payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گروه‌ها و باشگاه‌های کوه‌نوردی برگزار شد که در آن ضمن گفتگو در مورد کلیات برنامه و ارزش صعود انجام شده، در بارهٔ ادامه فعالیت جستجو نیز صحبت شد. در این جلسه، گزارش آخرین عملیات جستجو ارائه شد. پس از گفتگو دربارهٔ شرایط منطقه و نظرات کوه نوردان و راهنمایان حاضر در منطقه و دیگران، خانواده‌های محترم بزرگی، کیوان و جراحی با پذیرش نظر کارشناسان، موافقت خود را با پایان یافتن عملیات جستجو اعلام کردند. روزشمار حادثه. در خرداد سال ۱۳۹۲ تیم ۵ نفره ایرانی متشکل از آیدین بزرگی، مجتبی جراحی و پویا کیوان همراه دو
از آیدین بزرگی، مجتبی جراحی و پویا کیوان همراه دو کوهنورد دیگر به نام‌های رامین شجاعی و افشین سعدی راهی برودپیک در رشته کوه‌های هیمالیا شدند تا مسیر جدیدی را به قله ۸۰۵۱ متری باز کنند. پس از حادثه. مراسم بزرگداشت مجتبی جراهی، در ۹ مرداد ۱۳۹۲ در مسجد نور تهران برگزار شد. در این مراسم محمدباقر قالیباف، شهردار تهران و برخی اعضای شورای شهر تهران شرکت داشتند. محمود احمدی‌نژاد، در ۱۲ مرداد ۱۳۹۲، ضمن دیدار با خانواده‌های این سه کوهنورد، لوح طلایی ریاست جمهوری را به خانواده آنان اهدا کرد. محمدرضا عارف به همراه
به خانواده آنان اهدا کرد. محمدرضا عارف به همراه حمید فرخ‌نژاد در ۲۰ مرداد ۱۳۹۲ با حضور در منزل مجتبی جراهی، از خانواده سه کوهنورد مفقود شده تقدیر کرد. در این دیدار خانواده‌های آیدین بزرگی و پویا کیوان نیز حضور داشتند. عارف در این دیدار از اقدام این سه کوهنورد به عنوان حماسه یاد کرد. فرخ‌نژاد نیز بر لزوم ساخت فیلم مستندی دربارهٔ صعود کوهنوردان به «برود پیک» و نامگذاری مسیری به نام ایران تأکید کرد. همچنین مراسمی برای بزرگداشت و یادبود این سه کوهنورد در ۱۶ مرداد ۱۳۹۲ در سالن همایش‌های برج میلاد برگزار شد و از
۱۳۹۲ در سالن همایش‌های برج میلاد برگزار شد و از خانواده‌های آنان تجلیل شد. در پایان این مراسم لوح و حکم صعود این سه کوهنورد که از پاکستان ارسال شده بود به خانواده آنان اهدا شد. آخرین نوشته آیدین بزرگی. آخرین نوشته آیدین بزرگی که «به نام برودپیک، به امید تغییر» نام داشت، پیش از مفقود شدن او قرار بود هم‌زمان با خبر صعود موفقیت‌آمیز گروه برودپیک توسط دوستان او منتشر شود. «این ماییم، دوباره اینجاییم. با هم هستیم، ولی تنهاییم. اینجاییم نه از برای خودخواهی، نه از برای خودنمایی، اینجاییم از سر عشق، اینجاییم از سر
برای خودنمایی، اینجاییم از سر عشق، اینجاییم از سر شور، از سر غرور. اینجاییم از برای رشد، از برای اوج، از سر جنون، اینجاییم برای پایان، پایان یک آغاز، پایانی که آغازی بلند پروازانه‌تر را نوید دهد. گفتم ما تنهاییم؛ ولی نه، ما تنها نیستیم. هزاران چشم به راه ماست، هزاران دست دعاگوی ماست. چشمان مادرم، دستان پدرم، نگاه دوستانم، همه پشتوانهٔ ماست. ما تنها نیستیم، چند دهه کوهنوردی پر افتخار پشت ماست، این همه کوهنورد نو جو و نو طلب پشت ماست. پشتوانهٔ ما ارز دولتی نیست، حکم قهرمانی نیست، مقام نخبگی نیست. پشتوانهٔ
نیست، حکم قهرمانی نیست، مقام نخبگی نیست. پشتوانهٔ ماهای و هوی نیست، جنجال نیست، مصاحبه نیست، تلویزیون نیست. پشتوانهٔ ما باربر بیچاره نیست، کپسول اکسیژن نیست، طناب ثابت نیست. نه این ما نیستیم. تنها هم نیستیم. این شمایید. شما که این راه را ادامه خواهید داد، شما که این تفکر را زنده نگه خواهید داشت، شما که فریب تکرار را نخواهید خورد، در باتلاق عاشقان میز و صندلی فرو نخواهید رفت. این شمایید که غرور مایید، که پیشران مایید، که انگیزهٔ مایید. این دستان شماست که دعاگوی ماست، که خیرخواه ماست. این شمایید که همیشه
دعاگوی ماست، که خیرخواه ماست. این شمایید که همیشه زنده خواهید ماند، که آینده متعلق به شماست، که آینده متکی به شماست. آری این شمایید، فقط کافی است بخواهید، بهترین‌ها را، رشدکردن‌ها را، بالاترین‌ها را، اولین‌ها را."» کتاب‌شناسی. مسیر ایران بر فراز برودپیک: داستان برودپیک و یادداشت‌های آیدین بزرگی. گردآوری مجید بزرگی، آزاد بهادری. تهران: نشر چشمه، ۱۳۹۵. .
