payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جانشین بی‌چون‌ و چرای استالین در رهبری شوروی ظاهر شد و جای او را در مقام رئیس هیئت وزرای شوروی (نخست‌وزیر) و رئیس دستگاه حزب کمونیست اتحاد شوروی گرفت. اما تنها ۹ روز بعد، پلیتبورو او را وادار کرد که از ریاست حزب استعفا بدهد و فقط مقام نخست‌وزیری را حفظ کند، و مالنکوف هم راضی شد که صرفاً مقام عالی‌رتبه‌ترین عضو پلیتبورو را حفظ کند. اما در اوایل سال ۱۹۵۴، با ظهور نیکیتا خروشچف در مقام دبیرکل حزب کمونیست شوروی، قدرت ملانکوف رو به افول گذاشت و در سال ۱۹۵۵ مجبور شد از نخست‌وزیری استعفا بدهد. پس از ترتیب‌دادن یک
شد از نخست‌وزیری استعفا بدهد. پس از ترتیب‌دادن یک کودتای نافرجام علیه خروشچف در سال ۱۹۵۷، مالنکوف از پلیتبورو اخراج و به جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان تبعید شد و در نوامبر ۱۹۶۱ او را به‌طور کامل از حزب کمونیست شوروی اخراج کردند. مدت کوتاهی پس از آن، مالنکوف رسماً از سیاست بازنشسته شد. مالنکوف پس از اقامتی کوتاه در قزاقستان، به مسکو برگشت و باقی عمرش را دور از سیاست گذراند و در ۱۴ ژانویهٔ ۱۹۸۸ در سن ۸۶ سالگی درگذشت. پیشینهٔ خانوادگی. مالنکوف در شهر اورنبورگ در امپراتوری روسیه به دنیا آمد. پدرش کشاورزی
در امپراتوری روسیه به دنیا آمد. پدرش کشاورزی ثروتمند بود و مادرش دختر یک آهنگر و نوهٔ یک کشیش ارتدکس بود. اجداد پدری مالنکوف در قرن ۱۸ میلادی از منطقهٔ اهرید واقع در ایالت عثمانی روم‌ایلی (مقدونیهٔ شمالی امروز) به روسیه مهاجرت کرده و برخی از آنها افسر ارتش امپراتوری روسیه بودند. مالنکوف جوان اغلب در فروش محصولات کشاورزی اراضی پدرش همکاری می‌کرد. او چند ماه پیش از وقوع انقلاب ۱۹۱۷ روسیه از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد. کارنامهٔ سیاسی. مالنکوف در سال ۱۹۱۸ به عنوان نیروی داوطلب به ارتش سرخ پیوست و در جنگ داخلی
نیروی داوطلب به ارتش سرخ پیوست و در جنگ داخلی روسیه، در کنار سایر کمونیست‌ها علیه نیروهای ارتش سفید جنگید. او در سال ۱۹۲۰ به حزب کمونیست اتحاد شوروی پیوست و به عنوان کمیسار سیاسی در ترکستان مشغول تبلیغ و ترویج ایده‌های شوروی شد. حزب کمونیست. پس از جنگ داخلی روسیه، مالنکوف فوراً خود را به عنوان یک بلشویک کمونیست سرسخت به دیگران شناساند. او در رده‌های حزب کمونیست ترقی کرد و در دههٔ ۱۹۲۰ به عنوان دبیر کمونیست در مدرسهٔ فنی عالی مسکو منصوب شد اما در تحصیلاتش چندان موفق نبود و به جای آن مسیر سیاست را پیش گرفت.
موفق نبود و به جای آن مسیر سیاست را پیش گرفت. او در این دوره، دوستی نزدیکی با ویاچسلاو مالیشف پیدا کرد که بعدها در کنار ایگور کورچاتوف رهبری برنامهٔ اتمی شوروی را برعهده داشت. در سال ۱۹۲۴، توجه استالین به فعالیت‌های مالنکوف جلب شد و او را در دفتر سازمانی کمیته مرکزی حزب کمونیست به کار گرفت. مالنکوف مسئول نگهداری اسناد مربوط به اعضای حزب کمونیست شوروی بود و تا ۱۰ سال بعد از آن، دو میلیون پرونده تحت نظارت او قرار داشت. مالنکوف به همین واسطه، ارتباط نزدیکی با استالین پیدا کرد و در پاکسازی بزرگ نقش داشت. در
استالین پیدا کرد و در پاکسازی بزرگ نقش داشت. در ۱۹۳۸، مالنکوف یکی از چهره‌های کلیدی در رقم‌زدن برکناری نیکولای یژوف از ریاست کمیساریای خلق در امور داخلی بود. در ۱۹۳۹، مالنکوف به مدیریت کادر حزب کمونیست رسید که باعث می‌شد بر کلیهٔ مسائل پرسنلی حزب کنترل داشته باشد. در همین سال، مالنکوف عضو و منشی کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست شد و به عضویت کامل دفتر سازمانی کمیتهٔ مرکزی حزب درآمد. در فوریهٔ ۱۹۴۱، مالنکوف کاندیدای عضویت در پلیتبوروی کمیته مرکزی حزب کمونیست شد. جنگ جهانی دوم. پس از عملیات بارباروسا و حملهٔ آلمان
