payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آهوچه جنتینک (نام علمی: "Cephalophus jentinki") نام یک گونه از زیرخانواده غزالک است.
آهوچه مکسول (نام علمی: "Philantomba maxwellii") نام یک گونه از زیرخانواده غزالک است.
آهوچه سرخ جنگلی (نام علمی: "Cephalophus natalensis") نام یک گونه از زیرخانواده غزالک است.
آهوچه آگیلبی (نام علمی: "Cephalophus ogilbyi") نام یک گونه از زیرخانواده غزالک است.
آهوچه پیترز (نام علمی: "Cephalophus callipygus") نام یک گونه از زیرخانواده غزالک است.
آهوچه پهلوسرخ (نام علمی: "Cephalophus rufilatus") نام یک گونه از زیرخانواده غزالک است.
آهوچه روونزوری (نام علمی: "Cephalophus rubidus") نام گونه‌ای از زیرخانواده غزالک است.
آهوچه وینز (نام علمی: "Cephalophus weynsi") نام یک گونه از زیرخانواده غزالک است.
آهوچه شکم‌سفید (نام علمی: "Cephalophus leucogaster") نام یک گونه از زیرخانواده غزالک است.
آهوچه پاسفید (نام علمی: "Cephalophus crusalbum") نام یک گونه از زیرخانواده غزالک است.
آهوچه پشت‌زرد (نام علمی: "Cephalophus silvicultor") نام یک گونه از زیرخانواده غزالک است.
کَل و بُز گونه‌ای از بز کوهی است. نرها که کَل نامیده می‌شوند، شاخ‌های بلند و شمشیرمانندی دارند که هر گره از آن نمایانگر سن و سال آن است. گسترهٔ زیستی این پستاندار از اروپا و آسیای صغیر تا آسیای میانه و خاورمیانه را شامل می‌شود. این جانور جد بز اهلی است و در نتیجه بز اهلی هم از نظر علمی زیرگونهای از کل و بز محسوب می‌شود. ویژگی‌های زیستی. کل‌وبزها معمولاً در گله‌های بسیار بزرگ زندگی می‌کنند که تعداد آن‌ها گاهی به ۵۰۰ رأس هم می‌رسد. در فصل جفت‌گیری بین نرها جدال‌های سختی درمی‌گیرد. نرهای قوی‌تر که شاخ بلندتری
سختی درمی‌گیرد. نرهای قوی‌تر که شاخ بلندتری دارند حرمسرایی (متشکل از پنج تا ۱۵ ماده) تشکیل می‌دهند، کل‌ها با ژست‌های مختلف و نشان دادن شاخ‌ها و ضرباتی به شاخ هم سعی می‌کنند رقیب را مرعوب کنند و حرمسرایی تشکیل دهند. دورهٔ بارداری ۱۷۰ روز است. بیشتر ماده‌ها فقط یک بزغاله، برخی دو و به ندرت سه بزغاله می‌زایند. بزغاله‌ها تقریباً بلافاصله پس از تولد توانایی راه رفتن را دارند و در شش ماهگی از شیر گرفته می‌شوند. ماده‌ها بین یک و نیم تا دو ونیم سالگی و نرها بین سه‌ونیم تا چهار سالگی بالغ می‌شوند. طول عمر این
سه‌ونیم تا چهار سالگی بالغ می‌شوند. طول عمر این پستانداران علف‌خوار نیز ۱۲ تا ۲۲ سال است. جثه کل و بز بزرگ‌تر از بز اهلی است. طول سر و تنه آن ۱۲۰ تا ۱۵۰ سانتی‌متر، دم ۱۲ تا ۱۷ سانتی‌متر و ارتفاعش ۶۵ تا۹۰ سانتی‌متر است و ۳۰ تا ۱۲۰ کیلوگرم وزن دارد. این جانور از علوفه، بوته‌ها و سرشاخه درختان تغذیه می‌کند. معمولاً صبح زود و اوایل غروب در مجاور صخره‌ها به چرا می‌پردازد. برای استفاده از برگ درختان روی دو پا می‌ایستد، گاهی نیز از طریق شاخه‌های خمیده مجاور سطح زمین به بالای درخت می‌رود. در فصل تابستان در مناطق
به بالای درخت می‌رود. در فصل تابستان در مناطق گرم و خشک تقریباً همه روزه آب می‌نوشند ولی در برخی مناطق مرتفع کوهستانی بدون منابع آب نیز دیده می‌شوند. کل‌وبزها معمولاً در اوایل صبح چراکنان به سوی آبشخورها که ممکن است فاصله زیادی تا چراگاه و محل استراحت جانور داشته باشد حرکت کرده و پس از نوشیدن آب مراجعت می‌کنند. بزهای رمیده. بزهای اهلی که از گله خود فرار کرده‌اند در برخی نقاط وارد حیات‌وحش شده و به صورت حیوان رمیده به‌طور طبیعی زندگی می‌کنند. حضور این نوع جانوران در مناطقی که زیستگاه مناسب آنها نباشد ممکن
