payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باربارا هریس (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۲۱ اوت ۲۰۱۸) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۹ تا ۱۹۹۷ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به نشویل، هزاران دلقک، هری کلرمن کیست اشاره کرد.
مارگارت لیتون (؛ – ) یک هنرپیشه اهل بریتانیا بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "عزیز" و " اشاره نمود.
جینی برلین (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۶۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. بخشی از فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
سوزان تایرل (؛ – ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۴ تا ۲۰۱۲ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به گریان، موتوراما، دور از خانه، تیپهدس، ماه دروغگو و گوشت و خون اشاره کرد.
والنتینا کورتس (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۹) بازیگر اهل ایتالیا بود. فیلم‌شناسی. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "کنت آکوئیلا"، "نخستین عشق" (۱۹۴۱)، "شهبانوی ناوارا" (۱۹۴۲)، "شام دلقک" (۱۹۴۲)، "خانه‌ای در تلگراف هیل" (۱۹۵۱)، "باراباس" (۱۹۶۱)، "دختری که زیاد می‌دانست" (۱۹۶۳)، "همسر شیطان" (۱۹۷۷) و "نامزد" (۱۹۸۹) اشاره کرد.
رونی بلکلی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه، خواننده، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "کابوس در خیابان الم" و "نشویل" اشاره کرد.
برندا واکارو (؛ زادهٔ ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۶۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "کابوی نیمه‌شب"، ""، "سوپرگرل"، "کاپریکورن یک"، "سامرتری" و "اولین گناه کبیره" اشاره کرد.
ملیندا دیلون () (زادهٔ ۱۳ اکتبر ۱۹۳۹ – درگذشتهٔ ۹ ژانویهٔ ۲۰۲۳) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی از سال ۱۹۵۹ تا ۲۰۰۷ میلادی مشغول فعالیت بود.
بازار مشتقات، گونه‌ای بازار مالی برای مبادلات ابزارهای مشتقه، همچون بازار معاملات آتی یا اختیار معامله است، که ارزش آن از ارزش دیگر دارایی‌ها مانند اوراق بهادار، نرخ بهره، کالای اساسی و شاخص اوراق بهادار، مشتق می‌شود. مشتقات می‌توانند، در یکی از دو بازار بورس متشکل و بازار فرابورس مبادله شوند. بازار متشکل، دارای مقررات خاص و بازارهای متمرکزی برای مشتقات استاندارد شده است. بازارهای فرابورس، غیرمتمرکز و دارای مقررات کمتری هستند، که مشتقات با استاندارد پایین، در آنها مورد معامله قرار می‌گیرد.
باربارا باری (؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۵۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به جدا شدن و آخر خط اشاره کرد.
لوسی یک فیلم علمی–تخیلی و اکشن آمریکایی-فرانسوی محصول سال ۲۰۱۴، به نویسندگی و کارگردانی لوک بسون است. اسکارلت جوهانسون به عنوان شخصیت اصلی فیلم و مورگان فریمن نقش پروفسور نورمن را ایفا می‌کند. جوهانسون در این فیلم شخصیت لوسی را به تصویر می‌کشد، زنی که وقتی یک داروی نوتروپیک و روان‌گردان در دستگاه گردش خون او جذب می‌شود، توانایی‌های سایکوکینسیس به‌دست می‌آورد. "لوسی" توسط یونیورسال استودیوز در ۲۵ ژوئیه ۲۰۱۴، در ایالات متحده به نمایش درآمد، و ۴۶۹ میلیون دلار در سراسر جهان فروش کرد در حالی که ۴۰ میلیون دلار
در سراسر جهان فروش کرد در حالی که ۴۰ میلیون دلار بودجه ساخت آن بوده است. فیلم با واکنش‌های مثبتی از سوی منتقدان همراه بود، اما همچنان نقدهای جانبدارانه دریافت کرده است. اگرچه فیلم برای داشتن درون‌مایه، عناصر بصری و عملکرد بازیگری جوهانسون مورد تحسین قرار گرفت، اما بسیاری از منتقدان داستان آن را بی‌معنا دانستند، به‌ویژه تمرکز آن بر باور نادرست ده درصد از مغز و توانایی‌های ناشی از آن. داستان. لوسی، دختری آمریکایی است که در تایپه به تحصیل مشغول است. دوست‌پسر جدیدش، ریچارد، او را مجبور می‌کند تا یک کیف حاوی
