payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بورس تل‌آویو بازار بورس اوراق بهادار اسرائیل مستقر در تل‌آویو است، که در سال ۱۹۳۵ توسط بانک لومی تأسیس شد. در سال ۱۹۵۳ فعالیتش را در تل آویو آغاز کرد و در سال ۱۹۸۳ محل برگزاری بازار بورس تل‌آویو به مکان فعلی منتقل شد. بازار بورس تل‌آویو هم‌اکنون تنها بازار دادوستد اوراق بهادار مستقر در اسرائیل است، که نقش اصلی را در اقتصاد اسرائیل بازی می‌کند. در سال ۲۰۱۳ شمار شرکت‌های فعال در بازار بورس تل آویو ۶۲۲ شرکت اعلام شد، که از این تعداد، بیش از ۶۰ شرکت سهامشان در بازارهای بورس سایر کشورها نیز معامله می‌شود.
گلن‌گری گلن راس نام نمایشنامه‌ای است نوشتهٔ دیوید مَمِت که در سال ۱۹۸۴ جایزهٔ پولیتزر گرفته‌است. این نمایشنامه داستانِ دو روز از زندگیِ چهار کارمند معاملات املاک در شیکاگو و شرحِ بی‌اخلاقی‌هایی است که آن‌ها در این شغل مرتکب می‌شوند. "گلن‌گری گلن راس" همچنین در سال ۱۹۸۳ دو جایزه الیویر و جامعه تئاتری وست‌اند را گرفت و برندهٔ جایزه منتقدان نیویورک در سال ۱۹۸۴ و جایزه تونی در سال ۲۰۰۵ شد. این نمایشنامه با برگردان امید روشن‌ضمیر در سال ۱۳۸۶ توسط انتشارات نیلا منتشر شده‌است.
گلن‌گری گلن راس یک فیلم درام آمریکایی سال ۱۹۹۲ است که دیوید ممت فیلمنامهٔ آن را بر اساس نمایشنامه‌ای به همین نام که در سال ۱۹۸۴ برنده جایزه پولیتزر شد، نوشته و جیمز فولی آن را کارگردانی کرده‌است. این فیلم دو روز از زندگی چهار فروشنده املاک و مستغلات را به تصویر می‌کشد که وقتی دفتر شرکت‌ها یک مربی را برای «ایجاد انگیزه» برای آنها می‌فرستد چقدر ناامید می‌شوند. او به آنها می‌گوید که در یک هفته، همه به جز دو فروشنده برتر اخراج می‌شوند. این فیلم در شهر نیویورک ساخته شده‌است. همچون نمایشنامه، این فیلم به دلیل
ساخته شده‌است. همچون نمایشنامه، این فیلم به دلیل استفاده از فحاشی بدنام است، و باعث شده بازیگران به شوخی به این فیلم با عنوان «مرگ یک فروشنده لعنتی» اشاره کنند. عنوان این فیلم از نام دو مورد از املاک و مستغلاتی گرفته شده‌است که توسعه آن توسط فروشندگان انجام شده‌است: ارتفاعات گلنگاری و مزارع گلن راس. این فیلم مجموعه‌ای از بازیگران مشهور مانند آل پاچینو، کوین اسپیسی، جک لمن و اد هریس را در خود جای داده‌است. داستان فیلم. فیلم دو روز از زندگی چهار فروشندهٔ املاک را به تصویر می‌کشد که کار آنها وابسته به داشتن
را به تصویر می‌کشد که کار آنها وابسته به داشتن (Lead)برگه‌های اطلاعات مربوط به مشتری هاست. نام و تلفن مشتریان مورد هدف فروش. خیلی از این برگه‌های اطلاعات که توسط سرپرست دفتر، ویلیامسون با بازی کوین اسپیسی، جیره‌بندی شده‌اند، به دلیل شرایط اقتصادی نامساعد، فاقد اعتبار یا مربوط به مشتریانی ست که علاقه ای به سرمایه‌گذاری در ملک را ندارند و متقاعد کردن آنها بسیار مشکل است. در شب بارانی شروع روایت، آنها از ویلیامسون دربارهٔ رقابت فروشی می‌شنوند که مدیر شرکت ترتیب داده‌است. نماینده مدیریت، بلیک با بازی بالدوین،
داده‌است. نماینده مدیریت، بلیک با بازی بالدوین، برای اعلام جزئیات این مسابقه از دفتر مرکزی آمده و با سخنرانی غرایی پر از توهین به فروشنده‌ها آنها را بی عرضه خطاب می‌کند و از جزئیات این رقابت می‌گوید. هر کس بتواند تا روز بعد بیشترین مبلغ فروش به مشتریان فعلی را داشته باشد، صاحب یک اتومبیل می‌شود و کمترین فروش باعث اخراج خواهد شد. بلیک، دسته ای از برگه‌های اطلاعات مشتریان آمادهٔ خرید را به آنها نشان می‌دهد و عنوان می‌کند که آنها این برگه‌ها را دریافت نمی‌کنند، چرا که این برگه‌ها متعلق به فروشندگان برندهٔ روز
