payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چرا که نمی‌توان به وجود چیزی پی برد بدون آنکه مفاهیمی و تصوراتی از چیزی که وجود دارد نداشته باشیم. اسکوتوس نگرشی متفاوت دربارهٔ هیلومورفیسم (صورت و ماده باوری) را بسط می‌دهد، با سه تز که او را از دیگران متمایز می‌کند. ۱_او معتقد است که ماده ایی وجود دارد که هیچ صورتی ندارد که همان ماده یا هیولای اولی است که زیرنهاد هر گونه تغییریست (در مقابل آکویناس). ۲_او معتقد است که همهٔ جواهر مخلوق ترکیبی از ماده و جوهر نیستند و جواهری تماماً روحانی وجود دارند. ۳_معتقد است که هر جوهر واحدی می‌تواند بیش از یک صورت ذاتی
است که هر جوهر واحدی می‌تواند بیش از یک صورت ذاتی داشته باشد، برای مثال: انسان‌ها حداقل دو صورت ذاتی دارند، نفس و صورت جسم آدمی.
200px|چپ|یک رایانه خانگی رایانه‌ خانگی دسته‌ای از ریزرایانه‌ها است که از سال ۱۹۷۷ وارد بازار شده و در ۱۹۸۰ استفاده از آن‌ها رایج شد. رایانه‌های خانگی با هدف مقرون به صرفه و قابل دسترسی بودن و همین طور برای استفاده یک کاربر غیر فنی به بازار عرضه شدند. کمودور ۶۴ یک مثال از این دسته رایانه‌هاست.
سوتورو (به ، به ) یک نیروی شبهه‌نظامی مسیحی در استان حسکه سوریه است. سوتورو جناح امنیتی حزب اتحاد سریانی است. یگان‌های سوتورو ابتدا در شهر قحطانیه و کمی پس از آن در مالکیه و قامیشلی تشکیل شدند. در حالیکه شاخه‌های مالکیه و قحطانیه به‌طور کامل تحت نفوذ حزب اتحاد سریانی است و همکاری تنگاتنگی با گروه‌های کرد دارد ،شاخه قامیشلی آن کاملاً از حزب اتحاد سریانی منفک شده و متحد نزدیک رژیم سوریه است. سوبورو در سال ۲۰۱۴ برای حمایت از مسیحیان سوریه اقدام به تأسیس آکادمی نظامی آغا پطرس در شهر قامیشلی کرد.
شونزی، که با نام شون کوانگ متولد شد، یک فیلسوف چینی از کنفوسیوییسم در دوران پایانی دوره جنگ‌های دولتی بود. پس از پیشینیان خود کنفوسیوس و منسیوس، شونزی معمولاً به‌عنوان سومین فیلسوف بزرگ کنفوسیوسی از دوران باستان شناخته می‌شود. در زمان او، کنفوسیوسیسم با انتقادات قابل توجهی از سوی اندیشمندان تائوئیسم و موهیسم روبرو شده بود و شونزی به‌طور سنتی به‌عنوان یک ترکیب‌کننده از این سنت‌ها با اندیشه‌های اولیه کنفوسیوسی شناخته می‌شود. نتیجه این ترکیب، اصلاحی جامع و هماهنگ از کنفوسیوسیسم بود که برای توانایی رشد آن در
از کنفوسیوسیسم بود که برای توانایی رشد آن در دودمان هان و در طول تاریخ بعدی آسیای شرقی بسیار حیاتی بود. آثار او در کتاب "شونزی" جمع‌آوری شده و در وضعیت بسیار خوبی به‌دست ما رسیده است. برخلاف دیگر مجموعه‌های باستانی، اصالت نویسندگی این متون معمولاً قطعی است، اگرچه احتمالاً مورخ دودمان هان غربی لیو شیانگ آنها را به صورت فعلی سازماندهی کرده است. شونزی در دولت ژائو متولد شد و در آکادمی جیکشیا، که در آن زمان یکی از معتبرترین آکادمی‌ها بود، تحصیل کرد و درباره هر یک از بزرگترین سنت‌های فلسفی زمان خود یاد گرفت. پس
از بزرگترین سنت‌های فلسفی زمان خود یاد گرفت. پس از فارغ‌التحصیلی، شونزی به چو سفر کرد و در آنجا شعر را آموخت و سپس به دولت چی برگشت و به‌عنوان معلمی برجسته در آکادمی شناخته شد. شاگردان او هان فی زی و لی سی هر کدام در زندگی سیاسی و علمی نقش مهمی ایفا کردند، هرچند برخی از نظرات لیگالیستی آنها با فلسفه او همخوانی نداشت. سایر شاگردان او نسخه‌ها و تفسیرهای مهمی از کلاسیک‌های کنفوسیوسی نوشتند. در اواخر عمرش، شونزی در دربار لرد چون‌شن خدمت کرد و پس از مرگ لرد چون‌شن درگذشت. جنگ‌های مداوم دوران او تأثیر عمیقی بر
درگذشت. جنگ‌های مداوم دوران او تأثیر عمیقی بر کار او گذاشت، همچنان که تعاملات او با رهبران و مشاهده سقوط دولت‌های مختلف نیز بر آثارش تأثیرگذار بود. شونزی در آثار خود به ده‌ها نفر از دیگر متفکران پاسخ می‌دهد که اغلب به طور مستقیم آن‌ها را نام برده و انتقاد می‌کند. مفهوم معروف او که "طبیعت انسان شرور است" باعث شده است که بسیاری از مفسران او را در مقابل منتسیوس قرار دهند، کسی که باور داشت طبیعت انسان به طور ذاتی خوب است. هرچند مانند منتسیوس، شونزی نیز معتقد بود که آموزش و آیین‌ها کلید پرورش خود و به این ترتیب
