payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جان جیلت، فیلم را روایتی مهیج از یک توطئه سیاسی ارزیابی می‌کند. ریچارد تاکر معتقد است که با تماشای این فیلم باید پذیرفت که میزوگوچی، بهترین کارگردان سینمای ژاپن در آن دوران است. تسوجی، در این فیلم، تأثیر دختری با روبان زرد اثر جان فورد را مشاهده می‌کند. آخرین فیلم. آخرین اثر میزوگوچی، موضوعی امروزی دارد و به طریقهٔ سیاه و سفید فیلمبرداری شده‌است. نام فیلم، خیابان شرم است و قصهٔ پنج زن را با پس‌زمینه‌های متفاوت اجتماعی و شخصی بازگو می‌کند که در خانهٔ رؤیاها، که مکان بدنامی است، گرد هم آمده‌اند. میزوگوچی
که مکان بدنامی است، گرد هم آمده‌اند. میزوگوچی می‌خواست تا فضای فیلمش شبه مستند باشد؛ اما صاحبان این‌گونه مکان‌ها اجازه فیلمبرداری به او ندادند. برخلاف اینکه فیلم فضای سردی دارد، اما به پرفروشترین ساختهٔ میزوگوچی بدل شد. این فیلم نخستین اثر دربارهٔ زندگی معاصر ژاپن است که تحسین بسیاری از تماشاگران آمریکایی را برانگیخت. فیلیپ دمون سابلن، میزوگوچی را به آهنگسازی تشبیه می‌کند که با ریتم و تنالیته سروکار دارد. او اعتقاد دارد که میزوگوچی همانند ماکس افولس و اتو پره مینجر، تمامی ابتکار و خلاقیت خویش را به کار
پره مینجر، تمامی ابتکار و خلاقیت خویش را به کار می‌گیرد تا هنرپیشه‌اش بتواند کنه وجود خویش را بر پرده آشکار کند. مرگ. در ماه مه ۱۹۵۶ میزوگوچی بر روی تخت بیمارستان، در حالی که بر روی فیلمنامهٔ افسانهٔ اوزاکا کار می‌کرد، درگذشت. او آدمی کمال‌گرا بود و همان‌طور که کیکومک دانلد می‌گوید: در همه چیز کمال‌گرا بود و گاه حتی به شکل اسف‌بار. یودا فیلمنامه‌نویس او می‌گوید:"«به محض اینکه فیلمنامه تمام می‌شد، مجبور می‌شدم به ایرادهایی که میزوگوچی از فیلمنامه می‌گرفت، فکر کنم؛ او به من می‌گفت «فیلمنامه باید قویتر و
فکر کنم؛ او به من می‌گفت «فیلمنامه باید قویتر و عمیقتر شود. آدم باید سریع‌الانتقال باشد، نه تنها در ظاهر بلکه در تمامیت انسانی خود. ما باید بدانیم که ژاپنی هستیم و نه نسبت به زندگی خود و نه هستی، هیچ دیدگاه ایدئولوژیکی نداریم.» حرف‌های او، آنقدر در من اثر می‌کرد که می‌فهمیدم عقل ضعیفی دارم؛ برای همین سعی می‌کردم بارها فیلمنامه را بازنویسی کنم تا آنچه که او می‌خواست؛ به دست بیاید.»" کائوگوچی، دوست قدیمی میزوگوچی، همواره از کار کردن بر روی فیلمنامه فیلمهای او استقبال می‌کرد؛ اگرچه این حس را نیز داشت که
او استقبال می‌کرد؛ اگرچه این حس را نیز داشت که میزوگوچی، به دلیل حساسیتهای زیادی که دارد، روزگار او را سیاه خواهد کرد. او میزوگوچی را فرصت‌طلبی می‌داند که در کارش یک کیفیت خاص و مستمر وجود داشت. به نوعی، یک میزوگوچی‌گرایی خاص، که (به تصویر صفحه مراجعه شود) می‌شود آن را «جستجو به دنبال زیباییها و درهمه جا»، تعریف کرد. برای همین، کائوگوچی به او علاقه داشت و می‌گفت: «میزوگوچی و من آدمهایی بدون آرمانیم.» دیدگاه التقاطی میزوگوچی، یا آنچه که نوئل بورچ آن را «سیال بودن ایدئولوژی او» می‌نامد مورد توجه بسیاری از
بودن ایدئولوژی او» می‌نامد مورد توجه بسیاری از منتقدان غربی است. اما ژاپنی‌ها بر این باورند که دیدگاه میزوگوچی، با ارزشهایی مرسوم در ژاپن، نمی‌خواند. تادائو ساتو، معتقد است که در ژاپن، میزوگوچی را به عنوان یک واقع‌گرا، و کسی که به دنبال ماهیت انسانی است و به عنوان هنرمندی زیباگرا، مورد تحسین قرار می‌دادند. در بسیاری از نقدهایی که در مورد آثار او نوشته‌اند، این نکته به چشم می‌خورد که هجوم تمام عیار میزوگوچی علیه ارزش‌های کهن، به نوعی، گریز از این ارزش‌ها محسوب می‌شود. نماهای طولانی آثارش و بی‌توجهی به
