payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چشمان زاغ است/ علیرضا رجبعلی زاده کاشانی/ ۱۳۹۰/ انتشارات سوره مهر/ برگزیده هشتمین دوره جشنواره شعر فجرـ ابرهای شهرک سیمانی/ علی عباس نژاد/ ۱۳۹۲/ انتشارات آوای کلارـ این روزها دچار خودم هستم/ محمد جلیل مظفری/ ۱۳۹۴/ انتشارات آه و ماهـ رئالیسم ساطوری/ علی عباس نژاد / ۱۳۹۵/ انتشارات ماه بارانـ گل همیشه انار/ علی عباس نژاد/ ۱۳۹۵/ انتشارات ماه بارانـ خسروان نوخسروانی (برگزیده نوخسروانی های شاعران نوخسروانی سرا تا ۱۳۹۵) / ۱۰ شاعر/ ۱۳۹۶/ نشر همانـ رمه در مه/ علیرضا رجبعلی زاده کاشانی/ ۱۳۹۷/ انتشارات شهرستان ادب .
رجبعلی زاده کاشانی/ ۱۳۹۷/ انتشارات شهرستان ادب . در هر یک از کتاب های نام برده، شاعران پیشرو و جوان معاصر کوشیده اند تا با تکیه بر دانش ادبی و ذوق هنری خود، بر تجربه تاریخی خسروانی/ نوخسروانی و آنچه اخوان ثالث به ادبیات فارسی افزوده است، چیزی بیفزایند. آنچه حاصل تلاش همه طیف شاعران نوخسروانی سرا در ایجاد یک جریان ادبی در دهه ۹۰ خورشیدی است، در کتابی به نام «نوخسروانی سرایی» گرد آمده است که این کتاب را نیز در سال ۱۳۹۵ انتشارات ماه باران از علی عباس نژاد به چاپ رسانده است. در این کتاب، ضمن بررسی ملاحظات
به چاپ رسانده است. در این کتاب، ضمن بررسی ملاحظات تاریخی، فولکلور و تجربه های پراکنده، شعرهای شاعران نوخسروانی سرا و ویژگی های این قالب بررسی شده است که می تواند برای آشنایی با این قالب، به خوانندگان یاری رساند. دلیل‌های فراموشی. این که خسروانی در قرون اولیّهٔ شعر فارسی پس از سلام به فراموشی سپرده شد، دو علت داشت: نخست این که با اقبال حاکمان و جامعهٔ فرهنگی به مدح و داستان ‌پردازی، و در نتیجه روی آوردن شاعران به قالب‌هایی مثل مثنوی و قصیده، عرصه بر قالب‌های شعری کوتاه به نسبت گذشته تنگ شد. دیگر این که در
شعری کوتاه به نسبت گذشته تنگ شد. دیگر این که در همین مجال اندک هم، وجود قالب‌های رباعی و دوبیتی که از الگوی تعداد مصراع زوج پیروی می‌کنند و نیاز ادبیات به سامان‌دهی قوانین شعری در آن دوران خصوصاً پس از تغییرات در ساختار وزن شعر و تکامل قافیه، جایی برای یک قالب متفاوت باقی نگذاشت. بنابراین کسی سعی در تطبیق خسروانی با قوانین عروض جدید نکرد و این قالب از سیر تکامل موسیقی، اندیشه، مضمون و… بازماند و به فراموشی سپرده شد. زدودن زنگار تاریخی. نوخسروانی که گونهٔ امروزی این قالب کهن شعر فارسی‌ است، با اخوان ثالث
امروزی این قالب کهن شعر فارسی‌ است، با اخوان ثالث شروع شد. او بر اساس آنچه که از خسروانی ‌های کهن به ما رسیده‌ است، کمتر از ده نوخسروانی سرود. عادت ذهنی شاعران و منتقدان به قالب‌هایی با تعداد مصراع‌های زوج و وجود قالب‌هایی مثل رباعی و دوبیتی مانع از آن شد که نگاه جدّی آن‌ها متوجّه این گونهٔ شعری شود. به این ترتیب بعد از آن که اخوان غبار نسیان تاریخی را از خسروانی زدود، دوباره به فراموشی سپرده شد. هرچند اگر منصفانه نگاه کنیم نوخسروانی‌ های اخوان دریچهٔ تازه ‌ای هم بر شعر معاصر فارسی نگشود. وزن و چارچوب
‌ای هم بر شعر معاصر فارسی نگشود. وزن و چارچوب نوخسروانی. نوخسروانی یک قالب مستقل و بدون محدودیت وزنی است و نیازی نیست مثل رباعی بر وزنی خاص سروده شود. استقلال آن نیز به این معناست که بر خلاف نظر سطحی و شتاب ‌زده‌ای که ممکن است در بدو امر به ذهن خطور کند، نمی‌توان هر رباعی یا دو بیتی را که یک مصراع ندارد نوخسروانی دانست. پس روش سرودن نوخسروانی این نیست که دو بیت بنویسیم و مصراع ضعیف را از آن حذف کنیم و در نهایت نام نوخسروانی بر آن بگذاریم. وزن نوخسروانی وزنی عروضی ‌ست و به شیوهٔ ادبیات کلاسیک، تساوی تعداد و
