payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فرانسوا دووالیه ( معروف به پاپادوک؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل هائیتی بودکه از سال ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۱ رئیس‌جمهور این کشور بود. او در انتخابات عمومی سال ۱۹۵۷ بر اساس یک برنامه ناسیونالیستی / پوپولیستی به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد. پس از خنثی کردن یک کودتای نظامی در سال ۱۹۵۸، رژیم او به سرعت خودکامه‌تر و مستبدتر شد. یک جوخه مرگ مخفی دولتی، تون‌تون ماکوت (Tonton Makout)، مخالفان را کشتند. تصور می‌شد که تونتون ماکوت آنقدر فراگیر است که مردم هائیتی از ابراز هرگونه مخالفت، حتی در خلوت، به شدت می‌ترسند. دووالیه
مخالفت، حتی در خلوت، به شدت می‌ترسند. دووالیه بیشتر به دنبال تثبیت حکومت خود با ترکیب عناصر اساطیری هائیتی در کیش شخصیت بود. قبل از ورود به سیاست، دووالیه یک پزشک بود. او از دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه میشیگان با بورسیه‌ای فارغ‌التحصیل شد که قرار بود پزشکان سیاه‌پوست کارائیب را برای مراقبت از سربازان آفریقایی ــ آمریکایی در طول جنگ جهانی دوم آموزش دهد. او به دلیل حرفه و تخصص در زمینه پزشکی، لقب «پاپادوک» (بابا دکتر) را به خود اختصاص داد. اوایل زندگی و حرفه. دووالیه در سال ۱۹۰۷ در پورتو پرنس به دنیا آمد.
دووالیه در سال ۱۹۰۷ در پورتو پرنس به دنیا آمد. عمه‌اش، مادام فلورستال، او را بزرگ کرد. او یک سال را در دانشگاه میشیگان برای مطالعه بهداشت عمومی گذراند. در سال ۱۹۴۳ در یک کمپین تحت حمایت ایالات متحده برای کنترل شیوع بیماری‌های استوایی مسری، کمک به فقرا برای مبارزه با تیفوس، مالاریا و سایر بیماری‌های گرمسیری که سال‌ها هائیتی را ویران کرده بود. بیمارانش با محبت او را «پاپادوک» صدا می‌کردند، نامی که او در طول زندگی‌اش از آن استفاده می‌کرد. نژادپرستی و خشونتی که در طول اشغال هائیتی توسط ایالات متحده رخ داد، که
در طول اشغال هائیتی توسط ایالات متحده رخ داد، که در سال ۱۹۱۵ آغاز شد، ملی‌گرایی سیاه‌پوستان را در میان هائیتی‌ها سرعت بخشید و تأثیر قدرتمندی بر دووالیه جوان گذاشت. او همچنین از قدرت سیاسی نهفته اکثریت فقیر سیاه‌پوست و رنجش آنها از نخبگان دورگه آگاه بود. دووالیه از آرمان‌های پان‌آفریقایی حمایت کرد و در جنبش نویسنده اهل هائیتی ژان پرایس-مارس شرکت کرد، که هر دو منجر به حمایت او از هائیتی وودو شد، یک مطالعه قوم‌شناختی که بعداً سود سیاسی زیادی برایش به همراه داشت. او در ۲۷ دسامبر ۱۹۳۹، او با سیمون دووالیه
داشت. او در ۲۷ دسامبر ۱۹۳۹، او با سیمون دووالیه ازدواج کرد که از آنها صاحب چهار فرزند شد: ماری دنیز، نیکول، سیمون و ژان کلود. رسیدن به قدرت. در سال ۱۹۴۶، دووالیه خود را با رئیس‌جمهور دومارسه استیمه هماهنگ کرد و به عنوان مدیر کل خدمات بهداشت عمومی ملی منصوب شد. در سال ۱۹۴۹، او به عنوان وزیر بهداشت و کار مشغول به کار شد، اما در ۱۹۵۰ که با کودتای پل مگلوآر مخالفت کرد، دولت را ترک گفت و طبابت را از سر گرفت. فعالیت او شامل شرکت در کمپین‌هایی برای جلوگیری از بیماری‌ها بود. در سال ۱۹۵۴، دووالیه پزشکی را رها کرد و
بود. در سال ۱۹۵۴، دووالیه پزشکی را رها کرد و در حومه هائیتی از رژیم مگلوآر پنهان شد. در سال ۱۹۵۶، دولت مگلوآر در حال افول بود، و گرچه دووالیه هنوز مخفی بود، نامزدی خود را برای جایگزینی او به عنوان رئیس‌جمهور اعلام کرد. دسامبر ۱۹۵۶، مگلوآر شکست را پذیرفت. دو پیشتاز مبارزات انتخاباتی سال ۱۹۵۷ برای ریاست جمهوری، دووالیه و یک ملاک شمالی به نام لوئیس دژوئی بودند. در طول مبارزات انتخاباتی آنها، هائیتی توسط پنج دولت موقت اداره می‌شد که هیچ‌کدام بیش از چند ماه دوام نیاوردند. دووالیه قول داد که کشور را بازسازی و
