payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیروی دریایی جمهوری وایمار، حاکمیت آلمان پس از جنگ جهانی اول، به رهبری دریابد اریش ردر، شروع به پیگیری طرح‌هایی جهت ساخت کشتی‌هایی مخصوص حمله به کاروان‌های تجاری کرد. در این زمان میل سیاسی چندانی برای بازسازی نیروی دریایی وجود نداشت اما این نیرو اجازه یافته بود کشتی‌های جنگی قدیمی خود را نوسازی نماید. کشتی جدید رسماً جایگزینی نبردناو "پرویسن" که به عنوان شناور دفاع ساحلی خدمت می‌کرد، می‌شد. رزم‌ناوهای سبک و قایق‌های اژدرافکن به عنوان موثرترین شیوه استفاده از منابع و نفرات در دسترس، در اولویت "رایشس‌مارینه"
منابع و نفرات در دسترس، در اولویت "رایشس‌مارینه" پس از جنگِ آلمان قرار گرفت. این کشتی‌ها ارزان‌تر بودند و با سرعت بیشتری وارد خدمت‌می‌شدند. طراحی. پس از جنگ جهانی اول بر اساس محدودیت‌های پیمان ورسای، نیروی دریایی آلمان از داشتن کشتی‌های جنگی با وزن معمول بیش از ۱۰٬۰۰۰ تن منع شده بود. این درحالی بود که بر مبنای پیمان‌های دریایی، قدرت‌های غربی می‌توانستند نبردناوهایی با سه برابر این میزان وزن داشته باشند. درحالیکه پیمان دریایی واشینگتن در سال ۱۹۲۲ حداکثر کالیبر ۸ اینچ (۲۰۳ میلی‌متر) را بر توپ رزم‌ناوهای
کالیبر ۸ اینچ (۲۰۳ میلی‌متر) را بر توپ رزم‌ناوهای قدرت‌های دریایی مشخص کرده بود، در پیمان ورسای هیچ محدودیتی در کالیبر توپ‌های بزرگ برای آلمان اعمال نگشته بود. "رایشس‌مارینه" در دهه ۱۹۲۰ تلاش کرد با ترکیب تسلیحات، زره، طول و عرض‌های مختلف، یک کشتی بزرگ مؤثر در قالب محدودیت‌ها طراحی نماید. امکان ساخت یک مانیتور سنگین یا یک رزم‌ناو سنگین بررسی و رد شد. در نهایت طراحی یک «کشتی زره‌پوش» مطرح گردید. به تصمیم دریابد هانس سنکر، رئیس فرماندهی نیروی دریایی، با فدا کردن نسبی تسلیحات و زره، تأکید بر سرعت کشتی نهاده
کردن نسبی تسلیحات و زره، تأکید بر سرعت کشتی نهاده شد. بدین ترتیب طراحان آلمانی تصمیم به ساخت یک کشتی با تسلیحات قدرتمندتری از هر رزم‌ناو دیگر و پر سرعت‌تر از هر نبردناو دیگر گرفتند. چنین طرحی حاصل از مسامحه سیاسی و فنی بود. به دنبال دستیابی به برد بلندتر، این کشتی می‌بایست از پیش‌ران دیزل نه تنها برای حرکت معمول، بلکه به عنوان نیروی محرکه اصلی استفاده می‌کرد. توپ‌های اصلی ۲۸ سانتی‌متری در طرح کشتی قرار گرفت چرا که سابقه به‌کارگیری خوبی در آلمان داشت و مهمات آن قابلیت خود را به اثبات رسانده‌بود. مشخصات کلی
آن قابلیت خود را به اثبات رسانده‌بود. مشخصات کلی طرح، آوریل ۱۹۲۸: کلاس‌بندی. کلاس "دویچلند" با توجه به ویژگی‌های ترکیبی به شکل دقیقی در هیچ‌یک از کلاس‌های کشتی‌های جنگی موجود جای نمی‌گرفت. رسانه‌های بریتانیایی با اشاره به وزن و تسلیحات نسبتاً کم، به شکل استهزا آمیزی آن را «نبردناو جیبی» نامیدند. به هر صورت "کریگس‌مارینه" در ابتدا آن را در کلاس «رزم‌ناو زره‌پوش» قرار داد. روز ۱۵ فوریه رسماً اعلام شد کلاس این کشتی‌ها به رزم‌ناو سنگین تغییر کرده‌است. ویژگی‌ها. تسلیحات. در این کلاس توپ‌های اصلی ۲۸۰ میلی‌متری
تسلیحات. در این کلاس توپ‌های اصلی ۲۸۰ میلی‌متری در دو برجک سه‌لول در جلو و عقب کشتی قرار داشتند. استفاده از برجک‌های سه‌لول طول کشتی را کمتر کرد و در نتیجه وزن آن را کاهش داد. این توپ‌ها با هشت توپ ۱۵۰ میلی‌متری در برجک‌های تک‌لول در مرکز کشتی (چهار توپ در هر طرف) پشتیبانی می‌شدند. تسلیحات نوین ضدهوایی در مقیاس رزم‌ناوهای هم‌عصر نصب گشت. این تسلیحات ضدهوایی شامل هشت توپ سبک نیمه‌خودکار ۳۷ میلی‌متری C30 در برجک‌های دو لول در جلو و عقب سازه فوقانی بود. اژدراندازهایی نیز جهت حمله به کشتی‌های تجاری نصب شدند.
