payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جدیدی را برای خود به ثبت رساند. علاوه بر این کوجی ایتو ورزشکار ژاپنی در رشتهٔ دو و میدانی به عنوان با ارزش‌ترین ورزشکار (MVP) بازی‌ها اعلام شد. در مجموع این دوره از بازی‌ها با توجه به افزایش سطح کمی و کیفی رقابت بین کشورهای آسیایی، موفقیت‌آمیز به نظر می‌رسید. همچنین برگزاری این نسخه از مسابقات آسیاد یک موفقیت بزرگ برای تایلند در امر توسعه ورزش در عصر مدرن محسوب می‌کنند. انتخاب شهر میزبان. سه شهر تایپه (چین تایپه)، جاکارتا (اندونزی) و بانکوک (تایلند) در سال ۱۹۸۹ پیشنهاد میزبانی خود را به‌طور رسمی به شورای
۱۹۸۹ پیشنهاد میزبانی خود را به‌طور رسمی به شورای المپیک آسیا ابلاغ کردند. فرایند رأی‌گیری برای انتخاب میزبان در تاریخ ۲۷ سپتامبر ۱۹۹۰ در هتل پالاس چین در پکن، چین و در جریان نهمین دوره مجمع عمومی شورای المپیک آسیا (OCA) برگزار شد. هر ۳۷ عضو این شورا در این فرایند آراء مخفی خود را به صندوق انداختند. سپس با شمارش آراء اعلام شد که بانکوک توانست حق میزبانی را به‌دست بیاورد. اگرچه جزئیات نتایج رأی‌ها منتشر نشد، اما مشخص شد که بانکوک با نتیجهٔ ۲۰-۱۰-۷ پیروز شده‌است. پس از این انتخاب، بانکوک نخستین شهری شد که
پس از این انتخاب، بانکوک نخستین شهری شد که میزبانی چهار بارهٔ بازی‌های آسیایی را برعهده گرفته‌است. پیش از این، پایتخت تایلند میزبانی بازی‌های آسیایی ۱۹۶۶، ۱۹۷۰ و ۱۹۷۸ را بدون رقابت و فرایند رأی‌گیری برای انتخاب میزبان به‌دست آورده بود و این برای نخستین بار بود که با دیگر نامزدها بر سر کسب میزبانی رقابت می‌کرد. شهر میزبان برای انتخاب شدن به عنوان میزبان باید ۱۹ رأی کسب می‌کرد. فرایند توسعه و آماده‌سازی. هزینه‌ها. براساس گزارش خبرگزاری یونایتدپرس اینترنشنال، فرایند آماده‌سازی برای برگزاری این بازی‌ها از جمله
آماده‌سازی برای برگزاری این بازی‌ها از جمله ساخت و نوسازی سه ورزشگاه اصلی و دهکدهٔ ورزشکاران، حدود ۶ میلیارد بات تایلند (۱۶۷ میلیون دلار) هزینه در پی داشته‌است. مکان‌ها. هوآ مارک موآنگ تونگ تای دانشگاه تاماسات (مرکز رانگسیت) سایر مکان‌ها بانکوک و فرا ناخون سی آیوتتایا چیانگ‌مای چونبوری ناکون نایوک ناکون راتچاسیما ناکون ساوان پاتوم تانی سارابوری سیساکت سونگکلا سوپان بوری سورات تانی ترانگ نشان بازی‌ها. نشان رسمی سیزدهمین دورهٔ بازی‌های آسیایی، نمایندهٔ آسیا به صورت عام و تایلند، به صورت خاص است. این نماد
به صورت عام و تایلند، به صورت خاص است. این نماد براساس حرف انگلیسی A طراحی شده‌است که حرف اول کلمهٔ آسیا (Asia) و کلمهٔ ورزشکار (Athele) است. در این نشان از سازهٔ ماها استوپا یا بنای پاگودا که به‌طور خاص نشان دهندهٔ تایلند می‌باشند استفاده شده‌است. سازهٔ ماها استوپا نشانهٔ دانش، هوش و شجاعت اجداد تایلندی‌ها است که نفرات دوم هیچ‌وقت به آن‌ها دست پیدا نمی‌کنند. بالای این نشان هم از لوگوی شورای المپیک آسیا (OCA) استفاده شده‌است. عروسک بازی‌ها. عروسک رسمی سیزدهمین دورهٔ بازی‌های آسیایی فیلی به نام چای-یو
سیزدهمین دورهٔ بازی‌های آسیایی فیلی به نام چای-یو (کلمهٔ تایلندی به معنی لذت، خوشحالی، موفقیت، وحدت و خوشبختی) است. این کلمه توسط گروهی از مردم فریاد زده می‌شود تا وحدت و همبستگی خود را با فریاد آن نشان دهند. در تایلند، فیل حیوانی متمایز و دارای اهمیت است که نسل‌های زیادی از آن در کنار مردم این کشور زندگی کرده‌اند. این حیوان در جهان هم به دلیل قوت و صلابت‌اش همواره مورد تحسین و ستایش مردمان قرار گرفته‌است. مراسم افتتاحیه. مراسم افتتاحیه بازی‌های آسیایی ۱۹۹۸ رأس ساعت ۱۷:۰۰ روز ششم دسامبر به وقت محلی آغاز
