payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در سال ۱۹۰۵ میلادی بود، و از مخالفان برجستهٔ جنگ جهانی اول به‌شمار می‌رفت. وی که صلح‌طلب و انترناسیونالیست بود، روز قبل از آغاز جنگ به دست یک ناسیونالیست فرانسوی ترور و کشته شد. ژان ژورس همچنین در جریان ماجرای دریفوس از مدافعان این افسر یهودی فرانسوی بود که به اتهام واهی جاسوسی و خیانت به وطن محکوم گشته بود. در آغاز کار. او پسر یک تاجر و کشاورز ناموفق بود. ژان ژورس در کستر، تارن، در یک خانواده متوسط و بورژوازی استانی فرانسوی به دنیا آمد. برادر کوچکترش، لوئیس، دریاسالار و معاون جمهوری‌خواه-سوسیالیست شد.
دریاسالار و معاون جمهوری‌خواه-سوسیالیست شد. ژورس که دانش آموزی زبردست بود در لیسه سنت باربه پاریس تحصیل کرد و در سال ۱۸۷۸ قبل از هانری برگسون در École normale supérieure در رشته فلسفه پذیرفته شد. او در سال ۱۸۸۱ در امتحان فلسفه با رتبه سوم پذیرفته شد و سپس قبل از تدریس در دانشگاه تولوز به مدت دو سال در لیسه آلبی به تدریس فلسفه پرداخت. او در سال ۱۸۸۵ به عنوان معاون جمهوری‌خواه بخش تارن انتخاب شد و در کنار جمهوری خواهان میانه‌رو اپورتونیست، مخالف رادیکال‌های ژرژ کلمانسو و سوسیالیست‌ها قرار گرفت. او سپس از ژول
کلمانسو و سوسیالیست‌ها قرار گرفت. او سپس از ژول فری و لئون گامبتا حمایت کرد. تاریخ‌شناس. در سال ۱۸۸۹، پس از رقابت ناموفق برای کرسی کستر، این بار تحت لوای سوسیالیسم، به وظایف حرفه‌ای خود در تولوز بازگشت و در آنجا به امور شهرداری علاقه‌مند شد و به تأسیس دانشکده پزشکی دانشگاه کمک کرد. او همچنین دو پایان‌نامه برای دکترای خود در فلسفه تهیه کرد. ژورس یک مورخ بسیار تأثیرگذار انقلاب فرانسه شد. تحقیق در آرشیو در کتابخانه ملی فرانسه در پاریس او را به تدوین تفسیر نظری مارکسیستی از رویدادها سوق داد. کتاب تاریخ
نظری مارکسیستی از رویدادها سوق داد. کتاب تاریخ سوسیالیست او (۱۹۰۰–۱۹۰۳) تفسیری را از آلبرت ماتیز (۱۸۷۴–۱۹۳۲)، آلبرت سوبول (۱۹۱۴–۱۹۸۲) و ژرژ لوفور (۱۸۷۴–۱۹۵۹) شکل داد که تا دهه ۱۹۸۰ در ترم‌های کلاسی استفاده می‌شد. ژورس بر نقش محوری طبقه متوسط در کودتای ۱۸ برومر و همچنین ظهور طبقه کارگر "sans-culottes" که طرفدار یک دیدگاه سیاسی و فلسفه اجتماعی بود که بر جنبش‌های انقلابی در چپ مسلط شد، تأکید کرد.
جولیانو آماتو (؛ زاده ) یک سیاست‌مدار اهل ایتالیا است که برای اول از تاریخ ۲۸ ژوئن ۱۹۹۲ تا تاریخ ۲۲ آوریل ۱۹۹۳ و برای دوم از تاریخ ۲۵ آوریل ۲۰۰۰ تا تاریخ ۱۱ ژوئن ۲۰۰۱ سمت نخست وزیری, از تاریخ ۱۷ مه ۲۰۰۶ تا تاریخ ۸ مه ۲۰۰۸ سمت وزارت کشور, برای بار اول از تاریخ ۲۸ ژوئیه ۱۹۸۷ تا تاریخ ۲۲ ژوئیه ۱۹۸۹ و برای بار دوم از تاریخ ۱۳ مه ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۵ آوریل ۲۰۰۰ سمت وزارت خزانه داری و از تاریخ ۲۱ اکتبر ۱۹۹۸ تا تاریخ ۱۳ مه ۱۹۹۹ سمت وزارت اصلاحات اصولی ایتالیا را برعهده داشت.
جان برتراند گوردون (؛ زاده ) یک دانشمند در زمینه زیست‌شناسی رشد اهل انگلستان است. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی شده است.
جف گوردون (؛ زاده ) یک اتومبیل‌رانی، و نیکوکار اهل ایالات متحده آمریکا است. او در فیلم "" بازی کرده است.