نیاوردند. دووالیه قول داد که کشور را بازسازی و نوسازی کند. مناطق روستایی هائیتی و همچنین ارتش نیز از او حمایت کردند. او به سیاه‌گرایی پوپولیستی متوسل شد و عصبانیت اکثریت آفریقایی‌های هائیتی را از اینکه توسط نخبگان معدود دورگه کنترل می‌شود، برانگیخت. فرانسوا دووالیه در ۲۲ سپتامبر ۱۹۵۷ به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد. ریاست جمهوری. تثبیت قدرت پس از انتخاب شدن به عنوان رئیس‌جمهور در سال ۱۹۵۷، دووالیه اکثر حامیان اصلی دژوئی را تبعید کرد. او قانون اساسی جدیدی را در آن سال تصویب کرد. دووالیه اعضای اکثریت سیاهپوست
آن سال تصویب کرد. دووالیه اعضای اکثریت سیاهپوست را در خدمات کشوری و ارتش نصب کرد و ارتقاداد. در ژوئیه ۱۹۵۸، سه افسر تبعیدی ارتش هائیتی و پنج مزدور آمریکایی در هائیتی فرود آمدند و سعی کردند دووالیه را سرنگون کنند. همگی کشته شدند. اگرچه ارتش و رهبران آن تلاش برای کودتا را خنثی کردند، اما این حادثه بی‌اعتمادی دووالیه را به ارتش، نهاد مهمی که او کنترل محکمی بر آن نداشت، عمیق‌تر کرد. او رئیس ستاد را با یک افسر قابل اعتمادتر جایگزین کرد و سپس با تبدیل گارد ریاست‌جمهوری به یک سپاه زبده با هدف حفظ قدرت خود، اقدام
به یک سپاه زبده با هدف حفظ قدرت خود، اقدام به ایجاد پایگاه قدرت خود در ارتش کرد. پس از این، دووالیه کل ستاد کل را برکنار کرد و افسرانی را جایگزین آن نمود که مناصب و وفاداری خود را مدیون او بودند. در سال ۱۹۵۹، دووالیه برای گسترش و تقویت حمایت از رژیم یک شبه نظامی روستایی به نام تونتون ماکوت ایجاد کرد که اعضای آن تا سال ۱۹۶۱ دو برابر اعضای ارتش شده بود. این نیروی شبه‌نظامی هرگز به یک نیروی نظامی واقعی تبدیل نشد، بلکه چیزی مانند یک پلیس مخفی بود. دووالیه در سالهای اولیه حکومت خود توانست از نقاط ضعف استراتژیک
اولیه حکومت خود توانست از نقاط ضعف استراتژیک مخالفان قدرتمند خود که عمدتاً از نخبگان دورگه بودند استفاده کند. این ضعف‌ها شامل ناتوانی آنها در هماهنگی اقدامات خود علیه رژیم بود که به‌طور فزاینده‌ای قوی تر شده بود. به نام ملی‌گرایی، دووالیه تقریباً تمام اسقف‌های خارجی هائیتی را اخراج کرد، اقدامی که باعث تکفیر او از کلیسای کاتولیک شد. در سال ۱۹۶۶، او واتیکان را متقاعد کرد که به او اجازه دهد تا سلسله مراتب کاتولیک هائیتی را خود پیشنهاد کند. دووالیه اکنون بیش از هر زمان دیگری در هائیتی قدرت داشت. حمله قلبی و
از هر زمان دیگری در هائیتی قدرت داشت. حمله قلبی و ماجرای باربات در ۲۴ می ۱۹۵۹، دووالیه دچار حمله قلبی شدید، احتمالاً به دلیل مصرف بیش از حد انسولین شد. او از اوایل بزرگسالی دیابت داشت و همچنین از بیماری قلبی و مشکلات گردش خون رنج می‌برد. در طول حمله قلبی، او به مدت ۹ ساعت در کما بود. پزشک وی معتقد بود که در جریان این حوادث دچار آسیب عصبی شده است که به سلامت روان او آسیب رسانده و شاید بتواند اقدامات بعدی او را توضیح دهد. در حین بهبودی، دووالیه قدرت را به دست کلمان باربات، رهبر تونتون ماکوت سپرد. پس از
دست کلمان باربات، رهبر تونتون ماکوت سپرد. پس از بازگشت به کار، دووالیه باربات را متهم کرد که می‌خواهد جایگزین او به عنوان رئیس‌جمهور شود و او را به زندان انداخت. در آوریل ۱۹۶۳، باربات آزاد شد و شروع به توطئه برای برکناری دووالیه از سمت خود با ربودن فرزندانش کرد. توطئه شکست خورد و دووالیه سپس دستور داد تا به جستجوی باربات و دیگر توطئه‌گران بپردازند. در طول جستجو، به دووالیه گفته شد که باربات خود را به یک سگ سیاه تبدیل کرده است، که باعث شد دووالیه دستور دهد تمام سگ‌های سیاه در هائیتی کشته شوند. تونتون ماکوت
