payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جنگ در چهارچوب تاریخ سیاسی) در چهار جلد است؛ جلد سوم در ۱۹۲۰ منتشر گردید. سایر آثار وی عبارتند از Die Perserkriege und die Burgunderkriege(جنگ‌های پارسی و بورگوندی، چاپ 1887) Die Strategie des Perikles "erläutert die Strategie Friedrichs des Grossen(استراتژی پریکلس که با استراتژی فردریش کبیر تشریح شده‌است؛ چاپ ۱۸۹۰) و Das Leben des Feldmarschalls Grafen Neithardt von Gneisenau(زندگی فیلد مارشال کنت نایتهارت فون گنایزنو؛ چاپ ۱۸۹۴)." زندگی‌نامه. دلبروک در برگن در جزیرهٔ روگن زاده شد؛ در دانشگاه هایدلبرگ و
در جزیرهٔ روگن زاده شد؛ در دانشگاه هایدلبرگ و دانشگاه بن درس خواند. به عنوان سرباز در جنگ فرانسه و پروس شرکت نمود و در ۱۸۷۴ برای چند سالی مربی و آموزشگر پرنس والدمار فون پروس، جوانترین فرزند فریدریش سوم (امپراتور آلمان) که تنها یازده سال عمر نمود، شد. از ۱۸۸۲ تا ۱۸۸۳ در رایشس‌تاگ خدمت کرد و در این سال یکی از مؤلفین مجله برجستهٔ Preussische "Jahrbücher یا «سالنامه پروسی» شد." "در ۱۸۸۹ نیز متصدی همین انتشارات شده و تا ۱۹۲۰ در همین سمت به کار ادامه داد." در ۱۸۸۵ پروفسور تاریخ مدرن در دانشگاه برلین شد، جایی که
پروفسور تاریخ مدرن در دانشگاه برلین شد، جایی که درس گفتارهای مشهوری ارائه کرد. از ۱۸۸۴ تا ۱۸۹۰ عضو رایشستاگ بود. دلبروک با جدیت در برابر سیاست دولت پروس مبنی بر ستیز با لهستانی‌ها و دانمارکی‌ها مخالفت می‌کرد؛ مخالفتی که دو مرتبه جریمه نقدی به عنوان یک استاد دانشگاه و شهروند پروسی را برایش به ارمغان آورد. نقش وی به عنوان مؤلف «سالنامهٔ پروسی» فرصتی برای بهبود روابط دیپلماتیک با روسیه ایجاد کرد. این موضوع سبب شد فردی به نام پائول رورباخِر مأموریت یابد ایدهٔ نزدیکی به روسیه را مورد کنکاش قرار دهد. اما در ۱۸۹۰
به روسیه را مورد کنکاش قرار دهد. اما در ۱۸۹۰ نتایج تحقیق و تفحصات وی سبب پایه‌ریزی سیاست خارجی نژادگرایانه ای مبنی بر تجزیه سرزمین روسیه و اشغال قلمروهای اسلاوی آن شدند. در جنگ جهانی اول وی از نقطه نظر تاکتیکی و نه اخلاقی مخالف سرسخت ایدهٔ جنگ نامحدود زیردریایی (ایدهٔ ژنرال لودندورف که جهت تلافی محاصره انگلستان علیه آلمان بود) بود و هیچگاه این عقیده خود را پنهان نمی‌کرد که چنین ایده ای ایالات متحده را به جنگ با آلمان می‌کشاند. او یکی از اعضای هیئت مذاکره کنندهٔ آلمان در کنفرانس صلح ورسای بود که در پایان
کنندهٔ آلمان در کنفرانس صلح ورسای بود که در پایان جنگ تشکیل شد. در آنجا، تلاش اصلی وی این بود که ثابت کند آلمان به تنهایی مقصر وقوع جنگ نبوده‌است. او در برلن درگذشت؛ وی برادر مکس امیل یولیوس دلبروک شیمی‌دان مشهور و پدر مکس دلبروک برنده جایزهٔ نوبل فیزیولوژی در ۱۹۶۹ بود. فرضیه‌ها. تلاش‌های دلبروک این بودند که تاریخ نظامی (به‌طور اخص) در چهارچوب کلی تاریخ (به‌طور اعم) قرار داده شود. وی به جنگ به مثابهٔ جزء فرهنگی جوامع می‌نگریست؛ جزئی که تابع تکامل بشریت بوده و از اقتصاد و نظام سیاسی اثر می‌پذیرد. کارهای وی
و از اقتصاد و نظام سیاسی اثر می‌پذیرد. کارهای وی برای مدتی به زبان انگلیسی ترجمه نشده بودند، برای همین اعتبار و شهرت وی در میان نظریه پردازان نظامی کشورهای انگلیسی زبان به قدر احترام یا اهمیت کارل فون کلاوزویتس نبود. جنگ باستانی. نتایج عجیبی که وی از جنگ‌های باستانی گرفت، علم تاریخ‌نگاری را به چالش کشاند، به حدی که کوشید نشان دهد در منابع باستانی، راجع به آمار و ارقام ارتش‌های دوران باستان اغراق شده‌است و این که بر خلاف آنچه در بسیاری از نوشتارها گفته شده‌است، فاتح یک جنگ معمولاً نیروهای بیشتری نسبت به طرف
فاتح یک جنگ معمولاً نیروهای بیشتری نسبت به طرف مغلوب داشته‌است. متعاقباً وی تفاسیر بسیار متفاوتی از نبردهای مشهور تاریخ از جمله نبرد گوگمل، نبرد ماراتون و نبرد زاما به دست داده‌است؛ در مورد آخر، او نتیجه گرفته‌است که برتری اغراق شدهٔ رومیان بر بربرها بیش از این که از دیسیپلین (انضباط) و تاکتیک‌های خالص آنها سرچشمه گیرد، ناشی از پشتیبانی لجستیکی برترشان بوده‌است. رومیان قادر بودند ارتش‌هایی در مقیاس عظیم به صحنهٔ نبرد بیاورند در حالی که بربرها نمی‌توانستند در شمار با آنها برابری کنند. جنگ قرون وسطایی.
