payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ساموئل فن پوفندرف (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) حقوق‌دان، فیلسوف سیاسی، اقتصاد‌دان و تاریخ‌دان اهل آلمان بود. او چند ماه پیش از مرگ خود در سن ۶۲ سالگی، توسط کارل‌یازدهم، شاه سوئد؛ ملقب به بارون شد. در میان دستاوردهای پوفندرف می‌توان به دیدگاه‌ها و نظریات او دربارهٔ قانون طبیعی و تاثیر بر ایده‌های افرادی همچون توماس هابز و هوگو گروتیوس اشاره نمود.
کارل ارنست ریتر فون بائر ادلر فون هوتورن (Karl Ernst Ritter von Baer Edler von Huthorn) (۲۸ فوریه [بر اساس تاریخ سبک قدیم: ۱۷ فوریه] ۱۷۹۲–۲۸ نوامبر [بر اساس تاریخ سبک قدیم: ۱۶ نوامبر] ۱۸۷۶)، دانشمندی اهل بالتیک آلمان و کاوشگر بود. بائر در روسیه با عنوان «کارل ماکسیمویچ بر» شناخته می‌شود. او بنیانگذار و پدر علم جنین‌شناسی است. منبع بائر طبیعت‌گرا، زیست‌شناس، زمین‌شناس، هواشناس، جغرافی‌دان و بنیانگذار رویان‌شناسی بود. او کاوشگر روسیهٔ اروپایی و اسکاندیناوی بود. او عضوی از آکادمی علوم روسیه، مؤسس مشترک جامعه
او عضوی از آکادمی علوم روسیه، مؤسس مشترک جامعه جفرافیایی روسیه و اولین رئیس جامعه حشره‌شناسی روسی و دانشمند برجسته آلمانی اهل بالتیک بود. حیات. کارل ارنست فون بائر در خانواده سرشناس بالتیک آلمانی به نام بائر در پیپ منور بدنیا آمد. خانواده او خاستگاه وستفالیایی داشت. اوان کودکی خود را در لاسیلا مانور، استونی سپری نمود. او در مدرسه شوالیه و کلیسای جامع در روال و دانشگاه سلطنتی دورپال تحصیل کرد. هیچ‌کدام از این مراکز آموزشی، از کیفیت لازمهٔ آموزشی برخوردار نبودند. در ۱۸۱۲ طی دوران تحصیلی‌اش در این دانشگاه، به
در ۱۸۱۲ طی دوران تحصیلی‌اش در این دانشگاه، به ریگا فرستاده شد تا پس از محاصره شهر توسط ارتش‌های ناپلئون، به کمک شهر بشتابد. در تلاشی که جهت کمک به مریضان و زخمیان انجام نمود، متوجه شد که تحصیلات او در دورپات ناکافی بوده و پس از فارغ‌التحصیلی، پدرش را در مورد نیاز به سفار به آن سوی آب و «اتمام» تحصیلاتش آگاه نمود. در خودزندگی‌نامه‌اش، ابراز نمود که ناخشنودی‌اش نسبت به آموزش در دورپات، الهامبخش او در نوشتن یک ارزیابی طولانی آموزشی در حالت کلی بود، خلاصه‌ای که بر کل محتوای کتاب غلبه کرد. پس از خروج تارتو،
که بر کل محتوای کتاب غلبه کرد. پس از خروج تارتو، تحصیلاتش را در برلین، وین و وورزبورگ ادامه داد، جایی که ایگناز دولینگرحوزه رویان‌شناسی را به او معرفی نمود. در ۱۸۱۷، او مبدل به پروفسور دانشگاه کونیگسبرگ (کالینگراد) و استاد تمام جانورشناسی در ۱۸۲۱ و کالبدشناسی در ۱۸۲۶ شد. در ۱۸۲۹، در سنت پترزبورگ تدریس نمود، اما به کونیگسبرگ بازگشت. در ۱۸۳۴ میلادی، بائر به سنت پترزبورگ بازگشت و به آکادمی علوم سنت پترزبورگ پیوست. در آنجا ابتدا در جانورشناسی (۴۶–۱۸۳۴) و سپس در کالبدشناسی اقتباسی و فیزیولوژی (۶۲–۱۸۴۶) تدریس
در کالبدشناسی اقتباسی و فیزیولوژی (۶۲–۱۸۴۶) تدریس نمود. علاقه‌مندی‌های او هنگامی که در آنجا حضور داشت در این موارد بود: کالبدشناسی، آبزی‌شناسی، قوم‌نگاری، انسان‌شناسی و جغرافیا. درحالی که رویان‌شناسی توجه او را همچنان در کونیگسبرگ به خود جلب می‌کرد، در روسیه فون بائر در تحقیقات میدانی وسیعی درگیر شده بود که شامل کاوش در جزیره نوایا زملیا نیز می‌شد. آخرین سال‌های زندگی‌اش (۷۶–۱۸۶۷) را در دورپات سپری نمود، در آنجا بود که مبدل به منتقد عمدهٔ چارلز داروین گشت.