که آموزش و آیین‌ها کلید پرورش خود و به این ترتیب روش دور زدن طبیعت فاسد ذاتی انسان است. تعریف او از هر دو مفهوم، آموزش و آیین، مبهم بود و او به آموزش مادام‌العمر تأکید داشت و آیین‌ها را در هر جنبه‌ای از زندگی به کار می‌برد. دیگر موضوعات مهم شامل ترویج موسیقی و کاربرد دقیق اسامی است. هرچند او همچنان از حکما و خردمندان باستانی استناد می‌کرد، از دیگر فیلسوفان کنفوسیوسی تمایز می‌یافت زیرا بر الگوبرداری از حکمرانان اخیر تأکید می‌کرد، نه حکمرانان دوران باستان. ساده‌سازی‌ها و سوءفهم‌های مکرر در مورد آموزه‌های
ساده‌سازی‌ها و سوءفهم‌های مکرر در مورد آموزه‌های شونزی، به‌ویژه دیدگاه او درباره طبیعت انسان، باعث شد که از دوره دینامیک تانگ به تدریج اندیشه‌های او رد و محکوم شود. با ظهور کنفوسیوسیسم جدید در قرن دهم، منتسیوس به تدریج بر شونزی غلبه یافت، به‌ویژه با انتخاب کتاب منتسیوس در چهار کتاب. از قرن بیستم به بعد، بازنگری در مکتب شونزی در شرق آسیا انجام شد که منجر به شناسایی تأثیر عمیق و اهمیت او در زمان خود و در دنیای امروز شد. منابع و زمینه. اطلاعات دقیق درباره زندگی «شونزی» تقریباً وجود ندارد. با این حال، در
زندگی «شونزی» تقریباً وجود ندارد. با این حال، در مقایسه با کمبود اطلاعات در مورد بسیاری از فیلسوفان باستانی چین، اطلاعات معنادار و قابل‌توجهی درباره زندگی شونزی در دسترس است. چین‌شناس جان اچ. نابلاک می‌گوید منابع موجود "امکان بازسازی نه‌تنها خطوط کلی زندگی حرفه‌ای او بلکه درک تحول فکری‌اش را فراهم می‌کنند". نوشته‌های شونزی به شکلی استثنائی سالم باقی مانده‌اند و اگرچه جزئیات زندگی‌نامه‌ای را ارائه می‌دهند، صحت این اطلاعات گاهی اوقات قابل تردید است. علاوه بر این‌ها، منبع اصلی اطلاعات درباره زندگی شونزی،
بر این‌ها، منبع اصلی اطلاعات درباره زندگی شونزی، "شیجی" (؛ "تاریخ‌نگاری بزرگ") سیما چیان است که شامل زندگی‌نامه شونزی ("SJ"، ۱۴–۱۲.۷۴) و اشاراتی به او در زندگی‌نامه‌های لی سی ("SJ"، ۱۵.۷۸) و لرد چون‌شِن ("SJ"، ۱۴،۲–۱.۸۷) می‌شود. لیو شیانگ، مورخ سلسله هان غربی، زندگی‌نامه اولیه سیما چیان را برای مقدمه اولین نسخه نوشته‌های شونزی بازنگری و گسترش داد. برخی از اشاره‌های جزئی به شونزی نیز در نقل قول یینگ شائو از مقدمه لیو شیانگ، همچنین در "هان فی‌زی"، "ژان گو تسه" و "یَنتیه لون" دیده می‌شود. دوره ایالت‌های
تسه" و "یَنتیه لون" دیده می‌شود. دوره ایالت‌های جنگ‌طلب ()، دوره‌ای از ناپایداری و جنگ‌های شدید، بیش از صد سال قبل از تولد شونزی در اواخر قرن چهارم پیش از میلاد در جریان بود. با این وجود، این دوره شاهد نوآوری‌های چشمگیری در فلسفه چینی بود که به آن صد مکتب فکری گفته می‌شود. مکاتب اصلی شامل کنفوسیوس‌گرایی، دائوئیسم، قانون‌گرایی، موهیسم، مکتب نام‌ها و یین و یانگ بودند. شونزی فیلسوفی در سنت کنفوسیوس‌گرایی بود که بیش از دو قرن قبل از او توسط کنفوسیوس آغاز شد. فلسفه. ماهیت انسان – "شینگ". شناخته‌شده‌ترین و
فلسفه. ماهیت انسان – "شینگ". شناخته‌شده‌ترین و پرارجاع‌ترین بخش "شون‌زی" فصل ۲۳، با عنوان «ماهیت انسان شر است»، است. طبیعت انسان که به نام "شینگ" () شناخته می‌شود، موضوعی است که کنفوسیوس به شکلی مبهم درباره آن اظهار نظر کرده و فضایی برای فیلسوفان بعدی به‌وجود آورده است. به نظر نمی‌رسد شون‌زی درباره شانگ یانگ اطلاعاتی داشته باشد، اما می‌توان او را با شانگ یانگ مقایسه کرد. در حالی که شانگ یانگ معتقد بود انسان‌ها خودخواه هستند، شون‌زی باور داشت که گرایش‌های ذاتی انسان شر است و هنجارهای اخلاقی برای اصلاح