نیز جهت حمله به کشتی‌های تجاری نصب شدند. این تسلیحات شامل هشت اژدرانداز در دو جایگاه چهارتایی در عقب کشتی بود. کنترل آتش تسلیحات اصلی با دو مسافت‌یاب ۱۰ متری، یکی در دکل پیشین و دیگری بر روی سازه فوقانی پسین، تنظیم می‌شد. هر برجک نیز یک مسافت‌یاب ۱۰٫۵ متری برای کنترل محلی داشت. یک مسافت‌یاب ۷ متری برای توپ‌های ۱۵۰ میلی‌متری جلوی پل فرماندهی و دو مسافت‌یاب ۳ متری هم برای توپ‌های ضدهوایی یکی در عقب و یکی در جلو، تعبیه گشت. محافظت. زره در معیار ناو به‌کارگرفته شد تا تاب آتش توپ‌های ۲۰۳ میلی‌متری را داشته
شد تا تاب آتش توپ‌های ۲۰۳ میلی‌متری را داشته باشد. کمربند زرهی با زاویه، حداکثر در میانه کشتی ۸۰ میلی‌متر و در کمترین میزان در زیر خط آب ۵۰ میلی‌متر ضخامت داشت. ضخامت این کمربند در عقب کشتی ابتدا به ۶۰ میلی‌متر و سپس به ۳۰ تا ۵۰ میلی‌متر و در جلوی آن به ۱۰ میلی‌متر کاهش میافت. کمربند با یک دیوارپوش اژدر به ضخامت حداکثر ۴۵ میلی‌متر در طرف داخل کمربند اصلی و یک دیوارپوش زرهی ۴۰ میلی‌متری بین عرشه زرهی و عرشه بالایی تقویت شده بود. محافظت افقی شامل یک عرشه زرهی ۳۰ میلی‌متری در درون کشتی در اطراف سیتادل می‌شد
۳۰ میلی‌متری در درون کشتی در اطراف سیتادل می‌شد که ضخامت آن در طرف بیرونی ۴۵ میلی‌متر بود. به دلیل محدودیت وزن، عرشه زرهی دو کشتی نخست تا انتهای اطراف کشتی امتداد نیافت و تا طرف بالایی دیوارپوش زاویه‌دار اژدر می‌رسید. کشتی سوم، "ادمیرال گراف اشپی"، مقداری بزرگ‌تر بود و افزایش عرض آن این امکان را می‌داد عرشه زرهی تا الحاق به کمربند زرهی که عریض‌تر و عمیق‌تر از دو کشتی دیگر بود، امتدادیابد. پیش‌ران. رزم‌ناوهای کلاس "دویچلند" از منظر پیش‌ران دیزل در میان کشتی‌های بزرگ دوره میان‌دوجنگ منحصر به فرد بودند. به هر
بزرگ دوره میان‌دوجنگ منحصر به فرد بودند. به هر صورت، نوع دریایی این پیش‌ران همچنان در مراحل اولیه توسعه قرار داشت و نمونه‌هایی که در کلاس "دویچلند" استفاده شد سنگین، جاگیر (مخصوصا از نظر بلندی) و مستعد خرابی بود. با این حال، همین پیش‌ران سبب برد بلند و سرعت نسبتاً زیاد این کشتی‌ها گشت و آن‌ها را مناسب حمله به خطوط تجاری دشمن ساخت. ترکیب نیرو محرکه شامل هشت موتور ۹ سیلندر دو طرفه دو زمانه ام‌آان M9Z42/58 در دو دست بود که هر کدام یک پروانه چهار متری را به گردش درمی‌آوردند. هر موتور توانی حدود ۷۰۰۰ اسب بخار
درمی‌آوردند. هر موتور توانی حدود ۷۰۰۰ اسب بخار ترمزی داشت و می‌توانست میل کاردان را حد اکثر ۲۵۰ دور بر دقیقه بچرخاند. رادار. پیش‌نمونه رادار جستجوی سطحی "زی‌تَکت" سال ۱۹۳۶ وارد کاربرد دریایی و بر "گراف اشپی" نصب شد. این رادار از لحاظ نظری می‌توانست شناورهای سطحی را تا فاصله دریایی شناسایی کند اما در ابتدا دچار مشکلاتی بود. سال ۱۹۳۹ نمونه بهتر "فومو ۲۲" ارائه گرید که برد جستجوی سطحی تا داشت. این رادار بر هر سه کشتی کلاس "دویچلند" نصب شد. با این وجود که کشتی‌های جنگی بریتانیایی معمولا تجهیزات راداری بهتری
جنگی بریتانیایی معمولا تجهیزات راداری بهتری داشتند، استفاده این رادارها به کشتی‌های کلاس در حملات به کاروان‌ها، مخصوصا در شب، مزیت نسبی می‌داد. به هر صورت این تجهیزات قابلیت هدایت آتش محدودی داشتند و به اندازه مسافت‌یاب‌های نوری مرسوم اتکاپذیر نبودند. "دویچلند" و "گراف اشپی" از سال ۱۹۴۰ به رادار "فومو ۲۶" مجهز شدند که قابلیت هدایت آتش بهبود یافته و برد بلندتر داشت. هواگرد شناسایی. در این کلاس یک منجنیق چرخان در میانه کشتی با دو هواگرد شناسایی وجود داشت. این هواگردها از گونه آب‌نشین آرادو آر ۱۹۶ برد داشتند