میشائل ویتمان (۲۲ آوریل ۱۹۱۴–۸ اوت ۱۹۴۴) نظامی آلمانی در دوره رایش سوم و از فرماندهان تانک وافن-اس‌اس در جریان جنگ جهانی دوم بود. او یکی از برترین فرماندهان تانک در طول این جنگ بود که غالباً سوار بر تانک تیگر، منهدم شدن حدود ۱۴۰ تانک و حدوداً همین مقدار توپ دشمن به او نسبت داده می‌شود. زندگی و خدمت. میشائیل ویتمان روز ۲۲ آوریل سال ۱۹۱۴ در فوگلتال زاده شد. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، کنار پدرش کار کشاورزی می‌کرد. سال ۱۹۳۴ مدت کوتاهی عضو سازمان داوطلب کار بود. ماه اکتبر سال ۱۹۳۴ به خدمت در رایشش‌هیر
کار بود. ماه اکتبر سال ۱۹۳۴ به خدمت در رایشش‌هیر پذیرفته شد. پس از دو سال با هنگ ۱۹ پیاده‌نظام در ناحیه مونشن، از خدمت نظامی مرخص شد. سال ۱۹۳۷ داوطلب خدمت در وافن-اس‌اس شد و در یگان محافظ پیشوا، "لایب‌اشتاندارته آدولف هیتلر"، در برلین لیشترفلده قرار گرفت. ویتمان فردی ساکت، خونسرد و وظیفه‌شناس بود. ویتمان هنگام آغاز جنگ جهانی دوم با درجه اس‌اس-اونترشورفورر (معادل گروهبان) در گردان توپ تهاجمی لشکر "لایب‌اشتاندارته آدولف هیتلر" بود. در کارزارهای لهستان و فرانسه حضور داشت. در نبرد یونان یک توپ تهاجمی را
فرانسه حضور داشت. در نبرد یونان یک توپ تهاجمی را فرماندهی کرد. با لشکر لایب‌اشتاندارته از ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ به جبهه شرقی رفت. با توپ تهاجمی خود از پیاده‌نظام پشتیبانی می‌کرد و مواقع دفاع نقش سلاح ضدتانک داشت. ویتمان شجاعت زیادی از خود در رزمگاه نشان می‌داد. اغلب تانک‌های قربانی او از فاصله خیلی نزدیک مورد اصابت قرار می‌گرفتند و با همان گلوله نخست منهدم می‌شدند. طبیعتاً تیرهای دشمن به زره‌پوش او نیز می‌خورد و ماه اوت سال ۱۹۴۱ به شکل سطحی زخمی شد. در یک مورد در فاصله نزدیک با هشت تانک شوروی درگیر شد و توانست
فاصله نزدیک با هشت تانک شوروی درگیر شد و توانست شش تانک از آن‌ها را منهدم کند. سال ۱۹۴۱ هر دو درجه نشان صلیب آهنین و همچنین نشان تهاجم زرهی را دریافت کرد. وقتی لشکر لایب‌اشتاندارته میانه سال ۱۹۴۲ برای استراحت و بازسازی به فرانسه منتقل شد، ویتمان به آلمان رفت و وارد دانشکده افسری اس‌اس در بات تولتس شد. پس از گذراندن موفق دوره آموزشی، روز سال نو ۱۹۴۳ با درجه اونتراشتورم‌فورر (معادل ستوان دوم) به سلک افسران درآمد. سپس به جبهه شرقی بازگشت و فرمانده یک دسته در گروهان ۱۳ تانک سنگین تیگر در هنگ ۱ زرهی اس‌اس در
گروهان ۱۳ تانک سنگین تیگر در هنگ ۱ زرهی اس‌اس در لشکر لایب‌اشتاندارته در قسمت جنوبی خط مقدم شد. ویتمان مهارت قابل توجهی در به‌کارگیری تانک تیگر کسب کرد و در روز نخست نبرد کورسک شخصاً هشت تانک و هفت قطعه توپخانه دشمن را منهدم کرد. با استفاده از تاکتیک‌های مؤثر و در قالب کار گروهی با هم‌رزمان خود، تا پایان این نبرد این شمار به ۳۰ تانک و ۲۸ توپ رسید. با ناکامی آلمانی‌ها در عملیات "سیتادل"، ویتمان پیشاپیش خط مقدم، عقب‌نشینی یگان‌های دیگر را پوشش می‌داد و در مواقع مناسب دست به ضدحمله می‌زد. در موردی دیگر در یک
مناسب دست به ضدحمله می‌زد. در موردی دیگر در یک درگیری در زمستان ۱۹۴۴–۱۹۴۳ ویتمان در عرض یک روز خود شخصاً ۱۰ تانک دشمن را از میان برد. به جهت این درخشش، احتمالاً اندکی با تأخیر، در نهایت روز ۱۴ ژانویه سال ۱۹۴۴ نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین را دریافت کرد. به هر صورت تنها ۱۶ روز بعد برگ‌های بلوط به صلیب شوالیه او افزوده شد. چند هفته بعد به درجه اس‌اس-اوبراشتورم‌فورر (معادل ستوان یکم) ترفیع گرفت. ویتمان ماه آوریل سال ۱۹۴۴ به فرماندهی گروهان ۱ تانک سنگین گردان ۵۰۱ زرهی اس‌اس منصوب شد؛ یگانی مجهز به تانک‌های