جدیدش، ریچارد، او را مجبور می‌کند تا یک کیف حاوی چهار بسته از ماده‌ای بسیار قوی و مصنوعی به نام CPH4 را به یک قاچاقچی خطرناک کره‌ای به نام آقای جانگ در هتل Regent تحویل دهد. پس از آنکه ریچارد جلوی چشم لوسی کشته می‌شود، او توسط افراد جانگ اسیر شده و مجبور به حمل یکی از بسته‌ها به عنوان قاچاق‌بر انسانی می‌شود. بسته در داخل شکم لوسی دوخته می‌شود، اما با ضربه‌ای که به شکمش وارد می‌شود، بسته پاره شده و مقدار زیادی از دارو وارد بدنش می‌گردد. این اتفاق باعث می‌شود توانایی‌های ذهنی و جسمی لوسی به‌طرز
باعث می‌شود توانایی‌های ذهنی و جسمی لوسی به‌طرز خارق‌العاده‌ای افزایش یابد. او قدرت‌هایی نظیر تله‌پاتی، تله‌کینزی، سفر ذهنی در زمان و نداشتن احساسات یا درد را به دست می‌آورد. لوسی با استفاده از این قابلیت‌ها، نگهبانان را می‌کشد و می‌گریزد. او به بیمارستان نظامی می‌رود تا بسته را از بدنش خارج کنند. پزشک به او می‌گوید که CPH4 به‌طور طبیعی در بدن زنان باردار در هفته‌ی ششم بارداری تولید می‌شود و به جنین انرژی رشد می‌دهد اما ماده‌ی موجود در بدن لوسی در دوزی غیرقابل تصور وارد شده است. لوسی سپس به هتل جانگ
غیرقابل تصور وارد شده است. لوسی سپس به هتل جانگ بازمی‌گردد، محافظانش را از بین می‌برد و با استفاده از توانایی‌های ذهنی، محل دقیق سه قاچاق‌بر دیگر را که حامل بسته‌های باقی‌مانده CPH4 هستند، از ذهن جانگ استخراج می‌کند. او با پروفسور ساموئل نورمن تماس می‌گیرد، دانشمندی که در زمینه ظرفیت مغز انسان تحقیق می‌کند. لوسی برایش ثابت می‌کند که به توانایی‌های خارق‌العاده‌ای دست یافته و تنها ۲۴ ساعت دیگر زنده است. وقتی از نورمن می‌پرسد که با این دانش چه کند، او پیشنهاد می‌دهد آن را منتقل کند. لوسی برای دیدار با نورمن
می‌دهد آن را منتقل کند. لوسی برای دیدار با نورمن به پاریس پرواز می‌کند و از یک افسر پلیس محلی، دل ریو، می‌خواهد تا در یافتن بسته‌های باقی‌مانده کمکش کند. در طول پرواز، نوشیدن کمی شامپاین باعث واکنش شدید سلولی می‌شود، اما لوسی با مصرف مجدد ماده از فروپاشی بدنش جلوگیری می‌کند. پس از به‌دست آوردن باقی بسته‌ها و ملاقات با نورمن و تیمش، لوسی تصمیم می‌گیرد تمام دانش خود را با آن‌ها به اشتراک بگذارد. در آزمایشگاه، درباره‌ی ماهیت زمان، زندگی و درک انسانی صحبت می‌کند. سپس با تزریق محتویات هر سه بسته CPH4 به‌صورت
سپس با تزریق محتویات هر سه بسته CPH4 به‌صورت وریدی، مغز او به‌سرعت به ظرفیت کامل نزدیک می‌شود. بدن لوسی به ماده‌ای سیاه‌رنگ تبدیل می‌شود که به تجهیزات آزمایشگاه نفوذ کرده و در نهایت به یک ابررایانه‌ی واحد تبدیل می‌شود. در این حین، لوسی به سفری ذهنی در میان زمان و فضا می‌رود؛ از گذشته‌ی بشریت و دیدار با اولین انسان (لوسی باستانی) تا مشاهده‌ی انفجار بزرگ و آغاز آفرینش. در همین لحظه، جانگ وارد آزمایشگاه شده و سعی می‌کند لوسی را بکشد، اما لوسی پیش از شلیک، به ظرفیت کامل ذهنی می‌رسد و در فضا-زمان ناپدید می‌شود.
کامل ذهنی می‌رسد و در فضا-زمان ناپدید می‌شود. تنها لباس‌هایش و ابررایانه‌ی سیاه باقی می‌ماند. دل ریو وارد می‌شود و جانگ را می‌کشد. نورمن یک فلش درایو سیاه از ابررایانه دریافت می‌کند. سپس رایانه نیز ناپدید می‌شود. دل ریو با حیرت می‌پرسد لوسی کجاست؟ در همان لحظه، موبایلش پیامی دریافت می‌کند: «من همه‌جا هستم.» در پایان، صدای لوسی شنیده می‌شود: «زندگی، یک میلیارد سال پیش به ما داده شد. حالا می‌دانی با آن چه باید بکنی.»
