payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود. این خرید، زمینهٔ موفقیت‌های اولیهٔ جان را فراهم کرد. این سایت در آگوست سال ۱۹۱۵ موفق به کشف نفت شد و تا تابستان سال بعد، کمیسیون ۴۰ درصدی که نصیب گتی شد، او را میلیونر کرد. جان در دوران جوانی، برخلاف ثروت‌اندوزی موفق، ارتباطات خانوادگی موفقی نداشت. او در دههٔ ۱۹۳۰ سه ازدواج ناموفق داشت. این اتفاقات باعث نارضایتی پدر او شد و جورج گتی در زمان مرگش در سال ۱۹۳۰، تنها ۵۰۰ هزار دلار از سرمایهٔ ۱۰ میلیون دلاری خود را برای پسرش به ارث گذاشت. جان، یک‌سوم از سهام شرکت George Getty Inc را تصاحب کرد و مادرش، صاحب
شرکت George Getty Inc را تصاحب کرد و مادرش، صاحب دو سوم دیگر شرکت شد. نکتهٔ جالب اینکه عصبانیت جورج از پسرش به حدی بود که پیش از مرگ مدعی شده بود جان پل، تمام کسب و کار خانواده را از بین خواهد برد. در سال ۱۹۳۶، پل با همکاری مادرش، هولدینگ سرمایه‌گذاری Sarah C. Getty را تأسیس کرد. هدف آن‌ها از تأسیس این هولدینگ، سرمایه‌گذاری کم‌خطر و معاف از مالیات ثروت دائمی خانوادگی گتی بود؛ به بیان دیگر، این مادر و پسر قصد داشتند ثروتی را که هر روز به آن افزوده می‌شد، برای نسل‌های آیندهٔ خانواده سرمایه‌گذاری کنند. این
نسل‌های آیندهٔ خانواده سرمایه‌گذاری کنند. این هولدینگ در نهایت با سرمایهٔ ۳٫۳۶۸ میلیون دلاری (حدوداً برابر با ۶۲٫۵ میلیون دلار کنونی) تأسیس شد. پدر جان معتقد بود او ثروت خانوادگی را بر باد خواهد داد. فعالیت در هولدینگ، دسترسی کامل به سرمایه‌ها را به پل می‌داد و او نیز در اولین اقدام، سهام شرکت نفتی تایدواتر را خریداری کرد. دوران سرمایه‌گذاری‌های بزرگ خانوادهٔ گتی، با رکود بزرگ جهانی همراه بود. سرمایه‌گذاری‌های شجاعانهٔ گتی در این زمان، مالکیت شرکت Pacific Western Oil را به او داد. در ادامه، جان پل به دنبال
Oil را به او داد. در ادامه، جان پل به دنبال خرید شرکت Mission Corporation بود که شامل شرکت‌های بزرگ تایدواتر اویل و شللی اویل بود. خرید این شرکت‌ها در نهایت در سال ۱۹۶۷ به پایان رسید و امپراتوری نفتی گتی از دل آن‌ها زائیده شد. در سال ۱۹۴۹، همکاری گتی با پادشاهان سرمایه‌دار سعودی شروع شد. او در قراردادی ۹٫۵ میلیون دلاری با ملک عبدالعزیز (ملقب به ابن سعود و مؤسس پادشاهی سعودی)، امتیاز اسخراج نفت از زمینی بی‌حاصل را در مرز عربستان سعودی و کویت به دست آورد. علاوه بر مبلغ اولیه، گتی متعهد شد که سالانه یک میلیون
بر مبلغ اولیه، گتی متعهد شد که سالانه یک میلیون دلار به مدت ۶۰ سال به پادشاه عربستان اهدا کند. در این زمین، هیج نفتی کشف نشده بود تا اینکه پس از چهار سال فعالیت نیروهای گتی و صرف هزینه‌ای معادل ۳۰ میلیون دلار، استخراج نفت از این زمین ظاهراً بایر شروع شد. از سال ۱۹۵۳ به بعد، سالانه ۱۶ میلیون بشکه نفت از این زمین استخراج شد که زمینه‌ساز تبدیل کردن گتی به ثروتمندترین فرد جهان بود. ادامهٔ فعالیت‌های گتی در خاورمیانه، او را به‌طور کامل با زبان عربی آشنا کرد و این میلیونر آمریکایی، به‌مرور کسب و کار خانوادگی را
میلیونر آمریکایی، به‌مرور کسب و کار خانوادگی را در این منطقه گسترش داد. ثروت سرشاری که از استخراج نفت نصیب خانوادهٔ گتی می‌شد، پل را بر آن داشت که به خرید هرچه بیشتر شرکت‌ها و سازمان‌های نفتی و غیرنفتی مشغول شود. او تعداد زیادی از شرکت‌های نفتی از جمله پاسیفیک وسترن اویل، میژن کورپوریشن، تایدواتر اویل، شلی اویل، مکزیکن سی‌بورد اویل و پترولیوم کورپوریشن را به زیرمجموعهٔ نفتی خود اضافه کرد. فعالیت در خاورمیانه، پل گتی را به یک میلیاردر تبدیل کرد. علاوه بر شرکت‌های نفتی، سازمان‌هایی همچون شرکت هوایی اسپارتان،