در شمار با آنها برابری کنند. جنگ قرون وسطایی. نتایجی که وی از جنگ‌های قرون وسطایی می‌گیرد، بیشتر بحث‌برانگیز هستند. او میان شوالیه‌ها، جنگجویان سواره، و سواره نظامی که متشکل از انبوهِ سازمان یافتهٔ سواره‌های جنگجو بود، تفاوت می‌گذارد. او جنگجویان قرون وسطایی را به مثابهٔ جنگجویانی مستقل، ناتوان در همکاری با یکدیگر و شکل‌دادن واحدی یکپارچه، و فاقد هرگونه اهمیت تاکتیکی قاطع در نظر گرفت. نتایج وی توسط پژوهشگران اخیر مانند جی اف فربروگن بلژیکی مورد آزمایش و صحت یابی قرار گرفتند. جنگ مدرن. در مورد جنگ مدرن،
صحت یابی قرار گرفتند. جنگ مدرن. در مورد جنگ مدرن، دلبروک به عقاید کارل فون کلاوزویتس رجوع می‌کرد، به گونه ای که میان دو نوع استراتژیِ ممکن تفاوت قائل می‌شد: پژمردن (تلف و خسته کردن یا exhausting) دشمن، و دیگری خلع سلاح(throwing down) دشمن؛ البته از روی غلط به ترتیب با کلمات attrition به معنای فرسایش و annihilation به معنای نابودی قطعی اشتباه گرفته می‌شوند. سرچشمهٔ این دو استراتژی به تمییز گذاری کلاوزویتس بین استراتژی‌های با هدف تعقیب اهداف محدود و استراتژی‌های با هدف بی دفاع کردن دشمن از نظر نظامی
با هدف بی دفاع کردن دشمن از نظر نظامی بازمی‌گردد؛ البته استراتژی دوم اغلب با مفهوم جنگ تمام‌عیار که در طول جنگ جهانی اول مورد اعتقاد لودندورف بود و دلبروک همواره آنرا رد می‌کرد، خلط می‌شود. گزینش میان این دو استراتژی بستگی به سرشت اهداف سیاسی، محدودیت‌های فعلی سیاسی و اقتصادی و تعداد نیروها دارد. وی معیار تحلیل خود را به جنگهای فردریش کبیر پیوند زد و نتیجه گرفت که قلت عددی نیروهای وی باعث شد پروسیان استراتژی پژمردن(exhausting) را به کار بندند. پژوهش‌های وی اما تا حدودی جنگ‌های اسپانیایی را نادیده گرفتند.
اما تا حدودی جنگ‌های اسپانیایی را نادیده گرفتند. در جنگ اول جهانی او قویاً با اندیشه‌های راهبردی (استراتژیکی) کشورش مخالف بود و تأکید داشت که بهتر است به دنبال پیروزی در شرق بوده اما در غرب به اهداف جزئی بسنده کرده و آنگاه صلح را تعقیب کنند. این مثالی است از اصل کلی وی که اظهار می‌داشت: مانورهای سیاسی و نظامی می‌بایستی با یکدیگر یکپارچه شوند.
