payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سنت دیوید پریش، سنت وینسنت و گرنادین‌ها (به لاتین: Saint David Parish, Saint Vincent and the Grenadines) یک منطقهٔ مسکونی در سنت وینسنت و گرنادین‌ها است که در Chateaubelair واقع شده‌است. خصوصیات. سنت دیوید پریش ۸۰ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۷۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۲۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
گرنادین‌ها پریش (به لاتین: Grenadines Parish) یک منطقهٔ مسکونی در سنت وینسنت و گرنادین‌ها است که در Port Elizabeth, Saint Vincent and the Grenadines واقع شده‌است. خصوصیات. گرنادین‌ها پریش ۴۴ کیلومترمربع مساحت و ۹٬۲۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۰۴٫۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سنت جورج پریش، سنت وینسنت و گرنادین‌ها (به لاتین: Saint George Parish, Saint Vincent and the Grenadines) یک منطقهٔ مسکونی در سنت وینسنت و گرنادین‌ها است که در کینگزتاون واقع شده‌است. خصوصیات. سنت جورج پریش ۵۲ کیلومترمربع مساحت و ۵۲٬۴۰۰ نفر جمعیت دارد.
شارلوت پریش، سنت وینسنت و گرنادین‌ها (به لاتین: Charlotte Parish, Saint Vincent and the Grenadines) یک منطقهٔ مسکونی در سنت وینسنت و گرنادین‌ها است که در Georgetown, Saint Vincent and the Grenadines واقع شده‌است. خصوصیات. شارلوت پریش ۱۴۹ کیلومترمربع مساحت و ۳۸٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۲۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
سنت پاتریک پریش، سنت وینسنت و گرنادین‌ها (به لاتین: Saint Patrick Parish, Saint Vincent and the Grenadines) یک منطقهٔ مسکونی در سنت وینسنت و گرنادین‌ها است که در Barrouallie واقع شده‌است. خصوصیات. سنت پاتریک پریش ۳۷ کیلومترمربع مساحت و ۵٬۸۰۰ نفر جمعیت دارد.
سنت اندرو پریش، سنت وینسنت و گرنادین‌ها (به لاتین: Saint Andrew Parish, Saint Vincent and the Grenadines) یک منطقهٔ مسکونی در سنت وینسنت و گرنادین‌ها است که در Layou واقع شده‌است. خصوصیات. سنت اندرو پریش ۲۹ کیلومترمربع مساحت و ۶٬۷۰۰ نفر جمعیت دارد.
فیلیپسبورگ، سینت مارتن (به لاتین: Philipsburg, Sint Maarten) یک منطقهٔ مسکونی در پادشاهی هلند است که در مستعمره سینت مارتن واقع شده‌است. خصوصیات. فیلیپسبورگ ۱٬۳۳۸ نفر جمعیت دارد.
بخش آنسه لا ریه (به لاتین: Anse la Raye Quarter) یک منطقهٔ مسکونی در سنت لوسیا است. خصوصیات. بخش آنسه لا ریه ۶٬۰۷۱ نفر جمعیت دارد.
بخش کاستریس (به لاتین: Castries Quarter) یک منطقهٔ مسکونی در سنت لوسیا است. خصوصیات. بخش کاستریس ۸۰٬۵۷۳ نفر جمعیت دارد.
بخش چویسول (به لاتین: Choiseul Quarter) یک منطقهٔ مسکونی در سنت لوسیا است. خصوصیات. بخش چویسول ۶٬۱۷۴ نفر جمعیت دارد.
بخش لابوری (به لاتین: Laborie Quarter) یک منطقهٔ مسکونی در سنت لوسیا است. خصوصیات. بخش لابوری ۷٬۴۱۴ نفر جمعیت دارد.
بخش میکود (به لاتین: Micoud Quarter) یک منطقهٔ مسکونی در سنت لوسیا است. خصوصیات. بخش میکود ۱۶٬۱۴۳ نفر جمعیت دارد.
کلارندون پریش، جامائیکا (به لاتین: Clarendon Parish, Jamaica) یک منطقهٔ مسکونی در جامائیکا است که در میدلسکس واقع شده‌است. خصوصیات. کلارندون پریش ۱٬۱۹۶ کیلومترمربع مساحت و ۲۱۵٬۵۱۵ نفر جمعیت دارد.
رود تاون (به انگلیسی: Road Town) یک منطقهٔ مسکونی در بریتانیا است که در جزایر ویرجین بریتانیا واقع شده‌است. رود تاون پایتخت جزایر ویرجین بریتانیا است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۱۲ بالغ بر ۱۲٬۶۰۳ نفر بوده است. خصوصیات. رود تاون ۱۲٬۶۰۳ نفر جمعیت دارد و ۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
جزیره دوسی یک آب‌سنگ حلقوی غیرمسکونی در جزایر پیت‌کرن است که در اقیانوس آرام واقع شده‌است. خصوصیات. جزیره دوسی ۴٫۵۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
یووآ (والیس و فوتونا) (به فرانسوی: Uvea (Wallis and Futuna)) یک منطقهٔ مسکونی در فرانسه است که در والیس و فوتونا واقع شده‌است. خصوصیات. یووآ ۱۵۹ کیلومترمربع مساحت و ۸٬۵۸۴ نفر جمعیت دارد.