چرا که این برگه‌ها متعلق به فروشندگان برندهٔ روز بعد خواهد بود. لِوِن پیر با بازی جک لمون معروف به ماشین، که گفته می‌شود قبلاً از فروشندگان موفق بوده، اکنون در رکود طولانی مدت و با یک دختر بیمار در بیمارستان با وضعیت پزشکی نامعلوم، می‌داند که اگر نتواند چیزی بفروشد، به زودی شغل خود را از دست خواهد داد. او سعی می‌کند سرپرست دفتر، ویلیامسون را ترغیب کند تا برخی از برگه‌های جدید را به وی بدهد، اما ویلیامسون امتناع می‌ورزد. لون سعی می‌کند ابتدا ترحم ویلیامسون را برانگیزد، سپس او را تهدید کند و سرانجام رشوه
را برانگیزد، سپس او را تهدید کند و سرانجام رشوه بدهد. ویلیامسون مایل به فروش برخی از برگه‌های اصلی است اما از قبل پول نقد می‌خواهد. لون نمی‌تواند با پول نقد کنار بیاید و ناامید می‌شود. دراین بین روما با بازی آل پاچینو، که بهترین فروشندهٔ حاضر در دفتر است، فرصت کوتاهی برای فروش یک زمین به یک مشتری مست به نام لینک بدست می‌آورد. موس و اندرو با بازی اد هریس و آلان آرکین، دو فروشندهٔ دیگر تمام شب در حال گفتگوهای طولانی و شکایت از وضعیت پراسترس موجود هستند. موس به همکارش پیشنهاد یک سرقت را می‌دهد. اگر آنها
موس به همکارش پیشنهاد یک سرقت را می‌دهد. اگر آنها بتوانند برگه‌های جدید را از دفتر ویلیامسون بردارند، می‌توانند با فروش خوبی، شغل خود را نگاه دارند و حتی با فروش باقی برگه‌ها می‌توانند پول خوبی به دست آورند. در روز بعد دفتر مورد دستبرد قرار گرفته‌است. تمام برگه‌های جدید و دستگاه‌های تلفن دزدیده شده. پلیس در حال بازجویی از تک تک کارمندان به نوبت در دفتر ویلیامسون است. لون و روما در شب گذشته موفق به فروش شده‌اند و مطمین هستند که دیگر در لیست اخراجی‌ها نیستند. که در این حین، لینک، مشتری روما، در آستانه در
که در این حین، لینک، مشتری روما، در آستانه در ظاهر می‌شود و عنوان می‌کند که بعد از صحبت با همسرش از تصمیم خود برای خرید زمین منصرف شده‌است. با تمام کلک‌های قانونی، نیمه قانونی و غیرقانونی، روما سعی می‌کند لینک را راضی کند که در این بین ویلیامسون با یک مداخلهٔ غیر حرفه ای تمام تلاش وی را از بین می‌برد؛ که این پس از خروج لینک باعث مشاجرهٔ شدیدی بین آن دو می‌گردد و روما با لحنی پر از توهین و تحقیر ویلیامسون را دست نشاندهٔ بی کفایتی لقب می‌دهد که باید هر چه زودتر از این شغل کناره‌گیری کند. بعد از این مشاجره،
از این شغل کناره‌گیری کند. بعد از این مشاجره، لون هم که پس از فروش موفقش اعتمادبه‌نفس گذشته را بازیافته، در بین ادامهٔ توهین به ویلیامسون سهواً فاش می‌کند که شب گذشته در دفتر وی بوده و ویلیامسون پی می‌برد که دزد اصلی برگه‌های جدید، اوست. ویلیامسون با وجود انکارهای او و بعد اعتراف به دزدی و فروش برگه‌ها و پیشنهاد رشوه برای سکوت، به دفتر خودش می‌رود تا به پلیس اطلاع دهد. چیزی که نه تنها باعث اخراج لون از کارش میود بلکه برای او مجازات زندان در پی خواهد داشت. صحنهٔ پایانی فیلم با تلفنهای بی ثمر روما و اندرو به
پایانی فیلم با تلفنهای بی ثمر روما و اندرو به مشتریان پایان میابد. جوایز. آل پاچینو در سال ۱۹۹۳ برای این فیلم نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلاب به عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل و نامزد دریافت جایزهٔ اسکار به عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل شد، که شانس دریافت آن را در مقابل جین هکمن () برای فیلم نابخشوده از دست داد؛ ولی در همان سال وی جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را برای بازی در فیلم بوی خوش زن دریافت کرد. جک لمون در سال ۱۹۹۲ جایزه کوپا ولوپی را برای بهترین بازیگر نقش اول مرد و جایزه شورای نقد و بررسی به
بازیگر نقش اول مرد و جایزه شورای نقد و بررسی به عنوان بهترین بازیگر مرد دریافت کرد. مجلهٔ امپایر این فیلم را به عنوان ۴۷۰ امین فیلم از ۵۰۰ فیلم برتر همهٔ تاریخ اعلام کرد.
