payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مک‌آیور را برای کتاب "انسان سیاسی" (۱۹۶۰) و در سال ۱۹۷۰ جایزه گونار میردال را برای "سیاست‌های بی‌منطق" دریافت کرد. در سال ۲۰۰۱، لیپست به عنوان یکی از ۱۰۰ روشنفکر برتر آمریکایی بر اساس ارجاعات دانشگاهی در کتاب ریچارد پوسنر، "روشنفکران عمومی: مطالعه‌ای درباره زوال" نامگذاری شد. تحقیقات آکادمیک. «برخی پیش‌نیازهای اجتماعی دموکراسی». یکی از آثار بسیار استنادشده سیمور مارتین لیپست، مقاله‌ای با عنوان «برخی پیش‌نیازهای اجتماعی دموکراسی: توسعه اقتصادی و مشروعیت سیاسی» (۱۹۵۹) است، که اثری کلیدی در نظریه نوسازی،
سیاسی» (۱۹۵۹) است، که اثری کلیدی در نظریه نوسازی، دموکراتیزه شدن و مقاله‌ای است که شامل فرضیه لیپست مبنی بر این است که توسعه اقتصادی منجر به دموکراسی می‌شود. لیپست یکی از نخستین طرفداران «نظریه نوسازی» بود. این نظریه بیان می‌کند که دموکراسی نتیجه مستقیم رشد اقتصادی است و اینکه «هرچه یک ملت ثروتمندتر باشد، احتمال حفظ دموکراسی در آن بیشتر است.» نظریه نوسازی لیپست همچنان در مباحث و تحقیقات آکادمیک پیرامون گذارهای دموکراتیک نقش مهمی ایفا می‌کند. این نظریه به عنوان «فرضیه لیپست» و «تز لیپست» نیز شناخته می‌شود.
«فرضیه لیپست» و «تز لیپست» نیز شناخته می‌شود. فرضیه لیپست از سوی گیلرمو اودانل، آدام پرژورسکی، دارون عجم‌اوغلو و جیمز ای. رابینسون به چالش کشیده شده است. یکی از مباحث در زمینه نحوه پیدایش دموکراسی، مربوط به دموکراتیزه شدن درون‌زا یا برون‌زا است. دموکراتیزه شدن درون‌زا بر این استدلال استوار است که دموکراتیزه شدن نتیجه تاریخ گذشته کشور تا آن نقطه است. بنابراین، توسعه اقتصادی و گسترش طبقه متوسط در اینجا نقش مهمی ایفا می‌کند. طرفداران این دیدگاه، چارلز بویکس و سوزان سی. استوکس هستند. دموکراتیزه شدن برون‌زا، از
سی. استوکس هستند. دموکراتیزه شدن برون‌زا، از سوی دیگر، استدلال می‌کند که دموکراتیزه شدن نتیجه عوامل خارجی است، مانند روح زمانه جنبش‌های سیاسی طرفدار دموکراسی که از موج سوم دموکراتیزه شدن تا دهه ۱۹۹۰ دیده می‌شد. بر اساس آدام پرژورسکی و فرناندو لیمونگی، دلیل همبستگی میان ثروت اقتصادی و دموکراسی این است که وقتی کشوری به حکمرانی دموکراتیک منتقل می‌شود، احتمال ماندگاری دموکراسی در آن در صورت ثروتمند بودن بسیار بیشتر است، در حالی که کشورهای فقیر اغلب به حکومت‌های استبدادی بازمی‌گردند. "انسان سیاسی". کتاب "انسان
استبدادی بازمی‌گردند. "انسان سیاسی". کتاب "انسان سیاسی: پایه‌های اجتماعی سیاست" (۱۹۶۰) تحلیل تأثیرگذاری است از پایه‌های دموکراسی، فاشیسم، کمونیسم («اقتدارگرایی طبقه کارگر») و سایر سازمان‌های سیاسی در سراسر جهان، در دوره بین دو جنگ جهانی و پس از جنگ جهانی دوم. یکی از بخش‌های مهم این کتاب فصل دوم با عنوان «توسعه اقتصادی و دموکراسی» است. لری دایموند و گری مارکس بیان می‌کنند که «ادعای لیپست درباره رابطه مستقیم بین توسعه اقتصادی و دموکراسی در ۳۰ سال گذشته مورد بررسی‌های تجربی گسترده، چه کمی و چه کیفی، قرار
بررسی‌های تجربی گسترده، چه کمی و چه کیفی، قرار گرفته است. شواهد با وضوح و ثبات چشمگیری نشان می‌دهند که یک رابطه علّی قوی بین توسعه اقتصادی و دموکراسی وجود دارد.» در فصل پنجم، لیپست به تحلیل «فاشیسم» در قالب راست، چپ و میانه پرداخته و توضیح می‌دهد که مطالعه پایه‌های اجتماعی جنبش‌های توده‌ای مدرن نشان می‌دهد که هر طبقه اجتماعی اصلی دارای بیان‌های سیاسی دموکراتیک و افراطی است. او اشتباه شناسایی افراط‌گرایی به عنوان پدیده‌ای راست‌گرا و کمونیسم به عنوان پدیده‌ای چپ‌گرا را توضیح داده است. لیپست تأکید می‌کند که
