payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بش دلی هستند) که (از طایفه بئش دلیلو آتاخانلوی افشار گنجه و قره‌باغ بوده‌اند) و به دلیل بیماری پدرشان در منطقه مجبور به اتراق و چادر زدن می‌شوند و پس از فوت پدرشان و دفن وی در منطقه تمایلی به ادامهٔ مهاجرت نمی‌کنند و روستای مزبور را ایجاد می‌کنند. مردم. مردم روستا از دو طایفهٔ اصلی بئش دلی (منشعب از عشایر آتاخانلو افشار گنجه و قره‌باغ) و جانبالاللو و چند طایفه کوچک دیگر تشکیل می‌شوند. محصولات. محصول معروف این روستا خیار است. در قدیم به دلیل کمبود آب، بیشتر گندم، جو، حبوبات و صیفی‌جاتی که کمتر به آب نیاز
گندم، جو، حبوبات و صیفی‌جاتی که کمتر به آب نیاز داشته‌اند کشت می‌شده‌اند ولی امروزه با گسترش سد خاکی کنار روستا باغ‌های هلو، سیب و شلیل نیز در روستا به‌وجود آمده‌اند. سد خاکی. سد خاکی کنار روستا تنها سد کنار جادهٔ اصلی مشکین شهر-تبریز ایت پیشینهٔ این سد به سدی موسوم به سد گل محمد (جد خانواده‌های گل‌محمدی و گلی کلانپا) بر می‌گردد که توسط وی با کمک اهالی در هشتاد سال (یا بیشتر) در گذشته به وجود آمده که با گسترش سد، مزارع اطراف بسیار بزرگ‌تر از قبل و مورد استفادهٔ همگان شد. جمعیت. این روستا در حوالی سال‌های
همگان شد. جمعیت. این روستا در حوالی سال‌های ۱۳۰۰ تا ۱۳۳۰ بر اساس لغتنامه دهخدا ۲۷۹ تن سکنه داشته‌است. و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۵۲ نفر (۱۱۸ خانوار) بوده‌است. تپهٔ باستانی پیر. این تپه در جنوب روستا کنار جاده قرار دارد که به دلیل وجود سه درخت (از راستهٔ داغداغان یا تاگوک Tagouk یا ته گوک) که در رأس این تپه وجود داشته‌اند و در گذشته کلبه مانندی در میان این سه درخت وجود داشته که مردم در آنجا پارچه‌هایی را جهت نذر به بندهای موجود در کلبه می‌بسته‌اند و چنان‌که پارچه‌شان تکان می‌خورد آن را نشان از
و چنان‌که پارچه‌شان تکان می‌خورد آن را نشان از قبولی حاجتشان می‌دانستند و پیرمردی نیز در آنجا متولی این امور بوده‌است. گفتنی است که مردمان شاخه‌های این درختان که دو اصله از آن‌ها امروزه نابود شده‌است جهت شفای بیماریشان استفاده می‌کردند و جهت جلوگیری از چشم زخم از آن گردن‌آویزی درست می‌کردند (درخت داغداغان در فرهنگ عشایر ترکمن و ترک مقدس است). در کنار این درختان قبرستانی باستانی وجود دارد که مدت‌ها قبل مجسمهٔ سنگی یک قوچ در آن بوده‌است که توسط سوداگران عتیقه به خیال وجود طلا نابود می‌شود. (اهالی روستای
به خیال وجود طلا نابود می‌شود. (اهالی روستای دوشانلو در گذشته نیز اموات خود را در تپه دفن می‌کردند که بعدها به دلیل سر بالایی بودن مسیر و سختی امر کفن و دفن از ضلع خالی قبرستان روستای آتشگاه که سهل‌الوصول بوده‌است شروع به استفاده کرده‌اند).
اردوگاه کار اجباری گروس‌روزن از بزرگترین اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها بود که توسط آلمان نازی در سال ۱۹۴۰ ساخته شد. این اردوگاه در ابتدا به عنوان اردوگاه فرعی اردوگاه کار اجباری زاکسن‌هاوزن ساخته شد. بزرگترین جمعیت زندانیان، یهودیان بودند که در ابتدا از اردوگاه‌های داخائو و زاکسنهاوزن، و بعداً از بوخنوالد آمده بودند. بیش از ۴۰ هزار نفر در این اردوگاه به قتل رسیدند. در اوج فعالیت خود در سال ۱۹۴۴، مجموعه گروس-روزن تا ۱۰۰ اردوگاه فرعی داشت که در شرق آلمان و در چکسلواکی و لهستان تحت اشغال آلمان قرار داشتند.
