payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که قادر به پرتاپ سنگ با سرعت بسیار زیاد است. در نسخه اووی‌ای، داستان درباره دختری ساده به نام ماتو کوروی است که به تازگی وارد دبیرستان شده است. در اولین روز مدرسه، او جلب توجه یکی از همکلاسهای خود به نام یومی تاکاناشی شده و با یکدیگر دوست می‌شوند. اما هنگامی که وارد سال دوم دبیرستان می‌شوند، کلاس آن‌ها از هم جدا شده و به تدریج از یکدیگر دورتر می‌شوند. یومی به دوستی ماتو با دوست جدیدش یو کوتاری حسودی کرده و ناگهان گم می‌شود. در حالی که ماتو به دنبال او می‌گردد به دنیای عجیبی برده می‌شود که در آنجا با بلک
به دنیای عجیبی برده می‌شود که در آنجا با بلک راک شوتر آشنا می‌شود، کسی که با او یکی شده و برای پیدا کردن یومی به او کمک می‌کند و با شیطانی به نام "ارباب مرده" که یومی را تسخیر کرده به مبارزه می‌پردازد. نسخه انیمه نیز شخصیت‌هایی همانند اووی‌ای را دارا می‌باشد اما در خط داستانی با یکدیگر تفاوت‌هایی دارند. در نسخه انیمه ماتو که بسیار علاقه دارد با یومی دوست شود، بالاخره با او دوست شده و در یکی از روزها یومی، ماتو را به خانه‌اش دعوت می‌کند. همه چیز به خوبی پیش می‌رفت تا اینکه دختری به نام کاگاری وارد می‌شود.
می‌رفت تا اینکه دختری به نام کاگاری وارد می‌شود. دو دنیا، دو شخصیت و احساسات انسان‌ها، چیزی که دو جهان را به یکدیگر متصل می‌کرد.
ایسوکراتِس (به یونانی: Ισοκράτης؛ ۳۳۸–۴۳۶ پیش از میلاد) از خطبای نامدار و استادان بلاغت در یونان باستان بود و در زمرهٔ ده خطیب برجستهٔ آتیک جای داشت. او مصرانه خواستار برقراری اتحاد میان تمامی یونانیان علیه ایرانیان بود و در همین راستا به شدت از اتحادیه کورنت حمایت می کرد. اما دموستنس ، خطیب و سیاستمدار آتنی به شدت مخالف اقدامات فیلیپ مقدونی و اتحادیه کورنت بود. او به شدت نگران از دست رفتن استقلال دولت_شهر های یونان بود.
دولت شکست‌خورده ، به دولتی گفته می‌شود که حاکمیت مرکزی به شدت ضعیف یا غیرموثر داشته، توانایی ادارهٔ کشور و ارائهٔ خدمات پایه را ندارد و معمولاً دچار بحران‌های امنیتی، اقتصادی و سیاسی جدی است. این اصطلاح برای اشاره به دولت‌هایی به‌کار گرفته می‌شود که در پیاده‌سازی دو وظیفهٔ پایه‌ای دولت-ملت‌ها در جهان مدرن، ناکام مانده‌اند: ناتوانی در اعمال حاکمیت سرزمینی-جغرافیایی بر قلمروی خود و ناتوانی در حفاظت از مرزهایش. توان اعمال حاکمیت دولت شکست‌خورده، ضعیف است چنان‌که آنان توان انجام وظایفِ اداری-سازمانی مورد نیاز
آنان توان انجام وظایفِ اداری-سازمانی مورد نیاز برای کنترل مردم و منابع را نمی‌دارد و تنها قادر به ارائهٔ خدماتِ عمومی، در سطح حداقلی‌اند. در حقیقت یک دولت شکست خورده حاکمیت قانونی خود را حفظ می‌کند، اما در قدرت سیاسی، اجرای قانون، و جامعه مدنی دچار فروپاشی شده است، که منجر به وضعیتی تقریباً شبیه هرج و مرج می‌شود. ویژگی‌های مشترک یک دولت شکست‌خورده شامل دولتی است که قادر به گرفتن مالیات و ادراه جمعیت، کنترل قلمرو، پر کردن دفاتر سیاسی یا مدنی یا حفظ زیرساخت‌های خود نیست. هنگامی که این اتفاق می‌افتد، فساد و
خود نیست. هنگامی که این اتفاق می‌افتد، فساد و جنایت گسترده، مداخله بازیگران دولتی و غیردولتی، ظهور پناهندگان و جابجایی غیرارادی جمعیت بیشتر می‌شود و افت شدید اقتصادی، و مداخله نظامی از داخل و خارج از دولت بسیار بیشتر است. معیارهایی برای توصیف سطح حکمرانی دولت‌ها ایجاد شده است. سطح دقیق کنترل دولت برای جلوگیری از تلقی شدن به عنوان یک دولت شکست‌خورده در بین سازمان‌های مختلف به‌طور قابل توجهی متفاوت است. علاوه بر این، اعلام «فروپاشی» یک دولت به‌طور کلی بحث‌برانگیز است و وقتی قاطعانه اعلام شود، ممکن است