عروضی ‌ست و به شیوهٔ ادبیات کلاسیک، تساوی تعداد و شکل هجاهای مصراع‌ها ضروری‌ است. بعد از وزن، نوبت به قافیه می‌رسد. رعایت قافیهٔ مصراع اوّل و سوم نوخسروانی اجباری و در مصراع دوم اختیاری است. ساختار درونی. مسئلهٔ مهم دیگر چگونگی کاربرد کلمات در ساختار نوخسروانی‌ است. معمولاً در شعر، با کلمات عینی، تصاویری آشنا و حسی می‌سازیم و آن را محمل تفکر و اندیشهٔ خود قرار می‌دهیم. به این ترتیب در حالت معمول و متداول به این صورت پیش می‌رویم: کلمات عینی← تصاویر حسی و ملموس ← اندیشه امّا این رابطه که عموماً در شعر به کار
← اندیشه امّا این رابطه که عموماً در شعر به کار گرفته می‌شود و البته قابل نقض نیز هست و شاعر الزامی به رعایت آن ندارد در نوخسروانی ناکارآمد است. با در نظر گرفتن محدودیت زمان این قالب در بیان موضوع، رابطهٔ پیشین به این صورت تغییر می‌کند: کلمات عینی ← تصاویر انتزاعی و ذهنی و حاصل این تصاویر ذهنی اشارهٔ مستقیم به یک اندیشه نیست. منظور من این نیست که اندیشه از قالب نوخسروانی حذف می‌شود، بلکه اندیشه و تصاویر عینی در هم ادغام می‌شوند، نتیجه این خواهد بود که شعر، مثل یک پازل ناتمام، برای پیش‌بینی تصویر موردنظر،
مثل یک پازل ناتمام، برای پیش‌بینی تصویر موردنظر، به خواننده اختیار بیشتری می‌دهد تا خود با قدرت خلاقیتش ، تصویری نو بر پایهٔ اندیشهٔ شاعر بیافریند. بنابراین گسترهٔ تأویل ‌پذیری در نوخسروانی بسیار وسیع است؛ چرا که نوخسروانی تنها یک تلنگر فکری ست و حرکت در مسیر اندیشیدن و خیال پردازی را بر عهدهٔ خواننده می‌گذارد. این ویژگی یکی از وجوه تمایز بنیادی نوخسروانی با سایر قالب‌های شعر فارسی ست. بنا بر آنچه گفته شد، نوخسروانی می‌تواند یکی از مناسب‌ترین ابزارهای ادبی برای انتقال هنری و آزادانهٔ اندیشه باشد. چراکه
برای انتقال هنری و آزادانهٔ اندیشه باشد. چراکه ساختار این قالب شعری، بیش از هرچیز با تفکر آمیخته است. در نوخسروانی، اندیشه آن چیزی نیست که شعر بر آن دلالت می‌کند، بلکه عین شعر است. بزرگان شعر فارسی چون حافظ و خیام سعی در اجرای همین ایده داشته‌اند، اما خمیرمایهٔ قالب‌های شعر فارسی به استثنای رباعی این نیست. به نظر من علت اصلی موفقیت خیام و شکایت مولوی از محدودیت‌های زبان و وزن را نیز در همین مسئله باید جست وجو کرد. در ادبیات کلاسیک شعر مجموعه‌ای از نشانه هاست که به معنا اشاره می‌کنند، اما نوخسروانی موفق،
که به معنا اشاره می‌کنند، اما نوخسروانی موفق، نوخسروانی ست که نشانه‌ هایش عین معنا باشند. زمان در نوخسروانی. مسئلهٔ دیگر مسئلهٔ زمان در نوخسروانی ست. از آن جا که اندیشهٔ اصیل، مفهومی محدود به زمان نیست، نوخسروانی نباید در بند زمان باشد. در زبان، آنچه که زمان را می‌رساند فعل است. شاعر نوخسروانی سرا، در استفاده از افعال باید وسواس خاصی داشته باشد و به نظر من تا جایی که ممکن است نباید از افعال گذشته و آینده استفاده کند؛ تنها مجاز به استفاده از افعال اسنادی و گاهی افعال مضارع، آن هم در حد بسیار بسیار محدود و
گاهی افعال مضارع، آن هم در حد بسیار بسیار محدود و با نگاه کاملاً سخت گیرانه نسبت به فعل. به این ترتیب اندیشه از قید زمان رها می‌شود و نوخسروانی تبدیل به شعری می‌شود اندیشه محور و بی زمان. البته به کار گرفتن فعل، به این معنی نیست که یک نوخسروانی ناموفق است، بلکه فعل باید طوری به کار رود که تحت تأثیر فضای اثر معنای گذر زمان در مقابل اندیشه اثر و قدرت تصویر رنگ ببازد. ویژگی‌های دیگر. دو ویژگی دیگر این قالب، در کنار آنچه گفته شد، نوخسروانی را به یکی از مناسب‌ترین قالب‌های شعری برای ادبیات معاصر تبدیل می‌کنند.