فردریک بایر (؛ زاده درگذشته ) یک نویسنده، سیاست‌مدار، و آموزگار اهل دانمارک بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه صلح نوبل شده‌است. فرزند یک روحانی بود، بایر به عنوان افسر ارتش دانمارک خدمت می‌کرد و در جنگ ۱۸۶۴ علیه پروس و اتریش بودکه در آن او به عنوان اولین ستوان درجه گرفت. او در سال ۱۸۶۵ از خدمت ارتش آزاد شد و به کپنهاگ رفت و در آنجا معلم، مترجم و نویسنده شد. او در سال ۱۸۷۲ به عنوان عضو پارلمان دانمارک (فولکتینگ) وارد شد و به مدت ۲۳ سال در آنجا کرسی داشت. به عنوان یک عضو پارلمان، او برای استفاده از
داشت. به عنوان یک عضو پارلمان، او برای استفاده از داوری بین‌المللی به عنوان راهی برای حل و فصل اختلافات میان ملت‌ها تلاش کرد و تلاش‌های باجر باعث شد که روابط خارجی به بخشی از کار پارلمان دانمارک تبدیل شود و دانمارک از همان ابتدا به اتحادیه بین‌المجالس پیوسته و موقعیتی برجسته میان اعضای آن کسب کند. او از سازمان‌های اولیه حق رأی زنان حمایت کرد و همچنین از بسیاری از سازمان‌های صلح، از جمله دفتر صلح بین‌الملل، هم در دانمارک و هم در سطح اروپایی حمایت نمود و به پیشبرد لایحه‌ای برای رسیدن به توافق‌های داوری با
پیشبرد لایحه‌ای برای رسیدن به توافق‌های داوری با سوئد و نروژ کمک کرد.
کارلو جزوالدو (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) شاهزادهٔ ونسا و آهنگساز ایتالیایی بود. موسیقی او، به واسطهٔ مادریگالهایی که ساخته‌است، مشهور است. ورنر هرتسوک، مستندی با عنوان در مورد زندگی و موسیقی او ساخته‌است.
فلاویوس مگنوس آئورلیوس کاسیودوروس سناتور که با نام کاسیودوروس (؛ زاده ۴۸۵ و درگذشته ۵۸۵) شناخته می‌شود، رجل سیاسی و نویسنده بزرگ رومی که اصالتاً از یک خانواده سوری‌تبار برخاسته بود. وی در زمان حکومت تئودریک پادشاه اوستروگوت‌ها منصب عالی داشت. وی از یک خانواده سرشناس در جنوب ایتالیا برخاسته بود و در حکومت گوت‌های شرقی (اوستروگوت‌ها) ی ایتالیا نقش سیاسی برعهده گرفت و میان دنیای رومی - بیزانسی و جوامع بربر به وساطت برخاست. اما فتح مجدد ایتالیا توسط ژوستی‌نیان به سال ۵۳۹ میلادی به مساعی کاسیودوروس خاتمه داد و
به سال ۵۳۹ میلادی به مساعی کاسیودوروس خاتمه داد و وی عاقبت در آغل صومعه‌ای کالابریا عزلت گزید و خود را برای تربیت معنوی نسل‌های آینده مهیا کرد و دست به ترجمه آثار یونانی و تحریر متون لاتینی زد. وی سنگ‌بنای اروپای کتاب و کتابخانه را پی نهاد. کاسیودوروس اولین کسی بود که به تمجید و ترغیب مساعی فکری و ارزش‌های مفید اندیشه‌ورزی پرداخت و به راهبان صومعه‌ها، عرصه تاثیرگذار جدیدی را عرضه داشت که همانا روی نهادن به مطالعه به‌عنوان عامل کمال و قدرت بود. بخش دوم اثر اصلی وی با عنوان "نهادهای ربانی و ادبیات غیر دینی"
وی با عنوان "نهادهای ربانی و ادبیات غیر دینی" یک دائره‌المعارف واقعی در زمینه علوم و معارف دنیوی برای استفاده راهبان محسوب می‌شود.
لوئیز راینر (؛ زاده ۱۲ ژانویهٔ ۱۹۱۰ – درگذشته ۳۰ دسامبر ۲۰۱۴) هنرپیشه اتریشی-آمریکایی زاده آلمان بود. لوئیز راینر، نخستین بازیگری بود که دو سال پی در پی برنده جایزه اسکار شد. وی در سال‌های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷ برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن شد. دستاورد کسب دو اسکار پی در پی را در تاریخ اسکار فقط چهار بازیگر دیگر (اسپنسر تریسی، کاترین هپبورن، جیسون روباردز و تام هنکس) تکرار کرده‌اند. زندگی‌نامه. لویئز راینر در یک خانواده یهودی در ۱۲ ژانویه ۱۹۱۰ در شهر دوسلدورف در آلمان زاده شده بود. بازی او در چند فیلم
در آلمان زاده شده بود. بازی او در چند فیلم آلمانی نظر تهیه‌کنندگان کمپانی مترو گلدوین مایر را جلب کرد و برای نخستین بار در سال ۱۹۳۵ در هالیوود نقشی بازی کرد. درست یک سال بعد برای بازی در فیلم زیگفلد کبیر نخستین جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن خود را گرفت و سال بعد برای بازی در فیلم خاک خوب این موفقیت را تکرار کرد. وی نخستین بازیگری است که دو سال پی در پی برنده جایزه اسکار شده‌است. این دو اسکار او را به یکی از ستارگان سینما عصر طلایی هالیوود تبدیل کرد. با این حال ستاره شهرت او چندان پرفروغ نماند و سال
با این حال ستاره شهرت او چندان پرفروغ نماند و سال ۱۹۴۳ آخرین فیلم مطرح و پرفروش خود را بازی کرد. پس از آن راینر در لندن اقامت گزید و از آن پس بیشتر در فیلم‌های کم هزینه و مجموعه‌های تلویزیونی نقش آفرینی کرد. راینر آخرین بار در سال ۱۹۹۸ در فیلم قمارباز بازی کرد. لوئیز راینر، در ۳۰ دسامبر ۲۰۱۴ در سن ۱۰۴ سالگی بر اثر بیماری سینه‌پهلو در لندن درگذشت. جوایز. وی همچنین دارای ستاره‌ای در پیاده‌رو شهرت هالیوود است.
