payamvha/North_RAG huggingface dataset:
متولد شد و کوندو ایسامو به عنوان رئیس آن منصوب شد. در آن زمان، سه رئیس وجود داشت و کوندو ایسامو در موقعیتی بود که می‌توانست از رئیس ارشد، سریزاوا کامو، حمایت کند. اعضای اصلی میبو روشیگومی، کوندو ایسامی، هیجیکاتا توشیزو و سریزاوا کامو، به عضویت درآمدند و به گروهی متشکل از حدود ۳۶ عضو تبدیل شدند. با افزایش تعداد اعضا، محافظت از شهر کیوتو و سرکوب رونین‌های سرکش تحت حمایت ماتسودایرا کاتاموری، ارباب قبیله آیزو که به عنوان «کیوتو شوگوشوکو» خدمت می‌کرد، به آنها سپرده شد. ماتسودایرا کاتاموری نام میبو روشیگومی را
شد. ماتسودایرا کاتاموری نام میبو روشیگومی را به «شینسنگومی» تغییر داد. ریاست شسنسنگومی. هنگامی که خاندان آیزو، که از خشونت مکرر سریزاوا کامو نگران شده بودند، دستور پاکسازی و ترور او را دادند، کوندو ایسامی این پاکسازی را با کمک هیجیکاتا توشیزو و دیگران انجام داد. پس از آن کوندو ایسامی به عنوان رئیس شینسنگومی، هیجیکاتا توشیزو به عنوان معاون رئیس و اوکیتا سوجی به عنوان کاپیتان واحد اول منصوب شدند. حادثه ایکه‌دایا. در حادثه ایکه‌دایا که در سال ۱۸۶۴ (بونکیو ۴/گنجی ۱) رخ داد، تندروترین میهن‌پرستان سوننو جوئی (به
۱) رخ داد، تندروترین میهن‌پرستان سوننو جوئی (به امپراتور احترام بگذارید، بربرها را بیرون کنید) به همراه تعداد کمی از زیردستان خود وارد مهمانخانه ایکه‌دایا شدند، جایی که آنها در حال برگزاری یک جلسه مخفی بودند که شینسنگونی به آنها حمله کرد و بسیاری از میهن‌پرستان سوننو جوئی را اسیر گرفتند و کشتند. این حادثه باعث شد نام کوندو ایسامی و شینسنگومی در سراسر کشور بر سر زبان‌ها بیفتد. از این نقطه به بعد، نقش شینسنگومی‌ها گسترش یافت و آنها علاوه بر حفظ صلح در کیوتو، به عنوان یک سازمان اطلاعاتی برای شوگون‌سالاری ادو
به عنوان یک سازمان اطلاعاتی برای شوگون‌سالاری ادو نیز فعالیت می‌کردند. حادثه ایکه‌دایا همان چیزی است که شینسنگومی را در سراسر ژاپن مشهور کرد. این حادثه‌ای بود که در آن شینسنگومی به سامورایی‌های طرفدار امپراتوری و ضد خارجی از خاندان‌های چوشو و توسا حمله کرد. گفته می‌شود که توطئه آنان شامل آتش زدن کیوتو و ترور هیتوتسوباشی یوشینوبو (که بعدها به نام توکوگاوا یوشینوبو شناخته شد) و ماتسودایرا کاتاموری بود، و زمانی که شینسنگومی‌ها این موضوع را کشف کردند، به ایکه‌دایا حمله کردند. مهاجمان کوندو ایسامی، اوکیتا سوجی،
حمله کردند. مهاجمان کوندو ایسامی، اوکیتا سوجی، ناگاکورا شینپاچی از شیئیکان و تودو هایسوکه بودند. اگرچه آنها بسیاری از روشی‌ها (رونین‌ها) را کشتند، اما اعضای شینسنگومی نیز جراحات جدی برداشتند. اگرچه افراد زیادی در حادثه ایکه‌دایا کشته شدند، اما شینسنگومی به‌طور گسترده در ژاپن شناخته شد. آنها همچنین به دلیل جلوگیری از آتش‌سوزی عمدی کیوتو و ترور یوشینوبو هیتوتسوباشی، از سوی شوگون‌سالاری ادو مورد ستایش زیادی قرار گرفتند. در سال ۱۸۶۵ (گنجی ۲/کیئو (دوره) ۱)، کوندو ایسامی خودش به هیروشیما رفت و با پنهان کردن هویت
ایسامی خودش به هیروشیما رفت و با پنهان کردن هویت واقعی خود به عنوان رئیس شینسنگومی، از مقامات قلمرو چوشو (استان یاماگوچی امروزی) بازجویی کرد. علاوه بر این، کوندو ایسامی رسماً در سال ۱۸۶۷ (سومین سال دوران کیئو) به خدمت مستقیم شوگون‌سالاری ادو درآمد و از طریق فعالیت‌های اطلاعاتی خود اطلاعاتی در مورد سرنگونی مسلحانه شوگون‌سالاری توسط قلمرو ساتسوما (استان کاگوشیما امروزی) و قلمرو چوشو به دست آورد. بر اساس این اطلاعات، پانزدهمین شوگون‌سالاری ادو، توکوگاوا یوشینوبو، «بازگرداندن حکومت امپراتوری به امپراتور» را
