payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که توسط گروه هنرمندان ۲۰‌ ها (Les XX) برگزار می‌شد، هورتا با جنبش هنر و صنایع دستی بریتانیا، تحولات در طراحی کتاب و به‌ ویژه پارچه‌ها و کاغذ دیواری‌ها آشنا شد که آثار بعدی او را تحت تأثیر قرار داد. در سال ۱۸۹۳ میلادی، هورتا یک خانۀ شهری به نام خانۀ اوتریک برای دوستش یوژن اوتریک ساخت. فضای داخلی به دلیل بودجۀ محدود دارای پلان سنتی بود، اما در نمای ساختمان برخی از عناصر را به سبکِ کامل آرت نوُو توسعه داد، شامل استفاده از ستون‌های آهنی و طرح‌های گل سرامیکی. در سال ۱۸۹۴ میلادی، هورتا به عنوان رئیس انجمن مرکزی
سال ۱۸۹۴ میلادی، هورتا به عنوان رئیس انجمن مرکزی معماری بلژیک انتخاب شد، اگرچه سال بعد در پی اختلافی که به دلیل دریافت حق‌العملی که برای یک کودکستان در خیابان سن-گیسلین/سینت-گیسلینسترات در ناحیۀ مارولس/مارولن بروکسل پیش آمد، بدون رقابت عمومی استعفا داد. هورتا در طول زندگی خود بسیار تحت تأثیر نظریه‌پرداز معماریِ اهل فرانسه، اوژن ویوله لودوک قرار داشت، نظرات ویوله لودوک کاملاً با ایده‌های او یکسان بود. او در سال ۱۹۲۵ میلادی نوشت:از سال ۱۸۴۰ میلادی، تئوری‌های اوژن ویوله لودوک تحلیلی هوشمندانه، دقیق و سازنده
اوژن ویوله لودوک تحلیلی هوشمندانه، دقیق و سازنده از هر عنصر در معماری است که کل معماری را به منشأ مطلق خود می‌رساند – ساختی که از آن هر شکلی از هنر می‌تواند ظهور کند. خانه‌های شهری و آغاز هنر نو. هتل تاسل (۱۸۹۳–۱۸۹۲). موفقیت بزرگ هورتا در سال ۱۸۹۲ میلادی اتفاق افتاد، زمانی که او مأمور شد خانه‌ای را برای دانشمند و پروفسور امیل تاسل طراحی کند. هتل تاسل در سال ۱۸۹۳ میلادی تکمیل شد. نمای سنگی که برای هماهنگی با ساختمان‌های همجوار طراحی شده بود، نسبتاً سنتی بود، اما فضای داخلی به طرز شگفت‌انگیزی جدید بود. هورتا
اما فضای داخلی به طرز شگفت‌انگیزی جدید بود. هورتا از فن‌آوری‌های شیشه و آهن، که در گلخانه‌های سلطنتی لاکن به کار گرفته بود، برای ایجاد فضای داخلی سرشار از نور و وسعت فضا استفاده کرد. خانه در اطراف یک راه پلۀ (پلکان) مرکزیِ باز، ساخته شده بود. تزیینات داخلی دارای خطوط پیج‌در‌پیچ بود که برگرفته از تاک‌های انگور و گل‌ها بود که در نرده‌های آهن‌کاری راه پله، در کاشی‌های کف، در شیشه‌های درها و نورگیرها تکرار می‌شد و روی دیوارها نقاشی می‌شد. این ساختمان به‌طور گسترده‌ای به عنوان اولین ظهور هنر نو (آر نوُو) در
گسترده‌ای به عنوان اولین ظهور هنر نو (آر نوُو) در معماری شناخته شده‌ است. در سال ۲۰۰۰ میلادی، این خانه به همراه با سه خانۀ شهری دیگر که بلافاصله پس از آن طراحی شدند، به عنوان میراث جهانی یونسکو معرفی شدند. یونسکو در تعیین این مکان‌ها توضیح داد: «انقلاب سبکی این آثار با بازنمایی پلان باز، انتشار نور و پیوستگی درخشان خطوط منحنی تزئینات به ساختار ساختمان مشخص می‌شود». هتل سلوی (۱۹۰۰–۱۸۹۸). هتل سلوی، در خیابان لوئیز در بروکسل، برای آرماند سلوی، پسر شیمیدان، صنعتگر و نیکوکار بلژیکی ارنست سلوی ساخته شد. هورتا
و نیکوکار بلژیکی ارنست سلوی ساخته شد. هورتا تقریباً بودجه نامحدودی داشت و از عجیب‌ترین مواد در ترکیب‌های غیرمعمول مانند مرمر، برنز و چوب‌های نادر استوایی در دکوراسیون راه پله استفاده می‌کرد. دیوارهای پلکان توسط نقاش پوینتیلیست، تئو ون ریسلبرگه تزئین شده‌ است. هورتا تمام جزئیات از جمله زنگ در برنزی و شمارۀ پلاک خانه را برای مطابقت با سبک کلی، طراحی کرد. هتل ون ایتولده (۱۹۰۰–۱۸۹۸). هتل ون ایتولده یکی از موفق‌ترین و مبتکرانه‌ترین ساختمان‌های هورتا به حساب می‌آید، زیرا فضای داخلیِ باغ زمستانی بسیار اصیل و
