payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شدید مقامات دولت عثمانی قرار داشت. دولت عثمانی سعی داشته‌است که با فریب دادن هنری لینچ مناطقی که ارمنیان و مسلمانان در کنار هم زندگی می‌کردند ارمنیان آن مناطق را هم به عنوان مسلمان شمارش قرار بگیرند. مارسل لیرت مورخ فرانسوی جمعیت ارمنیان آناتولی شرق را در سال ۱۹۱۲م این گونه سرشماری کرده‌است: «ارمنی‌ها در ارزروم ۲۱۵٬۰۰۰ نفر در مقابل تُرکها ۲۴۰٬۰۰۰ نفر، ارمنی‌ها در وان ۱۸۵٬۰۰۰ نفر در مقابل تُرکها ۴۷٬۰۰۰ نفر، ارمنی‌ها در بیتلیس ۱۸۰٬۰۰۰ نفر در مقابل تُرکها ۴۰٬۰۰۰ نفر، ارمنی‌ها در خارپرت ۱۶۸٬۰۰۰ نفر در مقابل
نفر، ارمنی‌ها در خارپرت ۱۶۸٬۰۰۰ نفر در مقابل تُرکها ۱۰۲٬۰۰۰ نفر، ارمنی‌ها در دیاربکر ۱۰۵٬۰۰۰ نفر در مقابل تُرکها ۴۵٬۰۰۰ نفر، ارمنی‌ها در سیواس ۱۶۵٬۰۰۰ نفر در مقابل تُرکها ۱۹۲٬۰۰۰ نفر می‌باشند در مجموع ارمنیان در شش ولایت ۱٬۰۱۸٬۰۰۰ نفر و تُرکها ۶۶۶٬۰۰۰ نفر برآورد شده‌اند. در این آمار قزلباش ۱۴۰٬۰۰۰ نفر، کُردها ۴۲۴٬۰۰۰ نفر، مردم زازا ۷۷٬۰۰۰ نفر، یزیدیان ۳۷٬۰۰۰ نفر برآورد شده‌اند.» سرشماری جمعیت ارمنستان غربی بر اساس داده‌های آرنولد جی. توینبی در سال ۱۹۱۲م. شش ولایت ارمنی ترکیه. شِش ولایت (تقسیمات کشوری)
شش ولایت ارمنی ترکیه. شِش ولایت (تقسیمات کشوری) ارمنی ترکیه شامل: واسپوراکان موقعیت جغرافیائی آن در ارمنستان غربی در اطراف دریاچه وان و شهر وان ترکیه امروزی می‌باشد. واسپوراکان هشتمین ایالت ارمنستان بزرگ که بعدها به پادشاهی مستقلی به نام پادشاهی واسپوراکان در قرون وسطی تبدیل شد. شهر "کارین" یا ارزروم در متون تاریخی به صورت ارض روم، ارزهٔ الروم و ارزنهٔ الروم نیز آمده‌است. از لحاظ رونق و شکوفایی اقتصادی در میان شهرهای ارمنستان غربی می‌توان رتبهٔ نخست را برای شهر "کارین" در نظر گرفت، شهری که دارای قلعه‌ها و
شهر "کارین" در نظر گرفت، شهری که دارای قلعه‌ها و استحکامات متعددی بود که از گذشته‌های دور نقش حفاظتی برای آن داشت. در نیمهٔ نخست قرن نوزدهم میلادی بیشترین جمعیت ارمنیان شهرنشین را در خود جای داده بود. ارمنیان کارین بخش اعظمی از تجارت و صنعت این شهر را در انحصار خود داشتند و نقش مؤثری در روابط اقتصادی حاکم بر آن ایفا می‌کردند. متعاقب جنگ‌های روس و عثمانی و در فاصلهٔ ۱۸۲۹–۱۸۳۰م بخش اعظمی از جمعیت ارمنی این شهر ناگزیر به ارمنستان شرقی یا گرجستان مهاجرت کردند. این امر سبب شد تا اقتصاد کارین تضعیف شود. نام اصلی
امر سبب شد تا اقتصاد کارین تضعیف شود. نام اصلی شهر "خاربرد" یا "خارپرت" بوده به معنی (قلعه سنگی) می‌باشد. هنر مسگری یکی از مهم‌ترین مشاغل ارمنیان ساکن این شهر محسوب می‌شد و تولید انواع اشیاء و ظروف آشپزخانه که حکاکی‌های زیبایی بر روی آن‌ها نقش بسته بود از هنرهای مختص استادان مسگر اهل خاربرت محسوب می‌شد. آهنگری نیز یکی از مهم‌ترین حرفه‌های رایج در این شهر بود و به حدی شهرت داشت که نام برخی از استادان آن، که از تبحر و مهارت خاصی در این حرفه برخوردار بودند. پارچه بافی نیز از حرفه‌های رایج در میان ارمنیان ساکن
بافی نیز از حرفه‌های رایج در میان ارمنیان ساکن در خاربرت بود که کارگاه‌های متعددی در این شهر داشت. در سال‌های پایانی قرن نوزدهم میلادی، کارخانه‌ای نیز به دست یکی از خانواده‌های ثروتمند ارمنی احداث شد که بیش از یک صد کارگر را از میان ساکنان ارمنی شهر جذب کرد. نام اصلی شهر "آغزنیک" می‌باشد که یک نام ارمنی است. در متون ارمنی، با موضوع جغرافیای تاریخی به صورت "باقاقش" یا "باقش" نیز ذکر شده و در منابع عثمانی به صورت "بیدلیس" و "بیتلیس" نیز آمده‌است. "سیواس" در گذشته و در متون تاریخی یونانی، رومی و ارمنی