جهانی دوم. پس از عملیات بارباروسا و حملهٔ آلمان نازی به شوروی، مالنکوف ارتقا یافت و به عضویت کمیتهٔ دفاع کشور (SDC) درآمد. اعضای دیگر این کمیته، لاورنتی بریا (رئیس کمیساریای خلق در امور داخلی)، کلیمنت ووراشیلوف و ویاچسلاو مولوتف بودند و استالین رئیس کمیته بود. این گروه کوچک بر تمامی ابعاد حیات سیاسی و اقتصادی کشور کنترل کامل داشت و عضویت مالنکوف در این کمیته در واقع او را به یکی از پنج مرد قدرتمند شوروی در دوران جنگ جهانی دوم تبدیل کرد. بین سال‌های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۳، مسئولیت اصلی مالنکوف در کمیتهٔ دفاع کشور،
و ۱۹۴۳، مسئولیت اصلی مالنکوف در کمیتهٔ دفاع کشور، نظارت بر تولید هواپیمای نظامی و پیشرفت تسلیحات هسته‌ای در کشور بود. او در سال ۱۹۴۳ به ریاست کمیته‌ای رسید که پس از پایان جنگ۷ بر بازسازی اقتصادی برخی مناطق آزادسازی‌شده (به استثنای لنینگراد) نظارت داشت. موشک‌های هسته‌ای شوروی. استالین وظیفهٔ ساخت موشک هسته‌ای را به مالنکوف و بریا محول کرد. مالنکوف به ریاست برنامهٔ موشکی شوروی رسید و معاون اول او یک دانشمند موشکی ۳۳ ساله به نام دمیتری اوستینوف بود که بعدها یکی از قدرتمندترین وزیران دفاع شوروی شد. طی جنگ
یکی از قدرتمندترین وزیران دفاع شوروی شد. طی جنگ جهانی دوم، مالنکوف، اوستینوف و میخائیل خرونیچف، برنامهٔ موشکی شوروی را کلید زدند و پس از شکست آلمان نازی، برنامهٔ موشکی این کشور را فوراً جذب کردند. زیر نظر مالنکوف، صنعت ساخت موشک‌های وی-۲ از پنمونده به مسکو برده شد تا بیشتر توسعه داده شود که چند سال بعد منجر به ساخت موشک‌های "ووستوک" "و" فضاپیمای اسپوتنیک در شوروی شد. در همین زمان، ملانکوف دستور استالین مبنی بر ساخت چند مرکز فضایی را دنبال می‌کرد از جمله مرکز کاپوستین یار در نزدیکی رود ولگا و مرکز خرونیشف
کاپوستین یار در نزدیکی رود ولگا و مرکز خرونیشف در مسکو. حمله به گئورگی ژوکوف. گئورگی ژوکوف برجسته‌ترین فرماندهٔ نظامی شوروی در جنگ جهانی دوم بود که در چندین نبرد سرنوشت‌ساز به پیروزی رسیده بود از جمله محاصرهٔ لنینگراد، نبرد استالینگراد و نبرد برلین. استالین، لاورنتی بریا و مالنکوف به ژوکوف سوءظن داشتند و نگران بودند که او گرایش‌های کاپیتالیستی داشته باشد چون ژوکوف با ژنرال دوایت آیزنهاور دوست شده و رئیس‌جمهور آیندهٔ آمریکا را به لنینگراد و مسکو دعوت کرده بود و از همکاری ایالات متحده و شوروی نیز حمایت
بود و از همکاری ایالات متحده و شوروی نیز حمایت می‌کرد. مدت کوتاهی پس از پایان جنگ جهانی دوم، مالنکوف علیه چندین نفر که در شوروی قهرمان جنگی قلمداد می‌شدند موضع گرفت از جمله ژوکوف، کنستانتین روکوسوفسکی و چند ژنرال محبوب دیگر. عمده اتهاماتی که مالنکوف علیه ژوکوف مطرح می‌کرد این بود که او رفتار ضدانقلابی و خودخواهی «بناپارتی» دارد. ژوکوف تنزل درجه یافت و به مقام پایین‌تری در شهر اودسا منصوب شد و اندکی بعد برای اولین بار سکتهٔ قبلی کرد که همین اتفاق باعث شد نگرانی مالنکوف نسبت به او عمدتاً از بین برود. پس از
مالنکوف نسبت به او عمدتاً از بین برود. پس از حمله به ژوکوف، مالنکوف قدرت بیشتری گرفت و به استالین نزدیک‌تر شد. در سال ۱۹۴۶ مالنکوف کاندیدای عضویت در پلیتبوروی کمیته مرکزی حزب کمونیست شد. هرچند موقتاً پشت سر رقبایش آندری ژدانف و بریا قرار داشت اما باز هم توانست دل استالین را به دست بیاورد، به‌خصوص پس از مرگ مرموز آندری ژدانف در سال ۱۹۴۸. در همان سال، مالنکوف دبیر کمیتهٔ مرکزی حزب کمونیست شد. حذف رقبا و ماجرای لنینگراد. در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ و اوایل دههٔ ۱۹۵۰، مالنکوف بیش از پیش به استالین نزدیک شده بود. رقابت
