payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مورد توجه و ماندگار شده‌است. مشهورترین و بهترین نسخه باقی‌مانده از رساله نسخه مشهور Codex magliabechiano است که اکنون در موزه نگهداری می‌شود. در حقیقت نسخه نام برده شده شامل طرحی روشن جهت شهر بزرگ میلان است. این کتاب که در آن اجزاء تکنیکی یک آرمان شهر به تصویر کشیده شده‌است، یکی از مدل‌های نمونه کلاسیک رم است. ویژگی‌های کاری فیلارته. فیلارته یکی از بیشمار شخصیت‌های مطرحی است که طرح‌های او در نسخ خطی موجود است. این نظریه پرداز یکی از مدعیان پیوند بین نقاشی معماری در VMS است و در دیگر کارهایش در طول قرن
معماری در VMS است و در دیگر کارهایش در طول قرن پانزدهم علومی که در آن‌ها تبحر داشته‌است به خوبی مشهود می‌باشد.
معماری فاشیستی یک سبک از معماری است که به وسیلهٔ معماران جوامع فاشیستی درابتدای قرن بیستم وسعت یافت. این سبک در اواخر دهه ۱۹۲۰ با ظهور مدرنیسم در جوامع ناسیونالیستی که دولت‌های فاشیست آن‌ها را اداره می‌کردند، به محبوبیت رسید. این سبک به معماری رم باستان شباهت دارد. بهر حال ساختمان‌های دوره فاشیست فاقد طراحی زیبا بوده و بر اساس تقارن و سادگی ساخته شده و تزیینات کمی داشتند. هر دو رهبر فاشیست یعنی بنیتو موسولینی و آدولف هیتلر از این سبک جدید معماری به عنوان ابزاری برای متحد کردن شهروندان تحت رهبریشان استفاده
برای متحد کردن شهروندان تحت رهبریشان استفاده کردند و سعی کردند یک دوره جدید از فرهنگ ملی را به وجود آوردند و یک قانون مشخص ملی را نمایش دهند. امروزه بخاطر مغلوب شدن قدرت‌های فاشیستی در جنگ جهانی دوم، معماری فاشیستی به ندرت دیده می‌شود. ایدئولوژی سیاسی فاشیست همراه با سبک معماری آن، پس از جنگ جهانی دوم به سرعت رو به نابودی رفت و در نتیجه بعد از دوره فاشیست ساختمان جدیدی با این سبک معماری ساخته شد. تاریخچه. سبک معماری فاشیست بازتاب ارزش‌های سیاسی فاشیست بود که در ابتدای قرن بیستم و پس از جنگ جهانی اول ظهور
که در ابتدای قرن بیستم و پس از جنگ جهانی اول ظهور پیدا کرد. فلسفه ی آن به وسیلهٔ ملت بسیار ناسیونالیستی که توسط حکومت دیکتاتوری اداره می‌شوند تعریف شد. با نگرشی به معنویت، جامعه فاشیست به ملت نگاه برتری دارد و ملت را از فردیت بالاتر می‌داند. جامعه فاشیست همه فرهنگ‌ها و عقیده‌هایی را که از تاریخ و فرهنگ گذشته این ملت نیامده باشد، نادیده می‌گیرد. بعد از ویرانی‌های فیزیکی و اقتصادی جنگ جهانی اول، چشم‌انداز روشن اروپای غربی، به سمت جامعه با ثبات اقتصادی متحد و قوی سوق پیدا کرد که این مهم فضای مناسبی را برای
و قوی سوق پیدا کرد که این مهم فضای مناسبی را برای ظهور فاشیسم و بنگاه‌مداری فراهم کرد. فاشیسم ایتالیایی و آلمانی. معماری فاشیسم تحت قوانین بنیتو موسولینی در ایتالیا از سال ۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳ محبوب شد. در این دوره او(بنیتو موسولینی) سیستم اجرایی حکومت ایتالیا را از نخست‌وزیری به دیکتاتوری تغییر داد. چند سال بعد از به‌دست گرفتن حکومت، خود را به رهبر ایتالیا تبدیل کرد. به محض رسیدن به حکومت، فاشیسم و ایده‌آلیست را جایگزین دمکراسی در ایتالیا کرد. او از همه شکل‌های رسانه، من جمله هویت معماری ایتالیا استفاده کرد. سبک
من جمله هویت معماری ایتالیا استفاده کرد. سبک جدید معماران مدرن، یکی از راه‌هایی بود که به او کمک کرد که ایتالیای واحد فاشیست را بسازد. وقتی که او از معماران خواست که یک سبک معماری فاشیست بسازند، آن‌ها از سبک‌های گذشته معماری رم تقلید کردند که غرور تاریخی و حس میهن‌پرستی ایتالیایی در آن وجود داشته باشد. معماری فاشیست یکی از شیوه‌های متعدد موسولینی برای قدرت بخشیدن به فرهنگ تازه به وجود آمدهٔ فاشیست، به عنوان یک دوره جدید و خاص در ایتالیا بود. درست مشابه آن، در زمانی که هیتلر در سال۱۹۳۳ به حکومت رسید و شیوه
در زمانی که هیتلر در سال۱۹۳۳ به حکومت رسید و شیوه حکومت آلمان را به دیکتاتوری تبدیل کرد، از معماری فاشیست به عنوان یکی از ابزارهای متعدد خود برای یکپارچه کردن آلمان تحت حکومتش بهره گرفت. در نظر هیتلر سه عامل اساسی، معماری آلمان فاشیست را برجسته می‌ساخت: پایداری، ابعاد عظیم و سرعت ساخت آن. نقشهٔ هیتلر این بود که برلین را پس از پیروزی نیروهای نازی در جنگ دوم جهانی با نام Germania یاWelthauptstadt بازسازی کند و برای این کار از معمار مورد علاقه خود، آلبرت اشپر خواسته بود که این ابر شهر جدید را با معماری فاشیست
بود که این ابر شهر جدید را با معماری فاشیست طراحی کند. معماران. برجسته‌ترین معماران سبک فاشیست ایتالیایی و آلمانی در این دوره جوزپه ترانی, مارچلو پیاسنتینی وآلبرت اشپیر بودند.