ذاتی انسان شر است و هنجارهای اخلاقی برای اصلاح انسان‌ها ابداع شده‌اند. بنابراین، نوع کنفوسیوس‌گرایی او طعمی تاریک‌تر و بدبینانه‌تر نسبت به کنفوسیوس‌گرایی خوش‌بینانه منسیوس دارد، که انسان‌ها را ذاتاً خوب می‌دانست. با این حال، مانند اکثر کنفوسیوس‌گرایان، او معتقد بود که انسان‌ها می‌توانند از طریق آموزش و آیین بهبود یابند. هم منسیوس و هم شون‌زی به ماهیت انسان باور داشتند و معتقد بودند که می‌توان آن را بهتر کرد، اما برخی افراد از این کار سر باز می‌زدند. منسیوس "شینگ" را بیشتر مرتبط با یک حالت ایده‌آل می‌دید،
"شینگ" را بیشتر مرتبط با یک حالت ایده‌آل می‌دید، در حالی که شون‌زی آن را به‌عنوان یک حالت اولیه در نظر می‌گرفت. اگرچه منسیوس پیش از نگارش این کتاب فوت کرده بود، این فصل به شکل گفتگویی میان این دو فیلسوف نوشته شده است. ایده‌های شون‌زی درباره خوب شدن انسان پیچیده‌تر از منسیوس بود. او معتقد بود که انسان‌ها باید طبیعت خود را تغییر دهند، نه اینکه فقط از آن صرف‌نظر کنند. برخی افراد ایده‌های شون‌زی را عجیب می‌دانستند، اما کشفیات جدید نشان می‌دهد که شاید در واقع منسیوس کسی بوده که ایده‌های غیرمعمولی درباره ماهیت
کسی بوده که ایده‌های غیرمعمولی درباره ماهیت انسان داشته است. این فصل «ماهیت انسان شر است» نام دارد، اما این تمام داستان نیست. شون‌زی فکر می‌کرد که انسان‌ها می‌توانند با یادگیری عادت‌ها و آداب خوب، که او آن را «هنر» (偽) می‌نامید، خود را بهبود بخشند. او باور داشت که انسان‌ها باید طبیعت خود را تغییر دهند تا خوب شوند. این امر می‌توانست با یادگیری از یک معلم و پیروی از آیین‌ها و اصول اخلاقی انجام شود. حتی با وجود شک برخی به اصالت این فصل، این بخش همچنان قسمت مهمی از فلسفه شون‌زی به شمار می‌رود. مردم هنوز درباره
از فلسفه شون‌زی به شمار می‌رود. مردم هنوز درباره آن صحبت می‌کنند و تفاوت میان ایده‌های شون‌زی و منسیوس درباره ماهیت انسان و چگونگی بهتر شدن انسان را بررسی می‌کنند. استاندارد ارزشی از کجا می‌آید؟ بر اساس نظریه شون‌زی درباره شر بودن ماهیت انسان، اخلاق در نهایت به ابزاری از ارزش‌های خارجی تبدیل می‌شود که برای حفظ ثبات اجتماعی و پاسخ به اقتدارگرایی استفاده می‌شود. از سوی دیگر، نظریه منسیوس درباره خیر بودن ماهیت انسان، بیان می‌کند که انسان‌ها ذاتاً خوب هستند و ما یک پایه ارزش داخلی (چهار آغازین) داریم. موسیقی –
یک پایه ارزش داخلی (چهار آغازین) داریم. موسیقی – "یوئه". موسیقی در سراسر "شون‌زی"، به‌ویژه در فصل ۲۰، «گفتار درباره موسیقی» ("یوئه‌لون"؛ )، بحث شده است. بسیاری از دیدگاه‌های شون‌زی درباره موسیقی به موزی معطوف است، که عمدتاً موسیقی را بی‌ارزش می‌دانست. موزی معتقد بود موسیقی هیچ نیازی اساسی را تأمین نمی‌کند و اتلاف منابع و پول است. شون‌زی استدلال جامعی در مخالفت با این دیدگاه مطرح می‌کند، مبنی بر اینکه موسیقی خاصی شادی را فراهم می‌کند که برای رفاه انسانی ضروری است. موسیقی و شادی به‌ترتیب "یوئه" و "له" ترجمه
است. موسیقی و شادی به‌ترتیب "یوئه" و "له" ترجمه می‌شوند، و ارتباط آن‌ها در زمان شون‌زی ممکن است توضیح دهد که چرا هر دو کلمه از یک کاراکتر چینی استفاده می‌کنند: . شون‌زی همچنین به استفاده از موسیقی برای هماهنگی اجتماعی اشاره می‌کند: بسیاری از مفسران به شباهت دلایل شون‌زی برای ترویج موسیقی و دلایل فیلسوفان یونان باستان اشاره کرده‌اند. نجیب‌زاده – "جون‌زی". شونزی در نهایت بر این باور بود که نظریه‌های حکومتی و ساختارهای اجتماعی نباید از اصول اخلاقی و خودپروری جدا باشند و به جای معیارهای ارائه‌شده توسط
جدا باشند و به جای معیارهای ارائه‌شده توسط قانون‌گرایان، برای نجیب‌زاده به‌عنوان سرچشمه معیار عینی استدلال کرد. نجیب‌زاده ("جون‌زی") ایده‌آل او و دولت، با کمک طبقه‌ای از دانشمندان کنفوسیوسی آموخته، مشابه ایده منسیوس است، اما بدون تحمل فئودالیسم، زیرا او عناوین موروثی را رد می‌کرد و معتقد بود که وضعیت فرد در سلسله‌مراتب اجتماعی باید تنها با شایستگی خود فرد تعیین شود.