ماکس برود (؛ زاده درگذشته ) نویسنده، آهنگساز و روزنامه‌نگار آلمانی‌زبان یهودی‌تبار اهل چک و سپس اسرائیل بود. وی گرچه خودش نویسندهٔ پرکاری بود اما بیشتر به عنوان زندگی‌نامه‌نویس و دوست فرانتس کافکا مشهور است که از وصیت کافکا مبنی بر سوزاندن آثارش پیروی نکرد و آن‌ها را به چاپ رساند.
میکل آرتتا آماتریاین (؛ زاده ) بازیکن سابق اهل اسپانیا و سرمربی کنونی باشگاه فوتبال آرسنال است. پست او در دوران بازی هافبک دفاعی و هافبک بود. زندگی حرفه ای. آرتتا که در سن سباستین، در ایالت خودمختار باسک در کشور اسپانیا به دنیا آمد. او فوتبال خود را در آنتیگوکو آغاز کرد و با هافبک و دوست خود، ژابی آلونسو، زمانی که هر آخر هفته با هم بازی می‌کردند، دوست شد. این دو اغلب در کنار سواحل و ناودان‌های سن سباستین فوتبال بازی می‌کردند و رؤیای بازی با هم در رئال سوسیداد را داشتند. بارسلونا. آرتتا در ۱۵ سالگی به تیم
را داشتند. بارسلونا. آرتتا در ۱۵ سالگی به تیم بارسلونا B رفت در حالی که آلونسو بعداً به رئال سوسیداد پیوست. آرتتا نتوانست به تیم اصلی بارسلونا راه پیدا کند و در دسامبر ۲۰۰۰ به صورت قرضی به باشگاه پاری سن ژرمن فرانسه رفت. در طول یک فصل و نیم در پاریس، آرتتا توسط سرمربی این تیم لوئیس فرناندز عمدتاً به عنوان یک بازی ساز استفاده شد. او اولین حضور خود را در لیگ قهرمانان اروپا در مرحله دوم گروهی فصل ۰۱–۲۰۰۰ انجام داد. PSG می‌خواست آرتتا را در پایان دوره قرضی حفظ کند و گزینه «بند خرید» را داشت. ولی آرتتا در مارس
کند و گزینه «بند خرید» را داشت. ولی آرتتا در مارس ۲۰۰۲، پس از اینکه رنجرز پیشنهاد مالی قوی‌تری به بارسلونا ارائه کرد، با این باشگاه اسکاتلندی قرارداد امضا کرد و پس از پایان فصل ۲۰۰۱–۲۰۰۲، پاری سن ژرمن را ترک کرد. رنجرز. آرتتا در مارس ۲۰۰۲ با یک قرارداد ۶ میلیون پوندی با باشگاه رنجرز اسکاتلند قرارداد امضا کرد. او از یک فصل اول موفق در گلاسکو لذت برد و به سرعت خود را به عنوان بازیکن ثابت تیم اصلی ثابت کرد. رئال سوسیداد. آرتتا در سال ۲۰۰۴ با مبلغ ۵٫۲ میلیون یورو به رئال سوسیداد پیوست، با این ایده که آرتتا و
به رئال سوسیداد پیوست، با این ایده که آرتتا و ژابی آلونسو بتوانند هم تیمی شوند. با این حال، آلونسو به لیورپول رفت و آرتتا نتوانست خود را در این تیم تثبیت کند، و تنها سه بازی لیگ را در نیم فصلی که در سن سباستین گذراند، فیکس بود. اورتون. دیوید مویس، سرمربی اورتون، آرتتا را در پنجره نقل و انتقالات ژانویه ۲۰۰۵ به صورت قرضی با هدف انتقال دائمی در آخر فصل به خدمت گرفت. آرتتا که به عنوان جانشینی برای هافبک دانمارکی توماس گریوزن که به رئال مادرید نقل مکان کرده بود، دیده می‌شد. آرتتا نقشی حیاتی در کمک به اورتون
دیده می‌شد. آرتتا نقشی حیاتی در کمک به اورتون برای دستیابی به سهمیه حضور در لیگ قهرمانان اروپا داشت. با این حال، آنها توسط ویارئال در آخرین مرحله مقدماتی حذف شدند و به مرحله گروهی نرسیدند. او اولین گل خود را در اورتون در پیروزی ۴–۰ مقابل کریستال پالاس به ثمر رساند. او قراردادی دائمی پنج ساله در ژوئیه ۲۰۰۵ با مبلغ ۲ میلیون پوند با اورتون امضا کرد. آرسنال. آرتتا در ۳۱ اوت ۲۰۱۱ با آرسنال با قراردادی چهار ساله به مبلغ ۱۰ میلیون پوند قرارداد امضا کرد. او اولین بازی خود را در ۱۰ سپتامبر در برد خانگی ۱–۰ مقابل