است و وقتی قاطعانه اعلام شود، ممکن است پیامدهای ژئوپلیتیک قابل توجهی داشته باشد. تعاریف و مشکلات. طبق نظریات سیاسی ماکس وبر، دولت به عنوان حافظ انحصاری استفاده مشروع از نیروی فیزیکی در داخل مرزهای خود تعریف می‌شود. هنگامی که این انحصار شکسته شود (مثلاً از طریق حضور جنگ سالاران، گروه‌های شبه نظامی، پلیس فاسد، باندهای مسلح یا تروریسم)، وجود دولت مورد شبهه قرار می‌گیرد و دولت به یک دولت شکست‌خورده تبدیل می‌شود. دشواری تعیین اینکه آیا یک دولت «انحصار استفاده مشروع از زور» را حفظ می‌کند یا خیر، که به علت مشکلات
از زور» را حفظ می‌کند یا خیر، که به علت مشکلات تعریف واژه «مشروع» است، باعث می‌شود که دقیقاً مشخص نباشد که چه زمانی می‌توان گفت یک دولت شکست‌خورده است. مشکل مشروعیت را می‌توان با درک دقیق منظور وبر از آن عبارت حل کرد. وبر توضیح می‌دهد که تنها دولت ابزار لازم برای خشونت فیزیکی را دارد. این بدان معنی است که دولت برای دستیابی به انحصار در داشتن ابزار خشونت (دفاکتو) به مشروعیت نیاز ندارد، اما در صورت نیاز به استفاده از آن (دوژور) به آن نیاز خواهد داشت. به‌طور معمول، این اصطلاح به این معنی است که دولت ناکارآمد
این اصطلاح به این معنی است که دولت ناکارآمد شده است و قادر به اجرای قوانین خود به‌طور یکسان یا ارائه کالاها و خدمات اساسی به شهروندان خود نیست. این نتیجه که یک حالت در حال شکست‌خوردگی است یا شکست‌خورده را می‌توان از مشاهده ویژگی‌های دولت و ترکیبات آنها گرفت. نمونه‌هایی از این ویژگی‌ها عبارتند از وجود شورش، فساد سیاسی شدید، نرخ بالای جرم و جنایت که حکایت از نیروی پلیس ناکارآمد است، بوروکراسی غیرقابل نفوذ و ناکارآمد، ناکارآمدی قضایی، مداخله نظامی در سیاست، و تحکیم قدرت توسط بازیگران منطقه ای به گونه ای که با
قدرت توسط بازیگران منطقه ای به گونه ای که با نفوذ مقامات ملی رقابت کند یا آن را از بین ببرد. مفهومی با عنوان «شهرهای شکست‌خورده» نیز ایجاد شده است. شهر شکست‌خورده بر اساس این تصور است که در حالی که یک دولت ممکن است به‌طور کلی کار کند، اما سیاست‌ها در سطح دولتی ممکن است از نظر زیرساخت، اقتصاد و سیاست اجتماعی سقوط کنند. برخی مناطق یا شهرها حتی ممکن است خارج از کنترل دولت قرار گیرند و عملاً به بخش غیرقابل کنترل کشور تبدیل شوند. هیچ تعریف منسجم یا قابل اندازه‌گیری از «وضعیت شکست‌خوردگی» وجود ندارد. ماهیت ذهنی
از «وضعیت شکست‌خوردگی» وجود ندارد. ماهیت ذهنی شاخص‌هایی که برای استنباط حالت دولت شکست‌خوردگی استفاده می‌شوند به درک مبهم از این اصطلاح منجر شده است. برخی از محققان بر ظرفیت و اثربخشی دولت برای تعیین شکست‌خوردگی یا عدم شکست‌خوردگی یک دولت تمرکز می‌کنند. بعضی دیگر، مانند صندوق صلح از سایر شاخص‌ها مانند شاخص آسیب‌پذیری کشورها برای ارزیابی دموکراتیک نهادهای یک دولت به عنوان ابزاری برای تعیین میزان شکست‌خوردگی آنها استفاده می‌کنند. در نهایت، سایر محققان استدلال خود را بر مشروعیت دولت، ماهیت دولت، رشد خشونت
خود را بر مشروعیت دولت، ماهیت دولت، رشد خشونت جنایتکارانه در یک دولت، نهادهای اقتصادی، یا توانایی دولت‌ها برای کنترل قلمرو آن متمرکز می‌کنند. سنجش. روش‌های سنجش وضعیت شکست‌خوردگی به‌طور کلی به دو رویکرد کمی و کیفی تقسیم می‌شوند. رویکرد کمی. سنجش کمی وضعیت درماندگی به این معنی است که شاخص‌ها و رتبه‌بندی‌ها اهمیت ویژه ای دارد. با این حال، شاخص‌های دیگری نیز برای توصیف شکست‌خوردگی دولت استفاده می‌شوند که اغلب بر سطح توسعه‌یافتگی دولت تمرکز می‌کنند (مانند شاخص خانه آزادی (FHI)، شاخص توسعه انسانی (HDI)، یا