«بازگرداندن حکومت امپراتوری به امپراتور» را انجام داد. جنگ بوشین. در (کیئو (دوره) ۳)، پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو، در بیانیه‌ای معروف به تایسی هوکان، قدرت را به دربار امپراتوری بازگرداند. او در ۲۴ اکتبر از مقام خود به عنوان شوگون کناره‌گیری کرد و در ۹ دسامبر، با حمایت سامورایی ساتسوما، اوکوبو توشیمیچی و اشراف‌زاده ایواکورا تومومی، دربار امپراتوری «اعلامیه بزرگ برای احیای حکومت امپراتوری» را صادر کرد. این پایان حکومت شوگون‌سالاری ادو بود که تقریباً ۲۶۰ سال دوام آورده بود. رسماً، توکوگاوا یوشینوبو
۲۶۰ سال دوام آورده بود. رسماً، توکوگاوا یوشینوبو قدرت را به امپراتور میجی واگذار کرد، اما در واقع، او هنوز توسط دربار امپراتوری به حکومتداری سپرده شده بود. خاندان‌های ساتسوما و چوشو، رهبران جناح ضد شوگون‌سالاری، از این وضعیت راضی نبودند. علاوه بر این، خاندان‌های طرفدار شوگون‌سالاری، آیزو، کووانا و کیشو نیز به‌طور فزاینده‌ای با واگذاری قدرت مخالفت می‌کردند. توکوگاوا یوشینوبو ارتش سابق شوگون‌سالاری را سازماندهی کرد و جنگ بوشین را در ژانویه ۱۸۶۸ آغاز کرد. از آن زمان به بعد، ژاپن حدود یک سال و نیم درگیر جنگ
آن زمان به بعد، ژاپن حدود یک سال و نیم درگیر جنگ داخلی بین نیروهای دولتی جدید و نیروهای سابق شوگون‌سالاری شد. در این زمان، شینسنگومی در اولین نبرد جنگ بوشین، نبرد توبا-فوشیمی، شرکت کرد. شینسنگومی با روحیه‌ای بالا وارد نبرد شد و معتقد بود که این نبردی برای بازپس‌گیری قدرت است، اما نیروهای دولتی جدید «کینسن نو گوکی» (پرچم طلایی) را به اهتزاز درآورده بودند. کینسن نو گوکی نمادی است که نماد خانواده امپراتوری است. نیروهای دولتی جدید که این پرچم را به اهتزاز درمی‌آوردند، ارتش رسمی دربار امپراتوری بودند و نیروهای
ارتش رسمی دربار امپراتوری بودند و نیروهای سابق شوگون‌سالاری، از جمله شینسنگومی، به دشمنان سیاسی آنها تبدیل شدند. نیروهای دولت جدید با استفاده از جدیدترین توپ‌ها و تفنگ‌های وارداتی از انگلستان به حمله به نیروهای سابق شوگون‌سالاری ادامه دادند. طبیعتاً، نیروهای سابق شوگون‌سالاری که تنها به توپ‌ها، توپ‌ها و شمشیرهای قدیمی مسلح بودند، حریف نیروهای دولت جدید نشدند و در نبرد توبا-فوشیمی شکست سختی خوردند. با این حال، جبهه نبرد از کیوتو تا ادو، توهوکو و هوکایدو ادامه یافت. شوگون‌سالاری سابق به شینسنگومی دستور داد
یافت. شوگون‌سالاری سابق به شینسنگومی دستور داد تا نام خود را به کویو چینبوتای (Kōyō Chinbutai) تغییر دهند. کوندو ایسامی نام خود را به «اوکوبو یاماتو» به عنوان یکی از خادمان مستقیم شوگون‌سالاری ادو تغییر داد. او کویو چینبوتای را سازماندهی کرد و به جلو لشکرکشی کرد، اما در جایی که اکنون شهر کوشو، یاماناشی، استان یاماناشی است، شکست خورد. اعدام. او در شهری که اکنون ناگاریاما، استان چیبا است، تسلیم نیروهای دولتی جدید شد و در آوریل ۱۸۶۸ (چهارمین سال کیئو (دوره)/اولین سال دوره میجی) در میدان اعدام ایتاباشی گردن
سال دوره میجی) در میدان اعدام ایتاباشی گردن زده شد. سر کوندو ایسامی در محل اعدام و سپس در سانجوگاوارا در کیوتو به نمایش گذاشته شد. آخرین سخنان او دو شعر چینی در مورد «فدا کردن خود برای شرافت و صداقت با وفاداری» و «پرداخت بدهی قدردانی، با مرگ» بود. رویدادهای بعدی. اوکیتا سوجی، که کاپیتان لشکر اول بود، در ۳۰ مه ۱۸۶۸ (کیوو ۴) در همان سال در سنداگایا، ادو (بخش شیبویا امروزی، توکیو) بر اثر بیماری درگذشت. به دلیل وخامت حالش، اوکیتا سوجی از سال ۱۸۶۷ (کیئو (دوره) ۳) به بعد قادر به ایفای نقش فعال نبود و در نبرد
۳) به بعد قادر به ایفای نقش فعال نبود و در نبرد توبا-فوشیمی شرکت نکرد. توشیزو هیجیکاتا، معاون فرمانده سابق شینسنگومی، به مبارزه علیه نیروهای دولتی جدید ادامه داد و خط مقدم را تا هاکوداته، هوکایدو گسترش داد. در ۱۱ مه ۱۸۶۹ (مِیجی ۲)، او در نبرد «نبرد دفاعی هاکوداته گوریوکاکو»، آخرین میدان نبرد جنگ بوشین، مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. محل دقیق هنوز مشخص نیست، زیرا جسد به گونه‌ای دفن شده بود که سر پنهان بود تا پیدا نشود. اینجا جایی است که شینسنگومی، به پایان خود رسید.