در چکسلواکی و لهستان تحت اشغال آلمان قرار داشتند. تأسیس اردوگاه. اردوگاه گروس-روزن در تابستان ۱۹۴۰ به عنوان یک اردوگاه فرعی اردوگاه تمرکز زاکسنهاوزن تأسیس شد. گروس روزن در ۱ مه ۱۹۴۱ به یک اردوگاه مستقل تبدیل شد. با رشد مجموعه، اکثر زندانیان در شرکت‌های جدید نازی متصل به این اردوگاه‌های فرعی به کار گرفته شدند. اردوگاه های فرعی. در اوج فعالیت خود در سال ۱۹۴۴، مجموعه گروس-روزن تا ۱۰۰ اردوگاه فرعی داشت که در شرق آلمان و چکسلواکی و لهستان اشغال شده توسط آلمان قرار داشتند. در مرحله نهایی، جمعیت اردوگاه‌های
قرار داشتند. در مرحله نهایی، جمعیت اردوگاه‌های گروس-روزن ٪۱۱ از کل زندانیان اردوگاه‌های کار اجباری نازی را در آن زمان تشکیل می‌داد. در مجموع ۱۲۵،۰۰۰ زندانی از ملیت‌های مختلف در طول موجودیت این مجموعه از آن عبور کردند، که تخمین زده می‌شود ۴۰،۰۰۰ نفر از آنها در محل، در راهپیمایی‌های مرگ و در انتقال‌های تخلیه جان باختند. اردوگاه کار اجباری گابرسدورف بخشی از شبکه‌ای از اردوگاه‌های کار اجباری برای زندانیان یهودی بود که از سال ۱۹۴۱ تحت نظر سازمان «اشملت» فعالیت می‌کرد. کارخانه ریسندگی که زندانیان زن یهودی در آن
کارخانه ریسندگی که زندانیان زن یهودی در آن کار می‌کردند، در سال ۱۹۳۹ توسط شرکتی مستقر در وین به نام Vereinigte Textilwerke K. H. Barthel &amp; Co «آریایی» شده بود. تا ۱۸ مارس ۱۹۴۴، گابرسدورف به یک اردوگاه فرعی گروس-روزن تبدیل شده بود. یکی از اردوگاه‌های فرعی گروس-روزن، اردوگاه کار برونلیتز ("Arbeitslager Brünnlitz") بود که در شهر برننتس چکسلواکی قرار داشت، جایی که یهودیان نجات یافته توسط اسکار شیندلر در آن اسکان داده شده بودند. اردوگاه فرعی بریگ، واقع در نزدیکی روستای پامپیتز، در ابتدا محل یک اردوگاه کار
روستای پامپیتز، در ابتدا محل یک اردوگاه کار اجباری یهودیان بود تا اینکه در آوت ۱۹۴۴، زندانیان یهودی با اولین انتقال زندانیان از اردوگاه اصلی گروس-روزن جایگزین شدند. این اردوگاه عمدتاً توسط سربازان لوفت‌وافه و تعداد کمی از اعضای اس‌اس اداره می‌شد. کار اجباری در اردوگاه. در ابتدا، کار اجباری در یک معدن سنگ بزرگ متعلق به «"SS-Deutsche Erd- und Steinwerke GmbH"» (شرکت کارهای زمینی و سنگی آلمان اس‌اس) انجام می‌شد. در پاییز ۱۹۴۰، استفاده از نیروی کار در سیلزی علیا توسط سازمان جدید «اشملت» که به دستور هاینریش
علیا توسط سازمان جدید «اشملت» که به دستور هاینریش هیملر تشکیل شده بود، به عهده گرفته شد. این سازمان به نام رهبر آن، آلبرخت اشملت، نامگذاری شد. این شرکت مسئولیت استخدام یهودیان از اردوگاه‌های اجباری را بر عهده گرفت، در حالی که این یهودیان قرار بود فقط در ازای غذا کار کنند، بدون هیچ پرداخت اضافی. موقعیت گروس-روزن نزدیک به لهستان اشغالی مزیت قابل توجهی داشت. زندانیان در ساخت سیستمی از اردوگاه‌های فرعی برای اخراج‌شدگان از سرزمین‌های الحاق شده به کار گرفته شدند. رفتار با زندانیان اردوگاه. در اکتبر ۱۹۴۱، اس‌اس
رفتار با زندانیان اردوگاه. در اکتبر ۱۹۴۱، اس‌اس حدود ۳،۰۰۰ اسیر جنگی شوروی را برای اعدام با تیراندازی به گروس-روزن منتقل کرد. گروس-روزن به خاطر رفتار وحشیانه‌اش با زندانیان به اصطلاح «شب و مه» که بدون هیچ اثری از جوامع هدف ناپدید می‌شدند، شناخته شده بود. اکثر آنها در معدن گرانیت جان باختند. رفتار وحشیانه با زندانیان سیاسی و یهودی نه تنها در دست نگهبانان و زندانیان جنایتکار آلمانی که توسط اس‌اس آورده شده بودند بود، بلکه تا حدی کمتر نیز توسط مدیریت آلمانی معدن سنگ که مسئول جیره‌های قحطی و عدم ارائه کمک پزشکی
سنگ که مسئول جیره‌های قحطی و عدم ارائه کمک پزشکی بود، تشدید می‌شد. در سال ۱۹۴۲، برای زندانیان سیاسی، میانگین مدت زمان بقا کمتر از دو ماه بود. به دلیل تغییر سیاست در آگوست ۱۹۴۲، احتمال زنده ماندن زندانیان بیشتر شد زیرا آنها به عنوان کارگران برده در صنایع جنگی آلمان مورد نیاز بودند. از جمله شرکت‌هایی که از کار اجباری زندانیان اردوگاه‌های کار اجباری بهره بردند، می‌توان به تولیدکنندگان لوازم الکترونیکی آلمانی مانند بلاپونکت، زیمنس، کروپ، ایی‌گه فاربن و دایملر-بنز اشاره کرد. برخی از زندانیانی که قادر به کار
اشاره کرد. برخی از زندانیانی که قادر به کار نبودند اما هنوز در حال مرگ نبودند به اردوگاه کار اجباری داخائو فرستاده شدند. جمعیت اردوگاه. بزرگترین جمعیت زندانیان، یهودیان بودند که در ابتدا از اردوگاه‌های داخائو و زاکسن‌هاوزن، و بعداً از بوخن‌والت آمده بودند. در طول موجودیت اردوگاه، جمعیت زندانیان یهودی عمدتاً از لهستان و مجارستان بودند؛ دیگران از بلژیک، فرانسه، هلند، یونان، یوگسلاوی، اسلواکی و ایتالیا بودند. پس از قیام ناموفق ورشو لهستان در سال ۱۹۴۴، آلمانی‌ها ۳۰۰۰ لهستانی را از اردوگاه دولاگ ۱۲۱ در پروشکوف،
۳۰۰۰ لهستانی را از اردوگاه دولاگ ۱۲۱ در پروشکوف، جایی که در ابتدا زندانی شده بودند، به گروس-روزن تبعید کردند. این لهستانی‌ها عمدتاً افراد ۲۰ تا ۴۰ ساله بودند.