در گذشته و در متون تاریخی یونانی، رومی و ارمنی "سباستیا" نامیده می‌شده. در مورد تاریخ دقیق تغییر نام شهر اطلاع چندانی در دست نیست ولی آنچه مسلم است نام آن از قرن سیزدهم میلادی، در متون تاریخی، با عنوان سیواس آمده و در تقسیمات امپراتوری عثمانی و به‌طور دقیق، در ۱۸۶۴م، استانی به نام سیواس با مرکزیت این شهر تشکیل شد. سرشماری۱۹۱۴م کارگزاران دولت عثمانی نشان می‌دهد که در این تاریخ اکثر جمعیت ارمنی ساکن سیواس کاتولیک مذهب بوده‌اند. مکتب کاتولیک در ۱۸۵۸م رسماً از سوی برخی ارمنیان ساکن سیواس به منزلهٔ مذهب رسمی
سوی برخی ارمنیان ساکن سیواس به منزلهٔ مذهب رسمی پذیرفته و به تدریج، بر تعداد پیروان آن افزوده شد. نخستین نشانه‌های موجود از حیات سیواس به سده ۱ (پیش از میلاد) بازمی‌گردد. در این زمان، شهر در قلمرو حکومت کاپادوکیه بود و "کاپارا" نامیده می‌شد اما پس از مدتی به تصرف پُنتوس‌ها درآمد و مهرداد، از پادشاهان پنتوس، استحکامات نظامی، قلعه‌ها و ساختمان‌های متعددی در آن بنا کرد. رونق و شکوفایی این شهر سبب شد تا مورد توجه رومیان قرار گیرد و خیلی زود، پمپئوس آن را تصرف کرد. کاپارا در دوران سلطهٔ او بسیار رونق یافت و به
کاپارا در دوران سلطهٔ او بسیار رونق یافت و به تئوسوپولیس تغییر نام داد اما اندکی بعد ملکهٔ "پُنتوس" برای حمایت هرچه بیشتر این شهر از آماج تهاجمات رومیان به احترام قیصر روم، آگوستوس شهر را سباستیا نامید. در زمان حکومت تئودئوس یکم سباستیا درمحدودهٔ سرزمین ارمنستان کبیر قرار داشت و یکی از شهرهای مهم آن به‌شمار می‌رفت. براساس روایتی تاریخی، در اواخر قرن سوم میلادی، پس از پذیرش مسیحیت از سوی تیرداد سوم ارمنستان، گریگور روشنگر به منظور انجام برخی مراسم دینی به سباستیا رفت و در شمال شهر کلیسایی بنا نهاد که بعدها
رفت و در شمال شهر کلیسایی بنا نهاد که بعدها به "سورپ گریگور" شهرت یافت. این شهر در زمان امپراتوری بیزانس در حوزهٔ تقسیمات مختلفی قرار گرفت و بارها دستخوش تغییر و تحول شد. سرانجام ژوستینین یکم در ۵۳۶م، با ایجاد تقسیماتی نوین آن را مرکز ارمنستان کوچک یا صغیر قرار داد. با آغاز قرن دهم میلادی تعداد کلیساهای ارمنیان در این شهر، که روحانیان درجه بالایی در آن‌ها حضور داشتند، به تدریج افزایش یافت و تقریباً نیمی از جمعیت سباستیا را ارمنیان تشکیل می‌دادند. در نیمهٔ نخست قرن یازدهم میلادی، "سنه کریم"، پادشاهی از
نخست قرن یازدهم میلادی، "سنه کریم"، پادشاهی از خاندان ارمنی "آردزرونی"، که حکومت نواحی وسیعی از واسپوراکان را در دست داشت، پس از حملات سلجوقیان مجبور به عقب‌نشینی شد. وی که توان مقابله با سپاهیان سلجوقی را نداشت و امید خود برای حفظ قلمرواش را از دست داده بود، به منظور صیانت از تاج و تخت پادشاهی و خاندانش راه حلی پیدا کرد. او نامه‌ای به "واسیلی دوم"، حاکم یونانی، نوشت و به او پیشنهاد حکومت واسپوراکان را داد و در عوض از او خواست تا مالکیت سباستیا و نواحی اطراف آن را، که در این زمان تحت سلطهٔ وی بود، به او
آن را، که در این زمان تحت سلطهٔ وی بود، به او واگذارد. واسیلی با این پیشنهاد موافقت کرد و سنه کریم، پس از امضای پیمانی که طی آن مالکیت ده شهر، ۴٬۴۰۰ روستا و ۷۵ قلعه به او واگذار کرده بود، مقر حکومت خود را به سوی سباستیا ترک کرد. سنه کریم به همراه اعضای خانواده اش در سباستیا اقامت گزید و به هریک از اُمرای خویش حکومت ناحیه‌ای را، در اطراف آن شهر، واگذار کرد. او درسباستیا کلیسایی به نام "سورپ نشان" بنا نهاد و به اُمرای خود دستور داد تا هر یک در ناحیهٔ خود کلیسایی احداث کنند و ساختمان‌های متعدد دیگری نیز در
