payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برنامه‌نویسی و پیاده‌سازی کرد و در آوریل سال ۲۰۱۱ رونمایی شد. هم‌اکنون در موزه‌ها و دیگر نهادهای برخی از کشورها نظیر استرالیا، بلغارستان، جمهوری چک، استونی، اسپانیا، پاداشاهی متحده و ایالات متحده از کیوآرپدیا استفاده می‌شود. کدهای منبع این پروژه تحت پروانه ام‌آی‌تی به صورت قابل استفاده مجدد است. مراحل انجام کار. وقتی که کاربری یک کد کیوآر از کیوآرپدیا را با دستگاه سیار (موبایل، تبلت، لپ‌تاپ و …) خود اسکن می‌کند، دستگاه کد مورد نظر را با استفاده از دامنه «qrwp.org» به صورت یک URL رمزگشایی می‌کند که مسیر این
به صورت یک URL رمزگشایی می‌کند که مسیر این URL (یعنی قسمت پایانی آن)، عنوان مقاله مورد نظر در ویکی‌پدیا است. سپس درخواستی برای دریافت مقاله مورد نظر به وب سرور کیوآرپدیا ارسال می‌شود. همچنین تنظیمات زبان دستگاه هم ارسال می‌شود. در مرحله بعد وب سرور کیوآرپدیا با استفاده از رابط‌های برنامه‌نویسی نرم‌افزار ویکی‌پدیا تعیین می‌کند که آیا مقاله مورد نظر به زبانی که توسط دستگاه استفاده می‌شود، وجود دارد یا نه، اگر وجود داشت، آن مقاله را در یک قالب مناسب برای نمایش بر روی دستگاه‌های سیار ارسال می‌کند. اگر مقاله
بر روی دستگاه‌های سیار ارسال می‌کند. اگر مقاله مورد نظر به زبانی که دستگاه از آن استفاده می‌کند وجود نداشت، وب سرور ویکی‌پدیا به کاربر فهرستی از زبان‌ها را نمایش داده و اجازه می‌دهد تا یکی را به دلخواه انتخاب کرده یا با استفاده از مترجم گوگل آن را ترجمه کند. به این ترتیب، از یک کیوآر کد می‌توان برای ارسال کردن یک مقاله به چندین زبان مختلف استفاده کرد، حتی زمانی که موزه خودش توانایی ترجمه مقاله را ندارد. کیوآرپدیا همچنین آماری در مورد میزان استفاده را هم جمع‌آوری می‌کند.
کوپِته (با تلفظ ko-PEH-tEH) یک کلاینت پیام‌رسان فوری است که به صورت نرم‌افزار آزاد منتشر می‌شود و از پروتکل‌های مختلفی هم پشتیبانی می‌کند. این نرم‌افزار به عنوان جزئی از مجموعه نرم‌افزاری کی‌دی‌ئی عرضه می‌شود. هرچند که این نرم‌افزار را می‌توان بر روی محیط‌های مختلفی اجرا کرد، این برنامه در اصل برای فضاهای کاری کی‌دی‌ئی نوشته شده‌است. پروژه کوپته به این دلیل آغاز به کار کرد که آی‌سی‌کیو در سال ۲۰۰۱ جلوی دسترسی Licq به شبکه‌شان را گرفته بود. بر طبق گفته نویسنده اصلی نرم‌افزار، Duncan Mac-Vicar Prett، نام این
اصلی نرم‌افزار، Duncan Mac-Vicar Prett، نام این برنامه از کلمه اسپانیایی شیلی copete گرفته شده‌است که معنی آن «یک نوشیدنی با دوستانتان» است. برنامه کوپته تاکنون نامزد دریافت چندین جایزه شده‌است.
دوژان برجویچ (زاده ۲۱ فوریه ۱۹۶۶ در شهر کرالیفو صربستان) مربی تیم والیبال و کاپیتان سابق تیم ملی والیبال یوگسلاوی که در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۶ آتلانتا است. وی در این تیم در بازی‌های المپیک سال ۱۹۹۶ مدال برنز و در مسابقات ژاپن در سال ۱۹۹۸ مدال نقره را به‌دست‌آورد. او به مدت سه بازی سرمربی شهرداری ارومیه بود و به دلیل کسب نتایج ضعیف اخراج شد.
