payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که ارتباط بین مدرک تحصیلی آنها و جایگاه شغلیشان مشخص نیست. محمود مخدومی و بابک افقهی از جمله مدیران ناکارآمد و غیر متخصص در تاپیکو بودند که در دوران مدیریت خود خسارت های فراوانی را برای تاپیکو به همراه آورند. تاریخچه. شرکت تاپیکو در سال ۱۳۸۲ با نام شرکت پالایش روغن آبادان به عنوان یک شرکت سهامی خاص تأسیس شد. در سال ۱۳۸۳ در پی تغییر اساسنامه، ماهیت آن از یک شرکت سهامی خاص به شرکت سهامی عام تغییر پیدا کرد و در پی آن دفتر مرکزی شرکت نیز از شهر آبادان به تهران منتقل گردید، همچنین نام آن به شرکت سرمایه‌گذاری
منتقل گردید، همچنین نام آن به شرکت سرمایه‌گذاری صنایع پتروشیمیایی و شیمیایی تأمین تغییر یافت. در سال ۱۳۹۰ در راستای اجرای سیاست‌های ساماندهی کسب و کار شرکت‌های زیرمجموعه شستا، بخش سلولز تاپیکو به شرکت صنایع عمومی تأمین انتقال پیدا کرد و با ادغام شرکت هلدینگ نفت و گاز تأمین در هلدینگ سرمایه‌گذاری صنایع پتروشیمیایی و شیمیایی تأمین، نام این شرکت به سرمایه‌گذاری نفت و گاز و پتروشیمی تأمین تغییر یافت. این شرکت از سال ۱۳۹۱ دارای کمیته حسابرسی است که از بدو تأسیس کمیته حسابرسی اعضای آن همواره به عنوان بازوی
کمیته حسابرسی اعضای آن همواره به عنوان بازوی نظارتی هیئت مدیره تلاش وافری نموده‌اند و پیشنهادها متعددی در راستای ارزش افزایی و بهبود سیستم به هیئت مدیره ارائه نموده‌اند. تاپیکو دارای واحد حسابرسی داخلی است که علی‌رغم تمام محدودیت‌ها و عدم تأمین نیرو و امکانات یکی از فعالترین واحدهای سازمانی بوده‌است و شاید بتوان گفت در میان هلدینگ‌های شستا رتبه ۱ را در فعالیت و تلاش به خود اختصاص داده‌است.
سید نصرالله سجادی (متولد ۱۳۳۰) استاد دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران، سرپرست سابق وزارت ورزش و جوانان، معاون پیشین توسعه ورزش قهرمانی و حرفه‌ای وزارت ورزش و جوانان و رئیس پیشین فدراسیون فوتبال است. زندگی‌نامه. نصرالله سجادی در سال ۱۳۳۰ به دنیا آمد. او کارشناسی تربیت بدنی خود را در سال ۱۳۵۶ از دانشگاه تربیت معلم، کارشناسی ارشد مدیریت و برنامه‌ریزی در ورزش را در سال ۱۳۶۸ از دانشگاه تربیت مدرس، دکترای مدیریت و برنامه‌ریزی در ورزش را سال ۱۳۸۲ از دانشگاه تهران کسب کرد و با عنوان دانشیار دانشکدۀ
دانشگاه تهران کسب کرد و با عنوان دانشیار دانشکدۀ تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهران به فعالیت خود ادامه داد. در سال ۱۳۶۰ با ابلاغ محمدجواد باهنر، مدیر کل تربیت بدنی وزارت آموزش و پرورش شد. ریاست فدراسیون فوتبال، قائم مقام سازمان تربیت بدنی، دبیرکلی کمیته ملی المپیک و معاون تربیت بدنی و تندرستی وزیر آموزش و پرورش از دیگر سوابق مدیریتی وی بوده‌است. سجادی همچنین در بازی‌های المپیک ۱۹۸۸ سئول، ۱۹۹۶ آتلانتا، ۲۰۰۴ آتن و ۲۰۰۸ پکن، توکیو ۲۰۲۰ سرپرست کاروان ورزشی جمهوری اسلامی ایران بود. وی در پنج دوره بازیهای
جمهوری اسلامی ایران بود. وی در پنج دوره بازیهای آسیایی عهده‌دار سرپرستی کاروان ورزشی ایران بوده‌است و سابقۀ عضویت در شورای المپیک آسیا را از سال ۱۳۷۰ به مدت ۲۰ سال داشته و از سال ۱۳۷۳ مدرس «المپیک سولیداریتی» کمیته بین‌المللی المپیک است. سوابق اجرایی. سجادی با آغاز کار دولت یازدهم در ۷ مهر ۱۳۹۲، طی حکمی از سوی رضا صالحی امیری، سرپرست وزارت ورزش و جوانان به عنوان معاون ورزش قهرمانی و حرفه‌ای در این وزارتخانه منصوب گردید و در تاریخ ۹ بهمن ۱۳۹۵ از سمت خود استعفا داد. در تاریخ ۸ بهمن ۱۳۹۶ طی حکمی از سوی صالحی