هواگردها از گونه آب‌نشین آرادو آر ۱۹۶ برد داشتند و برای جست‌وجوی کاروان‌ها و کشتی‌هایی جنگی در حال نزدیک شدن به‌کار می‌رفتند. از آن‌ها همچنین برای کمک به هدایت آتش توپ‌ها علیه اهداف استفاده می‌شد. ساخت. بدنه کشتی‌های این کلاس با قاب‌بندی طولی معمولی ساخته شد. استفاده از ساختاری تمام‌جوش موجب کاهش وزن گردید. به‌کارگیری گسترده جوشکاری الکتریکی تنها در قسمت بدنه سبب شد ۱۵ درصد وزن کاهش پیدا کند. با این حال وزن "دویچلند"، نخستین کشتی کلاس که کار ساخت آن سال ۱۹۲۹ آغاز شد، حدود ۲۰ درصد از محدوده مقرر شده بیشتر
آغاز شد، حدود ۲۰ درصد از محدوده مقرر شده بیشتر بود. بریتانیا و فرانسه هیچ اعتراض رسمی از این بابت مطرح نساختند تا آلمان به زودی دو کشتی مشابه دیگر از این کلاس بسازد. سه کشتی این کلاس در جزئیات دارای تفاوت‌های قابل ملاحظه‌ای بودند. مشهودترین تفاوت مربوط به سازه فوقانی پیشین می‌شد. طرح اولیه شامل یک برجک هدایت لوله‌ای و تیرکی‌شکل می‌شد که تنها در "دویچلند"، نخستین کشتی کلاس، به کار رفت. دو کشتی بعدی برجک مخطروطی شکل با عرشه‌های سربسته داشتند. پل فرماندهی و دودکش در کشتی نخست تا حدی جلوتر از دو کشتی خواهر آن
در کشتی نخست تا حدی جلوتر از دو کشتی خواهر آن بود. "دویچلند" بدون برجک اصلی تکمیل شد؛ درحالی‌که در دو کشتی دیگر جلوی دودکش یک تیرک سبک با سکوی متصل به آن با ارتفاع حدودا دو سوم دودکش داشتند. تسلیحات نیز در بین کشتی‌های کلاس تفاوت داشت. در "دویچلند" از توپ‌های ضدهوایی تک‌لول ۸.۸ سانتی‌متری سی۱۳ (C13) استفاده شد؛ درحالی‌که مدل ارتقا یافته دو لول سی۲۵ (C25) به "شییر" تعلق گرفت. "گراف اشپی" با سه توپ ضدهوایی دو لول ۱۰.۵ سانتی‌متری ساخته شد. در "دویچلند" منجنیق بین دودکش و برجک جلویی نصب شد اما در کشتی‌های
بین دودکش و برجک جلویی نصب شد اما در کشتی‌های خواهر در پشت دودکش بود. در طرح اولیه کالیبر اژدراندازها ۵۰ سانتی‌متر در نظر گرفته شد اما تنها در نخستین کشتی بدان صورت قرار گرفت و کشتی‌های بعدی به مدل استاندارد ۵۳٫۳ سانتی‌متری تغییر کرد. تا مدتی پس از ورود به خدمت اژدراندازهای "دوچلنت" محافظ زرهی نداشتند.
کروزر کلاس گالوستون یک کلاس از کشتی است که طول آن 610 ft (185.9 m) می‌باشد.
رزمناو کلاس ایزوما کلاسی از رزمناوهای زرهی ژاپنی شامل دو کشتی جنگی بود. این دو رزمناو در سال ۱۹۰۱ در بریتانیا ساخته شده و تا سال ۱۹۴۵ در خدمت نیروی دریایی ژاپن قرار داشتند. این کشتی‌های جنگی در جنگ‌های متعددی از جمله جنگ روسیه و ژاپن و جنگ جهانی اول شرکت داشتند اما در جنگ جهانی دوم فقط برای مقاصد تمرینی و آموزشی استفاده می‌شدند. رزمناوهای کلاس ایزوما ۹۹۰۶ تن وزن، ۱۳۲ متر طول و ۶۴۸ نفر پرسنل داشتند.
کروزر کلاس بایان یک کلاس از کشتی است که طول آن 449 ft (137 m) می‌باشد.
اولیک یک شخصیت تخیلی در کتاب‌های کامیک مارول کامیکس می‌باشد. این کاراکتر به وسیلهٔ استن لی و جک کربی خلق شده و در "ثور" شمارهٔ ۱۳۷ام (فوریه ۱۹۶۷) برای اولین بار معرفی شد. از این شخصیت در چندین محصول مارول از جمله انیمشین، بازی رایانه‌ای و آرکید، سریال تلویزیونی، اسباب بازی و کارت بازی استفاده شده است.
