payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اگناک (به فرانسوی: Agnac) یک کامین در فرانسه است که در Canton of Lauzun واقع شده‌است. خصوصیات. اگناک ۱۳٫۸۴ کیلومترمربع مساحت و ۴۳۰ نفر جمعیت دارد و ۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اگنادلو (به ایتالیایی: Agnadello) یک سکونتگاه مسکونی در ایتالیا است که در استان کریمونا واقع شده‌است. خصوصیات. اگنادلو ۱۲ کیلومترمربع مساحت و ۳٬۷۷۶ نفر جمعیت دارد و ۹۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
اگنام-گلی (به لاتین: Agnam-Goly) یک منطقهٔ مسکونی در سنگال است که در Matam Region واقع شده‌است. خصوصیات. اگنام-گلی ۷۰ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۳۲۵ نفر جمعیت دارد.
اگنام سیول (به لاتین: Agnam Civol) یک منطقهٔ مسکونی در سنگال است که در Matam, Senegal واقع شده‌است. خصوصیات. اگنام سیول ۳٬۳۳۳ نفر جمعیت دارد.
اگنام لیدوبه (به لاتین: Agnam Lidoubé) یک منطقهٔ مسکونی در سنگال است که در Matam, Senegal واقع شده‌است. خصوصیات. اگنام لیدوبه ۳۶۲ نفر جمعیت دارد.
اگنام توادی (به لاتین: Agnam Thiodaye) یک منطقهٔ مسکونی در سنگال است که در Matam, Senegal واقع شده‌است. خصوصیات. اگنام توادی ۳٬۵۷۹ نفر جمعیت دارد.
بخش چاه‌ورز () یکی از بخش‌های پنج‌گانه شهرستان لامرد، همچنین هشتاد و چهارمین بخش استان فارس است و مرکب از دهستان شیخ‌عامر و دهستان چاه‌ورز می‌باشد. براساس سرشماری در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۷٬۰۱۰ نفر (۲٬۰۱۱ خانوار) بوده است. این بخش در دشت علامرودشت ۳۵۰ کیلومتری جنوب شیراز واقع شده و مرکز آن شهر چاه‌ورز است. در امتداد شهر چاه‌ورز دو دشت علامرودشت در غرب و بیرم در شرق در راستای شمال‌غربی-جنوب‌شرقی قرار دارند. مرتفع‌ترین نقطه با ارتفاع ۱۸۱۹ متر قلهٔ مرتفع کوهستانی چاه‌ورز و پست‌ترین نقطهٔ دشت علامرودشت با ۳۶۴ متر
چاه‌ورز و پست‌ترین نقطهٔ دشت علامرودشت با ۳۶۴ متر از سطح دریا است. جنوب آن به رشته کوه علامرودشت محصور است و از شمال آن نهر چاه‌ورز می‌گذرد که به رودخانه فصلی علامرودشت می‌پیوندد و سرانجام به خلیج فارس می‌ریزد. آب و هوای بخش نیز گرم و خشک است. بنا بر آخرین یافته‌های باستان شناسان چاهورز از دوره اشکانیان مسکونی و دین مردم زرتشتی بوده است تا در اواسط قرن چهارم هجری سپاهی از عرب‌های قبیله بنی تمیم به رهبری عفیف‌الدین شاه‌زندو حمله کرد و سردار بهرام را شکست داد، بنابراین اسلام جای آیین زردشت را گرفت. پس از
داد، بنابراین اسلام جای آیین زردشت را گرفت. پس از حمله شاهزندو زمین‌های چاهورز نسل به نسل در تملک نوادگان شاهزندو قرار داشت تا اینکه با مهاجرت‌های صورت گرفته به این منطقه مثل مهاجرت عالی محب در سال ۱۲۱۰ ه‍.ق به چاهورز مالکیت زمین‌های چاهورز از نوادگان شاهزندو به ساکنان جدید رسید. از دید تقسیمات کشوری در زمان ساسانیان و اوایل دوره اسلامی این منطقه در کورهٔ (بخش) اَردِشیرخُورّه، سرزمین پارس کهن واقع شده بود. در دوره قاجار با نام بیخه احشام، لارستان شناخته می‌شد و در دوره پهلوی جزء دهستان بیرم بخش گاوبندی،
و در دوره پهلوی جزء دهستان بیرم بخش گاوبندی، شهرستان لارستان بود. پس از انقلاب اسلامی ایران، سال ۱۳۷۳ خورشیدی دهستان چاه‌ورز ایجاد شد و با ایجاد شهرستان لامرد به این شهرستان تازه تأسیس ملحق شد و از لار جدا شد. طرح توجیهی ایجاد بخش چاه‌ورز در ۱۳۸۳ تدوین گشت و ۱۳۹۰ به‌وسیله احمدزاده کرمانی استاندار وقت فارس تصویب و به وزارت کشور ارسال شد. سرانجام بخش چاه‌ورز در سال ۱۳۹۱ با تصویب هیئت دولت تأسیس گردید. سال ۹۷ نیز روستای چاه‌ورز تبدیل به شهر شد. از نظر اقتصادی کاوش‌های گروه باستان‌شناسی دانشگاه بو علی سینا