داد. در تاریخ ۸ بهمن ۱۳۹۶ طی حکمی از سوی صالحی امیری رئیس کمیته ملی المپیک، سجادی سرپرست کاروان ایران در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ جاکارتا شد. سپس در ۱۹ اسفند ماه ۱۳۹۶ به سمت مشاور عالی رئیس کمیته ملی المپیک منصوب گردید. نامزدی و سرپرستی وزارت ورزش و جوانان دولت یازدهم. بعد از اینکه مسعود سلطانی‌فر و رضا صالحی امیری نتوانستند از مجلس رأی اعتماد بگیرند، حسن روحانی، نصرالله سجادی را به عنوان سومین وزیر پیشنهادی در ۱۲ آبان ۱۳۹۲ به مجلس معرفی کرد. صلاحیت سجادی در روز ۱۹ آبان ۱۳۹۲ در صحن علنی مجلس مورد بررسی قرار
روز ۱۹ آبان ۱۳۹۲ در صحن علنی مجلس مورد بررسی قرار گرفت. نصرالله سجادی با ۱۲۴ رای موافق، ۱۰۷ رای مخالف و ۲۲ رای ممتنع از مجموع ۲۵۳ نماینده حاضر موفق به کسب رای اعتماد از مجلس شورای اسلامی نشد و سومین وزیر پیشنهادی وزارت ورزش و جوانان نیز از راهیابی به کابینه بازماند. مجتبی رحماندوست، از نمایندگان مجلس عضو جبهه پایداری در خصوص این عدم رای اعتماد عنوان کرد: «سجادی در زمان تحصن نمایندگان مجلس ششم؛ معاونت سازمان تربیت بدنی را بر عهده داشت که به نشانه حمایت از نمایندگان تحصن‌کننده، از این سمت استعفا داد. عدم
نمایندگان تحصن‌کننده، از این سمت استعفا داد. عدم عذرخواهی وی در جلسه رای اعتمادش، موجب عدم اعتماد نمایندگان مجلس به وی شد.» در ۲۸ مهر ۱۳۹۵ و بعد از استعفای محمود گودرزی، وزیر ورزش و جوانان، حسن روحانی، رئیس‌جمهوری طی حکمی نصرالله سجادی را به عنوان سرپرست وزارت ورزش و جوانان منصوب کرد.
کوی فلسطین نام یکی از محله‌های شرقی شهر خرم‌آباد است که اکثر ساکنان از ایل سکوند و جودکی هستند. در محل کنونی این محله پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران گورستانی متعلق به اقلیت یهودیان این شهر وجود داشته و از آثار تاریخی به جای مانده یهودیان در این محل می‌توان به حوض موسی اشاره کرد. این منطقه توسط زمین‌های اهدایی خَیِر فرج‌الله جواهری، ساخته و جهت حمایت از مردم فلسطین به نام «کوی فلسطین» نامگذاری شده و در آن مسجدی به نام مسجدالاقصی بناگذاری شد.
هنر عمومی به فعالیت‌های هنری در هر رسانه اطلاق می‌شود که با یک منظور خاص برای قرار گرفتن یا ظاهر شدن در مکان‌های عمومی فیزیکی، طراحی و اجرا می‌شود و معمولاً در محیط پیرامون وجود دارد و برای همگان در دسترس است. این عبارت مخصوصاً در دنیای هنر، در میان موزه‌داران، افراد دارای مأموریت و شاغلین در هنرهای عمومی، برای کسانی که این هنر یک تجربهٔ خاص کاری را اغلب با دلالت بر ویژگی‌های مکانی، گرفتاری‌های اجتماعی و همکاری‌ها تداعی می‌کند، دارای اهمیت است. گاهی نیز استفاده از این عبارت، شامل هرگونه هنری می‌شود که در
از این عبارت، شامل هرگونه هنری می‌شود که در فضای عمومی که دارای ساختمان‌های قابل دسترس برای عموم است، نمایش داده می‌شود. منظور. شاید آثار تاریخی، بناهای یادبود و مجسمه‌های شهری، قدیمی‌ترین و بارزترین شکل هنر عمومی تأیید شده رسمی باشد، هرچند می‌توان گفت که جزئیات معماری و حتی خود سبک معماری گسترش بیشتری دارد و تعریف هنر عمومی را تکمیل می‌کند. به‌طور فزاینده‌ای، بیشتر جنبه‌های محیطی ساختمان، به عنوان درخواست‌های قانونی برای ملاحظات مشاهده می‌شود یا مکانی برای هنر عمومی که شامل وسایل و روشنایی خیابان و حروف و
هنر عمومی که شامل وسایل و روشنایی خیابان و حروف و تصاویر روی دیوار هاست. هنر عمومی محدود به اشیاء فیزیکی نمی‌شود، رقص، حرکات دسته جمعی، تئاترهای خیابانی و حتی شعر طرفدارانی دارد که در هنر عمومی تخصص پیدا می‌کنند. مجسمه‌سازی زمانی که به عنوان هنر عمومی کارآیی پیدا می‌کند اغلب از مواد با دوام و به آسانی قابل نگهداری ساخته می‌شود تا از تأثیرات بد محیط طبیعی و افراد مخرب علم و هنر در امان بماند، اگرچه تعدادی از کارهای هنری با این نیت موقتی بودن و بیشتر از موادی با عمر کوتاه ساخته می‌شوند. کارهای ماندگار، گاهی