محسوب می‌شود. نماهای طولانی آثارش و بی‌توجهی به ضرباهنگ نماهای کوتاه را می‌توان محافظه‌کاری او در عرصهٔ روش‌شناسی سینمایی دانست. واکنش غربی‌ها در مورد تأثیر میزوگوچی بر سینما، به‌طور کلی بر واپسین آثار او استوار است. نوئل بورچ، حتی پا را فراتر می‌گذارد و آثار میزوگوچی پس از ۱۹۴۷ را رد می‌کند و آن‌ها را «گزینش فرصت‌طلبانهٔ تکنیکهای فیلمسازی غربی» قلمداد می‌کند. خود میزوگوچی، اشاره کرده‌است که اشترنبرگ، ویلیام وایلر، مارسل لربیه و جان فورد، بر او تأثیر گذاشته‌اند؛ اما دیگران به تأثیر فریدریش ویلهلم مورنائو،
اما دیگران به تأثیر فریدریش ویلهلم مورنائو، مکس افولس و جرج کیوکر بر آثار او اشاره کرده‌اند. پس از درگذشت میزوگوچی، آکیرا کوروساوا که او را نقطهٔ مقابل میزوگوچی می‌دانند؛ چنین گفت: «اکنون که میزوگوچی رفته‌است، دیگر کارگردانان اندکی باقی مانده‌اند که بتوانند گذشته را این‌چنین واضح و واقعی ببینند،» و مانند همیشه، دلم می‌خواهد نشان دهم که تعدادی آدم استثنایی چگونه زندگی را می‌گذرانند؛ و از آنجا که مایل نیستم تماشاگر آثارم با نگاه کردن به این منظرهٔ تماشایی به نومیدی کشیده شود، دلم می‌خواهد که احساس و مفهوم
نومیدی کشیده شود، دلم می‌خواهد که احساس و مفهوم جدیدی برایش خلق کنم، تا اینکه احساس یأس و نومیدی نداشته باشد؛ و هنوز هم در مجموع نمی‌توانم گذشته و حس آن را نادیده بگیرم. من دلبستهٔ گذشته‌ام و البته امید اندکی نیز به آینده دارم.» نقل قول‌ها. ژان دوشه منتقد فرانسوی: «کِنجی میزوگوچی، همچون باخ، تیشن و شکسپیر، او هم در هنرش برترین است.» ژان لوک گدار کارگردان بزرگ فرانسوی: «بزرگترینِ فیلمسازان ژاپنی، یا به‌سادگی یکی از بزرگترینِ همهٔ فیلمسازان.» وینسنت کَنبی منتقد نیویورک تایمز: «یکی از کارگردان‌های بزرگ عصر
نیویورک تایمز: «یکی از کارگردان‌های بزرگ عصر ناطق.»
کی نو تسورایوکی (؛ زاده ۰۸۷۲ درگذشته ۰۹۴۵) یک نویسنده اهل ژاپن بود.
کی‌ایچی میازاوا (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل ژاپن بود. کی‌ایچی میازاوا در ۲۸ ژوئن ۲۰۰۷، در سن ۸۷ سالگی در توکیو درگذشت.
لیگ برتر والیبال مردان ایتالیا مجموعه لیگ والیبال مردان ایتالیا است که در سطوح مختلف برگزار می‌شود. بالاترین سطح رقابت این لیگ سری آ است. بسیاری از بهترین بازیکنان جهان در سری آ و سطح کلی از رقابت‌های لیگ حضور دارند که باعث شده سطح این لیگ نسبت به لیگ‌های دیگر اروپا به‌طور قابل توجه ای بالاتر باشد. تاریخچه. والیبال برای اولین بار در ایتالیا پس از پایان جنگ جهانی اول آغاز شد و در سال ۱۹۲۹ فدراسیون والیبال ایتالیا (اف ای پی وی) تأسیس شد. در طول سال ۱۹۳۰ چند مسابقات از سوی جوانان و جنبش کارگران در انجمن‌های
مسابقات از سوی جوانان و جنبش کارگران در انجمن‌های فاشیستی مانند GIL و OND برگزار شد. پس از پایان جنگ جهانی دوم و سرنگونی رژیم فاشیستی، سازمان جدیدی به نام فدراسیون والیبال ایتالیا در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد. والیبال به سرعت در مناطق شمالی مانند پیمونت، لمباردی، امیلیا-رومانیا و توسکانی محبوب شد و باشگاه‌های راونا، مودنا، پارما، بولونیا و فلورانس به‌طور منظم برنده تمام مسابقات می‌شدند. در سال ۱۹۷۰ باشگاه‌های دیگر از شهرستانهای مرکزی و جنوب ایتالیا (رم و کاتانیا) اضافه شدند و با تیم‌های دیگر به رقابت پرداختند. در
شدند و با تیم‌های دیگر به رقابت پرداختند. در سال ۱۹۸۰ رشد تیم ملی والیبال ایتالیا منجر به محبوبیت زیاد والیبال در ایتالیا شد. پس از یک دوره که در آن تیم‌های تورین، سانتال و پارما که تحت حمایت شرکت‌های بزرگ بودند، شرکت‌های بزرگ دیگری مانند فینینوست در میلان، توماس ادیسون در راونا و بنتون در ترویزو تصمیم به حمایت و سرمایه‌گذاری در والیبال کردند و تیم‌های جدیدی را تجهیز برای حمایت از والیبال ایتالیا در اروپا کردند. امروزه والیبال در سراسر کشور ایتالیا انتشار یافته‌است و دارای محبوبیت بیشتری نسبت به رشته‌های
یافته‌است و دارای محبوبیت بیشتری نسبت به رشته‌های دیگر حتی از فوتبال است.