پوهنپئی (نام پیشین پُناپه و آسونسیون) یک جزیره در جزایر سنیاوین بخشی از جزایر کارولین است که در ایالت پوهنپئی یکی از چهار ایالت کشور ایالات فدرال میکرونزی قرار دارد. بیشتر جمعیت آن در پالیکیر پایتخت کشور و کولونیا پایتخت ایالات پوهنپئی قرار دارند. جزیره پوهنپئی با ۳۴٬۰۰۰ نفر جمعیت پر جمعیت‌ترین، متر بلندی بلندترین، مساحت بزرگ‌ترین، و توسعه یافته‌ترین جزیره در ایالات فدرال میکرونزی است. جغرافیا. بلندترین نقطه در پوهنپئی، کوه نانلائود با بلندی است. زیست‌شناسی. پوهنپئی گوناگونی زیستی زیادی دارد. درخت کارولینا
پوهنپئی گوناگونی زیستی زیادی دارد. درخت کارولینا تنها در پوهنپئی می‌روید. پرندگان بوم‌زادی چون لوریکیت پوهنپئی، دم‌بادبزنی پوهنپئی، مگس‌خوار پوهنپئی، و چشم‌سفید نوک‌دراز در این منطقه‌های بلند جزیره زندگی می‌کنند. به نظر می‌رسد که در سال‌های اخیر، گونه سار پوهنپئی منقرض شده است. تنها خزندگان موجود، چند گونه مارمولک هستند. پستانداران بومی، موش، خفاش، و سگ هستند. خوک به دست انسان وارد پوهنپئی شد که امروزه برخی از آنها به صورت وحشی زندگی می‌کنند. آلمانی‌ها گوزن را به پوهنپئی وارد کردند. تالاب داخلی، پر از
گوزن را به پوهنپئی وارد کردند. تالاب داخلی، پر از ماهی، نرم‌تنان، لاک‌پشت، و دیگر گونه‌های دریایی است. آب و هوا. بر پایه سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن، پوهنپئی اقلیم جنگل‌های بارانی دارد. با بیش از بارش در نقاط ساحلی و بارش در منطقه‌های شهری، پوهنپئی پرباران‌ترین مکان در جهان است. تاریخ. دوران پیش از استعمار. نخستین ساکنان پوهنپئی به احتمال زیاد مردمی با فرهنگ لاپیتا از جنوب خاور جزایر سلیمان یا مجمع‌الجزایر وانواتو بوده‌اند. تاریخ پیش از استعمار پوناپی به سه دوره تقسیم می‌شود که ۱) مواِهین کاوا یا مواِهین
دوره تقسیم می‌شود که ۱) مواِهین کاوا یا مواِهین آراماس: دوره ورود بومیان و ساخت جامعه تا پیش از ۱۱۰۰ پس از میلاد ۲) مووِهین سادولور (دوره دودمان سادولور) بین ۱۱۰۰ تا ۱۶۲۸ میلادی و ۳) مووِهین نانموارکی (دودمان نانموارکی یا رئیس قبیله) از ۱۶۲۸ تا ۱۸۸۵ میلادی هستند. افسانه‌های بومیان پوناپی می‌گویند که فرمانروایان سالودور نخستین کسانی بودند که از خارج، ساختار دولت را به پوناپی آوردند. با افزایش سرکوبگری در طی چند نسل، نوعی قانون مطلق متمرکز سادولور در افسانه‌های پوناپی حاکم شد. خواسته‌های دلخواهانه و خودسرانه
پوناپی حاکم شد. خواسته‌های دلخواهانه و خودسرانه مانند شهرت برای انجام مجازات خدایان پوناپی باعث خشم مردم پوناپی شد. دودمان سادولور با یورش دومان ایزوکلکل پایان یافت. ایزوکلکل‌ها دیگر بیگانگان نیمه افسانه‌ای بودند که قوانین سالودور را با سامانه قوانین نامتمرکز رئیس قبیله‌ای جایگزین کردند که تا امروز ادامه دارد. جامعه تاریخی پوهنپئی به شدت طبقاتی بوده و به پنج قبیله، گروه و زیرگروه گوناگون تقسیم می‌شد. هر قبیله توسط دو رئیس و جامعه بر پایه سامانه ارباب‌رعیتی اداره می‌شد؛ بنابراین همه زمین‌ها متعلق به رئیس
اداره می‌شد؛ بنابراین همه زمین‌ها متعلق به رئیس بود که به‌طور مرتب خراج می‌گرفت و فرمانروای بی چون و چرا بود. تنبیه، شامل مجازات مرگ یا تبعید می‌شد. در جنگ‌های قبیله‌ای کارهایی چون غارت، آتش‌زدن خانه‌ها و کانو، و کشتن زندانیان انجام می‌شد. براوردهای انجام شده از جمعیت پوهنپئی در دوران پیش از ورود اسپانیایی‌ها نامطمئن پنداشته می‌شوند. ورود نخستین اروپاییان. نخستین اروپایی وارد شده به پوهنپئی آلوارو د ساویدرا بود که در ۱۴ سپتامبر ۱۵۲۹ (مدت کوتاهی پیش از مرگ خود) به پوهنپئی وارد شد. او در حال بازگشت به
