payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و چهار طایفه (تیره) آن تُرک هستند که عبارتند از: افشارها، جغتایی‌ها، بیگدلی‌ها و قره‌باغی‌ها. دو منبع (فسایی و دمورگنی) آغاجاری را به عنوان ترکیبی از تُرک و لر معرفی کرده‌اند. برخی از طوایف آغاجاری هنوز به زبان ترکی صحبت می‌کنند ولی در مجموع زبان اکثریت آنها لری است. بسیاری از اقوامی که امروزه به عنوان کرد یا ترک در نظر گرفته می‌شوند، در زمان‌های گذشته به عنوان لر یا لک توصیف می‌شدند و عکس این موضوع نیز صادق است، به عنوان مثال ایل آغاجاری که اکنون به عنوان یکی از قبایل لر در استان کهگیلویه و بویراحمد به
یکی از قبایل لر در استان کهگیلویه و بویراحمد به حساب می‌آید، در اصل ترک بوده‌اند. مینورسکی قبیله آغاجاری در جنوب غربی ایران را شاخه ای از لرهای کهگیلویه طبقه‌بندی نموده است، اما اشاره کرده که این قبیله ترکیبی بوده و چهار طایفه آن (تیره) ترک هستند (مانند افشارها و بیگدلی ها و …). فسائی و دمورگنی آغاجاری‌های کهگیلویه را تلفیقی از ترک‌ها و لرها توصیف کردند. هویت ایل آغاجاری در دوران قاجار به روشنی در فارسنامه انعکاس یافته‌است او هویت آغاجاری‌ها را لری دانسته و آن‌ها را یکی از سه شاخه لرهای کهگیلویه ذکر
و آن‌ها را یکی از سه شاخه لرهای کهگیلویه ذکر کرده‌است. امروزه ایل آغاجاری به صورت پراکنده در خوزستان مخصوصاً آغاجاری، کهگیلویه و بویراحمد، زنجان، آذربایجان شرقی و همدان سکونت دارند.
نفروکلسینوز (Nephrocalcinosis) به رسوب نمک کلسیم در بافت کلیه گفته می‌شود که معمولاً در هیپرپاراتیروئیدیسم مشاهده می گردد. این رسوب در رادیوگرافی قابل مشاهده است. کلسیم یون اصلی رسوب‌کننده در کلیه و عامل اصلی تشکیل کریستال و نهایتا سنگ کلیه است.80-85درصد سنگ‌های ادراری را سنگ‌های کلسیمی تشکیل می دهند.هیپرکلسیوری به عنوان تنها یافته فقط در 12% بیماران یافت می‌شود. علل نفروکلسینوز. هایپرپاراتیروئیدیسم با افزایش جذب کلسیم از روده و تخریب استخوان وافزایش سطح ادراری کلسیم موجب نفروکلسینوز می‌شود.سایر علل
سطح ادراری کلسیم موجب نفروکلسینوز می‌شود.سایر علل نفروکلسینوز می‌تواند توقف ادرار در توبول‌های جمع‌کننده کلیه، افزایش جذب کلسیم از روده باریک و بیماری‌های استخوانی باشد. علل نهایی رسوب کلسیم و تشکیل سنگ‌های ادراری کلسیمی افزایش کلسیم ادراری، افزایش اسیداوریک ادراری، افزایش اگزالات ادراری یا کاهش سطوح سیترات ادراری هستند.افزایش جذب کلسیم از روده در سارکوئیدوز، سندرم شیر – قلیا و افزایش مصرف ویتامین D شایع است. بیماریهایی که باعث تخریب استخوانی می‌شوند، شامل هیپرپاراتیروئیدیسم، ضایعات استئولیتیک و میلوم
هیپرپاراتیروئیدیسم، ضایعات استئولیتیک و میلوم مولتیپل مکانیسم سوم ایجاد نفروکلسینوز هستند. جستارهای وابسته. سنگ کلیه منابع. Nephrocalcinosis
ایل عمرانلو از ایلات و اقوام تُرک زبان است. در شیروان و بجنورد سکونت دارند. مهاجرینی که از یک طایفه کوچک تُرک زبان موسوم به ایل عمرانلو با جمعیت اندک در گلوگاه زندگی میکنند.
بیزک بزرگترین شرکت مخابرات اسرائیل است و طیف وسیعی از خدمات مخابراتی را ارائه می‌کند، که سرویس‌هایی چون تلفن ثابت، تلفن همراه، خدمات اینترنت و تلویزیون کابلی را در بر می‌گیرد. شرکت بیزک در سال ۱۹۸۴ توسط دولت اسرائیل تأسیس شد و در حال حاضر انحصار بازار تلفن ثابت و اینترنت را در کشور اسرائیل در دست دارد. این شرکت نخستین شبکه تلفن همراه در این کشور را با مشارکت فنی شرکت موتورولا راه‌اندازی نمود. دفتر مرکزی این شرکت در شهر تل‌آویو، اسرائیل قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس تل‌آویو معامله می‌شود.
