payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سطح آب‌های زیرزمینی منطقه از دیگر چالش‌های احداث این پل بوده‌است، برای جلوگیری از پیشامدهای احتمالی ۸۰ شمع بتنی در این پل به کار رفته‌است. این پل که به عنوان نخستین پل معلق در کشور و سومین نماد شهر تهران پس از برج آزادی و برج میلاد شناخته می‌شود، از جهت مهندسی و فنی منحصربه‌فرد است و نخستین پل سه‌پایه با تکنولوژی خاص در ایران به شمار می‌رود. پل جوادیه در برابر زلزله مقاوم است و می‌تواند بزرگترین زلزله را تحمل کند. این پل دارای سه‌پایه بتنی نشیمنگاه، دو نشیمنگاه در سمت چپ و یک نشیمنگاه در سمت راست می‌باشد.
در سمت چپ و یک نشیمنگاه در سمت راست می‌باشد. پایه‌های فلزی پل از نوع باکس فلزی طراحی شده است که شکل هندسی و نمادین آن که عرشه پل اصلی به صورت آویز توسط کابل‌های فولادی می‌باشد به صورت سوزن خط راه آهن می‌باشد. پل سه‌پایه جوادیه همچنین دارای یک قوس اصلی با دهنه‌ای ۱۲۶ متری است که از ۱۰ قطعه ساخته شده است و هر قطعه آن حدود ۷۰ تن وزن دارد. ۱۵ درصد وزن این قطعات مربوط به جوش آن است و برای نصب هر کدام از این قطعات، یک جرثقیل ۷۰۰ تنی به کار رفته است. ورق به کار رفته در طراحی و ساخت پل از نوع ST 52 بوده و کابل‌های
در طراحی و ساخت پل از نوع ST 52 بوده و کابل‌های به کار رفته از خارج وارد شده است. تعداد کابل‌های به کار رفته در پل ۱۲عدد بوده که به ارتفاع ۶ تا ۳۰متر به عرشه ۱۲۶متری این سازه متصل شده است و ۱۸ هزار تن بار را کنترل می‌کند. به‌دلیل متغیر بودن ارتفاع، کابل‌ها به ۳ تیپ متفاوت ۱۹رشته، ۳۷رشته و ۶۱ رشته‌ای تقسیم شده‌اند. هر کدام توان تحمل متفاوت بار پل را به‌خود اختصاص می‌دهند و به‌صورت جداگانه از توان حمل بالایی برخوردار بوده و از ۲۵۰ تا ۸۵۰ تن بار را تحمل می‌کنند. در پل جوادیه از ضربه‌گیرهای هیدرودینامیک
می‌کنند. در پل جوادیه از ضربه‌گیرهای هیدرودینامیک استفاده شده که ارتعاشات زلزله را دفع می‌کند و توان استقامت در زلزله ۱۰ریشتری را داشته و یکی از ویژگی‌های بارز آن ایمنی بالا در برابر لرزه‌های شدید است که در این ارتباط ۸ لرزه‌گیر با ظرفیت ۲ هزار تن در پل نصب شده است. طول کلی پل حدود ۲۱۰ متر که شامل ۴ دهانه دسترسی می‌باشد و پل اصلی به طول کلی ۱۲۶ متر و عرض ۳۰ (دو باند ۱۴ متری و فاصله۲ متر بین باندها) و ۱۰۴متر و نیم آن معلق است. این پل برای عبور ۶ خط سواره رو با حاشیه ایمنی لازم و پیاده‌روهایی به عرض ۲ متر در
حاشیه ایمنی لازم و پیاده‌روهایی به عرض ۲ متر در طرفین طراحی شده است. تعداد خطوط راه آهن موجود زیر پل جوادیه ۶ خط است با دهانه مفروض برای پل، قابل افزایش تا ۱۰ خط توسعه آتی می‌باشد. تمامی انرژی مورد نیاز روشنایی و نورپردازی پل جوادیه با استفاده از انرژی باد و خورشید تأمین می‌شود. منابع. روزنامه همشهری
خودکشی اینترنتی یا خودکشی سایبری زمانی اتفاق می‌افتد که دو شخص یا بیشتر که از راه اینترنت با هم آشنا می‌شوند، با نقشه خودکشی از قبل طراحی شده اقدام به خودکشی می‌کنند. پیشینه. با وجود آنکه بیشتر این گونه خودکشی‌ها در کشور ژاپن که به نام «نتو شینجو» خوانده می‌شود، اتفاق می‌افتد، اما در کشورهای دیگر نظیر چین، کره جنوبی، آلمان، استرالیا، نروژ، کانادا، ایالات متحده آمریکا، سوئد و انگلیس نیز مواردی از این دست گزارش شده است. نخستین مورد خودکشی اینترنتی در اکتبر سال ۲۰۰۰ در کشور ژاپن صورت گرفت که به دلیل پوشش خبری