چپ‌گرا را توضیح داده است. لیپست تأکید می‌کند که ایدئولوژی‌ها و گروه‌های افراطی را می‌توان همانند گروه‌های دموکراتیک، در قالب راست، چپ و میانه طبقه‌بندی و تحلیل کرد. کتاب "انسان سیاسی" در چندین نسخه منتشر و بازنشر شده، بیش از ۴۰۰ هزار نسخه فروش داشته و به ۲۰ زبان، از جمله ویتنامی، بنگالی و صرب‌کرواتی، ترجمه شده است. "ساختارهای شکاف، نظام‌های حزبی، و هم‌سویی رأی‌دهندگان". در این اثر مشترک با استاین روککان در سال ۱۹۶۷، لیپست نظریه «لحظه‌های حساس» را معرفی کرد و مشارکت قابل‌توجهی در نظریه شکاف داشت. "قرن
کرد و مشارکت قابل‌توجهی در نظریه شکاف داشت. "قرن دموکراتیک". در کتاب "قرن دموکراتیک" (۲۰۰۴)، لیپست تلاش کرد توضیح دهد چرا آمریکای شمالی دموکراسی‌های باثباتی را توسعه داد، اما آمریکای لاتین نتوانست. او استدلال کرد که دلیل این تفاوت، الگوهای اولیه استعمار، فرآیند اقتصادی ادغام مستعمرات جدید، و جنگ‌های استقلال متفاوت بودند. تاریخ‌های متفاوت بریتانیا و ایبریا به عنوان عامل ایجاد میراث‌های فرهنگی گوناگونی دیده می‌شوند که بر چشم‌انداز دموکراسی تأثیر گذاشتند. امور عمومی. لیپست در سال ۱۹۶۰ از حزب سوسیالیست آمریکا
عمومی. لیپست در سال ۱۹۶۰ از حزب سوسیالیست آمریکا جدا شد و بعدها خود را یک فرد میانه‌رو توصیف کرد که به شدت تحت تأثیر الکسی دو توکویل، جرج واشنگتن، ارسطو و ماکس وبر قرار داشت. او در جناح محافظه‌کار حزب دموکرات فعال بود و با نئومحافظه‌کاران ارتباط داشت، هرچند خود را نئومحافظه‌کار نمی‌نامید. لیپست معاون رئیس هیئت مدیره مؤسسه صلح ایالات متحده، عضو هیئت مدیره مؤسسه آلبرت شنکر، عضو هیئت بورس‌های خارجی آمریکا، هم‌رئیس کمیته اصلاح قانون کار، هم‌رئیس کمیته برای یونسکو مؤثر و مشاور بنیاد ملی علوم انسانی، مؤسسه ملی
مؤثر و مشاور بنیاد ملی علوم انسانی، مؤسسه ملی علوم انسانی، بنیاد ملی برای دموکراسی و کمیته یهودیان آمریکا بود. لیپست از حامیان قوی اسرائیل بود و ریاست «اساتید آمریکایی برای صلح در خاورمیانه»، ریاست کمیسیون ملی بی‌نای بریث هیلیل و هیئت مشورتی دانشگاهی آپیل یهودیان متحد را برعهده داشت. او همچنین هم‌رئیس کمیته اجرایی مرکز بین‌المللی صلح در خاورمیانه بود. لیپست سال‌ها در تلاش برای یافتن راه‌حلی برای درگیری اسرائیل و فلسطین فعالیت کرد و این تلاش‌ها بخشی از پروژه پژوهشی بزرگ‌تر او درباره عوامل پایداری
از پروژه پژوهشی بزرگ‌تر او درباره عوامل پایداری دموکراسی‌های صلح‌آمیز و پایدار در جوامع بود. تحقیقات او بر این موضوع متمرکز بود که چگونه سطوح بالای توسعه اجتماعی-اقتصادی، شرایط لازم برای دموکراسی را ایجاد می‌کنند (همچنین به آثار آمارتیا سن مراجعه کنید) و پیامدهای دموکراسی برای صلح چیست. جوایز. کتاب لیپست با عنوان "نخستین ملت جدید" به عنوان یکی از فینالیست‌های جایزه ملی کتاب انتخاب شد. او همچنین موفق به دریافت نشان‌های تاونزند هریس و مارگارت بیرد داوسون برای دستاوردهای قابل‌توجه، مدال طلای تلکام شمالی-شورای
دستاوردهای قابل‌توجه، مدال طلای تلکام شمالی-شورای بین‌المللی مطالعات کانادایی و جایزه لئون اپستین در سیاست تطبیقی از انجمن علوم سیاسی آمریکا شد. او جایزه مارشال اسکلر برای تمایز در مطالعات یهودی و در سال ۱۹۹۷، جایزه هلن دینرمن را از انجمن جهانی پژوهش افکار عمومی دریافت کرد. زندگی شخصی. همسر اول لیپست، السی، در سال ۱۹۸۷ درگذشت. او مادر سه فرزند لیپست: دیوید، دنیل و کارولا («سیسی») بود. دیوید لیپست استاد انسان‌شناسی در دانشگاه مینه‌سوتا است. او شش نوه داشت. لیپست از همسر دوم خود، سیدنی گایر (مدیر JCRC)، که
لیپست از همسر دوم خود، سیدنی گایر (مدیر JCRC)، که در سال ۱۹۹۰ با او ازدواج کرد، به جا ماند. لیپست در سن ۸۴ سالگی بر اثر عوارض ناشی از سکته درگذشت.
