payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حال جابجایی دینامیک می‌باشد. اقدام‌های مؤثری از قبیل ارتباط رسانه‌ای بین ماشین‌ها مانند روش‌های تعقیب خودروها می‌تواند فعال شود. اینونت به تبیین موارد امنیتی در وسائل نقلیه، جریان ارتباطات بین آن‌ها و مخابرات می‌پردازد. از ونت انتظار آن می‌شود تا طیف وسیعی از تکنولوژی‌های مخابرات بی‌سیماز قبیل ارتباطات برد کوتاه تخصیص یافته (DSRC) که یک نوع از وای-فای می‌باشد را پیاده‌سازی کند. دیگر کاندیداهای تکنولوژی مخابرات بی‌سیم تلفن همراه، ماهواره مخابراتی و وایمکس می‌باشند. ونت می‌تواند به عنوان جزءی از سامانه
می‌باشند. ونت می‌تواند به عنوان جزءی از سامانه ترابری هوشمندیا (ITS) در نظر گرفته شود. همانطور که در سامانه ترابری هوشمند پیش‌بینی شده وسائل نقلیه با یکدیگر از طریق ارتباط بین وسیله‌ای (IVC) و با حاشیه مسیر از طریق ارتباط حاشیه جاده به وسیله نقیله (RVC) فراهم شده‌است. هدف ثانویه اینست که در آینده شبکه وسائل نقلیه به مسیرهایی امن تر و مؤثر تر با فراهم کردن اطلاعات زمانی به رانندگان کمک نماید. استاندارد. در انجمن ارتباطات مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک یک زیر کمیته در زمینه کاربردهای مخابراتی و شبکه‌ای وسائل
کمیته در زمینه کاربردهای مخابراتی و شبکه‌ای وسائل نقلیه‌ای (VNTA) وجود دارد. منشور این کمیته شامل ارتقای فنی و فعالیت در زمینه‌های شبکه‌های خودرویی، ارتباطات خودرو به خودرو، خودرو به حاشیه جاده و خودرو به زیرساخت‌ها، استانداردها، مانیتورینگ ترافیک زمان-واقعی، تکنولوژی‌های مدیریت بین ساختاری و سایر کاربردهای مخابراتی و سرویس‌ها مبتنی بر سامانه ترابری هوشمند می‌باشد.
قاجارها یکی از ایلات ترک اُغوز هستند که در شمال غربی ایران، و ارمنستان و جمهوری آذربایجان زندگی می‌کنند. آن‌ها یکی از طوایف قزلباش را شکل می‌دادند که در پایه‌گذاری شاهنشاهی صفوی نقش داشتند. در سال ۱۷۹۴، آقامحمدخان قاجار از این ایل، دودمان زندیه در ایران را سرنگون کرد و شاهنشاهی قاجاری را بنیاد نهاد. شاخه‌های ایل قاجار. ایل قاجار که در استرآباد ساکن بودند از دو شاخه اصلی یوخاری باش (بالا دستی) و اشاقه باش (پایین دستی) که به ترتیب در بالا و پایین رود گرگان ساکن بودند تشکیل می‌شدند و هر شاخه شش زیرشاخه داشت:
بودند تشکیل می‌شدند و هر شاخه شش زیرشاخه داشت: زیرشاخه‌های اشاقه باش: قوینلو، عزالدینلو، شام بیاتی، قرامو سانلو، واشلو و زیادلو. زیرشاخه‌های یوخاری باش: دولو، ساپانلو، کهنه‌لو، خزینه دارلو، قیاقلو و کرلو. ریشه نام قاجار. در حقیقت واژه قاجار از نام یکی از فرماندهان سپاه چنگیزخان مغول به نام قاچار نویان گرفته شده است واژه قاجار عربی شده واژه ترکی (قاچار) است قاچ + ار:به معنی دونده یا کسی که خوب می‌دود. (قاچار در ترکی به معنی دونده است) همانند واژه قاچاقی که از یک ریشه هستند. پس قاچار نویان که نام قاجارها از
یک ریشه هستند. پس قاچار نویان که نام قاجارها از وی گرفته شده است یعنی نویانی که تند می‌دود نویان هم یک نام مغولی است.[۱۳] نظریه دیگری وجود دارد که واژه قاجار (و خزرو هَزاره) را از ریشه کهن اوراسیایی Qasar و همخانواده اشتقاقی با واژه‌های کهن قیصر، سزار، کایزر و خسرو دانسته است. تاریخ. ایل قاجار یکی از هفت ایل اصلی ترکمان قزلباش بود که در زمان صفویه از آناتولی و شام به ایران مهاجرت کرده و شاه اسماعیل به یاری توان نظامی آنها سلسله صفویه را بنیان نهاد. شاخه‌های مختلف این ایل در ممالک ارمنستان و شام مسکن