کیکونائه آکدا (؛ زاده درگذشته ) یک شیمی‌دان اهل ژاپن بود. او در سال ۱۹۰۸ موفق به شناسایی یک مزه جدید به نام اومامی شد که در کنار چهار مزه اصلی (شیرینی، شوری، ترشی و تلخی) قرار می‌گیرد.
کیتاساتو شیباسابورو (؛ زاده - درگذشته ) یک دانشمند در زمینه باکتری‌شناسی اهل ژاپن بود. کیتاساتو شیباسابور از اواخر قرن ١٩ تا اواسط قرن ٢٠ در زمینه پزشکی فعال بود به عنوان «پدر باکتری‌شناسی ژاپن» شناخته می شود.
ماتسوشیتا کونوسوکه (؛ زاده درگذشته ) کارآفرین و بازرگان اهل ژاپن بود، که در سال ۱۹۱۸ شرکت صنایع الکترونیکی ماتسوشیتا را بنیان نهاد. وی مانند بسیاری از کارآفرینان مطرح جهان فاقد تحصیلات عالی بود و در سال چهارم ابتدایی به علت کسب نتایج ضعیف تحصیلات را رها کرد. وی ابتدا کار خود را در یک کارگاه کوچک دوچرخه‌سازی آغاز کرد. از مهم‌ترین شعارهای او «ما تولید می‌کنیم نه برای اینکه فقرا را فقیرتر و اغنیا را غنی‌تر بلکه هدف از تولید زدودن فقر از جامعه است» این شرکت بعدها به پاناسونیک تغییر نام داد. ماتسوشیتا شرکت
بعدها به پاناسونیک تغییر نام داد. ماتسوشیتا شرکت پاناسونیک را از یک کارگاه کوچک که تنها تولیدش نوعی لامپ دوچرخه بود، به یکی از بزرگترین شرکت‌های تجهیزات الکترونیکی، الکتریکی و صنعتی جهان تبدیل نمود. از ماتسوشیتا به عنوان نجات‌بخش اقتصاد ژاپن از خاکسترهای جنگ جهانی دوم یاد می‌شود. ماتسوشیتا دردهه شصت میلادی پس از سفر به آمریکا و بازگشتش به ژاپن در پی پیاده کردن الگوی کاری آمریکا در سازمانش بود و جهت بهره‌وری کارکنان روزهای کاری کارکنان را در هفته از شش روز به پنج روز کاهش داد و دستمزدها را به اندازه همان شش
پنج روز کاهش داد و دستمزدها را به اندازه همان شش روز پرداخت کرد این شرکت در سال ۲۰۱۳ درآمدی بالغ بر ۷۵ میلیارد دلار داشته‌است. اوایل زندگی. کونوسوکه ماتسوشیتا در ۲۷ نوامبر ۱۸۹۴ در استان واکایاما به دنیا آمد. پدر او یک زمیندار ثروتمند در دهکده کشاورزی واسا (بخشی از شهر واکایاما کنونی) و یکی از ثروتمندترین مردان محله خود بود. مدت کوتاهی پس از ترک تحصیل ماتسوشیتا، او به اوساکا فرستاده شد تا در یک کارگاه ساخت هیباچی شاگردی کند. با این حال در کمتر از یک سال، کسب و کار کارگاه‌ ورشکسته شد و ماتسوشیتا به جستجو شغل
و کار کارگاه‌ ورشکسته شد و ماتسوشیتا به جستجو شغل دیگری مشغول شد. سپس ماتسوشیتا در شرکت «لامپ الکتریکی اوساکا»، یک شرکت تاسیسات برقی، استخدام شد و در طی سال های آتی چندین بار ترفیع گرفت و موقعیتش در شرکت ارتقا یافت. در این مدت ماتسوشیتا با یکی از خواهران توشیو ایو ازدواج کرد. ماتسوشیتا در سن ۲۲ سالگی به مقام بازرس الکتریکی ارتقا یافت. در همین مدت ماتسوشیتا در تلاش بود که اختراع خود، سوکت های برق جدید و پیشرفته ای که در اوقات فراغت ساخته بود را به رئیس خود عرضه کند، اگرچه او علاقه‌ای به آن نشان نمیداد. شرکت