یرژی اسکار اشتور (زاده ۱۸ آوریل ۱۹۴۷) یکی از بنام‌ترین، اثرگذارترین و کاراترین افراد سینمای لهستان و بازیگر تئاتر است. او همچنین فیلم‌نامه‌نویس، کارگردان سینما و مدرس تئاتر است. او برای دو دوره رئیس آکادمی لدویک سولسکی دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک در کراکوف بود. از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۶ و نیز از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۸. زندگی و کار. اشتور در کراکوف زاده شد. اجداد او «لوپولد اشتور» و «آنا تیل» پس از ازدواج در ۱۸۹۷ از میستل‌بیچ اتریش به کراکوف مهاجرت کرده بودند. او مدرک ادبیات لهستانی خود را در ۱۹۷۰ از دانشگاه یاگیولنیان اخذ کرد. دو
خود را در ۱۹۷۰ از دانشگاه یاگیولنیان اخذ کرد. دو سال پس از آن را نیز در دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک کراکوف (PWST) بازیگری خواند، جایی که در آن به رتبهٔ استادی دست یافت. در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، اشتور در تئاترهای لهستان ظاهر شد و در صنایع تولید فیلم به فعالیت پرداخت. اولین نقش خود را با بازی در نمایش «پدران آدم» به کارگردانی کنراد سوینارسکی ایفا کرد. در میانه‌های دههٔ ۱۹۷۰ بود که با کریستوف کیشلوفسکی آشنا شد و همکاری با او را تا زمان مرگ کیشلوفسکی در ۱۹۹۶ ادامه داد. شاید برای مخاطبان بین‌المللی اشتور با نقش کوتاهش
شاید برای مخاطبان بین‌المللی اشتور با نقش کوتاهش «ژورک» آرایشگر کودن در «» اثر کیشلوفسکی شناخته‌شده‌تر باشد که او در کنار ژولی دلپی، ژانوس گجوس و ژیگنیو زاماچوفسکی بازی کرد. در لهستان و کشورهای اطراف، او بیش‌تر برای نقش «مکس» در کمدی پادآرمان‌شهر مأموریت سکسی ژولیوس ماچولسکی سال ۱۹۸۴ مشهور است (یکی از معروف‌ترین فیلم‌های لهستانی)، و برای مخاطبان کم سن و سال‌تر برای دوبلهٔ لهستانی نقش الاغ در سه‌گانهی شرک آشناست. از دیگر نقش‌های مهم او می‌توان زخم (فیلم) کیشلوفسکی (۱۹۷۶)، شیفته دوربین (۱۹۷۹) و قسمت ۱۰ سریال
(۱۹۷۶)، شیفته دوربین (۱۹۷۹) و قسمت ۱۰ سریال ده فرمان (۱۹۸۸)، ماچالسکی کینگ‌سایز (۱۹۸۷)، قاتل (۱۹۹۷) و قاتل ۲ (۱۹۹۹) و «زندگی زانوسی برای زانوسی» (۱۹۸۸) اشاره کرد. اشتور هم‌چنین با کارگردانان لهستانی اگنسژا هلند، آندره وایدا و کژیشتف ژانوسی کار کرده است. در ۱۹۸۵ اشتور نخستین کارگردانی خود را انجام داد و نسخهٔ لهستانی نمایش پاتریک زوسکیند «دابل باس» را به روی صحنه برد که تنها نقش آن را نیز خودش بازی می‌کرد. علی‌رغم موفقیت تولید، این امر تا ۱۹۹۵ که اشتور کارگردانی فیلم را نیز با «فهرست عشاق» و بر اساس رمانی
فیلم را نیز با «فهرست عشاق» و بر اساس رمانی از یرزی پیلچ آغاز کرد ادامه نیافت. منتقدان، تلاش بعدی او «داستان‌های عشق» (۱۹۹۷) را با کارهای کیشلوفسکی مقایسه می‌کنند. فیلم از چهار اپیزود نامرتبط تشکیل شده که اشتور در هر یک از آن‌ها نقش اصلی را ایفا می‌کند. فیلم‌های بعدی که توسط اشتور کارگردانی شد، "حیوان بزرگ" (۲۰۰۰، بر اساس فیلمنامهٔ کیشلوفسکی) و "آب و هوای فردا" (۲۰۰۳) بودند. برای این دو فیلم، اشتور گروه آلترنتیو-راک مایسولویتز را به خدمت گرفت که ضمن ساخت تیتراژ، در فیلم آخر نیز نقشی گذرا داشتند. برخی
تیتراژ، در فیلم آخر نیز نقشی گذرا داشتند. برخی فیلم‌های او ازجمله حیوان بزرگ او از شبکهٔ ۲ ایران نیز به نمایش درآمد. از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۷ و دوباره از سال ۲۰۰۲، اشتور ریاست دانشکدهٔ هنرهای زیبای کراکوف را در اختیار داشت، جایی که دو دهه پیش، آن‌جا آموزش دیده بود. او در سال ۱۹۹۴ به طور رسمی به مقام استادی این دانشکده دست یافت. پسر یرژی اشتور، ماچیج (زادهٔ ۱۹۷۵) در روند بازیگر شدن خود، در کنار پدرش در «ده فرمان، اپیزود ۱۰» کیشلوفسکی (۱۹۸۸)، «حدس می‌زنم صبح شده» (۲۰۰۳) و داستان‌های عشق (۱۹۹۴) ایفای نقش کرده است.