هیدرونفروز یا ورم کلیه (Hydronephrosis) به حالتی گفته می‌شود که سیستم جمع‌کننده ادرار (لگنچه و کالیسها) گشادتر از حد معمول هستند که اغلب ناشی از انسداد مسیر ادراری (مثلاً سنگ حالب) است. پیشرفت این بیماری به آتروفی بافت کلیوی می‌انجامد. در صورت اتساع همزمان حالب آن را هیدرواروترونفروز می‌نامند. هیدرونفروز می‌تواند حاد یا مزمن، یک‌طرفه یا دوطرفه و کامل یا ناقص باشد هیدرونفروز یکطرفه (فقط یک کلیه) اغلب بدون علامت است و گاه بعد از تخریب کامل یک کلیه به صورت تصادفی (مثلاً در سونوگرافی) یافت می‌شود.
جعبهٔ پاندورا، به‌روایت افسانه‌های یونانی، جعبه‌ای بود با محتوای تمامی بلاها و شوربختی‌های ناشناخته بشریت از جمله کار، بیماری، مرگ و غیره. پاندورا (اولین زن جهان) که به‌دلیل دزدیده شدن آتش به‌دست پرومته (از اجبار با پاندورا نامزد کرده بود) بخشی از جریمهٔ بشریت محسوب می‌شد، جعبه‌ای از زئوس دریافت کرد تا به انسان‌ها هدیه دهد و سفارش کند که هرگز آن را نگشایند؛ ولی پاندورا پس از ازدواج با برادر پرومته، یعنی اپیمتئوس، خود جعبه را گشود و بلاها و شوربختی‌ها از داخل آن سرریز کرده و بر روی زمین پراکنده شدند؛ زمینی
آن سرریز کرده و بر روی زمین پراکنده شدند؛ زمینی که تا آن زمان هیچ‌گونه مشکل و بدبختی نمی‌شناخت. تنها امید در جعبه باقی ماند تا تسلای بشر باشد. به‌گفتهٔ «گیزلا فوکس» این اسطوره در دوران باستان مورد توجه چندانی قرار نگرفت و ابتدا در دوران رنسانس معروفیت یافت. امروزه اصطلاح «جعبهٔ پاندورا» به‌عنوان ضرب‌المثل در رابطه با مواردی استفاده می‌شود که فلاکتی بی‌علاج به‌بار آمده باشد. از این داستان اصطلاح «باز کردن جعبه پاندورا» رشد کرده است، به معنای انجام یا شروع کاری که باعث مشکلات پیش‌بینی نشده زیادی می‌شود.
کاری که باعث مشکلات پیش‌بینی نشده زیادی می‌شود. معادل مدرن و محاوره‌ای‌تر، جعبه پاندورا استعاره‌ای از چیزی است که باعث مشکلات یا بدبختی‌های بزرگ می‌شود، اما امیدواری را نیز در خود جای می‌دهد. به‌طور نمادین، جعبه نمایانگر کنجکاوی و میل به دانش است که می‌تواند منجر به پیامدهای منفی و نتایج مثبت شود. بدی‌های درون جعبه را می‌توان به عنوان چالش‌ها و مشکلات زندگی در نظر گرفت، در حالی که امید نشان دهنده خوش‌بینی و انعطاف‌پذیری برای غلبه بر آن چالش‌ها است. نقش و نام جعبهٔ پاندورا در بعضی از آثار هنرمندان استفاده
جعبهٔ پاندورا در بعضی از آثار هنرمندان استفاده شده است برای مثال می‌توان به فیلم جعبهٔ پاندورا ۱۹۲۹ اثر گئورگ ویلهلم پابست که یک فیلم صامت المانی می‌باشد تا نقش جعبهٔ پاندورا در سری بازی‌های خدای جنگ یونان اثر شرکت سونی اشاره کرد. برگردان و ترجمه اشتباه از لاتین. برگردان و ترجمه نادرست از واژه پیتوس (یک نوع کوزه بزرگ سفالی) باعث گردید تا این واژه در تاریخ با عنوان جعبه ثبت گردد. این اشتباه از آنجا سرچشمه گرفت که در سده شانزدهم میلادی دسیدریوس اراسموس، ترجمه داستان هزیود از این ماجرا را که به زبان لاتین بود
داستان هزیود از این ماجرا را که به زبان لاتین بود انجام داد، "اراسموس" به جای اشارهٔ به "پیتوس"، از واژه جعبه استفاده کرد در حالی که، پیتوس مد نظر هزیود، سفال‌هایی بود که تا نیمه در زمین قرار می‌دادند و از آنها برای نگهداری شراب، روغن یا دانه‌های غلات استفاده می‌کردند. واژه پیتوس در عین‌حال می‌توانست اشاره به خمره‌های مراسم ترحیم هم داشته باشد. در هر صورت "اراسموس"، واژه "پیتوس" را به "پیکسیس" ترجمه کرد که مترادف با جعبه بود و به همین مناسبت، عبارت جعبه پاندورا از آن زمان تاکنون دوام داشته است.