در مناطقی که زیستگاه مناسب آنها نباشد ممکن است آسیب‌های جدی به محیط زیست وارد کند. دشمن طبیعی. پلنگ و گرگ مهم‌ترین دشمنان طبیعی کل و بز بالغ هستند. در ایران به تازگی یوزپلنگ نیز با توجه به کاهش شدید جمعیت آهو و از بین رفتن زیستگاه‌های دشتی به شکار بز و زندگی در مناطق کوهستانی روی آورده است. بچه‌های بز دشمنان طبیعی فراوانی دارند. آنها ممکن است طعمهٔ کفتار، سیاه‌گوش، وشق، روباه و پرندگان شکاری بزرگ شوند. عقاب طلایی برای شکار بزغاله‌ها به آنها حمله کرده و آنها را از صخره‌ها به پایین می‌اندازد. در کوه‌های سکنج
را از صخره‌ها به پایین می‌اندازد. در کوه‌های سکنج استان کرمان مشاهده شده که عقاب طلایی بزغاله چند روزه‌ای را به دره عمیقی پرت کرد و بلافاصله مشغول خوردن آن شد. در ایران. تا اوایل دهه ۱۳۶۰ دسته‌های بزرگی از این جانور در اکثر مناطق کوهستانی ایران مشاهده می‌شد ولی به علت شکار با استفاده از سلاح‌های ساچمه‌زنی و جنگی، تله‌گذاری در اطراف چشمه‌ها و گرفتن آنها توسط سگ، در سال‌های اخیر جمعیت آن در اکثر زیستگاه‌های کشور به شدت روبه کاهش گذاشته و در بسیاری از مناطق مانند جنوب فارس، بوشهر و غرب کشور که در هر منطقه
مانند جنوب فارس، بوشهر و غرب کشور که در هر منطقه هزاران رأس کل و بز مشاهده می‌شد نسل آن منقرض شده یا در شرف انقراض قرار گرفته است. در منطقه حفاظت‌شده بیستون کرمانشاه بیش از ده هزار رأس کل و بز وجود داشت که اکنون تعداد آنها به صفر رسیده است. در بسیاری از دیگر مناطق تحت حفاظت کشور نظیر پارک ملی بختگان و پارک ملی بمو نیز از ده‌ها هزار راس کل و بز فقط تعداد اندکی باقی مانده است. کل‌وبزهای ایرانی از زیرگونه پازن هستند اما در نواحی جنوب شرقی کشور زیرگونه بز سندی زندگی می‌کند که جثه‌ای کوچک‌تر، شاخ‌های نازک‌تر و
زندگی می‌کند که جثه‌ای کوچک‌تر، شاخ‌های نازک‌تر و رنگ روشن‌تری دارد. بلندترین شاخ کل‌های ایران با ۱۵۲ سانتی‌متر طول مربوط به پناهگاه حیات‌وحش بیستون کرمانشاه می‌شود که رکورد جهان نیز محسوب می‌شود. انواع. شش زیرگونه از کل و بز شناسایی شده است:
آهوچه گورخری (نام علمی: "Cephalophus zebra") نام یک گونه از زیرخانواده غزالک است.
«مرتب‌سازی جِی» الگوریتم درجایی است که برای مرتب ساختن کمتر از ۴۰ آیتِم از مرتب‌سازی رشته‌ای و برای آیتِم‌های بیشتر از مرتب‌سازی بی قرار استفاده می‌کند. "جان کوهن" ادعا می‌کند که این الگوریتم را اختراع کرده‌است.
مدیسون راین یک کشتی‌گیر حرفه‌ای آمریکایی است. او به همراه دو برادربزرگترش در اوهایو بزرگ شد. در دوران دبیرستان توانست عنوان ملکه زیبایی دبیرستان را بدست آورد. بعد از دبیرستان، او برای مسابقات تناسب اندام شروع به یادگیری کرد اما هیچ وقت در این رقابت‌ها شرکت نکرد. او در دانشگاه رادیولوژی می‌خواند اما برای ادامه کشتی ترک تحصیل کرد. زندگی شخصی. مدیسون در ۸ فوریه ۲۰۱۱، با جسی کابوت ازدواج کرد. در ۱۷ مارس ۲۰۱۳، حاملگی خود را اعلام کرد و اولین فرزندش دختری بنام چارلی در ۲۹ آگوست به دنیا آمد.