و داستان‌های عشق (۱۹۹۴) ایفای نقش کرده است. دخترش ماریانا (زادهٔ ۱۹۸۲) نیز یک هنرمند نقاش است. در سال ۲۰۰۶ او هم‌وند هیئت داوران بیست و ششمین جشنواره بین‌المللی فیلم مسکو بود. او هم‌چنین رئیس هیئت مدیرهٔ آسایشگاه کودکان «ژوزف تیشنر» در کراکوف است و این بنیاد را از سال ۲۰۰۴ پشتیبانی می‌کند. او با رادیو RMF FM لهستان نیز کار کرده است و کتاب‌هایی مانند « «فرار به جلو!» و «اشتورها: داستان‌های خانوادگی» نوشته است. در پاییز ۲۰۱۱ اشتور دچار بیماری‌ای شد که گمان می‌کرد یک عفونت شدید گلو است، اما در نهایت بیماری‌اش
یک عفونت شدید گلو است، اما در نهایت بیماری‌اش سرطان حنجره تشخیص داده شد. او بیش از هشت ماه را در بیمارستانی در گلیویتسه، کراکوف و زکوپن تحت درمان گذراند که شامل جراحی، پرتودرمانی و شیمی درمانی بود. دختر او که خودش یکی از جان‌به‌در بردگان سرطان است، به او پیشنهاد کرد که خاطرات روزانه‌اش را بنویسد تا در آن دوران سخت از نظر ذهنی مشغول باشد. در سال ۲۰۱۲ انتشارات پنگوئن آن‌ها را تحت عنوان «من فکر می‌کردم…» منتشر کرد. بیماری او به طور گسترده‌ای توسط رسانه‌های لهستان پوشش داده شد و بازخوردهایی توسط بیماران مبتلا
پوشش داده شد و بازخوردهایی توسط بیماران مبتلا به سرطان گرفت که بهبود او به آنان آرامش می‌داد. در نهایت او سرطان را «مهم‌ترین نقش در زندگی‌اش» توصیف کرد و در آوریل ۲۰۱۳ بود که سرطان وی التیام یافت و او صداپیشگی و بازیگری را از سر گرفت. صداپیشگی. یرژی اشتور پس از دوبلهٔ نقش الاغ در مجموعهٔ شرک (دربرگیرندهٔ قسمت‌های ۱، ۲ و ۳ و بازی رایانه‌ای) برای تماشاگران کم سن و سال‌تر خیلی محبوب شد. او هم‌چنین دوبلهٔ نقش موشو در انیمیشن مولان ۱ و مولان ۲ شرکت والت دیزنی و نقش لاری لوفر در بازی لاری ۷ را نیز بر عهده داشته
نقش لاری لوفر در بازی لاری ۷ را نیز بر عهده داشته است.
مراسم تحلیف یازدهمین دوره ریاست جمهوری در ۱۳ مرداد ۱۳۹۲ از ساعت ۱۶:۱۵ تا ۱۷:۳۶ در مجلس شورای اسلامی و با حضور شخصیت‌ها و مقامات داخلی و خارجی برگزار گردید. این مراسم یک روز پس از مراسم تنفیذ (تاریخ ۱۲ مرداد) برگزار شد. مراسم تحلیف به صورت مستقیم از ۱۱ شبکه سیما به وسیله ۲۰ دوربین پخش و تصویربرداری گردید. برای نخستین بار پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران تصمیم گرفته شده از مقامات کشورهای خارجی برای شرکت در این مراسم دعوت شود. چند شبکه رادیویی و تلویزیونی در ایران مراسم تحلیف حسن روحانی را برای سراسر جهان پخش می‌کنند.
