payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پروانه همگانی موزیلا یک پروانه نرم‌افزار آزاد مشروح و مفصل است که توسط بنیاد موزیلا نوشته و نگهداری می‌شود. از این پروانه به عنوان پروانه‌ای که هم ویژگی‌های پروانه تغییریافته بی‌اس‌دی و هم ویژگی‌های پروانه جی‌پی‌ال را دارد یاد می‌شود که سعی دارد مشکلات و نگرانی‌های توسعه‌دهندگان نرم‌افزار آزاد و نرم‌افزار انحصاری را تعادل بخشد. این پروانه دو بار مورد بازبینی قرار گرفته‌است و در نسخه آخر آن که ۲٬۰ است، سعی شده تا سادگی پروانه حفظ شود و سازگاری بهتری با دیگر پروانه‌ها داشته باشد. این پروانه که به اختصار به آن
داشته باشد. این پروانه که به اختصار به آن ام‌پی‌ال هم گفته می‌شود، پروانه‌ای است که در موزیلا فایرفاکس، موزیلا تاندربرد و بقیه نرم‌افزارهای بنیاد موزیلا مورد استفاده قرار می‌گیرد اما اخیراً دیگران هم به استفاده از این پروانه روی آورده‌اند، همانند شرکت Adobe که از این پروانه برای نرم‌افزار ادوبی فلکس استفاده کرده و همچنین لیبره‌آفیس که از این پروانه به همراه ال‌جی‌پی‌ال (نسخه ۳) استفاده می‌کند. شرکت‌هایی مانند سان مایکروسیستمز هم از نسخه ۱٬۱ این پروانه برای نوشتن یک پروانه اشتقاقی مثل پروانه توسعه و توزیع
نوشتن یک پروانه اشتقاقی مثل پروانه توسعه و توزیع مشترک استفاده کرده‌اند. منابع. Wikipedia contributors. Mozilla Public License. Wikipedia, The Free Encyclopedia. February 5, 2014, 15:16 UTC. Available at: http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Mozilla_Public_License&amp;oldid=594054874. Accessed March 30, 2014.
دیلو یک مرورگر وب برای رایانه‌های ضغیف و قدیمی و همین‌طور برای سامانه‌های توکار است. این مرورگر وب تنها از HTML/XML خالی پشتیبانی می‌کند و زبان‌های اسکریپت‌نویسی به‌کل در آن نادیده گرفته می‌شوند. همچنین از طریق پروتکل HTTP هم از تصاویر پشتیبانی می‌کند. این مرورگر وب برای سیستم‌عامل‌های لینوکس، بی‌اس‌دی، سولاریس، مایکروسافت داس و اواس ده در دسترس است. به خاطر حجم اندکی که این مرورگر دارد، برخی از توزیع‌های لینوکس که سعی دارند حجم اندکی داشته باشند، به استفاده از این مرورگر رو آورده‌اند. دیلو تحت پروانه
از این مرورگر رو آورده‌اند. دیلو تحت پروانه جی‌پی‌ال عرضه می‌شود و یک نرم‌افزار آزاد است. خورخه آلراندو سید، یک مهندس نرم‌افزار شیلیایی در اواخر سال ۱۹۹۹ این پروژه را پایه‌ریزی کرد و در دسامبر همان سال هم نخستین نسخه دیلو منتشر شد. هدف اصلی او از ایجاد این پروژه، دموکراتیزه کردن دسترسی به اطلاعات بود. آلراندو سید معتقد بود که هیچ‌کس نباید نیاز به خریدن یک رایانه نو یا نیازمند پرداخت پول به منظور تفریح در وب باشد. برای رسیدن به این هدف، او مرورگر دیلو را توسعه داد که حتی می‌توان آن را بر روی یک پردازنده
توسعه داد که حتی می‌توان آن را بر روی یک پردازنده اینتل ۸۰۴۸۶ و با یک خط اینترنت dial-up هم استفاده کرد. دیلو در ابتدا با زبان برنامه‌نویسی سی و با استفاده از کتابخانه جی‌تی‌کی نوشته شد. نسخه‌های اولیه آن مبتنی بر یک مرورگر قدیمی‌تر به نام آرمادیلو بودند و از این رو نام این مرورگر هم از Armadillo آمده‌است. نسخه ۲ این مرورگر هم به زبان سی و هم به زبان سی++ و همین‌طور با استفاده از کتابخانه FLTK نوشته شد و در ۱۴ اکتبر ۲۰۰۸ عرضه شد.