۲۰۰۰ در کشور ژاپن صورت گرفت که به دلیل پوشش خبری گسترده‌ای که در این کشور داشت، به شدت بر سر زبان‌ها افتاد. در این واقعه یک مرد و دو زن جوان اقدام به خودکشی کردند. با وجود آنکه پوشش خبری این گونه خودکشی‌ها بالاست، اما حتی در ژاپن که میزان چنین مواردی بیش از کشورهای دیگر گزارش می‌شود، خودکشی اینترنتی تنها ۲٪ از خودکشی‌های گروهی و ۰٫۰۱٪ از آمار کل خودکشی‌ها را به خود اختصاص داده است. به طور مثال در سال ۲۰۰۳، ۳۴ مورد، ۲۰۰۴، ۵۰ مورد و ۲۰۰۵، ۹۱ مورد خودکشی اینترنتی در این کشور رخ داد. یک مورد بارز از این نوع
در این کشور رخ داد. یک مورد بارز از این نوع خودکشی، مورد هیروشی میو است که به دلیل آنکه با فریب دادن برای انجام خودکشی سه تن که در اینترنت با آنها آشنا شده بود، در ۲۸ مارس ۲۰۰۷ به اعدام محکوم شد. بر پایه کشور. اسرائیل. یکی از نخستین موارد خودکشی اینترنتی در اسرائیل در سال ۱۹۹۷ اتفاق افتاد. یک سرباز ۱۹ ساله پس از آنکه قصد خود مبنی بر خودکشی را در اینترنت فاش کرد و دستورالعمل استفاده از اسلحه خود یعنی ام ۱۶ را دریافت کرد، با شلیک به خود به زندگیش پایان داد. پس از این واقعه یک انجمن پیشگیری از خودکشی به نام
پس از این واقعه یک انجمن پیشگیری از خودکشی به نام ساهار در این کشور ایجاد شد که هدفش راهنمایی افرادی بود که افکار خودکشی داشتند. در سال ۲۰۰۵ و در پی افزایش خودکشی اینترنتی، پلیس اسرائیل واحد تازه‌ای شامل ۶ متخصص، به جهت شناسایی و کمک به افرادی که در اینترنت اعتراف به قصد خود مبنی بر انجام خودکشی می‌کنند را راه اندازی نمود. این واحد با مدیران انجمن‌های اینترنتی در ارتباط است و از آنها اطلاعات کاربرانی که مایل به خودکشی هستند را دریافت می‌کند. سالانه حدود ۲۰۰ مورد توسط این واحد کشف شده و از خودکشی‌های بسیاری
مورد توسط این واحد کشف شده و از خودکشی‌های بسیاری جلوگیری می‌شود. پس از موفقیت این واحد پلیس اسرائیل، کشورهای دیگر نظیر آلمان، سوئد و فرانسه نیز اقدام به تأسیس چنین واحدی در پلیس نمودند.
اسفنجی‌مگسان (نام علمی: "Sisyridae") نام یک تیره از راسته بال‌توری‌سانان است. مگس‌های اسفنجی بالغ کرپوسکولار یا شبگرد و همه چیزخوار هستند، گاهی اوقات بی‌مهرگان کوچک را شکار می‌کنند، اما عمدتاً از لاشه حیوانات کوچک و همچنین گرده و عسلک تغذیه می‌کنند. ماده‌ها تخم‌های خود را به تنهایی یا به صورت دسته‌های کوچک روی گیاهانی که بر روی دریاچه‌های آب شیرین یا رودخانه‌هایی با حرکت آهسته رشد می‌کنند، قرار می‌دهند (مانند اسفنج آب شیرین). هنگامی که لاروها از تخم بیرون می‌آیند، به داخل آب می‌افتند و تا شفیره شدن رشد
می‌آیند، به داخل آب می‌افتند و تا شفیره شدن رشد می‌کنند.
گربه (زَبّاد) نخلی آفریقایی (نام علمی: "Nandinia binotata") نام یک گونه از زیرراستهٔ گربه‌سانیان است. زباد نخلی آفریقایی در بیشتر مناطق جنوب صحرای آفریقا از گینه تا سودان جنوبی ، از جنوب تا آنگولا و تا شرق زیمبابوه پراکنده است.
خدنگ باریک (نام علمی: "Galerella sanguinea") نام یک گونه از سرده باریک‌خدنگ‌ها است. توضیحات. خدنگ باریک دارای بدن باریک و لاغر، که قد آن ۲۷٫۵ الی ۴۰ سانتی‌متر و طول دم آن ۲۳ الی ۳۳ سانتی‌متر است. وزن مذکر این حیوان ۶۴۰-۷۱۵ گرم و وزن جنس مونث آن ۴۶۰-۵۷۵ گرم است. رفتار. خدنگ باریک عموماً تنها یا جفت زندگی می‌کند.