قالب‌های شعری برای ادبیات معاصر تبدیل می‌کنند. یکی از این دو ویژگی کوتاهی این قالب است که می‌تواند برای مخاطب امروز دلپذیر باشد، مخاطبی که در زندگی پرهیاهو فرصتی اندک برای ادبیات دارد و باید در نخستین برخورد با تعلیق و ضربه‌ای فکری مواجه شود. این تعلیق هم با توجه به بنای این قالب بر اساس تصویر انتزاعی، از مختصات ذاتی نوخسروانی ست. ویژگی دیگر، خروج از هنجار است که می‌تواند مطلوب طبع مخاطب تنوع طلب باشد. نوخسروانی با آن که از قالب‌های شعر کلاسیک به حساب می‌آید، اما در عمل قالبی ست در میانه شعر نیمایی، کلاسیک
اما در عمل قالبی ست در میانه شعر نیمایی، کلاسیک و سپید. این تعادل خوشایند از وجوه امتیاز نوخسروانی ست. نمونه شعر. یک نمونه نوخسروانی از مهدی اخوان ثالث: چهار نمونه نوخسروانی از علیرضا رجبعلی زاده کاشانی: ۱ : همقدم با من درین زندان پاییزی " حسرت " و " تنهایی " و " غم " ماجرا گفتند لیک غیر از ماجرایِ خویش نشنفتند ۲ : از شکارِ بی صدای روز خود، خسته گوشه‌ای از کوه مغرب می‌شود پنهان آفتاب – این عنکبوت سرخ – آهسته … ۳ : تا نگیرد از حریم چشم ماهی، خواب تن به آبِ برکه خواهد زد بیصدا، " مهتاب "! ۴ : تیرِ برقِ دِه
برکه خواهد زد بیصدا، " مهتاب "! ۴ : تیرِ برقِ دِه ست از امشب ساقهٔ سروِ بی‌ثمر در باغ میوهٔ چار فصل اوست: " چراغ "!
مصطفی خرقه‌پوش(به انگلیسی ) (زاده ۱۳۳۷ - تهران) تدوین‌گر اهل ایران است. کار مستقل خود به عنوان تدوین‌گر را با فیلم لیلا به کارگردانی داریوش مهرجویی شروع کرد و با درخت گلابی ساخته‌ی دیگر او ادامه داد. سال ۱۳۵۹ از رشته‌ی تدوین فیلم از مدرسه عالی تلویزیون و سینما فارغ‌التحصیل شد و به تحصیل مترجمی زبان انگلیسی در دانشگاه علامه طباطبایی پرداخت که از این دانشگاه هم در سال ۱۳۷۰ فارغ‌التحصیل شد.
حنانه شهشهانی، (زاده ۴ اسفند ۱۳۶۸) بازیگر سینما و تلویزیون است. او در رشته موسیقی تحصیل کرده‌است. ویولن ساز تخصصی اوست. اولین بار در ۴ سالگی در سریال ”شلیک نهایی” بازی کرده و بعد از آن چند کار کودک با آقای شاپور قریب داشته‌است. بعد از این فعالیت‌ها چند سالی برای ادامه تحصیل به آمریکا رفته و در سن ۱۶ سالگی به ایران بازگشته و اولین کارش فیلم سینمایی زاگرس بود.
بارون واشاروش‌نامنیی لوراند آگوشتون اوتووش (؛ زادهٔ ۲۷ ژوئیه ۱۸۴۸ – درگذشتهٔ ۸ آوریل ۱۹۱۹) فیزیکدان مجار بود. او امروزه به خاطر کارهایش در زمینهٔ کشش سطحی و گرانش شناخته می‌شود. دانشگاه اوتووش لوراند، مسابقهٔ ریاضیات اوتووش لوراند و دهانه اوتووش در ماه به نام وی نامگذاری شده‌اند. زندگی. اوتووش در سال ۱۸۴۸، سال انقلاب مجارستان دیده به جهان گشود. او فرزند یوژف اوتووش است که شاعری به‌نام، نویسنده، سیاستمدار و در آن زمان وزیر کابینه بود. وی امروزه به خاطر کارهای تجربی‌اش در زمینه گرانش و به ویژه مطالعهٔ هم‌ارزی
تجربی‌اش در زمینه گرانش و به ویژه مطالعهٔ هم‌ارزی جرم گرانشی و جرم لختی (اصل ضعیف هم‌ارزی) و همچنین مطالعهٔ گرادیان گرانشی در سطح زمین، شناخته می‌شود. اصل ضعیف هم‌ارزی نقش برجسته‌ای در نظریه نسبیت دارد و آلبرت اینشتین در مقاله سال ۱۹۱۶ خود، «بنیان نظریه نسبیت عام»، به آزمایش اوتووش ارجاع داده‌است. اندازه‌گیری گرادیان گرانشی نیز در ژئوفیزیک کاربردی اهمیت دارد. در دستگاه واحدهای سانتیمتر-گرم-ثانیه واحد گرادیان گرانشی به افتخار وی «اوتووش» نامگذاری شده‌است. اوتووش از سال ۱۸۸۶ تا پایان زندگی‌اش، در دانشگاه
التهاب عصب بینایی به هرگونه بیماری که سبب درگیری التهابی عصب بینایی شود گفته می‌شود. عصب بینایی عصب دوم مغز است و اطلاعات بینایی را از شبکیه چشم به مغز می‌برد. در بیشتر موارد این التهاب منجر به از دست دادن ناگهانی دید در شخص می‌گردد که با درد و احساس حساس بودن در چشم همراه است. هرچند عامل اصلی آن ناشناخته است اما در بیشتر موارد بیماری‌های خود ایمنی مانند ام اس، می‌تواند زمینه‌ساز آن باشد. منابع. 1. ویکی انگلیسی 2. Black Medical Dictionary