گویش سنقری (Sonqori dialect) گویشی از زبان ترکی آذربایجانی است و گویش وران آن در شهرستان سنقر در شمال شرقی استان کرمانشاه هستند و دانشنامه ایرانیکا جمعیت آنان را ۳۵۰۰۰ نفر در سال ۱۹۷۷ میلادی برآورد کرده‌ است.گویش ترکی سنقری اختلاط زیادی با کردی و فارسی پیدا کرده است و برخی از کلمات ترکی سنقری از کردی و فارسی گرفته شده است
در علوم رایانه، مجموعه کاری ، به مجموعه صفحاتی می‌گویند که فرایند در حال حاضر از آن‌ها استفاده می‌کند. به عبارتی دیگر، مقدار حافظه‌ای که یک فرایند در یک بازه زمانی خاص احتیاج دارد را مجموعه کاری آن فرایند می‌گویند. اگر تمام مجموعه کاری یک فرایند در حافظه موجود باشد، فرایند مورد نظر بدون ایجاد تعداد زیادی نقص صفحه اجرا خواهد شد. در صورتی‌که حافظه اصلی رایانه کوچک باشد و مجموعه کاری فرایند بزرگ باشد و نتوان بیکباره آن را در حافظه جای داد، فرایند به یکباره تعداد زیادی نقص صفحه ایجاد می‌کند. به‌طوری‌که فرایند
زیادی نقص صفحه ایجاد می‌کند. به‌طوری‌که فرایند بیشتر وقت خود را صرف تولید کردن نقص صفحه می‌کند تا اجرا شدن. در این حالت، کارایی پردازنده و کارایی کلی سیستم به شدت کاهش می‌یابد. به شرایطی که فرایند در هر چند دستورالعمل یک نقص صفحه ایجاد می‌کند، کوفتگی یا کوبیدگی می‌گویند که کارایی کلی سیستم را به شکل چشمگیری کاهش می‌دهد. در بسیاری از سیستم‌های صفحه‌بندی سعی بر این است که مجموعه کاری یک فرایند، از پیش شناخته شده و در حافظه بارگذاری شود تا فرایند مدام نقص صفحه ایجاد نکند. بدین ترتیب قبل از اختصاص دادن
صفحه ایجاد نکند. بدین ترتیب قبل از اختصاص دادن پردازنده به فرایند، مجموعه کاری اش در حافظه قرار دارد. اگر مجموعه کاری فرایند قبل از اختصاص پردازنده به آن در حافظه وجود نداشته باشد، فرایند مورد نظر آن قدر نقص صفحه ایجاد می‌کند تا بالاخره تمام مجموعه کاری اش در حافظه قرار بگیرد. (به شرطی که حافظه به میزان کافی فضا داشته باشد) مجموعه کاری یک فرایند در هر لحظه متفاوت است و با گذشت زمان تغییر می‌کند. تعریف. در هر لحظه از زمان formula_1، مجموعه‌ای از اطلاعات که در فاصله زمانی formula_2 توسط فرایند مورد دستیابی
در فاصله زمانی formula_2 توسط فرایند مورد دستیابی واقع شده‌اند، مجموعه کاری آن فرایند نامیده شده و به صورت formula_3 نشان داده می‌شود.
آزمایشگاه کاوندیش گروه فیزیک در دانشگاه کمبریج و بخشی از دانشکده علوم فیزیکی آن دانشگاه است. این آزمایشگاه، ۱۸۷۴، به عنوان یک آزمایشگاه آموزشی زیرنظر جیمز کلرک ماکس‌وِل، نخستین استاد فیزیک آزمایشی، بنیان شد. تا آن زمان، فیزیک، نظری بود و بخشی از ریاضیات در نظر گرفته می‌شد. ۱۸۷۹، ماکسول در ۴۸ سالگی درگذشت و مدیریت آزمایشگاه به لرد ریلی سپرده شد که مسئول راه‌اندازی یک دوره ساختارمند آموزشی در فیزیک تجربی بود. دوره‌ای که همچنان هسته برنامه‌های آموزشی آزمایشگاه مانده‌است. استادان فیزیک کاوندیش. استادان کاوندیش
مانده‌است. استادان فیزیک کاوندیش. استادان کاوندیش به رئیسان آزمایشگاه گفته می‌شود. این عنوان تا زمان پروفسور پیپارد به معنی ریاست گروه فیزیک نیز بود، اما در زمان او، این دو نقش جدا شدند.