اویگن کارل دورینگ (؛ ۱۲ ژانویهٔ ۱۸۳۳ – ۲۱ سپتامبر ۱۹۲۱) یک اقتصاددان و فیلسوف اهل آلمان بود که از منتقدین کارل مارکس و فردریش انگلس بود. کتاب آنتی دورینگ اثر انگلس در جواب دیدگاه‌ها و انتقادات دورینگ به مارکسیسم است. زندگینامه و آثار. دورینگ در برلین، پروس به دنیا آمد. پس از تحصیلات حقوقی، او تا سال ۱۸۵۹ در برلین به عنوان وکیل مشغول به کار شد. ضعف چشم، که به نابینایی کامل ختم شد، باعث شد تا تحصیلاتی را آغاز کند که نامش اکنون با آن مرتبط است. در سال ۱۸۶۴استاد دانشگاه برلین شد، اما در اثر نزاع با استادی دیگر،
دانشگاه برلین شد، اما در اثر نزاع با استادی دیگر، در سال ۱۸۷۴ از مجوز تدریس محروم شد. از آثار او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: سرمایه و کار (۱۸۶۵)؛ ارزش زندگی (۱۸۶۵)؛ دیالکتیک طبیعی (۱۸۶۵); تاریخ انتقادی فلسفه (از آغاز تا به امروز) (۱۸۶۹); تاریخ انتقادی اصول کلی مکانیک (۱۸۷۲)، یکی از موفق‌ترین آثار او. دوره اقتصاد ملی و اجتماعی (۱۸۷۳); دوره فلسفه (۱۸۷۵)، با عنوان در نسخه بعدی فلسفهٔ ولقعی؛ منطق و فلسفه علم (۱۸۷۸); و جایگزینی دین با چیزی کاملتر (۱۸۸۳). او همچنین کتاب «مسئله یهودیان به عنوان یک مسئله
او همچنین کتاب «مسئله یهودیان به عنوان یک مسئله نژادی، اخلاقی و فرهنگی» را منتشر کرد (۱۸۸۱). او زندگینامه خود را در سال ۱۸۸۲ تحت عنوان "ماده، زندگی و دشمنان" منتشر کرد. ذکر Feinde ("دشمنان") جالب است. فلسفه دورینگ مدعی است که به‌طور قاطع فلسفه واقعیت است. او در تقبیح هر چیزی که مانند عرفان، سعی در پنهان کردن واقعیت دارد، پرشور است. او به قول مورخ کارلتون جی اچ هیز «تقریباً لوکریتی در خشم خود علیه دین» است که راز جهان هستی را از نگاه مستقیم ما بیرون می‌کشد. جانشین او برای دین آموزه‌ای است که از بسیاری جهات
جانشین او برای دین آموزه‌ای است که از بسیاری جهات شبیه به اوت کنت و لودویگ آندریاس فویرباخ است که او در احساسات گرایی خود به آنها شباهت دارد. گفته می‌شود که دیدگاه‌های اقتصادی دورینگ عمدتاً از دیدگاه فردریش لیست سرچشمه می‌گیرد. در مورد مسائل دیگر، به ویژه نگرش آنها نسبت به یهودیان، این دو مرد نظرات بسیار متفاوتی داشتند. اندیشه. او در طول زندگی حرفه ای خود «عمیقا» تحت تأثیر شوپنهاور بود. نظرات دورینگ پس از اولین حضورش به عنوان نویسنده به‌طور قابل توجهی تغییر کرد. کار قبلی او، Natürliche Dialektik (دیالکتیک
کرد. کار قبلی او، Natürliche Dialektik (دیالکتیک طبیعی)، کاملاً روحیهٔ فلسفه انتقادی است. او بعداً در حرکت خود به سوی پوزیتیویسم، که با انتشار کتاب «تاریخ انتقادی فلسفه» (Kritische Geschichte der Philosophie) آغاز شد، جدایی پدیده از ناپدید امانوئل کانت را رد کرد و مدعی شد که عقل ما قادر به درک کل واقعیت است. این کفایت فکر برای اشیا به این دلیل است که جهان فقط یک واقعیت دارد، یعنی ماده. مهم این است که ما باید به دنبال توضیح هر دو حالت آگاهانه و فیزیکی باشیم. اما در منظومه او، ماده با معنای رایج درک نمی‌شود،
اما در منظومه او، ماده با معنای رایج درک نمی‌شود، بلکه با مفهومی عمیق‌تر به عنوان زیربنای تمام وجود آگاهانه و فیزیکی قابل درک است. و بنابراین قوانین هستی با قوانین اندیشه یکی می‌شوند. دورینگ در این سیستم ایده آلیستی جایی برای غایت‌شناسی پیدا می‌کند. او معتقد است که غایت طبیعت، تولید نژادی از موجودات آگاه است. از اعتقادش به‌غایت‌شناسی معمای درد او را منصرف نمی‌کند. به عنوان یک خوشبین مصمم، او ادعا می‌کند که درد وجود دارد تا لذت را در تسکین آگاهانه بیندازد. دورینگ در اخلاق از اوت کنت پیروی می‌کند و همدردی را