سِر اِدوارد توماس تِد دونز (زاده ۱۷ ژوئن ۱۹۲۴- مرگ ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۹)، که دارای بالاترین رتبه امپراتوری بریتانیا بود، یک رهبر ارکستر انگلیسی بود که بیشتر اپرا کار می‌کرد. وی از ۱۹۵۲ با رویال اپرا هوس و از ۱۹۷۰ با اپرای استرالیا همکاری می‌کرد. وی همچنین به دلیل پیشینه کاری طولانی اش با ارکستر سمفونی بی‌بی‌سی و نیز با ارکستر رادیوی هلند شهرت داشت. در زمینه اپرا وی بیشتر طرفدار روش جوزپه وردی بود. خودکشی کمکی او و همسرش، لیدی دونز، در یکی از کلینیکهای دیگنیتاس (سازمان کمک به خودکش‌ها) در سوئیس به تاریخ ۱۰ ژوئیه
کمک به خودکش‌ها) در سوئیس به تاریخ ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۹ پوشش خبری گسترده‌ای در رسانه‌ها یافت.
تیرینس شهر و منطقه‌ای باستانی در یونان است. بنا به اساطیر یونانی، خاندان پرسس در این شهر حکومت می‌کرده‌اند.
آکریسیوس (Acrisius) بنا به اساطیر یونانی پادشاه آرگوس بوده‌است. به دنبال فرزند ذکور. او و همسرش اوریدیسه (اوریدیکه) تنها یک فرزند داشتند و آن هم دختری به نام دانائه بود. این دختر زیباترین زنان آن سرزمین شمرده می‌شد، اما شاه از این که پسر نداشت، ملول و اندوهگین بود. پادشاه روزی به زیارت معبد دلفی رفت تا از آپولو بپرسد که آیا ممکن است روزی صاحب فرزند پسر شود یا نه. کاهنهٔ غیبگوی معبد به او گفت که چنین چیزی ممکن نیست، و در ادامهٔ سخن چیزی به او گفت اندوهبارتر و ناگوارتر از سخن پیشین: اینکه دخترش پسری از زئوس،
ناگوارتر از سخن پیشین: اینکه دخترش پسری از زئوس، خدای خدایان به دنیا می‌آورد که آن پسر روزی جدش، یعنی پادشاه آرگوس را خواهد کشت. یک راه خلاص شدن از این سرنوشت شوم، کشتن دخترش بود، ولی دل شاه به این کار رضا نمی‌داد، دانائه بچه نداشت و پادشاه برای این که او را همچنان بدون فرزند نگه دارد، در اتاقی برنزی (مفرغی) در حیاط قصرش زندانی کرد و نگهبانانی برای محافظت از آن گماشت. این اتاق در زمین فرورفته بود، ولی بخشی از سقف آن بازمانده بود و نور از همان‌جا به درون اتاق راه می‌یافت. زئوس از آن جا به شکل بارانی از طلا
راه می‌یافت. زئوس از آن جا به شکل بارانی از طلا بر دانائه نزول کرد و او را حامله نمود و اتاق از طلا پر شد. بعد از اندک زمانی، فرزند آن‌ها به دنیا آمد: پرسئوس. البته در هیچ داستانی گفته نشده‌است که دانائه چگونه فهمید که این باران طلا زئوس است که این‌گونه به دیدارش آمده، دانائه دیربازی زاده شدن این پسر را از پادشاه پنهان داشت. پادشاه فقط از یک چیز مطمئن بود و آن این که زنده ماندن این پسر برای او خطرناک خواهد بود. به هر حال شاه تصمیم نداشت که کودک را بکشد، مخصوصاً این که نوه اش فرزند زئوس شمرده می‌شد و با
مخصوصاً این که نوه اش فرزند زئوس شمرده می‌شد و با خدایان چنین رفتاری ممکن نبود و عواقب هولناک در پی می‌داشت. سرانجام پادشاه تصمیم گرفت که به طریقی دیگر عمل کند: وی دستور داد صندوقی بزرگ از چوب ساختند و آن دو را در آن جا دادند و صندوق را به دریا بردند و بر سینهٔ امواج رها ساختند (چیزی شبیه به اتفاقی که در زندگینامه‌های موسی پیامبر و سارگون کبیر هم شاهد هستیم). هنگامی که صندوق در دل تاریکی دریا ره می‌پیمود، دانائه دعا و نیایش می‌نمود. سرانجام دریا به ارادهٔ پوزئیدون آرام گرفت و امواج دریا بنا به خواستهٔ