نفتی، سازمان‌هایی همچون شرکت هوایی اسپارتان، شرکت کافه‌تریایی اسپارتان، بیمهٔ مینه‌هوما، مؤسسهٔ مالی و اعتباری مینه‌هوما، هتل پیر، هتل پیر مارکوس، قصری در نزدیکی شهر رم و همچنین قصر و قلعه‌ای در نزدیکی لندن را به مالکیت خود درآورد. جان پل گتی در دههٔ ۱۹۶۰ به بریتانیا نقل مکان کرد و با زندگی در آنجا، همیشه انگلستان، مردمش و فرهنگ غنی آن منطقه را تحسین می‌کرد. او در قصر قرن شانزدهمی ساتن در انگلستان اقامت داشت و در همان‌جا از دوستان بریتانیایی و عرب خود پذیرایی می‌کرد تا اینکه این قصر به مرکز مدیریت شرکت
می‌کرد تا اینکه این قصر به مرکز مدیریت شرکت نفتی گتی تبدیل شد. کلکسیون آثار هنری. علاقهٔ پل گتی به جمع‌آوری آثار هنری از انتهای دههٔ ۱۹۴۰ شروع شد. الهام‌بخش او در این فعالیت، صاحب پنت‌هاوسش در شهر نیویورک یعنی خانم ایمی گست، از اقوام سر وینستون چرچیل بود. خانم گست به جمع‌آوری آثار هنری قرن ۱۸ فرانسه علاقهٔ فراوانی داشت. در آن زمان، هنوز بازار آثار هنری در دوران رکود بود و گتی توانست آثار زیادی از قرن ۱۸ فرانسه را به قیمت مناسب خریداری کند. فعالیت‌های گتی در زمینهٔ جمع‌آوری آثار هنری، او را به نویسنده‌ای در
زمینهٔ جمع‌آوری آثار هنری، او را به نویسنده‌ای در این زمینه نیز تبدیل کرد. گتی کتاب‌های متعددی در زمینهٔ آثار هنری به رشتهٔ تحریر درآورد. نکتهٔ مهم در مورد خریدهای گتی در بازار هنر، اهداف سرمایه‌گذاری او در این بخش بود. او تفاوتی اساسی با دیگر کلکسیونرهای هنری داشت و هدف اصلی‌اش از خرید آثار هنری، خرید در قیمت پایین و تضمین سودآوری آن‌ها بود. همین رفتار، خریدهای او را محدود می‌کرد؛ چرا که پل هیچ‌گاه تمایل نداشت هزینهٔ کامل یک اثر هنری را بپردازد و همیشه به دنبال تخفیف بود. بیش از ۶۰۰ اثر از هنرمندان برتر
دنبال تخفیف بود. بیش از ۶۰۰ اثر از هنرمندان برتر دنیا در کلکسیون گتی جمع شده‌اند. در زمان مرگ جان پل گتی، او مالک بیش از ۶۰۰ اثر هنری با ارزش حدودی ۴ میلیون دلار بود. آثاری از هنرمندان بزرگ همچون پیتر پل روبنس، تیسین، توماس گینزبرا، پیر آگوست رنوآر، تینتورتو، ادگار دگا و کلود مونه در کلکسیون گتی جمع‌آوری شده بودند. گتی در دههٔ ۱۹۶۰ علاقهٔ زیادی به سبک معماری و مجسمه‌سازی یونان باستان پیدا کرد که در نتیجهٔ آن، ویلای گتی در نزدیکی لس‌آنجلس طراحی و ساخته شد. این ویلا در دههٔ ۱۹۸۰ و سال‌های پایانی عمر گتی،
این ویلا در دههٔ ۱۹۸۰ و سال‌های پایانی عمر گتی، میزبان کلکسیون هنری او بود. زندگی شخصی. جان پل گتی سابقهٔ ۵ ازدواج در زندگی شخصی‌اش دارد. او در دوران جوانی از نظر خانوادهٔ مذهبی‌اش فردی لاابالی بود که عادات جنسی بی‌ملاحظه‌ای داشت. یک بار در سال ۱۹۱۷ و در سن ۲۵ سالگی، گتی مورد شکایت زنی به نام السی اکستروم در لس‌آنجلس قرار گرفت. این زن ادعا می‌کرد که پل، پدر دختر او است. تیم وکلای گتی ابتدا سعی در حل مسئله داشتند؛ اما در نهایت این شکایت با پرداخت ۱۰ هزار دلار غرامت به اکستروم، در سال ۱۹۱۷ پایان یافت. جنت
غرامت به اکستروم، در سال ۱۹۱۷ پایان یافت. جنت دمونت، همسر بعدی گتی بود که در سال ۱۹۲۳ با او ازدواج کرد و در سال ۱۹۲۶ جدا شد. ثمرهٔ ازدواج آن‌ها، جورج فرانکلین گتی دوم بود که تا پایان عمر به‌عنوان یکی از مدیران شرکت نفت گتی مشغول به کاربود. پل گتی پیش از پایان رسمی ازدواجش با دمونت، با دختر یک مزرعه‌دار تگزاسی در مکزیکوسیتی ازدواج کرد. همسر رسمی دوم گتی، آلین اشبی نام داشت که در ۱۷ سالگی با پل آشنا شد. آن‌ها در سال ۱۹۲۸ از یکدیگر جدا شدند و فرزندی از این ازدواج متولد نشد. جان پل گتی پنج بار ازدواج کرد که