۵۰۱ زرهی اس‌اس منصوب شد؛ یگانی مجهز به تانک‌های تیگر که مستقیماً از قرارگاه سپاه ۱ زرهی اس‌اس فرمان می‌گرفت. ویتمان تا هنگامی که بهار سال ۱۹۴۴ جبهه شرقی را ترک کرد، انهدام ۱۱۹ تانک شوروی را در کارنامه خود داشت. گردان ۵۰۱ زرهی اس‌اس در بووه در فرانسه مستقر بود که نیروهای متفقین روز ۶ ژوئن سال ۱۹۴۴ در ساحل نرماندی پیاده شدند. این یگان روز بعد به طرف این آوردگاه رفت. این کار به آسانی صورت نگرفت. هواگردهای متفقین پل‌های جنوب پاریس را منهدم کرده بودند و حرکت در روشنای روز برای آلمانی‌ها بسیار خطرناک بود. هنگامی
روز برای آلمانی‌ها بسیار خطرناک بود. هنگامی که گروهان ۲ روز ۸ ژوئن در نزدیکی ورسای توسط هواگردهای دشمن منهدم شد، گردان ۵۰۱ زرهی اس‌اس دیگر تنها در تاریکی شب راهپیمایی می‌کرد. نبرد ویلر-بوکاژ. سرنیزه گردان، گروهان ویتمان، شب ۱۳–۱۲ ژوئن به ناحیه رزم رسید و شمال شرقی ویلر-بوکاژ در منتهی‌الیه جناح چپ سپاه ۱ زرهی اس‌اس، مواضع استتارشده گرفت. ویتمان قصد داشت روز بعد را صرف تعمیر آسیب‌دیدگی تانک‌های خود کند. با این وجود حمله قدرتمند بریتانیایی‌ها روز ۱۳ ژوئن در خط آلمانی‌ها رخنه کرد و با پیشروی پشت خط آن‌ها، تا ۵
آلمانی‌ها رخنه کرد و با پیشروی پشت خط آن‌ها، تا ۵ کیلومتری شرق ویلر-بوکاژ رفت. وقتی ویتمان با دشمن برخورد کرد تنها پنج تیگر عملیاتی داشت و مابقی گردان هنوز به او نرسیده بود. گروهان ویتمان تنها مانع در مقابل بریتانیایی‌ها در رسیدن به کان و به محاصره انداختن سپاه ۱ زرهی اس‌اس بود. ویتمان تصمیم به حمله بدون درنگ گرفت. دشمن بریتانیایی انتظار چنین مقابله‌ای را نداشت. ویتمان خود نبرد را با منهدم کردن یک تانک شرمن از فاصله ۸۰ متری آغاز کرد. در عرض چند دقیقه سه تانک دیگر هم از بین رفت. ویتمان شروع به هدف گرفتن
تانک دیگر هم از بین رفت. ویتمان شروع به هدف گرفتن نفربرهای دشمن از فاصله نزدیک کرد. گلوله توپ‌های ۷۵ م‌م تانک‌های بریتانیایی بر زره ضخیم تانک تیگر کارگر نبود؛ درحالی‌که توپ ۸۸ م‌م این تانک تنها با یک شلیک هر تانکی از آن‌ها را میان برمی‌داشت. در این هنگام آتش مسلسل خدمه ویتمان پیاده‌نظام و خودروهای سبک دشمن را هم پراکنده کرد. ویتمان به آهستگی به سمت ویلر-بوکاژ رفت و در مسیر هفت تانک دیگر و چندین نفربر را منهدم کرد. همزمان چهار تانک دیگر او هم خسارت زیادی به دشمن زدند. در این زمان هشت تانک تیگر دیگر گردان
دشمن زدند. در این زمان هشت تانک تیگر دیگر گردان ۵۰۱ زرهی اس‌اس هم از راه رسیدند. ویتمان وارد شهر شد و شروع به مبارزه خیابانی با تانک‌ها، توپ‌های ضدتانک و پیاده‌نظام دشمن کرد. با این ضدحمله ویتمان آلمانی‌ها تا شب‌هنگام ویلر-بوکاژ را پس گرفتند و رخنه بریتانیایی‌ها را در این مورد ناکام گذاشتند. دو تانک تیگر آلمانی‌ها در این میانه منهدم شد اما در نهایت ویتمان توانست دشمن را در این موضع کاملاً شکست بدهد. تانک ویتمان خود از کار افتاد و او مجبور شد آن رها کند و به سمت شمال برود. پس از طی حدود ۱۵ کیلومتر به خط
به سمت شمال برود. پس از طی حدود ۱۵ کیلومتر به خط خودی در موقعیت لشکر زرهی "لی‌یِر" رسید. اوبرگروپن‌فورر سپ دیتریش، فرمانده سپاه ۱ زرهی اس‌اس، شجاعت شخصی بسیار و ابتکاری عملی را که ویتمان از خود در این آوردگاه نشان داد و موجب نجات کل سپاه او شد ستود و توصیه به اعطای شمشیرهای صلیب شوالیه به او کرد. ویتمان تا روز ۱۴ ژوئن مجموعاً ۱۳۸ تانک و ۱۳۲ توپ دشمن را شخصاً منهدم کرده بود. ویتمان روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۴ شمشیرهای صلیب شوالیه را دریافت کرد و چند روز بعد به درجه هاوپت‌اشتورم‌فورر (معادل سروان) ترفیع گرفت.