در اخلاق از اوت کنت پیروی می‌کند و همدردی را پایه و اساس اخلاق قرار می‌دهد. در فلسفه سیاسی، او یک کمونیسم اخلاقی را آموزش می‌دهد و به اصل داروینیسم اجتماعی هربرت اسپنسر حمله می‌کند. در علم اقتصاد، او را بیشتر با دفاع از نویسنده آمریکایی اچ.سی. کری می‌شناسند، که هم با نظریه ارزشش که هماهنگی نهایی منافع سرمایه داران و کارگران را پیشنهاد می‌کند، او را جذب می‌کند. و همچنین با دکترین اقتصاد سیاسی ملی او، که از حمایت حمایت می‌کند به این دلیل که اخلاق و فرهنگ یک مردم با کامل کردن سیستم صنعتی آن در داخل مرزهای خود
با کامل کردن سیستم صنعتی آن در داخل مرزهای خود ارتقا می‌یابد. میهن‌پرستی او پرشور، اما محدود و منحصر به فرد است. او فردریک کبیر را بت کرد و یهودیان، یونانیان و گوته جهان وطن را محکوم کرد. نوشته‌های او واضح و صریح توصیف شده‌است، «هرچند که با تکبر و بداخلاقی مخدوش شده‌اند، اما نارسایی‌هایی که ممکن است به دلیل رنج جسمانی او کاهش یابد. میراث فکری. او عمدتاً در میان انگلیسی‌زبان‌ها به خاطر انتقاد انگلس از دیدگاه‌هایش در کتاب "آنتی دورینگ: انقلاب آقای یوگن دورینگ در علم" به یاد می‌آید. انگلس "آنتی‌دورینگ" خود را
در علم" به یاد می‌آید. انگلس "آنتی‌دورینگ" خود را در مخالفت با عقاید دورینگ نوشت که در میان سوسیال دموکرات‌های آلمان شاگردانی پیدا کرده بود. او همچنین برجسته‌ترین نماینده سوسیالیسم آن دوره است که توسط نیچه در آثار بعدی خود مورد حمله قرار گرفت. بیشتر آثار دورینگ به زبان انگلیسی در دسترس نیست، جدای از کار او در مورد مسئله یهودی. «ماتریالیسم قهرمانانه» مشخصه فلسفه دورینگ بود. او به سرمایه‌داری، مارکسیسم، و سازماندهی مسیحیت و یهودیت حمله کرد. بسیاری از محققین معتقدند که اختراع یهودستیزی نیمه‌مدرن دورینگ به
معتقدند که اختراع یهودستیزی نیمه‌مدرن دورینگ به تئودور هرتزل را قانع کرد که صهیونیسم تنها پاسخ است: هرتزل بارها و بارها در یادداشت‌های روزانه و مکاتبات خود به این موضوع اذعان داشت: «من با یهودستیزی در جایی که سرچشمه گرفت - در آلمان و اتریش - مبارزه خواهم کرد. او شجره نامه یهودی‌ستیزی مدرن و نژادپرستانه را در نوشته‌های دانشمند علوم اجتماعی آلمانی دکتر یوگن دویرینگ در دهه ۱۸۹۰شناسایی کرد. جستارهای وابسته. فردریش لیست
گْرِگور اشتراسِر (; – ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود. وی از اعضای بلندپایه حزب نازی بود و از بزرگترین رقبای آدولف هیتلر محسوب می‌شد. وی در اواخر سال ۱۹۳۲ از دنیای سیاست کنار رفت و در شب دشنه‌های بلند به قتل رسید. عقاید و نظریات او و برادرش باعث شکاف بزرگی میان نازیها شد. برخی افراد کابینه هیتلر از جمله یوسِف گوبلز گرایش‌هایی به سمت اشتراسریسم داشتند.
اتو اشْتراسِر (؛ – ) یک خبرنگار اهل آلمان بود. وی به همراه برادرش گرگور اشتراسر از اعضای حزب نازی بود. ایده‌های سوسیالیستی جدید وی و برادرش موجب شکوفا شدن اقتصاد نازیسم شد به طوری که وزیر اقتصاد آلمان نازی یعنی دکتر «شاخت» از ایده‌های آن دو نفر بهره گرفت و گرایش‌هایی به سمت اشتراسریسم داشت.
هرمان کوهن (; – ) یک فیلسوف یهودی اهل آلمان و یکی از بنیانگذاران مکتب نئوکانتیانیسم ماربورگ بود، و اغلب او را «احتمالاً مهم‌ترین فیلسوف یهودی قرن نوزدهم» می‌دانند. زندگی‌نامه. کوهن در کاسویگ، آنهالت به دنیا آمد. او در اوایل شروع به مطالعه فلسفه کرد و خیلی زود به عنوان یک پژوهشگر عمیق کانت شناخته شد. او در دبیرستانِ دسائو، مدرسه الهیات یهودی در برسلاو، و در دانشگاه‌های برسلاو، برلین و هاله تحصیل کرد. در سال ۱۸۷۳، او در دانشکده فلسفی دانشگاه ماربورگ، استاد خصوصی شد، پایان‌نامه‌ای که با آن اجازهی تدریس را
خصوصی شد، پایان‌نامه‌ای که با آن اجازهی تدریس را دریافت کرد، "مفاهیم نظام مند در نوشته‌های پیشاانتقادی کانت با توجه به رابطه آنها با ایده آلیسم انتقادی" بود. کوهن در سال ۱۸۷۵ به عنوان پروفسور فوق‌العاده در ماربورگ و در سال بعد به عنوان پروفسور معمولی انتخاب شد (به «رتبه‌های آکادمیک در آلمان» مراجعه کنید). او یکی از بنیانگذاران «"انجمن پیشرفت علم یهودیت"» بود که اولین نشست خود را در نوامبر ۱۹۰۲ در برلین برگزار کرد. کوهن آخرین اثر فلسفی فریدریش آلبرت لانگه، "مطالعات منطقی" (لایپزیگ، ۱۸۷۷) و چندین نسخه از