مسابقهٔ امدادی نوعی رقابت ورزشی است که در آن اعضای یک تیم هر کدام بخشی از مسیر را طی می‌کنند. مسابقات امدادی در ورزش‌های مختلفی از جمله دو، شنا، اسکی، اسکیت، بایاتلون و جهت‌یابی برگزار می‌شود. در بیشتر مسابقات امدادی یک چوب امدادی در دست ورزشکاران است که پس از پایان نوبت خود آن چوب را به هم‌تیمی خود انتقال می‌دهند. در مسابقات المپیک چندین نوع مسابقه امدادی برگزار می‌شود. در دو و میدانی دوهای ۴ در ۱۰۰ متر و ۴ در ۴۰۰ متر امدادی و در شنا رشته‌های ۴ در ۱۰۰ متر آزاد و ۴ در ۱۰۰ متر مختلط در برنامه مسابقات المپیک
و ۴ در ۱۰۰ متر مختلط در برنامه مسابقات المپیک تابستانی قرار دارند. دوهای امدادی. در دو و میدانی دوهای امدادی زیادی وجود دارد اما دو نوع دو امدادی استاندارد که در برنامه مسابقات قهرمانی جهان و المپیک قرار دارد دوهای ۴ در ۱۰۰ متر و ۴ در ۴۰۰ متر امدادی هستند. به‌طور سنتی دو ۴ در ۴۰۰ متر آخرین مسابقه تورنمنت‌های دو و میدانی است که بر روی پیست برگزار می‌شود و بسیار مورد توجه تماشاگران قرار می‌گیرد. تعیین دقیق رکورد هر ورزشکار در دو امدادی بسیار مشکل است. چون دونده‌ها بعد از استارت زدن چوب امدادی را می‌گیرند و
بعد از استارت زدن چوب امدادی را می‌گیرند و ممکن است مسافتی که طی می‌کنند دقیقاً ۱۰۰ متر یا ۴۰۰ متر نباشد. در مسابقات ۴ در ۱۰۰ متر تمام تیم در یک خط دو خود را آغاز کرده و به پایان می‌رسانند. اما در ۴ در ۴۰۰ متر فقط ۵۰۰ متر اول مسیر در خط‌های ابتدایی طی می‌شود و سپس دونده‌ها اجازه دارند تا به خط یک (کنار پیست) بیایند.
سندرم ایمپاستر، نشانگان دغل‌کار یا نشانگان خودویرانگری توانمندان یک پدیده‌ی روان‌شناختی است که در آن فرد نخبه نمی‌تواند اعتبار موفقیت‌هایش را بپذیرد. در این پدیده فرد تصور می‌کند برخلاف آنچه شواهد بیرونی که نشان از لیاقت وی برای رسیدنش به موفقیت از روی رقابت و تلاش دارند، او در واقع شایستگی آن موفقیت را ندارد و شخصی فریب‌کار است. فرد مبتلا به این نشانگان، موفقیت خودش را در نتیجهٔ اقبال، زمان‌بندی خوب، و یا فریب دیگران فرض می‌کند و این موضوع که فردی باهوش یا تلاش‌گر است را بدفهمی دیگران فرض می‌کند و از نظر
تلاش‌گر است را بدفهمی دیگران فرض می‌کند و از نظر روانی از سوی خود نمی‌پذیرد. این عبارت برای اولین بار توسط روانشناسان در مقاله‌ای در ۱۹۷۸ عنوان شد و در آن برآورد شد که حدود ۷۰ درصد از انسان‌ها، نشانه‌هایی از این سندرم را در خود دارند. محققان از آن به عنوان مسئلهٔ مؤثر بر زنانی یاد می‌کنند که علی‌رغم داشتن جایگاهی برجسته در تحصیل و حرفه‌ٔ خود، پافشاری می‌کنند که هیچ استعدادی ندارند و هر کسی را که غیرِ این بیندیشد، نادان می‌پندارند. اما بسیاری از زنان موفق نسبت به اجرای خوب کار خود اضطراب دارند. دکتر سندی
نسبت به اجرای خوب کار خود اضطراب دارند. دکتر سندی مان، استاد روان‌شناسی دانشگاه مرکزی لنکشر در بریتانیا، سه ویژگی اصلی سندرم ایمپاستر یا نشانگان خود‌ویرانگری افراد موفق را چنین بیان می‌کند: هانی لنکستر جیمز، روان‌شناس می‌گوید: «تجربهٔ داشتن سندروم ایمپاستر مانند این است که در تمام عمر با این ترس و نگرانی زندگی کنیم که دیگران ما را فریبکار بدانند و روزی بفهمند که در حد انتظارات و توقعات آنها نبوده‌ایم». تاریخچه. اصطلاح پدیده شیاد در مقاله‌ای با عنوان «پدیده شیاد در زنان با موفقیت بالا: دینامیک و مداخله