انوشیروان ملقب به شرف‌المعالی از امیران آل زیار بود. او در کودکی حکومت را بعد از پدرش منوچهر در سال ۴۲۱ هجری و به شرط دادن خراج به محمود غزنوی به دست گرفت. اما قدرت عملاً در اختیار سپهسالارش، باکالیجار کوهی بود. باکالیجار فرمانروای گرگان و طبرستان بود و مسعود غزنوی، جانشین محمود، به شرط ادامه پرداخت خراج حکومت او را ابقا کرد. جز این، دیگر نامی از انوشیروان در تاریخ نیست تا آن که پس از بالا گرفتن درگیری میان باکالیجار و مسعود غزنوی، در سال ۴۲۶ قمری مسعود به گرگان و طبرستان حمله کرد. در این هنگام، باکالیجار
گرگان و طبرستان حمله کرد. در این هنگام، باکالیجار در نامه‌ای، از انوشیروان و خودش به عنوان فرمانروایان گرگان و طبرستان نام برده‌است. باکالیجار توانست برابر حملهٔ مسعود مقاومت کند و با خروج او، مجدداً در گرگان به تخت نشیند و اعلام اطاعت او را کند. با ضعیف شدن مسعود غزنوی و شکست او از طغرل بیگ در جنگ دندانقان، در گرگان هم انوشیروان بر باکالیجار غلبه کرد و خود بر حکومت نشست. ولی طغرل کمی بعد به قلمروش تاخت و او را مطیع خود ساخت و مرداویج بن بسو را شریک او در حکومت گرگان و طبرستان نمود. پیش‌زمینه. اطلاعات
در حکومت گرگان و طبرستان نمود. پیش‌زمینه. اطلاعات زیادی از این برهه از تاریخ طبرستان در دسترس نیست چون تواریخ محلی مازندران دربارهٔ حوادث نیمهٔ دوم سدهٔ پنجم اطلاعات اندکی ثبت کرده‌اند. با آغاز حکومت منوچهر زیاری، دودمان آل زیار وارد دوران افول و به سلاطین ترک‌تباری وابسته شد که در خراسان قدرت بیشتری داشتند. بدین ترتیب، در این دوره، زیاریان از حکومتی مستقل به قدرتی تحت سلطه و دست‌نشانده تبدیل شدند و در حالی که هیچ‌کدام از امیران قبلی آل زیار خراج‌گزار دیگر حکومت‌های همسایه نبودند، پس از روی کار آمدن منوچهر
همسایه نبودند، پس از روی کار آمدن منوچهر پرداخت خراج سالانه‌ای، اغلب به مبلغ پنجاه هزار دینار، مرسوم شد. برخلاف امیران پیشین زیاری، از زمان منوچهر و جانشینان او اطلاعات چندانی وجود ندارد؛ زیرا منابع اولیه دربارهٔ آن‌ها، که قدرت پیشین خود را از دست داده بودند، مطالب چندانی ننوشته‌اند و افزون بر این، سکه‌های محدودی از این فرمانروایان زیاری در دست است. همزمان با سال‌های پایانی حکومت منوچهر زیاری، محمود غزنوی توانسته بود بر آل بویه و حاکمان محلی دیلمی و کَرد چیره شود و بر شهرهای ری و جبال تسلط یابد. منوچهر در
شود و بر شهرهای ری و جبال تسلط یابد. منوچهر در سال ۴۲۰ یا ۴۲۱ هجری به مرگ طبیعی از دنیا رفت و پس از درگذشت او، در فاصله‌ای کوتاه سلطان محمود غزنوی نیز درگذشت. البته بیهقی در داستان متفاوتی باکالیجار کوهی را برادرزن منوچهر دانسته و می‌گوید وی به کمک حاجب بزرگ منوچهر، او را به زهر مسموم کرده و کشته‌است. با توجه به این که انوشیروان در زمان درگذشت پدرش و رسیدن به تاج و تخت زیاری، هنوز به سن کافی برای حکمرانی نرسیده بود، احتمالاً بایستی در اوایل سده پنجم هجری به دنیا آمده باشد؛ گرچه منابع در این باره گمانه‌زنی
دنیا آمده باشد؛ گرچه منابع در این باره گمانه‌زنی نکرده‌اند. نخستین دورهٔ حکومت. پس از مرگ منوچهر، در سال ۴۲۰ یا ۴۲۱ هجری، انوشیروان به حکومت موروثی دست یافت و محمود غزنوی حکومتش را به رسمیت شناخت. البته به گفته بیهقی، سلطان محمود ابتدا تردید داشت که آیا انوشیروان قدرت کافی برای حکومت در منطقه‌ای که تحت فشار حملات روزافزون ترکمن‌ها از سمت استپ‌های دهستان قرار داشت، دارد یا خیر. محمود برای کمک به تثبیت به حکومت نشستن انوشیروان پانصد هزار دینار باج طلب نمود. مدت کوتاهی پس از بر تخت نشستن انوشیروان، محمود