مرگ خود) به پوهنپئی وارد شد. او در حال بازگشت به اسپانیای نو بود. او این جزیره را «سن بارتولومه» و به همراه دیگر جزیره‌های نزدیک «لُس پینتادُس» (به معنی «رنگ شده‌ها» در زبان اسپانیایی) نامید؛ زیرا بومیان پوهنپئی بدن‌های خود را خال‌کوبی می‌کردند. پس از آن ناوبر پرتغالی «پدرو فرناندز دی کیروس» سوار بر کشتی اسپانیایی «سن جرونیمو» در ۲۳ دسامبر ۱۵۹۵ به پوهنپئی وارد شد. اما تلاشی برای توقف نکرد. بازدید کننده دیگری که برای او مستندات محکمی وجود دارد یک استرالیایی به نام «جان هنری روو» سوار بر کشتی «جان بول» بود
به نام «جان هنری روو» سوار بر کشتی «جان بول» بود که در ۱۰ سپتامبر ۱۸۲۵ به پوهنپئی وارد شد اما نتوانست در جزیره، پیاده شود؛ زیرا کانوهای بومیان، آنها را دنبال می‌کردند. نخستین شرح مفصل از ویژگی‌های جزیره و بومیان آن توسط کاشف روس «فیودور لیتکه» سوار بر کشتی «سنویان» داده شد. او گروه جزیره‌های پوهنپئی را «آنت و پاکین» نامید. بین ۱۴ تا ۱۹ ژانویه ۱۸۲۸ کشتی او تلاش کرد تا در پوهنپئی پهلو بگیرد. اما به دلیل رفتار خشن بومیان نتوانست. در مقابل، برخی بومی‌ها به کشتی آمده و با آنها رابطه بازرگانی برقرار کردند. در
آمده و با آنها رابطه بازرگانی برقرار کردند. در نتیجه آن واژه‌های مشترکی ساخته شده و نقشه‌ای نیز تهیه شد. اِف. اِچ. فُن کیتلیتس یکی از همراه لیتکه گزارش بیشتری دربارهٔ موارد دیگر مانند ویرانه‌های دریایی نان مدال داده است. این گزارش به همراه دو گزارش دیگر، نخستین مستندات محکم دربارهٔ پوهنپئی هستند. مشخص نیست که بازدیدکننده بعدی چه کسی بوده است. اگرچه کاپیتان «جِی. اِچ. ایگِلِستُن» سوار بر کشتی «پِرو» در سوم ژانویه ۱۸۳۲ به پوهنپئی وارد شد و آن را «جزیره معراج» نامید، اما «ریزِنبِرگ» دربارهٔ اینکه چه کسی
نامید، اما «ریزِنبِرگ» دربارهٔ اینکه چه کسی نخستین بار پوهنپئی را «جزیره معراج» نامید ابراز تردید می‌کند. در هر صورت این نام تا هنگامی که اسپانیایی‌ها پوهنپئی را مستعمره خود اعلام کنند بر آن باقی ماند. بدرفتاران و مبلغان مذهبی. پس از استقرار اسپانیایی‌ها شکار نهنگ و بازرگانی، گسترش پیدا کردند. کوتاه مدتی بعد، مستعمره بزرگی از ولگردها، محکومین فراری، و مسافران کشتی‌ها در پوهنپئی برپا شد. بر پایه گزارش‌های کشتی سوئدی «یوجین» این افراد، بسیار بدرفتار و بدطینت بودند. نخستین مبلغ مذهبی در پوهنپئی «پدر لوئیس دزی
نخستین مبلغ مذهبی در پوهنپئی «پدر لوئیس دزی مایگر» یک کشیش کاتولیک رومی بود. او از هونولولو با قایق دودکله «نوتر دام دو په» در دسامبر ۱۸۳۷ حرکت کرد. اما پس از هفت ماه، در تلاش برای رسیدن به پوهنپئی ناموفق بود. سرانجام در ۲۹ ژوئیه ۱۸۳۸ از والپارایسو شیلی به پوهنپئی رسید. در گروه همراهان او چندین نفر از مردم منگروان و تاهیتی بودند. برخی از آنان در پوهنپئی ماندند و از خود نسل‌هایی باقی گذاشتند. ده سال پس از آن، مایگر به عنوان اسقف هونولولو به پادشاهی هاوایی بازگشت. در ۱۸۵۲ گروهی از مبلغان مذهبی نیو انگلند در
در ۱۸۵۲ گروهی از مبلغان مذهبی نیو انگلند در پوهنپئی مستقر شدند. نامه‌ها و گزارش‌های آنها اطلاعات مهمی دربارهٔ جزیره می‌دهند. این نامه‌ها و گزارش‌ها در دانشگاه هاروارد نگهداری می‌شوند. شیوع آبله در سال ۱۸۵۴ باعث کاهش چشمگیر جمعیت پوهنپئی شد. در هنگام جنگ داخلی آمریکا برای مقابله با مسدود شدن بندرها توسط دولت ایالات متحد آمریکا، نیروی دریایی ایالات مؤتلفه آمریکا کشتی‌های بازرگانی آمریکایی را بازرسی می‌کرد. در یکم آوریل ۱۸۶۵ سی‌اس‌اس شنندوا شکارچیان نهنگ آمریکایی را در پوهنپئی گیر انداخت و همه آنها را نابود