پوزئیدون آرام گرفت و امواج دریا بنا به خواستهٔ زئوس، مادر و فرزند را به ساحل جزیرهٔ سریفوس (Seriphos,Serifos)آوردند، در آنجا ماهیگیری به نام دیکتیس (به معنای"تور ماهیگیری")آن دو را پیدا کرد و پذیرایشان شد. دیکتیس برادر پولیدکتس پادشاه جزیره بود. به دنبال فراریان. روایت‌های متفاوتی در این خصوص وجود دارد، یکی از آن‌ها چنین می‌گوید: آکریسیوس رد دختر و نوه اش را دنبال کرد و فهمید که آن‌ها در جزیرهٔ سریفوس هستند، بنابراین از پولیدکتس خواست که آن دو را به او تحویل دهد، ولی پولیدکتس از این کار امتناع کرد، یعنی
دهد، ولی پولیدکتس از این کار امتناع کرد، یعنی به‌طوری‌که شاهد هستیم، در این روایت پولیدکتس نه تنها به آن دو آسیبی نمی‌رساند، بلکه از آن‌ها حمایت هم می‌کند. فرجام پادشاه. دربارهٔ محقق شدن پیشگویی غیبگو (همان غیبگویی که آکریسیوس از وی سؤال کرده بود) چند روایت مختلف و متفاوت وجود دارد، هر کدام از این روایت‌ها موضوع اسطوره‌ای تبعید را با محقق شدن پیش‌گویی ممزوج و مخلوط می‌کنند. در روایت پوسانیاس (پائوسانیاس)(Pausanias)پرسئوس به آرگوس بازنمی‌گردد، بلکه عوض آن به لاریسا (Larissa)می‌رود، محلی که بازی‌ها و مسابقات
لاریسا (Larissa)می‌رود، محلی که بازی‌ها و مسابقات قهرمانی در حال برگزاری است. او تازه بازی کویتس(quoits)را ابداع کرده‌است و طریقهٔ آن را به عموم می‌آموزد که آکریسیوس، که به‌طور اتفاقی از آنجا دیدن می‌کند، پا به داخل محوطهٔ پرتاب دیسک می‌گذارد و در اثر برخورد دیسک به سرش کشته می‌شود؛ به این ترتیب پیش‌گویی غیبگو محقق می‌شود. یک روایت دیگر می‌گوید که پرسئوس به آرگوس بازگشت، اما هنگامی که فهمید چنین پیش‌گویی ای در گذشته صورت گرفته، به تبعید داوطلبانه و خودخواسته به پلاسگیوتیس(Pelasgiotis، تسالی) می‌رود. پادشاه
به پلاسگیوتیس(Pelasgiotis، تسالی) می‌رود. پادشاه لاریسا در آنجا به خاطر مرگ پدرش بازی‌هایی را ترتیب داده بود. هنگامی که پرسئوس مشغول بازی پرتاب دیسک بود، دیسک پرتابی وی تغییر مسیر داد و به آکریسیوس اصابت کرد، ضربه‌ای که بلافاصله باعث کشته شدن وی گردید. در روایت سوم، آکریسیوس توسط برادر دوقلویش پروئتوس(Proetus)به تبعید فرستاده شده‌است، پرسئوس با استفاده از سر گورگون، برادر غاصب را تبدیل به سنگ می‌کند و آکریسیوس را دوباره به تخت می‌نشاند. در هر صورت پرسئوس که ناخواسته و سهواً آکریسیوس را کشته‌است و در عین
که ناخواسته و سهواً آکریسیوس را کشته‌است و در عین حال ولیعهد و جانشین پادشاه متوفی شمرده می‌شود، پادشاهی آرگوس را به مگاپنتس(Megapenthes) پسر پروئتوس وا می‌گذارد و خود قلمرو پادشاهی مگاپنتس، یعنی تیرینس را برای شاهی و حکومت برمی‌گزیند. گفته شده که پرسئوس چون جد خود را به قتل رسانده بوده، شرم داشته از اینکه در آرگوس خود را شاه بنامد. این اصلی تغییرناپذیر در ادبیات کلاسیک یونان است که قاتل، حتی اگر سهواً مرتکب قتل شده باشد، باید برای تهذیب نفس به تبعید برود و رنج و مشقت دوری را بر خود هموار سازد. روایت دیگری
رنج و مشقت دوری را بر خود هموار سازد. روایت دیگری چنین نقل می‌کند که پرسئوس از این که آکریسیوس زمانی خواسته بود او و دانائه را بکشد، ناراحت و خشمناک بود، به همین علت به موطن خود بازگشت و آکریسیوس را در دربارش به مبارزه طلبید، سپس سر مدوسا را بیرون آورد و شاه و دربارش را به سنگ مبدل کرد. همان گونه که قبلاًاشاره شد، روایتی می‌گوید که پولیدکتس نه تنها آسیبی به مادر و فرزند نرساند، بلکه از آن‌ها حمایت هم کرد و به آکریسیوس مسترد نکرد. در نهایت پرسئوس قسم خورد که هرگز جدش را نخواهد کشت، اما اندکی بعد پولیدکتس
که هرگز جدش را نخواهد کشت، اما اندکی بعد پولیدکتس مرد و به هنگام برگزاری بازی‌ها و مسابقات مراسم تدفین وی، دیسکی که پرسئوس پرتاب کرده بود، تصادفاً به آکریسیوس اصابت کرد و باعث مرگ او شد.