خانه آزادی (FHI)، شاخص توسعه انسانی (HDI)، یا شاخص‌های حکمرانی جهانی که توسط بانک جهانی ارائه می‌شود). شاخص آسیب‌پذیری کشورها. شاخص آسیب‌پذیری کشورها از زمان اولین انتشار خود در سال ۲۰۰۵ توجه نسبتاً زیادی را به خود جلب کرده است. این رتبه‌بندی که توسط مجله فارین پالیسی ارائه شده است، ۱۷۸ کشور را بر اساس آنالیز تحلیلی باابزار سیستم ارزیابی تعارض (CAST) صندوق صلح بررسی می‌کند. شاخص آسیب‌پذیری کشورها (FSI) در گزارش سالانه خود که توسط صندوق صلح تهیه و توسط مجله فارین پالیسی منتشر شد شاخص کشورها را در چهار دسته
فارین پالیسی منتشر شد شاخص کشورها را در چهار دسته طبقه‌بندی می‌کند. دسته اعلام خطر به رنگ قرمز تیره، هشدار به رنگ نارنجی و زرد و با ثبات و پایدار به رنگ سبز است. FSI از دو معیار استفاده می‌کند تا براساس آن یک کشور را واجد شرایط قرار گرفتن در فهرست بداند: اولاً، کشور باید عضو سازمان ملل باشد، و ثانیاً، باید حجم نمونه قابل توجهی از محتوا و داده‌ها برای آن کشور وجود داشته باشد تا امکان تجزیه و تحلیل معنادار فراهم شود. سه گروه‌بندی اجتماعی، اقتصادی و سیاسی با دوازده شاخص کلی وجود دارد. شاخص‌های اجتماعی:
با دوازده شاخص کلی وجود دارد. شاخص‌های اجتماعی: شاخص‌های اقتصادی: شاخص‌های سیاسی و نظامی: شاخص‌ها هر کدام برای ۱۰ امتیاز دارند و مجموعاً به ۱۲۰ می‌رسند. رویکرد کیفی. رویکرد کیفی چارچوب‌های نظری را در بر می‌گیرد. به‌طور معمول، این نوع اندازه‌گیری از مدل‌های مرحله ای استفاده می‌کند تا امکان طبقه‌بندی حالت‌ها را فراهم کند. در سه تا پنج مرحله، محققان وضعیت شکست‌خوردگی را به عنوان یک فرایند نشان می‌دهند. مدل مرحله‌ای اولریش شنکنر (۲۰۰۶) سه عنصر اصلی، انحصار خشونت، مشروعیت و حاکمیت قانون را تعریف می‌کند.
خشونت، مشروعیت و حاکمیت قانون را تعریف می‌کند. تیپولوژی آن مبتنی بر منطق امنیت‌محور است، سپس ارتباط انحصار خشونت را در مقایسه با دو مورد دیگر نشان می‌دهد و در عین حال به عنوان پیش شرط یک دولت کارآمد عمل می‌کند. چهار نوع دولت او عبارتند از: دولت‌های تلفیقی و در حال تثبیت، دولت‌های ضعیف، دولت‌های شکست‌خورده و دولت‌های فروپاشیده. نوع اول دولت‌های فعال هستند. همه کارکردهای اصلی دولت در بلندمدت عمل می‌کنند. در دولت‌های ضعیف، انحصار قدرت همچنان پابرجاست، اما دو حوزه دیگر کمبودهای جدی را نشان می‌دهند. دولت‌های در
دیگر کمبودهای جدی را نشان می‌دهند. دولت‌های در حال شکست فاقد انحصار قدرت هستند، در حالی که سایر بخش‌ها حداقل تا حدی عمل می‌کنند. در نهایت، دولت‌های شکست‌خورده تحت سلطه ساختارهای نیمه‌دولتی هستند که مشخصه آن بازیگرانی است که سعی در ایجاد نظم داخلی خاصی دارند، اما دولت نمی‌تواند به اندازه کافی به سه عنصر اصلی خدمت کند. هر دو رویکرد تحقیق برخی بی‌نظمی‌ها را نشان می‌دهند. در حالی که رویکرد کمی فاقد شفافیت در مورد شاخص‌های خود و ایجاد تعادل در فرایند ارزیابی کشورهاست، رویکرد کیفی تنوع کانون‌های مختلف را نشان
رویکرد کیفی تنوع کانون‌های مختلف را نشان می‌دهد. یکی از اختلافات عمده این سؤال است که آیا تمام مراحل باید به‌طور مداوم انجام شود یا اینکه آیا یک دولت می‌تواند از یک مرحله بگذرد. شنکنر تأکید می‌کند که مدل او در واقع نباید به عنوان یک مدل مرحله ای تفسیر شود، زیرا به نظر او، دولت‌ها لزوماً در هر مرحله خاص نیستند. مدل رابرت روتبرگ زیربنای یک منطق ترتیبی است و بنابراین، دلالت بر این دارد که فرایند حالت شکست‌خوردگی یک زنجیره زمانی از مراحل است.