سگ‌های سیاه در هائیتی کشته شوند. تونتون ماکوت باربات را در ژوئیه ۱۹۶۳ دستگیر کرد و کشت. در یک مورد دیگر، دووالیه دستور داد سر یک شورشی اعدام شده را منجمد کنند و نزد او آوردند تا بتواند با روح مرد مرده ارتباط برقرار کند. سوراخ‌هایی روی دیوار اتاق‌های بازجویی حک شده بود که دووالیه از طریق آن‌ها شکنجه و غوطه‌ور شدن زندانیان هائیتی را در حمام‌های اسید سولفوریک تماشا می‌کرد. گاه در هنگام شکنجه در اتاق بود. تغییرات قانون اساسی در سال ۱۹۶۱، دووالیه شروع به نقض قانون اساسی مصوب ۱۹۵۷ کرد. ابتدا قوه مقننه دو مجلسی
اساسی مصوب ۱۹۵۷ کرد. ابتدا قوه مقننه دو مجلسی را جایگزین یک مجلس کرد. سپس یک انتخابات ریاست جمهوری جدید برگزار کرد که در آن تنها نامزد بود، اگرچه دوره او در سال ۱۹۶۳ به پایان می‌رسید و قانون اساسی انتخاب مجدد را ممنوع کرده بود. در انتخابات به طرز آشکاری تقلب شد. آمار رسمی مجموعاً ۱۳۲۰۷۴۸ رای آری برای یک دوره دیگر برای دووالیه را نشان داد، بدون اینکه هیچ مخالفتی داشته باشد. پس از شنیدن نتایج، او اعلام کرد: «من اراده مردم را می‌پذیرم… من به عنوان یک انقلابی حق نادیده گرفتن خواست مردم را ندارم». آمریکای لاتین
نادیده گرفتن خواست مردم را ندارم». آمریکای لاتین در طول تاریخ خود شاهد بسیاری انتخابات تقلبی بوده است، اما هیچ‌کدام از آن‌ها ظالمانه‌تر از انتخاباتی که اخیراً در هائیتی برگزار شد، نبوده است. ۹۹٫۹ درصد رای مثبت دادند، که جای تعجب نداشت زیرا همه برگه‌های رای از قبل با علامت آری مشخص شده بودند. روابط خارجی رابطه او با ایالات متحده پرفراز و نشیب بود. در سالهای اولیه زندگی، دووالیه ایالات متحده را به دلیل روابط دوستانه با رافائل تروخیو، دیکتاتور دومینیکن سرزنش می‌کرد. دولت کندی به ویژه از حکومت سرکوبگر و
می‌کرد. دولت کندی به ویژه از حکومت سرکوبگر و توتالیتر دووالیه و ادعاهایی مبنی بر سوء استفاده از کمک‌های مالی که در آن زمان بخش قابل توجهی از بودجه هائیتی ناراحت شد؛ بنابراین، بیشتر کمک‌های اقتصادی خود را در اواسط سال ۱۹۶۲ متوقف کرد. دووالیه علناً از هرگونه کمک واشینگتن به دلایل ناسیونالیستی چشم پوشی کرد و خود را مخالف اصولی و تنها سلطه یک قدرت بزرگ معرفی کرد. دووالیه میلیون‌ها دلار کمک بین‌المللی، از جمله ۱۵ میلیون دلار کمک سالنه ایالات متحده را اختلاس کرد. یکی دیگر از روش‌های دووالیه برای به دست آوردن پول
یکی دیگر از روش‌های دووالیه برای به دست آوردن پول خارجی، گرفتن وام‌های بود، از جمله ۴ میلیون دلار آمریکا از دیکتاتور کوبا، باتیستا. پس از ترور کندی در نوامبر ۱۹۶۳، که دووالیه بعداً ادعا کرد ناشی از نفرینی است که او به کندی داده بود، ایالات متحده فشار خود را بر دووالیه کاهش داد و با اکراه او را به عنوان سنگری در برابر کمونیسم پذیرفت. پس از اینکه باتیستا (یکی از دوستان دووالیه) در انقلاب کوبا سرنگون شد، دووالیه نگران بود که فیدل کاسترو، رهبر جدید کوبا، پناهگاه امنی برای مخالفان هائیتی فراهم کند. دووالیه با
امنی برای مخالفان هائیتی فراهم کند. دووالیه با به رسمیت شناختن دولت کاسترو با ارسال دارو و عفو چندین زندانی سیاسی تلاش کرد کوبا را به دست آورد، اما بی‌نتیجه بود. کاسترو از همان آغاز رژیم خود از مخالفان دووالیه حمایت کامل کرد. دووالیه با رأی دادن علیه این کشور در نشست سازمان کشورهای آمریکایی (OAS) و متعاقباً در سازمان ملل، جایی که تحریم تجاری بر کوبا اعمال شد، کاسترو را خشمگین کرد. کوبا با قطع روابط دیپلماتیک پاسخ داد و دووالیه متعاقباً کارزاری برای خلاصی هائیتی از شر کمونیست‌ها به راه انداخت. این اقدام
هائیتی از شر کمونیست‌ها به راه انداخت. این اقدام روابط هائیتی را با کوبا به مدت ۳۸ سال قطع کرد تا اینکه این دو کشور در سال ۱۹۹۷ روابط خود را دوباره برقرار کردند. روابط دووالیه با جمهوری دومینیکن نیز همیشه پرتنش بود: دووالیه در سال‌های اولیه زندگی بر اختلافات بین دو کشور تأکید می‌کرد. در آوریل ۱۹۶۳، به دلیل دشمنی سیاسی بین دووالیه و رئیس‌جمهور دومینیکن، خوان بوش، روابط به مرز جنگ رسید. بوش، یک چپ‌گرا، به تبعیدیان هائیتی که علیه رژیم دووالیه توطئه کرده بودند، پناهندگی و حمایت اعطا کرد. دووالیه به گارد ریاست