شبدرترشک سرده‌ای علفی کوچک از تیره شبدرترشکیان با حدود ۸۵۰ گونه است.اعضای این سرده تقریباً در تمامی مناطق دنیا پراکندگی دارند اما بیشتر آن‌ها گیاهانی گرمسیری هستند و بومی افریقای جنوبی و امریکای جنوبی به شمار می‌آیند. گونه O. corniculata با نام فارسی شبدر ترشک و نام محلی ترشه واش یکی از گیاهان دارویی است که از قدیم به عنوان غذا و دارو استفاده می‌شده است. این گیاه متعلق به تیره Oxalidaceae می باشد؛ و گیاهی علفی و یـک سـاله بـا میـوه کپسول و از جمله گیاهان دارویی با ارزشی است که در مناطق معتـدل ایـران بـه
دارویی با ارزشی است که در مناطق معتـدل ایـران بـه خـصوص مناطق شمالی در خاکی با pH حدود 7/39 رویش دارد. کلیه قسمت های گیاه مورد استفاده غذایی و دارویی قرار می‌گیرد و از قدیم التیام به عنوان سبزی مفیـد، معطـر و چاشـنی مـورد اسـتفاده قـرار مـی گرفـته است. اسیدهای چرب عمده در عصاره گیاه ترشواش عبارتند از پالمیتیک اسید، مخلوطی از اولئیک، لینولئیک، لینولنیک و استئاریک اسید. عصاره‌های متانولی و اتانولی این گیاه نیز حاوی پروتئین، کربوهیدارت، گلیکوزیدها، فیتواسترولها، ترکیبات فالوونوئیدی، اسیدهای آمینه و روغن‌های
ترکیبات فالوونوئیدی، اسیدهای آمینه و روغن‌های فرار است. برگ های این گیاه حاوی تارتاریک اسید، سیتریک اسید، کلسیم اگزاالت، فالوونها، گلیکوفالوون ها، فالونولها و اسیدهای فنولیک مانند پارا-هیدروکسی بنزوئیک، اسیدهای وانیلیک و سیرینجیک و ویتامین‌های C و E می‌باشد. مطالعات نشان داده است که سه نوع گلیکوفالوون به نام های ایزوارینتین، ایزوویتکسین و سرتیسین در برگ های گیاه شبدر ترشک وجود دارند. برگ های این گیاه دارای ارزش تغذيه‌اي میباشند و می‌توان آن را به عنوان یک سبزی خوراکی مصرف نمود. برگ های گیاه ترشواش غنی از
سبزی خوراکی مصرف نمود. برگ های گیاه ترشواش غنی از مواد معدنی مانند سدیم حدود 9/91درصد، پتاسیم حدود 1/97 درصد، کلسیم حدود 1/19 درصد، نیتروژن حدود 9/13 درصد، و منیزیم حدود 0/11 درصد می‌باشد. این ترکیبات معدنی برای تنظیم چرخه های متابولیکی در بدن انسان ضروری می‌باشند. همچنین در پژوهش های انجام شده عصاره گیاه، فعالیت ضد میکروبی قوی علیه باکتری‌های گرم مثبت و منفی و نیز باکتری‌های مقاوم به دارو نشان داده است. گیاه شبدر ترشک دارای خواص ضد پارازیت، از بین برنده نماتود و انگل های گوارشی می‌باشد.
پروژهٔ مگارایس در سال ۱۹۹۶ در بخش‌های جنوبی کالیمانتان در بخش اندونزیایی جزیرهٔ برنئو آغاز شد. هدف این پروژه تبدیل یک میلیون هکتار از مناطق کم جمعیت و بی‌حاصل جنگل‌های توربی مردابی برنئو به شالیزار در راستای کوشش برای کم کردن کمبود فزایندهٔ غذا در اندونزی بود. در این پروژه دولت سرمایه گذاری بسیاری برای ساخت کانال‌های آبیاری و زدودن درختان نمود. این پروژه شکست خورد و سرانجام پس از وارد آوردن آسیب‌های گسترده به محیط زیست کنار گذاشته شد.
تامارا فلدمن (؛ زاده ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌های معروف او می‌توان به بازی در فیلم کاملاً غریبه اشاره کرد.
شاهزاده کوماتسو آکی‌هیتو ؛ یا شاهزاده نیناجی یوشی‌آکی به عنوان ، زاده ۱۱ فوریه ۱۸۴۶ درگذشته )، شاهزاده و فرمانده نظامی ژاپنی بود.