فتق مادرزادی دیافراگم یک بیماری مادرزادی در دیافراگم (نقص هنگام تولد) می‌باشد. فتق مادرزادی دیافراگم، آسیب تهدیدکننده حیات در نوزادان و یکی از علل عمده مرگ و میر به خاطر هیپوپلازی ریوی میباشد. نشانگان. علائم مربوط به هرنی بوش‌دالگ در نوزاد تازه به دنیا آمده قابل تشخیص و با نشانه‌های متفاوت می‌باشد.
بارون گین د مایر یا آدولف د مایر عکاس فرانسوی-آلمانی است. سبک. بارون گین د مایر جمال دوستی بود که برای قلمروهایی از عکاسی که او را به خود جذب کرد، بیان غنایی تازه‌ای را به ارمغان آورد. نوآوری‌های او سبب دگرگونی عکاسی مد شد و آن را از وسیله سندسازی محض، مبدل به ابزار بیان خلاق کرد. او به پیش پا افتاده‌ترین ترکیب بندی‌های طبیعت بیجان، تلألو می‌بخشید. د مایر مظهر انسانی جاه‌طلب بود که به هر قیمت می‌خواست به اهداف خویش نائل آید و مجدانه در پی ایجاد این پندار بود که در زندگی شحصی و نیز در عکس‌هایش که ظاهری اثیری
که در زندگی شحصی و نیز در عکس‌هایش که ظاهری اثیری داشتند، زیبایی وجود دارد که بدون زحمت حاصل آمده‌است. عقیده پاره‌ای از منتقدان که آثار د مایر را تداعی‌گر موسیقی دانسته‌اند، به نظر منطقی می‌آید. به‌طوری‌که سال‌ها بعد سسیل بیتون او را «دبوسی عکاسی» نامید.
آلوین لنگدون کابرن عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود. یکی از دلایل شهرت وی این بود که از سرشناسترین پیروان سبک نگاره‌نمایی بوده است. زندگی. کابرن در ۱۸۸۲ در بوستون زاده شد. پدر او تولیدکننده بسیار موفق پیراهن بود، در ۱۸۸۹ درگذشت و برای خانواده‌اش آنقدر ثروت بجا گذاشت که کابرن توانست کاری را که به تازگی برگزیده بود دنبال کند، بی‌آنکه فشارهای تجاری که عکاسان حرفه‌ای برای گذراندن زندگی خود با آن درگیر بودند، مواجه شود. مادر او فانی عکاس غیرحرفه‌ای علاقه‌مند و ورزیده‌ای بود و این احتمال نیز هست که کابرن، که در
بود و این احتمال نیز هست که کابرن، که در هشت سالگی یک دوربین عکاسی به او هدیه شده بود، تحت تأثیر مادرش نخستین دلبستگی‌های خود را نسبت به عکاسی آشکار ساخته باشد. وی در سال ۱۹۶۶ درگذشت. سبک. دستاورد اصلی کابرن برای مکتب نگاره‌نمایی، حاصل استفاده او از عدسی محوکننده بود. این عدسی به آثار وی و بخصوص به تصاویری که از لندن و رودخانه تمز گرفت، گونه‌ای فضای محو و حالت رویایی بخشید.
آندره کرتس عکاس آمریکایی، مجارستانی‌الاصل است. زندگی. آندره کرتس در ۱۸۹۴ در بوداپست مجارستان زاده شد. با نخستین حقوقی که در شغل حسابداری بورس گرفت، یک دوربین عکاسی جعبه‌ای ارزان قیمت خرید که اتاقکی مکعب مستطیل داشت. یکی از نخستین عکس‌هایی که گرفت، تصویری به نام «مرد جوان بر خواب رفته» (۱۹۱۲) است که نشان می‌دهد وی از همان زمان تسلط کاملی بر این وسیله بیانی داشته‌است. سرانجام آنگاه که توانست دوربینی بخرد، علی‌رغم شناخت فنی اندکی که داشت، کاملاً برتصور خود از عکاسی واقف بود و موضوعاتش را به خوبی می‌شناخت.
از عکاسی واقف بود و موضوعاتش را به خوبی می‌شناخت. سال‌ها بعد، هنر عکاسی را به عنوان هنر تصویر کردن «رویدادهای کم‌اهمیت» توصیف کرد و هیچ عکاسی با اعتقادی بیش از او به این تعریف نرسید. وی در سال ۱۹۸۵ درگذشت.