پناهندگی و حمایت اعطا کرد. دووالیه به گارد ریاست جمهوری خود دستور داد تا سفارت دومینیکن را اشغال کنند. رئیس‌جمهور دومینیکن با خشم واکنش نشان داد، علناً تهدید کرد که به هائیتی حمله خواهد کرد و به واحدهای ارتش دستور داد تا به مرز بروند. با این حال، از آنجایی که فرماندهان نظامی دومینیکن از حمله به هائیتی حمایت چندانی نکردند، بوش از تهاجم خودداری کرد و از طریق OAS به دنبال میانجیگری بود. در سال ۱۹۶۶، دووالیه میزبان امپراتور اتیوپی، هایله سلاسی اول بود، که تنها سفر یک رئیس دولت خارجی به هائیتی تحت رهبری دووالیه
یک رئیس دولت خارجی به هائیتی تحت رهبری دووالیه بود. دووالیه گردنبند نشان ژان ژاک دسالین کبیر را به هایله سلاسی اعطا کرد و امپراتور نیز به نوبه خود گردنبند بزرگ نشان ملکه سبا را به دووالیه داد. سیاست‌های داخلی "سرکوب" دولت دووالیه یکی از سرکوبگرترین دولت‌ها در نیمکره غربی بود. او در داخل کشور مخالفان خود را به قتل رساند و تبعید کرد. تخمین‌ها از کشته شدگان به ۶۰۰۰۰ نفر می‌رسد. حملات به دووالیه از داخل ارتش به‌ویژه جدی تلقی می‌شد. هنگامی که بمب‌هایی در نزدیکی کاخ ریاست جمهوری در سال ۱۹۶۷ منفجر شدند، دووالیه
کاخ ریاست جمهوری در سال ۱۹۶۷ منفجر شدند، دووالیه ۱۹ افسر گارد ریاست جمهوری را اعدام کرد. کمونیست‌های هائیتی و حتی کمونیست‌های مظنون بار سنگین سرکوب دولت را متحمل شدند. دووالیه آنها را هدف قرار داد تا به ایالات متحده اطمینان دهد که او کمونیست نیست. او در اوایل زندگی خود در معرض افکار کمونیستی و چپ قرار گرفت و آنها را رد کرد. قانون جدید اعلام کرد که «فعالیت‌های کمونیستی، صرف نظر از شکل آنها، به این وسیله جنایت علیه امنیت دولت اعلام می‌شود.» کسانی که به دلیل فعالیت کمونیستی محکوم شده بودند، در معرض اعدام قرار
کمونیستی محکوم شده بودند، در معرض اعدام قرار گرفتند و با مصادره اموالشان مواجه شدند. "سیاست‌های اجتماعی و اقتصادی" دووالیه از ارعاب و سرکوب استفاده کرد تا نخبگان قدیمی دورگه را با نخبگان جدیدی که خودش ساخته بود جایگزین کند. فساد - در قالب تهاجم دولتی به صنایع، رشوه خواری، اخاذی از مشاغل داخلی و سرمایه‌های دزدیده شده دولتی - نزدیک‌ترین حامیان دیکتاتور را غنی کرد. اکثر آنها از قدرت کافی برای ارعاب اعضای نخبگان قدیمی برخوردار بودند که به تدریج کنار گذاشته شدند یا حذف شدند. بسیاری از متخصصان تحصیل کرده از
شدند یا حذف شدند. بسیاری از متخصصان تحصیل کرده از هائیتی به شهر نیویورک، میامی، مونترال، پاریس و چندین کشور آفریقایی فرانسوی زبان گریختند، که کمبود جدی پزشک و معلم را تشدید کرد. برخی از متخصصان بسیار ماهر به صفوف چندین آژانس سازمان ملل پیوستند تا در کشورهای تازه استقلال یافته مانند ساحل عاج و کنگو در توسعه کار کنند. دولت زمین‌های دهقانان را مصادره کرد و آن‌ها را به اعضای شبه‌نظامی اختصاص داد، که حقوق رسمی نداشتند و از طریق جنایت و اخاذی امرار معاش می‌کردند. با این وجود، دووالیه از حمایت قابل توجهی در میان
با این وجود، دووالیه از حمایت قابل توجهی در میان اکثریت جمعیت روستایی سیاهپوست هائیتی برخوردار بود، که در او قهرمان ادعاهای خود علیه نخبگان دورگه که به صورت تاریخی بر آنان تسلط داشتند می‌دیدند. در طول ۱۴ سال قدرت، او یک طبقه متوسط سیاه‌پوست را ایجاد کرد، عمدتاً از طریق حمایت دولتی. "فرقه وودو" دووالیه ادعا کرد که او تجسم فیزیکی کشور است. او همچنین سنت‌های وودو را احیا کرد و بعداً از آنها برای تحکیم قدرت خود با ادعای خود مبنی بر اینکه کشیش وودو است استفاده کرد. دووالیه در تلاشی برای اینکه خود را حتی با