آلفی اوان آلن (؛ زاده ) هنرپیشه اهل بریتانیا است که بیشتر برای بازی در نقش تئون گریجوی در مجموعه تلویزیونی "بازی تاج و تخت" شناخته شده‌است. او همچنین در فیلم "چگونه یک دختر درست کنیم" نیز بازی کرده‌است. سال‌های ابتدایی. الن در همراسمیث لندن به دنیا آمد. او پسر تهیه‌کننده فیلم، الیسون اوون و کیث الن بازیگر است. خواهر بزرگتر او، لیلی الن خواننده است که آهنگی به نام «الفی» دربارهٔ برادرش خوانده‌است. او به مدرسه ویندلشام هاوس در ساسکس، نزدیک رامزی به مدرسه امبلی پارک، در پورتسماوث به دانشگاه سنت جان و در همپستد
پارک، در پورتسماوث به دانشگاه سنت جان و در همپستد به دانشگاه هنرهای زیبا رفت. هم چنین او سومین عموزاده خواننده بریتانیایی، سم اسمیث، است. مسیر شغلی. اولین حضور حرفه‌ای الن در یک کمدی به نام تو اینجایی در سال ۱۹۹۸ بود که توسط مت لوکاس و دیوید ویلیامز نوشته شده بود. همان سال، الن و خواهرش در فیلم الیزابت ظاهر شدند که توسط مادرشان تهیه شده بود. کار ابتدایی او شامل نقش‌های کوچکی در "" به کارگردانی عمویش کوین الن، فیلم کفاره و درام تاریخی تلفات ۱۹۰۷ در نقش نوبی کلارک بود. در آوریل ۲۰۰۹، او همراه با جیمی وینستون
بود. در آوریل ۲۰۰۹، او همراه با جیمی وینستون در موزیک ویدیوی "دیوانگی" برای داست دویل" بازی کرد. هم چنین نقشی در فیلم سقوط آزاد داشت. در سال ۲۰۱۱ و با حضور در نقش تیان گریجوی در سریال بازی تاج و تخت، الن توجه بین‌المللی را جلب کرد. در سال ۲۰۱۲، او در فیلم بریتانیایی "توقیف" بازی کرد. و در سال ۲۰۱۴ نیز در فیلم جان ویک در نقش لوسف تراسوو بازی کرد.
آمریتا آکاریا (؛ زاده ۳۱ ژوئیه ۱۹۸۷) یک هنرپیشه اهل نروژ-نپال است. گزیدهٔ نقش‌آفرینی‌ها. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد:
بن کرمپتون (؛ زاده 1974) یک بازیگر اهل انگلستان است. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته است می‌توان به ۱۰۲ سگ خالدار و مجموعه‌های بازی تاج‌وتخت و استرایک اشاره نمود.
انقلاب کرامت ()، انقلاب میدان یا انقلاب ۲۰۱۴ اوکراین، در فوریه ۲۰۱۴ در اوکراین رخ داد و پایان‌بخش اعتراضات یورومیدان بود. این انقلاب با درگیری‌های مرگبار بین معترضان و نیروهای امنیتی در کی‌یف پایتخت اوکراین و در ادامه با برکناری رئیس‌جمهور ویکتور یانوکوویچ و بازگشت قانون اساسی ۲۰۰۴ به اوج خود رسید. همچنین منجر به آغاز جنگ روسیه و اوکراین شد. در نوامبر ۲۰۱۳، موجی از اعتراضات در مقیاس بزرگ (معروف به یورومیدان) در واکنش به تصمیم ناگهانی رئیس‌جمهور یانوکوویچ مبنی بر عدم امضای توافقنامه همکاری و تجارت آزاد با
بر عدم امضای توافقنامه همکاری و تجارت آزاد با اتحادیه اروپا، در عوض روابط نزدیک‌تر با روسیه و اتحادیه اقتصادی اوراسیا به راه افتاد. در فوریه ۲۰۱۴ پارلمان اوکراین با اکثریت قاطع آرا به امضای توافقنامه با اتحادیه اروپا رای داده بود. روسیه بر اوکراین فشار آورد تا این توافق به امضا نرسد. این اعتراضات ماه‌ها ادامه یافت و معترضان به مرور خواستار استعفای یانوکوویچ و دولت آزارف شدند. معترضان با آنچه به عنوان فساد گسترده دولتی و سوء استفاده از قدرت، نفوذ الیگارش‌ها، خشونت پلیس، و نقض حقوق بشر در اوکراین می‌دیدند،
خشونت پلیس، و نقض حقوق بشر در اوکراین می‌دیدند، به مخالفت برخاستند. قوانین سرکوبگرانه ضد معترضان باعث برانگیختن خشم بیشتری شد. معترضان در طول «قیام میدان» در میدان استقلال واقع در مرکز کی‌یف یک اردوگاه اعتراضی بزرگ و سنگربندی شده ایجاد کردند. در ژانویه و فوریه ۲۰۱۴، درگیری بین معترضان و پلیس ضد شورش ویژه برکوت منجر به کشته شدن ۱۰۸ معترض و ۱۳ افسر پلیس و مجروح شدن بسیاری دیگر شد. شدیدترین درگیری‌ها بین معترضان پلیس در خیابان هروشفسکی در ۱۹ تا ۲۲ ژانویه رخ داد و نخستین تلفات اعتراضات از این منطقه مخابره شد.
