payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سال ۱۳۷۷ منتخب منتقدان بین‌المللی جشنواره کن شد. از آن تاریخ به بعد، به صورت تمام وقت، به سینما پرداخته و در حال حاضر پیشگام سینمای آلترناتیو ایرانی‌ست. شیروانی تا سال ۲۰۱۳ موفق می‌شود تا ۱۸ فیلم بسازد که آخرین آن فیلم سینمایی لرزاننده چربی ست که در همان سال برنده ببر طلای بهترین فیلم جشنواره فیلم روتردام می‌شود. با اینکه فیلمهای او تاکنون در بیش از ۵۰۰ رویداد بین‌المللی از جمله: کن، برلین، رتردام، ساندنس، لوکارنو، تورنتو، ترایبکا، بوسان و … نمایش داده و برنده جایزه شده‌اند اما آثار او در سرزمین مادری اش
جایزه شده‌اند اما آثار او در سرزمین مادری اش به شکل گسترده منتشر نشده‌اند. شیروانی در کنار فعالیت سینمایی خود، «ورکشاپ سینمای آلترناتیو» را نیز برگزار می‌کند. شیروانی در سال ۱۳۸۷ از سوی سینماگران فیلم کوتاه کشور به عنوان رئیس انجمن فیلم کوتاه خانه سینما برگزیده شد که در نهایت پس از ۸ ماه فعالیت استعفاء کرد. در خرداد ماه ۱۳۹۴ شیروانی در اعتراض به سانسور تمام ۱۸ فیلمش را که اغلب خود تهیه کرده است را در وب سایت شخصی اش منتشر کرد و با استقبال گسترده مردم مواجه شد اما یکماه بعد سایت اش فیلتر شد و موقتاً
مواجه شد اما یکماه بعد سایت اش فیلتر شد و موقتاً ممنوع‌الکار شد. او همواره سعی کرده تا جریان سینمای آلترناتیو ایرانی را با همکاری دیگر فیلمسازان جوان زنده نگه دارد.
کامِلیا انتخابی‌فرد (متولد ۱۳۵۱ در تهران) نویسنده، روزنامه‌نگار و مفسر خبر اهل ایران است که بیشتر به مسایل مربوط به سیاست خارجی ایران، کشورهای حاشیه خلیج فارس و افغانستان می‌پردازد. گزارش‌های او در نشریات بین‌المللی مانند نیویورک تایمز، لوموند دیپلماتیک، هافینگتون پست، الاهرام، شرق الاوسط، الحیات و الجزیره و العربیه به چاپ رسیده است. کتاب. کتاب او با نام "نجات شما در راستگویی است" در مارس سال ۲۰۰۷ منتشر شده است. کتاب این نویسنده، از ایران قبل از انقلاب، انقلاب و سپس دوره اصلاحات روایت می کند. در سال ۲۰۰۷
و سپس دوره اصلاحات روایت می کند. در سال ۲۰۰۷ میلادی، این کتاب به انگلیسی منتشر و سپس به زبان‌های عربی، ایتالیایی، ترکی، پرتغالی و هندی ترجمه شد. در این کتاب او می نویسد که مادرش طرفدار محمدرضا پهلوی بود و فاش می کند که رابطه عاشقانه با بازجویش، سبب آزادی زودتر از هنگام او از زندان توحید گردید. تحصیلات. کاملیا انتخابی‌فرد دارای کارشناسی ارشد روزنامه‌نگاری از دانشگاه نیویورک و کارشناسی ارشد روابط بین‌الملل در حوزه خاورمیانه از دانشگاه کلمبیا است و در شهر نیویورک اقامت دارد. فعالیت‌ها. کاملیا انتخابی‌فرد، از
اقامت دارد. فعالیت‌ها. کاملیا انتخابی‌فرد، از اعضای سابقِ نخستین هیئت تحریریه روزنامه همشهری بود. وی از خردسالی عضو بخش آفرینش‌های ادبی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بود و جوایز بسیاری در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و بنیاد شعر جوان و دیگر جشنواره‌های ادبی به وی تعلق گرفت. نقاشی را زیر نظر فیروزه گل‌محمدی تکمیل و تاکنون دو نمایشگاه نقاشی در گالری شفق و گالری سیحون در تهران برگزار کرده است. کاملیا انتخابی‌فرد، روزنامه‌نگاری را در سال ۱۳۷۱ و با مجله زن روز از گروه نشریات کیهان آغاز نمود.