گروپون، شرکت تجارت الکترونیک آمریکایی است، که در زمینه خرده‌فروشی آنلاین، معامله و خرید و فروش اینترنتی فعالیت می‌نماید. شرکت گروپون در ماه نوامبر سال ۲۰۰۸ توسط آندره میسون، اریک لفکوفسکی و برد کی‌ول راه‌اندازی شد و در حال حاضر دارای ۱۵۰ فروشگاه در آمریکای شمالی و ۱۰۰ فروشگاه در اروپا، آسیا و آمریکای جنوبی می‌باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر شیکاگو، ایالات متحده آمریکا قرار دارد و دفاتر عملیاتی آن نیز در شهرهای بوستون، ماساچوست، نیویورک و تورنتو مستقر می‌باشند. سهام آن در بازار بورس نزدک معامله می‌شود.
فری‌اسکیل شرکت الکترونیک آمریکایی است، که دارای تخصص در زمینه تولید نیم‌رساناها، ریزپردازندهها، ریزکنترل‌گرها و پردازشگرهای سیگنال دیجیتال می‌باشد. شرکت فری‌اسکیل در سال ۱۹۴۸ توسط شرکت مخابراتی موتورولا در فینیکس، آریزونا راه‌اندازی شد و تا سال ۲۰۰۴ به‌عنوان شرکت تابعه موتورولا فعالیت می‌کرد و در این سال (۲۰۰۴) از موتورولا تفکیک و به‌عنوان شرکتی مستقل ثبت گردید. فری‌اسکیل نخستین شرکت تولیدکننده نیم‌رساناها در جهان می‌باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر آستین، تگزاس، ایالات متحده آمریکا قرار دارد و بخشی از سهام
ایالات متحده آمریکا قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس نیویورک معامله می‌شود. شرکت فری‌اسکیل هم‌اکنون هفتمین تولیدکننده نیم‌رسانا در ایالات متحده است و در رده ۱۶ از بزرگترین تولیدکنندگان نیم‌هادی‌ها در جهان قرار دارد.
آنتون تومان (زاده ۳۱ اکتبر ۱۹۱۲ – مرگ ۸ اکتبر ۱۹۴۶) یک افسر آلمانی در دوره رایش سوم و فرمانده چندین اردوگاه کار اجباری در آلمان نازی در جنگ جهانی دوم بود. زندگی. تومان در فافنهوفن آن در ایلم در امپراتوری آلمان زاده شد. در دهه ۱۹۳۰ به حزب نازی و اس‌اس پیوست. از ۱۹۳۳ به عنوان نگهبان در اردوگاه کار اجباری داخائو مشغول به کار شد. با شروع سال ۱۹۳۷ در اداره فرماندهی گارد استخدام شد و در سال ۱۹۴۰ به درجه شوتزهافت‌لاگرفورر ارتقا یافت. در اوت ۱۹۴۰ به اردوگاه مرگ گروس‌روزن که آن زمان از زیراردوگاه‌های اردوگاه کار
که آن زمان از زیراردوگاه‌های اردوگاه کار اجباری زاخسنهاوزن بود منتقل شد و از اوایل می ۱۹۴۱ به سمت شوتزهافت‌لاگرفورر اردوگاه مرگ گروس‌روزن که اکنون تحت فرماندهی آرتور رودل مستقل بود منصوب شد. مایدانک. از نیمه فوریه ۱۹۴۳ تا مارس ۱۹۴۴ وی به عنوان شوتزهافت‌لاگرفورر در اردوگاه کار اجباری مایدانک کار می‌کرد. به سبب گرایش‌های سادیستی و انتخاب‌های او برای کشتن افراد با اتاق گاز یا با شلیک گلوله، زندانیان به او لقب «جلاد مایدانک» داده بودند. بر طبق شهادت یژی کفیاتوفسکی که از مارس ۱۹۴۳ تا ژوئیه ۱۹۴۴ زندانی این
که از مارس ۱۹۴۳ تا ژوئیه ۱۹۴۴ زندانی این اردوگاه بود، تومان شخصاً زندانیان را اعدام می‌کرد و یک سگ ژرمن شپرد داشت که از آن برای گازگرفتن زندانیان استفاده می‌کرد. برای چند هفته در مارس و آوریل ۱۹۴۴ وی در اردوگاه آشویتس بود. وی در چندین عکس که از زولاهوته (یک اردوگاه تفریحی اس‌اس در نزدیکی آشویتس) گرفته شده و در سال ۲۰۰۷ کشف شد نیز حضور دارد. در یکی از عکس‌ها تومان با یوزف منگله، یوزف کرامر، ریشارد بائر و رودلف هوس ظاهر شده‌است. نوینگامه. تومان از نیمه آوریل ۱۹۴۴ تا پایان آوریل ۱۹۴۵ شوتزهافت‌لاگرفورر در