بازی خود را در ۱۰ سپتامبر در برد خانگی ۱–۰ مقابل سوانسی سیتی انجام داد و اولین گل خود در لیگ برتر را برای آرسنال در باخت ۴–۳ مقابل بلکبرن روورز در ایوود پارک به ثمر رساند. آرتتا برای اولین با کاپیتانی توپچی‌ها را در پیروزی دور سوم جام حذفی مقابل لیدز یونایتد بر عهده گرفت. پس از جدایی کاپیتان اول آرسنال یعنی رابین ون پرسی، آرتتا به عنوان کاپیتان دوم آرسنال برای فصل ۲۰۱۲–۱۳ انتخاب شد. او توسط هواداران به عنوان چهارمین بازیکن برتر فصل ۲۰۱۲–۲۰۱۳ در نظرسنجی بهترین بازیکن فصل آرسنال انتخاب شد، پس از اینکه تیم را
بازیکن فصل آرسنال انتخاب شد، پس از اینکه تیم را برای هفدهمین بار متوالی در چهار تیم برتر رساند. او آغاز سال ۲۰۱۳–۲۰۱۴ را به دلیل مصدومیت از دست داد، اما در پایان سپتامبر و در مقابل کریستال پالاس به ترکیب بازگشت و در همان بازی گل زد و اخراج شد. آرسنال با کاپیتانی آرتتا در فینال جام حذفی ۲۰۱۴ مقابل هال سیتی ۳ بر ۲ به پیروزی رسید تا آرتتا اولین جام خود را بدست آورد. آرتتا از فصل ۲۰۱۴–۱۵ کاپیتان اول باشگاه آرسنال شد. او اولین جام خود را به عنوان کاپیتان اول در پیروزی سه بر صفر آرسنال مقابل منچستر سیتی در جام
پیروزی سه بر صفر آرسنال مقابل منچستر سیتی در جام خیریه ۲۰۱۴ به دست آورد و ۹۰ دقیقه کامل بازی کرد. علیرغم این کاپیتانی، او فقط ۱۱ بازی در کل فصل انجام داد و یک گل به ثمر رساند. آرتتا برای فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۶ قراردادش را به مدت یک سال با آرسنال تمدید کرد. خداحافظی از فوتبال و دستیاری در منچسترسیتی. آرتتا در آخرین بازی فصل ۲۰۱۵–۱۶ در مقابل استون ویلا که با پیروزی ۴ بر صفر آرسنال همراه بود یک گل به ثمر رساند و در پایان بازی با تشویق هواداران از دنیای فوتبال خداحافظی کرد. آرتتا در سال ۲۰۱۶ دستیار اول پپ گواردیولا در
کرد. آرتتا در سال ۲۰۱۶ دستیار اول پپ گواردیولا در باشگاه منچسترسیتی شد و تا سال ۲۰۱۹ در این سمت قرار داشت. مربیگری در آرسنال. در سال ۲۰۱۹ و پس از این که آرسنال اونای امری را به خاطر نتایج ضعیف اخراج کرده بود، با آرتتا وارد مذاکره شد و در دسامبر ۲۰۱۹، آرتتا با قراردادی ۳/۵ ساله سرمربی آرسنال شد و به تیم سابق خود اما در قامت سرمربی بازگشت. زندگی شخصی. آرتتا چندزبانه است. او به زبان‌های اسپانیایی، باسکی، کاتالان و انگلیسی مسلط است و به فرانسوی، ایتالیایی و پرتغالی نیز صحبت می‌کند. ژابی آلونسو هم‌وطن اسپانیایی
نیز صحبت می‌کند. ژابی آلونسو هم‌وطن اسپانیایی میکل آرتتا از دوستان قدیمی و صمیمی او محسوب می‌شود. او با مدل و مجری اسپانیایی-آرژانتینی لورنا برنال ازدواج کرده‌است و سه فرزند به نام‌های گابریل (زاده ۲۰۰۹)، دانیل (زاده ۲۰۱۲) و اولیور (زاده ۲۰۱۵) دارند. در ۱۲ مارس ۲۰۲۰، پس از فراگیری کروناویروس در انگلستان تست بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ وی مثبت اعلام شد. به عنوان سرمربی. او مدتی در منچستر سیتی به عنوان دستیار مربی زیر نظر پپ گواردیولا فعالیت می‌کرد. میکل در سال ۲۰۱۹ با آرسنال قرار داد ۵ ساله منعقد کرد و سرمربی
۲۰۱۹ با آرسنال قرار داد ۵ ساله منعقد کرد و سرمربی این تیم شد. او در این تیم عملکرد نسبتاً ضعیفی داشت و اولین فصل حضورش را با قهرمانی در FA Cup و جام خیریه و البته رتبه ضعیف هشتم لیگ تمام کرد؛ و فصل بعد با قرارگیری دوباره در رتبه هشتم لیگ و به‌دست نیاوردن سهمیه هیچ‌یک از رقابت‌های اروپایی تا یک قدمی اخراج پیش رفت؛ اما در فصل ۲۰۲۱–۲۰۲۲ در پایان هفتهٔ هفتم به عنوان بهترین سرمربی ماه سپتامبر انتخاب شد و تیم را از آخر جدول رها کرد. و در فصل ۲۰۲۳–۲۰۲۲ در حالی که هفته‌ها صدرنشین پریمیر لیگ بود اما در نهایت منچستر
صدرنشین پریمیر لیگ بود اما در نهایت منچستر سیتی قهرمان شد و فصل را با نایب قهرمانی به پایان رساند.