درجه هاوپت‌اشتورم‌فورر (معادل سروان) ترفیع گرفت. سرنوشت. سپاه ۱ زرهی اس‌اس گروهان ویتمان را به لشکر دوازدهم زرهی اس‌اس "هیتلر یوگنت" ملحق کرد. نیروهای کانادایی روز ۸ اوت سال ۱۹۴۴ خط آلمانی‌ها را شکستند. فرمانده لشکر "هیتلر یوگنت" یک ضدحمله بلافاصله زد. در این زمان این لشکر در مجموع تنها ۵۰ تانک عملیاتی داشت. ویتمان در راس یکی از دو گروه رزمی لشکر بود. نیروهای تحت امر او سانتو را باز پس گرفتند و از شدت پیشروی دشمن کاستند. به هر صورت متفقین با صدها تانک ضدحمله‌ای از طرف خود اجرا کردند و پس از چندین ساعت
از طرف خود اجرا کردند و پس از چندین ساعت درگیری آلمانی‌ها را مجدداً از این نقطه بیرون راندند. به هر حال با رسیدن نیروی کمکی، ضدحمله اولیه آلمانی‌ها خط مقدم آن‌ها را از فروپاشی نجات داد. هاوپت‌اشتورم‌فورر میشائل در این میانه آخرین بار در پشت خط خودی مشاهده شد که با تانک تیگر خود به تنهایی با پنج تانک شرمن دشمن به شدت درگیری شده بود. او عصرگاه ۸ اوت سال ۱۹۴۴ مفقودالاثر اعلام شد. برای ۴۳ سال هیچ اثری از ویتمان نبود. تا این که فرانسوی‌ها سال ۱۹۸۷ در حال تعریض جاده‌ای در نزدیکی سانتو بودند که هنگام حفاری گور
جاده‌ای در نزدیکی سانتو بودند که هنگام حفاری گور ناشناسی یافتند که متعلق به بقایای ویتمان بود. این بقایا در گورستان سربازان آلمانی لا کامب دفن شد.
یوهانس "هانس" فریدریش لئوپولد فن زکت (۲۴ آوریل ۱۸۶۶–۲۷ دسامبر ۱۹۳۶) نظامی بلندپایه آلمانی بود. در طول جمهوری وایمار وی ریاست ستاد رایشسور را از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۰ و از ۱۹۲۰ تا استعفایش در اکتبر ۱۹۲۶ و نیز فرماندهی کل قوای مسلح جمهوری وایمار را بر عهده داشت. در باز سازماندهی نیروی زمینی پس از شکست آلمان در جنگ اول جهانی که این کشور را از تشکیل ستاد ارتش محروم کرده بودند، نقشی بسزا داشته و پایه‌های دکترین، تاکتیک‌ها، سازمانها و آموزش نیروهای آلمانی را پی ریزی نمود. وی در ۱۹۲۶ سازمانِ شبه ستادی دفاع ملی را در حالی
وی در ۱۹۲۶ سازمانِ شبه ستادی دفاع ملی را در حالی ترک کرد که این سازمان صاحب دکترین عملیاتی تعریف شده و استاندارد و چارچوبی دقیق برای شیوه‌های آینده نبرد_که به‌طور گسترده‌ای در جبهه‌های جنگی آلمان‌ها در نیمه نخست جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفتند_ شده بود. زکت به عنوان نماینده پارلمان از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۲ یعنی یکسال پیش از به قدرت رسیدن حزب نازی فعالیت نمود. از ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۵ وی مکرراً در چین به عنوان مشاور نظامی چیانگ کای‌شک در جنگ با کمونیست‌ها مشارکت داشته و نقشی مستقیم در ابداع تاکتیکهای محاصره ای که به
و نقشی مستقیم در ابداع تاکتیکهای محاصره ای که به یک رشته پیروزی‌ها در برابر ارتش سرخ خلق منجر شد و مائو تسه‌تونگ را مجبور به ۹٬۰۰۰ کیلومتر عقب‌نشینی نمود، داشت. جنگ اول جهانی. با وقوع جنگ اول جهانی زکت ابتدا با درجه سرهنگ دومی به عنوان رئیس ستاد اوالد فون لوچوف در سپاه سوم آلمان خدمت کرد. با بسیج نیروها در اول اوت ۱۹۱۴ سپاه سوم تحویل ارتش یکم الکساندر فن کلوک که مرکز ثقل طرح اشلیفن را برای حمله به فرانسه تشکیل می‌داد، شد. در بدو ۱۹۱۵ پس از آنکه این ارتش در نزدیکی سواسون مورد تهاجم قرار گرفت، زکت یک ضدحمله
