payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در دیوارها یافت شده است .معادن استخراج سنگ‌های این بناها عمدتاً محلی تشخیص داده ‌شده‌اند؛ با این‌حال، در استان بوشهر از دو معدن باستانی «پوزه‌پلنگی راهدار» و «تنگ‌گیر برازجان» می‌توان نام‌برد که از معدن پوزه‌پلنگی بیشترین استخراج و به‌کارگیری سنگ‌های سفید کرم‌رنگ برای کاخ‌های منطقۀ برازجان به ثبت رسیده است. مهم‌ترین پرسش‌های پژوهش پیشِ‌رو عبارتنداز این‌که، ساختارشناسی و ارتباط میان سنگ‌های سیاه-خاکستری به‌کار رفته در معماری هخانشی کاخ‌های برازجان چیست؟ اما جهت ساختارشناسی سنگ‌ خاکستری-سیاه کاخ هخامنشی
اما جهت ساختارشناسی سنگ‌ خاکستری-سیاه کاخ هخامنشی چرخاب برازجان، نمونه‌های این نوع سنگ از کاخ‌ چرخاب برداشت گردید که این نمونه‌ها با نمونه‌های سنگ خاکستری-سیاه کاخ‌های بردک‌سیاه و سنگ‌سیاه برازجان مورد مقایسه قرار گرفتند. با بررسی‌های پتروگرافی مقاطع نازک به‌دست‌آمده از کاخ‌ها و آنالیز شیمیاییXRD و XRF روند ساختارشناسی نمونه سنگ‌های خاکستری-سیاه کاخ‌های هخامنشی منطقۀ برازجان وارد مرحلۀ تازه‌ای گردید. نتایج مطالعات پتروگرافی حاکی از آن است که نمونه‌ سنگ‌های خاکستری-سیاه کاخ‌ چرخاب با نمونۀ کاخ سنگ‌سیاه و
خاکستری-سیاه کاخ‌ چرخاب با نمونۀ کاخ سنگ‌سیاه و بردک‌سیاه با توجه به زمینۀ میکرواسپارایتی تا اسپارایتی و مقدار کم میکرایت، همچنین ساختار لایه‌لایه‌ای، با یکدیگر مطابقت دارند. همچنین ارزیابی نمونه‌های آنالیزی XRD و XRF این سنگ‌ها حاکی از آن است که نمونه‌های کاخ چرخاب و سنگ‌سیاه یکسان هستند. باتوجه به این‌که رد معدن‌کاری برای سنگ‌های خاکستری-سیاه در استان بوشهر تاکنون یافت نشده؛ بنابراین می‌توان ادعا کرد که این سنگ‌ها از یک معدن غیرمحلی ناشناخته، استحصال و استخراج‌ شده‌اند.دیوارها ،دروازه ها با جرزهای بسیار
شده‌اند.دیوارها ،دروازه ها با جرزهای بسیار بزرگ و سیاه در کنار بنا قرار دارد که لابد جابه جا شده اند.در این محوطه باستانی یک سازه آبی منحصر بفرد(چاه با دیواره های آجری زیبا) نیز پیدا شده است. این کاخ را که در فاصله ۷۰ کیلومتری خلیج فارس قرار دارد می توان به عنوان اصلی‌ترین سند معماری و سیاسی ایرانیان برای سیادت دریایی و حاکمیت بر خلیج فارس از دوران باستان تا عصر حاضر معرفی کرد. در این محوطه باستانی یک لوح تاریخی به خط پارسی باستان در رابطه با کنترل هخامنشیان بر خلیج فارس کشف شده‌است. در اطراف این اثر
بر خلیج فارس کشف شده‌است. در اطراف این اثر تاریخی فنس کشی انجام گرفته و جهت حفاظت از آفتاب و باران‌های شدید پاییزی منطقه، به وسیله ورقهای پلیتی تا حدودی مسقف شده‌است. با این حال در هنگام فصل پاییز و زمستان و بارش‌های شدید باران محوطه این کاخ به زیر سیل می‌رود و همین امر باعث آسیب به این اثر ارزشمند ملی شده‌است. . باستان‌شناسان معتقدند کاخ چرخاب اثر ناقصی است که هرگز مسکونی نشد. ساخت این کاخ به فرمان کورش بزرگ آغاز شد و احتمالاً با مرگ او ناتمام ماند. بخشی از دروازه شاهی این کاخ که ناتمام مانده برخلاف تالار
دروازه شاهی این کاخ که ناتمام مانده برخلاف تالار اصلی با لعابی از جنس سیلیس کف‌سازی شده‌است. ۱۰ پایه ستون کوچک در تالار اصلی کاخ پیدا شده‌است که شبیه پایه ستون‌های پاسارگاد هستند. کاخ هخامنشی چرخاب و شهر تائوکه{توکا} والترهینتس، ایران‌شناس آلمانی در کتاب خود به نام داریوش و ایرانیان (تاریخ فرهنگ و تمدن هخامنشیان) دربارهٔ این کاخ می‌گوید: «در ماه مهٔ ۱۹۷۱ میلادی در اثر سیلی ناگهانی در نزدیکی برازجان امروزی در نخلستانی ستون پایه‌هایی از مرمر روشن و تیره به سطح زمین آمدند. باستان شناسان ایرانی به سرپرستی علی