متولد نشد. جان پل گتی پنج بار ازدواج کرد که هیچ‌کدام طولانی نبود. گتی در تعطیلاتی در شهر وین و در سال ۱۹۲۸، با دختر ۱۷ ساله‌ای به نام آدولفین هلمل آشنا شد. آدولف دختر یک پزشک آلمانی بود که مخالفتی جدی با ازدواج دخترش با مردی ۳۶ ساله (که دو ازدواج ناموفق داشت) ابراز می‌کرد. پسر این زوج، جان رونالد گتی در سال ۱۹۲۹ به دنیا آمد. در همان سال، ارتباط این زوج به سمت اختلافات و دعوا پیش رفت تا اینکه پدر آدولفین او را به آلمان برد. این اختلافات تا سال ۱۹۳۲ ادامه داشت تا اینکه آدولفین با دریافت غرامت فراوان و همچنین
تا اینکه آدولفین با دریافت غرامت فراوان و همچنین سرپرستی کامل رونالد، از گتی جدا شد. آن رورک، همسر بعدی جان پل گتی بود که در سال ۱۹۳۲ با او ازدواج کرد. او یک بازیگر فیلم‌های صامت بود و در همان سال ۱۹۳۲ از ازدواج با گتی صاحب پسری به نام یوجین شد که بعداً به جان پل گتی جونیور تغییر نام داد. گتی جونیور یک فعال خیریه و کلکسیونر کتاب بود. گوردون گتی، فرزند دوم این ازدواج بود که در سال ۱۹۳۳ به دنیا آمد. او تاجر، سرمایه‌گذار و فعال صنعت موسیقی بود و پس از مرگ پدرش، کنترل ثروت ۲ میلیارد دلاری هولدینگ گتی را در دست
کنترل ثروت ۲ میلیارد دلاری هولدینگ گتی را در دست گرفت. ازدواج گتی با رورک نیز دوام زیادی نداشت تا اینکه آن‌ها در سال ۱۹۳۶ پس از شکایت رورک از یکدیگر جدا شدند. دادگاه، غرامتی برابر با حقوق ماهیانهٔ ۲۵۰۰ دلار به همراه ۱۰۰ دلار برای نگهداری از هر فرزند را به رورک اهدا کرد. آخرین ازدواج گتی نیز با تدی لینچ بود که در سال ۱۹۳۹ به همسری او درآمد. او یک خواننده بود و از ازدواجش با گتی، صاحب فرزندی به نام تیموتی شد. آن‌ها در سال ۱۹۵۸ از یکدیگر جدا شدند. فرزند آن‌ها تیموتی، در ۱۲ سالگی به خاطر تومور مغزی از دنیا
تیموتی، در ۱۲ سالگی به خاطر تومور مغزی از دنیا رفت. نکتهٔ مهم اینکه در زمان مرگ تیموتی، پل گتی در انگلستان بود و حتی برای مراسم خاکسپاری پسرش نیز به آمریکا نرفت. جان پل گتی، نقل قول جالبی در مورد ازدواج و رابطه‌اش با زنان دارد. او در جایی گفته‌است: رابطهٔ طولانی‌مدت با یک زن به معنای شکست در تجارت است. من از شکست متنفر هستم. البته از ازدواج‌های ناموفق خودم هم متنفر هستم. من حاضرم برای یک ازدواج موفق، تمام پول‌هایم را خرج کنم. ربوده شدن جان پل گتی سوم. در تاریخ دهم جولای سال ۱۹۷۳، آدم‌ربایان گروه مافیایی
تاریخ دهم جولای سال ۱۹۷۳، آدم‌ربایان گروه مافیایی ندرانیتا (Ndrangheta)، فرزند ارشد جان پل گتی جونیور را ربودند. او جان پل گتی سوم نام داشت و در آن زمان، ۱۶ ساله بود. آدم‌ربایان در تماسی تلفنی از خانوادهٔ گتی مبلغ ۱۷ میلیون دلار درخواست کردند که معادل حدودی آن در سال ۲۰۱۸، ۹۳٫۷ میلیون دلار است. خانوادهٔ گتی ابتدا در این تصور بودند که گتی نوجوان، نقشه‌ای برای دریافت پول از پدربزرگ ثروتمندش طراحی کرده‌است. پدر گتی سوم از پدرش برای پرداخت این هزینه درخواست کمک کرد؛ اما پل گتی مقتصدتر از آن بود که این پول را
کرد؛ اما پل گتی مقتصدتر از آن بود که این پول را پرداخت کند. بی‌توجهی خانوادهٔ گتی به درخواست آدم‌ربایان و تلاش کم آن‌ها برای آزادی گتی سوم، منجر به حرکتی خشونت‌آمیز از طرف گروه جنایتکار شد. آن‌ها در نوامبر سال ۱۹۷۳، پاکتی حاوی گوش قربانی را برای یک روزنامه ارسال کردند. آن‌ها در نامه‌ای ادعا کردند که در صورت پرداخت نشدن حداقل ۳٫۲ میلیون دلار تا ۱۰ روز پس از ارسال نامه، گوش دیگر گتی جوان را خواهند برید و به حرکت خود ادامه خواهند داد. هنر تجارت، چانه‌زنی و حسابگری جان پل گتی در این جریان و حتی زمانی که معامله
جان پل گتی در این جریان و حتی زمانی که معامله بر سر جان نوه‌اش بود، ادامه داشت. او آن‌قدر پرداخت پول را به تعویق انداخت که درخواست گروه آدم‌ربا به ۳ میلیون دلار کاهش پیدا کرد. در این شرایط نیز گتی تنها ۲٫۲ میلیون دلار از مبلغ را پرداخت کرد. انتخاب این مبلغ از سوی او نیز کاملاً حساب‌شده بود. ۲٫۲ میلیون دلار مبلغی بود که در صورت پرداخت، در محاسبات مالیاتی گتی به او کمک می‌کرد. بقیهٔ ۸۰۰ هزار پول درخواست‌شده نیز به‌صورت وامی با سود ۴ درصد به پسر گتی پرداخت شد. پس از پرداخت پول درخواست‌شده، گتی سوم آزاد شد. او