خدنگ آسیایی کوچک (نام علمی: "Herpestes javanicus") نام یک گونه از تیره خدنگ است. این خدنگ بیشتر حشره‌خوار است اما رویکرد تغذیه‌ای فرصت‌طلبانه‌ای دارد و موش، خرچنگ، قورباغه، عنکبوت، عقرب، پستانداران کوچک و پرندگان و تخم پرندگان را هم شکار می‌کند. این حیوان بومی خاک اصلی آسیا از عراق گرفته تا سواحل جنوبی چین و جزیره جاوه و سوماترا است. خدنگ کوچک آسیایی در جنگل‌ها و بوته‌زارها تا ارتفاع ۲۲۰۰ متری زندگی می‌کند و توانایی زندگی در محیطهای مسکونی و شهری را هم دارد. این حیوان برای مقابله با موش‌ها به مناطق مختلفی
این حیوان برای مقابله با موش‌ها به مناطق مختلفی از جمله جزیره اوکیناوای ژاپن، جزایر هاوایی، و جزایر دریای کارائیب معرفی شد اما در تمامی موارد نتیجه مورد نظر را همراه نداشت و خدنگ‌ها به جای شکار موش با شکار پرندگان و تخم پرندگان بومی باعث نابودی بسیاری از پرندگان جزیره‌ای شدند.
آنا یوریِونا نترِبکو (؛ زاده ۱۸ سپتامبر ۱۹۷۱) خوانندهٔ اپرای نامدار روسی-اتریشی با صدای سوپرانو است. وی در تالارهای معتبری چون تالار اپرای متروپولیتن نیویورک، سالن اپرا دولتی وین و همچنین جشنواره زالتسبورگ هنرنمایی کرده‌است. استعداد هنری او را نخستین بار والری گرگیف کشف کرد و کارش را با اجرا در تالار مارینسکی آغاز نمود. وی پس از اجرای نقش «دونا آنا» در اپرای دون ژوان در سال ۲۰۰۲ در جشنواره زالتسبورگ به شهرت بین‌المللی رسید. وی بابت اجراهای سوپرانو کولوراتوری خود شهرت دارد. نتربکو در سال ۲۰۰۶ برندهٔ جایزه
خود شهرت دارد. نتربکو در سال ۲۰۰۶ برندهٔ جایزه بامبی شد در سال ۲۰۰۸ جایزه هنرمند مردمی روسیه را از ولادیمیر پوتین دریافت کرد. ارتباط احتمالی نتربکو با دولت روسیه و پوتین در جریان حمله ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین مورد توجه و بررسی قرار گرفت. حرفهٔ او پس از درخواست سازمان‌دهندگان برنامه‌های موسیقی دربارهٔ موضع و دیدگاه عمومی او در اینباره، دچار وقفه‌ای کوتاه شد. چندین سالن اپرا، مانند اپرای ایالتی باواریا وتالار اپرای متروپولیتن نیویورک، اجراهای هنری وی را پس از متهم کردن او به عدم فاصله‌گیری علنی از پوتین لغو
متهم کردن او به عدم فاصله‌گیری علنی از پوتین لغو کردند. آنا نتربکو در سال ۲۰۱۴ سرود المپیک را در بازی‌های المپیک زمستانی سوچی اجرا کرد. وی از سال ۲۰۰۲ هنرمند اختصاصی دویچه گرامافون است و نامش در فهرست تایم ۱۰۰ قرار گرفت. نتربکو در سال ۲۰۰۷ سفیر روستای کودکان اس‌اواس در اتریش نام گرفت. او در فیلم "" حضور افتخاری داشت.
خدنگ خرچنگ‌خوار نام یک گونه از سرده خدنگ است. زیستگاه این گونه از شمال شرقی شبه‌قاره هند و جنوب شرق آسیا گرفته تا جنوب چین و تایوان گسترده است. آرایه‌شناسی. به صورت محلی "urva" نامیده می‌شود. "Gulo urva" نام علمی بود که توسط برایان هوتون هاجسون در سال ۱۸۳۶ پیشنهاد شد و اولین نمونه‌ای را که از مرکز نپال سرچشمه گرفته بود، توصیف کرد. بعداً در سرده "Herpestes" طبقه‌بندی شد، اما امروزه تصور می‌شود که همه خدنگ‌های آسیایی متعلق به سرده "Urva" هستند، که خدنگ خرچنگ‌خوار ("Urva urva") گونه شاخص آن است.
کفتار موریانه‌خوار، کفتار زبّاد، کفتارگرگ یا گرگ خاکی (نام علمی: "Proteles cristata") نام یک گونه از تیره کفتار است. تغذیه. گرگ خاکی عمدتاً از موریانه‌ها تغذیه می‌کند. آنها مواد غذایی خود را به وسیله صدا و همچنین از طریق عطر و طعم ترشح‌شده توسط موریانه پیدا می‌کنند. با استفاده از زبان چسبنده و طولانی خود هر شب حدود ۲۰۰٫۰۰۰ موریانه می‌خورد. آنها تپه موریانه را نابود نمی‌کنند و کل کلنی را مصرف نمی‌کنند، بدین وسیله اطمینان حاصل می‌شود که موریانه‌ها می‌توانند دوباره به چرخه غذا بازگردند و غذا دائماً در دسترس
دوباره به چرخه غذا بازگردند و غذا دائماً در دسترس است. آنها اغلب این لانه‌ها را حفظ می‌کنند و به آنها بازمی‌گردند. در حوادث خاص فصلی، مانند باران و سرمای زمستان، موریانه کمیاب می‌شود و نیاز به تغذیه از شکل‌های دیگری از غذا است. مانند دیگر حشرات، لارو، تخم مرغ و گاهی پستانداران کوچک و پرندگان، اما اینها درصد بسیار کمی از رژیم غذایی گرگ خاکی را تشکیل می‌دهد (۹٫۸–۳۹٫۴ درصد).