نزدیکی سواسون مورد تهاجم قرار گرفت، زکت یک ضدحمله را توصیه نمود که باعث اسیر گرفتن هزاران سرباز دشمن و غنیمت گرفتن سلاح‌های آنان شد. در ۲۷ ژانویه ۱۹۱۵ به درجه سرهنگی ارتقای مقام یافته و در ماه مارس به جبهه شرق منتقل گردید تا به عنوان رئیس ستاد فرمانده ارتش یازدهم آلمان یعنی فیلدمارشال مکنسن خدمت کند. او در طراحی و اجرای نبردهای کاملاً موفق مکنسن نقشی پایه ای داشت. در ارتش یازدهم، زکت تهاجم به خط گورلیس_تارنوف از ۲ مه تا ۲۷ ژوئن ۱۹۱۵ را هدایت نمود، جایی که دو ارتش روسی در جلوی خود را از هم شکافتند و روس‌ها
ارتش روسی در جلوی خود را از هم شکافتند و روس‌ها بعد از این شکست هرگز نتوانستند کاملاً کمر راست کنند. در اینجا زکت شیوه جدیدی در کاربرد فشار حمله به کار برد، به طوری که نفرات ذخیره را در طول شکاف‌های حاصل شده در خطوط دفاعی روس‌ها حرکت داد. با این شیوهٔ جدید یعنی پیشروی در جبهه ای متحدالشکل و استفاده از نفرات ذخیره برای در هم کوبیدن نقاط قوت دشمن، از شیوهٔ منسوخ امن ساختن جناحین تخطی نمود. با فشار آوردن نیروهای ذخیره اش به عقب خطوط روس‌ها، مواضع و خط دفاعی روس‌ها را متلاشی نمود. به خاطر این عملیات وی
روس‌ها را متلاشی نمود. به خاطر این عملیات وی بالاترین نشان نظامی پروسی یعنی پور لی میریت را دریافت داشت. در ژوئن ۱۹۱۵ زکت به درجه سرتیپی ارتقا یافت. وی رئیس ستاد مکنسن باقی ماند و در اواخر اکتبر همین سال که به مکنسن، فرماندهی گروه ارتشی متشکل از ارتش یازدهم آلمان، ارتش سوم اتریش_مجارستان و ارتش یکم بلغارستان را سپردند تا جبهه جدیدی علیه صربستان بگشاید، بار دیگر زکت نقشی محوری در طراحی و هدایت عملیات‌ها از ۶ اکتبر تا ۲۴ نوامبر ۱۹۱۵ داشت. این گفته در میان ارتش آلمان شایع بود: «هرکجا مکنسن هست، زکت هم هست؛
آلمان شایع بود: «هرکجا مکنسن هست، زکت هم هست؛ هرکجا زکت هست، پیروزی هم هست.» در ژوئن ۱۹۱۶ وی رئیس ستاد ارتش هفتم اتریش_مجارستان در گالیسیا شد، ارتشی که با ناامیدی در برابر تهاجم بروسیلوف (از معدود تهاجمات موفق در طول جنگ. م) مقاومت می‌کرد برگزیده شد. همچنین بعداً به عنوان رئیس ستاد گروه ارتش اتریش_مجارستان تحت هدایت آرشدوک کارل گردید، کسی که در نوامبر همین سال به عنوان آخرین امپراتور اتریش_مجارستان تاج گذاری کرد"." در ۱۹۱۷ زکت به امپراتوری عثمانی_متحد دوم آلمان ها_ فرستاده شد تا رئیس ستاد ارتش عثمانی گردد.
ها_ فرستاده شد تا رئیس ستاد ارتش عثمانی گردد. آلمان‌ها با انتخاب زکت در واقع یک افسر ستاد درجه یک را به آنجا می‌فرستادند اما این کار تأثیری اندک بر ترکان عثمانی گذاشت. اتحاد بین امپراتوری‌های آلمان و عثمانی ضعیف بود. امپراتوری در حال زوال عثمانی با این قول که یک پیروزی قلمروهای از دست رفته اش را به وی بازمی‌گرداند، وسوسه شده بود که در جنگ شرکت جوید در حالیکه امید آلمان به این بود که ورود ترکان به جنگ، نیروهای متفق را در جایی دور از اروپای غربی مشغول کند. زکت و سایر همکاران آلمانی اش نمی‌توانستند توجهی
زکت و سایر همکاران آلمانی اش نمی‌توانستند توجهی چندان به استراتژی بزرگشان برای عثمانی را جلب کنند. هرچند انور پاشا از مشورت‌های افسران و فرستادگان آلمانی بهره می‌برد اما اگر عقایدشان با دیدگاه‌های خودش متفاوت می‌بودند، آنها را نادیده می‌گرفت. دیدگاه فرماندهی عالی ارتش آلمان بر این بود که تفرقه داخلی در یک ملت، توانائی آن ملت را برای هدایت موفق یک نبرد به تحلیل می‌برد. زکت نیز همین دیدگاه را داشت اما در مقام حمایت از رهبران امپراتوری عثمانی مجبور بود بر نسل‌کشی ارامنه توسط حکومت این کشور صحه گذارد. این
