payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و صنایع وابسته به آن رونق نیز خواهد یافت. همچنین تأثیرپذیری میکروکلیمایی منطقه از حجم نسبتاً عظیم آب ذخیره شده در مخزن سد نیز می‌تواند از اهداف جانبی طرح باشد. همچنین اجرای طرح در یکی از مناطق محروم کشور، تأثیر عمده‌ای بر رشد و شکوفایی اقتصاد منطقه خواهد داشت. پرسش‌های محیط زیستی. چرا مخالفت دوستداران و آگاهان محیط زیست با احداث این سد درج نشده‌است؟ چرا خطرات و آسیب‌هایی که با آبگیری این سد به رودخانه زهره و اکوسیستم منطقه می‌خورد اینجا نوشته نشده‌است؟ در این لینک به تعدادی از این دلایل اشاره شده‌است
آنتونی بزرگ یا آنتونی آباد (؛ زاده ۰۲۵۱ درگذشته ) یک راهب، زاهد و قدیس مسیحی اهل مصر بود. بیوگرافی که آتاناسیوس اسکندریه از زندگانی آنتونی فراهم آورد به گسترش مفهوم رهبانیت مسیحی، به‌ویزه ترجمه لاتینش در اروپای غربی کمک نمود. حیات آنتونی. بیشتر آنچه که دربارهٔ آنتونی شناخته شده‌است از کتاب «زندگی آنتونی» است که در حدود سال ۳۶۰ توسط آتاناسیوس از اسکندریه به زبان یونانی نوشته شده‌است. آنتونی به عنوان مردی بی‌سواد و مقدس ترسیم می‌شود که از طریق وجود خود در یک منظر ابتدایی ارتباطی مطلق با حقیقت الهی دارد، که
منظر ابتدایی ارتباطی مطلق با حقیقت الهی دارد، که همواره با پندار آناناسیوس به عنوان نویسنده زندگی‌نامه مطابقت دارد. زندگی‌نامه. آنتونی در یک خانواده ثروتمند در کما در مصر سفلی به دنیا آمد. هنگامی که وی حدوداً ۲۰ سال داشت، والدینش درگذشتند و او را به همراه خواهرش بی‌سرپرست ترک کردند. جوانی. آنتونی در شهر کما در مصر سفلی از پدر و مادر ثروتمند ملاک متولد شد. زمانی که حدوداً بیست ساله بود پدر و مادرش فوت کردند و سرپرستی خواهر مجردش به او سپرده شد. اندکی پس از آن، وی تصمیم گرفت که از آیات انجیل در متی ۱۹: ۲۱،
آن، وی تصمیم گرفت که از آیات انجیل در متی ۱۹: ۲۱، پیروی کند. «اگر می‌خواهی کامل باشی، آنچه را داری بفروش و به فقرا بده و در بهشت ثروتی باز خواهی یافت». آنتونی بخشی از زمین‌های خانوادگیش را به همسایه‌هایش بخشید. بقیه را نیز فروخت و درآمدش را به فقرا داد. آنگاه او زیستن ریاضت طلبانه را برگزید و خواهرش را به یک گروه عفیف‌های مسیحی سپرد. زاهد. در پانزده سال بعد آنتونی در همان منطقه باقی ماند. سالهای اولیه را به عنوان یکی از حواریون یک زاهد دیگر محلی صرف کرد. آنتونی را گاهی اوقات اولین راهب و اولین کسی می‌دانند
را گاهی اوقات اولین راهب و اولین کسی می‌دانند که بیابان‌نشینی انفرادی را آغاز کرده‌است. . [16] اما قبل از او افراد دیگری نیز بودند. قبلاً نیز زاهدان ریاضت کش. همچنین صومعه‌نشینی وجود داشته‌اند آنتونی را گاهی اوقات اولین راهب می‌دانند و اولین کسی که بیابان کردی انفرادی را آغاز کرد.قبلاً زاهدان (Therapeutae) وجود داشتند، و فیلو اسکندریه، فیلسوف یهودی، اجتماعات سوبوبیتی سازمان یافته را به آرامی توصیف کرد در قرن اول میلادی به مدت طولانی در محیط سخت دریاچه مریوط و در سایر مناطق کمتر در دسترس تأسیس شده‌است. فیلو
و در سایر مناطق کمتر در دسترس تأسیس شده‌است. فیلو اظهار داشت که "این گروه از افراد ممکن است در بسیاری از مکان‌ها ملاقات شود، زیرا یونان و کشورهای وحشی می‌خواهند از هر آنچه کاملاً خوب است لذت ببرند.