مدت کوتاهی پس از بر تخت نشستن انوشیروان، محمود غزنوی درگذشت و بیشتر دوره نخست امارت انوشیروان مقارن سلطنت مسعود غزنوی است، که جایگزین محمود شده‌بود. در قلمرو انوشیروان به نام مسعود سکه ضرب می‌شد و خطبه می‌خواندند. آن گونه که بیهقی در کتابش آورده، در این زمان باکالیجار همهٔ کارها را انجام می‌داد و انوشیروان که در سنین نوجوانی بود، قدرتی نداشت. ابن اثیر نیز می‌گوید «ابوکالیجار بن ویهان القوهی» فرماندهٔ سپاهیان انوشیروان و ناپدری او بود. گویا این که پس از مرگ منوچهر، باکالیجار با بیوهٔ او، که مادر انوشیروان
منوچهر، باکالیجار با بیوهٔ او، که مادر انوشیروان بود، ازدواج کرد. باکالیجار که موجب تثبیت قدرت انوشیروان شده‌بود، تصمیم گرفت تدریجاً او را از صحنه کار بزند و خود بر تخت نشیند. در همین ایام شرح مشاوره‌ای از سلطان مسعود با «خواجه احمد بن حسن میمندی» در کتاب بیهقی وجود دارد که در آن خواجه به سلطان پیشنهاد می‌دهد حکومت شهر ری را به باکالیجار بسپارند ولی مسعود ضمن اذعان به توانایی باکالیجار مخالفت می‌کند؛ زیرا ترس آن دارد که انوشیروان نتواند بدون حضور باکالیجار از پس کنترل طبرستان برآید. این که باکالیجار چگونه
از پس کنترل طبرستان برآید. این که باکالیجار چگونه حکومت انوشیروان را از سر راه خود برداشته و چه نقشه‌ای کشیده‌بود معلوم نیست. باکالیجار طبق آنچه برخی منابع اولیه معاصر نوشته‌اند، در سال ۴۲۳ هجری، در نامه‌ای به دربار سلطان مسعود مدعی شد که انوشیروان را با زهر کشته و از او خواست، حال چون از تبار مرداویج و وشمگیر فرد ذکوری نیست که توانایی کنترل گرگان و طبرستان را داشته باشد، فرمانروایی خودش را به رسمیت بشناسد. سلطان مسعود که مشغول جنگ با مخالفانش بود، با درخواست باکالیجار موافقت کرد و از او خواست چند نفر را
باکالیجار موافقت کرد و از او خواست چند نفر را برای تحویل منشور حکومت بر آن قلمرو، به دربارش بفرستد. آن گونه که بیهقی گفته، در این سال در شهر غزنین شایعه شده بود که باکالیجار به کمک حاجب بزرگ منوچهر، انوشیروان را زهر خورانده و کشته‌است. به نظر می‌رسد باکالیجار، گرچه در نامه‌اش به دربار سلطان مسعود مستقیماً از قتل انوشیروان سخن نگفته، خود چنین شایعه کرده‌باشد تا زمینهٔ فرمانرواییش را مهیا کند. نهایتاً مسعود که به استحکام حکومت انوشیروان اطمینان نداشت، درخواست باکالیجار برای به رسمیت شناختن بر تخت نشستنش را
باکالیجار برای به رسمیت شناختن بر تخت نشستنش را پذیرفت و باکالیجار رسماً حاکم قلمرو طبرستان و جرجان شد. دوران غیبت. پس از به قدرت رسیدن باکالیجار در سال ۴۲۳ هجری، خبری از انوشیروان نیست تا آن که نامش در ربیع‌الاول سال ۴۲۶ به منابع اولیه بازمی‌گردد. در این سال، بر اثر اختلافاتی که میان سلطان مسعود غزنوی و باکالیجار درگرفته بود، سلطان به قلمرو گرگان لشکر کشید و چون به شهر نزدیک می‌شد، باکالیجار گریخت و انوشیروان، بزرگان شهر و سرداران نظامی را هم با خود به ساری برد. محمدعلی مفرد احتمال می‌دهد که انوشیروان در
برد. محمدعلی مفرد احتمال می‌دهد که انوشیروان در این مدت در حبس بوده. به هر ترتیب، پس از فرار، باکالیجار نامه‌ای به نام خود و انوشیروان برای مسعود نوشت و اظهار اطاعت کرد. ولی سلطان مسعود به نامه‌نگاری‌های باکالیجار وقعی ننهاد. کمی بعد باکالیجار مجدداً قدرت یافت و سلطان مسعود که در لشکرکشی‌اش ناکام مانده‌بود، به سوی مرزهای شمال‌شرقی قلمرو خود رفت؛ جایی که با مهاجمان سلجوقی روبرو شد. دومین دورهٔ حکومت و هجوم سلاجقه. در سال ۴۳۳ هجری، انوشیروان با استفاده از ضعف سلطان مسعود و به طبع آن بی‌پشتوانه ماندن