می‌آید، زیرا فضای داخلیِ باغ زمستانی بسیار اصیل و جزئیات تخیلی در سراسر آن وجود دارد. به ویژه پلان طبقات باز هتل ون ایتولده بدیع بوده و نور فراوانی را هم به صورت افقی و هم به صورت عمودی وارد فضا می‌کند و احساسی عالی از محیط ارائه می‌دهد. یک حیاط مرکزی تا ارتفاع ساختمان بالا رفته و از نورگیر بالا نور می‌گیرد. در طبقۀ اصلی، سالن‌های بیضی شکل به حیاط باز می‌شوند و همچنین از پنجره‌های بزرگ ورودی نور دریافت می‌کنند. از هر یک از سالن‌های طبقۀ اصلی می‌توان از یک سوی ساختمان به سمت دیگر نگاه کرد. خانه و استودیو
سوی ساختمان به سمت دیگر نگاه کرد. خانه و استودیو هورتا (۱۹۰۱–۱۸۹۸). خانه و استودیو هورتا، که اکنون موزۀ هورتا است، محل سکونت و دفتر هورتا بود، و مطمئناً نسبت به سایر خانه‌ها ساده‌تر بود، اما ویژگی‌های اصلی خود را داشت و به همان اندازه مهارت و تسلط بر جزئیات داشت. او ترکیبات غیرمعمولی از مصالح، مانند چوب، آهن و مرمر در دکوراسیون راه پله ایجاد کرد. عنصر بدیع در خانه‌های هورتا و سپس ساختمان‌های بزرگ‌تر او، جست‌وجوی او برای حداکثر شفافیت و نور بود، دستیابی به چیزی که اغلب با ساخت و سازهای باریک در بروکسل دشوار
که اغلب با ساخت و سازهای باریک در بروکسل دشوار است. او با استفاده از پنجره‌های بزرگ، نورگیرها، آینه‌ها و به‌ ویژه با پلان‌های بازش که از هر سو و از بالا نور وارد فضا می‌کردند، به این مهم دست یافت. هتل اوبک (۱۹۰۲–۱۸۹۹). هتل اوبک در بروکسل یکی از خانه‌های اواخر عمر او بود که برای صنعتگری به نام اُکتاو اوبک ساخته شد. مانند دیگر خانه‌های او، یک نورگیر بر روی راه پله مرکزی وجود داشت که خانه را پر از نور می‌کرد. از دیگر ویژگی‌های آن شکل هشت‌ضلعی اتاق‌ها و سه نما با پنجره‌هایی بود که برای حداکثر نور طراحی شده
با پنجره‌هایی بود که برای حداکثر نور طراحی شده بودند. مالک در ابتدا تمایل داشت مبلمان اصلی خانوادگی خود را حفظ کند، اما به دلیل شکل عجیب اتاق‌ها، هورتا مأمور ایجاد مبلمان جدید شد. در سال ۱۹۴۸ میلادی، هنر نو از مد افتاده بود، خانه به مالک جدیدی فروخته شد که می‌خواست آن را خراب کند. جنبشی برای حفظ خانه آغاز شد، اما در نهایت فقط نما و اثاثیه توسط شهر بروکسل نجات یافت. نمای خارجی از هم جدا شده و در انبار قرار گرفت و پیشنهاد‌های زیادی برای بازسازی آن ارائه شد، اما هیچ‌ کدام عملی نشد. برخی از اثاثیه در حال حاضر
هیچ‌ کدام عملی نشد. برخی از اثاثیه در حال حاضر در موزۀ اورسی در پاریس به نمایش گذاشته شده‌ است. خانهٔ مردم (۱۸۹۹–۱۸۹۵). در حالی که هورتا در حال ساخت خانه‌های مجلل شهری برای ثروتمندان بود، ایده‌های خود را در ساختمان‌های کاربردی‌تر نیز به کار گرفت. از سال ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۹ میلادی، او «خانهٔ مردم» (مزون دو پُیپل)، مقر حزب کارگران بلژیک (POB/BWP) را طراحی و اجرا کرد. یک سازۀ بزرگ شامل دفاتر، اتاق‌های جلسه، یک کافه و یک سالن کنفرانس و کنسرت با ظرفیت بیش از ۲۰۰۰ نفر بود. ساختمانی کاملاً کاربردی بود که از ستون‌های
بود. ساختمانی کاملاً کاربردی بود که از ستون‌های فولادی با دیوارهای پرده‌ای ساخته شده بود. برخلاف خانه‌های او، عملاً هیچ تزئینی وجود نداشت. تنها ویژگی قابل تشخیص هنر نو، خمیدگی جزئی ستون‌های فولادی پشت بام بود. مانند اکثر خانه‌های او، ساختمان به گونه‌ای طراحی شده بود که حداکثر استفاده از نور را داشته باشد، با نورگیرهای بزرگ بالای اتاق جلسۀ اصلی. این ساختمان علیرغم اعتراضات بین‌المللی و درخواست بیش از ۷۰۰ معمار، در سال ۱۹۶۵ میلادی تخریب شد. مصالح ساختمان برای بازسازی احتمالی ذخیره شد، اما در نهایت در اطراف