آرایشگر شهر سِویل یک اپرا بوفا در دو پرده می‌باشد که توسط جواکینو روسینی ساخته شده‌است. اپرانامه این اثر را "سزار استِربینی" نوشته که الهام گرفته از نمایشنامه کمدی " آرایشگر شهر سِویل (۱۷۷۵) " اثر پیر بومارشه می‌باشد. اولین اجرای این اپرا (با نام "احتیاط بیهوده") به تاریخ ۲۰ فوریه ۱۸۱۶ در خانه اپرای Teatro Argentina در رم به روی صحنه رفت. "آرایشگر شهر سویل" روسینی، به عنوان شاهکاری بزرگ در بین آثار کُمدی موزیکال شناخته شده و به عنوان «اپرا بوفای همهٔ اپرا بوفاها» لقب گرفته‌است، پس از گذشت ۲۰۰ سال از نخستین
لقب گرفته‌است، پس از گذشت ۲۰۰ سال از نخستین اجرا، محبوبیت و مقبولیت چشمگیر این اثر بر روی صحنه‌های مدرن اپراهای امروزی، خود بهترین گُواه بر این اَمر است. این اپرا در ردهٔ نهم جدول پُراجراترین اپراها در سراسر دنیا قرار دارد. شهرت دیگر روسینی بخاطر تعداد اپراهای اوست، وی به مدت ۱۹ سال، به‌طور میانگین، ۲ اپرا در سال می‌ساخته و اپرای آرایشگر شهر سِویل را - اگر چه قسمتهایی از پیش نوای آن برگرفته از اپراهای " آرلیانو در پالمیرا " و " الیزابت، ملکه انگلستان " می‌باشد، در کمتر از سه هفته آهنگسازی نموده‌است. خلاصه.
در کمتر از سه هفته آهنگسازی نموده‌است. خلاصه. مکان: سویل - اسپانیا زمان: قرن هجدهم میلادی پرده یک. "نمای اول - میدانی روبروی خانه بارتولو" در یک میدان عمومی، بیرون خانه "بارتولو"، نوازندگان مشغول نواختن موسیقی هستند؛ یک دانشجوی فقیر به نام "لیندرو" نیز در جمع آنهاست. لیندرو زیر پنجره اتاق "رزینا" می‌آید و آوازی عاشقانه برایش می‌خواند ("Ecco, ridente in cielo"). این دانشجوی فقیر، در واقع کنت "آلماویوا" - یک اشراف‌زاده - است که خود را این‌گونه تغییر شکل داده تا "رزینا" او را به خاطر خودش دوست داشته باشد نه
تا "رزینا" او را به خاطر خودش دوست داشته باشد نه به خاطر ثروتش. "آلماویوا" دستمزد نوازندگان را پرداخت می‌کند و آن‌ها می‌روند. رزینا دختری زیبا و جوان بوده که تحت سرپرستی دکتر "بارتولو" در این خانه زندگی می‌کرده‌است. دکتر بارتولو که پزشکی پیر و بداخلاق بوده، چشم به رزینا داشته و قصد دارد که او را به همسری خود درآورد؛ به همین دلیل دختر جوان را به شدت محدود می‌کرده و تمام رفتار و گفتار او را زیر ذره بین می‌گذارد تا روزی هم مالک او و هم صاحب مال و اموالش شود. فیگاروی آرایشگر، خوشحال و راضی از شغلش و اهمیت آن،
آرایشگر، خوشحال و راضی از شغلش و اهمیت آن، در حال آواز خواندن سر می‌رسد (Aria: "Largo al "factotum della città). فیگارو قبلاً خدمتکار کنت آلماویوا و مورد اعتماد وی بوده‌است؛ از این جهت، با پیشنهاد انعامی چشمگیر، کُنت از فیگارو می‌خواهد تا با طرح نقشه ایی به او کمک کند تا وارد خانه رزینا شود ("Duet: "All'idea di quel metallo). فیگارو به کنت پیشنهاد می‌دهد که خود را به شکل یک سرباز درآورده و وانمود کند که مست است و می‌بایست مدتی در خانه بارتولو بماند. کنت به آرایشگر باهوش آفرین می‌گوید و پاداش خوبی به او
به آرایشگر باهوش آفرین می‌گوید و پاداش خوبی به او می‌دهد. "نمای دوم - اتاقی در خانه بارتولو با چهار در" رزینا آواز عاشقانه ایی برای لیندرو می‌خواند ("Una voce poco fa") و نامه ایی برایش می‌نویسد. وقتی در حال ترک اتاق است، بارتولو و باسیلیو - استاد موسیقی - میایند. باسیلیو به بارتولو می‌گوید که کنت آلماویوا در شهر سویل دیده شده و دل در گرو رزینا دارد. بارتولو تصمیم می‌گیرد هر چه زودتر با دخترک ازدواج کند؛ باسیلیو هم می‌گوید که بهترین راه برای خلاص شدن از دست کنت، تهمت زدن و بدنام کردن اوست ("La calunnia è