ماتسودایرا کاتاموری ؛ زاده درگذشته ) یک سیاستمدار اهل ژاپن بود. ماتسودایرا کاتاموری ارباب قلمرو آیزو، جوانی لاغر اندام، زیبا و جدی بود که از نظر سلامتی بدنی چندان در وضععیت خوبی قرار نداشت. قلمرو آیزو قلمرویی است که بخش‌هایی از استان‌های استان فوکوشیما، استان نیگاتا و استان توچیگی امروزی را در بر می‌گیرد. از زمانی که پسر دومین شوگون توکوگاوا هیده‌تادا، هوشینا ماسایوکی (خاندان ماتسودایرا)، ارباب این قلمرو شد، این قلمرو توسط خانواده ماتسودایرا اداره می‌شد و ۲۳۰٬۰۰۰ ککو زمین داشت. کاتاموری در آیزو متولد نشده
ککو زمین داشت. کاتاموری در آیزو متولد نشده بود، بلکه ششمین پسر ارباب قلمرو تاکاسو در ولایت مینو بود. قلمرو تاکاسو یکی از سه خانواده اصلی توکوگاوا و شاخه‌ای از قلمرو اوواری بود. اگرچه این قلمرو کوچک بود، اما پیشینه خانواده به گونه‌ای بود که اگر ارباب قلمرو اوواری جانشینی نداشت، نامزدی از قلمرو تاکاسو معرفی می‌شد. کاتاموری در سال ۱۸۴۶ در سن ۱۲ سالگی توسط ماتسودایرا کاتایوشی، ارباب قلمرو آیزو، به فرزندی پذیرفته شد. او از خانواده‌ای مرتبط با خاندان توکوگاوا از شوگون‌سالاری ادو بود. او معتقد بود که کمک و حمایت
شوگون‌سالاری ادو بود. او معتقد بود که کمک و حمایت از شوگون‌سالاری کاملاً ضروری است. از آیزو تا کیوتو به عنوان محافظ کیوتو. دلیل اینکه خاندان آیزو، ارباب فئودالی در منطقه توهوکو، دور از کیوتو، به پایتخت آمدند این بود که آنها به عنوان «کیوتو شوگوشوکو» (محافظ کیوتو) منصوب شده بودند (۱۸۶۲). دستور این بود که شهر آشفته کیوتو را در پایان دوره ادو سرکوب کنند. در این زمان یک مقام به نام «کیوتو شوشیدای» نیز وجود داشت که مسئول حفظ نظم در کیوتو بود، اما شوشیدای دیگر به تنهایی نمی‌توانست اوضاع را کنترل کند و از خاندان
تنهایی نمی‌توانست اوضاع را کنترل کند و از خاندان آیزو که نیروی نظامی قوی داشتند، درخواست برای کمک به نظم در شهر کیوتو شد. در ماه دسامبر، خاندان آیزو با نیرویی حدود ۱۰۰۰ نفر به کیوتو آمدند و مقر خود را در معبد کونکای-کومیو در کورودانی مستقر کردند. معبد کونکای-کومیوجی در قسمت شرقی پایتخت واقع شده است سال بعد، آنها ساختمان «کیوتو شوگوشوکو کامیاشیکی» (Kamiyashiki) را در ضلع غربی کاخ امپراتوری ساختند. این بنا در اطراف دفتر فرمانداری فعلی کیوتو قرار داشت. طبق تابلوی اطلاعات در سمت راست (شرق) هنگام ورود به دفتر
اطلاعات در سمت راست (شرق) هنگام ورود به دفتر فرمانداری، چندین اقامتگاه کیوتو شوگوشوکو در سراسر شهر وجود داشت و این یکی از آنها بود. می‌توانید تصور کنید که خاندان آیزو، کیوتو شوگوشوکو، در پایان دوره ادو چقدر قدرتمند بود و دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری چه انتظاراتی از کیوتو شوگوشوکو داشتند. کودتای ۱۸ اوت - حادثه ایکِه‌دایا - حادثه هاماگوری گومون. در فوریه همان سال، افرادی نیز از شرق به کیوتو آمدند. آنها اعضای شینسنگومی (که در آن زمان با نام روشیتای شناخته می‌شدند) بودند. در ماه مارس، کاتاموری توسط
شناخته می‌شدند) بودند. در ماه مارس، کاتاموری توسط شوگون‌سالاری «مدیریت» روشی را به عهده گرفت؛ بنابراین، روشی‌ها عنوان «روشی تحت نظر ماتسودایرا هیگو نو کامی» را دریافت کردند و تحت سرپرستی قلمرو آیزو قرار گرفتند و وظیفه محافظت از شهر کیوتو را بر عهده گرفتند. آنها همچنین نقش فعالی در کودتای ۱۸ آگوست (کودتایی که در آن قلمرو آیزو و سایر جناح‌های دربار امپراتوری و ائتلاف شوگون‌سالاری، جناح‌های طرفدار امپراتوری، ضد خارجی و افراطی، عمدتاً از چوشو را اخراج کردند) ایفا کردند. قلمرو آیزو به آنها نام «شینسنگومی» را