پس از پرداخت پول درخواست‌شده، گتی سوم آزاد شد. او برای تشکر از پدربزرگش تماسی با او گرفت؛ اما گفته می‌شود که پل گتی به تماس نوه‌اش پاسخ نداده‌است. پس از مدتی ۹ نفر از گروه ندرانیتا در ارتباط با این آدم‌ربایی دستگیر و تنها دو نفر از آن‌ها محکوم شدند. گتی سوم پس از این تراژدی تلخ، به مواد مخدر و الکل معتاد شد. اعتیاد شدید، قدرت تکلم او را از بین برد. او در سال ۲۰۱۱ در سن ۵۴ سالگی درحالی‌که کاملاً معلول شده بود، از دنیا رفت. گتی بر سر جان نوه‌اش هم چانه‌زنی می‌کرد. رد کردن پیشنهاد آدم‌ربایان از طرف پل گتی، دو
رد کردن پیشنهاد آدم‌ربایان از طرف پل گتی، دو دلیل بزرگ داشت. اولین دلیل به گفتهٔ خود او بود که اعتقاد داشت در صورت پرداخت این هزینه، جان ۱۴ نوهٔ دیگر او نیز در خطر خواهد بود. او در ادامه در مورد رد کردن پرداخت این پول گفته‌است: دلیل دوم من برای رد کردن پرداخت این پول، بسیار مهم‌تر و گسترده‌تر بود. به اعتقاد من پرداخت این هزینه‌های آدم‌ربایی، فرصت و انگیزه را برای دیگر جنایتکاران فراهم می‌کند و جان افراد زیادی را در سرتاسر جهان با تهدید مواجه خواهد کرد. فیلم تمام پول‌های جهان روایتگر این قسمت از زندگی جی
تمام پول‌های جهان روایتگر این قسمت از زندگی جی پال گتی و ارتباط خانوادگی اوست. شهرت خساست. در طول زندگی جان پل گتی، داستان‌های زیادی از خساست و حسابگری او در تمام معاملات زندگی وجود دارد. بارزترین این مثال‌ها، داستان ربودن گتی سوم بود. مورد بعدی مربوط به فرزند همسر پنجم پل گتی است. دی لینچ ادعا کرده بود که همسرش، او را به خاطر پرداخت هزینه‌های زیاد درمانی برای تومور پسرشان، سرزنش می‌کند. گتی در تمام معاملتش حداکثر چانه‌زنی‌ها را انجام می‌داد. او قصر ۷۲ اتاقی ساتن خود را به مبلغ ۶۰ هزار پوند از دوک پنجم
ساتن خود را به مبلغ ۶۰ هزار پوند از دوک پنجم منظقهٔ ساثرلند خریداری کرد. این مبلغ نصف مبلغی بود که دوک برای خرید این قصر هزینه کرده بود. جان پل گتی برای شستشوی لباس‌هایش هم هزینه نمی‌کرد. او لباس‌ها را خودش می‌شست و حتی در بسیاری موارد، به جای خرید لباس‌های جدید، لباس‌های کهنه را رفو می‌کرد. او لوازم‌التحریر را نیز برای چندین مرتبه استفاده می‌کرد و حتی برای پاسخ دادن به نامه‌ها به جای استفاده از کاغذ جدید، پاسخ را در حاشیهٔ نامهٔ قبلی یادداشت می‌کرد. او یکی از معدود ثروتمندانی بود که لباس‌هایش را خودش
یکی از معدود ثروتمندانی بود که لباس‌هایش را خودش می‌شست. یکی از داستان‌های بسیار عجیب و تمسخرآمیز در مورد خساست گتی، داستان بازدید از نمایشگاه سگ است. او برای اینکه قیمت نیم‌بها را برای دوستان و همراهانش در این نمایشگاه پرداخت کند، آن‌ها را به مدت ۱۰ دقیقه در اطراف محل برگزاری به پیاده‌روی مشغول کرد. او حتی در انتخاب قصر ساتن برای زندگی نیز حسابگری داشت و معتقد بود هزینهٔ زندگی در آنجا ارزان‌تر از لندن است. گتی در آن قصر یک تلفن سکه‌ای برای مهمانان و همچنین تلفنی محدود به ارتباطات داخل سازمانی برای
همچنین تلفنی محدود به ارتباطات داخل سازمانی برای کارمندانش تعبیه کرده بود. جان پیرسون، یکی از نویسنده‌هایی است که در مورد گتی تحقیق کرده. او دلیل اصلی خساست این میلیاردر را سبک تربیتی خانوادهٔ پدری‌اش می‌داند. البته او به این نکته اشاره می‌کند که گتی در خرید املاک و مستغلات و آثار هنری، خساست زیادی نداشت؛ اما معتقد بود آن‌ها نیز باید سودآوری مناسبی داشته باشند. خود گتی در جایی دلیل خساستش نسبت به افراد را جبران رفتار آن‌ها عنوان کرده‌است. او همیشه اعتقاد داشت که اطرافیان تنها برای ثروتش با او ارتباط برقرار
که اطرافیان تنها برای ثروتش با او ارتباط برقرار می‌کنند.