کند، اگرچه او علاقه‌ای به آن نشان نمیداد. شرکت صنعتی الکتریکی ماتسوشیتا. ماتسوشیتا در سال ۱۹۱۷ از شرکت چراغ الکتریکی اوساکا بیرون آمد تا کسب و کار خود را راه‌اندازی کند؛ با وجود اینکه بدون سرمایه، تحصیلات عالیه یا تجربه در تولید و کارخانه داری، شرکت تازه تاسیس ماتسوشیتا حتی از قبل شروع به کار، شکست خورده به نظر می‌رسید. ماتسوشیتا کسب وکارش را در زیرزمین خانه اجاره‌ای خود به راه انداخت. او به همراه همسر، برادر زن و تعدادی دستیار، ساخت نمونه هایی از محصول خود را آغاز کرد. ماتسوشیتا تلاش کرد نمونه ها را بین
را آغاز کرد. ماتسوشیتا تلاش کرد نمونه ها را بین عمده فروشان پخش کند اما از آنجایی که بیشتر از یک محصول عرضه نکرد، تلاشش به جایی نرسید. دستیاران ماتسوشیتا شرکت را ترک کردند و او با همسر و برادر زنش، توشیو ایو، که خودش را به عنوان فروشنده و مدیری توانمند اثبات کرد، تنها باقی ماند. در نهایت ماتسوشیتا که در حال ورشکستگی بود، «با یک سفارش غیرمنتظره، هزار روکش عایق برای ساخت پنکه برقی، نجات پیدا کرد». ماتسوشیتا از آنجا به بعد توانست که به تولید سوکت های برق خود ادامه دهد. اختراع او زمانی محبوب شد که عمده فروشان
دهد. اختراع او زمانی محبوب شد که عمده فروشان از کیفیت بهتر و قیمت ارزان تر محصول ماتسوشیتا در مقایسه با سایر محصولات بازار اطلاع یافتند. سال‌های اولیه شرکت به سختی می‌گذشت؛ یکبار ماتسوشیتا برای حل کسری بودجه محبور به گرو گذاشتن کیمونو همسر خود شد. محصولات ماتسوشیتا در ابتدا تحت عنوان تجاری «National» به بازار عرضه شدند و بعداً به نام های شناخته شده‌تر «Panasonic» ،«Quasar» ،«Technics» تغییر‌‌ نام دادند. یکی از بهترین محصولات ماتسوشیتا، چراغ کارآمدتری برای دوچرخه بود که با باتری کار می‌کرد. این اختراع خود
دوچرخه بود که با باتری کار می‌کرد. این اختراع خود شخص ماتسوشیتا بود. در طول دهه ۱۹۲۰، چراغ های دوچرخه یا شمعی یا نفت سوز و به علت دوام معمولاً فقط سه ساعتی، به شدت ناکارآمد بودند. ماتسوشیتا چراغ بیضی شکلی ساخت که از یک باتری برای برق و یک لامپ برای روشنایی استفاده می کرد. او مجبور بود محصولات خود را شخصاً در مغازه های دوچرخه فروشی به فروش برساند.
کونیهیکو کودائیرا ( به ژاپُنی 小平 邦彦 ؛ زاده درگذشته ) هندسه‌جبری‌دان ِ ژاپنی بود. از دستاوردهای او در ریاضیات، می توان طبقه‌بندی ِانریکِس-کودائیرا برای رویه‌های جبری را نام برد. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال فیلدز شده است.
لیشا هایلی (؛ زاده ) یک خواننده، و هنرپیشه آمریکایی است. وی از والدینی آمریکایی در جزایر ریوکیو ژاپن به دنیا آمد و در بلویو، نبراسکا آمریکا بزرگ شد. پیوند به بیرون. سایت تفریحی لیشا| بزرگترین سایت تفریحی ایران
ژیلا اشکان (زادۀ ۱۳۳۹ تهران) از دوبلورهای ایرانی است. او از ۲۴ سالگی کار حرفه‌ای خود را در دوبله آغاز کرد و معمولاً به جای تیپ‌های گوناگون بچه و جوان صداپیشگی نموده‌است مانند دوبلۀ سنین خردسالی تا بزرگ‌سالی نقش «هاتسکو» (دخترخواندهٔ اوشین) در سریال اوشین. وی پیشینۀ ۲ بار بازیگری در سینما را نیز در کارنامۀ هنری خود داراست؛ نخست بچه‌های طلاق (۱۳۶۸) به کارگردانی تهمینه میلانی و دوم سیمای زنی در دوردست (۱۳۸۲) به کارگردانی علی مصفا.