محمد ضیاءالحق در تاریخ ۱۹ اوت ۱۹۸۸ در اسلام‌آباد به خاک سپرده شد. وی بر اثر سقوط مشکوک هواپیما در تاریخ ۱۷ اوت ۱۹۸۸ مرده بود. نظریه‌های توطئه زیادی پیرامون مرگ وی وجود دارد به خصوص که در آن هواپیما افراد برجسته سیاسی و نظامی دیگری نیز حضور داشتند. یکی از کشته شدگان، سفیر آمریکا در پاکستان بود. تحقیق در مورد سقوط هواپیما. دولت آمریکا گروهی از افسران نیروی هوایی خود را برای کمک به پاکستانی‌ها در انجام تحقیقات پیرامون سقوط هواپیما فرستاد. گروه آمریکایی و گروه پاکستانی به نتاجی کاملاً متفاوت نسبت به یکدیگر دست
به نتاجی کاملاً متفاوت نسبت به یکدیگر دست یافتند. گزارش آمریکایی‌ها سقوط هواپیما را مشکل فنی در هواپیما و بی تجربگی خلبان پاکستانی در مواجهه با این مشکل اعلام کرده بود. گروه پاکستانی علت سقوط هواپیما را خرابکاری معرفی کرد. آنها شواهد قاطع برای بروز انفجار در هواپیما نیافتند ولی اعلام کردند که مواد شیمیایی که می‌توانند برای انفجار به کار برده شوند در هسته‌های میوه انبه که در ساخت طناب به کار برده شده در هواپیما وجود داشته است. نظریه‌های توطئه. به طور کلی کشورهای آمریکا، هند، افغانستان، شوروی، و اسرائیل متهم
آمریکا، هند، افغانستان، شوروی، و اسرائیل متهم به دست داشتن در این توطئه هستند. علاوه بر این رقبای محمد ضیاءالحق در داخل پاکستان نیز به دست داشتن در این توطئه متهم می‌شوند. کا گ ب یا سیا. توهم توطئه‌ای متداول در پاکستان در مورد سقوط این هواپیما این است که این حادثه توسط کا گ ب یا سازمان سیا انجام شده است. یکی از این نظریه‌ها این است که سیا به خاطر حمایت محمد ضیاءالحق از مجاهدین (افغانستان) سیا با کار گذاشتن وی‌ایکس (عامل اعصاب) در میوه انبه باعث سقوط این هواپیما شده است. نظریه‌ای دیگر این است که کا گ ب برای
شده است. نظریه‌ای دیگر این است که کا گ ب برای انتقام گیری از روابط خوب بین پاکستان و آمریکا و حمایت پاکستان از مجاهدین افغانستان در جنگ با نیروهای شوروی عامل سقوط این هواپیما بوده است. گزارش‌هایی مبنی بر اینکه سفیر آمریکا چند دقایق مانده به پرواز برای شرکت در آن دعوت شده بود به تقویت نظریه‌های توطئه دامن زد. یکی دیگر از نظریه‌های توطئه بر مبنای توطئه‌ای فراگیرتر بنا نهاده شده است، که کنار گذاشتن رهبر مستقل یک کشور اسلامی هدف اصلی این توطئه عنوان شده است. پاکستان. برخی بر این باورند که گروههای پاکستانی
پاکستان. برخی بر این باورند که گروههای پاکستانی مخالف محمد ضیاءالحق، به رهبری مرتضی بوتو (برادر بی‌نظیر بوتو) در سقوط این هواپیما دست داشته‌اند. پسر محمد ضیاءالحق یک سال پس از این حادثه اعلام کرد که مطمئن است که مرتضی بوتو در این حادثه دست داشته است. بی‌نظیر بوتو بر این باور بود که سقوط این هواپیما کار خدا بوده است. خوشحالی بی‌نظیر بوتو در زمان مرگ محمد ضیاءالحق توسط طرفداران محمد ضیاءالحق مورد سرزنش واقع شد. پدر بی‌نظیر بوتو به دستور محمد ضیاءالحق به دار آویخته شده بود. نظر دیگر در این رابطه این است که
آویخته شده بود. نظر دیگر در این رابطه این است که یکی از افسران نیرو هوایی به نام میرزا اسلام که قرار بود در هواپیمایی دیگر هواپیمای حامل محمد ضیاءالحق را همراهی کند به جای این کار با هواپیمای خود به سمت اسلام‌آباد پرواز کرد. پسر محمد ضیاءالحق او را به دست داشتن در قتل پدرش متهم کرد. خلبان. خلبان هواپیما مشهود حسن، قبل از انجام این پرواز به یکی از دوستان خود گفته بود که محمد ضیاءالحق را مسئول کشته شدن رهبران مذهبی محلی می‌داند و روزی که محمد ضیاءالحق با او پرواز کند، پرواز آخرش خواهد بود. موساد. جان گونتر
پرواز کند، پرواز آخرش خواهد بود. موساد. جان گونتر دین، سفیر سابق آمریکا در هند، در سال ۲۰۰۵، موساد را عامل سقوط این هواپیما دانست. از نظر او موساد برای انتقام از رهبر تنها کشور اسلامی که مجهز به سلاح هسته‌ای است و پایان دادن به تاثیر گذاری بر سیاست‌های خارجی آمریکا توسط پاکستان این کار را انجام داده است.