و نخستین تلفات اعتراضات از این منطقه مخابره شد. به دنبال آن معترضان ساختمان‌های دولتی را در سراسر کشور اشغال کردند در نهایت دولت آزارف استعفا داد. مرگبارترین درگیری‌ها در ۱۸ و ۲۰ فوریه رخ داد که شدیدترین خشونت‌ها از زمان استقلال اوکراین از شوروی توصیف شد. هزاران معترض با رهبری کنشگران و با سپر و کلاه ایمنی به سمت پارلمان پیشروی کردند که توسط تک تیراندازان پلیس مورد هدف قرار گرفتند. در ۲۱ فوریه، توافقنامه‌ای بین رئیس‌جمهور یانوکوویچ و رهبران اپوزیسیون پارلمانی امضا شد که در آن به تشکیل دولت وحدت ملی موقت،
امضا شد که در آن به تشکیل دولت وحدت ملی موقت، اصلاح قانون اساسی و انتخابات زودهنگام اشاره شده بود. روز بعد، پلیس از مرکز کی‌یف که بیشتر آن تحت کنترل معترضان قرار داشت، عقب‌نشینی کرد. یانوکوویچ همان شب از کی‌یف فرار کرد. در ۲۲ فوریه، رادا (پارلمان اوکراین) با ۳۲۸ رای موافق در برابر ۰ رای مخالف (از مجموع ۴۵۰ نماینده رادا) به برکناری یانوکوویچ از سمت ریاست جمهوری رای داد. (۷۲٫۸٪ از اعضای پارلمان). یانوکوویچ گفت که این رای‌گیری غیرقانونی و احتمالاً تحت اجبار گرفته شده است و از فدراسیون روسیه درخواست کمک کرد.
شده است و از فدراسیون روسیه درخواست کمک کرد. اعتراضات گسترده‌ای از جانب طرفداران روسیه علیه انقلاب، در مناطق شرقی و جنوبی اوکراین سازماندهی شد. روسیه کریمه را اشغال و سپس به خاک خود الحاق کرد در همین حال جدایی‌طلبان مسلح طرافدار روسیه ساختمان‌های دولتی در دونتسک و لوهانسک را اشغال و اعلام استقلال کردند. این اتفاقات منجر به آغاز جنگ دونباس شد. دولت موقت به رهبری آرسنی یاتسنیوک توافقنامه همکاری با اتحادیه اروپا را امضاء کرد و برکوت را منحل کرد. پترو پوروشنکو پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۴ (۵۴٫۷
پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۴ (۵۴٫۷ درصد از آرا در دور اول) رئیس‌جمهور شد. دولت جدید اصلاحات سال ۲۰۰۴ در قانون اساسی اوکراین را که در سال ۲۰۱۰ با عنوان تضاد با قانون اساسی لغو شده بود، احیا کرد و به پاکسازی گسترده ادارات دولتی از کارمندانی که طرفدار حکومت قبلی بودند، پرداخت. همچنین یک برنامه کمونیسم زدایی (decommunization) گسترده در سراسر کشور آغاز شد. پیش‌زمینه. دولت‌های مختلفی که در دهه ۲۰۰۰ در اوکراین بر سر کار بودند به دنبال روابط نزدیک تر با اتحادیه اروپا (EU) بودند. دولت ویکتور یانوکوویچ
اتحادیه اروپا (EU) بودند. دولت ویکتور یانوکوویچ از سال ۲۰۱۲ در حال مذاکره برای امضای توافقنامه همکاری با اتحادیه اروپا بود. چنین توافق تجاری جامعی با اتحادیه اروپا می‌توانست بر توافقات تجاری اوکراین با روسیه که در آن زمان بزرگ‌ترین شریک تجاری اوکراین بود تأثیر بگذارد. یانوکوویچ معتقد بود که می‌تواند به این مشکلات رسیدگی کند و گفت که قصد امضای توافقنامه را دارد، اما هر بار آن را به تعویق می‌انداخت. این اقدام به عنوان تلاش برای عقب‌نشینی از امضای این توافقنامه تعبیر شد و به موجی از اعتراضات منجر شد که به
تعبیر شد و به موجی از اعتراضات منجر شد که به جنبش «یورومیدان» معروف شد. اعتراضات ابتدا در نوامبر ۲۰۱۳ و پس از آن آغاز شد که ویکتور یانوکوویچ، در جریان نشست شراکت شرقی در ویلنیوس از امضای توافقنامه همکاری سیاسی و تجارت آزاد با اتحادیه اروپا امتناع کرد و در عوض آن روابط نزدیک تر با روسیه را انتخاب کرد. نخست‌وزیر میکولا آزارف، ۲۰ میلیارد یورو (۲۷ میلیارد دلار) وام و کمک درخواست کرده بود. اتحادیه اروپا حاضر بود ۶۱۰ میلیون یورو (۸۳۸ میلیون دلار) وام ارائه دهد،&lt;ref