مختلف این ایل در ممالک ارمنستان و شام مسکن گزیدند. امیر تیمور گورکانی پس از لشکر کشی به آسیای صغیر و شام در سال ۸۰۳ (قمری) هنگامی که به ایران بازمی‌گشت، جمعی از طوایف ترکمان را که در شام و ارمنستان و آسیای صغیر به سر می‌بردند، با خود به ایران آورد، که طوایف روملو و شاملو و قاجار از آن جمله بودند. از طایفه قاجار جمعی به ترکستان بازگشتند و گروهی در اطراف شهرهای گنجه و ایروان و حدود قره‌باغ مسکن گرفتند. هنگامی که شاه اسماعیل یکم، در آغاز کار خویش، از لاهیجان به آذربایجان آمد و به جمع‌آوری مرید پرداخت، گروهی
به آذربایجان آمد و به جمع‌آوری مرید پرداخت، گروهی از سران طایفه قاجار نیز به او پیوستند و در زمره صوفیان قزلباش داخل شدند، و در دوران پادشاهی صفویه به مقامات و منصب‌های عالی رسیدند. شاه عباس یکم این طایفه را به سه قسمت تقسیم کرد. گروهی را به نواحی مرو و شمال خراسان فرستاد، تا در برابر حمله ازبکان و ترکمانان سدی باشد. گروه دیگر را در حدود قره باغ و شمال رود ارس، در مقابل طوایف لزگی گذاشت، و دسته سوم را گرگان(استرآباد) مسکن داد. قاجارها حداقل از قرن نهم ه‍.ق و بعد از آن در قراباغ، بوزوق، آیدین آناتولی و حلب
و بعد از آن در قراباغ، بوزوق، آیدین آناتولی و حلب شام و از اوایل قرن یازدهم ه‍.ق در استرآباد و مرو ساکن بودند. مردم داغستان حداقل تا قرن سیزدهم، اهالی گنجه و قراباغ و ایروان را قاجار عنوان می‌کردند. در محرم ۱۱۹۵ در بارفروش، آقا محمدخان به اسارت لاریجانی‌ها درآمد و با وساطت حاجی خان حلال خور و عباسقلی بیگ لاریجانی به همراه همسر و فرزندان برادر در بندپی تحت‌الحفظ نگهداری می‌شد. مدتی نگذشته بود جماعت حلال خوریه با نیروی نظامی، او و حرمش را در بازگشت به بار فروش و رهایی کمک کردند. پس از فتح تهران در ۱۱۹۸، آقا
و رهایی کمک کردند. پس از فتح تهران در ۱۱۹۸، آقا محمد خان دستور داد آسیه خانم و دو فرزندش از مازندران به تهران بیایند و از آن پس محل استقرار آنان تهران بود. آقا محمدخان در ۱۲۰۰ رسماً بر تخت سلطنت تکیه زد و سلسله قاجار، حکومت بر ایران را آغاز کرد. در کتاب خواجه تاجدار نوشته ژان گور که ذبیح‌الله منصوری آن را به پارسی برگردانده است آمده است: ایل قاجار توسط شاه عباس در شرق طبرستان و در استرآباد یا همان گرگان کنونی سکونت داده شدند تا سدی در برابر حملات قبایل ترکمن شمالی باشند. آقامحمد خان در این زمان برای مطیع
شمالی باشند. آقامحمد خان در این زمان برای مطیع کردن برادران خود به جنگ با آنان پرداخت و حتی یکبار با شورش برادرش حسین قلی خان تا پای مرگ پیش رفت. ولی سرانجام در بندپی توسط حاجی خان حلال خور و عباسقلی بیگ لاریجانی و چند برادرش نجات یافت و به ساری آمد و تاج سلطنتی را که توسط زرگران ساری ساخته شده بود بر سر نهاد و پایتخت خود را ساری نهاد و به دستور وی جشن نوروز را با تشریفات زیاد برگزار نمودند. در زمانی که افغان‌های غلجه‌زایی قندهار به رهبری محمود افغان به اصفهان تاخته، این شهر و شاه سلطان حسین را محاصره
اصفهان تاخته، این شهر و شاه سلطان حسین را محاصره کردند فتحعلی‌خان قاجار رئیس شاخه اشاغی‌باش ایل قاجار به کمک پادشاه صفوی آمد ولی شاه سلطان حسین به خاطر محاصره اصفهان و به خطر افتادن جان خانواده صفوی که اسیر محمود بودند به او پیغام داد که با افغان‌ها درگیر نشود به همین سبب او دوباره به مازندران برگشت. پس از مرگ کریم خان زند آقا محمد خان از شیراز مرکز دولت زند گریخت و به استرآباد، مرکز ایل قاجار، رفت. وی پس از تحکیم موقعیت خود در میان قاجارها به گسترش قلمرو خود در کشور دست زد. وی سرانجام با شکستن دادن رقیب