بیش از پیش به استالین نزدیک شده بود. رقابت اصلی او با رهبران شهر لنینگراد بود که پس از مقاومت در برابر محاصره لنینگراد توسط نیروهای هیتلر، در عرصهٔ سیاسی کشور مطرح شده بودند. پس از شکست محاصرهٔ لنینگراد، شهردار این شهر به نام "کوزنتسوف" و معاونان او شهرت و محبوبیت زیادی در سراسر شوروی کسب کردند. مالنکوف از سیاست استالین مبنی بر سرکوب این افراد پیروی می‌کرد و می‌کوشید وجههٔ مسکو به عنوان تنها مرکز قدرت در شوروی را حفظ کند. در سال ۱۹۴۹، مالنکوف شخصاً همراه با چندین مأمور مسلح از وزارت امنیت کشور به لنینگراد
چندین مأمور مسلح از وزارت امنیت کشور به لنینگراد رفت و به‌سرعت رهبران شهر را برکنار و دستگیر کرد. پس از چند محاکمهٔ مخفیانه، ۲۳ نفر از جمله شهردار لنینگراد و معاونان او اعدام شدند و اجساد آنها در گودالی بی‌نام و نشان در حومهٔ شهر دفن گردید. در همین زمان، بیش از دو هزار نفر از مدیران ارشد و روشنفکران لنینگراد هم شناسایی و به سیبری تبعید شدند. اموال آنها مصادره شد و جای خالی آنها را کمونیست‌های وفادار به استالین پر کردند. در این سال‌ها، مالنکوف اعضای «کمیتهٔ یهودی ضدفاشیست» را هم سربه‌نیست کرد. بسیاری از
یهودی ضدفاشیست» را هم سربه‌نیست کرد. بسیاری از اعضای این کمیته در «شب قتل شاعران» کشته شدند. در ۱۲ اوت ۱۹۵۲، سیزده نویسندهٔ یهودی که با جنبش صهیونیسم ارتباط داشتند، به جرم خیانت در زیرزمین زندان لوبیانکا اعدام شدند. این اقدام با تأیید استالین و نظارت مالنکوف انجام شد. با اعدام و حذف رقبای سیاسی، وفاداری مالنکوف به استالین بیش از پیش ثابت شد و او اکنون جدی‌ترین گزینه برای جانشینی استالین قلمداد می‌شد. چاپ تصویر او بر روی جلد مجله تایم در سال‌های ۱۹۵۲ و ۱۹۵۳ نیز مؤید این امر است. دوران نخست‌وزیری. پس ار مرگ
نیز مؤید این امر است. دوران نخست‌وزیری. پس ار مرگ استالین در ۵ مارس ۱۹۵۳، پشتکار و بلندپروازی سیاسی مالنکوف به ثمر نشست. ۴ روز بعد، مالنکوف، ویاچسلاو مولوتف، لاورنتی بریا و نیکیتا خروشچف در مراسم خاکسپاری استالین در یادبود او سخنرانی کردند. در ۶ مارس، یک روز پس از مرگ استالین، مالنکوف جانشین او در مقام نخست‌وزیر اتحاد شوروی شد. همچنین نام مالنکوف دز صدر اعضای جدید پلیتبوروی کمیته مرکزی حزب کمونیست قرار گرفت. هرچند تا یک سال هیچ عنوان مشخصی برای رهبر حزب وجود نداشت اما این نکته نشان می‌داد که مالنکوف در
وجود نداشت اما این نکته نشان می‌داد که مالنکوف در مقام رهبر حزب نیز جانشین استالین شده‌است. در ۷ مارس، نام مالنکوف در صدر فهرست دبیران دبیرخانه کمیته مرکزی حزب کمونیست اتحاد شوروی قرار گرفت و تأیید شد که او پس از استالین به قدرتمندترین مرد شوروی تبدیل شده‌است. اما پس از تنها یک هفته، مالنکوف مجبور شد از دبیرخانه استعفا بدهد. رهبران جدید حزب می‌خواستند از تجمیع قدرت در یک فرد پیشگیری کنند. خروشچف به رهبری حزب رسید و در ۱۴ مارس، نام او در صدر فهرست بازبینی‌شده دبیران قید شد، هرچند که تا سپتامبر ۱۹۵۳، عنوان
دبیران قید شد، هرچند که تا سپتامبر ۱۹۵۳، عنوان دبیرکل حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی به او داده نشد. مالنکوف نخست‌وزیر شوروی باقی ماند و دوران تقسیم قدرت مالنکوف-خروشچف آغاز شد. مالنکوف سمت نخست‌وزیری را ۲ سال حفظ کرد که دورانی آکنده از نزاع بر سر قدرت در کرملین بود. در حوزهٔ اقتصاد، مالنکوف حامی تمرکز مجدد اقتصاد بر تولید کالاهای نهایی، به قیمت نادیده‌گرفتن صنایع سنگین، بود. هدف او از این سیاست، بهبود استانداردهای زندگی در شوروی بود. مالنکوف همچنین طرفدار سیاست‌هایی مانند تخفیف مالیاتی برای دهقانان،