ابوذر ابراهیمی ترکمان (زاده ۱۳۴۷ تهران) سفیر کنونی جمهوری اسلامی ایران در کشور بوسنی و هرزگوین می‌باشد. او رئیس سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی از دی ۱۳۹۲ تا آبان ۱۴۰۰ بوده است. وی دارای تحصیلات دانشگاهی و مدرک دکترای تخصصی در رشته حقوق خصوصی می‌باشد و در همین رشته در دانشگاه تدریس می‌نماید. ابراهیمی در دی ۱۳۹۲ باحکم علی جنتی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی به ریاست سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی برگزیده شد. سوابق کاری. از جمله سوابق اجرایی وی، وابسته فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی ایران در آنکارا سال ۱۳۷۵–۱۳۷۶،
جمهوری اسلامی ایران در آنکارا سال ۱۳۷۵–۱۳۷۶، وابسته فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی ایران در عشق آباد ۱۳۷۶–۱۳۸۱، عضو شورای سردبیری مجله در گستره فرهنگ بین‌الملل، معاون اداره کل فرهنگی آسیا و اقیانوسیه در سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مدیرکل فرهنگی آسیا و اقیانوسیه در سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی و رایزنی فرهنگی در فدراسیون روسیه از اسفند ۱۳۸۶ تا شهریور ۱۳۹۲ از جمله سوابق اجرایی ابراهیمی ترکمان است. وی مدت ۸ سال نیز رئیس شورای سیاستگذاری گفت و گوی ادیان بوده است. او همچنین عضو هیئت علمی گروه حقوق خصوصی
بوده است. او همچنین عضو هیئت علمی گروه حقوق خصوصی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران می‌باشد. وی همچنین دو سال به عنوان رایزن فرهنگی نمونه در سال‌های ۱۳۸۷ و ۱۳۸۹ انتخاب شده است. آثار و تالیفات. از جمله آثار و تالیفات وی نیز می‌توان به «غیرممکن شدن اجرای مفاد قرارداد در حقوق ایران و انگلیس چاپ انتشارات مجد»، «سرزمین شب‌های سفید»، «لطیفه‌های قرآنی»، «حکایت ۳ شهر در خصوص شهرها و مشاهیر اسلامی خراسان بزرگ»، «داستان دانشوران به زبان روسی چاپ انتشارات بین‌المللی الهدی ۲۰۰۳»، «فدراسیون روسیه ۱۳۹۱
بین‌المللی الهدی ۲۰۰۳»، «فدراسیون روسیه ۱۳۹۱ انتشارات امیرکبیر»، «آداب و رسوم مردم روسیه ۱۳۹۱ انتشارات الهدی»، «راه رفتن با کفش‌های تولستوی انتشارات علمی و فرهنگی ۱۳۹۲»، «احزاب سیاسی روسیه معاصر انتشارات آکادمی صلح ۱۳۹۲»، «تفاوت‌ها و همانندی‌های اتجاد جماهیر شوروی و فدراسیون روسیه ۱۳۹۵ انتشارات اطلاعات» و «اسلام و مسلمانان روسیه در حال انتشار» اشاره کرد. بیش از یکصد مقاله علمی به زبانهای فارسی، انگلیسی، روسی، ترکمنی و ترکی استانبولی به قلم ابوذر ابراهیمی در مطبوعات داخل و خارج از کشور به چاپ رسیده است.
سلستیا نرم‌افزار نجوم و ستاره‌شناسی است که توسط کریس لورل به وجود آمده است. این برنامه مبتنی بر هیپارکوس کاتالوگ نوشته شده و به کاربران اجازه می‌دهد تا در جهانی وسیع، ساخته شده از روی واقعیت، با هر سرعت دلخواهی، در هر جهتی و در هر برهه از زمان به گردش و سیاحت بپردازند. سلستیا با استفاده از اوپن‌جی‌ال اشیائی به کوچکی یک فضاپیما تا یک کهکشان را به صورت سه‌بعدی از چشم‌اندازی نمایش می‌دهد که در آسمان‌های کلاسیک یا دیگر نمایش‌دهنده‌های زمینی مسیر نخواهد بود. ناسا و سازمان فضایی اروپا از سلستیا در برنامه‌های
ناسا و سازمان فضایی اروپا از سلستیا در برنامه‌های آموزشی و و امدادرسانی و همین‌طور برای ارتباط با نرم‌افزار تحلیل گذرگاه استفاده کرده‌اند. برنامه سلستیا برای سیستم‌عامل‌های لینوکس، بی‌اس‌دی، آمیگااواس ۴، مک اواس ده، مایکروسافت ویندوز، آی او اس و اندروید در دسترس است. این برنامه یک نرم‌افزار آزاد است و تحت پروانه گنو جی‌پی‌ال منتشر می‌شود. منابع. Wikipedia contributors. Celestia. Wikipedia, The Free Encyclopedia. March 23, 2014, 16:19 UTC. Available at:
March 23, 2014, 16:19 UTC. Available at: http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Celestia&amp;oldid=600892987. Accessed March 30, 2014.