و با مجله زن روز از گروه نشریات کیهان آغاز نمود. گزارش‌های وی در مجلات شباب، بهار، کیهان هوایی و آیش نیر به چاپ رسیده است. وی در روزنامه توقیف شده زن نیز به عنوان گزارشگر ویژه مشغول به کار بود. برای اولین بار پس از انقلاب و قطع رابطه با آمریکا، به همراه یک گروه چهار نفره از روزنامه نگاران ایرانی به دعوت نشریه آمریکایی بوستون گلوب در سال ۱۳۷۸ به آمریکا رفت. انتخابی‌فرد تا پیش از توقیف روزنامه زن، از جنگ در کوزوو، سقوط مزارشریف به دست طالبان در افغانستان و همچنین از پاکستان و اردن گزارش‌های اختصاصی برای
و همچنین از پاکستان و اردن گزارش‌های اختصاصی برای روزنامه زن تهیه کرده بود. او در سال ۱۳۷۸ پژوهشی درباره ی صیغه زنان با مسافرین خارجی و مذهبیون انجام داد و در این مقاله صیغه را نوعی تن‌فروشی خواند. این مقاله باعث شد او به ۱۱ هفته حبس در زندان توحید محکوم گردد. پس از خروج از ایران به آمریکا رفت و مقاله‌ای پیرامون این موضوع در روزنامه ویلج ویس نوشت. در سال ۱۳۸۰ با همکاری جیمز ریجوی مقاله‌ای در نقد سازمان مجاهدین خلق ایران در "ویلج ویس" نوشت. سازمان مجاهدین خلق در واکنش به این مقاله کاملیا را به هم‌دستی با
خلق در واکنش به این مقاله کاملیا را به هم‌دستی با دولت جمهوری اسلامی ایران متهم کرد. پس از خروج از ایران در خبرگزاری آسوشیتدپرس، رویترز و مجله ویلج ویس مشغول بکار بوده است. نوشته‌های وی در نیویورک تایمز، لوموند دیپلماتیک، الاهرام و سی ان ان به انتشار می‌رسد. کاملیا انتخابی‌فرد به عنوان کارشناس مسائل جهان عرب و ایران در شبکه بی‌بی‌سی فارسی، سی ام بی سی، آی ۲۴ نیوز، اسکای نیوز و شبکه العربیه و ایران اینترنشنال حاضر می‌شود. او از سال ۲۰۱۹ سردبیر روزنامهٔ ایندپندنت فارسی است.
نام شهر بابل از نام رودخانهٔ باول یا بابل گرفته شده است. حتی در روزگارانی که نام این شهر بارفروش بود، رودخانه با نام‌های باول و بابل در میان مردم شهرت داشته است. این رود از غرب شهر می‌گذرد. در روستاهای این شهرستان از قدیم نام‌های بابلکان و بابل کنار نیز وجود داشته است. نام رودخانهٔ باول ریشه در کلمات بیل، بیلک، بلوک دارد، که معنی آن نهرک و نهر است که مجموعهٔ این‌ها را بلوک می‌گویند. روستاهایی در کنار رودها وجود دارد که اسامی برخی از آن‌ها با شرایط طبیعی منطقه هماهنگی دارد، مانند بابل کنار، یا باول کنار، پیت
هماهنگی دارد، مانند بابل کنار، یا باول کنار، پیت رودپی، بیل پی. در کتاب آب یابی و آب رسانی از کمیته علمی مرکز تحقیقات ساختمان و مسکن (با) را (آب) معنی کرده است و نویسندهٔ آن عقیده دارد که: آب را (با) هم می‌گفتند، مانند جوبا، شوربا، باریز در کرمان، (باریدن:رتین، ریختن، جسم آبکی را سرازیر کردن)، باران یعنی آب (با) و پایین (ران)، باران=آبی که پایین می‌آید. بابل = به معنی آب فراوان. در کتاب پژوهشی در زمینهٔ نام‌های باستانی مازندران آمده است: بابل، از دو جز «با» و «بل» تشکیل شده است. جز اول «با» به معنی، هر چیز
و «بل» تشکیل شده است. جز اول «با» به معنی، هر چیز مایع علی العام و هر جیز آبکی، و روان و مجازاَ آب که مظهر کامل مایع روان است. جزء دوم «بل» به معنی زیاد – بسیار– فراوان که مجموع دو جز ناظر به رود یا جایی خواهد بود که آب فراوان دارد. نتیجه اینکه این نام مربوط به رود است، و طی قرن‌های بعد، از نظر تلفظ تغییراتی می‌پذیرد. با توجه به معنی مامطیر و بابل می‌توان نتیجه گرفت که این نام‌ها به یک معنا می‌باشند و هر دو نام با توجه به وضعیت اقلیمی و وجود رودهای پرآب و بارندگی و باران و آب فراوان در منطقه به آن داده شده
و باران و آب فراوان در منطقه به آن داده شده است؛ یعنی جهیی که باران می‌بارد، بارنده، و جایی که آب فراوان دارد، و این نمی‌تواند دور از یقین باشد. نام‌های پیشین. نام این شهر در روزگاران کهن مه میترا بوده است. در زبان‌های هند و اروپایی قدیم کلمه دیو به معنای خدا می‌باشد. مازندرانی‌ها در زمان گسترش آیین زرتشتی از پذیرش این آیین سر باز می‌زدند. در بخش‌هایی از مازندران مردم پیرو آیین «دیو یسنا» بودند و در برابر آیین جدید مقاومت می‌کردند. به همین خاطر مورد خشم و غضب زرتشت واقع شده و او خدا (دیو) و پیروان این آیین