از ضعف سلطان مسعود و به طبع آن بی‌پشتوانه ماندن باکالیجار توانست مجدداً بر تخت امارت زیاری بنشیند. محمدعلی مفرد می‌گوید که دانسته نیست چگونه انوشیروان توانسته باکالیجار را بر کنار کند چون اطلاعی دقیقی از نحوهٔ ارتباط این دو تن نداریم. برخی منابع از ازدواج انوشیروان با مادر باکالیجار، به وساطت مادر انوشیروان، سخن گفته‌اند که به نظر این مورخ، نمی‌تواند صحت داشته باشد. اما عباس زریاب چنین می‌پندارد که مادر انوشیروان، که همسر باکالیجار بوده، در به قدرت رسیدن دوباره به پسرش کمک کرده‌است. دربارهٔ عاقبت کار
دوباره به پسرش کمک کرده‌است. دربارهٔ عاقبت کار باکالیجار هم اطلاعی در دست نیست. زریاب احتمال می‌دهد که وی در زمان سقوط امارتش به دست انوشیروان به قتل رسیده باشد، ولی منابع چنین گزارشی ارائه نداده‌اند. او سپس می‌گوید: «نظر به مناسبات معمول آن زمان، نگاه‌داشتن دشمنی بزرگ پس از گرفتار کردن او، درست نمی‌نماید و خصوصاً آن که ابن اثیر ذیل حوادث ۴۳۳، می‌گوید مرداویج مادر انوشیروان، همان زن سابق باکالیجار، را به زنی گرفت، که این امر تنها با قتل باکالیجار می‌توانست واقع شود؛ مگر آن که احتمال بدهیم این زن را به زور
واقع شود؛ مگر آن که احتمال بدهیم این زن را به زور مطلقه کرده باشند، که احتمالی بعید است.» در ادامهٔ سال ۴۳۳ هجری طغرل بیگ، رهبر سلجوقیان که به تازگی در نبرد دندانقان مسعود را شکست داده‌بود، از نابه‌سامانی در ملک انوشیروان و رویدادهای آنجا مطلع شد و برای تسخیر گرگان، نیرو فرستاد. چغری بیک به راحتی با لشکریانش وارد شهر گرگان شد. طغرل مبلغ صد هزار دینار را جهت مصالحه با اهالی، مقرر نمود و مرداویج بن بسو دیلمی، که در لشکرش بود، را به عنوان حاکم گرگان تعیین کرد و خراج سالیانه‌اش را پنجاه هزار دینار اعلام کرد.
و خراج سالیانه‌اش را پنجاه هزار دینار اعلام کرد. طبرستان یا بخشی از آن هم به انوشیروان سپرده شد تا تحت نظر مرداویج بن بسو به حکومت خود ادامه دهد. مرداویج با مادر انوشیروان ازدواج کرد و بدین ترتیب انوشیروان کاملاً مطیع او گشت. به این ترتیب، زیاریان تا اواخر قرن تحت امر طغرل و فرمانروایی سلجوقیان، بر ولایت گرگان و طبرستان ادامه دادند. گرچه از منظری دیگر می‌توان گفت که تقریباً این دودمان در این هنگامه منقرض شد چون زین پس تنها برخی امیرزادگان این خاندان فقط در قلعه‌های کوهستانی حکومت‌هایی کوچک یافتند و هیچگاه
قلعه‌های کوهستانی حکومت‌هایی کوچک یافتند و هیچگاه به مناطق هامون و جلگه‌ای دست نیافتند و دولتی جدی نبودند. لذا بسیاری از مورخان سال ۴۳۳ هجری، که مرداویج بن بسو والی شد، را سال پایان کار زیاریان دانسته‌اند، ولی برخی دیگر بر این گمانند که مردان دیگری مانند جستان بن انوشیروان، کیکاووس‌ ابن‌اسکندر، گیلان ‌بن کیکاووس، باکالیجار و دارا پادشاهان دیگر این خاندان بوده‌اند و این دودمان تا ۴۸۳ هجری حکومت کرده‌است و سرانجام به دست اسماعیلیان برافتاده است. میترا مهرآبادی، مورخ معاصر، می‌گوید: «عصر انوشیروان و باکالیجار
مورخ معاصر، می‌گوید: «عصر انوشیروان و باکالیجار را باید آغاز بر پایان حاکمیت نسبتاً مستقل زیاریان دانست؛ اگرچه شاید حتی نتوان از همان آغازین روزهای تشکیل حکومت زیاری توسط مرداویج، حاکمیت زیاریان را کاملاً مستقل خواند.» او در ادامه پذیرش تابعیت سلجوقیان را پایان راه «اندیشه‌ی استقلال‌خواهی از نوع زیاری» و آغازی بر پایان حاکمیت اسمی زیاری، حتی از نوع مطیعانه‌اش، می‌داند. او نوع پذیرش حاکمیت سلجوقیان را با پذیرفتن تابعیت خلفا، سامانیان، غزنویان و بوییان مقایسه کرده و موارد پیشین را جدی تلقی نمی‌کند. ابهامات