بال‌هایت را بگشا ترانه از کوئین، گروه راک بریتانیایی است. این ترانه که به صورت تک‌آهنگ هم منتشر شد، در آلبوم سال ۱۹۷۷ گروه به نام اخبار جهان قرار داشت. این ترانه توسط جان دیکن نوازنده گیتار بیس گروه نوشته شده است. یک اجرای زنده از این ترانه در آلبوم سال ۱۹۷۹ گروه به نام قاتلین زنده منتشر شد. این ترانه در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا رتبه ۳۴ را از آن خود کرد. اشعار این ترانه مربوط به یک پسر مشکل‌دار جوانی به نام سامی است که در امرلند بار کار می‌کند و کف زمین را جارو می‌کشد، راوی داستان (فردی مرکوری) سامی را
را جارو می‌کشد، راوی داستان (فردی مرکوری) سامی را تشویق می‌کند که بدنبال رویاهای خود برود و به او می‌گوید که «بال‌هایت را بگشا و در دوردست‌ها پرواز کن»
رسوایی ترانه‌ای از کوئین، گروه راک بریتانیایی است. این ترانه چهارمین تک‌آهنگ آلبوم سال ۱۹۸۹ گروه که معجزه نام داشت، بود و در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا رتبه ۲۵ را از آن خود کرد. این ترانه در آمریکا هم منتشر شد اما وارد نتوانست وارد هیچ‌یک از جدول‌ها شود. ترانه رسوایی توسط برایان می نوازنده گیتار لید گروه نوشته شده‌است، اما به نام گروه کوئین به ثبت رسید. این ترانه در مورد نوجه ناخواسته‌ای است که برایان می و فردی مرکوری خواننده گروه از طرف رسانه‌ها در اواخر دهه ۱۹۸۰ دریافت می‌کنند است که شامل طلاق گرفتن برایان
۱۹۸۰ دریافت می‌کنند است که شامل طلاق گرفتن برایان می و ازدواج او با آنیتا دوبسون و به وجود آمدن مشکلاتی در رابطه با سلامتی مرکوری است.
ناوچه سبک کلاس لاکسامانا چهار فروند ناوچه سبک موشک‌انداز نیروی دریایی مالزی است. ۶ فروند از این کشتی‌ها با نام ناوچه سبک کلاس اسد در اصل به سفارش سال ۱۹۸۱ عراق در ایتالیا ساخته شدند اما به دلیل تحریم اقتصادی عراق در پی اشغال کویت هیچیک از آنها به این کشور تحویل داده نشد. چهار فروند از ناوچه‌هایی که برای عراق ساخته شده بودند، در سال ۱۹۹۵ به مالزی فروخته شدند و به لاکسامانا تغییر نام دادند. کشتی‌های این کلاس در حالت بارگیری کامل ۶۷۵ تن وزن، ۵۶ نفر پرسنل، حداکثر سرعت ۶۷ کیلومتر بر ساعت و ۶۲ متر طول دارند و به
سرعت ۶۷ کیلومتر بر ساعت و ۶۲ متر طول دارند و به ۶ پرتابگر موشک ضدکشتی دوربرد اتومات، ۱۲ پرتابگر موشک سطح‌به هوای سلنیا آسپید، یک توپ مسلسل ۷۶ م‌م اتوبردا و ۶ اژدرانداز ۳۲۴ م‌م مسلح هستند.
«تازه» آلبومی از پل مک‌کارتنی است که در منتشر شد. این آلبوم در چارت‌های نروژ در رتبه اول و در چارت‌های ایتالیا، بریتانیا، دانمارک، اسکاتلند، سوئد، فرانسه، اتریش، آلمان، اسپانیا و آمریکا جزو ده آلبوم اول قرار گرفت.