با عمر کوتاه ساخته می‌شوند. کارهای ماندگار، گاهی با معماری و خیابان بندی، باری ساخت یا نوسازی ساختمان‌ها و مکان‌ها تکمیل می‌شود، یک نمونه خاص با اهمیت در برنامه توسعه یافته در شهر جدید "میلتون کینس" انگلستان وجود دارد. برخی از هنرمندانی که در محدوده این هنر فعالیت دارند از آزادی حاصل ار مکان‌های موجود در فضای باز استفاده می‌کنند تا کارهای خیلی بزرگی را خلق کنند که استفاده از آن‌ها در یک نمایشگاه امکان‌پذیر نیست؛ به‌طور نمونه گام سه هفته‌ای ریچارد لانگ با عنوان " The path is the place in the line". در میان
" The path is the place in the line". در میان فعالیت‌های سی سال گذشته که بیشترین تحسین‌های مردمی را در بر داشته، قطعاتی توسط کریستو، روبرت اسمیتسون، اندی گلدورثی و آنتونی گورملی دیده می‌شود که در آن اثر هنری نسبت به محیط اطرافش واکنش نشان می‌دهد یا با آن یکی می‌شود. محدوده هنرمندانی که آثار هنری عمومی خلق می‌کنند از بزرگترین استادان نظیر میکل آنژ، پابلو پیکاسو و خوان میرو تا کسانی که در زمینه هنر عمومی تخصص دارند مثل کلاس الدن برگ و پیر گرانچ، و تا هنرمندان گمنامی که کارهای پنهانی ارائه می‌دهند، تفاوت
گمنامی که کارهای پنهانی ارائه می‌دهند، تفاوت دارد. تأثیر متقابل. برخی از اشکال هنر عمومی برای تشویق مشارکت عمومی در یک مسیر فعال طراحی می‌شوند. نمونه‌هایی برای آن شامل هنر عمومی نصب شده در موزه‌های علمی، نظیر قطعهٔ میانی معماری اصلی در جلوی مرکز علمی اونتاریو می‌باشد. این اثر هنری ماندگار نصب شده، منبعی برای یک آلت موسیقی است (هیدرالوفون) که عموم مردم در هر موقع از روز یا شب می‌توانند از آن استفاده کنند. مردم نیز متقابلاً با تلاش برای مانع شدن از فوران‌های آب، اثر خود را می‌گذارند تا آب را با فشار از طریق
آب، اثر خود را می‌گذارند تا آب را با فشار از طریق مکانیسم‌های مختلف تولید صدا در مجسمه عبور دهند. درصد سرمایه‌گذاری برای هنر. هنر عمومی معمولاً با اجازه و همکاری دولت یا شرکتی نصب می‌شود که مالک آن مکان است یا آن را نظارت می‌کند. بعضی از دولت‌ها در کشورها، به صورت فعال خلق آثار هنری عمومی را تشویق می‌کنند، به عنوان مثال، تعیین بودجه برای آثار هنری در ساختمان‌های جدید با اجرای "یک در صد برای سیاست هنری". یک در صد از هزینه از هزینه ساخت برای هنر، یک استاندارد محسوب می‌شود، اما مقدار آن از یک نقطه تا نقطه
محسوب می‌شود، اما مقدار آن از یک نقطه تا نقطه دیگر به صورت قابل توجهی فرق می‌کند. هزینه‌های اجرا و حفظ و نگهداری، گاهی اوقات، قبل از آنکه پول برای هنر توزیع شود، دریافت می‌شود، (مثلاً شهر لوس آنجلس)، بیشتر مناطق دارای سرمایه‌های عمومی هستند که روی برنامه‌های موقت و اجرای یک کار با ماهیت فرهنگی، پیش از تأکید بر روی کمیسیون‌های مربوط به پروژه‌ها سرمایه‌گذاری می‌کنند. اکثر کشورهای اروپایی، استرالیا و بیشتر شهرها و ایالت‌های آمریکا، درصدی از سرمایه را به برنامه‌های هنری اختصاص می‌دهند. این احتیاج به روش‌های
هنری اختصاص می‌دهند. این احتیاج به روش‌های مختلفی، پاسخ داده می‌شود. دولت "کبک" در مشرق کانادا، لازم می‌داند که بودجه‌ای را برای همه ساختمان‌های سرمایه‌گذاری شده و عمومی جدید با روش ۱&amp;percnt برای آثار هنری کنار بگذارد. شهر نیویورک نیز این قانون را دارد: کمتر از ۱&amp;percnt از اولین بیست میلیون دلار نباشد به اضافه کمتر از یک دوم از ۱&amp;percnt مبلغی نباشد که از بیست میلیون دلار اختصاص یافته برای کار هنری در هر ساختمان عمومی متعلق به شهر تجاوز کرده باشد. حداکثر اختصاص برای هر کمیسیون در نیویورک ۴۰۰۰۰۰
