payamvha/North_RAG huggingface dataset:
محمد ظلّی (۱۰۲۰ استانبول -۱۰۹۳ق، ۱۶۱۱–۱۶۸۲م) معروف به اولیا چلبی کاشف و جهانگرد معروف اهل عثمانی بود. او طی یک دوره چهل ساله به سفر در خاک امپراتوری عثمانی و سرزمین‌های همجوار پرداخت و تجربیات و دیده‌هایش را در سفرنامه‌ای با نام سیاحت‌نامه اولیا چلبی نوشت. صفت چلبی در امپراطوری عثمانی بمعنای سرور من که به افراد بزرگ نسبت داده می‌شد. زندگی‌نامه. اولیا در سال ۱۰۲۰ قمری در استانبول زاده شد. خانواده او که تبارشان را به خواجه احمد یسوی می‌رساندند از مهاجرانی بودند که پس از فتح قسطنطنیه، از کوتاهیه بدانجا
بودند که پس از فتح قسطنطنیه، از کوتاهیه بدانجا کوچیدند. پدر و مادر اولیا چلبی هر دو از وابستان دربار عثمانی بودند. پدر او درویش محمد ظلی جواهرفروش بود و مادر اولیا چلبی از اهالی آبخاز و مرتبط با ملک احمدپاشا، وزیر اعظم عثمانی، بود. اولیا در مدرسه عربی، فارسی و موسیقی آموخت و سپس به دربار عثمانی راه یافت. او ۴۰ سال از عمرش را به سیر و سیاحت در قلمرو امپراتوری عثمانی و سرزمین‌های اطراف آن کرد. سفر خود را از استانبول با نوشتن خصوصیات این شهر شامل ساختمان‌ها، بازارها، رسوم و فرهنگ آن آغاز و سپس به تمام
بازارها، رسوم و فرهنگ آن آغاز و سپس به تمام آناتولی، خاورمیانه، قفقاز، سودان، صحرای عرب تا شمال حبشه، روم اروپایی، آلبانی، رومانی، مجارستان، وین، آلمان، هلند، بوسنی هرزگوین، جنوب روسیه، تمامی سرزمین‌های عرب و بخش‌هایی از ایران از جمله تبریز و شهرهای اطراف آن سفر کرد.
اقلیدس مگارایی (به یونانی: Εὐκλείδης , به انگلیسی: Euclid of Megara) زادهٔ ۴۳۵ ق. م در مگارا و درگذشته به سال ۳۶۵ از فیلسوفان یونان باستان و بنیانگذار مکتب مگارایی در فلسفه بود. اقلیدس مگارایی را نبایستی با اقلیدس، ریاضی‌دان مشهور اشتباه گرفت. زندگی. اقلیدس در سال ۴۳۵ پیش از میلاد در شهر مگارا چشم به جهان گشود. وی در زمرهٔ شاگردان سقراط بود. از آنجایی که ورود به آتن در آن مقطع برای اهالی مگارا منع شده بود مجبور شد برای گوش سپردن به آموزه‌های استاد شب‌ها با لباس زنانه وارد آتن شود. افلاطون و تنی چند از
با لباس زنانه وارد آتن شود. افلاطون و تنی چند از فیلسوفان نزدیک سقراط پس از اعدام او مدتی همراه با اقلیدس به مگارا پناه بردند. آنگونه که از مکالمات افلاطون برمی آید در زمان مرگ استاد بر بالین وی حضور داشت. همچنین در مکالمهٔ ته تتوس نقش کسی را ایفا می‌کند که مکالمهٔ میان سقراط و ته‌تتوس را نوشته و ثبت کرده‌است. اندیشه. اقلیدس خود را وقف آموختن نوشتجات پارمنیدس می‌کرد و در کنار تأثیر از آموزه‌های سقراط، می‌توان کماکان او را پیرو مکتب الئایی دانست. در اندیشهٔ او خیر اعلی وحدت است و هیچ اصلی در تضاد با خیر
او خیر اعلی وحدت است و هیچ اصلی در تضاد با خیر وجود ندارد؛ چرا که این به معنی کثرت می‌شود و در اندیشهٔ پارمنیدس کثرت جایی ندارد. جستارهای وابسته. دیالکتیک
طلای نازی یا طلای دزدیده شده، به طلاهایی گفته می‌شود که نازی‌ها در زمان جنگ جهانی دوم به بانک‌های خارجی منتقل کردند. نازی‌ها دارایی‌های قربانیان خود را غارت می‌کردند تا بدین وسیله بتوانند مخارج جنگ را تأمین کنند، این اموال در انباری‌های مرکزی نگهداری می‌شدند. نازی‌ها گاهی در ازای ارسال طلا پول نقد دریافت می‌کردند، این امر با همکاری نهادهایی که به همدستی با دشمن (نازی‌ها) متهم شدند انجام می‌شد. هویت دقیق این نهادها و میزان دقیق انتقال طلا نامشخص است. محل نگهداری طلای نازی‌ها که در نهادهای بانکی اروپایی در
