payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رابطه بسیار ساده می‌شود. که "c" سرعت نور، و کهformula_5 نماد لوی چوی است. به عبارت ماتریسی: یا: شکل نا همسان در رابطهٔ نیروی لورنتس ظاهر می‌شود: formula_8، where در این مقاله از این جا به بعد دستگاه مختصات را دکارتی و قاب مرجع را خود دستگاه فرض کنید. مشخصات. شکل ماتریسی تانسور میدان مشخصات زیر را داراست: ۱=ضد تقارن: ۲=۶ جزء مستقل: در مختصات دکارتی، که سه مؤلفه فضایی میدان الکتریکی("Ex, Ey, Ez") و میدان مغناطیسی ("Bx, By, Bz") هستند. ۳=ضرب داخلی: اگر از ضرب داخلی تانسور شدت میدان استفاده کنیم یک ثابت لورنتس
تانسور شدت میدان استفاده کنیم یک ثابت لورنتس را می‌توان به صورت زیر نوشت: با تغییر قاب مرجع این عدد تغییر نمی‌کند. ۴=ثابت شبه اسکالر: ضرب تانسور formula_12 با تانسور دوگانهٔ formula_13 ثابت لورنتس را نتیجه می‌دهد: که formula_15 نماد لوی چوی مرتبه ۴ است. نماد آن بستگی به مجمع مورد استفاده برای نماد لوی چوی دارد. مجمعی که در این جا استفاده می‌شود formula_16. ۵=دترمینان: که مربع ثابت بالاست. نکات. با استفاده از تعریف داریم: بنابرین اگر: در آن صورت:
پرتره عضدالملک نقاشی رنگ روغن اثر کمال‌الملک است. این اثر بر روی کرباس و در سال ۱۲۸۹ خورشیدی کشیده شده است. نقاشی، تصویر عضدالملک را نشان می‌دهد که عصایی را در دست گرفته است.
میدان باغ‌شاه نقاشی رنگ روغن اثر کمال‌الملک است. این اثر بر روی کرباس و در سال ۱۲۶۷ خورشیدی کشیده شده است. نقاشی، منظره‌ای از میدان باغشاه را نشان می‌دهد که تندیس ناصرالدین شاه سوار بر اسب، در میان آن است.
خیابان دوشان تپه نقاشی رنگ روغن اثر کمال‌الملک است. این اثر بر روی کرباس و در سال ۱۲۷۸ خورشیدی کشیده شده‌است. نقاشی، منظره‌ای از خیابان دوشان تپه در تهران را نشان می‌دهد. در میانهٔ نقاشی زنی در حال قدم زدن است.
استان لهستان کوچک (در زبان لهستانی، "województwo małopolskie"؛ تلفظ:)، استانی در جنوب لهستان است که دارای مساحتی برابر با ، و جمعیتی بالغ بر ۳٬۲۶۷٬۷۳۱ (۲۰۰۶) نفر است. نام این استان از نام منطقه تاریخی لهستان کوچک آمده‌است. منابع. Wikipedia contributors, "Lesser Poland Voivodeship," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Lesser_Poland_Voivodeship&amp;oldid=587286718 (accessed January 16, 2014).
دایان فوسی متولد ۱۶ ژانویه ۱۹۳۲ در شهر سان فرانسیسکو، کالیفرنیا، یک جانورشناس و رفتارشناس مشهور در زمینه شناخت گوریل ها است. در یک نگاه. شهرت وی مدیون شناخت رفتار گوریلهای کوهستان است. او به مدت ۱۸ سال از نزدیک با گوریلها زندگی کرد. فیلم گوریل‌ها در مه بر اساس زندگی واقعی دایان فوسی و کتاب معروف وی با همین نام ساخته شده است. پس از سفری به آفریقا در سال ۱۹۶۳ با دکتر لوئیس لیکی ملاقات کرد و به مطالعه در زمینه گوریلهای کوهستان علاقه‌مند شد. دایان فوسی یکی از بهترین متخصصان نخستی‌شناسی در زمان حیاتش بود. او به
متخصصان نخستی‌شناسی در زمان حیاتش بود. او به همراه جین گودال محقق شمپانزه و بیروت گالدیکاس محقق اورانگوتان سه زن مهم پژوهشگر زمان خویش بودند که به فرشتگان لیکی معروف شدند، بوسیله دکتر لیکی برای شناخت بیشتر نخستی‌سانان به حیات وحش و زیستگاه‌های بومی این جانوران اعزام شدند. اوایل زندگی. فوسی در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا، دختر هیزل (با نام خانوادگی کید)، یک مدل مد، و جورج ادوارد فوسی سوم، یک مشاور املاک و صاحب کسب و کار به دنیا آمد.[2][5] وقتی او شش ساله بود والدینش طلاق گرفتند.[6] مادرش سال بعد دوباره با تاجر