جمهوری مینروا یا صخره های مینروا تعدادی صخره می باشد که در اقیانوس آرام و بین کشورهای فیجی و تونگا قرار دارد که در سال نوزدهم ژانویه ۱۹۷۲توسط گروهی تشکیل واعلام استقلال نمود و سرانجام توسط نیروی دریایی تونگا به اشغال درآمد مینروا همواره یکی از ریزکشورهای پرحاشیه و پرماجرا و جالب بوده است منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
ثیا مگان ترینیداد (زادهٔ ۲۷ دسامبر ۱۹۹۰) کشتی‌گیر حرفه‌ای، مدل و بازیگر آمریکایی-پورتوریکویی است که هم‌اکنون با نام زلیندا وِگا در دبلیودبلیوئی و برَند راو فعالیت می‍کند. او پیش از این در توتال نان‌استاپ اکشن رسلینگ (TNA) با نام "رُسیتا" و همچنین در پروموشن‌های مستقل با نام واقعی خود فعالیت می‌کرد. در تی‌اِن‌اِی، او یک بار به‌همراه سارا استاک قهرمان کمربندهای تگ تیم ناک‌اوتس تی‌ان‌ای شد. کودکی. او در کودکی کشتی کج را به همراه پدرش مایکل انجل ترینیداد و برادر کوچکترش تیموتی دنبال می‌کرد. هم چنین شنا و بیس
کوچکترش تیموتی دنبال می‌کرد. هم چنین شنا و بیس بال کار می‌کرد. در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، وقتی رزیتا ۱۰ ساله بود پدرش در یک حمله تروریستی کشته شد. رزیتا علت ورود خود به کشتی را پدرش دانسته است. وقتی ۱۷ ساله شد، آموزش کشتی را آغاز کرد. کشتی حرفه‌ای. سوپراستارهای زن سانسور نشده (۲۰۱۰). در ۲۰ فوریه ۲۰۱۰، او به استخدام WSU درآمد و با نام دیوینا فلای کارش را شروع کرد. در ۶ ژوئن همان سال، به همراه "نیا"، گروه "دختران چابک" را تشکیل داد و برای قهرمانی تگ تیم WSU تلاش کردند اما موفق نشدند. در ۱۱ سپتامبر رزیتا توانست
کردند اما موفق نشدند. در ۱۱ سپتامبر رزیتا توانست مسابقه خود در مقابل کشتی گیر تازه‌وارد را ببرد. تی ان ای (۲۰۱۱-۲۰۱۳). بعد از کشف استعدادش توسط تامی دریمر در یک دارک مچ در TNA در مقابل آنجلینا لاو قرار گرفت و باخت. در ۱۰ فوریه در اولین مسابقه خود در TNA، به همراه ساریتا، مدیسون رایان و تارا توانست آنجلینا لاو، میکی جیمز، ولوت اسکای و وینتر را شکست دهد. در ۲۴ مارس، به گروه مکزیک-امریکایی ها (شامل ساریتا، هرناندز و آنارکوای) پیوست. سایر کارهای رسانه‌ای. رزیتا در مجلهPWI توانسته رتبه ۳۱ را بین ۵۰ کشتی گیر زن
در مجلهPWI توانسته رتبه ۳۱ را بین ۵۰ کشتی گیر زن برتر بدست اورد. هم چنین مصاحبه‌ای با رادیوی معروف نیویورک داشته است. زندگی شخصی. در دهمین سالگرد حمله تروریستی، رزیتا درباره پدرش در پی پی وی No surrender در TNA صحبت کرد. او دختر عموی کشتی گیر حرفه‌ای "امیزینگ رد" است. سرگرمی‌های رزیتا شامل ورزش کردن، بازی‌های ویدئویی، رقص و خوانندگی است. او طرفدار ری میستریو و لیتا است. هم چنین از بین تیم‌های ورزشی طرفدار "یانکی‌های نیویورک" و از بین فیلم‌ها "ملکه جهنمی" است.
انوموتو تاکه‌آکی ؛ زاده درگذشته ) یک سامورایی و دریاسالار دوره باکوماتسو اهل ژاپن بود. وی ابتدا به شوگون‌سالاری توکوگاوا وفادار باقی ماند و با دولت جدید امپراتور میجی مبارزه کرد اما بعدها به عنوان یکی از بنیانگذاران نیروی دریایی امپراتوری ژاپن به دولت میجی خدمت کرد. وی نخستین و آخرین رئیس جمهور جمهوری ازو بود.
اوتوری کیسوکه ؛ زاده درگذشته ۱۵ ژوئن ۱۹۱۱) یک رهبر نظامی و دیپلمات اهل ژاپن بود.