طلای نازی‌ها که در نهادهای بانکی اروپایی در سال ۱۹۴۵ ناپدید شد موضوع کتاب‌ها، نظریه‌های توطئه، و شکایت مدنی در سال ۲۰۰۰ از بانک واتیکان، و فرقه فرانسیسکن است. نحوه به‌دست آوردن طلا. اقتصاد نازی‌ها که بر خرید اسلحه تمرکز داشت به قطعات و ماشین آلاتی که از خارج وارد می‌کردند وابسته بود، در عین حال طلا و ارز آلمان نازی در حال اتمام بود. در اواخر دهه ۳۰ میلادی ذخیره ارزی نازی‌ها بسیار کم شده بود، در سال ۱۹۳۹ دادوستد پایاپای و اقتصاد دستوری در آلمان حاکم شده بود. برای جبران کمبود ارز و طلا، نازی‌ها به تاراج
بود. برای جبران کمبود ارز و طلا، نازی‌ها به تاراج دارایی‌های اتریش، بخش‌های اشغال شده چک اسلواکی، و دانتزینگ روی آوردند. باور رایج این است که این سه منبع ذخیره طلای آلمان را تا سال ۱۹۳۹ به ارزش ۷۱ میلیون دلار رساند. برای پنهان کردن این درآمد، بانک رایش ذخایر خود را ۴۰ میلیون دلار اعلام کرد. در زمان جنگ ارتش نازی این کار را در مقیاسی بزرگتر ادامه داد. نازی‌ها از دولت‌های خارجی ۵۵۰ میلیون طلا اخاذی کردند که ۲۲۳ میلیون دلار آن از دولت بلژیک و ۱۹۳ میلیون آن از دولت هلند اخاذی شده بود. این مبلغ‌ها شامل طلاها و
دولت هلند اخاذی شده بود. این مبلغ‌ها شامل طلاها و دیگر وسایل دزدیده شده از شهروندان و شرکت‌های خصوصی نمی‌شود. ارزش تمام اموال به سرقت رفته توسط آلمان نازی نامشخص است. یکی از منابع درآمد نازی‌ها، دارایی‌ها و اموال قربانیان اردوگاه‌های مرگ و کار اجباری بود. مواردی همچون حلقه‌های طلای ازدواج، ساعت‌های جیبی، جعبه سیگار، جواهرات و دندان‌های طلای آن‌ها به توسط نازی‌ها به سرقت می‌رفت. بقیه اموال قربانیان مانند خانه‌های آنها، نقاشی‌ها و آثار هنری، سهام بانکی و دیگر موارد مشابه قبل از رفتن آن‌ها به اردوگاه‌ها ضبط و
موارد مشابه قبل از رفتن آن‌ها به اردوگاه‌ها ضبط و نگهداری می‌شد. طلاهای جمع‌آوری شده به بانک رایش فرستاده می‌شدند تا ذوب شوند و به شمش تبدیل شوند. بیشتر این شمش‌های طلا در معدن‌های متروکه در آلمان نگهداری می‌شدند، مانند معدن مرکرز، که توسط نیروهای آمریکا در سال پایان جنگ جهانی دوم کشف شد. برخی دیگر از این اموال، مانند اموال شخصی قربانیان اردوگاه‌ها پس از آزادسازی آن‌ها در آن مکان‌ها کشف شدند. محل نگه داری طلا. محل نگهداری طلای نازی‌ها که در نهادهای بانکی اروپایی در سال ۱۹۴۵ ناپدید شد موضوع کتاب‌ها،
اروپایی در سال ۱۹۴۵ ناپدید شد موضوع کتاب‌ها، نظریه‌های توطئه، و شکایت مدنی در سال ۲۰۰۰ از بانک واتیکان، و فرقه فرانسیسکن است. این شکایت مدنی راه به جایی نبرد. از نظر نازی‌ها بانک ملی سوییس، بزرگترین محل توزیع طلا در اروپا در زمان جنگ جهانی دوم، مکانی معقول برای نگهداری طلا به حساب می‌آمد. در زمان جنگ این بانک طلا به ارزش ۴۴۰ میلیون دلار را از نازی‌ها دریافت کرد که ۳۶۱ میلیون آن طلای دزدیده شده بود. همچنین، در طول جنگ جهانی دوم بالغ بر ۱ بیلیون یورو از طلای نازی‌ها و هزاران اثر هنری به سرقت‌رفته طی غارتگری
نازی‌ها و هزاران اثر هنری به سرقت‌رفته طی غارتگری نازی‌ها در معدن نمک نزدیک مرکرس-کیزلباخ نگهداری می‌گردید. واتیکان. در تاریخ ۲۱ اکتبر ۱۹۴۶، امرسن بیگلو مأمور خزانه داری آمریکا گزارشی فوق محرمانه به دولت آمریکا ارائه کرد، این گزارش به «گزارش بیگلو» معرفی شد. این گزارش که نهایتاً در سال ۱۹۹۷ در معرض دید همگان قرار گرفت، نشان می‌دهد که در سال ۱۹۴۵، واتیکان طلا به ارزش ۳۵۰ میلیون فرانک سوییس را ضبط کرده‌است، که ۱۵۰ میلیون فرانک سوییس آن توسط مقام‌های بریتانیایی در مرز اتریش-سوییس نگهداری می‌شود. این گزارش