میلوا ماریچ (؛ زاده – درگذشته ) فیزیک‌دان اهل صربستان بود. او همچنین اولین همسر آلبرت اینشتین بوده‌است. ماریک و اینشتین هر دو در سال ۱۸۹۷ در مؤسسه فناوری فدرال زوریخ تحصیل می‌کردند. آن‌ها به هم علاقه‌مند شدند و حاصل رابطه آن‌ها دختری به‌نام لیزرل بود. جزئیات زندگی و فوت این فرزند نامعلوم است. ماریچ و اینشتین در ۶ ژانویه ۱۹۰۳ رسماً ازدواج کردند و بعدها صاحب دو پسر شدند. منابع. https://www.forbes.com/sites/quora/2016/08/01/did-albert-einstein-steal-the-theory-of-relativity-from-his-wife/
هنری هلت دیل (؛ زاده درگذشته ) یک دانشمند در زمینه داروشناسی و فیزیولوژی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی شده است.
هنری ویلیام دالگلیش کویل (؛ زادهٔ ۵ مهٔ ۱۹۸۳) بازیگر بریتانیایی است. بیشتر شهرت او به‌خاطر بازی در نقش سوپرمن در دنیای توسعه‌یافته دی‌سی (۲۰۱۳–۲۰۲۳)، گرالت از ریویا در مجموعه فانتزی "ویچر" (۲۰۱۹–۲۰۲۳) و شرلوک هولمز در فیلم "انولا هولمز" (۲۰۲۰) است. کویل کارش را با ایفای نقش در اقتباس‌های سینمایی "کنت مونت کریستو" (۲۰۰۲) و "قلعه را تسخیر می‌کنم" (۲۰۰۳) آغاز کرد. او در چندین سریال تلویزیونی از جمله "آدمکشان میدسامر" (۲۰۰۳) نقش‌های مکمل ایفا کرد و بعدها در فیلم‌های دیگری مانند "تریستان و ایزولد" (۲۰۰۶)، "گرد
دیگری مانند "تریستان و ایزولد" (۲۰۰۶)، "گرد ستاره" (۲۰۰۷) و "فناناپذیران" (۲۰۱۱) ظاهر شد. پس از کسب نقش برجسته‌اش یعنی سوپرمن، او در فیلم‌های جاسوسی "مردی از یو.ان.سی.ال.ای." (۲۰۱۵)، "" (۲۰۱۸)، "آرگایل" (۲۰۲۴) و "وزارت جنگ ناجوانمردانه" (۲۰۲۴) به ایفای نقش پرداخت. در رسانه‌ها. در دسامبر ۲۰۱۳، مجلهٔ بریتانیایی گلمور، کویل را « جذاب ترین مرد دنیا» معرفی کرد. در همان سال، مجلهٔ اِمپایر نیز رتبهٔ سوم فهرست «۱۰۰ بازیگر سکسی سال ۲۰۱۳» را به او اختصاص داد. در اوایل سال ۲۰۰۸، کویل به چهرهٔ عطر بریتانیایی دانهیل
سال ۲۰۰۸، کویل به چهرهٔ عطر بریتانیایی دانهیل تبدیل شد. زندگی شخصی. کویل از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ با الن ویتاکر سوارکار انگلیسی رابطه داشت. در ماه مه ۲۰۲۱ رابطه خود را با ناتالی ویسکوزو اعلام کرد. در ۱۵ آوریل ۲۰۲۴ اعلام شد که آن‌ها در انتظار اولین فرزند خود هستند.
یان ماتیکو (؛ زاده درگذشته ) نقاش اهل لهستان بود. موضوعات سیاسی و تاریخی بن‌مایهٔ غالب آثارش را تشکیل می‌داد. از آثار مهمش "استانچیک" را می‌توان نام برد.