تحلیف حسن روحانی را برای سراسر جهان پخش می‌کنند. این مراسم یک روز پیش از سالگرد فرمان مشروطیت در ایران برگزار گردید. در این مراسم بیش از ۵۵ هیئت خارجی که ۱۱ هیئت آن در سطح سران و بقیه از وزرا یا روسای مجالس بودند، شرکت کردند. حسن روحانی می‌گوید تماس و مذاکره با آن‌ها اولین قدم در دیپلماسی خارجی دولت بود که در فضای بین‌المللی بسیار مؤثر بود. برنامه‌ها و سخنرانی‌ها. حسن روحانی ابتدا متن سوگند را خواند: «"من به عنوان رئیس‌جمهور در پیشگاه قرآن کریم و در برابر ملت ایران به خداوند قادر متعال سوگند یاد می‌کنم که
ایران به خداوند قادر متعال سوگند یاد می‌کنم که پاسدار مذهب رسمی و نظام جمهوری اسلامی و قانون اساسی کشور باشم و همه استعداد و صلاحیت خویش را در راه ایفای مسئولیت‌هایی که برعهده گرفته‌ام به کار گیرم و خود را وقف خدمت به مردم و اعتلای کشور، ترویج دین و اخلاق، پشتیبانی از حق و گسترش عدالت سازم و از هرگونه خودکامگی بپرهیزم و از آزادی و حرمت اشخاص و حقوقی که قانون اساسی برای ملت شناخته است، حمایت کنم. در حراست از مرزها و استقلال سیاسی و اقتصادی و فرهنگی کشور از هیچ اقدامی دریغ نورزم و با استعانت از خداوند و
از هیچ اقدامی دریغ نورزم و با استعانت از خداوند و پیروی از پیامبر اسلام و ائمه اطهار علیهم السلام قدرتی را که ملت به عنوان امانتی مقدس به من سپرده است همچون امینی پارسا و فداکار نگاهدار باشم و آن را به منتخب ملت پس از خود بسپارم. "» وی خطاب به قدرت‌های جهانی گفت: «به صراحت می‌گویم که اگر پاسخ مناسب می‌خواهید، نه با زبان تحریم، که با زبان تکریم با ایران سخن بگویید». مراسم در ساعت ۱۷:۳۶ پایان یافت. دعوت‌نامه‌ها. برای نخستین بار پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران تصمیم گرفته شده از مقامات کشورهای خارجی برای شرکت در این
شده از مقامات کشورهای خارجی برای شرکت در این مراسم دعوت شود. سید عباس عراقچی سخنگوی وزارت خارجه گفته است: «ما دعوت‌نامه این مراسم را به همه کشورها ارسال کرده‌ایم که البته آمریکا و اسرائیل در این مورد مستثنی هستند. استقبال بسیار خوبی در حد استانداردهای یک مراسم تحلیف از این دعوت صورت گرفته است به خصوص از طرف کشورهای منطقه که ما در حال جمع‌بندی هستیم. عراقچی همچنین دربارهٔ دعوت از مقامات انگلیس برای شرکت در مراسم تحلیف گفت: در اروپا برای دعوت در مراسم تحلیف استثنا قائل نشدیم و از همه کشورهای اروپایی دعوت
استثنا قائل نشدیم و از همه کشورهای اروپایی دعوت کردیم البته اصولاً مراسم تحلیف عمدتاً با حضور کشورهای منطقه و دوست برگزار می‌شود.» یک عضو هیئت رئیسه مجلس می‌گوید تعیین مهمانان مراسم تحلیف منوط به تصمیم‌گیری در جلسه مشترک مجلس شورای اسلامی با تیم حسن روحانی است که در این رابطه مطمئناً هماهنگی و تعامل لازم صورت می‌گیرد. طبیعتاً از طرف تیم رئیس‌جمهور افرادی به عنوان مهمان معرفی می‌شوند که در جلسات مشترک در این رابطه تصمیم‌گیری خواهد شد. تدارکات. مهمانان خارجی مراسم تحلیف در حافظیه و هتل‌های بزرگ تهران مستقر
مراسم تحلیف در حافظیه و هتل‌های بزرگ تهران مستقر خواهند شد و سعدآباد نیز برای محل استقرار روسای جمهور در نظر گرفته شده است. بعد از این مراسم مهمانان در مهمانی شام حسن روحانی شرکت خواهند کرد. مقامات خارجی حاضر. در این مراسم سران و مقامات کشورهای افغانستان، قزاقستان، پاکستان، لبنان، ارمنستان، کره شمالی، تاجیکستان، ترکمنستان، عراق، سودان، سوریه، سوازیلند، روسیه، ونزوئلا، الجزایر، آذربایجان، امارات، ازبکستان، مالزی، هند، نیکاراگوئه، تانزانیا، کوبا، غنا، کومور، اوکراین، کویت، آفریقای جنوبی، برزیل، ترکیه،