در مرز اتریش-سوییس نگهداری می‌شود. این گزارش همچنین نشان می‌دهد که این طلاها در یکی از حساب‌های بانکی سری واتیکان در سوییس نگهداری می‌شود. این گزارش همچنین نشان می‌دهد که بیش از ۲۰۰ میلیون فرانک سوییس که بیشتر آن به شکل سکه‌های طلا است با کمک کشیش‌های کاتولیک و فرقه فرانسیسکن به واتیکان منتقل شده‌است. بانک واتیکان این اتهامات را رد می‌کند. سخنگوی واتیکان ژواکین ناوارو والز، در گفتگو با مجله تایم عنوان کرد گزارش بیگلو بی اساس و غیرواقعی است. پرتغال. در زمان جنگ، پرتغال که موضعی بی‌طرف داشت، یکی از مراکز
جنگ، پرتغال که موضعی بی‌طرف داشت، یکی از مراکز تولید تنگستن و فروش آن به نیروهای متفقین و متحدان بود. تنگستن یک فلز مهم در ساخت اسلحه است، به خصوص برای ساخت گلوله و خمپاره. میزان قابل توجهی از تنگستنی که نازی‌ها خریداری کردند در ازای شمش‌های طلا بود که از دیگر کشورها و قربانیان اردوگاه‌ها دزدیده بودند. تخمین زده شده‌است که صد تن طلای نازی‌ها توسط بانک‌های سوییس پول‌شویی شده‌اند، و تنها چهار تن آن در پایان جنگ بازگشته است. پرتغال بعد از سوییس بزرگ‌ترین محل ذخیره طلای نازی‌ها بود.
سِلیسیتِر یک پیشه حقوقی در کشورهای پیرو نظام حقوقی کامن لا است. وظیفه سلیسیترها که می‌توان آنان را "مشاور حقوقی" یا "مشاور قضایی" نامید، آماده کردن پرونده‌هایی است که دفاع از آنان برعهده باریسترها است. سلیسترها فقط در دادگاه‌های تالی (محاکم پایین رتبه) حق حضور و دفاع را دارند ولی در دادگاه‌های عالی نمی‌توانند به عنوان وکیل مدافع حاضر شوند به یک معنا می‌توان گفت که شغلی که در کشورهای پیرو نظام حقوق رومی-ژرمنی از جمله ایران با نام وکیل دادگستری شناخته می‌شود در حقوق انگلستان به دو شغل باریستر و سلیسیتر تقسیم
حقوق انگلستان به دو شغل باریستر و سلیسیتر تقسیم شده‌است. شغل سلیستر علاوه بر انگلستان در کشورهایی چون ایرلند، هنگ کنگ، و برخی ایالت‌های استرالیا هم دیده می‌شود. در آفریقای جنوبی نیز این پیشه وجود دارد اما با نام "اتورنی (Attorney)" شناخته می‌شود. در کانادا، نیوزیلند و بیشتر ایالت‌های استرالیا وظایف باریستر و سلیستر ادغام شده و وکلا می‌توانند هم باریستر و هم سلیستر باشند. تا قرن نوزدهم در ایالات متحده نیز پیشه سلیستر وجود داشت و به وکلایی گفته می‌شد که در «دادگاه‌های انصاف (مُهرداری)» (دادگاه‌هایی که بر
«دادگاه‌های انصاف (مُهرداری)» (دادگاه‌هایی که بر اساس قواعد انصاف رای می‌دادند) شرکت می‌کردند، در نقطه مقابل اتورنی‌ها در «دادگاه‌های کامن لا» (دادگاه‌هایی که بر اساس اصول کامن لا رای می‌دادند) به دفاع می‌پرداختند. با انحلال دادگاه‌های انصاف این پیشه نیز از میان رفت اما امروزه از این واژه همچنان در معنای مشاوران حقوقی دولت استفاده می‌شود. «سلیستر جنرال» در آمریکا حقوقدانی است که به نمایندگی از دولت فدرال ایالات متحده در جلسات دیوان عالی آمریکا شرکت می‌کند.
مواد جهش‌زا یا موتاژن‌ها در ژنتیک، مواد یا عواملی هستند که نه تنها بر روی سلول‌های جنسی بلکه بر روی سلول‌های سوماتیک نیز تأثیر می‌گذارند در صورتی‌که به مقدار و زمان کافی با دی‌ان‌ای در تماس قرار بگیرند. این تأثیر به صورت ایجاد تغییر در DNA یا عوامل ژنتیکی خواهد بود. در بسیاری از جهش‌ها در سرطان، مادهٔ جهش‌زا موادِ سرطان‌زا خوانده می‌شوند. شناختِ موتاژن‌ها. نخستین مواد جهش‌زای شناسایی‌شده مواد سرطان‌زا بودند. تومورها بیش از ۲۰۰۰ سالِ پیش و پیش از کشفِ کروموزوم‌ها و دی‌ان‌ای شناسایی و توضیح داده شده بودند.