کرد. دووالیه در تلاشی برای اینکه خود را حتی با ابهت‌تر نشان دهد، عمداً تصویر خود را از تصویر بارون سامدی، یکی از ارواح هائیتی وودو الگوبرداری کرد. او اغلب عینک آفتابی می‌زد تا چشمانش را پنهان کند و با لحن شدید صحبت می‌کرد. در تبلیغات رژیم آمده بود که «پاپاداک با لوا، عیسی مسیح و خود خدا یکی بود». مشهورترین تصویر از آن زمان، عیسی مسیح ایستاده را با دستی بر شانه پاپادوک نشسته نشان می‌دهد، با عنوان «من او را انتخاب کردم». دووالیه بلافاصله پس از اولین انتخاب خود، خود را «موجودی غیرمادی» و همچنین «پرچم هائیتی»
خود را «موجودی غیرمادی» و همچنین «پرچم هائیتی» نامید. مرگ و جانشینی. فرانسوا دووالیه در ۲۱ آوریل ۱۹۷۱، هفت روز پس از تولد ۶۴ سالگی خود، بر اثر بیماری قلبی و دیابت درگذشت. پسر ۱۹ ساله او، ژان کلود دووالیه، با نام مستعار «بیبی داک»، جانشین او به عنوان رئیس‌جمهور شد.
فرانچسکو بورومینی (؛ زاده – درگذشته ) یک معمار اهل ایتالیا بود.
واکنش تغییر آب-گاز یا واکنش شیفت آب-گاز ، یک واکنش شیمیایی است که طی آن کربن مونوکسید در واکنش با بخار آب، تولید کربن دی‌اکسید و گاز هیدروژن می‌کند. اهمیت این واکنش از این جهت است که از دو ماده ارزان و فراوان (CO و H۲O) می‌توان گاز هیدروژن که کاربردهای صنعتی فراوان دارد تولید کرد. این واکنش نخستین بار توسط دانشمند ایتالیایی فلیس فونتانا در سال ۱۷۸۰ کشف شد. پیش از اوایل قرن ۲۰، هیدروژن با واکنش بخار تحت فشار زیاد با آهن و تولید آهن، اکسید آهن و هیدروژن بدست می‌آمد. واکنش جابجایی آب-گاز معکوس. از آنجا که
می‌آمد. واکنش جابجایی آب-گاز معکوس. از آنجا که واکنش جابجایی آب و گاز یک واکنش تعادلی است، یک واکنش جابجایی آب و گاز «معکوس» وجود ندارد. گاز آب به عنوان گاز سوختی متشکل از مونوکسیدکربن (CO) و هیدروژن (H2) تعریف می‌شود. اصطلاح «جابجایی» در جابجایی آب-گاز به معنای تغییر نسبت گاز و آب است. این نسبت را می‌توان با افزودن CO2 افزایش یا با افزودن بخار به راکتور کاهش داد.
کلیمنت یفرموویچ ووروشیلوف (؛ – ) انقلابی بلشویک اهل روسیه و سیاست‌مدار برجسته اتحاد جماهیر شوروی بود. او یکی از پنج مارشال اولیه اتحاد جماهیر شوروی بود و از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۰ در مقام صدر هیئت‌رئیسه شورای عالی (رئیس کشور) اتحاد شوروی خدمت کرده‌است. ووروشیلوف در یک خانواده کارگر روسی در نزدیکی لیسیچانسک متولد شد. در انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ به‌عنوان یک بلشویک مشارکت کرد. او در جنگ داخلی روسیه به‌عنوان یکی از فرماندهان نظامی ارتش سرخ شرکت نمود و در چندین نبرد از جمله نبرد تزاریتسین که در آن با ژوزف استالین رابطه‌ای
نبرد تزاریتسین که در آن با ژوزف استالین رابطه‌ای دوستانه برقرار کرد، فرماندهی نیروهای بلشویک را برعهده داشت. ووروشیلوف در سال ۱۹۲۱ به عضویت کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی درآمد و در سال ۱۹۲۵ استالین او را به سمت کمیسر خلق در امور دفاعی منصوب کرد. او در سال ۱۹۲۶ به عضویت کامل پولیتبورو درآمد و در سال ۱۹۳۵ به درجه مارشال (بلندمرتبه‌ترین درجه نظامی شوروی) ارتقا یافت. ووروشیلوف در سال ۱۹۴۰ به‌عنوان مقصر اصلی شکست‌های شوروی در جنگ زمستان با فنلاند شناخته شد و از سمت کمیسر خلق در امور دفاعی برکنار شد. پس از
و از سمت کمیسر خلق در امور دفاعی برکنار شد. پس از تهاجم آلمان به شوروی در ژوئن ۱۹۴۱، به عضویت کمیته دفاع دولتی درآمد ولی پس از عدم موفقیت در جلوگیری از محاصره لنینگراد در سپتامبر ۱۹۴۱ مجدداً از فرماندهی نظامی خلع شد. پس از مرگ استالین در ۱۹۵۳ ووروشیلوف به سمت صدر هیئت‌رئیسه شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی منصوب شد ولی در سال ۱۹۶۰ به دلیل درگیری سیاسی با نیکیتا خروشچف، رهبر وقت شوروی مجبور به کناره‌گیری از این مقام شد. ووروشیلوف در نهایت روز ۲ دسامبر ۱۹۶۹ در سن ۸۸ سالگی درگذشت. شهر لوهانسک در منطقه دونباس
سن ۸۸ سالگی درگذشت. شهر لوهانسک در منطقه دونباس اوکراین در زمان شوروی به افتخار او «ووروشیلوف‌گراد» نامیده می‌شد.