خود در کشور دست زد. وی سرانجام با شکستن دادن رقیب خود لطفعلی خان زند در سال ۱۱۷۳شمسی موفق شد حکومت زند را براندازد و در سال ۱۱۷۵شمسی، خراسان را تصرف کرد و به حکومت بازماندگان افشاریان در خراسان پایان داد. پس از تثبیت قدرت تهران را پایتخت خود قرار داد و به حاکمیت سلسله قاجار در ایران رسمیت داد. تاریخ نویسانی که تاریخ قاجارها را نوشته‌اند ایشان را مغول دانسته‌اند، اما چون هیچگونه سند کتبی بکار نبرده‌اند این خود می‌رساند که تنها به گفته و مدل سر کردگان این طایفه بسنده کرده‌اند؛ زیرا بسیاری از طوایف ترک، از
بسنده کرده‌اند؛ زیرا بسیاری از طوایف ترک، از اعقاب چنگیز و پادشاهان مغول بودن را افتخاری پنداشته و خود را به ایشان نسبت داده‌اند و نسب خود را نخست به تیموریان و از آن راه به ایلخانان مغول رسانده و حتی قراقویونلوها و آق‌قویونلوها راهم که با ایشان نزدیک بوده‌اند با خود درین نسبت شریک کرده‌اند. این مورخان گفته‌اند که قاجارها با هلاکوخان مغول در ۶۵۶ هجری وارد ایران شده‌اند و تا ۷۳۹ که سلسله ایلخانان مغول منقرض شده به حال چادرنشینی و بیابان‌گردی از کنار جیحون گرفته تا دشت مغان زندگی کرده‌اند و چون در سال ۷۳۹
گرفته تا دشت مغان زندگی کرده‌اند و چون در سال ۷۳۹ دست ایلخانان از پادشاهی ایران کوتاه شد، ایشان زندگی خود را در خطر دیدند و از ایران به شام یعنی سوریه کنونی هجرت کردند تا اینکه تیمور گورکانی در ۸۰۳ بدان سرزمین رسید، قاجارها را در آنجا دید و ایشان را جزو لشکریان خود پذیرفت و با خود به ایران بازگردانید. گویا این نکته که قاجارها زمانی به شام رفته و از آنجا به ایران آمده باشند درست باشد زیرا که در میان طوایف ترکان غربی طایفه معروف بیات هست و در میان طوایف قاجار طایفه‌ای هست بنام شامبیاتی، یعنی بیات‌های شام و
طایفه‌ای هست بنام شامبیاتی، یعنی بیات‌های شام و این می‌رساند که قاجارها به بیاتها نزدیک بوده‌اند و لااقل این طایفه شامبیاتی مدتی در شام مانده است. دلیل بسیار قوی براینکه قاجارها از نژاد مغول و حتی از ترکان شرقی نبوده‌اند اینست که در همه اسناد نسب خود را به طایفه «سالور» رسانده‌اند و سالور قطعاً از همان ترکان ماورای قفقاز بوده و در میان طوایف ماورای قفقاز همه جا نام آنها را با خزرها و قبچاتها و بلغارها و بجناکها و دیگران با هم برده‌اند؛ و بازدلیل دیگر اینست که قاجارها از نخست خود را خویشاوند نزدیک آق
اینست که قاجارها از نخست خود را خویشاوند نزدیک آق قویونلو دانسته‌اند و حتی به پادشاهی این سلسله فخر کرده‌اند و نام دیگر این طایفه «بایندر» است و بایندر نیز از طوایف ترکان ماوراء قفقاز بوده و نامشان را با طوایف دیگر آن سرزمین توأم کرده‌اند. وانگهی قاجارها تنها در دوره صفویه در تاریخ ایران پیدا شده‌اند. پس احتمالاً، قاجارها مغول، ترکمان و سلجوقی نبوده‌اند بلکه از ترکان غربی و خویشاوند نزدیک خزرها و قبچانها و بلغارها و بجناکها بوده‌اند و در حدود قرن هشتم با سایر طوایف ترک ماورای قفقاز از آن سرزمین هجرت
با سایر طوایف ترک ماورای قفقاز از آن سرزمین هجرت کرده‌اند. اینان نخست در حدود قرن هشتم با سایر طوایف ترک ماورای قفقاز از آن سرزمین هجرت کرده‌اند و سپس ۲۰۰ سال بعد از حمله مغول به ایران مجدداً به ایران برگشته‌اند. صفویه آنها را از آذربایجان به مازندران و گرگان و مرکز ایران برده‌اند و با افشارها و بیاتها و بایندرها بسیار نزدیک بوده و حتی شریک سرنوشت و شاید همسفر ایشان بوده‌اند.