بیل برنت عکاس و فتوژورنالیست اهل انگلستان بود. او به خاطر عکس‌های برهنه اش از ستاره‌های مشهور و همچنین چشم‌اندازهایش شهرت دارد. بیل برنت را عموماً به عنوان یکی از برترین عکاسان بریتانیایی سده بیستم می‌شناسند. زندگی و کار. برانت در ۱۹۰۵ در آلمان زاده شد ولی بعد تابعیت بریتانیایی را برای خود برگزید. بخشی از دوره جوانی خود را در آلمان و سوئیس سپری کرد و در حدود بیست سالگی، به عکاسی علاقه‌مند شد. گرایش زیادی به مکتب نوین عکاسی فرانسه، که در همان اوان مورد قبول نهضت سورئالیسم قرار گرفته بود، پیدا کرد و از این رو
سورئالیسم قرار گرفته بود، پیدا کرد و از این رو به پاریس رفت تا در این شهر اقامت گزیند. در پاریس، مدت کوتاهی در حدود ۱۹۲۹ به کارآموزی در عکاسخانهٔ من ری پرداخت. در این دوره عکاسانی چون آتژه، من ری، براسایی، و بعدها کارتیه برسون و ادوارد وستون مورد ستایش او بودند. وی در ۱۹۸۳ درگذشت. به رسمیت شناختن. در سال ۲۰۱۰، یک پلاک آبی میراث انگلیسی برای برانت در لندن در ایرلای گاردنز وست ۸۴ کنسینگتون نصب شد.
کارلتون یوجین واتکینز عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی. تولد. کارلتون در ۱۱ نوامبر ۱۸۲۹ به دنیا آمد و از میان ۸ فرزند بزرگترین فرزند خانواده بود. پدر و مادر او جان و جولیا واتکینز، نجار و صاحب مسافرخانه بودند. او در اونینتا، نیویورک متولد شد، او یک شکارچی و ماهیگیر بود و در کلوپ شادی و کر کلیسای پرزبیتریان شرکت داشت. سانفرانسیسکو. در سال ۱۸۵۱، واتکینز و دوست دوران کودکی‌اش کولیس هانتینگتون به امید یافتن طلا به سانفرانسیسکو نقل مکان کردند. در داستان‌هایی که از نخستین دوران فعالیت واتکینز نقل می‌شود،
که از نخستین دوران فعالیت واتکینز نقل می‌شود، جداکردن واقعیت از افسانه کاری دشوار است. واتکینز مانند بسیاری از افراد دیگر، بیشتر دارایی خود را در حریقی که در پی زمین‌لرزه ۱۹۰۶ سان فرانسیسکو اتفاق افتاد، از دست داد. به نظر می‌رسد که علاقه او به عکاسی امری اتفاقی بوده است، چراکه در ابتدا، موقتاً به‌جای عکاس داگروتایپ که در عکاس‌خانهٔ رابرت وانس کار می‌کرد، استخدام شد. وانس که می‌دانست واتکینز از عکاسی چیزی نمی‌داند، از او خواست که وانمود کند از کسانی که قبلاً سفارش تک‌چهره داده بودند، عکس می‌گیرد. البته این
سفارش تک‌چهره داده بودند، عکس می‌گیرد. البته این عکسبرداری‌ها بعداً تجدید می‌شد. با این همه، وقتی واتکینز شروع به آموختن عکاسی کرد، بدین هنر علاقه‌مند شد و به‌زودی واقعاً مشغول کار در عکاس‌خانهٔ وانس گردید.
ادوارد مایبریج با نام اصلی ادوارد جیمز ماگریج، عکاس اهل انگلستان بود. وی در سال ۱۸۳۰ میلادی در شهر کینگستون آپون تیمز انگلستان زاده شد. وی عکاسی حرکت‌نگار بود. مایبریج در ۱۸۶۷ نخستین مجموعهٔ عکس خود را با عنوان «مناظر دره یوسمیتی» منتشر ساخت. از موفقیت‌های مایبریج می‌توان به دستیابی به نخستین کاربرد صفحه خشک، ساخت دستگاه زئوپراکسیسکوپ و دارا بودن کامل‌ترین بایگانی موجود از تصاویر حرکات حیوانات اشاره کرد.
آکادمی مدرسه‌ای بود که آن را افلاطون در سال ۳۸۷ پیش از میلاد به یاد پهلوان افسانه‌ای یونان آکادمیا نامید. افلاطون این مدرسه را نزدیک باغی در آتن تأسیس کرد. ارسطو به مدت بیست سال در آنجا به تحصیل علم مشغول بود و چون از بر عهده گرفتن ریاست آکادمی ناامید شد، مدرسهٔ خود موسوم به لوکیوم را بنیان نهاد. آکادمی در سرتاسر دورهٔ هلنیستی به عنوان یک مدرسهٔ مروج شک‌گرایی به فعالیت خود ادامه داد تا آنکه پس از مرگ فیلو اهل لاریسا در سال ۸۳ پیش از میلاد به پایان حیات خود رسید. با وجود آنکه در عهد رومی‌ها، فلاسفه به آموزش
با وجود آنکه در عهد رومی‌ها، فلاسفه به آموزش فلسفهٔ افلاطونی در آتن ادامه دادند اما نزدیک به نیم قرن طول کشید تا در سال ۴۱۰ میلادی دوباره آکادمی را از نو بنیان نهند تا مرکزی برای ترویج فلسفهٔ نوافلاطونی شود. آکادمی تا سال ۵۲۹ میلادی پا بر جا ماند تا آنکه نهایتاً توسط ژوستینین یکم برای همیشه تعطیل شد.