بازسازی احتمالی ذخیره شد، اما در نهایت در اطراف بروکسل پراکنده شدند. برخی از قطعات برای ساخت سیستم متروی بروکسل استفاده شد. با شروع حدود سال ۱۹۰۰ میلادی، ساختمان‌های هورتا به تدریج از نظر فُرمی ساده‌تر شدند، اما همیشه با توجه زیادی به عملکرد و هنر ساخته می‌شدند. در آغاز در سال ۱۹۰۳ میلادی، او بازار بزرگ آنسپاخ، یک فروشگاه بزرگ را با استفاده از پنجره‌های بزرگ، طبقات وسیع و باز، همینطور تزئینات آهن فرفورژه ساخت. در سال ۱۹۰۷ میلادی، هورتا موزۀ هنرهای زیبا را در تورنه طراحی کرد، اگرچه به دلیل جنگ تا سال ۱۹۲۸
در تورنه طراحی کرد، اگرچه به دلیل جنگ تا سال ۱۹۲۸ میلادی افتتاح نشد. فروشگاه‌های وُاکز (۱۹۰۵). فروشگاه‌های وُاکز (در حال حاضر مرکز کمیک استریپ بلژیک) در ابتدا یک فروشگاه بزرگ بود که در زمینۀ منسوجات تخصص داشت. هورتا در طراحی آن از تمام مهارت خود در فولاد و شیشه استفاده کرد تا فضاهای باز دراماتیک ایجاد کند و نور فراوانی از بالا به آن‌ها بدهد. نورگیر فولادی و شیشه‌ای با تاثیر از تزئیناتی چون ستون‌های نئوکلاسیک ترکیب شده‌ است. پس از مرگ وُاکز در سال ۱۹۲۰ میلادی، ساختمان شروع به از بین رفتن کرد و در سال ۱۹۷۰
ساختمان شروع به از بین رفتن کرد و در سال ۱۹۷۰ میلادی، شرکت درهای خود را بست. ژان دلهی، کمک سابق هورتا، ساختمان را از تخریب نجات داد و تا ۱۶ اکتبر ۱۹۷۵ میلادی، به دلیل ارتباط آن با هورتا، به عنوان یک مکان تاریخی حفاظت شده اعلام شد. در حال حاضر این موزه‌ با تخصص خاص بلژیکی (کمیک استریپ)، اتاقی نیز دارد که به هورتا اختصاص داده شده‌ است. بیمارستان دانشگاه بروگمن (۱۹۰۶). در سال ۱۹۰۶ میلادی، هورتا مأموریت بیمارستان جدید دانشگاه بروگمن (در حال حاضر سایت ویکتور هورتا از بیمارستان دانشگاه بروگمن) را پذیرفت. طراحی
از بیمارستان دانشگاه بروگمن) را پذیرفت. طراحی هورتا که برای در نظر گرفتن نظرات پزشکان و مدیران بیمارستان طراحی شده بود، عملکردهای بیمارستان را به تعدادی پاویون کم ارتفاع که در محوطۀ پارک ۱۸ هکتاری (۴۴ جریب) پراکنده شده بودند، تفکیک کرد و کار در سال ۱۹۱۱ میلادی آغاز شد. در طول جنگ جهانی اول مورد استفاده قرار گرفت، افتتاح رسمی آن تا سال ۱۹۲۳ میلادی به تعویق افتاد. جنگ جهانی اول - سفر به ایالات متحده. در فوریۀ ۱۹۱۵ میلادی، زمانی که جنگ جهانی اول در جریان بود و بلژیک اشغال شده بود، هورتا به لندن نقل مکان کرد و
بلژیک اشغال شده بود، هورتا به لندن نقل مکان کرد و در کنفرانس برنامه‌ریزی شهری دربارۀ بازسازی بلژیک، که توسط "انجمن بین‌المللی باغ‌شهرها و برنامه‌ریزی شهری" سازماندهی شده بود، شرکت کرد. او که قادر به بازگشت به بلژیک نبود، در پایان سال ۱۹۱۵ میلادی به ایالات متحدۀ آمریکا سفر کرد و در آنجا یک مجموعه سخنرانی در دانشگاه‌های آمریکایی از جمله: کرنل، هاروارد، ام‌آی‌تی، کالج اسمیت، کالج ولزلی و ییل ایراد کرد. در سال ۱۹۱۷ میلادی، او با عنوان سخنران یادبود چارلز الیوت نورتون و استاد معماری در دانشگاه جرج واشینگتن نام
نورتون و استاد معماری در دانشگاه جرج واشینگتن نام گرفت. پروژه‌های بعدی - آغاز مدرنیسم (۱۹۳۹–۱۹۱۹) در بازگشت هورتا به بروکسل در ژانویۀ ۱۹۱۹ میلادی، او خانه و کارگاه خود را در «خیابان آمریکایی» فروخت، و همچنین عضو کامل آکادمی سلطنتی بلژیک شد. ریاضت پس از جنگ به این معنی بود که هنر نو دیگر مقرون به صرفه یا مد روز نیست. از این نقطه به بعد، هورتا که در دهۀ گذشته به تدریج سبک خود را ساده کرده بود، دیگر از فرم‌های ارگانیک استفاده نکرد و در عوض طرح‌های خود را بر اساس هندسی استوار کرد. او همچنان به استفاده از
بر اساس هندسی استوار کرد. او همچنان به استفاده از نقشه‌های منطقی طبقات، و به‌کارگیری آخرین پیشرفت‌ها در فن‌آوری ساختمان و مهندسی خدمات ساختمان ادامه داد. همچون مرکز هنرهای زیبا در بروکسل، مرکز فرهنگی چند منظوره که به سبک هندسی و بیشتر شبیه به آرت دکو طراحی شده‌ است. مرکز هنرهای زیبا (۱۹۲۹–۱۹۲۳). هورتا طرح‌های مرکز هنرهای زیبا را در سال ۱۹۱۹ میلادی توسعه داد و ساخت آن در سال ۱۹۲۳ میلادی آغاز شد. در سال ۱۹۲۹ میلادی تکمیل شد. در ابتدا قرار بود از سنگ ساخته شود، اما هورتا طرح جدیدی از بتن مسلح با قاب فولادی