حداکثر اختصاص برای هر کمیسیون در نیویورک ۴۰۰۰۰۰ دلار می‌باشد. در مقایسه شهر تورنتو به ۱&amp;percnt از کل هزینه‌های ساخت نیاز دارد تا برای هنر عمومی بدون هیچ محدودیتی از بالا، کنار بگذارد (هرچند در بعضی از شرایط محیطی، شهرداری و سرمایه‌گذار در مورد حداکثر مقدار گفتگو کنند). در انگلستان درصد سرمایه‌گذاری برای هنر در مورد اختیارات محلی با صلاحدید انجام می‌گیرد که تحت دوره‌های وسیع تر با یک مقطع با ۱۰۶ توافق بر خلاف آنچه که به دست آوردن طرح شناخته شده، انجام می‌شود و به صورت کاربردی قابل تبدیل به پول نقد است و
و به صورت کاربردی قابل تبدیل به پول نقد است و ندرتاً به یک ۱&amp;percnt کامل می‌رسد که به هیچ وجه قابل اجرا نیست. " آرتز کوئینزلند" در استرالیا از یک سیاست جدید (۲۰۰۸) برای هنر + مکان حمایت می‌کند که با یک بودجه تهیه شده توسط دولت ایالتی و یک انجمن مشاوره‌ای انجام می‌شود و جایگزین هنر ایجاد شده در ۲۰۰۷-۲۰۰۵ قبلی می‌شود. هنر عمومی و سیاست. هنر عمومی اغلب برای اهداف سیاسی مورد استفاده قرار گرفته شده‌است. شدیدترین و وسیع‌ترین آشکارسازی مورد بحث قرار گرفته در این موضوع مربوط می‌شود به استفاده از هنر به عنوان
این موضوع مربوط می‌شود به استفاده از هنر به عنوان تبلیغ در رژیم‌های دیکتاتوری که با توقیف هم‌زمان عقیده‌ها همراه شده‌است. استفاده از این نوع هنر در اتحاد جماهیر شوروی در زمان استالین و انقلاب فرهنگی مائو در جایگاه چین در عرصهٔ جهانی مشاهده شده‌است. در کشورهایی با فضای باز، هنرمندان اغلب هنر عمومی را در ترویج عقایدشان یا تأسیس یک مکان برای جلوگیری از سانسور و برخورد عقاید، مفید می‌یابند. هنر ممکن است با نیت موقت بودن ایجاد شود همانگونه که در مورد نصب‌ها و قطعه‌های اجرایی موقت مشاهده می‌شود. چنین هنری، شکلی
اجرایی موقت مشاهده می‌شود. چنین هنری، شکلی ناخودآگاه دارد ئ به صورت مشخص در محیط‌های شهری بدون رضایت اولیاء امور نمایش داده می‌شود، اگرچه بعضی از هنرهای از این دست، تصدیق رسمی را دریافت می‌کنن، نمونه‌ها شامل موقعیت‌هایی می‌شود که در آن‌ها خط بین هنر عمومی در تصاویر و خطوط روی دیوار، با هنر عمومی پارتیزانی نامشخص به نظر می‌آید. نظیر هنر جان فکنر که روی بیلبورده قرار می‌گرفت و کارهای اولیه کیت هرینگ (که بدون اجازه نگهدارنده‌های پوسترهای آگهی دهنده در متروهای شهر نیویورک به اجرا درآمد.) و کارهای فعلی بانسکی،
شهر نیویورک به اجرا درآمد.) و کارهای فعلی بانسکی، دیوارنماهای ایرلند شمالی و آن‌هایی که در لوس آنجلس وجود دارند اغلب واکنش‌هایی به دوره‌های مبارزه و نبرد بوده‌اند. هنر یک مفهوم مؤثرارتباطی در درون و آنسوی یک گروه محنت زده در اجتماعات بزرگتر ایجاد می‌کند. به مرور زمان، هنر ثابت کرد که در ایجاد گفتگو و کمک به پیوند در شکاف‌های اجتماعی که تضادهای ریشه‌های را تقویت می‌کند می‌تواند مفید باشد. مباحثات. هنر عمومی گاهی مباحثات جدل‌آمیز را حل می‌کند، بعضی از عوامل مؤثر در این موضوع: اشتیاق هنرمند برای دامن زدن به
مؤثر در این موضوع: اشتیاق هنرمند برای دامن زدن به موضوعات، ماهیت متمایز مردم با نقطه نظرهایشان، با درجات به شدت متمایز تشابه بین آن‌ها با هنر و ترکیب آن، نتایج حاصل از به‌کارگیری مناسب سرمایه‌های عمومی، فضاها و منابع، نتایج حاصل از امنیت عمومی و بینش مدنی. در هر بحثی که ارائه می‌شود پیچیدگی‌هایی وجود دارد. اگرچه گزارش روزنامه‌ها اغلب مباحثات اجتماعی را به عنوان رقابت بین دو اردوگاه رقیب جلوه می‌دهند، یک تفاوت در نقطه نظرها در میان متخصصین هنری و مردمی غیر متخصص در هنر وجود دارد. هیچ زیر مجموعه‌ای از مردم