مصونیت یا ایمنی در دانش پایه زیست‌شناسی و پزشکی نشان از حالتی دارد که بدن جاندار دارای توان دفاعی کافی در برابر عفونت، بیماری، عامل بیماری‌زا یا عوامل ناخواستهٔ دیگر باشد. ایمنی شامل هر دو گروه، اجزای اختصاصی و غیر اختصاصی می‌گردد. اجزای اختصاصی در بدن جاندار فقط فعالیت‌های دفاعی انجام می‌دهند. اما ایمنی اجزای غیر اختصاصی به سازگارپذیری و توانمندسازی برای مقاومت در برابر بیماری‌های پیش رو اشاره می‌کند. ایمنی ذاتی. دستگاه ایمنی ذاتی یا غیر اختصاصی در اصل نخستین سطح محافظتی بدن است و شامل یاخته‌هایی است که به
سطح محافظتی بدن است و شامل یاخته‌هایی است که به شکل عمومی بیمارگرها را در بدن یافته و نابود می‌کنند. دستگاه ایمنی ذاتی شامل هر دو ایمنی سلولی و ایمنی هومورال می‌باشد و در گیاهان و حیوانات وجود دارد. ایمنی سازگارپذیر. در دستگاه ایمنی سازگار (که تنها در مهره‌داران یافت می‌شود)، پاسخی که توسط دستگاه ایمنی ذاتی تولید می‌شود پایدار است و سبب مصونیت می‌شود.
فریر (به زبان نروژی باستان: Freyr) در اسطوره‌شناسی اسکاندیناوی، ایزد خورشید، باران، باروری، برداشت محصولات و همچنین فرمانروای اِلف‌ها به‌شمار می‌رفت. بر طبق مجموعه کتاب‌های ایسلندی "ادای منظوم" و "ادای منثور"، "فریر" اشرف ایزدان، فرزند خدای دریاها نیورد و برادر دوقلوی فریا است. ایزدان الف‌هایم، قلمروی اِلف‌ها را به عنوان هدیه به او دادند. او را ایزد صلح و جنگجویی دلاور می‌پنداشتند. در پرستشگاه‌های او سلاح ممنوع بود و خونریزی یا پناه‌بردن متجاوزان به مکان‌های مقدس او گناه به‌شمار می‌رفت. در هنگام ازدواج، به
مقدس او گناه به‌شمار می‌رفت. در هنگام ازدواج، به فریر توسل می‌جستند، چون او هم مسئول افزایش محصولات کشاورزی و هم مسئول فرزندزایی بود که یک جنبهٔ مهم ایزدان باروری به‌شمار می‌رفت. به گفتهٔ آداموس برمنزیس، فریر با صلح و لذت مرتبط بود و با مجسمه‌ای از فالیک در معبد اوپسالا به تصویر کشیده شده بود. او چندین خادم به نام‌های اسکرنر، بیگویر و بیلا دارد. "فریر" همراه با خواهر خود فریا صلح و رفاه، همراه با نعمت و برکت خانه و زمین را برای انسان‌ها به ارمغان می‌آوردند. او برجسته‌ترین و زیباترین عضو مذکر در گروه ونیر
او برجسته‌ترین و زیباترین عضو مذکر در گروه ونیر بود و برخی مواقع به او لقب "ایزد جهان" را می‌دادند. او با ماده غولی زیبا به نام گِرد، دختر گیمیر ازدواج نمود. اسطورهٔ خواستگاری فریر از این ماده غول در ادای شاعرانه به جای مانده و اسنوری نیز آن را بازگو کرده است. پس از جنگ آسیر و ونیر به او لقب ایزد آسیر را دادند. فریر در نبرد فرجامین رگناروک، از آنجا که شمشیر جادویی خود را در اختیار ندارد، در برابر یوتون آتشی، سورت شکست خورده و کشته می‌شود. گنجینه‌های فریر. "فریر" دو گنجینه گران‌بها در اختیار داشت که به دست
دو گنجینه گران‌بها در اختیار داشت که به دست دو دورف به نام‌های «بروک و ایتری» ساخته شده بودند. گراز طلایی "گولین‌بورستی" (مو طلایی) که ارابهٔ او را می‌کشید و در هوا و فراز دریاها سریع‌تر از اسب حرکت می‌کرد و هر وقت اطرافیان در تاریکی گیر می‌کردند، او با درخشش موهای زرین خود، فضا را برای آن‌ها روشن می‌کرد. گنج دیگر کشتی عجیبی به نام "اسکیدبلادنیر" بود که فضایی برای سوار کردن تمام ایزدان در دسترس داشت، اما می‌توانست به قدری کوچک شود که داخل کیسه‌ای نهاده شود. همچنین هر وقت این کشتی را به دریا می‌نهادند، باد
همچنین هر وقت این کشتی را به دریا می‌نهادند، باد ملایم می‌وزید و به هرجا که می‌خواستند، سفر می‌کردند.