کنت، تهمت زدن و بدنام کردن اوست ("La calunnia è un venticello"). فیگارو گفتگوی بین این دو را می‌شنود و به رزینا می‌گوید که بارتولو قصد ازدواج با او را دارد. سپس از وی می‌خواهد نامه ایی به لیندرو بنویسد و احساساتش را برایش بازگو کند؛ رزینا هم به او می‌گوید که قبلاً این کار را کرده! فیگارو هم از سرعت عمل و ذکاوت رزینا خوشش می‌آید و قول می‌دهد که نامه را به لیندرو (که در واقع همان کنت آلماویواست و رزینا این را نمی‌داند) برساند ("Duet: "Dunque io son...tu non m'inganni). دکتر بارتولو با دیدن کم شدن کاغذهای روی
دکتر بارتولو با دیدن کم شدن کاغذهای روی میز مظنون می‌شود که رزینا نامه ایی نوشته باشد، اما رزینا سعی می‌کند طفره برود (Duet: “Dunque io son”) و بارتولو هم می‌گوید که هیچ‌کس نمی‌تواند پزشکی در سطح او را گول بزند (Aria: A un dottor della mia sorte) و همچنان در شک خود می‌ماند. برتا - مسئول انجام امور روزانه منزل بارتولو - در حال خارج شدن از منزل، کنت را (در لباس یک سرباز و به حالت مستی) می‌بیند که می‌خواهد وارد خانه شود؛ او به سرعت نزد بارتولو می‌رود تا مانع ورود سرباز شود اما موفق نمی‌شود و کنت آلماویوا وارد
سرباز شود اما موفق نمی‌شود و کنت آلماویوا وارد خانه شده و موفق می‌شود در فرصتی مناسب با رزینا صحبت کند و می‌گوید که از طرف لیندرو برایش نامه ایی آورده‌است؛ دکتر بارتولو نیز، همچنان اصرار می‌ورزد که وظیفه ایی در قبال پناه دادن به سربازان ندارد و می‌خواهد که او منزلش را ترک کند. دکتر بارتولو متوجه می‌شود که سرباز مست کاغذی را به دست رزینا می‌دهد و دخترک را وادار می‌کند که آن را به او بدهد؛ رزینا هم به جای نامه اصلی، لیست رختهای شستنی اش را به وی نشان می‌دهد. بارتولو و کنت (در لباس سرباز) دوباره درگیر بحث
بارتولو و کنت (در لباس سرباز) دوباره درگیر بحث می‌شوند و همان وقت باسیلیو، فیگارو و برتا سر می‌رسند. فیگارو به بارتولو می‌گوید که به خاطر سر و صدای مشاجراتی که از خانه شنیده می‌شده، عده زیادی از جمله افسر دیده‌بانی و مأمورانش به آنجا آمده‌اند. بارتولو هم خوشحال می‌شود که پس به این ترتیب سرباز مست به زودی دستگیر خواهد شد. اما سرباز، که در واقع کنت آلماویوا بوده، نام اصلی خود را در گوش افسر می‌گوید؛ وی هم در مقابلش تعظیم کرده و بلافاصله او را بی تقصیر می‌انگارد. همگی، به غیر از فیگارو، از تمام شدن ماجرا به
همگی، به غیر از فیگارو، از تمام شدن ماجرا به نفع سرباز مست شگفت زده می‌شوند ("Finale: "Fredda ed immobile, comme una statua). پرده دو. یک اتاق در خانه بارتولو و یک پیانو دوباره آلماویوا به خانه بارتولو می‌آید؛ اینبار خود را به شکل یک معلم موسیقی درمی‌آورد که به علت مریضی باسیلیو، به جایش به آنجا آمده‌است تا با رزینا آواز کار کند (“Pace e gioia sia con voi!”). دکتر بارتولو به او مظنون می‌شود، اما کنت برای رفع هر گونه شک و شبهه - با همفکری قبلی فیگارو - به پیرمرد می‌گوید که از نقشه او و باسیلیو برای بدنام
پیرمرد می‌گوید که از نقشه او و باسیلیو برای بدنام کردن آلماویوا باخبر است. سپس نامه ایی را که رزینا خطاب به لیندرو نوشته بوده به دکتر بارتولو نشان می‌دهد و ادامه می‌دهد که این نامه را باید به رزینا نشان داد و به او گفت که لیندرو از افراد کنت آلماویواست و کارش فریب زنان زیبا و بردن آن‌ها به قصر اربابش است. به این ترتیب، دکتر بارتولو متقاعد می‌شود که این معلم جایگزین، واقعاً از طرف باسیلیو آمده و به او اجازه می‌دهد که درس موسیقی را با رزینا شروع کند. رزینا شروع به خواندن می‌کند (“Contro un cor”) و بارتولو