جفریِ مانموث (؛ زاده ۱۰۹۵ درگذشته ۱۱۵۵) یک روحانی اهل بریتانیا بود. از او کتابی با عنوان تاریخچه پادشاهان بریتانیا در دست است. این کتاب داستان شبه‌تاریخی در رابطه با تاریخ بریتانیا است که در سال ۱۱۳۶ نوشته شده‌است. روحانی اهل مونماوت، ولز، و یکی از چهره‌های اصلی در توسعه تاریخ‌نگاری بریتانیا و رواج داستان‌های شاه آرتور بود. او بیشتر به خاطر وقایع نگاری «تاریخچه پادشاهان بریتانیا» ( یا "") شناخته شده‌است. که در زمان خود بسیار محبوب بود و از لاتین اصلی خود به زبان‌های دیگر ترجمه می‌شد. تا قرن شانزدهم اعتبار
زبان‌های دیگر ترجمه می‌شد. تا قرن شانزدهم اعتبار تاریخی به آن داده شد، اما اکنون از نظر تاریخی غیرقابل اعتماد در نظر گرفته می‌شود.
فرنان پائول آشیل برودل (؛ زاده درگذشته ) مورخ فرانسوی و از چهره‌های سرشناس مکتب آنال در قرن ۲۰ میلادی و پس از جنگ جهانی دوم بود. تحقیقات و پژوهش‌های وی شامل: جهان مدیترانه‌ای، تمدن و سرمایه‌داری و هویت فرانسه بوده است. برودل از مخالفان سرسخت تاریخ به مثابه واقعه‌نگاری بود و بر آن تاکید داشت که نکات ظریف جغرافیایی و اقتصادی در جوامع، یعنی نیروهای زیرزمینی و ناپیدایی را که در دراز مدت به تحولات تاریخی دامن می زنند بیابد. حوزه مطالعات وی بیش از هر کجا، عصر کلاسیک بود. برودل در سال ۱۹۴۶ ریاست "گاهنامه مکتب
کلاسیک بود. برودل در سال ۱۹۴۶ ریاست "گاهنامه مکتب آنال" را برعهده گرفت. در سال ۱۹۴۹ به استادی کلژ دو فرانس رسید و از سال ۱۹۴۶ شروع به تاسیس بخش ششم – اقتصادی و اجتماعی- مدرسه عملی مطالعات عالی کرد که خود مدیریتش را در فاصله ۱۹۵۶ تا ۱۹۷۲ بر عهده داشت. در طول این سال‌ها، برودل کتاب پر اهمیت خود درباره تاریخ سرمایه داری یعنی "تمدن و سرمایه‌داری" (۳ جلد، ۱۹۷۹) را تالیف کرد و در آن بر پیدایش تدریجی یک «اقتصاد – جهان» تاکید کرد که رفته رفته در چندین نقطه و مرکز توسعه، رشد کرد: جنوا، ونیز، بورگس، آمستردام و سپس
توسعه، رشد کرد: جنوا، ونیز، بورگس، آمستردام و سپس لندن. فرنان برودل در سال ۱۹۸۴ ، یک سال پیش از مرگ، به عضویت فرهنگستان فرانسه برگزیده شد.