فریگیت کلاس اسکاماندر (به انگلیسی: Scamander-class frigate) یک کلاس از کشتی است که طول آن ۱۴۳ فوت (۴۴ متر) می‌باشد. این کشتی‌ها در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم میلادی در نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا خدمت می‌کردند. طراحی این کشتی‌ها توسط سرهنگ هنری پیکوک انجام شد و اولین کشتی این کلاس در سال ۱۷۹۴ راه‌اندازی شد. کشتی‌های فریگیت کلاس اسکاماندر معمولاً دارای دو عرشه و سه دکل بودند. آنها به طور معمول با ۳۲ تا ۴۴ اسلحه مجهز می‌شدند و خدمه‌ای بین ۲۱۰ تا ۲۷۰ نفر داشتند. این کشتی‌ها برای مأموریت‌های مختلف از
نفر داشتند. این کشتی‌ها برای مأموریت‌های مختلف از جمله اسکورت کاروان‌های تجاری، گشت‌زنی در دریاهای دوردست و شرکت در نبردها استفاده می‌شدند. یکی از معروف‌ترین کشتی‌های این کلاس، اچ‌ام‌اس اندمیون بود که در سال ۱۷۹۶ راه‌اندازی شد. این کشتی در چندین نبرد مهم از جمله نبرد ترافالگار در سال ۱۸۰۵ شرکت کرد. خدمه اچ‌ام‌اس اندمیون در طول خدمت خود شجاعت و مهارت زیادی از خود نشان دادند. کلاس اسکاماندر نقش مهمی در برقراری حاکمیت دریایی بریتانیا در طول جنگ‌های انقلابی فرانسه و جنگ‌های ناپلئونی ایفا کرد. آنها انعطاف‌پذیری
و جنگ‌های ناپلئونی ایفا کرد. آنها انعطاف‌پذیری و کارایی خود را در انواع مأموریت‌ها نشان دادند. با این حال، با پیشرفت فناوری کشتی‌سازی در اوایل قرن نوزدهم، طراحی فریگیت کلاس اسکاماندر به تدریج منسوخ شد و جای خود را به کلاس‌های جدیدتر و پیشرفته‌تر داد. امروز، میراث فریگیت کلاس اسکاماندر در تاریخ دریانوردی بریتانیا زنده مانده است. طرح‌های آنها الهام‌بخش طراحان کشتی در سراسر جهان بوده است و خدمه آنها به خاطر شجاعت و تعهدشان به یاد آورده می‌شوند. این کشتی‌ها نقش مهمی در شکل‌دهی تاریخ دریایی بریتانیا و برقراری
مهمی در شکل‌دهی تاریخ دریایی بریتانیا و برقراری نظم و امنیت در دریاهای جهان ایفا کردند.
«به سلامتی هیچ‌وقت بزرگ نشدن» (Here's to Never Growing Up) تک‌آهنگی از هنرمند اهل کانادا آوریل لوین است که در منتشر شد. این تک‌آهنگ در چارت‌های اسکاتلند، جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
کامیاب شو تک‌آهنگی از گروه موسیقی موسیقی هاوس دفت پانک، فارل ویلیامز است که در منتشر شد. این تک‌آهنگ در آلبوم حافظه‌های تصادفی قرار داشت. این تک‌آهنگ در چارت‌های ایتالیا، والونیا، اسکاتلند، فرانسه، ایرلند، استرالیا، اسپانیا، دانمارک، فلاندرز، اتریش، بریتانیا، در رتبه اول و در چارت‌های، نروژ، لهستان، فنلاند، سوئد، نیوزلند، جزو ده ترانه اول قرار گرفت. این آهنگ تاثیر بسزایی در معروفیت دفت پانک گذاشت.
«حمله قلبی» تک‌آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا دمی لواتو است که در منتشر شد. این تک‌آهنگ در آلبوم دمی قرار داشت. این تک‌آهنگ در چارت‌های ، اسکاتلند، ایرلند، نیوزلند، بریتانیا جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
«فقط قطره‌های اشک» تک‌آهنگی از هنرمند اهل دانمارک امیلی دو فورست است که در سال ۲۰۱۳ میلادی منتشر شد. این تک‌آهنگ در چارت‌های دانمارک در رتبه اول و در چارت‌های، سوئد، اتریش، سوئیس، نروژ، اسپانیا جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
شورت سیاه آلبومی از آر. کلی است که در منتشر شد. این آلبوم در چارت‌های ، آمریکا جزو ده آلبوم اول قرار گرفت.
«داستان زندگیم» تک‌آهنگی از وان دایرکشن است که در منتشر شد. این تک‌آهنگ در چارت‌های ایرلند، اسپانیا، دانمارک، نیوزلند، در رتبه اول و در چارت‌های، ایتالیا، اسکاتلند، استرالیا، لهستان، سوئد، فلاندرز، بریتانیا، جزو ده ترانه اول قرار گرفت و در سال ۲۰۲۰ به ۵۰۰ میلیون پخش آنلاین در اسپاتیفای رسید.
«توپ مخرب» () ترانه‌ای است که توسط خواننده آمریکایی مایلی سایرس برای چهارمین آلبوم استودیویی‌اش "بنگرز" (۲۰۱۳) ضبط شده‌است. این ترانه در ۲۵ اوت ۲۰۱۳ توسط آرسی‌ای رکوردز به عنوان تک‌آهنگ از آلبوم منتشر شد. این تک‌آهنگ در چارت‌های اسکاتلند، ایالات متحده آمریکا، اسپانیا، بریتانیا، در رتبه اول و در چارت‌های ایتالیا، والونیا، فرانسه، ایرلند، نروژ، استرالیا، آلمان، دانمارک، لهستان، فنلاند، سوئد، فلاندرز، سوئیس، نیوزلند، اتریش جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
فریگیت کلاس ویتبی یک کلاس از کشتی است که طول آن 360 ft (109.7 m) w/l می‌باشد.