شروع به خواندن می‌کند (“Contro un cor”) و بارتولو کم‌کم به خواب می‌رود. رزینا چهره معلم موسیقی جدید را تشخیص می‌دهد و متوجه می‌شود که او همان لیندرو محبوبش است که تغییر قیافه داده؛ وقتی خواب بارتولو سنگین می‌شود، ایندو از فرصت استفاده کرده و علاقه‌شان را به یکدیگر ابراز می‌کنند. فیگارو به بهانه اصلاح صورت دکتر بارتولو می‌آید و در فرصتی مقتضی، کلید در بالکن را برمی‌دارد. ناگهان، باسیلیو سالم و سرحال وارد می‌شود. آلماویوا، رزینا و فیگارو سعی می‌کنند که به او تلقین کنند که به شدت بیمار به نظر می‌رسد و
به او تلقین کنند که به شدت بیمار به نظر می‌رسد و احتمالاً مبتلا به تب` اسکارلت (مخملک) شده‌است (Quintet: "Buona sera, mio signore")؛ اما او مقاومت کرده و می‌گوید که حالش بسیار هم خوب است؛ اما کمی بعد، با دیدن رشوه هنگفتی که به او داده می‌شود، اذعان می‌دارد که کسالت دارد و باید استراحت کند. آلماویوا هم، وقتی فیگارو دکتر بارتولو را اصلاح می‌کرده، به رزینا می‌گوید که شب آماده باشد تا با هم از آنجا فرار کنند؛ ولی دکتر بارتولو متوجه قضیه می‌شود و بلافاصله از باسیلیو می‌خواهد یک نفر مسئول ثبت اسناد را بیاورد تا
می‌خواهد یک نفر مسئول ثبت اسناد را بیاورد تا ازدواج او و رزینا را رسمی کند؛ نامه را هم به رزینا نشان می‌دهد و می‌گوید که لیندرو در خدمت کنت آلماویواست و قصد فریب او را دارد؛ رزینا بسیار مأیوس و غمگین می‌شود و چاره ایی جز ازدواج با دکتر بارتولو نمی‌بیند. برتا از کار زیاد و کشمکش‌های دائمی در این خانه شکایت می‌کند و آرزوی زندگی بهتری دارد ("Il vecchiotto cerca moglie"). صحنه خالیست و صدای رعد و برق شنیده می‌شود. کنت و فیگارو با بالا رفتن از نردبانی به بالکن خانه بارتولو راه پیدا کرده و از طریق پنجره به اتاق
بارتولو راه پیدا کرده و از طریق پنجره به اتاق رزینا می‌روند. رزینا نامه را به آلماویوا (که هنوز از نظر او "لیندرو" بوده) نشان می‌دهد و به او می‌گوید که چقدر دلشکسته و غمگین است؛ آلماویوا هم خود را به او معرفی می‌کند ("Trio: "Ah! qual colpo) و به رزینا اطمینان می‌دهد که قصد ازدواج با او را دارد و تا پایان عمر عاشق و متعهد خواهد ماند؛ رزینا از اینکه رویاهایش به حقیقت پیوسته، بسیار خوشحال می‌شود. او و کنت با شور و شعفی وصف ناپذیر به یکدیگر ابراز احساسات می‌کنند؛ در حالیکه فیگارو مرتب به آن‌ها گوشزد می‌کند که
در حالیکه فیگارو مرتب به آن‌ها گوشزد می‌کند که هر چه زودتر باید خانه را ترک کنند. صدای دو نفر که به اتاق نزدیک می‌شوند به گوش می‌رسد. فیگارو، کنت و رزینا سریعاً به سمت پنجره می‌روند تا از نردبان پایین رفته و فرار کنند، اما با شگفتی می‌بینند که نردبانی در کار نیست! باسیلیو و مسئول ثبت اسناد، برای ازدواج دکتر بارتولو و رزینا وارد می‌شوند. کنت آلماویوا تصمیم می‌گیرد که از فرصت استفاده کرده و ازدواج خودش با رزینا را ثبت کند؛ از باسیلیو هم می‌خواهد که شاهد عقد آن‌ها باشد. باسیلیو قبول نمی‌کند و آلماویوا هم به
آن‌ها باشد. باسیلیو قبول نمی‌کند و آلماویوا هم به او می‌گوید: " پس باید به جایش دو گلوله در مغزت را قبول کنی! " به این ترتیب، باسیلیو ترجیح می‌دهد گزینه اول را بپذیرد. کنت آلماویوا و رزینا با حضور باسیلیو و فیگارو به عنوان شاهد، به عقد هم در میایند و تازه دکتر بارتولو، خوشحال از اینکه نردبان را برداشته و مانع فرار آن‌ها شده، سر می‌رسد. کنت آلماویوا هم به او می‌گوید که دیگر دیر شده و بدون هیچ اقدام و اعتراضی، به بازنده بودن خود اعتراف کند (“Cessa di più resistere”). بارتولو هم عصبانی می‌شود؛ اما بعد از
resistere”). بارتولو هم عصبانی می‌شود؛ اما بعد از اینکه به او اجازه داده می‌شود اموال به جا مانده از رزینا را تصاحب کند، آرام و راضی می‌گردد.