"مطالعات منطقی" (لایپزیگ، ۱۸۷۷) و چندین نسخه از مقدمه طولانی و مکمل انتقادی "تاریخ ماتریالیسم" لانگ را ویرایش و منتشر کرد. او سه جلد اولیه را به تفسیر کانت اختصاص داد (نظریه تجربه کانت، مبانی اخلاق کانت، و مبانی زیبایی‌شناسی کانت). در سال ۱۹۰۲ او شروع به انتشار سه جلد از فلسفه سیستماتیک خود کرد: منطق دانش ناب (۱۹۰۲)، اخلاق اراده ناب (۱۹۰۴) و زیبایی‌شناسی احساس ناب (۱۹۱۲). جلد چهارم برنامه‌ریزی شده برای روان‌شناسی هرگز نوشته نشد. نوشته‌های کوهن که بیشتر به یهودیت مربوط می‌شود شامل چندین جزوه است، از جمله
یهودیت مربوط می‌شود شامل چندین جزوه است، از جمله «اهمیت فرهنگی-تاریخی روز سبت» (۱۸۸۱) و «اعترافی در مسئله یهود» (۱۸۸۰). و همچنین مقالات زیر: «مشکل اخلاق یهود» در «ماهنامه» (۱۸۹۹); «عشق و عدالت در مفاهیم خدا و انسان» در «سالنامه تاریخ و ادبیات یهود»(۱۹۰۰); و «استقلال و آزادی» در کتاب یادبود دیوید کافمن (۱۹۰۰). مشهورترین آثار یهودی کوهن عبارتند از: دینِ عقل برون از منابع یهودیت (۱۹۱۹)، آلمانیسم و یهودیت، عشق به همسایگان در تلمود، و اخلاق ابن میمون. مقاله او «خیریه در تلمود» به درخواست دادگاه منطقه سلطنتی
«خیریه در تلمود» به درخواست دادگاه منطقه سلطنتی ماربورگ نوشته شد (ویرایش سوم، ماربورگ، ۱۸۸۸). نوشته‌های یهودی کوهن در Jüdischeschriften (جلد ۳ ویرایش برونو اشتراوس، برلین ۱۹۲۴) گردآوری شده‌است. یک نسخه آکادمیک جدید از آثار کوهن در حال گردآوری است که توسط هلموت هولزهی، هارتویگ ویدباخ و دیگران ویرایش شده‌است (Olms, Hildesheim ۱۹۷۷). ترجمه انگلیسی برخی از نوشته‌های یهودی او در کتاب "دلیل و امید: گزیده‌هایی از نوشته‌های یهودی هرمان کوهن" ترجمه ایوا جوسپه (۱۹۷۱) موجود است. کوهن از منتقدان صریح صهیونیسم بود،
موجود است. کوهن از منتقدان صریح صهیونیسم بود، زیرا او استدلال می‌کرد که آرزوی ایجاد یک کشور یهودی منجر به «بازگرداندن یهودیان به تاریخ» می‌شود. به نظر او، یهودیت ذاتاً تاریخی بود، با مأموریت معنوی و اخلاقی بسیار فراتر از اهداف ملی صهیونیسم. تل آویو علیرغم نگرش او، خیابانی به نام "هرمان کوهن" دارد. کوهن در گورستان Weißensee در "برلین" به خاک سپرده شده‌است.
فرانتس رزنتسوایگ (؛ زاده – درگذشته ) یک فیلسوف اهل آلمان بود. همکاری با مارتین بوبر. روزنتسوایگ به طور انتقادی با مارتین بوبر محقق یهودی صهیونیست درگیر بود. آن دو در مورد یک سری سخنرانی که بوبر ایراد کرده بود، نامه رد و بدل کردند. در سال 1923، یکی از نامه ها توسط روزنتسوایگ به عنوان نامه‌ای سرگشاده با عنوان "سازندگان" منتشر شد. برخلاف بوبر، روزنتسوایگ احساس می‌کرد که بازگشت به اسرائیل یهودیان را درگیر تاریخ دنیوی می کند که باید از آن اجتناب کنند. روزنتسوایگ و بوبر سالیان دراز با هم بر روی ترجمه‌ای از تنخ یا
بوبر سالیان دراز با هم بر روی ترجمه‌ای از تنخ یا کتاب مقدس عبری از عبری به آلمانی کار کردند. این ترجمه، با وجود اعتراض، منجر به ترجمه‌های متعدد دیگری به زبان‌های دیگر شده است که از همان روش و اصول استفاده می‌کنند. فرآوردهٔ کار آن‌ها در مورد ماهیت و فلسفه ترجمه هنوز به طور گسترده خوانده می‌شود. مرگ. روزنتسوایگ در 12 دسامبر 1929 به خاک سپرده شد. هیچ کس بر سر مزار او حضور نداشت. تنها مارتین بوبر مزمور 73 را خواند. پس از مرگ او و به قدرت رسید هیتلر پسرش رافائل در سال 1939 از آلمان به فلسطین گریخت. کتابخانه
در سال 1939 از آلمان به فلسطین گریخت. کتابخانه روزنتسوایگ با حدود 3000 جلد قرار بود در فلسطین به دست پسرش برسد، اما کشتی باری در طول جنگ جهانی دوم به تونس تغییر مسیر داد و اکنون در کتابخانه ملی تونس، در دارالکتب الوطنیه نگهداری می‌شود.
ناستاسیا کینسکی (؛ زادهٔ ) هنرپیشه آلمانی-لهستانی است. وی از سال ۱۹۷۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است.