ویلیام راندولف هرست (؛ زاده درگذشته ) روزنامه‌دار، خبرنگار و سیاست‌مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود. او با راه‌اندازی بزرگترین روزنامه‌های زنجیره‌ای آمریکا، سهمی بنیادی در تاریخ روزنامه‌نگاری آمریکا داشته‌است. هرچند اتفاق نظرها بر این است که زندگی هرست الهام‌بخش منک برای ساخت همشهری کین بود اما کارگردان فیلم اورسن ولز هرگز این ادعا را تایید نکرد.
اندرو ویلیام ملون (؛ زاده درگذشته ) یک بانکدار، کارآفرین، صنعتگر، نیکوکار، جمع‌کنندهٔ آثار هنری اهل ایالات متحده آمریکا، سفیر ایالات متحده در انگلستان و وزیر خزانه‌داری ایالات متحده آمریکا از ۴ مارس ۱۹۲۱ تا ۳۱ فوریه ۱۹۳۲، از خانوادهٔ مرفه ملون در پنسیلوانیا بود. آغاز زندگی. ملون در پیتسبرگ در ۲۴ مارس ۱۸۵۵ متولد شد. نام او در سرشماری ۱۸۶۰ تحت عنوان «ویلیام اِی ملون» ثبت شده است. پدر او توماس ملون، یک بانکدار، قاضی و فردی اسکاتلندی- ایرلندی بود که از کانتی تیرون، ایرلند به ایالات متحده مهاجرت کرده بود؛ مادر
ایرلند به ایالات متحده مهاجرت کرده بود؛ مادر او سارا جین نیگلی ملون بود. او دارای سه برادر بزرگ‌تر از خود، توماس اِی، جیمز آر و ساموئل، و یک برادر کوچک‌تر به نام ریچارد بی ملون بود. او در دانشگاه غربی پنسیلوانیا (دانشگاه پیتسبرگ فعلی) تحصیل می‌کرد و پیش از فارغ التحصیل آنجا را ترک کرد. نابغهٔ مالی. ملون خیلی زود توانایی خود در مالی را بروز داد. پدرش در ۱۸۷۲ او را به تجارت الوار و زغال سنگ واداشت؛ کسب و کاری را که او خیلی زود به رونق رساند. سپس در ۱۸۸۰ به بانک پدرش، تی. ملون و پسران پیوست و دو سال بعد
به بانک پدرش، تی. ملون و پسران پیوست و دو سال بعد مالکیت بانک به او منتقل شد. در ۱۸۸۹، ملون به تشکیل اتحادیهٔ شرکت امنا و اتحادیهٔ بانک‌های پس‌انداز در پیتسبرگ یاری رساند. او همچنین در صنایع متنوعی از قبیل نفت، فولاد، کشتی‌سازی، و ساخت و ساز نیز فعالیت می‌کرد.
کرنلیوس وندربیلت ؛ (زادهٔ ۲۷ مهٔ ۱۷۹۴ - درگذشتهٔ ۴ ژانویهٔ ۱۸۷۷) یک نیکوکار ثروتمند اهل ایالات متحدهٔ آمریکا بود که ثروت خود را از ساخت راه‌آهن و حمل و نقل بدست آورده بود. او هم‌چنین بزرگ خاندان خانوادهٔ وندربیلت و یکی از ثروتمندترین افراد آمریکایی در تاریخ بود. وی بنیان‌گذار دانشگاه وندربیلت است که به افتخار وی نام‌گذاری شده‌است. کرنلیوس وندربیلت سازنده ترمینال گراند سنترال نیویورک است. سه خیابان مهم در سه منطقه منهتن، استِیتِن آیلند و بروکلین در نیویورک به نام "وندربیلت" نام‌گذاری شده‌اند. دودمان. پدربزرگ
نام "وندربیلت" نام‌گذاری شده‌اند. دودمان. پدربزرگ (پدر پدرِ) کرنلیوس وندربیلت، ژان آئرتسون یا آئرتسزون، یک کشاورز هلندی از روستای د بیلت در استان اوترخت هلند بود، که برای استخدام خدمتکاری در سال ۱۶۵۰ م به نیویورک مهاجرت کرد. داچ ون در در نهایت به نام روستای آئرتسون اضافه شد و باعث تغییر نام به «ون در بیلت» شد، که در نهایت این نام نیز به‌صورت وندربیلت فشرده شد.
