریف ناتو مهندسی جنگ -فارغ از گرایش‌ها و خدمات- برای مدیریت کردن و سازمان دادن محیط عملیات و نبردها فعالیت می‌کند و در مانورها با بخش پشتیبانی برای محافظ از نیروها و بهبود عملکرد و کارایی ادوات جنگی و انفجاری و محافظت محیطی با کمک گرفتن از هوش مهندسی و تجسس نظامی همکاری می‌کند. مهندسی جنگ شامل خدمات تعمیر و نگهداری وسایل و ماشین‌آلات جنگی نمی‌شود.
تعمیر و نگهداری وسایل و ماشین‌آلات جنگی نمی‌شود. تاریخچه. مهندسی جنگ از قدیمی‌ترین مهندسی‌هاست که بشر از زمان‌های دور برای مقابله با دشمن از تکنیک‌هایش استفاده می‌کرده‌است. در ابتدا این مهندسی به عهدهٔ مهندس عمران بود که در سده ۲۰ از این تخصص جدا شد و به صورت یک تخصص با رویکرد نظامی به فعالیت خود ادامه داد که در دانشکده‌های نظامی مباحث آن تدریس می‌گردد.
هیولاها علیه بیگانگان نام یک مجموعهٔ تلویزیونی کامپیوتری آمریکایی برپایهٔ فیلم اصلی‌اش، هیولاها علیه بیگانگان ۲۰۰۹، با همان نام می‌باشد. اولین نمایش فیلم در سال ۲۰۰۹ پرده‌برداری شد. این مجموعه در ۲۳ مارس ۲۰۱۳ بر روی شبکهٔ تلویزیونی نیکلودئون رفت. بعد از جایزه برگزیده کودکان نیکلودین، فیلم به صورت منظم در ۶ آوریل ۲۰۱۳ پخش شد. خلاصهٔ داستان. پس از گذشت دردسرهای پرمشقت، اوضاع برای تیم هیولاها در منطقه پنجاه و چیزی (Fifty-Something) آرام شده بود. تا اینکه کاورتون (Coverton) یک هیولای تلپاتیک سر می‌رسد. به نظر
(Coverton) یک هیولای تلپاتیک سر می‌رسد. به نظر می‌رسد او رئیس‌جمهور ایالات متحده را زندانی شده دارد که در واقع حاصل یک معامله صلح‌آمیز بوده‌است. هیولاها، ژنرال مانگر و رئیس‌جمهور نمی‌دانند که کاورتون با یک بیگانهٔ شیطانی که می‌خواهد زمین را تسخیر کند دست دارد. توسعه. در سال ۲۰۰۹، جفری کاتزنبرگ (Jeffrey Katzenberg) اعلام کرد نیکلودئون یک خلبان (پخش‌کننده) برای سری کارتونی هیولاها علیه بیگانگان است. در نهایت این مجموعه در سال ۲۰۱۲ سالانه توسط نیکلودئون در ۲۶ قسمت رونمایی شد. صداپیشگان جدید عبارتند از: دکتر
قسمت رونمایی شد. صداپیشگان جدید عبارتند از: دکتر سوسکه (کریس اوداود)، سوزان مورفی (ریکی لیندهوم)، حلقه گمشده (دیدریچ بیدر) و B.O.B (اریک ادلستاین). این سریال با همکاری استودیوی انیمیشن‌سازی سی‌جی، Oktobor Animation، شبیه به دیگر مجموعه‌های دریم‌ورکس، پنگوئن‌های ماداگاسکار، (Kung Fu Panda: Legends of Awesomeness) است.
زمین‌لرزه تبریز، زمین‌لرزهٔ شدیدی بود که در ۶ اردیبهشت ۱۱۰۰ خورشیدی، شهر تبریز را ویران کرد. بسیاری از ساختمان‌های تبریز در اثر این زمین‌لرزه ویران شده و چند ده هزار نفر کشته شدند. تعداد کشته‌ها درمنابع مختلف، بین ۸۰٬۰۰۰ تا ۲۵۰٬۰۰۰ تن ذکر شده است. ولی تعداد ۸۰٬۰۰۰ تن واقعی‌تر به نظر می‌رسد.