و دی‌ان‌ای شناسایی و توضیح داده شده بودند. بقراط پزشک یونانی تومورها را به خرچنگ karkinos تشبیه و نام نهاده بود. واژه cancer به معنی خرچنگ است و از لاتین مشتق شده‌است.
چچیلیا بارتولی (زاده ۴ ژوئن ۱۹۶۶) خواننده ایتالیایی اپرا با صدای متزوسوپرانو است. او بیشتر برای اجرای آثار موتسارت و روسینی شناخته می‌شود. او به عنوان خواننده سوپرانو یکی از محبوب‌ترین و پر فروش‌ترین خوانندگان اپرا در سال‌های اخیر می‌باشد. زندگی و حرفه. والدین چچیلیا هر دو خواننده اپرا بودند و نام خود او هم یادآور قدیس حافظ موسیقی در سنت کلیسا است. او شوق موسیقی را مدیون مادرش سیلوانا بازونی بارتولی است. چچیلیا خیلی سریع مسیر جهانی شدن را پیمود و آلبوم‌های او معروف‌ شدند، به‌طوری که تاکنون بیش از ده میلیون
معروف‌ شدند، به‌طوری که تاکنون بیش از ده میلیون نسخه از آنها به فروش رفته است. او در سال ۲۰۱۶ رؤیای دیرینه‌اش را محقق کرد و ارکستری به نام «نوازندگان شهزاده» را با هدف زنده کردن صداهای اصلی موسیقی باروک راه‌اندازی کرد. چچیلیا بارتولی به‌عنوان نخستین مدیر زن اپراخانه مونت کارلو مشغول به‌کار شده است. او پنج جایزه گرمی را در کارنامه خود دارد.
" خودشناسی اصطلاحی در روان‌شناسی است که برای توصیف اطلاعات فردی و دانش فردی او در مورد خودش استفاده می‌شود. خودشناسی مرتبط با خوداندیشی، فکر کردن در مورد خود و انتقاد از خود یا حتی پرسشگری انتقاد و قضاوت از تفکر خود محسوب می‌شود. خودشناسی مهارت اساسی انسان در بررسی فلسفه است.
الکساندر لیتویننکو (Alexander Litvinenko) یک افسر سابق سرویس امنیت فدرال روسیه (FSB) و کا گ ب بود که در روسیه از تعقیب دادگاه فراری و با دریافتِ پناهندگی سیاسی به انگلستان رفته بود. وی پس از ورود به لندن به حمایتِ از اولیگارشِ روسیه در تبعید (بوریس برزوفسکی) پرداخت. و به تهدیدِ قدرتِ ولادیمیر پوتین دست زد. مرگ مشکوک. در ۱ نوامبر ۲۰۰۶، لیتویننکو به‌طور ناگهانی بیمار و در بیمارستان بستری شد و سه هفته بعد فوت کرد. وی با مرگِ خود به نخستین قربانیِ تأیید شدهٔ مسمومیت با پولونیم ۲۱۰ و کشته شده با مسمومیت پرتوی
با پولونیم ۲۱۰ و کشته شده با مسمومیت پرتوی تبدیل شد.
پوشه پرونده برانتون شامل یک سری اسناد حاوی توهم توطئه‌های مختلف است. این اسناد از سال‌های میانی دهه ۹۰ میلادی بروی اینترنت قرار گرفته‌اند. نام این اسناد از نام ویراستار آن‌ها بروس آلن والتون برگرفته شده‌است. توهم توطئه بشقاب پرنده - علاوه بر موارد دیگری از نظریه‌های توطئه - به‌طور ویژه در این پرونده مورد استفاده قرار گرفته‌است. ادعاهای بسیار عجیبی در این اسناد وجود دارند که به گونه‌ای ارائه شده اند که به نظر قطعی و مشخص می آیند، در حالی که شواهد بسیار ناچیزی از آن‌ها ارائه شده‌است. پوشه پرونده برانتون یک
از آن‌ها ارائه شده‌است. پوشه پرونده برانتون یک سری از افسانه‌های ساختگی هستند که سبک نوشتار آشفته‌ای دارند، که با در متن آن به حواشی و مسائل مختلفی پرداخته شده‌است. یکی از دلایل این امر می‌تواند این باشد که این پوشه پرونده در واقع حاصل جمع‌آوری نوشته‌هایی از منابع مختلف است که بروی یکدیگر بدون هیچ نظم خاصی انباشه شده‌اند. هدف از این نوع گردآوری این است که خواننده متن‌ها خود به شکل خاص خود اطلاعات را دسته بندی و تفسیر کند تا دیدگاه خود نسبت به واقعیت را برای خود شکل دهد.