ایون آنتونسکو (۲ ژوئن ۱۸۸۲ – ۱ ژوئن ۱۹۴۶) یک نظامی و سیاست‌مدار اهل رومانی بود که در سال ۱۹۴۰، کارول دوم، پادشاه رومانی را مجبور به استعفا کرد و قدرت را در این کشور به دست گرفت. در جریان جنگ جهانی دوم، رومانی به رهبری او یک سال بعد در کنار آلمان علیه شوروی وارد جنگ شد. آنتونسکو در نهایت در ۲۳ اوت ۱۹۴۴ دستگیر و پس از جنگ به اتهام جنایات جنگی اعدام شد. سال‌های اولیه. ایون آنتونسکو دوم ماه ژوئن سال ۱۸۸۲ در خانواده‌ای از قشر متوسط در شهر پیتشت در جنوب رومانی متولد شد. پدر او به عنوان یک افسر نیروی زمینی که
متولد شد. پدر او به عنوان یک افسر نیروی زمینی که می‌خواست پسرش نیز قدم در راه او بگذارد، ایون را راهی مدارس اولیه و ثانویه نظامی در کرایووا نمود. پس از سپری کردن دو سال در دانشکده پیاده‌نظام و سواره‌نظام، یکم ژوئیه سال ۱۹۰۴، آنتونسکو خدمت خود را با درجه ستوان دوم در نیروی زمینی رومانی آغاز کرد. دو سال بعدی را دوره‌های دانشکده پیشرفته سواره‌نظام در تیرگوویشته گذراند. هنگام به پا شدن قیام رعایا در سال ۱۹۰۷، آنتونسکو فرمانده یک یگان سواره‌نظام در جنوب شرقی کشور بود. درایت و رفتار سازش‌کارانه او در این جایگاه،
بود. درایت و رفتار سازش‌کارانه او در این جایگاه، تحسین کارول یکم، پادشاه رومانی را برانگیخت تا فردیناند، ولیعهد خود را جهت تقدیر از آنتونسکو، عازم گالاتسی سازد. دهم ماه مه سال ۱۹۰۸ درجه ستوان یکم به او اعطا گردید. بین سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۳ در دانشکده پیشرفته جنگ در بخارست مشغول به تحصیل بود و در نهایت با درجه سروانی فارغ‌التحصیل شد. با آغاز جنگ دوم بالکان در سال ۱۹۱۳ به عنوان افسر ستاد عملیات‌های لشکر یکم سواره‌نظام به انجام وظیفه پرداخت. جنگ جهانی اول. پس از شروع جنگ جهانی اول، رومانی ۱۵ اوت سال ۱۹۱۶ با
از شروع جنگ جهانی اول، رومانی ۱۵ اوت سال ۱۹۱۶ با وعده دریافت اراضی جدید، در جانب متفقین وارد جنگ شد. روز بعد آنتونسکو به عنوان رئیس ستاد عملیات‌های ارتش شمال منصوب گشت و در طول جنگ رابطه نزدیکی با ژنرال کونستانتین پرزان، فرمانده این ارتش داشت. ماه نوامبر همان سال، در دفاع ناموفق از بخارست مشارکت نمود. با تصرف پایتخت توسط نیروهای آلمانی، نیروی زمینی رومانی از ۲۱ نوامبر شروع به عقب‌نشینی به جانب مولداوی کرد. در آغاز ماه دسامبر، با انتصاب ژنرال پرزان به مقام ریاست ستاد کل نیروی زمینی، آنتونسکو نیز هم‌اینک با
ستاد کل نیروی زمینی، آنتونسکو نیز هم‌اینک با درجه سرگردی، به ریاست ستاد عملیات‌های آن رسید. در این جایگاه نقش ویژه‌ای در اختصاص تدابیر لازم جهت مقاومت موفق در مقابل تهاجم نیروهای آلمانی به مولداوی ایفا نمود. روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۱۷ به درجه سرهنگ دومی ترفیع یافت. با انعقاد پیمان آتش‌بس بین روسیه و قوای مرکز در ماه نوامبر سال ۱۹۱۷، موقعیت رومانی به شدت تضعیف شد. در این شرایط، آنتونسکو اقدام کشورش در رسیدن به یک توافق آتش‌بس با قوای مرکز را «منطقی‌ترین راه حل» خواند. پس از بسته شده معاهده صلح در ماه مه سال
خواند. پس از بسته شده معاهده صلح در ماه مه سال ۱۹۱۸، پرزان بازنشسته شد و آنتونسکو به فرماندهی یک هنگ سواره‌نظام رسید. با ورود مجدد رومانی به جنگ، ماه نوامبر همان سال پرزان به فرماندهی نیروی زمینی منصوب گشت و آنتونسکو به ستاد عملیات‌ها بازگشت. دوران بین دو جنگ. پس از پایان جنگ جهانی اول، ماه مارس سال ۱۹۲۰، آنتونسکو یکی از سه گزینه دولت رومانی جهت برگزیده شدن به عنوان فرستاده نظامی این کشور به پاریس بود. در ابتدا فرد دیگری بدین منظور انتخاب شد اما پس از دو سال آنتونسکو جای او را گرفت. روز ۱ ژانویه سال ۱۹۲۳،
آنتونسکو جای او را گرفت. روز ۱ ژانویه سال ۱۹۲۳، لندن و بروکسل نیز به حوزه مسئولیت او افزوده شدند. با گسترده شدن حیطه فعالیت، حضور پر رنگ آنتونسکو در هر سه پایتخت کار دشواری بود؛ به‌خصوص با توجه به این که او بیشتر وقت خود را صرف انجام مذاکرات جهت دریافت اعتبار ۱۰۰ میلیون فرانکی تسلیحات فرانسوی می‌کرد. ماه ژوئیه سال ۱۹۲۶ با احضار از فرانسه، فرماندهی دانشکده سواره‌نظام در سیبیو به او سپرده شد. برای مدتی در پاییز سال ۱۹۲۸، دبیرکل وزارت جنگ شد. سه سال بعد به درجه سرتیپی ترفیع یافت و در ۱۲ دسامبر سال ۱۹۳۳ به
درجه سرتیپی ترفیع یافت و در ۱۲ دسامبر سال ۱۹۳۳ به فرماندهی ستاد کل منصوب گشت. در این جایگاه اولویت او نوسازی نیروی زمینی رومانی بود. بدین منظور پیشنهاد خرید تسلیحات خارجی را به هیئت دولت ارائه کرد. در این مسئله با ژنرال پاول آنگلسکو، وزیر دفاع به اختلاف نظر برخورد. درحالیکه وزیر مورد نظر کیفیت تسلیحات سبک ساخت چکسلواکی را زیر سؤال می‌برد، آنتونسکو این ادوات را جهت اصلاحات خود حیاتی می‌خواند. با بی‌نتیجه دیدن تلاش در این مسیر، ۸ دسامبر سال ۱۹۳۴، استعفای خود را تقدیم گئورگ تاتارسکو، نخست‌وزیر رومانی، کرد.