مائِس تاتیانوس یک مسافر مقدونی بود که از مدیترانه تا دورترین مناطق شرقی در راه ابریشم را در سدهٔ دوم میلادی پیموده‌بود. سفر او در کشاکش درگیری‌های میان روم و اشکانیان رخ‌داده است. از زندگی او هیچ اطلاعاتی در دست نیست، جز آن‌که بطلمیوس در کتاب جغرافیایش از او نامی برده‌است. وی او را بازرگانی بازرگان‌زاده معرفی نموده‌است. منبع. Wikipedia contributors, "Maes Titianus," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Maes_Titianus&amp;oldid=599029031 (accessed June 28, 2014).
اوسی‌آی شرکت خوشه‌ای کره‌ای است، که در زمینه تولید طیف وسیعی از مواد شیمیایی، محصولات پتروشیمی و مواد اولیه مورد نیاز در تولید انرژی‌های تجدیدپذیر فعالیت می‌کند. شرکت اوسی‌آی در سال ۱۹۵۹ تأسیس شد و در حال حاضر دارای بیش از ۲۰ شرکت تابعه و زیرمجموعه در ۶ کشور می‌باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر سئول، کره جنوبی قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس کره معامله می‌شود.
دی‌جی فسنقری جمشیدی مالده از توابع ورامین ( قرچک ) موضوع یک میم اینترنتی است که در سال ۱۳۹۳ میان جامعهٔ کاربران ایرانی اینترنت به‌سرعت مشهور شد. انتشار چند کلیپ از آوازخوانی، کیبرد زدن، و مجلس‌گرم‌کنی یک دی‌جی به نام فسنقری در مرد او در مدت کوتاهی به یک «چهرهٔ اینترنتی» تبدیل شود، در یکی دو فیلم یا سریال صدا و سیمای ایران حضور یابد، با یک برنامهٔ تلویزیونی دربارهٔ شادی و با یک رسانهٔ خارجی دربارهٔ تعداد بالای هوادارانش در اینترنت گفتگو کند، و انیمیشن‌ها و بازی‌هایی با محوریت او برای سیستم‌عامل اندروید عرضه
با محوریت او برای سیستم‌عامل اندروید عرضه شود. صفحاتی که به نام او در شبکه‌های اجتماعی ایجاد شد هزاران بازدیدکننده داشت. یکی از این صفحات در عرض دو هفته ۱۰۰ هزار لایک گرفت و از کلیپ‌هایش بالغ بر ۶۰ هزار بار بازدید شد. هرچند این صفحات متعلق به فسنقری نبودند و او به گفتهٔ خودش اهل اینترنت نیست و صفحه‌ای با مدیریت او در فیس‌بوک وجود نداشته‌است. این یکی از اولین دفعاتی بود که پتانسیل شبکه‌های اجتماعی از قبیل فیس‌بوک در ایران نمایان شد. واکنش‌ها. واکنش‌ها به این رویداد اینترنتی متنوع بود، برخی به تحسین فسنقری
رویداد اینترنتی متنوع بود، برخی به تحسین فسنقری پرداختند و برخی به استهزا، توهین و انتقاد شدید از او. بزرگمهر حسین‌پور، کاریکاتوریست و طنزپرداز، معتقد است که ویژگی فسنقری رضایت و خوشحال بودن در لحظه است. او مردی خوشحال است که از کارش راضی است و تمام انرژی‌اش را برای کارش می‌گذارد و دل به آن می‌دهد. او دوست دارد متفاوت و خلاق باشد، حرف‌های جدید بزند و حرکات جدید انجام دهد و تمام تلاشش را بکند تا دیگران را شاد کند. روزنامهٔ اعتماد در مصاحبه‌ای که با او چاپ کرد از او با عنوان «کپسول شادی» یاد کرد و ویژگی
کرد از او با عنوان «کپسول شادی» یاد کرد و ویژگی منحصر به فرد او را متفاوت بودن از سایر دی‌جی‌ها دانست که برخلاف آنان کت‌وشلوار براق نمی‌پوشد و موهایش را روغن نمی‌زند، بلکه تی‌شرتی ساده به تن دارد و سعی می‌کند با «حرکات عجیبش» مجلس را گرم کند. در مقابل، روزنامهٔ هفت صبح پدیده شدن دی‌جی فسنقری را «لودگی» و از جمله «فعالیت‌های سخیف» دانست و نوشت که ویدئوهایش «ده‌ها هزار نفر از اهالی شبکه‌های اجتماعی را برای ارضای حس طنز و خودتخریب‌گری ملی تحریک کرده‌است. پدیده فسنقری همان رویه تاریک جانور ترسناک ذهن جمعی