گابریله دانونزیو از شاعران و نویسندگان مشهور ایتالیائی قرن بیستم بود که در زمینه نمایشنامه‌نویسی و شاعری مرتبه‌ای بلند دارد. وی در جنگ جهانی اول افسر ارتش بود. او از سال ۱۸۸۹ تا ۱۹۱۰ جایگاه برجسته‌ای در ادبیات ایتالیایی و بعد از آن در زندگی سیاسی از ۱۹۱۴ تا ۱۹۲۴ داشت. این شاعر نویسنده در ۱ مارس ۱۹۳۸ درگذشت. زندگی‌نامه. اوایل زندگی و خانواده. دآنونزیو در شهر پسکارا، واقع در منطقه‌ی آبروتزو در ایتالیا، به دنیا آمد. او فرزند یک مالک زمین ثروتمند و شهردار شهر، "فرانچسکو پائولو راپاگنتا دآنونزیو" (۱۸۳۸–۱۸۹۳) و
"فرانچسکو پائولو راپاگنتا دآنونزیو" (۱۸۳۸–۱۸۹۳) و همسرش "لوئیزا دِ بندکتیس" (۱۸۳۹–۱۹۱۷) بود. پدرش در اصل با نام "فرانچسکو پائولو راپاگنتا" متولد شده بود؛ ششمین فرزند "کامیللو راپاگنتا"، کفاش، و "ریتا المپیا لولی". در سن ۱۳ سالگی، او توسط "آنا لولی"، خواهر مادرش "ریتا"، به فرزندی پذیرفته شد. آنا پس از مرگ همسر اولش، با یک تاجر و کشتی‌دار ثروتمند به نام "آنتونیو دآنونزیو" ازدواج کرده بود. پدربزرگ پدری دآنونزیو، "کامیللو راپاگنتا" (۱۷۹۵–۱۸۶۶)، تولد او را به ثبت رسانده بود. بر پایه‌ی افسانه‌ای، گفته می‌شود که
رسانده بود. بر پایه‌ی افسانه‌ای، گفته می‌شود که دآنونزیو در ابتدا با نام "گائتانو" غسل تعمید داده شد و بعدها به دلیل چهره‌ی فرشته‌گونش نام "گابریله" را دریافت کرد؛ اما این داستان کاملاً ساختگی است، چنانکه از گواهی تولد و سوابق غسل تعمید او پیداست که در آن‌ها نام گابریله هم به عنوان نام تولد و هم به عنوان نام غسل تعمید ثبت شده است. استعداد زودرس دآنونزیو از همان اوایل زندگی شناخته شد و او برای تحصیل به دبیرستان «لیچه‌ئو چیچونینی» در پراتو، توسکانی فرستاده شد. او نخستین اشعار خود ـمجموعه‌ی کوچکی از اشعار با
او نخستین اشعار خود ـمجموعه‌ی کوچکی از اشعار با عنوان «بهار نخستین»ـ را در سال ۱۸۷۹، در شانزده‌سالگی و در حالی که هنوز دانش‌آموز بود، منتشر کرد. دآنونزیو که تحت تأثیر ادی بارباره اثر جوسوئه کاردوچی قرار داشت، برخی تقلیدهای تقریباً خشن از لورنزو استکِتی، شاعر پرآوازه‌ی کتاب پوستوما، را در کنار ترجمه‌هایی از لاتین قرار داد. اشعار او چنان برجسته بود که جوزپه کیارینی، منتقد ادبی، با خواندن آن‌ها، این جوان گمنام را ذز مقاله‌ای پرشور به جامعه‌ی ادبی معرفی کرد. در سال ۱۸۸۱، دآنونزیو وارد دانشگاه ساپینزای رم شد؛
سال ۱۸۸۱، دآنونزیو وارد دانشگاه ساپینزای رم شد؛ جایی که به عضویت گروه‌های ادبی مختلف، از جمله «کروناکا بیزانتینا» ()، درآمد و برای روزنامه‌های محلی مقاله و نقد می‌نوشت. او در همین سال‌های دانشگاهی آغاز به ترویج ایده‌ی الحاق‌گرایی ایتالیا کرد. آثار ادبی. دآنونزیو آثار «سرود نو» ("Canto novo"، ۱۸۸۲)، «سرزمین بکر» ("Terra vergine"، ۱۸۸۲)، «میان‌پرده‌ای از قافیه‌ها» ("L'intermezzo di rime"، ۱۸۸۳)، «کتاب باکره‌ها» ("Il libro delle vergini"، ۱۸۸۴) و بخش عمده‌ای از داستان‌های کوتاهی را که بعدها زیر عنوان کلی «سن
داستان‌های کوتاهی را که بعدها زیر عنوان کلی «سن پانتالئونه» ("San Pantaleone"، ۱۸۸۶) گردآوری شدند، منتشر کرد. "Canto novo" شامل اشعاری سرشار از شور جوانی و نوید قدرت است؛ برخی از این اشعار توصیف‌کنندهٔ دریا و برخی دیگر توصیف‌کنندهٔ چشم‌اندازهای آبروتزو هستند. این اشعار با نثر کتاب "Terra vergine" تکمیل و تفسیر می‌شوند؛ مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه که زندگی روستایی در استان زادگاه نویسنده را به زبانی درخشان روایت می‌کند. "L'intermezzo di rime" سرآغاز دومین شیوهٔ نگارشی دآنونزیو و سبک خاص او به‌شمار می‌رود.