مرتب‌سازی دست‌نشانده یک الگوریتم مرتب‌سازی بازگشتی با پیچیدگی زمانی formula_1 است؛ بنابراین زمان اجرای الگوریتم در مقایسه با الگوریتم‌های مرتب‌سازی کارآمد، مانند مرتب‌سازی ادغامی، بسیار آهسته بوده و حتی آهسته‌تر از مرتب‌سازی حبابی عمل می‌کند. این الگوریتم نامش را از کمدی بزن و بکوب "سه دست‌نشانده" گرفته‌است، که یکی از دست‌نشانده‌ها دو دست‌نشانده دیگر را کتک می‌زند. پیاده‌سازی. function stoogesort(array L, i = 0, j = length(L)-1) if L[j] &lt; L[i] then L[i] ↔ L[j] if (j - i + 1) &gt;= 3 then t = (j - i + 1)
L[j] if (j - i + 1) &gt;= 3 then t = (j - i + 1) / 3 stoogesort(L, i , j-t) stoogesort(L, i+t, j) stoogesort(L, i , j-t) return L
ناوچه سبک کلاس اسد یک کلاس از ناوچه‌های سبک ساخت ایتالیا است که ۴ فروند از آن به سفارش لیبی و ۶ فروند به سفارش عراق (در سال ۱۹۸۱) طراحی و ساخته شدند اما به دلیل تحریم اقتصادی عراق در پی اشغال کویت هیچ‌یک از آنها به این کشور تحویل داده نشد. چهار فروند از ناوچه‌هایی که برای عراق ساخته شده بودند، در سال ۱۹۹۵ به مالزی فروخته شدند و اکنون در این کشور با نام ناوچه سبک کلاس لاکسامانا فعال هستند. اسدهای لیبیایی که در سال ۱۹۷۷ تا ۷۹ وارد نیروی دریایی لیبی شده بودند اکنون فعال نیستند و یکی از آن‌ها توسط هواپیماهای
اکنون فعال نیستند و یکی از آن‌ها توسط هواپیماهای نیروی دریایی آمریکا غرق شده‌است. کشتی‌های این کلاس در حالت بارگیری کامل ۶۷۵ تن وزن و ۶۲ متر طول دارند و به ۶ پرتابگر موشک ضدکشتی دوربرد اتومات، یک توپ ۷۶ م‌م اتوبردا و ۶ اژدرانداز مسلح هستند.
«از کسی استفاده کن» تک‌آهنگی از کینگز آو لئون است که در سال ۲۰۰۸ میلادی منتشر شد. این تک‌آهنگ در چارت‌های لهستان، فلاندرز، در رتبه اول و در چارت‌های استرالیا، بریتانیا، دانمارک، سوئد، ایرلند، نیوزلند، نروژ، جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
‏ناوشکن کلاس ‏‏عرب‏‏ گروهی متشکل از دوازده ‏‏ناوشکن‏‏ بودند که در طول ‏‏جنگ جهانی اول‏‏ برای ‏‏نیروی دریایی فرانسه‏‏ ساخته شده بودند. این ناوشکن ها در ‏‏ژاپن‏‏ ساخته شده و به فرانسه تحویل داده شدند و در این کشور با توجه به اقوام مختلف نامگذاری شدند.
دیسترویر کلاس اینامی یک کلاس از کشتی است که طول آن 109m می‌باشد.
ناوشکن کلاس گرام یک کلاس از کشتی است که طول آن 114 m می‌باشد.
ناوشکن کلاس آدلیو یک کلاس از کشتی است که طول آن 163 m می‌باشد.
ناوشکن کلاس زاموالت کلاسی از کشتی‌های جنگی آمریکاییست که اولین فروند آن در سال ۲۰۱۵ به خدمت نیروی دریایی آمریکا درآمد. این ناوشکن بزرگترین و سنگین‌ترین ناوشکن تاریخ و نخستین ناوشکنی است که کاملاً بر اساس اصول پنهان‌کاری طراحی شده‌است. این کلاس از ناوشکن‌ها و اولین فروند آن به یاد دریابد المو زاموالت فرمانده سابق نیروی دریایی آمریکا نامگذاری شده‌اند. شکل ظاهری این کشتی بسیار متمایز از کشتی‌های جنگی دیگر است. زام‌والت بدنه‌ای مقعر دارد که بیش از یکصد سال است در هیچ کشتی دیگری دیده نشده‌است. این ناوشکن باتوجه
هیچ کشتی دیگری دیده نشده‌است. این ناوشکن باتوجه به اینکه ابعاد غول پیکری دارد، اما سطح مقطع راداری ان به اندازه یک قایق ماهیگیری است. این ناوشکن یک شناور جنگی چندمنظوره برای ماموریت‌های ضدسطحی، ضدهوایی و آتش پشتیبان است که البته در طراحی آن تمرکز بیشتری در زمینه جنگ با اهداف زمینی صورت گرفته‌است. فناوری شناساگریزی زاموالت کمترین میزان سطح مقطع راداری را دارد و رویت آن تا ۵۰ مرتبه دشواتر از سایر ناوشکن‌ها است. طول این کشتی ۱۸۰ متر و وزن آن ۱۴ هزار و ۸۰۰ تن است که دو برابر ناوشکن‌های کلاس آرلی برک به حساب
است که دو برابر ناوشکن‌های کلاس آرلی برک به حساب می‌آید و حتی از رزمناوهای تایکندروگا هم سنگین‌تر است اما تعداد پرسنل این کشتی تنها ۱۴۰ نفر است. این رقم کمتر از نصف دو کشتی مذکور است که استفاده گسترده زام‌والت از سیستم‌های خودکار را نشان می‌دهد. بازتاب راداری کم و یکپارچه‌سازی سیستم‌های تسلیحاتی از ویژگی‌های خاص زام‌والت است. ابتدا قرار بود ۳۲ فروند از این کشتی ساخته شود که بعداً به ۱۰ فروند و سپس به ۳ فروند کاهش یافت. در مجموع ۹٫۶ میلیارد دلار برای تحقیق و توسعه این ناوشکن هزینه شده و هزینه تولید اولین
و توسعه این ناوشکن هزینه شده و هزینه تولید اولین فروند این کشتی بدون احتساب هزینه‌های تحقیق حدود ۳ میلیارد و ۴۵۰ میلیون دلار بوده‌است. هرچند گفته می‌شود که هزینه‌های نگهداری این کشتی کمتر از کشتی‌های جنگی مشابه خواهد بود. تسلیحات کشتی شامل دو توپ ۱۵۵ میلیمتری با گلوله‌های هوشمندی که تا ۱۰۰ کیلومتر برد دارند، دو توپ مسلسل ۵۷ میلی‌متری، راکت‌های ضدزیردریایی آستراک، موشک‌های کروز تاماهاوک، موشک‌های دفاع هوایی ریم-۱۶۲ (مدل پیشرفته سی اسپارو) می‌شود. چهار موتور توربین گاز ساخت رولزرویس نیروی محرکه کشتی را تأمین
گاز ساخت رولزرویس نیروی محرکه کشتی را تأمین کرده و سرعت آن را به بیش از ۵۶ کیلومتر می‌رسانند.