آهوچه معمولی، آهوبُز معمولی یا غزالک معمولی (نام علمی: "Sylvicapra grimmia") نام یک گونه از تیره گاوسانان است.
پاژَن (نام علمی: "Capra aegagrus aegagrus") نام یک زیرگونه از گونه بز کوهی است. پاژن‌ها در بالارفتن از صخره‌های صعب‌العبور مهارت شگفت‌انگیزی دارند. به همین سبب، به آن‌ها سلطان صخره‌ها نام داده‌اند. پاژن‌های نر، که کَل نامیده می‌شوند، شاخ‌های بلند شمشیر مانند و ریش‌سیاه رنگ دارند. پازن‌ها در مناطق کوهستانی و صخره‌ای (تا ارتفاعات ۴ هزار متری) زندگی می‌کنند. آن‌ها در پاکستان، افغانستان، ترکمنستان، ترکیه، یونان و قفقاز دیده می‌شوند و در ایران، در تمام نقاط به جز مناطق کویری مرکزی پراکنده‌اند. هنگام پریدن و
جز مناطق کویری مرکزی پراکنده‌اند. هنگام پریدن و بالارفتن پازن‌ها از صخره‌ها، با برخورد پاهایشان به هم و به صخره‌ها، صدا ایجاد می‌شود. به همین سبب، به آن‌ها پازَن می‌گویند. کل‌ها و بزها از اجداد بزهای اهلی هستند و می‌توانند با آن‌ها جفت‌گیری کنند. اما تفاوت‌های مشخصی مانند شاخ‌های بلند و شمشیر مانند، آن‌ها را از بزهای اهلی جدا می‌کند. شکل ظاهری. بدن. طول بدن پازن ۱۲۰ تا ۱۶۰ سانتی‌متر، طول دمش ۱۲ تا ۱۵ سانتی‌متر، ارتفاع بدنش ۶۵ تا ۹۵ سانتی‌متر، وزن نرها ۷۰ تا ۱۲۰ کیلوگرم و وزن ماده‌ها ۵۰ تا ۵۵ کیلوگرم است.
۱۲۰ کیلوگرم و وزن ماده‌ها ۵۰ تا ۵۵ کیلوگرم است. پازن‌ها دارای جثه‌ای تنومند، دمی سیاه و پاهایی کوتاه دارد. نرها دارای ریش بلند و سیاه رنگ و نوار تیره‌ای روی پشت و شانه هستند که در ناحیهٔ سینه پهن می‌شود و به صورت طوق در می‌آید. رنگ بدن با بالارفتن سن تغییر می‌کند. جوان‌ها بدنی مایل به خاکستری دارند و بالغ‌ها در زمستان کرم رنگ هستند. شاخ. شاخ در پازن‌های نر و ماده متفاوت است. نرها که کَل نامیده می‌شوند، دارای شاخ‌های بلند و گره‌داری هستند که طول آن‌ها به ۱۵۰ سانتی‌متر می‌رسد. این شاخ‌های گره‌دار، بلند و
۱۵۰ سانتی‌متر می‌رسد. این شاخ‌های گره‌دار، بلند و زیبای کَل‌ها، که مانند شمشیر به طرف عقب بدن متمایل شده، به صورت نیم‌دایره است و سبب می‌شود اگر زمانی این جانوران از صخره پرت شوند، روی آن غلت بزنند و جان خود را نجات دهند. ماده‌ها نیز دارای شاخ‌هایی بسیار ساده و کوتاه هستند. همچنین شاخ‌ها وسیلهٔ دفاعی کل‌ها در هنگام جفت‌گیری هستند. در این فصل، نرها برای به دست آوردن ماده‌ها با هم به‌سختی جدال می‌کنند. ضرباتی که این حیوانات در هنگام جنگیدن با شاخ‌هایشان به هم می‌زنند، معمولاً در یک‌سوم ابتدایی از طول شاخ‌ها
می‌زنند، معمولاً در یک‌سوم ابتدایی از طول شاخ‌ها وارد می‌شود. سن پازن‌های نر را می‌توان از روی شاخ آن‌ها تشخیص داد. هر سالی که از سن پازن‌ها بگذرد، بر طول شاخ و قطر آن افزوده می‌شود و بر اثر این رشد، روی شاخ‌ها برجستگی‌های مشخصی باقی می‌ماند که به آن‌ها «گره» می‌گویند. با شمردن این گره‌ها، می‌توان سن پازن‌ها را حدس زد. رشد شاخ در سال‌های اولیه زیاد است؛ ولی معمولاً از ۷ سالگی به بعد کم می‌شود. رشد این شاخ‌ها در زمستان تقریباً متوقف می‌شود؛ ولی گره‌ها رشد می‌کنند و بزرگ می‌شوند. رفتار. مهاجرت سالانه. با آن
و بزرگ می‌شوند. رفتار. مهاجرت سالانه. با آن که پازن‌ها در مناطق کوهستانی زندگی می‌کنند، مهاجرت سالانهٔ منظمی دارند و در فصل‌های متفاوت می‌توان آن‌ها را در ارتفاعات گوناگونی دید. با فرارسیدن زمستان، گله‌ها به طرف دامنه‌های پایین کوه می‌روند که برف ندارد و در آنجا از بوته‌ها تغذیه می‌کنند. با گرم شدن هوا، به سمت ارتفاعات حرکت و از گیاهان سبز و تازه تغذیه می‌کنند. ساعت کاری پازن‌ها. کل و بز روزگرد هستند، ولی گاهی شب‌ها نیز به چرا می‌پردازند. روزگرد بودن بدین معنی است که بیش‌ترین فعالیت آنان در ساعات اولیهٔ