ایفا کردند. قلمرو آیزو به آنها نام «شینسنگومی» را داد. این تولد شینسنگومی بود. قلمرو آیزو مانند والدینی بود که شینسنگومی را به دنیا آورد و بزرگ کرد. سپس حادثه ایکه‌دایا رخ داد. آنها به جناح رادیکال سوننو جوئی، از جمله اعضای چوشو، حمله کردند. قرار بود قلمرو آیزو آنها را در این مأموریت همراهی کند، اما نتوانستند منتظر رسیدن آیزو بمانند، شینسنگومی با این ادعا که آنها در حال «گشت دولتی» هستند، پیش رفتند. دلیل تأخیر قلمرو آیزو در حمله به ایکه دایا بود که آنها نگران رابطه‌شان با چوشو بودند. رویارویی مستقیم، خشم
رابطه‌شان با چوشو بودند. رویارویی مستقیم، خشم چوشو را برمی‌انگیزد و منجر به بدتر شدن اوضاع می‌شود. کاتاموری فکر می‌کرد که ابتدا باید از امپراتور کومی و توکوگاوا یوشینوبو اجازه بگیرند. این نشان دهندهٔ جدیت کاتاموری است. این باعث تأخیر آنها شد و زمانی که خاندان آیزو رسیدند، کوندو و افرادش حمله کرده بودند و نبرد آغاز شده بود. در نهایت، سامورایی‌های خاندان آیزو در نبرد شرکت نکردند، بلکه در عوض، ایکِدایا را محاصره کردند. با این حال، اگرچه خاندان آیزو مستقیماً نجنگید، شینسنگومی = آیزو. در نتیجه، نفرت خاندان چوشو
شینسنگومی = آیزو. در نتیجه، نفرت خاندان چوشو نسبت به خاندان آیزو افزایش یافت. «شوگون‌سالاری را سرنگون کنید»، «اول، کاتاموری را در کیوتو بکشید.» این درگیری به یکی از درگیری‌های چوشو در مقابل آیزو/ساتسوما (دربار امپراتوری/شوگون‌سالاری) تبدیل شد. قلمرو چوشو، با نفرت روزافزون، در حادثه هاماگوری گومون (که با نام حادثه کینمون در سال ۱۸۶۴ نیز شناخته می‌شود) حمله متقابلی را علیه شوگون‌سالاری آغاز کرد. خاندان چوشو به سمت کاخ امپراتوری پیشروی کردند. در این زمان، خاندان آیزو به مقابله برخاست و از کاخ دفاع کرد. با
آیزو به مقابله برخاست و از کاخ دفاع کرد. با همکاری خاندان ساتسوما، آنها توانستند بر این وضعیت دشوار غلبه کنند. با این حال، کاتاموری که از قبل در وضعیت سلامتی نامناسبی بود، رو به وخامت گذاشت. امور مالی نیز تحت فشار قرار گرفت. گذراندن سال‌ها در کیوتو، دور از آیزو، از نظر جسمی و مالی به مرز ناتوانی رسید. خاندان آیزو به معنای واقعی کلمه در مخمصه گرفتار شده بود. کاتاموری بارها پیشنهاد استعفا از سمت خود به عنوان محافظ کیوتو را داد، اما درخواست او پذیرفته نشد. دو فرمان ضدونقیض از دربار. در ۲۵ ژوئن، فرمان
نشد. دو فرمان ضدونقیض از دربار. در ۲۵ ژوئن، فرمان امپراتوری به شوگوشوکو کیوتو صادر شد تا به ادو فرود آید. با این حال، این یک «فرمان امپراتوری دروغین» از سوی افراط‌گرایان بود تا کاتاموری و خاندان آیزو را از کیوتو دور نگه دارند. کاتاموری دست‌نشانده‌های خود را به همه طرف فرستاد، اما نتوانست اوضاع را درک کند و این ماجرا بی‌نتیجه پایان یافت. خاندان آیزو گیج شده بودند و می‌گفتند: «ما در حال حاضر در مسیر هماهنگی بین دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری هستیم. چرا چنین فرمان امپراتوری صادر می‌شود؟» امپراتور کومی عمیقاً
امپراتوری صادر می‌شود؟» امپراتور کومی عمیقاً از این وضعیت نگران شد و تصمیمی گرفت. اگرچه این اقدامی بود که با آداب و رسوم دربار امپراتوری مغایرت داشت، اما او نامه‌ای را مستقیماً از طریق صدراعظم سابق کونوئه تاداهیرو به کاتاموری تحویل داد. این دست‌خط امپراتوری امپراتور بود. کاتاموری که لباس رسمی پوشیده بود، یک صندوق پستی به او دادند که روی آن نوشته شده بود: «تنها آرزوی من این است که شوگو را در این زمان به شرق بفرستم. این یک فرمان امپراتوری دروغین است که توسط افراد متکبر و دیوانه صادر شده است، اما این فرمان
افراد متکبر و دیوانه صادر شده است، اما این فرمان واقعی است. آنها احتمالاً در آینده نیز به صدور فرمان‌های امپراتوری دروغین ادامه خواهند داد، بنابراین لطفاً حقیقت را از دروغ تشخیص دهید. من بیش از همه به آیزو تکیه می‌کنم.» کاتاموری چنان غرق در مهربانی امپراتور شد که نتوانست سرش را بلند کند و به گریه ادامه داد. در توطئه ای که توسط ماکی یاسواومی با سانجو سانه‌تومی انجام شد یک فرمان امپراتوری برای ماتسودایرا کاتاموری، ارباب آیزو، صادر کردند و به او دستور دادند تا به کانتو سفر کند تا از شر کاتاموری و قلمرو آیزو