۱۹۴۴ تا پایان آوریل ۱۹۴۵ شوتزهافت‌لاگرفورر در اردوگاه کار اجباری نوینگامه بود. پس از آن‌که ارتش بریتانیا اردوگاه نوینگامه را بست، اس‌اس شروع به تخلیه زندانیان به کشتی زندانیان کرد. در جریان تخلیه این اردوگاه ۵۸ مرد و ۱۳ زن عضو نیروهای مقاومت از نزدیکی اردوگاه کار اجباری فولشبوتل انتخاب شدند و به دستور رهبر اس‌اس و پلیس گئورگ-هنینگ گراف فون باسه‌ویتس-بر و با مشارکت تومان اعدام شدند. این زندانیان در یک سلول بین ۲۱ تا ۲۳ آوریل ۱۹۴۵ به دار آویخته شدند. پس از آن که چندین تن از افراد محکوم به مرگ در برابر آنان
که چندین تن از افراد محکوم به مرگ در برابر آنان مقاومت کردند، تومان یک نارنجک دستی را از پنجره سلول به داخل پرتاب کرد. تحت فرماندهی تومان و ویلهلم درایمان ۷۰۰ زندانی باقی‌مانده از اردوگاه وادار به از بین بردن اجساد زندانیان و باقی‌مانده‌های هرگونه اثری از اردوگاه کردند. در ۳۰ آوریل زندانیان با هدف رسیدن به منطقه دولت فلنسبورگ به یک راهپیمایی مرگ برده شدند. محاکمه و مرگ. تومان پس از پایان جنگ توسط بریتانیایی‌ها دستگیر شد. تومان و ۱۳ نفر دیگر به جرم جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت محاکمه شدند. دادگاه وی و ۱۰
و جنایت علیه بشریت محاکمه شدند. دادگاه وی و ۱۰ نفر دیگر را به اعدام با طناب دار محکوم کرد و در ۸ اکتبر ۱۹۴۶ توسط آلبرت پیرپوینت جلاد بریتانیایی در زندان هاملن به دار آویخته شدند.
جنگ روسیه و عثمانی (۱۷۳۵–۱۷۳۹) جنگی میان روسیه و امپراتوری عثمانی که به دلیل جنگ عثمانی و ایران و هجوم تاتارهای کریمه به خاک روسیه آغاز شد. این جنگ ادامهٔ تلاش روسیه برای دسترسی به دریای سیاه بود.
دل ئی‌ام‌سی، شرکت انبارش داده رایانه‌ای چندملیتی آمریکایی است، که در زمینه امنیت اطلاعات، تحلیل داده، ذخیره و مجازی‌سازی داده‌ها، مدیریت اطلاعات و رایانش ابری فعالیت می‌نماید. شرکت ئی‌ام‌سی در سال ۱۹۷۹ توسط ریچارد ایگان و راجرز مارینو راه‌اندازی شد و در حال حاضر به‌عنوان بزرگترین شرکت ارائه‌کننده سامانه‌های ذخیره‌سازی داده‌های رایانه‌ای جهان شناخته می‌شود. دفتر مرکزی این شرکت در شهر هوپکینتون، ماساچوست، ایالات متحده آمریکا قرار دارد و سهام آن در بازار بورس نیویورک معامله می‌شود، همچنین جزئی از شاخص اس اند
نیویورک معامله می‌شود، همچنین جزئی از شاخص اس اند پی ۵۰۰ به‌شمار می‌آید.
والتر نرینگ (۱۵ اوت ۱۸۹۲–۲۰ آوریل ۱۹۸۳) یک نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم فرماندهی یگان‌های زرهی مختلفی از سطح لشکر تا ارتش میدانی را در جبهه‌های شرقی و شمال آفریقا بر عهده داشت. سال‌های اولیه. والتر نرینگ روز ۱۵ اوت سال ۱۸۹۲ در اشترتسین در پروس باختری زاده شد. اصالت خاندان او به هلند بازمی‌گشت. اجدادش کشاورز و زمین‌دار بودند. نرینگ دوران مدرسه را در سوپوت و دانتسیش گذراند. روز ۱۶ سپتامبر سال ۱۹۱۱ به عنوان افسرِ دانشجو وارد خدمت نظامی شد و به هنگ ۱۵۲ پیاده‌نظام پیوست.