سیاست‌هایی مانند تخفیف مالیاتی برای دهقانان، افزایش قیمت خرید غلات از کلخوزها، و تشویق دهقانان برای کشت و زرع زمین‌های شخصی‌شان بود. این سیاست‌ها در دوران نخست‌وزیری مالنکوف تصویب شد اما به اهداف خود نرسید و هزینهٔ زیادی روی دست دولت گذاشت و همین امر باعث شد اثرگذاری مالنکوف کاهش یابد. سقوط و سال‌های پایانی. در فوریهٔ ۱۹۵۵، مالنکوف به سوءاستفاده از قدرت و ارتباط نزدیک با بریا (که در دسامبر ۱۹۵۳ به جرم خیانت اعدام شده بود) متهم و مجبور به استعفا شد. او را به خاطر سرعت پایین اجرای اصلاحات در کشور، به‌خصوص در
خاطر سرعت پایین اجرای اصلاحات در کشور، به‌خصوص در زمینهٔ بازسازی و آزادی زندانیان سیاسی مقصر می‌دانستند. برنامهٔ اقتصادی مالنکوف مبنی بر اولویت‌دهی به صنایع سبک نیز پس از استعفای او رها شد و در بودجهٔ فدرال سال ۱۹۵۵ افزایش سرمایه‌گذاری در صنایع سنگین مورد توجه قرار گرفت. مالنکوف تا دو سال بعد عضو عادی پلیتبورو بود و در شب اول نوامبر ۱۹۵۶، همراه با خروشچف، برای مطلع‌کردن یوسیپ بروز تیتو از تهاجم قریب‌الوقوع شوروی به مجارستان که برای ۴ نوامبر ۱۹۵۶ برنامه‌ریزی شده بود، به جزیرهٔ بریجونی (یوگسلاوی) سفر کرد. در
شده بود، به جزیرهٔ بریجونی (یوگسلاوی) سفر کرد. در ۱۹۵۷، مالنکوف تلاش کرد تا کودتایی را علیه خروشچف سازماندهی کند. در مقابله‌ای دراماتیک در کرملین، خروشچف و ژوکوف (که پشتوانهٔ ارتش شوروی را داشت) بر ضد مالنکوف همدست شدند. تلاش مالنکوف شکست خورد و او را همراه با دو همدست اصلی‌اش یعنی ویاچسلاو مولوتف و لازار کاگانویچ، که خروشچف در جلسهٔ فوق‌العاده کمیتهٔ مرکزی حزب از آنها با عنوان گروه ضدحزبی نام برد، از پلیتبورو اخراج کردند. در سال ۱۹۶۱، مالنکوف از حزب کمونیست اخراج و به قزاقستان تبعید شد. در آنجا، او را به
اخراج و به قزاقستان تبعید شد. در آنجا، او را به مدیریت یک کارخانهٔ تولید برق آبی در اوسکمن گماشتند. زندگی شخصی و مرگ. در سال ۱۹۲۰ در ترکستان، مالنکوف زندگی مشترک خود با زن دانشمندی به نام والریا گلوبتسووا (۱۹۸۷–۱۹۰۱) را آغاز کرد. والریا دختر الکسی گلوبتسوف، عضو سابق شورای ملی امپراتوری روسیه در نیژنی نووگورود و مدیر مدرسهٔ نظام بود. مالنکوف و گلوبتسووا هرگز رابطهٔ خود را ثبت رسمی نکردند اما تا پایان عمر شریک زندگی یکدیگر بودند. گلوبتسووا در سال ۱۹۲۰ به حزب کمونیست شوروی پیوست. او به واسطهٔ مادرش که پیش از
کمونیست شوروی پیوست. او به واسطهٔ مادرش که پیش از انقلاب روسیه سال‌ها زیر نظر لنین درس خوانده بود، ارتباط نزدیکی با لنین داشت که این امر، اثر مثبتی بر پیشرفت سیاسی مالنکوف و گلوبتسووا داشت. گلوبتسووا بعدها مدیر مؤسسهٔ مهندسی نیروی مسکو شد که مرکزی برای تحقیقات نیروی هسته‌ای در شوروی بود. مالنکوف در سال‌های پایانی عمرش به ارتدکس روسی گرویده بود. او در ۱۴ ژانویه ۱۹۸۸، در ۸۶ سالگی درگذشت.
کوری بوکر به انگلیسی Cory Booker سیاستمدار و وکیل آمریکایی , سناتور ایالات متحده است. او نامزد حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا در انتخابات ویژه سنای ایالات متحده از نیوجرسی بود که در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۳ برگزار شد و به عنوان سناتور ایالات متحده برگزیده شد. او شهردار نیوآرک، نیوجرسی بود. بوکر دارای لیسانس و فوق لیسانس در علوم سیاسی و جامعه‌شناسی از دانشگاه استنفورد، فوق لیسانس تاریخ ایالات متحده از دانشگاه آکسفورد و دکترای حقوق در ۱۹۹۷ از مدرسه حقوق ییل است. او از جمله ناطقان مجمع ملی دموکرات ۲۰۱۲ بود.