یورو (۸۳۸ میلیون دلار) وام ارائه دهد،&lt;ref name="https://www.cnbc.com/id/101277705"&gt;&lt;/ref&gt; اما از آن‌سو روسیه حاضر بود ۱۵ میلیارد دلار وام و همچنین گاز ارزان‌تر به اوکراین ارائه دهد. علاوه بر این، اتحادیه اروپا خواستار تغییرات عمده در مقررات و قوانین اوکراین شد، اما روسیه این درخواست را نکرد. روسیه همچنین فشار اقتصادی بر اوکراین اعمال کرد و یک کارزار تبلیغاتی علیه امضای توافقنامه با اتحادیه اروپا به راه انداخت. یانوکوویچ به‌طور گسترده‌ای در غرب اوکراین منفور بود، اما در شرق و جنوب، جایی که مردم
منفور بود، اما در شرق و جنوب، جایی که مردم بیشتر به زبان روسی (زبان مادری یانوکوویچ نیز روسی بود) صحبت می‌کردند از حمایت‌های بیشتری برخوردار بود. این تظاهرات ابتدا مسالمت آمیز بود، اما در ژانویه ۲۰۱۴ و پس از تصویب قوانینی برای سرکوب اعتراضات توسط پارلمان که تحت سلطه طرفداران یانوکوویچ بود به خشونت کشیده شد. اتحادیه اروپا و ایالات متحده از یانوکوویچ خواستند تا برای خاتمه اعتراضات به صورت مسالمت آمیز مذاکره کند و گفتند در صورتی که مقامات دولتی مسئول خشونت شناخته شوند، تحریم‌هایی را علیه آنها اعمال خواهند
شناخته شوند، تحریم‌هایی را علیه آنها اعمال خواهند کرد. پیش از انقلاب فوریه، یک توافق عفو با معترضان امضا شد که طبق آن معترضینی که ساختمان‌های اشغال شده را ترک کنند از تعقیب قضایی در امان خواهند بود. معترضان تمام ساختمان‌های دولتی اشغال شده را تخلیه کردند. کنشگران مدنی از خیابان هروشفسکی که در آن با پلیس درگیر بودند خارج شدند. کنترل تالار شهر کی‌یف در ۱۶ فوریه به دولت بازگردانده شد. قرار بود تمام کسانی که قبلاً به دلیل شرکت در اعتراضات زندانی شده بودند، پس از ۱۷ فوریه آزاد شوند. در ۱۴ فوریه، یانوکوویچ گفت:
۱۷ فوریه آزاد شوند. در ۱۴ فوریه، یانوکوویچ گفت: «می‌خواهم بگویم که من تحریک شده‌ام و من را تشویق می‌کنند که از روش‌ها و راه‌های مختلف برای حل و فصل اوضاع استفاده کنم، اما می‌خواهم بگویم نمی‌خواهم در جنگ باشم. نمی‌خواهم هیچ تصمیمی با استفاده از چنین روش‌های رادیکالی گرفته شود.» وی از همه سیاستمداران خواست که از رادیکالیسم خودداری کنند و درک کنند که «خطی وجود دارد که نباید از آن عبور کرد و این خط قانون است.» بررسی اجمالی. اعتراضات در شب ۲۱ نوامبر ۲۰۱۳ در میدان نزاله‌ژنوستی (میدان استقلال) شهر کی‌یف آغاز شد و
نزاله‌ژنوستی (میدان استقلال) شهر کی‌یف آغاز شد و تا اواسط فوریه ۲۰۱۴ ادامه داشت. این اعتراضات به دلیل تصمیم دولت اوکراین برای تعلیق امضای توافقنامه همکاری با اتحادیه اروپا (EU) آغاز شد. دوره آرامش نسبی تظاهرات ضد دولتی در کی‌یف در ۱۸ فوریه ۲۰۱۴ با درگیری ناگهانی معترضان و پلیس پایان یافت. دست‌کم ۸۲ نفر از جمله ۱۳ پلیس طی چند روز آینده کشته شدند. بیش از ۱۱۰۰ نیز نفر مجروح شدند. در ۱۸ فوریه، حدود ۲۰۰۰۰ معترض یورومیدان در حمایت از احیای تغییرات قانون اساسی ۲۰۰۴ اوکراین که مدت کوتاهی پس از انتخاب یانوکوویچ به
اوکراین که مدت کوتاهی پس از انتخاب یانوکوویچ به عنوان رئیس‌جمهور در سال ۲۰۱۰ توسط دادگاه قانون اساسی اوکراین لغو شده بود، به سمت ورخونا رادا (پارلمان اوکراین) راهپیمایی کردند. پلیس راه آنها را مسدود کرد. درگیری به خشونت کشیده شد. بی‌بی‌سی به نقل از خبرنگاران گزارش داد که هر یک از طرفین دیگری را مقصر شروع درگیری می‌دانستند. پلیس ابتدا با گلوله‌های لاستیکی و سپس با گلوله‌های جنگی (از جمله سلاح‌های خودکار و تفنگ‌های تک تیرانداز) به معترضان شلیک کرد، و سپس در تلاش برای عقب راندن هزاران معترض از گاز اشک‌آور و