سینمای سوررئالیستی رویکردی مدرن در حوزه نظری، نقد و تولید فیلم است که ریشه آن به دهه ۱۹۲۰ در پاریس برمی‌گردد. مانند سینمای دادا، مشخصه‌های ویژه سینمای سورئالیستی، تلفیق، انکار روان‌شناسی دراماتیک و استفاده مکرر از تصاویر تکان‌دهنده است. نخستین فیلم سوررئالیستی "صدف و مرد روحانی" است که در سال ۱۹۲۷ بر اساس سناریویی از آنتونن آرتو، توسط ژرمن دولاک ساخته شده‌است. از دیگر فیلم‌های شاخص این گونه می‌توان از "سگ اندلسی" و "عصر طلایی" ساخته لوییس بونوئل و سالوادور دالی نام برد. بونوئل فیلم‌های زیاد دیگری را با
دالی نام برد. بونوئل فیلم‌های زیاد دیگری را با درجات مختلفی از اثر سورئالیستی تولید کرد. اصول نظری. مایکل ریچاردسون در کتاب خود "سورئالیسم و سینما" در سال ۲۰۰۶ چنین استدلال می‌کند که آثار سورئالیستی نه با سبک یا فرم‌شان، بلکه با توجه به نتایج عمل فراواقع‌گرایی در آن‌ها، شناخته و تعریف می‌شوند. وی می‌نویسد: «سورئالیست‌ها در پی برآوردن و خلق برخی عوالم جادویی که فراواقعی شناخته می‌شوند، نیستند. علاقهٔ آن‌ها اغلب و انحصاراً به نقاط اتصال و لولاهای عرصه‌ها و حوزه‌های مختلف «وجود» است. سورئالیسم همیشه در مورد
مختلف «وجود» است. سورئالیسم همیشه در مورد عزیمت است تا رسیدن. یعنی همیشه به دنبال راه‌های خروج از آنچه هست می‌گردد تا یافتن آنچه هست! ریچاردسون به جای ارائه دادن یک زیبایی‌شناسی ثابت، سورئالیسم را چونان نقطهٔ متغیر جذبه و کششِ پیرامون آنچه که فعالیت پیوستهٔ سورئالیست‌ها به دست می‌دهد، تعریف می‌کند.» سورئالیسم بر اساس تصاویر غیرمنطقی و ذهن ناهشیار ترسیم می‌شود. با این‌حال نباید سورئالیست‌ها را به خطا خیال‌باف یا ناتوان از تفکر منطقی دانست. بلکه بسیاری از سورئالیست‌ها در این زمینه خود را انقلابی معرفی
از سورئالیست‌ها در این زمینه خود را انقلابی معرفی می‌کنند. به جای ارایهٔ یک زیبایی‌شناسی ثابت، می‌توان سورئالیسم را به عنوان یک شکل هنری همیشه در حال تغییر تعریف کرد. بی اطمینانی به تماشاگر. سینمای سوررئالیسم به جای ایجاد اطمینان در مخاطب مبنی بر واقع‌گرایی رویدادها، او را در فضایی از ابهام و تردید قرار می‌دهد. این نوع سینما با بهره‌گیری از عناصر بصری و روایی غیرمعمول، مرز میان واقعیت و رویا را مبهم می‌کند و به مخاطب اجازه می‌دهد تا تعابیر شخصی خود را از فیلم داشته باشد. این بی‎اعتمادی تعمدی به واقعیت،
فیلم داشته باشد. این بی‎اعتمادی تعمدی به واقعیت، عنصری کلیدی در سینمای سوررئالیسم است و به مخاطب این امکان را می‌دهد تا به لایه‌های پنهان ذهن و ناخودآگاه خود نفوذ کند. در واقع، سینمای سوررئالیسم به شدت با عناصر انفعالی سینما گره خورده است. زمانی که مخاطب در مواجهه با تصاویر و رویدادهای عجیب و غریب قرار می‌گیرد، به جای اینکه به دنبال یافتن پاسخ‌های منطقی باشد، به درون خود فرو می‌رود و به دنبال یافتن معانی شخصی و نمادین در آن‌ها می‌گردد. این رویکرد انفعالی، به مخاطب اجازه می‌دهد تا به طور فعال در خلق معنا و
مخاطب اجازه می‌دهد تا به طور فعال در خلق معنا و تفسیر فیلم مشارکت کند. ایهام. سوررئالیسم و ایهام، هرچند با هم مرتبط‌اند، اما مفاهیم متمایزی هستند. ایهام به معنای چند معنایی بودن و قابلیت تفسیرهای مختلف از یک عنصر یا عبارت است. در حالی که سوررئالیسم جریانی هنری است که به دنبال خلق آثاری مبهم، رویاگونه و فراواقع‌گرا است. در سوررئالیسم، ایهام به عنوان ابزاری برای ایجاد فضای مبهم و تحریک تفکر مخاطب به کار می‌رود. اما این به معنای آن نیست که هر اثر مبهم، سوررئالیستی است. بسیاری از آثار هنری دارای لایه‌های
است. بسیاری از آثار هنری دارای لایه‌های معنایی چندگانه هستند، اما لزوماً سوررئالیستی نیستند. سوررئالیسم به دنبال ایجاد شکافی میان واقعیت و رویا است و با استفاده از عناصر غیرمنطقی و ترکیب‌های عجیب و غریب، مخاطب را به دنیایی فراتر از واقعیت می‌برد. در این دنیا، مرز میان واقعیت و خیال، منطق و احساس، و عقل و شهود محو می‌شود. به همین دلیل، تفسیر آثار سوررئالیستی اغلب دشوار و چندوجهی است. بنابراین، می‌توان گفت که ایهام یکی از ویژگی‌های آثار سوررئالیستی است، اما سوررئالیسم به معنای ایجاد ایهام صرف نیست. بلکه هدف