کاوش‌های گروه باستان‌شناسی دانشگاه بو علی سینا نشان داده چاهورز در دوران ساسانیان و اشکانیان مبادلات تجاری با شهرهای حوزه خلیج فارس انجام می‌داده و افزون بر آن تجارت مستقیم یا غیر مستقیم با خارج از کشور مثل هند داشته است. در دوران قاجار مردم اغلب به دامداری و کشاورزی مشغول بودند که محصول اصلی آنها خرما بود. امروزه نیز چشم‌انداز نخلستان‌های چاه‌ورز از جاذبه‌های طبیعی این بخش محسوب می‌شود. با بحران آب بخش چاهورز دچار رکود در بخش کشاوری شد و شغل اهالی به کارهای خدماتی تجاری تغییر کرد. این گروه باستان‌شناسان
خدماتی تجاری تغییر کرد. این گروه باستان‌شناسان با بررسی گلرخ دریافتند که چاه‌ورز در زمان ساسانیان در مسیر تجاری واقع شده بود و این قلعه مسئول پایش این مسیر تجاری و دشت چاهورز را داشت. پوشش سنی مردان این بخش شال و عبا و پوشش سنتی بانوان لباس بلند و دامن چین‌دار بود که نمونه‌ای از آن در موزه عروسک و فرهنگ ایران نگهداری می‌شود. احمد اکبرپور با الهام گرفتن از داستان واقعی در چاه‌ورز کتاب «من نوکر بابا نیستم» را نوشته است. این کتاب به ترکی ترجمه شده است. یکی از شاعران این بخش مختار حقیقت برنده هفتمین جشنواره
شاعران این بخش مختار حقیقت برنده هفتمین جشنواره بین‌المللی شعر فجر معرفی شد. نخل دوقلوی چاه‌ورز (البته در سال ۱۳۹۲ خشک شده) در کتاب فرهنگ عامه و آداب رسوم لامرد جزء ده آثار هدف گردشکری در شهرستان لامرد معرفی شده است. از آثار تاریخی پیش از اسلام این بخش قلعهٔ گلرخ و تپه ده‌گچی می‌باشد. یکی از آثار کشف شده از محوطه تپه گلرخ سکه‌ای متعلق به سال ۶۱۱ میلادی است. واژه‌شناسی. چاه‌ورز اسم مرکبی است که از دو واژه "چاه" و "ورز" تشکیل شده، چاه فارسی که همان چاه آب است و معنی ورز در این ترکیب مشخص نیست. در متون قدیمی
و معنی ورز در این ترکیب مشخص نیست. در متون قدیمی مثل فارسنامه ناصری و تذکره شاهزندو چاهورز با نام چاه‌برد ذکر شده است که دلیل تحول نام آن به چاهورز می‌تواند ریشه در لهجه مردم چاهورز داشته باشد که «ب» در وسط جمله تبدیل به واو می‌شود؛ برای نمونه صبر به شکل صور تلفظ می‌شود و از طرف دیگر دال در آخر جمله تبدیل به ز می‌شود مثل مرد که مرز نطق می‌شود لذا چاه‌برد به چاهورز تحول یافته است. لذا یکی از حدسیات چاه‌ورز را با واژه فارسی ورد به معنی گل مربوط می‌داند ورد طبق قاعده ذال معجم تبدیل به ورذ شده است، قاعده ذال
قاعده ذال معجم تبدیل به ورذ شده است، قاعده ذال معجم به این‌گونه است که اگر قبل از دال مصوت بیاید دال به ذال تبدیل می‌یابد. طبق همین فرض مسئولان اداره‌های ثبت احوال و سرشماری‌ها طی سالیان متمادی چاه‌ورد می‌نوشتند. بُرد در لغت‌نامه دهخدا، اسمِی فارسی به معنی سنگ آمده است. یک روایت محلی می‌گوید که در چاه‌چاه‌ورز گاوی بوده که آب را از چاه می‌کشیده است و به وسیله آن گله را آب می‌دادند و به همین «چاه‌ورزا» نامیده شده است. ورزا در لغت‌نامه دهخدا و فرهنگ معین به معنی گاو نر است. ورزا در فرهنگ عمید به معنی گاو نر
گاو نر است. ورزا در فرهنگ عمید به معنی گاو نر مخصوص شخم زدن زمین آمده است. پیشینه. پیش از اسلام. در تحقیقات اولیه در مورد آثار باستانی بخش چاهورز که توسط علیرضا عسکری چاوردی و مسعود آذرنوش صورت گرفت و در کتاب «بررسی باستان شناختی محوطه‌های باستانی پس کرانه‌های خلیج فارس: لامرد و مهر» در سال ۱۳۸۳ منتشر شد ابتدا مشخص شد که این بخش از زمان ساسانیان مسکونی بوده است اما در ادامه کاش‌هایی که توسط کارشناس ارشد باستان‌شناسی خدیجه غلامی با همکاری یعقوب محمدی‌فر و عسکری چاوردی بر روی قطعه سفال‌های یافته شده از قلعه