نسل‌کشی ارامنه توسط حکومت این کشور صحه گذارد. این کشتار بیرحمانه با اعتراض شدید شهروندان، کشیشان و دولتمردان آلمانی مواجه گشت. پس از دوسال که زکت از عثمانی برگشت، استدلال نمود که اینگونه اقدامات برای حفظ ترکیه از فروپاشی داخلی ضرورت داشته‌اند. در ژوئیه ۱۹۱۸ پاسخ زکت به استعلام حکومت متبوعش در مورد اوضاع داخلی ترکیه چنین بود: «این غیرممکن است که هم متحد ترکان باقی مانده و هم از ارمنیان دفاع نمائیم. به عقیدهٔ من باید به خاطر اجتناب ناپذیریِ واضحِ این کشتار در وضعیت جنگی، هر نقطه نظری چه مسیحی، چه احساسی و چه
وضعیت جنگی، هر نقطه نظری چه مسیحی، چه احساسی و چه سیاسی نادیده گرفته شود.» زکت همچنین کمیته اتحاد و ترقی عثمانی را مورد حمایت قرار داد. با شکست ترکان در جنگ در اکتبر ۱۹۱۸، زکت در نوامبر این سال به میهن خود بازگشت. هرچند که آتش‌بس ۱۱ نوامبر ۱۹۱۸ امضاء گردیده بود اما بریتانیا به محاصره اش علیه بنادر آلمانی ادامه می‌داد به نحوی که باعث قحطی گسترده در این کشور شد. زکت به جبهه شرق فرستاده شد تا عقب‌نشینی نیروهای آلمانیِ آنجا را سازمان دهد. در بهار ۱۹۱۹ وی به عنوان نماینده ستاد ارتش آلمان به مذاکرات کنفرانس صلح
نماینده ستاد ارتش آلمان به مذاکرات کنفرانس صلح ورسای فرستاده شد. وی بی آنکه توفیق یابد کوشید متفقین را متقاعد کند که خواستهای خود را در مورد خلع سلاح آلمان تعدیل کنند. زکت خواستار نیرویی ۲۰۰٬۰۰۰ نفری بود که با آن موافقت نشد. در ۲۸ ژوئن ۱۹۱۹ ژرمن‌ها از سر ناچاری به شرایط خفت بار معاهده ورسای تن در دادند. توسعه رایشسور. معاهده ورسای به‌طور گسترده‌ای حجم ارتش آلمان را محدود، ستاد ارتش امپراتوری آلمان را منحل و هرگونه استفادهٔ ارتش این کشور از سلاح‌های مدرن را منع نمود. زکت به عنوان رئیس کمیته سازماندهی ارتش
منع نمود. زکت به عنوان رئیس کمیته سازماندهی ارتش در دوران صلح منصوب گردید که وظیفه اش باز سازماندهی ارتش در چارچوب محدودیت‌های اعمال شده در معاهده ورسای بود. وی پس از پاول فون هیندنبورگ آخرین رئیس ستاد ارتش امپراتوری آلمان بود که در ۱۵ ژوئیه ۱۹۱۹ منحل شده و به جای آن مسئولیت تشکیل رایشسور در ۱۱ اکتبر ۱۹۱۹ بدو محول گشت. در یادداشتی به سال ۱۹۱۹ زکت خشم گسترده افسران آلمانی از بندهای خفت آور معاهده ورسای (از جمله منع تشکیل ستاد کل) را ابراز کرد. وی همچنین فاش نمود که با پیشنهاد عضویت آلمان در جامعه ملل و
فاش نمود که با پیشنهاد عضویت آلمان در جامعه ملل و اینکه چنین سازمانی می‌تواند صلحِ بعد از جنگ را پاس دارد، مخالف است. به رغم اینکه در حالت کلی دوستدار صلح بود، اما استدلال می‌کرد که جنگ یک حالت دورانی و تکرارپذیر در تاریخ است و وظیفه یک افسر آلمانی اینست که برای مبارزه در جنگ بعدی، اگر وقوع یافت، آماده باشد. زکت گفت: «تجاربی که از تاریخ کسب نموده‌ام مرا از اینکه به ایده «صلح ابدی» به عنوان چیزی جز یک خیالبافی بنگرم، بازمی‌دارند؛ با چنین ایده ای خواه کسی آنرا به عنوان یک_به قول مولتکه_خیالی شیرین در نظر
آنرا به عنوان یک_به قول مولتکه_خیالی شیرین در نظر بگیرد خواه نگیرد، هنوز برایش جای سؤال باقی می‌ماند.» زکت باورمند بود که چه آلمانِ آینده از خود دفاع کند چه مورد شفقت همسایگانش باشد، در هرحال جنگ اجتناب ناپذیر است. وی می‌کوشید مطمئن گردد که ارتش کشورش روحیهٔ سرکشی و تهاجمی ای که بخشی از سنتش بود را حفظ کرده‌است. لازم به ذکر نیست که ارتش آلمان به دنبال درگیری نبود اما در عین حال این رئیس ستاد استدلال کرد که یکی از وظایف اولیهٔ یک افسر آلمانی نگه داشتن مردانِ تحت امر خود و مردم کشورش در حالت آمادگی دفاع است؛