زمین آمدند. باستان شناسان ایرانی به سرپرستی علی اکبر سرافراز بی‌درنگ ۱۲ ستون پایهٔ کاخ اختصاصیِ را از زیر خاک بیرون آوردند، که روزگاری بر رویشان ستون‌هایی چوبی قرار داشته‌اند. دیوارهای گلی کلفت و همچنین کفِ کاخ سفیدکاری شده بودند. استفاده از مرمر روشن و تیره و سطح چهارگوش نشان می‌دهند که این ساختمان از زیر خاک بیرون آمده، کار کوروش بزرگ است. استرابون جغرافیدان دوران باستان، از کاخ هخامنشی در تااوکه یاد می‌کند. این آبادی را که در الواح خزانهٔ دربار داریوش به صورت توکا آمده‌است، سِرماکس مالوان تیزبینانه با
صورت توکا آمده‌است، سِرماکس مالوان تیزبینانه با برازجان امروزی یکی دانسته است.» این کاخ که در اواخر سلطنت کوروش ساخته شده، از نظر حجاری و هنر معماری آن، چنان‌که از پایه ستون‌ها و اشیاء کشف شده برمی آید، قدیمی تر از بنای هخامنشی پاسارگاد است. با کشف این کاخ، پرده از رازی بزرگ در تاریخ سیاسی ـ اجتماعی و هنر معماری عصرِ هخامنشیان برداشته شده‌است. وجود این کاخ در جلگهٔ برازجان که فاصلهٔ چندانی با خلیج فارس ندارد، نشان دهندهٔ سیادت ایرانیان در دریا و اثبات حاکمیت ایرانیان بر پهنهٔ نیلگون خلیج فارس می‌باشد.
ایرانیان بر پهنهٔ نیلگون خلیج فارس می‌باشد. فاصلهٔ نزدیک این محوطه باستانی به تپهٔ باستانی «تُل مر» که باستان شناسان قدمت تاریخی آن را حتی تا دوران ایلامی می‌دانند؛ برخی از کارشناسان را بر این امر متقاعد کرده که فاصلهٔ سایت باستانی کاخ چرخاب تا تپهٔ باستانی تُل مر می‌تواند یک محوطه عظیم باستانی را در خود جای داده باشد. محوطه‌ای که اکنون پوشیده از نخلستان و زمین‌های کشاورزی می‌باشد. نکتهٔ دیگری که با کشف این کاخ، همهٔ کارشناسان و به خصوص معماران را به شگفتی واداشته‌است، هنر معماری به کار رفته در این کاخ است
هنر معماری به کار رفته در این کاخ است .اطراف شمال شرق منطقه‌ی چرخاب و کاخ زمستانی کوروش، ارتفاعات معروف به گیسکان وجود داشته و در بخش شمالی آن، رودخانه‌ی فصلی «آردو» یا «آردی» در جریان بوده است. به سبب موقعیت آب و هوایی منطقه در زمستان و وجود رودخانه‌ی آردو، کار کشاورزی به طور دیمی و آبی، به سهولت انجام می‌شد و در نتیجه منطقه‌ی چرخاب، مکانی سرسبز و خرم با تپه‌های مسکونی و نخلستان‌های بسیار و پر برکت بوده است. وجود تپه‌ی باستانی «تَل مُر» که یادگار اقتدار عیلامیان بود و مانند یک جایگاه دیدبانی مناسب بر سر
بود و مانند یک جایگاه دیدبانی مناسب بر سر راه برازجان به خلیج فارس قرار داشت، موقعیت مناسب کاخ را بیشتر نشان می دهد. کوروش بزرگ دستور ساخت کاخی را داده بود که بتواند بر فراز بام آن، طلوع و غروب زیبای خورشید گرم و زندگی بخش خلیج فارس را به نظاره بنشیند. شگفتی‌های کاخ هخامنشی چرخاب«با ادامه برنامه‌های کاوش و پژوهش در کاخ هخامنشی چرخاب برازجان، کارشناسان موفق به کشف آجرهای دو لایه‌ای شدند که در برابر رطوبت ناشی از عوارض اقلیمی در مناطق ساحلی از مقاومت خوبی برخوردارند. با کشف سازه‌ها و آثار تازه‌ای در محوطهٔ
با کشف سازه‌ها و آثار تازه‌ای در محوطهٔ باستانی چرخاب برازجان که اخیراً توجه بسیاری از کارشناسان باستان‌شناسی و معماری را به خود جلب کرده‌است، جزئیات تازه تری از سبک معماری ناشناخته عصرِ کوروش هخامنشی آشکار می‌شود. علی اکبر سرافراز سرپرست تیم کاوش در چرخاب برازجان دربارهٔ ویژگی آجرهای دو لایه و کاربرد آن در بنای مورد نظر گفت: این نوع آجرها، متشکل از محفظه‌هایی از گِل پخته با قطر ۱/۵ تا ۲ سانتی‌متر است که با مقادیر زیادی گِل فشرده خام انباشته شده‌است. به اعتقاد سرافراز، تکنیک ساخت این آجرها امروزه شگفتی