دیوید مک‌کولو ()؛ (زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک مورخ، و پدیدآور اهل ایالات متحده آمریکا بود. او با نگارش کتابهای زندگینامه ترومن و جان آدامز دو بار برنده جایزه پولیتزر شده‌است. زندگی‌شخصی و مرگ. مک‌کولو یک دوره نویسندگی در دانشگاه وسلین تدریس کرد و یک محقق مدعو در دانشگاه کرنل و کالج دارتموث بود. مک‌کولو پس از یک دوره ناتوانی در سلامتی، در ۷ اوت ۲۰۲۲ در خانه خود در هینگهام، ماساچوست در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
ای. جی.پی. تیلور با نام کامل آلن جان پرسیوال تیلور (؛ زاده ۲۵ مارس ۱۹۰۶ درگذشته ) یک مورخ اهل بریتانیا بود. زندگی‌نامه. ای.جی.پی. تیلر یا آلن جان پرسیوال تیلر در ۲۵ سپتامبر ۱۹۰۶ در برک دیل، در لانکشایر، چشم به جهان گشود و در روز جمعه ۷ سپتامبر ۱۹۹۰ درگذشت. او نویسنده سیاسی و استاد تاریخ در دانشگاه‌های منچستر و آکسفورد و از جمله معتبرترین تاریخ نگاران قرن میلادی بود. در خانواده‌ای مرفه با ریشه‌ای مستقل از کلیسا به دنیا آمد، در تمام عمر رادیکال ماند و از پیشتازان جناح چپ حزب سوسیالیست بود. تیلر پیوندی دراز
جناح چپ حزب سوسیالیست بود. تیلر پیوندی دراز مدت با منچستر، منچسترگاردین، ساندی اکسپرس و آبزرور داشت. تیلور از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۸ استاد تاریخ دانشگاه منچستر بود. او در سال ۱۹۳۸ به کالج مگدالن-آکسفورد راه یافت و مدت ۲۵ سال به عنوان مدرس در آنجا ماندگار شد. با اینکه تیلور بیش از سی جلد کتاب نوشت، شهرتش به عنوان مورخ بیشتر به لحاظ «ریشه‌های جنگ جهانی دوم» و «عظمت و انحطاط اروپا» است.
باربارا وِرتهایم تاکمن (زادهٔ ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۱۲ - درگذشتهٔ ۶ فوریهٔ ۱۹۸۹) گزارشگر و تاریخ‌نگار آمریکایی و برندهٔ جایزهٔ پولیتزر است. زندگی. باربارا تاکمن در ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۱۲ در نیویورک به دنیا آمد. تحصیلاتِ خود را در کالجِ رِدکلیف (وابسته به دانشگاه هاروارد) در ۱۹۳۳ به پایان رساند، و سال بعد را در زادگاهِ خویش و در توکیو برای «انجمن روابط اقیانوس آرام» کار کرد. پدرش، موریس وِرتهایم، بانکدارِ آمریکایی، چند سالی امتیازِ مجلهٔ نِیشِن را داشت و در آنجا کاری به دخترِ خود واگذاشت. در سال ۱۹۳۷ با سِمتِ خبرنگارِ
دخترِ خود واگذاشت. در سال ۱۹۳۷ با سِمتِ خبرنگارِ خارجیِ این مجله به اسپانیا رفت و مراحلِ اولیهٔ جنگِ داخلیِ اسپانیا را به چشم دید و گزارش کرد. در مادرید، مدتی همراهِ نیروهای جمهوری‌خواه به محاصرهٔ قوای دشمن درآمد؛ و بعد در لندن برای مجلهٔ تبلیغاتیِ جمهوری‌خواهان مقاله نوشت و به آرمانِ آنان یاری رساند. در طول جنگ جهانی دوم، روزنامه‌نگار باقی ماند. در سال ۱۹۳۹ با لِستر آر. تاکمن، که پزشکِ داخلی و استاد دانشگاهِ مَنهَتَن بود، ازدواج کرد. ثمرهٔ این ازدواج ۳ دختر بود. تاکمن در طولِ زندگی‌اش یازده کتاب نوشت، همه
بود. تاکمن در طولِ زندگی‌اش یازده کتاب نوشت، همه در زمینهٔ تاریخ. کتابِ اول وی دربارهٔ مناسباتِ بریتانیا و اسپانیا از سال ۱۷۰۰ به این‌طرف بود. نخستین کار جدیِ او در عالمِ نویسندگی کتابِ "کتاب مقدس و شمشیر" بود که روایتی است از جغرافیایِ بغرنجِ سیاسیِ فلسطین و اقداماتِ نابه‌سامانِ گذشته در چاره‌جویی برای مشکلاتِ منطقه. با نوشتنِ "توپ‌های ماهِ اوت" که وصفِ مهیجی است از پیش‌درآمدِ سیاسیِ درگیری در آغازِ عملیاتِ نظامیِ جنگ جهانی اول، جایزهٔ پولیتزرِ ۱۹۶۳ را ازآنِ خود نمود. "استیلوِل و تجربهٔ آمریکا در چین"
ازآنِ خود نمود. "استیلوِل و تجربهٔ آمریکا در چین" جایزهٔ پولیتزر را در سال ۱۹۷۲ و برای بارِ دوم نصیب نویسنده کرد. باربارا تاکمن هرچه پا به سنّ گذاشت به گذشته بیشتر روی آورد. کتابِ "آیینهٔ دوردست: قرنِ فجیعِ چهاردهم" (۱۹۷۸) تصویرِ تأثرانگیز و ویرانگری‌های جنگ و ستیز و بیماریِ طاعون (مرگِ سیاه) در جامعهٔ قرونِ وسطایِ اروپاست. باربارا تاکمن در فوریهٔ ۱۹۸۹ در هفتادوهفت سالگی و بر اثر سکتهٔ مغزی درگذشت. آثار. شور و شوقِ شگفتِ تاکمن به سرگذشت‌ها و ماجراهایِ تاریخ به‌نوعی جاذبهٔ رمان به کارهای او می‌داد. با این
به‌نوعی جاذبهٔ رمان به کارهای او می‌داد. با این که از تاریخ نویسانِ نامیِ کشورِ خود بود و سال‌ها ریاستِ «انجمنِ مورخانِ آمریکا» و نیز «فرهنگستانِ هنر و ادبیاتِ آمریکا» را به عهده داشت، برخلافِ غالبِ مورخانِ «دانشگاهی»، در کارهای خود نیازی نمی‌دید که جز پژوهش‌هایش را عرضه دارد. این گزینه از سخنرانیِ ۱۹۷۸ او در لندن نمودارِ اصولِ رهنمونِ نویسنده است: «هدفِ مورخ حفظِ توجهِ خواننده است، یا باید باشد… من می‌خواهم خواننده‌ام صفحه را که برمی‌گردانَد، به آخر برساند. این مقصود موقعی حاصل می‌شود که روایت روان پیش
این مقصود موقعی حاصل می‌شود که روایت روان پیش برود، و فرسوده در بندِ تحقیق و زیرِ بارِ تفصیل به گِل ننشیند.»نخستین کتابی که از او به فارسی درآمد "سیرِ نابخردی" به ترجمهٔ حسن کامشاد بود.