معنی است که بیش‌ترین فعالیت آنان در ساعات اولیهٔ صبح، قبل و بعد از طلوع صورت می‌گیرد. اواسط روز بیش‌تر می‌توان آن‌ها را به صورت نیمه خواب و در حال استراحت دید و پس از غروب آفتاب مجدداً شروع به تغذیه می‌کنند. ظاهراً با کاهش دما و بارش برف این روند تغییر کرده و کل و بز در اواسط روز (ظهرها) غذا می‌خورند و بقیه روز را به استراحت می‌پردازند. تغذیه. کل و بزها از علوفه، بوته‌ها وبرگ درختان تغذیه می‌کنند. علاوه بر گیاهان علفی و بوته‌ای کل و بزها از شاخ و برگ درختان و درختچه‌هایی نظیر ارس و بادام کوهی نیز استفاده
و درختچه‌هایی نظیر ارس و بادام کوهی نیز استفاده می‌کنند. علاوه بر آنکه بزها نسبت به کل‌ها مواد مغذی‌تری را می‌خورند، زمان بیش‌تری را نیز در حال چرا و خوردن غذا هستند. چون آنان احتیاج به انرژی زیادی در طول فصل زایمان و شیردهی دارند. از آنجا که جرم بدن نرها بیش‌تر است، نرها باید بتوانند با جذب بیش‌تر مواد مغذی، کمتر خوردن را جبران کنند. نگرانی‌ها. کَل‌ها و بزها با جثهٔ نسبتاً بزرگ، یکی از جانوران مورد علاقهٔ شکارچیان هستند؛ تا جایی که تعداد آن‌ها مانند بقیهٔ سم‌داران ایران، در حال کم شدن است. وابستگی پازن‌ها
ایران، در حال کم شدن است. وابستگی پازن‌ها به صخره‌ها و مشخص بودن محل زیست محدود آن‌ها، باعث شده‌است شکارچیان به‌راحتی آن‌ها را پیدا و شکار کنند. هرچه پازن‌ها در مناطق صخره‌ای قادر به فرار و حرکت سریع هستند، در مناطق صاف، بی‌دفاع می‌شوند. برخی شکارچیان از این خصوصیت استفاده می‌کنند و با رَم دادن آن‌ها به دشت، به شکار این جانوران می‌پردازند. یکی دیگر از خصوصیات پازن‌ها، که باعث ازبین رفتن آن‌ها می‌شود، این است که هنگام فرار گاهی می‌ایستند و به پشت سر خود نگاه می‌کنند. این کار به شکارچیان فرصت خوبی می‌دهد تا
می‌کنند. این کار به شکارچیان فرصت خوبی می‌دهد تا آن‌ها را شکار کنند. از آنجایی که کَل‌ها و بزها طعمه‌های بسیار مناسبی برای گوشت‌خواران به‌شمار می‌روند و اگر جمعیت آن‌ها کم شود، نسل گوشت‌خواران منقرض خواهد شد. پازن در اسطوره‌ها و باورهای عامه. شاخ بز کوهی نماد قدرت و نیرو و باروری است. شاخ‌های گاو نر و بز کوهی در دنیای باستان نماد هلال ماه و کشتی نور بودند که در دریای شب سفر می‌کند. از آنجا که ماه را زمان‌های بسیار کهن با باران مرتبط می‌دانستند و خورشید در نظر آنان با خشکی و گرما ارتباط داشت، شاخ خمیده نماد
آنان با خشکی و گرما ارتباط داشت، شاخ خمیده نماد باروری (حاصل خیزی) نیز بود. از این رو، گاهی فقط شاخ خمیده را بر ظرف نقاشی می‌کردند که «برکه‌ای از آب» را فراگرفته بود.
کنراد لورنتس (؛ زاده ۷ نوامبر ۱۹۰۳ – درگذشته ۲۷ فوریه ۱۹۸۹) یک از مشهورترین جانورشناسان جهان و دانشمند برنده نوبل فیزیولوژی و پزشکی اهل اتریش بود. در اواخر سال ۲۰۱۵، یکی از دانشگاه‌های معتبر اتریش دکترای افتخاری خود را که به وی تقدیم کرده بود، به دلیل همکاری اش با نازی‌ها پس گرفت.
کنگ فاتح یک شخصیت تخیلی شرور بزرگ در کتاب‌های کامیک مارول کامیکس می‌باشد. این کاراکتر به وسیلهٔ استن لی و جک کربی خلق شده و در "چهار شگفت‌انگیز" شمارهٔ ۱۹ام (اکتبر ۱۹۶۳) برای اولین بار معرفی شد. در سال ۲۰۰۹، این شخصیت رتبهٔ ۶۵ام را در فهرست «بهترین تبه‌کاران کتاب‌های مصور تاریخ» "آی‌جی‌ان" بدست آورد. همچنین این شخصیت در فیلم حضور دارد. او در سریال لوکی حضور دارد و نقش این شخصیت را جاناتان میجرز بازی می‌کند.