اما هورتا طرح جدیدی از بتن مسلح با قاب فولادی ساخت. او قصد داشت بتن را در فضای داخلی در معرض دید قرار دهد، اما ظاهر نهایی انتظارات او را برآورده نکرد و او آن را پوشاند. خود سالن کنسرت به شکل بیضی غیرمعمول یا تخم‌مرغی است و با گالری‌ها، اتاق‌های ملاقات و سایر اتاق‌های کاربردی همراه است. این ساختمان در یک سایت پیچیده در دامنۀ تپه قرار دارد و هشت طبقه را اشغال می‌کند که بیشتر آن زیر زمین است. همچنین باید به گونه‌ای طراحی می‌شد که از منظرۀ کاخ سلطنتی، روی تپه درست بالای آن جلوگیری کند. در سال ۱۹۲۷ میلادی،
درست بالای آن جلوگیری کند. در سال ۱۹۲۷ میلادی، هورتا مدیر آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا در بروکسل شد، این سمت را تا سال ۱۹۳۱ میلادی به مدت چهار سال حفظ کرد. به پاس قدردانی از کار او، هورتا در سال ۱۹۳۲ میلادی توسط پادشاه آلبرت اول عنوان بارون را دریافت کرد. ایستگاه مرکزی بروکسل (۱۹۵۲–۱۹۱۳). در سال ۱۹۱۰ میلادی، هورتا شروع به کار بر روی طرح‌های بلندپروازانه‌ترین و طولانی‌ترین پروژۀ خود کرد: ایستگاه مرکزی بروکسل. او به‌ طور رسمی در سال ۱۹۱۳ میلادی به عنوان معمار مأموریت یافت تا پروژه را آغاز کند، اما کار در واقع
یافت تا پروژه را آغاز کند، اما کار در واقع تا پس از جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۵۲ میلادی آغاز نشد. در ابتدا برنامه‌ریزی شده بود که ایستگاه فقط بخشی از یک پروژۀ بازسازی بسیار بزرگتر باشد، که هورتا در دهۀ ۱۹۲۰ میلادی تصور کرده بود، اما این مهم هرگز محقق نشد. شروع ساخت و ساز به دلیل طولانی شدن روند خرید و تخریب بیش از هزار ساختمان در مسیر راه‌آهن جدید میان ایستگاه‌های اصلی بروکسل و سپس به دلیل جنگ جهانی اول به‌ طور جدی به تأخیر افتاد. نهایتاً ساخت و ساز در سال ۱۹۳۷ میلادی به عنوان بخشی از برنامه‌ها برای تقویت
۱۹۳۷ میلادی به عنوان بخشی از برنامه‌ها برای تقویت اقتصاد در طول رکود بزرگ، (پیش از اینکه دوباره با شروع جنگ جهانی دوم به تعویق بیفتد)، آغاز شد. هورتا زمانی که در سال ۱۹۴۷ میلادی درگذشت، هنوز در ایستگاه کار می‌کرد. این ایستگاه در نهایت، طبق نقشه‌های او، توسط همکارانش به رهبری ماکسیم برونفو تکمیل شد. و در ۴ اکتبر ۱۹۵۲ میلادی افتتاح شد. مبلمان. هورتا به‌ طور معمول نه تنها ساختمان، بلکه مبلمان را نیز متناسب با سبک خاص خود طراحی می‌کرد. مبلمان او به اندازۀ خانه‌هایش مشهور شدند؛ نمایشگاه‌هایی از مبلمان او در
مشهور شدند؛ نمایشگاه‌هایی از مبلمان او در نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰ میلادی در پاریس و نمایشگاه هنرهای تزئینی مدرن تورین در سال ۱۹۰۲ میلادی به نمایش گذاشته شد. این آثار اغلب دست‌ساز بودند و مبلمان هر خانه‌ای نیز متفاوت بود. در بسیاری از موارد مبلمان بیشتر از خانه دوام می‌آوردند. عیب آن‌ها این بود که از آنجایی که با خانه مطابقت داشتند، نمی‌توان آن‌ها را بدون اینکه هماهنگی اتاق را بر هم زنند، به هیچ سبک دیگری تغییر داد. زندگی شخصی. هورتا و همسر اولش در سال ۱۹۰۶ میلادی طلاق گرفتند. او در سال ۱۹۰۸ میلادی با همسر دوم
طلاق گرفتند. او در سال ۱۹۰۸ میلادی با همسر دوم خود جولیا کارلسون ازدواج کرد. در سال ۱۹۲۵ میلادی، او معمار افتخاری برای پاویون بلژیک در نمایشگاه بین‌المللی هنرهای تزیینی و صنعتی مدرن در پاریس بود، نمایشگاهی که نام خود را به آرت دکو داد. در همان سال، او مدیر بخش هنرهای زیبای آکادمی سلطنتی هنرهای زیبای بلژیک شد. در سال ۱۹۳۷ میلادی، او طراحی آخرین کار خود، ایستگاه مرکزی بروکسل را به پایان رساند. در سال ۱۹۳۹ میلادی، آغاز به ویرایش خاطرات خود کرد. او در ۸ سپتامبر ۱۹۴۷ میلادی درگذشت و در گورستان ایکسل در بروکسل