ناتسومه سوسه‌کی (به ژاپنی: 夏目 漱石 فوریه ۱۸۶۷ – ۹ دسامبر ۱۹۱۶) رمان‌نویس و ادیب ژاپنی بود. او از منطقه ادو (امروزه توکیو) در ژاپن به دنیا آمد. نام واقعی او ناتسومه کین‌نوسوکه (به ژاپنی: 夏目 金之助) بود و او با نام مستعار «گودابوتسو» شناخته می‌شد. سوسه‌کی از اواخر دوره میجی تا اوایل دوره تایشو فعال بود و یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان ادبیات مدرن ژاپن به‌شمار می‌آید که زبان نوشتاری مدرن و متناسب با گفتار را ایجاد کرد. آثار برجسته او شامل «ما گربه هستیم»، «بوچّان» (坊っちゃん)، «سانشیرو» (三四郎)، «پس از آن» (それから)، «کوکورو»
«سانشیرو» (三四郎)، «پس از آن» (それから)، «کوکورو» (こゝろ) و «گرگ و میش» (明暗) می‌باشد. او به عنوان یکی از نویسندگان بزرگ دوره میجی، تصویرش بر روی اسکناس هزار ینی ژاپن نیز قرار گرفته است. همچنین، او در سخنرانی‌هایی مانند «شخصیت فردی من» نظرات خود را بیان کرده است. جلسات گردهمایی دانش‌آموختگان او در خانه‌اش به نام «گردهمایی پنج‌شنبه» شناخته می‌شد. در دوران دانشگاه، سوسه‌کی با ماسائوکا شیکی آشنا شد و به یادگیری هایکو (شعر سنتی ژاپنی) پرداخت. پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه امپریال (که بعدها به دانشگاه توکیو تغییر نام
امپریال (که بعدها به دانشگاه توکیو تغییر نام داد)، او به عنوان معلم در مدرسه متوسطه در ماتسویاما و سپس به عنوان استاد در دبیرستان پنجم در کوماموتو مشغول به کار شد و بعداً به انگلستان رفت. او در مناطق مختلفی از لندن، از جمله ناحیه کامدن و لمبث زندگی کرد. پس از بازگشت به ژاپن، به عنوان مدرس ادبیات انگلیسی در دانشگاه امپریال توکیو مشغول به تدریس شد و آثارش شامل «نظریه ادبی» نیز می‌باشد. سوسه‌کی همچنین به عنوان یکی از دوستان نزدیک ناکامورا یوشیکوتو، که از سیاستمداران برجسته و مقام‌های دولتی ژاپن بود، شناخته
برجسته و مقام‌های دولتی ژاپن بود، شناخته می‌شود. زندگی شخصی. تولد و کودکی ناتسومه سوسه‌کی. تولد و خانواده. ناتسومه کین‌نوسوکه، که بعدها با نام ادبی ناتسومه سوسه‌کی شناخته شد، در ۹ فوریه ۱۸۶۷ (معادل ۵ ژانویه ۱۸۶۷ در تقویم ژاپنی کئو) در منطقه باباشیتا، اوشیگومه، ادو (امروزه: کیکوی‌چو، شینجوکو، توکیو) به دنیا آمد. وی کوچک‌ترین فرزند (هشتمین فرزند) خانواده‌ای بود که پدرش ناتسومه کوهه نائوماسا و مادرش چیه نام داشتند. پدر او به‌عنوان یک نانوشی (معادل ارباب ده یا مدیر محلی در دوران ادو) در ناحیه‌ای که از اوشیگومه
محلی در دوران ادو) در ناحیه‌ای که از اوشیگومه تا تاکادانوبابا گسترده بود، فعالیت داشت. نقش پدر در جامعه. پدرش، ناتسومه نائوماسا، شخصیتی بانفوذ بود که وظایف مدیریتی و حل‌وفصل دعاوی محلی را انجام می‌داد. به حدی که بسیاری از مسائل مدنی در ورودی خانه او حل‌وفصل می‌شد. این جایگاه، او را به چهره‌ای مقتدر و خانواده را به یکی از خانواده‌های مرفه منطقه تبدیل کرده بود. نگرش مادر به تولد او. با این وجود، مادرش چیه، به دلیل تعداد زیاد فرزندان و سن بالایش در زمان تولد کین‌نوسوکه، احساس شرمندگی می‌کرد. این موضوع
تولد کین‌نوسوکه، احساس شرمندگی می‌کرد. این موضوع نشان‌دهنده فرهنگ آن زمان است که در آن تولد فرزند در سنین بالا، به‌خصوص در خانواده‌های بزرگ، گاهی مایه شرمندگی تلقی می‌شد. نام «کین‌نوسوکه» و باورهای خرافی مرتبط. نام "کین‌نوسوکه" به دلیل یک باور خرافی رایج انتخاب شد. بر اساس این باور، اگر کودکی در روز "کوشین" (یکی از روزهای تقویم سنتی ژاپن) به دنیا می‌آمد، در آینده دزد بزرگی می‌شد. به همین دلیل، برای دور کردن بدشانسی، کاراکتر "金" (به معنای طلا یا فلز گرانبها) در نام او گنجانده شد. ابتلا به آبله. در حدود