برنت هاینریش ویلهلم فون کلایست () زاده ۱۸ اکتبر ۱۷۷۷ درگذشته ۲۱ نوامبر ۱۸۱۱ یک شاعر، نمایش‌نامه‌نویس، رمان‌نویس اهل آلمان بود. در خانواده‌ای نظامی-پروسی، در شهر فرانکفورت بر ساحل رود اُدِر به دنیا آمد. او در سال ۱۷۸۸، پس از مرگ پدرش، به برلین رفت و آن‌جا در یک دبیرستان فرانسوی به تحصیل ادامه داد. شانزده ساله بود که به استخدام هنگ شهر پُتسدام درآمد و بر ضد جمهوری نوپای فرانسه شرکت کرد. در ۱۷۹۹ از خدمت ارتش که در چشمش منفور بود، استعفا داد و در شهر زادگاه خود به تحصیل در رشتهٔ فلسفه، فیزیک و ریاضیات پرداخت.
به تحصیل در رشتهٔ فلسفه، فیزیک و ریاضیات پرداخت. او سال ۱۸۰۳ به شهر وایمار رفت و در این کانون ادبی روزگار خود با ویلند و گوته آشنا شد. در این دوران به شهرهای لایپزیک، درسدن، لیون و پاریس نیز سفر کرد و دچار بحران روحی شد، چنان‌که دست‌نوشتهٔ نخستین نمایش‌نامه‌اش را سوزاند و حتی به وسوسهٔ خودکشی دچار شد. سال بعد بهبود یافت و به برلین بازگشت. یک سال بعد، در ۱۸۰۵، به استخدام دیوانداری شهر کونیکس‌برگ درآمد و خیلی زود از این شغل نیز احساس بیزاری کرد. سپس در سفری به برلین، هنگامی ک کشور پروس در اشغال ارتش فرانسه
به برلین، هنگامی ک کشور پروس در اشغال ارتش فرانسه بود، به اتهام جاسوسی دستگیر و چند ماهی را در زندان فرانسوی‌ها گذراند. در سال‌های ۱۸۰۸ تا ۱۸۱۰ به فعالیت‌های مطبوعاتی پرداخت: ابتدا با همکاری آدام مولر مجلهٔ ادبی فوبوس را به بنیاد گذاشت که داستان‌های بلند خودش را نیز در آن منتشر می‌کرد. سپس مجله‌ای سیاسی در اتریش به راه انداخت تا با اشغال‌گری ارتش فرانسه مبارزه کند و در راه اتحاد ملی در خان‌نشین‌های آلمانی تبلیغ کند. کوتاه زمانی هم در ۱۸۱۰ با یک روزنامه در برلین همکاری کرد. کلایست در این زمان بیمار بود و
برلین همکاری کرد. کلایست در این زمان بیمار بود و ناامید در شناساندن آثارش. در پیشبرد مجله‌های ادبی‌اش نیز احساس ناکامی می‌کرد. گذشته از این‌ها به دلیل بدبینی و عدم تفاهم خانواده‌اش با فعالیت‌های ادبی‌اش زیر فشار بود. سرانجام در ۲۱ نوامبر ۱۸۱۱، همراه معشوقه‌اش هنریته فوگل، به ضرب گلوله خودکشی کرد.
حسن دوم مراکش (؛ زاده – درگذشته ) از ۱۹۶۱ تا ۱۹۹۹ پادشاه مراکش بود. حسن دوم پس از ۳۸ سال سلطنت در ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۹ در سن ۷۰ سالگی درگذشت. زندگی‌نامه. وی در ۹ ژوئیه ۱۹۲۹ در مراکش به دنیا آمد و زبان عربی، تعلیمات دینی و علوم قرآنی را تحت نظارت پدرش، سلطان محمد پنجم فرا گرفت. در ۱۹۴۱ تحصیلات متوسطه خود را در مدرسه عالی مطالعات قضایی آموزشگاه عالی حقوق که تحت نظارت دانشکده حقوق دانشگاه بوردو فرانسه بود، مدرک کارشناسی حقوق دریافت کرد. با افزایش تنش در مناسبات مغرب با استعمار فرانسه، در ۲۰ اوت ۱۹۵۳ دولت فرانسه
با استعمار فرانسه، در ۲۰ اوت ۱۹۵۳ دولت فرانسه خانواده سلطنتی مغرب را ابتدا به جزیره کرس در دریای مدیترانه و سپس به ماداگاسکار تبعید کرد. در پی مذاکرات خانواده سلطنتی با دولت فرانسه، که حسن در آن نقش مؤثری داشت، دولت فرانسه در نوامبر ۱۹۵۵ خانواده سلطنتی را به مغرب بازگرداند. پس از استقلال مغرب در ۱۹۵۶، حسن به فرماندهی ستاد ارتش سلطنتی منصوب شد و در ۹ ژوئیه ۱۹۵۷ رسماً ولیعهد مغرب گردید. در ۱۹۶۰ پدرش منصب نخست‌وزیری را شخصاً در اختیار گرفت و حسن را معاون خود کرد. پس از فوت سلطان محمد در ۲۶ فوریه ۱۹۶۱ حسن در ۳
پس از فوت سلطان محمد در ۲۶ فوریه ۱۹۶۱ حسن در ۳ مارس همان سال پادشاه مغرب شد.