پتروویتنام شرکت ملی نفت و گاز ویتنام است، که در سال ۱۹۷۷ تأسیس شد. در حال حاضر این شرکت، از طریق شرکت‌های تابعه خود، طیف وسیعی از عملیات نفتی را ارائه می‌دهد، که شامل: اکتشاف و تولید نفت خام و گاز طبیعی، خدمات ذخیره‌سازی، پالایش، حمل‌ونقل و توزیع. سهام شرکت پتروویتنام به‌طور کامل در اختیار دولت مرکزی ویتنام قرار دارد و مسئولیت نظارت و مدیریت بر تمامی منابع نفت و گاز کشور ویتنام را برعهده دارد. پتروویتنام بزرگترین تولیدکننده نفت خام این کشور است، همچنین به عنوان دومین عرضه‌کننده برق ویتنام شناخته می‌شود.
سکستانت یا شِشَکان نوعی سدس قابل حمل است که برای ناوبری در دریانوردی به کار می‌رود. سکستانت ابزاری برای سنجش زاویهٔ میان دو جسم قابل مشاهده و استفادهٔ اولیهٔ آن برای تعیین زاویهٔ میان اجرام آسمانی و افق (فرازای جسم) بوده‌است. از این ابزار برای مشخص کردن یک جسم و پرتاب‌کردن یا شلیک کردن به آن یا مسیریابی به کمک ستاره‌ها استفاده می‌شده‌است. زاویه و زمان اندازه‌گیری برای محاسبهٔ خط موقعیت در جدول دریانوردی یا هوانوردی کاربرد دارند. با نشانه‌گیری سکستانت بر روی خورشید در روز و بر روی ماه در شب می‌توان ارتفاع
خورشید در روز و بر روی ماه در شب می‌توان ارتفاع جغرافیایی شمالی را تشخیص داد اندازه‌گیری ارتفاع یک لندمارک می‌تواند دوری آن را از ابزار مشخص کند و سکستانت می‌تواند زاویهٔ میان اجسام را برای یک نقطه به کمک جدول مشخص کند. سکستانت می‌تواند برای اندازه‌گیری فاصلهٔ بین ماه و ستاره‌ها و اجرام آسمانی دیگر استفاده شود و با کمک نصف‌النهار گرینویچ می‌توان عرض جغرافیایی خود را مشخص کرد.
داوود وکیل زاده متولد ۱۰ آذر در ۱۳۳۸ تربت جام عکاس، ناشر، طراح گرافیک و خوشنویس ایرانی است. فعالیت. نمایشگاه‌های انفرادی. - نمایشگاه انفرادی خط گرافیک، موزه هنرهای معاصر اصفهان ۱۳۸۴ - نمایشگاه انفرادی عکس با عنوان (ایران من به چشم من)، گالری نیکول، تهران ۱۳۸۵ - نمایشگاه خط گرافیک با عنوان (شراب آسمانی)، گالری ثالث، تهران ۱۳۸۵ - نمایشگاه انفرادی عکس با عنوان (ایران من زیباست)، باغ موزه هنر ایرانی، تهران ۱۳۸۸ - نمایشگاه انفرادی عکس با عنوان (همسفر زیبایی‌ها)، گالری کبک، تهران ۱۳۹۰ - نمایشگاه انفرادی آثار خط