در نام او گنجانده شد. ابتلا به آبله. در حدود سه‌سالگی، کین‌نوسوکه به بیماری آبله مبتلا شد. این بیماری نشانه‌هایی دائمی بر صورت او برجای گذاشت و این تأثیرات تا پایان عمر همراه او بود. وضعیت اقتصادی خانواده. پدربزرگ او، ناتسومه نائوکی، فردی خوشگذران و ولخرج بود که با اسراف‌های خود، ثروت خانواده را نابود کرد. حتی گفته می‌شود که او بر اثر زیاده‌نوشی الکل درگذشت. با این حال، پدر کین‌نوسوکه، با تلاش فراوان توانست خانواده را از نظر مالی به ثبات برساند و ثروتی مناسب برای آن‌ها فراهم کند. دوران کودکی سخت. اگرچه
برای آن‌ها فراهم کند. دوران کودکی سخت. اگرچه وضعیت اقتصادی خانواده در دوره‌ای نسبتاً مطلوب بود، اما به دلیل آشفتگی‌های اجتماعی و اقتصادی پس از اصلاحات "میجی"، موقعیت خانواده به‌عنوان یک نانوشی رو به افول گذاشت. در نتیجه، کین‌نوسوکه پس از تولد به یک خانواده دیگر در یوتسویا سپرده شد. در روایتی آمده است که این خانواده، صاحب یک سمساری کوچک یا فروشگاه سبزیجات بودند. خواهر او که از دیدن شرایط سخت کین‌نوسوکه در کودکی بسیار ناراحت بود، او را که شب‌ها کنار اجناس مغازه می‌خوابید، به خانه بازگرداند. این واقعه
مغازه می‌خوابید، به خانه بازگرداند. این واقعه نشان‌دهنده دشواری‌های اولیه زندگی سوسه‌کی است که بعدها بر دیدگاه فلسفی و اجتماعی او تأثیر گذاشت. دوران کودکی. ناتسومه سوسه‌کی در سن ۵ یا ۶ سالگی، در نوامبر ۱۸۶۸ (سال اول دوره میجی) به عنوان فرزند خوانده به خانواده شیوبارا ماسانوسوکه سپرده شد. شیوبارا مردی بود که به نائوکاتسو (پدر سوسه‌کی) خدمت می‌کرد. پدر کین‌نوسوکه شیوبارا را مردی مستعد در شغل خود و زندگی می‌دید. در نتیجه بعد از مدتی به او کمک کرد و با خرید سهام یک شرکت و آشنا کردن او با یکی دیگر از خدمت‌کاران
یک شرکت و آشنا کردن او با یکی دیگر از خدمت‌کاران سعی کرد به زندگی او سر و سامان دهد. شیوبارا به صورت پنهانی و دور از چشم همسر اصلی خود با این زن به نام “یاسو” که یکی از خدمتکاران بود، ازدواج کرد. فاش شدن این موضوع علاوه بر مشکلات خانوادگی شیوبارا، باعث بروز تنش در خانواده شد و در نتیجه، سوسه‌کی در سن ۷ سالگی به همراه مادرخوانده‌اش برای مدتی به خانه اصلی خود بازگشت. گفته می‌شود که تا مدتها، سوسه‌کی تصور می‌کرد که والدین واقعی‌اش، پدربزرگ و مادربزرگش هستند. در نهایت با طلاق والدین خوانده‌اش، سوسه‌کی در سن ۹
نهایت با طلاق والدین خوانده‌اش، سوسه‌کی در سن ۹ سالگی به خانه اصلی خود بازگشت که با استقبال خانواده مواجه نشد که این موضوع موجب شد اساس ناامنی و تنهایی بخشی جدایی‌ناپذیر از دوران کودکی او شود. همچنین به دلیل مشکلات عدیده پدر و پدرخوانده امکان تعویض مجدد نام خانوادگی او به ناتسومه تا ۲۱ سالگی امکان‌پذیر نشد. به این ترتیب، دوران کودکی سوسه‌کی پر از نوسانات و چالش‌ها بود. رابطه او با پدرخوانده‌اش تا زمان مرگ پدرش ادامه داشت و پدرخوانده‌اش هر از گاهی از او درخواست‌های مالی می‌کرد. این ارتباط در نهایت به موضوعی
مالی می‌کرد. این ارتباط در نهایت به موضوعی در رمان خودزندگی‌نامهای سوسه‌کی به نام «علف‌های جاده» تبدیل شد. در سال ۱۸۷۴ (سال هفتم دوره میجی)، سوسه‌کی در مدرسه ابتدایی توکودا در منطقه آساگوسا ثبت‌نام کرد و پس از آن به مدرسه‌های مختلفی از جمله مدرسه ایچیگایا و سپس به مدرسه نیشیکا منتقل شد. گفته می‌شود که هدف انتقال او به مدرسه نیشیکا، ورود به دبیرستان اول توکیو بوده است. دوران نوجوانی. ناتسومه سوسه‌کی در سن ۱۲ سالگی به مدرسه متوسطه اول توکیو (که اکنون به عنوان دبیرستان هیبیا شناخته می‌شود) وارد شد. در آن