اعتقاد سرافراز، تکنیک ساخت این آجرها امروزه شگفتی باستان شناسان را برانگیخته است. وی گفت: نکته جالب توجه در تکنیک ساخت آجرهای دو لایه که توجه مهندسان و معماران عصر هخامنشی را موجب شده است، خواص شیمیایی خاک و بهره‌برداری هوشمندانه از آن برای ایجاد مقاومت مصالح در برابر عوارض طبیعی و اقلیمی منطقه است. به گفتهٔ سرپرست تیم کاوش در چرخاب برازجان، از آن جا که جلگهٔ برازجان به دلیل نزدیکی به دریا، منطقه‌ای مرطوب و پرباران است، معماران و سازندگان کاخ کوروش برای حذف رطوبت از مصالح و افزایش مقاومت مصالح در برابر
حذف رطوبت از مصالح و افزایش مقاومت مصالح در برابر فشار و رطوبت شدید منطقه که سبب متلاشی شدن تدریجی بنا می‌شده است، از خاصیت گل خام فشرده در محفظه‌ای از گِل پخته استفاده می‌کردند. این توده گِلی در برابر فشار، از سیمان هم مقاوم تر است. معماران هخامنشی همچنین برای ایجاد عایق رطوبتی و حذف compact پس از خشک شدن خاصیت کمپکت رطوبتی شدید اقلیمی در بنا، با روکش از گِل پخته یا آجر مصالحی می‌ساختند که دارای مقاومت بالا هم در برابر فشار و هم در برابر رطوبت بوده‌است. معماران کاخ کوروش در چرخاب برازجان، از این نوع آجر،
کاخ کوروش در چرخاب برازجان، از این نوع آجر، عمدتاً در یک سازهٔ آبی که هنوز عملکرد آن برای کارشناسان مشخص نشده، استفاده کرده‌اند.» معماران کاخ کوروش، ۲۵۰۰ سال پیش تکنولوژی تراش سنگ داشتند اتصال سنگ‌ها بدون استفاده از هر گونه ملاط، در معماری مدرن دنیا، تنها با کاربرد دستگاه‌های تراش صنعتی امکان‌پذیر است. صیقل سنگ‌های به کار رفته در ستون‌های کاخ کوروش هخامنشی در چرخاب برازجان، تنها با تکنولوژی پیشرفتهٔ تراش سنگ امکان‌پذیر است. به عقیدهٔ کارشناسان روش صیقل سنگ و اتصال آن‌ها و نحوهٔ استفاده از ترکیب رنگ، عایق
و اتصال آن‌ها و نحوهٔ استفاده از ترکیب رنگ، عایق بندی و مقاوم‌سازی در این سازهٔ هخامنشی، حتی در تخت جمشید و پاسارگاد هم مشاهده نشده‌است. بقایای کاخ کوروش هخامنشی، اگر چه اندک و محدود است، اما جایگاهی منحصر به فرد در تاریخ معماری ایران دارد. «پژوهش‌های اخیر که طی سالیان قبل در محوطهٔ باستانی کاخ کوروش هخامنشی در چرخاب برازجان صورت گرفته‌است از نظر زیبایی‌شناسی و تکنیک پیشرفتهٔ معماری، علاوه بر باستان شناسان، متخصصان معماری را نیز به شگفتی واداشته‌است. یکی از این متخصصان، دکتر سید امیر منصوری متخصص معماری و
این متخصصان، دکتر سید امیر منصوری متخصص معماری و استاد رشته معماری دانشگاه تهران است که دربارهٔ ویژگی‌های انحصاری این کاخ می‌گوید: «مهم‌ترین ویژگی این کاخ ساخت پایه ستون‌های سنگی مکعب شکلی است که به طریق دقیق و ظریفی تراش و صیقل داده شده؛ به گونه‌ای که در اتصال سنگ‌ها از هیچ نوع ملاط یا وسیلهٔ دیگر استفاده نشده است. وی می‌افزاید: نکتهٔ شگفت‌آور آنجاست که اتصال این سنگ‌ها با این روش بدون استفاده از هر گونه ملاط، امروزه در معماری مدرن دنیا، تنها با کاربرد دستگاه‌های مجهز تراش صنعتی امکان‌پذیر است و هنرمندان
مجهز تراش صنعتی امکان‌پذیر است و هنرمندان عصر کوروش هخامنشی چنان هنرمندانه و ظریف از عهدهٔ این کار برآمده‌اند، که گویی این ستون‌ها، نه قطعات به هم متصل شده‌ای از سنگ‌ها، بلکه قطعهٔ سنگی یکپارچه بوده‌اند. یک پرسش مهم اکنون فراروی پژوهش گران است که امکانات یا تکنیک خلق چنین آثاری در ۲۵۰۰ سال پیش چه بوده‌است. موضوع مهم دیگر در معماری و زیبایی‌شناسی در این کاخ، انتخاب و تنوع رنگ در ستون‌ها است که برای اولین بار در محوطه‌های سنگی هخامنشی دیده می‌شود. در دو اثر تخت جمشید و پاسارگاد، در تراش ستون‌ها، به رنگ سنگی