طلاق گرفتند.[6] مادرش سال بعد دوباره با تاجر ریچارد پرایس ازدواج کرد. پدرش سعی کرد ارتباط خود را حفظ کند، اما مادرش آن را دلسرد کرد و متعاقباً تمام تماس قطع شد.[7] ناپدری فوسی، ریچارد پرایس، هرگز با او مانند فرزند خود رفتار نکرد. او به فوسی اجازه نمی داد که در هنگام شام با او یا مادرش پشت میز ناهارخوری بنشیند.[8] ریچارد پرایس، مردی که به نظم و انضباط سخت پایبند بود، حمایت عاطفی کمی به فوسی ارائه کرد.[9] اگرچه، تا سال 1950، ریچارد و هیزل با دیان به شهرستان مارین نقل مکان کردند، همان شهرستانی که پدرش جورج
مارین نقل مکان کردند، همان شهرستانی که پدرش جورج فوسی، که اکنون با خانم گلدیس بوو (با نام خانوادگی کوهلر) ازدواج کرده بود، زندگی می‌کرد.[10][11] (جورج و گلادیس تا سال 1960 طلاق گرفتند. سومین و آخرین ازدواج او با کاترین اسمیت در حدود سال 1959 بود. کاترین در طول سال ها به اشتباه به عنوان مادر دیان ذکر شده است.) فوسی که با ناامنی شخصی دست و پنجه نرم می کرد، به حیوانات به عنوان راهی برای جلب پذیرش روی آورد.[13] عشق او به حیوانات با اولین ماهی قرمز خانگی اش آغاز شد و در طول زندگی او ادامه یافت.[8] در شش سالگی،
شد و در طول زندگی او ادامه یافت.[8] در شش سالگی، او شروع به اسب سواری کرد و نامه ای از مدرسه اش گرفت. با فارغ التحصیلی از کالج در سال 1954، فوسی خود را به عنوان یک سوارکار تثبیت کرد. تحصیلات و حرفه پزشکی. فوسی در دبیرستان لاول تحصیل کرد. به دنبال راهنمایی ناپدری خود، او در یک دوره تجاری در کالج مارین در سانفرانسیسکو ثبت نام کرد. با این حال، گذراندن تابستان خود در مزرعه ای در مونتانا در 19 سالگی عشق او را به حیوانات دوباره زنده کرد و او در یک دوره پیش دامپزشکی در زیست شناسی در دانشگاه کالیفرنیا، دیویس ثبت
در زیست شناسی در دانشگاه کالیفرنیا، دیویس ثبت نام کرد. فوسی برخلاف خواسته‌های ناپدری‌اش برای تحصیل در یک مدرسه بازرگانی، تصمیم گرفت زندگی حرفه‌ای خود را با حیوانات بگذراند. در نتیجه، والدین فوسی نتوانستند هیچ گونه حمایت مالی قابل توجهی از او در زندگی بزرگسالی اش انجام دهند.[8] او با کار به عنوان منشی در یک فروشگاه بزرگ وایت فرانت، انجام سایر کارهای منشی و آزمایشگاهی، و کار به عنوان ماشین‌کار در یک کارخانه، مخارج خود را تأمین می‌کرد. اگرچه فوسی همیشه یک دانش آموز نمونه بود، اما در شیمی و فیزیک مشکل داشت و
آموز نمونه بود، اما در شیمی و فیزیک مشکل داشت و در سال دوم این برنامه شکست خورد. او به کالج ایالتی سن خوزه منتقل شد و در آنجا به عضویت انجمن کاپا آلفا تتا درآمد و در رشته کاردرمانی تحصیل کرد و مدرک لیسانس خود را در سال 1954 دریافت کرد.[14] فوسی کار خود را در کاردرمانی آغاز کرد. او در بیمارستان‌های کالیفرنیا کارآموزی کرد و با بیماران سل کار کرد.[15] فوسی به یک سوارکاری برنده جایزه تبدیل شده بود که او را در سال 1955 به کنتاکی کشاند و یک سال بعد به عنوان کاردرمانگر در بیمارستان کودکان فلج کوسایر در لوئیزویل
در بیمارستان کودکان فلج کوسایر در لوئیزویل مشغول به کار شد. شخصیت خجالتی و محجوب او به او کمک کرد تا به خوبی با بچه های بیمارستان کار کند.[17] فوسی به همکار خود مری وایت "گینی" هنری، منشی مدیر ارشد بیمارستان و همسر یکی از پزشکان، مایکل جی. هنری، نزدیک شد. Henrys از فوسی دعوت کرد تا در مزرعه خانوادگی آنها به آنها ملحق شود، جایی که او روزانه با دام کار می کرد و فضای خانوادگی فراگیر را که برای بیشتر عمرش وجود نداشت، تجربه کرد.[7][18] در اوقات فراغت خود به دنبال عشق خود به اسب بود. مرگ. در ۲۶ دسامبر ۱۹۸۵ جسد
عشق خود به اسب بود. مرگ. در ۲۶ دسامبر ۱۹۸۵ جسد دایان فوسی در اتاق کابین‌اش در حالی که به قتل رسیده بود کشف شد. پرونده مرگ مشکوک وی همچنان باز است.