متخصص در هنر وجود دارد. هیچ زیر مجموعه‌ای از مردم یک گروه یکپارچه را تشکیل نمی‌دهد، هنر توسط تعداد زیادی از افراد و با روش‌های مختلف به چالش کشیده می‌شود و مورد دفاع قرار می‌گیرد. پیشرفت‌های اخیر در هنر عمومی، اکنون یک درخواست برای یک ذهنیت دوستانه تر در شکل هنر اجتماعی را بروز می‌دهد. هنرمندان بیشتر مفاهیم آورده شده در هنر عمومی توسط مستمعین مختلف را همراه با ایستادگی شان به عنئان اعضای اجتماعاتی که آن‌ها تعیین می‌کنند می‌پذیرند. این کار، توجه بیشتر اداره کنندگان هنرهای عمومی و عاملین امتیاز دهنده را در
کنندگان هنرهای عمومی و عاملین امتیاز دهنده را در پی دارد و این توجه را معتبر می‌سازد. این پیشرفت، اجتماع و انتقاد از کارهای هنری را در طراحی صحنه‌ها تشویق می‌کند و همچنین می‌تواند از بحث‌ها قبل از آنکه هزینه‌های گزافی از منابع عمومی برای آن پرداخت شود جلوگیری کند. این کار باعث می‌شود که افراد به سمتی کشیده شوند که آرزو دارند هنر را به صورتی ببینند که یک راه بهتر برای مواجهه با مسائل اجتماعی ارائه دهد. کاری که تأکید بر تجربیات مشترک در درون یک اجتماع دارد، آن‌ها عهده‌دار آن می‌شوند و شرایط نامناسبی را که
آن‌ها عهده‌دار آن می‌شوند و شرایط نامناسبی را که درون آن اجتماع مقاومت می‌کند نادیده می‌پندارد. گروه‌های هنری مانند ونیز ووچن کلاوسر قصد دارند که یک انتخاب دیگر ارائه دهند که با کار کردن با عاملین متخصص و استفاده از اصطلاحات هنری معاصر برای کشف راه حل‌های مکن در مسائل اجتماعی در ارتباط است. تحمل‌پذیری. هنر عمومی با یک رقابت طراحی شده که توسط ماهیت خاص آن به وجود می‌آید رو به رو می‌شود: چگونه به بهترین شکل تصوراتمان رادر محیط اطراف به فعالیت وا داریم. مفهوم تحمل پذیی در واکنش به کمبودهای محیطی مشاهده شده در
پذیی در واکنش به کمبودهای محیطی مشاهده شده در یک شهر به وجود می‌آید. توسعه قابل مقاومت، توسط سازمان ملل متحد از دهه ۸۰ میلادی ترویج شد که شامل جنبه‌های اقتصادی، اجتماعی و اکولوژی است. یک کار هنری عمومی قابل تحمل شامل طرح‌هایی برای اصلاح شهری و مجزاسازی آن باشد. تحمل‌پذیری به صورت گسترده‌ای در بیشتر طراحی‌های محیطی و پروژه‌های مهندسی پذیرفته شده‌است. هنر قابل استقامت یک مبارزه برای واکنش نسبت به نیازهای یک فضای باز در اجتماع است.
درون‌ستونچه‌ها (endostyle) یک جفت شیار طولی مژک‌دار هستند که از حفره گلوگاهی طنابداران هستند که مخاط ترشح می‌کنند تا ذرات خوردنی را به دام بیندازند. این شیارها در آب‌دزدک‌های دریایی و نیزک‌ها و لارو دهان‌گردماهی یافت می‌شود. درون‌ستونچه به انتقال غذا به مری یاری می‌رساند. درون ستونچه‌های لاروهای دهان‌گردماهی‌ها در زمان بلوغ دیگرگون شده و تبدیل به غده تیروئید می‌شوند به همین خاطر درون‌ستونچه را عضو هم‌ساخت با غده تیروئید در مهره‌داران دانسته‌اند.
اهدای جایزه برونر برای بهترین‌های طراحی شهری(RBA) در سال ۱۹۸۶ توسط کمبریج، ماساچوست معمار و شمعون برونر پایه‌گذاری شد. نام این جایزه از نام پدر مرحوم شمعون برونر: "رودی برونر"، بنیان‌گذار بنیاد برونر برگرفته شده‌است. یکی از مأموریت‌های جایزه برونر ایجاد درک بهتری از نقش طراحی شهری در محیط شهری است. این جایزه تلاش برای شناسایی و احترام به مکان طراحی شده توسط طراحان و برنامه ریزان شهری و معماران را دارد که به دیدگاه‌های اقتصادی، بصری، و اجتماعی احترام گذاشته‌اند و توسط مردم بهترین مکان‌ها را خلق نموده‌اند.