دبیرستان هیبیا شناخته می‌شود) وارد شد. در آن زمان، این مدرسه شامل دو بخش، یعنی بخش عادی و بخش خاص بود. در بخش عادی، دروس زبان انگلیسی که برای ورود به دانشگاه پیش‌نیاز بود، تدریس نمی‌شد. به همین دلیل، سوسه‌کی برای پیگیری مطالعات خود در زمینه ادبیات و زبان چینی، پس از دو سال تحصیل در سال ۱۸۸۱ (سال چهاردهم دوره میجی) از این مدرسه انصراف داد و به مدرسه خصوصی زبان چینی به نام نی‌شو گاکوشا (که اکنون به عنوان دانشگاه نی‌شو گاکوشا شناخته می‌شود) وارد شد. با این حال، او از ترس سرزنش برادر بزرگترش، ناتسومه دایسوکه،
او از ترس سرزنش برادر بزرگترش، ناتسومه دایسوکه، در فاصله زمانی پس از انصراف تا ثبت نام مجدد طبق معمول با وعده غذایی خانگی تظاهر به مدرسه رفتن می‌کرد. لازم است ذکر شود که در زمان انصراف سوسه‌کی چهارده ساله، مادر واقعی‌اش، چیه، فوت کرد و این واقعه تأثیر عمیقی بر روحیه او گذاشت که به نظر می‌رسد که این دو رویداد (انصراف از تحصیل و مرگ مادر) با هم مرتبط بودند. با این حال، در پانزده سالگی به ادبیات علاقه شدیدی نشان داد و این موضوع را با خانواده خود مطرح کرد اما به دلیل مخالفت برادر بزرگترش دایسوکه با پیگیری
به دلیل مخالفت برادر بزرگترش دایسوکه با پیگیری ادبیات، سوسه‌کی پس از یک سال از نی‌شوتسو گاکوشا نیز انصراف داد. دایسوکه که خود به دلیل بیماری نتوانسته بود از دانشگاه جنوبی فارغ‌التحصیل شود و در اداره پلیس توکیو به عنوان مترجم مشغول به کار بود، به کین‌نوسوکه امید داشت که با تحصیل در دانشگاه، نام خانوادگی ناتسومه را دوباره احیا کند. در سال ۱۸۸۳ (سال شانزدهم دوره میجی)، سوسه‌کی برای یادگیری زبان انگلیسی به مدرسه زبان انگلیسی سریتسو گاکوشا در کاندا سوروگادای رفت و در آنجا استعداد خود را نشان داد. دوران
رفت و در آنجا استعداد خود را نشان داد. دوران پیش‌دانشگاهی. در سال ۱۸۸۴ (سال هفدهم دوره میجی)، سوسه‌کی موفق شد وارد دوره پیش‌دانشگاهی در مدرسه پیش‌دانشگاهی وارد شود. در روز امتحان ورودی، او از یکی از دوستانش که در کنار او نشسته بود، با تقلب پاسخ‌ها را دریافت کرد، اما آن دوست در نهایت قبول نشد. در دوران تحصیل در این دوره، سوسه‌کی با گروهی از دوستانش، از جمله ناکامورا کورکیو (که بعداً به عنوان رئیس شرکت راه‌آهن مانچوری شناخته می‌شود)، به تشکیل گروهی به نام “جونین‌کای (ده نفره)” پرداخت که شامل فارغ‌التحصیلان
(ده نفره)” پرداخت که شامل فارغ‌التحصیلان مدرسه سیتسوگاکوشا بودند. نام این افراد نام این افراد ناکامورا کورکیو، اوتا تاتسوتو، ساتو توموکوما، هاشیموتو ساگورو و ناکاگاوا کجورو بود. در سال ۱۸۸۶ (سال نوزدهم دوره میجی)، سوسه‌کی به دلیل ابتلا به آپاندیسیت نتوانست در امتحانات ارتقاء به مقطع دوم شرکت کند و به همراه کورمیچی رد شد. پس از آن، او در مدارس خصوصی مانند کوتو گیجوکو به تدریس مشغول و در زندگی مستقل شد. سوسه‌کی پس از این دوران، به تحصیل ادامه داد و در اکثر دروس، مقام اول را کسب کرد، به ویژه در زبان انگلیسی
مقام اول را کسب کرد، به ویژه در زبان انگلیسی که در آن بسیار برجسته بود. ورود به دانشگاه امپریال. ناتسومه سوسه‌کی در سال ۱۸۹۰ (سال بیست و سوم دوره میجی) به دانشگاه امپریال (که بعداً به دانشگاه توکیو تغییر نام داد) در رشته ادبیات انگلیسی وارد شد. این رشته تازه تأسیس شده بود و سوسه‌کی تنها دانشجویی بود که در سال ۱۸۹۰ در این رشته ثبت‌نام کرد. تنها یک دانشجوی سال بالاتر از او وجود داشت و در سال‌های بعدی، دانشجویی به نام دُئی بانسوی نیز به این دانشگاه پیوست. گفته می‌شود که از این زمان به بعد، سوسه‌کی به افسردگی