فردریک جکسون ترنر (؛ زاده درگذشته ) مورخ و تاریخ نگار آمریکایی اوایل قرن بیستم بود که تا سال ۱۹۱۰ در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن و پس از آن در دانشگاه هاروارد مشغول به کار بود. او دانشجویان دکترای زیادی را تربیت کرد که بعدها جایگاه برجسته ای را در زمینه ی تاریخ تصاحب کردند. او روشهای پژوهشی بین رشته ای و کمّی را، اغلب با تمرکز بر منطقه غرب میانی ایالات متحده آمریکا بسط داد. بیشتر به خاطر مقاله اش با عنوان "مفهوم مرز در تاریخ آمریکا" شناخته می‏‌شود که "نظریهء مرزها" وی را شکل داد. او مدعی شد که جابجایی سرحدّات و
وی را شکل داد. او مدعی شد که جابجایی سرحدّات و مرزها به سمت غرب از دوره استعمار تا ۱۸۹۰، دموکراسی و شخصیت آمریکا را شکل داده است. او همچنین برای تئوری مرزبندی جغرافیایی اش شناخته می‌شود.
جرج آرمیتیج میلر (؛ زاده درگذشته ) روان‌شناس اهل ایالات متحده آمریکا بود که از پایه‌گذاران روان‌شناسی شناختی و علوم شناختی به‌شمار می‌رود. او همچنین در پیدایش روان‌شناسی زبان نقش ایفا کرد. مقالهٔ میلر با عنوان عدد جادویی هفت، به علاوه یا منهای دو، از پراستنادترین مقالات روان‌شناسی است.
هانس آیزنک (; ؛ زاده – درگذشته ) روان‌شناس بریتانیایی زاده آلمان بود.
کلارک ال. هال (؛ زاده درگذشته ) یک دانشمند در زمینه روان‌شناسی اهل ایالات متحده آمریکا بود. هال اکثر ایام زندگی اش فلج بود. فلج او بر اثر بیماری فلج اطفال که در کودکی به آن مبتلا شده بود بود دامن گیرش شد. در سال ۱۹۴۸ دچار حمله قلبی شد و چهار سال بعد درگذشت. او در آخرین کتابش (یک نظام رفتار) اظهار تاسف کرده که سومین کتابی که قصد نوشتنش را داشته هرگز نوشته نخواهد شد. هال برای کوشش‌های خود در سال ۱۹۴۵ از جامعه روانشناسی آزمایشی نشان وارن را دریافت کرد. از اولین علایق هال سنجش استعدادها بود و بعدها در سال ۱۹۲۸
علایق هال سنجش استعدادها بود و بعدها در سال ۱۹۲۸ کتابی با عنوان سنجش استعداد نشر داد. دومین علایق هال مطالعه هیپنوتیزم بود. او پس از مطالعهٔ فراوان درباره فرایند هیپنوتیسم کتابی با عنوان هیپنوتیسم و تلقین پذیری نوشت. سومین علاقه هال که منجر به شهرتش هم شد مطالعه فرایند یادگیری بود. نخستین کتاب عمده هال دربارهٔ یادگیری با عنوان اصول رفتار مطالعه یادگیری را از بنیاد تغییر داد.
کورت لوین ( ؛ زاده ۹ سپتامبر ۱۸۹۰ درگذشته) روان‌شناس اهل آلمان بود.