۱۹۴۷ میلادی درگذشت و در گورستان ایکسل در بروکسل به خاک سپرده شد. میراث. پس از شکست محبوبیت آر نوو، بسیاری از ساختمان‌های هورتا ویران شدند که مهمترین آن‌ها «خانهٔ مردم» (مزون دو پُیپل) است که در سال ۱۹۶۵ میلادی تخریب شد، همان‌ طور که در بالا ذکر شد. با این حال، چندین ساختمان هورتا تا به امروز در بروکسل پابرجا هستند و برخی برای گشت و سیاحت در دسترس هستند. برجسته‌ترین آن‌ها "فروشگاه‌های وُاکز"، که سابقاً یک فروشگاه بزرگ منسوجات بود (اکنون مرکز کمیک استریپ بلژیک)، و همینطور چهار خانۀ اختصاصی او ("هتل‌ها") که
و همینطور چهار خانۀ اختصاصی او ("هتل‌ها") که به عنوان میراث جهانی یونسکو تعیین شده‌‌اند: افتخارات. در ۶ ژانویه ۲۰۱۵ میلادی، گوگل دودل تولد ۱۵۴ سالگی او را گرامی داشت.
رابرت آدام (؛ – ) یک معمار اهل اسکاتلند بود.
جلوبل یا گلوبال شرکت سرمایه‌گذاری کویتی است، که در زمینه مدیریت سرمایه‌گذاری، مبادلات سهام اختصاصی، مدیریت صندوق‌های سرمایه‌گذاری، مدیریت دارایی و کارگزاری بورس فعالیت می‌کند. شرکت جلوبل در سال ۱۹۹۸ راه‌اندازی شد و در حال حاضر دارای عملیات در کشورهای بحرین، ابوظبی، امارات متحده عربی، اردن، قطر، ترکیه و عربستان سعودی می‌باشد. این شرکت از ابتدای دهه ۲۰۱۰ میلادی دچار بحران شد و ارزش سهام آن به‌شدت کاهش پیدا کرد، به‌گونه‌ای که دارایی‌های آن از ۲٫۳ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۰ به ۳۲۴ میلیون دلار در سال ۲۰۱۴ کاهش
در سال ۲۰۱۰ به ۳۲۴ میلیون دلار در سال ۲۰۱۴ کاهش پیدا کرد. دفتر مرکزی شرکت جلوبل در شهر کویت، کویت قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازارهای بورس بحرین، بورس کویت و بازار مالی دوبی معامله می‌شود. شرکت‌های اجیلیتی و دبی کپیتال سهام‌داران اصلی جلوبل به‌شمار می‌آیند.
آرنه یاکوبسن (؛ (زادۀ میلادی – درگذشتۀ میلادی) معمار، و طراح اهل دانمارک بود. از او به خاطر مشارکت‌اش در معماری کارکردگرایانه و همچنین طراحی‌های ساده اما مؤثر صندلی‌هایش یاد می‌شود. به قول اسکات پول، استاد ویرجینیا تک، آرنه هیچگاه از عنوان طراح استفاده نکرد و حتی از آن بدش می‌آمد. طراحی مبلمان. امروز از آرنه بیشتر به خاطر طراحی لوازم خانه‌اش یاد می‌شود. هرچند او بیش از هر چیز یک معمار بود. علاقه وی به طراحی از علاقه‌اش به آثار هنری و انعکاس آن در معماری آغاز شد. وی در سال ۱۹۳۴ میلادی با فریتز هانسن و شرکت
شد. وی در سال ۱۹۳۴ میلادی با فریتز هانسن و شرکت وی همکاری کرد و یکی از موفق‌ترین طراحان آن شرکت شد. علی‌رغم موفقیت چشمگیر صندلی‌اش در نمایشگاه فرانسه در سال ۱۹۲۵ میلادی، صندلی‌ها و مبل‌های وی در سال ۱۹۵۰ میلادی شهرت فراوان و موفقیت روزافزون یافت. منبع اصلی خلاقیت او کارهای چارلز و ری ایمز با چوب‌های خم‌شدۀ چند لایه بود. وی همچنین تحت تأثیر طراح و مورخ هنر ایتالیایی ارنستو راجرز بود که اعتقاد داشت طراحی هر اثری اهمیت دارد «چه طراحی یک قاشق باشد چه طراحی یک شهر»؛ که به خوبی با ایده‌آل‌های او هماهنگ بود. در
شهر»؛ که به خوبی با ایده‌آل‌های او هماهنگ بود. در سال ۱۹۵۱ میلادی، او صندلی مورچه را برای توسعهٔ کارخانهٔ داروسازی نوو ایجاد کرد و در سال ۱۹۵۵ میلادی، مجموعهٔ هفت را ارائه کرد. هر دو کاملاً با نیازهای مدرن مطابقت دارند، سبک، جمع و جور و به راحتی روی هم قرار می‌گیرند (پشته می‌شوند). دو طرح موفقیت‌آمیز صندلی دیگر، تخم‌مرغ و قو، برای هتل سلطنتی اس‌ای‌اس ساخته شد که آن‌ها را نیز در سال ۱۹۵۶ میلادی طراحی کرد. طرح‌های دیگری برای استلتون، شرکتی که توسط پسر خوانده‌اش پیتر هولمبل تأسیس شد، ساخته شد. این‌ها شامل کیت
پیتر هولمبل تأسیس شد، ساخته شد. این‌ها شامل کیت کوکتل و ظروف استیل ضدزنگ کلاسیک سیلیندا لاین است.