سیرک آفتاب یا سیرک دوسولی ()، یک شرکت کانادایی است که در معرفی خود می‌گوید: «ترکیب هنرهای سیرکی و سرگرمی‌های خیابانی». این مجموعه، بزرگترین تولیدکنندهٔ تئاتر در جهان است. این سیرک جوایز متعددی را برای نمایش‌های جذابش دریافت کرده‌است و با ارائه تعریفی جدید از سیرک و ارتقای مفهوم سرگرمی به سطوح بالاتری از خلاقیت و کیفیت موفق شده‌است، دوستداران فراوانی در سراسر دنیا برای خود به دست آورد. دفتر سیرک آفتاب در شهر مونترآل (استان کبِک کانادا) قرار دارد. سیرک همه روزه از ساعت ۶:۳۰ تا ۲۱:۳۰ دایر است. نمایش‌ها. از
روزه از ساعت ۶:۳۰ تا ۲۱:۳۰ دایر است. نمایش‌ها. از نمایش‌های این سیرک می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: مسایل قانونی. در نوامبر ۲۰۰۳، شکایتی از سیرک آفتاب در دفاع از ژیمناست سیرک، متیو کوسیک که در پی مثبت شدن نتیجه آزمایش اچ‌آی‌وی از سیرک اخراج شده بود، به دست بنیاد حقوقی و آموزشی لاندا طرح شد. همچنین کمیسیون حقوق بشر سان فرانسیسکو در دفاع از متیو کوسیک، شکایتی از سیرک آفتاب بر پایهٔ اینکه این شهر کارفرمایانی که تبعیض قائل می‌شوند را طرد می‌کند، تنظیم کرد.
رئیس‌جمهور چین به تنهایی، یک مقام تشریفاتی با قدرت محدود در چین است. اگر چه در سالیان اخیر دبیرکل حزب کمونیست چین به‌طور هم‌زمان رئیس‌جمهور هم هست و رهبر عالی‌مقام محسوب می‌شود. رئیس‌جمهور در چین به عنوان یک مقام دولتی شناخته می‌شود تا اینکه یک مقام اجرایی باشد. در حالی که این مقام بسیاری از ویژگی‌های رئیس دولت را دارد، اما قانون اساسی چین آن را چنین تعریف نمی‌کند. رئیس‌جمهور چین، هنگامی که در سال ۱۹۸۲ دوباره برقرار شد، سومین تا پنجمین مقام عالی‌رتبه بود. با این حال، از سال ۱۹۹۳، این مقام توسط دبیرکل حزب
با این حال، از سال ۱۹۹۳، این مقام توسط دبیرکل حزب کمونیست چین (CCP) و رئیس کمیسیون مرکزی نظامی، که رهبر "بالفعل" چین است، اداره می‌شود. ریاست جمهوری بخشی از سیستم کنگره خلق است که بر اساس اصل قدرت واحد بنا شده است و در آن کنگره ملی خلق (NPC) به عنوان تنها شاخه حکومت و به عنوان بالاترین نهاد قدرت دولتی عمل می‌کند. ریاست جمهوری نه یک مقام سیاسی بلکه یک نهاد دولتی NPC است و معادل - به عنوان مثال - شورای دولتی و کمیسیون نظارت ملی است. ریاست جمهوری به همراه کمیته دائمی NPC، وظایف خاصی را که توسط یک رئیس دولت در
دائمی NPC، وظایف خاصی را که توسط یک رئیس دولت در اکثر کشورهای دیگر انجام می‌شود، انجام می‌دهد. رئیس‌جمهور می‌تواند با رضایت کمیته دائمی NPC در امور دولتی مشارکت کند. در حالی که ریاست جمهوری به خودی خود یک نهاد قدرتمند نیست، از ۲۷ مارس ۱۹۹۳، رئیس‌جمهور همزمان به عنوان دبیرکل کمیته مرکزی حزب کمونیست چین (CCP) و رئیس کمیسیون مرکزی نظامی (CMC) خدمت کرده است و رئیس فعلی را به رهبر عالی چین و فرمانده عالی نیروهای مسلح تبدیل کرده است. مائو تسه‌تونگ، رئیس حزب کمونیست چین، این موضوع را که رئیس‌جمهور چین به عنوان
چین، این موضوع را که رئیس‌جمهور چین به عنوان رئیس دولت چین عمل می‌کند، رد کرد و در عوض استدلال کرد که تفاوت‌های عمده بین سیستم شوروی و چین این است که ریاست جمهوری به عنوان نماینده رهبری جمعی دولت عمل می‌کند. لیو شائوچی در گزارش خود در مورد قانون اساسی چین در سال ۱۹۵۴ اظهار داشت که اختیارات رئیس دولت چین به‌طور مشترک توسط ارگان دائمی، کمیته دائمی کنگره ملی خلق و رئیس‌جمهور اعمال می‌شود. رئیس‌جمهور هیچ قدرت مستقلی جز آنچه توسط ارگان دائمی چین اعطا می‌شود، ندارد. اولین نماینده دولت چین به دوران جمهوری
ندارد. اولین نماینده دولت چین به دوران جمهوری برمی‌گردد، زمانی که این سمت پس از تأسیس جمهوری در ۱ ژانویه ۱۹۱۲ توسط سون یات سن به عهده گرفته شد. ریاست جمهوری به شکل فعلی آن، رئیس دولت مرکزی خلق جمهوری خلق چین بود که در ۱ اکتبر ۱۹۴۹ با تصمیم کنفرانس مشورتی سیاسی خلق چین تأسیس شد. در سال ۱۹۵۴ در قانون اساسی، این سمت با سمت رئیس دولت جایگزین شد. این سمت به ترتیب توسط مائو تسه‌تونگ و لیو شائوچی اداره می‌شد. لیو در طول انقلاب فرهنگی دچار رسوایی سیاسی شد و پس از آن، سمت ریاست جمهوری خالی ماند. سمت رئیس طبق قانون
سمت ریاست جمهوری خالی ماند. سمت رئیس طبق قانون اساسی ۱۹۷۵ لغو شد و سمت نماینده دولت به رئیس کمیته دائمی NPC واگذار شد. این سمت در قانون اساسی ۱۹۸۲ دوباره احیا شد، اما با اختیارات کمتر و با این شرط که رئیس‌جمهور نمی‌تواند بیش از دو دوره متوالی خدمت کند. محدودیت دوره‌ها در سال ۲۰۱۸ لغو شد. از سال ۱۹۸۲، ترجمه رسمی این عنوان به زبان انگلیسی «رئیس‌جمهور» بوده است، اگرچه عنوان چینی آن بدون تغییر باقی مانده است.