چاوردی بر روی قطعه سفال‌های یافته شده از قلعه گلرخ صورت گرفت مشخص شد دسته کم این منطقه از اواخر دورهْ اشکانیان و در دوره ساسانیان مسکونی بوده و تا اوایل دوره اسلامی همچنان مسکونی بوده، در مسیر تجاری واقع شده بود و مسئولیت برقراری نظم و امنیت مسیرهای تجاری را داشته است. این تحقیقات نشان داد که این منطقه تعامل تجاری پویایی با شهرهای حوزه خلیج فارس داشته و همچنین به صورت بین‌المللی با هند نیز به دادوستد می‌پرداخته است. قلعه گلرخ که در آن کارگاه سفالگری وجود داشته هم‌اکنون این محوطه‌ای از آن برجا مانده و در
داشته هم‌اکنون این محوطه‌ای از آن برجا مانده و در بخش کوهپایه واقع شده است و به صورت تپه‌ای به ابعاد ۱۶۰ در ۳۶ متر است. آثار معماری موجود در سطح این محوطه را سنگ‌های لاشه و ملاط گچ تشکیل می‌دهد که امروزه کمتر از نیم‌متر از ارتفاع این آثار در سطح محوطه باقی مانده است. در سطح این محوطه سکه‌ای متعلق به سال ۶۱۱م به ضرب ضرابخانه دارابگرد از خسرو دوم پادشاه ساسانی به دست آمده است. این سکه از جنس نقره است و خسرو را با تاجی که در بالای آن دو بال عقاب باز شده، نشان می‌دهد. در این محوطه قطعه سفال‌هایی یافته شده که
می‌دهد. در این محوطه قطعه سفال‌هایی یافته شده که یک قطعه سفال آن متعلق به ظرفی با لبه مثلثی شکل است که خمیرمایهٔ آن به رنگ قرمز و پوشش گلی سطح آن به رنگ قهوه‌ای است. قطعه سفال دیگر، متعلق به ظرفی با لبه مثلثی شکل است که خمیرمایه آن با پخت نامناسب و کیفیت ساخت متوسط به رنگ خاکستری است. پس از حمله اعراب به ایران طبق کتاب تذکرهٔ شاه‌زندو که توسط سید علی اکبر بیرمی در سال ۱۲۰۸ ه‍.ق تصحیح شده است، مناطق جنوبی از جمله چاه‌ورز تا چهار صد سال پس از فروپاشی ساسانیان به دلیل دژهای مستحکم توسط اعراب مسلمان تسخیر نشد.
به دلیل دژهای مستحکم توسط اعراب مسلمان تسخیر نشد. در تذکره شاه‌زندو اطلاعاتی درمورد چگونگی تصرف چاه‌ورز توسط مسلمانان و ورود اسلام به این منطقه قرار دارد. در این این تذکره اسم چاه‌ورز تحت نام «چاهبرد» نام برده شده و مردمان پارس ساکن که دین زردشت داشتند را «گبر» خطاب کرده است. هنگام حمله مسلمانان به ایران، امپراتوری ساسانیان از هم متلاشی شد، بخشی از سپاه مسلمانان به سمت چاه‌ورز لشکر کشید، اما به دلیل وجود کوهستان و دژهای مستحکم نتوانستند چاه‌ورز و دیگر مناطق لارستان را تحت سیطره قرار دهند. چهارصد سال بعد به
لارستان را تحت سیطره قرار دهند. چهارصد سال بعد به چاهورز توسط عفیف‌الدین شاه‌زندو از نسل امام هفتم شیعیان موسی الکاظم، به لارستان حمله شد. اطلاعاتی به شاهزندو رسید که در منطقه چاه‌برد یا چاه‌ورز کنونی مردمان به دین زرتشتی باور دارند و مسلمانان در زمان خلافت راشدین در این منطقه دین زرتشتی را کاملاً حذف نکرده‌اند. در حمله اولیه لشکرکشی به این منطقه از شمال انجام شد که مسیرهای کوهستانی مانع پیروزی قاطع مسلمانان شده بود لذا اینبار شاهزندو تصمیم گرفت از طریق دریا و جنوب حمله خود را ترتیب دهد لذا سپاهی را از مکه
و جنوب حمله خود را ترتیب دهد لذا سپاهی را از مکه فراهم کرد و به هدف گسترش اسلام به این منطقه لشکرکشی کرد. وی سپاهیان خود را از خلیج فارس با کشتی عبور داد و در بندر کنگ کشتی سپاه شاه‌زندو لنگر گرفت. از طرف دیگر خبلی زود سرداران زرتشتی مثل بهرام در گلرخ چاه‌ورز با دریافت پیغام دودی از حمله باخبر شد. مردمان محلی با روشن کردن آتش دیگر قلعه‌ها را از حمله با خبر کردند. اینگونه که قلعه فاریاب با رؤیت آتش قلعه گلرخ را خبر می‌کرد، دیدبان آنجا نیز سریع اقدام به روشن کردن آتش می‌کرد و قلعه موجود در احشام از آغاز جنگ