رأس ساعت ۱۷:۰۰ روز ششم دسامبر به وقت محلی آغاز شد. مهمانانی مانند بومیپول آدولیاده، پادشاه تایلند؛ خوان آنتونیو سامارانش، رئیس کمیته بین‌المللی المپیک؛ و شیخ أحمد فهد الأحمد الصباح، رئیس OCA؛ به عنوان مهمان در این مراسم حاضر بودند. کشورهای شرکت کننده، به ترتیب نام کشورشان که براساس حروف الفبای تایلندی بود، به ورزشگاه وارد شدند. ورزش‌ها. غیررسمی جدول مدال‌ها. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
نبرد تیگراناکرت نبردی بود که در اواخر ۶۹ (پیش از میلاد) و اوایل ۶۸ پیش از میلاد بین تیگران بزرگ پادشاه ارمنستان از دودمان آرتاشسی و لوکولوس کنسول روم در نزدیکی شهر تیگراناکرت به وقوع پیوست. پیش زمینه. تیگران دوم در مناقشه بزرگ بین جمهوری روم و مهرداد ششم، که به‌طور مستقیم ربطی هم به او نداشت تا به آن زمان بی‌طرف مانده بود. وقتی مهرداد به ارمنستان پناهنده شد تیگران مشغول تصرف فلسطین بود. لوکولوس که دلش می‌خواست به هر قیمتی شده بر مهرداد دست بیابد تا وی را به عنوان یکی از مظاهر پیروزی خود عرضه کند؛ سفیر خود
عنوان یکی از مظاهر پیروزی خود عرضه کند؛ سفیر خود به نام «آپیوس کلودیوس» را به نزد تیگران فرستاد و از او خواست تا مهرداد را به وی تسلیم کند. تیگران سفیران رومی را در شهر ثروتمند انطاکیه پایتخت امپراتوری سابق سلوکیان به حضور پذیرفت، تیگران حاضر نشد اصول و مقررات مهمان نوازی را زیر پا بگذارد و به سفیران رومی پاسخ داد که برایش مقدور نیست مهرداد را به آنان تسلیم کند. در عین حال علاقه‌مند است با دولت رم در صلح بسر ببرد و منافع رم با منافع ارمنستان بزرگ هیچگونه تعارضی ندارد، زیرا او هیچگونه نظر طمعی نه به آسیای
ندارد، زیرا او هیچگونه نظر طمعی نه به آسیای کوچک دارد و نه به کشور پنتوس. دیگر از آن لحظه به بعد، جنگ بین ارمنستان و روم گریزناپذیر می‌نمود و شاید هم یکی از مقدرات تاریخ بود. جنگ با ارمنستان که سنای روم به انگیزه آداب و سنن و نظرات آینده‌نگری خود در برافروختن آن تردید نشان می‌داد لوکولوس بشخصه در محل تصمیم به شروع آن گرفت، و با این عمل خود یکی از قوانین اساسی رم که تنها به سنای روم اختیار اخذ تصمیم در امور مهم سیاست خارجی و مسایل جنگی و سوق‌الجیشی را داده بود نقص کرد. نخستین نبرد لوکولوس با ارمنستان سال ۶۹
نقص کرد. نخستین نبرد لوکولوس با ارمنستان سال ۶۹ (پیش از میلاد). لوکولوس همینکه جواب تیگران را دریافت کرد از پیش خود شروع به تدارک مقدمات حمله به ارمنستان کرد، تدارکی که به همه فعالیت در تسریع آن در تمام زمستان ۶۹ بطول انجامید. لوکولوس در آسیای صغیر به همراه خود پنج لژیونر داشت که قاعده هر لژیون از ۶۰۰۰ نفر ترکیب می‌شود، لیکن تعداد نفرات آن بر اثر جنگ پونتوس تقلیل یافته بود، به اضافه سواره نظامی در حدود ۳۰۰۰ نفر (که بیشترشان از سواران تراکیه و گالاسی بودند) با چند دسته کمکی. یک لژیون را در پونتوس برای خاتمه
چند دسته کمکی. یک لژیون را در پونتوس برای خاتمه دادن به کار تأمین نظم و آرامش باقی گذاشت و با بقیه، در بهار سال ۶۹ پیش از میلاد به طرف شهر «ملیتن» (ملاطیه) حرکت کرد. رود فرات مرز ارمنستان بود، در پشت فرات رشته‌کوه توروس سد دشوارگذاری بود. لوکولوس از فرات عبور کرد و از کوه‌های توروس پیش از اینکه ارمنی‌ها در گردنه‌های آن موضع بگیرند گذشت، به منطقه «ارغانه» و سپس به دشت دجله (منطقه فعلی دیاربکر) رسید و شهر تیگراناکرت پایتخت تیگران را محاصره کرد. لوکولوس با حرکتی سریع در حدود روزانه بیست و پنج کیلومتر پیشروی