فرانچسکو بارتولومئو راسترلی (؛ ۱۷۰۰ – ) یک معمار اهل روسیه بود.
مایکل ونتریس (؛ – ) یک دانشمند اهل بریتانیا بود.
دَفینه به مجموعه‌ای از سکه‌ها و اشیای باارزش گفته می‌شود که در قدیم در زیر خاک دفن شده‌باشد. دفن‌کننده‌های این اشیای باارزش معمولاً این کار را با این قصد انجام داده‌اند که پس از مدتی گنجینه را دوباره از زیر خاک به‌درآورند اما در برخی موارد، مرگ دفن‌کننده باعث باقی ماندن دفینه در زیر خاک شده‌است. به عبارت دیگر به اشیاء قیمتی و ارزشمندی مانند طلا و نقره که به منظور محافظت از بلایای طبیعی، جنگ‌ها و دزدان و راهزنان، در جاهایی مانند زیر خاک، داخل دیوارها، در پای درختان، چاه‌ها، قنات‌ها و این قبیل محل‌ها مدفون
درختان، چاه‌ها، قنات‌ها و این قبیل محل‌ها مدفون شده‌است دفینه یا گنج گویند. دفینه‌ها ممکن است پس از مدت‌های مدید توسط جویندگان گنج، باستان‌شناسان، یا توسط افراد معمولی به‌طور اتفاقی کشف شوند. اشیای کشف‌شده باارزش توسط جویندگان گنج یا افراد غیرکارشناس معمولاً معروف به اشیای «زیرخاکی» است. فراموش شدن محل دفن یک دفینه یا تغییرات در جغرافیای محل می‌تواند باعث سخت شدن و طولانی‌مدت شدن بازیافت آن شود. از دفینه‌های معروف در آسیا می‌توان به گنجینه غار کلماکره پل‌دختر لرستان ششمین گنج بزرگ جهان و دفینه دژ زیویه سقز
لرستان ششمین گنج بزرگ جهان و دفینه دژ زیویه سقز کردستان در ایران و دفینه طلاتپه در افغانستان و گنجینه آمودریا (جیحون) هخامنشیان کشف شده در منطقه تختی سنگین تاجیکستان اشاره کرد.
لوسیو کوستا (؛ – ) یک معمار اهل برزیل بود.
فرانسوا مانسار (؛ – ) یک معمار اهل فرانسه بود.
ادواردو سوتو د مورا (؛ ؛ زادهٔ ) معمار پرتغالی است. او برنده جوایزی همچون جایزه معماری پریتزکر شده است.
گوارینو گوارینی (؛ – ) یک دانشمند اهل ایتالیا بود.