وارد خدمت نظامی شد و به هنگ ۱۵۲ پیاده‌نظام پیوست. روز ۱۸ دسامبر سال ۱۹۱۳ درجه ستوان دومی به او اعطا گردید. از روز ۸ نوامبر سال ۱۹۱۴ وارد میدان‌های رزم در جنگ جهانی اول شد و در نبرد تاننبرگ حضور یافت. روز ۱۴ سپتامبر در نزدیکی دریاچه مازوریان از ناحیه گلو و سر مجروح شد. نرینگ نشان درجه دو صلیب آهنین را دریافت کرد. روز ۲ نوامبر با مرخص شدن از بیمارستان به گردان ۱۴۸ جایگزینی متحرک منتقل و آجودان این یگان گشت. این گردان متعلق به لشکری بود که از مرزهای پروس شرقی محافظت می‌نمود. درگیری‌های نواحی کوتنو، لیتوانی و
محافظت می‌نمود. درگیری‌های نواحی کوتنو، لیتوانی و کورلند را تجربه کرد. روز ۶ ژوئن سال ۱۹۱۵ به درجه ستوان یکمی ترفیع یافت. نشان درجه یک صلیب آهنین و سال ۱۹۱۸ نشان سیاه رنگ زخم به نرینگ اعطا شد. رایشسور. ترفیع درجات: پس از جنگ، نرینگ در نیروهای مسلح ۱۰۰ هزار نفری آلمان موسوم به رایشسور باقی ماند. ماه مارس سال ۱۹۲۳ با درجه سروان به فرماندهی گروهان ۱۳ مسلسل هنگ ۲ پیاده‌نظام رسید. سپس با ورود به تروپه‌نامت (دفتر نیرو) در وزارت دفاع، برای دوره آموزشی ستاد برگزیده شد. نرینگ بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ درجه‌های
شد. نرینگ بین سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۷ درجه‌های سرگرد، سرهنگ دوم و سرهنگ را دریافت کرد. ورماخت. روز ۵ اکتبر سال ۱۹۳۷ به فرماندهی هنگ ۵ زرهی منصوب گشت. ماه ژوئیه سال ۱۹۳۹ به ستاد سپاه ۱۹ منتقل گردید. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم نرینگ ریاست ستاد سپاه ۱۹ تحت امر سپهبد هاینتس گودریان، را بر عهده داشت. در جریان نبرد لهستان و نبرد فرانسه در این جایگاه بود. روز ۱ اوت سال ۱۹۴۰ به درجه سرتیپ ترفیع یافت و مدتی کوتاه بعد فرمانده لشکر هجدهم زرهی شد. نرینگ این لشکر را در مراحل اولیه عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی،
اولیه عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، رهبری کرد. روز ۲۴ ژوئیه سال ۱۹۴۱ مفتخر به دریافت نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین شد. نرینگ روز ۲۶ ژانویه سال ۱۹۴۲ جایگاه پیشین را ترک کرد و به شمال آفریقا رفت. روز ۱ فوریه به درجه سرلشکر ترفیع پذیرفت. ماه مه فرماندهی آفریکاکور را بر عهده گرفت. روز ۱ ژوئیه به درجه سپهبد (ژنرال نیروهای زرهی) ترفیع گرفت. نرینگ روز ۳۱ اوت هنگام پیشروی به سمت العلمین، در یک میدان مین بریتانیایی مجروح گردید. فیلدمارشال آلبرت کسلرینگ، فرمانده کل جبهه جنوبی، ماه نوامبر نرینگ را به فرماندهی
کل جبهه جنوبی، ماه نوامبر نرینگ را به فرماندهی ارتش پنجم زرهی در تونس منصوب کرد. عملکردی که داشت موجب شد فیلدمارشال اروین رومل برای نخستین بار، درخواست اعطای برگ‌های بلوط صلیب شوالیه به بکند. نرینگ به جبهه شرقی بازگشت و روز ۹ نوامبر ۱۹۴۲ فرماندهی سپاه ۲۴ زرهی را بر عهده گرفت. سپاه او در قسمت جنوبی خط مقدم عمل می‌کرد. تا تابستان سال ۱۹۴۴ به جنوب لهستان عقب‌نشینی کرد. نرینگ برگ‌های بلوط صلیب شوالیه را روز ۴ فوریه سال ۱۹۴۴ و شمشیرهای صلیب شوالیه را روز ۲۲ ژانویه سال ۱۹۴۵ دریافت کرد. تا ماه مارس سال ۱۹۴۵ سپاه
سال ۱۹۴۵ دریافت کرد. تا ماه مارس سال ۱۹۴۵ سپاه زرهی مضمحل‌شدهٔ او تا سیلزی عقب رانده شد. این یگان در این زمان با دربرگرفتن بقایای لشکرهای شانزدهم و هفدهم زرهی، «گروه "نرینگ"» نامیده می‌شد. نرینگ این گروه را تا روز ۱۹ مارس سال ۱۹۴۵ فرماندهی کرد و سپس روز بعد در آخرین جایگاه جنگی خود، فرمانده ارتش یکم زرهی شد. در روزهای پایانی جنگ با نیروهایش به سمت غرب رفت و روز ۳ آوریل تسلیم نیروهای آمریکایی شد. نرینگ سه سال را در اسارت گذراند و در نهایت ماه مه سال ۱۹۴۸ آزاد شد. سپهید والتر نرینگ در نهایت روز ۲۰ آوریل سال
شد. سپهید والتر نرینگ در نهایت روز ۲۰ آوریل سال ۱۹۸۳ در سن ۹۱ سالگی در دوسلدورف درگذشت. تالیفات. وی پس از جنگ کتابی با عنوان «تاریخ نیروهای زرهی آلمان ۱۹۱۶ تا ۱۹۴۵» نوشت. وی هم‌چنین مقدمه کتاب «نبرد رعدآسا: از ظهور هیتلر تا سقوط دونکرک» لن دیتون را نوشته است.