شوانگ‌زانگ یا هیوان‌تسانگ (؛ زاده ۱ ژانویه ۰۶۰۲ درگذشته ۱ ژانویه ۰۶۶۴) یک راهب بودایی، محقق، جهانگرد و مترجم چینی در قرن هفتم بود. او به خاطر مشارکت‌های دوران‌سازش در بودیسم چینی، سفرنامه سفرش به شبه‌قاره هند در سال‌های ۶۲۹–۶۴۵ میلادی، تلاش‌هایش برای آوردن بیش از ۶۵۷ متن هندی به چین و ترجمه‌هایش از برخی از این متون شناخته شده است. او تنها توانست ۷۵ بخش متمایز از مجموع ۱۳۳۵ فصل را ترجمه کند، اما ترجمه‌های او شامل برخی از مهم‌ترین متون مهایانه بود. هیون تسیانگ سیاح و زائر چینی بود که در قرن هفتم میلادی،
سیاح و زائر چینی بود که در قرن هفتم میلادی، هم‌زمان با اواخر سلطنت خسرو پرویز و اوایل سلطنت شیرویه به آسیای مرکزی و افغانستان امروزی و سند سفر کرد. او خود هرگز وارد آنچه امروزه ایران نامیده می‌شود، نشده است. شوان‌زانگ در ۶ آوریل ۶۰۲ در چنلیو، که اکنون شهرداری کایفنگ در استان هنان چین است، به دنیا آمد. او در کودکی به خواندن کتاب‌های مذهبی و مطالعه افکار آنها با پدرش پرداخت. او مانند برادر بزرگترش، دانشجوی مطالعات بودایی در صومعه جینگتو شد. شوان‌زانگ در سیزده سالگی به عنوان یک راهب تازه‌کار منصوب شد. به دلیل
سالگی به عنوان یک راهب تازه‌کار منصوب شد. به دلیل ناآرامی‌های سیاسی و اجتماعی ناشی از سقوط دودمان سوئی، او به چنگدو در سیچوآن رفت و در آنجا در بیست سالگی به عنوان یک "بهکشو" (راهب کامل) منصوب شد. او بعدها در جستجوی کتاب‌های مقدس بودیسم به سراسر چین سفر کرد. سرانجام، او به چانگ‌آن آمد، که در آن زمان تحت حکومت مسالمت‌آمیز تای‌زونگ (دودمان تانگ) بود، جایی که شوان‌زانگ تمایل به سفر به هند را پیدا کرد. او از سفر فاکسیان به هند می‌دانست و مانند او نگران ماهیت ناقص و نادرست تفسیر شده متون بودایی بود که به چین
ناقص و نادرست تفسیر شده متون بودایی بود که به چین رسیده بود. او همچنین نگران نظریه‌های رقیب بودایی در ترجمه‌های مختلف چینی بود. او به دنبال متون اصلی سانسکریت ترجمه نشده از هند بود تا به حل برخی از این مسائل کمک کند. شوان‌زانگ در ۲۷ سالگی سفر هفده‌ساله خود را از طریق جاده ابریشم به هند آغاز کرد. او بدون توجه به ممنوعیت سفر به خارج از کشور، از شهرهای آسیای مرکزی مانند ختن گذشت و خود را به هند رساند. او در میان مکان‌های دیگر، از دانشگاه معروف نالاندا در بیهار هند امروزی بازدید کرد و در آنجا نزد راهب
در بیهار هند امروزی بازدید کرد و در آنجا نزد راهب شیله‌بدره به تحصیل پرداخت. او با متون سانسکریت متعدد و با کاروانی متشکل از بیست اسب بارکش از هند بازگشت. امپراتور تای‌زونگ در چین از بازگشت او استقبال کرد و او را به نوشتن سفرنامه‌اش تشویق کرد. این سفرنامه چینی با عنوان "داتانگ شی‌یوجی" منبع مهمی دربارهٔ شوان‌زانگ و همچنین برای پژوهش دربارهٔ هند و آسیای مرکزی در قرن هفتم است. سفرنامه او ترکیبی از روایات غیرممکن، شنیده‌ها و روایت دست اول است. بخش‌هایی از آن به عنوان "terminus ante quem" سال ۶۴۵ میلادی برای
به عنوان "terminus ante quem" سال ۶۴۵ میلادی برای رویدادها، نام‌ها و متن‌هایی که او ذکر می‌کند، استفاده و مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. متن او به نوبه خود الهام بخش رمان "سیر باختر" نوشته وو چنگین در طول دودمان مینگ، حدود نه قرن پس از مرگ شوان‌زانگ بود. بازگشت به چین. هیون تسیانگ در سال ۶۴۵ به چین بازگشت و ترجمه‌های گسترده‌ای از ادبیات بودایی از سانسکریت انجام داد. ترجمه‌های او به‌طور گسترده‌ای، همچنین در کره و ژاپن مورد مطالعه و بررسی قرار گرفته است. می‌توان در ترجمه هیون تسیانگ از متن مذهبی هندی