را در پوهنپئی گیر انداخت و همه آنها را نابود کرد. پادشاه پوهنپئی «نانانیریکی» از این ضربه وارده بسیار خوشحال شد. فرمان‌روایی اسپانیایی‌ها. در ۱۸۸۶ اسپانیایی‌ها بر جزایر کارولین که به عنوان بخشی از هند شرقی اسپانیا شناخته می‌شد ادعای مالکیت کرده و آغاز به اجرای قوانین دولتی خود در پوهنپئی کردند. آنها شهر «سانتیاگو د لا آسِنسیون» را ساختند که امروز «کولونیا» نامیده می‌شود (که از Colonia یا Colony گرفته شده است). اسپانیایی‌ها چندین ساختمان دولتی مانند قلعه، کلیسا، و مدرسه ساختند. همچنین راهِبان «کاپوچین
کلیسا، و مدرسه ساختند. همچنین راهِبان «کاپوچین اسپانیایی» از مانیل به پوهنپئی فرستاده شدند تا مسیحیت کاتولیک را گسترش دهند. پس از پایان جنگ آمریکا و اسپانیا در ۱۸۹۸ امپراتوری استعماری آلمان جزایر کارولین را به همراه جزایر ماریانا (به جز گوآم) در ۱۸۹۹ از امپراتوری اسپانیا خرید. چهار سال پس از آن نیز جزایر مارشال را به قیمت هفده میلیون مارک طلایی آلمان خرید. در آن زمان، جنگ نیروهای اسپانیایی با مردم بومی خونین‌تر هم شده بود. به گونه‌ای که ۳۰۰ نفر اسپانیایی جان داده بودند. فرمانروایی آلمان‌ها و اصلاحات ارضی.
داده بودند. فرمانروایی آلمان‌ها و اصلاحات ارضی. در هنگام حضور امپراتوری استعماری آلمان در پوهنپئی، تغییر بنیادی در مالکیت زمین در سراسر جزایر کارولین پیش آمد. سامانه ارباب‌رعیت در ۱۹۰۷ لغو شد و به جای مالکیت چند شخص خاص بر زمین‌ها مالکیت زمین‌ها به مردم عادی بخشیده شد. این کار باعث کاهش قدرت رئیس قبیله‌ها شد و تنها بر پایه قدرت و احترام سنتی، نخستین برداشت محصول به آنها داده می‌شد؛ بنابراین مالیات از صاحبان زمین‌ها گرفته شد. اما آنها باید به جای پرداخت مالیات، سالی ۱۵ روز در پروژه‌های عمومی چون ساخت اسکله،
سالی ۱۵ روز در پروژه‌های عمومی چون ساخت اسکله، راه، و مانند آن کار می‌کردند. این شیوه کار به جای پرداخت مالیات به شورش سوکس انجامید که با نافرمانی در ساخت راه در جزیره سوکس آغاز شد. در ادامه به کشتن ۹ نفر و درگیری‌های بعدی محاکمه ۳۶ شورشی سوکسی، اعدام ۱۵ شورشی، و تبعید دیگران به بابلدائب در جزایر پالائو آلمان انجامید. سرشماری آلمان‌ها در سال‌های ۱۹۱۱–۱۹۱۲ نشان داد که ۳٬۱۹۰ پوهنپئیایی، ۵۸۵ کارولینای مرکزی، و ۲۷۹ ملانزیایی در پوهنپئی زندگی می‌کنند. به دلیل توفان‌های ویرانگر، بسیاری از ساکنان دیگر جزیره‌ها
توفان‌های ویرانگر، بسیاری از ساکنان دیگر جزیره‌ها (به ویژه از جزیره سوکس) به پوهنپئی کوچ کردند. یک سرشماری ویژه در اواخر سال ۱۹۴۷ میلادی نشان داد که از ۵٬۶۲۸ ساکن پوهنپئی، ۴٬۴۵۱ نفر پوهنپئیایی و ۱٬۱۷۷ نفر دیگر بومی دیگر جزیره‌های اقیانوس آرام هستند. در ۱۹۶۳ جمعیت پوهنپئی به نزدیک ۱۰٬۰۰۰ نفر رسید. فرمانروایی ژاپنی‌ها. پس از جنگ جهانی اول بر پایه پیمان ورسای امپراتوری ژاپن قیمومت و کنترل همه مستعمره‌های بالاتر از استوا شامل جزایر کارولین، جزایر مارشال (به غیر از گوآم آمریگا)، جزایر ماریانا، و خلیج کیاچو را
از گوآم آمریگا)، جزایر ماریانا، و خلیج کیاچو را بدست آورد. در سال‌های پس از آن و در هنگام جنگ جهانی دوم ارتش امپراتوری استعماری ژاپن، نیروهای هوایی و دریایی بسیاری را در این منطقه مستقر کرد. اما نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بین ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ این منطقه را به تصرف خود درآورد. در این هنگام کشتی‌های جنگی بسیاری مانند یواس‌اس ماساچوست (بی‌بی-۵۹)، یواس‌اس آلاباما (بی‌بی-۶۰)، یواس‌اس آیووا در پوهنپئی پهلو گرفتند یا مانند یواس‌اس کاوپنز (سی‌وی‌ال-۲۵) به پوهنپئی حمله کردند. پس از جنگ جهانی دوم. پس از پایان جنگ،