شیاد در زنان با موفقیت بالا: دینامیک و مداخله درمانی» توسط Pauline R. Clance و Suzanne A. Imes منتشر شد. Clance و Imes پدیده فریبکار را «تجربه درونی دروغگویی فکری» تعریف کردند و در ابتدا تحقیقات خود را بر روی زنان در آموزش عالی و صنایع حرفه ای متمرکز کردند. محققان بیش از ۱۰۰ زن را مورد بررسی قرار دادند که تقریباً یک سوم آن‌ها به دلایلی غیر از سندروم ایمپاستر درگیر روان‌درمانی بودند و دو سوم آن‌ها را از سخنرانی‌ها و گروه‌های درمانی خود می‌شناختند. همه شرکت کنندگان به طور رسمی برای برتری حرفه‌ای خود توسط
کنندگان به طور رسمی برای برتری حرفه‌ای خود توسط همکاران شناخته شده بودند و پیشرفت تحصیلی را از طریق مدارک تحصیلی و نمرات آزمون استاندارد نشان دادند. علیرغم تاییدیه خارجی ثابتی که این زنان دریافت کردند، آنها فاقد تصدیق درونی از دستاوردهای خود بودند. هنگامی که از شرکت کنندگان در مورد موفقیت آنها سؤال شد، برخی از شرکت کنندگان آن را به شانس نسبت دادند، در حالی که برخی معتقد بودند که مردم توانایی های خود را بیش از حد ارزیابی کرده‌اند. کلنس و ایمز معتقد بودند که این چارچوب ذهنی پدیده فریبکار از عواملی مانند
که این چارچوب ذهنی پدیده فریبکار از عواملی مانند کلیشه‌های جنسیتی، مشکلات خانوادگی، هنجارهای فرهنگی و سبک اسناد ایجاد می‌شود. آنها کشف کردند که زنان در این مطالعه علائم «اضطراب عمومی، عدم اعتماد به نفس، افسردگی، و ناامیدی مربوط به ناتوانی در برآورده کردن استانداردهای خود تحمیلی موفقیت را تجربه کردند.»
خط بازار اوراق بهادار نشان‌دهنده مدل قیمت‌گذاری دارایی‌های سرمایه‌ای است، که از مفاهیم قابل آزمون نظریهٔ بازار سرمایه می‌باشد. این نظریه رابطه بین بازده مورد انتظار یک دارایی، با ریسک آن را تعریف می‌کند. تنها ریسک سیستماتیک، یعنی بخشی از خطر که از طریق تنوع بخشیدن به سبد دارایی قابل کاهش نیست، در برآورد قیمت سرمایه‌گذاری مورد نظر قرار گرفته می‌شود. با تکیه بر مفروضات خط بازار اوراق بهادار یا الگوی قیمت‌گذاری دارایی سرمایه‌ای، به ترتیب زیر استخراج می‌شود: که در آن:
عزت خانم حسنعلی با نام هنری آزاده بازیگر فیلم اهل ایران بود. زندگی‌نامه. آزاده متولد ۱۳۱۰ در تهران، تحصیلات ابتدایی خود را در دبستان ری و دوره متوسطه را در دبیرستان ناموس طی کرد. وی فعالیت هنری را سال ۱۳۳۷ با تئاتر آغاز کرد. بازی در فیلم «افسونگر» به کارگردانی اسماعیل کوشان نخستین تجربه سینمایی اوست.
پرویز جعفری (زاده ۱۳۲۰، ارومیه) بازیگر فیلم اهل ایران بود. زندگی‌نامه. پرویز جعفری متولد ۱۳۲۰ در اورمیه، و فارغ‌التحصیل رشتهٔ بازیگری از مدرسه سینمایی لندن است. وی فعالین سینمایی خویش را از سال ۱۳۳۶ با فیلم یکی بود یکی نبود آغاز نمود.
ریسک سیستماتیک در امور مالی و اقتصاد، به ریسک حاصل از اثر عوامل کلی بازار اطلاق می‌شود، که به‌طور هم‌زمان بر قیمت اوراق بهادار موجود در بازار مالی تأثیر می‌گذارد. عواملی چون تحولات اقتصادی، سیاسی و اجتماعی (مانند تغییرات نرخ ارز، چرخه‌های تجاری، تورم، سیاست‌های پولی و مالی دولت‌ها) باعث ایجاد ریسک سیستماتیک در سیستم‌های مالی و اقتصادی می‌شود. بدلیل آنکه ریسک سیستماتیک در ارتباط با وضعیت کلی بازار و نوسانات موجود در آن می‌باشد و با بکارگیری تکنیک‌های مدیریت سبد اوراق بهادار قابل کاهش نمی‌باشد، به آن ریسک
سبد اوراق بهادار قابل کاهش نمی‌باشد، به آن ریسک کاهش‌ناپذیر یا غیرقابل‌اجتناب نیز گفته می‌شود. از دیدگاه صاحبان سهام، ریسک سیستماتیک موجود در مجموعه‌ای از سهام، مهم است و این بدان مفهوم است، که قضاوت درباره تک تک سهام، نه براساس انحراف معیار بازده آن‌ها، بلکه بر مبنای ریسک سیستماتیک صورت می‌گیرد. طبق نظریه‌ نوین سبد سهام، می‌توان ریسک غیرسیستماتیک را کاهش داد یا بطور کلی از میان برد، ولی ریسک سیستماتیک همچنان باقی می‌ماند. شاخص بتا ابزاری برای اندازه‌گیری ریسک سیتماتیک است.