نگارشی دآنونزیو و سبک خاص او به‌شمار می‌رود. برداشت او از سبک، نوآورانه بود و می‌کوشید لطیف‌ترین لرزش‌های زندگی آکنده از لذت را بیان کند. سبک و محتوای آثارش منتقدان را به شگفتی واداشت؛ برخی که پیش‌تر او را به عنوان یک "کودک اعجوبه" تحسین کرده بودند، وی را منحرف‌کنندهٔ اخلاق عمومی خواندند، در حالی که برخی دیگر از او به عنوان نفسی تازه و نیرویی حیاتی برای آثار تا آن زمان خشک و بی‌روح استقبال کردند. در این میان، نشریه‌ی ناشر دآنونزیو، آنجلو سوماروگا، از هم فروپاشید و گروه نویسندگان جوان او پراکنده شدند. برخی
و گروه نویسندگان جوان او پراکنده شدند. برخی از آن‌ها وارد حرفه‌ی تدریس شدند و از عرصه‌ی ادبیات کنار رفتند، و برخی دیگر به روزنامه‌نگاری روی آوردند. دآنونزیو نیز این مسیر دوم را برگزید و به تحریریه‌ی نشریه‌ی "Tribuna" پیوست و با نام مستعار «دوکای کوچک» ("Duca Minimo") می‌نوشت. در این دوره او کتاب «کتاب ایزوتا» ("Il libro d'Isotta"، ۱۸۸۶) را نوشت؛ شعری عاشقانه که در آن برای نخستین بار الهام خود را از رنگ‌های غنی رنسانس گرفته و با احساسات و شور و شوق‌های مدرن سازگار کرده بود. "کتاب ایزوتا" همچنین از این جهت
سازگار کرده بود. "کتاب ایزوتا" همچنین از این جهت اهمیت دارد که در آن می‌توان بیشتر بذرهای آثار آینده‌ی دآنونزیو را یافت؛ همان‌طور که در "Intermezzo melico" نیز توصیف‌ها و احساساتی دیده می‌شود که بعدها پایه‌های محتوای زیبایی‌شناسانه‌ی آثار دیگر را شکل دادند. نخستین رمان دآنونزیو با عنوان «لذت» ("Il Piacere"، ۱۸۸۹؛ با ترجمه‌ی انگلیسی "The Child of Pleasure") در سال ۱۸۹۱ با انتشار «جیووانی اپیسکوپو» ("Giovanni Episcopo") و در سال ۱۸۹۲ با «بی‌گناه» ("L'innocente"؛ ترجمه‌شده به انگلیسی "The Intruder") دنبال شد.
ترجمه‌شده به انگلیسی "The Intruder") دنبال شد. این سه رمان تأثیر عمیقی بر جای گذاشتند. "بی‌گناه" که به‌طرزی تحسین‌برانگیز توسط ژرژ اِرِل به زبان فرانسوی ترجمه شد، برای نویسنده‌ی خود توجه و تحسین منتقدان خارجی را به همراه داشت. اثر بعدی او، «پیروزی مرگ» ("Il trionfo della morte"، ۱۸۹۴)، به‌زودی با «دوشیزگان صخره‌ها» ("Le vergini delle rocce"، ۱۸۹۶) و «آتش» ("Il fuoco"، ۱۹۰۰) دنبال شد؛ کتاب اخیر، در توصیف‌های خود از ونیز، شاید پرشورترین ستایش از یک شهر باشد که به هر زبانی نوشته شده است. آثار شعری دآنونزیو در
به هر زبانی نوشته شده است. آثار شعری دآنونزیو در این دوره، که از بسیاری جهات بهترین آثار او محسوب می‌شود، شامل «سرود بهشتی» ("Il Poema Paradisiaco"، ۱۸۹۳)، «سرودهای دریایی» ("Odi navali"، ۱۸۹۳) ــ تلاشی برجسته در زمینه‌ی شعر مدنی ــ و «ستایش‌ها» ("Laudi"، ۱۹۰۰) است. دوره‌ی بعدی کارهای دآنونزیو به آثار نمایشی او مربوط می‌شود؛ از جمله «رؤیای صبح بهاری» ("Il sogno di un mattino di primavera"، ۱۸۹۷)، یک خیال‌پردازی شاعرانه در یک پرده، و «شهر مرده» ("Città Morta"، ۱۸۹۸) که برای سارا برنارد نوشته شد. او در سال
۱۸۹۸) که برای سارا برنارد نوشته شد. او در سال ۱۸۹۸ همچنین «رؤیای عصر پاییزی» ("Sogno di un pomeriggio d'autunno") و «لا جوکوندا» ("La Gioconda") را نوشت و در سال بعد «افتخار» ("La gloria") را، که تلاشی در عرصه‌ی تراژدی سیاسی معاصر بود اما به موفقیت نرسید؛ احتمالاً به دلیل جسارت در اشاره‌های شخصی و سیاسی برخی از صحنه‌های آن. سپس نمایشنامه‌ی «فرانچسکا دا ریمینی» ("Francesca da Rimini"، ۱۹۰۱) را، بر اساس اپیزودی از "دوزخ" دانته آلیگری، خلق کرد؛ بازآفرینی کاملی از فضای قرون وسطی با سبکی باشکوه که به گفته‌ی
از فضای قرون وسطی با سبکی باشکوه که به گفته‌ی منتقد برجسته‌ی ایتالیایی، ادواردو بوتِه، نخستین تراژدی واقعی، هرچند ناقص، در تئاتر ایتالیا به شمار می‌آید. این نمایشنامه بعدها توسط تیتو ریکوردی به عنوان لیبرتو برای اپرای "Francesca da Rimini" اثر ریکاردو زاندونای اقتباس شد که نخستین بار در سال ۱۹۱۴ به اجرا درآمد. ازدواج و خانواده. در زندگی شخصی، دآنونزیو در سال ۱۸۸۳ با ماریا هاردوئن دی گالزه ازدواج کرد که حاصل آن سه پسر به نام‌های ماریو (۱۸۸۴–۱۹۶۴)، گابریله ماریا «گابریلینو» (۱۸۸۶–۱۹۴۵) و اوگو ونیه‌رو
ماریا «گابریلینو» (۱۸۸۶–۱۹۴۵) و اوگو ونیه‌رو (۱۸۸۷–۱۹۴۵) بود؛ اما این ازدواج در سال ۱۸۹۱ به پایان رسید. در سال ۱۸۹۴، او رابطه‌ی عاشقانه‌ای با هنرپیشه، الئونورا دوزه، آغاز کرد که به یک موضوع جنجالی بدل شد. دآنونزیو نقش‌های اصلی نمایش‌هایی همچون "شهر مرده" (۱۸۹۸) و "فرانچسکا دا ریمینی" (۱۹۰۱) را برای او نوشت، اما این رابطه‌ی پرتلاطم سرانجام در سال ۱۹۱۰ پایان یافت. در سال ۱۹۰۳، پس از آشنایی با مارکیز لوئیزا کازاتی، دآنونزیو یک رابطه‌ی پرنوسان و گاه‌به‌گاه با او آغاز کرد که تا چند سال پیش از مرگش ادامه داشت.