راد واحد اندازه‌گیری دوز جذبی پرتو های یونیزه است. یک راد برابر با ۰٫۰۱ واحد گری است. این واحد برای اولین بار در سال ۱۹۵۳ در سیستم CGS تعریف شده است و واحد آن برابر با مقدار پرتویی است که بتواند ۱۰۰ ارگ انرژی را در یک جسم یک گرمی تولید کند. هرچند امروزه در یکای SI آنرا با گری جایگزین کرده اند، ولی در بسیاری از کشورها متداول است. اثر بر بافت زنده. اثرات مخرب پرتو ها بر بدن بستگی به مقدار و زمان تابش دارد. مقادیر بیش از ۱۰۰۰ راد می‌تواند کشنده باشد. اگر ۱۰۰ تا ۲۰۰ راد در زمان کمتر از یک روز تابانده شود باعث
۲۰۰ راد در زمان کمتر از یک روز تابانده شود باعث بروز علائم مسمومیت پرتوی می گردد. پرتو های یونیزه میتواند شانس ابتلا به انواع سرطان ها را افزایش دهند. کمسیون بین‌المللی حفاظت در برابر پرتو مقادیر مؤثر و موارد خطر را معین می کند.
ادبیات میانه به آثاری که به زبان‌های ایرانی از زمان اشکانیان تا اوایل دوران اسلامی ثبت شده‌اند، گفته می‌شود. پهلوی. رسالات در آئین کشورداری. در متون عربی سده‌های نخستین دوران اسلامی زیر عنوان عهدها، وصایا، کارنامج، نامه‌ها و توقیعات مطالبی، گاه مفصل و گاه مختصر، نقل شده‌است که آن‌ها را باید از زمره اندرزنامه‌های سیاسی با آئین کشورداری به‌شمار آورد. از همین گونه‌اند آئین‌نامه‌های و تاج‌نامه‌ها که از نظر تأثیری که در ادب دوران اسلامی داشته‌اند، مهم به‌شمار می‌آیند و مطالعه آن‌ها ما را با وضع سیاسی و اجتماعی
و مطالعه آن‌ها ما را با وضع سیاسی و اجتماعی دوران ساسانی بهتر آشنا می‌کند. اصل پهلوی هیچ‌یک از این آثار به جا نمانده‌است و اکنون ترجمه عربی و گاه فارسی آن‌ها را در دست داریم. عهدها و وصیت‌ها. در متون عربی و فارسی سده‌های نخستین دوران اسلامی از عهدها و وصیت‌های برخی از شاهان ساسانی یاد شده و گه‌گاه، بخش‌هایی از آن‌ها نقل گردیده‌است. عهدها و وصیت‌ها یا دستورعمل‌های شاهانه در مورد اداره مملکت خطاب به جانشین یا جانشینان بعدی یا بزرگان و عمال خویش است و در آغاز آن‌ها آمده‌است که این مطلب در پایان سلطنت شاهان،
آن‌ها آمده‌است که این مطلب در پایان سلطنت شاهان، غالباً پیش از مرگ آنها، گفته یا نوشته شده‌است و می‌توان آن‌ها را وصیت‌نامه‌های سیاسی به‌شمار آورد. نمونه‌ای از این‌گونه ادبیات در زبان پهلوی، اندرز خسرو قبادان (خسرو انوشیروان) است. از عهدها و وصایای شاهان در کتاب‌های تاریخ و ادب عربی و فارسی، گاه به تفضیل و گاه به اختصار، نقل شده‌است. اندرزهای اردشیر بابکان. از میان شاه‌های ساسانی، به دو تن، یکی اردشیر بابکان و دیگری انوشیروان، بیش از شاه‌های دیگر اندرز و کلمات حکیمانه نسبت داده شده و در اغلب کتاب‌های ادب و
حکیمانه نسبت داده شده و در اغلب کتاب‌های ادب و تاریخ عربی و از آنجا، در کتاب‌های اخلاق و تاریخ فارسی، این‌گونه آثار از آنان نقل گردیده‌است. از اهم آثار منسوب به اردشیر، «عهد» اوست. عهد اردشیر. عهد اردشیر رساله‌ای است متضمن وصایای سیاسی اردشیر به شاه‌های ایرانی که پس از او به پادشاهی می‌رسند و در آن اندرزهایی را آورده که به کار بستن آنها، به زعم او، در اداره مملکت لازم است. ابن ندیم یک بار از کتابی به نام کتاب عهد اردشیر یاد می‌کند که آن را احمد بن یحیی بن جابر البلاذری (د ۲۷۹ ه‍. ق)، یکی از مترجمان فارسی
جابر البلاذری (د ۲۷۹ ه‍. ق)، یکی از مترجمان فارسی (=پهلوی) به شعر عربی گرد آورده بود. بار دیگر در فصل مربوط به کتاب‌های ایرانیان و رومیان و هندیان و عربان در مواعظ و آداب و حکم کتابی را به نام عهد اردشیر بابکان الی ابنه سابور ذکر می‌کند و چنین می‌نماید که منظور او کتابی دیگر است. اصل پهلوی متن عهد اردشیر از میان رفته، اما چند نسخه از ترجمه عربی آن در دست است: علاوه بر این متن کامل، خلاصه‌ای از آن نیز با عنوان «منتخب من عهد اردشیر بن بابک» در دست است. در دوره اسلامی عهد اردشیر از معروفیت برخوردار بوده و در