سینما اروپا از سینماهای تهران بود. این سینما در سال ۱۳۴۷ با نمایش فیلم "جاده زرین سمرقند" افتتاح شد. این سینما دارای ۱۴۰۰ صندلی، سه بالکن و دو دستگاه نمایش ۷۰ میلیمتری بود. این سینما که در خیابان جمهوری، بعد از میدان بهارستان قرار دارد در ۸ اسفند ماه ۱۳۹۰ طعمه حریق و پس از آن تعطیل شد.نهایتا با موافقت سازمان سینمایی و سمعی بصری این سینما از ابتدای شهریورماه سال ۱۴۰۰ منحل گردید.
بلو سیستمز شرکت فناوری اطلاعات آلمانی است. این شرکت از پشتیبانان مهم پروژه کی‌دی‌ای و لینوکس کوبونتو است به طوری که چندین توسعه‌دهنده کی‌دی‌ای برای این شرکت کار می‌کنند. بلو سیستمز از فوریه ۲۰۱۲ و از زمانی که شرکت کنونیکال پشتیبانی از کوبونتو را قطع کرد، شروع به همکاری و پشتیبانی از این پروژه نمود.
پرساکومه‌ای کندویی (Cirrocumulus lacunosus) زیرگونه‌ای از ابر پرساکومه‌ای Cirrocumulus است. این زیرگونه از ابر نسبتاً نادر است و به صورت لایه‌ای از ابر با روزنه‌های مدور در درون آن روی می‌دهد. این روزنه‌ها لبه‌هایی ساییده دارند و اغلب به گونه‌ای قرار گرفته‌اند که به صورت شبکه یا کندو دیده می‌شوند.
کانورس شرکت قدیمی و نامدار تولید کفش در آمریکاست. تاریخ ایجاد این شرکت به اوایل قرن بیستم و سال ۱۹۰۸ برمی‌گردد و اکنون نیز از زیرمجموعه‌های شرکت نایکی است. تاریخچه برند کانورس. شرکت کانورس در سال 1908 تاسیس شد و در ابتدا فقط کفش‌های کار زمستانی تولید می‌کرد. پس از مدتی رویه‌ی کاری خود را کمی تغییر داد و در سال 1910 کتونی‌های non-skids که به زیره‌ی لاستیکی ضد لغزششان معروف بودند، وارد بازار شدند. در زمانی که ورزش بسکتبال در بین عموم مردم محبوب بود، شرکت کانورس تولید کتونی‌های مخصوص بسکتبال را آغاز کرد.
کانورس تولید کتونی‌های مخصوص بسکتبال را آغاز کرد. طراحان این شرکت پس از تحقیق همه جانبه، اولین مدل کفش بسکتبال All Star را وارد بازار کردند. در ابتدا این مدل کفش رویه‌ی برزنتی و یا گاها چرمی داشت. زیره‌ی این کفش از جنس لاستیک بود و قد آن تا مچ پا می‌رسید. زیبایی و خاص بودن کفش آل استار باعث شد تا شهرت و محبوبیت زیادی بین بازیکنان ورزش بسکتبال پیدا کند. به طوری که یکی از بازیکنان بسکتبال به نام چارلز چاک تیلور به تیم فروش این شرکت پیوست. او نقش مهم و اساسی در بهبود و ارتقای کیفیت کفش‌های آل استار ایفا کرد.
بهبود و ارتقای کیفیت کفش‌های آل استار ایفا کرد. همچنین او به دلیل شهرتی که داشت، موجب تبلیغات و افزایش فروش محصولات شرکت کانورس شد. به علت تلاش‌های فراوان چاک تیلور، مدل‌هایی از کتونی آل استار به نام Converse All Stars Chuck Taylor معروف شدند. در دهه‌ی 1930 میلادی به لطف تیلور کتانی‌ آل استار سفید با طرح‌های سفید و آبی برای حضور در المپیک 1936 وارد بازار شدند.
اس‌اس‌سی تواتارا (SSC Tuatara) نام یک خودروی سوپر اسپورت ساخت شرکت اس‌اس‌سی نورث آمریکا است که مدل تولیدی آن از سال ۲۰۲۰ ساخته شده‌است. تواتارا در ۱۴ می ۲۰۲۲ توانست به سرعت ۳٣١ مایل در ساعت (۵۳۳ کیلومتر در ساعت) برسد. در سال ۲۰۱۱ قیمت این اتومبیل نزدیک یک میلیون دلار بود. اس‌اس‌سی تواتارا در حال حاضر با سرعت ۳۳۱ مایل در ساعت سریع‌ترین خودروی جهان محسوب می‌شود.