تلاش برای عقب راندن هزاران معترض از گاز اشک‌آور و بمب‌های صوتی استفاده کرد. معترضان با سلاح‌های ابتدایی (مانند سنگ و چماق‌های بزرگ)، سلاح‌های گرم و مواد منفجره دست‌ساز (کوکتل مولوتف) با پلیس مقابله کردند و به مقر حزب مناطق حمله کردند. پلیس به کمپ اصلی معترضان واقع در میدان نزاله‌ژنوستی حمله کرد و بخش‌هایی از میدان نزاله‌ژنوستی را تصرف کرد. ساختمان اتحادیه‌های کارگری که به عنوان مقر معترضان یورومیدان عمل می‌کرد، به آتش کشیده شد. مفسران سیاسی اظهار داشتند که اوکراین در آستانه یک جنگ داخلی است. برخی از مناطق،
در آستانه یک جنگ داخلی است. برخی از مناطق، از جمله استان لویو، از نظر سیاسی خود را مستقل از دولت مرکزی اعلام کردند. از ۱۸ فوریه، معترضان یورومیدان شروع به تصرف ساختمان‌های دولتی منطقه ای (RSA) در چندین استان (منطقه) کردند. در ۱۹ فوریه، مقامات در کی‌یف پست‌های بازرسی پلیس ایجاد کردند و محدودیت‌هایی بر حمل و نقل عمومی وضع کردند و مدارس را تعطیل کردند که رسانه‌ها از این وضعیت به منزله اعلام وضعیت اضطراری یاد کردند. در ۲۰ فوریه، وزیر امور داخلی ویتالی زاخارچنکو اعلام کرد که فرمانی را امضا کرده است که اجازه
اعلام کرد که فرمانی را امضا کرده است که اجازه استفاده از گلوله جنگی علیه معترضان را می‌دهد. مرکز کی‌یف شاهد بدترین خشونت‌ها بود، در عرض ۴۸ ساعت حداقل ۷۷ نفر کشته شدند. در پاسخ، رئیس پارلمان اوکراین، ولودیمیر ریباک، روز بعد اعلام کرد که فرمان پارلمانی را امضا کرده است که توسل به زور را محکوم کرده و از همه نهادها (وزارت امور داخلی، کابینه وزیران و غیره) خواسته است تا فوراً تمام اقدامات نظامی علیه معترضان را متوقف کنند. پارلمان همچنین زاخارچنکو را از مقامش تعلیق کرد. رئیس‌جمهور یانوکوویچ توافق‌نامه‌ای با
تعلیق کرد. رئیس‌جمهور یانوکوویچ توافق‌نامه‌ای با رهبران مخالف دولت امضا کرد. یانوکوویچ وعده تغییر در قانون اساسی برای بازگرداندن برخی اختیارات به پارلمان را داد و قول برگزاری انتخابات زودهنگام تا دسامبر را نیز داد. با وجود توافق، هزاران معترض در مرکز کی‌یف باقی ماندند و توانستند کنترل کامل منطقه دولتی شهر کی‌یف را به دست بگیرند از جمله آنها می‌توان به تصرف ساختمان پارلمان، دفتر ریاست جمهوری، کابینه و وزارت کشور اشاره نمود. در ۲۱ فوریه، لایحه ای برای برکناری یانوکوویچ به پارلمان ارائه شد. در همان روز
یانوکوویچ به پارلمان ارائه شد. در همان روز یانوکوویچ به خارکوف رفت. در ۲۲ فوریه، گزارش شد که معترضان کنترل کی‌یف را در دست گرفته و یانوکوویچ به شرق اوکراین گریخته است. پارلمان با ۳۲۸ رای موافق به برکناری یانوکوویچ از مقام ریاست جمهوری رای مثبت داد و از برنامه‌ریزی برای برگزاری انتخابات ریاست جمهوری در ۲۵ می خبر داد. در ۲۳ فوریه، رئیس پارلمان اوکراین، اولکساندر تورچینوف (تورچینوف پس از استعفای ریباک در ۲۲ فوریه به ریاست پارلمان رسیده بود) با رای پارلمان به عنوان رئیس‌جمهور موقت منصوب شد. در ۲۴ فوریه حکم
عنوان رئیس‌جمهور موقت منصوب شد. در ۲۴ فوریه حکم بازداشت یانوکوویچ توسط دولت جدید صادر شد. طی چند روز آینده، سیاستمداران و فعالان ناسیونالیست روسی اعتراضاتی را در کریمه سازماندهی کردند و از روسیه خواستند به دفاع از این منطقه در برابر پیشروی «فاشیست‌های» اوکراینی کمک کند. گاهشمار. ۱۸ فوریه. در ساعت ۱۶:۰۰ این روز فعالیت متروی کی‌یف به دلیل تهدید تروریستی متوقف شد. درگیری‌های اولیه (مارینسکی و لیپکی). شب قبل از درگیری، جنبش رایت سکتور (بخش راست) از همه اعضای خود خواست تا خودشان را برای «حمله صلح» در ۱۸ فوریه