اسلامی عهد اردشیر از معروفیت برخوردار بوده و در بسیاری از کتاب‌های تاریخ و ادب از آن یاد شده‌است. مسعودی از آن یاد کرده و عبارتی از آن را دربارهٔ هزاره آخر آورده‌است. در مجمل التواریخ و فارسنامه نیز نام آن ذکر گردیده و در کتاب اخیر در مورد انوشیروان آمده‌است که «عهود اردشیر بن بابک پیش نهاد و وصیت‌های او را که در آن عهود است به کار بست.» همین مطلب را طبری و ثعالبی نیز آورده‌اند. جاحظ عهد اردشیر را همراه با «امثال بزرگمهر» آورده‌است و می‌نویسد که دبیران (=کُتاب) از آن‌ها استفاده می‌کرده‌اند. ابوالعباس مبرد
از آن‌ها استفاده می‌کرده‌اند. ابوالعباس مبرد (د ۲۸۶ه) می‌نویسند مأمون دستور داده بود که معلم فرزندش الواثق بالله کتاب خدا را بدو یاد دهد و عهد اردشیر را بر او بخواند و او را وادار به حفظ کلیله و دمنه کند. عهد اردشیر به پسرش شاپور. ابن ندیم از رساله‌ای با عنوان عهد اردشیر بابکان الی ابنه سابور، در ضمن کتب مواعظ و آداب و حکم، نام می‌برد. احتمالاً این همان متن کوتاهی است که با عنوان نسخه عهد اردشیر الی ابنه سابور در کتاب نهایة الأرب منسوب به اصمعی آمده‌است. این متن را ظاهراً ابن مقفع یا به احتمال بیشتر مؤلف
متن را ظاهراً ابن مقفع یا به احتمال بیشتر مؤلف سیر الملوکی که مآخذ نهایة الأرب بوده، از روی ترجمه عربی عهد اردشیر انتخاب کرده و مطالبی را بر آن از جاهای دیگر افزوده‌است. ابن قتیبه مطلبی را از اردشیر خطاب به پسرش، به نقل از «کتابٌ من کُتُب العجم»، آورده‌است که آن را در این عهد می‌یابیم. ابن ندیم از کتابی به نام سیرت اردشیر یاد کرده‌است که آبان لاحقی آن را به شعر درآورده است. ظاهراً همین اثر که گردیزی از آن چنین یاد کرده‌است: «و (اردشیر) کتابی تألیف گردانید اندر پند و سیاست و آن را کارنامه نام کرد.» و ظاهراً
پند و سیاست و آن را کارنامه نام کرد.» و ظاهراً این کتاب بجز کارنامه اردشیر بابکان به پهلوی است که اکنون در دست داریم. رساله اردشیر در آئین کشورداری. رساله‌ای نیز منسوب به اردشیر در قواعد کشورداری به ترجمه عربی در کتاب نهایة الارب آمده‌است و در آن دربارهٔ جنگجویان (اساوره)، دبیران (کُتاب)، داورها (قُضاة، لشکرکشی (بعوث و ثغور)، پذیرش سفیر (فی قدوم الوفود علیه من قبل الملوک)، ساختن شهرها (بناء المُدُن)، تدبیر او دربارهٔ خاندان‌های اشراف (تدبیره فی اهل بیوتات الشرف)، دادخواهی (مظالم) و آبادانی سرزمین‌ها
الشرف)، دادخواهی (مظالم) و آبادانی سرزمین‌ها (تدبیره عمارة الأرضین) بحث شده‌است. ترجمه فارسی این رساله در ترجمه نهایة الارب به نام تجارب الامم و نیز در شاهنامه فردوسی آمده‌است. نمی‌دانیم که این رساله مستقیماً از پهلوی ترجمه شده‌است یا نه. گریناسکی بر آن است که مؤلفی عربی‌نویس آن را از جاهای گوناگون گردآورده است. وی برای اثبات نظر خود قرائنی را ذکر می‌کند که حاکی از نفوذ قواعد اسلامی در آن است، از جمله این که در این رساله آمده‌است که یک پنجم از غنائم جنگی خاص شاه است. اما از آنجا که این متن در شاهنامه
خاص شاه است. اما از آنجا که این متن در شاهنامه آمده‌است، احتمالاً در خدای‌نامه نیز وجود داشته‌است و مطالبی موافق با قواعد اسلامی در ترجمه بدان افزوده شده‌است. عهد شاپور و پسرش هرمز. یکی دیگر از عهدهای ساسانی عهد شاپور اول به پسرش هرمز است که ترجمه بخش‌هایی از آن در چند کتاب عربی آمده‌است. طبری فقط نامی از آن برده‌است. مسعودی جمله اخلاقی کوتاهی از آن آورده‌است. ثعالبی آن را عهد مفصلی (عهداً طویلاً) توصیف کرده و گزیده‌هایی از آن را نقل کرده‌است که شامل این موضوعات است: روش درست دریافت مالیات، روش بخشش کردن و