حمله کردند. پس از جنگ جهانی دوم. پس از پایان جنگ، کشتی‌های آمریکایی، ژاپنی‌های باقی مانده را به کشورشان بازگرداندند. در سال ۱۹۴۷ آمریکا مدیریت قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام را به دست گرفت. در سال ۱۹۸۶ ایالات فدرال میکرونزی استقلال خود را از آمریکا بدست آورد. جمعیت‌شناسی. جمعیت ایالت پوهنپئی در سال ۲۰۱۰ نزدیک به ۳۴٬۰۰۰ نفر بود. در حالیکه بسیاری از ساکنان پوهنپئی، خود را پوهنپئیایی می‌دانند گوناگونی نژادی در پوهنپئی بیشتر از هر جزیره دیگر در ایالات فدرال میکرونزی است. دلیل این تنوع، یک سده استعمارگری خارجی
است. دلیل این تنوع، یک سده استعمارگری خارجی و کوچ و زندگی مردمی از اسپانیا، آلمان، ژاپن، کامورو، فیلیپین، آمریکا، استرالیا، و دیگر کشورهای غربی و همچنین پایتخت کشور بودن پوهنپئی است؛ زیرا صدها نفر از مردم سه ایالت دیگر یاپ، چوک، و کوسرائی در دولت مرکزی آن کشور کار می‌کنند. زبان. زبان پوناپیایی و گویشهای آن زبان رایج در پوهنپئی است. زبان رسمی در ایالات فدرال میکرونزی زبان انگلیسی است. در فرودگاه بین‌المللی پوناپی تابلوها به زبان‌های پوهنپئیایی، انگلیسی، و ژاپنی نصب شده‌اند. تقسیمات کشوری. فهرست شهرداری‌های
نصب شده‌اند. تقسیمات کشوری. فهرست شهرداری‌های ایالت پوهنپئی: ترابری. فرودگاه بین‌المللی پوناپی با کد در نزدیکی کولونیا و در جزیره کوچکی به نام «دِکِتیک» در ساحل شمالی جزیره اصلی قرار دارد. در داستان‌ها. نویسندگان زیادی از جمله اچ. پی. لاوکرفت در چند داستان کتاب «کتولو متس» خود به پوهنپئی اشاره کرده‌اند. لاوکرفت و هازل هلد در داستان «بیرون از ابدیت» خود از ویرانه‌های نان مدال الهام گرفته‌اند. در بازی ویدیویی نیز به پوهنپئی اشاره شده است. آموزش و پرورش. وزارت آموزش و پرورش ایالت پوناپی مدرسه‌های دولتی زیر را
آموزش و پرورش ایالت پوناپی مدرسه‌های دولتی زیر را مدیریت می‌کند:
کوسرائی (به انگلیسی:kosrae) با نام پیشینِ کوسائی یا آبخوست نیرومند یا "جزیره قوی" یک آبخوست و یکی از چهار ایالت کشور ایالات فدرال میکرونزی است. کُسرائه شامل آبخوست اصلی، چند جزیره، و چندین آبخوست خرد نزدیک آن می‌شود. مهم‌ترین این آبخوست‌ها، للو است که ۱٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد. جمعیت کُسرائه در سال ۲۰۱۰، ۶٬۶۱۶ نفر بوده‌است. شهر توفول پایتخت این آبخوست است. کوه فینکل به ارتفاع ، بلندترین نقطه در این ایالت است و مساحت آن ۱۱۰ کیلومتر مربع است. جغرافیا. کُسرائه، شرقی‌ترین ایالت در جزایر کارولین است. این ایالت با
ایالت در جزایر کارولین است. این ایالت با مساحت در ۶۰۰ کیلومتری (۳۷۰ مایلی) شمال خط استوا، بین گوآم و هاوایی قرار دارد. ساحل برخی آبخوست‌های آن دچار فرسایش شده‌اند. کُسرائه ایالتی با بلندای زیاد و مناطق کشف نشده بسیار است. بسیاری برای غواصی اسکوبا و کوهنوردی به آنجا می‌روند. آب‌سنگ‌های مرجانی که آبخوست را دربر گرفته‌اند با یک سامانه بویه دریایی در شرایط دست‌نخورده نگهداری می‌شوند که به‌دست کاوشگران، غواصان و به‌کمک «دفتر منابع دریایی» دولتی نصب و نگهداری می‌شوند. بخش بزرگی از آب‌سنگها دست‌نخورده هستند که