بندیکت نرسیا یا یکی از قدیسان مسیحیت است که در تاریخ (۴۸۰ میلادی تا ۲۱ مارس ۵۴۳ یا ۵۴۷ میلادی) میزیسته است. به عنوان قدیس حامی اروپا و دانش آموزان است.
میدان واتسلاو از میدان‌های اصلی پراگ، پایتخت جمهوری چک است. اهمیت تاریخی. یان پالاخ در روز ۱۶ ژانویه ۱۹۶۹ میلادی، در بلوار واتسلاو، در اعتراض به تهاجم اوت ۱۹۶۸ نیروهای پیمان ورشو به چکسلواکی اقدام به خودسوزی کرد.
خودسوزی یکی از خشن‌ترین و دردناک‌ترین روش‌های خودکشی است و به دلیل زخم‌ها و عفونت‌های عمیق و پیچیده، میزان هلاکت با آن حتی از روش‌هایی چون حلق‌آویزی هم بیشتر است. امروزه استفاده از این روش برای خودکشی، در کشورهای پیشرفته رایج نیست اما در بخش‌هایی از آفریقا، آسیا و به‌ویژه هندوستان از این روش بسیار استفاده می‌شود. خودسوزی سیاسی. خودسوزی شکل نادر و الهام‌بخشی از اعتراض سیاسی و اجتماعی است. در برخی موارد همچون خودسوزی یان پالاخ یا محمد بوعزیزی باعث جرقه قیامی مردمی و تغییرات بنیادین سیاسی در کشورهایشان شدند.
مردمی و تغییرات بنیادین سیاسی در کشورهایشان شدند. راهبان بودایی در اعتراض به سیاست‌های دولت چین در اشغال تبت، هرساله اعتراض خود را به حاکمیت ۶۰ ساله چین با موجی از خودسوزی‌ها نشان می‌دهند. یونس عساکره شهروند عرب ایرانی در مارس ۲۰۱۵ به‌دلیل آنکه شهرداری خرمشهر دکه میوه‌فروشی او را مصادره کرد، در مقابل ساختمان شهرداری آن شهر خودسوزی کرد. در ایران. خودسوزی در غرب و شمال غرب ایران هم رایج است. بر پایهٔ گزارش سازمان پزشکی قانونی ایران در سال ۱۳۸۰ خورشیدی، از افراد درگذشته از خودکشی، خودسوزی مهم‌ترین روش خودکشی
درگذشته از خودکشی، خودسوزی مهم‌ترین روش خودکشی در میان زنان بوده‌است (۶۹٫۲۹٪). همین گزارش بالاترین درصد خودکشی مردان با روش خودسوزی را ۴۷٪ در استان یزد و بالاترین درصد خودکشی زنان با این روش را ۹۴٫۴٪ در استان بوشهر اعلام کرده‌است. نظرزاده و همکاران با مطالعهٔ فراتحلیل ۱۹ پژوهشِ انجام‌شده در دو دههٔ قبل از خرداد ۱۳۹۱ خورشیدی که شامل ۲۲۴۹۸ مورد اقدام به خودکشی می‌شده‌است (با کنار گذاشتن پژوهش‌هایی که تنها خودکشی‌های منجر به مرگ را بررسی کرده بوده‌اند)، نتیجه گرفته‌اند که به‌طور کلی در میان روش‌های فیزیکی
گرفته‌اند که به‌طور کلی در میان روش‌های فیزیکی خودکشی در ایران، خودسوزی با شیوع ۱۳٪ رایج‌ترین روش است. مطالعهٔ آن‌ها نشان داده‌است که بیشترین شیوع خودسوزی به‌ترتیب در استان‌های کهگیلویه و بویراحمد (۴۸٪)، ایلام (۲۸٪)، و خراسان جنوبی (۱۰٪) بوده‌است. به‌گفتهٔ نظرزاده و همکاران، اگرچه خودکشی به‌وسیلهٔ خودسوزی در ایران از کشورهایی مانند هند (۴۰٪)، سریلانکا (۲۴٪)، و مصر (۱۷٪) کمتر است ولی شیوع خودسوزی در ایران از کشورهای آفریقایی چون زیمبابوه (۱۱٪) و آفریقای جنوبی و همچنین کشورهای اروپایی چون آلمان بیشتر است.