زرتشت واقع شده و او خدا (دیو) و پیروان این آیین را شرور و بدکنش معرفی می‌کند. بعدها نیز دیو به موجودی هیولایی و پلید گفته شد. در فرهنگ عمید یکی از معانی دیو یعنی مردان قوی هیکل و دلاور. در بخش‌های دیگر گیلان و مازندران مردم پیرو آیین مهرپرستی (میترائیسم) بودند. بزرگ‌ترین آتشکده مهر در شهر بابُل قرار داشت و به همین خاطر این شهر باستانی تا چند قرن پیش «ما میتر» و به گویش بومی‌ها «مه میترا» یعنی جایگاه میترای بزرگ نامیده می‌شد. اعراب آن را مامطیر می‌نامیدند. مقاومت و شکست ناپذیری مردم شمال باعث شد که اقوام
مقاومت و شکست ناپذیری مردم شمال باعث شد که اقوام دیگر برای دلداری خویشتن و توجیه شکست خود، آنان به ویژه مازندرانی‌ها را به صورت دیو تصور کنند. جالب اینکه همین دیوها یعنی مازندرانی‌ها به روایت حماسه سرای بزرگ فردوسی قبل از هر قوم دیگری در ایران خواندن و نوشتن و خانه و شهرسازی را می‌دانستند و به دیگران می‌آموختند. بعد از حمله اعراب به ایران و تسخیر مازندران، نام مه‌میترا به مامطیر تغییر یافته است. ابن فقیه، ابوالفداء، مقدسی و نویسنده کتاب حدودالعالم از این شهر به نام‌های "ممطیر" و "مامطیر" یاد کرده‌اند. ابن
به نام‌های "ممطیر" و "مامطیر" یاد کرده‌اند. ابن اسفندیار در کتاب "تاریخ طبرستان"، دربارهٔ نامگذاری این شهر به مامطیر می‌نویسد: «چون امام حسن ابن علی (ع) در زمان خلافت عمر به مامطیر رسید و مالک اشتر نخعی و سپاه عرب با او بودند آن موضع که مامطیر است به چشم امام حسن ابن علی (ع) دلگشای و نزه آمد، آبگیرها و مرغان و شکوفه‌ها و ارتفاع بقعه و نزدیک به ساحل دریا دید گفت: بقعه طیبه ماء و طیر، از آن تاریخ مختصر عمارتی پدید آمد تا به عهد محمدابن خالد که والی ولایت بود، بازار فرو نهاد و بیشتر عمارت فرمود در سنه ستین و
بازار فرو نهاد و بیشتر عمارت فرمود در سنه ستین و مایه مازیار بن قارن مسجد جامع بنیاد نهاد و شهر گردانید.» ولی اولیاءاله آملی می‌آورد: در عهد خلافت اصحاب از قبل خلفای راشدین، هیچ‌کس، تخصیص به تبرستان نیامد و آنچه در تاریخ تبرستان مسطور است که در ایام خلافت عمربن الخطاب امام ابومحمدالحسن علی (ع)، و عبداله ابن عمر، و مالک بن حارث الاشتر و قسیم بن العباس به تبرستان آمده‌اند به حقیقت اصلی ندارد. در این باره اختلاف نظر زیادی وجود دارد. از جمله آنکه عده‌ای فتح طبرستان را در زمان عثمان می‌دانند نه به عهد خلافت
طبرستان را در زمان عثمان می‌دانند نه به عهد خلافت عمر؛ و عده‌ای از مورخین نیز حضور امام حسن را در فتح طبرستان صریحاً نفی کرده‌اند و عده‌ای دیگر به حضور آن حضرت در فتح طبرستان اشاره‌ای نمی‌کنند. اما براساس مدارک به دست آمده نام مامطیر در یک واقعه تاریخی مربوط به سال (۲۵۰ ه‍.ق) هنگام قیام حسن بن زید علوی (داعی کبیر) ضد حکمران عرب طبرستان آمده است. بعضی از متاخران از دو کلمه (ممطیر) و (مه میترا) چنین نتیجه گرفته‌اند که: شهر بابل امروزی شهری بود پاک و مقدس، در نزدیکی‌های دریا و برای جای داشتن (میترای بزرگ) یا
نزدیکی‌های دریا و برای جای داشتن (میترای بزرگ) یا (آتشکدهٔ میتر)، بومیان آن را (مه‌میترا) یا جایگاه میترای بزرگ می‌نامیدند. از سال (۲۵۰ ه‍.ق) به بعد نام مامطیر در اغلب حوادث طبرستان عنوان می‌شود که در قرن پنجم و ششم، مامطیر رو به وسعت و آبادانی می‌رود بطوریکه در اوایل قرن هفتم به روایت یاقوت حموی از نقاط معتبر طبرستان به‌شمار می‌آید. "" تا میانه سده هشتم هجری، این شهر را به نام مامطیر می‌خواندند تا آن که کیاییان جلالی آخرین شاه باوندیان - حسن - را شکست دادند و در همان سال سادات مرعشی به سرپرستی میربزرگ از
و در همان سال سادات مرعشی به سرپرستی میربزرگ از آمل قیام کردند و کیاییان جلالی را شکست دادند و مامطیر را گشودند. سید قوام‌الدین مرعشی وارد مامطیر شد و رفت‌وآمد دراویش مرعشی باعث رواج کسب و کار در مامطیر شد و نام شهر به بارفروش تغییر یافت.مرعشیان تا سال ۱۰۰۶ هجری قمری در مازندران حکومت کردند. در این سال شاه عباس آنان را برکنار ساخت و این منطقه را تابع حکومت مرکزی کرد در این دوران به نظر برخی تاریخ نویسان نام بارفروش تثبیت شد. البته برخی معتقدند که این تثبیت نام در اواخر زندیه و اوایل قاجار اتفاق افتاد.