فسنقری همان رویه تاریک جانور ترسناک ذهن جمعی ماست». تابناک نوشت شهرت فسنقری «بی‌گمان برایش خرسندی به همراه نیاورده، چون با الفاظ و کنایاتی همراه است که گاه مرز زشت‌ترین توهین‌ها نیز در آن شکسته می‌شود». یونس یونسیان، دانش‌آموختهٔ مدیریت تحول، بابک زنجانی را از لحاظ اقبال عمومی به دی‌جی فسنقری تشبیه کرد. در زندگی واقعی. حسین فسنقری متولد ۱۳۶۱ در هریوند از توایع خراسان جنوبی و فارغ‌التحصیل لیسانس رشتهٔ عمران از دانشگاه بیرجند است. او یک دی‌جی و گرم‌کننده مجالس شادی در سراسر ایران است که سال‌ها به کار
مجالس شادی در سراسر ایران است که سال‌ها به کار خوانندگی و نوازندگی در مجالس مختلف می‌پرداخت. پس از مشهور شدن در فضای اینترنت، فسنقری در فیلم "اژدر" اثر رضا سبحانی به ایفای نقش پرداخت. او بازیگر مجموعهٔ تلویزیونی "جاده قدیم" نیز بود، که سکانس‌های او سانسور شد. روزنامهٔ شرق نوشت که فسنقری با اجرای برنامه در یک بیمارستان اعصاب و روان و تلاش برای شاد کردن «آسیب‌پذیرترین بیماران» که «دچار مشکلات و آسیب‌های اجتماعی» هستند و شاد کردنشان سخت‌تر است اولین گام را در راستای فعالیت‌های اجتماعی برداشت. سامان علی
را در راستای فعالیت‌های اجتماعی برداشت. سامان علی نژادیان در هفته‌نامهٔ "آوای خوزستان" نوشت فسنقری در زادگاهش فردی شناخته‌شده بود اما انتقادها باعث شد او گوشه‌نشین شود. حامد حیدری در ایرناپلاس نوشت، در سال ۱۳۹۸ با شماره تلفنی که در کلیپ‌های او دیده می‌شد تماس گرفته و فردی که ظاهراً مدیر برنامه‌های فسنقری بوده گفته او برای اجرا در مراسم عروسی‌های تهران چهار میلیون تومان مزد می‌گیرد.
آلکسیوس ماینونگ (؛ – ) یک فیلسوف اهل اتریش بود و بخاطر هستی شناسی خاص خود و نظریه «تئوری اشیا» شناخته شده است .وی همچنین اهتمام هایی در زمینه فلسفه ذهن و نظریه ارزش ها داشته است. زندگی. ‍‍ پدر الکسیوس ماینونگ ٬افسر انتون فون ماینوبگ بود که عنوان موروثی (ritter‌ ٬مقامی معادل شوالیه در آلمان ) در سال ۱۸۵۱ به او اعطا شد ٬ و در سال ۱۸۵۸ به مقام سر لشکری رسید٬ قبل از انکه در سال ۱۸۵۹ بازنشسته شود . ماینونگ از سال ۱۸۶۸ تا سال ۱۸۷۰ در دبیرستان آکادمیک( Akademisches Gymnasium ) ٬وین به تحصیل پرداخت . در سال ۱۸۷۰
Gymnasium ) ٬وین به تحصیل پرداخت . در سال ۱۸۷۰ وارد دانشکده حقوق دانشگاه وین شد . در همان جا بود که وی به نوشته های اقتصادی کارل منگر گرایش پیدا کرد .در تابستان ۱۸۷۴ او مدرک دکتری خود را در رشته تاریخ با نوشتن تزی درباره آرنولد برسیکا اخذ کرد.در زمستان سال های (۱۸۷۴تا ۱۸۷۵) بود که که او تمام مشغولیت خود را به فلسفه و تاریخ اختصاص داد٬ ماینونگ شاگرد فرانتس برنتانو شد٬ که در آن هنگام از اساتید جدید گروه فلسفه بود. ماینونگ متاخر از آن ادعا میکند که استاد او برنتانو به طور مستقیم تاثیری بر تغییر گرایش او بر
برنتانو به طور مستقیم تاثیری بر تغییر گرایش او بر فلسفه نداشت ٫ اگر چه او اذعان میکند که در آن دوره برنتانو به او در پیشرفتش در فلسفه کمک کرده . ماینونگ تحت نظر برنتانو و در کنار ادموند هوسرل که او نیز مبدل به فیلسوفی مهم و تاثیر گذار میشود به تحصیل پرداخت . آثار هر دوی آنها نمایانگر توسعه های موازیی است که مشخصا در سال های ۱۸۹۱ تا ۱۹۰۴ رقم خورده است. هر دوی آنها بخاطر مشارکت مربوطه خود در پژوهش های فلسفی شناخته شده هستند. ماینوگ درسال ۱۸۸۲ استاد دانشگاه گراتس می شود و بعد به عنوان رییس دانشکده فلسفه ترفیع