سریع در حدود روزانه بیست و پنج کیلومتر پیشروی کرد، و این سرعتی بود که با توجه به گسترش نقل و انتقالات در آن دوران ادامه غافلگیری را تضمین می‌کرد. تیگران ابتدا نیرویی به تعداد ۳۰۰۰ سوار به فرماندهی یکی از سرداران خود به نام «میتروبارزان» [mithrobarzane] برای مقابله با سپاهیان رومی فرستاد، لیکن لوکولوس که با پیشقراولانش پیشروی می‌کرد توانست از ضربه حریف جلوگیری کند و سواران میتروبارزان مغلوب سواران رومی به فرماندهی «سکستیلیوس» [Legatus Sextilius] شدند. با شنیدن این خبر تیگران پایتخت خود تیگراناکرت را رها کرد
این خبر تیگران پایتخت خود تیگراناکرت را رها کرد و دفاع از آن را به سردارش «مانسه ئوس» [Mancaeus] سپرد تا خود از طریق دره فعلی «شوه-سو» [chuh-su] در ارمنستان به موش برود و در آنجا نیروهای کشورش را برای نجات پایتخت تجهیز کند. نیروهای عرب زبان را به کمک طلبید و آنان به فرماندهی نایب السلطنه ارمنستان در سوریه موسوم به «ماگاداتس» [magadates] به سمت ارمنستان براه افتادند. لیکن لوکولوس به وسیله معاون خود سکستیلیوس راه بر آن نیروی عربی که از سوریه می‌آمدند گرفت، و آنان در حوالی امیدا بی‌آنکه بتوانند به عمده قوای
آنان در حوالی امیدا بی‌آنکه بتوانند به عمده قوای ارمنی تیگران ملحق شوند تار و مار شدند. تیگران خزائنش را در پایتختش بجا گذاشته بود. لوکولوس شهر را محاصره کرد و محلات بیرون از محوطه اصلی شهر را به تصرف درآورد. کاخ سلطنتی در آن حومه ولی از ساکنان آن و از خزائن خالی شده بود. لوکولوس نتوانست قسمت اصلی پایتخت و قلعه آن را تسخیر کند زیرا با دیوارهای بلندی حمایت می‌شدند و مدافعان نیز شجاعانه مقاومت می‌کردند. لوکولوس فکر کرد که بهترین وسیله برای مغلوب کردن تیگران آن نیست که در فلات مرتفع ارمنستان برود بلکه در این
نیست که در فلات مرتفع ارمنستان برود بلکه در این است که به محاصره پایتخت ادامه بدهد. با این کار تیگران بی شک به مقابله اش می‌آمد تا مجبورش کند که از محاصره پایتخت دست بردارد، به این امید که شهر زیبایی را که خود بنا نهاده بود و آن همه به آن دلبستگی داشت نجات بدهد. این استدلال غلط از آب درآمد، تیگران که در دشت موش مستقر شده بود در آنجا نیروهای خودش را تجهیز می‌کرد و به سازمان دادن به لشکری مشغول بود که تصمیم داشت با آن رومیان را شکست بدهد و پایتخت را آزاد سازد. در عین حال تلاش هم کرد تا خزائنش را که در
سازد. در عین حال تلاش هم کرد تا خزائنش را که در تیگراناکرت بجا گذاشته بود به جای امنی منتقل کند. این بود که ۶۰۰۰ سوار مأمور حمله به محاصره کنندگان پایتخت کرد. در گیرودار این برخورد قسمتی از سواره نظام ارمنی موفق شدند خود را به شهر برسانند، مردم و قسمتی از خزائن تیگران را به موش بازآوردند، ولی قسمت بزرگ سواران یا نابود شدند یا به اسارت رومیان درآمدند. محاصره پایتخت ادامه پیدا کرد، پادگان ارمنی شهر با سرسختی از خود دفاع کرد. مدافعان سلاح تازه‌ای برای مقابله با ماشینهای محاصره و خراب کردن آن‌ها بکار گرفتند و
ماشینهای محاصره و خراب کردن آن‌ها بکار گرفتند و آن نفت سوزان بود، و رومیان که با این ماده بهیچوجه آشنایی نداشتند برای مقابله با آن با مشکلات زیادی مواجه بودند. نبرد تیگراناکرت ۶ اکتبر ۶۹. تیگران لشکریان خود را در شهر موش گردآوری کرد. از موش به طرف تیگراناکرت به‌راه افتاد، از کوه‌های توروس گذشت و دویست کیلومتر فاصله بین آن دو شهر را در ده روز طی کرد. به نقل از تعدادی از نویسندگان تاریخ تعداد لشکریان تیگران را به ۴۰۰۰۰ نفر برآورد کرده‌است، و لشکریان رومی ۲۰۰۰۰ نفر بودند. وقتی سپاهیان ارمنی از سوی کوه‌های