بخش بزرگی از آب‌سنگها دست‌نخورده هستند که شامل چندین کیلومتر مرجان سخت شده می‌شود که به گفته برخی، هزاران سال عمر دارند. پوشش گیاهی فشرده و کوه‌های پُرشیب، مانع از توسعه چشمگیر کُسرائه شده‌اند. اگر از بیرون آبخوست به آن نگاه شود، شکل آن یادآور اندام یک زن است. به همین دلیل آن را «آبخوست بانوی خوابیده» نامیده‌اند. للو، یک آبخوست آب‌سنگ مرجانی با اهمیت در خاور کُسرائه است. مساحت للو تنها اما جمعیت آن ۱٬۵۰۰ نفر است. شهر توفول پایتخت ایالت کُسرائه در منطقه شهرداری للو قرار دارد. دیگر آبخوست‌های نزدیک کُسرائه
للو قرار دارد. دیگر آبخوست‌های نزدیک کُسرائه که خالی از سکنه هستند، یِن‌یِن و یِن‌سار (در منطقه شهرداری للو)، آبخوست فرودگاه، کیول، میوتونیال، سروناساک (در منطقه شهرداری تافونساک)، و سروکامس (در بخش والونگ منطقه شهرداری تافونساک) هستند. تاریخ. پیش از ورود اروپاییان. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که از سال‌های آغازین هزاره نخست میلادی، مردمانی در کُسرائه زندگی می‌کرده‌اند. از جمله این شواهد منطقه باستان‌شناسی للو است که از سال ۱۲۵۰ میلادی وجود داشته و در دوران اوج خود ۱٬۲۵۰ نفر جمعیت و ۲۷ هکتار مساحت
در دوران اوج خود ۱٬۲۵۰ نفر جمعیت و ۲۷ هکتار مساحت داشته‌است. این شهر برای سنگ قبرهای هرم‌مانند خود، زبان‌زد است. ورود اروپاییان. «آلوارو د ساویدرا» نخستین اروپایی وارد شده به کوسرئی در ۱۳ سپتامبر ۱۵۲۹میلادی بود. او در آن هنگام در سفر از تیدوره به اسپانیای نو بود. اگرچه از سال ۱۶۶۸ میلادی امپراتوری اسپانیا بر کُسرائه ادعای مالکیت کرد اما تا سال ۱۸۸۵میلادی اشغال نشد. در هنگام نخستین تماس اروپاییان با بومیان در سال ۱۸۲۴ میلادی، کُسرائه جامعه‌ای به شدت طبقاتی داشت که نمونه‌ای از آبخوست‌های اطراف در آن هنگام
داشت که نمونه‌ای از آبخوست‌های اطراف در آن هنگام بود. ویژگی‌ های فرهنگی آن، وجود گروه‌ها و نزدیکی خویشاوندی با ساختار ارباب رعیتی است که در آن نخبگان زمین‌هایی را کنترل می‌کردند که مردم عادی در آن مشغول به‌کار بودند. روستاها از چند گروه کوچک و نسبتاً نزدیک به‌هم تشکیل می‌شدند که آشپزخانه آن‌ ها مشترک بود. نخستین دفتر تبلیغ مذهبی توسط مبلغان کانگر گیشنال در ۱۸۵۲میلادی باز شد و گمان می‌رود که در دهه ۱۸۷۰ (میلادی) همه مردم آبخوست به مسیحیت گرویده باشند. امروزه همچنان گروه‌های مسیحی در کُسرائه وجود دارند و دین
همچنان گروه‌های مسیحی در کُسرائه وجود دارند و دین هنوز در گرد هم‌آوری مردم، نقش فرهنگی مهمی دارد. آزار و ترور. در ۱۵ مارس ۱۸۷۴ میلادی، کشتی ناخدای بدنام و آدمربا «بولی هیز» به نام «لئونورا» هنگامی که به‌دلیل طوفان در بندرگاه اوتوه توقف کرده بود غرق شد. بولی هیز برای خود خانه‌ای در اوتوه ساخت و در هفت ماهی که به ترور مردم محلی مشغول بود در آن زندگی کرد. در سپتامبر ۱۸۷۴ اچ‌ام‌اس رسریو (۱۸۶۰) به فرماندهی «ناخدا دوپویس» به کُسرائه آمد تا درستی یا نادرستی اتهامات وارده به هیز را بررسی کند. هیز دستگیر شد؛ اما با
وارده به هیز را بررسی کند. هیز دستگیر شد؛ اما با قایقی به درازای ۱۴ پا که از باقیمانده‌های لئونورا ساخته شده بود فرار کرد. شاید گنج او جایی در جنگل، زیر خاک باشد. اما حفاری و کاوش‌های انجام شده برای یافتن آن تا به امروز ناموفق بوده‌است. فرمانروایی آلمان. در ۱۸۸۵میلادی پس از آنکه درگیری بین امپراتوری اسپانیا و امپراتوری آلمان با میانجی‌گری واتیکان پایان یافت، نیروی دریایی اسپانیا کنترل کُسرائه را به دست گرفت. پس از شکست اسپانیا از ایالات متحده آمریکا در جنگ آمریکا و اسپانیا در ۱۸۹۸، در دوم فوریه ۱۸۹۹ میلادی