در معماری کامپیوتر پیش‌بینی انشعاب تکنولوژی ای است که در آن به کمک مدارهای دیجیتالی به نام پیش بینی گرها (branch predictors) سعی می‌شود حدس زده شود که یک برنچ (مثلاً یک ساختار شرطی) به چه راهی خواهد رفت. هدف پیش بینی گر ارتقاء جریان در خط لولهٔ دستورات (instruction pipeline) می‌باشد. برنچ پردیکشن معمولاً در پرش‌های شرطی اهمیت می‌یابد. یک پرش شرطی می‌تواند به حالت not taken برود و به ترتیب اولین ساختار کد پس از پرش شرطی را اجرا کند یا به حالت taken برود و به مکانی متفاوت در حافظهٔ برنامه که قسمت دوم ساختار
مکانی متفاوت در حافظهٔ برنامه که قسمت دوم ساختار کد در آن قرار دارد بپرد. بدون استفاده از برنچ پردیکشن، پردازنده باید صبر کند تا پرش شرطی مرحلهٔ اجرا در خط لوله را تمام کند و دستور بعدی در آستانهٔ مرحلهٔ fetch قرار بگیرد. پیش بینی گر تلاش می‌کند تا با حدس زدن اینکه یک پرش شرطی به حالت taken یا not taken خواهد رفت؛ از این هدر رفت وقت جلوگیری کند به این صورت که برنچی که بیشتر از همه به نظر می‌آید که به آن پرش خواهد شد؛ fetch و بعد execute می‌شود و اگر بعداً مشخص شد که حدس اشتباه بوده از دستورات اجرا شده صرف
شد که حدس اشتباه بوده از دستورات اجرا شده صرف نظر می‌شود و خط لوله با برنچ درست شروع به کار می‌کند. میزان وقتی که با پیش بینی‌های غلط هدر می‌رود برابر است با تعداد مراحل موجود از fetch تا execute در خط لوله (امروزه بین ۱۰ تا ۲۰ چرخهٔ کلاک). اولین باری که یک پرش شرطی اتفاق می‌افتد اطلاعات زیادی در اختیار پیش بینی گر با حدس زدن نیست اما با گذشت زمان، پیش بینی گر یک رکورد از taken یا not taken شدن برنچ‌ها می‌سازد و بر طبق آن حدس‌های دقیق تری می‌زند. برنچ‌ها. در گذشته از تکنیک‌هایی چون Stalling و predication
در گذشته از تکنیک‌هایی چون Stalling و predication استفاده می‌شد که این تکنیک‌ها مشکلات بسیار دارند و مناسب نیستند؛ مشکلاتی از قبیل کم بودن برنچ‌ها و مصرف منابع این تکنیک‌ها و همچنین هدر رفتن بخش زیادی از چرخه‌ها با استفاده از این تکنیک‌ها. در حال حاضر راه حل مشکل برنچ‌ها استفاده از Branch Prediction است. فواید این روش این است که اولاً این روش میزان دستورهای موجود برای Scheduler که می‌تواند انتخاب کند و همچنین میزان ILP (instruction level parallelism) را زیاد می‌کند. دومأ فناوری برنچ پردیکشن در هنگام انتظار
می‌کند. دومأ فناوری برنچ پردیکشن در هنگام انتظار برای رفع برنچ اجازه می‌دهد کارهای مفید دیگر انجام شوند. استراتژی‌های برنچ پردیکشن. این استراتژی‌ها به دو گونه تقسیم می‌شوند: استاتیک و دینامیک. استاتیک: قبل از اجرا (ران تایم) تصمیم‌گیری می‌شود. این استراتژی ساده‌ترین نوع است زیرا به تغییرات پویای اطلاعات در حافظه کاری ندارد و برای پیش بینی تنها به خود دستور برنچ می‌نگرد. مثال‌ها: دینامیک: تصمیم‌گیری‌ها و راهکارهای پیشبینی در حین اجرای برنامه امکان عوض شدن دارند. هم بستگی. اساس کار برنچ پردیکشن بر «همبستگی»
هم بستگی. اساس کار برنچ پردیکشن بر «همبستگی» (correlation) و ارتباط دستورات و داده هاست.
سیستم بارا یک فناوری خورشیدی ثابت در ساختمان است که توسط "هوراتزیو بارا" در ایتالیا ساخته شده. این فناوری از یک دیوارهٔ جذب‌کننده برای دریافت اشعهٔ خورشیدی به حالت گرما بهره می‌برد. این سیستم همچنان از اثر ترموسیفون برای توزیع هوای گرم از طریق کانال‌های تعبیه شده در کف بنا بهره می‌برد و با گرم کردن کف بنا ساختمان را نیز گرم می‌کند. از آن سو، درهای گرم، هوای خنک شبانگاهی می‌تواند از طریق کانال‌های کف به داخل کشیده شود و مثل کولر ساختمان را خنک کند. گفته می‌شود که سیستم‌های بارا در مقایسه با سایر خانه‌های
که سیستم‌های بارا در مقایسه با سایر خانه‌های خورشیدی ثابت توزیع دمای شمالی-جنوبی یکدست تری دارند. سیستم‌های موفق بسیاری در اروپا ساخته شدند، اما ظاهراً بارا در جاهای دیگر ناشناخته باقی‌مانده. جذب‌کننده خورشیدی ثابت. جهت تبدیل کردن غیرمستقیم نور خورشید به گرما، یک فضای عایق جداگانه روی دیوار سمت آفتابگیر خانه ساخته می‌شود. با نگاهی به بیرون و در امتداد یک مقطع لایه بیرونی شفافی وجود دارد. این لایه در گذشته با استفاده از شیشه ساخته می‌شد، اما با پیدایش لعاب‌های مستحکم و ارزان قیمت پلی کربنات، بیشتر طراحی‌ها