اد کاشی عکاس و مدرس عکاسی اهل ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۵۷ در شهر نیویورک به دنیا آمد. وی در سال ۱۹۷۹ تحصیلات خود را در رشتهٔ عکاسی خبری در دانشگاه سیراکوز به پایان رساند. در سال ۱۹۹۱ اولین جایزهٔ مهم خود را به خاطر مقالات تصویریش از سلطنت‌طلبان ایرلندی دریافت کرد. پس از آن اد کاشی توجه خود را به منطقه خاورمیانه و مسایل آن معطوف کرد. از جمله موضوعاتی که توسط وی پوشش داده شده و در مطبوعات مختلف جهان به چاپ رسیده‌است، می‌توان به «بحران آب» ۱۹۹۳ و «ستیز کردها» که در شماره اوت ۱۹۹۲ مجله نشنال
و «ستیز کردها» که در شماره اوت ۱۹۹۲ مجله نشنال جئوگرافیک به چاپ رسید، اشاره کرد. مقاله تصویری ستیز کردها برای او جایزه اول مسابقه تصویر سال NPPA (National Press Photographers Association) 1993 میلادی را به ارمغان آورد. این مقاله تصویری به صورت کتابی تحت عنوان «وقتی که از مرزها خون جاری می‌شود: ستیز کردها» در سال ۱۹۹۴ به چاپ رسید. اد کاشی استاد راهنمای اریک گریگوریان عکاس ایرانی برنده جایزه عکس خبری سال 2002 World Press Photo نیز است و اریک، مدرک تکمیلی خود را در رشته فتوژورنالیسم تحت نظر او از دانشگاه
خود را در رشته فتوژورنالیسم تحت نظر او از دانشگاه سیراکوز اخذ کرده. اد کاشی به عنوان یک فتوژورنالیست و عکاس مستند به موضوعات مورد علاقه خود، از دید یک عکاس آزاد نگریسته و پس از ثبت، آن‌ها را منتشر می‌کند. او کمتر سفارش عکاسی می‌گیرد و بیشتر علاقمند به تهیه مقالات تصویری است که دغدغه‌های فکری، نگرانی‌ها و علایق او را تشکیل می‌دهند. او تا کنون مقالات تصویری زیادی را از شصت کشور جهان در موضوعات مختلف نظیر معضل هروئین در لهستان، فرهنگ و زندگی شبانه در برلین، بازگشت کهنه سربازان روسی از جنگ افغانستان و افزایش
کهنه سربازان روسی از جنگ افغانستان و افزایش جمعیت در قاهره و شهر مرگ تهیه و منتشر کرده‌است. اد سه سال از زندگس خود را طی سال‌های ۱۹۸۸–۱۹۹۱ صرف عکاسی مستند از جامعه سلطنت طلبان ایرلند شمالی کرد. دریافت جایزه WESTAFNEA در سال ۱۹۹۱ ثمره این سه سال بود. او آثار خود را که حاصل این سه سال بود در کتابی به نام «پروتستان‌ها: تسلیم ناپذیر» که توسط خود او منتشر شد، به چاپ رساند. چندی پیش او مقاله تصویری فرهنگ موتورگازی سایگون و مقاله تصویری ـ سیاسی آفریقا را منتشر کرد. اد کاشی اخیراً سرگرم کار بر روی یک پروژه عکاسی
اد کاشی اخیراً سرگرم کار بر روی یک پروژه عکاسی دراز مدت از یهودیان مهاجر ساکن در کرانه‌های غربی بود. او در این پروژه زندگی یهودیان مهاجر را به تصویر کشیده‌است. یکی از عکس‌های این پروژه دیپلم افتخار World Press Photo سال ۱۹۹۵ را برای او به همراه داشت. در سال ۱۹۹۱ همزمان با فعالیت او در مجله نشنال جئوگرافیک اد به خاورمیانه و مسایل آن علاقمند شد. نتیجه این علاقمندی تهیه چندین مقاله تصویری از موضوعات مختلف مربوط به منطقه خاورمیانه نظیر مسایل کردها و بحران آب در خاورمیانه بود که به صورت مقالات تصویری به بررسی
خاورمیانه بود که به صورت مقالات تصویری به بررسی این موضوعات می‌پرداختند. اد در کنار این مقالات تصویری گزارش‌های تصویری نیز از سوریه تحت عنوان «سوریه، آن سوی نقاب ها» تهیه کرد که در سال ۱۹۹۶ در شماره ژوئیه مجله نشنال جئوگرافیک منتشر شد. این گزارش تصویری به ارتباط مسلمانان با یهودیان و موقعیت دشوار و نامطمئن ساکنان این منطقه پس از اشغال بلندی‌های جولان توسط اسراییل می‌پردازد. او از میان موضوعات کاری مختلف، پروژه‌های شخصی و سفرها و تجربیات خود را به کشورهای مختلف و عکاسی خبری و مستند در این سفرها را ترجیح