لیلی‌اوکالانی (؛ ۲ سپتامبر ۱۸۳۸ – ۱۱ نوامبر ۱۹۱۷) آخرین ملکه پادشاهی هاوایی از دودمان کالاکائوآ بود. وی پس از برادرش دیوید کالاکائوآ که وارثی نداشت به سلطنت رسید.
مارِک هَمشیک (؛ زاده ) بازیکن فوتبال اهل اسلواکی است. همشیک در طی ۱۲ سال حضورش در ناپولی توانست ۵۲۰ بازی با پیراهن این تیم انجام دهد و ۱۲۱ گل بزند تا در هر دو زمینه در تاریخ باشگاه رکوردار باشد و رکورد دیگو مارادونا را بشکند و بهترین گلزن تاریخ باشگاه ناپولی لقب بگیرد ولی این رکورد او درسال ۲۰۲۰ توسط دریس مرتنز شکسته‌شد. بعد از شروع فعالیت باشگاه خود در سال ۲۰۰۴ با اسلوان براتیسلاوا، همشیک بعد از آن سال به باشگاه ایتالیایی برشا رفت. در سال ۲۰۰۷، او توسط باشگاه تازه‌وارد باشگاه سری آ ناپولی خریداری شد، جایی
تازه‌وارد باشگاه سری آ ناپولی خریداری شد، جایی که وی از زمان شروع بازی در این باشگاه بوده‌است. انرژی، رهبری، خلاقیت، مهارت و چشم برای هدف از میانه میدان دید که او نقش کلیدی در کمک به تیم را به دو عنوان کوپا ایتالیا، سوپر کاپ ایتالیا، لیگ قهرمانان اروپا و نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۴–۱۵ بازی می‌کند. او بیش از ۱۰۰ گل برای باشگاه به ثمر رسانده و بیش از ۵۰۰ حضور را جمع‌آوری کرده‌است. او در سال ۲۰۱۷ گلزن برتر باشگاه را به خود اختصاص داد و در سال ۲۰۱۸ بارسا در این باشگاه حضورداشت.در تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۲۳ ماریو
در این باشگاه حضورداشت.در تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۲۳ ماریو همشیک رسما در سن ۳۵ سالگی ازفوتبال خداحافظی کرد. همشیک در سطح بین‌المللی، در جام جهانی ۲۰۱۰ به عنوان کاپیتان این تیم به نام اسلواکی معرفی شد و به کشور خود برای اولین بار در تاریخ این مسابقات کمک کرد و سپس تیم ملی را به دور ۱۶ مسابقه با یک تیم پیروزی در دفاع از قهرمان ایتالیا در مسابقه نهایی مرحله گروهی. او بعداً همچنین کشور خود را برای کسب جوایز یورو ۲۰۱۶، اولین حضور خود را در مسابقات قهرمانی اروپا برگزار کرد و یک بار دیگر به مسابقات ملی کمک کرد تا دور دوم
و یک بار دیگر به مسابقات ملی کمک کرد تا دور دوم رقابت را به دست آورد. او بیش از ۱۰۰ کلاهبرداری بین‌المللی را در سطح بالا جمع‌آوری کرده‌است و بیش از ۲۰ گل به ثمر رسانده‌است و در سال ۲۰۱۸ او تبدیل به بازیکنانی که بیشترین بازیکن را در آن داشتند. همشیک برای اجرای خود چندین جایزه ویژه نیز کسب کرده‌است: او شش بار برنده جایزه فوتبال اسکاتلندی سال است و او در سال ۲۰۰۸ به عنوان سرپرست جوان فوتبال سال ۲۰۰۸ نامگذاری شد. در سال‌های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ او به عنوان تیم سریال سال نامگذاری شده بود و در سال ۲۰۱۵ او در لیگ اروپا
نامگذاری شده بود و در سال ۲۰۱۵ او در لیگ اروپا قرار دارد. در سال ۲۰۱۳، همشیک توسط بلومبرگ به عنوان هشتمین بهترین فوتبالیست در اروپا رتبه‌بندی شد.