نام در اواخر زندیه و اوایل قاجار اتفاق افتاد. تغییر نام بابل. در سال ۱۳۱۰ش که نقشه‌کشی از شهر بابل آغاز می‌شود، به دستور پهلوی اول (رضا پهلوی) نام این شهر از بارفروش به بابل تغییر داده می‌شود. بابل در روز اول آذر ۱۳۱۰ش به این نام تغییر یافت. در کتاب‌های مختلف، در مورد تاریخ تغییر نام شهر بارفروش به بابل، سال‌های ۱۳۰۶، ۱۳۰۷، ۱۳۰۹، ۱۳۱۱، ۱۳۱۲، ۱۳۱۴، ۱۳۱۶ مشاهده شده است، و تاریخ دقیق و صحیح آن ۱۳۱۰ ش است. نگارنده مدارکی دارد که تا سال ۱۳۰۹ ش و حتی نیمی از سال ۱۳۱۰ ش نیز در نامه‌ها و مکاتبات اداری و در
از سال ۱۳۱۰ ش نیز در نامه‌ها و مکاتبات اداری و در روزنامهٔ اطلاعات در سال‌های ذکر شده از کلمه بارفروش استفاده می‌شده است؛ ولی در نیمه دوم سال ۱۳۱۰ ش در مکاتبات اداری دیگر نامی از بار فروش دیده نمی‌شود، و بابل جایگزین آن شده است. از طرفی، روزنامهٔ اطلاعات نیز تا قبل از آذر ماه ۱۳۱۰ ش از نام بار فروش استفاده می‌کرده است، که از تاریخ اول آذر ماه رسماَ نام بابل را ذکر می‌کند، و نام بار فروش را در داخل کمانه به عنئان نام سابق بابل بیان می‌کند. اردشیر برزگ در تاریخ طبرستان نوشته است: از سال ۱۳۱۰ خورشیدی به فرمان
طبرستان نوشته است: از سال ۱۳۱۰ خورشیدی به فرمان رضاخان(۱۳۰۴ تا ۱۳۲۰خورشیدی) به مناسبت ورود بزرگ باول پیشین، بابل امروزه که از کنار جنوب و باخترش می‌گذرد، به شهر بابل نامبردار گردید. اسمعیل مهجوری نیز در تاریخ مازندران معتقد است: بابل نام نوینی است که به فرمان پهلوی اول در سال ۱۳۱۰ خورشیدی به تناسب رود باول که از دوکیلومتری آن می‌گذرد، و به مناسبت دو دهکده اطراف آن بابل کنار و بالکان به آن داده شده است. در سال ۱۳۱۰ ش به فرمان رضاخان نقشه‌کشی از شهر بابل آغاز می‌شود و دریاچهٔ شهر که باتلاق شده بود، با صرف ده
می‌شود و دریاچهٔ شهر که باتلاق شده بود، با صرف ده هزار تومان هزینه خشک شده، و آن جزیره نیز هموار گردید. اکنون قسمت شرقی دریاچه قدیم، ورزشگاه فوتبال شهدای هفتم تیر و زمین‌های ورزشی و واحدهای مسکونی به نام محله بحر ارم یا دزدکچال شرقی، و در قسمت غربی آن پارک شهید شکری و واحدهای مسکونی به نام محلهٔ بحر ارم یا دزد کچال غربی بنا شده‌اند این دو محله به علت قرار گرفتن در عمق ۴ متری از سطح زمین و به خاطر کوچک بودن منازل و ارزان بودن آن از محله‌های‌پر جمعیت، و مهاجرپذیر شهر بابل می‌باشند. به ویژه بحر ارم شرقی که
شهر بابل می‌باشند. به ویژه بحر ارم شرقی که پرجمعیت‌ترین محلهٔ این شهر است. پس از نقشه‌کشی، خیابان‌های جدید ساختمان‌های نوساز در دو خیابان اصلی شهر احداث شد. بازار قدیمی تخریب گردید و تا سال ۱۳۱۲ ش خیابان بازار فعلی ایجاد گردید. بازار قدیمی سر پوشیده بود، که از چهار راه شهدا با دو دهنه گذر کوتاه که برای جلوگیری از اسب و مال ایجاد کرده بودند، آغاز می‌شد، و تا چهار سوق ادامه داشته است. داخل این بازار، در طرفین آن به فاصله حدود یک و نیم تا ۲ متر، مغازه‌هایی با در و پنجره‌های ارسی قرار داشت، و بسیار تاریک و
با در و پنجره‌های ارسی قرار داشت، و بسیار تاریک و باریک بوده است. ناز پرستو: سپیدرود: تجدید مطلع (در توصیف مازندران): تاریخ بنای دبیرستان پهلوی بابل: غایله گیلان:
ارکستر ملل در سال ۱۳۸۳ به پیشنهاد پیمان سلطانی (رهبر دائمی ارکستر ملل)، با حمایت سازمان میراث فرهنگی کشور، کمیتهٔ ملی ایکوم و کمیسیون ملی یونسکو (به عنوان حامیان معنوی) و به منظور اجرای آثاری از میراث موسیقی ایران باستان در ۱۲ بنای تاریخی که به ثبت جهانی رسیده‌اند، ارکستری با عنوان ارکستر تخت جمشید تشکیل شد، اما به دلیل تغییر در مدیریت و سیاست‌گذاری سازمان میراث فرهنگی و ادغام آن با سازمان جهانگردی و گردشگری در سال ۱۳۸۳ با تغییر نام به ارکستر ملل با ۱۳۰ عضو فعالیت خود را آغاز کرد. اهداف. هدف از تشکیل این
فعالیت خود را آغاز کرد. اهداف. هدف از تشکیل این ارکستر همدلی، همنشینی و همجواری فرهنگ‌ها، با شعار صلح و دوستی میان ملت‌هاست. نوازندگان. نوازندگان ارکستر طی یک فراخوان و اعلام رسمی از میان بیش از هشتصد نوازنده (دانشجویان و فارغ‌التحصیلان ممتاز رشته‌ی‌موسیقی) انتخاب و گزینش شده‌اند. سازها. در این ارکستر بیش از سی نوع ساز مختلف (۱۵ ساز ایرانی ـ در نقش ملودیک، ریتمیک و آکومپانیمان ـ و ۱۵ ساز سمفونیک) وجود دارد. ترکیب این دو گروه ساز از دو فرهنگ، ویژگی منحصربه‌فردی در لحن موسیقی ارکسترال به وجود آورده است.
در لحن موسیقی ارکسترال به وجود آورده است. فرهنگ موسیقایی‌ایران به عنوان یک فرهنگ عرفانی، منفرد و نماینده‌ای از تفکر ایده‌آل شرقی با گرایشی درون‌گرا و فرهنگ موسیقایی اروپایی به عنوان فرهنگی در ادامهٔ تفکر موسیقایی الهه‌های یونان، فرهنگ فلسفه دئونیزی، آپولونی با گرایشی برون گرا در کنار هم قرار گرفته و با هم ادغام شده‌اند. این ارکستر با تمبری متفاوت می‌تواند آرمان‌های بلندی چون رسیدن به زبانی مشترک را محقق کند و می‌کوشد تا در جهت معرفی قابلیت‌های جدید ارکسترال، با در اختیار داشتن بخش زیادی از رپرتوار موسیقی
با در اختیار داشتن بخش زیادی از رپرتوار موسیقی جهان و به نتیجه رساندن قدرت اجرایی ارکستر در موقعیت یک لحن ترکیبی، نگاهی جهانی به ارکستر داشته باشد. ارکستر ملل در اولین اجرای خود در تالار وحدت با شعار ایران جوان و میراث کهن، در دومین اجرا در تالار بزرگ کشور با شعار موسیقی و شکوه دوستی و در سومین اجرا در محوطهٔ باز میدان مشق (سردر باغ ملی) با شعار ایران سرزمین مقدس به اجرای نمونه‌هایی از ملودی‌ها تم‌ها و آثاری فراموش شده از تاریخ موسیقی ایران پرداخت. این ارکستر در اجراهای پیشین خود همچنین آثاری از آهنگسازانی
در اجراهای پیشین خود همچنین آثاری از آهنگسازانی چون بلا بارتوک، موتسارت، گریک، شوستاکویچ، ویکنت آمیگو، پرایزنر، کومیتاس و آثاری از گونه‌های مختلف فرهنگی چون تربت جام، بوشهر، بختیاری، آذربایجان و لرستان اجرا کرده است. با توجه به اهداف و آرمان‌های از پیش تعیین شده مبتنی بر حفظ و احیای آن دسته از آثار موسیقایی ملل مختلف که بنا به شرایط اجتماعی و فرهنگی خاصی از اجرا و ثبت شدن در حافظهٔ موسیقایی فرهنگ خویش بی بهره مانده‌اند، ارکستر ملل سعی دارد که در کنسرت‌های خود قطعات فراموش شده‌ای از این دست را آهنگسازی،
خود قطعات فراموش شده‌ای از این دست را آهنگسازی، تنظیم و به سمع مخاطبین خود برساند. در این راستا اجرای آثاری هم چون تم سلام شاهی، سمفونی نفت، کاروان، سرود کوشش و دلفی کارنامهٔ ارکستر ملل را در ارائهٔ این رسالت رقم زده است. منابع. ارکستر ملل با رهبران میهمان موسیقی‌های مفقود شده را اجرا می‌کند- نت‌اهنگ، جامعهٔ مجازی موسیقی ایران، ۱۱ شهریور ۱۳۸۷ ارکستر ملل و اجرای سمفونی نفت وزیری، همشهری‌آنلاین، یک‌شنبه ۱۲ آذر ۱۳۸۵ گزارش همشهری آنلاین از اجرای ارکستر ملل، همشهری‌آنلاین، جمعه ۱۷ آذر ۱۳۸۵ ارکستر ملل و صدایی