وانگ شو (؛ زادهٔ ) معمار اهل کشور چین است. شو در سال ۲۰۱۲ برندهٔ جایزه معماری پریتزکر شده‌است. تاریخچهٔ فعالیت حرفه‌ای. وانگ و همسرش، لو ونیو، شرکت خود به نام کارگاه معماری آماتور را در سال ۱۹۹۷ در هانگژو، که خیلی وقت است یکی از زیباترین شهرهای چین به‌شمار می‌رود، تأسیس کردند. به رغم رشد بی‌محابای سالهای اخیر، هانگژو هنوز جاذبهٔ راز آمیزش خیال‌انگیز و جایی برای شکوفایی هنر و سنت است. ساختمانهای وانگ، در عین استفاده از عناصر و سیستمهای سازه‌ای معاصر، از آبشخور فرهنگ باستان آب می‌خورد. وانگ هنوز با کامپیوتر
فرهنگ باستان آب می‌خورد. وانگ هنوز با کامپیوتر طراحی نمی‌کند و می‌گوید «من فقط با مداد کار می‌کنم». زمانی که بسیاری از هم نسلانش در خارج تحصیل می‌کردند، وانگ مدارک کارشناسی و ارشد خود در معماری را از مؤسسهٔ تکنولوژی نانجینگ گرفت. او برای تحقیق دربارهٔ مرمت ساختمان به هانگژو رفت و ده سالی را با صنعتگران محلی کار کرد. بیشتر کارهای اولیه اش مستلزم مرمت سازه‌های قدیمی بود که باعث سفارش‌های بعدی ساختمانهای جدید به او شد. وانگ می‌گوید در فرایند طراحیش زمینه خیلی مهم است. می‌گوید «نقطه شروع کار من همیشه جایگاه
مهم است. می‌گوید «نقطه شروع کار من همیشه جایگاه سایت است. باید زندگی، مردم، و آب و هوا را بشناسم». او اولین کار بزرگش، یعنی کتابخانهٔ دانشکدهٔ ونژنگ در دانشگاه سوژو را در سال ۲۰۰۰ تمام کرد. وانگ در دو سالانهٔ ونیز شرکت کرد و نمایشگاه‌هایی در هنگ کنگ، بروکسل، برلین، و پاریس برگزار کرد، ولی همه کارهایش در چین است. از سال ۲۰۰۰، وانگ رئیس بخش معماری فرهنگستان هنر هانگژو بوده‌است. آثار. برخی آثار خاتمه یافتهٔ شو عبارتند از: موزهٔ هنر معاصر نینگبو (۲۰۰۵)، خانهٔ سرامیکی در جینهوا (۲۰۰۶)، مرحله اول (۲۰۰۴) و مرحله
در جینهوا (۲۰۰۶)، مرحله اول (۲۰۰۴) و مرحله دوم (۲۰۰۷) پردیس خیانگشان در فرهنگستان هنر چین، آپارتمانهای دارای حیاط در ارتفاع هانگژو (۲۰۰۷)، و موزهٔ تاریخ نینگبو (۲۰۰۸).
شارل گارنیه (؛ – ) معمار اهل فرانسه بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه بزرگ رم شده است.
مارکو کاساگرانده (؛ زادهٔ ) یک معمار اهل فنلاند است.
هاراکیری یا سپّوکو فیلمی ژاپنی محصول ۱۹۶۲ به کارگردانی ماساکی کوبایاشی است. داستان آن در سال‌های ۱۶۱۹ تا ۱۶۳۰ در دورهٔ اِدو می‌گذرد. این فیلم هم اکنون در رده چهل و ششم در میان دویست و پنجاه فیلم برتر وبسایت آی ام دی بی قرار دارد. داستان. داستان فیلم دربارهٔ یک سامورایی است .که خدمت نزدِ ارباب خود را از دست داده و به یک رونین تبدیل شده‌است. او با تنها دختر و پسری که پدرخواندگی آن دو را بر عهده دارد زندگی سختی را می‌گذرانَد. پس از ازدواج دخترش با آن پسر، مشکل بیشتر شده و در نهایت، فقر باعث می‌شود که دامادش
بیشتر شده و در نهایت، فقر باعث می‌شود که دامادش برای دریافت پول به خانهٔ یکی از اربابانِ اِدو برود و تهدید به هاراکیری کند زیرا می‌شنود که افراد آن خانه برای جلوگیری از این کار، مقداری پول به او می‌دهند تا از هاراکیری صرف نظر کند؛ اما آنها نه‌تنها به او کمک نمی‌کنند، که او را مجبور به انجام خودکشی به شیوهٔ هاراکیری با یک شمشیر چوبی می‌کنند تا کسی دیگر جرئت نکند برای هاراکیری دروغین به خانه آنها بیاید. پس از مرگِ او، دختر و نوهٔ سامورایی نیز درمی‌گذرند. اکنون سامورایی برای گرفتن انتقام دامادش دست‌به‌کار
سامورایی برای گرفتن انتقام دامادش دست‌به‌کار می‌شود…. جوایز. این فیلم در جشنواره فیلم ونیز سال ۱۹۶۳ شرکت کرد ولی نخل طلایی را به فیلم "پلنگ" باخت و به جای آن جایزه هیئت داوران جشنوارهٔ کن را از آن خود کرد.
دومنیکو فونتانا (؛ ۱۵۴۳ – ) یک معمار، نقاش، و مجسمه‌ساز اهل ایتالیا بود.
توماس تلفورد (؛ – ) یک معمار، مهندس عمران، و مهندس اهل بریتانیا بود.
آلونزو کانو (؛ – ) یک نقاش، معمار، و مجسمه‌ساز اهل اسپانیا بود.
هندریک پتروش برلاخه (؛ – ) معمار اهل هلند بود.
خوان د هررا (؛ ۱۵۳۰ – ) یک معمار اهل اسپانیا بود.