ایوان پنجم آلکسی‌یِویچ (۶ سپتامبر ۱۶۶۶ – ۸ فوریه ۱۶۹۶) فرزند الکسی یکم بود که از سال ۱۶۸۲ تا ۱۶۹۶ میلادی و به‌طور مشترک با برادر ناتنی کوچک‌ترش پتر یکم با عنوان تزار تمام روسیه حکومت کرد. ایوان کوچک‌ترین پسر تزار الکسی از همسر اولش ماریا میلوسلاوسکایا بود و دوران سلطنتش به دلیل برخورداری از مشکلات جسمی و روحی تنها اسمی بود. تولد و اوایل زندگی. ایوان پنجم به عنوان کوچک‌ترین پسر تزار الکسی یکم از همسر نخستش ماریا میلوسلاوسکایا در در مسکو به دنیا آمد. فقط دو تن از برادران مادری بزرگ‌ترش از دوران کودکی جان سالم
از برادران مادری بزرگ‌ترش از دوران کودکی جان سالم به در بردند. برادر بزرگ او الکسی، در سن ۱۵ سالگی در سال ۱۶۷۰ درگذشت؛ از این‌رو برادر دومش فئودور، به عنوان فیودور سوم پس از مرگ پدرشان تزار‌ شد. هنگامی که فئودور در سال ۱۶۸۲ بدون هیچ جانشینی درگذشت، روسیه با بحران جانشینی مواجه شد؛ زیرا تصور می‌شد که ایوان، پسر بزرگ بعدی، «از نظر جسمی و روانی ناتوان بود». پیشنهاد شد که او به نفع برادر ناتنی کوچک‌ترش پیتر که در این زمان تنها ۱۰ سال داشت، اما از نظر ذهنی و جسمی سالم بود و انتظار می‌رفت که توان رهبری را کافی
سالم بود و انتظار می‌رفت که توان رهبری را کافی در بزرگسالی داشته باشد، کنار برود. کلیسا و ناریشکین‌ها (خاندان مادری پتر به رهبری مادرش ناتالیا ناریشکینا) از عروج پیشنهادی پیتر به تاج و تخت حمایت کردند. با این حال، میلوسلاوسکی‌ها (خاندان مادری ایوان) به رهبری خواهر بزرگ‌تر ایوان سوفیا آلکسیونا، با این امر مخالفت کردند. آنها شایعاتی در اطراف پایتخت پخش کردند مبنی بر اینکه فئودور سوم توسط بویارها مسموم شده بوده و ایوان جوان نیز خفه شده است تا زمینه برای سلطنت پتر ۱۰ ساله فراهم شود. این شایعات به شورش
سلطنت پتر ۱۰ ساله فراهم شود. این شایعات به شورش استرلتسی‌ها در سال ۱۶۸۲ دامن زد؛ جایی که سپاه استرلتسی به کرملین مسکو حمله کرد و آشوب و کشتار تنها زمانی فروکش کرد که ایوان شخصاً در کاخ ظاهر شد و به همه ثابت کرد که زنده و سالم است. استرلتسی‌ها خواستار تاج‌گذاری ایوان به عنوان تزار جدید شدند و در نهایت با اعلام ایوان پنجم و پتر یکم به عنوان تزار مشترک و حکومت یک نایب‌السلطنه تا زمانی که پسران بالغ شوند، سازش صورت گرفت. سپس سوفیا آلکسیونا که در زمان سلطنت برادرش فئودور شخصیتی تأثیرگذار در دربار بود، به عنوان
فئودور شخصیتی تأثیرگذار در دربار بود، به عنوان نایب‌السلطنه برگزیده شد. سلطنت. در ۲۵ ژوئن ۱۶۸۲، کمتر از دو ماه پس از مرگ فئودور سوم، ایوان و پیتر در کلیسای جامع رستاخیز مسکو به عنوان تزار مشترک تاجگذاری کردند و تخت پادشاهی ویژه‌ای با دو صندلی برای این مناسبت ساخته شد. ایوان در آن زمان ۱۶ سال و هم جایگاه او پیتر تنها ۱۰ سال داشت. ایوان به عنوان «تزار ارشد» و پتر به عنوان «تزار کوچک» در نظر گرفته می‌شد؛ اما قدرت واقعی توسط سوفیا آلکسیونا، خواهر تنی ایوان و ناتنی پیتر اعمال گشت و او نخستین زن در تاریخ روسیه
پیتر اعمال گشت و او نخستین زن در تاریخ روسیه بود که به مدت هفت سال بر این کشور حکومت کرد. سوفیا همیشه مراقب ایوان بود، اگرچه از هیچ نظر مشخص نیست که در مورد هرگونه موضوع مهمی با او مشورت کرده باشد. او دقت داشت تا هر نشانه ظاهری احترام و تکریم به ایوان داده شود؛ زیرا این را روشی ظریف برای تضعیف نفوذ جناح پیتر در دربار می‌دانست. بنابراین، هر خواسته یا نظری که ایوان بیان می‌کرد به تعویق افتاد و اعتبار عمومی او در دربار در طول سال‌های سلطنت سوفیا دست نخورده باقی ماند. وقتی پتر بزرگ شد، او و گروهش به رهبری