احداث کنند و ساختمان‌های متعدد دیگری نیز در سباستیا ساخت که معماری آن‌ها بی‌نظیر بود. در میان این بناها دِیر سورپ نشان، که تاریخ بنای آن به قرن دوازدهم میلادی بازمی‌گردد، از اهمیت خاصی در معماری بناهای این شهر برخوردار است. تا قبل از جنگ جهانی اول این دِیر مخزن نگهداری نسخه‌های خطی ارمنی بود و ظاهراً کتابخانه‌ای غنی با حداقل ۲۸۳ نسخهٔ خطی داشت که در حال حاضر شماری از آن‌ها در برخی از موزه‌های مهم دنیا نگهداری می‌شوند. سنه کریم شش سال در سباستیا در آرامش حکومت کرد و پس از او "داویت"، فرزند ارشدش، حکومت را
کرد و پس از او "داویت"، فرزند ارشدش، حکومت را در دست گرفت اما پس از ده سال درگذشت و حکومت به برادرش، "آتُم"، رسید. او برادر دیگرش، "آبوساهل"، را در حکومت شریک ساخت. "آتُم" پادشاهی نیکو و عادل بود و در طی دوران حکومتش مردم سباستیا در رفاه و آسایش بسر می‌بردند. "آتُم" برای آبادانی سباستیا دست به کارهای فراوانی زد و برای تأمین مواد غذایی مورد نیاز مردم شهر دستور داد تا در مراتع اطراف آن زمین‌های زراعی به وجود آورند. به این ترتیب، سباستیا به شهری زیبا و پررونق تبدیل شد. عظمت و شکوه سباستیا سبب شد تا پادشاه
تبدیل شد. عظمت و شکوه سباستیا سبب شد تا پادشاه حکومت یونانی وقت "میکائیل سوم" به آتُم بدگمان شود و برای جلوگیری از توسعهٔ قدرت او سپاهی پانزده هزار نفری به سباستیا گسیل دارد. جنگ سختی درگرفت که در پایان آن پیروزی ازآن سپاه یونانی بود. آتُم و برادرش اسیر شده و به نزد میکائیل برده شدند. در دربار میکائیل، با سیاست و درایت سردار کهنسال ارمنی، "شابوح"، که پیمان واگذاری سباستیا به دست واسیلی، پادشاه پیشین، را به همراه داشت مسائل حل و فصل شد و میکائیل رسماً حکومت آتُم را در سباستیا به رسمیت شناخت. تاریخ دقیق مرگ
آتُم را در سباستیا به رسمیت شناخت. تاریخ دقیق مرگ آتُم و برادرش معلوم نیست اما با توجه به حوادث بعدی باید در اواخر قرن یازدهم بوده باشد. با مرگ آن‌ها یکی از امرای خاندان آردزرونی قدرت را در سباستیا در دست گرفت. وی، که در منابع ارمنی به "دانیشمان" شهرت دارد، در اوایل قرن دوازدهم میلادی عنوان رسمی امارت را در سباستیا از سلجوقیان دریافت کرد و در مدت زمانی کوتاه موفق شد یونانی‌ها را وادار به خروج از سباستیا و مناطق اطراف آن کند. پس از مرگ او بین دوازده فرزندش، بر سر تصاحب قدرت، اختلاف به وجود آمد و از این پس
بر سر تصاحب قدرت، اختلاف به وجود آمد و از این پس تا اوایل قرن سیزدهم میلادی حکومت سباستیا دستخوش تحولاتی فراوان شد و به سیواس تغییر نام داد. در ۱۲۰۴م، تاتارها به آسیای صغیر راه یافتند و سیواس را، که در آن زمان امیرنشینی کوچک بود، تصاحب کردند. تقریباً تا اواخر قرن چهاردهم میلادی تسلط تاتارها بر سیواس ادامه داشت و در تمام این مدت این شهر یکی از امیرنشین‌های حکومت آن‌ها محسوب می‌شد. از آثار تاریخی این دوره می‌توان به کلیسای "سورپ آناپات" اشاره کرد. در اواخر قرن چهاردهم و آستانهٔ قرن پانزدهم میلادی، سیواس شاهد
چهاردهم و آستانهٔ قرن پانزدهم میلادی، سیواس شاهد حملهٔ تیمور لنگ بود. او در ادامهٔ فتوحاتش، در ۱۴۰۵م، به همراه سپاهی عظیم به سوی سیواس حرکت کرد. امیر شهر تمام قوای خود را برای مقابله با سپاهیان تیمور به کار گرفت اما پس از هجده روز محاصره تیمور و لشگریانش وارد شهر شدند. بر اساس منابع تاریخی ارمنی ورود تیمور به سیواس با کشتاری وسیع همراه بود. او چهار هزار سرباز را زنده به گور کرد و کودکان و زنان را در دشتی با دست‌های بسته به روی زمین خواباند و به سوارانش دستور داد تا از روی آن‌ها رد شوند. بعدها این ناحیه به