ماچیکو کیو (؛ زاده - درگذشته ۱۲ مه ۲۰۱۹) هنرپیشه اهل ژاپن بود. او بیشتر با بازی در دو فیلم "راشومون" و "اوگتسو مونوگاتاری" شناخته می‌شود. درگذشت. ماچیکو کیو ستاره زن فیلم‌های کارگردانان افسانه‌ای سینمای ژاپن مانند آکیرا کوروساوا، تینوسوکه کینوگاسا، کنجی میزوگوچی، کن ایچیکاوا و یاسوجیرو اوزو روز یکشنبه ۱۲ مه ۲۰۱۹ در بیمارستانی در توکیو در سن ۹۵ سالگی از دنیا رفت.
ماکو ایواماتسو (؛ زاده – درگذشته ) معروف به ماکو هنرپیشه و صداپیشه اهل ژاپن و آمریکا بود. بی شک بازی ماندگار و تاثیرگذار ماکو در فیلم "دانه های شن" در نقش پو-هان، ساخته رابرت وایز و نقش آفرینی استیو مک کوئین که منجر به کاندیداتوری جایزه اسکار نقش مکمل مرد شد، یکی از بیادماندنی ترین نقشهای سینماست. از دیگر فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته است، می‌توان به "طلوع خورشید"، "هفت سال در تبت"، "خاطرات یک گیشا"، "پرل هاربر"، "تی‌ام‌ان‌تی"، "پلیس آهنی ۳" و "ارتفاعات آرام" اشاره کرد. ماکو با شیزوکو هوشی بازیگر ازدواج
اشاره کرد. ماکو با شیزوکو هوشی بازیگر ازدواج کرد که حاصل این ازدواج دو دختر به نامهای "میموزا" و "سالا" که هر دو بازیگر هستند میباشد. همچنین او دارای دو نوه است. مرگ. ماکو در ۲۱ ژوئیه ۲۰۰۶ در سن ۷۲ سالگی در اثر بیماری سرطان مری در شهر سامیس، کالیفرنیا درگذشت. یک روز قبل از مرگ وی، ماکو تأیید کرده بود که در فیلم تی‌ام‌ان‌تی به عنوان صدای اسپلینتر بازی کرده است. این خبر را کوین مونرو، کارگردان فیلم تأیید کرد که ماکو ضبط خود را تمام کرده است. تهیه کنندگان فیلم تیتراژ یادبود انتهای فیلم را به ماکو اختصاص داده
تیتراژ یادبود انتهای فیلم را به ماکو اختصاص داده اند. ماکو یک ستاره در پیاده روی مشاهیر هالیوود دارد.
ماسای اوکا (؛ زاده ) یک هنرپیشه اهل ژاپن است که بیشتر بخاطر ایفای نقش ارباب زمان، هیرو ناکامورا در سریال قهرمان‌ها شهرت دارد. فیلم‌شناسی. از مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته می‌توان به قهرمان‌ها، ریبا، هنوز وایسادیم، چشم عزیزم، دارما و گرگ، هاوایی فایو-زیرو و اشاره کرد. همچنین از فیلم‌های او می‌توان جابز ،، ، دوستی با مزایا، و سپس پولی آمد، اسمارت را بگیر، در جستجوی سانی را نام برد.
مگومی هایاشی‌بارا (؛ زاده ) یک خواننده، صداپیشه، مجری رادیو اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به "رانما ۱/۲"، "لاو هینا"، "نئون جنسیس اونگلیون"، "پاپریکا"، "کابوی بیباپ"، "کارآگاه کونان"، "پوکمون"، "مارداک اسکرمبل"، "" اشاره کرد.
میوشی اومه‌کی (؛ زاده ۸ مهٔ ۱۹۲۹ درگذشته ۲۸ اوت ۲۰۰۷) یک بازیگر و خواننده اهل ژاپن بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۲ میلادی فعالیت می‌کرد. او به دلیل بازی در فیلم سایونارا برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد.
(به ؛ زادهٔ ) یک خواننده-ترانه‌پرداز و موسیقی‌دان ژاپنی است. وی علاوه‌بر موفقیتی که به‌عنوان خوانندهٔ اصلی گروهٔ راک تینیج کیسرز کسب کرد، موفقیت‌هایی به‌عنوان هنرمند انفرادی، مدل، بازیگر و طراح مد هم کسب نموده‌است. وی از آسیا، اروپا و آمریکای شمالی بازدید کرده‌است.