کورنبرگ دین (؛ زادهٔ ) یک هنرمند، معمار، و طراح اهل بریتانیا است. ویلیام راجر دین در ۳۱ آگوست ۱۹۴۴ در اشفورد، کنت به دنیا آمد. مادرش پیش از ازدواج در مدرسه هنر کانتربری در رشته طراحی لباس تحصیل کرده بود و پدرش مهندس ارتش بریتانیا بود. او دارای سه خواهر و برادر است: یک برادر به نام مارتین و دو خواهر به نام‌های پنی و فیلیپا. بیشتر دوران کودکی دین در یونان، قبرس و از ۱۲ تا ۱۵ سالگی در هنگ کنگ سپری شد، که در آنجا پدرش به انجام وظایف نظامی مشغول بود. دین از کودکی به تاریخ طبیعی علاقه‌مند بود و هنر منظره چینی و
به تاریخ طبیعی علاقه‌مند بود و هنر منظره چینی و فنگ شویی که در دوران اقامتش در هنگ کنگ با آن‌ها آشنا شد، تأثیر عمیقی بر او گذاشت. او از مناظر و «مسیرهای عبور از آن» به عنوان بزرگترین منبع الهام خود یاد کرده است .در سال ۱۹۵۹، پس از بازگشت خانواده‌اش به انگلستان، دین در مدرسه گرامر اشفورد تحصیل کرد و در سال ۱۹۶۱ وارد کالج هنر کانتربری شد تا در رشته نقره‌کاری و طراحی مبلمان ادامه تحصیل دهد و با مدرک دیپلم ملی در طراحی فارغ‌التحصیل شود. مدیر مدرسه به دلیل «جوان و تأثیرپذیر بودن» او را از کلاس طراحی زنده اخراج
و تأثیرپذیر بودن» او را از کلاس طراحی زنده اخراج کرد و به او اطلاع داد که نمی‌تواند در آن شرکت کند زیرا ریاضی و فیزیک دروس دیگر او هستند. این موضوع منجر به تغییر رشته او به طراحی صنعتی شد. در حالی که مدرسه تلاش می‌کرد تا در این رشته اعتبار پیدا کند، دین دوره سطح پایه را نادیده گرفت اما از نحوه تدریس این موضوع راضی نبود و از معلمان پرسید که چرا مردم باید در «جعبه‌ها» زندگی کنند. پاسخ آن‌ها این بود که «فرم از عملکرد پیروی می‌کند». در اواخر دوره تحصیل در کانتربری، دین با گزینه‌های ادامه تحصیل در رشته معماری
دین با گزینه‌های ادامه تحصیل در رشته معماری یا طراحی صنعتی مواجه شد. یکی از معلمانش معتقد بود هیچ‌کدام برای او مناسب نیستند و به دین توصیه کرد که در کالج سلطنتی هنر لندن تحصیل کند. او در سال ۱۹۶۵ برای تحصیل در رشته طراحی مبلمان در کالج ثبت‌نام کرد و دانشجوی پروفسور شد. تحقیقات او شامل «روانشناسی معماری» و عواملی بود که باعث می‌شد مردم در ساختمان‌ها احساس راحتی کنند. او پایان‌نامه‌ای درباره «ایجاد حس آرامش در معماری داخلی» نوشت و در سال ۱۹۶۸ با مدرک کارشناسی ارشد درجه یک فارغ‌التحصیل شد و مدال نقره «کار
ارشد درجه یک فارغ‌التحصیل شد و مدال نقره «کار ممتاز ویژه» را کسب کرد. در این زمان، دین به «طراحی جعبه‌های [...] آینده برای زندگی مردم» علاقه‌مند شده بود. او اثر هنری ریک گریفین برای آلبوم Aoxomoxoa (۱۹۶۹) از گروه Grateful Dead را «اولین شوک بصری بزرگ» خود می‌دانست و پیش از آنکه یک دستگاه پخش موسیقی داشته باشد، این آلبوم را خرید. جلد آلبوم‌ها. ویلیام راجر دین، هنرمند و طراح مشهور جلد آلبوم، به خاطر خلق صحنه‌های رویایی و ماورایی برای گروه‌های معروفی چون Yes، Asia و Uriah Heep شناخته می‌شود. او خود را عمدتاً
Asia و Uriah Heep شناخته می‌شود. او خود را عمدتاً به عنوان یک نقاش منظره توصیف می‌کند و آثارش شامل مناظر طبیعی زیبا و زیستگاه‌های ارگانیک است. دین معمولاً از رنگ‌های آبرنگ استفاده می‌کند، اما در نقاشی‌هایش از رسانه‌های مختلفی مانند گواش، جوهر و مداد رنگی نیز بهره می‌برد. دوستی او با طراح جلد آلبوم Storm Thorgerson از Hipgnosis باعث همکاری‌های هنری میان این دو شد. دین به تغییرات صنعت موسیقی در دهه 1980 و تأثیر آن بر هنر جلد آلبوم‌ها انتقاد کرده است و به ویژه از نحوه انتشار مجدد آلبوم‌ها در قالب سی‌دی ابراز
از نحوه انتشار مجدد آلبوم‌ها در قالب سی‌دی ابراز نارضایتی کرده است. زندگی شخصی. دین در لویس، ساسکس شرقی زندگی می‌کند. او یک دختر به نام فریا دارد که او نیز هنرمند و طراح است و الهام‌بخش نقاشی قلعه فریا در سال 1987 دین بود. این دو در آثار، نمایشگاه‌ها و تولیدات صحنه‌ای با هم همکاری داشته‌اند. اوین دو در پروژه‌های هنری و تولیدات صحنه‌ای با یکدیگر همکاری کرده‌اند. شناخت در رسانه‌های دیگر. دین همچنین در رسانه‌های دیگر شناخته شده است؛ از جمله اشاره به او در آهنگ "چشم‌های دیکی دیویس" توسط گروه Half Man Half