داد تا از روی آن‌ها رد شوند. بعدها این ناحیه به زمین‌های سیاه معروف و به یکی از قبرستان‌های ارمنیان سیواس تبدیل شد. تقریباً از آستانهٔ قرن پانزدهم میلادی سیواس شاهد ورود ترکان عثمانی بود و جزو قلمرو امپراتوری مذکور قرار گرفت. این شهر در آغاز قرن هفدهم میلادی خاستگاه مکتب دینی نوینی شد. آغاز این قرن با ورود مبلغان کاتولیک مذهب به سیواس همراه بود و این امر سبب گرایش بسیاری از ارمنیان سیواس به مذهب کاتولیک شد. تقریباً از اواسط قرن هفدهم میلادی به بعد اطلاعات بسیار اندکی در مورد ساکنان ارمنی سیواس در منابع
بسیار اندکی در مورد ساکنان ارمنی سیواس در منابع تاریخی وجود دارد. آنچه مسلم است در این قرن ارمنیان ساکن این ناحیه هنوز بسیاری از مراکز دینی، دِیرها و کلیساهای مخصوص به خود را حفظ کرده بودند و ارمنیان کاتولیک و پروتستان نیز کلیساهای مخصوص به خود داشتند. در سیواس، روستاهای فراوانی وجود داشت و برخی متون تاریخی نزدیک به ۴۶ روستای ارمنی‌نشین را به ثبت رسانده‌اند که از میان آن‌ها می‌توان به روستای ارمنی‌نشین "برگنیک"، زادگاه شاعر بزرگ ارمنی، دانیل واروژان، اشاره کرد. این روستا در اواخر قرن هجدهم میلادی به وجود
کرد. این روستا در اواخر قرن هجدهم میلادی به وجود آمد و اکثر ساکنان آن ارمنیان کاتولیک مذهب بودند. کاپیتان برنابی در قسمتی از یادداشت‌های خود در کتابی تحت عنوان "سوار بر اسب" از طریق آسیای صغیر، در ۱۸۷۷م، می‌نویسد: «در سیواس در خانه‌ای تمیز و زیبا که به یک خانوادهٔ ارمنی تعلق داشت اقامت گزیدم. بازرگانان این شهر بیشتر ارمنی اند و بر نوسانات قیمت کالاها کاملاً آگاه هستند. آن‌ها از قدرت خرید بسیار بالایی برخوردارند و توان خرید و اندوختن مقادیر زیادی طلا را دارا هستند.» دربخشی از متن کتابی، از مشاهدات یکی از
هستند.» دربخشی از متن کتابی، از مشاهدات یکی از سیاحان، مطالب جالبی در مورد آداب غذا خوردن ارمنیان این ناحیه آورده شده: «خانواده‌های ارمنی با هم و دور یک میز گرد کوچک غذا می‌خورند. برای هر فرد یک قاشق چوبی و یک تکه نان قرارداده می‌شود. غذای اصلی در یک ظرف بزرگ، در وسط میز، قرار می‌گیرد. ظرف مذکور مشترک بوده و همهٔ اعضای خانواده از آن غذا می‌خورند. اگر غذاها متنوع باشند، ظرف‌ها به ترتیب بعد از پایان هر غذا بر روی میز قرار می‌گیرند. همیشه آخرین غذا برنجی پخته شده‌است که آن را "پلاف" می‌نامند. در کنار میز
شده‌است که آن را "پلاف" می‌نامند. در کنار میز تنوری قرار دارد که به صورت حفرهای در زمین است و حرارت آن با زغال تأمین می‌شود. آن‌ها شیرینی‌هایی را که خود می‌پزند در آن تنور نگه می‌دارند تا گرم بماند و در پایان غذای روزانهٔ خود از آن شیرینی‌ها نیز می‌خورند». مسلماً جملگی این مطالب و یادداشت‌هایی از این دست در ثبت بخش‌هایی از حیات ارمنیان سیواس از اهمیت ویژهای برخوردار است و منبعی مهم برای روشن شدن بخش‌هایی از زندگی ارمنیان این ناحیه، به ویژه، درطی قرن نوزدهم میلادی محسوب می‌شود. بر طبق یکی از این نظریه‌ها و
میلادی محسوب می‌شود. بر طبق یکی از این نظریه‌ها و برخی متون ارمنی شهر "آمید" (کارا - آمید) که از قرن هفتم میلادی به دیاربکر معروف بوده، به منزلهٔ تیگراناکرت معرفی شده. لیکن، بر پایهٔ آخرین تحقیقات و نظریه‌ها احتمالاً محل شهر باستانی تیگراناکرت در شرق دیاربکر و در نزدیکی شهر سیلوان ترکیهٔ کنونی قرار داشته. آنچه مسلم است در متون ارمنی سدهٔ نوزدهم همواره نام تیگراناکرت برای شهر دیاربکر به کار رفته و ساکنان ارمنی این شهر خود را تیگراناکرتسی یعنی (اهل تیگراناکرت) می‌نامیدند. این شهر از موقعیت جغرافیایی مطلوبی
می‌نامیدند. این شهر از موقعیت جغرافیایی مطلوبی برخوردار بود و دشت‌های حاصلخیز مجاور آن سهم فراوانی در آبادانی آن داشتند. نیز، به سبب قرار گرفتن در مسیر عبور و مرور کاروان‌ها در طی قرن نوزدهم میلادی محلی برای رفت‌وآمد اقوام مختلف و ارتباط آن‌ها محسوب می‌شد و به تبع آن شهری تجاری نیز بود.