نوید شاهسوندی (۱۳۶۴ – ۲ اسفند ۱۳۹۲) اسکی‌باز اهل ایران و عضو تیم اسکی «هایپ» بود و در بخش فری استایل (نمایشی - اسنوبورد) این ورزش فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. نوید شاهسوندی، همکلاسی سامان ویلسون بود و از دوستان اعضای گروه زدبازی بود. درگذشت. نوید شاهسوندی، اسکی‌باز ۲۸ ساله ایرانی روز پنجشنبه ۲۴ بهمن ۱۳۹۲، (۱۳ فوریه ۲۰۱۴) در پیست اسکی دیزین دچار حادثه شد وی به «پایه بتونی کابین» برخورد کرد و از ناحیه دست، پا، سر و لگن دچار شکستگی شد. این اسکی‌باز پس از حادثه دچار ایست قلبی شد، اما به کمک یک پزشک که برای اسکی
ایست قلبی شد، اما به کمک یک پزشک که برای اسکی کردن در پیست حضور داشته، قلب او دوباره به تپش افتاد. این اسکی‌باز ایرانی، سپس توسط بالگرد به بیمارستان خمینی تهران منتقل می‌شود، اما در نهایت به خواست خانواده‌اش به بیمارستان پارس تهران انتقال داده می شود. نوید شاهسوندی در حدود ساعت یک بامداد جمعه ۲ اسفند ۱۳۹۲ دچار مرگ مغزی شد. مهراد هیدن آهنگ «پس چی شد» را با همراهی «تارا» در اسفند ۱۳۹۲ برای درگذشت نوید شاهسوندی که یکی از دوستان او بود منتشر کرد . همچنین ملانی و چیگورز در خرداد ۱۳۹۵ برای درگذشت و اهدای عضو
و چیگورز در خرداد ۱۳۹۵ برای درگذشت و اهدای عضو نوید شاهسوندی آهنگ «آسمونی» را منتشر کردند. اهدای اعضا. پس از اعلام مرگ مغزی نوید شاهسوندی، اسکی‌باز ایرانی که در پیست دیزین مصدوم شد، با رضایت پدر او اعضای بدنش برای پیوند به بیماران اهدا شد.
دیسترویر کلاس سمپسان یک کلاس از کشتی است که طول آن 315 ft 3 in (96.1 m) می‌باشد.
ناوشکن کلاس کنگو یک کلاس از کشتی است که طول آن 528.2 ft (161 m) می‌باشد.
دیسترویر کلاس ماهان یک کلاس از کشتی است که طول آن 341' 3" ft (104.0 m) می‌باشد.
نبردناو کلاس تگتاف یک کلاس از کشتی است که طول آن 152.2 m (499 ft 3 in) می‌باشد.
بتل‌شیپ کلاس ایسی یک کلاس از کشتی است که طول آن 215.8 m می‌باشد.