جمشید و پاسارگاد، در تراش ستون‌ها، به رنگ سنگی که ستون از آن تراش خورده اکتفا شده است، در حالی که در کاخ کوروش هخامنشی، تکنیک صیقل و تراش سنگ‌ها این امکان را به هنرمند داده است که از سنگ‌هایی با دو رنگ متفاوتِ سیاه و سفید استفاده کند. مهم‌ترین ویژگی در تمام محوطه‌ها و کاخ‌های هخامنشی در این آثار، استفاده از سنگ است، اما کاخ کوروش هخامنشی در چرخاب برازجان تنها نمونهٔ از معماری این عصر است که در بنای آن، هم از سنگ استفاده شده‌است و هم از آجر. استفاده از لعاب سیلیس روی کف بنا، نیز از دیگر موضوع‌های جالب توجه
سیلیس روی کف بنا، نیز از دیگر موضوع‌های جالب توجه در این کاخ است که به عنوان اندود کف به کار گرفته شده و از نظر رنگ و جنس و روش ساخت، موضوع قابل تأمل است.» بیان این نکات کافی است بدانیم که چه اثر فاخر و منحصر به فردی در این منطقه از ایران وجود دارد. کشف سقف یکپارچه نانو تکنولوژی در کاخ کوروش آنچه در مورد اهمیت این اثر در حاشیه خلیج فارس نوشته شود، دال بر سیادت دریایی ایرانیان و سند مهم خلیج فارس است، مضافاً به این که شکوه و جلال و نقشه و پلان این قصر در این مکان، از ویژگی‌های خاصی برخوردار است که در سایر
مکان، از ویژگی‌های خاصی برخوردار است که در سایر کاخ‌های هم‌زمان دیده نمی‌شود و این مهم را مخصوصاً در پوشش سقف سطح ۴۰*۱۰متری جنوبی کاخ بعینه می‌توان مشاهده کرد، که از بزرگترین ابتکارهای معماری و ابداع‌های ساختمانی در ۲۵۰۰ سال پیش است که ارزش معنوی آن پس از گذشت قرن‌ها اینک به صورت شفاف و مستند آشکار شده که از یک نوع نانو تکنولوژی خاصی برخوردار است و دنیای به اصطلاح مترقی و متمدن امروزی در پی‌ساخت و ساز آن است. ساختن بتن سبک برای پوشش سقف مسطح در ۲۵۰۰ سال پیش، یعنی امی باور نکردنی و معجزه‌آسا که آزمایش‌های
یعنی امی باور نکردنی و معجزه‌آسا که آزمایش‌های لابراتوری به آن جواب مثبت داده و غرور و افتخار هر ایرانی را در معرفی آن برمی‌انگیزد و توجه به پیشینه تاریخی بسیار کهن برازجان را نزدیک می‌کند. در سقف این کاخ که خود، نمونه عجیب معماری و مهندسی است، توانسته‌اند یک سقف با طول ۴۰ متر و عرض ۱۰ متر به صورت یکپارچه و صاف با ضخامت حدوداً ۵۶ سانتیمتر بسازند. می‌توانیم این سقف را به‌عنوان یکی از عجایب جهان محسوب بنماییم. ساخت بتن سبک ۲۵۰۰ سال پیش در ایران بتن سبک برای اولین بار در جهان توسط کشور ما ساخته و در ۲۵۰۰ سال
بار در جهان توسط کشور ما ساخته و در ۲۵۰۰ سال پیش در زمان هخامنشیان در کاخ کوروش در استان بوشهر در شهر برازجان مورد استفاده قرار گرفت. برای ساخت این نوع بتن، محصول از پیش ساخته شده را که با صمغ ترکیب نموده بودند، با استفاده از موادی مانند خون حیوانات و شاخ بز و گوسفند که از قبل ساییده شده بود ترکیب نموده و با کف حاصل بتن سبک را تولید می‌کردند. همچنین با کشف این اثر ملی که برای اولین بار توسط آقای دکتر علی اکبر سرفراز پدر باستان‌شناسی ایران کشف گردید می‌توان به صورت یقین اعلام داشت مخترع سیمان نیز، کشور
به صورت یقین اعلام داشت مخترع سیمان نیز، کشور ایران بوده و برای اولین بار در همان کاخ کوروش از آن استفاده گردیده است . با آغاز جدیدترین مرحله از کاوش و مطالعات مکتوب موجود، دست یابی به آثار معماری قابل توجهی در این محدوده با کاوش میدانی پیش بینی می‌شود. با تحقیقات علمی و میدانی در محیط پیرامونی این کاخ، نشان می‌دهد که نمی‌توان آن را فقط یک بنای ییلاقی دانست و باید به دنبال یک مجموعه شهری هخامنشی در این محدوده باستانی بود که در دوره‌های مختلف بنا شده است.