موریتس زاکسن (؛ – ) یک جنرالیسیمو ارتش امپراتوری فرانسه بود. وی متولد آلمان بود.
کارل ریشتر (زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۹۲۶ - درگذشتهٔ ۱۵ فوریهٔ ۱۹۸۱) موسیقی‌دان، نوازندهٔ ارگان، نوازندهٔ هارپسیکورد و رهبر ارکستر اهل آلمان بود. قطعهٔ «کنسرتوی براندنبورگ، در فا ماژور، شمارهٔ ۲، موومان اول»، که توسط گروه ارکستر با رهبری او نواخته شده‌است، اولین آهنگی است که در دیسک طلایی کاوشگرهای وویجر ۱ و وویجر ۲ ضبط شده‌است. او در سال ۱۹۸۱ در شهر مونیخ، بر اثر حمله قلبی درگذشت.
کارل هاوس‌هفر (؛ – ) ارتشبد، استاد دانشگاه، جغرافی‌دان و دیپلمات اهل آلمان بود. درک او از ژئوپلیتیک بر توسعه ایدئولوژیکی آدولف هیتلر مؤثر بود. زمانی که هیتلر و رودلف هس (که از دانشجویان وی بود) بعد از کودتای آبجوفروشی در زمان جمهوری وایمار زندانی شده بودند. او به ‌زندان لاندسبرگ رفت تا به آن دو آموزش دهد و راهنمایی‌شان کند. هاوس‌هوفر کاربرد سیاسی عبارت لبنس‌راوم را نیز جعل کرد. هیتلر از این اصطلاح برای توجیه جنایت علیه صلح و نسل‌کشی استفاده کرد. بعد از به قدرت رسیدن هیتلر هاوس‌هفر مدام به دلیل ریشه‌های
قدرت رسیدن هیتلر هاوس‌هفر مدام به دلیل ریشه‌های یهودی همسرش آزار می‌دید و برای او و فرزندانش نگران بود. هیچ وقت حتی با وجود فشارهایی که به او وارد شد حاضر به جدایی از همسرش نشد. او مدام برای امنیت خانواده‌اش از هس طلب کمک می‌کرد و به‌تدریج خودخواسته یا بالاجبار پایش از سازمان‌هایی که خود ساخته بود قطع شد. پسرش آلبرشت نهایتاً به جرم همکاری در کودتای ۲۰ ژوئیه و عضویت در مقاومت آلمان دستگیر و اعدام شد. او بعد از پایان جنگ توسط آمریکایی‌ها دستگیر و بازجویی شد و پس از آزادی به خانهٔ روستایی خود در باواریا رفت.
پس از آزادی به خانهٔ روستایی خود در باواریا رفت. او و همسرش مارتا که نمی‌توانستند با مرگ پسرشان کنار بیایند در نهایت با خوردن زهر خودکشی کردند.
رودلف اتو (؛ – ) فیلسوف و الهی‌دان ِآلمانی بود که کتابی با نام امر قدسی نوشت و در آن به تمایزات میان عقل و ایمان پرداخته است. اتو در این کتاب پیدایش دین را بر پایه مواجهه روح و جان آدمی با امر قدسی در نظر میگیرد.این کتاب در نوع خودش منحصر بفرد است. کتاب "مفهوم امر قدسی" (Das Heilige به آلمانی و The Idea of the Holy به انگلیسی) برای اولین بار به کوشش همایون همتی به زبان فارسی ترجمه و برگردانده شده و در سال 1380 توسط انتشارات نقش جهان به چاپ رسیده است.
فریدریش کلنر (; – ) سیاستمدار و مدیر اهل آلمان بود. او که در جنگ جهانی اول به عنوان پیاده‌نظام خدمت کرده بود پس از جنگ از سازمان‌دهندگان حزب سوسیال دموکرات آلمان شد که در آن دوره حزب حاکم در دوره دموکراسی آلمان بین دو جنگ جهانی بود. کلنر و همسرش به عنوان فعالان سیاسی سوسیال دموکرات کمپین‌هایی را علیه آدولف هیتلر و حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان تشکیل دادند. او در طی جنگ جهانی دوم خاطراتی روزمره دربارهٔ دوران حکومت حزب نازی نوشت که بعدها مورد توجه منتقدان قرار گرفت. خاطرات. فردیش کلنر در طول جنگ جهانی
قرار گرفت. خاطرات. فردیش کلنر در طول جنگ جهانی دوم او اقدام به نوشتن خاطراتی روزانه پیرامون مشاهداتش از رژیم نازی کرد. این خاطرات از ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ تا ۱۷ مه ۱۹۴۵ را شامل می‌شود. کلنر این خاطرات را برای ترجمه و انتشار به نوهٔ آمریکایی خود سپرد. کتابی شامل این خاطرات روزانه با نام مقاومت من در سال ۲۰۱۱ در آلمان و در سال ۲۰۱۸ با ترجمهٔ انگلیسی منتشر شد. او دربارهٔ خاطرات خود گفته‌است: «من نمی‌توانم در زمان حال با نازی‌ها بجنگم چرا که آن‌ها قدرت از بین بردن صدای من را دارند؛ بنابراین تصمیم گرفتم در آینده با
من را دارند؛ بنابراین تصمیم گرفتم در آینده با آن‌ها بجنگم. من به نسل‌هایی که خواهند آمد سلاحی برای مبارزه با تجدید حیات چنین شیطانی خواهم داد.»