نفر بودند. وقتی سپاهیان ارمنی از سوی کوه‌های توروس درآمد چند تن از سرداران رومی به لوکولوس توصیه کردند که دست از محاصره تیگراناکرت بردارد و به مقابله با دشمن بشتابد. لوکولوس این پیشنهاد را رد کرد و ۶۰۰۰ نفر از سپاهیانش را به دیدبانی برای محاصره شهر باقی گذاشت. خود با بقیه سپاه (۱۰۰۰۰ نفر از لژیونهای پیاده و ۴۰۰۰ نفر سوار) روی به سوی لشکر ارمنیان آورد. ارتش ارمنیان در آن سوی ساحل «باتمان سو» (رودخانه‌ای در ترکیه امروزی) اردو زده بود. مهرداد یکی از بهترین سرداران خود به نام «تاکسیلس» [taxiles] را برای تیگران
خود به نام «تاکسیلس» [taxiles] را برای تیگران فرستاده بود. تاکسیلس که به قدرت سازماندهی و انضباط رومیان در یک جنگ مرتب و حساب شده وارد بود به تیگران توصیه کرد که او وارد جنگ نشود بلکه سواره نظام سبک خود را برای بستوه آوردن رومیان و قطع ارتباط آذوقه و مهمات رسانی آنان بکار بگیرد و گرسنه‌شان کند. این شیوه بعدها تاکتیک کلاسیک و مؤثر سپاهیان اشکانی شده‌است. ولی تیگران بی اعتنا بود، وقتی متوجه کمی عده سربازان رومی نسبت به سپاهیان خودش شد به انگیزه خودبینی این حرف از دهانش درآمد: چون زمین آن سوی رودخانه رو به
حرف از دهانش درآمد: چون زمین آن سوی رودخانه رو به روی اردوگاه تیگران خیلی شیب داشت لوکولوس با سپاهیانش در امتداد رودخانه پایین آمد تا درجایی قرار بگیرد که زمین آن مسطح تر باشد. تیگران وقتی این حرکت را دید فکر کرد که لوکولوس به سبب کمتر بودن عده نفراتش دارد عقب می‌نشیند، لذا روی به تاکسیلس کرد و به او گفت: و در واقع همینکه لشکریان رومی در پایین‌تر به جای مناسبی رسیدند از رودخانه عبور کردند. لشکر ارمنیان روبروی رودخانه موضع گرفته بود. بر قلب سپاه، تیگران فرماندهی می‌کرد. جناح راست لشکر زیر فرمان پادشاه
فرماندهی می‌کرد. جناح راست لشکر زیر فرمان پادشاه آتورپاتکان و جناح چپ زیر فرمان پادشاه آدیابن، که هر دو از دست نشاندگان تیگران بودند، قرار داشت؛ و بالاخره تیگران نیروی ضربتی خود یعنی همان سواره نظام زره پوش مشهور ارمنی را در انتهای جناح راست گذاشته بود. این کار اشتباه بسیار بزرگی بود، چون قراردادن این دسته کم‌تحرک در یکی از پهلوهای بیرونی به منزله مواجه نمودن آن با خطری بزرگ بود. لوکولوس آنان را از پهلو با سواره نظام مخصوص خود و از عقب با دو نیرو از لژیونهای پیاده اش مورد حمله قرار داد. آن سواره نظام زره
پیاده اش مورد حمله قرار داد. آن سواره نظام زره پوش سنگین برای حمله خلق شده بود نه برای دفاع. به قصد اینکه باز بشود و فضایی برای تحرک پیدا کند به تنها سمتی که از دشمن آزاد بود یعنی به سمت چپ که سپاهیان تیگران بودند به تکان و حرکت درآمد و با همین حرکتش در سپاه تیگران ایجاد بی نظمی و بهم خوردگی کرد، همین نبردی بود که با شکستی فاجعه بار برای تیگران به پایان رسید.نتیجه این نبرد آن شد که در مدتی کوتاه پس از آن شهر تیگراناکرت سقوط کرد. دومین نبرد لوکولوس با ارمنستان در سال ۶۸ پیش از میلاد. محتمل است که در آن
در سال ۶۸ پیش از میلاد. محتمل است که در آن هنگام هنوز تیگران می‌توانست با تسلیم مهرداد به سردار رومی و با چشم پوشی از همه متصرفاتش در جنوب رشته کوه توروس صلح را بدست بیاورد، ولی ترجیح داد به نبرد ادامه دهد. زمستان ۶۸–۶۹ را به تدارک وسایل لازم برای ادامه جنگ در همه زمینه‌ها گذرانید، و چون مهرداد در این راه بسیار به او کمک کرد در همه زمینه‌ها نتایج قابل ملاحظه‌ای بدست آورد. در زمینه سیاسی کوشید تا اشکانیان را با خود همراه سازد و اگر موفق به جلب فعال آنان نشد لااقل توانست از بی‌طرفی آنان اطمینان حاصل کند؛ و