و همچنین کشورهای اروپایی چون آلمان بیشتر است. پژوهش نظرزاده و همکاران نشان داده‌است که بدون در نظر گرفتنِ مسمومیت، به‌طور کلی زنان و مردان ایرانی از روش‌های خشنی برای خودکشی استفاده می‌کنند (در مطالعهٔ آن‌ها: خودسوزی، حلق‌آویزی، سلاح گرم) که شیوع این روش‌های خشن در استان‌های غربی و جنوب شرقی کشور بیشتر است. افراد سرشناس خودسوزی‌کرده. ایرانی: خارجی:
بادبان‌های سیاه یک سریال تلویزیونی درام اکشن-ماجراجویی به کارگردانی جاناتان استاینبرگ و رابرت لوین است که از ۲۵ ژانویه ۲۰۱۴ از شبکه "استارز" پخش شده‌است. استاینبرگ در کنار مایکل بی و برَد فولِر مدیر تولید کار خواهد بود ضمن اینکه لِوین، دستیار تولید است. این مجموعه پیش درآمدی بر رمان معروف جزیره گنج اثر رابرت لویی استیونسن است. در ۲۶ ژوئیه ۲۰۱۳، استارز اعلام کرد که فصل دوم سریال هم در ده قسمت ساخته خواهد شد. این تصمیم سریع بخاطر واکنش مثبت طرفداران مجموعه در کامیک-کان بین‌المللی سن دیگو بود. در تاریخ ۱۷
در کامیک-کان بین‌المللی سن دیگو بود. در تاریخ ۱۷ ژانویه ۲۰۱۴، استارز اولین قسمت این مجموعه را در یوتیوب منتشر کرد. داستان. وقایعِ سریال بادبان‌های سیاه، بیست سال قبل از داستان جزیرهٔ گنج روی می‌دهد. داستان این سریال پیش درآمدی است بر رمان مشهور «جزیرهٔ گنج» اثر رابرت لوئیس استیونسنون که اقتباس‌های سینمایی زیادی از روی آن ساخته شد. ماجرا دو سال قبل از داستان رمان آغاز می‌شود؛ سال ۱۷۱۵ میلادی است و دوران طلایی دزدان دریایی. مستعمرهٔ سابق بریتانیا که اکنون جزیره‌ای بی قانون است، به دست یکی از بدنام‌ترین
جزیره‌ای بی قانون است، به دست یکی از بدنام‌ترین ناخدایان دزدان دریایی، ناخدا فلینت، اداره می‌شود. هم‌زمان با تهدیدهای ناوهای بریتانیای که برای پس گرفتن سرزمین‌های خود به آب‌های آن مناطق برگشته‌اند، چهرهٔ جدیدی از ناخدا فلینت پدیدار می‌شود. او با النور گاتری، دختر یکی از قدرتمندترین قاچاقچیان متحد می‌شود تا در کنار یکدیگر غنیمتی بزرگ بدست آورند و با جبران خسارت‌های وارده، بقایشان را تضمین کنند... تولید. بادبان‌های سیاه در کیپ تاون آفریقای جنوبی، با شرکت فیلم آفریقا فیلمبرداری شده‌است. برای ساخت این سریال از
آفریقا فیلمبرداری شده‌است. برای ساخت این سریال از خدمه‌های زیادی استفاده شد، به‌طور مثال برای ساخت یک کشتی ۳۰۰ نفر به کار گرفته شده‌است. جوایز. بادبان‌های سیاه در شصت و ششمین دوره جایزه امی در بخش هنرهای خلاقانه نامزد چهار جایزه و برنده سه جایزه شد. فصل‌ها. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt; منابع. در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم ها
نبرد نخست اسمولِنسک (به ، «نبرد محاصره‌ای اسمولنسک»؛ به ، «عملیات راهبردی دفاعی اسمولنسک») نبردی دوماهه در جریان مرحله دوم عملیات بارباروسا در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود. این نبرد در پی یورش نیروهای زرهی ورماخت برای محاصرهٔ قوای ارتش سرخ شوروی پیرامون شهر اسمولنسک از اوایل ماه ژوئیه تا اوایل ماه سپتامبر سال ۱۹۴۱ در ۷۰۰ کیلومتری عمق خاک شوروی و ۴۰۰ کیلومتری غرب مسکو به‌وقوع پیوست. پیشتر، از روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ گروه ارتش مرکز ورماخت با تهاجمی غافلگیرکننده دربرابر دفاع ضعیف و نامنظم ارتش سرخ، طی دو هفته
دربرابر دفاع ضعیف و نامنظم ارتش سرخ، طی دو هفته پیشروی برق‌آسایی کرده و با انهدام تقریبی جبههٔ غربی شوروی در مجاورت مرز، آسیب‌های زیادی در نبردهای اطراف مینسک به آن زده بود. در ادامهٔ عملیات به سمت شرق، اگرچه شوروی ارتش‌های ذخیرهٔ راهبردی خود را به‌کار گرفت ولی نبرد حوالی اسمولنسک نیز با پیروزی آلمانی‌ها، انهدام بسیاری دیگر از نیروهای ارتش سرخ — شامل ارتش‌های شانزدهم، نوزدهم و بیستم — و باز شدن راه پیشروی ورماخت به‌سمت مسکو به پایان رسید. با این همه، در پی تأخیر در بسته‌شدن حلقهٔ محاصره و فاصله‌افتادن بین