کرده و موارد پیشین را جدی تلقی نمی‌کند. ابهامات دربارهٔ انوشیروان. به باور محمدعلی مفرد در مورد ارتباط بین باکالیجار و انوشیروان اطلاعات کمی وجود دارد و دقیقاً مشخص نیست که چگونه باکالیجار توانست ادعا کند انوشیروان مسموم شد و هیچ مردی در خاندان زیاری نیست که حکومت کند، یا در آن زمان دارا و اسکندر بن قابوس کجا بوده‌اند و این که چگونه پس از لشکر آوردن مسعود غزنوی ناگهان انوشیروان به عرصه بازگشت و نامش در کنار نام باکالیجار قرار گرفت؟ بنا بر مقالهٔ روزبه زرین‌کوب، در نوشته‌های عزالدین ابن اثیر همواره نام
در نوشته‌های عزالدین ابن اثیر همواره نام انوشیروان در شرح وقایع این دورهٔ زمانی ذکر شده ولی او در میان گزارش خواستگاری باکالیجار از دختر سلطان مسعود، باکالیجار را «فرماندهٔ سپاه دارا، پسر منوچهر، و سرپرست امور او» معرفی کرده‌است. مشخص نیست منظور ابن اثیر از دارا در اینجا چه کسی است و ارتباط او با انوشیروان مشخص نیست. این احتمال وجود دارد که دارا نام دیگر انوشیروان بوده باشد. محمدعلی مفرد دارا و اسکندر، پدر کیکاووس، را یکی می‌داند و پسر قابوس معرفی می‌کند؛ سپس می‌گوید او در دربار غزنویان می‌زیست و چون
سپس می‌گوید او در دربار غزنویان می‌زیست و چون غزنویان برافتادند، پس از مرگ انوشیروان در ۴۳۵ هجری، به سرزمین اجدادی بازگشت و در قلعه‌های کوهستانی طبرستان به حکومت محدودی دست یافت و تا سال ۴۴۱ هجری حکومت کرد. مرگ. آن گونه که عنصرالمعالی کیکاووس در "قابوس‌نامه" نوشته‌است، انوشیروان هنگام شکار کشته شد. یاقوت حموی در "معجم الادبا" مرگ او را در سال ۴۳۵ هجری ثبت کرده‌است و محمدعلی مفرد بنا بر این، چنین می‌پندارد که انوشیروان پس از کنار زدن باکالیجار دو-سه سالی بر طبرستان حکومت کرده‌است. از سویی زرین‌کوب در
بر طبرستان حکومت کرده‌است. از سویی زرین‌کوب در "دایرةالمعارف بزرگ اسلامی" احتمال می‌دهد که انوشیروان و دارا یکی باشند و ۴۴۱ هجری که ظهیرالدین مرعشی و دیگر منابع تاریخ مازندران به عنوان سال‌مرگ باکالیجار بیان کرده‌اند، در واقع تاریخ درگذشت انوشیروان باشد. باسورث هم در "دانشنامه اسلام" دوران پس از طغرل را برای زیاریان نامعلوم و تاریک می‌داند و احتمال می‌دهد پایان حکومت انوشیروان تا ۴۴۱ هجری باشد و گزارش یاقوت دربارهٔ جانشینی «جستان» به جای انوشیروان را ناصحیح می‌داند. پس از زوال زیاریان و روی کار آمدن
ناصحیح می‌داند. پس از زوال زیاریان و روی کار آمدن سلجوقیان دوران جدیدی در مازندران شروع شد. طغرل در حالی نواحی دشت مازندران را مورد تاخت و تاز قرار داد که مناطق کوهستانی به استقلال خود ادامه دادند. طغرل به باقی گذاشتن گماشته‌ای اکتفا کرد و رو به سوی مناطق غربی ایران نهاد و با خروجش موجب شد عده‌ای از ترکان غز به مناطق مختلفی از مازندران هجوم آورده و غارت و کشتار کنند. این خلاء قدرت سیاسی در مازندران فرصتی مناسب برای ظهور مجدد دودمان باوندیان پدیدآورد. از میان باوندیان معاصر با انوشیروان، «سهراب پسر شهریار»
باوندیان معاصر با انوشیروان، «سهراب پسر شهریار» عزلت گزید و تا پایان عمر از سیاست کناره گرفت؛ اما پسر او، به نام «قارن» در درگاه باکالیجار بود و پس از هجوم طغرل، او مردم کوهستان را گرد خود جمع کرد و مقدمات حکومت پسرش، حسام‌الدوله شهریار، را ایجاد نمود.