است: روش درست دریافت مالیات، روش بخشش کردن و پاداش دادن شاه؛ لزوم برگماشتن مراقبان و جاسوسان در میان مردم از خویشان و نزدیکان و همسایگان خود آنها. جهشیاری نیز دو بخش از آن را آورده و آبی نیز عیناً آن‌ها را تکرار کرده‌است: دریافت مالیات است؛ پرهیز از گماشتن فرماندهان سپاه (قادة جند) به کار مالیت؛ تحقیق در رفتار و کردار کارگزاران مالیاتی (عُمال الخراج) و تعیین بازرسانی بدین منظور، و ممانعت از این که کسی ملک خود را برای پرداخت مالیات کمتر در حمایت یکی از خواص و نزدیکان شاه گذارد. مفصلترین نقل قول از این عهد،
و نزدیکان شاه گذارد. مفصلترین نقل قول از این عهد، یا وصیت را عامری آورده‌است و در چند مورد آن‌ها را به نقل از خدای‌نامه آمده بوده‌است. جمع‌آوری و مطالعه این قطعات نکاتی را از آیی کشورداری ساسانی روشن می‌کند. نصایح منقول همه دربارهٔ اداره مملکت است: دربارهٔ جبران خطا، دربارهٔ برگماشتن جاسوسان و بازرسان مخفی و بزرگان کشور دربارهٔ اینکه نباید سران لشکر (قائد) کسی را به رأی خود تنبیه کنند. در مورد اینکه به نواحی هم‌مرز با دشمن باید توجه بیشتری کرد؛ دربارهٔ لزوم حزم و احتیاط در امر مالیات؛ دربارهٔ رذائلی که
حزم و احتیاط در امر مالیات؛ دربارهٔ رذائلی که موجب فساد احوال می‌شود؛ امنیت برای عامه مردم؛ دربارهٔ احسان، دربارهٔ رذائلی که موجب ناآبادانی و فقر می‌گردد؛ دربارهٔ چگونگی گماردن روسا و سران بر لشکر؛ دربارهٔ مشورت، دربارهٔ شرایط وزیر، مشورت با وزیر، خطای وزیر، دربارهٔ لزوم داشتن وزیر و دربارهٔ چگونگی انتخاب کارگزاران. عهد قباد. عهد کوچکی از قباد به پسرش خسرو انوشیروان در نهایةالارب در پایان وقایع دوران قباد آمده‌است. قباد این عهد را به قاضی القضاة (احتمالاً موبدان موبد) سپرد و از او خواست که آن‌ها را پس از
موبدان موبد) سپرد و از او خواست که آن‌ها را پس از به سلطنت رسیدن انوشیروان در حضور مردم بخواند. این عهد متضمن مطالب اخلاقی است. عهد انوشیروان. ابن ندیم از سه عهدنامه (کتاب عهد) منسوب به انوشیروان نام می‌برد: آبی کلمات قصاری از وصیت‌های کسری (ظاهراً خسرو انوشیروان) و لطیفه‌ای از او را نقل کرده‌است. به وصایای این پادشاه به پسرش هرمز در مجمل التواریخ و اخبارالطوال اشاره رفته، ولی از آن نقل قولی نشده‌است. احتمال دارد هر سه عهد مذکور در حقیقت یک عهد بوده‌است و نویسندگان مختلف از ترجمه عربی آن استفاده برده و هر
مختلف از ترجمه عربی آن استفاده برده و هر کدام برای آن عنوان خاصی قائل شده‌اند. ابن مسکویه نیز وصیت بزرگمهر را به خسرو انوشیروان نقل کرده‌است. کارنامه انوشیروان. ابن ندیم از زمره کتاب‌های ترجمه شده از پهلوی به عربی که موضوع آن‌ها شرح زندگانی (سیَر) و داستان‌های واقعی (اَسمار الصحیحه) است، از کتابی به نام الکانامج فی سیرة فی انوشروان نام برده، اما مترجم آن را ذکر نکرده‌است. همین نویسنده، در جایی دیگر، از کتابی به نام سیرة انوشروان، که ابن مقفع آن را به عربی برگردانیده است. احتمال می‌رود که هر دو کتاب یکی
برگردانیده است. احتمال می‌رود که هر دو کتاب یکی بوده و عنوان دوم خلاصه شده عنوان اول باشد؛ بنابراین، مترجم کارنامج نیز به احتمال قوی همان ابن مقفع بوده‌است. متن پهلوی این رساله در دست نیست، اما ترجمه عربی آن را ابن مسکویه با عنوان «ذکر قطعة من سیرة انوشروان و سیاساته» نقل کرده‌است. متن منقول ابن مسکوییه با این حمله آغاز می‌گردد: «در آنچه انوشروان دربارهٔ زندگی خویش نوشته‌است، خواندم». این رساله، که مطالب آن به روایت اول شخص یعنی خود انوشیروان یعنی خود انوشیروان»، این رساله، که مطالب آن به روایت اول شخص