جمعه ۱۷ آذر ۱۳۸۵ ارکستر ملل و صدایی تازه، همشهری‌آنلاین، دوشنبه ۲۰ آذر ۱۳۸۵ کنسرت ارکستر موسیقی ملل در سومین برنامه نقد نغمه، همشهری‌آنلاین، یکشنبه ۲۴ دی ۱۳۸۵ ارکستر ملل تریبونی برای آهنگسازان جوان، همشهری‌آنلاین، یکشنبه، ۱ بهمن ۱۳۸۵ برنامه ارکستر ملل ایران، گفتگوی هارمونیک، سه‌شنبه ۲۲ شهریور ۱۳۸۴ فراز و نشیب‌های ارکستر ملل، گفتگوی هارمونیک، جمعه ۸ مهر ۱۳۸۴ ارکستر ملل باز با ایده‌های نو، گفتگوی هارمونیک، چهارشنبه ۱ شهریور ۱۳۸۵ نقدی بر اجرای کمسرن ارکستر ملل، گفتگوی هارمونیک، چهارشنبه ۲۲ آذر ۱۳۸۵ نگاهی به
گفتگوی هارمونیک، چهارشنبه ۲۲ آذر ۱۳۸۵ نگاهی به کنسرت ارکستر ملل در باغ ملی، گفتگوی هارمونیک، سه‌شنبه ۳ اردیبهشت ۱۳۸۷ پرسشی از پیمان سلطانی، رهبر ارکستر ملل، گفتگوی هارمونیک، سه‌شنبه ۱۶ تیر ۱۳۸۸
کیرا سجویک (زاده ۱۹ اوت ۱۹۶۵) بازیگر آمریکایی است. گزیده فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که کیرا سجویک در آنها به ایفای نقش پرداخته است:
این نوشتار به فهرست اماکن مذهبی و تاریخی شهر بابل می‌پردازد. بقعه امامزاده قاسم: این آرامگاه که معروف به آستانه می‌باشد، در مرکز شهر بابل واقع شده‌است. عروس چشمه تنهاکلا: این چشمه در روستای تنهاکلا بخش بندپی شرقی بابل قرار دارد. بقعه امامزاده یحیی: این بقعه در سبزه میدان، خیابان فرهنگ پنجم واقع شده‌است. سقانفار تنهاکلا: این سقاخانه در روستای تنهاکلا بخش بندپی شرقی بابل قرار دارد. بقعه امامزاده عبدالله: این بقعه در بخش مرکزی شهرستان بابل و در روستای چمازکلا واقع شده‌است. بقعه سلطان محمدطاهر: این بقعه در
واقع شده‌است. بقعه سلطان محمدطاهر: این بقعه در روستای سلطان محمد طاهر واقع در بخش مرکزی شهرستان بابل قرار دارد. آرامگاه درویش فخرالدین: این آرامگاه در منطقه موزیرج شهرستان بابل قرار دارد. مسجد جامع: این مسجد در بخش مرکزی شهرستان بابل قرار دارد. مقبره امامزاده علی: این مقبره در روستای درازکلا، بخش بابل کنار شهرستان بابل قرار دارد. آرامگاه درویش یوسف: این آرامگاه در بخش بندپی غربی شهرستان بابل واقع شده‌است. تکیه پیرعلم: این تکیه در بخش مرکزی شهرستان بابل و در شهر بابل واقع شده‌است. تکیه روستای مقریکلا: این
شهر بابل واقع شده‌است. تکیه روستای مقریکلا: این تکیه در بخش بندپی غربی شهرستان بابل قرار دارد. تکیه حصیرفروشان: این تکیه در بخش مرکزی شهرستان بابل و در شهر بابل واقع شده‌است. امامزاده محمد مشهد سرا: آرامگاه این امامزاده در بخش گتاب شهرستان بابل قرار دارد. بابل به عنوان یک مرکز تجاری که دارای کارونسراها و دکان‌های معتبر بوده‌است، توجه ناصرالدین شاه را در ۱۲۹۲ ه‍.ق هنگامی که وی در حال انجام دومین سفر خودبه مازندران بود، جلب کرده وی در سفرنامه خود نوشته‌است، شهربارفروش از بلاد معظمه مازندران و پرجمعیت و مرکز
از بلاد معظمه مازندران و پرجمعیت و مرکز تجارت شده‌است، وکاروانسرا دکاکین معتبره دارد، تعدادی از کاروانسراهای معروف بابل: کاخ شاپور: از یادمان‌های شهر بابل در استان مازندران ایران است. در جنوب بارفروش در عصر صفوی دریاچه‌ای وجود داشت که در میان آن جزیره‌ای بسیار زیبا واقع بود که آب آن از رودی به نام آقارود که شعبه‌ای از بابلرود بود تأمین می‌شده‌است. شاه عباس اول که به مازندران عشق می‌ورزید در این جزیره، که آن را باغ شاه نامید، عماراتی عالی بنیان نهاد تا این نقطه تفرجگاهی برای وی و دولتخانهٔ حاکم بارفروش‌ده