و اسپانیا در ۱۸۹۸، در دوم فوریه ۱۸۹۹ میلادی امپراتوری اسپانیا جزایر کارولین را به قیمت ۲۵ میلیون پزوتا (۱۷ میلیون مارک طلایی آلمان) به امپراتوری آلمان فروخت. فرمانروایی ژاپن. پس از جنگ جهانی اول، بر پایه پیمان ورسای، امپراتوری ژاپن قیمومیت و کنترل تمام مستعمره‌های بالاتر از خط استوا شامل جزایر کارولین، جزایر مارشال (به غیر از گوآم آمریکا)، جزایر ماریانا، و خلیج کیاچو را به‌دست‌آورد. در هنگام فرمانروایی امپراتوری ژاپن، کُسرائه شاهد رشد اقتصادی پیوسته از ۱۹۱۴ تا پیش از شکست و تسلیم امپراتوری ژاپن در جنگ
۱۹۱۴ تا پیش از شکست و تسلیم امپراتوری ژاپن در جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۵ بود. در آن هنگام آبخوست به وسیله چند مُبَلّغ مذهبی اداره می‌شد که مردم را ارشاد می‌کردند. ویلارد پرایس در بازید از کُسرائه در دهه ۱۹۳۰ (میلادی) می‌نویسد: هیچ زندانی در کُسرائه نیست، در طول ۶۰ سال هیچ قتلی اتفاق نیفتاده و مردم دربارهٔ نوشیدنی الکلی و تنباکو چیزی نمی‌دانند. ژاپنی‌ها کُسرائه را در هنگام جنگ جهانی دوم سنگربندی کردند. اما هیچ نبردی در کُسرائه اتفاق نیفتاد. امروزه همچنان بسیاری از تونل‌های کنده شده در طول جنگ، یافت می‌شوند.
از تونل‌های کنده شده در طول جنگ، یافت می‌شوند. حاکمیت آمریکا. در ۱۹۴۵ مدیریت کُسرائه به آمریکا داده شد. آمریکا کُسرائه را به عنوان بخشی از قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام مدیریت کرد. از دهه ۱۹۶۰ (میلادی) کمک و سرمایه‌گذاری آنها افزایش یافت. استقلال. در آغاز دوره قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام، کُسرائه به عنوان یکی از منطقه‌های شهرداری ایالت پوناپی مدیریت می‌شد. اما در ۱۹۷۷ از پوناپی جدا شده و مستقل شد. هنگامی که قانون اساسی میکرونزی در ناحیه‌های پالائو و جزایر مارشال قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام شکست
جزایر مارشال قلمرو تراست جزایر اقیانوس آرام شکست خورد، کُسرائه به ناحیه‌های باقی‌مانده یاپ، چوک (چوئوک) و پوناپی پیوست تا کشور ایالات فدرال میکرونزی پدید آید. کُسرائه تنها آبخوست کشور ایالات فدرال میکرونزی است که به‌تنهایی، یک ایالت مستقل است. اگرچه هفت یا هشت آبخوست خرد در نزدیکی آب‌سنگ مرجانی آبخوست اصلی (که مهم‌ترین آن للو است)، به‌عنوان بخشی از آبخوست اصلی فرض می‌شوند. منطقه‌های شهرداری. تا سال ۱۹۷۷ کُسرائه به نواحی یا روستاهای زیر تقسیم می‌شد: در سال ۱۹۸۰ پنج منطقه شهرداری در کُسرائه ایجاد شدند: با
۱۹۸۰ پنج منطقه شهرداری در کُسرائه ایجاد شدند: با پیوستن والونگ به تافونساک، تعداد منطقه‌های شهرداری به چهار منطقه کاهش یافت. ترابری. فرودگاه بین‌المللی کُسرائه در یک آبخوست انسان‌ساز در امتداد آب‌سنگ مرجانی ساخته شده‌است. این آبخوست انسان‌ساز در فاصله از ساحل آبخوست اصلی قرار دارد و با یک پل به آبخوست اصلی راه دارد. دو پرواز در هفته از هر طرف به گوآم و هاوایی از این فرودگاه توسط شرکت هواپیمایی یونایتد ایرلاینز (در گذشته توسط کنتیننتال میکرونزی) «آیلند هاپِر» با بوئینگ‌های ۷۳۷–۸۰۰ انجام می‌شود. این پروازها
با بوئینگ‌های ۷۳۷–۸۰۰ انجام می‌شود. این پروازها در مسیر خود در پوناپی و چوک و مقصدهایی در جزایر مارشال توقف می‌کنند. نائورو ایرلاینز نیز یک پرواز در هفته با بوئینگ ۷۳۷–۳۰۰ به بریزبن استرالیا، و نادی در فیجی دارد. آموزش و پرورش. مدرسه‌های دولتی. وزارت آموزش و پرورش ایالت کُسرائه شش دبستان و یک دبیرستان را مدیریت می‌کند: هر دانش‌آموز یک لپ‌تاپ. در ژوئیه ۲۰۱۱ وزارت آموزش و پرورش ایالت کُسرائه نخستین ایالت در ایالات فدرال میکرونزی بود که برنامه «یک لپ‌تاپ برای هر دانش‌آموز» را اجرا کرد. در پی آن، ۷۲۰ لپ‌تاپ