نوبوسوکه کیشی (؛ زاده – درگذشته ) سی و هفتمین نخست‌وزیر ژاپن اهل ژاپن بود. کیشی سیاستمداری بود بود که هم به «خودمختاری و استقلال» و هم به «طرفداری از آمریکا» اهمیت می‌داد. او پیش از جنگ، وزیر مهمی در کابینه هیدکی توجو بود و پس از جنگ به مدت سه سال و نیم به عنوان جنایتکار جنگی درجه یک بازداشت شد، اما پس از درخواست آزادی او آزاد شد. او نیز مانند نخست‌وزیر ژاپن، ایچیرو هاتویاما، پس از قرارداد سان فرانسیسکو (۱۹۵۱) به قدرت بازگشت و پس از کابینه هاتویاما (۱۹۵۴–۱۹۵۶) و کابینه تانزان ایشی‌باشی (۱۹۵۶–۱۹۵۷) نخست‌وزیر
و کابینه تانزان ایشی‌باشی (۱۹۵۶–۱۹۵۷) نخست‌وزیر ژاپن شد. سی و ششمین نخست‌وزیر ژاپن، ایشیباشی تانزان، سیاستمداری بود که در دوران کابینه هاتویاما اکیداً توصیه به احیای روابط دیپلماتیک با چین و اتحاد جماهیر شوروی می‌کرد. اگرچه ایالات متحده به ژاپن هشدار داده بود که با چین یا اتحاد جماهیر شوروی متحد نشود، اما او معتقد بود که برای اینکه ژاپن از سلطهٔ ایالات متحده خارج شود، لازم است روابط دیپلماتیک خود را با بلوک شرق نیز از سر بگیرد. کیشی پس از نخست‌وزیر شدن، تلاش‌های خود را بر بازنگری پیمان امنیتی ژاپن و آمریکا
خود را بر بازنگری پیمان امنیتی ژاپن و آمریکا متمرکز کرد. هدف کیشی «برابری» با ایالات متحده بود. موضع او اساساً همان موضع هاتویاما بود: «خودمختاری و استقلال»، اما در عین حال او به دنبال یک «خط طرفدار آمریکا» به سبک سی و دومین نخست‌وزیر یوشیدا شیگه‌رو نیز بود. با این حال، اگرچه این یک خط طرفدار آمریکا بود، اما با خط مشی یوشیدا شیگه‌رو متفاوت بود. کیشی اندکی پس از تصدی سمت، به ایالات متحده سفر کرد و با وزیر امور خارجه دالس ملاقات کرد، جایی که از ایالات متحده خواست تا رابطه یک‌طرفه بین ژاپن و ایالات متحده را
خواست تا رابطه یک‌طرفه بین ژاپن و ایالات متحده را به رابطه‌ای تا حد امکان برابر تغییر دهد. تلاش‌های او نتیجه داد، زمانی که در سال ۱۹۵۷، کیشی و دوایت آیزنهاور، رئیس‌جمهور ایالات متحده، بیانیه مشترکی صادر کردند و در آن اظهار داشتند که «اطمینان دارند که روابط ایالات متحده و ژاپن بر اساس منافع و اعتماد مشترک وارد دوران جدیدی می‌شود.» این نیازهای متغیر از سوی آمریکا، کیشی در سال ۱۹۶۰ به ایالات متحده سفر کرد و سرانجام توانست پیمان امنیتی جدید ژاپن و آمریکا را امضا کند که به شکلی اصلاح شده بود که تا حد زیادی با
کند که به شکلی اصلاح شده بود که تا حد زیادی با خواسته‌های ملت ژاپن مطابقت داشت. نام رسمی پیمان امنیتی جدید «پیمان همکاری و امنیت متقابل بین ژاپن و ایالات متحده آمریکا» است. کلمه «همکاری متقابل» که مدت‌ها انتظارش می‌رفت، بالاخره به نام این پیمان اضافه شده است. از این پس، این پیمان به جای اینکه یک معاهده اجاره پایگاه یک‌جانبه باشد، جنبه قوی‌تری از همکاری متقابل را در برخواهد داشت، با مفادی مانند «اگر ژاپن مورد حمله قرار گیرد، ایالات متحده به کمک ما خواهد آمد و اگر تأسیسات ایالات متحده در ژاپن مورد حمله قرار
و اگر تأسیسات ایالات متحده در ژاپن مورد حمله قرار گیرد، ژاپن به کمک ما خواهد آمد»، «هر دو طرف موظف به افزایش قدرت نظامی خود خواهند بود» و «همکاری اقتصادی متقابل» در میان موارد دیگر. پس از امضای این پیمان توسط هیئت دولت، باید به تصویب مجلس برسد. از زمان بیانیه مشترک ژاپن و ایالات متحده در سال ۱۹۵۷، مخالفت‌های قابل توجهی با پیمان امنیتی جدید در داخل کشور وجود داشته است. به نظر می‌رسید که این پیمان جدید به یک اتحاد نظامی بین ژاپن و امریکا تبدیل خواهد شد. مخالفت با تجدیدنظر پیمان امنیتی بین ایالات متحده و ژاپن
با تجدیدنظر پیمان امنیتی بین ایالات متحده و ژاپن در سال ۱۹۶۰ در نهایت به بزرگ‌ترین اعتراضات مردمی در عصر مدرن در ژاپن به نام اعتراض‌های آنپو تبدیل شد.
اوتومو نو یاکاموچی (؛ زاده ۷۱۸ - درگذشته ) یک نویسنده اهل ژاپن در دوره نارا بود.
ریوئه نیشی‌زاوا (؛ زاده ) یک معمار اهل ژاپن است. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه معماری پریتزکر شده است.