او آغاز کرد که تا چند سال پیش از مرگش ادامه داشت. فعالیت‌های سیاسی. در سال ۱۸۹۷، دآنونزیو به عنوان نماینده‌ی مستقل برای دوره‌ای سه‌ساله به مجلس نمایندگان ایتالیا راه یافت. تا سال ۱۹۱۰، سبک زندگی بی‌پروا و پرخرج او باعث شد دچار بدهی‌های سنگین شود و برای فرار از طلبکاران به فرانسه بگریزد. در آنجا با آهنگساز کلود دبوسی در نگارش یک نمایش موزیکال با عنوان «شهادت "سنت سباستین"» ("Le Martyre de saint Sébastien"، ۱۹۱۱) که برای ایدا روبینشتاین نوشته شده بود، همکاری کرد. واتیکان در واکنش به این همکاری، تمامی آثار
کرد. واتیکان در واکنش به این همکاری، تمامی آثار دآنونزیو را در «فهرست کتب ممنوعه» قرار داد. این نمایش از نظر اجرایی موفقیتی کسب نکرد، اما چندین بار در نسخه‌های اقتباسی ضبط شده است، از جمله اجراهایی توسط پیر مونتو (به زبان فرانسوی)، لئونارد برنشتاین (با ترانه‌هایی به فرانسه و دیالوگ‌هایی به انگلیسی)، و مایکل تیلسون توماس (به فرانسوی). در سال‌های ۱۹۱۲ و ۱۹۱۳، دآنونزیو با آهنگساز اپرا، پیترو ماسکانی، همکاری کرد و لیبرتو اپرای «پاریزینا» ("Parisina") را نوشت. او گاهی در خانه‌ای در بلوو، نزدیک پاریس، که ماسکانی
گاهی در خانه‌ای در بلوو، نزدیک پاریس، که ماسکانی اجاره کرده بود، اقامت داشت. دآنونزیو بر این اصرار داشت که کل لیبرتو ــ که بسیار طولانی بود ــ به طور کامل آهنگسازی شود، و همین باعث شد که اپرا برای ذائقه‌ی تماشاگران آن زمان بیش از حد طولانی به نظر برسد و در نهایت کل پرده‌ی آخر آن حذف شود. در سال ۱۹۰۱، دآنونزیو به همراه اتوره فراری، استاد اعظم لژ بزرگ شرق ایتالیا، دانشگاه مردمی میلان ("Università Popolare di Milano") را در خیابان اوگو فسکولو تأسیس کردند. دآنونزیو سخنرانی افتتاحیه را ایراد کرد و سپس به عنوان
سخنرانی افتتاحیه را ایراد کرد و سپس به عنوان استاد وابسته و مدرس در همان مؤسسه مشغول به کار شد. در سال ۱۹۰۲، دآنونزیو به ایستریا، که آن زمان تحت حاکمیت اتریش-مجارستان بود و «سرزمین ایرِدِنت» خوانده می‌شد، سفر کرد. در پازین با «بارانی از گل» که از پنجره‌های خانه‌های شلوغ فرو می‌ریخت، از او استقبال شد. او از دبیرستان ایتالیایی بازدید کرد و مورد تکریمی قرار گرفت که به ابتکار همسر آینده‌ی فرانچسکو سالاتا ترتیب داده شده بود. دآنونزیو در نامه‌ای خطاب به همین تاریخ‌نگار ایتالیایی، از منش و تمدن مردم ایتالیایی
ایتالیایی، از منش و تمدن مردم ایتالیایی ساکن آنجا تمجید کرد و مبارزه‌ی آنان را ستایش نمود؛ مبارزه‌ای که آن را «نبرد بزرگ، گوناگون و دگرگون‌ساز تمدن لاتین در برابر سوءاستفاده‌های بربرانه» توصیف کرد. دآنونزیو استاد اعظم «لژ بزرگ ایتالیا» بود؛ محفلی از آیین اسکاتلندی که در سال ۱۹۰۸ از «لژ بزرگ شرق ایتالیا» جدا شده بود. او سپس به جنبش عرفانی و فلسفی موسوم به «مارتینیسم» پیوست و در فیومه با دیگر فراماسون‌های آیین اسکاتلندی درجهٔ ۳۳ و غیبی‌گرایانی چون آلچسته د آمبریس، سانته چرینی و مارکو آلگری همکاری کرد. آیین
سانته چرینی و مارکو آلگری همکاری کرد. آیین فراماسونی دآنونزیو با انتخاب نمادهای ماسونی برای پرچم «حکومت کارنارو» نیز گواهی می‌شود؛ نمادهایی چون اژدهای اوروبوروس (ماری که دم خود را می‌بلعد) و هفت ستاره‌ی صورت فلکی دب اکبر. جنگ جهانی اولبا آغاز جنگ جهانی اول، دآنونزیو به ایتالیا بازگشت و سخنرانی‌های عمومی در حمایت از پیوستن ایتالیا به تفاهم سه‌گانه (Triple Entente) ایراد کرد. دآنونزیو از سال ۱۹۰۸، زمانی که با ویلبر رایت پرواز کرده بود، به هوانوردی علاقه‌مند شده بود. با آغاز جنگ، داوطلب خدمت شد و به عنوان