به کانتو سفر کند تا از شر کاتاموری و قلمرو آیزو که به شدت طرفدار شوگون سالاری بود خلاص شوند و او را به کانتو بفرستند. با این حال، این فرمان امپراتوری واکنش شدیدی از سوی سامورایی‌های آیزو برانگیخت. با توجه به اعتماد عمیقی که امپراتور کومی به کاتاموری داشت، سامورایی‌های آیزو احساس می‌کردند که این فرمان امپراتوری، صرف نظر از اینکه چگونه به آن نگاه کنید، یک «فرمان امپراتوری جعلی» است. "کیوتو شوگوشوکو شیماتسو" به وضوح بیان می‌کند که این فرمان امپراتوری یک «فرمان امپراتوری جعلی» بوده است. بسیاری از کتاب‌ها بیان
امپراتوری جعلی» بوده است. بسیاری از کتاب‌ها بیان می‌کنند که در آن زمان، قلمرو چوشو از اشراف رادیکال تحت حمایت خود برای کنترل شوراهای امپراتوری استفاده می‌کردند و اغلب «فرمان‌های امپراتوری دروغین» صادر می‌کردند. با این حال، این بدان معنا نیست که بیشتر فرمان‌های امپراتوری صادر شده در آن زمان واقعا! «فرمان‌های امپراتوری دروغین» بودند. دلیل این امر این است که این فرمان‌های امپراتوری به درستی در دربار امپراتوری تصویب شده و اسناد رسمی بودند که در نهایت به تأیید امپراتور رسیده بودند. به عبارت دیگر، از نظر اسناد و
رسیده بودند. به عبارت دیگر، از نظر اسناد و رویه‌ها، بدون شک «فرمان‌های امپراتوری واقعی» بودند. با نگاهی به توضیحات "نانانن شی" (تاریخ هفت ساله)، در آن آمده است که «امپراتور کومی می‌دانست که گزارش تهیه شده توسط ماکی و سانجو حاوی نوعی توطئه بزرگ است، اما نتوانست این پیشنهاد را رد کند و در نتیجه آن را تأیید کرد.» در فرمان دیگری که به‌طور مخفی پس از آن صادر شد امپراتور به کاتاموری پیغام داد که «هرگز قصد نداشتم کاتاموری را به شرق بفرستم. با این حال، نتوانستم از این امر حمایت کنم و مجبور شدم به او دستور دهم به
این امر حمایت کنم و مجبور شدم به او دستور دهم به شرق برود، اما این چیزی نیست که واقعاً می‌خواهم. اگر کاتاموری امتناع کند، من بسیار خوشحال خواهم شد.» در فرمان دوم ارسال فرمان امپراتوری که به کاتاموری دستور می‌داد به شرق برود، رسماً توسط امپراتور کومی تأیید شد، اما نحوه‌ای که او به راحتی بلافاصله پس از صدور آن، فرمان امپراتوری دیگری صادر کرد و گفت: «آن فرمان امپراتوری قبلی قصد واقعی من نیست» و آن را لغو کرد. علاوه بر این، این واقعیت که او نوشت: «من قصد ندارم دوباره فرمان امپراتوری برای رفتن به شرق صادر کنم،
دوباره فرمان امپراتوری برای رفتن به شرق صادر کنم، اما در صورت بعید که چنین فرمانی صادر شود، قصد واقعی من نخواهد بود»، نشان دهنده تفکر ضعیف دربار در آن زمان است. اگر نامه‌ها و بیانیه‌های اشراف آن زمان بررسی شود، تعداد زیادی از این عبارات غیرمستقیم و طفره‌آمیز وجود دارد و در بسیاری از موارد، آنها از این روش برای انداختن مسئولیت به گردن دیگران و فرار از آن استفاده می‌کنند. به این ترتیب، تغییر سریع نگرش بسته به موقعیت، روش اشراف در آن زمان بود و همچنین یکی از دلایل هرج و مرج در سیاست در پایان دوره ادو
یکی از دلایل هرج و مرج در سیاست در پایان دوره ادو (باکوماتسو) بود. پس از شوگونی یوشینوبو. تا سال ۱۸۶۷ (کیو ۳)، توکوگاوا یوشینوبو شوگون شده بود، کمی پس از آن امپراتور کومی درگذشته بود و دوران امپراتور میجی آغاز شده بود. در این مدت، شوگون‌سالاری هنوز در آشفتگی بود و از خارج با کشتی‌های خارجی و از داخل با لشکرکشی چوشو درگیر بود. در همین حال، چوشو با دشمن اصلی خود، ساتسوما (اتحاد ساتسوما-چوشو) متحد شده بود. آشفتگی‌های آن زمان چنان آشفته بود که کاتاموری صادق شاید نمی‌توانست به اندازه ساتسوما و چوشو زیرکانه