می‌توان در ترجمه هیون تسیانگ از متن مذهبی هندی خزانه‌داری ابهیدارما (Abhidharmakośabhāṣya)، یک رساله مهم بودایی در دارما، متافیزیک، و کیهان‌شناسی، که توسط واسوباندو (نویسنده هندی) بین قرن سوم و پنجم نوشته شده است، اشاراتی به ایران پیدا کنیم. هیون تسیانگ همان رساله را بین سال‌های ۶۵۱ و ۶۵۴ ترجمه کرده است. همان‌طور که جاناتان سیلک (۲۰۰۸) بحث کرده است، ترجمه خزانه‌داری ابهیدارما از آداب و رسوم ایرانی به عنوان نمونه‌هایی از رفتارهای متجاوزانه یاد می‌کند که بودایی‌ها باید آن‌ها را اشتباه تشخیص دهند. مورد زیر در
باید آن‌ها را اشتباه تشخیص دهند. مورد زیر در ترجمه هیون تسیانگ از خزانه‌داری ابهیدارما است: کتاب "سوابق مناطق غربی". "سوابق مناطق غربی"، روایت سفر نوزده ساله او در هنگام دودمان تانگ از چین و از طریق مناطق غربی به هند قرون وسطی و بازگشت او به چین در اواسط قرن هفتم بعد از میلاد است.
دانز اسکوتوس (؛ زاده ۱۰ مارس ۱۲۶۶ درگذشته ۸ نوامبر )(/ˈskoʊtəs/ SKOH-təs؛ لاتین کلیسایی: [duns ˈskotus]؛ «دانز اسکاتلندی»)، یک کاتولیک، کشیش و فرانسیسکن، استاد دانشگاه، فیلسوف و متکلم اسکاتلندی بود. او به همراه توماس آکویناس، بوناونتور و ویلیام اوکهام یکی از چهار فیلسوف-الهی‌دان مسیحی مهم اروپای غربی در قرون وسطی است. اسکاتوس تأثیر قابل توجهی بر افکار کاتولیک و سکولار داشته است. آموزه‌ای که او بیشتر به آن‌ها شهرت دارد «وحدت وجود» است، اینکه هستی انتزاعی‌ترین مفهومی است که ما داریم و قابل اعمال بر هر چیزی که
مفهومی است که ما داریم و قابل اعمال بر هر چیزی که وجود دارد. تمایز رسمی، راهی برای تمایز بین جنبه‌های مختلف یک چیز؛ و ایده ناهنجاری، خاصیتی که باید در هر چیز فردی وجود داشته باشد که آن را به یک فرد تبدیل می‌کند. اسکاتوس همچنین استدلال پیچیده‌ای برای وجود خدا مطرح کرد و برای تصویرسازی معصومانه مریم استدلال کرد. وی به «دکتر موشکاف» شهرت داشت. زندگی‌نامه. اطلاعات کمی از دانز اسکاتوس جدا از کارهای او وجود دارد. اعتقاد بر این است که تاریخ تولد او بین ۲۳ دسامبر ۱۲۶۵تا ۱۷ مارس ۱۲۶۶بوده است. او در خانواده ای
۱۲۶۵تا ۱۷ مارس ۱۲۶۶بوده است. او در خانواده ای برجسته به دنیا آمد. محل مشهور تولد او، روبروی لژ پاویلیون، در نزدیکی لژ شمالی قلعه دانز در اسکاتلند، در حال حاضر با یک قایق مشخص شده است که در سال ۱۹۶۶توسط برادران فرانسیسکن بریتانیا به مناسبت هفتصدمین سالگرد او ساخته شد. دانز اسکاتوس در دامفریز، جایی که عموی او، الیاس دانز، سرپرستی آن را بر عهده داشت، غسل تعمید شد. سن دانز اسکاتوس بر اساس اولین تاریخ معین زندگی او است، یعنی زمان انتصاب او به کشیشی در سنت اندرو، نورث همپتون، انگلستان، در ۱۷ مارس ۱۲۹۱. حداقل سن
نورث همپتون، انگلستان، در ۱۷ مارس ۱۲۹۱. حداقل سن قانونی برای دریافت دستورات مقدس ۲۵ سال است و به‌طور کلی فرض می‌شود که او به محض این که به سن قانونی رسید، به این مقام منصوب شد. این که معاصرانش او را یوهانس دونس می‌خواندند، پس از رسم قرون وسطی که مردم را با نام مسیحی‌شان و پس از آن محل زادگاهشان می‌خواندند، نشان می‌دهد که او از Duns، در Berwickshire، اسکاتلند آمده است. طبق سنت، Duns Scotus در یک فرانسیسکن studium generale (یک دانشگاه قرون وسطایی)، خانه ای در پشت کلیسای سنت ابه، آکسفورد، در یک منطقه مثلثی