ریوئیچی ساکاموتو (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) موسیقی‌دان و هنرپیشه اهل ژاپن بود. وی از سال ۱۹۷۵ میلادی تا پایان عمر مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "آخرین امپراتور"، "هتل جدید رز" و "کریسمس مبارک، آقای لارنس، هیولا" اشاره کرد.
سابورو ساکای (؛ زاده درگذشته ) خلبان نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بود. کتاب رزم هوایی به خاطرات این خلبان آس ژاپنی در جنگ دوم جهانی پرداخته و از زاویه دیگری به وقایع جنگ ژاپن و آمریکا در منطقه اقیانوس آرام می‌پردازد. سابورو ساکای در یک خانواده بسیار فقیر و پر جمعیت ژاپنی با پیشینه سامورائی چشم به جهان گشود. او تنها افسر ژاپنی در طول تاریخ ژاپن بود که مدارج نظامی را از پایین‌ترین دره طی کرده و به دلیل رشادت و لیاقت به درجه افسری دائم در ارتش سلطنتی ژاپن نائل آمد. او با سرنگونی تأیید شده ۶۴ فروند هواپیما رهبر
او با سرنگونی تأیید شده ۶۴ فروند هواپیما رهبر خلبان‌های آس ژاپن در طول جنگ جهانی دوم بود. ساکایی در ماه‌های آخر جنگ و قبل از تسلیم ژاپن، با توجه به تجارب بینظیرش جنگیش در اقیانوس آرام به ژاپن منتقل و به عنوان معلم خلبان خدمت نمود.
ساداکو اوگاتا (؛ زاده – درگذشته ۲۲ اکتبر ۲۰۱۹) یک سیاست‌مدار، یک آکادمیک، دیپلمات، نویسنده، مدیر و استاد برجسته اهل ژاپن در دانشگاه صوفیه کلیسای کاتولیک رومی بود. او به‌طور گسترده به عنوان رئیس دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان (UNHCR) از سال ۱۹۹۱تا ۲۰۰۰ و همچنین در سمت‌هایی از جمله به عنوان رئیس هیئت اجرایی یونیسف از سال ۱۹۷۸تا ۱۹۷۹ و به عنوان رئیس سازمان بین‌المللی ژاپن شناخته شده بود. ساداکو علاوه بر این در آژانس همکاری بین‌المللی ژاپن (جایکا) از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۲، همچنین به عنوان مشاور
از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۲، همچنین به عنوان مشاور کمیته اجرایی سازمان ملل متحد در ژاپن (JMUN) خدمت کرد. زندگي اوليه و تحصيلي. او در 16 سپتامبر1927 متولد شد: پدر دیپلمات حرفه ای، تویویچی ناکامورا (که در سال 1943 سفیر ژاپن در فنلاند شد) و نام اصلی او ساداکو ناکامورا بود. مادر او دختر کنکیچی یوشیزاوا وزیر امور خارجه و نوه نخست وزیر اینوکای تسویوشی بود که در چهار سالگی به دلیل مخالفت با نظامی گری ژاپن ترور شد که ترور او پایان کنترل غیرنظامیان بر ارتش ژاپن بود تا بعد از آن. جنگ جهانی دوم. او در توکیو، ژاپن به دنیا آمد
آن. جنگ جهانی دوم. او در توکیو، ژاپن به دنیا آمد و به دلیل شغل پدرش، از 4 تا 8 سالگی در ایالات متحده زندگی کرد (او در مدرسه Catlin Gabel در پورتلند تحصیل کرد) و همچنین در زمان اشغال ژاپن از 8 تا 10 در چین زندگی کرد. پدرش قبل از بازگشت خانواده به ژاپن، کنسول ژاپن در گوانگژو و هنگ کنگ بود. مدرک لیسانس در ادبیات انگلیسی. اگرچه تحصیل در خارج از کشور برای یک زن ژاپنی در آن زمان معمول نبود، او جرأت کرد در دانشگاه جورج تاون و دانشکده خدمات خارجی ادموند آ. والش تحصیل کند و مدرک کارشناسی ارشد در روابط بین الملل
تحصیل کند و مدرک کارشناسی ارشد در روابط بین الملل دریافت کند. او می خواست دلیل ورود ژاپن به یک جنگ تهاجمی بی پروا را مطالعه کند، جنگی که پس از ترور پدربزرگش، نخست وزیر اینوکای تسویوشی، ترمز نشد. دانشگاه کالیفرنیا، برکلی در سال 1963، پس از اتمام پایان نامه ای در مورد سیاست پشت بنیان Manchukuo. این مطالعه علل حمله ژاپن به چین را مورد تجزیه و تحلیل قرار داد. در مورد زندگی شخصی او، در سال 1960 با شیجورو اوگاتا ازدواج کرد و نام او از ساداکو ناکامورا به ساداکو اوگاتا تغییر کرد. در سال 1965، او مدرس دانشگاه بین
تغییر کرد. در سال 1965، او مدرس دانشگاه بین المللی مسیحی در توکیو شد. پس از سال 1980، او به تدریس سیاست بین‌الملل در دانشگاه سوفیا در توکیو: به عنوان استاد و سپس رئیس دانشکده مطالعات خارجی تا زمان خروجش برای پیوستن به UNHCR در سال 1991 منصوب شد. حرفه. سازمان ملل متحد / کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان اوگاتا در سال 1968 به توصیه فوسای ایچیکاوا، یکی از اعضای زن مجلس شورای ژاپن که از فعالان حق رای زنان در ژاپن از دهه 1920 بود و نظر بالایی به شخصیت اوگاتا داشت، در سال 1968 به نمایندگی ژاپن در