تأخیر در بسته‌شدن حلقهٔ محاصره و فاصله‌افتادن بین نیروهای زرهی و پیاده‌نظام پشت سر آن‌ها، بخش قابل‌توجهی از نیروهای شوروی توانستند به سمت شرق عقب‌نشینی کنند و از مهلکه بگریزند. بر خلاف تصور آلمانی‌ها مبنی بر اتمام توان رزمی ارتش سرخ، سه جبههٔ غربی، ذخیره و بریانسک شوروی اواخر ماه اوت چندین ضدحملهٔ قدرتمند به اجرا درآوردند و درگیری‌ها با شدت ادامه پیدا کرد. اگرچه مهاجمان موفقیت‌های چشم‌گیری به‌دست آوردند اما تأخیر در پیشروی نیروهای آلمانی — متأثر از نبرد و ضدحملات متعاقب شوروی — و افزایش مقاومت ارتش سرخ سبب
متعاقب شوروی — و افزایش مقاومت ارتش سرخ سبب شد خسارات جانی و مادی گسترده، به‌ویژه در ناحیه یلنیا، به ورماخت وارد گردد و رویکرد عملیاتی فرماندهی عالی آلمان دربارهٔ چگونگی پیشبرد تهاجم تغییر کند. ورماخت پس از نبرد اسمولنسک به‌جای پیشروی مستقیم به‌سمت مسکو، گروه ارتش مرکز را متوقف و نیروهای زرهی آن را به جناحین شمالی و جنوبی گسیل کرد. برخی تاریخ‌دانان، یکی از عمده دلایل ناکامی ورماخت در پیروزشدن بر دشمن و پایان‌دادن به جنگ را تأخیر سه‌ماههٔ رسیدن آلمانی‌ها به مسکو در ماه دسامبر سال ۱۹۴۱ دانسته‌اند که باعث شد
مسکو در ماه دسامبر سال ۱۹۴۱ دانسته‌اند که باعث شد عملیات آن‌ها با فصل گل‌آلودشدن راه‌ها و زمستان روسیه در دروازه‌های پایتخت شوروی همزمان شود. نبرد اسمولنسک مجموعه پیچیده‌ای از کنش‌های تهاجمی و تدافعی نیروهای ورماخت و ارتش سرخ بود که در پهنهٔ وسیعی از اراضی به‌وقوع پیوست. این پهنهٔ جغرافیایی طولی به اندازهٔ حدود ۶۵۰ کیلومتر از شمال به جنوب و عرضی به اندازهٔ حدود ۲۵۰ کیلومتر از شرق به غرب داشت و شامل نبردهای موضعی زیر نیز می‌شود: پیش‌زمینه. فرمان شماره ۲۱ پیشوا که برای تأیید نهایی طرح عملیاتی بارباروسا در ۱۸
که برای تأیید نهایی طرح عملیاتی بارباروسا در ۱۸ دسامبر سال ۱۹۴۰ صادر شد، اگرچه به اهداف جغرافیایی متعددی (از جمله مسکو) اشاره می‌کرد، آشکارا هدف نهایی عملیات ورماخت را انهدام توان نظامی شوروی دانسته بود. بر اساس این طرح، گروه ارتش مرکز بار اصلی تهاجم آلمان به شوروی را عهده‌دار بود. عملیات روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ با گذر نیروهای فیلدمارشال فِدُر فُن بُک از خط مرزی آغاز شد. آغاز تهاجم آلمان هرج و مرج شدیدی بین نیروهای ارتش سرخ ایجاد کرد و ساختار فرماندهی جبهه غربی شوروی تقریباً از همان ابتدا تا حد زیادی از کار
شوروی تقریباً از همان ابتدا تا حد زیادی از کار افتاد. بیشتر نیروهای ارتش‌های سوم، چهارم و دهم جبههٔ غربی شوروی، که در جانب غربی برآمدگی بیاویستوک متمرکز شده بودند، در بین مسیر پیشرویِ دو گروه زرهی ۲ و ۳ ورماخت قرار گرفتند. ضدحملات جبههٔ غربی شوروی بدون ارتباطات مؤثر، پوشش هوایی و پشتیبانی تدارکاتی مناسب و با ناتوانی در آماده‌سازی و جهت‌دهی مناسب، با وجود تحمل خسارات و تلفات سنگین، بی تأثیر بود؛ آشفتگی حاکم بر نیروهای این جبهه، اکثر اقدامات مقابله‌ای آن را محکوم به شکست می‌ساخت. البته همین ضدحملاتْ نیروهای
به شکست می‌ساخت. البته همین ضدحملاتْ نیروهای زرهی و پیاده ورماخت را مجبور به توقف و دفع آن‌ها کرد و به بخشی از نیروهای شوروی فرصت داد به سمت مینسک عقب بنشینند. با این همه، سرانجام در روز ۲۸ ژوئن مینسک توسط آلمانی‌ها تصرف شد. روز بعد، طلایه‌داران دو گروه زرهی ورماخت به یکدیگر پیوستند و حلقهٔ محاصره را در حومهٔ شرقی مینسک در ۳۰۰ کیلومتری عمق خاک شوروی بستند تا ارتش‌های سوم، چهارم، دهم و بخش‌هایی از ارتش سیزدهم شوروی را به دام بیندازند. محاصره کاملاً موفقیت‌آمیز نبود و بخش‌هایی از چهار ارتش شوروی توانستند
نبود و بخش‌هایی از چهار ارتش شوروی توانستند به‌سمت شرق عقب بنشینند. در این شرایط، تقریباً نیمی از قوای گروه ارتش مرکزْ درگیر انهدام نیروهای درون محاصره بودند. آماده‌سازی و برنامه‌ریزی آلمان. اگرچه هیتلر سلطه بر مناطق تحت محاصره در ناحیهٔ مینسک و پاکسازی اراضی پشت سر نیروهای جلودار را لازمهٔ ادامه کار می‌دید، ارتشبد فرانتس هالدر — رئیس ستاد کل نیروی زمینی آلمان — در دید عملیاتی خود تهدید جناحین و مناطق تحت محاصرهٔ دشمن در اراضی پشت سر را دارای اهمیت ثانویه تلقی می‌کرد و به حفظ شدت پیشروی اولویت مطلق می‌داد.