کردن آتش می‌کرد و قلعه موجود در احشام از آغاز جنگ با خبر می‌شد، این قلعه نیز با آتش قلعه موجود در شیرینو را آگاه کرده بود و به این ترتیب ادامه می‌یافت تا تمامی قلعه‌های موجود در لارستان خیلی سریع از حمله آگاهی یافتند و سپاهیان خود را آماده جنگ کردند. البته این حرکت مردم محلی، استفاده از سیگنال دودی در سالیان بسیار قبل‌تر نیز رواج داشته به این ترتیب که چینی‌ها با استفاده از دود خطر حمله را طی چند ساعت به سراسر دیوار ۷۵۰ کیلومتری چین منتقل می‌کردند. سرداران زرتشتی که جنگ با شاه‌زندو را ناگزیر دیدند دست به
زرتشتی که جنگ با شاه‌زندو را ناگزیر دیدند دست به آمادباش نظامی زدند و صد سوارکار جنگی را فراهم کردند. شاهزندو بیرم را تصرف می‌کند و از آنجا حملات خود را به چاهورز انجام می‌دهد که در جریان این حملات شاه‌زندو قلعهٔ دَبان (گلرخ) را تحت محاصره قرار می‌دهد و قلعه را فتح می‌کند. شاهزندو آتشکده چاه‌ورز را تبدیل به مسجد می‌کند که امروز مسجد النبی نام دارد و نماز جمعه در آن اقامه می‌شود. در ادامه قلعه ده‌گجی در احشام و قلعه زرتشتیان در شیرینو نیز شکست می‌خورد. شاه‌زندو دستور می‌دهد در صحیفه‌ای اسامی بیست و چهار
دستور می‌دهد در صحیفه‌ای اسامی بیست و چهار هزار از افرادی که به دستش مسلمان شده‌اند را نوشته و همراهش خاک کنند تا در قیامت شفیع‌او شوند. پس از شکست امیران زرتشتی و افرادی که تمایل داشتن به دین زرتشتی بمانند برای حفظ دین زرتشتی ناگزیر به مهاجرت به کشور هند شدند که امروزه به نام پارسیان هند شناخته می‌شوند. پس از اسلام. رونق مجدد در دوره قاجاریه. پس از اسلام زمین‌های چاه‌ورز به شاهزندو می‌رسد و در شمال زمین‌های کشاورزی چاه‌ورز طبق روال قبل از حمله شاهزندو مثل دوره ساسانیان تداوم یافت و پس از وفات شاهزندو توسط
ساسانیان تداوم یافت و پس از وفات شاهزندو توسط فرزندان شاهزندو زمین‌ها اداره می‌شد. نسل به نسل زمین‌های چاهورز در تملک فرزندان شاهزندو بود تا اینکه ساکنانی جدید طبق تذکره عفیف الدین شاهزندو که در زمان قاجاریان توسط سید علی اکبر بیرمی تصحیح‌سازی شد از مناطق انگالی به چاه‌ورز مهاجرت کردند. مردمان محلی نام رئیس مهاجرت‌کنندگان را «عالی محب» گفته‌اند. طائفه‌هایی که از انگالی مهاجرت کردند طبق کتاب خلیج فارس و کرانه‌های شمالی سال ۱۲۱۰ ه‍.ق به این منطقه مهاجرت کردند. زمین‌های چاهورز که به نوادگان شاهزندو ارث رسیده
زمین‌های چاهورز که به نوادگان شاهزندو ارث رسیده بود به مرور زمان مالکیت آن به ساکنان جدید منتقل شد. چاه‌ورز که در زمان قاجار طبق فارسنامه ناصری اسم آن به صورت «چاه‌برد» آمده است و از آن به عنوان دهی در ناحیه بیقه احشام یک فرسخی بیرم یاد شده است. تفنگ‌داران این بیقه که امروزه به عنوان بخش چاهورز شناخته می‌شود با فرماندهی سید حاجی علی بابا حاکم لار را شکست می‌دهند تا سه سال حکومت لار در دست حاجی علی بابا قرار گیرد. سپس در سال ۱۳۲۰ ه‍.ق تفنگداران چاهورزی به همراه تفنگداران مناطق همجوار که پیرو سید عبدالحسین
تفنگداران مناطق همجوار که پیرو سید عبدالحسین لاری بودند به بستک حمله کردند و آن شهر را غارت کردند. کشف حجاب پهلوی، نافرمانی مدنی. زنان از کتله استفاده می‌کردند لذا نحوه لباس پوشیدن آنان متغایر با کشف حجاب رضا خان نبود. سالیان بعد از این قانون توسط فردی روحانی به نام «حسین رفیعی» لباس مقنعه برای بانوان چاه‌ورز بکار برده شد. اما مردان لباس‌های شال و قبایی می‌پوشیدند که با مدرنیزه‌سازی قوانین کشف حجاب همخوانی نداشت به همین جهت سربازان شاه قبای بلند آنان را از کمر کوتاه می‌کردند. اغلب مردم چاه‌ورز با طرح کشف
کمر کوتاه می‌کردند. اغلب مردم چاه‌ورز با طرح کشف حجاب مخالف بودند تا کار به جایی رسید که یکی از مأموران رضا خان در شیخ عامر شهروند ناراضی هنگام تلاش برای کوتاه کردن قبایش مأمور رضاخان را به قتل رساند. هنگام تظاهرات‌های ایران علیه شاه با وجود اینکه در بخش چاه‌ورز و روستاهای مجاور شرایط نسبتاً آرام بود، مردم مرکز بخش چاه‌ورز به رهبر فردی روحانی به نام «حسین رفیعی» که ضد محمدرضا شاه سخنرانی می‌کرد، تقریباً هر روز تظاهرات می‌کردند. دست آخر با حمایت مردم پاسگاه ژاندارمری وقت را خراب کردند و افراد نظامی مستقر در