اوگاتا داشت، در سال 1968 به نمایندگی ژاپن در سازمان ملل منصوب شد. توانایی اوگاتا در سال 1970 در چندین جلسه مجمع عمومی سازمان ملل متحد نماینده ژاپن بود. علاوه بر این، او از سال 1978 تا 1979 به عنوان فرستاده فوق العاده و وزیر تام الاختیار برای ماموریت دائم ژاپن در سازمان ملل، و به عنوان رئیس هیئت اجرایی یونیسف خدمت کرد. در سال 1990 به عنوان رئیس کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) منصوب شد. او اولین زنی بود که به عنوان رئیس کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل منصوب شد. او دانشگاه سوفیا را ترک کرد تا
ملل منصوب شد. او دانشگاه سوفیا را ترک کرد تا سمت جدید خود را در UNHCR آغاز کند. دوره فرضی او در کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل تنها سه سال بود که دوره باقی مانده سلف او بود که تنها پس از یک سال آن را ترک کرده بود، اما او همچنان به کار خود ادامه داد. او دو بار (در نوامبر 1993 و در سپتامبر 1998) مجدداً انتخاب شد و بیش از یک دهه تا سال 2001 خدمت کرد. او به عنوان رئیس کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل، استراتژی های موثری را اجرا کرد و به پناهندگان بی شماری کمک کرد تا از ناامیدی فرار کنند، از جمله
بی شماری کمک کرد تا از ناامیدی فرار کنند، از جمله پناهندگان کرد پس از جنگ خلیج فارس، پناهندگان در جنگ های یوگسلاوی، پناهندگان در نسل کشی رواندا، و پناهندگان افغان از جمله قربانیان جنگ سرد. در مواجهه با آوارگان کرد در مرز بین ترکیه و عراق، اوگاتا مأموریت کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد را گسترش داد و شامل حمایت از آوارگان داخلی (آوارگان داخلی) شد. او یک رهبر عملی بود که نیروهای نظامی را در عملیات های بشردوستانه مستقر کرد، به عنوان مثال در محاصره سارایوو، عملیات حمل و نقل هوایی با همکاری برخی از
سارایوو، عملیات حمل و نقل هوایی با همکاری برخی از نیروهای هوایی اروپایی در طول جنگ بوسنی. در طول این دوره، بودجه و کارمندان کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل بیش از دو برابر شد. مهارت‌های فوق‌العاده مذاکره و جثه کوچک او باعث شد که او لقب "غول کوچک" را به خود اختصاص دهد. پس از رهبر کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل، در سال 2001، او رئیس مشترک کمیسیون امنیت انسانی سازمان ملل شد. دولت ژاپن / رئیس جایکا در سال 2001، پس از حملات 11 سپتامبر، او به عنوان نماینده ویژه نخست وزیر ژاپن در امور کمک های بازسازی به
ویژه نخست وزیر ژاپن در امور کمک های بازسازی به افغانستان منصوب شد. دولت کویزومی در اوایل سال 2002 با اوگاتا به عنوان کاندیدای جایگزینی ماکیکو تاناکا به عنوان وزیر خارجه ژاپن رفت، اما اوگاتا از پذیرش این سمت خودداری کرد. اگرچه اوگاتا علناً در مورد امتناع خود توضیحی نداد، کونیکو اینوگوچی به نیویورک تایمز گفت که اوگاتا «از این که اوگاتا به عنوان یک نشانه یا چهره‌پردازی استفاده شود متنفر است، زیرا او در تمام زندگی‌اش برای وضعیت زنان جنگیده است و به کسی کمک نمی‌کند. که سعی می کنند از او برای اهداف سیاسی خود
که سعی می کنند از او برای اهداف سیاسی خود استفاده کنند. سال بعد، با بازگشت به توکیو، دولت ژاپن او را به عنوان رئیس آژانس همکاری بین المللی ژاپن (جایکا) در 1 اکتبر 2003 منصوب کرد. گزارش شد که مقامات جوان جایکا حتی قبل از انتصاب رسمی، تمایل شدید خود را برای رهبری او ابراز کردن، او جایکا را با تاکید بر ایده‌های حوزه‌ها و امنیت انسانی رهبری کرد. او پروژه‌های صلح‌سازی را در افغانستان و میندانائو ساخت. با کمک، تحت رهبری او جایکا در سال 2008 به بزرگترین سازمان کمک های دوجانبه در جهان تبدیل شد. آکیهیکو تاناکا