جان برادوس واتسون (متولد ۹ ژانویه ۱۸۷۸ – درگذشته ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۸) روانشناس آمریکایی بود. بسیاری او را بنیان‌گذار بینش رفتارگرایی، در روانشناسی مدرن می‌دانند. در بینش رفتارگرایی، تأکید واتسون بر اهمیت رفتار قابل مشاهده بود. وی تفسیر حالات ذهنی و روحی افراد را فاقد دقت علمی قلمداد می‌کرد. در مبحث مقایسه تأثیرات وراثت و محیط؛ وی بیش از پیش بر اهمیت اثرات محیطی اصرار می‌ورزید. در این ارتباط شاید معروفترین نقل قولی که به او نسبت داده شده؛ این است: «۱۰ کودک سالم، بدون توجه به شغل والدینشان به من تحویل بدهید و من
بدون توجه به شغل والدینشان به من تحویل بدهید و من آنها را به هرگونه ای بخواهید؛ دکتر، وکیل یا دزد و گدا تحویل می‌دهم». مورد دیگری که واتسون را متمایز می‌کند؛ انجام یکسری مطالعات بحث‌برانگیز روی آزمایش آلبرت کوچولو بود. این سری آزمایشهایی که واتسون به کمک دستیار خود در سال ۱۹۲۰ میلادی، روی یک پسربچه بعمل آورد؛ از منظر اخلاق شدیداً مورد انتقاد قرار گرفته‌است. هدف این مطالعات، اثبات این بود که حالات هراس در رفتار انسان، ریشه در واکنشهای شرطی دارد. نکاتی از زندگی شخصی او: در مورد پدر «جان برادوس واتسون» گفته
شخصی او: در مورد پدر «جان برادوس واتسون» گفته شده که او شخصی بنام «پیکنز» و معتاد به الکل بوده‌است. زمانی که «جان» تنها ۱۳ سال داشته؛ پدرش خانواده آنها را ترک می‌کند. مادر «واتسن» که زنی مذهبی بوده؛ تربیت «جان» را همراه با سختگیری مذهبی ادامه می‌دهد. جان حین تحصیل ازدواج کرده و صاحب دو فرزند می‌شود. به دنبال روابطی که «واتسون» با یک زن در محل کارش داشته؛ همسرش تقاضای طلاق می‌کند. ماجرای طلاق به روزنامه محلی کشیده شده؛ و این امر باعث می‌شود که او در سال ۱۹۲۰میلادی، مقام خود را درهیئت علمی «دانشگاه جان
۱۹۲۰میلادی، مقام خود را درهیئت علمی «دانشگاه جان هاپکینز» از دست بدهد. «جان برادوس واتسون» با زن دیگری ازدواج می‌کند. هر دو پسر او بعدها اقدام به خودکشی کرده‌اند. پسر بزرگ او «ویلیام» در سال ۱۹۵۴ میلادی در اثر خودکشی جان خود را از دست داد.
بنیامین اسپاک (؛ زاده درگذشته ) یک دانشمند در زمینه پزشکی کودکان و روانکاوی اهل ایالات متحده آمریکا بود. اسپاک اولین پزشک متخصص کودکان بود که از طریق مطالعه روانکاوی ، تلاش کرد نیازهای کودک و پویایی خانواده را درک کند. عقاید او در مورد مراقبت از کودکان باعث شد تا چندین نسل از والدین، انعطاف و محبت بیشتری نسبت به فرزندان خود داشته و با آنها به صورت یک شخصیت فردی رفتار کنند. البته نظرات او به دلیل تکیه زیاد بر روایات و کمبود اسناد علمی مورد انتقاد نیز بوده است. سرشناسی بنیامین اسپاک بیشتر به دلیل فعالیت سیاسی
سرشناسی بنیامین اسپاک بیشتر به دلیل فعالیت سیاسی او در جنبشهای چپ نو؛ و مخالفت او با جنگ ویتنام بود که در سال ۱۹۷۲ با شرکت او بعنوان نامزد حزب مردم ) در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا به اوج رسید. او همچنین چندین کتاب پزشکی ، بزبان ساده منتشر کرده است. بعضی از کتابهای او به چند زبان، از جمله به فارسی ترجمه شده و شهرت جهانی یافته است. در زمان نامزدی او در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا ، کتابهایش با این ادعا که باعث راحت طلبی جوانان میشوند مورد انتقاد قرار گرفت. اما اسپاک این انتقادات
مورد انتقاد قرار گرفت. اما اسپاک این انتقادات را رد کرد. بنیامین اسپاک در دوره دانشجویی خود در دانشگاه ییل بعنوان یکی از اعضای تیم قایقرانی آمریکا، در مسابقات پاریس، در سال ۱۹۲۴ به مدال طلا دست یافته و در زمینه ورزشی نیز از قبل دارای شهرت بود. جوانی و تحصیل. بنیامین مک لین اسپاک در ۲ مه ۱۹۰۳ میلادی در نیوهیون، کنتیکت متولد شد. پدر او فارغ التحصیل دانشگاه ییل بود . او سالها در مقام مشاور عمومی راه آهن نیوهیون مشغول کار بود. نام خانوادگی او "اسپاک" ریشه هلندی دارد. بنیامین نیز مانند پدرش در دانشگاه ییل تحصیل
دارد. بنیامین نیز مانند پدرش در دانشگاه ییل تحصیل کرد. در آغاز، رشته های تحصیلی او در دانشگاه ییل ، ادبیات و تاریخ بودند. با اندام باریک و قد بلند ۱۹۳ سانتیمتری خود، او عضو تیم قایقرانی دانشگاه نیز بود. در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ در پاریس او بعنوان عضو تیم ملی آمریکا در رشته قایقرانی هشت نفره با پارو موفق به کسب مدال طلای تیمی شد. بنیامین مک لین اسپاک، قبل از انتقال به کالج پزشکان و جراحان دانشگاه کلمبیا ، دو سال در دانشکده پزشکی ییل تحصیل کرد. سرانجام بعنوان پزشک در سال ۱۹۲۹ از دانشگاه کلمبیا فارغ
بعنوان پزشک در سال ۱۹۲۹ از دانشگاه کلمبیا فارغ التحصیل شد. در آن زمان او با زنی بنام Jane Cheney ازدواج کرده بود.