وقت را خراب کردند و افراد نظامی مستقر در آن فرار کردند. جمهوری اسلامی. پس از شروع جنگ ایران و عراق گروهی از مردم بخش چاه‌ورز در جنگ شرکت کردند که ۲۵ تن از اینان کشته شدند که ۹ تن از کشته شدگان از شهر چاه‌ورز بودند و ده‌ها تن دیگر نیز زخمی شدند. از لحاظ آمار مشارکت در جنگ چاه‌ورز بیشترین حضور در جبهه‌های جنگ را در شهرستان لامرد بنام خود ثبت کرده است. تعدادی از اهالی چاه‌ورز در جنگ داخلی سوریه تحت عنوان مدافع حرم حضور یافتند که نخستین کشته از لامرد فرهاد طالبی نیز از بخش چاه‌ورز-دهنو فاضلی بود. وی از تحصیلات
نیز از بخش چاه‌ورز-دهنو فاضلی بود. وی از تحصیلات حوزوی برخوردار بود و به هدف دفاع از حرم زینب در این جنگ شرکت کرده بود. فرمانده سابق بسیج چاهورز مهدی مهدیار نیز در این جنگ زخمی شد. جغرافیا. جغرافیای سیاسی. تقسیمات کشوری. بخش چاه‌ورز از شرق، شمال شرقی، شمال و شمال غربی به بخش بیرم، از شرق به بخش خیرگو و بخش علامرودشت، از جنوب و جنوب غربی به بخش مرکزی لامرد و از جنوب شرقی به بخش اشکنان محصور است. مرکز بخش شهر چاه‌ورز است و از دو دهستان چاه‌ورز و شیخ عامر تشکیل شده است. دهستان چاه‌ورز متشکل از روستاهای دهبان،
شده است. دهستان چاه‌ورز متشکل از روستاهای دهبان، دهنو و چاه چاورز است. دهستان شیخ‌عامر نیز مرکز آن روستای شیخ‌عامر است. این دهستان روستاهای شیخ عامر، حاجی‌آباد، ده نوفاضلی، احشام، چاه چاورز، نعمه، شیرینو، فاضلی، ده کهنه، نخلستان باد، نخلستان کت، نخلستان شکری‌دان دربر گرفته است. تاریخچه تقسیمات کشوری. چاهورز سال ۱۳۱۶ دهی در دهستان بیرم بخش گاوبندی (پارسیان) از توابع لار در استان هفتم بود. در سال ۱۳۷۲ ه‍.ش دهستان چاه‌ورز تأسیس شد و ده سال بعد، پیشنهاد تهیهٔ طرح توجیهی بخش شدن چاه‌ورز به مسئولان چاه‌ورز ارائه
توجیهی بخش شدن چاه‌ورز به مسئولان چاه‌ورز ارائه شد. این طرح توجیهی توسط دو مسؤول در چاه‌ورز به نام‌های فتحعلی قائدی (رئیس شورای اسلامی روستا) و محمود رحیمی (دهیار) آماده می‌شود و در ۲۸ اسفند همان سال توسط انصاری لاری (استاندار وقت فارس) تصویب و به وزارت کشور ارسال می‌شود چون این طرح در اواخر عمر دولت خاتمی بود و دولت جدید روی کار آمد عملاً آن طرح متوقف شد و بعد از آن با پیگیری معتمدین و جمعی از متنفذین از جمله فردی روحانی به نام غلامحسین سبحانی نیا در استان و مجید اکبرپور در تهران به سال ۱۳۹۰ طرح توجیهی
و مجید اکبرپور در تهران به سال ۱۳۹۰ طرح توجیهی جدیدی اما مبتنی بر طرح قبلی در دوران احمدزاده کرمانی (استاندار وقت فارس) با اضافاتی تصویب و به وزارت کشور ارسال می‌شود و در ۲۹ شهریور ۱۳۹۱ توسط اعضای کمیسیون سیاسی - دفاعی هیئت دولت تصویب نهایی می‌شود. پس از ۵ ماه از تصویب نهایی، در ۲۳ اسفند ۱۳۹۱ اعلام رسمی می‌شود. به مناسبت تأسیس این بخش، جشنی در تاریخ ۲۸ شهریور ۱۳۹۲ با حضور گروه فرهنگی هنری صدای تهران در شهر چاه‌ورز برگزار شد. حمایت مالی این جشن را کارخانه سیمان لامرد به عهده داشت. در این جشن هنرمندانی از
سیمان لامرد به عهده داشت. در این جشن هنرمندانی از سطح کشور از جمله وحید قادری خواننده و نرگس محمدی بازیگر ایفای نقش کردند. روستایی چاه‌ورز که مرکز این بخش بود طبق قانون باید تبدیل به شهر می‌شد. ابتدا نظر به این بود که چاه‌ورز با روستاهای چاه‌چاورز دهبان و دهنو که کاملاً به هم پیوسته است ادغام شود اما این نظر رد شد و روستای چاه‌ورز به تنهایی در تاریخ ۸ فروردین ۱۳۹۷ طی ابلاغیه‌ای وزیر کشور عبدالرضا رحمانی فضلی به شهر ارتقاء یافت. در ابلاغیه‌ای آمده است: «... با توجه به مطالعات کارشناسی با پیشنهاد آن