شاید نمی‌توانست به اندازه ساتسوما و چوشو زیرکانه مانور دهد. شوگون توکوگاوا یوشینوبو تصمیم گرفت حکومت امپراتوری را به امپراتور بازگرداند. یوشینوبو قصد داشت سیستم جدیدی را با محوریت خانواده توکوگاوا ایجاد کند. پیش از اعلام بازگشت حکومت امپراتوری به امپراتور در قلعه نیجو، با کاتاموری و دیگر مقام‌های شوگون‌سالاری از قبل مشورت شد. گفته می‌شود که کاتاموری مقام‌های دیگر شوگون‌سالاری را که با این اقدام مخالف بودند، آرام کرد. کاتاموری در اعلام بازگشت قدرت سیاسی به امپراتور در قلعه نیجو نیز حضور داشت. سرانجام، یک
امپراتور در قلعه نیجو نیز حضور داشت. سرانجام، یک نظام سیاسی جدید با محوریت خانواده توکوگاوا تأسیس شد. این احتمالاً همان چیزی بود که کاتاموری به آن امید داشت. با این حال، قلمرو ساتسوما وارد عمل شد. آنها سربازان آیزو را که از کاخ امپراتوری محافظت می‌کردند، اخراج کردند، شورایی به نام جلسه کوگوشو در حضور امپراتور تشکیل دادند و تصمیم گرفتند که توکوگاوا یوشینوبو از سمت رسمی خود استعفا دهد و زمین‌های خود را بازگرداند. این یک کودتا برای سرنگونی یوشینوبو بود. قبل از اینکه کسی متوجه شود، ساتسوما و چوشو (دربار
قبل از اینکه کسی متوجه شود، ساتسوما و چوشو (دربار امپراتوری) در مقابل آیزو (شوگون‌سالاری) قرار گرفتند. آیزو از سمت خود به عنوان محافظ کیوتو، سمتی که با سختی آن را حفظ کرده بود، مجبور به کناره‌گیری شد. خشم سامورایی‌ها قابل کنترل نبود آنها می‌گفتند که در کیوتو علیه ساتسوما بجنگید. سامورایی‌ها در قلعه نیجو جمع شدند. با این حال، کاتاموری وفاداری خود را به خانواده توکوگاوا رها نکرد. کاتاموری از یوشینوبو پیروی کرد که به قلعه اوساکا عقب‌نشینی کرده بود. سپس، آنها از اوساکا به کیوتو راهپیمایی کردند. در ۳ ژانویه
از اوساکا به کیوتو راهپیمایی کردند. در ۳ ژانویه ۱۸۶۸، آنها با نیروهای ساتسوما و چوشو در فوشیمی درگیر شدند و نبرد آغاز شد. این آغاز نبرد توبا-فوشیمی بود. آنها برای جنگ به سمت کیوتو رفتند، جایی که آنقدر سخت از آن دفاع کرده بودند. با این حال، آنها توسط قدرت نظامی قاطع نیروهای ساتسوما و چوشو شکست خوردند. تنها سه روز بعد، در ششم ژانویه، توکوگاوا یوشینوبو قلعه اوساکا را ترک کرد و با قایق به ادو بازگشت. کاتاموری نیز در کشتی بود. حتی پس از آن، کاتاموری و سامورایی‌های آیزو به جنگیدن به طرفداری از شوگون سالاری ادامه
آیزو به جنگیدن به طرفداری از شوگون سالاری ادامه دادند. در ماه سپتامبر، زمانی که نام این دوره از کیئو به دوره میجی تغییر کرد، قلمرو آیزو قلعه را به نیروهای دولتی جدید تسلیم کردند. در ماه مه سال بعد، نیروهای سابق شوگون‌سالاری در گوریوکاکو تسلیم شدند و جنگ بوشین سرانجام به پایان رسید. بنابراین، دوران جدیدی آغاز شد. پس از یک دوره تعلیق، ماتسودایرا کاتاموری پیش از درگذشت در سال ۱۸۹۳ در سن ۵۹ سالگی، علاوه بر سایر مناصب، به عنوان کاهن ارشد معبد نیکو توشوگو نیز خدمت کرد. سامورایی‌های آیزو به خاطر این جمله‌شان
خدمت کرد. سامورایی‌های آیزو به خاطر این جمله‌شان معروف هستند: «حتی اگر برای عدالت بمیریم، برای گناه زندگی نمی‌کنیم .» قبر سامورایی‌های آیزو که برای این واژه‌ها جان باختند، در معبد کونکای-کومیو واقع شده است، جایی که مقر شوگوشوکو کیوتو (محافظ کیوتو) قرار داشت. ارتباط با شینسنگومی. شینسنگومی یک سازمان شبه‌پلیسی شوگون‌سالاری توکوگاوا بود که به‌طور ویژه تحت نظر ماتسودایرا کاتاموری، ارباب آیزو که در اواخر دوره ادو به عنوان شوگوشوکوی کیوتو (سازمان حافظت از کیوتو) خدمت می‌کرد، تأسیس شد. در ابتدا میبو روشیگومی
خدمت می‌کرد، تأسیس شد. در ابتدا میبو روشیگومی نامیده می‌شد. ریشه‌های این سازمان، روشیگومی بود که توسط هاچیرو کیوکاوا به شوگون‌سالاری پیشنهاد شد و رونین‌ها را از سراسر کشور جذب می‌کرد. هدف آن تقویت نظم عمومی و محافظت از شوگون چهاردهم در هنگام سفر به کیوتو بود، جایی که جنبش‌ها برای سرنگونی شوگون‌سالاری در پایان دوره ادو رو به افزایش بود.