حسین دانشور (زادهٔ ۱۳۰۸، تهران) بازیگر و کارگردان فیلم اهل ایران بود. زندگی‌نامه. حسین دانشور متولد ۱۳۰۸ در تهران، پس از پایان دورهٔ دبیرستان البرز وارد دانشسرای تربیت بدنی شد و در سال ۱۳۲۵ در بین ۱۵۰۰ نفر داوطلبان کنکور استودیو احیا هنرهای زیبا، موفق به تحصیل در رشتهٔ سینما شد. فعالیت در سینمای حرفه‌ای را از ۱۳۲۹ به عنوان بازیگر و با فیلم شرمسار به کارگردانی اسماعیل کوشان آغاز کرد. به دلیل علاقه به فعالیت‌های سیاسی و سیر و سفر، به مدت سه سال به هند، عراق، ترکیه و لبنان رفت. در سال ۱۳۳۳ به ایران بازگشت. پس
و لبنان رفت. در سال ۱۳۳۳ به ایران بازگشت. پس از چند سال ۱۳۳۷ فعالیت سینمایی را کنار گذاشت و مدیر چند پروژهٔ آپارتمان سازی، از جمله شهرک اکباتان بود. وی در سال ۱۳۶۶ درگذشت.
رأی‌گیری انباشته یا رأی‌گیری تراکمی، مدلی از رأی گیری برای انتخاب اعضای هیئت مدیره شرکت‌ها می‌باشد. رأی‌گیری انباشته چند رأی متعدد برای یک عضو واحد هیئت مدیره را مجاز می‌دارد، به اینصورت که با توجه به تعداد افراد موردنیاز هیئت مدیره، به‌ازای مالکیت هر واحد سهام، یک امتیاز داده خواهد شد. رأی‌گیری تراکمی به این منظور طراحی شده، که گروه اقلیت سهام‌داران نیز بتوانند، تا حدی در کنترل شرکت دخالت داشته باشند. این دخالت از طریق انتخاب دست‌کم یک نفر در هیئت مدیره صورت می‌گیرد. برای مثال، فرض کنید قرار است ۵ عضو هیئت
می‌گیرد. برای مثال، فرض کنید قرار است ۵ عضو هیئت مدیره انتخاب شود. کسی که مالک ۱۰۰ سهم است، می‌تواند برای هر ۵ نفر، ۱۰۰ رأی بدهد. بنابراین، شخص یاد شده، در مجموع ۵۰۰ رأی می‌تواند بدهد. چنان‌چه رأی‌گیری تراکمی مجاز باشد، این شخص می‌تواند آرای خود را جمع کند و به نفع یک عضو هیئت مدیره ۵۰۰ رأی بدهد، به‌جای این‌که به هر یک از ۵ نفر، ۱۰۰ رأی بدهد. از ۱۸۷۰ تا ۱۹۸۰ از این روش برای انتخاب اعضای پارلمان ایالتی ایلینوی استفاده می‌شد.
الکساندر «آلکس» بیجانیان (زاده ۱۸۹۲ - درگذشته ؟) بازیگر سینما ارمنی‌تبار اهل ایران بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۵ میلادی (۱۳۲۹–۱۳۳۴) فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. وی در ۱۸۹۲ میلادی (۱۲۷۱ خورشیدی) در بندر انزلی به دنیا آمد. وی تحصیلات خویش را در مدرسهٔ ارامنهٔ رشت فراگرفت و سپس به همراه گروه تئاتری که از قفقاز جهت اجرای برنامه به ایران آمده بود به این منطقه سفر کرد. پس از چندی وی از چهره‌های شاخص تئاتر شد و به رشت بازگشت. بجانیان در سال ۱۹۴۹ (۱۳۲۸) به تهران مهاجرت کرد و جذب هنر سینما گردید. از سال ۱۹۵۰ تا
مهاجرت کرد و جذب هنر سینما گردید. از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۲ (۱۳۲۹ تا ۱۳۳۱) در فیلم‌های «شرمسار»، «مستی عشق»، «مادر» و «دزد عشق» به کارگردانی اسماعیل کوشان و در فیلم «غروب عشق» به کارگردانی احمد فهمی بازی کرد. او در اغلب فیلم‌ها نقش پدر را ایفا می‌کرد و از این رو بجانیان را اغلب پدر خطاب می‌کردند. تاریخ درگذشت وی نامعلوم است.