کفتار قهوه‌ای (نام علمی: "Hyaena brunnea") نام یک گونه از تیره کفتار است که در نامیبیا، بوتسوانا غرب و جنوب زیمبابوه جنوب موزامبیک و آفریقای جنوبی یافت می‌شود. این گونه در حال حاضر کمیاب‌ترین گونه کفتار در جهان است و با جمعیتی حدود ۴۰۰ تا ۱۰۰۰ فردی در رده حفاظتی نزدیک به تهدید قرار دارد. بزرگ‌ترین جمعیت باقی‌مانده کفتار قهوه‌ای در جنوب بیابان کالاهاری و مناطق ساحلی جنوب غرب آفریقا قرار دارند. کفتار قهوه‌ای عمدتا از لاشه‌ها و جانوران کوچک، به خصوص توله فک‌ها (در مناطق ساحلی) تغذیه می‌کند. این کفتار گاهی از
(در مناطق ساحلی) تغذیه می‌کند. این کفتار گاهی از منابع گیاهی و میوه‌جات نیز تغذیه میکند و مسافت‌هایی طولانی را برای یافتن غذا طی میکند. کفتار قهوه‌ای پس از کفتار خال‌دار دومین کفتار بزرگ جهان است و از لحاظ ژنتیکی در بین کفتارهای امروزی، بیشترین شباهت را به کفتار راه‌راه دارد. کفتار قهوه‌ای دارای موهای بلندی به رنگ قهوه‌ای ست. گردنی کرم مایل به زرد دارد و روی پاهایش نوارهایی قهوه‌ای رنگ دیده می‌شود. همانند دیگر کفتارها (به جز آردولف) آرواره‌ای قوی دارد که به شکستن استخوان‌ها و تغذیه از لاشه‌ها کمک میکند.
هدیه هومبولت رمانی است نوشته سال بلو نویسنده آمریکایی. این رمان در سال ۱۹۷۵ منتشر شد و در همان سال جایزه پولیتزر را برای نویسنده‌اش به ارمغان آورد. طرح داستان. چارلی سیترین، مرد جوان باهوش و علاقه‌مند به ادبیات، برای دیدار با شاعر محبوبش فون هومبولت فلایشر به دهکده گرینویچ در شیکاگو می‌رود. رفاقتی میان آن دو شکل می‌گیرد. بعدها چارلی سیترین نویسنده معروفی می‌شود. دو جایزه پولیتزر و یک جایزه افتخاری از دولت فرانسه می‌برد و اجرای نمایشنامه‌اش در برادوی پول فراوانی نصیبش می‌کند ولی هومبولت که پیش‌تر به عنوان
نصیبش می‌کند ولی هومبولت که پیش‌تر به عنوان استعداد جدیدی در ادبیات شناخته شده بود کم‌کم از دور خارج می‌شود. رفاقت جایش را به کینه می‌دهد. سال‌ها بعد، هومبولت در تنهایی و فقر و دیوانگی می‌میرد اما سایه او همچنان بر زندگی چارلی سیترین میانسال سنگینی می‌کند. چارلی در گیر و دار مشکلات شخصی‌اش -که گاه به کمدی پهلو می‌زند- همچنان در جستجوی خرد و فرزانگی‌ای است که هومبولت در عین دیوانگی از آن برخوردار بود. همسر سابق چارلی و معشوقه جدیدش مشکلات مالی فراوانی برای او ایجاد می‌کنند؛ و در این بین لات خرده‌پایی به نام
ایجاد می‌کنند؛ و در این بین لات خرده‌پایی به نام رونالد کانتابیل که از چارلی پول طلب دارد اوضاع را آشفته‌تر می‌کند. همسر کانتبایل قصد دارد پایان‌نامه‌ای دربارهٔ هومبولت بنویسد و برای به دست آوردن اطلاعات چارلی را رها نمی‌کند. درست در زمانی که چارلی کاملاً ورشکست شده و معشوقه جوانش هم او را رها کرده، فیلمی بر اساس فیلمنامه‌ای که سال‌ها قبل چارلی و هومبولت با هم نوشته بودند ساخته می‌شود و به داد چارلی می‌رسد. این فیلم که کمدی‌ای دربارهٔ آدم‌خواری است، استعاره‌ای است که بارها در رمان تکرار می‌شود. ترجمه به
است که بارها در رمان تکرار می‌شود. ترجمه به فارسی. این رمان در سال ۱۳۸۹ با ترجمه سهیل سمی از سوی انتشارات ققنوس در ۶۰۰ صفحه منتشر شده‌است.