جواد محجوب (زاده ۵ خرداد ۱۳۷۰ در چناران)، جودوکار ایرانی و نائب‌قهرمان و قهرمان دو دوره مسابقات قهرمانی جودوی آسیا در وزن ۱۰۰ کیلوگرم است. وی در المپیک ۲۰۲۰ در تیم پناهندگان مسابقه داد و پس از شکست دادن یوهانس فرای از آلمان در دور اول، در مقابل لوکاش کرپالک از جمهوری چک شکست خورد و حذف شد
قانونِ دمیتر یا «قاعده حداقلِ دانش» راهبردی در طراحی نرم‌افزار، به ویژه برنامه‌نویسی شی‌گراست. در شکلِ عمومی‌اش «دمیتر» (LoD)حالتِ خاصی از جفتگری ضعیف یا همراهی آزادانه است. این راهبرد در دانشگاه شمال‌شرقی در ۱۹۸۷ ایجاد و به صورتِ زیر خلاصه شده‌است: شالودهٔ این قانون آن است که تا حد ممکن هر شی از ساختار و ویژگی‌های هر چیزِ دیگری در سیستم ناآگاه باشد. این ناآگاهی شامل زیر-اجزای اشیا نیز می‌شود. این قانون بخشی از پنهان‌سازی اطلاعات است. قانون نامش را از پروژه‌ایی به همین نام گرفته که پروژه‌ایی در سبکِ
پروژه‌ایی به همین نام گرفته که پروژه‌ایی در سبکِ جنبه‌گرایی است. نام پروژه به افتخارِ دمیتر، «مادرِ توزیع» و «خدای کشاورزی» در اساطیر یونان نامگذاری شده بود. از جنبهٔ دیگر، بخاطر دیدگاهِ از «پایین به بالا» نامگذاری مناسب بود. در برنامه‌نویسی شی‌گرا. زمانی که قانون را بر روی برنامه‌های شی‌گرای اعمال می‌نماییم، می‌توان قانون را با نامِ صحیح‌ترش: «قانون دمیتر برای توابع/متدها» یاد کرد(LoD-F). در این حالت شی‌ایی مانند codice_1 می‌تواند یک سرویس (متد) از یک نمونهٔ شی‌ایی از codice_2 را درخواست نماید؛ ولی شیٰء
شی‌ایی از codice_2 را درخواست نماید؛ ولی شیٰء codice_1 "نمی‌تواند از طریقِ" codice_2 به شیءِ دیگری، مانندِ codice_5، دست‌پیدا نماید و سرویسی را دریافت نماید. جهتِ انجام این کار، شیءِ codice_1 به وضوح نیاز به دانشِ بیشتر از ساختارِ داخلیِ شیءِ codice_2 دارد. فاصلِ codice_2 نیازمندِ تغییر است تا در صورت لزوم بتواند نیازهایِ شیءِ codice_1، را پاسخگو باشد. نیازی که دربارهٔ زی-اجزاء شیءِ codice_2 است. می‌توان در روشی جایگزینِ به شیءِ codice_1 اجازهٔ دسترسی مستقیم به شیءِ codice_5 را داد تا درخواستش را به‌طور
به شیءِ codice_5 را داد تا درخواستش را به‌طور مستقیم به شیءِ codice_5 دهد. در صورتِ رعایت قانونِ دمیتر، این تنها شیءِ codice_2 است که از ساختارِ داخلی‌اش آگاه است. اگر تابعِ (متدِ) «codice_15» از شیءِ «codice_16» موردِ نیاز باشد؛ این فراخوانی تنها یکی از اشکالِ زیر است: به صورِ دقیق‌تر، یک شیء، بهتر است تا از فراخوانی اعضای یک شیء که توسطِ متدِ دیگری پس فرستاده شده، خودداری نماید. به‌طور واضح‌تر، در زبان‌های جدید که از «.» برای فراخوانیِ متدِ یک شیء استفاده می‌کنند، می‌توان قانون را به صورتِ «تنها از یک