مختلف و عکاسی خبری و مستند در این سفرها را ترجیح می‌دهد. او از سال ۱۹۹۲ در چندین کارگاه عکاسی، سخنرانی و سمینار از جمله سخنرانی و ارائه کارگاه در مرکز بین‌المللی عکاسی نیویورک و در کارگاه عکاسی حرفه‌ای در مرکز دوستداران عکاسی در سانفرانسیسکو شرکت کرده و به ارائه دیدگاه‌ها، نظرات و تجربیات خود در زمینه‌های مختلف عکاسی به ویژه فتوژورنالیسم و عکاسی مستند پرداخته‌است. کارهای کاشی در زمینه فتوژورنالیسم و عکاسی مستند در مطبوعات مختلفی نظیر تایم، نشنال جئوگرافیک، فورچون، جئو، لایف، ایندیپندنت لندن، فوربس، نیویورک
جئو، لایف، ایندیپندنت لندن، فوربس، نیویورک تایمز، گرانتا و اپرچر به چاپ رسیده و منتشر شده‌اند. یکی از منتقدان عکاسی در مورد او می‌گوید: «کارهای کاشی به خوبی تنهایی و افکار انسان‌های رانده شده به حواشی را نشان می‌دهند، اما در عین حال عزم آنها برای ادامه زندگی را نیز از نظر دور نگه نمی‌دارند.» اد کاشی در مورد علت روی آوردنش به عکاسی می‌گوید: "علاقه من به عکاسی ریشه در دوران کودکی من و زمانی دارد که صبح‌ها سوار بر قطار نیویورک مردمان کاسب پیشه‌ای را می‌دیدم که در زندگی شان به دام افتاده‌اند. من از همان سال‌ها
در زندگی شان به دام افتاده‌اند. من از همان سال‌ها تصمیم به انجام کارهایی گرفتم که در آنها خلاقیت وجود داشته باشد. ابتدا می‌خواستم نویسنده شوم، یک داستان نویس. این رویای من در دبیرستان بود، سپس به کالج رفتم و فهمیدم به زمان طولانی و سال‌های زیادی نیاز دارم تا تبدیل به یک نویسنده خوب شوم و بدون هیچ طرح و برنامه واقعی به عکاسی رو آوردم. گاهی اوقات هنگام نگاه کردن به یک منظره احساس می‌کردم این تصویر همان چیزیست که من در زندگی به دنبالش می‌گردم، سفر، روبرو شدن با مردم و روایت ماجراها و سرگذشت آنها دقیقا آن چیزی
مردم و روایت ماجراها و سرگذشت آنها دقیقا آن چیزی بود که می‌خواستم و اینگونه بود که من عکاسی را به طور جدی آغاز کردم." او در مورد یادگیری عکاسی می‌گوید: "من همیشه این جمله آنسل آدامز را در ذهن و جان خودم حفظ می‌کنم:آنچه که من یادگرفته و در کارهای شخصی ام به کار می‌بندم، از کارهای تجاری که برای دیگران انجام می‌دادم یادگرفته‌ام. من همیشه این جمله را در خاطر دارم حتی موقعی که از گروهی از انسان‌ها که در برابر من ایستاده‌اند سرگرم تهیه یک عکس دسته جمعی معمولی هستم با خودم می‌گویم، خوب، حالا چه طور از فلاش و نور
با خودم می‌گویم، خوب، حالا چه طور از فلاش و نور برای گرفتن یک عکس بهتر استفاده کنم؟ و سوالاتی از این قبیل" اد کاشی در مورد سبک خاص و به قول معروف امضایی که در عکس‌های او وجود دارد می‌گوید: «مهم‌ترین چیزی که در عکس‌های من وجود دارد ارتباط صاف و ساده است. من همیشه سعی کرده‌ام طوری عکاسی کنم که انگار عکاس در آن صحنه وجود نداشته و لحظه ثبت شده حقیقت محضی بوده که اتفاق افتاده و بدون حضور من نیز اتفاق می‌افتاده‌است. من احساس می‌کنم که قدرت ذاتی در این مسئله وجود دارد که افراد را پس از مشاهده عکس‌های حقیقی شما
دارد که افراد را پس از مشاهده عکس‌های حقیقی شما حتی از زندگی روزمره و عادی مردم، وادار به تفکر و پرسش می‌کند. من دوست دارم تصاویرم را با ترکیب بندی‌های پیچیده تر لایه بندی کنم و هر جا که‌امکان دارد بیش از یک عنصر را قرار دهم. اینها ویژگی‌های عکس‌های من هستند. من نمی‌دانم آیا اینها انحصاری و مختص به من هستند یا نه؟ شاید اینها بخشی از درس‌های دوران تحصیل من باشند که من ترجیح می‌دهم آنها را در کارها و افکارم دخیل کنم. اما آنچه مسلم است، من سعی می‌کنم این‌ها را در کارهایم به کارببندم.» او درباره قدرت عکس