تحت امر خود و مردم کشورش در حالت آمادگی دفاع است؛ وی گفت: «افسران آلمانی و به خصوص اعضای ستاد کل، هیچگاه جنگ را برای نَفس آن یا به خاطر جنگ طلبی نخواسته و اکنون هم نباید بخواهند. اما نباید از این نکته غفلت ورزیم که کارهای بزرگ بوسیلهٔ جنگجویان ژرمن به عرصهٔ انجام رسیده‌اند. جاودان نگه داشتن خاطره آنها در اذهان خود و ملت آلمان وظیفه ای مقدس است. نه افسران و نه مردم آلمان هرگز آرمان صلح را مورد پرسش قرار نمی‌دهند اما آگاه خواهند بود که در عرصهٔ واقعیت، تنها ابهت شخصی و ملی است که به حساب می‌آیند. اگر روزی
ابهت شخصی و ملی است که به حساب می‌آیند. اگر روزی دست تقدیر بار دیگر مردم آلمان را به تسلیح فراخوانَد_ و چه کسی می‌تواند شک کند که چنین روزی فرا خواهد رسید_ نباید افسران مجبور باشند که ملتی انباشته از ضعفا بلکه ملتی مملو از مردان زورمند و آماده را به در دست گرفتن سلاح‌های آشنا و مطمئن فرا خوانند. چگونگیِ در دست گرفتن آلات قتال مهم نیست، مهم این است که این سلاح‌ها در دستانی فلزین و قلب‌هایی آهنین جای گیرند. اکنون بگذارید با تمام وجود بکوشیم مطمئن گردیم که در چنین روزی، نسبت به وجود چنین قلب‌ها و دستانی
در چنین روزی، نسبت به وجود چنین قلب‌ها و دستانی هیچگونه احساس فقدانی نداشته باشیم. بگذارید خستگی ناپذیرانه بکوشیم روح و جسم خود و هر چه که از آلمانی بودنمان داریم را نیرومند کنیم. این بر دوش تک تک اعضای ستاد کل است که رایشسور را نه تنها به صورت ستونی قابل اتکا برای دولت بلکه به صورت مکتبی برای رهبران ملت درآورند. فراتر از خود ارتش، تک تک افسران بذر روحیهٔ مردانگی را در سرتاسر خلق ژرمن خواهد کاشت.» معاهده ورسای حجم ارتش را به ۱۰۰٬۰۰۰ نفر کاهش داده بود که از این تعداد تنها ۴٬۰۰۰ می‌توانستند افسر باشند. به
این تعداد تنها ۴٬۰۰۰ می‌توانستند افسر باشند. به عنوان فرماندهٔ کل قوای مسلح، زکت می‌خواست مطمئن شود که شایسته‌ترین افسران حفظ شده‌اند. رایشسور به گونهٔ نیروی کادری طراحی شده بود که در صورت نیاز می‌توانست توسعه یابد. افسران را چنان آموزش می‌دادند که بتوانند حداقل در سطح یگانی بزرگتر از یگان فعلی خود وظیفه فرماندهی را انجام دهند بر همین اساس بود که در بدو جنگ دوم جهانی NCOهای شایسته‌ای که دو دهه پیش تحت نظر زکت آموزش هدایت واحدهای بزرگتر را دیده بودند، اکنون دیگر دانش‌آموخته بوده و کارکردشان به خوبی مشهود
دیگر دانش‌آموخته بوده و کارکردشان به خوبی مشهود بود. تقریباً تمامی فرماندهان ورماخت در جنگ دوم جهانی از افسرانی بودند که زکت آنها را در سال‌های ۱۹۲۰_۱۹۱۹ نگه داشته بود. از لحاظ سیاسی وی عقایدی محافظه کارانه داشت. زکت سلطنت طلبی بود که تداوم پیوستگی‌های سنتی به ارتش امپراتوری سابق را تشویق می‌کرد. بدین منظور وی اسکادران‌ها و گروهان‌های ویژه ای را طراحی نمود که درست جانشین برخی تیپ‌های ویژهٔ ارتش امپراتوری سابق شدند. این معاون سابق ژنرال مکنسن عقاید جزمیِ حقارت آمیزی نسبت به یهودیان داشت. در نامه ای به
حقارت آمیزی نسبت به یهودیان داشت. در نامه ای به همسرش، که خود تا اندازه ای یهودی بود، در ۱۹ مه ۱۹۱۹ راجع به نخست‌وزیر جدید پاول هیرش نوشت: «وی یک نماینده پارلمان کهنه‌کار است و چندان هم بد نیست. [اما] برای این سمت کاملاً نامناسب به نظر می‌آید؛ به ویژه که یک یهودی نیز هست و این فی نفسه تحریک کننده است؛ توانائی بالقوهٔ یهودیان جداً قابل انتقاد است زیرا هرگز در ساختن دولتی به کار نمی‌آید. این [اتفاق] خوبی نیست.» بدین صورت زکت قانون اساسی جمهوری وایمار در سال ۱۹۱۹ که تبعیض‌های مذهبی را منع می‌کرد، نادیده گرفت.