خواست تا خودشان را برای «حمله صلح» در ۱۸ فوریه آماده کنند. همچنین اتحادیه مردمی میدان از همه شهروندان نگران خواست تا در «حمله صلح» که اتحادیه‌های دانشجویی نیز به آن خواهند پیوست، شرکت کنند. اتحادیه میدان اعلام کرد ساعت ۸:۳۰ صبح روز ۱۸ فوریه معترضان به سمت مجلس راهپیمایی خواهند کرد. صبح آن روز، حدود ۲۰۰۰۰ معترض به سمت ساختمان پارلمان راهپیمایی کردند، این نهاد قرار بود خواسته‌های مخالفان را برای قانون اساسی و دولت جدید بررسی کند. حوالی ساعت ۰۹:۴۵، معترضان از سد چند کامیون حمل و نقل پرسنل پلیس در نزدیکی
از سد چند کامیون حمل و نقل پرسنل پلیس در نزدیکی ساختمان باشگاه مرکزی افسران عبور کردند و صفوف پلیس را درهم شکستند و آنها را به کناری زدند. درگیری‌ها پس از آن آغاز شد که حدود ۲۲ معترض یک خودروی پلیس را که مسیر آنها را به سمت پارلمان مسدود کرده بود، حرکت دادند. در ساعت ۱۰:۰۰، لسیا اوروبتس (نماینده حزب مهین)، یکی از اعضای پارلمان، گزارش داد که پلیس مسلح به تفنگ‌های ساچمه‌ای فورت-۵۰۰ تی شروع به حمله با بمب صوتی و شوکر در خیابان شوکوویچنا و خیابان لیپسکا کرده است. هنگامی که معترضان در ساعت ۱۰:۰۸ به ساختمان مجلس
هنگامی که معترضان در ساعت ۱۰:۰۸ به ساختمان مجلس نزدیک شدند با مقاومت دیگری از جانب افسران پلیس مواجه شدند. گزارش‌ها حاکی از افزایش تعداد معترضان به ۵۰۰۰۰ نفر بود. بر اساس گزارش‌ها در ساعت ۱۰:۱۸، هنگامی که مردم شروع به تخریب سنگفرش خیابان کردند، صدای انفجار و دود در خیابان اینسته توتسکا مشاهده شد. معترضان شروع به پرتاب بلوک‌های سنگ‌فرش کنار خیابان به سمت پلیس کردند، در حالی که افسران با سپر از خود دفاع می‌کردند سعی کردند با استفاده از بمب صوتی جمعیت را تحت کنترل خود درآورند. معترضانی که در نزدیکی ستون‌های
کنترل خود درآورند. معترضانی که در نزدیکی ستون‌های استادیوم دینامو والری لوبانوفسکی سنگر گرفته بودند شروع به آتش زدن لاستیک‌ها کردند. حدود ساعت ۱۰:۳۰، پارلمان قرار بود در مورد بازگرداندن قانون اساسی ۲۰۰۴ رای‌گیری کند. با این حال، این اتفاق نیفتاد زیرا رئیس پارلمان این لایحه را ثبت نکرده بود. در ساعت ۱۰:۳۳، درگیری خیابانی بین معترضان و پلیس به خیابان شوکوویچنا کشیده شد. معترضان در پارک مارینسکی شروع به تکان دادن اسکناس‌های ۲۰۰ گریونایی در مقابل برخی از نیروهای پلیس کردند - بدین معنا که آنها مزدور هستند. یک
پلیس کردند - بدین معنا که آنها مزدور هستند. یک کنشگر به نام اولکساندر آرونتس گزارش داد که تک تیراندازها غیرنظامیان را هدف قرار می‌دهند. تا ساعت ۱۱:۰۰ تعداد زیادی از معترضان زخمی شدند. معترضان اقدام به پرتاب کوکتل مولوتف کردند، در خیابان شوکوویچنا، تعدادی از کامیون‌های جمع‌آوری زباله که خیابان را مسدود کرده بودند به آتش کشیده شد. یورش به دفتر حزب مناطق و تلافی پلیس. در ساعت ۱۱:۲۳، نیروهای ویژه پلیس موسوم به برکوت سعی کردند به جمعیت حمله کنند، اما تلاش آنها ناکام ماند و در عوض معترضان به آنها حمله کردند. دو
ماند و در عوض معترضان به آنها حمله کردند. دو دقیقه بعد، خبرهایی مبنی بر اینکه معترضان در حال شکستن درب‌های دفتر مرکزی حزب مناطق در خیابان لیپسکا هستند مخابره شد. در ساعت ۱۱:۳۰ معترضان - از جمله روزنامه‌نگار تتیانا چورنوول - ساختمان را غارت کردند و سپس آن را به آتش کشیدند. در نتیجه این حمله دو نفر از جمله یک برنامه‌نویس که در دفتر مرکزی حزب مناطق کار می‌کرد، جان باختند. در ساعت ۱۲:۱۲، رایسا بوگاتیرووا، وزیر بهداشت، هنگام خروج از پارک مارینسکی، مورد حمله معترضان قرار گرفت، اما از این حمله جان سالم به در برد.