لااقل توانست از بی‌طرفی آنان اطمینان حاصل کند؛ و همین خود کامیابی بسیار بزرگ و مهمی بود چون ارمنستان مجبور نخواهد بود در دو جبهه بجنگد. دسته‌های متعددی سرباز گرفتند و به آنان تعلیمات و سازمان دادند، بطوری‌که ارتش ارمنستان به استثنای عده‌ای از سربازان موظف قفقازی (تیراندازان ایبری) تبدیل به یک ارتش ملی شده بود. همچنین شروع به ساختن انواع و اقسام مصالح لازم برای جنگ (اسلحه و مهمات) کردند. مقادیر زیادی هم آذوقه و خواربار گرد آوردند و آن‌ها را در بعضی نقاط سوق‌الجیشی انبار کردند، تا در طول جنگ مجبور به حمل و
انبار کردند، تا در طول جنگ مجبور به حمل و نقل‌های مفصل که در سرزمینی کوهستانی مانند ارمنستان همواره به کندی و به زحمت صورت می‌گرفت، نشوند. بدین گونه ارمنیان موفق شدند لشکری به تعداد ۵۰۰۰۰ نفر جمع کنند که بر این عده باید ۲۰۰۰۰ نفر سوار نظام نیز افزود. اکهارت می‌نویسد: لوکولوس زمستان را با ارتش خود در کوه توروس و در حوالی شهر تیگراناکرت گذرانید، نقشه او این بود که در سال ۶۸ کار ارمنستان را یکسره کند، بدین ترتیب که در بهار از کوه توروس بگذرد به دشت موش برود و در آنجا با تیگران بجنگد. از تیگراناکرت به دشت موش
در آنجا با تیگران بجنگد. از تیگراناکرت به دشت موش دو راه وجود داشت، راه اول از ساسون می‌رفت و راه دوم از شهرهای فعلی سیرت (سعرد) و استان بتلیس، لوکولوس تصمیم گرفت که راه اول را در پیش بگیرد به دو دلیل:یک:کوتاهتر بود دوم:کمتر از قسمت‌های بلند کوهستانی می‌گذشت، و بالاخره در منطقه ساسون راه به دو یا سه شاخه یا کوره راه دیگر تقسیم می‌شد و حال آنکه اگر راه دوم را انتخاب می‌کرد برای ارمنی‌ها بسیار آسان‌تر می‌شد که یگانه راه بتلیس را ببندند و آن را تبدیل به نوعی تنگه ترموپیل (اشاره به نبردی است که یونانیان در
تنگه ترموپیل (اشاره به نبردی است که یونانیان در آنجا راه بر سپاهیان خشایارشا گرفتند و آنان را شکست دادند) بکنند. در اواخر ماه فوریه سال ۶۸ پیش از میلاد لوکولوس با ارتش خود براه افتاد و پس از طی ۱۷۵ کیلومتر در ده روز راه‌پیمایی که سه روز آن در کوهستانهای بلند بود به حوالی موش رسید. در آغاز ماه اوت در دشت موش از نخستین اشتباهی که کرده بود درآمد. در منطقه دجله که تازه از آنجاها آمده بود گندم رسیده بود، و حال آنکه در اینجا به علت سرما و کوهستانی بودن منطقه که فصل درو را به تأخیر می‌انداخت؛ گندم هنوز سبز بود.
فصل درو را به تأخیر می‌انداخت؛ گندم هنوز سبز بود. این مشکل تأمین خواربار با مشکل دیگری تشدید شده بود توضیح آنکه تیگران بنا به توصیه مهرداد تاکتیک تازه‌ای گرفته بود که ارتش ارمنستان به دو قسمت متمایز تقسیم می‌شد:سواره نظام به فرماندهی خود تیگران و پیاده‌نظام به فرماندهی مهرداد. هر دو قسمت جداگانه ولی در ارتباط با هم نبرد می‌کردند و لشکریان رومی را بستوه می‌آوردند. وقتی رومیان به یکی از آن دو قسمت حمله‌ور می‌شدند آن قسمت عقب می‌نشست ولی قسمت دیگر پیش می‌آمد. لوکولوس اردوگاه مهرداد را محاصره کرد ولی مهرداد از
اردوگاه مهرداد را محاصره کرد ولی مهرداد از درگیر شدن با او اجتناب ورزید، در حالی که سواران تیگران به اذیت کردن سپاهیان رومی ادامه می‌دادند و آنان را ضعیف می‌کردند. به هر حال می‌بایست به کار خاتمه داد و دشمن را به جنگ واداشت. بنابرین لوکولوس تصمیم گرفت که به سمت پایتخت سابق ارمنستان یعنی آراتاکساتا (آرتاشات) بتازد، چون تیگران اکنون مردم و گنجینه‌های خود را به آنجا منتقل کرده بود و اگر رومیان به آنجا حمله‌ور می‌شدند تیگران همان‌طور که در مورد تیگراناکرت عمل کرده بود برای نجات پایتخت با آنان درمی‌آویخت.