روز بازخرید، روزی است که اوراق بهادار قبل از سررسید، بازخرید می‌شود. بازخرید اوراق مزبور به ارزش اسمی سهام به همراه بهره اندکی صورت می‌گیرد. به‌عنوان مثال، در قرارداد یک سند قرضه ۲۰ ساله ممکن است پیش‌بینی شده باشد که اگر انتشار اوراق جدید متضمن منافع ناشر باشد، بعد از ۱۰ سال از انتشار آن سند قرضه فرا می‌رسد. هنگام خرید اوراق قرضه، دانستن «روز بازخرید» مهم است، چرا که نمی‌توان به دریافت بهره بعد از این تاریخ مطمئن بود.
غلامعلی روانبخش با نامِ هنریِ روانبخش (زاده ۱۳۱۴ خورشیدی در قوچان – درگذشته در ۱۲ بهمن ۱۳۵۷ تهران) بازیگر و خواننده اهل ایران بود. وی فعالیت هنری از ۱۳۳۵ با خوانندگی در رادیو ایران شروع کرد. زندگی. غلامعلی روانبخش به سال ۱۳۱۴ در شهر قوچان متولد شد و پس از تحصیلات ابتدائی و متوسطه به تهران آمد و در اداره بیمه‌های اجتماعی کارگران به سمت کارمند مشغول خدمت گردید و با خواندن ترانه‌هایی چون عروس و داماد، دختر قالی باف و نازی جان به اوج شهرت رسید و با خوانندگان زمان خود مثل: ویگن، عارف و منوچهر سخایی به رقابت
زمان خود مثل: ویگن، عارف و منوچهر سخایی به رقابت پرداخت و چنان از شهرت و محبوبیتی بهره‌ور شد که ابتدا از وی برای شرکت در فیلم‌هایی دعوت به عمل آمد و سپس در رادیو مشغول همکاری و خوانندگی شد. وی پس از قریب دوازده سال فعالیت در سینما و رادیو، از اوایل سال ۱۳۵۲ به تدریج از فعالیت‌های هنری کناره گرفت و بیشتر به کارهای اداری و در بیرون اداره به فعالیت‌های ساختمانی می‌پرداخت. غلامعلی روانبخش یکی از آن خوانندگانی بود که در دهه ۱۳۴۰ شروع به فعالیتهای هنری نمود و با همان اولین ترانه خود «آهای عروس و ای دوماد» که از
همان اولین ترانه خود «آهای عروس و ای دوماد» که از ساخته‌های ناصر زرآبادی بود مطرح شد. درگذشت. وی در دوازدهم بهمن ماه سال ۱۳۵۷ بر اثر سکته قلبی درگذشت.
شهرام ثمینی‌پور (با نام هنری «شهرام») بازیگر کودک فیلم اهل ایران که در سال‌های ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۶ در سینمای ایران در نقش پسرک خردسال در ٢٣ فیلم سینمایی نقش آفرینی کرد. صداپیشهٔ او ناهید امیریان، دوبلور بچه‌گوی ایرانی بود.
برج شانگهای آسمان‌خراش ۱۲۱ طبقه به ارتفاع ۶۳۲ متر، با کاربری اداری-تجاری است، که در شهر شانگهای مستقر می‌باشد. پروژه ساخت این ساختمان در سال ۲۰۰۸ آغاز شد و در سال ۲۰۱۶ به اتمام رسید. این ساختمان هم‌اکنون بلندترین ساختمان چین و دومین ساختمان بلند جهان به‌شمار موی‌آید. این برج از فناوری و مهندسی پیشرفته برای کاهش اثرات زیست محیطی خود استفاده می‌کند. شکل و طراحی منحصر به فرد آن به آن اجازه می‌دهد تا به طور موثر در برابر باد مقاومت کند که موجب صرفه‌جویی ۲۰ هزار متری آرماتور فولادی در طول ساخت آن شده است.
برج ۳ مرکز تجارت جهانی چین آسمان‌خراش ۷۴ طبقه به ارتفاع ۳۳۰ متر، با کاربری اداری-تجاری و هتل است، که در شهر پکن مستقر می‌باشد. پروژه ساخت این ساختمان در سال ۲۰۰۵ آغاز شد و در سال ۲۰۱۰ تکمیل و افتتاح گردید.
جلال موسوی بازیگر و چهره‌پرداز فیلم اهل ایران است.
جین مورفین (؛ ۲۷ اکتبر ۱۸۸۴ – ۱۰ اوت ۱۹۵۵) یک فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود. او در سال ۱۹۳۴ که تعداد زیادی از نمایشنامه‌های "برادوی" را نوشته بود بعنوان اولین زن ناظر استودیو در "آر. ک. او" شروع به کار کرد.
دوروتی اما آرزنر (؛ – ) یک کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳ میلادی فعالیت می‌کرد. وی تنها کارگردان زنی است که از دوران صامت، به قلمروی فیلم‌های ناطق وارد شد و نخستین فیلم ناطقش، «"کوکتل منهتن"» (۱۹۲۸) نام داشت. او در دههٔ ۳۰ میلادی یکی از ده فیلم‌ساز مطرح هالیوود بود.