شده بود. با آغاز جنگ، داوطلب خدمت شد و به عنوان خلبان جنگنده شهرت بیشتری کسب کرد؛ هرچند در یکی از سانحه‌های هوایی بینایی یک چشم خود را از دست داد. در فوریهٔ ۱۹۱۸، دآنونزیو در یورشی جسورانه به بندر باکار -هرچند از نظر نظامی بی‌اهمیت- شرکت کرد؛ عملیاتی که در ایتالیا به نام «شوخی باکاری» ("La beffa di Buccari") شناخته می‌شود و به معنای واقعی کلمه «تمسخر باکار» است. این اقدام به بالا بردن روحیه‌ی مردم ایتالیا کمک کرد، مردمی که همچنان از فاجعه کاپورتو آسیب دیده بودند. در ۹ اوت ۱۹۱۸، دآنونزیو به عنوان فرماندهٔ
بودند. در ۹ اوت ۱۹۱۸، دآنونزیو به عنوان فرماندهٔ اسکادران ۸۷ شکاری «لا سرنیسیما» ("La Serenissima")، یکی از عملیات‌های برجسته‌ی جنگ را سازماندهی کرد: هدایت ۹ هواپیما در سفری رفت و برگشتی به مسافت ۷۰۰ مایل برای ریختن اعلامیه‌های تبلیغاتی بر فراز وین. این عملیات در زبان ایتالیایی به نام «پرواز بر فراز وین» ("il Volo su Vienna") شناخته می‌شود. فیومه. جنگ جهانی اول دیدگاه‌های فراملی‌گرایانه و الحاق‌گرایی ایتالیایی دآنونزیو را تقویت کرد و او کارزار گسترده‌ای به راه انداخت تا ایتالیا را در کنار متحدان زمان جنگش
راه انداخت تا ایتالیا را در کنار متحدان زمان جنگش به عنوان یک قدرت درجه‌یک اروپایی مطرح کند. دآنونزیو که از تصمیمات کنفرانس صلح پاریس مبنی بر واگذاری شهر فیومه (در حال حاضر رییِکا در کرواسی خشمگین بود ــ شهری که با احتساب حومه‌هایش جمعیت عمدتاً ایتالیایی داشت ــ در ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۹، با رهبری ۱۸۶ سرباز از گردان یکم هنگ دوم گارد سلطنتی ایتالیا از رونکی به سوی فیومه حرکت کرد تا این شهر را تصرف کند. در عرض چند روز، نیروهایی از دیگر واحدهای ارتش نیز به دآنونزیو در فیومه پیوستند و او به زودی فرماندهی نیرویی متشکل
فیومه پیوستند و او به زودی فرماندهی نیرویی متشکل از ۲۵۰۰ سرباز ــ شامل نیروهای پیشین ارتش سلطنتی ایتالیا، ملی‌گرایان ایتالیایی و کهنه‌سربازان جبهه‌ی ایتالیا در جنگ جهانی اول ــ را به دست گرفت. دآنونزیو سپس نیروهای اشغالگر بین‌المللی (آمریکایی، بریتانیایی و فرانسوی) را مجبور به عقب‌نشینی کرد. هدف طراحان این حرکت آن بود که ایتالیا فیومه را ضمیمه کند، اما این درخواست رد شد. در عوض، دولت ایتالیا فیومه را محاصره کرد و خواستار تسلیم نیروهای دآنونزیو شد. دآنونزیو سپس فیومه را یک کشور مستقل اعلام کرد و «سلطنت
سپس فیومه را یک کشور مستقل اعلام کرد و «سلطنت ایتالیایی کارنارو» را بنیان گذاشت. منشور کارنارو بسیاری از ویژگی‌های نظام فاشیستی بعدی ایتالیا را پیش‌بینی می‌کرد و دآنونزیو خود را به عنوان «دوچه» (رهبر) معرفی کرد. برخی واحدهای نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا، از جمله ناوشکن "اسپرو"، به نیروهای محلی دآنونزیو پیوستند. او تلاش کرد جایگزینی برای جامعه ملل ایجاد کند که مخصوص ملت‌های (منتخب) تحت ستم جهان باشد؛ مانند ایرلندی‌ها که دآنونزیو در سال ۱۹۲۰ سعی کرد آن‌ها را مسلح کند. همچنین کوشید با گروه‌های جدایی‌طلب در