ایزیدور سویل (؛ زاده ۰۵۶۰ درگذشته ) یک قدیس مسیحی و فیلسوف اهل اسپانیا بود که در دوره خود یکی از بزرگترین دائرةالمعارف‌نویسان مشهور بود. وی فرزند یک خانواده ممتاز کاتولیک مذهب اسپانیایی - رومی بوده‌است. در سال ۶۰۰ وقتی ویزیگوت‌ها از آریانیسم دست کشیدند و به مذهب کاتولیک گرویدند، ایزیدور اسقف اعظم شهر سویل شد. معاصرانش وی را بزرگ‌ترین عالم زمانه خود می‌دانستند. کتاب‌های او در فهم ریشه‌های زبانی Etymologiae بر این اعتقاد استوار است که اسماء رمز ذات اشیاء را دربردارند و برای درک صحیح کتاب مقدس تعلیم و
را دربردارند و برای درک صحیح کتاب مقدس تعلیم و آموزش‌های دنیوی ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است. این کتب بنیان مساعی او را که درصدد بود تمام دانش بشری را در یک مجموعه بگنجاند، تشکیل می‌دهد. آثار ایزیدور برای مردمان قرون وسطی و فرزندانشان به نوعی "انجیل ثانی" به‌شمار می‌رفت، آنچه که تمام علوم دنیوی و غیرآسمانی را در خود نهفته داشت.
نمادهای خطر ، علائم قابل تشخیصی هستند که برای هشدار در موردِ مواد خطرناک، مکان‌ها یا موضوعاتی از جمله خطرِ جریان‌های الکتریکی، سموم و چیزهای خطرناکِ دیگر طراحی شده‌اند. معمولاً استفاده از نمادهای خطر به وسیله قانون تنظیم شده و به وسیلهٔ سازمان‌های استاندارد اجراء می‌شود. نماد سه پرهٔ رادیواکتیو. نماد بین‌المللی تابش (تشعشع) برای نخستین بار در سال ۱۹۴۶ در دانشگاه کالیفرنیا، آزمایشگاه ملی لارنس برکلی استفاده شد. در آن زمان، این نماد با رنگ سرخابی و در یک پس زمینهٔ آبی ساخته شده بود.
ژان-کلود یونکر (؛ زاده ) سیاستمدار اهل لوکزامبورگ است. او از ۱۹۹۵ تا ۲۰۱۳ به مدت بیش از هجده سال بیست و سومین نخست‌وزیر و از ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۹ وزیر امور مالی لوکزامبورگ بود. او همچنین از ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۳ رئیس گروه یورو بود. وی از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹ رئیس کمیسیون اروپا؛ یکی از مهم‌ترین نهادهای وابسته به اتحادیه اروپا بود. یونکر برنده جوایزی همچون لژیون دونور شده‌است.
پوبلیوس کورنلیوس اسکیپیو معروف به اسکیپیو آفریکانوس (؛ زاده ۲۳۶ پیش از میلاد درگذشته ۱۸۳ پیش از میلاد) یک ژنرال و سپس کنسول رومی بود. او اغلب به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین فرماندهان نظامی و استراتژیست‌های تاریخ در نظر گرفته می‌شود. دستاوردهای اصلی وی در خلال دومین جنگ کارتاژ بزرگ‌ترین دستاورد نظامی او شکست هانیبال در نبرد زاما در سال ۲۰۲ پیش از میلاد بود (نزدیک زامای امروزی در تونس) در سال ۲۰۲ پیش. این پیروزی در آفریقا، لقب افتخاری «"آفریکانوس"» را برای او به ارمغان آورد، که به معنای واقعی کلمه «آفریقایی» است،
آورد، که به معنای واقعی کلمه «آفریقایی» است، اما باید به‌عنوان «فاتح آفریقا» تعبیر شود. فتوحات اسکیپیو در ایبری در نبرد ایلیپا در سال ۲۰۶ پیش از میلاد در برابر مگو بارکا، برادر هانیبال، به اوج خود رسید. اگرچه او به‌عنوان یک قهرمان توسط مردم روم شناخته می‌شد، به‌ویژه به خاطر پیروزی‌هایش علیه کارتاژ، اما اسکیپیو مخالفان زیادی داشت، به‌خصوص کاتو بزرگ که از او به‌شدت نفرت داشت. در سال ۱۸۷ پیش از میلاد، او و برادرش در یک محاکمه نمایشی به دلیل رشوه‌ای که ظاهراً از آنتیوخوس سوم، پادشاه سلوکیان، در جریان جنگ روم و
آنتیوخوس سوم، پادشاه سلوکیان، در جریان جنگ روم و سلوکیان دریافت کرده بودند، محاکمه شدند. اسکیپیو که از ناسپاسی هم‌قطارانش دل‌سرد شده بود، روم را ترک کرد و از زندگی عمومی کناره‌گیری کرد و در ویلای خود در لیتِرنوم بازنشسته شد. سالهای نخستین زندگی. خانواده. اسکیپیو آفریکانوس با نام پوبلیوس کورنلیوس اسکیپیو در سال ۲۳۶ پیش از میلاد از پدر هم‌نام خود و مادرش پومپونیا در خانواده کورنلیوس اسکیپیون‌ها به دنیا آمد.خانواده او یکی از خانواده‌های بزرگ و باستانی پاتریسیان بود که در حافظه زنده چندین بار به مقام کنسولی