گالری کبک، تهران ۱۳۹۰ - نمایشگاه انفرادی آثار خط نقاشی، گالری گنجینه، تهران ۱۳۹۱ - نمایشگاه انفرادی عکس، روستای ابیانه ۱۳۹۳ و شرکت در ده ها نمایشگاه گروهی در ایران سایر فعالیت ها. - مهمان برنامه زنده تلوزیونی دو قدم مانده به صبح / شبکه ۴ صدا و سیمای ایران / ۵ آبان ۱۳۸۸ - مهمان برنامه زنده تلوزیونی دو قدم مانده به صبح / شبکه ۴ صدا و سیمای ایران / ۱۱ آبان ۱۳۸۸ - مهمان برنامه زنده تلوزیونی نان و ماه / شبکه ۱ صدا و سیمای ایران / ۱۳۸۹ - مهمان برنامه شبکه جهانی جام جم در چندین قسمت ۱۳۸۹ - حضور در سری برنامه‌های
جم در چندین قسمت ۱۳۸۹ - حضور در سری برنامه‌های سفرنامه (نکاتی دررابطه با آموزش عکاسی سفر) / برنامه کارگاه هنر / شبکه ۴ صدا و سیمای ایران / ۱۳۹۱ - مصاحبه داود وکیل زاده با سایت مرکز آموزشی آترین / برنامه گپ / ۱۳۹۳- - مهمان برنامه زنده تلوزیونی سفید / شبکه آموزش صدا و سیمای ایران / ۱۳۹۳ - مهمان ویژه برنامه نوروزی هنرنامه / شبکه ۴ صدا و سیمای ایران / فروردین ۱۳۹۵ - مهمان برنامه زنده تلوزیونی سفید / شبکه آموزش صدا و سیمای ایران / تیر ۱۳۹۵ - مهمان برنامه تلوزیونی چهل شاهد / شبکه آموزش صدا و سیمای ایران / ۱۳۹۷ -
چهل شاهد / شبکه آموزش صدا و سیمای ایران / ۱۳۹۷ - مهمان لایو اینستاگرامی با منطقه هنری عباس‌آباد، مجموعه آسمان¬نمای گنبد مینا (شهرداری تهران) به مناسبت روز جهانی زمین / اردیبهشت ۱۴۰۰ - ورک شاپ و نشست داود وکیل زاده با عکاسان کازرون و انعکاس آن در هفته نامه بیشاپور/ کازرون / بهمن ۱۳۸۷ - برگزاری ورک شاپ عکاسی طبیعت به دعوت دانشگاه آزاد اسلامی / جشنواره عکس دانشگاه آزاد اسلامی / کاخ موزه سعدآباد / تهران ۱۳۸۹ - برگزاری ورک شاپ عکاسی در حاشیه نمایشگاه مسابقه عکس نیکون ایران / تهران ۱۳۹۳ - برگزاری کارگاه آموزشی
نیکون ایران / تهران ۱۳۹۳ - برگزاری کارگاه آموزشی عکاسی در طبس / اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی خراسان جنوبی / طبس ۱۳۹۴ - عکاسی از پشت صحنه فیلم ( مستند ایران ) به دعوت شبکه ۱ صدا و سیمای ایران / ۱۳۸۸ - عکاسی و مستند سازی مدون و تصویری امکانات علمی پژوهشی و همکاری های علمی بین المللی کشور و چاپ کتاب آن، به سفارش مرکز مطالعات و همکاری های علمی بین المللی ( وزارت علوم، تحقیقات و فناوری ) / ۱۳۹۶ - نقد عکس ها و مجموعه کتابهای داود وکیل زاده در فصلنامه عکاسی خلاق، شماره بیستم و بیست و یکم / تهران ۱۳۸۸ - نقد کتاب
شماره بیستم و بیست و یکم / تهران ۱۳۸۸ - نقد کتاب ایران سرزمین پارسیان و عکس های داود وکیل زاده به قلم محمد حسین توکلی در نشریه همشهری جوان / اسفند ۱۳۸۸ - معرفی کتاب (رموزعکاسی طبیعت) اثر داود وکیل زاده و مصاحبه با وی در خبرگزاری کتاب ایبنا / فروردین ۱۳۹۱ - معرفی و نقد کتاب (رموزعکاسی طبیعت) اثر داود وکیل زاده در پایگاه اینترنتی عکس چیلیک / ۱۳۹۱ - نقد و بررسی مجموعه عکس ها و همچنین کتاب ( ایران سرزمینی که باید شناخت ) اثر داود وکیل زاده در رادیو جوان، با حضور عبدالرضا مجدی / تهران ۱۳۹۵