ترحلوا نوعی حلوا است که در آن به جای آرد گندم از آرد برنج استفاده می‌شود. ترحلوا معمولاً با شکر، گلاب، زعفران و آرد برنج و هل سابیده تهیه شده و در پایان ممکن است با دارچین تزیین شود. ترحلوای شیرازی یکی از شیرینی‌های سنتی شیراز است که در ماه رمضان تهیه و توزیع می‌گردد. ترحلوا با مقدار کم قند و روغن تهیه شده واز موادی همچون شیر، نشاسته و زعفران تهیه می‌شود. این حلوا به‌طور معمول در دو رنگ سفید و زرد (زعفرانی) پخته می‌شود و تفاوت این حلوا با بقیه حلواها در استفاده از نشاسته است که سبب می‌شود به صورت قالبی
استفاده از نشاسته است که سبب می‌شود به صورت قالبی درآمده و راحت برش بخورد. پخت این حلوا از بعد از افطار تا نیمه‌های شب، گاه تا نزدیکی‌های صبح ادامه دارد. طی یک رسم قدیمی در شهرکرد در روز عید فطر بین مردم یک شیرینی با نام «ترحلوا» پخش می‌کنند. ترحلوای هویج نیز یکی از انواع ترحلوا است. این نوع ترحلوا یکی از خوراک‌های سنتی استان همدان است. طرز تهیه. مواد لازم. شیر و آرد برنج با هم مخلوط می‌شود. نشاسته گندم و آب نیز با هم ترکیب می‌شوند. این مواد درون قابلمه ریخته شده و روی حرارت ملایم قرار می‌گیرد. باید مرتب
شده و روی حرارت ملایم قرار می‌گیرد. باید مرتب هم خورده شود تا سفت شود. بعد از این شکر و گلاب اضافه می‌شود و در صورت تمایل به زعفرانی بودن، کمی زعفران غلیظ نیز افزوده می‌شود. حلوای سفت شده را درون ظرف ریخته و برای چند ساعت در یخچال قرار می‌دهند. در نهایت بعد از سفت شدن برش زده و سرو می‌کنند.
گربه‌زَبّادان (نام علمی: "Viverridae") نام یک تیره از زیرراسته گربه‌سانیان است که شامل گونه‌هایی با اندازه‌های کوچک تا متوسط می‌شود. این تیره شامل ۳۳ گونه است که در ۱۴ سرده قرار می‌گیرند. این خانواده اولین بار توسط جان ادوارد گری در سال ۱۸۲۱ نام‌گذاری و توصیف شد. این گربه‌سانان در سراسر آفریقا، جنوب اروپا، و جنوب و جنوب شرق آسیا و سرتاسر خط والاس زندگی می‌کنند. یافت شدن گونه‌های این تیره در جزیره سولاوسی و جزایر مجاور آن در کشور اندونزی، نشان می‌دهد که آنها از ساکنان قدیمی مناطق استوایی جهان قدیم بوده‌اند.
از ساکنان قدیمی مناطق استوایی جهان قدیم بوده‌اند. گربه‌زبادان دارای چهار یا پنج انگشت در هر پا و پنجه‌های نیمه‌جمع‌شونده هستند.
پلنگیان یا ببریان یک زیرخانواده از خانواده گربه‌ایان است که شامل ۷ گونه می‌شود که در ۲ سرده نوگربه‌ها و پلنگ‌مانندها طبقه‌بندی می‌شوند. نوگربه‌ها شامل دو گونه پلنگ ابری و پلنگ ابری سوندا هستند و پلنگ‌مانندها باقی گونه‌های این زیرخانواده را دربر می‌گیرند. مسیر فرگشتی پلنگیان و نزدیک‌ترین خویشاوندان یعنی گربه‌ایان کوچک حدود ۱۱٫۵ تا ۱۰٫۸ میلیون سال پیش از هم جدا شدند. گربه‌سانیانی چون ببر، شیر، جگوار، پلنگ سیاه، پلنگ و پلنگ برفی در این زیرخانواده قرار دارند. سرده‌های زنده. جدول زیر آرایه‌های زنده در زیرخانودهٔ
زنده. جدول زیر آرایه‌های زنده در زیرخانودهٔ پلنگیان بر پایهٔ رده‌بندی سنتی فنوتیپی نشان می‌دهد. برآورد زمان واگرایی ژنتیک خطوط زنوتیپیک پلنگیان با یکای میلیون سال پیش (mya)، بر پایهٔ تجزیه و تحلیل اتوزوم، xDNA, yDNA و mtDNA; و برآوردها بر پایهٔ تجزیه و تحلیل جفت‌های ژنوم هسته‌ای.
گربه پانتانال (نام علمی: "Leopardus braccatus") نام یک گونه از سرده پلنگچه‌ها است. بله، گربه پانتانال یک نژاد خاص از گربه‌هاست و بیشتر به عنوان گربه‌های وحشی یا نیمه وحشی شناخته می‌شوند. این گربه‌ها اصالتاً از طریق تلاقی گربه‌های وحشی با گربه‌های منحصر به فرد وجود آمده‌اند. گربه‌های پانتانال معمولاً دارای ظاهری مشابه گربه‌های وحشی چیتا هستند و دارای خطوط و نقشه‌های متنوعی در پوست و پشم‌شان می‌باشند. آن‌ها به عنوان حیوانات خوش‌فهم و باهوش شناخته می‌شوند. همچنین، گربه‌های پانتانال معمولاً اندام بدنی قوی و
گربه‌های پانتانال معمولاً اندام بدنی قوی و ورزیده دارند. زیستگاه. زیستگاه این گونه در آمریکای جنوبی می باشد.