به معنای ایجاد ایهام صرف نیست. بلکه هدف سوررئالیسم، خلق آثاری است که مخاطب را به تفکر و تعمق وادار کند و او را به دنیایی از معنا و رمز و راز ببرد. فیلم‌های جدیدتر. ژزف کورنل پس از ۱۹۳۰ و در آمریکا فیلم‌های سورئالیستی می‌ساخت. فیلم‌هایی مانند "رز هوبارت" محصول ۱۹۳۶. آنتونن آرتو، فیلیپ سوپو و روبر دسنوس فیلم‌نامه‌های فیلم‌های بعدی را می‌نگاشتند. سالوادور دالی در ۱۹۴۵ سکانس یک خواب در فیلم "طلسم شدهٔ" آلفرد هیچکاک را طراحی کرد. دالی و والت دیزنی در ۱۹۴۶ شروع به کار بر روی فیلمی به نام "دستینو" (انیمیشنی ۷
به کار بر روی فیلمی به نام "دستینو" (انیمیشنی ۷ دقیقه‌ای) کردند که این پروژه در نهایت در سال ۲۰۰۳ به پایان رسید. آثار فیلم‌ساز و کارگردان تلویزیونی آمریکایی، دیوید لینچ مانند "کله‌پاک‌کن"، "توئین پیکس"، "جاده مالهالند" و "اینلند امپایر"، جز سینمای سورئالیستی طبقه‌بندی می‌شوند.
صدف و کشیش یکی از فیلم‌های تجربی سینمای فرانسه است که توسط ژرمن دولاک ساخته شده‌است. فیلم‌نامه این اثر توسط آنتونن آرتو نگاشته شده‌است. این فیلم در ۹ فوریه ۱۹۲۸ برای اولین بار در پاریس نمایش یافت. فیلم کوتاهی وهم‌انگیز، تصویرمحور، سورئالیستی و موجز است. در این اثر کشیشی دیوسرشت گرفتار وسوسه زنی می‌شود که سینه‌بندی از صدف به تن دارد. هنگامی که زن پستان‌بند صدفیش را باز می‌کند و از تن بیرون می‌آورد، سینه‌بند شعله‌ور می‌شود
اصل خاک یکی از شیوه‌های اعطای تابعیت است که بر اساس آن هر فردی که در قلمرو یا سرزمین یک کشور متولد می‌شود تابعیت یا شهروندی آن کشور را هم دریافت می‌کند. اصل خاک بیشتر در کشورهای مهاجرپذیر مورد اقبال واقع شده‌است کشورهایی که به کنوانسیون کاهش بی‌تابعیتی سال ۱۹۶۱ پیوسته‌اند، به افرادی که در کشتی، هواپیما یا قلمرو یا در آسمان و در محدودهٔ هوایی آن کشور متولد شده‌اند حق شهروندی و تابعیت می‌دهند و فرد متولد شده دارای تمام حقوق شهروندی آن کشور می‌باشد و این حقوق ربطی به ملیت یا شهروندی یا نوع اقامت (قانونی یا
ربطی به ملیت یا شهروندی یا نوع اقامت (قانونی یا غیرقانونی) والدینش ندارد و گذشت زمان بر حقوق شهروندی فرد تأثیر ندارد. اصل خاک در مقابل اصل خون قرار می‌گیرد که دیگر شیوهٔ معمول برای اعطای تابعیت است. بر اساس اصل خون هر کسی که فرزند یکی از اتباع کشوری باشد تابعیت آن کشور را دارا می‌شود. البته بسیاری از کشورهای دنیا نیز تلفیقی از اصل خاک و اصل خون را در نظام تابعیتی خود گنجانده‌اند. اصل خاک در دنیا. کانادا و آمریکا تنها کشورهای توسعه‌یافته هستند که از اصل خاک تبعیت می‌کنند. همانطور که در نقشه مشخص است اصل خاک
می‌کنند. همانطور که در نقشه مشخص است اصل خاک بیشتر در بر جدید (قاره‌های آمریکای شمالی و جنوبی) مورد استفاده است و از سال ۲۰۰۴ هیچ کشور اروپایی‌ای از قانون اعطای تابعیت بدون قید و شرط (اصل خاک) تبعیت نمی‌کند. طبق گزارش اوت ۲۰۱۰ از میان ۱۹۴ کشور فقط ۳۰ کشور از اصل خاک تبعیت می‌کنند. وضعیت اصل خاک: اصل خاک اصلاح شده. در بعضی از کشورها برای جلوگیری از مهاجرت‌های غیرقانونی شروطی را برای اصل خاک قائل شدند: لغو اصل خاک. بعضی از کشورها مانند هند از قبل این قانون را داشتند ولی برای جلوگیری از مهاجرت غیرقانونی
را داشتند ولی برای جلوگیری از مهاجرت غیرقانونی کشورهای همسایه مانند بنگلادش اصل خاک را ملغی کردند و شرطی مبنی بر دارا بودن ملیت آن کشور توسط یکی از والدین را برای اعطای ملیت به کودک به دنیا آمده در خاکشان قرار دادند. هند در تاریخ ۳ دسامبر ۲۰۰۴ این شرط را قرار داد. برای جلوگیری از تابعیت مضاعف اول اوت ۱۹۸۹ قانون اساسی کشور مالت به اصل خون انتقال یافت در همه‌پرسی ۲۰۰۴ ایرلند برای مقابله با هجوم پناهندگان اصل خاک را به اصل خون تغییر داد.