را در کارهایم به کارببندم.» او درباره قدرت عکس می‌گوید: «من حتی برای لحظه‌ای خودم را گول‌نمی‌زنم که یک عکاس واقعا قادر به تغییر جهان باشد. من قدرت نهفته در تصاویر را می‌شناسم و یکی از گردآورندگان عکس و آرشیو تصویری هستم و همچنان معتقدم تک عکس بهتر از ویدیو و فیلم در ذهن ثبت شده و ماندگار می‌شود. من احساس می‌کنم با جمع آوری عکس‌های مختلف، حافظه مردم اجتماع خود و جهان را جمع آوری می‌کنم.» اد کاشی معروف‌ترین عکس خود را عکس محاکمه یک زن کرد در دادگاهی در ترکیه به جرم ترور می‌داند و عکس‌های تکان دهنده‌ای را هم
به جرم ترور می‌داند و عکس‌های تکان دهنده‌ای را هم که از مراسم همسر سوزان در پاکستان گرفته‌است نیز جزو آثار مهم خود ارزیابی می‌کند و در این باره می‌گوید: «یکی از عکس‌هایم که تصویر زنی پاکستانی را نشان می‌دهد که به صورت خودش اسید پاشیده، عکس غم انگیزی است که در سراسر جهان بارها منتشر شده و جوایز زیادی را نیز کسب کرده‌است.» او در حال حاضر به همراه همسرش جولی وینوکر (Julie Winokur) که نویسنده است، سرگرم کار بر روی پروژه‌ای هفت ساله به نام "سال‌های پیش رو: کهن سالی در آمریکا " است. این پروژه تصویری به بررسی و
سالی در آمریکا " است. این پروژه تصویری به بررسی و نمایش شرایط اجتماعی جمعیت سالخوردگان آمریکا می‌پردازد. تعدادی از عکس‌های این مقاله طی سال‌های ۱۹۹۷–۱۹۹۸، ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱ جوایز مختلفی را از جمله در رقابت‌های سالانه World Press Photo از آن خود کرده‌اند. اد و همسرش جولی مؤسسه چند رسانه‌ای غیرانتفاعی به نام Talking Eyes تأسیس کرده‌اند تا از طریق آن به ارائه و معرفی بهتر پروژه‌های عکاسی و جذب کمک‌های مادی برای انجام این پروژه‌ها بپردازند. اد دربارهٔ این مؤسسه می‌گوید: "ما باید به عنوان شاهدانی بر آنچه که در دنیا
"ما باید به عنوان شاهدانی بر آنچه که در دنیا می‌گذرد زندگی روزانه مردم و به ویژه تاثیر جنگ را بر زندگی به تصویر بکشیم. به نظر من آنچه که فوتوژورنالیست‌های امروزی باید انجام دهند، تهیه گزارش‌های تصویری از این موضوعات، صرفنظر از ماموریت‌های کاری است. فوتوژورنالیست باید خودش به دنبال تهیه گزارش‌های تصویری تاثیر گذار باشد، کاری که خوب و حرفه‌ای تهیه شده باشد، مشتری هم خواهد داشت و به سرعت فروش می‌رود."
ادوارد دنی بالدو عکاس اهل فرانسه و آلمانی‌الاصل بود. بیشتر شهرت وی بخاطر عکسبرداری از بناهای معماری است. زندگی. بالدو در ۱۸۲۰ در ایالت وست‌فالن آلمان زاده شد و بعدها ملیت فرانسوی اختیار کرد. بین ۱۸۴۰ و ۱۸۵۰ مدتی در نیویورک اقامت گزید و به عنوان نقاش چهره پرداز مشغول کار شد و نقاشی‌هایی مذهبی را در چندین نمایشگاه پاریس به معرض تماشا گذاشت. با این همه، نقاشی را رها کرد و به عکاسی روی آورد و در ۱۸۵۱ عضو مؤسسه انجمن هلیوگرافی فرانسه شد. بالدو از ابتدا توجه ویژه‌ای به عکاسی از ابنیه معماری داشت. خیلی زود به
به عکاسی از ابنیه معماری داشت. خیلی زود به شیوهٔ کالوتایپ تسلط یافت و اندک زمانی بعد، عکس‌هایی گرفت که جوهره موضوعاتش را با ظرافت بسیار نمایان می‌ساخت. در سال‌های ۱۸۵۰، دولت فرانسه به فکر افتاد که بناهای ملی در خطر نابودی بودند حفظ کنند و هیأت و ابنیه تاریخی را تشکیل داد. وی ظاهراً در اعتراض به رواج فزاینده کارت ویزیت - کارت‌های ویزیتی که عکس صاحب آن‌ها بر رویشان چاپ می‌شد - که آن‌ها را نشان بدسلیقگی می‌دانست، عکاسی را کنار گذاشت. وی در سال ۱۸۸۲ در گذشت. در سال ۱۸۵۵، بارون جیمز دو روچیلد، رئیس راه آهن