مایکل آنتونی جکسون (متولد ۱۹۶۳)یک دانشمند کامپیوتر و مشاور رایانش خصوصی در لندن، انگلستان می‌باشد. وی همچنین یک محقق نیمه وقت در آزمایشگاه تحقیقاتی ای‌تی اند تی فلورهام پارک، نیوجرسی آمریکا و استادراهنمای دانشگاه آزاد انگلستان می‌باشد. زندگی‌نامه. جکسون در مدرسه هارو درس خوانده است، جایی که تحت تعلیم کریستوفر استراچی بوده و اولین برنامهٔ کامپیوتری خود را نوشت. او در دانشگاه آکسفورد مطالعات کلاسیک (که در آنجا به "نوابغ" معروف است) خواند و با تونی هور، دانشجویی که ۲ سال از وی جلوتر بود، پیرو شدند. آن‌ها
که ۲ سال از وی جلوتر بود، پیرو شدند. آن‌ها علاقهٔ یکسانی نسبت به منطق داشتند که یکی از دروس آکسفورد می‌باشد. در دههٔ ۱۹۷۰، جکسون برنامه‌نویسی ساخت‌یافته جکسون (جی‌اس‌پی) را ایجاد کرد. در دههٔ ۱۹۸۰، به همراه جان کمرون توسعه سیستم جکسون (جی‌اس‌دی) را نیز ابداع کرد. سپس در دههٔ ۱۹۹۰، رویکرد قاب مشکل را ساخت. وی همچنین در همکاری با پالما زیو، "ترکیب ویژگی‌های توزیع شده" که یک ساختار مجازی برای مشخص‌سازی و اجرای خدمات ارتباط از راه دور است را ایجاد نمود. در سال ۱۹۹۷، جکسون جایزه استیونس را برای روش‌های توسعه
۱۹۹۷، جکسون جایزه استیونس را برای روش‌های توسعه نرم‌افزار دریافت کرد. پسر وی، دنیل جکسون نیز یک دانشمند کامپیوتر در مؤسسه فناوری ماساچوست می‌باشد. کار. جکسون چندین روش را ابداع کرده‌است. هر کدام از این روش‌ها از قبلی بخش بیشتری رو پشتیبانی کرده و ایده می‌سازد اما هنوز نسبت به روش بعدی ناقص است. با خواندن کتاب‌های وی به ترتیب، می‌توان به راحتی خط فکری وی را درک کرد. برنامه‌نویسی ساخت‌یافته جکسون. برنامه‌نویسی ساخت‌یافته جکسون (جی‌اس‌پی) اولین روش توسعه نرم‌افزاری بود که جکسون ایجاد کرد. این یک روش طراحی
بود که جکسون ایجاد کرد. این یک روش طراحی نرم‌افزار می‌باشد که در کتاب "اصول طراحی برنامه" به آن پرداخته شده‌است. جی‌اس‌پی طراحی برنامه‌های تکی را پشتیبانی می‌کند نه سیستم‌ها را. توسعه سیستم جکسون. توسعه سیستم جکسون (جی‌اس‌دی) دومین روشی بود که جکسون ایجاد کرد. در این روش بر خلاف جی‌اس‌پی، سیستم‌ها نیز در کنار برنامه‌ها طراحی می‌شوند. جی‌اس‌دی خواناترین روش برای سیستم‌های اطلاعاتی است، اما می‌تواند به آسانی به توسعه سامانه نهفته بی‌درنگ تعمیم یابد. توسعه سیستم جکسون در کتاب "توسعه سیستم" بررسی شده‌است.
سیستم جکسون در کتاب "توسعه سیستم" بررسی شده‌است. رویکرد قاب مشکلات. بررسی مشکلات یا رویکرد قاب مشکلات سومین روش ایجاد شده توسط جکسون است. این روش تلاش می‌کند تا تمامی نرم‌افزارها را پشتیبانی کند و نه فقط سیستم‌ها را. طرح اصلی این روش برای اولین بار در کتاب "احتیاجات و مشخصات نرم‌افزار" بیان شده و در "قاب مشکلات" به صورت کامل توضیح داده شد. اولین کارگاه جهانی پیشرفت‌ها و کاربردهای قاب مشکلات در بیست و ششمین کنفرانس بین‌المللی مهندسی نرم‌افزار(آی‌سی‌اس‌ایی) در ادینبرو اسکاتلند برگزار شد. کتاب‌ها. بخشی از
در ادینبرو اسکاتلند برگزار شد. کتاب‌ها. بخشی از تألیفات مایکل جکسون به قرار زیر می‌باشد:
جورپایان (Isopoda) راسته‌ای از سخت‌پوستان هستند که شامل جانورانی چون خرخاکی و موریانه دریایی می‌شود. جورپایان ازجمله کیسه‌میگووارها Peracarida هستند یعنی کیسه زایشی دارند. تمام این جدانداران دارای استخوان‌بندی بیرونی سفت و چند بخشی، دو جفت شاخک، هفت جفت پای متصل به سینه و پنج جفت برآمدگی (اندام بیرونی) که متصل به بخش شکم هستند که به برای تنفس استفاده میشنود، هستند. آثار سنگواره‌ای جورپایان از دوره کربونیفر تا دست‌کم ۳۰۰ میلیون سال پیش یافته شده‌است. بیشتر جورپایان در آب زندگی می‌کنند اما برخی گونه‌ها نیز
جورپایان در آب زندگی می‌کنند اما برخی گونه‌ها نیز خود را با خشکی سازگار کرده‌اند. گروه کوچکی به نام خرخاکی کاملاً خشکی‌زی شده اما آب‌شش‌های خود را حفظ کرده‌است. جورپایان از طریق برخورداری از کیسه زایشی راهی پیدا کرده‌اند که در مراحل اولیه زندگی نیازی به رفتن به آب‌های عمیق یا آبگیرها نداشته باشند.