بود که در حافظه زنده چندین بار به مقام کنسولی رسیده بودند: پدر پدربزرگ او، لوسیوس کورنلیوس اسکیپیو بارباتوس، و پدربزرگش، لوسیوس کورنلیوس اسکیپیو، هر دو کنسول و سنسور بودند. پدر او در سال ۲۱۸ پیش از میلاد مقام کنسولی داشت، عموی او در سال ۲۲۲ پیش از میلاد کنسول بود، و برادران مادرش – مانیوس پومپونیوس ماتوس و مارکوس پومپونیوس ماتوس – به ترتیب در سال‌های ۲۳۳ و ۲۳۱ کنسول بودند. سالهای نخست خدمت نظامی. جنگ دوم پونیک در بهار سال ۲۱۸ پیش از میلاد آغاز شد، زمانی که اولتیماتوم روم به کارتاژ، مبنی بر اینکه هانیبال
اولتیماتوم روم به کارتاژ، مبنی بر اینکه هانیبال باید از ساگونتوم در اسپانیا عقب‌نشینی کند، رد شد. پدر اسکیپیو در آن سال کنسول بود و اسکیپیو جوان به او در کارزار متوقف کردن پیشروی هانیبال به سوی ایتالیا پیوست. در یک درگیری کوتاه سواره‌نظام بین پدر اسکیپیو و هانیبال در نزدیکی رودخانه تیسینوس، نزدیک پاویا امروزی، پولیبیوس ادعا می‌کند که پسر جان پدرش را پس از اینکه پدرش توسط سواران دشمن محاصره شد، نجات داد. با این حال، منابع دیگر این افتخار را به یک برده لیگوریایی بی‌نام نسبت می‌دهند. دو سال بعد، در سال ۲۱۶
بی‌نام نسبت می‌دهند. دو سال بعد، در سال ۲۱۶ پیش از میلاد، اسکیپیو به عنوان تریبون نظامی خدمت کرد. او از نبرد فاجعه‌آمیز کانای جان سالم به در برد – پدرزن او، کنسول لوسیوس آئمیلیوس پاولوس، در آنجا کشته شد – و پس از نبرد، بازماندگان را در کانوسیوم گرد آورد. به گفته لیوی، هنگامی که او شنید که لوسیوس کائکیلیوس متلوس و دیگر اشراف جوان در حال بحث دربارهٔ طرحی برای ترک جمهوری و رفتن به خارج از کشور برای خدمت به عنوان مزدور هستند، اسکیپیو به جلسه یورش برد و همه آن‌ها را مجبور کرد که با شمشیر در دست به ژوپیتر و
آن‌ها را مجبور کرد که با شمشیر در دست به ژوپیتر و سه‌گانه کاپیتول سوگند بخورند که هرگز روم را ترک نخواهند کرد. این داستان احتمالاً یک اختراع متاخر است، زیرا در آثار پولیبیوس دیده نمی‌شود. سال بعد، در ۲۱۳ پیش از میلاد، او به عنوان اِدیل کورول انتخاب شد و با پسرعمویش مارکوس کورنلیوس ستگوس خدمت کرد. نامزدی او توسط یکی از تریبون‌های پلبی به دلیل نرسیدن به حداقل سن لازم مورد مخالفت قرار گرفت، اما رأی‌دهندگان حمایت چنان پرشوری از اسکیپیو نشان دادند که آن تریبون از مخالفت خود دست کشید. جنگ دوم پونیک. عملیات نظامی
مخالفت خود دست کشید. جنگ دوم پونیک. عملیات نظامی در اسپانیا. از آغاز جنگ تا سال ۲۱۱ پیش از میلاد، پدر اسکیپیو، پوبلیوس کورنلیوس اسکیپیو، و عمویش، گنایوس کورنلیوس اسکیپیو کلاوس، فرماندهی ارتش‌های روم در اسپانیا را بر عهده داشتند. آن‌ها در زمانی پیشرفت کردند که کارتاژی‌ها مجبور شدند بخش قابل توجهی از نیروهای خود را به‌دلیل سرکشی سیفاکس از نومیدیا عقب‌نشینی کنند. در طول هفت سال از سال ۲۱۸، برادران موفق شدند کنترل روم را به‌طور عمیق به خاک کارتاژ گسترش دهند.اما فاجعه در سال ۲۱۱ پیش از میلاد به وقوع پیوست،
فاجعه در سال ۲۱۱ پیش از میلاد به وقوع پیوست، زمانی که برادران نیروهای خود را برای حمله به سه ارتش جداگانه کارتاژی تقسیم کردند و به‌صورت جزئی شکست خوردند. برادران در نبردهای جداگانه‌ای در برابر کارتاژی‌ها که به‌دست هاسدروبال بارکا، مگو بارکا و هاسدروبال گیسکو رهبری می‌شدند، کشته شدند؛ دو بارکا برادران هانیبال بودند. در ابتدا، گایوس کلودیوس نرو – که در سال ۲۱۲ پیش از میلاد پرایتور بود – برای کنترل وضعیت به اسپانیا فرستاده شد. اما در سال ۲۱۰ پیش از میلاد، مجمع عمومی اسکیپیو را به فرماندهی انتخاب کرد.