و توسط مردم بهترین مکان‌ها را خلق نموده‌اند. نتایج. بنیاد برونر چهارده کتاب شامل مطالعات موردی مفصل از پروژه‌های برنده جایزه منتشر کرده‌است. منابع جمع‌آوری شده در مورد پروژه‌های منتخب ویژگی‌های آن‌ها و دلایل موفقیت پروژه از طریق University of Buffalo و بنیاد برونر آرشیو شده‌است که در اختیار محققین قرار می‌گیرد.
گور هندی، گورخر هندی یا خر وحشی هندی ، پستانداری است که در شمال غربی هند و جنوب پاکستان زندگی می‌کند.
جفری دنیل متولد ۲۴ اوت ۱۹۵۷ در لس‌آنجلس، کالیفرنیا، خواننده، رقاص و ترانه‌سرای آمریکایی بود. بیشتر شهرت وی به خاطر عضویت در گروه شمار بود. وی را می‌توان ابداع‌گر رقص معروف مون‌واک دانست که برای اولین بار در تلویزیون انگلیس توسط وی به اجرا درآمد. بعدها این رقص توسط مایکل جکسون و در برنامه به اجرا درآمد و باعث شهرت جهانی این رقص شد. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "سلامم را به برود استریت برسانید" اشاره نمود.
انرژی هیدروژن ترکیب تکنولوژیکی (فنی) انرژی‌های تجدید پذیر و هیدروژن به عنوان مکانیزم ذخیره یک منبع انرژی پاک و پایدار به حساب می‌آید. پیش‌بینی می‌شود سلول سوختی در قرن ۲۱ برای نقل و انتقال انرژی مورد استفاده قرار گیرد. تصور کنید که یک سوخت حرارتی آنقدر پاکیزه باشد که وقتی در اجاق خانه شما می‌سوزد نیازی به دودکش نداشته باشد. سوخت موتور یک وسیله نقلیه را در نظر بگیرید که آنقدر تمیز می‌سوزد که آب خارج شده از موتور آن قابل مصرف است. یک دستگاه ذخیره انرژی را در نظر بگیرید که آلودگی ایجاد نمی‌کند و گاز گلخانه‌ای،
بگیرید که آلودگی ایجاد نمی‌کند و گاز گلخانه‌ای، باران اسیدی و اثرات خورندگی شیمیایی ایجاد نکرده و هیچ دودی به صورت رد پا بر جای نمی‌گذارد، هیچگونه پسماند رادیواکتیوی ندارد و در عمل از هیچ منبع سوخت طبیعی استفاده نمی‌کند. تاریخچه. در تاریخ گذشته، به نقل از کیمیاگرانی چون هوشتانه اینگونه آورده‌اند: «برای مثال، فتیلهٔ چراغ نمی‌تواند نوری بدهد مگر آنکه درونش روغن باشد. بر همین مبنا، ترکیب آتش و آب در شکلی مشخص از آن‌ها، نه تنها موجب خنثی کردن یکدیگر توسط آن‌ها نخواهد شد، بلکه باعث می‌شود هر دوی آن‌ها نور
نخواهد شد، بلکه باعث می‌شود هر دوی آن‌ها نور بیشتری تولید کنند.» اگر بر این گفته دقیق شویم، در می‌یابیم که اگر هیدروژن و اکسیژن که اتم‌های سازندهٔ آب هستند را از یکدیگر جدا کنیم، هنگامی که هیدروژن و اکسیژن و آتش در کنار هم قرار بگیرند، به جای خنثی کردن آتش، واکنش نشان داده و از خود نور ساطع خواهند کرد. هیدروژن و منابع انرژی آینده. امروزه، هیدروژن عمدتاً در تولید آمونیاک، پالایش نفت و ساخت متانول مورد استفاده قرار می‌گیرد. از هیدروژن در برنامه فضایی ناسا، به عنوان سوخت در سفینه‌های فضایی و در پیل‌های سوختی
عنوان سوخت در سفینه‌های فضایی و در پیل‌های سوختی که گرما، برق و آب آشامیدنی برای فضانورد تولید می‌کنند نیز استفاده می‌شود. پیل‌های سوختی ابزارهایی هستند که هیدروژن را مستقیماً به برق تبدیل می‌کنند. در آینده، می‌توان از هیدروژن به عنوان سوخت خودروها و هواپیماها استفاده نموده و نیز با به‌کارگیری از این عنصر، برق مصرفی خانه‌ها و ادارات را تأمین کرد. هیدروژن را می‌توان با حرارت دادن مولکول‌های هیدرو کربن، در فرایندی تحت عنوان «تبدیل» هیدروژن به دست آورد. در این فرایند هیدروژن از گاز طبیعی گرفته می‌شود. با