هر دانش‌آموز» را اجرا کرد. در پی آن، ۷۲۰ لپ‌تاپ ایکس‌او-۱ به دانش‌آموزان مدرسه‌های دولتی کُسرائه داده شد. زبان‌ها. زبان رسمی در ایالت کُسرائه، زبان کوسرائیایی است. اگرچه در مکاتبات اداری دولتی، از زبان انگلیسی نیز استفاده می‌شود. بر پایه قانون اساسی کُسرائه از زبان انگلیسی برای دادن حق برابر به همه ساکنان کُسرائه استفاده می‌شود. باید گفت که در دوره‌ای، قانون اساسی کُسرائه به هر دو زبان انگلیسی و کوسرائیایی، نوشته شده بود تا از درگیری‌های حل نشدنی جلوگیری شود، اما سرانجام، زبان کوسرائیایی پیروز شد. توجه شود
اما سرانجام، زبان کوسرائیایی پیروز شد. توجه شود که زبان رسمی در کشور ایالات فدرال میکرونزی زبان انگلیسی است. اقتصاد. در دوران نخستین، یک سامانه مبادله‌ای با صدف دریایی در کُسرائه وجود داشت. امروزه دانش کمی از چگونگی کارکرد این سامانه در دست است. از دهه ۱۹۶۰ (میلادی) تا کنون دولت ایالتی کُسرائه، استخدام‌کننده اصلی در آبخوست بوده‌است. درحالیکه ماهی‌گیری و کشاورزی سنتی، منابع اصلی درآمد و اقتصاد آن هستند. واردات، جای هرگونه کالاهای بومی دیگر که در گذشته در خود کُسرائه ساخته می‌شدند را گرفته‌است. دلار آمریکا
کُسرائه ساخته می‌شدند را گرفته‌است. دلار آمریکا واحد پول رایج در کُسرائه و همه کشور ایالات فدرال میکرونزی است. تا به امروز صنعت گردشگری کُسرائه محدود به غواصی اسکوبا در آب‌سنگ‌های مرجانی بوده که ماننده حلقه، همه آبخوست را در بر می‌گیرند. محبوبیت موج‌سواری، کوهنوردی، و موج‌سواری با پارو در میان کرناها در حال افزایش است. مسابقه دو سالانه راک‌هاپر به طول که از سال ۲۰۱۳ آغاز شده، ورزشکاران بسیاری را از پوناپی و آب‌سنگ حلقوی کواجالین به خود جذب می‌کند. واگذاری تفریح‌گاه با قرعه کشی. در ژوئیه ۲۰۱۶ تفریحگاه
تفریح‌گاه با قرعه کشی. در ژوئیه ۲۰۱۶ تفریحگاه نائوتیلوس کُسرائه با یک قرعه‌کشی که از همه جهان در آن شرکت داشتند واگذار شد. خانواده صاحب‌های پیشین آن (داگ و سالی بِیتز)، آن‌ها را متقاعد کردند که در هنگام بازگشت به استرالیا، تفریح‌گاه را به جای فروش، با قرعه‌کشی واگذار کنند. برنده این قرعه‌کشی «جاشوآ» از ایالت نیو ساوت ولز استرالیا بود. خوراک. سنتی. خوراک سنتی کُسرائه، درخت نان، نارگیل، موز، یم، و نیشکر است. درخت نان، خوراک اصلی بود که در دوران کمبود، در گودال‌های پوشیده از برگ درخت نگهداری می‌شد. نارگیل
پوشیده از برگ درخت نگهداری می‌شد. نارگیل خوراک طبقه نخبه‌ها و فرمانروایان بود. خوراک مهم‌ترین نقش در سبک زندگی در کُسرائه را داشت؛ زیرا هر روستا از گروهی از خانواده‌ها تشکیل می‌شد که در خانه‌هایی ساخته شده به دور یک آشپزخانه (زمین گرمایی)، گرد هم می‌آمدند. تارو نرم به شکل یک خوراک ویژه مهمانی درمی‌آمد که به آن «فاه‌فاه» می‌گفتند. این خوراک توسط مردانی آماده می‌شد که جزئی‌ترین مهارت‌های آماده‌سازی آن به آن‌ها آموزش داده می‌شد. این افراد خوراک دیگری به نام «سوهکا» یا «کاوا» را نیز آماده می‌کردند که با گرم
«سوهکا» یا «کاوا» را نیز آماده می‌کردند که با گرم کردن ریشه گیاهان کوهی درست شده و فقط برای طبقه نخبگان بود. ماهی با تور ماهی‌گیری گرفته می‌شد. امروزی. امروزه خوراک بیشتر خانواده‌ها برنج وارداتی و ماهی و گوشت کنسرو شده‌است که با ماهی تازه محلی و ریشه محصولات کشاورزی، مخلوط می‌شوند. حتی امروز، فاه‌فاه و خوک نیز بیشتر، خوراک ویژه مهمانی است. به نظر می‌رسد که ژاپنی‌ها درخت لیموترش را به کُسرائه آوردند که محصول آن کیفیت مناسبی دارد. چند گونه نارنگی که هنگام رسیدن به رنگ سبز در می‌آیند در کُسرائه فراوان بوده و