این رساله، که مطالب آن به روایت اول شخص یعنی خود انوشیروان نقل شده، دارای دوازه بخش یا فصل است که هر کدام با جمله «و قال انوشروان» آغاز می‌گردد. کارنامه انوشروان را باید سرگذشت نامه سیاسی این شاه به‌شمار آورد. در بخش اول، انوشیروان ماجرایی را دربارهٔ توطئه‌ای که گروهی برای قتل او چیده بودند، شرح می‌دهد و توطئه کنندگان را بدعت گزاران در دین معرفی می‌کند و فرمان به کشتن آن‌ها می‌دهد. بنابراین روایت، آن‌ها مدعی داشتن کتاب‌ها و الهام ایزدی (کلام) بوده‌اند. در بخش دوم، شاه به اختصار ملاقات خویش را با رهبر این
بخش دوم، شاه به اختصار ملاقات خویش را با رهبر این فرقه، که شجاعانه عقاید خود را در برابر همگان ابراز می‌کرد و حتی قتل شاه را واجب می‌شمرد، شرح می‌دهد. دربارهٔ این فرقه و عقایدشان اطلاع بیشتری در دست نیست، به هر صورت بعید می‌نماید که مزدکیان منظور او بوده باشند. بخش سوم و چهارم دربارهٔ سیاست انوشروان است. نخست ذکری از بخش ش خود به اهالی سرزمین‌هایی که از روم گرفته بود، به میان می‌آورد. سپس می‌گوید که دستور داده بود که در هر ناحیه‌ای معتمدانی تعیین شوند و قاضی هر ناحیه بر امر مالیات نظارت داشته باشد تا عامل
هر ناحیه بر امر مالیات نظارت داشته باشد تا عامل یا والی نتواند بیش از حد مقرر مالیات بستاند و دستور داد که پرداخت مالیات در حضور قاضی ناحیه باشد و به پرداخت‌کننده رسید داده شود و محاسبات را قاضی و دبیر ناحیه (کاتب الحوزه) و معتمد و کارگزار (والی یا عامل) به دیوان شاه عرضه دارند. در بخش پنجم، به منتقدان به دینی غیر از زرتشتی اشاره می‌کند: بنا به گزارش موبدان موبد، بعضی از اشراف پایتخت و شهرهای دیگر دینی مخالف دین پیامبر (=زرتشت) و علمای دینی شاه دارند و در پنهانی تبلیغ می‌کنند و مردم را بدان می‌خوانند.
در پنهانی تبلیغ می‌کنند و مردم را بدان می‌خوانند. انوشیروان این گروه را به نزد خود می‌خواند و با ایشان مباحثه می‌کند تا به حقیقت پی ببرند و بدان معترف شوند. آنگاه دستور می‌دهد که آن‌ها و هم کیشانشان را از پایتخت و شهرها و مملکت دور دارند. احتمال دارد که منظور از این فرقه، مسیحیان نسطوری باشند. در بخش ششم، دربارهٔ مذاکره و اتحاد با قبایل ترک ناحیه شمال است و احتمالاً هون‌ها منظور بوده‌اند. انوشیروان راهی باب صول (= دربند قفقاز) می‌شود تا ضمناً به شاهان دست نشان‌دهنده خود در آن ناحیه قوت قلبی بخشد. وی از
نشان‌دهنده خود در آن ناحیه قوت قلبی بخشد. وی از مرمت شهرها و بناهای دره‌های تازه در ناحیه سخن می‌راند. در آنجا خاقان خزر، از بیم، بدو اظهار اطاعت می‌کند و یکی از سرداران خاقان که چنین می‌بیند، او را ترک می‌گوید و به همراه دو هزار نفر از کسانش به انوشیروان می‌پیوندد و شاه برای آنان مقرری تعییم می‌کند و دستور می‌دهد دژی برایشان ساخته شود. در پایان این بخش، انوشیروان از کارهای عمرانی خود در ناحیه سخن می‌گوید. در بخش هفتم، انوشیروان از کارهای خود در بیست و هشتمین سال پادشاهی اش (۵۵۹ م) سخن می‌گوید: دستور
هشتمین سال پادشاهی اش (۵۵۹ م) سخن می‌گوید: دستور می‌دهد که موبدان نواحی گوناگون در مورد شکایات مردم برای او گزارشی تهیه کنند. سپس فرمان عرض سپاه می‌دهد، بدین ترتیب که آنانی را که در پایتخت بودند، خود او سان ببیند و آنانی که در نواحی دیگر بودند، سپاه‌سالار (=قائد)، فرماندهان چهارگانه مملکت (=پادوسبان)، قاضی (=رَد) و معتمدشان سان ببینند. برای رسیدگی به شکایات مالیات دهندگان، دستور می‌دهد که اشخاصی که به درستی و امانت و پرهیزکاری معروف اند، به نواحی گوناگون گسیل شوند و مالیات دهندگان در برابر قائد (احتمالاً