روزنامه آراز آذربایجان نخستین روزنامه رسمی در استان آذربایجان غربی به مرکزیت ارومیه می‌باشد که دراسفند سال ۱۳۸۹هفته نامه آراز آذربایجان که از۱۶بهمن سال ۱۳۸۵ منتشرمی شد با وجود سابقه در ارومیه و آذربایجان غربی در عرصه روزنامه‌نگاری بعد ازانتشار۲۲۱شماره درقالب هفته نامه با موافقت هیئت نظارت بر مطبوعات کشور مبنی بر تغییر وضعیت به روزنامه با بهره‌مندی از تیمی از نویسندگان، خبرنگاران جوان و پیشکسوت استان؛ دوره انتشار پیش شماره‌های خود را از شهریورماه سال ۱۳۹۰ مصادف با روز بزرگداشت استاد شهریار و شعر و ادب فارسی
با روز بزرگداشت استاد شهریار و شعر و ادب فارسی به صورت رسمی آغاز کرده است. روزنامه آرازآذربایجان در ۸ صفحه زمینه‌های ورزشی، اقتصادی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگ و هنر، شهرستان‌های آذربایجان غربی، دریاچه ارومیه، آنادیلیمز را پوشش می‌دهد. برخی از اعضای تحریریه روزنامه آراز آذربایجان را افرادی نظیر محمدرضا خادم شمس، رضا شمس، رحمان نریمانی، لعیا نورانی، قنبر حاجی وند و بهرام اسدی تشکیل می‌دهند، که برخی ازآنان از اعضای نشریه توقیف شده صدای ارومیه بودند. بر اساس شورای سیاست گذاری؛ اعضای تحریریه و وظایف آنان بدین ترتیب
گذاری؛ اعضای تحریریه و وظایف آنان بدین ترتیب می‌باشد:
حسین آهی (زادهٔ ۳ آذر ۱۳۳۲ در تهران – درگذشتهٔ ۷ مرداد ۱۳۹۸ در تهران)، فرزند علی آهی، شاعر و پژوهشگر اهل ایران بود. زندگی. وی تحصیلات مقدماتی را در تهران گذراند و پس از آن بر زبان‌های فارسی، عربی، پهلوی و آلمانی تسلط یافت. آهی در علومی مانند صرف، نحو، منطق، نجوم، فقه، اصول عروض و کلام دست به مطالعه و پژوهش زد و در آن‌ها صاحب‌نظر شد. اوّلین پژوهش‌های او در مباحث شعری و ادبی در سال ۱۳۵۵ ثمره می‌دهد؛ تا آن‌جا که هنوز به ۱۸ سالگی نرسیده‌بود که کتاب بحور شعر فارسی را منتشر می‌سازد و در همان دوران تحسین تنی چند
را منتشر می‌سازد و در همان دوران تحسین تنی چند از بزرگان شعر فارسی نظیر: شفیعی کدکنی و مهدی اخوان ثالث را بر خود برمی‌انگیزد. بهاءالدین خرمشاهی نیز به ویژگی‌های این اثر اشاره‌ای داشته‌است. صدا و سیما. با کاروان شعر و موسیقی. اولین برنامهٔ حسین آهی در تلویزیون ایران با کاروان شعر و موسیقی بود که در دههٔ ۱۳۸۰ خورشیدی از شبکه دو سیما پخش می‌شد. تماشاگه راز. از اواخر سال ۱۳۸۸ حسین آهی شروع به اجرای برنامهٔ «تماشاگه راز» در شبکهٔ رادیویی فرهنگ نمود. برنامه «تماشاگه راز» همه روزه از ساعت ۱۸:۳۰ تا ۱۹ به وقت تهران
راز» همه روزه از ساعت ۱۸:۳۰ تا ۱۹ به وقت تهران از شبکه رادیویی فرهنگ تا اواخر بهمن ماه ۱۳۹۲ پخش می‌شد. کارشناسی و اجرای این برنامه به عهدهٔ حسین آهی بود و سردبیری و تهیه‌کنندگی آن را سهیلا رضایی به عهده داشت. بخش شبانگاهی چهارشنبه‌شب‌های شبکه پیام. در برنامه‌ای دیگر از برنامه‌های صدا و سیما، بخش شبانگاهی رادیو پیام در روزهای چهارشنبه، میزبان حسین آهی بود و او به اشاعهٔ مباحثی در زمینهٔ تاریخ فرهنگ و ادبیات ایران می‌پرداخت. در قسمتی از برنامه تلویزیونی «رادیو مستند» از شبکهٔ مستند، یکی از شب‌های اجرای حسین