حمیدرضا (فرهاد) اسماعیلی نژاد ساکن نوشهر، مربی بین‌المللی کشتی و سرمربی پیشین تیم‌های ملی کشتی فرنگی نوجوانان وجوانان ایران و مربی تیم ملی بزرگسالان ایران از سال ۱۳۶۰ شمسی (۱۹۸۱ میلادی) == سوابق مربیگری حمیدرضا اسماعیلی نژاد (فرهاد اسماعیل‌نژاد) در کشتی و تیم‌های ملی فرنگی ایران: حمیدرضا اسماعیلی‌نژاد که بیشتر در مطبوعات ورزشی و کشتی ایران با نام فرهاد اسماعیل‌نژاد شناخته شده، متولد ۲۸ فروردین ۱۳۳۹ در شهرستان نوشهر می‌باشد، هر چند او با قاطعیت به نقل از مادرش می‌گوید متولد ۸ آبان ماه ۱۳۳۹ هستم که شناسنامه
می‌گوید متولد ۸ آبان ماه ۱۳۳۹ هستم که شناسنامه اش را بخاطر یکسال زودتر به مدرسه رفتن در ۲۸ فروردین ۱۳۳۹ گرفتند. وی دارای مدرک لیسانس تربیت بدنی و دکترای افتخاری تربیت بدنی با سابقه ۲۸ سال تدریس در آموزش و پرورش شهرستان نوشهر، متأهل و دارای دو فرزند پسر بنام‌های فرشاد متولد ۱۳۶۷ دارای مدرک فوق لیسانس معماری (نیازمند منبع) و فوق دیپلم فن آوری و اطلاعات و شایان متولد ۱۳۷۲ فارغ‌التحصیل رشته مهندسی معماری از دانشگاه شمال آمل می‌باشد. اسماعیل‌نژاد از دی‌ماه ۱۳۶۰ مربیگری کشتی را در رده‌های سنی نونهالان و نوجوانان
کشتی را در رده‌های سنی نونهالان و نوجوانان در زادگاهش نوشهر در رشته آزاد در زمان ریاست شادروان محمدعلی حسینپور رئیس هیئت وقت کشتی در باشگاه پوریای ولی نوشهر آغاز نمود. در سال ۱۳۶۸ پس از موفقیت شاگردانش مجتبی حسین‌پور در کشتی آزاد و رضا سیم‌خواه در کشتی فرنگی اولین سفر ورزشی بین‌المللی خود را به عنوان مربی تیم کشتی آزاد منتخب ایران در زمان سرمربیگری استاد منصور برزگر در مسابقات جام جواهر لعل نهرو هندوستان تجربه نمود که عنوان قهرمانی این تورنمنت را در حضور تیم کشتی آزاد اتحاد جماهیر شوروی سابق و ۱۲ تیم کشور
کشتی آزاد اتحاد جماهیر شوروی سابق و ۱۲ تیم کشور دیگر کسب کردند. وی دوره‌های مربیگری خود را در محضر استادانی چون برزگر، علی اکبر حیدری، یدالله اعتصامی، محمد پذیرایی طی نمود و مدارک مربیگری درجات ۳، ۲ و ۱ را از انستیتوی کشتی ایران در زمان ریاست شادروان استاد حمیدی اخذ نمود و در ادامه فعالیت مربیگری خود در کلاس‌های بین‌المللی نزد اساتیدو مدرسین کوبایی الیو پاچکو، گئورکی ورشنین و نیکلای بالبوشین روسی و رامتارادزه گرجستانی، را تهران گذراند. در سال ۲۰۱۱ با حضور در کلاس بین‌المللی مربیگری فیلا در شهر پاچو لاهتی
در کلاس بین‌المللی مربیگری فیلا در شهر پاچو لاهتی فنلاند موفق به اخذ مدرک ب بین‌المللی مربیگری در کشتی فرنگی زیر نظر اساتید فیلا شرف اغلوی ترک، استفان قازاریان، دکتر دیوید کوربی و فدراسیون گردید. وی در خرداد سال ۱۹۹۹ از سوی فدراسیون کشتی برابر درخواست فدراسیون تازه تأسیس کشتی قطر به عنوان مربی به کشور قطر اعزام گردید و به مدت ۳ سال به عنوان مربی کشتی فرنگی نونهالان و نوجوانان کشور قطر با فدراسیون تازه تأسیس شده آن کشور همکاری نمود و در سال ۲۰۰۲ بعد از سه سال بعد اتمام قرادادش به ایران بازگشت. که بعدها دو
بعد اتمام قرادادش به ایران بازگشت. که بعدها دو تن از شاگردان وی به نام بخیت شریف بدر و ادریس مدال‌های برنز بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ دوحه قطر در وزن ۷۴ کیلو و نقره جوانان آسیا در ابوظبی امارات در وزن ۸۴ کیلورابدست آوردند. وی بعنوان سرمربی تیم‌های ملی کشتی فرنگی نوجوانان و جوانان ایران و مربی تیم ملی فرنگی بزرگسالان ایران از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۷ در عرصه مسابقات قاره‌ای، آسیا و جهانی، بازی‌های آسیایی، جام‌جهانی و المپیک حضور داشت. وی اولین بار در زمان ریاست محمدعلی صنعتکاران رئیس وقت فدراسیون کشتی در اگوست سال ۱۹۹۲