را تقدیم گئورگ تاتارسکو، نخست‌وزیر رومانی، کرد. وزارت دفاع. با دریافت مشورت از سوی دو تن از دوستانش، آنتونسکو در سال ۱۹۳۶ برای نخستین بار با کورنلیو کودرانو، رهبر جنبش گارد آهنین دیدار کرد. این جنبش در انتخابات ماه دسامبر سال ۱۹۳۷ موفق به کسب ۶۶ کرسی مجلس و قرار گرفتن در رتبه سوم اکثریت در آن شد. کارول دوم، پادشاه رومانی، با بی‌توجهی به نتایج انتخابات، اوکتاوین گوگا از یک حزب کاملاً در اقلیت را مأمور تشکیل دولت کرد. گوگا به عنوان یکی از دوستان نزدیک آنتونسکو، پذیرش این جایگاه را مشروط به سپرده شدن وزارت
پذیرش این جایگاه را مشروط به سپرده شدن وزارت دفاع به آنتونسکو کرد. این شرط از جانب هر دوی پادشاه و آنتونسکو رد شد. آنتونسکو می‌پنداشت گوگا سیاست خارجی رومانی را به سمت آلمان خواهد کشید. به هر صورت ۲۶ دسامبر آنتونسکو در نهایت متقاعد به پذیرش این پیشنهاد شد. کارول در نظر داشت آنتونسکو را به‌جای وزارت دفاع، در وزارت ارتباطات بگمارد. با این دخالت پادشاه، آنتونسکو با نوشتن نامه‌ای به گوگا، مجدداً پیشنهاد او را رد کرد. در این شرایط کارول وادار شد به شکل مستقیم در این ارتباط با آنتونسکو به مذاکره بپردازد. دعوت و
این ارتباط با آنتونسکو به مذاکره بپردازد. دعوت و مذاکره با او روز ۲۸ دسامبر در کاخ پادشاه، به نتیجه‌ای نرسید تا کارول روز بعد به عنوان یک نظامی به او دستور دهد که جایگاه وزارت ارتباطات را بپذیرد. آنتونسکو در پاسخ با اشاره به نابسامانی و فساد موجود در وزارت ارتباطات و بی‌ثمر بودن حضور او در این جایگاه، از پادشاه درخواست کرد از آن‌جایی که او یک نظامی است و ماموریت‌های مهمی برای به انجام رساندن در ارتش دارد، وزرات دفاع را به او بسپارد. در نهایت با وجود ناخوشنودی از سخنان آنتونسکو، پادشاه با این استدلال موافقت
از سخنان آنتونسکو، پادشاه با این استدلال موافقت نمود. بعدها به سفیر بریتانیا گفت اصلاً مایل نبوده به دولت گوگا بپیوندد اما چون در گذشته متهم به توطئه علیه پادشاه شده بود احساس کرده نپذیرفتن این عمل موجب تقویت چنین اتهاماتی می‌شود. با ورود به هیئت دولت، آنتونسکو از آرماند کالینسکو، وزیر امور داخلی، خواست رویکردی غیر تحریک‌آمیز در قبال جنبش گارد آهنین در پیش بگیرد. این جنبش در عوض وعده داد از هر گونه خشونت سیاسی اجتناب بورزد. آنتونسکو برای مقابله با تظاهرات‌های گروه‌های شبه‌نظامی، قانون حکومت نظامی تصویب شده
گروه‌های شبه‌نظامی، قانون حکومت نظامی تصویب شده در قانون اساسی سال ۱۹۲۳، را تمدید کرد. به هر صورت این اقدام نتوانست جلوی درگیری‌های خیابانی بین گروه‌های تندرو را بگیرد. در بستر فروپاشی نظم عمومی و محکومیت‌های بین‌المللی، پادشاه تلاش کرد دولتی فراگیر با حضور مخالفان تشکیل دهد. او از آنتونسکو خواست نقش میانجی را در مورد جنبش گارد آهنین ایفا کند که با مخالفت کودرانو مواجه شد. این پاسخ موجب برآشفتن پادشاه و دستور او به دستگیر کردن کودرانو و سرکوب جنبش گارد آهنین گشت. آنتونسکو با به‌کارگیری ارتش در این مسیر
گشت. آنتونسکو با به‌کارگیری ارتش در این مسیر مخالف بود و خواهان اجرای قانون شد. کارول انتخاب دیگری به راه انداخت که در جریان تبلیغات آن دو عضو جنبش گارد آهنین به ضرب گلوله کشته شدند. آنتونسکو به کودرانو نسبت به تلافی خشونت‌آمیز هشدار داد. کودرانو به شرط محافظت از او در صورت اقدام پادشاه علیه جنبش گارد آهنین وعده به پایبندی داد که با موافقت آنتونسکو همراه شد. کارول با عزل گوگا، روز ۲۰ فوریه سال ۱۹۳۸ قانون اساسی سال ۱۹۲۳ را لغو و با ایجاد دولتی دست‌نشانده به رهبری میرون کریستا، یک دیکتاتوری سلطنتی به پا کرد.