زامبی در دین مردم هائیتی، (زبان کریول آییسینی: "zonbi") جسدی متحرک و برخاسته توسط ابزارهای جادویی، مانند افسونگری است. زامبی. بر پایهٔ داستانها، مرده‌های متحرک با گاز گرفتن و وارد کردن بزاق خود به بدن قربانیانشان آنها را همانند خود به یک مرده متحرک تبدیل می‌کنند. در نتیجه، در فیلمها تعداد زامبی‌ها همچنان رو به افزایش است. همچنین بر پایهٔ داستان‌ها، انسان باید در دهان مرده‌های متحرک نمک بریزد زیرا آن‌ها بدین‌وسیله به یاد می‌آورند که مرده‌اند و به گور خود بازمی‌گردند. در فرهنگهای فارسی واژه زامبی به «مارخدا»
در فرهنگهای فارسی واژه زامبی به «مارخدا» ترجمه شده و اصل آن از سرخ‌پوستان دانسته شده‌است. در فلسفه. در فلسفه و به‌ویژه در جستارهای خودآگاهی در فلسفه ذهن، زامبی به سامانهای گفته می‌شود که همانند انسان عمل می‌کند اما خودآگاهی، فهم روانی، و قصد و نیت ندارد.
نبرد سُم یا حمله سم نبردی مهم در جنگ جهانی اول بود که توسط نیروهای امپراتوری بریتانیا و جمهوری سوم فرانسه بر علیه امپراتوری آلمان انجام شد. این نبرد از روز ۱ ژوئیه تا ۱۸ نوامبر سال ۱۹۱۶ در هر دو سوی رودخانه سم در فرانسه رخ داد که در پایان فرانسه و بریتانیا تنها ۱۰ مایل توانستند پیشروی کنند و پس از ۵ ماه این نبرد خونین بی‌نتیجه پایان یافت.
روتخر هاور یا روتگر هاور (زادهٔ ۲۳ ژانویهٔ ۱۹۴۴ - درگذشته ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۹) بازیگر هلندی سینما بود. زندگی‌نامه. روتخر هاور در ژانویه ۱۹۴۴ در بروکلن هلند زاده شد. بازیگری را در مجموعه تلویزیونی «فلوریس» آغاز کرد. بازی‌های او هم مصمم بود و آمیخته با هوش و ذکاوتی دلپذیر. او طی زندگی هنری‌اش به نقش‌آفرینی هم در آثار هلندی و هم آثار انگلیسی‌زبان ادامه داد. یکی از مهم‌ترین و شاید به‌یادماندنی‌ترین فیلم‌های هاور، فیلم «بلید رانر»، ساخته ریدلی اسکات، بود؛ فیلمی که از مهم‌ترین آثار سینمایی جهان است و تأثیر فراوانی بر
مهم‌ترین آثار سینمایی جهان است و تأثیر فراوانی بر هنر هفتم گذاشت و برخی آن را از برترین آثار سینمایی جهان می‌دانند. هاور طراح اصلی مونولوگ- در سکانس بسیار مشهوری از این فیلم است که به نام «اشکی در باران» شهره شده. «من چیزهایی دیده‌ام که شما آدم‌ها باورتان نمی‌شود. سفینه‌های مهاجم، که در برابر اوریون، در آتش می‌سوختند. در ظلمات اطراف دروازه تانهویزر تماشاگر درخشش نور بودم. تمامی آن لحظات در گذر زمان محو می‌شوند: هم‌چون قطرات اشک زیر باران». پس از یک بیماری کوتاه‌مدت در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۹ در ۷۵ سالگی در منزل خود
در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۹ در ۷۵ سالگی در منزل خود در شمال هلند درگذشت. فیلمشناسی. از آثار به‌یادماندنی او می‌توان به فیلم نئو نوآر علمی-تخیلی "بلِید رانِر"، "خون بی‌گناه"، "مرلین"، تشریفات مذهبی، شهر گناه، "صلیب و آسیاب"، "اسپترس"، "بانو شاهین"، "گوشت و خون"، "حرکت مک‌آلیستر"، "نجات از شکار شدن"، "سگ‌های شکاری برادوی"، "سامسون"، ""، "کریستال یا خاکستر"، "سلام جوگر" و "جهان‌های متقاطع" اشاره کرد.
ادوارد جیمز آلموس (زادهٔ ۲۴ فوریه ۱۹۴۷) بازیگر مکزیکی-آمریکایی است. از آثار او می‌توان فیلم‌های "بلید رانر"، "حتی دختران گاوچران هم نغمه‌های بلوز را می‌فهمند"، "شیطان اسم دارد"، "پیروزی روح" و "کت و شلوار بستنی شگفت‌انگیز" و سریال‌های "مسیر مردگان" و "۲ اسلحه" را نام برد.