می شود و بعد به عنوان رییس دانشکده فلسفه ترفیع می یابد. در زمان تصدی او ٬ وی موسسه روانشناختی و دانشکده روانشناسی تجربی دانشگاه گراتس را بنیان گذاری میکند . ماینونگ استاد راهنمای کسانی چون کریستین فون ارنفلس ( بنیان گذار روانشناسی گشتالت) و آدالبرت ماینگاشت بود. فلسفه. هستی شناسی. ماینونگ دو مقاله اولیه درباره دیوید هیوم نوشت . اولین مقاله با نظریه او درباره انتزاع سروکار داشت ٬ و دومین مقاله نیز با نظریه نسبت های او ٬ که نسبتا به حد زیادی از تجربه گرایان بریتانیایی الهام گرفته شده بود .با این حال او بیشتر
الهام گرفته شده بود .با این حال او بیشتر به خاطر کتاب ویرایش شده اش «درباره فرض ها» ( به انگلیسی :on assumtions) شناخته می شود. نظریه اشیا ماینونگ که در زمان ما با عنوان نظریه ماینونگی اشیا شناخته میشود مبتنی بر مشاهدات تجربی ادعا شده است که بر اساس آن ممکن است در مورد چیزی مانند کوه طلا فکر کرد حتی اگر آن چیز موجود نباشد. و از آنجایی که میتوان به چنین چیز هایی استناد کرد پس باید آن ها از گونه ایی بودن برخوردار باشند.ماینونگ سپس تمایز قایل میشود بین‌«بودن»(به انگلیسی :being ) و «وجود داشتن»( به انگلیسی
انگلیسی :being ) و «وجود داشتن»( به انگلیسی :existence). بودن آن چیزیست که شی به موجب آن میتواند متعلق فکر ما باشد ٬ و وجود داشتن که آن وضع هستی شناختی حقیقی است که به طور مثال به اسب ها ولی نه به تک شاخ ها نسبت داده میشود. ماینونگ چنین اشیای ناموجودی را «آواره» نامگذاری میکند. دیگران لقب جنگل ماینونگ را به مکان استقرار این اشیا داده اند ٬ بخاطر شمار زیاد آنها و طبیعت مرموزشان. به طور تاریخی٬ ماینونگ مورد بحث های مختلفی بوده است. در مقاله برتراند راسل با عنوان «درباره دلالت» (به انگلیسی: on denoting)٬
عنوان «درباره دلالت» (به انگلیسی: on denoting)٬ ماینونگ مورد نقد های شدیدی از جانب راسل قرار گرفت. اگرچه راسل به شدت به اکثریت آثار ماینونگ فکر میکرد و تا زمانی که نظریه توصیفات خود را صورت بندی نکرده بود نظرگاه مشابهی با میانونگ درباره اشیای ناموجود داشت .از این گذشته ٬ ماینونگی های متاخر مانند ترنس پارسونز و رودریک کیشولم یک خوانش سازگار از نظریه ماینونگی اشیا را بنیان گذاری کردند در همان حال که دیگرانی مانند ( کارل لمبرت) از بی خاصیت بودن چنین دیدگاهی دفاع کردند. ماینونگ همچنین در حوزه فلسفه زبان بحث
دفاع کردند. ماینونگ همچنین در حوزه فلسفه زبان بحث برانگیز بوده است به علت این مدعا که وجود تنها ویژگی (property) یک شی است همانگونه که رنگ و جرم میتواند ویژگی یک شی باشد.خوانندگانی که مطالعات عمیقی در آثار او داشته اند اذعان خواهند کرد که از نگاه ماینونگ اشیا نسبت به بودن بی طرف هستند و چیزی فراتر از بودن و نبودن هستند. در این دیدگاه ماینونگ آشکارا انکار میکند که وجود یک ویژگی برای یک شی است .برای ماینونگ چیستی یک شی وابسته است به ویژگی های آن ٬ این ویژگی ها را به یقین دارا میشود چه آن شی موجود باشد چه
ها را به یقین دارا میشود چه آن شی موجود باشد چه ناموجود. پس وجود نمیتواند یک ویژگی صرف باشد اقسام اشیا. ماینونگ معتقد است که ابژه ها میتوانند مبتنی بر وضعیت هستی شناختی خود به سه مقوله تقسیم شوند . ابژه ممکن است یکی از سه موجهات موجود و ناموجود زیرین را داشته باشند. ابژه و سوژه. ماینونگ بین چهار دسته از ابژه ها تمایز قایل میشود این چهار دسته از اشیا مرتبط هستند با چهار دسته از کنش های روانشناختی :
هانس آیسلر (؛ – ) یک آهنگساز اهل اتریش بود. سرود برخاسته از ویرانه‌ها، که به عنوان سرود ملی آلمان شرقی محسوب می‌شد، از آثار آیسلر بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به "زندگی از آن ماست" اشاره نمود.