والتر ماتائو (؛ زادهٔ ۱ اکتبر ۱۹۲۰ – درگذشتهٔ ۱ ژوئیهٔ ۲۰۰۰) بازیگر آمریکایی بود. از افتخارات او می‌توان به کسب یک جایزه اسکار دو جایزه بفتا و دو جایزه تونی اشاره کرد.
لئو امیل وانتا (زاده ۱۹۴۰) مامور آمریکایی بود که در نقشه سازمان سیا برای بی ثبات کردن اقتصاد شوروی در سال ۱۹۹۰ نقش داشت. وانتا رئیس یک شرکت اقتصادی بود، این شرکت متعلق به دولت آمریکا است که تمرکز آن بر صادارات کالا است و در شهر کارسون در ایالت نوادا واقع شده است. در سال ۱۹۹۸ وانتا در تلاش بود تا با انتقال هزاران اسلحه برونینگ های‌پاور بتواند نام و هویت نظامی پانامایی برا دولت جرج هربرت واکر بوش بدست بیاورد. پیتر رداوای در کتاب خود با نام "تراژدی اصلاحات روسیه" عنوان می کند که چیزی نمانده بود که وانتا بتواند
عنوان می کند که چیزی نمانده بود که وانتا بتواند امضای بوریس یلتسین، گنادی بوربولیس و ایوان سیلایف را برای راه اندازی خط اعتباری ۱۴۰ میلیون روبلی به منظور سرمایه گذاری در اقتصاد روسیه را بدست بیاورد، ولی اطلاعاتی که ماموران دولت آمریکا مبنی بر تحت پیگرد بودن او به دلیل کلاه برداری در زمینه کارت ها اعتباری باعث شد این قرارداد در آخرین لحظه ها به هم بخورد. او همچنین در این کتاب ادعا می کند که وانتا در هر مورد از کلاه برداری که در زمینه کارت های اعتباری رخ می داد مورد بازخواست قرار می گرفت.
ویلیام گیبسون (؛ زاده ) یک نویسنده اهل کانادا-ایالات متحده آمریکا است. وی یکی از پیشگامان سبک سایبرپانک است. او نویسندهٔ رمان نیرومنسر (۱۹۸۴) است که نه تنها این کتابش، که تقربیا همهٔ نوشته‌هایش در دههٔ ۷۰ میلادی مورد بی‌توجهی قرار گرفته بودند. اما به تدریج مردم، روزنامه‌ها و مجله‌های زیادی او را تحسین کردند. گاردین در سال ۱۹۹۹ نوشت «شاید گیبسون مهم‌ترین رمان‌نویس دو دههٔ اخیر باشد.» و این در حالی است که روزنامهٔ The به او نام «پیامبر نوآر» ِ سایبرپانک داد. او برای اولین بار از کلمهٔ cyberspace (فضای‌مجازی)
برای اولین بار از کلمهٔ cyberspace (فضای‌مجازی) در در داستان کوتاه‌ش با عنوان استفاده کرد (۱۹۸۲).
برقکافت آب یا الکترولیز آب فرایندی متداول جهت تجزیه آب به عناصر سازنده آن یعنی اکسیژن و هیدروژن است که در آن از یک جریان الکتریکی مستقیم و دو الکترود بهره گرفته می‌شود. از منبع جریان برق DC برای دو الکترود یا صفحه فلزی (از فلزات نجیب نظیر پلاتین یا ایریدیم) استفاده می‌شود که هر دو الکترود وارد آب می‌شوند و از آنجا که آب خالص رسانایی ناچیز و هدایت جریان الکتریکی یک میلیونیم آب دریا دارد باید مقداری الکترولیت (اسید، باز یا نمک فلزی) اضافه شود. در مجاورت الکترود آند آب اکسایش میابد و سبب تولید اکسیژن، پروتون و
آند آب اکسایش میابد و سبب تولید اکسیژن، پروتون و الکترون می‌شود که گازهای اکسیژن تولید شده بصورت حباب از ظرف نیم واکنش آندی خارج می‌شود و الکترون‌های تولید از طریق الکترود آندی به بخش الکترود کاتدی حرکت می‌کند و یون‌های هیدروژن ایجاد شده از طریق غشای مبادله کننده پروتون به بخش الکترود کاتدی می‌روند و با الکترون‌های موجود سبب کاهش هیدروژن و تولید حباب‌های هیدروژن می‌شود. فرایند برقکافت نیاز به حرارت و الکتریسیته دارد و لذا در چندین حالت دما بالا، فشار بالا و غیره انجام می‌شود. برقکافت بخار که در دمای بالا
و غیره انجام می‌شود. برقکافت بخار که در دمای بالا انجام می‌شود، به منظور کاهش میزان الکتریسیته مصرفی مورد استفاده قرار می‌گیرد. ا