بمب‌های بشکه‌ای نوعی بمب بوده و از بُشکه‌هایی تشکیل شده که آن‌ها را با مواد مختلفی مثل تی‌ان‌تی، میخ، براده‌های آهن و مواد سوختی اشتعال‌زا انباشته‌اند. کشورها در طول تاریخ از این بمب‌ها در جنگ‌ها استفاده می‌کرده‌اند. این بمب‌ها را به‌وسیلهٔ بالگرد یا هواپیما در ارتفاعات زیاد از سطح زمین حمل می‌کنند تا به نقاط موردنظر برای حمله برسند. پس از پرتاب بمب‌های بشکه‌ای به وسیلهٔ بالگرد بر روی اهداف، آن‌ها منفجر شده و به دنبال انفجار آن‌ها، میخ‌ها و ضایعات آهن رها شده از آن، به ترکش‌های مرگباری تبدیل شده و به هر سو
از آن، به ترکش‌های مرگباری تبدیل شده و به هر سو پراکنده می‌شوند. بنابراین با برخورد آن‌ها به انسان‌ها و محیط پیرامون‌شان، خسارت مالی و جانی زیادی به وجود می‌آید. گرچه بمب‌های بشکه‌ای از دقت بالایی برخوردار نیستند، امّا سبب تخریب گسترده منابع، محیط و تلفات بالای انسانی می‌شوند. کسانی که مورد اصابت ترکش‌های این بمب‌ها قرار می‌گیرند، دچار جراحات سخت و سوختگی شدید یا قطع شدن اعضای بدن خود می‌شوند. استفاده از این بمب‌ها یک نمونهٔ آشکار از جنایت علیه بشریت به‌شمار می‌رود. نخستین مورد شناخته شده از کاربرد بمب
می‌رود. نخستین مورد شناخته شده از کاربرد بمب بشکه‌ای به جنگ کرواسی در سال ۱۹۹۱ برمی‌گردد که هواپیماهای کشاورزی آنتونوف-۲ این نوع بمب را علیه مواضع صرب‌ها به کار گرفتند. در دهه ۱۹۹۰ سودانی‌ها نیز با استفاده از هواپیماهای ترابری بمب‌های بشکه‌ای را به روی شورشیان می‌انداختند؛ امّا گسترده‌ترین نمونه‌های استفاده از این نوع بمب‌ها در جنگ داخلی سوریه اتفاق افتاد که نیروی هوایی سوریه اقدام به ساخت و پرتاب بمب‌های بشکه‌ای علیه مواضع مخالفان کرده‌ است. عراقی‌ها نیز علیه شورشیان سنی در منطقه الانبار از این نوع بمب‌ها
شورشیان سنی در منطقه الانبار از این نوع بمب‌ها استفاده کرده‌اند. کارشناسان هشدار می‌دهند که با توجه به قیمت پایین و سهولت استفاده از این نوع بمب‌ها ممکن است در آینده، استفاده از آن‌ها در کشورهای بی‌ثبات بیشتر از پیش شود. تلفات جنگ داخلی سوریه. سازمان عفو بین‌الملل اعلام کرده‌ است که از سال ۲۰۱۲ میلادی تا پایان ماه فوریه ۲۰۱۵ در جنگ داخلی سوریه بیش از ۱۱ هزار نفر بر اثر ریختن بمب‌های بشکه‌ای کشته شده‌اند. به گزارش همین سازمان تنها در شهر حلب سوریه ۳ هزار نفر بر اثر اصابت بمب‌های بشکه‌ای کشته شده‌اند. دولت
بر اثر اصابت بمب‌های بشکه‌ای کشته شده‌اند. دولت بشار اسد استفاده از بمب‌های بشکه‌ای را در ارتش سوریه انکار می‌کند. با این‌حال، خالد خوجه، رهبر ائتلاف ملّی سوریه که از سوی برخی کشورهای غربی حمایت می‌شود، در مورد نقش بمب‌های بشکه‌ای در جنگ سوریه گفت، این بمب‌ها در وادار کردن پناهندگان سوری به فرار از کشورشان به سمت کشورهای همسایه و اروپا نقشی اساسی ایفا می‌کنند. رائد الصالح، رئیس دفاع مدنی سوریه نیز در مورد بمب‌های بشکه‌ای گفت: «تأثیر محلّی بمب‌های بشکه‌ای همانند تأثیر زلزله‌ای به قدرت هشت درجه در مقیاس
همانند تأثیر زلزله‌ای به قدرت هشت درجه در مقیاس ریشتر است.»