تفاهم سه‌گانه اتحادی میان روسیه، فرانسه و بریتانیا بود که پس از تفاهم روسیه و انگلستان در ۱۹۰۷ میلادی ایجاد شد. اتحاد میان این سه قدرت که بعدها پرتغال و ژاپن نیز به آنان پیوستند، جبهه‌ای در مقابل اتحاد سه‌گانه امپراتوری آلمان، امپراتوری اتریش-مجارستان و پادشاهی ایتالیا ایجاد کرد. با آغاز جنگ جهانی اول در اوت ۱۹۱۴ میلادی کلیه این کشورها علیه آلمان، اتریش-مجارستان، و بعدها امپراتوری عثمانی و بلغارستان وارد جنگ شدند. مراحل تشکیل تفاهم مثلث. اتحاد فرانسه و روسیه. اتحاد فرانسه و روسیه پیمانی نظامی میان جمهوری
اتحاد فرانسه و روسیه پیمانی نظامی میان جمهوری سوم فرانسه و امپراتوری روسیه از ۱۸۹۲ تا ۱۹۱۷ میلادی بود. این اتحاد که پس از برکناری بیسمارک از صدراعظمی آلمان و سقوط سیستم سوم بیسمارک امضا شد به انزوای بیست‌ساله سیاسی فرانسه در اروپا خاتمه بخشید و برتری و سیادت امپراتوری آلمان را به پایان برد. فرانسه تا انقلاب فوریه در ۱۹۱۷ شریک و متحد نظامی، سیاسی و اقتصادی روسیه باقی ماند. توافق قلبی. توافق قلبی یا آنتانت کوردیال مجموعه‌ای از پیمان‌های دوستی بین جمهوری سوم فرانسه و پادشاهی بریتانیای کبیر و ایرلند بود که در
و پادشاهی بریتانیای کبیر و ایرلند بود که در ۸ آوریل ۱۹۰۴ امضا شد و با حل مشکلات بین دو کشور، شرایط را برای تفاهم مثلث فراهم کرد. امضای این قرارداد نتیجه سیاست‌های وزیر خارجه فرانسه تئوفیل دلکسه (معروف به سیستم دلکسه) بود که باور داشت اتحاد فرانسه با بریتانیا می‌تواند امنیت این کشور را با توازن قوا در برابر آلمان و سیستم اتحاد مثلث تأمین کند. قرارداد سن پترزبوگ. قرارداد سن پترزبورگ در سال قرارداد ۱۹۰۷ میان کشورهای روسیه و بریتانیا در منطقهٔ سن پترزبورگ امضا شد. این پیمان آخرین قدم در راه ایجاد تفاهم مثلث
شد. این پیمان آخرین قدم در راه ایجاد تفاهم مثلث بود و با حل مشکلات بین بریتانیا و روسیه، این دو کشور را همراه با فرانسه در برابر اتحاد مثلث متحد کرد. بر پایه این قرارداد بریتانیا پیشنهاد تقسیم ایران به دو منطقه نفوذ را داد. منطقه شمالی به روسیه تزاری اعطا شد و منطقه جنوبی به بریتانیای کبیر. منطقه میانی باید به عنوان منطقه بی‌طرف کار می‌کرد.
اِکلِر گونه‌ای نان‌شیرینی خامه‌ای فرانسوی‌ست که با دو لایه نانِ نسبتاً دراز تهیه‌شده با خمیر پفی و خامهٔ کاستارد، یا خامه زده شده در لای آن‌ها و رویه‌ای تزئینی روی آن درست می‌شود. نانِ به‌کاررفته در اِکلر شبیه به نان مورد استفاده در نان خامه‌ای است، هرچند خامهٔ درون آن می‌تواند با انواع ترکیب‌های دیگر نیز درست شود. معمولاً روی اِکلر لایه‌ای از کارامل یا شکلات می‌زنند. ریشه‌شناسی. واژهٔ اکلر در فرانسوی یعنی «آذرخش»، اما پیوند معنایی آن با این نوع نان‌شیرینی ناروشن است. تاریخچه اِکلِر. سابقهٔ اکلر در تاریخ
ناروشن است. تاریخچه اِکلِر. سابقهٔ اکلر در تاریخ شیرینی‌پزی کم‌تر از دویست سال و سرچشمهٔ آن فرانسه است. به‌احتمال، ماری آنتوان کارم، سرآشپز مشهور اوایل سدهٔ نوزدهم، نخستین کسی بود که دست به درست کردن اِکلر زد. به‌ویژه در آمریکا، گاه اِکلر را با دُنات «لانگ جان» اشتباه می‌گیرند، ولی خمیر اکلر با «لانگ جان» کاملاً تفاوت دارد.
جرج وایلدمن بال (زاده ۱۹۰۹ – مرگ ۱۹۹۴) دیپلمات آمریکایی بود. وی در قبرستان پرینستن مدفون است.