آناباس تستودینئوس به گروهی از ماهیان آب شیرین می‌گویند که زیرگروه خانوادهٔ آناباس می‌باشند. این گروه از ماهیان می‌توانند تا چند روز بدون آب زنده بمانند و همچنین می‌توانند آب را برای جستجوی دیگر برکه‌ها ترک کنند. در آکواریوم. این گروه از ماهیان باید در آکواریوم در دمای ۲۷ درجه سانتیگراد نگهداری شوند. اندازه این ماهیان تا ۲۵ سانتیمتر نیز می‌رسد. آناباس تستودینئوس گوشت‌خوار است و در سطوح مختلف آکواریوم شنا می‌کند. گنجایش آکواریوم برای این گونه ماهی باید دست کم ۴۷۳ لیتر باشد. بهتر است برای این ماهی پناهگاه‌های
۴۷۳ لیتر باشد. بهتر است برای این ماهی پناهگاه‌های زیادی در آکواریوم گذاشته شود.
روغن کُلزا روغنی است که از دانه‌های کلزا به دست می‌آید. روغن کلزا به دلیل داشتن اسیدهای چرب اشباع نشده و نداشتن کلسترول از کیفیت تغذیه‌ای بالایی برخوردار است و بین ارقام و در شرایط مختلف تنوع زیادی در ترکیب اسیدهای چرب آن مشاهده می‌شود. کلزا به عنوان یکی از گیاهان دانه روغنی مهم در مناطق معتدله و دارای طیف نسبتاً وسیعی از سازگاری اقلیمی است. دانه کلزا دارای ۲۵ تا ۵۵ درصد روغن، ۱۸ تا ۲۴ درصد پروتئین و ۱۲ تا ۲۰ درصد پوست است.کلزاهایی که از آنها روغن استخراج می‌شود را کانولا می‌نامند. برخی از انواع کلزا که در
را کانولا می‌نامند. برخی از انواع کلزا که در گروه کانولا قرار دارند دارای کمتر از ۳۰ میکرومول گلوکوزینولات در هر گرم کنجاله بوده و روغن دانه آنها دارای مقدار زیادی اسیدهای چرب غیر اشباع و حدود ۲ درصد یا کمتر دارای اسید اروسیک می‌باشند و روغن آنها به صورت خوراکی مصرف می‌شود. تاریخچه. به علت میزان روغن موجود در دانه‌های گیاه کلزا، این گیاه برای سده‌های پی در پی کشت می‌شود. محل رویش این گیاه در ابتدا در کرانهٔ شرقی دریای مدیترانه بوده است گرچه استفاده از آن سابقه‌ای بسیار طولانی دارد. شواهدی موجود است که این
بسیار طولانی دارد. شواهدی موجود است که این گیاه و روغن آن، در ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح در هند استفاده می‌شده است. در اروپای میانه این گیاه از قرن چهاردهم کشت می‌شود. از قرن هفدهم میلادی، این گیاه در مقیاس‌های بزرگ در اروپا کشت می‌شود. روغن کانولا یا کلزا(به انگلیسی:Canola oil ) نوعی روغن گیاهی است. این روغن از گونه ای از کلزا استخراج می‌شود که دارای اروسیک اسید پایین است. دانه کلزا دارای ۲۵ الی ۵۵ درصد روغن، ۱۸ تا ۲۴ درصد پروتئین و ۱۲ تا ۲۰ درصد پوست است روغن کانولا (روغن گیاهی به همین نام که در کانادا
روغن کانولا (روغن گیاهی به همین نام که در کانادا می‌روید) به عنوان یک روغن خوراکی (کانولا اویل) است که از کاشت گونه‌های مختلف بذر در زمین‌های مخصوص کاشت دانه‌های روغنی تولید می‌شود، شناخته می‌شود.بیش از ۹۰ درصد روغن‌های کانولا که برای مصرف خوراکی در سطح دنیا استفاده می‌شوند، دستکاری ژنتیکی شده‌اند. هرچند مضر بودن مواد غذایی دستکاری ژنتیکی شده ثابت نشده است، این نوع روغن به صورت گسترده به عنوان جایگزین سوخت دیزل همراه با روان‌کننده‌ها مانند لاستیک تولید و استفاده می‌شود. بسیاری از اجزای این روغن در دسته غیر
می‌شود. بسیاری از اجزای این روغن در دسته غیر خوراکی تقسیم‌بندی می‌شوند، اما این بدان معنی نیست که مضر هستند. زمین‌هایی که این دانه‌ها در آن‌ها کشت می‌شود، معمولاً شامل دو نوع اصلی هستند: دانه ریپ (که عمدتاً برای مصارف خوراکی است) و زمین‌هایی که مخصوص کشت خردل بوده‌اند (که از آن‌ها با نام کشتزارهای مخصوص دانه شلغم روغنی نیز نام برده می‌شود). استفاده از این نوع روغن امری طبیعی و معمول بوده و تا به حال زیان یا آسیبی برای سلامت انسان یا جانوران (حیوانات) گزارش نشده است. این روغن همچنین به عنوان مرجعی از