می‌کنند، می‌توان قانون را به صورتِ «تنها از یک نقطه استفاده کن» درآورد. قانونِ دمیتر درموردِ «codice_23» شکسته شده. اما «codice_24» نمایشی صحیح از قانون است. به عنوانِ یک مثالِ ساده؛ برای اینکه به یک اسب دستورِ حرکت دهیم؛ لازم نیست تا به همه پا های اسب این دستور داده شود. اسب خودش دستور حرکت به پاهایش را صادر می‌کند. برتری‌ها. برتری قانونِ دمیتر در «قابلیت نگهداری» و «قابیلیت نطبیق» در نرم‌افزار است. از آنجا که اشیا وابستگیِ کمتری به ساختارِ اشیاء دیگر دارند، تغییرات در اشیا می‌تواند بدون نیاز به اطلاع به
تغییرات در اشیا می‌تواند بدون نیاز به اطلاع به سایر اشیا صورت گیرد. بَسیلی و همکارانش نتایجِ عملی‌ایی را منتشر کردند که نشان می‌داد «پاسخِ برای یک کلاس» (پ.س. ک: تعداد متدهایی که دارای پتانسیلِ فراخوانی یک متد هستند) می‌تواند احتمالِ باگ نرم‌افزاری را کاهش دهد. با پیروی از قانونِ دمیتر می‌تواند «پ.س. ک» را کاهش دهد. درهر حال؛ مقدارِ «متدِ وزن دار به ازای کلاس» (تعداد متدهای هر کلاس) را افزایش می‌دهد که خود باعث افزایشِ احتمالِ «باگ نرم‌افزاری» خواهد شد. معماریِ چندلایه‌ایی می‌تواند به عنوانِ سازوکارِ
معماریِ چندلایه‌ایی می‌تواند به عنوانِ سازوکارِ پیاده‌سازیِ قانونِ دمیتر در مهندسی نرم‌افزار باشد. معایب. در سطح متد، LoD، به سمتِ یک فاصلِ کمینه حرکت می‌کند؛ که باعثِ خواهد شد تا تنها اطلاعاتی که برایِ کارش نیاز دارد دسترسی داشته باشد که این شامل آگاهی اندکی از تعدادِ اندکی از متدهای سایر اشیایی است که با این شی رابطه نزدیک دارند. از طرفِ دیگر، در سطحِ کلاس LoD، منجر به بزرگ شدن فاصل خواهد شد؛ چراکه LoD نیازمندِ متدهای کمکی زیادی‌ست تا از ورودِ بیش از حد به داخلِ یک شی جلوگیری شود. راه‌حلی که برای این
به داخلِ یک شی جلوگیری شود. راه‌حلی که برای این مسئله وجود دارد کمک گرفتن از رهیافتِ «برنامه‌نویسی جنبه‌گراست»
دموکراسی نیابتی یا مردم‌سالاری نیابتی یا دموکراسی غیرمستقیم نوعی از دموکراسی است که در برابر دموکراسی مستقیم قرار می‌گیرد. تقریباً تمامی نظام‌های سیاسی دمکراتیک مدرن، شکل‌هایی از دمکراسی نمایندگی هستند. این مکتب از این اصل ریشه گرفته که منتخبان مردم می‌توانند نمایندگان آن‌ها باشند. این دموکراسی می‌تواند در انواع مختلف حکومت نمایان شود. به عنوان مثال: این دموکراسی قدرت را در دست نمایندگانی قرار می‌دهد که توسط مردم انتخاب می‌شوند و در مجلس نمایندگان دربارهٔ طرح‌های پیشنهادی از سوی دولت یا از سوی نمایندگان
طرح‌های پیشنهادی از سوی دولت یا از سوی نمایندگان تصمیم می‌گیرند. در برخی کشورها، مجلسی بالادست نیز وجود دارد که این مصوبه‌ها بایستی از تصویب آن هم بگذرد تا به شکل قانون درآید به‌عنوان مثال در آمریکا که مجلس نمایندگان و مجلس سنا وجود دارند.
دیکتیس (به انگلیسی: Dictys) (به معنای تور ماهیگیری)، طبق اساطیر یونانی، برادر پولیدکتس فرمانروای جزیرهٔ سریفوس در یونان بوده‌است. وی همان فردی است که دانائه و پرسئوس را در ساحل جزیره پیدا کرد. یک نسخه از این روایت اساطیری چنین روایت می‌کند که وی شوهر دانائه بوده‌است. پرسئوس پس از کشتن پولیدکتس، فرمانروایی جزیره را به دیکتیس واگذار کرد.