در پشت کلیسای سنت ابه، آکسفورد، در یک منطقه مثلثی شکل محصور در خیابان پنی فارتینگ و از سنت آلدیت تا قلعه، بیلی و قدیمی تحصیل کرد. دیوار، [۱۵] جایی که Friars Minor زمانی که دانشگاه پاریس در ۱۲۲۹–۱۲۳۰ پراکنده شد، نقل مکان کرده بودند. در آن زمان حدود ۲۷۰ نفر در آنجا زندگی می‌کردند که حدود ۸۰ نفر از آنها رهبان بودند. به نظر می‌رسد که دانز اسکاتوس تا سال ۱۳۰۰در آکسفورد بوده است، زیرا او در فهرست گروهی از رهبانان قرار گرفته است که مافوق استانی استان کلیسایی انگلیس (که شامل اسکاتلند نیز می‌شود) از اسقف لینکلن
(که شامل اسکاتلند نیز می‌شود) از اسقف لینکلن برای شنیدن اعترافات درخواست کرده است.[۱۷] ] او در یک مناقشه زیر نظر نایب السلطنه، فیلیپ از بریدلینگتون در سال ۱۳۰۰–۰۱ شرکت کرد.[۱۸] او در اواخر سال ۱۳۰۲ در دانشگاه معتبر پاریس شروع به سخنرانی دربارهٔ احکام پیتر لومبارد کرد. اما بعداً در آن سال تحصیلی، به دلیل جانبداری از پاپ بونیفاس هشتم در دشمنی با فیلیپ چهارم پادشاه فرانسه، از دانشگاه پاریس اخراج شد. در مورد مالیات بر اموال کلیسا Duns Scotus قبل از پایان سال ۱۳۰۴ به پاریس بازگشته بود و احتمالاً در ماه مه
۱۳۰۴ به پاریس بازگشته بود و احتمالاً در ماه مه بازگشته بود. او به سخنرانی در آنجا ادامه داد تا اینکه به دلایلی که هنوز مرموز است، احتمالاً در اکتبر ۱۳۰۷ به استودیوم فرانسیسکن در کلن اعزام شد. به گفته نویسنده قرن پانزدهم، ویلیام ووریلونگ، خروج او ناگهانی و غیرمنتظره بود. او در حال استراحت یا صحبت با دانش آموزان در Prato clicorum یا Pre-aux-Clercs - منطقه ای باز از Rive Gauche که توسط محققان برای تفریح استفاده می‌شود - بود که دستورات وزیر کل فرانسیسکن رسید. اسکاتوس فوراً با برداشتن چند وسیله شخصی یا هیچ چیز
فوراً با برداشتن چند وسیله شخصی یا هیچ چیز شخصی رفت.[۱۹] دانز اسکاتوس در نوامبر ۱۳۰۸ به‌طور غیرمنتظره در کلن درگذشت. تاریخ مرگ او به‌طور سنتی ۸ نوامبر است. او در کلیسای Friars Minor آنجا به خاک سپرده شده است. تابوت او شامل شعر لاتین است: متافیزیک. واقع گرایی. دیدگاه اسکوتوس دربارهٔ کلی‌ها به واقع گرایی اسکوتوسی شناخته می‌شود. او به‌طور کل به عنوان یک واقع گرا در نظر گرفته می‌شود (درمقابل نومینالیست‌ها که به وجود مستقل از ذهن کلی‌ها باور نداشتند)، در این معنا او به کلی‌ها به عنوان یک امر مستقل از ذهن و واقع
او به کلی‌ها به عنوان یک امر مستقل از ذهن و واقع نگاه می‌کرد. به نظر او این کلی‌ها هم در جزئی‌ها و هم در ذهن به عنوان یک مفهوم وجود دارند (در مقابل قلمروی سومی که در آن مثال‌های افلاطونی وجود دارند). او به دیدگاهی حمله می‌کند که در آینده توسط افرادی مانند اوکام از آن دفاع می‌شود، او استدلال می‌کند که اشیا یک طبیعت مشترک دارند، برای مثال سقراط و افلاطون از طبیعت مشترکی به نام انسانیت برخوردارند. اشتراک معنوی بودن وجود. اسکوتوس در این جمله که موضوع دانش مابعدالطبیعه وجود به ما هو وجود است از ارسطو پیروی
وجود به ما هو وجود است از ارسطو پیروی می‌کند. وجود از نگاه او در مجموع، تصوری مشترک لفظی است که اولین متعلق عقل ما است. ایدهٔ اشتراک لفظی بودن وجود متضمن نفی هر گونه تمایز بین وجود و ماهیت است .آکویناس استدلال می‌کرد که در هر موجود محدودی (هر موجودی به غیر از خدا) وجود آن از ماهیتش متمایز است. اسکوتوس این استدلال را رد می‌کند و در مقابل استدلال می‌کند که ما نمی‌توانیم چیستی شی را بفهمیم بدون آنکه وجود آن را بفهمیم. و ما نباید تمایزی بین وجود و ماهیت قائل شویم چرا که نمی‌توان به وجود چیزی پی برد بدون آنکه