کمباین ماشین برداشت محصولات دانه‌دار کشاورزی است نام آن برگرفته از واژهٔ انگلیسی combining به معنی ((ترکیبی)) است که در اصل به خاطر اینکه این ماشین سه کار را به صورت سلسله مراتبی انجام می‌دهد: گندم، یولاف، چاودار، جو (گیاه)، ذرت، سویا را می‌توان با کمباین درو کرد. برای دروکردن و کوبیدن و جداسازی هر محصول باید قسمت‌هایی از کمباین تعویض شوند، هد کمباین و کوبنده و غربال‌ها قسمت‌هایی از کمباین هستند که برای هر محصول باید تعویض شوند. کمباین ساقه‌ها و برگ‌های زائد درو را در کنار خود بر روی زمین رها می‌کند که
زائد درو را در کنار خود بر روی زمین رها می‌کند که می‌توان برای غذای چهارپایان یا به عنوان کود گیاهی از آن‌ها استفاده کرد. استفاده از کمباین یکی از موثرترین و بابهره‌ترین روش‌های برداشت محصول است که به کمک آن می‌توان حداقل تعداد کارگر را برای محصول داشت. تاریخچه. کمباین برای اولین بار در سال ۱۸۳۴ توسط هیرام مور اختراع شد که در ابتدا توسط اسب یا گاو نر کشیده می‌شد. در سال ۱۸۳۵ یک دستگاه کمباین کامل توسط هیرام مور ساخته شد که تا ۱۸۳۹ بیش از ۵۰ هکتار زمین را با آن برداشت کرد. اجزای کمباین. کمباین‌ها از اجزایی
آن برداشت کرد. اجزای کمباین. کمباین‌ها از اجزایی تشکیل شده‌اند که البته ممکن است با توجه به طراحی شرکت سازنده یا محصول هدف برای برداشت تا حدودی متفاوت باشند، اما فهرست زیر در اکثر کمباین‌ها صدق می‌کند. اجزای کمباین با توجه به شکل مقابل به شرح زیر است:
مرکز بین‌المللی خلیج فارس (به انگلیسی Persian Gulf International Education Center) یکی از واحدهای دانشگاه آزاد اسلامی واقع در منطقه آزاد اروند، در استان خوزستان می‌باشد. این دانشگاه در مقطع کارشناسی ارشد، و دکترا در ۲۸ رشته دانشجو می‌پذیرد. تاریخچه. این دانشگاه در سال ۱۳۸۷ در منطقه آزاد اروند تأسیس گردید.
در زمینهٔ محاسبات عددی در ریاضیات ، پدیده رونگه پدیدهٔ ایجاد نوسان در لبه‌های یک بازه هنگام درون‌یابی یک تابع به کمک چندجمله‌ای‌های مرتبهٔ بالا (درون‌یابی چندجمله‌ای) است. این پدیده توسط کارل داوید تولمه رونگه هنگام بررسی خطا در درون‌یابی چندجمله‌ای برخی توابع کشف شد. این یافته مهم بود چون نشان می‌دهد که مرتبهٔ بالاتر همیشه منجر به افزایش دقت درون‌یابی نمی‌شود. این پدیده به پدیده گیبس در نمایش سری فوریهٔ یک تابع شباهت دارد.