این فرایند هیدروژن از گاز طبیعی گرفته می‌شود. با استفاده از جریان الکتریکی نیز می‌توان آب را در فرایندی به نام الکترولیز به اجزای سازنده خود یعنی اکسیژن و هیدروژن جداسازی نمود. برخی از جلبک‌ها و باکتری‌ها، از نور خورشید به عنوان منبع انرژی استفاده کرده و تحت شرایط خاصی هیدروژن آزاد می‌کنند. هیدروژن به عنوان سوخت، انرژی زیادی دارد، در عین حال ماشینی که سوخت آن هیدروژن خالص باشد هیچ آلودگی تولید نمی‌کند. ناسا از دهه ۱۹۷۰، برای به حرکت درآوردن راکت‌ها، و در حال حاضر برای فرستادن سفینه‌های فضایی به مدار زمین،
حاضر برای فرستادن سفینه‌های فضایی به مدار زمین، از هیدروژن مایع استفاده می‌کند. پیل‌های دارای سوخت هیدروژن، نیروی لازم سیستم‌های الکتریکی سفینه‌های فضایی را تأمین کرده و محصول جانبی این فرایند، آب خالصی است که توسط سرنشینان خدمه به عنوان آب آشامیدنی مورد استفاده قرار می‌گیرد. شما می‌توانید پیل سوختی را مانند باتری در نظر بگیرید که می‌توان به‌طور مداوم با اضافه کردن سوخت، آن را شارژ کرد به نحوی که هرگز شارژ آن تمام نشود. هیدروژن یکی از عناصری است که در سطح زمین به وفور یافت می‌شود. این عنصر در طبیعت به صورت
به وفور یافت می‌شود. این عنصر در طبیعت به صورت خالص وجود ندارد ولی آن را می‌توان به روش‌های مختلف از سایر عناصر بدست آورد. هیدروژن عمده‌ترین گزینه مطرح به عنوان حامل جدید انرژی است. این ماده در مقایسه با سایر سوخت‌ها می‌تواند با راندمانی بالاتر و احتراق بسیار پاک به سایر اشکال انرژی تبدیل شود. ویژگی‌های هیدروژن. از عمده ویژگی‌هایی که هیدروژن را از سایر نمونه‌های مشابه سوختی متفاوت می‌نماید، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: روش‌های تولید هیدروژن. ۱. تولید هیدروژن از منابع غیرفسیلی (تجدیدپذیرها) ۲. تولید
هیدروژن از منابع غیرفسیلی (تجدیدپذیرها) ۲. تولید هیدروژن از منابع فسیلی (تجدیدناپذیرها) یکی از روش‌های متداول تولید هیدروژن، تبدیل گاز طبیعی توسط بخار می‌باشد. متان (عنصر اصلی گازطبیعی) در واکنش تعادلی با بخار شرکت می‌کند وحاصل این واکنش، هیدروژنوگاز منوکسیدکربن می‌باشد. CH4 + H2O → CO + 3H2 فر ایندی که در آن زغال سنگ به گاز تبدیل می‌شود را گازی شدن زغال سنگ می‌گویند. برای تولید هیدروژن یاگاز غنی از هیدروژن معمولاً زغال سنگ با استفاده ازاکسیژن خالص(%۹۵&gt;) در درجه حرارت وفشارهای بالا گازی می‌شود. 2C+O2 →
در درجه حرارت وفشارهای بالا گازی می‌شود. 2C+O2 → 2CO+ Heat CO + H2O +Heat → CO2 + H2 روش thermal Auto در تبدیل سوخت بکار می‌رود. بدین گونه که در این فرایند در مشعل راکتور مخلوط آب و اکسیده‌کننده وارد شده و از روی سطح کاتالیست در دمای بالا عبور می‌کند. واکنش‌ها در این فرایند مخلوطی از واکنش‌های گرمازای اکسیداسیون جزئی وگرماگیرتبدیل با بخار آب می‌باشد و در واقع انرژی مورد نیاز واکنش تبدیل با بخار آب توسط واکنش اکسیداسیون جزئی تأمین می‌گردد. از اینرو با تغییر نسبت هوا به سوخت دمای واکنش و در نتیجه دمای
تغییر نسبت هوا به سوخت دمای واکنش و در نتیجه دمای راکتورکنترل می‌شود. دیگر روش برای تولید هیدروژن از هیدروکربنها بدین گونه است که با حرارت دادن هیدروکربنها بدون هوا که طی این فرایند، هیدروکربنها شکسته شده و به هیدروژن و کربن جامد تجزیه می‌شوند. از مزایای این فرایند شکست حرارتی این است که هیدروژن با خلوص بالایی تولید می‌گردد و از معایب آن هم وجود کربن جامد است که باید از راکتور خارج شود. بااضافه کردن هوا به راکتور داغ، کربن به صورت دی اکسیدکربن از سیستم خارج می‌شود. کاربردهای پیل سوختی. پیل‌های سوختی یک فن