مجمع عمومی اسکیپیو را به فرماندهی انتخاب کرد. پژوهشگران مدرن روایت لیوی دربارهٔ تردید سناتورها را رد کرده و به جای آن پیشنهاد کرده‌اند که سناتوران اسکیپیو را انتخاب کردند اما به‌منظور مشروعیت بخشی به یک فرماندهی غیررسمی، مجبور به برگزاری رأی‌گیری عمومی شدند. سپردن فرماندهی به اسکیپیو اقدامی فوق‌العاده بود، زیرا در این زمان او هرگز پرایتور یا کنسول نبوده و با این حال، به او «ایمپریوم پرو کنسوله» اعطا شد و با رسیدن به اسپانیا در اوایل پاییز، فرماندهی را بر عهده گرفت. او نخستین فردی بود که بدون داشتن مقام
عهده گرفت. او نخستین فردی بود که بدون داشتن مقام کنسولی، «ایمپریوم پروکنسولار» دریافت کرد. او با حدود ۱۰٬۰۰۰ نیروی تقویتی به اسپانیا رفت و به زودی با یک فرمانده دیگر، مارکوس یونیوس سیلانوس، که به‌عنوان پروپرایتور فرستاده شده بود و به‌زودی فرماندهی ارتش نرو را بر عهده گرفت، ملحق شد. در تلاش برای شکست دادن سه ارتش کارتاژی به‌طور جداگانه، در سال بعد، ۲۰۹ پیش از میلاد، اسکیپیو اولین کارزار بزرگ خود را آغاز کرد: او شهر کارتاژ نووا (کارتاگنای مدرن) را که یک مرکز لجستیکی بزرگ کارتاژ و از اهمیت استراتژیک بالایی
لجستیکی بزرگ کارتاژ و از اهمیت استراتژیک بالایی برخوردار بود، محاصره کرد.در نبرد، او شهر را با فرستادن گروهی از نیروهایش از طریق تالاب در شمال شهر، زمانی که سطح آب به پایین‌ترین حد خود رسید، تصرف کرد. او به سربازان گفت که رؤیایی داشته که در آن خدای نپتون وعده کمک داده است؛ این رؤیای ادعایی نقشی در شکل‌گیری سریع یک افسانه حول اسکیپیو و خانواده‌اش داشت. با حمله سریع به شهر و عدم توانایی در تفکیک میان سربازان و غیرنظامیان، اسکیپیو به سربازانش دستور داد هر کسی را که با آن مواجه می‌شوند، قتل‌عام کرده و هر
کسی را که با آن مواجه می‌شوند، قتل‌عام کرده و هر سازه‌ای را غارت کنند؛ پولیبیوس این قتل‌عام را اقدامی برای ایجاد وحشت در میان مردم اسپانیا برای تسلیم سریع دانست و در روایتی ذکر کرد که رومیان چنان دقیق بودند که حتی سگ‌ها و دیگر حیوانات را نیز به دو نیمه می‌کردند. سپس او تسلیم مگو را در قلعه پذیرفت و بلافاصله رویکرد خود را تغییر داد، شهروندان باقی‌مانده را نجات داد و تنها غیرشهروندان شهر را به بردگی گرفت. و سپس سیصد گروگان اسپانیایی را به اسارت خود درآورد، به آن‌ها هدایایی داد، امنیت آن‌ها و خانواده‌هایشان
آن‌ها هدایایی داد، امنیت آن‌ها و خانواده‌هایشان را تضمین کرد و به آن‌ها وعده آزادی داد، مشروط به اینکه جوامع مربوطه آن‌ها با روم متحد شوند. پس از نبرد، چندین قبیله اسپانیایی به رومی‌ها پیوستند. در سال بعد، ۲۰۸ پیش از میلاد، اسکیپیو با هاسدروبال در شمال رودخانه بایتیس، در نزدیکی باکولا جنگید. در حالی که اسکیپیو پیروز شد، نبرد قاطعانه نبود و هاسدروبال به همراه بیشتر ارتش خود به سمت شمال و از طریق کوه‌های پیرنه به ایتالیا گریخت. هاسدروبال و ارتش او در سال ۲۰۷ به ایتالیا رسیدند، جایی که در نبرد متاوروس شکست