اوکراین، کویت، آفریقای جنوبی، برزیل، ترکیه، سریلانکا، موریتانی، گیبنه بیسائو، بروندی، فلسطین، بنین، توگو، چین، عمان، قطر، اتیوپی، مغولستان، تونس، گرجستان، نیجریه، نیجر، عربستان سعودی، گینه کوناکری، مولداوی، سورینام شرکت می‌کنند. همچنین معاونان دبیرکل سازمان ملل و سازمان همکاری اسلامی نیز در این مراسم حضور دارند. ماهاتیر محمد، نخست‌وزیر پیشین مالزی و خاویر سولانا رئیس پیشین سیاست خارجی اتحادیه اروپا نیز مهمانان ویژه مراسم تحلیف روحانی خواهند بود. رسانه‌ها. علاوه بر رسانه‌های داخلی ایران شامل واحد مرکزی خبر،
بر رسانه‌های داخلی ایران شامل واحد مرکزی خبر، پرس تی وی و العالم، خبرنگاران غیر مقیم خارجی از کشورهای آذربایجان، آرژانتین، آلمان، اسپانیا، اسلوونی، آمریکا، انگلستان، ایتالیا، روسیه، ژاپن، سوئیس، لبنان، نیجریه، نروژ، ترکیه و فرانسه به کشور سفر می‌کنند. تعداد خبرنگاران غیرمقیم جهت انعکاس رسانه‌ای مراسم تنفیذ حکم و تحلیف ریاست جمهوری از کشورهای آمریکا، انگلستان، آلمان و ژاپن به ترتیب برابر، ۱۴، ۵، ۴و ۳ نفر است. پخش مستقیم. چند شبکه رادیویی و تلویزیونی در ایران مراسم تحلیف حسن روحانی را برای سراسر جهان پخش
مراسم تحلیف حسن روحانی را برای سراسر جهان پخش می‌کنند. مدیرکل روابط عمومی صدا و سیما از پخش مراسم تحلیف رئیس‌جمهور از شبکه‌های داخلی و برون مرزی خبر داد. برخی شبکه‌های برون مرزی و شبکه خبر از جمله شبکه‌هایی هستند که این مراسم را به‌طور کامل پخش خواهند کرد. این مراسم قرار است روز ۱۳ مرداد ۱۳۹۲ به‌طور مستقیم از رادیو فرهنگ پخش شود. دیگر شبکه‌های رادیویی نیز این برنامه را پوشش خواهند داد. معرفی کابینه. حسن روحانی در انتهای سخنرانی خود درخواست بررسی و سابقهٔ کاری اعضای کابینهٔ پیشنهادی دولت تدبیر و امید را به
اعضای کابینهٔ پیشنهادی دولت تدبیر و امید را به ریاست مجلس ارائه داد که پس از آن توسط دبیر مجلس متن نامه و فهرست اعضای کابینه خوانده شد. فهرست کابینه پیشنهادی چنین بود:
اپث یک گروه پراگرسیو متال از استکهلم سوئد است. ترانه‌شناسی گروه شامل ۱۴ آلبوم استودیویی، چهار آلبوم زنده، سه آلبوم ویدئویی، ۱۷ تک‌آهنگ و سه مجموعه جعبه‌ای است.
در گذشته، جام‌هایی با هفت خط وجود داشت که از بالا به پایین به این نام‌ها خوانده می‌شدند: «جور، بغداد، بصره، ازرق، اشک (ورشکر، خطیره)، کاسه‌گر و فُرودینه». ساقی برای هر کسی بنا بر گنجایش و توانش، تا یکی از خطوط هفتگانه روی جام شراب می‌ریخت.
پرستشگاه سومَنات {به گجراتی: સોમનાથ} یک معبد هندو است که در پرابهاس پاتان، ورول در گجرات هند قرار دارد. این مکان یکی از مقدس‌ترین جایگاه‌های زیارتی تیرته کشِترا برای هندوها و نخستین معبد در میان دوازده زیارتگاه "جَیوتیرلینگا" ویژهٔ شیوا است. زمان ساخت نخستین نسخهٔ معبد سومنات روشن نیست و برآوردها بین سده‌های آغازین هزارهٔ نخست تا حدود سدهٔ نهم میلادی متغیر است. متون گوناگونی از جمله "مهابهاراتا" و "بهاگاواته پورانه" به وجود یک "تیرته" (جایگاه زیارتی) در پرابهاس پاتان، در کرانهٔ سواراشتره اشاره کرده‌اند،
پاتان، در کرانهٔ سواراشتره اشاره کرده‌اند، جایی که بعدها معبد ساخته شد، اما باستان‌شناسی نشانه‌ای از وجود معبدی کهن در آن‌جا نیافته است، هرچند که یک سکونتگاه در آن‌جا وجود داشته است. این معبد در گذشته چندین بار پس از ویرانی‌های مکرر به دست مهاجمان و فرمانروایان مسلمان، به‌ویژه از زمان حملهٔ محمود غزنوی در ژانویهٔ ۱۰۲۶، بازسازی شد. در اواخر سدهٔ نوزدهم و اوایل سدهٔ بیستم، تاریخ‌نگاران و باستان‌شناسان دوران استعمار به‌طور گسترده‌ای معبد سومنات را بررسی کردند، زیرا ویرانه‌های آن نشان می‌داد که یک معبد تاریخی