گزارش نشده است. این روغن همچنین به عنوان مرجعی از بیودیزل (زیست دیزلی) نیز استفاده شده و کاربرد دارد. روغن کانولا برای نخستین بار در اوایل سال ۱۹۷۰ توسط Keith Downy و به‌طور کاملاً طبیعی به وسیلهٔ دانه ریپ در دانشگاه کانادا، کشت و پرورش داده شد. این روغن علاوه بر دارا بودن مقدار کمتر اسید ایروسیس، دارای شاخصه‌های غذایی متفاوتی نیز بود. در مجامع بین‌المللی کانولا عموماً به نام دانه ریپ OO یا دبل زیرو ریپ (Double Zero ) شناخته می‌شود. این دو صفر موجود در نام این روغن به منظور اشاره به مقدار بسیار پایین اسید
این روغن به منظور اشاره به مقدار بسیار پایین اسید ایروسیس و گلوکز تعبیه شده‌اند. علاوه بر تفاوت در گونه‌های سنتی و مرسوم Rapa و ، پیوند زدن گونه‌های مختلف نوع خاصی از شلغم با گونه‌های خاصی از خردل، باعث به وجود آمدن گونه خاصی از روغن کانولا با اسید ایروسیس و گلوکز کمتر شد. این امر منجر به اخذ گواهی LEAR (برای کاهش مقدار اسید ایروسیس) به عنوان استاندارد مواد غذایی شد. در نتیجه، روغن کانولا به عنوان روغنی مناسب و بی‌خطر برای مصرف انسان در نظر گرفته می‌شود. روغن کانولا به دلیل ویژگی‌های خاص خود، از جمله نقطه
کانولا به دلیل ویژگی‌های خاص خود، از جمله نقطه دود بالا و طعم خنثی، به‌عنوان یکی از روغن‌های مورد علاقه در آشپزی و تهیه غذاهای مختلف شناخته می‌شود. همچنین، این روغن دارای مقادیر بالایی از اسیدهای چرب غیر اشباع است که برای سلامت قلب و عروق مفید هستند. مطالعات نشان داده‌اند که مصرف روغن کانولا می‌تواند به کاهش سطح کلسترول بد (LDL) و افزایش کلسترول خوب (HDL) کمک کند، که این امر خود به کاهش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی منجر می‌شود. به طور کلی، روغن کانولا یکی از روغن‌های گیاهی است که با توجه به مزایای
یکی از روغن‌های گیاهی است که با توجه به مزایای فراوان خود، جایگاه ویژه‌ای در صنایع غذایی و دیگر صنایع پیدا کرده است. مصرف این روغن به دلیل خواص غذایی و بهداشتی بالا و همچنین کاربردهای گسترده در صنایع مختلف، به عنوان یک گزینه مطمئن و سالم توصیه می‌شود. اتی میو لوژی (ریشه‌شناسی). کلمه کانولا توسط هیئت اتحادیه دانه ریپ کانادا در سال ۱۹۷۰ انتخاب شد. کلمه Canola قسمت can آن از آغاز کلمه کانادا Canada گرفته شده و ola به کلمه oil به معنای روغن ارجاع داده می‌شود. هرچند مراجع بسیاری شامل فرهنگ‌های لغت همچنان در
هرچند مراجع بسیاری شامل فرهنگ‌های لغت همچنان در تلاش هستند تا اثبات کنند که این کلمه Canola به این شکل تعبیر می‌شود Can (Canada) + o(il) + a(acid) (روغن کم اسید کانادایی) این فرهنگ‌ها شامل The American heritage dictionary of the English language و Random House Kernerman Webster's College Dictionary هستند. این اسم تا حدود جانب دارانه‌ ای به منظور جلوگیری از ایجاد سوء برداشت از معنای منفی تلویحی کلمه rape (به معنای تجاوز)، انتخاب شده‌ است. تاریخچه. کانولا توسط پرورش زمین‌های (کشتزار های) دانه ریپ، دانه روغنی