می‌کرد و به حفظ شدت پیشروی اولویت مطلق می‌داد. با این حال، ظاهر دستورهای فرماندهی عالی نیروی زمینی همواره نشان‌گر مقاصد هالدر نبود و درخواست‌های شفاهی هیتلر را نیز دربرمی‌گرفت که گاه منجر به بلاتکلیفی فرماندهان میانی می‌شد. در این شرایط، یکی از نگرانی‌های گروه ارتش مرکز وظیفهٔ دوگانهٔ به‌اتمام‌رساندن نبردها در غرب مینسک و همزمان حرکت به سمت شرق بود. بخش نخست این مأموریت را ارتش‌های پیاده‌نظام چهارم و نهم ورماخت و بخش دوم آن را گروه‌های زرهی ۲ و ۳ بر عهده داشتند. البته این مسئله با توجه به گستردگی دو
داشتند. البته این مسئله با توجه به گستردگی دو محاصرهٔ بزرگ بین بیاویستوک و مینسک و لزوم انهدام هر دو، کار آسانی نبود. بنابراین دو گروه زرهی می‌بایست ابتدا حلقهٔ محاصرهٔ شرقی را تنگ‌تر می‌کردند تا جلوی خروج گستردهٔ نیروهای دشمن از آن را بگیرند، سپس تهاجم را به‌سمت شرق ادامه می‌دادند. هرچه این اقدامات بیشتر طول می‌کشیدند، شوروی نیز فرصت بیشتری برای تنفس و ایجاد و تقویت خط دفاعی جدید می‌یافت. شناسایی هوایی آلمان پیش‌تر حرکت جاده‌ای و ریلی گستردهٔ نیروهای شوروی به سمت اسمولنسک را مشاهده کرده بود و شنود رادیویی
به سمت اسمولنسک را مشاهده کرده بود و شنود رادیویی از حضور مارشال تیموشنکو و ووراشیلوف — دو مقام عالی‌رتبه نظامی دشمن در خط مقدم — خبر می‌داد که بی‌شک نشانه‌ای از نبردهای سنگین در آینده هنگام اجرای مرحلهٔ دوم عملیات توسط آلمانی‌ها بودند. گروه زرهی ۲ در ادامهٔ پیشروی، در طول تنها راه مناسب بین مینسک و بابرویسک، به رود برزینا روی آورد و لشکر سوم زرهی والتر مدل از سپاه ۲۴ موتوریزهٔ آن در روز ۲۹ ژوئن با شکست سپاه ۴۷ تفنگ‌دار شوروی، گذرگاهی بر این رود در بابرویسک را به سلطهٔ خود درآورد. درحالیکه لشکر چهارم زرهی
را به سلطهٔ خود درآورد. درحالیکه لشکر چهارم زرهی ورماخت گذرگاه خود را بر رود برزینا در شمال بابرویسک گسترش می‌داد، لشکر سوم زرهی ورماخت دو روز منتظر ماند تا مهندسان پلی مناسب بر روی این رود احداث کنند. تنها در روز ۳۰ ژوئن آلمانی‌ها ۵۰ هواگرد شوروی را که قصد داشتند پلِ در حال ساخت را منهدم نمایند، ساقط کردند. با تصرف پل خط آهن در سویسلوش توسط لشکر چهارم زرهی، تیپ ۲۱۲ هوابرد و بیشتر نیروهای سپاه ۲۰ مکانیزه شوروی که با کمتر از ۹۳ تانک قدیمی می‌خواستند این حملات را دفع کنند، محاصره شدند. پیش از تحقق این مرحله
را دفع کنند، محاصره شدند. پیش از تحقق این مرحله در میدان نبرد، فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان هیچ طرحی را برای پس از آن آماده نکرده بود. روز ۲۹ ژوئن، هیتلر نگرانی خود از عملیات‌های برد بلند نیروهای زرهی را که موفقیت در مناطق بزرگ تحت محاصرهٔ بیاویستوک-مینسک را به خطر می‌انداخت، با فون براوخیچ در میان گذاشت و از او خواست از گروه ارتش مرکز بخواهد اجازهٔ پیشروی فرا تر از بابرویسک به گودریان ندهد و این شهر را نیز تنها «جهت امنیت» حفظ کند. با وجود این هالدر امیدوار بود «فرماندهان میانی بدون دریافت دستور صریح و