گربه پاسیاه (نام علمی: "Felis nigripes") نام یک گونه از سرده گربه‌ها است. زیستگاه. گربه‌های پا سیاه در علفزارهای خشک، ساوانا و بیابان‌های جنوب آفریقا زندگی می‌کنند. زمینی که آنها در آن زندگی می‌کنند به‌طور متوسط ۱۰۰ تا ۵۰۰ میلی‌متر بارندگی در سال دارد. آنها لانه‌هایی در تپه‌های متروک موریانه ایجاد می‌کنند و همچنین به‌طور موقت در بیشه‌های متراکم پناه می‌گیرند. گربه‌های پاسیاه در کشورهای بوتسوانا، نامیبیا و آفریقای جنوبی و همچنین بخش‌های کوچکی از آنگولا، زیمبابوه زندگی می‌کنند. ظاهر فیزیکی. گربه‌های پا سیاه
زندگی می‌کنند. ظاهر فیزیکی. گربه‌های پا سیاه از کوچک‌ترین گربه گربه سانان آفریقایی هستند. بدن آن‌ها با موهای قهوه ای روشن با لکه‌های سیاه تا قهوه ای تیره پوشیده شده است که پشت، پهلوها و شکم را می‌پوشاند. نوارهای قهوه‌ای تیره شبیه به لکه‌های روی گونه‌ها، پاهای جلویی، هاون‌ها و دم آنان وجود دارند. نوک دم گربه‌های پاسیاه معمولاً یکدست سیاه است. دم آنها به‌طور متوسط ۱۵۰ تا ۲۰۰ میلی‌متر است که تقریباً نیمی از طول بدن است. نرها کمی بزرگتر از ماده‌ها هستند. وزن نرها به‌طور متوسط ۱٫۹۳ کیلوگرم در مقایسه با ۱٫۳
نرها به‌طور متوسط ۱٫۹۳ کیلوگرم در مقایسه با ۱٫۳ کیلوگرم برای ماده هاست. این گربه سانان به دلیل پایین پاهای سیاهشان به این اسم معروف شده‌اند تولید مثل. گربه‌های پا سیاه، معمولاً در فصل پاییز، در ماه‌های آگوست و سپتامبر جفت‌گیری می‌کنند. نرها و ماده‌ها فقط ۵ تا ۱۰ ساعت برای جفت‌گیری با هم ارتباط دارند، ماده‌ها در ماه نوامبر تا دسامبر در یک لانه زیرزمینی بچه‌هایشان را به دنیا می‌آورند، ماده‌ها ممکن است در یک سال چندین بستر داشته باشند، آن‌ها به‌طور متوسط ۱ تا ۳ فرزند در هر حاملگی دارند. بارداری ۵۹ تا ۶۸ روز
۳ فرزند در هر حاملگی دارند. بارداری ۵۹ تا ۶۸ روز طول می‌کشد و ماده‌ها بچه‌هایی با وزن ۶۰ تا ۸۸ گرم به دنیا می‌آورند، بچه گربه‌ها از ۳ هفتگی شروع به خروج از لانه خود می‌کنند و تا ۶ هفتگی به‌طور کامل از شیر گرفته می‌شوند، تا زمانی که می‌توانند شروع به شکار طعمه کنند. گربه‌های پاسیاه معمولاً در ۱۴ تا ۲۱ ماهگی بالغ می‌شوند. گربه‌های پاسیاهی که در اسارت نگه داشته می‌شوند بین ۱۳ تا ۱۵٫۶ سال عمر می‌کنند. رفتار و عادات غذایی. گربه‌های پا سیاه منفرد هستند و معمولاً تنها زندگی می‌کنند، و فقط در طول تولید مثل
تنها زندگی می‌کنند، و فقط در طول تولید مثل حیواناتی اجتماعی می‌شوند، ولی گاهی به‌عنوان مادری با فرزندان وابسته نیز یافت می‌شوند. گربه‌های پاسیاه گونه‌ای عمدتاً شب‌زی هستند، و به ندرت دیده می‌شوند، و در طول روز در لانه‌های حیوانات دیگر، درجنگل‌های متراکم یا در غارها یا شکاف‌ها پناه می‌گیرند. مساحت قلمرو نرها به‌طور متوسط ۱۳ تا ۲۰ کیلومتر مربع است، در حالی که مساحت قلمرو ماده‌ها به‌طور میانگین ۱۰ تا ۱۲ کیلومتر مربع است. در حالی که همپوشانی بین جنسیت‌ها رایج است و ممکن است تا ۵۰٪ از محدوده قلمرو را تشکیل دهد،
و ممکن است تا ۵۰٪ از محدوده قلمرو را تشکیل دهد، گربه‌های پاسیاه به ندرت زمان زیادی را با هم می‌گذرانند. محدوده یک نر ممکن است با حداکثر ۵ ماده جداگانه همپوشانی داشته باشد. آن‌ها از اسپری ادرار برای تعیین قلمرو و جفت یابی استفاده می‌کنند. گربه‌های پا سیاه انواع مختلفی از حیوانات کوچک را می‌خورند که ۹۸ درصد آنها از پستانداران و پرندگان تشکیل شده است. بصورت میانگین ۷۲درصد از پستانداران و۲۶ درصد از پرندگان رژیم غذایی آنان را تشکیل می‌دهد. حیواناتی با وزن کمتر از ۴۰ گرم بیش از نیمی از طعمه آنها را تشکیل