مستحکم و ارزان قیمت پلی کربنات، بیشتر طراحی‌ها از دیوارهای دو لایه یا سه لایهٔ گلخانه‌ای پلی کربنات بهره می‌برند. اصولاً این لعاب برای عبور نور مریی طراحی شده، ذر حالی که IR را برای کاهش اتلاف انرژی و UV را برای حفاظت از وسایل ساختمان بلاک می‌کند. لایهٔ بعدی یک فضای جذب‌کنندهٔ نور است. این فضا بیشتر نور ورودی به جمع‌کننده را جذب می‌کند و معمولاً دارای یک محفظهٔ هوا به قطر ۱۰ سانتیمتر و یک یا چند شبکهٔ جذب‌کننده معلق به صورت عمودی در فضا می‌باشد. معمولاً از شبکه پنجره‌ای فلای اسکرین یا پارچه سایهٔ باغبانی
شبکه پنجره‌ای فلای اسکرین یا پارچه سایهٔ باغبانی استفاده می‌شود. خود شبکه گرمای بسیار کمی را در خود نگاه می‌دارد و زیر نور به سرعت گرم می‌شود. گرما از طریق هوایی که در شبکه در جریان است جذب می‌شود، در نتیجه شبکه میان محفظه‌ای از هوا در جلو و عقب معلق می‌ماند. در نهایت لایه از عایق بین فضای نورگیر و خانه قرار می‌گیرد. معمولاً عایق کاری نرمال منزل بدین صورت است و در آن از موادی مانند کف polyisocyanurate، پشم سنگ، فویل و پلی استرین استفاده می‌شود. این جمع‌کننده بسیار سریع است- زیر نور آفتاب به سرعت گرم می‌شود
بسیار سریع است- زیر نور آفتاب به سرعت گرم می‌شود و هوای داخل آن نیز شروع به گرم شدن می‌کند. اگر جمع‌کننده با استفاده از یک سوراخ در نزدیکی زمین و سوراخی دیگر در نزدیکی سقف مستقیماً به ساختمان متصل شود، یک سیستم غیرمستقیم جذب انرژی خورشیدی را خلق می‌کند. یکی از مشکلات این روش این است که به هنگام شب گرما به فضای بیرون باز می‌گردد مثل دیوار ترومب. در این صورت جریان هوای سرد فضای اتاق را در طول شب سرد می‌کند. در عوض می‌توان با استفاده از یک تعدیل‌کنندهٔ خودکار مانع جریان هوا شد، چیزی شبیه به تعدیل‌کننده‌هایی
مانع جریان هوا شد، چیزی شبیه به تعدیل‌کننده‌هایی که برای تهویهٔ فضاهای واقع در منطق سردسیر استفاده می‌شوند، یا تعدیل‌کننده‌های با فیلم‌های پلاستیکی که جریان هوا را با استفاده از یک پرهٔ سبک پلاستیکی تنها از یک جهت بلاک می‌کنند. اضافه کردن تعدیل‌کننده این سیستم را به یک جذب‌کنندهٔ خورشیدی بهینه مبدل می‌کند. ذخیره حرارتی. جهت ذخیرهٔ انرژی گرمایی از جمع‌کننده، سیستم بارا از یک ورقهٔ اسپانکریت از بتن را به عنوان سقف معلق می‌کند تا گرما را ذخیره کند. این روش نسبتاً گران است و نیازمند پایه‌ای قوی می‌باشد. روش
گران است و نیازمند پایه‌ای قوی می‌باشد. روش دیگر استفاده از آب است که قادر است ۵ برابر گرمابازای یک وزن مشخص ذخیره کند. یک روش آسان، ارزان و مؤثر ذخیرهٔ آب در لوله‌های پی وی سی با قطر ۱۰۰ میلی‌متر و درپوش‌هایی در دو انتها می‌باشد. چه از آب استفاده شود چه از بتن، در طول روز گرما از طریق هوا به درون مادهٔ ذخیره‌کننده منتقل می‌شود، و در طول شب با استفاده از پنکه سقفی به فضای اتاق منتقل می‌شود. اگر ورقه‌های اسپانکریت استفاده شوند، سقف با استفاده از تشعشع نیز خانه را گرم می‌کند. در برخی خانه‌ها بادگیرهایی شبیه
را گرم می‌کند. در برخی خانه‌ها بادگیرهایی شبیه به آن‌هایی که در ماهواره‌ها استفاده می‌شود تعبیه شده تا میزان انتقال تشعشع را تنظیم کند. هوای گرم از طریق تونل‌های ورقه‌ها از جنوب به شمال حرکت می‌کند و خارج می‌شود تا از طریق بدنهٔ اتاق به ورودی گرم‌کننده هوای نزدیک زمین منتقل شود و دوباره به سمت شمال حرکت کند. ذخیره حرارتی میانی. در بیشتر جاها سیستمی که برای ۵ روز متوالی بدون خورشید طراحی شده، به اندازه چند روز کمتر از ۱۰۰ سال انرژی تأمین می‌کند. گرما می‌تواند طی چند روز با استفاده از یک منبع بزرگ آب ذخیره
طی چند روز با استفاده از یک منبع بزرگ آب ذخیره شود. یک مکعب ۸ فوتی آب در زیر زمین می‌تواند ۱۵ کیلوگرم آب را ذخیره کند که توسط یک لولهٔ مسی با پره‌هایی در جمع‌کننده گرم می‌شود. عملکرد این سیستم را می‌توان با قرار دادن لولهٔ پره دار درون لایه‌ای دیگر از لعاب در پشت جمع‌کنندهٔ اصلی بهبود بخشید. این روش اجازه می‌دهد تا دمای داخل لوله از دمای جریان هوای اطراف بیشتر شود. در روزهای ابری گرما از درون محفظهٔ ذخیره به خانه منتقل می‌شود و فضا را گرم می‌کند.