دراقتصاد، منحنی لافر بیانگر یک ارتباط نظری بین نرخ مالیات و درآمد مالیات دولت است. منحنی لافر بر این فرض است که درآمد مالیاتی با شدت گرفتن نرخ مالیات از ۰ تا ۱۰۰ درصد افزایش نمی‌یابد و اینکه یک نرخ مالیاتی بین ۰ تا ۱۰۰ درصد وجود دارد که درآمد مالیاتی دولت را به حداکثر می‌رساند. منحنی نشان‌دهندهٔ (بیانگر) مفهوم کشش سود مشمول مالیات است. بعنوان مثال: سود مشمول مالیات با توجه به نرخ مالیات تغییر می‌کند. به‌طور کلی منحنی لافر نموداری است که از مالیات %۰ بدون هیچ درآمدی آغاز می‌شود، به حداکثر نرخ درآمد با یک نرخ
درآمدی آغاز می‌شود، به حداکثر نرخ درآمد با یک نرخ مالیات متوسط افزایش می‌یابد و سپس دوباره به درآمد صفر ولی با نرخ مالیاتی %۱۰۰ نزول می‌کند. با این حال، شکل منحنی واضح نیست و اختلاف نظر بین اقتصاددانان شد. با فرض بر اینکه درآمد مالیاتی عملکرد مستمر دار و وابسته به نرخ مالیات مالیات است. بیشینه آن توسط منحنی لافر نشان داده شده که نتیجه قضیه رول است. یک کاربرد منحنی لافر این است که افزایش یا کاهش نرخ مالیاتی با توجه به نقطه‌ای معین به افزایش نرخ مالیاتی در آینده آسیب می‌زند. در آمریکا، حزب محافظه کار از
آینده آسیب می‌زند. در آمریکا، حزب محافظه کار از منحنی لافر استفاده کرده‌اند تا نشان دهند که مالیات کمتر باعث افزایش درآمد مالیاتی می‌شود. باید اضافه کرد که نظریهٔ نقطهٔ بیشینه درآمد منحنی لافر را نمی‌توان مستقیماً برای هر اقتصادی اجرا کرد و تنها می‌توان آن را برآورد کرد. (چنین برآوردهایی معمولاً بحث‌برانگیز هستند) فرهنگ لغت اقتصاد پالگریو گزارش می‌دهد که برآوردهای بیشینه درآمد مالیاتی با میان دامنه تقریباً %۷۰ به‌طور گسترده نوسان می‌کند در سال ۲۰۱۲ توافقی بین اقتصاددانان صورت گرفت که کاهش درآمد دولت فدرال
اقتصاددانان صورت گرفت که کاهش درآمد دولت فدرال از نرخ مالیات به مدت ۵ سال چیزی به درآمد مالیاتی سالانه نمی‌افزاید. همان افراد در سال ۲۰۱۲ توافق کردند که کاهش نرخ مالیات باعث افزایش تولید ناخالص داخلی طی یک دوره ۵ ساله خواهد شد. منحنی لافر به کمک سیاست گذاران آمریکایی شناخته شد. طی جلسه ای که سال ۱۹۷۴ تشکیل شد و هیئت مدیره شرکت فورد دونالد رامسفلد و دیک چینی در آن حضور داشتند. در آن جلسه آرتور لافر طرح اولیه منحنی را برای توضیح بیشتر روی یک دستمال سفره کشید. عبارت منحنی لافر توسط جودوانیسکی ساخته شد که وی
عبارت منحنی لافر توسط جودوانیسکی ساخته شد که وی نیز در آن جلسه حضور داشت. مفهوم کلی آن چیزی جدیدی نبود و لافر خودش نیز گفته که می‌توان آثار آن را در نوشته‌های ابن خلدون، فیلسوف قرن ۱۴ دنبال کرد. پیدایش. لافر ادعایی بر ابداع این منحنی ندارد می‌گوید که می‌توان ردپای آن را در کتاب مقدمه ابن خلدون دانشمند تونسی قرن ۱۴ و نوشته‌های وزیر خزانه داری طی سال‌های ۱۹۳۱تا ۱۹۳۲، چیزی منحنی لافر را در سال ۱۹۲۴ تنظیم کرد. سیاست مداران دموکرات که حامی لایحه درآمد مالیاتی در سال ۱۹۶۴ بودند هم نظریات مشابهی را بیان کردند. از
سال ۱۹۶۴ بودند هم نظریات مشابهی را بیان کردند. از سال ۱۹۷۰، نام لافر کم‌کم با این ایده آمیخته شد. طبق گزارش‌ها عبارت منحنی لافر توسط نویسنده نشریه وال استریت جود وانیسکی، باب شد. این اتفاق در سال ۱۹۷۴ طی دیداری به طرف شام در رستوران دو قاره هتل واشینگتن اتفاق افتاد که در آن افرادی چون لافر، وانیسکی، دیک چینی، دونالد رامسفلد و ماری آرنت حضور داشتند. در این دیدار لافر مخالف با ایده رئیس جمهور فورد در رابطه با افزایش مالیات بود. گفته شده که لافر منحنی خود را روی یک دستمال سفره کشید تا مفهوم آن را توضیح دهد.
روی یک دستمال سفره کشید تا مفهوم آن را توضیح دهد. چنی بلافاصله ایده را نپذیرفت اما توجه بقیه افراد را جلب کرد. لافر چیزی از آن به یاد ندارد اما نوشته: همیشه عبارت منحنی لافر را در کلاس‌هایم یا در گفتگو با هر کسی که به من توجه می‌کرد، بکار می‌بردم. تاریخچه. مدارک تاریخی به غیر از آنچه که لافر نقد کرد، موجود می‌باشد. گالیانی در کتاب دلتا مونتا نوشته: " اشتباه بزرگی است که باور داشته باشیم مالیات سنگین بازده بیشتری دارد. برای او می‌گوید این کار همانند گرفتن عوارض برای ورود دیرهنگام به یک شهر است، اگر بی دلیل