عمل کرده بود برای نجات پایتخت با آنان درمی‌آویخت. لوکولوس دوباره در امتداد رود فرات بالا رفت و از شهر فعلی ملازگرد گذشت. لیکن در آن بین تیگران با سواران خود و با سپاهیان کمکی (ماردی و ایبرایی) راه او را در دیادین سد کرد. در آنجا نبرد فرات بود که سرنوشت جنگ را تعیین کرد. به نقل از دیون کاسیوس: در پایان ماه سپتامبر برف برزمین نشست لوکولوس اکنون با آرتاشات چند روز راه بیشتر فاصله نداشت ولی برای رسیدن به آن شهر هنوز می‌بایست از کوه‌های آرارات که گردنه‌های آن را سپاهیان ارمنی تصرف کرده بودند بگذرد. این کار
را سپاهیان ارمنی تصرف کرده بودند بگذرد. این کار سنگینی بود فراتر از تاب و توان سپاهیان رومی دیگر برای لوکولوس بجز اینکه میدان را خالی و عقب‌نشینی کند کاری نمانده بود. او این عقب‌نشینی طولانی و وحشتناک پانصد کیلومتری تا جزیره ابن عمر را از راه وان و باش‌قلعه در شرایطی بسیار سخت و هراس‌انگیز رهبری کرد و به آنجا رسانید. سرزمین کم و بیش سرتاسر پوشیده از درخت بود و بجز کوره راه‌های باریک و برف گرفته راهی نبود که سربازان از آن عبور کنند، و شبها را نیز درجاهای مرطوب و پر گل و لای می‌گذراندند. در اواخر ماه اکتبر
و پر گل و لای می‌گذراندند. در اواخر ماه اکتبر لوکولوس با بازمانده سپاهیانش به دشت دجله رسید، در ماه نوامبر توانست بر شهر نصیبین آخرین دژ ارمنستان در جنوب کوه‌های توروس دست یابد. آن دژ گرچه بیش از یک سال بود که در محاصره سپاهیان رومی بود ولی هنوز با رهبری و فرماندهی «گوراس» برادر تیگران مقاومت می‌کرد. لیکن این آخرین هنرنمایی جنگی لوکولوس تغییری در نتیجه جنگ ارمنستان نمی‌داد و در واقع نخستین شکست بزرگی که رم در خاورزمین تحمل می‌کرد. نبوغ تیگران با کمکهای فکری مهرداد و به یاری سربازان ارمنی و نیز باید گفت به
مهرداد و به یاری سربازان ارمنی و نیز باید گفت به کمک وضع طبیعی سرزمین که از فلات مرتفع ارمنستان با آن زمستان وحشتناکش دژ طبیعی بزرگی ساخته‌است سپاهیان رم را به عقب‌نشینی واداشته و شکستی سنگین بریکی از بزرگ‌ترین سردارانی که رم تا به آن دم پرورده بود وارد آورده بودند. این شکست ندایی شد برای تشکیل دادن یک نهضت ضد رومی در سرتاسر خاورزمین با استفاده از این ضعیف شدن ارتش رم بر اثر این شکست مهرداد با لشکری مرکب از ۴۰۰۰ نفر بازمانده از نیروی نظامی قدیم خود و ۴۰۰۰ نفر سپاه ارمنی تیگران به آن اضافه کرد، ارمنستان را
سپاه ارمنی تیگران به آن اضافه کرد، ارمنستان را ترک گفت و به دنبال بازپس گرفتن مملکت خویش رفت. در ارتش ارمنی –پونتی نیروهای رومی را که به مقابله اش آمده بودند تار و مار کرد و مهرداد بار دیگر پادشاه سرزمین آزاد شده خویش گردید. در این هنگام ارتش ارمنی فشار روزافزونی برجنوب اعمال می‌کرد. در بهار سال ۶۷ پیش از میلاد تیگران با سپاهیان خود از کوه‌های توروس گذشت و لوکولوس را مجبور نمود که جنوب ارمنستان را ترک کنند و به ساحل راست فرات عقب بنشیند. تیگران عملیات جنگی خود را با یک تاخت و تاز سواره نظام ارمنی به
جنگی خود را با یک تاخت و تاز سواره نظام ارمنی به کاپادوکیه تکمیل کرد.