گیدو آدلر (; – ) یک موسیقی‌شناس اهل اتریش بود. زندگی‌نامه. سنین جوانی و تحصیل. آدلر در سال ۱۸۵۵در Eibenschütz در موراویا متولد شد. او نه سال بعد به همراه خانواده خود به وین نقل مکان کرد. پدرش یواخیم که پزشک بود، در سال ۱۸۵۷بر اثر تب حصبه درگذشت. یواخیم از یک بیمار به این بیماری مبتلا شد و به همین دلیل به همسرش فرانسیسکا گفت که «هرگز اجازه ندهید هیچ یک از فرزندان پزشک شوند».[منبع خود منتشر شده]. آدلر در دانشگاه وین و - در همان زمان (۷۴–۱۸۶۸) - در کنسرواتوار موسیقی وین (جایی که پیانو (موضوع اصلی) و تئوری و
موسیقی وین (جایی که پیانو (موضوع اصلی) و تئوری و آهنگسازی موسیقی را زیر نظر آنتون بروکنر و اتو دسوف مطالعه کرد) تحصیل کرد. او حتی برای مدت کوتاهی در Handelsgericht وین خدمت کرد قبل از اینکه تصمیم بگیرد علاقه خود را به تاریخ موسیقی دنبال کند. او در سال ۱۸۷۴دیپلم هنر را از هنرستان دریافت کرد. در سال ۱۸۷۸از دانشگاه وین به عنوان دکترای فقه و در سال ۱۸۸۰به عنوان دکترای فلسفه فارغ‌التحصیل شد. پایان‌نامه او، Die Grundklassen der Christlich-Abendländischen Musik bis ۱۶۰۰(بخش‌های اصلی موسیقی کلیسای غربی تا سال
bis ۱۶۰۰(بخش‌های اصلی موسیقی کلیسای غربی تا سال ۱۶۰۰)، در Allgemeine Musikzeitung تجدید چاپ شد. دو سال بعد، او اعتبار خود را به عنوان مدرس دانشگاه، که به عنوان هابیلیتیشن نیز شناخته می‌شود، با پایان‌نامه ای در مورد تاریخ هارمونی تکمیل کرد. از پیشگامان موسیقی‌شناسی. در سال ۱۸۸۳ آدلر مدرس موسیقی‌شناسی در دانشگاه وین شد و به همین مناسبت مقاله ای در مورد تاریخ هارمونی نوشت که در «گزارش‌های جلسه کلاس فلسفی-تاریخی آکادمی علوم وین» منتشر شد، ۱۸۸۱ در سال ۱۸۸۴او (به همراه فردریش کرایساندر و فیلیپ اسپیتا) فصلنامه
همراه فردریش کرایساندر و فیلیپ اسپیتا) فصلنامه موسیقی‌شناسی (فصلنامه موسیقی‌شناسی) را تأسیس کرد. آدلر اولین مقاله از شماره اول را با عنوان "حوزه، روش و هدف موسیقی‌شناسی" ("دامنه، روش و هدف موسیقی‌شناسی"، ۱۸۸۵) ارائه کرد که نه تنها اولین تلاش برای توصیف جامع از مطالعه موسیقی، اما به‌طور معروف این رشته را به دو زیرشاخه موسیقی‌شناسی تاریخی و موسیقی‌شناسی سیستماتیک تقسیم می‌کند. در مقاله آدلر، موسیقی‌شناسی سیستماتیک شامل موسیقی‌شناسی یا موسیقی‌شناسی تطبیقی (موسیقی‌شناسی تطبیقی) بود که بعدها به رشته‌ای مستقل
تطبیقی) بود که بعدها به رشته‌ای مستقل تبدیل شد (نک: اتنوموسیکولوژی). اگرچه این زیرشاخه‌ها دقیقاً با رویه فعلی همخوانی ندارند، اما تقریباً در موسیقی‌شناسی مدرن اروپایی حفظ شده‌اند و تقریباً با تقسیم‌بندی موسیقی‌شناسی آمریکای شمالی به تاریخ موسیقی (که اغلب «موسیقی‌شناسی» نامیده می‌شود)، تئوری موسیقی و اتنوموزیکولوژی مطابقت دارند.[۳] در سال ۱۸۸۵ به عنوان استاد عادی تاریخ و تئوری موسیقی به دانشگاه تازه تأسیس آلمانی پراگ، بوهمیا، و در سال ۱۸۹۸ به همین سمت به دانشگاه وین فراخوانده شد و جانشین ادوارد هانسلیک شد.