میرون کریستا، یک دیکتاتوری سلطنتی به پا کرد. آنتونسکو در این دولت نیز حضور داشت. با وجود در نظر داشتن خطر شوروی، تلاش آنتونسکو جهت تقویت ارتش به جهت مقابله با تهدیدات مرزی تجدیدنظرطلبانه مجارستان بود. روز ۱۲ مارس سال ۱۹۳۸ به ستاد کل دستور به آماده‌سازی به منظور بسیج جزئی در مرزهای غربی داد. با این وجود پس از اقدام پادشاه برای سرکوب و انحلال احزاب سیاسی و اقدام برای دستگیر کردن کودرانو، آنتونسکو اعتراض خود را در هیئت دولت مبنی بر «سوءاستفاده از قدرت» ابراز و روز بعد از مقام خود استعفا کرد. ادامه خدمت در
و روز بعد از مقام خود استعفا کرد. ادامه خدمت در ارتش. پس از دستگیر شدن کودرانو، به عنوان شاهد در دومین جلسه محاکمه او در یک دادگاه نظامی حاضر گشت. در این جلسه هنگامی که از آنتونسکو پرسیده شد آیا کودرانو را خائن می‌داند یا نه، تنها از جای خود برخاست و دست کودرانو را فشرد. سپس اذعان داشت اگر چیز مشکوکی در او می‌دید با او سخن نمی‌گفت. آنتونسکو افزود با اطلاعاتی که در اختیار دارد نمی‌تواند باور کند کودرانو قادر به خیانت باشد. با این وجود کودرانو در نهایت به ۱۰ سال زندان محکوم گردید. آنتونسکو نیز به فرمان کارول
زندان محکوم گردید. آنتونسکو نیز به فرمان کارول در بازداشت خانگی قرار گرفت. به هر حال مدتی بعد به خدمت فعال فراخوانده و به ارتش سوم کیشینف در بسارابی منتقل شد. در نامه‌ای به پادشاه در ارتباط با رفتار مورد کودرانو توضیحاتی ارائه نمود. به او یادآور شد که با آگاهی پادشاه با کودرانو مذاکره کرده تا اوایل ماه فوریه از رقابت‌های انتخاباتی کنار بکشد. به کارول گفت به کودرانو وعده داده بود در صورت اقدام حاکمیت علیه او به یاریش برود. خصومت کارول نسبت به آنتونسکو به کینه‌توزی بدل گشت. ماریا، همسر آنتونسکو در گذشته با
بدل گشت. ماریا، همسر آنتونسکو در گذشته با فردی در فرانسه ازدواج کرده و از او طلاق گرفته بود. با توطئه کارول و با هدف بی‌اعتبار ساختن آنتونسکو، این فرد با هزینه دولت از پاریس به رومانی آورده شد تا به ماریا انگ دو همسری زده شود. با ارائه مدرک اصلی فرانسوی طلاق توسط وکیل آنتونسکو این اقدام کار به جایی نبرد و موجب تقویت جایگاه آنتونسکو به عنوان فردی شرافتمند در ارتش شد. پس از این حوادث آنتونسکو برای مدتی در سایه قرار گرفته بود. پس از ارسال ضرب‌الاجل توسط شوروی در ۲۷ ژوئن سال ۱۹۴۰ به رومانی مبنی تحویل بسارابی و
۲۷ ژوئن سال ۱۹۴۰ به رومانی مبنی تحویل بسارابی و بوکوفینای شمالی، آنتونسکو به پادشاه توصیه نمود از شوروی وقت بیشتری جهت عقب‌نشینی منظم نیروهای رومانیایی بگیرد تا هم روحیه آن‌ها تضعیف نشود و هم امکان انتقال تجهیزات بیشتری فراهم آید. او همچنین با نوشتن نامه‌ای از کارول خواست مشاوران بدخواه خود و نظام حکمرانی را تغییر دهد و دست از سیاست کنونی که به «فروپاشی» منجر خواهد شد، بکشد. پادشاه که احساس خطر شدیدی از جانب آنتونسکو می‌کرد، روز ۹ ژوئیه دستور به بازداشت او داد. حامیان آنتونسکو از فرستادگان آلمان در بخارست