مستند» از شبکهٔ مستند، یکی از شب‌های اجرای حسین آهی به تصویر کشیده شد که از جمله قسمت‌های این برنامه، خواندن ترانهٔ «من به این جملهٔ نمی‌اندیشم» اثر فریدون مشیری بوده‌است. حسین آهی در کلام دیگران. نظر مهدی حمیدی در سرآغاز کتاب «دره نجفی»: «من تصدیق می‌کنم که در طیّ دورهِ دانش‌آموزی، دانشجویی، دبیری، دانشیاری و استادی خود هرگز با کسی مواجه نشده‌ام که یک دهم اطلاعاتِ عروضی آقای حسین آهی را داشته باشد. در یک جمله بگویم: اگر این جوان (در هفده سالگی ایشان) در پی آن بود که استادی کرسیِ عروض را در دانشگاه احراز
آن بود که استادی کرسیِ عروض را در دانشگاه احراز کند (و برای این کار از من نمره‌ای می‌خواستند، با آنکه در تمام دوران استادی خود هیچ‌گاه چنین کاری نکرده‌ام) به او بی‌مضایقه نمرهِ بیست می‌دادم.»امیری فیروزکوهی: «به نظر و سلیقهِ من و شاید اکثر اهل ادب تاکنون در تسهیل علم عروض، چنین صورتی ابتکاری از طرف آن همه مؤلف به وجود نیامده و کاری‌ست کاملاً ابتکاری، در مجموع خدمت و زحمت این جوان دانشمند یعنی «آقای حسین آهی» را جز با قدردانی و سپاس مقابله نمی‌توان.» حسن سادات ناصری: آقای حسین آهی، شمس قیس روزگار ماست.میلاد
ناصری: آقای حسین آهی، شمس قیس روزگار ماست.میلاد عظیمی:«حسین آهی درگذشت. رحمت خدا بر او باد. یکی از معدود اشخاصی که در صداوسیما بود و سواد و ذوق ادبی داشت. شیفتهٔ شعر و ادبیات و موسیقی بود. پرشور بود. شر و شورش را هنگام شعرخوانی دوست داشتم. حال و حالتی داشت. به عروض پیچیده بود و فهرست عروضی اشعار برخی شاعران کهن را استخراج کرده بود.» یاور همدانی‌‌‌ از دوستان نزدیک او چنین شعری برای درگذشت او سروده بود: مقالات منتشرشده در ماهنامه حافظ. همچنین در نشریاتی چون «هنر و معماری» و «زمانه» اشعار و سخنان حسین آهی به
و معماری» و «زمانه» اشعار و سخنان حسین آهی به صورت پراکنده به چاپ رسیده‌است. درگذشت. حسین آهی، شب ۷ مرداد ۱۳۹۸ پس از سال‌ها بیماری بر اثر ابتلا به بیماری سرطان لنفاوی در منزل خود در تهران درگذشت.
قورباغه مانداب یا قورباغه معمولی گونه‌ای قورباغه میان‌جثه با رنگ‌های متنوع بر روی بدن است که بومی اروپا است، اما در مناطق گسترده‌ای از آسیا و ایران نیز یافت می‌شود. این قورباغه به همراه قورباغه سبز و قورباغه آبی گروه «قورباغه‌های سبز» را تشکیل می‌دهند. قورباغه مانداب در برکه‌های عمیق، دریاچه‌ها، رودخانه‌ها و کناره‌های آبی سراسر قاره اروپا یافت می‌شود. اندازه بدن این قورباغه حدود ۱۳ سانتی‌متر است و رنگ بدنش در مناطق گوناگون اکولوژیکی تفاوت دارد. به گونه کلی، رنگ پشت آن سبز تا زیتونی و قهوه‌ای تیره همراه با
رنگ پشت آن سبز تا زیتونی و قهوه‌ای تیره همراه با تعداد کم و بیش لکه‌های تیره یا سبز تیره است. غذای این دوزیست را سوسک‌ها، کرم‌ها، لاروهای عنکبوت‌های آبی، حلزون‌ها، و سایر موجودات زنده تشکیل می‌دهند.