ژیوودا شرکت کالای لوکس سوئیسی است، که در زمینه تولید و عرضه عطر فعالیت می‌کند. این شرکت علاوه بر عطر، طیف وسیعی از مواد اولیه طعم‌دهنده که در ساخت انواع مواد غذایی بکار برده می‌شوند را نیز تولید و عرضه می‌نماید. شرکت ژیوودان در سال ۱۸۹۵ به‌عنوان یک شرکت عطر و ادکلن‌سازی، توسط لئون و خاویر ژیوودا و در شهر زوریخ، سوئیس تأسیس شد. این شرکت در سال ۲۰۰۸ به‌عنوان بزرگ‌ترین شرکت عطرسازی جهان شناخته شد. در حال حاضر شرکت هوفمان-لا روش به‌عنوان مالک اصلی ژیوودا محسوب می‌شود و بخشی از سهام آن نیز در بازارهای بورس سیکس
و بخشی از سهام آن نیز در بازارهای بورس سیکس سوئیس و بورس فرانکفورت معامله می‌شود.
جمالیه، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۱۴۴۹۹ نفر( ۶۸۱۴ مرد و ۷۶۸۵ زن ) بوده‌است.
حراجیه، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۱۰۶۹۷ نفر(۵۲۹۲ مرد و ۵۴۰۵ زن) بوده است.
حله، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۳۰۴۰ نفر( ۱۴۹۲ مرد و ۱۵۴۸ زن ) بوده‌است.
حمر و جعافره، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۸۶۶۴ نفر(۴۲۳۰ مرد و ۴۴۳۴ زن) بوده است.
خرانقه، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۱۳۹۷۲ نفر( ۶۹۷۹ مرد و ۶۹۹۳ زن ) بوده‌است.
شعرانی، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۹۱۹۵ نفر( ۴۵۷۹ مرد و ۴۶۱۶ زن ) بوده‌است.
عقب، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۹۱۷۵ نفر( ۴۳۹۴ مرد و ۴۷۸۱ زن ) بوده‌است.
علیقات، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۱۸۱۸۵ نفر( ۸۸۷۳ مرد و ۹۳۱۲ زن ) بوده‌است.
عیایشه، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۱۱۵۱۶ نفر( ۵۷۲۱ مرد و ۵۷۹۵ زن ) بوده‌است.
کراتیه، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۸۱۰۴ نفر( ۴۰۲۱ مرد و ۴۰۸۳ زن ) بوده‌است.
کلالسه، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۸۷۶۰ نفر(۴۳۴۳ مرد و ۴۴۱۷ زن) بوده‌است.
مخزن، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۹۱۰۲ نفر( ۴۵۴۰ مرد و ۴۵۶۲ زن ) بوده‌است.
مسید، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۸۶۰۴ نفر( ۴۲۲۵ مرد و ۴۳۷۹ زن ) بوده‌است.
معری، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۹۱۴۴ نفر( ۴۴۴۳ مرد و ۴۷۰۱ زن ) بوده‌است.
مفرجیه، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۸۷۰۰ نفر( ۴۰۹۶ مرد و ۴۶۰۴ زن ) بوده‌است.
مقارین، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۵۳۱۹ نفر( ۲۵۵۲ مرد و ۲۷۶۷ زن ) بوده‌است.
مقربیه، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۷۵۰۸ نفر( ۳۶۲۹ مرد و ۳۸۷۹ زن ) بوده‌است.
جراجوس، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۲۰۴۲۷ نفر( ۹۸۱۲ مرد و ۱۰۶۱۵ زن ) بوده‌است.
جزیره مطیره، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۱۵۴۶۳ نفر(۷۷۰۹ مرد و ۷۷۵۴ زن) بوده است.
حجازه بحری، روستایی از توابع شهرستان قوص در استان قنا و کشور مصر است. جمعیت. براساس سرشماری سال ۲۰۰۶ مصر، جمعیت آن ۱۷۶۹۱ نفر( ۹۰۰۳ مرد و ۸۶۸۸ زن ) بوده‌است.