ایسامی کوندو ؛ زاده ۹ نوامبر ۱۸۳۴ درگذشته ) یک واکادوشیوری در دوره باکوماتسو اهل ژاپن بود. او شمشیرزن و سامورایی، استاد نسل چهارم سبک شمشیرزنی تننن ریشین-ریو بود و به خاطر نقشش به عنوان فرمانده شینسنگومی شهرت داشت. در اواخر دوره ادو، کیوتو در حال تبدیل شدن مرکز سیاسی جدید بود و تروریسمی به نام "تنچو" (مجازات الهی) در کیوتو، شهری که توسط افراط‌گرایانی که طرفدار سوننو جوئی (ایدئولوژی احترام به امپراتور و اخراج دشمنان خارجی) بودند، رهبری می‌شد و باعث بی‌نظمی عمومی شدیدی شده بودد. به منظور بازگرداندن نظم عمومی،
شدیدی شده بودد. به منظور بازگرداندن نظم عمومی، کیوتو شوگوشوکو (گروه محافظان کیوتو) تأسیس شد که توسط قلمرو آیزو (استان فوکوشیما امروزی) اداره می‌شد. علاوه بر این، تحت کنترل قلمرو آیزو، شینسنگومی به عنوان یک نیروی کاری تأسیس شد. وندو ایسامی به عنوان رئیس شینسنگومی این گروه را رهبری می‌کرد، کوندو ایسامی، چهارمین رئیس مکتب شمشیرزنی تننن ریشین-ریو بود. وضعیت زمانه. شوگون‌سالاری در پایان دوره ادو، زمانی که شینسنگومی متولد شد، در دورانی ناپایدار قرار داشت و بحث بر سر این بود که آیا باید درهای کشور را به روی جهان
سر این بود که آیا باید درهای کشور را به روی جهان باز کرد یا خارجی‌ها را اخراج کرد. کیوتو همچنین پر از سامورایی‌هایی بود که از قلمرو فئودالی خود گریخته بودند و ایدئولوژی‌های «سرنگونی شوگون‌سالاری» و «اخراج بیگانگان» را برای خلاص شدن از شر شوگون‌سالاری که نسبت به کشورهای خارجی سست‌عنصر بود، در سر می‌پروراندند. شوشیدای کیوتو و ماچیبوگیو، مناصب دولتی که نظم عمومی را در کیوتو حفظ می‌کردند، به تنهایی قادر به مقابله با این وضعیت نبودند؛ بنابراین، تصمیم گرفته شد که چهاردهمین شوگون، توکوگاوا ایه‌موچی، برای گفتگو با
چهاردهمین شوگون، توکوگاوا ایه‌موچی، برای گفتگو با دربار امپراتوری به کیوتو (به سمت کیوتو) سفر کند. در سال ۱۸۶۲ (بونکیو (دوره) ۲)، روشیگومی‌ها برای محافظت از شوگون در طول این سفر به کیوتو استخدام شدند. هشت نفر از مدرسه شیئیکان، از جمله کوندو ایسامی، هیجیکاتا توشیزو و اوکیتا سوجی، برای نگهبانی درخواست دادند. سال بعد، در سال ۱۸۶۳ (بونکیو ۳)، کوندو ایسامی، هیجیکاتا توشیزو، اوکیتا سوجی و هشت نفر دیگر از شیئیکان به کیوتو رفتند. تشکیل میبو روشیگومی. سال ۱۸۶۳ (بونکیو ۳) نقطه عطف در زندگی کوندو ایسامی بود. در پاسخ
۳) نقطه عطف در زندگی کوندو ایسامی بود. در پاسخ به فراخوان شوگون‌سالاری ادو برای جذب روشیگومی (گروه‌هایی از سامورایی‌های بدون استاد)، او رفقای دوجوی (مکان آموزش شمشیرزنی) خود را به کیوتو هدایت کرد. با این حال، به محض اینکه کوندو ایسامی و گروهش به کیوتو رسیدند، کیوکاوا هاچیرو به آنها اطلاع داد که هدف واقعی روشیگومی محافظت از شوگون نیست، بلکه انجام فعالیت‌های سوننو جوئی (به امپراتور احترام بگذارید، بربرها را بیرون کنید) است و مشارکت کوندو ایسامی در روشیگومی از هم پاشید. در حالی که بسیاری از اعضا به ادو
از هم پاشید. در حالی که بسیاری از اعضا به ادو بازگشتند، کوندو ایسامی و گروهش تصمیم گرفتند در کیوتو بمانند و به خاندان آیزو، که به عنوان کیوتو شوگوشوکو (محافظ کیوتو) خدمت می‌کرد، پناه بردند. کسانی که در کیوتو باقی ماندند، میبو روشیگومی نام گرفتند و از اقامتگاه یاگی و «اقامتگاه مائکاوا» در روستای میبو، کیوتو (که امروزه بخش ناکاگیو، شهر کیوتو، استان کیوتو نامیده می‌شود) به عنوان سربازخانه خود استفاده کردند. اینجا جایی بود که میبو روشیگومی، سازمان مادر شینسنگومی، متولد شد و کوندو ایسامو به عنوان رئیس آن منصوب