خوجه‌ایسم اصطلاحی غیررسمی است که برای توصیف گستره‌ای از گرایش‌های مارکسیست-لنینیستی ضد ریویزیونیستی به کار می‌رود که در دههٔ ۱۹۷۰ در نتیجهٔ شکاف در جنبش مائوییستی پس از تشکیل خطی متشکل از حزب کمونیست چین و حزب کار آلبانی در سال ۱۹۷۸ ظهور کردند. آلبانیایی‌ها گرایش بین‌المللی جدیدی به راه انداختند. این گرایش خودش را به صورت دفاع سفت و سخت از میراث ژوزف استالین، و نیز انتقاد تند از تقریباً همهٔ دسته‌بندی‌های کمونیستی دیگر، به عنوان ریویزیونیست، نشان می‌داد. انور خوجه در انتقاد از ایالات متحده، شوروی، چین و
انور خوجه در انتقاد از ایالات متحده، شوروی، چین و یوگسلاوی، سه کشور اخیرالذکر را سوسیال-امپریالیست خواند و تهاجم شوروی به چکسلواکی را با خروج از پیمان ورشو محکوم کرد. خوجه اعلام کرد، آلبانی تنها دولت قانونی است که پس از ۱۹۷۸ به مارکسیسم-لنینیسم وفادار مانده است. آلبانیایی‌ها می‌توانستند در میان مائوئیست‌ها به ویژه در آمریکای لاتین و جریان‌هایی مانند ارتش آزادیبخش خلق و حزب کمونیست مارکسیست-لنینیست اکوادور و همینطور در حزب کمونیست برزیل متحدان زیادی داشته باشند و در کل پیروی بین‌المللی عمده‌ای را متوجه خود
و در کل پیروی بین‌المللی عمده‌ای را متوجه خود کنند. این گرایش پس از خوجه گهگاه با نام "خوجه‌ایسم" مطرح شد. پس از فروافتادن دولت کمونیست در آلبانی، حزب‌های طرفدار آلبانی پیرامون همایش بین‌المللی و انتشارات اتحاد و مبارزه گرد آمدند.
گرامرهای عملگر اولویت نوعی از گرامرهای زبان رسمی است. گرامر عملگر اولویت یک گرامر مستقل از متن است) که در مقایسه با دیگر گرامرها ویژگی ای دارد که در هیچ تولیدی از آن دو متغیر مجاور در سمت راست کنار هم نیستند و سمت راست تهی نیست. این ویژگی سبب می‌شود تا میان ترمینال‌های گرامر روابط اولویت تعریف شود.تجزیه‌کننده‌ای که از روابط اولویت استفاده می‌کند بسیار ساده‌تر از تجزیه‌کننده‌های عام مانند LALR هستند. تجزیه‌کننده‌های عملگر اولویت می‌توانند برای کلاس بزرگی از گرامرهای مستقل از متن ساخته شوند. روابط اولویت.
گرامرهای مستقل از متن ساخته شوند. روابط اولویت. گرامرهای عملگر اولویت بر سه رابطه اولویت بین ترمینال‌ها که در زیر آمده‌است تکیه دارند. ما می‌توانیم بین ترمبنال‌های مختلف تنها یک رابط اولویت در نظر بگیریم و فرض می‌کنیم همیشه $ در پایان رشته قرار دارد. پس می‌توانیم تمامی ترمینال‌هایی که اولویتشان از $ بیشتر یا کمتر است را پیدا کنیم. اگر همه متغیرها و محل رابطه اولویتشان را حذف کنیم تنها روابط میان ترمینال ها(&lt;•, =•, •&gt;) باقی می‌ماند که به راحتی توسط تجزیه‌کننده‌های پایین به بالا تجزیه می‌شوند. مثال. به
پایین به بالا تجزیه می‌شوند. مثال. به عنوان مثال می‌توان روابط عملگر اولویت زیر را برای یک عبارت ساده پیدا کرد. آن‌ها از واقعیت زیر پیروی می‌کنند: رشته ورودی را id1 + id2 * id3 در نظر می‌گیریم: پس ار اضافه کردن علامت پایان و قرار دادن روابط اولویت به صورت زیر خواهد شد: $ &lt;• id1 •&gt; + &lt;• id2 •&gt; * &lt;• id3 •&gt; $ تجزیه عملگر اولویت. داشتن روابط اولویت این امکان را به ما می‌دهد تا handle‌ها را به شرح زیر پیدا کنیم: به‌طور کلی لازم نیست برای اسکن همه فرم‌های جمله‌ای handle را پیدا کنیم. الگوریتم
همه فرم‌های جمله‌ای handle را پیدا کنیم. الگوریتم تجزیه عملگر اولویت. Initialize: Set ip to point to the first symbol of w$ Repeat: If $ is on the top of the stack and ip points to $ then return else Let a be the top terminal on the stack, and b the symbol pointed to by ip if a &lt;• b or a =• b then push b onto the stack advance ip to the next input symbol else if a •&gt; b then repeat pop the stack until the top stack terminal is related by &lt;• to the terminal most recently popped else error() end