مشعل سقفی (Roof Lantern) یک سازهٔ معماری سقفی برای ورود نور خورشید به فضای داخل است. این سازه‌های سقفی خود روی سقفی بزرگتر بنا می‌شوند و برای فضای داخل یا اتاق زیرین نور طبیعی فراهم می‌کنند. اصطلاح "مشعل رو سقفی" به مشعل‌های نورانی تزیینی روی سقف تاکسی‌های ژاپن اطلاق می‌شود. این مشعل‌ها برای بازتاب دادن میراث فرهنگی مشعل‌های کاغذی ژاپنی طراحی شده‌اند. تاریخچه. مشعل‌های لعاب کاری شده در قرون وسطا ساخته شدند. مشعل‌های سقفی سنگی و شیشه‌ای در معماری رنسانس، از جمله در کلیساهای بزرگ، استفاده می‌شدند. در قرن ۱۶
جمله در کلیساهای بزرگ، استفاده می‌شدند. در قرن ۱۶ در ایتالیا و فرانسه استفاده از مشعل سقفی در پرتقال خانه ها- گلخانه‌های ابتدایی- آغاز شد. این گلخانه‌ها پنجره‌های بلند و سقف لعاب کاری شده داشتند و برای درخت‌های سیتروس زمستانی و دیگر گیاهان آب و هوای سرد استفاده می‌شدند.مشعل‌های سقفی بعد از رنسانس از الوار و شیشه ساخته می‌شدند و معمولاً در اثر باران چکه می‌کردند. نورگیرها در ابتدا و در قرون ۱۸ و ۱۹ قاب‌های چوبی داشتند. در دوران ویکتوریا و با ظهور فروشگاه‌های صفحه‌های فلزی، قاب‌های فلزی محبوبیت بیشتری پیدا
صفحه‌های فلزی، قاب‌های فلزی محبوبیت بیشتری پیدا کردند. در واقع تمام خانه‌های شهری در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ برای روشن کردن راه پله‌ها از نورگیرهای با قاب فلزی بهره می‌بردند. بناهای‌های پیچیده تر در این دوره از مشعل‌های سقفی بهره می‌بردند که در مقایسه با طراحی ساده نورگیرها (پنجره‌ای با قاب فلزی) ساختاری به شکل یک گلخانه یا یک برج سقفی داشتند. امروزه. با پیشرفت تکنیک‌های لعاب کاری و درزگیری شاهد مزایای شیشه‌های عایق شده هستیم که اتلاف انرژی را کاهش داده و مثل نورگیرهای سنتی ضد آب هستند. امروزه مشعل‌های
و مثل نورگیرهای سنتی ضد آب هستند. امروزه مشعل‌های سقفی هم از چوب و هم از آلومینیوم ساخته می‌شوند. این مشعل‌ها، بر خلاف نورگیرهای تجاری ساخت کارخانه، یک ویژگی در معماری ساختمان محسوب می‌شوند، چرا که با طراحی خاصشان جلوهٔ منحصربه‌فردی به نمای بیرونی آن می‌بخشند. مدل‌های معماری سنتی بیشتر مشعل‌های سقفی انگلستان را در بر می‌گیرند. در آمریکا، که معمولاً اصطلاح نورگیر "سفارسی" در آنجا استفاده می‌شود، فرم‌های مدرن مشعل‌های سقفی هم در ساختمان‌ها رایج هستند.