«... با توجه به مطالعات کارشناسی با پیشنهاد آن استانداری مبنی بر تبدیل روستای چاه‌ورز به شهر موافقت می‌گردد». در تاریخ ۲۱ دی ۹۷ شهرداری چاهورز با حضور مسئولان استانی و محلی این بخش افتتاح شد. موقعیت. بخش چاه‌ورز در دشت علامرودشت با فاصلهٔ ۳۵۰ کیلومتر از جنوب شیراز واقع شده است. مختصات جغرافیایی این بخش عبارتست از ۲۷ درجه، ۲۵ دقیقه شمالی و ۵۳ درجه و ۲۶ دقیقه و ارتفاع آن از سطح دریا ۴۸۶ متر است. چاه‌ورز از جنوب رشته‌کوه علامرودشت احاطه شده است؛ این رشته‌کوه از روستای شلدان آغاز می‌شود و در روستای پاقلات به
از روستای شلدان آغاز می‌شود و در روستای پاقلات به پایان می‌رسد طول این کوه ۱۲۴ کیلومتر و بلندترین قسمت آن ۱۴۳۰متر از سطح دریا است. از شمال آن نهر چاه‌ورز که از ارتفاعات شمالی کال و شرق روستای بالاده و آبکنه سر چشمه گرفته می‌گذرد. این شاخه با پیوستن به شاخه فداغ که در شهرستان لارستان می‌باشد از جنوب لار و شرق هرمز سرچشمه می‌گیرد، رودخانه فصلی علامرودشت را تشکیل می‌دهد که در نهایت به خلیج فارس سرازیر می‌شود. بندها. پروژه کنترل سیلاب نعمه. در جهت کنترل سیلاب‌ها روستای نعمه بندی بر روی آن احداث گردید. این بند
روستای نعمه بندی بر روی آن احداث گردید. این بند گنجایش یک میلیون لیتر مکعب آب را دارد. طول این بند بالغ بر ۲۵ متر است و ۶ هزار پانصد مترمکعب عملیات خاکی باعث شد ارتفاع بند به ۱۰ متر برسد. فاز اول آن با اعتبار ۱۰ میلیارد ریال در شش ماه دوم ۹۶ شروع شد و فاز دوم آن در سال ۹۷ با اعتبار ۶/۵ میلیارد ریال صورت گرت. در دی ۹۸ با بارش‌هایی که رخ داد، ظرفیت آن پر شد و برای اولین بار آب از این سد سرازیر کرد. مردم. گویش. مردم چاه‌ورز طبق کتاب جغرافیای ایران به «فارسی محلی» صحبت می‌کنند. هر کدام از روستاهای موجود در
محلی» صحبت می‌کنند. هر کدام از روستاهای موجود در چاه‌ورز لهجه‌ای متفاوت با هم دارند که در کل ویژگی‌هایی مشترک با هم دارند که منجر به این شده است که به سادگی با یکدیگر ارتباط کلامی برقرار کنند. از مواردی که مشترکاً در تمامی لهجه‌های روستاهای بخش چاه‌ورز دیده می‌شود ذال معجم است بدین ترتیب که «دال» در وسط جمله تبدیل به «ذال» می‌شود بعضاً نیز «دال» از جمله حذف می‌شود. برای مثال: «مرد» «مرذ» و «داد» «دا» گفته می‌شود. همچنین در این لهجه‌های «ب» تبدیل به «واو» و «واو» تبدیل به «ی» می‌شود، مانند «صبر» که «صَوْر»
«واو» تبدیل به «ی» می‌شود، مانند «صبر» که «صَوْر» و «کوزه» که «کیزه» تلفظ می‌شود. البته در تمام موارد گفته شده استثناهایی هم وجود دارد، مانند «اندروید»، «دبیر»، «پول» و … که همانند همانند لهجه معیار گفته می‌شود. جمعیت. جمعیت بخش چاه‌ورز در سال ۱۳۷۵ بالغ بر ۶٬۳۷۸ بود که با رشد ۲۵ درصدی در سال ۱۳۸۵ به ۷٬۹۹۱ نفر رسید. اما این آمار در سال ۱۳۹۰ با افت ۱۵ درصد به ۶٬۷۸۸ نفر بالغ شد و همچنین با رشد ۳/۳ درصدی سال ۱۳۹۵ جمعیت این بخش ۷٬۰۱۰ تن برآورد شد. جمعیت شهر چاهورز در سال ۱۳۱۶ بالغ بر ۵۳۸ که با رشد ۳۹۰٫۷ درصد
در سال ۱۳۱۶ بالغ بر ۵۳۸ که با رشد ۳۹۰٫۷ درصد یعنی با رشدی نزدیک به چهار برابر جمعیت این شهر بر پایه سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲٬۶۴۰ نفر (۵۲۱خانوار) شد. اما در سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ با کاهش ۷/۹ درصدی برابر به ۲٬۴۰۴ تن رسید؛ که متشکل از ۶۱۹ خانوار و ۱٬۱۸۹ زن و ۱٬۲۱۵ مرد بوده است. دیگر توابع بخش چاه‌ورز نیز که جمعیت آن در سرشماری ۹۵ ذکر گردیده است به شرح ذیل است؛ مذهب. طبق آمار تمام ساکنان چاه‌ورز شیعه دوازده امامی هستند. حسینیه‌ها و مساجد از پس از ورود اسلام رونق داشته است