شوند و مالیات دهندگان در برابر قائد (احتمالاً عامل خراج) و قاضی و دبیر و معتمد شاه گردآیند و بازرس‌های اعزامی به کار آنان رسیدگی کنند و به حل اختلافات بپردازند و موارد را به شاه گزارش کنند. انوشیروان تأکید می‌کند که اگر امور مربوط به دشمنان خارجی و پاسداری از مرزها نبود و اگر بیم تحمیل مخارج بر اهالی وجود نداشت، شخصاً برای رسیدگی به امور مالیاتی به نواحی گوناگون سفر می‌کرد. اهمیت موضوع خراج و مالیات در نظر انوشیروان از منابع دیگر نیز تأیید می‌گردد. بخش هشتم مربوط به رسیسدگی به کار معتمدانی است که برای
هشتم مربوط به رسیسدگی به کار معتمدانی است که برای رسیدگی به امر مالیات‌ها مأمور شده بودند و در کار خود آنگونه که می‌بایسته بود، نکوشیده بودند. شاه قاضی هر ناحیه را مأمور می‌کند تا بدون اطلاع عامل (احتمالاً مأمور خراج) و سران ناحیه، اهالی را گرد آورد و به وضع آن‌ها رسیدگی کند و گزارش تهیه کند و مُهر خود و مُهر رضایت اهالی را بر آن بزند و آن را به نزد شاه بفرستد و همراه با آن نماینده ای از اهالی را نیز گسیل دارد و در صورت درخواست رعایا، بعضی از مردم دون پایه نیز همراه آن‌ها باشند. شاه در حضور این فرستادگان و
همراه آن‌ها باشند. شاه در حضور این فرستادگان و بزرگان و اشراف به این گزارش‌ها رسیدگی می‌کند و در مواردی که شکایت از یکی از رعایا علیه کارگزاران شاه یا کارگزاران زنان و خانواده شاه بود، حق را به آن رعیت داده‌است. به هر شکایتی که مردم از یکدیگر داشتند، رسیدگی می‌کرد و اگر موردی بود که احتیاج به گواهان و قاضی محل بود، معتمدی از دبیران و معتمدی از روحانیون و معتمدی از اطرافیان خود را مأمور رسیدگی می‌کرد. در بخش نهم، سخن از پیمان شاه با چهار دسته از ترکان ناحیه خزر در سی و هفتمین سال سلطنت (۵۶۸ م) است. این‌ها
خزر در سی و هفتمین سال سلطنت (۵۶۸ م) است. این‌ها از کارهای بد گذشته خود در دوران قباد و پیروز درخواست بخشایش کردند. شاه به سبب نیاز به کمک آن‌ها و نیز از ترس اینکه مبادا با قیصر همدست شوند، تقاضای آن‌ها را پذیرفت و برای دیدار آن‌ها راهی آذربایجان شد. در بخش دهم، آمده‌است که خاقان بزرگ (احتمالاً ایستمی یَبغو خاقان) در نامه‌ای به انوشیروان از عهدشکنی‌های خود اظهار ندامت کرده و قول داده‌است که با قیصر دوستی نداشته باشد. پاسخ انوشیروان بدو این بود که از دوسی وی با قیصر بیم ندارد. سپس از روی احتیاط، دستور
وی با قیصر بیم ندارد. سپس از روی احتیاط، دستور می‌دهد که شهرها و دژهای مشرق از لحاظ استحکامات ترمیم شوند و آذوقه و علوفه مورد نیاز سپاه گردآوری شود و سپاه به حال آماده باش درآید. این اتفاق احتمالاً مربوط به سال ۵۷۱ یا ۵۷۲ میلادی است. در بخش دوازدهم، انوشیروان آورده‌است که وی به روش‌های حکومتی اقوام دیگر مانند رومیان و هندیان توجه داشته و آنچه را خوب دیده، پذیرفته و کارهای بد آن‌ها را کنار گذاشته‌است. نسبت به پیروان مذاهب دیگر و اقوام خارجی تسامح و تساهل روا داشته و کسی را به کاری که موافق دین و آئینش
روا داشته و کسی را به کاری که موافق دین و آئینش نبوده، وادار نکرده‌است. این ادعا نیز از منابع دیگر تأیید می‌گردد. کارنامه انوشیروان در میان نویسندگان دوران اسلامی مشهور بوده‌است. ابن بلخی در مورد انوشیروان می‌نویسد: «و شرح مآثر و مناقب او دراز است و بر آن کتابی معروف هست، اما در این کتاب اندک مایه از اصول آن گفته آید.» و در جای دیگر می‌آورد: «و در آثار او کتابی تصنیف کرده‌اند و او را خود تصنیفات و وصایاست که تأمل آن سخت مفید باشد.» شاهینی. جاحظ از کتابی از انوشیروان با عنوان شاهینی نام می‌برد و قطعه‌ای از