ولفس‌شانتسه ستاد نظامی آدولف هیتلر، پیشوای آلمان در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود. این مجتمع که یکی از ستادهای بی‌شمار هیتلر در اروپا بود. این ستاد برای آغاز عملیات بارباروسا ساخته شد. نیروهای نازی تلاش کردند تا پیش از غلبه نیروهای اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، شمار زیادی از این ستادها را منفجر کنند. زندگی هیتلر. هیتلر بیشتر دوران جنگ، یعنی ۸۵۰ روز را از ژوئیه ۱۹۴۱ تا نوامبر ۱۹۴۴ در این قرارگاه گذراند. این پایگاه، محل ملاقات هیتلر با بنیتو موسولینی بود. تلاش نافرجام برای کشتن هیتلر با بمب‌گذاری در ۲۰ ژوئن
نافرجام برای کشتن هیتلر با بمب‌گذاری در ۲۰ ژوئن ۱۹۴۴ در آشیانهٔ گرگ رخ داد. هیتلر به دلیل وجود میز محکم چوب بلوط در اتاق کنفرانس، از انفجار این بمب دستی تنها، چند زخم سطحی برداشت. جزئیات. مساحت آشیانهٔ گرگ ۲۵۰ هکتار (۶۱۸ جریب) و بلندی دیوارهای آن ۸ متر بود. دویست تأسیسات و ساختمان در این پایگاه وجود داشت. از جمله این تاسیسات، دو باند فرودگاه و یک ایستگاه قطار بودند که همه آنها با میدان‌های مین و توپ ضدهوایی محافظت می‌شدند. تخریب. نیروهای آلمانی تلاش کردند تا پیش از غلبه نیروهای اتحاد جماهیر شوروی
کردند تا پیش از غلبه نیروهای اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، شمار زیادی از این ستادها را منفجر کنند. اما آشیانهٔ گرگ چنان محکم بود که در سال ۱۹۴۵ با چندین تن دینامیت هم نتوانستند آن را نابود کنند. وضعیت امروز. امروز اداره جنگل‌داری منطقه سروکووو در گیرووژ لهستان که این مکان را در اختیار دارد آنرا را بازسازی کرده است و از آن به عنوان جاذبه گردشگری استفاده می‌کند. سالانه نزدیک به ۳۰۰ هزار گردشگر از این مکان بازدید می‌کنند که بیشتر آنها لهستانی و آلمانی هستند. نگرانی مقام‌های لهستانی این است که این مکان تبدیل
نگرانی مقام‌های لهستانی این است که این مکان تبدیل به زیارتگاهی برای نئونازی‌ها شود.
پائولو سورنتینو (؛ زادهٔ ۳۱ مه ۱۹۷۰) کارگردان، فیلمنامه‌نویس و نویسندهٔ ایتالیایی است. فیلم او به نام "زیبایی بزرگ" در سال ۲۰۱۳ برندهٔ جوایز اسکار، گلدن گلوب، و بفتا برای بهترین فیلم خارجی شد. در ایتالیا نیز ۸ بار دیوید دی دوناتلو و ۶ بار روبان نقره‌ای را از آنِ خود کرده‌است. آثارر سورنتینو به‌عنوان کارگردان و فیلمنامه‌نویس شامل "ایل دیوو"، "پیامدهای عشق"، "دوست خانوادگی"، "اینجا باید همان‌جا باشد"، و سریال تلویزیونی "پاپ جوان" می‌شود که بابت آن‌ها ۳ شیر کن، چهار جایزهٔ فیلم ونیز و چهار جوایز فیلم اروپا را
چهار جایزهٔ فیلم ونیز و چهار جوایز فیلم اروپا را دریافت کرد. او با نویسندگان و تهیه‌کنندگانی از جمله فرانچسکا سیما، نیکولا جولیانو، تونی سرویلو، و لوکا بیگاتسی کار می‌کند. بازیگران آثار او عمدتاً شامل سابرینا فریلی، فنی اردان، ایزابلا فراری، النا سوفیا ریچی، شان پن، فرانسیس مک‌دورمند، ریکاردو اسکامارچو، جود لا، فابریتسیو بنتیوولیو، نانی مورتی، فیلیپو اسکوتی، کارلو وردونه، آنتونیو آلبانیزه، و فرانک لانگلا می‌شود. او همچنین با ترانه‌سرایان آنتونلو وندیتی، پالوما فیت، و مارک کوزلک کار کرده و سه کتاب به زبان
فیت، و مارک کوزلک کار کرده و سه کتاب به زبان ایتالیایی منتشر کرده‌است. زندگی حرفه‌ای. سورنتینو در سال ۱۹۷۰ در ناحیهٔ آرنلا در ناپل متولد شد و در سن ۱۶ سالگی پس از درگذشت پدر و مادرش، یتیم شد. اولین فیلم او به عنوان فیلمنامه‌نویس، "گرد و خاک در ناپل" در سال ۱۹۹۸ اکران شد. او همچنین کارگردانی فیلم‌های کوتاهی از جمله "عشق حد و مرزی ندارد" در سال ۱۹۹۸ و "شب طولانی" در سال ۲۰۰۱ را آغاز کرد. اولین فیلم بلندش "مرد اضافی" است که جایزهٔ روبان نقره‌ای را برای بهترین کارگردان جوان از آن خود کرد. او در سال ۲۰۰۴ برای