کارل زاکمایر (؛ – ) یک نویسنده و نمایش‌نامه‌نویس اهل آلمان بود. دو نمایشنامه اول او شکست خوردند. در سال ۱۹۲۹، او فیلمنامه فیلم «فرشته آبی» را نوشت که برای آن جایزه گئورگ بوشنر را دریافت کرد. او همچنین نمایشنامه‌هایی از جمله «کاپیتان کوپنیک» (۱۹۳۱)، «ژنرال تئوفلز» (۱۹۴۶)، ​​«باربارا بلومبرگ... نمایشنامه‏‌ای در سه پرده» (۱۹۴۹) و «کرانیشتانس... تک پرده» (۱۹۶۷) را نوشت. زوکمایر جوایز و افتخارات متعددی از جمله جایزه کلایست، مدال شهر گوتینگن، جایزه بزرگ دولتی اتریش برای ادبیات و «حلقه سالزبورگ» را دریافت کرد.
اولریش بِک (؛ ۱۵ می ۱۹۴۴ در سووپسک در لهستان -۱ ژانویه ۲۰۱۵ در مونیخ در آلمان) یک جامعه‌شناس اهل آلمان است. اولریش بک جامعه‌شناس آلمانی شناخته شده‌ای بود و در طول زندگی خود یکی از مشهورترین دانشمندان علوم اجتماعی در جهان بود. کار او معطوف به پرسش‌های غیرقابل کنترل، ناآگاهی و عدم اطمینان در عصر مدرن بود. اصطلاحات "جامعه خطر"، "مدرنیته دوم" یا "نوسازی انعکاسی" را ابداع کرده‌است. وی همچنین تلاش کرد تا دیدگاه‌های ملی که در پژوهش‌های جامعه‌شناسی غالب بود را با جهان‌وطنی‌گرایی لغو کند که ارتباط متقابل دنیای مدرن
لغو کند که ارتباط متقابل دنیای مدرن را تصدیق می‌کند. وی استاد دانشگاه مونیخ بود. زندگی. بک در سال ۱۹۴۴ در شهرستان سووپسک فعلی لهستان) پامرانیا متولد شد و در هانوفر بزرگ شد. وی تحصیلات دانشگاهی را با گرایش حقوق در فرایبورگ آغاز کرد و از سال ۱۹۶۶ به بعد در دانشگاه مونیخ در رشته‌های جامعه‌شناسی، فلسفه، روان‌شناسی و علوم سیاسی تحصیل کرد. از سال ۱۹۷۲ ، پس از اخذ درجه دکترا، به عنوان جامعه‌شناس در دانشگاه مونیخ استخدام شد. در سال ۱۹۷۹ به عنوان مدرس دانشگاه شایسته تعیین صلاحیت پایان‌نامه‌ها شد. وی مدتی به عنوان
تعیین صلاحیت پایان‌نامه‌ها شد. وی مدتی به عنوان استاد در دانشگاه مونستر (۱۹۸۱-۱۹۷۹) و دانشگاه بامبرگ ۱۹۸۱–۱۹۹۲) تدریس می‌کرد. از سال ۱۹۹۲ تا زمان مرگ ، بک استاد جامعه شناسی و مدیر انستیتوی جامعه شناسی در دانشگاه مونیخ بود. وی جوایز و افتخارات بین‌المللی بسیاری از جمله انتخاب در شورای انجمن و هیئت اجرایی انجمن جامعه‌شناسی آلمان را دریافت کرد. مشارکت‌های پژوهشی. جامعه خطر (ریسک) توسط الریش بک و آنتونی گیدنز در طول دهه ۱۹۸۰ وضع شد. از نظر بک و گیدنز، ساختار طبقاتی سنتی صنعتی جامعه مدرن از هم می‌پاشد.
طبقاتی سنتی صنعتی جامعه مدرن از هم می‌پاشد. جهانی‌سازی خطراتی را ایجاد می‌کند که مردم همه طبقات مختلف را نگران می‌کند. به عنوان مثال، رادیواکتیویته، آلودگی و حتی بیکاری. خانوارهای متمول برای محافظت خود در برابر این خطرات اقداماتی می‌کنند ولی برای برخی نمی‌توانند این کار را انجام دهند. به عنوان مثال تغییر محیط زیست جهانی. فقرا در برابر آنها رنج می‌برند. وی خاطر نشان می‌کند خطرات همچنین از نظر اجتماعی ساخته می‌شوند و برخی از خطرات خطرناک‌تر تلقی می‌شوند زیرا در رسانه‌های جمعی بیشتر مورد بحث قرار می‌گیرند:
در رسانه‌های جمعی بیشتر مورد بحث قرار می‌گیرند: مانند تروریسم. جامعه خطر منجر به تجزیه و تحلیل خطرها و سبب پیشداوری می‌شود. &lt;br&gt; سردبیر مجله جامعه‌شناسی، Soziale Welt (از سال ۱۹۸۰ به آلمانی)، نویسنده حدود ۱۵۰ مقاله و نویسنده یا ویراستار بسیاری از کتاب‌ها بود. گروه اسپینلی. در 15 سپتامبر 2010، بک از ابتکار گروه اسپینلی پارلمان اروپا برای تقویت مجدد فدرالیسم در اتحادیه اروپا حمایت کرد. اتحادیه فدرالیست‌های اروپایی و سازمان جوانان آن فدرالیست‌های جوان اروپایی بیش از 60 سال است که ایده فدرالیسم اروپایی
بیش از 60 سال است که ایده فدرالیسم اروپایی را ترویج می کنند با این باور که تنها یک فدراسیون اروپایی، مبتنی بر ایده وحدت در تنوع، می‌تواند بر تقسیم قاره اروپا غلبه کند. حامیان برجسته این ابتکار عبارتند از ژاک دولور، دانیل کوهن بندیت، خی ورهوفستات، اندرو داف و المار بروک.