سیمور مارتین لیپست ( ؛ ۱۸ مارس ۱۹۲۲ – ۳۱ دسامبر ۲۰۰۶) جامعه‌شناس و دانشمند علوم سیاسی آمریکایی بود. آثار برجسته او در زمینه‌های جامعه‌شناسی سیاسی، سازمان اتحادیه‌های کارگری، طبقه‌بندی اجتماعی، افکار عمومی و جامعه‌شناسی زندگی روشنفکری بوده است. او همچنین درباره شرایط تحقق دموکراسی از منظر مقایسه‌ای مطالب فراوانی نوشته است. وی رئیس انجمن علوم سیاسی آمریکا (۱۹۷۹–۱۹۸۰) و انجمن جامعه‌شناسی آمریکا (۱۹۹۲–۱۹۹۳) بود. لیپست در سال‌های نخست زندگی خود سوسیالیست بود، اما بعدها به سمت راست حرکت کرد و به عنوان یکی از
اما بعدها به سمت راست حرکت کرد و به عنوان یکی از اولین نئومحافظه‌کاران شناخته می‌شد. پس از مرگ او در سال ۲۰۰۶، روزنامه "The Guardian" او را "نظریه‌پرداز برجسته دموکراسی و استثناگرایی آمریکایی" نامید؛ "The New York Times" او را "جامعه‌شناس برجسته، دانشمند علوم سیاسی و نظریه‌پرداز نکته‌سنج بی‌همتایی آمریکا" توصیف کرد؛ و "The Washington Post" او را "یکی از تأثیرگذارترین دانشمندان علوم اجتماعی نیم‌قرن گذشته" معرفی کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. لیپست در هارلم، نیویورک، در خانواده‌ای از مهاجران یهودی روسی به دنیا
در خانواده‌ای از مهاجران یهودی روسی به دنیا آمد. او در منطقه برانکس در میان جوانان ایرلندی، ایتالیایی و یهودی بزرگ شد. او گفت: "در آن فضایی که من بودم، بحث‌های سیاسی زیادی وجود داشت، اما هرگز اسمی از دموکرات‌ها یا جمهوری‌خواهان نمی‌شنیدید؛ بحث‌ها درباره کمونیست‌ها، سوسیالیست‌ها، تروتسکیست‌ها یا آنارشیست‌ها بود. گروه‌های مختلف چپ‌گرایانه‌ای وجود داشت." سیمور از سنین جوانی در لیگ سوسیالیستی جوانان فعالیت می‌کرد؛ "سازمانی از تروتسکیست‌های جوان که بعدها ریاست آن را بر عهده گرفت." او از کالج شهری نیویورک
آن را بر عهده گرفت." او از کالج شهری نیویورک فارغ‌التحصیل شد، جایی که او چپ‌گرای ضد استالینی بود. او در سال ۱۹۴۹ مدرک دکترای جامعه‌شناسی خود را از دانشگاه کلمبیا دریافت کرد. پیش از آن در دانشگاه تورنتو تدریس می‌کرد. حرفه آکادمیک. لیپست استاد علوم سیاسی و جامعه‌شناسی در دانشگاه استنفورد و عضو ارشد مؤسسه هوور بود و سپس به عنوان استاد علوم حکومتی و جامعه‌شناسی در دانشگاه هاروارد مشغول شد. او همچنین در دانشگاه‌های دانشگاه کلمبیا، دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، دانشگاه تورنتو و دانشگاه جورج میسون، جایی که استاد
تورنتو و دانشگاه جورج میسون، جایی که استاد سیاست عمومی بود، تدریس می‌کرد. لیپست عضو آکادمی هنرها و علوم آمریکا، آکادمی ملی علوم ایالات متحده، و انجمن فلسفی آمریکا بود. او تنها فردی بود که ریاست هم انجمن علوم سیاسی آمریکا (۱۹۷۹–۱۹۸۰) و هم انجمن جامعه‌شناسی آمریکا (۱۹۹۲–۱۹۹۳) را بر عهده داشت. او همچنین رئیس انجمن بین‌المللی روان‌شناسی سیاسی، انجمن تحقیقات جامعه‌شناختی، انجمن جهانی نظرسنجی عمومی، انجمن پژوهش تطبیقی و انجمن پل اف. لازارسفلد در وین بود. لیپست جایزه مک‌آیور را برای کتاب "انسان سیاسی" (۱۹۶۰) و در