کمتر از ۴۰ گرم بیش از نیمی از طعمه آنها را تشکیل می‌دهند. حیوانات بزرگتر عمدتاً در زمستان صید می‌شوند، زمانی که طعمه کوچکتر در دسترس نباشد. شکار حیوانات بزرگتر ممکن است برای استفاده بعدی ذخیره شوند. ۲ درصد باقیمانده رژیم غذایی آن‌ها را دوزیستان کوچک، خزندگان و بی مهرگان تشکیل می‌دهند وضیعت بقا. جمعیت گربه‌های پای سیاه به دلیل تخریب زیستگاه، تهدیدات شکارچیان، و طعمه‌های سمی که شکارچیان غیرقانونی استفاده می‌کنند در حال کاهش است. شکار گربه‌های پا سیاه در بوتسوانا و آفریقای جنوبی غیرقانونی است. محدوده زیستی
و آفریقای جنوبی غیرقانونی است. محدوده زیستی آنها شامل چندین پارک ملی، و سایر مناطق بیابانی، از جمله پارک ملی فیل آدو، پارک ملی کارو، پانس ماگادیکگادی و پارک ملی کوه گورخر است. احتمالاً گربه‌های پا سیاه نسبت به سایر گربه سانان کوچک آفریقایی نادرتر هستند و به نظر می‌رسد جمعیت آنها در چند منطقه پراکنده شده است. گربه‌های پاسیاه معمولاً هیچ ضرری برای انسان ندارند هرچند ممکن است برای دفاع از خود گاز بگیرند. گربه‌های پاسیاه با شکار جوندگان در دفع آفات‌ها برای کشاورزان مفید هستند.
ببرک (نام علمی: "Leopardus tigrinus") که همچنین به عنوان گربه‌ببر شمالی، گربه خالدار کوچک، تیگریلو و اونسیلا نیز شناخته می شود، گربه خالدار کوچکی است که زیستگاهش از آمریکای مرکزی تا مرکزی برزیل را شامل می‌شود. در فهرست قرمز IUCN به عنوان آسیب پذیر ثبت شده است زیرا جمعیت آن به دلیل جنگل زدایی و تبدیل زیستگاه به زمین کشاورزی در معرض تهدید قرار دارد. در سال 2013، پس از اینکه مشخص شد که اونسیلاها در شمال شرقی برزیل تولید مثل نمی‌کنند، پیشنهاد شد که جمعیت اونسیلا را در جنوب برزیل، پاراگوئه و آرژانتین، به گونه
را در جنوب برزیل، پاراگوئه و آرژانتین، به گونه جدیدی اختصاص دهند: گربه‌ببر جنوبی (L. guttulus). حفاظت. گونه‌ی اونسیلا به عنوان گونه‌ی آسیب پذیر طبقه بندی شده است. این در ضمیمه I CITES فهرست شده است و همه‌ی محصولات تجاری را که با اعضای بدن اونسیلا ساخته شده‌اند، ممنوع است اما شکار اونسیلا هنوز در اکوادور، گویان، نیکاراگوئه و پرو مجاز است.
مارگای (نام علمی: "Leopardus wiedii") نام یک گونه از سرده پلنگچه‌ها است. مارگای تقریبا تمام زندگی خود را در بالای درخت بسر میبرند. مهارت خارق العاده بالا رفتن در میان سایر خانواده ی گربه سانان دارند . متاسفانه نسل این گونه زیبای گربه سان بدلیل بیماری ها در حال انقراض بوده و بدلیل زندگی در لابلای درختان کم مشاهده شده و اطلاعات زیادی در دست نیست.
گربه مَرمَری (نام علمی: "Pardofelis marmorata") نام یک گونه گربه کوچک وحشی از سرده پلنگ‌گربه‌ها است که در جنوب و جنوب شرق آسیا زندگی می‌کند. گربه مرمری از سال ۲۰۰۲ میلادی در فهرست گونه‌های آسیب‌پذیر اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت قرار گرفته و برآورد می‌شود که تعداد گربه‌های مرمری بالغ باقی‌مانده کمتر از ۱۰ هزار قلاده باشد. تحلیل‌های ژنتیکی نشان می‌دهد که گربه مرمری خویشاوندی نزدیکی با گربه طلایی آسیایی و گربه خلیجی دارد و این سه گونه در حدود ۹.۴ میلیون سال پیش از دیگر گونه‌های خانواده گربه‌ایان جدا
سال پیش از دیگر گونه‌های خانواده گربه‌ایان جدا شده‌اند. گربه مرمری با گربه‌های معمولی هم‌اندازه است اما دم آن پشمی‌تر از دم گربه معمولی است زیرا از وزن دم خود برا ایجاد تعادل به هنگام درخت‌پیمایی استفاده می‌کند.