که تبعیض‌های مذهبی را منع می‌کرد، نادیده گرفت. وی دستور داده بود که یهودیان در رایشسور پذیرش نشوند؛ بی‌توجه به اینکه چه ظرفیت‌هایی ممکن بود داشته باشند. وی به جمهوری دوم لهستان به مثابه هستهٔ مرکزی تمامی مشکلات در شرق آلمان نگاه می‌کرد و باور داشت که هستیِ چنین دولتی اصولاً با علایق محوری آلمان در تضاد است. این ژنرال علاقه‌مند به ائتلاف با اتحاد جماهیر شوروی بود که همانند آلمان سرزمین‌هایی را به لهستان واگذار کرده بود. بعد از دریافت نشانه‌های دلگرم کننده ای از سوی دفتر تازه تأسیس کمیساریای جنگیِ لئون
ای از سوی دفتر تازه تأسیس کمیساریای جنگیِ لئون تروتسکی، زکت دوست نزدیک خود انور پاشا را با مأموریتی مخفی به مسکو فرستاد تا با کشور شوراها قراردادهایی از جانب جمهوری وایمار امضاء نماید. در تابستان ۱۹۲۰ انور پاشا نامه ای را به زکت ارسال داشت که در آن تروتسکی وعده داده بود شوروی لهستان را بین خودش و آلمان قسمت کند و در مقابل، کشورش تسلیحات آلمانی دریافت کند. ژنرال زکت نسبت به استفاده از قوهٔ نظامی بر ضد تلاش بلشویک‌های کشورش برای دستیابی به قدرت، هیچگونه تردیدی نداشت اما نگرانی اش راجع به کمونیسم بر دیدگاهش
نداشت اما نگرانی اش راجع به کمونیسم بر دیدگاهش مبنی برداشتن روابط دوستانه با اتحاد شوروی هیچگونه تأثیری ننهاد. او به اتحاد غیررسمی با شوروی با نگاهی عملی (پراگماتیک. م) می‌نگریست نه نگاهی ایدئولوژیک. هر دو ملت در پایان جنگ اول جهانی تضعیف شده و به تهدیدات خارجی مبتلی بودند. این رئیس ستاد اعتقاد داشت که با همکاری این دو ملت مغلوب، دستان هر دو نیرومندتر خواهد شد. زکت تلاش‌های ژنرال رودیگر فون در گلتس و فرای‌کور تحت امر وی برای تشکیل یک دولت آلمانیِ ضدکمونیست در ناحیه کشورهای حوزه دریای بالتیک را تلاشی سخره
در ناحیه کشورهای حوزه دریای بالتیک را تلاشی سخره آمیز برای بازگرداندن زمان به عقب می‌دید"." وی خوشحال می‌شد اگر موفقیت فون در گلتس در اشغال دولتهای بالتیک را ببیند، اما با تلاش‌هایش در استفاده از این دولت آلمانی_بالتیکِ فرضی اش به عنوان ابزاری برای بیرون انداختن بلشویک‌ها جداً مخالف بود. زکت لهستان را دشمن اصلی دانسته و اتحاد شوروی را به چشم متفقی سودمند در برابر آن می‌دید. برای همین وی غریزهٔ کمونیست ستیزیِ گولتس را به دیدهٔ منفی می‌نگریست"." پس از اینکه متفقین، لیست جنایتکاران جنگی آلمانی را به دولت
متفقین، لیست جنایتکاران جنگی آلمانی را به دولت وایمار جهت بازخواست آنها را ارائه کردند، زکت در ۹ فوریه ۱۹۲۰ افسران رایشسور و سران دپارتمان‌های گوناگون ستاد را به یک کنفرانس فراخوانده و بدانها گفت که اگر دولت وایمار، [درخواستِ ستاد دفاع ملی] مبنی بر رد خواستهٔ متفقین را نپذیرفت، یا اینکه از ناچاری به خواستهٔ متفقین تن در داد، بر ستاد دفاع ملی واجب است که شخصاً با همهٔ توان خود با خواستهٔ متفقین مخالفت کند حتی اگر این مخالفت به قیمت برافروزشِ مجددِ آتش تخاصمات باشد. او افزود که اگر متفقین به آلمان حمله
باشد. او افزود که اگر متفقین به آلمان حمله نمودند_هر چند اعتقاد نداشت که چنین چیزی رخ دهد_ آنگاه ارتش آلمان در غرب می‌بایست از رودهای وسر و اِلب عقب‌نشینی کند چرا که این‌ها مناطقی بودند که مواضع دفاعی محکمی در آنها ساخته شده بود. در شرق اما، سربازان ژرمن به لهستان هجوم برده و تلاش می‌کردند با اتحاد شوروی تماس و نزدیکی برقرار کنند، آنگاه می‌توانستند با یکدیگر علیه فرانسه و بریتانیا پیشروی کنند. همچنین افزود که از این لحظه تسلیحات نظامی آلمان فروخته یا منهدم نخواهند شد و حجم ارتش تنها بر روی کاغذ کاهش خواهد
نخواهند شد و حجم ارتش تنها بر روی کاغذ کاهش خواهد یافت. وزیر داخلهٔ پروس، آلبرت گرژسینسکی نوشت افسران ستاد زکت فاش کرده‌اند که رئیسشان آرزوی یک دیکتاتوری نظامی را، شاید به ریاست وزیر دفاع گوستاو نوسکه، در سر دارد"." بسیاری از نظامیان، مشروعیت رژیم جمهوری وایمار را به دلیل گردن نهادنش به معاهده ورسای به رسمیت نمی‌شناختند. تحت فرماندهی زکت، تلاشی برای مصون نگه داشتن ستاد رایشسور از سیاست‌های جمهوری وایمار انجام گرفته بود. برخی‌ها عملکرد این ستاد را به مثابه یک «دولت در دولت» در نظر می‌گرفتند، بدین معنا که