انوشیروان با عنوان شاهینی نام می‌برد و قطعه‌ای از آن ار در مورد خصوصیات اخلاقی لازم برای مأموری که اجازه داشته‌است هرگاه لازم بوده به حضور شاه برسد، ذکر کرده‌است. همین نویسنده، به دنبال آن، عبارتی را نیز از همین کتاب در مورد خصوصیات اخلاقی لازم برای پرده‌دار عامه آورده‌است. از این عبارت بر می‌آید که این کتاب مربوط به کشورداری بوده‌است. نامه‌های سیاسی. در کتاب‌های عربی و فارسی نامه‌هایی از شاهان ساسانی یا بخش‌هایی از آن‌ها نقل شده‌است. این آثار متضمن دستورالعمل‌ها و خط مشی و سیاست این شاهان است و باید آن‌ها
و خط مشی و سیاست این شاهان است و باید آن‌ها را از زمره آثار مربوط به کشورداری به‌شمار آورد. نامه‌های اردشیر. مسعودی بخش‌هایی از نامه‌های اردشیر را به خواص و عمال خود، و جهشیاری بخش‌هایی از نامه این شاه را خطاب به وزرایش نقل کرده‌است. مهم‌ترین نامه منسوب به دوران اردشیر «نامه تنسر» است. نامه تنسر. رساله کوچکی است که آن را ابن مقفع از پهلوی به عربی ترجمه کرده بود، اکنون اصل پهلوی و ترجمه عربی آن در دست نیست. در اوایل قرن هفتم هجری متن عربی این نامه را ابن اسفندیار به فارسی ترجمه کرده و آن را در تاریخ طبرستان
به فارسی ترجمه کرده و آن را در تاریخ طبرستان خود گنجانیده‌است. از مقدمه این ترجمه فارسی معلوم می‌گردد که ترجمه ابن مقفع بر روایت بهرام پسر خورزاد بوده که از هویت او خبری نداریم. به نظر می‌رسد که وی تدوین‌کننده یا کاتب اصل پهلوی این نامه بوده‌است. این نامه را تنسر (صورت درست‌تر آن توسر)، هیربدان هیربد اردشیر در پاسخ گشنسپ، شاه طبرستان و پدشخوارگر و گیلان و دیلمان و رویان و دماوند، نوشته‌است. وی ظاهراً به بعضی از اقدامات اردشیر به دیده انتقاد می‌نگریسته و در نامه‌ای به تنسر از او خواسته‌است که دلیل چنین
در نامه‌ای به تنسر از او خواسته‌است که دلیل چنین اقداماتی برای او بیان گردد. نامه با مقدمه ای آغاز می‌شود که به نظر می‌رسد از تدوین‌کننده تحریر پهلوی این نامه بوده‌است. در این مقدمه از ظهور اسکند و مرگ دارا و تقسیم ایران به شاهان محلی (ملوک الطوایف) و سرانجام ظهور اردشیر و غلبه او بر ۹۰ تن از این شاهان، از جمله اردوان آخرین پادشاه اشکانی، سخن رفته‌است. سپس آمده‌است که اردشیر گُشنسپ، شاه طبرستان، را که پس از اردوان از همه نیرومندتر بود به سبب وطن‌دوستی و هواخواهیش از شاهان پارس، بر فرمان‌روایی آن نواحی ابقا
از شاهان پارس، بر فرمان‌روایی آن نواحی ابقا کرد. پس از آن، متن نامه آغاز می‌گردد. در ابتدا، همانند نامه نگاری‌های زمان ساسانی، نام فرستند که مقام برتری داشته ذکر می‌گردد و سپس نام مخاطب نامه می‌آید. نامه را برحسب موضوعاتی که فرستند مطرح کرده و ایراداتی که وارد آورده‌است، می‌توان به ۱۷ بند تقسیم کرد. بند یک خاص تعارفات معمول است. در بند ۲ تنسر به استناد این سخن گشنسپ که نوشته بود: «تو در نزد پدر من مقام و منزلتی خاص داشتی و در مصالح امور مملکت اطاعت تو را می‌کرد، می‌نویسد که وی بیش از هر کسی به فرزندان
می‌کرد، می‌نویسد که وی بیش از هر کسی به فرزندان گشنسپ نزدیک است و از وی می‌خواهد که برای اظهار اطاعت به درگاه شاه آید، زیرا روش اردشیر آن است که شاهانی را که بدو اظهار اطاعت و انقیاد کنند، بر مقام خود باقی گذارد. همچنان که با قابوس شاه کردمان رفتار کر د. از بند ۳ در واقع پاسخ به اعتراضات گَشنسپ شروع می‌شود. نامه‌های انوشیروان. خسرو انوشیروان پس از رسیدن به سلطنت به چهار پادوسبان چهار ناحیه کشور نامه‌هایی نوشت. طبری ترجمه عربی نامه او را به پادوسبان آذربایجان و آبی جمله از نامه او را به مرزبانان خراسان نقل