یوهو کوستی پاسیکیوی (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل فنلاند بود. زندگی‌نامه. در خانواده ای بازرگان متولد شد. پس از یتیم شدن در سن ۱۴-سالگی خاله‌اش به تربیت او مشغول بود. در ایّام جوانی در ورزش سبک و ژیمناستیک فعالانه مشغول بود. سال ۱۸۹۷ دانشگاه امپراتوری اسکندر را ختم نموده، مدرک حقوق‌شناسی را گرفته‌است. در همان سال او با انّه متیلد فارسمن ازدواج کرد، که از ازدواجش با پاسیکیوی چهار فرزند متولد شد. در سال ۱۹۰۱ او عنوان دکتری را گرفت و استادیار حقوق اداری دانشگاه شد. سال ۱۹۰۳ رئیس خزانه‌داری دولت شده، تا
دانشگاه شد. سال ۱۹۰۳ رئیس خزانه‌داری دولت شده، تا سال ۱۹۱۴ در این وظیفه ماند. در سال‌های ۱۹۰۳–۱۹۱۳ و ۱۹۱۷–۱۹۱۸، او عضو هیئت‌های حاکمه حزب قدیمی فنلاند بود، با سیاست روسی‌سازی مخالف بود، اما مخالف اقدامات رادیکال بود. از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۳ عضو سیمای فنلاند بود. در ۱۹۱۴–۱۹۳۴ او مدیر کل بانک Kansallis-Osaka-Pankki بود. در ماه مه - نوامبر ۱۹۱۸ - نخست‌وزیر فنلاند بود. او در این سمت طرفدار برقراری حکومت سلطنتی در کشور بود. او رهبری هیئت فنلاند را در مذاکرات صلح بین اتحاد جماهیر شوروی و فنلاند برعهده داشت که در ۱۴
اتحاد جماهیر شوروی و فنلاند برعهده داشت که در ۱۴ اکتبر ۱۹۲۰ پیمان صلح تارتو را بین فنلاند و روسیه امضا کرد. او در سال ۱۹۳۱ بیوه شد و سه سال بعد با آلینا والو ازدواج کرد. در سال ۱۹۳۴، او به عنوان سفیر در سوئد منصوب شد، جایی که او فعالانه برای ایجاد یک اتحاد دفاعی فنلاند-سوئد کار کرد. در سال ۱۹۳۹ در مذاکرات اتحاد جماهیر شوروی و فنلاند رئیس هیئت فنلاند شد و پس از شروع جنگ بین دو کشور، بدون پرتفوی سمت وزیر را به عهده گرفت. در ۱۳ مارس ۱۹۴۰، او پیمان صلح مسکو را امضا کرد که به جنگ زمستانی (۱۹۳۹–۱۹۴۰) پایان داد.
امضا کرد که به جنگ زمستانی (۱۹۳۹–۱۹۴۰) پایان داد. در پایان جنگ ادامه (۱۹۴۱–۱۹۴۴) در نوامبر ۱۹۴۴، او دوباره به نخست‌وزیری فنلاند منصوب شد و پس از آن تلاش‌ها برای احیای روابط حسن همجواری با اتحاد جماهیر شوروی را رهبری کرد. تحت فشار دولت شوروی مجبور شد اعضای حزب کمونیست را به دولت پیشنهاد دهد که در تاریخ کشور بی‌سابقه بود. در آوریل ۱۹۴۵، او بر اساس توافق بین سه جناح اصلی مجلس: کمونیست‌ها، سوسیال دموکرات‌ها و اتحادیه ارضی، دولت دوم را تشکیل داد. او در ۱۱ مارس ۱۹۴۶ جانشین کارل مانرهایم به عنوان رئیس‌جمهور
۱۹۴۶ جانشین کارل مانرهایم به عنوان رئیس‌جمهور فنلاند شد. او در این سمت به‌طور کلی به مسائل سیاست خارجی و به ویژه تثبیت روابط با اتحاد جماهیر شوروی توجه زیادی داشت. خط مشی او خط Paasikivi-Kekkonen نام داشت. در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۵۰، او ۱۷۱ رای از ۳۰۰ رای کالج الکترال را به دست آورد. اولویت‌های اصلی دوره دوم ریاست جمهوری بر سیاست داخلی متمرکز بود. در سال ۱۹۵۲، در دوران ریاست جمهوری او، پانزدهم بازی‌های المپیک تابستانی در فنلاند برگزار شد که در هلسینکی برگزار شد. در همان زمان این بازی‌ها را افتتاح کرد.
شد. در همان زمان این بازی‌ها را افتتاح کرد. او در ۱۸ سپتامبر ۱۹۵۴ با فرمان شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی نشان لنین را دریافت کرد. در اوایل سال ۱۹۵۶، وی از نامزدی خود برای ریاست جمهوری انصراف داد و در همان سال درگذشت.
اوتو لیلینتال (؛ زاده درگذشته ) مهندس اهل آلمان بود که یک روز پس از پرواز کایت سواری با کایتی که خود اختراع کرده بود، درگذشت.
اسرائیل کاماکاویوواولی (؛ ۲۰ مهٔ ۱۹۵۹ – ۲۶ ژوئن ۱۹۹۷) موسیقی‌دان اهل ایالات متحده آمریکا (هاوایی) بود. وی بعد از انتشار آلبوم «رودررویی با آینده» به شهرت جهانی رسید. مشهورترین آهنگ وی، است.