ناصر رفعت (زاده ۱۳۰۷ - تهران) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده، مدیر فیلم‌برداری و تدوین‌گر اهل ایران است. وی در سال ۱۳۵۰ استودیو آربی را تأسیس کرده‌است.
ادریس دبی ایتنو (زاده ۱۸ ژوئن ۱۹۵۲ – درگذشته ۲۰ آوریل ۲۰۲۱ ) رئیس‌جمهور چاد از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۱ و رئیس جنبش نجات میهن‌پرستی بود. وی رهبری یک کودتا علیه رئیس‌جمهور حسین حبری در دسامبر ۱۹۹۰ را برعهده داشت و به این ترتیب قدرت را به دست گرفت و از شورش‌های مختلف بعدی و تلاش‌هایی که برای کودتا علیه وی صورت گرفت جان سالم به در برد. دبی در انتخابات ۱۹۹۶ و ۲۰۰۱ پیروز شد و پس از برداشتن موانع قانونی و محدودیت‌های تکرار دوره ریاست‌جمهوری موفق شد در سال‌های ۲۰۰۶، ۲۰۱۱، ۲۰۱۶ و ۲۰۲۱ دوباره در انتخابات پیروز شود. دبی باعث
و ۲۰۲۱ دوباره در انتخابات پیروز شود. دبی باعث شد تا چاد در پایین فهرست شاخص مردم‌سالاری قرار گیرد. او در ۲۰ آوریل ۲۰۲۱ هنگام فرماندهی نیروهای خود علیه شورشیان جبهه تغییر و توافق چاد (FACT) کشته شد. زندگی سیاسی. ادریس دبی در دسامبر ۱۹۹۰ با کودتای نظامی دولت حسین حبری را ساقط کرد و در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۹۶ و ۲۰۰۱ قدرت را به دست آورد و پس از آن با تغییر در قانون اساسی توانست دوباره در انتخابات سال ۲۰۰۶ و ۲۰۱۱ نیز نامزد شرکت در انتخابات ریاست‌جمهوری چاد شود و به پیروزی برسد. او در ژانویه ۲۰۰۶ به نام
شود و به پیروزی برسد. او در ژانویه ۲۰۰۶ به نام خانوادگی خود "Itno" را اضافه کرد. انجام اصلاحات قانون اساسی چاد در سال ۲۰۰۵ به منظور مجوز شرکت در انتخابات ریاست‌جمهوری، سبب شد که دبی پشتیبانی ارتش را از دست بدهد و این کشور دچار شورش‌های فراوانی از سمت مخالفان شود. انتخابات ۲۰۲۱ ریاست‌جمهوری چاد، با تحریم «صالح کبزابو»، «واد العبد القادر کاموگه» و «گارلژی یورونگ» سه نامزد مخالف دولت در انتخابات همراه شد. این سه نامزد مخالف ادریس دبی از وجود هزاران کارت انتخاباتی اضافی خبر داده بودند. دبی در این انتخابات تنها
اضافی خبر داده بودند. دبی در این انتخابات تنها با «پاهامی پاداکت آلبرت» و «ناجی مادو» که با آرای زیر ۵ در صد آوردند به رقابت پرداخت. مرگ. اعلام پیروزی دبی در انتخابات ساختگی ریاست‌جمهوری با بیش از ۷۹ درصد آرا موجب تشدید درگیری‌ها در چاد شد. روز ۲۰ آوریل ۲۰۲۱ دبی براثر جراحات ناشی از درگیری‌ها با شورشیان در شمال این کشور کشته شد. دبی برای بازدید از نیروهای نظامی به خط مقدم درگیری‌ها با شورشیان در مرز چاد با لیبی رفته بود. بدنبال مرگ دبی، پارلمان و دولت منحل شد و محمد ادریس دبی، پسر دبی، برای ۱۸ ماه اداره
شد و محمد ادریس دبی، پسر دبی، برای ۱۸ ماه اداره کشور را برعهده گرفت.