می‌شود. کاربردهای پیل سوختی. پیل‌های سوختی یک فن آوری امیدوارکننده هستند که می‌توانند به عنوان منبع گرما و الکتریسیته در ساختمان‌ها، و به عنوان یک منبع توان الکتریکی در وسایل نقلیه مورد استفاده قرار گیرد. شرکت‌های خودروسازی در حال حاضر بر روی ساخت ماشین‌ها و کامیون‌هایی کار می‌کنند که مجهز به پیل‌های سوختی باشند. در پیل سوختی خودروها، یک ابزار الکتروشیمیایی وجود دارد که هیدروژن (ذخیره شده در برد سیستم) و اکسیژن هوا را به الکتریسیته تبدیل کرده، موتور الکتریکی اتومبیل را به حرکت درآورده و توان آن را تأمین
اتومبیل را به حرکت درآورده و توان آن را تأمین می‌کند. گرچه استفاده از این کاربردهای ایدئال برای هیدروژن خالص، اندکی دور از انتظار به نظر می‌رسد، اما در مقیاس واقعی و نزدیک به آن می‌توان به سوخت‌هایی مانند گاز طبیعی، متانول یا حتی بنزین اشاره کرد. اصلاح این نوع سوخت‌ها برای تولید هیدروژن، امکان استفاده در بسیاری از زیرساخت‌های فعلی انرژی، مانند پمپ بنزین‌ها، لوله‌کشی‌های گاز طبیعی و غیره، را برای ما فراهم می‌کند. این در حالی است که استفاده از سلول‌های سوختی در مرحله بهره‌برداری است. در آینده، هیدروژن نیز
در مرحله بهره‌برداری است. در آینده، هیدروژن نیز می‌تواند مانند برق به عنوان یک حامل مهم انرژی محسوب شود. حامل انرژی، انرژی را ذخیره و منتقل کرده و آن را به صورت قابل استفاده‌ای در اختیار مصرف‌کنندگان قرار می‌دهد. برخی از کارشناسان بر این گمان هستند که هیدروژن، در آینده زیرساخت‌های اصلی انرژی را تشکیل داده و جایگزین گاز طبیعی، نفت، زغال سنگ و نیروگاه‌های کنونی برق خواهد شد. آن‌ها بر این باورند که «اقتصاد نوین هیدروژن» می‌تواند جایگزین جریان «اقتصاد مبتنی بر سوخت‌های فسیلی» شود، هر چند که این طرح احتمالاً در
فسیلی» شود، هر چند که این طرح احتمالاً در آینده‌ای دور عملی خواهد شد. انرژی هیدروژن و پیل سوختی. مجموعه‌ای از عوامل مختلف از جمله محدودیت منابع فسیلی، تأثیرات منفی زیست‌محیطی، بهره‌گیری از منابع هیدروکربنی، افزایش قیمت سوختهای فسیلی، منازعات سیاسی و تأثیرات آن بر روی ارائه انرژی پایدار از جمله دلایلی هستند که بسیاری از سیاستمداران و متخصصین مباحث انرژی و محیط زیست را در حرکت به سوی ایجاد ساختاری نوین مبتنی بر امنیت ارائه انرژی، حفظ محیط زیست، ارتقاء کارایی سیستم انرژی وادار نموده‌است. بر این اساس هیدروژن
سیستم انرژی وادار نموده‌است. بر این اساس هیدروژن یکی از بهترین گزینه‌ها جهت ایفای نقش حامل انرژی در این سیستم جدید ارائه انرژی می‌باشد. هیدروژن به عنوان فراوان‌ترین عنصر موجود در سطح زمین به روش‌های مختلف قابل تولید می‌باشد. در یک سیستم ایدئال انرژی بر پایه هیدروژن با هدف تأمین امنیت ارائه انرژی، حفظ محیط زیست و ارتقاء کارایی سیستم انرژی، هیدروژن از الکتریسیته تولیدی از منابع تجدیدپذیر نظیر باد، خورشید، زمین گرمایی و نظایر آن تولید شده و پس از ذخیره‌سازی و انتقال به محل‌های مصرف، در کاربردهای مختلف از جمله
به محل‌های مصرف، در کاربردهای مختلف از جمله تجهیزات الکترونیکی کوچک (میلی وات)، صنعت حمل و نقل و صنایع نیروگاهی قابل بکارگیری است. با این رویکرد بسیاری بر این باورند که سوخت نهایی بشر هیدروژن بوده و بشر درآینده‌ای نه چندان دور عصر هیدروژن را تجربه خواهد نمود. از جمله ویژگی‌هایی که هیدروژن را از سایر گزینه‌های مطرح سوختی متمایز می‌نماید، می‌توان به فراوانی، مصرف تقریباً منحصر به فرد، انتشار بسیار ناچیز آلاینده‌ها، برگشت‌پذیر بودن چرخه تولید آن و کاهش اثرات گلخانه‌ای اشاره نمود. سیستم انرژی هیدروژنی به دلیل