نقطه تفرجگاهی برای وی و دولتخانهٔ حاکم بارفروش‌ده باشد. همهٔ سیاحان و سفرنامه نویسانی که از بارفروش دیدن کرده‌اند به وصف عمارات دلکش و باغات دلگشای این جزیره پرداخته‌اند. جزیره، پر از درختان نارنج و مرغزاری باشکوه و نخجیرگاهی مورد آرزو بود و سطح دریاچه پوشیده از گل‌های نیلوفر آبی و انواع و اقسام پرندگان، به ویژه مرغابی بود. جزیره از عهد شاه عباس، به وسیلهٔ یک پل به شهر وصل می‌شد. از آن پس شاهان دیگری چون شاه عباس دوم، آقا محمدخان قاجار، فتحعلیشاه و ناصرالدین شاه نیز به بارفروش آمدند تا در رؤیای بهشت عدن و
شاه نیز به بارفروش آمدند تا در رؤیای بهشت عدن و باغ ارم دیگری چند روزی در جزیره و دریاچهٔ گل‌های نیلوفر بحر ارم (نامی که گویند از عهد فتحعلیشاه رایج شد) به شکار و عیش و نوش بپردازند. از آن سو جزیره بحر ارم می‌توانست امن‌ترین نقطه برای کاخ شاهی و مقر حکومتی بارفروش باشد. کاخ شاه عباس در اواخر دوره فرمانروای خاندان زند مخروب و متروک شد. آقا محمدخان قاجار در جنوب جزیره کاخ دیگری بنا نهاد. چندی بعد فتحعلیشاه قاجار آن عمارات رفیع و فضاهای وسیع عهد شاه عباس را تعمیر نمود، اما از قرار معلوم تأثیر این مرمت دیری
تعمیر نمود، اما از قرار معلوم تأثیر این مرمت دیری نپایید، چنان‌که وقتی چارلز استوارت سیاح در ۱۷۳۵ میلادی و مدتی بعد ملگنوف به بحر ارم پا می‌نهند آن را خرابه‌ای بیش نمی‌یابند. کاخ شاه آقامحمدخان قاجار به عهد ناصرالدین شاه تعمیر شد، اما اواخر عهد قاجاریه آب دریاچه رو به نقصان نهاد و به تدریج به صورت باتلاق درآمد به ویژه ضلع شرقی آن با جزیره هم سطح و هموار شد. در سال ۱۳۱۰ به دستور دولت رضاخان بقیهٔ بخش‌های دریاچه خشک و هموار شد تا پس از این بخشی از شهر بابل را تشکیل دهد. امروزه ضلع شمالی دریاچه را محله بحر
را تشکیل دهد. امروزه ضلع شمالی دریاچه را محله بحر ارم (یا دزدکه چال، چنان‌که در برخی منابع نسبتاً متاخر نیز آمده‌است) شرقی و غربی، ضلع غربی آن را پارک شهید شکری، بازار روز و پایانه جنوب و ضلع جنوبی آن را روستای ملاکلا تشکیل می‌دهد. رضاشاه پهلوی در وسط همین جزیره‌ای که از عهد شاه عباس اول صفوی به بعد محل تفرج و شکار شاهان و شاهزادگان و حکام این شهر بوده، کاخی بسیار زیبا بنیان نهاد. کاخی دو طبقه با اتاق‌ها و تالارهای متعدد که مزین به گچبری‌های بسیار زیبا هستند. این کاخ در سال ۱۳۶۲ به دانشگاه علوم پزشکی بدل
این کاخ در سال ۱۳۶۲ به دانشگاه علوم پزشکی بدل شد. برج دیدبانی کاخ بابل: این برج در دورهٔ پهلوی در کاخ بابل ساخته شد. پل محمدحسن خان: پلی قدیمی مربوط به سده ۱۲ خورشیدی بر روی رودخانه بابلرود شهرستان بابل استان مازندران می‌باشد. این پل از آثار دوره قاجاریه است که به جای پل قدیمی‌تری ساخته شده‌است. به نوشته "تاریخ بیهقی"، در دوره غزنوی در این محل پلی چوبی وجود داشته‌است، که به نوشته "تاریخ طبرستان ابن اسفندیار"، بعدها به دستور نصیرالدوله شاه غازی (۵۵۸-۵۳۶ ه‍. ق) «زر به خروارها ریخته شد و پارو در میان زد و …