باقی ماند. وقتی پتر بزرگ شد، او و گروهش به رهبری خاندان ناریشکین برای نفوذ و رسیدن دوباره به قدرت با نایب‌السلطنگی سوفیا مبارزه کردند. در حقیقت، ستیز میان دو خاندان از ابتدا وجود داشت و همچنین سوفیا برای ایجاد شورش سال ۱۶۸۲ در مسکو و قتل عموهای پتر سرزنش می‌شد. به همین دلیل و عوامل دیگر، تنش بین جناح‌های این دو تزار همچنان برقرار بود. پیتر از آنجایی که مورد بی‌توجهی و بی‌محبتی قرار گرفت، خیلی زود به خود آمد و به گونه‌ای رفتار کرد که انگار تنها تزار کشور است. نتیجه نهایی تلاش‌های او این بود که با گذشت زمان،
نتیجه نهایی تلاش‌های او این بود که با گذشت زمان، نشانه‌های ظاهری احترام و قدرتی که ایوان در دوران سلطنت سوفیا از آن برخوردار بود، به آرامی از بین رفت و او در دربار روسیه غیرقانونی جلوه کرد. از سال ۱۶۸۸ پایه‌های حکومت سوفیا شروع به سست شدن کرد. هنگامی که ایوان نیز در سال ۱۶۸۹ از همسرش پراسکویا سالتیکوا صاحب دختری شد و فرزند پسری نداشت، جایگاه پتر به عنوان حاکم مشروع بیش‌از پیش تضمین شد. در همان سال که پیتر ۱۷ ساله و بالغ شده بود، خاندان ناریشکین خواستار برکناری سوفیا و به تخت نشستن پتر شایسته شدند. سوفیا
سوفیا و به تخت نشستن پتر شایسته شدند. سوفیا تلاش کرد خیزش پتر و اشراف در برابر خود را کنترل کند؛ اما سرانجام شکست را پذیرفت. یاران وفادار او مجازات شدند و خودش نیز برای همیشه به صومعه نوودیچی تبعید شد. ایوان که از به قدرت رسیدن برادرش استقبال کرد و حکومت را به او سپرد، در دهه آخر عمرش کاملاً تحت‌الشعاع وی قرار داشت. او روزگار خود را با همسرش سپری می‌کرد و به اندک مسائلی توجه نشان می‌داد؛ اما به عنوان فردی زاهد و معتقد «شبانه روز در روزه بود و دعا می‌کرد». مرگ و جانشینی. ایوان در سن ۲۷ سالگی توسط سفرای
مرگ و جانشینی. ایوان در سن ۲۷ سالگی توسط سفرای خارجی که او را دیدند با عبارات «سالخورده»، «فلج» و «تقریبا نابینا» توصیف شده است. او دو سال بعد در درگذشت و در کلیسای جامع فرشته مقرب به خاک سپرده شد. از آنجا که ایوان چندین دختر داشت اما پسری نداشت، هیچ سردرگمی در مورد جانشینی سلطنت پس از مرگ او به وجود نیامد و عرصه قدرت برای برادر کوچک‌ترش باز شد تا در نهایت به «پتر کبیر» روسیه تبدیل شود. با مرگ ایوان، سرانجام رقابت قدرت در میان دو خاندان دربار پایان یافت. در سال ۱۷۳۰، بیش از ۳۰ سال پس از مرگ ایوان، دومین
در سال ۱۷۳۰، بیش از ۳۰ سال پس از مرگ ایوان، دومین دختر بازمانده او یعنی آنا، توسط شورای خصوصی کشور به تاج و تخت روسیه دعوت شد. او بیش از ۱۰ سال به عنوان امپراتور تمام روسیه حکومت کرد و ایوان ششم، نوه شیرخوار ایوان جانشین او شد. با این حال، کودتایی که در دربار در سال ۱۷۴۱ توسط الیزابت خواهرزاده ایوان طراحی شد، در نهایت منجر به انتقال تاج و تخت روسیه به فرزندان پتر کبیر برای همیشه شد که تا فرارسیدن انقلاب بلشویک‌ها بر این کشور حکومت کردند. همسر و فرزندان. در اواخر سال ۱۶۸۳ یا اوایل ۱۶۸۴، ایوان با "پراسکویا
اواخر سال ۱۶۸۳ یا اوایل ۱۶۸۴، ایوان با "پراسکویا فئودورونا سالتیکوا"، دختر "فئودور پتروویچ سالتیکوف"، یک نجیب‌زاده کوچک از همسرش که نامش نامشخص است، ازدواج کرد. ازدواج ایوان به شکل یک عروس‌نشان ترتیب داده شد که سبک سنتی تزارهای روسیه بود. پراسکویا سالتیکوا، که از یک خانواده اصیل روسی نسبتاً مبهم بود، در خانواده‌ای متوسط ​​بزرگ شده بود و به ارزش‌های مرسوم و معیارهای اخلاقی پایبند بود. او به شدت با شوهر مهربان و ساده‌دلش پیوند خورد و پای ثابت زندگی او شد. او ثابت کرد که همسری نمونه برای مردی با مشکل معلولیت