پرویز هادی باسمنج (زاده ۲۵ آبان ۱۳۶۶ در بخش باسمنج)، کشتی‌گیر آزادکار ایرانی وزن ۱۲۵ کیلوگرم و عضو دوره ششم شورای اسلامی شهر تبریز است. وی در سال ۲۰۱۲ برندهٔ نشان نقرهٔ مسابقات قهرمانی دانشجویان جهان شده و در سال ۲۰۱۳ مدال برنز یونیورسیاد را کسب کرده و همچنین سه مدال طلای مسابقات کشتی قهرمانی آسیا را در سال‌های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ و ۲۰۱۶ و مدال برنز سال ۲۰۲۰ را در کارنامهٔ حرفه‌ای خود ثبت کرده است. هادی در سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ صاحب نشان طلای بازی‌های آسیایی شده است. پرویز هادی در سال ۱۳۹۳ پهلوان ایران شد. در سال
پرویز هادی در سال ۱۳۹۳ پهلوان ایران شد. در سال ۲۰۱۸ پرویز هادی در مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۸ در وزن فوق سنگین به عنوان نمایندهٔ ایران شرکت کرد و سوم شد. او به‌عنوان برترین کشتی‌گیر آزادکار سال ۱۳۹۷ ایران انتخاب شد. پرویز هادی در مسابقات جام جهانی کشتی در سال‌های ۲۰۱۲، ۲۰۱۴، ۲۰۱۵ و ۲۰۱۶ عضو تیم ملی کشتی ایران بود. ایران در هر چهار جام جهانی به مقام قهرمانی رسید. او در سال‌های اخیر علاوه بر فعالیت‌های ورزشی، در امور فرهنگی و سیاسی نیز فعالیت داشته است. فعالیت حرفه‌ای ورزشی. نخستین مسابقات حرفه‌ای. پرویز
حرفه‌ای ورزشی. نخستین مسابقات حرفه‌ای. پرویز هادی برای اولین بار در ۱۰ تیر ۱۳۸۸ و در سن ۲۱ سالگی در یک رقابت بین‌المللی کشتی بزرگسالان به نام مسابقات جایزه بزرگ طلایی در جمهوری آذربایجان شرکت کرد و در بین چهارده نفر دوازدهم شد. او در اواخر بهمن سال ۱۳۸۸ در مسابقات جام تختی به میدان رفت و سوم شد و مدال برنز دریافت کرد. مهدی رستم‌پور روزنامه‌نگار ورزشی، کسب مدال برنز پرویز هادی را یکی از نکات روشن جام تختی نامید و در این مورد نوشت که پس از سال‌ها، از استان آذربایجان یک کشتی‌گیر مستعد و آینده‌دار توانست چهره
یک کشتی‌گیر مستعد و آینده‌دار توانست چهره شود. پرویز هادی در ۱۲۰ کیلوگرم با فیزیک بدنی مناسب و قابلیت‌های فنی کشتی گرفتن در سنگین‌وزن، کار کردن عالی با دست‌ها و جسارت در اجرای فنون پرتابی، به مدال برنز رسید. هادی یک سال بعد و در اسفند ۱۳۸۹ مجدداً در رقابت‌های جام تختی که این بار در جزیره کیش برگزار می‌شد شرکت کرد و بار دیگر سوم شد. هادی بعداً و در سال‌های ۱۳۹۲، ۱۳۹۳، ۱۳۹۴ و ۱۳۹۶ به مقام اول وزن ۱۲۵ کیلوگرم جام تختی رسید. کشتی قهرمانی آسیا ۲۰۱۲. در اواخر بهمن ۱۳۹۰ پرویز هادی اولین تجربه ملی خود را کسب کرد و
۱۳۹۰ پرویز هادی اولین تجربه ملی خود را کسب کرد و به عنوان نماینده وزن ۱۲۰ کیلوگرم ایران به مسابقات کشتی قهرمانی آسیا اعزام شد. هادی در دور اول نوبویوشی آرکیدا از ژاپن را شکست داد و در دور دوم بر آیال لازاریف از قرقیزستان غلبه کرد و به نیمه نهایی رسید. هادی در نیمه نهایی به مصاف جارگالسایخان از مغولستان رفت و این کشتی‌گیر را نیز شکست داد و به فینال رسید، هادی در دیدار فینال به مصاف لیانگ لی کشتی‌گیر با تجربه چینی رفت و این کشتی‌گیر چینی را در دو تایم با نتایج ۲–۰ و ۴–۰ شکست داد و به مدال طلا رسید. انتخابی
۲–۰ و ۴–۰ شکست داد و به مدال طلا رسید. انتخابی المپیک ۲۰۱۲. پرویز هادی در روز ۱۱ فروردین سال ۱۳۹۱ در رقابت‌های انتخابی المپیک قزاقستان شرکت کرد، او در این مسابقات از آرتور تایمازوف قهرمان ازبکستانی جهان و المپیک شکست خورد و در نهایت به مقام سوم رسید و با توجه به این که نفرات اول و دوم این رقابت‌ها سهمیه المپیک را برای کشورشان کسب می‌کردند موفق به کسب سهمیه المپیک نشد. پس از این قرار بود محمدرضا آذرشکیب به رقابت‌های انتخابی المپیک در چین اعزام شود اما به دلیل آسیب دیدگی آذرشکیب، هادی به این رقابت‌ها اعزام
آسیب دیدگی آذرشکیب، هادی به این رقابت‌ها اعزام شد. بنابراین هادی در تاریخ ۸ اردیبهشت ۱۳۹۱ در رقابت‌های گزینشی المپیک در چین به میدان رفت و این بار با پیروزی برابر همه حریفان موفق شد سهمیه سنگین‌وزن کشتی آزاد ایران در المپیک تابستانی ۲۰۱۲ را کسب کند. اما پرویز هادی در مسابقه انتخابی تیم ملی از کمیل قاسمی شکست خورد و شانس حضور در المپیک را از دست داد. اعزام نشدن هادی به المپیک در ابتدا باعث افت روحی او شد اما رسول خادم سرمربی تیم ملی کشتی آزاد با او صحبت کرد و به او دلگرمی داد و هادی خود را از نظر روحی