آگاما به هر یک از مارمولک‌های کوچک و دم‌دراز و حشره‌خوار عضو سرده آگاماها گفته می‌شود. این سرده دارای کمینه ۳۷ گونه در آفریقا است؛ جایی که این جانوران در آن معمول‌ترین مارمولک‌ها به شمار می‌روند. آگاماها در اندازه‌های گوناگون – از ۱۲٫۵ تا ۳۰ سانتی‌متر – و رنگ‌های مختلف یافت می‌شوند. شناخته‌شده‌ترین آگاما، آگامای معمولی است که به فراوانی در آفریقای سیاه زندگی می‌کند. گونه‌ها. بر پایه حروف الفبای لاتین:
شروین جزایری (زاده ۵ مرداد ۱۳۳۳ - درگذشته ۱۰ شهریور ۱۳۵۱) کوهنورد ایرانی بود. در پای دیواره بند یخچال در منطقهٔ پس قلعه تهران و نزدیکی پناهگاه شیرپلا، جان‌پناهی به نام جان‌پناه شروین وجود دارد که پس از سقوط و کشته شدن وی به یادش بنا شده‌است زندگی‌نامه. شروین جزایری ۵ مرداد سال ۱۳۳۳ در محلهٔ سید نصرالدین تهران به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی را در مدرسهٔ بختیاری واقع در پشت خیابان دانشگاه به اتمام رسانید، پسری لاغر با قد ۱۸۰ سانتیمتر که دارای چشمانی نافذ بود. عاشق کوه بود، همیشه اوقات فراغتش را به ورزش کوهنوردی
کوه بود، همیشه اوقات فراغتش را به ورزش کوهنوردی و سنگ نوردی می‌پرداخت از ۱۵ سالگی به کوه می‌رفت، عضو رسمی باشگاه کاوه واقع در خیابان بهار بود که در حال حاضر فعالیتی ندارد. دوره‌های کوه پیمایی و سنگ نوردی را گذرانده بود. همنوردان او آقایان مهدی مینویی، بیژن جوانفر، داود صانعی نژاد، حسین حاجی محسنی و جواد تاجدار بودند. شرح حادثه. مصاحبهٔ فصلنامهٔ کوه با مادر شروین: فردای آن روز (جمعه ۱۰ شهریور ۱۳۵۱) شروین روی دیوارهٔ ۲۰۰ متری بند یخچال در حال سنگ نوردی بوده که حدود ۱۵ متری انتهای مسیر، میخ از شکاف درآمده و
که حدود ۱۵ متری انتهای مسیر، میخ از شکاف درآمده و شروین این را اعلام می‌کند و بلافاصله پاندول می‌شود و بعد سقوط می‌کند. زمان سقوط با خودش سنگ هم می‌برد که این سنگ‌ها روی مخچهٔ او اصابت می‌کنند. حسین حاج محسنی، و جواد تاجدار هم به پایین پرت می‌شوند. حسین حاج محسنی زمان سقوط، سنگ به شکمش کشیده می‌شود و شکم او دچار پارگی می‌شود، جواد تاجدار نیز از ناحیهٔ کمر به شدت آسیب می‌بیند. همگی به بیمارستان رضا پهلوی سابق (شهدای میدان تجریش) منتقل می‌شوند که شروین جان می‌سپارد و جواد تاجدار از آن تاریخ به بعد کوهنوردی
و جواد تاجدار از آن تاریخ به بعد کوهنوردی را به دلیل آسیب شدیدی که دیده بوده به‌کلی کنار می‌گذارد. جان‌پناه شروین. در مراسم هفت شروین اسامی قبول‌شدگان کنکور اعلام و شروین در مدرسهٔ عالی علوم بانکی قبول می‌شود، حسین حاج محسنی، هم‌طناب او (دانشجوی دانشکدهٔ فنی دانشگاه تهران که بعد از انقلاب در سال ۱۳۶۷ در زندان اعدام شد)، یک روز بعد از مراسم چهلم شروین توسط باشگاه کاوه، مادر او را به پس قلعه دعوت می‌کند. بعد از دو راهی گذر مهدی، جمعیتی تا بند یخچال ایستاده بودند و کیسه‌های شن و ماسه را دست به دست می‌دادند.
و کیسه‌های شن و ماسه را دست به دست می‌دادند. مادر شروین می‌گوید وقتی این همه شور و همبستگی را در مردم دیدم، حس کردم شروین کنار ماست و خودم هم به میان جمعیت برای کمک رفتم. او به مادرش گفته بوده «من عاشق کوه هستم و آرزو دارم در کوه بمیرم» او که هنگام مرگ فقط ۱۸ سال داشت در قطعه ۸، ردیف ۶۵، شماره ۳۹ بهشت زهرا به خاک سپرده شد. پس از کشته‌شدن شروین جزایری، هم‌نوردانش در گروه کاوه و دانش‌جویان کوه‌نورد دانشکده‌ی فنی، دانشگاه صنعتی (آریامهر) و دانشگاه علم و صنعت ایران و گروهی از کوه‌نوردان دیگر، جان‌پناه شروین با
و گروهی از کوه‌نوردان دیگر، جان‌پناه شروین با وسعت ۳۸ مترمربع با ابعاد ۳×۵/۶ و ظرفیت خواب برای ۳۵ نفر با مصالح سنگ و سیمان و آهک و سقف اول بلوک و سقف دوم آهنی در بند یخچال بنا کردند.