رئیس وقت فدراسیون کشتی در اگوست سال ۱۹۹۲ به عنوان مربی تیم ملی نوجوانان ایران با ترکیب ناقص به دلیل مشکلات مالی فدراسیون با پنج کشتی‌گیر در مسابقات نوجوانان جهان ۱۹۹۲ در ترکیه شرکت نمودند و با وجود حذف ۲ کشتی‌گیر اوزان ۵۱ عیسی‌زاده و میرکاظم فریدونی در ۶۰ کیلو به دلیل عدم رویارویی با کشتی گیران اسرائیل با کسب یک عنوان پنجم توسط ابوالفضل شعبانی فر در ۴۰کیلو و یک عنوان هفتم توسط مهدی نصیری در ۴۷کیلو یک عنوان نهمی توسط سعید بیات در ۴۳کیلو بکار خود پایان داد. وی در اگوست سال ۱۹۹۶ میلادی مصادف با سال ۱۳۹۵ به
وی در اگوست سال ۱۹۹۶ میلادی مصادف با سال ۱۳۹۵ به عنوان مربی تیم ملی کشتی فرنگی نوجوانان ایران در کنار خلیل رشید محمدزاده سر مربی وقت تیم ملی نوجوانان ایران در مسابقات قهرمانی نوجوانان جهان در تهران شرکت و با تیم ایران عنوان قهرمانی فرنگی نوجوانان جهان را بدست آوردند. در این مسابقات سه کشتی‌گیر او بنام‌های حسن رنگرز در ۵۱ کیلو مدال برنز و مجید رمضانی در ۵۱ کیلو مدال نقره و حسین رنگرز در ۵۵ ک‌گ مقام پنجم را برای تیم‌های الف و ب ایران به ارمغان آوردند. سال بعد پس از انتخاب آقای رشید محمدزاده بعنوان سرمربی
بعد پس از انتخاب آقای رشید محمدزاده بعنوان سرمربی بزرگسالان ایران، اسماعیل‌نژاد در تاریخ ۱۰ الی ۱۳ ژوئیه سال ۱۹۹۷ در زمان ریاست محمدرضا طالقانی به عنوان سرمربی تیم کشتی فرنگی نوجوانان ایران انتخاب و به همراه کادر خود، شادروان علی روح‌اللهی، محسن طاهری و داور جدی در مسابقات نوجوانان جهان در شهر ماریبور کشور اسلوونی حضور یافتند که با کسب تنها مدال طلای شاگردش مجید رمضانی در ۶۳ کیلو و ۳ برنز مهدی هدایی، حسن حیدری، اکبر جدی و عنوان پنجمی و هشتمی ابوذر پودنکی و محمود دلیررخش عنوان نایب قهرمانی نوجوانان جهان را
محمود دلیررخش عنوان نایب قهرمانی نوجوانان جهان را بدست آوردند. تیم کشتی فرنگی و آزاد ایران در سال ۱۹۹۸ هر یک با پنج سهمیه در اولین المپیک دانش اموزان جهان در مسکو شرکت نمود، و تیم فرنگی موفق به یک مدال طلا در وزن ۷۶ کیلو و یک مقام پنجمی توسط امیر بنی تمیم در ۶۸ بکار خود پایان یافت ازادکاران نیز دو مدال نقره کسب نمودند. مسلم صدیقی پس از باخت یک بر یک مقابل حریف روس قهرمان وزن ۵۲ کیلوی مسابقات در دور دوم مقابل حریف اسراییلی حاضر نشد. اما یک طلای فرنگی کاروان ایران را که در ۱۶ رشته شرکت نموده بود در کنار یک
ایران را که در ۱۶ رشته شرکت نموده بود در کنار یک طلای شطرنج ایران را از رتبه ۱۲۸ تا رتبه دوازدهم بالا آورد و این مسابقات به نقطهٔ عطفی در کارنامه مربیگری اسماعیل‌نژاد، تبدیل گردید. ۲۰ روز بعد از مسابقات دانش اموزان جهان مسکو تیم ده نفره ایران با سرمربیگری اسماعیل‌نژاد در مسابقات قهرمانی نوجوانان جهان با دو تغییر در دو تغییر در اوزان ۴۰ و۴۳ درآفریقای جنوبی شرکت نمودکه باقرزاده و شادروان محمد حضرتی در دو وزن تغییر یافته موفق به کسب مدال برنز شدند اما با بدشانسی کامل ۳ کشتی‌گیر تیم ایران مقابل رقیبان اسرائیلی
کامل ۳ کشتی‌گیر تیم ایران مقابل رقیبان اسرائیلی بدستور سرپرست تیم روی تشک حاضر نشدند، و تیم ایران جایگاه پنجم را بدست آورد. سال ۱۹۹۹ بدرخواست فدراسیون کشتی اسماعیل‌نژاد به قطر اعزام‌شد و مدت سه سال با آنان همکاری نمود. محمد رضا طالقانی رئیس وقت فدراسیون کشتی پس اعزام اسماعیل‌نژاد به قطر کمک مربی وی ناصر نوربخش را به عنوان سر مربی تیم ملی نوجوانان ایران انتخاب نمود. پس از بازگشت اسماعیل‌نژاد از قطر در اواخر سال۲۰۰۲ وی در سال ۲۰۰۳ بدعوت ناصر نوربخش سرمربی تیم فرنگی نوجوانان ایران در مسابقات آسیایی نوجوانان