مسلح کند. همچنین کوشید با گروه‌های جدایی‌طلب در سراسر بالکان، به‌ویژه گروه‌های ایتالیایی و نیز برخی گروه‌های اسلاو و آلبانیایی‌، اتحاد برقرار کند، هرچند در این زمینه موفقیت چندانی نداشت. دآنونزیو معاهده‌ی راپالو را نادیده گرفت و حتی به ایتالیا اعلام جنگ کرد. او سرانجام در ۲۹ دسامبر ۱۹۲۰، پس از بمباران فیومه توسط نیروی دریایی ایتالیا و پنج روز نبرد، شهر را تسلیم کرد. زندگی بعدی. پس از ماجرای فیومه، دآنونزیو به خانه‌ی خود در کنار دریاچه گاردا برگشت و سال‌های پایانی عمرش را به نوشتن و فعالیت‌های کارزارگونه
پایانی عمرش را به نوشتن و فعالیت‌های کارزارگونه گذراند. با وجود تأثیر چشمگیری که دآنونزیو بر ایدئولوژی بنیتو موسولینی داشت، هرگز مستقیماً وارد سیاست‌های دولتی فاشیستی در ایتالیا نشد. در سال ۱۹۲۲، اندکی پیش از «رژه به سوی رم»، او توسط مهاجمی ناشناس از پنجره به بیرون هل داده شد یا شاید در حال مستی به بیرون سقوط کرد. با این‌که او از این اتفاق جان سالم به در برد، اما به شدت مجروح شد و مدتی پس از آن‌که موسولینی به نخست‌وزیری رسید، بهبود یافت. در سال ۱۹۲۴، دآنونزیو توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به اشرافیت رسید
توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به اشرافیت رسید و عنوان موروثی «شاهزاده‌ی مونته‌ووسو» ("Principe di Montenevoso") به او اعطا شد. در سال ۱۹۳۷، او به ریاست آکادمی سلطنتی ایتالیا منصوب شد. دآنونزیو در سال ۱۹۳۸ بر اثر سکته‌ی مغزی در خانه‌اش در گاردونه ریویرا درگذشت. موسولینی برای او مراسم تشییع دولتی برگزار کرد و جسدش در آرامگاهی باشکوه از سنگ مرمر سفید در مجموعه‌ی "ایل ویتوریاله دلی ایتالیانی" به خاک سپرده شد. پسر او، گابریلینو دآنونزیو، کارگردان فیلم شد. فیلم او در سال ۱۹۲۱ با عنوان «"کشتی"» بر اساس رمانی از
او در سال ۱۹۲۱ با عنوان «"کشتی"» بر اساس رمانی از پدرش ساخته شد. در سال ۱۹۲۴، او فیلم حماسی تاریخی "کوو وادیس" ("") را به طور مشترک کارگردانی کرد که پروژه‌ای پرهزینه و ناموفق بود، و پس از آن از فیلم‌سازی کناره گرفت.
تاتارهای کریمه () یا کریمه‌ها () یک مردم قومی ترک بومی شبه جزیره کریمه در بخش شمالی دریای سیاه که امروزه در فدراسیون روسیه قرار گرفته‌است. زبانشان، تاتاری کریمه، روسی، ترکی استانبولی می‌باشد و به دلیل زندگی در اوکراین، استفاده از زبان اوکراینی نیز رایج است. تاتارهای کریمه در بین خودشان از زبان تاتاری کریمه، با افراد روس و غیرتاتار به زبان روسی و با ترک‌های استانبولی به زبان ترکی استانبولی صحبت می‌کنند. آنها مردمان بومی کریمه و اوکراین هستند. تاتارهای کریمه از قربانیان سیاست‌های قومی شوروی استالینی هستند،
از قربانیان سیاست‌های قومی شوروی استالینی هستند، اما دلیل تنش آنها با حکومت شوروی در زمان جنگ، حتی تا امروز برای مردم شوروی سابق و به‌خصوص روس‌ها که خود را قهرمان شکست دادن نازی‌های آلمان می‌دانند موردی جدال‌برانگیز و مورد مناقشه است. در دوران معاصر و امروزی، اینان علاوه بر زندگی در کریمه و اوکراین، تعداد زیادی از تاتارهای کریمه در ترکیه، ازبکستان، رومانی، بلغارستان، غرب اروپا، خاورمیانه و آمریکای شمالی، و همچنین جوامع کوچک در فنلاند، لیتوانی، روسیه، بلاروس و لهستان سکونت دارند. تاتارهای کریمه در آیینه