زیرا ویرانه‌های آن نشان می‌داد که یک معبد تاریخی هندو در حال تبدیل‌شدن به یک مسجد اسلامی بوده است. پس از استقلال هند، آن ویرانه‌ها تخریب شدند و معبد کنونی سومنات در سبک معماری مارو-گجراتی معماری معابد هندو بازسازی شد. بازسازی معبد نوین سومنات به دستور نخستین معاون نخست‌وزیر هند، والابهبای پاتل آغاز شد. این بازسازی در مه ۱۹۵۱ به پایان رسید. معبد سومنات بزرگ‌ترین بُتخانه هندوستان در شهر سومنات یا ورول بود. شاه محمود غزنوی از آنجا که می‌دانست بُتخانه سومنات گنجینهٔ زر و سیم و جواهرات است پس از سه روز نبرد،
گنجینهٔ زر و سیم و جواهرات است پس از سه روز نبرد، بُت خانه را گشود و خود با گرزی که در دست داشت بت اعظم را که از سنگ بود و در حدود ۵ متر طول داشت درهم شکست. و برای اعلام این پیروزی به همگان بخش‌هایی از آن ثروت را به غزنه، بغداد و مکه فرستاد و خود در ۱۰ صفر ۴۱۷ ه‍.ق به پایتخت بازگشت. قیمت این اشیا را که بدست محمود غزنوی غنیمت گرفته شد در آن روزگار ۲۰ میلیون دینار نوشته‌اند. در جنگ سومنات بیش از ۹۰ هزار نفر از هندیان به قتل رسیدند. موقعیت. معبد سومنات در کرانهٔ دریا در پرابهاس پاتان، وراوال، در منطقهٔ
کرانهٔ دریا در پرابهاس پاتان، وراوال، در منطقهٔ سواراشتره ایالت گجرات قرار دارد. این معبد حدود در جنوب‌باختری احمدآباد، در جنوب جوناآگاد – یکی دیگر از جایگاه‌های مهم باستان‌شناسی و زیارتی در گجرات – واقع شده است. این مکان حدود در جنوب‌خاوری ایستگاه قطار وراوال جانکشن، حدود در خاور بندر وراوال، حدود در جنوب فرودگاه کشود و حدود در باختر فرودگاه دیو قرار دارد. معبد سومنات در سمت خاور بندر وراوال جای دارد؛ یکی از سه بندر باستانی گجرات که بازرگانان هندی از آن‌جا برای دادوستد کالا رهسپار می‌شدند. ابوریحان
آن‌جا برای دادوستد کالا رهسپار می‌شدند. ابوریحان بیرونی، تاریخ‌نگار ایرانی سدهٔ یازدهم، می‌نویسد که سومنات بدین سبب چنین آوازه‌ای یافته بود که «بندرگاه دریانوردان و ایستگاهی برای رفت‌وآمد میان سوفاله در سرزمین زَنج (شرق آفریقا) و چین» بوده است. این جایگاه، همراه با آوازه‌اش به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین مکان‌های زیارتی، برای پادشاهی‌های شبه‌قارهٔ هند شناخته‌شده بود. شواهد متنی و کتیبه‌ای نشان می‌دهند که بندر وراوال در سده‌های میانه نیز با خاورمیانه و جنوب‌خاوری آسیا دادوستد داشته است. این امر ثروت و نام‌آوری
آسیا دادوستد داشته است. این امر ثروت و نام‌آوری را هم برای شهر و هم برای معبد به ارمغان آورد. جایگاه پرابهاس پاتان در دوران تمدن دره سند، یعنی میان سال‌های ۱۲۰۰ تا ۲۰۰۰ پیش از میلاد، مسکونی بوده است. این مکان یکی از معدود نقاط بخش جوناآگاد است که چنین پیشینه‌ای دارد. پس از رهاشدن در حدود ۱۲۰۰ پیش از میلاد، دوباره در حدود ۴۰۰ پیش از میلاد باز مسکونی شد و تا دورهٔ تاریخی ادامه یافت. پرابهاس همچنین به دیگر مکان‌هایی که سکونت مشابه داشته‌اند، همچون جوناآگاد، دوارکا، پادری و بَروچ، نزدیک است. نام‌گذاری و اهمیت.
پادری و بَروچ، نزدیک است. نام‌گذاری و اهمیت. «سومنات» به معنای «خدای سُما» یا «ماه» است. این مکان همچنین «پرابهاسا» به معنای «جایگاه درخشش» نیز خوانده می‌شود. معبد سومنات یک جایگاه "جَیوتیرلینگا" برای هندوها و یک مکان زیارتی مقدس ("تیرته") به‌شمار می‌رود. این معبد یکی از پنج جایگاه پرارج در کرانه‌های دریایی هند است، همراه با دوراکا در گجرات، پوری در اودیسا، رامسوارام و چیدامبارام در تامیل نادو. اشاره‌های متنی. بخشی از واقعه جنگ سومنات ذیل مقاله سی و ششم کتاب منطق‌الطیر به نظم آورده شده است. همچنین در
کتاب منطق‌الطیر به نظم آورده شده است. همچنین در بوستان سعدی، باب هشتم حکایتی دربارهٔ بتخانه سومنات ذکر شده است. ابوریحان بیرونی هم در کتاب تحقیق ماللهند در وجه تسمیه این نام شرحی از افسانه‌های هندی نقل می‌کند. بسیاری از متون هندو فهرستی از مقدس‌ترین جایگاه‌های زیارتی شیوا ارائه می‌دهند و راهنمایی برای زیارت آن‌ها فراهم می‌سازند. شناخته‌شده‌ترین این متون، متون «مهاتمیه» هستند. در میان آن‌ها، معبد سومنات در صدر فهرست "جَیوتیرلینگاها" در بخش «جناناسمهیتا» – فصل سیزدهم از "شیوا پورانه" – قرار دارد که کهن‌ترین