بود «فرماندهان میانی بدون دریافت دستور صریح و به ابتکار خود کار درست را انجام دهند» و گروه زرهی ۲ خود را به روگاچف و موگیلف نیز برساند؛ با این حال با نگرانی‌های هیتلر از انحراف تمامی نیروهای گروه ارتش مرکز، از صدور فرمان مستقیم اجتناب کرد. از آن‌جایی که هالدر از ۲۴ ژوئن دیگر مطمئن شده بود که ارتش سرخ هیچ قصدی برای عقب‌نشینی ندارد و می‌خواهد در همان محل مقاومت کند، می‌پنداشت پیشروی سریع به سمت گذرگاه‌های دنیپر محاصرهٔ نیروهای دشمن، سلطه بر ویتبسک و اسمولنسک و گشودن راه مسکو ضروری است. روز ۳۰ ژوئن، هالدر به
و گشودن راه مسکو ضروری است. روز ۳۰ ژوئن، هالدر به دو گروه زرهی ۲ و ۳ دستور داد هر چه زودتر ناحیهٔ بین پولوتسک تا روگاچف را پاکسازی کنند. همان روز ارتش‌های دوم و نهم ورماخت موفق شدند کار پاکسازی محاصرهٔ کوچک‌تر بیاویستوک را به پایان برسانند و نخستین سپاه‌های پیاده‌نظام آن‌ها توانستند به طرف نیروهای زرهی گودریان و هوت حرکت کنند. این امر به سادگی صورت نمی‌گرفت؛ راه‌پیمایی اجباری شدید و مداوم پیاده‌نظام زیر گرمای هوای شبه‌استوایی و گرد و خاک غلیظ و نفس‌گیر برخواسته از جاده‌های شنی، آن را بسیار دشوار ساخته بود
از جاده‌های شنی، آن را بسیار دشوار ساخته بود و فشار زیادی بر نفرات و اسب‌های فرسوده می‌آورد. در جریان این راهپیمایی، لشکرهای پیاده‌نظام ستون‌هایی تا درازای ۳۰ کیلومتر در جاده‌ها ایجاد می‌کردند و گذر آن‌ها از رودهای بزرگ، حتی بدون دخالت دشمن، تا یک روز طول می‌کشید. دستور هالدر روز ۱ ژوئیه توسط فرماندهی گروه ارتش مرکز ابلاغ و زمان آغاز آن، ۳ ژوئیه تعیین گردید. بر این اساس، گروه زرهی ۲ می‌بایست با گذر از رود دنیپر در ناحیهٔ روگاچف-اورشا، در طول بزرگراه مینسک-مسکو تا خط بین یلنیا و ارتفاعات شرق یارتسفو پیش
تا خط بین یلنیا و ارتفاعات شرق یارتسفو پیش می‌رفت. گروه زرهی ۳ نیز دستور گرفت پس از گذر از مناطق مردابی برزینای علیا، از دو طرف ویتبسک تا نواحی بین خط برزوفو و ولیژ یورش بَرَد و برخی از یگان‌هایش را روانهٔ نیفیل کند. یک لشکر دوازدهم زرهی و دو لشکر چهاردهم و بیستم پیاده‌نظام موتوریزه برای پاکسازی محاصرهٔ مینسک پشت سر باقی گذاشته می‌شدند تا این گروه زرهی با سه لشکر زرهی هفتم، نوزدهم و بیستم و یک لشکر پیاده‌نظام موتوریزهٔ هجدهم به پیشروی ادامه دهد. هوت انتظار داشت با هیچ یا مقدار کمی مقاومت از طرف دشمن روبرو
داشت با هیچ یا مقدار کمی مقاومت از طرف دشمن روبرو شود، راه‌ها قابل تردد باشد و در مسیر بارندگی روی ندهد؛ بنابراین از حمایت متقابل دو سپاهش از یکدیگر صرف‌نظر کرد و ریسک پیشروی به سمت اهدافی با فاصله عرضی ۱۶۰ کیلومتر را پذیرفت. ارتش دوم ورماخت نیز وظیفه یافت بیشتر نیروهای خود در جناح جنوبی قرار دهد و با گذر از محور سلوتسک-مینسک به سمت رود دنیپر در محور موگیلف-اورشا پیش برود و از آن عبور کند. ارتش نهم ورماخت هم می‌بایست از جنوب محور ویتبسک-پولوتسک به سمت رود دوینا یورش می‌برد. مهم‌ترین مأموریت هر دو ارتش تصرف
یورش می‌برد. مهم‌ترین مأموریت هر دو ارتش تصرف پل خشکی دوینا-دنیپر (اراضی بین دو رودخانه) بین اورشا و ویتبسک بود. به منظور پیشبرد بهتر این اهداف، فرماندهی عالی نیروی زمینی سپاه ۳۵ ورماخت با عنوان «فرماندهی عالی‌تر» را با پنج لشکر پیاده‌نظام پشت سر ارتش دوم و سپاه ۴۲ ورماخت را با دو لشکر پیاده‌نظام پشت سر ارتش نهم ورماخت قرار داد. تجربهٔ مرحله نخست عملیات بارباروسا به آلمانی‌ها نشان داد نمی‌توانند تصور کنند، به‌دلیل سرعت بالای نیروهای زرهی، سپاه‌های پیاده‌نظام قادر به حفظ فاصله با آن‌ها شوند. بنابراین ضمن