شان یانگ (زاده ۲۰ نوامبر ۱۹۵۹) بازیگر آمریکایی سینما است. از آثار به یاد ماندنی او می‌توان فیلم‌های "بلید رانر" و تلماسه را نام برد. فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که شان یانگ در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
رضا مرزبان (متولد فروردین ۱۳۰۷ در مشهد – درگذشته ۷ دی ۱۳۹۲ در پاریس)، از استادان روزنامه‌نگاری نو در ایران بود. رضا مرزبان از روزنامه‌نگاران قدیمی ایران محسوب می‌شود که سال‌ها در راه دفاع از آزادی اندیشه و بیان تلاش کرد. وی عضو کانون نویسندگان ایران در تبعید بود زندگی‌نامه. رضا مرزبان در سال ۱۳۰۷ در مشهد به دنیا آمد. تحصیلات خود را تا اخذ لیسانس روزنامه‌نگاری به پایان رسانید و سپس به فعالیت در حزب توده پرداخت. از جوانی به شعر و ادبیات علاقه‌مند بود و با همشهری خود مهدی اخوان ثالث دوستی نزدیک داشت که تا
همشهری خود مهدی اخوان ثالث دوستی نزدیک داشت که تا پایان عمر شاعر نامدار ادامه یافت. وی در سال ۱۳۲۱ از پایه‌گذاران گروه باهماد آزادگان متشکل از هواداران احمد کسروی تاریخ‌نگار و نویسنده ایرانی در مشهد بود و این گروه را تا سال ۱۳۲۵ اداره می‌کرد مرزبان پس از گرفتن دیپلم در سال ۱۳۲۶ به تهران کوچ کرد و در فضای پرالتهاب سیاسی و در پی کسب معاش با رسانه‌های چپ نزدیک به حزب توده ایران همکاری آغاز کرد. او با نام حقیقی یا مستعار برای به برخی از روزنامه‌های توده‌ای مانند «چلنگر»، به سردبیری محمدعلی افراشته، طنزنویس
«چلنگر»، به سردبیری محمدعلی افراشته، طنزنویس نامدار و «به سوی آینده» به سردبیری داوود نوروزی مطلب می‌نوشت. مرزبان چند ماه پس از کودتای ۲۸ مرداد به اتهام همکاری با حزب توده دستگیر شد و مدت دو سال در زندان به سر برد. او در زندان چندی با احمد شاملو و مهرداد بهار هم‌بند بود. مرزبان پس از آزادی از زندان به دعوت مصطفی مصباح‌زاده، مدیر و صاحب امتیاز روزنامه کیهان، به همکاری با این روزنامه پرداخت. او با برخی از روزنامه‌های دیگر نیز در نگارش مقالات اجتماعی و نقدهای فرهنگی همکاری داشت. مرزبان عقیده داشت که تا پیش از
همکاری داشت. مرزبان عقیده داشت که تا پیش از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ روزنامه‌نگاری آرمان‌خواه بود، اما پس از آن و پس از تجربه زندان، به روزنامه‌نگاری حقیقت‌خواه بدل شد. او اطلاع‌رسانی و آگاه‌سازی را وظیفه اصلی یک روزنامه‌نگار می‌دانست و عقیده داشت که یک خبرنگار خوب، در پخش درست وقایع مسئولیت دارد و تعهد او نسبت به جامعه در همین نکته است. با تأسیس سندیکای خبرنگاران و نویسندگان مطبوعات در سال ۱۳۴۱ رضا مرزبان به عضویت آن درآمد و از فعالان آن شد. او با مهارت حرفه‌ای و استعداد تشکیلاتی در جهت حقوق مادی و معنوی اعضای
و استعداد تشکیلاتی در جهت حقوق مادی و معنوی اعضای مطبوعات ایران تلاش کرد. رضا مرزبان در سال ۱۳۲۶ به تهران رفت و در آن‌جا به مبارزه سیاسی و حزب توده ایران پیوست. پس از ۲۸ مرداد، در بهمن‌ماه سال ۱۳۳۲ دستگیر شد و دو سال را در زندان گذراند اما بعدها از حزب توده ایران فاصله گرفت. رضا مرزبان از سال‌های دور با روزنامه کیهان به مدیریت مصطفی مصباح‌زاده، همکاری کرد. او از سال ۱۳۳۵ دبیر قسمت اقتصادی روزنامه کیهان و سرپرست شهرستان‌ها شد و بعدها در حالی‌که ممنوع‌القلم بود، در دانشکده علوم ارتباطات اجتماعی به تدریس
بود، در دانشکده علوم ارتباطات اجتماعی به تدریس تاریخ روزنامه‌نگاری ایران پرداخت در ۱۳۳۳ به علت فعالیت در حزب توده دستگیر شد و در زندان از حزب توده اعلام برائت نمود. به علت استنکاف از انتشار تنفرنامه از حزب توده بازداشت شد تا اینکه در ۱۳۳۴ مجبور به اعلام این تنفرنامه شد. همان سال در روزنامه کیهان مشغول به کار شد و در ۱۳۳۷ دبیری سرویسهای خبرگزاری پارس بود. در ۱۳۴۴ش، سردبیری روزنامه پیغام امروز را برعهده داشت. او در سالهای ۵۲–۱۳۴۶ عضو سندیکای نویسندگان مطبوعات ایران بود. خروج از ایران. رضا مرزبان، که یک چند