می‌شود که از این زمان به بعد، سوسه‌کی به افسردگی و خستگی روحی دچار شد. در مارس ۱۸۸۷ (سال بیستم دوره میجی)، سوسه‌کی برادر بزرگترش، دایسوکه را از دست داد و در ژوئن همان سال، برادر دیگرش، ناتسومه ای‌نوسکه را نیز از دست داد. همچنین، در سال ۱۸۹۱ (سال بیست و چهارم دوره میجی)، همسر برادر سومش، ناتسومه واسابورو، به نام تویو نیز فوت کرد. این سلسله مرگ‌های نزدیکان تأثیر عمیقی بر روحیه سوسه‌کی گذاشت. گفته می‌شود که او عاشق تویو بوده و به همین دلیل، تعدادی شعر در وصف احساساتش نسبت به او سروده است. در ژوئیه ۱۸۹۱ (سال
احساساتش نسبت به او سروده است. در ژوئیه ۱۸۹۱ (سال بیست و چهارم دوره میجی)، سوسه‌کی به عنوان دانشجوی بورسیه‌ای انتخاب شد و به درخواست پروفسور ج. م. دیکسون، بخشی از کتاب «هوجوکی» را به زبان انگلیسی ترجمه کرد. در سال ۱۸۹۲ (سال بیست و پنجم دوره میجی)، برای فرار از خدمت سربازی، خانواده خود را رها کرد و به عنوان دانشجوی مهمان، به شهر ایوانای در هوکایدو نقل مکان کرد. از حدود ماه مه همان سال، او به عنوان مدرس در دانشگاه تخصصی توکیو (که اکنون به عنوان دانشگاه واسدا شناخته می‌شود) برای تأمین هزینه‌های تحصیلش مشغول
شناخته می‌شود) برای تأمین هزینه‌های تحصیلش مشغول به کار شد. سوسه‌کی و شیکی، شاعر معروف، گهگاه در اطراف واسدا با هم پیاده‌روی می‌کردند. شیکی در مقاله‌ای به نام «یک قطره جوهر» نوشت: «چیزی که در آن زمان مرا شگفت‌زده کرد این بود که سوسه‌کی نمی‌دانست برنجی که ما معمولاً می‌خوریم، از این دانه‌ها به دست می‌آید.» در تاریخ ۷ ژوئیه، سوسه‌کی از تعطیلات تابستانی دانشگاه استفاده کرده و به همراه شیکی به سفر به سمت کان‌سای رفت. آن‌ها با قطار شبانه از شینباشی حرکت کردند و در تاریخ ۸ به کیوتو رسیدند و دو شب در آنجا ماندند.
تاریخ ۸ به کیوتو رسیدند و دو شب در آنجا ماندند. در تاریخ ۱۰ در کوبه از شیکی جدا شده و در تاریخ ۱۱ به اوکایاما رسیدند. در اوکایاما، سوسه‌کی بیش از یک ماه در خانه خانواده همسر برادرش، کاتااوکا، اقامت کرد. در این مدت، نامه‌ای از شیکی دریافت کرد که در آن اعلام کرده بود به دلیل عدم قبولی در امتحانات پایان سال، قصد ترک تحصیل دارد. سوسه‌کی در همان روز بعدازظهر نامه‌ای به شیکی نوشت و او را تشویق به تغییر نظرش کرد و جمله‌ای از شعرش «اگر می‌خواهی آواز بخوانی، در شب کامل ماه بخوان، هوتوتوگیسو» را به نامه‌اش افزود.
کامل ماه بخوان، هوتوتوگیسو» را به نامه‌اش افزود. سپس در تاریخ ۱۰ اوت، اوکایاما را ترک کرده و به سمت شیکی در شهر ماتسویاما رفت. در خانه شیکی، سوسه‌کی با تاکاهاما کیوشی، که در آن زمان ۱۵ ساله بود و بعدها او را به سمت نویسندگی حرفه‌ای هدایت کرد، آشنا شد. شیکی در مارس ۱۸۹۳ (سال بیست و ششم دوره میجی) دانشگاه را ترک کرد. ملاقات با ماسائوکا شیکی. ناتسومه سوسه‌کی در سال ۱۸۸۹ (سال بیست و دوم دوره میجی) با ماسائوکا شیکی، شاعر و نویسنده‌ای که تأثیرات ادبی و انسانی عمیقی بر سوسه‌کی گذاشت، آشنا شد. شیکی، که یکی از
عمیقی بر سوسه‌کی گذاشت، آشنا شد. شیکی، که یکی از دوستان هم‌دوره سوسه‌کی بود، به عنوان یک شاعر معروف در زمینه‌های شعر چینی و هایکو شناخته می‌شد. در زمانی که مجموعه شعرهای شیکی به نام «هفت‌علف» در میان همکلاسی‌ها دست به دست می‌شد، سوسه‌کی نقدی به زبان چینی کلاسیک در انتهای این کتاب نوشت. این اقدام، آغازگر دوستی عمیق آن‌ها بود. در این زمان، سوسه‌کی برای اولین بار از نام مستعار «سوسه‌کی» استفاده کرد. نام «سوسه‌کی» از داستانی در کتاب «جین شو» در دوره تانگ گرفته شده است که به معنای «شستن دهان با سنگ و خوابیدن در