به ایتالیا رسیدند، جایی که در نبرد متاوروس شکست خوردند و ارتش او نابود و خود هاسدروبال کشته شد.در سال بعد، هاسدروبال توسط شخصی به نام هانو جایگزین شد که در سلتیبریا توسط یونیوس سیلانوس اسیر شد.پس از تعقیب ارتش هاسدروبال، پسر گیسگو، که به گادس (کادیس امروزی) عقب‌نشینی کرد، برادر اسکیپیو اورونگیس (خائین امروزی) را فتح کرد و سپس پیروزی قاطع در سال ۲۰۶ پیش از میلاد در نبرد ایلیپا، در شمال سویا امروزی، کارتاژی‌ها را مجبور به عقب‌نشینی از شبه‌جزیره کرد. در عملیات پاک‌سازی، اسکیپیو ایلورگیا و کاستولو را تصرف کرد
پاک‌سازی، اسکیپیو ایلورگیا و کاستولو را تصرف کرد و مجازات شدیدی بر ایلورگیا اعمال کرد، زیرا پناهندگان ارتش او را کشته بودند. سایر فرماندهان رومی نیز شهرهای دیگری در اسپانیا را تصرف کردند، از جمله آستاپا که ساکنان آن به‌طور دسته‌جمعی خودکشی کردند. پس از شورشی که توسط قبایل اسپانیایی به سرعت سرکوب شد، هنگامی که شایعات نادرستی مبنی بر مرگ اسکیپیو به دلیل بیماری منتشر شد، او به آفریقا رفت تا حمایت سیفاکس را جلب کند و سپس به غرب اسپانیا رفت تا با ماسینیسا ملاقات کند. سیفاکس وفاداری خود را اعلام کرد اما در نهایت
کند. سیفاکس وفاداری خود را اعلام کرد اما در نهایت به کارتاژی‌ها پیوست؛ ماسینیسا، با این حال، پس از اینکه سیفاکس او را از پادشاهی ماسیلی اخراج کرد، با یک گروه کوچک به رومی‌ها پیوست. در این میان، گادس به رومی‌ها تسلیم شد. در حدود سال ۲۰۶ پیش از میلاد، اسکیپیو همچنین شهر ایتالیکا را تأسیس کرد (واقع در حدود ۹ کیلومتری شمال غربی سویا)، که بعدها زادگاه امپراتوران تراژان، هادریان و تئودوسیوس اول شد.با پیروزی عمومی در سراسر شبه‌جزیره، اسکیپیو سپس به رم بازگشت تا برای کنسولی سال ۲۰۵ پیش از میلاد کاندید شود و
تا برای کنسولی سال ۲۰۵ پیش از میلاد کاندید شود و فرماندهی را به لوسیوس کورنلیوس لنتولوس و لوسیوس مانلیوس آسیدینوس واگذار کرد. او در اواخر سال به رم بازگشت؛طبق گفته لیوی، او از برگزاری پیروزی منع شد به این دلیل که او خصوصی بود، یعنی بدون مجوز رسمی (سینه ماگیستراتو) و هرگز به یک منصب رسمی با قدرت اجرایی انتخاب نشده بود. عملیات نظامی در آفریقا. اسکیپیو با شور و هیجان فراوان در سال ۲۰۵ پیش از میلاد به‌اتفاق آرا به عنوان کنسول انتخاب شد. او ۳۱ سال داشت و از نظر فنی هنوز برای کنسولی بسیار جوان بود. وقتی او به
فنی هنوز برای کنسولی بسیار جوان بود. وقتی او به منصب خود وارد شد، از سنا درخواست کرد که استان آفریقا به او واگذار شود و تهدید کرد که اگر این خواسته رد شود، موضوع را به مجامع عمومی خواهد برد.با وجود مخالفت شدید پرینکپس سِناتوس، کوئینتوس فابیوس ماکسیموس وِروکوسوس، سنا تسلیم فشار او شد و سیسیل را با مجوز عبور به آفریقا در صورت تمایل به او واگذار کرد.مخالفت فابیوس ممکن است به دلیل حسادت به محبوبیت اسکیپیو بوده باشد، اما احتمالاً به دلیل شکست کمپین آفریقا در حدود سال ۲۵۵ پیش از میلاد تحت فرماندهی مارکوس آتیلیوس
سال ۲۵۵ پیش از میلاد تحت فرماندهی مارکوس آتیلیوس رگولوس در طول جنگ اول پونیک نیز بوده است که باعث تجدید قوای جنگی کارتاژی‌ها شد. با این حال، سنا هیچ سرباز اضافی به اسکیپیو اختصاص نداد و او مجبور شد ارتشی از داوطلبان را گرد آورد. لیوی گزارش می‌دهد که او از مشتریان و حامیانش در ایتالیا حدود ۳۰ کشتی جنگی و ۷۰۰۰ مرد جمع‌آوری کرد. سکیپیو بیشتر دوران کنسولی خود را صرف آماده‌سازی نیروهایش در سیسیل برای تهاجم به آفریقا کرد. او در همان سال لوکری را در جنوب ایتالیا تصرف کرد و فرماندهی آنجا را به فردی به نام پلمینیوس