و مساجد از پس از ورود اسلام رونق داشته است و امروزه نیز حسینیه شهید بهشتی که در حسینیه شهید رفیعی ادغام شده است، حسینیه زینب کبری (س) از حسینیه‌ها فعال چاه ورزند. مساجد جامع، فاطمه الزهرا و مسجد النبی به همراه چندین مسجد بسیار قدیمی و کوچک محله‌ای پذیرای جماعات مردم هستند. در فرودین ۱۳۹۵ نخستین نماز جماعت این بخش با امامت طاهری برگزار شد. مسجد محمد رسول‌الله که در آن نماز جمعه اقامه می‌شود در بخش چاه‌ورز با تأمین بودجه توسط غلام‌رضا جوشن گراشی در سه طبقه به مساحت هزار و هشتصد متر مربع و زیربنای ۱۲۰۰ متر یک
مساحت هزار و هشتصد متر مربع و زیربنای ۱۲۰۰ متر یک میلیارد و دویست میلیون تومان هزینه داشته و قسمت آشپزخانهٔ آن نیز با زیربنای هزار و دویست متر جنب مسجد ساخته شده است. طبقهٔ زیرزمین مسجد به کتابخانه، طبقهٔ اول سالن مردانه و طبقهٔ دوم به سالن بانوان اختصاص داده شده است. هیئت فدائیان رهبر. اولین مؤسسه و هیئت فرهنگی که به ثبت رسیده است برای اولین بار در بین شهرهای اطراف در چاه‌ورز به نام «فدائیان رهبر» از سال ۱۳۸۳ تأسیس شده است و ساماندهی فعالیتهای مذهبی، ملی و فرهنگی را برعهده دارد. جاذبه‌های گردشگری و آثار
و فرهنگی را برعهده دارد. جاذبه‌های گردشگری و آثار باستانی. به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از روابط عمومی میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری فارس، با همکاری دو اکیپ از باستان شناسان مجرب استانی، محققان، پژوهشگران و راهنمایان بومی، طی مدت زمان دو ماه از تاریخ ۱۲ اردیبهشت ماه الی ۱۲ تیر ماه ۹۶، عملیات اجرایی بررسی و شناسایی آثار تاریخی در بخش چاهورز و دیگر بخش‌های لامرد به اتمام رسید و در این طرح تعدادی از آثار تاریخی شناسائی، نقشه‌برداری و پرونده آنها جهت ثبت در فهرست آثار ملی تشکیل گردید. تأمین اعتبار این
در فهرست آثار ملی تشکیل گردید. تأمین اعتبار این پروژه از محل ۲ درصد نفت‌وگاز شهرستان انجام شد. تپهٔ گلرخ. تپهٔ گلرخ، از آثار تاریخی دورهٔ قبل از اسلام واقع در جنوب چاه ورز است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۲۲۰ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این اثر بعد از قلعه اژدها پیکر شهر لار در رده چهل و هشتم مهم‌ترین آثار تاریخی فارس قرار دارد. قدمت تاریخی قلعه گلرخ در ارتفاعات جنوب چاهورز، بر اساس بررسی‌های انجام شده روی سفال‌هایی که در این قلعه پیدا شده است مربوط به دوره ساسانی بوده است. این نظر
شده است مربوط به دوره ساسانی بوده است. این نظر با پیدا شدن یک سکه بیشتر تقویت شد. با بررسی این سکه مشخص شد که این سکه مربوط به دوره حکومت خسرو انوشیروان بوده که در ضرابخانه داربگرد داراب ضرب شده است. نخل دوقلو. «نخل دوقلو» نادرترین نخل موجود در استان فارس بود. این نخل تبدیل به نماد چاه‌ورز شده است و در شهرستان لامرد شناخته شده بود. در کتاب فرهنگ لامرد، این نخل دهمین نقطه برای گردشگری در شهرستان لامرد معرفی شده همچنین در این کتاب به این نخل صفت: «عجایب خلقت» داده شده است. اسم این نخل چندبار در کتاب من نوکر
داده شده است. اسم این نخل چندبار در کتاب من نوکر بابا نیستم از احمد اکبرپور آمده است. این کتاب یکی از سه نامزد کتاب سال جمهوری اسلامی و نامزد بهترین رمان جشنوارهٔ دو سالانهٔ کانون پرورش ایران بوده است. از سال ۹۲ کم‌کم دو تنهٔ نخل در حال از هم جدا شدن بود. مسؤولین چاه‌ورزی برای نگهداشت دو تنه به دور آن دو سیم پیچیدند اما خبرگزاری فداغ آن را ناکافی دانست. این خبرگزاری این اقدام را ناکافی دانست و از رسیدگی به این نخل ابراز نگرانی کرد. سال ۹۴ برگ‌های این نخل رو به زردی نهاد. تا در همین سال به‌طور کامل خشک شد.