گربه طلایی آسیایی (نام علمی: "Pardofelis temminckii") نام یک گونه از سرده پلنگ‌گربه‌ها است. این گربه یکی از نزدیک ترین خویشاوندان گربه خلیجی می باشد. مشخصات ظاهری. طول بدن: cm ۱۰۵-۷۳ طول دم: cm ۵۶-۴۳ وزن:kg ۱۵-۸ رنگ بدن گربه طلایی آسیا از قهوه‌ای طلایی تا قرمز و قهوه‌ای مایل به خاكستری متغیر است. با این حال در بعضی مناطق پراكندگی اش نمونه هایی با طرح خالدار و رگه دار نیز یافته می‌شود. غیر از این شكل كاملاً سیاه آن نیز كمیاب نیست. در نواحی شمالی تر روی بدنش خال دارد. تقریباً تمام گربه های طلایی آسیا روی
خال دارد. تقریباً تمام گربه های طلایی آسیا روی صورتشان علائمی از خطوط سیاه و سفید دارند. موهایش متراكم و زبر است و طولی متوسط دارد. سطح زیرین دمش سفید است و گمان می شود از آن برای علامت دادن استفاده می‌كند. نرها معمولاً از ماده ها درشت ترند. مناطق زندگی. گربه طلایی آسیا در جنگل های خشك خزان پذیر، جنگل‌های بارانی گرمسیری و گاهی مناطق صخره ای با چشم اندازهای باز به سر می برد و در بیشتر نواحی جنوب شرقی آسیا یافته می‌شود. گستره پراكندگی اینگونه از جنوب چین تا سوماترا (اندونزی) است. از غرب تا نپال و از شرق تا
سوماترا (اندونزی) است. از غرب تا نپال و از شرق تا فوكین واقع در چین حضور دارد. رژیم غذایی. رژیم غذایی آن از خرگوش وحشی، گوزن كوچك، پرندگان، مارمولك و جانوران كوچك تشكیل می‌شود. گزارش شده كه گوسفند، بز و گوساله بوفالو را نیز شكار می‌كند. البته طعمه‌های بزرگتر را اغلب جفتی شكار می‌كنند. دلایل اهمیت. به خاطر پوست، گوشت و استخوان هایش شكار و خرید و فروش می‌شود. در جنوب شرقی آسیا مصرف غذایی دارد.
آبگوشت بزباش یکی از غذاهای محبوب است که در ارمنستان، آذربایجان و ایران رایج است. در آذربایجان انواع بزباش مانند "کوفته" "در" اندازه‌های متوسط تا بزرگ و با به صورت گوشت "تیکه" "ای در اندازه‌های متوسط تا بزرگ طبخ می‌شود." تاریخچه. بزباش واژه ای آذربایجانی است؛ بنابراین ممکن است از "بوز" آذربایجانی به معنی خاکستری روشن و "باش" به معنی سر گرفته شده باشد که به نوبه خود به رنگ روشن غذا هنگام پخت اشاره می‌کند. بزباش ایرانی نوعی "آبگوشت" "است که در آن از سبزی" استفاده می‌شود. آبگوشت بزباش «نسبتاً دیر» وارد آشپزی
می‌شود. آبگوشت بزباش «نسبتاً دیر» وارد آشپزی ایرانی شده است. طبق گزارش‌ها، میرزا علی اکبرخان، سرآشپز ناصرالدین شاه قاجار اولین کسی بود که به آن اشاره کرد. او آن را به عنوان بخشی از گروه خورش‌ها و سوپ‌های گوشتی طبقه‌بندی کرد که اغلب سرد مصرف می‌شوند. به گفته ویلیام پوخلیوبکین بزباش محبوب‌ترین سوپ ارمنی است. مواد لازم. مواد آبگوشت بسته به این که در چه منطقه و کشوری طبخ شود متفاوت است؛ مثلاً در قفقاز از گوشت بره یا گاو، نعناع و سیب زمینی برای پخت این غذا استفاده می‌شود. در حالی که در ایران از حبوبات، گوشت
می‌شود. در حالی که در ایران از حبوبات، گوشت گوسفندی و دنبه، سبزی شامل تره، جعفری، شنبلیله و سیب زمینی استفاده می‌شود.
پایتون یک سَرده از مارهای غیرسمی در تیرهٔ پایتونان، بومی مدارگان و مناطق نیمه‌گرمسیری نیم‌کره شرقی است. نام "پایتون" در سال ۱۸۰۳ توسط فرانسوا ماری دودن برای مارهای خالدار غیرسمی پیشنهاد شد. در حال حاضر، ۱۰ گونه از پایتون‌ها به عنوان آرایهٔ معتبر شناخته می‌شوند. سه زیرگونه از پایتون که قبلاً به عنوان زیرگونه در نظر گرفته می‌شدند، اکنون به عنوان گونه‌ای مستقل شناخته شده‌اند و یک گونه جدید نیز شناسایی شده است. رده‌بندی. سرده "Python" توسط فرانسوا ماری دودن در سال ۱۸۰۳ برای مارهای غیرسمی با پوستی خالدار و زبانی