کرد و فرماندهی آنجا را به فردی به نام پلمینیوس سپرد. پس از به‌دست گرفتن فرماندهی، پلمینیوس معبد شهر را غارت کرد و دو تریبون نظامی را شکنجه داده و کشت. به خاطر این جنایات، سنا دستور بازداشت پلمینیوس را صادر کرد؛ اسکیپیو نیز در این حادثه دخیل شناخته شد اما سال بعد از هرگونه اتهامی تبرئه شد. یورش به آفریقا. در سال ۲۰۵ پیش از میلاد، اسکیپیو با نیروهای خود وارد آفریقا شد و شهر اوتیکا را محاصره کرد. پس از مدتی عقب‌نشینی کرد و در طول زمستان با کارتاژی‌ها به‌طور ظاهری وارد مذاکرات شد. در جریان این مذاکرات صوری، او
وارد مذاکرات شد. در جریان این مذاکرات صوری، او اردوگاه‌های دشمن را شناسایی و نقشه‌برداری کرد و سپس در یک حمله شبانه موفق شد آن‌ها را نابود کرده و تعداد زیادی از دشمن را از بین ببرد. در اوایل سال جدید، در نبرد دشت‌های بزرگ پیروز شد و پس از دستگیری سیفاکس، شاه نومیدیا، ماسینیسا را به تاج‌وتخت بازگرداند. کارتاژی‌ها در واکنش به این شکست، ژنرال‌های خود هانیبال و ماگو را از ایتالیا فراخواندند و همچنین ناوگان خود را برای قطع خطوط تدارکاتی اسکیپیو علیه او به‌کار گرفتند.اسکیپیو مجبور به نبرد دریایی نزدیکی اوتیکا شد
مجبور به نبرد دریایی نزدیکی اوتیکا شد اما موفق شد از یک فاجعه جلوگیری کند و تنها حدود شصت کشتی تدارکاتی را از دست داد. دور دیگری از مذاکرات صلح آغاز شد و کارتاژی‌ها موافقت کردند که تمامی ادعاهای سرزمینی خود در مدیترانه و فراتر از آن را رها کنند، حق توسعه خود در آفریقا را محدود کنند، پادشاهی ماسینیسا را به رسمیت بشناسند، تمامی کشتی‌های خود به‌جز بیست فروند را تحویل دهند، و غرامت جنگی بپردازند. با این حال، در جریان مذاکرات، کارتاژی‌ها که با قحطی مواجه بودند، به یک کاروان غذایی رومی حمله کردند که باعث شد
به یک کاروان غذایی رومی حمله کردند که باعث شد اعتراضاتی ارسال شده و مبادله سفیران صورت گیرد. در سال ۲۰۳ پیش از میلاد، تلاش‌هایی برای برکناری اسکیپیو از فرماندهی صورت گرفت. یکی از کنسول‌های آن سال، گنایوس سرویلیوس کایپیو، تلاش کرد خود را جایگزین اسکیپیو کند تا افتخار آخرین ضربه به کارتاژ را به نام خود ثبت کند. همچنین، کنسول‌های سال ۲۰۲ پیش از میلاد نیز به‌دلیل علاقه‌مندی به فرماندهی در آفریقا، به این اقدام تمایل داشتند. با این حال، اسکیپیو در سال ۲۰۲ پیش از میلاد، در یک ملاقات با هانیبال شرایط صلح را رد
از میلاد، در یک ملاقات با هانیبال شرایط صلح را رد کرد. پس از آن، با حمایت سواره‌نظام نومیدی ماسینیسا، نبرد زاما انجام شد که طی آن رومی‌ها پیروز شدند و کارتاژ بار دیگر خواستار صلح شد. در سال ۲۰۱ پیش از میلاد، اسکیپیو در آفریقا ماند تا مذاکرات صلح را به پایان برساند. این مذاکرات منجر به شرایطی شد که در آن قلمرو کارتاژ به وضعیت قبل از جنگ بازگشت، تمامی اموال و افراد اسیر به رومیان بازگردانده شدند، کارتاژ به غیر از ده تریرم کشتی جنگی باقی‌مانده‌اش را از دست داد و برای انجام هر جنگی نیازمند اجازه از روم شد.