ارنست فُم رات ( – ) یک سیاست‌مدار اهل آلمان و از کارمندان سفارت آلمان در پاریس بود. وی در نوامبر ۱۹۳۸ توسط نوجوانی یهودی-لهستانی با نام هرشل گرینشپان با شلیک گلوله به قتل رسید. این کار به ناسیونال سوسیالیست ها این بهانه را داد تا سیاست حذف یهودیان از جامعه ملی آلمان (فولک آلمان) را پیش ببرند.
مارگت هونکر (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۶ مه ۲۰۱۶) یک سیاست‌مدار اهل آلمان بود. مارگت هونکر در ۶ مه ۲۰۱۶، در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
آنتون لودویگ فریدریش آگوست فون مکنسن (۶ دسامبر ۱۸۴۹ – ۸ نوامبر ۱۹۴۵) نظامی آلمانی در دوره امپراتوری آلمان بود که در جنگ جهانی اول حضور داشت. در طول حکمرانی نازی‌ها وی یک سلطنت‌طلب باقی ماند و هر از گاهی با یونیفورم جنگ اول جهانی خود در مراسمات رسمی شرکت می‌نمود. وی از لحاظ وفاداری به رژیم نازی مورد شک قرار داشت هرچند نازی‌ها نتوانستند چنین چیزی را علیه وی اثبات کنند. سال‌های اولیه. مکنسن متولد لایپنیتس در نزدیکی روستای دالنبرگ در استان زاکسن پروس حاصل ازدواج لودویگ و ماری لوییس مکنسن بود. پدرش که مدیر
لودویگ و ماری لوییس مکنسن بود. پدرش که مدیر شرکت‌های زمین‌داری بود، وی را به یک رئال ژیمنازیوم فرستاد؛ ظاهراً به این امید که پسر ارشدش حرفه پدر را تعقیب خواهد کرد. مکنسن خدمت نظامی اش را در سال ۱۸۶۹ آغاز نمود. در طول جنگ فرانسه و پروس به درجه ستوان دومی ارتقا یافته و نشان صلیب آهنین درجه دو را بخاطر هدایت حمله‌ای علیه یک تیم شناسایی دشمن در شمال اورلئان دریافت کرد. با پایان جنگ، وی خدمت را ترک نموده تا در دانشگاه هاله تحصیل نماید اما در سال ۱۸۷۳ به ارتش بازگشت. وی در سال ۱۸۷۹ با دوریس فون هورن ازدواج نمود
وی در سال ۱۸۷۹ با دوریس فون هورن ازدواج نمود و از وی صاحب دو دختر و سه پسر گردید. در سال ۱۸۹۱ پس از گذراندن آموزش مقدماتی سه ساله در دانشکده جنگ، در ستاد ارتش آلمان در برلین استخدام گردید. رئیس ستاد مشترک ارتش آقای هلموت فون مولتکه وی را «شخصیتی دوست داشتنی» توصیف کرد. وی جهت خدمت به‌عنوان آجودان رئیس جدید ستاد ژنرال آلفرد فون شلیفن فراخوانده شد؛ کسی که مکنسن وی را به چشم یک «متخصص آموزش رهبری ارتشهای میلیونی» می‌دید. وی قیصر ویلهلم دوم را نیز تحت تأثیر خود قرار داد به‌طوری که وی دستور داد به مکنسن هدایت
قرار داد به‌طوری که وی دستور داد به مکنسن هدایت هنگ اول Life Hussars را از ۱۷ ژوئن ۱۸۹۳ تا ۲۷ ژانویه ۱۸۹۸ بسپارند و بدینگونه وی اغلب یونیفورم ویژه و مخصوص هوسار را می‌پوشید. وی سپس اولین فرماندهی شد که به مقام آجودانی ویلهلم دوم می‌رسید. وی در ۲۷ ژانویه ۱۸۹۹ معادل چهلمین سالروز تولد ویلهلم دوم به دریافت عنوان اشرافی" فون " نائل گشته و " فون مکنسن " خوانده شد. سپس وی هدایت واحد تازه تأسیس بریگاد Life Hussar(به آلمانی "Leib-Husaren-Brigade") از ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۳ و سپس از ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۸ نیز هدایت لشکر سی و ششم ام