قرار گرفت، اما از این حمله جان سالم به در برد. در ساعت ۱۲:۳۰، پلیس کنترل دفتر حزب مناطق را به دست گرفت. تا ساعت ۱۳:۰۰ هزاران افسر پلیس، منطقه دولتی را محاصره کرده و شروع به تعقیب معترضان کردند. یکی از معترضان که از ناحیه سر زخمی شده بود در مصاحبه با روزنامه کی‌یف پست مدعی شد مأموران پلیس هر کسی را که در سر راهشان قرار داشته مورد ضرب و شتم قرار داده‌اند. حوالی ساعت ۱۳:۳۰، چهار افسر در خیابان اینسته توتسکا که در یک ساختمان چند طبقه مستقر شده بودند معترضان را با بمب صوتی هدف قرار دادند و به سمت آنها تیراندازی
بمب صوتی هدف قرار دادند و به سمت آنها تیراندازی کردند، معترضان نیز به ساختمان حمله کردند و بخشی از آن را به آتش کشیدند. معترضان به زور به پشت بام ساختمان رفتند و پلیس را مجبور به عقب‌نشینی کردند. در خیابان اینسته توتسکا خشونت بارترین درگیری‌های این روز به وقوع پیوست. سربازان برکوت و نیروهای داخلی یک حمله تمام عیار را آغاز کردند و مستقیماً به سمت جمعیت شلیک کردند. گزارش‌هایی مبنی بر استفاده پلیس از ماشین‌های آب‌پاش برای درهم شکستن جمعیت وجود داشت. در اواسط بعدازظهر، افسران پلیس با استفاده از گاز اشک آور،
بعدازظهر، افسران پلیس با استفاده از گاز اشک آور، ۱۰۰۰۰ معترض را از پارک مارینسکی بیرون راندند جایی که معترضان در اوایل روز مشغول ساخت سنگر در آن بودند. معترضان مخالف دولت اقدام به پرتاب بمب صوتی به سمت معترضان طرفدار دولت و تیتوشکی (اراذل و اوباش اجیر شده توسط دولت) کردند و پارک را پر از دود کردند. سایر کنشگران مخالف دولت تلاش کردند تا نیروهای حامی و مخالف دولت را از هم جدا نگه دارند. چندین رسانه خبری عکس‌هایی را منتشر کردند که نشان می‌داد پلیس مسلح به تفنگ‌های تهاجمی آکا-۷۴ است. هنادی موسکال معاون سابق
تهاجمی آکا-۷۴ است. هنادی موسکال معاون سابق وزیر امور داخلی گمانه‌زنی کرد که آنها باید واحدهای گروه آلفا باشند. ولادیمیر کراشفسکی، یکی از رهبران برکوت، گفت که افسران پلیس مسلح سیاه پوش با بازوبندهای زرد، بخشی از یک واحد برکوت بودند که برای کمک به تخلیه نیروهای داخلی آمده بودند. معترضان دوباره ساختمان تالار شهر را اشغال کردند. به گفته روزنامه دولتی روسیه ایزوستیا، کنشگران مخالف دولت که مسلح به چماق و میله‌های آهنی بودند یک مهندس کامپیوتر به نام والری کُنستانتینوویچ زاخاروف را در یورش به دفتر حزب مناطق تا حد
زاخاروف را در یورش به دفتر حزب مناطق تا حد مرگ مورد ضرب و شتم قرار دادند. پیشروی به سمت میدان. در ساعت ۱۵:۴۵ صدها افسر پلیس ضد شورش به سمت پارلمان پیشروی کردند و به معترضان حمله کردند. یک افسر ماسک گاز روزنامه‌نگار کی‌یف پست را در خیابان اینسته توتسکا گرفت و در مورد پیشروی پلیس گفت: «من آن را دوست دارم! ما آن را دوست داریم!» در ساعت ۱۶:۰۰، الکساندر یاکیمنکو، سرپرست سرویس امنیت اوکراین و زاخارچنکو سرپرست وزارت کشور، به معترضان هشدار دادند که در عرض دو ساعت خیابان‌ها را ترک کنند و گفتند: «اگر تا ساعت ۱۸:۰۰