به زردی نهاد. تا در همین سال به‌طور کامل خشک شد. تپه ده گچی. مربوط به دوران‌های تاریخی پس از اسلام و در روستای احشام واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۹۲۱۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. قلعه گبری شیرینو. این اثر تاریخی مربوط به دوره ساسانی و قرون اولیه اسلامی است که به شماره ثبت ۳۲۱۷۹ در فهرست آثار ملی ایران قرار گرفت. این قلعه در تنگه ای موسوم به تنگه شیرینو در شرق شهر لامرد قرار دارد. با توجه به بررسی‌های سطح الارضی و جمع‌آوری و مقایسه سفال‌ها و معماری قلعه توسط کارشناسان قدمت
مقایسه سفال‌ها و معماری قلعه توسط کارشناسان قدمت این قلعه را به اواخر دوران ساسانی و قرون اولیه اسلامی تخمین زده می‌شود. معماری خاص و شیوه جمع‌آوری آبهای سطحی و تعبیه حوضچه‌های آب در پایین سطح قلعه که کنار دیواره شمالی این قلعه واقع شده از ویژگی‌های این اثر تاریخی است و سفال‌های جمع‌آوری شده از این قلعه، عمدتاً از نوع خمره و ظروف نگهداری آذوقه می‌باشد. دره شرقی که قلعه بر آن مشرف است به عنوان گذرگاه و محل ورود به قلعه می‌باشد و این دره با توجه به ساختار سنگی آن به عنوان محلی مناسب برا ایجاد سد و ذخیره آب
آن به عنوان محلی مناسب برا ایجاد سد و ذخیره آب در آن دوره تاریخی بوده است. قلعه لید. قلعه لیت یا لید در بلندی‌های جنوبی روستای احشام قرار دارد. این قلعه از زمان ساسانیان به جا مانده است. امروزه بقایای دیوارهای سنگ و ساروج و آهکی از این قلعه دیده می‌شود و در خارج از آن نیز چاه مشهود است. این اثر با شماره ۳۳۰۷۴ دستور ثبت آثار ملی آن ابلاغ شده است. حمام دهکنه. حمامی باستانی از دوره ساسانیان است که در دهکنه واقع شده و بخش‌های زیادی از آن سالم مانده است. این حمام برای ثبت میراث تاریخی نامزد شده و طی مراحل اداری
برای ثبت میراث تاریخی نامزد شده و طی مراحل اداری آن در جریان داشت. تا اینکه در دی ۱۳۹۹ این اثر با شمارهٔ ثبت ۳۳۰۱۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید. بومگردی جواد. بومگردی جواد واقع در شیرینو در بخش چاه‌ورز است. در این بوم‌گردی موزه‌ای وجود دارد که ادوات سنتی و عتیقه بخش چاهورز یافت می‌شود. همچنین این موزه عروسک‌هایی در آن به نمایش گذاشته شده که شبیه‌ساز پوشش بومی مردان و زنان این بخش است. آرامگاه امام‌زاده شاه نصرالله. یکی از امام‌زاده‌های بخش است که در دهنو واقع شده است. آرامگاه امام‌زاده عامری
که در دهنو واقع شده است. آرامگاه امام‌زاده عامری بن حسن. این آرامگاه در شیخ‌عامر واقع شده و محل برگزاری مراسم مذهبی است. در این مقبره «عالی محب» بنیان‌گذار چاهورز جدید، دفن شده است. نمای بخش. پارک‌ها. پس از بازدید مرتضی نکوگو مسئول اداره منابع طبیعی و آبخیزداری لامرد و مسئولان چاه‌ورز از مناطق سبز مرکز بخش چاه‌ورز با توجه به کمبود فضای سبز در مرکز این بخش و نیاز مبرم مردم به پارک جنگلی و با کارشناسی صورت گرفته ۵–۱۰ هکتار برای ایجاد پارک جنگلی به چاه‌ورز اختصاص داده شد. سیل و نوسازی خانه‌ها. ٔپس از سیل‌های