داد و برای انجام هر جنگی نیازمند اجازه از روم شد. همچنین قلمرو ماسینیسا در نومیدیه تأیید شد و کارتاژ موظف شد تا غرامت جنگی به میزان ۱۰ هزار تالنت را طی ۵۰ سال بپردازد. کنسول سال ۲۰۱ پیش از میلاد، گنایوس کورنلیوس لنتولوس، تلاش کرد با این صلح مخالفت کند تا بتواند جای اسکیپیو را بگیرد و جنگ را ادامه دهد. اما شرایط صلح توسط مجمع در روم تأیید شد و جنگ به پایان نهایی رسید. بازگشت. پس از بازگشت به روم، اسکیپیو یک تریومف بزرگ را به افتخار پیروزی‌هایش بر هانیبال، کارتاژی‌ها و سیفاکس برگزار کرد.در این جشن، او لقب
کارتاژی‌ها و سیفاکس برگزار کرد.در این جشن، او لقب آفریکانوس (به معنی "آفریقایی") را برای پیروزی‌هایش به خود اختصاص داد. با وجود اینکه اسکیپیو تنها در اوایل دهه سوم زندگی خود بود، حرفه‌اش به میزان زیادی از همتایانش پیشی گرفته بود.اسکیپیو پس از بازگشت، ۱۲۳ هزار پوند نقره به خزانه روم واریز کرد و به هر یک از سربازانش ۴۰۰ اسس (واحد پول روم) داد. محبوبیت او در میان پلِب‌ها (طبقه پایین جامعه روم) شگفت‌انگیز بود. افسانه‌ای که دربارهٔ او شکل گرفته بود، در نسخه‌های بعدی او را حتی به عنوان پسر ژوپیتر معرفی می‌کرد و
بعدی او را حتی به عنوان پسر ژوپیتر معرفی می‌کرد و نوید موفقیت‌های سیاسی بزرگی را می‌داد.اما این موفقیت‌ها باعث شد بسیاری از اشراف رومی به دشمنان او تبدیل شوند، بیشتر برای جلوگیری از افزایش قدرت و شکوه او یا به دلیل حسادت. حتی در دوران کنسولی او، فابیوس ماکسیموس و دیگران با او مخالف بودند، به ویژه پس از انتشار داستان‌هایی که او را به عنوان پادشاه و خدا در اسپانیا معرفی می‌کردند. با این حال، نقش اسکیپیو در سیاست روم همچنان در چارچوب سنتی باقی ماند. سالهای پایانی زندگی. دوران سانسوری و دومین دوره کنسولی. در
زندگی. دوران سانسوری و دومین دوره کنسولی. در سال ۱۹۹ قبل از میلاد، اسکیپیو به همراه پوبلیوس آئلیوس پایتوس به عنوان سانسور (یکی از مقامات عالی روم) انتخاب شد. هرچند دوره سانسوری آن‌ها عمدتاً بی‌اهمیت بود، اما اسکیپیو به عنوان پرینکیپس سنا (رهبر سنا) منصوب شد، عنوانی که او تا دو دوره پنج‌ساله بعدی حفظ کرد.کلاسیک‌دان هاوارد هیز اسکالارد بر این باور بود که پس از این نقطه، موقعیت سیاسی اسکیپیو وارد مرحلهٔ افول شد، اما این نظر محل اختلاف است. پس از گذشت ده سال الزامی بین دو کنسولگری، اسکیپیو توانست در ۱۹۴ قبل از
بین دو کنسولگری، اسکیپیو توانست در ۱۹۴ قبل از میلاد دوباره به مقام کنسولی انتخاب شود. در طول دومین کنسولی خود، او تمایل داشت جانشین تیتوس کوئینکتیوس فلا مینینوس در یونان شود و از حضور قوی‌تر روم در دریای اژه به عنوان حفاظی در برابر آنتیوخوس سوم حمایت می‌کرد، اما در این مورد موفق نشد. به جای آن، او با قبیله‌های بویی و لیگوری‌ها در شمال ایتالیا جنگید، قبایلی که روم از سال ۲۰۱ قبل از میلاد به‌طور مداوم با آن‌ها درگیر بود. اسکیپیو به تیبریوس سمپرونیوس لونگوس، هم‌مقام کنسولی‌اش، اجازه داد نقش اصلی را در نبردها
کنسولی‌اش، اجازه داد نقش اصلی را در نبردها داشته باشد و خود به رم بازگشت تا انتخابات کنسولی را برگزار کند. در سال ۱۹۳ قبل از میلاد، گفته می‌شود که اسکیپیو در دو مأموریت دیپلماتیک شرکت داشت. اولین مأموریت به آفریقا بود، جایی که او به همراه دو نفر دیگر برای حل اختلاف مرزی بین کارتاژ و ماسینیسا فرستاده شد؛ اما موضوع به صورت عمدی یا ناخواسته حل نشد. دومین مأموریت او ادعا شده که به آسیا بوده، اما با توجه به زمان سفر، این اتفاق به احتمال زیاد رخ نداده است. در این مأموریت فرضی، گفته می‌شود که اسکیپیو در افسس با
مأموریت فرضی، گفته می‌شود که اسکیپیو در افسس با هانیبال دربارهٔ بهترین ژنرال‌ها بحث کرده است، اما این ماجرا افسانه‌ای به نظر می‌رسد. جنگ سلوکیان و روم. در سال ۱۹۲ قبل از میلاد، روم به آنتیوخوس سوم اعلام جنگ کرد.آنتیوخوس پس از یک دوره جنگ سرد با رومی‌ها از زمان پایان جنگ دوم مقدونیه تا سال ۱۹۳ قبل از میلاد، به یونان حمله کرد.تلاش اولیه آنتیوخوس برای تصرف یونان با استقبال کمی از سوی ساکنان محلی مواجه شد؛ زیرا آن‌ها در شرایطی صلح‌آمیز و در چارچوب یک سیستم بین‌شهری آزاد پس از اعلام آزادی یونان توسط روم زندگی