سیزدهم از "شیوا پورانه" – قرار دارد که کهن‌ترین متن شناخته‌شده دارای فهرست "جَیوتیرلینگاها" است. متون دیگر شامل «واراناسی مهاتمیه» (در "اسکندا پورانه" آمده)، «شاتارودرا سمهیتا» و «کوتیرودرا سمهیتا» هستند. همهٔ این متون یا به‌طور مستقیم به معبد سومنات به‌عنوان نخستین مکان از دوازده جایگاه اشاره کرده‌اند، یا معبد اصلی را «سومه‌سوارا» در سواراشتره نامیده‌اند – اصطلاحی مترادف برای این مکان در این متون. معبد سومنات در متون کهن سانسکریت هندوئیسم ذکر نشده است، اما «پرابهاسا-پاتانا» به‌عنوان یک "تیرته" (جایگاه
اما «پرابهاسا-پاتانا» به‌عنوان یک "تیرته" (جایگاه زیارتی) ذکر شده است. برای نمونه، "مهابهاراتا" (حدود ۴۰۰ میلادی در شکل نهایی خود) در فصل‌های ۱۰۹، ۱۱۸ و ۱۱۹ از کتاب سوم ("وانا پاروا") و بخش‌های ۱۰٫۴۵ و ۱۰٫۷۸ از "بهاگاواته پورانه"، پرابهاسا را به‌عنوان یک "تیرته" در کرانهٔ سواراشتره یاد کرده است. آلف هیلتبیتل – پژوهشگر سانسکریت و مترجم و شارح متون هندی از جمله "مهابهاراتا" – بیان می‌کند که زمینهٔ مناسب برای افسانه‌ها و اسطوره‌های "مهابهاراتا"، اسطوره‌شناسی ودایی است که این متن آن‌ها را وام گرفته، در هم
ودایی است که این متن آن‌ها را وام گرفته، در هم آمیخته و برای زمانه و مخاطبان خود بازتفسیر کرده است. لایهٔ "برهمنه" در ادبیات ودایی از پیش به "تیرته"هایی مرتبط با رودخانهٔ سَرَسوتی اشاره دارد. با این حال، چون این رودخانه هنگام نگارش و نهایی‌سازی "مهابهاراتا" دیگر دیده نمی‌شد، افسانهٔ سارَسوتی دگرگون شد. گفته می‌شود که رودخانه به زیرزمین فرومی‌رود و سپس به‌صورت رود زیرزمینی در مکان‌های مقدس برای "سنگم" (هم‌ریزگاه) پدیدار می‌شود که پیش‌تر نزد هندوها محبوب بودند. "مهابهاراتا" این افسانهٔ سارَسوتی در اسطوره‌های
"مهابهاراتا" این افسانهٔ سارَسوتی در اسطوره‌های ودایی را با "تیرتهٔ" پرابهاسا در هم آمیخته است. ویرایش‌های انتقادی "مهابهاراتا" در چندین فصل و کتاب تصریح می‌کنند که این «پرابهاسا» در کرانهٔ دریا، نزدیک دوارکا است. این مکان به‌عنوان جایگاهی مقدس توصیف می‌شود که آرجونا و بالاراما به زیارت آن می‌روند؛ جایی که کریشنا روزهای پایانی زندگی خود را در آن می‌گذراند و سپس در همان‌جا می‌میرد. کاترین لودویک – پژوهشگر مطالعات دینی و سانسکریت – با نظر هیلتبیتل هم‌داستان است. او می‌گوید افسانه‌های "مهابهاراتا" از متون
است. او می‌گوید افسانه‌های "مهابهاراتا" از متون ودایی وام گرفته‌اند، اما آن‌ها را از «آیین‌های قربانی برهمنی‌محور» به آیین‌های "تیرته" که در دسترس همگان بود تغییر دادند – همان مخاطبانی که این حماسهٔ بزرگ برایشان نوشته شد. به‌طور دقیق‌تر، او می‌گوید نشست‌های قربانی در کنار رود سارَسوتی که در بخش‌هایی چون "پانچاویمسا برهمنه" آمده بود، در "وانا پاروا" و "شالیا پاروا" به جایگاه‌های "تیرته" تغییر یافت. بدین ترتیب، افسانهٔ «پرابهاسا» در "مهابهاراتا" به‌عنوان جایگاهی «کنار دریا، نزدیک دوارکا» توصیف شد. این امر
«کنار دریا، نزدیک دوارکا» توصیف شد. این امر نشان‌دهندهٔ گسترش مفهوم زیارت به‌عنوان «همتای آیین ودایی» است که "پرابهاسا" را – که بی‌گمان از پیش به‌عنوان یک "تیرته" مهم بود – دربر می‌گیرد، زمانی که "وانا پاروا" و "شالیا پاروا" تدوین شدند. شعر سدهٔ پنجم "راگهوونشه" اثر کالیداسا از سومنات-پرابهاسا به‌عنوان یک "تیرته" همراه با پرایَگا، پوشکار و گوکارناناته‌شوارا یاد می‌کند. باور بر این است که شست‌وشو در یکی از این "تیرته‌ها" انسان را از چرخهٔ تولد و مرگ رها می‌کند. از دید باستان‌شناسی، هیچ نشانه‌ای وجود ندارد