ژولین دوویویه (؛ – ) کارگردان فیلم اهل فرانسه بود. وی برجسته‌ترین آثار خویش را بین سال‌های ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۰ کارگردانی نمود. ژان رنوار او را یک تکنیسین بزرگ و یک شاعر می‌دانست. دوویویه یکی از بزرگترین کارگردانان فرانسه و شاید دنیا محسوب می‌شود و مربوط به نسلی که در آن ۴ کارگردان بزرگ دیگر فرانسوی، ژان رنوار، رنه کلر، مارسل کارنه و ژاک فدر درخشش داشتند. بیشترین ژانری که دوویویه در فیلم‌هایش به آن پرداخته است ژانر درام است و او برخلاف کارگردانانی که ذکر شد مورد تقدیر هیچوقت قرار نگرفته است در حالیکه اینگمار برگمان
هیچوقت قرار نگرفته است در حالیکه اینگمار برگمان هم همیشه آثار دوویویه را تحسین می‌کرده است. ژان رنوار او را «تکنسین بزرگ، سخت‌گیر، شاعر» خطاب کرد. زندگی‌نامه. ژولین دوویویه در ۸ اکتبر ۱۸۹۶ در شهر لیل فرانسه به دنیا آمد. شروع حرفه دوویویه در سینما به سال ۱۹۱۶ و بازیگری برای کارگردان آندره آنتونی باز می‌گردد و در سال ۱۹۱۸ دستیار و نویسنده کارگردانانی همچون آندره آنتونی، مارسل هربیر شد. در سال ۱۹۱۹ اولین فیلم خویش را کارگردانی کرد و در سال ۱۹۲۰ فیلم‌هایی که کارگردانی کرد تم مذهبی داشتند. در دهه ۱۹۳۰، دوویویه
کرد تم مذهبی داشتند. در دهه ۱۹۳۰، دوویویه عضو کمپانی تولید، «Film d'Art» بود که توسط مارسل واندال و شارل دولاک بنیانگذاری شده بود و به عنوان عضوی از این تیم فعالیت می‌کرد و به مدت ۹ سال با آن‌ها همکاری کرد. در طول دهه ۳۰ دوویویه شاهکارهای خویش را کارگردانی نمود و از تم مذهبی دور شد و به سینمای گانگستری رو آورد. در سال ۱۹۳۸ با کمپانی مترو گلدوین مایر قرارداد بست و اولین فیلم آمریکایی خویش را The Great Waltz را کارگردانی نمود. در طول جنگ جهانی دوم، دوویویه برای کار به ایالات متحده آمریکا سفر نمود و در طول
برای کار به ایالات متحده آمریکا سفر نمود و در طول این سال‌ها (۴۴-۱۹۴۱) ۵ فیلم کاگردانی نمود. پایان جنگ به معنای بازگشت وی به فرانسه بود ولی آن جا برای ادامه دادن فعالیت خود مشکلاتی پیدا کرد ولی تا پایان عمر خود به ساختن فیلم در فرانسه ادامه داد به جز مدت کوتاهی که برای فیلم‌برداری فیلم‌های «آنا کارنینا» (۱۹۴۸) به بریتانیا و «Black Jack» به اسپانیا سفر نمود. در ۲۹ اکتبر ۱۹۶۷ در حین ساخت فیلم «Diaboliquement vôtre» در یک سانحه رانندگی در پاریس دچار حمله قلبی شد و درگذشت و در گورستان شهر روی ملمزون به خاک
شد و درگذشت و در گورستان شهر روی ملمزون به خاک سپرده شد
برج زیفنگ (مرکز گرینلند-برج زیفنگ یا برج زیفنگ میدان گرینلند، مرکز مالی نانجینگ گرینلند سابق) آسمان‌خراش ۸۹ طبقه به ارتفاع ، با کاربری اداری-تجاری است، که در شهر نانجینگ، چین مستقر می‌باشد. پروژه ساخت این ساختمان در سال ۲۰۰۵ آغاز شد و در سال ۲۰۱۰ تکمیل و افتتاح گردید.
نادین ترنتینیان (؛ زادهٔ ) یک کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس و تهیه‌کننده اهل فرانسه است.
لوته راینیگر (؛ – ) کارگردان اهل آلمان و پیشگام سبک انیمیشن ضدنور بود. او نزدیک به چهل فیلم با روش ابداعی خودش ساخت، از جمله "ماجراهای شاهزاده احمد" (Die Abenteuer des Prinzen Achmed) که قدیمی‌ترین پویانمایی باقی‌مانده در تاریخ سینما به‌شمار می‌آید. لوته راینیگر از پیشگامان پویانمایی است.
مای زترلینگ (; – ) هنرپیشه و کارگردان اهل سوئد بود. او در فیلم "دستور کار مخفی" بازی کرده‌است.