کودک‌ربایی خیابان مجیدیه به رویداد کودک‌ربایی رخ‌داده در روز چهارشنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۲ در خیابان ۱۶متری دوم مجیدیه شمالی (خیابان رسالت تهران) گفته می‌شود. در این رویداد، کودکی ۸ماهه به نام «محمدطاها فراهانی» توسط فردی ناشناس ربوده شد. سرانجام پس از گذشت ۵۹ روز عصر شنبه ۲۶ مرداد ۱۳۹۲ این کودک در شبستان مسجد امام رضا در حوالی بزرگراه باقری در حالی که شماره تلفن پدرش با سنجاق به سینه‌اش وصل شده بود درون یک سبد پیدا شد و با تن‌درستی به آغوش خانواده‌اش بازگشت. شرح ربایش. چهارشنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۲ مادر محمدطاها (مریم
ربایش. چهارشنبه ۲۹ خرداد ۱۳۹۲ مادر محمدطاها (مریم میرزایی) به اتفاق دختر ۵ساله‌اش زهرا و محمدطاهای ۷ماهه برای خرید به بیرون از منزل رفته بود. محمدطاها درون کالسکه‌اش خواب بود که به سوپرمارکتی با پله‌های بلند رسیدند که مانع ورود کالسکه محمدطاها می‌شد. مادر محمدطاها بناچار او را برای چند لحظه در پیاده‌رو رها کرد و با دخترش زهرا از پله‌های سوپرمارکت بالا رفت تا سؤالی بپرسد؛ ولی هنگامی که در کمتر از یک دقیقه از آن‌جا بیرون آمد متوجه شد کالسکه خالی است و محمدطاها ربوده شده‌است. دقایقی با پریشانی از افراد آن
ربوده شده‌است. دقایقی با پریشانی از افراد آن خیابان و خیابان‌های اطراف پرس‌وجو کرد که بی‌نتیجه بود؛ بنابراین، به کلانتری ۱۲۷ نارمک رفت و ماجرا را شرح داد. پیگیری‌های پلیسی. با تشکیل پرونده مقدماتی با موضوع «ربایش کودک» به دستور شعبه یازدهم بازپرسی دادسرای ناحیه ۲۷ تهران این پرونده برای انجام تحقیقات تخصصی در اختیار اداره یازدهم پلیس آگاهی تهران بزرگ قرار گرفت. کارآگاهان این اداره پس از مراجعه به محل ربایش و انجام دادن تحقیق متوجه شدند زنی حدوداً ۳۵ساله با روسری قرمز و مانتوی بنفش این کودک را ربوده و پیش از
قرمز و مانتوی بنفش این کودک را ربوده و پیش از خروج مادرش از داخل فروشگاه به‌سرعت از محل متواری شده‌است. سرهنگ کارآگاه، آریا حاجی‌زاده، معاون مبارزه با جرایم جنایی پلیس آگاهی تهران بزرگ اعلام کرد با توجه به حساسیت موضوع تیم ویژه‌ای در اداره یازدهم پلیس آگاهی تهران بزرگ رسیدگی به این پرونده را بر عهده دارد. پلیس آگاهی از شهروندان تهران نیز خواسته بود در صورت داشتن هر گونه اطلاعات در این‌باره مراتب را در اختیار اداره یازدهم پلیس آگاهی تهران بزرگ قرار دهند. قاضی پرونده نیز مجوز انتشار عکس این کودک را در
قاضی پرونده نیز مجوز انتشار عکس این کودک را در روزنامه‌ها صادر کرد. ماجرای پیداشدن. ۲۶ مرداد ۱۳۹۲، ساعت ۲۱:۴۱، وبلاگ "در جستجوی پسر عزیزمان محمدطاها" (که توسط بستگان محمدطاها برای یافتن او راه‌اندازی شده بود) خبری را منتشر کرد مبنی بر این که: «"محمدطاها پیدا شد و به آغوش خانواده بازگشت... اخبار تکمیلی فردا عصر به اطلاع می‌رسد"» و سه عکس جدید از محمدطاها را منتشر کرد. فردای آن روز ماجرای پیدا شدن محمدطاها در آن وبلاگ به این شرح منتشر شد: در روزهای بعد پدر و مادر محمدطاها (حسن فراهانی و مریم میرزایی) در
و مادر محمدطاها (حسن فراهانی و مریم میرزایی) در گفتگو با رسانه‌های گروهی جزئیات بیش‌تر و در بعضی موارد متفاوتی را از ماجرای پیدا شدن فرزندشان بازگو کردند. به گفته پدر محمدطاها (حسن فراهانی) ظاهراً خانواده‌ای که محمدطاها را از کودک ربا خریده بودند از اهالی محله دروازه غار تهران هستند. دستگیری کودک ربا (یان). به رغم آن که کارآگاهان پلیس آگاهی ایران سرنخ‌هایی از رباینده/ربایندگان این کودک به‌دست آورده‌اند ولی تاکنون موفق به دستگیری او/آنان نشده‌اند. بازتاب رسانه‌ای. این کودک‌ربایی بازتاب گسترده‌ای در
رسانه‌ای. این کودک‌ربایی بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌های گروهی ایران داشت. به‌طوری که، علاوه بر انتشار اخبار مربوط به آن در رسانه‌های نوشتاری پرتیراژ از جمله روزنامه همشهری، روزنامه جام جم، روزنامه ایران، روزنامه شرق، روزنامه کیهان، روزنامه اطلاعات، روزنامه خراسان، و خبرگزاری‌های برخط، در برنامه تلویزیونی پربیننده «ماه عسل» (با اجرای احسان علیخانی، آخرین روز ماه رمضان ۱۳۹۲) نیز به‌طور ویژه به آن پرداخته شد. کمپین در جستجوی پسر عزیزمان محمدطاها. بستگان محمدطاها با راه‌اندازی یک وبلاگ با عنوان «"در جستجوی پسر
با راه‌اندازی یک وبلاگ با عنوان «"در جستجوی پسر عزیزمان محمدطاها"» کمپینی را برای یافتن این کودک به راه انداختند. در این وبلاگ که با استقبال کم‌نظیری روبرو شد از شهروندان تهرانی درخواست شد هرگونه اطلاعی از محمد طاها به‌دست آوردند در اختیار آنان بگذارند و مژدگانی دریافت کنند. سرانجام، ۲۶ مرداد ۱۳۹۲ ساعت ۲۱:۴۱ بر روی این وبلاگ خبری منتشر شد مبنی بر این که: «محمد طاها پیدا شد و به آغوش خانواده بازگشت... اخبار تکمیلی فردا عصر به اطلاع می‌رسد» و سه عکس از محمدطاها پس از پیدا شدنش را منتشر کرد. فردای آن روز نیز
پس از پیدا شدنش را منتشر کرد. فردای آن روز نیز شرح تفصیلی ماجرای پیدا شدن محمدطاها در این وبلاگ منتشر شد.