از دید باستان‌شناسی، هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که معبدی در روزگار کهن در این مکان ساخته شده باشد. تاریخ. جایگاه سومنات از روزگار کهن به‌سبب قرار گرفتن در محل "تریوِنی سنگم" (هم‌ریزگاه سه رود کاپیلا، هیران و سارَسوتی) یک مکان زیارتی بوده است. باور بر این است که سوما، خدای ماه، به‌علت نفرینی درخشندگی خود را از دست داد و در این مکان در رود سارَسوتی شست‌وشو کرد تا آن را بازیابد. گفته می‌شود نتیجهٔ این رویداد، پدید آمدن پدیدهٔ افزایش و کاهش نور ماه (گام‌های ماه) است. نام شهر «پرابهاسا» به معنای درخشندگی و همچنین
نام شهر «پرابهاسا» به معنای درخشندگی و همچنین نام دیگر آن «سومه‌سوارا» («خدای ماه» یا «ایزد ماه») از همین سنت برخاسته‌اند. نام «سومه‌سوارا» از سدهٔ نهم میلادی پدیدار شد. شاه گورجارا-پراتیهارا ناگابهاتا دوم () ثبت کرده که از چندین "تیرته" در سواراشتره، از جمله «سومه‌سوارا»، دیدار کرده است. شاه چالوکیه (سولانکی) مولاراجا احتمالاً نخستین معبد را برای «سوما» (خدای ماه) در این مکان پیش از سال ۹۹۷ میلادی ساخت، هرچند برخی تاریخ‌نگاران باور دارند که او ممکن است تنها معبدی کوچک‌تر و کهن‌تر را بازسازی کرده باشد. در
معبدی کوچک‌تر و کهن‌تر را بازسازی کرده باشد. در سال ۱۰۲۶ میلادی، در دوران فرمانروایی بهیما یکم، محمود غزنوی به معبد سومنات یورش برد و آن را غارت کرد و "جَیوتیرلینگا"ی آن را شکست. او غنیمتی به ارزش ۲۰ میلیون دینار با خود برد. به گفتهٔ روملا تاپار، بر پایهٔ کتیبه‌ای از سال ۱۰۳۸ میلادی متعلق به یکی از شاهان کادامباهای گوا، وضعیت معبد سومنات پس از یورش محمود نامشخص است، زیرا این کتیبه «به‌طرز شگفت‌انگیزی خاموش» دربارهٔ این یورش یا وضعیت معبد است. تاپار می‌گوید این امر می‌تواند نشان دهد که شاید به‌جای ویرانی
این امر می‌تواند نشان دهد که شاید به‌جای ویرانی کامل، تنها بی‌حرمتی شده باشد، چراکه معبد به‌نظر می‌رسد ظرف دوازده سال ترمیم شد و تا ۱۰۳۸ دوباره به‌عنوان مکان زیارتی فعال بوده است. یورش محمود در ۱۰۲۶ میلادی به‌وسیلهٔ ابوریحان بیرونی، تاریخ‌نگار ایرانی سدهٔ یازدهم، تأیید می‌شود. او در دربار محمود می‌زیست، گاهی میان سال‌های ۱۰۱۷ تا ۱۰۳۰ با سپاه او همراه بود و در بخش‌های شمال‌باختری شبه‌قاره هند زندگی می‌کرد. این یورش همچنین به‌وسیلهٔ دیگر تاریخ‌نگاران اسلامی چون گردیزی، ابن ظافر و ابن اثیر تأیید شده است. با
چون گردیزی، ابن ظافر و ابن اثیر تأیید شده است. با این حال، دو منبع فارسی – یکی از ذهبی و دیگری از یافعی – تاریخ آن را ۱۰۲۷ میلادی ذکر کرده‌اند که به گفتهٔ خان، یک سال دیرتر و نادرست است. بیرونی نوشته است: بیرونی می‌گوید که محمود معبد سومنات را ویران کرد. او انگیزهٔ محمود را چنین شرح می‌دهد: «یورش‌هایی برای غارت و خشنود کردن بت‌شکنی درستکارانهٔ یک مسلمان حقیقی… [او] به غزنه بازگشت در حالی‌که با غنیمت‌های گران‌قیمت از معابد هندو بار یافته بود.» بیرونی این یورش‌ها را به‌طور غیرمستقیم نکوهش می‌کند و می‌گوید
را به‌طور غیرمستقیم نکوهش می‌کند و می‌گوید این کارها «آبادانی هند را نابود ساخت»، دشمنی هندوها با «بیگانگان» را برانگیخت و باعث شد دانشمندان علوم هندی به مناطق دورتر از سرزمین‌های «فتح‌شده به دست ما» کوچ کنند. محمود یورش‌های بسیاری برای غارت به هند داشت، که یکی از آن‌ها شامل تاراج معبد سومنات بود. به گفتهٔ جمال مالک – پژوهشگر تاریخ جنوب آسیا و مطالعات اسلامی – «ویرانی معبد سومنات، یک مکان زیارتی شناخته‌شده در گجرات در سال ۱۰۲۶، نقش بزرگی در آفرینش تصویر محمود به‌عنوان یک «نماد اسلام» ایفا کرد. تاراج این