یولیا سولنتسوا (؛ – ) یک کارگردان فیلم اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۷۹ میلادی فعالیت می‌کرد. از فیلم‌های او می‌توان به "شعر دریا" و "وقایع‌نگاری سال‌های پرتب‌وتاب" اشاره کرد وی همچنین برنده جوایزی همچون نشان لنین شده است.
لاریسیا افیموفنا شپیتکو (؛ – ) یک کارگردان فیلم و فیلم‌نامه‌نویس اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۷۹ میلادی فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. لاریسیا شپیتکو در دوم ژوئیه ۱۹۳۹ در شهر کوچک آرتمیفسک در جمهوری سوسیالیستی شوروی اوکراین متولد شد او پس از فیلم‌سازانی همچون اسفیر شوب و یولیا سولنتسه وا جوانترین و موثرترین عنصر فیلم‌سازان زن شوروی بود. در مؤسسه سینمایی گراسیموف (V.G.I.K.) زیرنظر کارگردان بزرگ اوکراینی الکساندر داوژنکو تحصیل کرد. هنگامی که هفده ساله بود داوژنکو در حین ساختن
کرد. هنگامی که هفده ساله بود داوژنکو در حین ساختن فیلم «"سرود دریا"» درگذشت و همسرش یولیا سولنتسه وا به همراهی لاریسای جوان فیلم را در ۱۹۵۸ به پایان برد. شپیتکو از سن شانزده سالگی و زمان تحصیل در مسکو تا زمان مرگش یکی از قطب‌های مطرح شوروی بود معاصران مسن تر او همچون آندری تارکوفسکی و آندری کونچالوفسکی معتقدند که رسیدن به چنین مرحله‌ای کار آسانی نیست. در ۱۹۶۳ شپیتکو فیلم «"گرما"» را به عنوان رساله فارغ‌التحصیلی ارائه کرد. این اثر بر مبنای داستان کوتاهی از چنگیز آیتماتوف به نام «"چشم شتر"» ساخته شد. وی فیلم
آیتماتوف به نام «"چشم شتر"» ساخته شد. وی فیلم «"بال‌ها"» را در ۱۹۶۶ به پایان برد. شپیتکو فیلم «"تو و من"» را در سال ۱۹۷۱ به اتمام رساند. این فیلم اولین فیلم رنگی شپیتکو بود که توسط الکساندر کنیاژینسکی فیلم‌برداری شد. فیلم در تورینسک و سیبری فیلم‌برداری شده بود. هنگامی که فیلم برای نمایش آماده شد ده دقیقه از آن را که در واقع اولین فیلم موج نوی شوروی بود سانسور کردند. فیلم «"عروج"» را بر اساس رمانی از واسیل بیکوف به نام «"سوتنیکوف"» ساخت. این فیلم در سال ۱۹۷۷ برنده جایزه خرس طلایی از ۲۷مین دوره جشنواره
۱۹۷۷ برنده جایزه خرس طلایی از ۲۷مین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم برلین شد. شپیتکو در ۱۹۷۹ فیلم‌برداری از واپسین فیلمش «"وداع با ماتیورا"» را بر اساس کتابی از والنتین راسپوتین آغاز کرد اما هنگامی که در جستجوی لوکیش‌های تازه برای فیلم‌برداری بود در سن چهل و یک سالگی در نزدیکی مسکو به همراه چهار نفر از گروهش در تصادف اتومبیل کشته شد. بعد از مرگ، همسرش اِلِم کِلیموف فیلم را به پایان برده و نام "بدرود" را بر آن گذاشت. وی با دولت شوروی مشکلات زیادی داشت. آنتون کلیموف در پاسخ به سؤالی، احتمال ساختگی بودن این
کلیموف در پاسخ به سؤالی، احتمال ساختگی بودن این تصادف را بعید دانست. پس از مرگ شپیتکو، همسرش کلیموف با استفاده از تکنیک فتومونتاژ فیلم مستند کوتاهی دربارهٔ او تخت عنوان "لاریسا" در ۱۹۸۱ ساخت.
اسفیر ایلینچنا شوب (؛ ۱۶ مارس ۱۸۹۴ – ۲۱ سپتامبر ۱۹۵۹) یک تدوینگر و کارگردان اهل اتحاد شوروی بود. زندگی‌نامه. نخستین کارگردان زن در سینمای شوروی و یکی از پیشگامان، و شاید هم بنیانگذاران یک مکتب سینمایی جدید - تألیف فیلم (Compilation Film) - است او که کارش را به عنوان پیوندگر فیلم آغاز کرده بود (که بعدها تدوین فیلم‌های خبری و مستند پس از انقلاب روسیه سهم عظیمی داشت) به این فکر افتاد که یک فیلم تاریخی دربارهٔ سقوط رژیم تزاری روسیه با استفاده از فیلم‌های خبری موجود در موزه‌ها و انبارهای فیلم مسکو بسازد. سرانجام