فرنگی نوجوانان ایران در مسابقات آسیایی نوجوانان در بیشکک قرقیزستان به همراه بهروز حضرتی و لقمان رضایی شرکت نمودند. تیم نوربخش در این مسابقات عنوان سوم آسیا را بدست آورد. اما سه مازندرانی تیم مهران‌رضازاده در ۵ک‌یلو مدال نقره، عادل بالی‌تبار در ۶۸ مدال برنز و شاگرد اسماعیل‌نژاد، داود گیل نیرنگ مدال نقره وزن ۷۶ کیلوی آسیا را کسب نمود. در سال ۲۰۰۵ اسماعیل‌نژاد به دعوت حسن بابک سر مربی وقت تیم ملی کشتی فرنگی بزرگسالان ایران برای اولین بار به عنوان مربی تیم ملی کشتی فرنگی بزرگسالان ایران انتخاب شد. اما پس از
کشتی فرنگی بزرگسالان ایران انتخاب شد. اما پس از استعفای غیرمنتظره بابک از سمت خود طالقانی رئیس فدراسیون کشتی وقت تیم فرنگی بزرگسالان ایران به دلیل عدم تمایل به حضور علی اشکانی در وزن ۶۰ کیلو محمدرضا طالقانی رئیس فدراسیون کشتی تیم بزرگسالان ایران را را تحت هدایت اسماعیل‌نژاد، نوربخش، و نادر مشروطه به مسابقات قهرمانی آسیا در الماتی قزاقستان فرستاد وبه دلیل عدم حضور علی اشکانی کشتی‌گیر ۶۰ کیلوی فرنگی، تیم ایران با کسب طلای عابدین زاده در ۷۴ کیلو و نقره سجاد برزی در ۱۲۰ کیلو و دو برنز حمید بنی تمیم در ۵۵ کیلو
در ۱۲۰ کیلو و دو برنز حمید بنی تمیم در ۵۵ کیلو و قاسم رضایی در ۸۴ ک‌یلو به عنوان سوم آسیا دست یافت. اسماعیل‌نژاد پس از انتخاب محمد بنا به سمت سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی بزرگسالان ایران و دعوت از وی بعنوان کمک مربی خود، در سال (۲۰۰۶ میلادی) در کنار محمد بنا در مسابقات قهرمانی بزرگسالان جهان در گوانگ ژوی چین حضور یافت. با طلای سوریان در ۵۵ کیلو و برنز سامان طهماسبی در ۸۴ کیلو، مقام پنجم تیمی جهان را کسب نمودند. و سپس در کنار محمد بنا در بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ دوحه قطر شرکت نمود ه که تیم ایران به ۴ مدال نقره و
قطر شرکت نمود ه که تیم ایران به ۴ مدال نقره و یک برنز برای کاروان ایران به ارمغان آورد. تیم ایران در اوزان ۷۴ عابدین زاده، جاسم امیری در ۵۵ کیلو، مسعود هاشم‌زاده در ۹۶ کیلو، مهدی شربیانی در ۱۲۰ کیلو و یک برنز حمید ریحانی در ۶۶ کیلو به کار خود پایان داد. محمد بنا پس از بازگشت از مسابقات بازیهای آسیایی از سمت خود استعفا داد. در سال ۲۰۰۸ به دعوت حسام الدین جعفری سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی نوجوانان ایران به همراه فرشید کفایی، بهروز حضرتی پور، و محسن سوریان در مسابقات آسیایی نوجوانان آسیا در تاشکند ازبکستان شرکت
آسیایی نوجوانان آسیا در تاشکند ازبکستان شرکت نمود. در سال ۲۰۰۹ حاج محمدرضا یزدانی خرم به عنوان رئیس فدراسیون کشتی جدید ایران اسماعیل‌نژاد را بعنوان سرمربی تیم ملی فرنگی جوانان ایران‌انتخاب نمود. در دو رویداد مهم آسیایی وجهانی سال ۲۰۰۹، ابتدا تیمش با کسب ۳ طلای شادروان بابک قربانی در ۹۶ ک بشیر باباجان زاده در ۱۲۰ ک محمد حاتمی در ۵۵ ک و نقره میلاد خسروی در ۶۶ کبلو و ۳ برنز سعید عبدولی واحسان اخلاقی ومحمد کردی، در مانیل فیلیپین قهرمان جوانان آسیا شدند. سپس یک ماه بعد اسماعیل‌نژاد با سه تغییر در سه وزن پای در