راه‌آب‌نامه چاپ ۱۳۲۶ یکی از آثار نویسنده معاصر ایرانی، محمدعلی جمال‌زاده است. در این کتاب جمالزده با بیان داستانی ساده و طنزپردازانه به بررسی روحیه و خلقیات ایرانیان پرداخته. بکارگیری اصطلاحات عامیانه و بهره‌گیری از زبان رایج مردم از مشخصه‌های این کتاب است. داستان. «راه‌آب‌نامه» حکایت مردی است که از سفر فرنگ (در دوره تحصیلاتش) برای شرکت در عروسی خواهرش به ایران می‌آید. اما پس از انجام مراسم عروسی، با مشکل راه‌آب خانه روبه‌رو می‌شود؛ و حل این مشکل، فضای کلی داستان را در بر می‌گیرد؛ که در واقع بیان واقعیت‌های
را در بر می‌گیرد؛ که در واقع بیان واقعیت‌های آشکار در نوع ارتباطات، خلقیات و رفتارهای مردم آن روز ایران است.
بهلول یک نشریه طنز و اولین نشریه طنزی بود که در کشور ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷ منتشر شد. این نشریه در سال ۵۷ آغاز و تا سال ۱۳۶۰ مجموعاً ۹۰ شماره منتشر شد. نشریه بهلول که رویه خود را فکاهی، سیاسی-انتقادی اعلام کرده‌بود، از نشریات موفق پیش از کودتای ۱۳۳۲ بود. این نشریه در سالهای پس از کودتا دیگر منتشر نشد؛ ولی شماره نخست پس از انقلاب در روز سه شنبه ۲۹ اسفند ۱۳۵۷، در ۲۸ صفحه، به قیمت ۵ تومان و با روی جلد و پشت جلد رنگی تحت عنوان: «دوره جدید، سال بیست و نهم» انتشار یافت. سید احمد سکاکی صاحب امتیاز و مدیر مسئول، و
یافت. سید احمد سکاکی صاحب امتیاز و مدیر مسئول، و سید ابراهیم سکاکی و سردبیر آن بود. این مجله از شماره ۲ زیر نظر شورای نویسندگان اداره می‌شد. بهلول، بعنوان آغازگر حرکت مجدد مطبوعات طنز پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران به‌شمار می‌آید که بخشی از مطالب و تصاویر آن، تداوم بخش حرکات هزل پیش از خود است. عمده‌ترین مطالب بهلول شامل کاریکاتور، عکس، نثرهای کوتاه، صفحه جوک، گزارش طنز از مجلس (تماشاخانه پارلمان)، فرهنگ بهلول، داستان کوتاه (با امضای عوضعلی خان)، جدول و شعر بود. طنزپردازانی مثل محمد حاجی حسینی، محمد خرمشاهی، قدرت
مثل محمد حاجی حسینی، محمد خرمشاهی، قدرت اله عسگری، محمد اوزی، ناصر داروگر کرمانی، ایرج شمس (با امضای ایرج آنتن) با بهلول همکاری مستمر داشتند. از حاجی حسینی اشعار ضربی در این نشریه چاپ می‌شد که طرفداران خاص خود را داشت. در زمینه کاریکاتور، احمد عبداللهی نیا، جواد علیزاده، بیژن دلزنده، بهمن عبدی و داروین میثاقی با آن نشریه همکاری داشتند. بهلول، از نظر سیاسی به جناح فکری خاص وابستگی نداشت و سعی می‌کرد در جهت انقلاب حرکت کند و موضعی انتقادی- ارشادی در برخورد با مسایل روز داشته باشد. ضمن اینکه بخش قابل توجهی از