وین فراخوانده شد و جانشین ادوارد هانسلیک شد. شاگردان او در مؤسسه موسیقی‌شناسی شامل آنتون وبرن و آهنگساز کارل ناوراتیل بودند. او در سال ۱۸۸۶ کتاب «تکرار و تقلید در چند صدایی» را منتشر کرد. در سال ۱۸۸۸، جنبشی از یک کنسرتو پیانوی بتهوون ناشناخته. در سال‌های ۱۸۹۲–۱۸۹۳ او مجموعه‌ای از ساخته‌های موسیقایی امپراتوران فردیناند سوم، لئوپولد اول و جوزف اول را ویرایش کرد (دو جلد).[۴] بین سال‌های ۱۸۹۴ و ۱۹۳۸ او سردبیر «منویومنت‌های موسیقی» در اتریش بود، که یک نشریه مهم در تاریخ موسیقی بود. آدلر اولین مورخ موسیقی بود که
تاریخ موسیقی بود. آدلر اولین مورخ موسیقی بود که بر نقد سبک در تحقیقات تأکید کرد. نگرش‌ها و رویه‌های او در Handbuch der Musikgeschichte ("راهنمای تاریخ موسیقی") مشهود است که او در سال ۱۹۲۴ سردبیر آن شد.[۵]
گئورگ کریستف واگنزایل (زادهٔ در وین – درگذشتهٔ ) آهنگساز اهل اتریش بود. او در وین متولد شد. از شاگردان مورد علاقهٔ کاپل‌مایستر دربارِ وین، یوهان یوزف فوکس بود. واگنزایل از سال ۱۷۳۹ تا پایان عمرش، به‌عنوان آهنگساز و نوازندهٔ هارپسیکورد و ارگ، در دربار خدمت کرد. یوهان باپتیست شنک و ماری آنتوانت از شاگردان او بودند. او بسیار کم سفر کرد و تا پایان عمر وین ماند، شهری که بیشترین دوران عمرش را در آن گذراند. واگنزایل شخصیتی شناخته‌شده در موسیقی روزگارِ خود بود؛ به‌طوری که یوزف هایدن و ولفگانگ آمادئوس موتسارت، دو
که یوزف هایدن و ولفگانگ آمادئوس موتسارت، دو آهنگساز بزرگ آن زمان، با آثار او آشنا بودند. آثار اولیهٔ او در سبک باروک است، اما سبکِ آثار او در دورهٔ دوم زندگی‌اش کلاسیک است. او تعدادی اپرا، آثار آوازی، سمفونی، کنسرتو، موسیقی مجلسی، و نیز آثاری برای سازهای شستی‌دار ساخت.
سِر آلفرِد برِندل (-۱۷ ژوئن ۲۰۲۵) نوازندهٔ پیانو، شاعر، و نویسندهٔ اهل اتریش است که بیشتر به خاطر اجراهای متبحرانه‌اش از آثار موتسارت، شوبرت، شونبرگ، و به‌ویژه بتهوون شهرت دارد.
ایوان ایلیچ (; – ) یک نویسنده، فیلسوف و کشیش کلیسای کاتولیک اهل اتریش بود. او یکی از منتقدان بارز فرهنگ غربی و نهادهای مدرن نظیر آموزش و پرورش، پزشکی، کار، مصرفِ انرژی، حمل‌ونقل و توسعهٔ اقتصادی بود. ایوان ایلیچ در سال ۱۹۲۶ در وین به دنیا آمد. پدر و مادر او یهودی و کاتولیک بودند. در ۱۹۴۲، خانوادهٔ او از دست نازی‌ها فرار کرد. ایلیچ بعد از پایان جنگ در فلورانس زیست‌شناسی سلولی و کریستال‌شناسی، در رم الاهیات و فلسفه، و در آلمان تاریخ قرون وسطی خواند. او به یک کشیش وابسته به کلیسای کاتولیک روم تبدیل شد و در
کشیش وابسته به کلیسای کاتولیک روم تبدیل شد و در ۱۹۵۱ به یک قصبهٔ فقیر پورتوریکویی در شهر نیویورک فرستاده شد. در آن‌جا او بسیار موفق بود و در ۱۹۵۶ قائم‌مقام دانشگاه کاتولیک پورتوریکو شد. او صراحتاً راست‌کیشیِ کاتولیکِ پیش از شورای دوم واتیکان را نقد می‌کرد و مافوق‌های جدیدش از این مسئله چندان خشنود نبودند. او سال ۱۹۵۹ را در نقاط مختلف آمریکای جنوبی گذرانید و عاقبت در کورناواکِ مکزیک مستقر شد. او یک مرکزِ آزاد تحقیقاتی و آموزش زبان به نام مرکز مستندسازی بین‌فرهنگی تأسیس کرد که همانند برکلی و دهکدهٔ گرین‌ویچ
تأسیس کرد که همانند برکلی و دهکدهٔ گرین‌ویچ به محیطی مناسب برای رشد رادیکالیسمِ دههٔ ۱۹۶۰ تبدیل شد. ایوان ایلیچ در چند کتابِ متوالی—ابزارهایی برای همْشادزیستی (۱۹۷۳)، انرژی و مساوات (۱۹۷۴)، الههٔ انتقامِ پزشکی (۱۹۷۵)، به سوی تاریخچهٔ نیازها (۱۹۷۸)، حقِ بی‌کاریِ سودمند (۱۹۷۸) و کارِ سایه (۱۹۸۱)—به نقدِ موازیِ پزشکی، حمل‌ونقل، قانون، روان‌درمانی، رسانه‌ها و سایر تخصص‌هایِ خودجاودان‌ساز پرداخت. نظامِ پزشکی بیمار تولید می‌کند؛ نظامِ قضایی موکل تولید می‌کند؛ نظام سرگرمی مخاطب تولید می‌کند؛ نظام حمل‌ونقل مسافرِ