کمال‌الحق سلامی (۱۳۲۷ مشهد – ۲ اردیبهشت ۱۳۷۳)، نویسنده، مجری و گوینده صدا و سیمای جمهوری اسلامی بود. سلامی تحصیلاتش را تا مقطع کارشناسی در رشتهٔ ریاضیات ادامه داد و پس از آن به کارِ تدریس پرداخت. از سال ۱۳۵۶ همکاری با تلویزیون را آغاز کرد و در واحد اطلاعات و برنامه‌ریزی شبکه ۲ مشغول بکار شد. سپس از سال ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۲، مسئول واحد ارزشیابی و کنترل تولید شبکه ۱ بود و علاوه بر نوشتن و خواندن متنِ فیلم‌های مستند، مجری برنامه‌هایی همچون «مسابقهٔ معارف»، «جدول تصویری»، «مسابقهٔ هفته»، «دنیای جوان» و برخی برنامه‌های
«مسابقهٔ هفته»، «دنیای جوان» و برخی برنامه‌های ادبی بود. آخرین برنامه‌ای که وی به‌عنوان مجری در آن حضور داشت، پرواز ۵۷ بود که در دههٔ فجر ۷۲ پخش شد. او به عنوان ویراستار با انتشارات سروش همکاری داشت. از برنامه‌هایی که وی در دههٔ ۶۰ شمسی اجرا می‌کرد، می‌توان به مسابقهٔ «جدول تصویری» که از شبکهٔ یک پخش می‌شد اشاره نمود. وی از نظر اطلاعات عمومی در سطح بالایی قرار داشت و برای همه سؤال‌ها توضیح کامل و جامعی داشت. او که فردی آشنا با فرهنگ و واژه گزینی بود، در برابر استفاده از واژگان بیگانه در رسانه ملی ایستادگی
استفاده از واژگان بیگانه در رسانه ملی ایستادگی می‌کرد. در دوره‌ای مسابقه هفته بدون حضور منوچهر نوذری و با اجرای سلامی پخش شد. امیرحسین مدرس مجری تلویزیون از سلامی به عنوان کسی یاد می‌کند که از او بسیار آموخته است. کمال‌الحق سلامی در بامداد جمعه ۲ اردیبهشت ۱۳۷۳ در تهران درگذشت و در بهشت زهرای تهران قطعه ۷۰ ردیف ۵۰۱ شمارهٔ ۳ دفن گردید.
مینی‌وایز یک شرکت تایوانی الاصل است؛ که به بازیافت زباله‌های مصرف‌کننده و پسماندهای (ضایعات) صنعتی برای ساخت مصالح متنوع، با کارایی بالا و کربن فوق‌العاده کم، اختصاص یافته است که برای مصارف مختلف، از ساختمان گرفته تا محصولات مصرفی مناسب است. شرکت در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد و به خاطر طرح و طراحی "اکو آرک " و "آیفون ۴/۴ ۱۰۰٪ ساخته شده از نخاله" مشهور است. توصیف. مینی وایز در مارس ۲۰۰۶ توسط فارغ‌التحصیل معماری، آرتور هانگ و ۶ مؤسس دیگر ساخته شد. مجله surface Asia، مینی وایز را «خدمه نوآورانه چند ملیتی طراحان» توصیف
وایز را «خدمه نوآورانه چند ملیتی طراحان» توصیف می‌کند. کارکنان. مینی وایز حدود ۴۰ کارکن دارد که همگی تخصص و پیشینه‌های فرهنگی متنوعی دارند. این شرکت توسط آرتور هانگ، مدیر عامل و مؤسس، هدایت می‌شود. سایر اعضا شامل Jarvis Liu وAdam Cheng وDonald Saga وChristopher Yen وJohann Boedeckerو Eldad Ahrony می‌باشد. محصولات. مینی وایز با ترکیب زباله‌های فرا مصرف‌کننده و ضایعات کشاورزی از قبیل جو یا پوسته برنج، مجموعه‌ای از مصالح ۱۰۰٪ ساخته‌شده از نخاله را ایجاد کرده که مدعی است می‌تواند آنها را بهتر کند. این شرکت
که مدعی است می‌تواند آنها را بهتر کند. این شرکت سیلیکای (سیلیکون دی اکسید) استخراجی از ضایعات کشاورزی را برای تشکیل یک زنجیر نانو مولکولی استفاده می‌کند با زباله‌های فرا مصرف‌کننده‌ای، برای قدرت فزاینده مصالح، کارایی تولید، و عملکرد ضد حریقی، همگی بدون استفاده از افزودنی‌های شیمیایی سمی. مینی وایز به دلیل عرضه فراوان زباله هاب فرا مصرفی و ضایعات کشاورزی تمام نشدنی است و می‌تواند تولید انبوه شود. پلی بریک یکی از مصالح ساختمانی است که از ۱۰۰٪ PET بازیافت شده تولید می‌شود. این ماده شفاف است، به طور طبیعی عایق
می‌شود. این ماده شفاف است، به طور طبیعی عایق است و بسیار بادوام می‌باشد. ساختار پیمانه‌ای این ماده آن را بدون هیچ چسبنده شیمیایی بسیار قدرتمند می‌کند، در حالی که وزنش تنها یک پنجم سیستم‌های استاندارد پرده دیواری می‌باشد. پلی بریک را می‌توان در محل ساختمان تولید کرد که این امر در مقایسه با ساختارهای سنتی شیشه و استیل اثر بجا مانده از کربن را به شدت کاهش می‌دهد. برخلاف روند معمول تولید PET، در تولید پلی بریک از سنگ سرمه استفاده نمی‌شود. سنگ سرمه ماده‌ای سمی محسوب می‌شود. پلی بریک در سال ۲۰۱۰ برنده جایزه زمین