ماه بعد اسماعیل‌نژاد با سه تغییر در سه وزن پای در رقابتهای قهرمانی جوانان جهان در آنکارای ترکیه گذاشت. تیم ایران که در سال قبل سوم جهان شده بود، اینبار با کسب دو طلای بابک قربانی در ۸۴ ک وسعید عبدولی در۶۶ ک ونقره محمد حاتمی در۵۵ ک وبرنز بشیر باباجان زاده در ۱۲۰ کیلو عنوان نایب قهرمانی کشتی فرنگی جوانان جهان را پس از روسیه از ان خود نمودند. در حالیکه تیم ایران دو طلا کسب نمود. روسها در این مسابقات تنها یک طلا بدست آوردند و سه چهره شاخص روسها، سیمونیان در ۵۵، میگران ارتونیان در ۶۶، والن خوگایف که بعدها مدال
میگران ارتونیان در ۶۶، والن خوگایف که بعدها مدال المپیک و جهان را کسب نمودند به ترتیب مغلوب محمد حاتمی کشتی‌گیر ایذه ایی شاگرد شادروان لقمان رضایی گردید، پیروزی عبد ولی بر میگران ارتونیان روس و استابلر آلمانی در ۶۶ و پیروزی قربانی بر الن خوگایف و آرتور الکسانیان ارمنی ۳ از موفقیتهای با ارزش تیم جوانان ایران بود. این سه کشتی‌گیر روس در سالهای بعد عناوین جهان و المپیک را برای روسیه به ارمغان آوردند. که این موفقیت هم تحت شعاع نایب قهرمانی تیم قرار گرفت. بهروزحضرتی پور-لقمان رضایی و محسن طاهری کادر مربیگری
پور-لقمان رضایی و محسن طاهری کادر مربیگری اسماعیل‌نژاد رادر مسابقات جهانی ترکیه تشکیل داده بودند. با بازگشت محمد بنا در سال ۲۰۱۰ به عنوان سر مربی تیم ملی کشتی فرنگی بزرگسالان از سوی محمدرضا یزدانی خرم رئیس فدراسیون وقت کشتی، و دعوت مجدد بنا از اسماعیل‌نژاد جهت همکاری، وی در کنار جمشید خیرابادی، ایرج اسفندیاری فر و رسول جزینی، تیم ملی فرنگی ایران را سی ماه تمام، برای مسابقات جهانی مسکو ۲۰۱۰، و۲۰۱۱ آنکارا، المپیک آزمایشی لندن۲۰۱۱، جام جهانی مینسک بلوروس ۲۰۱۱، جام جهانی ۲۰۱۲ سارانسک روسیه، جام جهانی شیراز
جام جهانی ۲۰۱۲ سارانسک روسیه، جام جهانی شیراز ۲۰۱۲، مسابقات آسیایی ۲۰۱۱ ازبکستان، اسیایی ۲۰۱۲ گومی کره جنوبی و المپیک ۲۰۱۲ لندن، آماده نمودند، و لحظه‌هایی تاریخی را با کسب مدالهای متعدد و قهرمانی در دو مسابقه آسیایی ۲۰۱۱ ازبکستان-اسیایی ۲۰۱۲ گومی کره جنوبی- قهرمانی در سه جام جهانی ۲۰۱۰ مینسک بلاروس، ۲۰۱۱سارانسک روسیه، حام جهانی شیراز، عنوان سومی جهان در سال ۲۰۱۱ ترکیه، کسب ۴ طلا یک برنز در مسابقات بازیهای آسیایی ۲۰۱۰ چین توسط امید نوروزی-سعیدعبدولی-شادروان بابک قربانی و طالب نعمت پور ف وبرنز فرشاد علیزاده
بابک قربانی و طالب نعمت پور ف وبرنز فرشاد علیزاده و بالاخره کسب سه مدال طلای با ارزش توسط حمیدسوریان-امید نوروزی و قاسم رضایی در یک شب فراموش نشدنی در المپیک ۲۰۱۲ لندن برای مردم ایران رقم زدند. پس از قهرمانی بزرگسالان آسیا در سال ۲۰۱۱ در تاشکند ازبکستان، اسماعیل نژاددر اسفند ماه سال ۲۰۱۲ درسومین حضور خود در معیت تیم بزرگسالان ایران در مسابقات قهرمانی آسیا در شهر گومی کره جنوبی، با تیم ایران قهرمان آسیا شدند. اینبار نیز شاگرد او داود گیل نیرنگ در ۹۶ کیلو قهرمان آسیا شد. باستعفای دوباره محمدبنا بعد از موفقیت
آسیا شد. باستعفای دوباره محمدبنا بعد از موفقیت در المپیک لندن، در اسفند ماه ۲۰۱۳ با دعوت رسول خادم، مدیر تیمهای ملی کشتی ایران اسماعیل‌نژاد بعنوان سرمربی تیم ملی فرنگی جوانان ایران در بدترین شرایط مالی فدراسیون کشتی در دوران شادروان حجت‌الله خطیب شد. تیم ملی فرنگی جوانان ایران به سرمربی گری اسماعیل‌نژاد باپنج اردوی کوتاه مدت و بدون هیچ دیدار تدارکاتی در مسابقات قهرمانی جوانان آسیا در پوکت تایلند شرکت وبا کسب ۲ طلا یک نقره ودو برنز تنها با یک اختلاف یک امتیاز نایب قهرمان جوانان آسیا پس از کره جنوبی خوش شانس