ق) «زر به خروارها ریخته شد و پارو در میان زد و … پلی از خشت و آهک بنا کردند». این پل در ۲ کیلومتری مرکز شهر بابل و در جنوب قرار دارد و اطراف آن متشکل از ۵ محله شامل شهرک شهید چمران، شهرک فرهنگیان، محله سرپل محمدحسن‌خان بخش دو و سه و محله سرپل محمدحسن‌خان بخش مرکزی است. در اوایل حکمرانی کریم‌خان زند، به سال ۱۱۴۶، محمدحسن‌خان قاجار جد آغامحمدخان قاجار، که شهر "بارفروش" (شهر بابل فعلی) و سایر نقاط مازندران را تصرف کرده و در جنگ بر کریم‌خان زند پیروز شده‌بود به پاس قدردانی از مردم بابل، با صرف هزینه ۱۲۰۰۰
به پاس قدردانی از مردم بابل، با صرف هزینه ۱۲۰۰۰ تومان بر روی رودخانه بابل پل بزرگی احداث کرد که تا امروز باقی‌مانده و به پل محمدحسن‌خان معروف است. این پل دارای هفت چشمه (طاق) اصلی و دو چشمه فرعی است که ارتفاع آن از بستر رودخانه ۱۱ متر است. این پل با طول ۱۴۰ متر و عرض ۶ متر، یکی از پل‌های مهم استان از نظر مسائل اقتصادی و ارتباطی به‌شمار می‌آید. تا سال ۱۳۴۳ ارتباط بابل و آمل از طریق همین پل ممکن بود تا اینکه در همین سال راه جدیدی که از سوی غرب شهر آغاز می‌شد ساخته شد، اما با این که سالیان زیادی از قدمت این
ساخته شد، اما با این که سالیان زیادی از قدمت این پل می‌گذرد کماکان پابر جاست و ماشین‌های سنگین از آن عبور می‌کنند، که این امر با خود انتقادهایی را هم به دلیل صدماتی که می‌تواند به این اثر ملی وارد کند به همراه داشته‌است. به همین منظور و به دلیل قابلیت عبور تنها یک باند سواره‌رو و ترافیک سنگین بر روی پل محمدحسن‌خان و به دلیل حجم ترافیک سنگین در محور قدیم بابل به آمل چندی پیش معاونت ساخت و توسعه راه‌های وزارت راه و ترابری تصمیم به ایجاد پلی بتنی یک‌طرفه در کنار پل قدیمی موجود گرفت، که اکنون در حال استفاده
کنار پل قدیمی موجود گرفت، که اکنون در حال استفاده می‌باشد. این پل بزرگ‌ترین راه ارتباطی بخش‌های بندپی شرقی و بندپی غربی شهرستان بابل نیز می‌باشد. این پل پیش از این یک‌بار به وسیلهٔ رضاشاه پهلوی مرمت شده‌است. یکی از موارد شاخص این پل معماری صفوی بنا و استفاده از سفیده تخم‌مرغ (البته به گفته برخی زرده تخم‌مرغ و ساروج) در ساخت آن است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۱۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. موزه بابل: موزه بابل موسوم به گنجینه بابل به عنوان تنها موزه مردم‌شناسی مازندران در ساختمان
به عنوان تنها موزه مردم‌شناسی مازندران در ساختمان شهرداری سابق شهر بابل واقع شده‌است.پشت موزه عمارت تاریخی آقاجان نسب با قدمتی بیش از ۱۵۰ سال که توسط بخش خصوصی به مرکز فرهنگی هنری پذیرایی تغییرکاربری پیدا کرده ساختمان این موزه در سال ۱۳۰۷ به عنوان بلدیه یا شهرداری بنا شده بود. این ساختمان در سال ۱۳۷۴با کاربری فرهنگی در اختیار میراث فرهنگی مازندران قرار گرفت و پس از احیا، مرمت و بازپیرایی در بهمن سال ۱۳۷۵به عنوان موزه بابل افتتاح شد. این موزه با بخش‌های باستان‌شناسی، مردم‌شناسی و چوب به مدت ۴ سال دایر بود و
مردم‌شناسی و چوب به مدت ۴ سال دایر بود و در سال ۱۳۷۹با مرمت اساسی شیروانی و زیرزمین آن در سال ۱۳۸۲به عنوان تنها موزه مردم‌شناسی مازندران شروع به کار کرد. موزه بابل به بخش‌های باستان‌شناسی، مردم‌شناسی و یادمان‌های چوبی تقسیم می‌شود. بخش باستان‌شناسی شامل آثاری از دوره‌های پیش از تاریخ و اسلامی در یک اتاق و دو سالن در معرض دید است. از قدیمی‌ترین آثار دوران پیش از تاریخ این موزه ظروف سفالی قرمز رنگ منقوش "اسماعیل‌آباد" متعلق به هزاره پنجم پیش از میلاد است. همچنین سفال‌های منقوش هزاره چهارم و سوم پیش از میلاد