terminal most recently popped else error() end توابع اولویت. تجزیه‌کننده عملگر اولویت معمولاً جدول اولویت و روابطش را که می‌تواند آن را تا اندازه‌ای بزرگ کند ذخیره نمی‌کند و در عوض توابع اولویت f و g را تعریف می‌کند. تجزیه‌کننده عملگر اولویت سیمبل‌های ترمینال را به اعداد نگاشت می‌کند و به همین ترتیب روابط اولویت بین سیمبل‌های اجرا شده توسط مقایسه عددی پیدا می‌کند. (g(b)&gt;f(a به معنای ان است که اولویت a از b کمتر است. هر جدول روابط اولویت حتماً توابع اولویت ندارد اما در عمل برای بسیاری از گرامرها می‌توان
ندارد اما در عمل برای بسیاری از گرامرها می‌توان چنین توابعی را طراحی کرد. مثال. دوباره همین جدول را در نظر می‌گیریم یا استفاده از الگوریتم به گراف زیر می‌رسیم: gid *fid f g* f+ g+ | $g$ f که از گراف بدون دور توابع اولویت با حداکثر ارتفاع را پیدا می‌کنیم. زبان‌های عملگر اولویت. کلاس زبان توسط گرامرهای عملگر اولویت شرح داده شد. زبان‌های عملگر اولویت بسیار در کلاس زبان‌های مستقل از متن قطعی موجودند. زبان عملگر اولویت بسیاری از خواص بسته شدن را مانند اتحاد، متمم، الحاق و ... را دارد و بزرگترین کلاس شامل همه
الحاق و ... را دارد و بزرگترین کلاس شامل همه عملیات بسته شدن است. یکی دیگر از ویژگی‌های عجیب زبان‌های عملگر اولویت توانایی تجزیه محلی خود است و می‌تواند موازی و کارآمد تجزیه کند.
رابرت بِی‌دن پاول که به نام‌های B-P یا لرد بادن پاول، نیز شناخته می‌شد، یک ژنرال ارتش بریتانیا، نویسنده و بنیانگذار پیش‌آهنگی بود. همچنین به دلیل زحمات زیادی که برای پیش‌آهنگی کشید لقب سر پیش‌آهنگ (پدر پیش‌آهنگی) جهان را به او اختصاص دادند. زندگی‌نامه. "روبرت (رابرت) اِسْتِفِنْسْ اِسمیتْ بیدن پاول" تنها ۳ سال داشت که پدرش بادن پاول (استاد دانشگاه آکسفورد) را از دست داد وی نزد مادرش "هِنْریتا پاول" بزرگ شد و به تحصیل دورهٔ ابتدایی پرداخت. او می‌گفت: "پدرم، مادرم را به همراه فرزند تنها گذاشت و نمی‌دانم مادرم
را به همراه فرزند تنها گذاشت و نمی‌دانم مادرم با چه پشتکاری ما را بزرگ کرد. همت او در ادامه‌دادن، همواره الگوی من در زندگی بوده‌است.". سپس از مدرسه Charterhouse (چارتر هووس) که در سال ۱۶۱۱ یکی از معتبرترین مدارس عمومی (خصوصی) بریتانیا بود بورسیه شد. طی آن دوران او در جنگل و محیط بزرگ مدرسه چیزهایی یادگرفت که بعدها باعث شکوفایی استعدادها و موفقیت او در زندگی‌اش شد. او یادگرفت چطور رد پای حیوانات را در میان علف‌ها پیدا کند و به دنبال آن‌ها برود. آموخت چطور به تنهایی آتش روشن کند و چه‌کند تا دود آتش مشخص
به تنهایی آتش روشن کند و چه‌کند تا دود آتش مشخص نباشد. او پا را از این هم فرا گذاشته و ساختن تیر و کمان از چوب‌های جنگل و شکار حیوانات را نیز فراگرفت. به بازیگری علاقه داشت و پیانو و ویولن می‌نواخت. او بسیار ماجراجو بود و در طول تعطیلات با برادران خود به ماجراجویی و قایقرانی ی رفت و مهارت‌های زیادی می‌آموخت. وی در ابتدا به عنوان یک سرباز جز به هند رفت. او چندی بعد دچار بیماری شد که برای درمان آن مجبور شد به کشورش انگلیس برگردد. بعد از بهبود یافتن به آفریقا رفت. وی همان‌جا به درجهٔ فرماندهی رسید. مشاهدات او
وی همان‌جا به درجهٔ فرماندهی رسید. مشاهدات او از بچه‌های آفریقا اینگونه بود «اکثر بچه‌های آفریقا نه تنها امور خودشان بلکه گاهی بعضی نیز امور خانواده‌شان را، به تنهایی انجام می‌دادند.» وی بعد از برگشتن از آفریقا به کشورش متوجه شد که کودکان بریتانیایی به تنهایی از پس امور خود بر نمی‌آیند و دلیکا از دیگران کمک می‌گیرند. مشاهدات او سبب شد به فکر راه انداختن گروهی شود تا به آن‌ها زندگی در نبود دیگران و زنده ماندن در سختی‌ها و برآمدن از عهده امور خود و برطرف کردن نیازهای حیاتی خود را آموزش دهد. او از ارتش داد و