پرورش زمین‌های (کشتزار های) دانه ریپ، دانه روغنی که در تمدن باستان از آن به عنوان مرجع تامین سوخت استفاده می‌کردند، گسترش پیدا کرد. کلمه rape در اصطلاح rapeseed از کلمه لاتین rapum بمعنای گیاه شلغم، برگرفته شده‌است. تورنیپ (نوعی از گیاه شلغم)، روتاباگا (نوعی از گیاه شلغم)، کبِیج (برگ کلم)، کلم بروکسل (بروکلی)، خردل و دیگر گیاهان، وابسته به دو نوع مختلف از کانولا است که عموماً می‌رویند. این دو نوع گونه‌هایی از brassica napus و brassica rapa هستند. علت تغییر این نام‌ها به کانولا به خاطر متمایز کردن آن از
این نام‌ها به کانولا به خاطر متمایز کردن آن از دانه روغنی ریپ طبیعی است که به مراتب اجزاء اسید ایراسیس بیشتری دارد. گونه‌های دانه‌های روغنی brassica یکی از قدیمی‌ترین گونه‌های دانه روغنی است که توسط بشر کشت شده‌است، با مدارکی مستند از کشت آن‌ها در هند در ۶۰۰۰ سال قبل و همچنین در چین و ژاپن در ۲۰۰۰ سال قبل و همچنین استفاده از آن‌ها در اروپا شمالی برای چراغ‌های نفتی (چراغ‌های نفت سوز) در قرن ۱۳ نیز مستند است. استفاده از آن تا زمان توسعه و گسترش نیروی بخار محدود شده بود زمانی‌که مکانیک‌ها دانه روغنی ریپ
محدود شده بود زمانی‌که مکانیک‌ها دانه روغنی ریپ پایدار در آب را پیدا کردند این کشف بهتر از هر نوع روغن یا گریسی برای سطوح فلزات کاربرد داشت. جنگ جهانی دوم شاهد تقاضای بالای روغن به عنوان گریس به علت افزایش تولید تعداد موتورهای بخار در ناوهای جنگی و کشتی‌های تجاری، بود. پس از جنگ جهانی دوم منابع دانه‌های روغنی ریپ اروپا و آسیا با کمبود جدی مواجه شد و در اینجا بود که کانادا آغاز به توسعه محدودیت‌های تولید دانه روغنی ریپ کرد. پس از جنگ تقاضا به شدت کاهش یافت و در نتیجه کشاورزان به دنبال راه‌های دیگر استفاده
و در نتیجه کشاورزان به دنبال راه‌های دیگر استفاده از کشتزارها و تولید محصولات دیگر، رفتند. عصاره‌های دانه‌های روغنی ریپ برای اولین بار در سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۷ به عنوان یک ماده غذایی در فروشگاه‌ها و مارکت‌ها قرار داده شد. اما این عصاره‌ها دچار خصوصیت‌های غیرقابل قبولی بودند. روغن دانه ریپ مزه و طعمی خاص و منحصر به فرد و همچنین رنگ مایل به سبز ناخوشایندی داشت که این مشکلات حاکی از وجود کلروفیل (نوعی سبزینه) در این ماده بود و این ماده همچنین شامل وجود و تراکم درصد زیادی از اسید ایراسیس نیز می‌شد. تحقیقات انجام
زیادی از اسید ایراسیس نیز می‌شد. تحقیقات انجام شده روی حیوانات حاکی از آن بود که استفاده از اسید ایراسیس در مقیاس زیاد می‌تواند منجر به آسیب رساندن به قلب شود. هرچند با این وجود محققان هندی شواهدی را ارائه کردند که نتایج آزمایش قبلی و پیامدهای آن را زیر سؤال برده و اشاره به این موضوع دارد که مصرف خردل و دانه‌های روغنی ریپ کلاً خطرناک است. حتی غذاهای فرآوری شده از کشتزارهای دانه‌های روغنی ریپ نیز به خصوص برای حیوانات مناسب نبود. چراکه شامل درصد بالایی از طعم‌های ترکیبی نامطلوب به نام گلوکوزینولیت، می‌شود.
ترکیبی نامطلوب به نام گلوکوزینولیت، می‌شود. روغن کانولا برای اولین بار در سال ۱۹۷۰ توسط Keith downy و Balder R. steffanson به‌طور کاملاً طبیعی به وسیلهٔ دانه روغنی ریپ در دانشگاه Manitoba کانادا کشت و پرورش داده شد که علاوه بر اسید ایراسیس کمتر ارزش غذایی بیشتری نیز داشت. یک گونه توسعه یافته در سال ۱۹۹۸ به عنوان مقاومترین گونه روغن کانولا حاصل از دانه روغنی ریپ در مقابل آفات و بی آبی در نظر گرفته می‌شود. گونه ذکر شده و دیگر گونه‌های جدید با استفاده از مهندسی ژنتیک تولید شده‌اند. در سال ۲۰۱۱ .۲۶درصد از هر