قادر به حفظ فاصله با آن‌ها شوند. بنابراین ضمن تلاش فرماندهی عالی نیروی زمینی برای تسلط کامل بر لشکرهای موتوریزه و زرهی از طریق خارج کردن دو گروه زرهی از کنترل فیلدمارشال فون بک، فون براوخیچ خواستار قرار گرفتن دو گروه زرهی ۲ و ۳ به همراه تمامی لشکرهای پیاده‌نظام ارتش‌های چهارم و نهم ورماخت که قادر به جدا شدن از نبردهای مناطق تحت محاصره بیاویستوک و مینسک بودند، تحت فرمان فیلدمارشال گونتر فون کلوگه در ارتش چهارم شد تا ارتش چهارم زرهی ورماخت شکل بگیرد. در ادامه، ارتش دوم ورماخت به فرماندهی ارتشبد ماکسیمیلیان
ارتش دوم ورماخت به فرماندهی ارتشبد ماکسیمیلیان فون وایخس از جایگاه ذخیره به این گروه ارتش ملحق می‌شد و می‌بایست با لشکرهای پیاده‌نظام خود و مابقی لشکرهای پیاده‌نظام ارتش‌های چهارم و نهم ورماخت که همچنان درگیر محاصره بودند، مناطق تحت محاصره را پاکسازی می‌کرد. پیش‌تر فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان قصد داشت ارتش دوم ورماخت را تا هنگام رسیدن نیروهای آلمانی به اسمولنسک در جایگاه ذخیره نگاه دارد. خواستهٔ فون براوخیچ در اصل گروه ارتش مرکز را به دو گروه با ماموریت‌های جداگانه تقسیم می‌کرد. این حالت فون بک را
جداگانه تقسیم می‌کرد. این حالت فون بک را همچنان مسئول کل گروه ارتش نگاه می‌داشت اما لایه دیگری از فرماندهی بین فرماندهی گروه ارتش و ارتش‌های میدانی آن ایجاد می‌کرد. البته فون بک نیازی به چنین باز سازماندهی نمی‌دید و آن را بر خلاف شکل فرماندهی خود، موجب کندی اجتناب‌ناپذیر ارتباطات بین قرارگاه‌ها می‌پنداشت. وانگهی فون بک اعتراض خود را از امکان تضعیف سلطه او بر نیروها یا حداقل کم‌رنگ و پیچیده‌شدن شدید آن ابراز داشت. همپنین قرارگاه فون کلوگه در حقیقت برای هدایت ارتش‌های پیاده‌نظام شکل گرفته بود و تجهیزات لازم
ارتش‌های پیاده‌نظام شکل گرفته بود و تجهیزات لازم شامل ادوات رادیویی مناسب، تحرک‌پذیری خارج از جاده و هواگرد ارتباطی جهت تحقق کامل مأموریت فرماندهی نیروهای زرهی در اختیار نداشت. سرانجام در یک راه حل میانه، فون بک راضی شد فون کلوگه بدون هیچ آرایش بزرگ پیاده‌نظام در سطح ارتش، صرفاً دو گروه زرهی را فرماندهی کند و ارتش دوم جایگزین ارتش چهارم شود تا در کنار ارتش نهم ورماخت برای انهدام محاصره‌های بیاویستوک و مینسک، برای او باقی بماند. این سازمان‌دهی مجدد می‌بایست از نیمه شب دوم-سوم ژوئیه عملی می‌شد. آماده‌سازی
از نیمه شب دوم-سوم ژوئیه عملی می‌شد. آماده‌سازی شوروی. پس از شکست سخت در نبرد بیاویستوک-مینسک، ژوزف استالین، رهبر شوروی دستور داد پاولوف در مقام فرماندهی جبهه غربی با ارتشبد آندری یریومنکو جایگزین شود. یریومنکو اواخر روز ۱ ژوئیه به ارتش سیزدهم شوروی به‌فرماندهی سپهبد پیوتر فیلاتوف که در دفاع از مینسک آسیب جدی دیده بود، دستور داد به‌سمت رود برزینا عقب بنشیند و از محور خولکولْنیتْزا-بوریسوف-برودِتس دفاع کنند. بقایای ارتش چهارم شوروی نیز — که توان رزمی آن با شکست در دفاع از شهر سلوتسک به اندازۀ تنها یک لشکر
شکست در دفاع از شهر سلوتسک به اندازۀ تنها یک لشکر تفنگدار کاهش یافته بود و مجموعاً تنها ۷ هزار نفر، ۴۲ توپ، سه خودروی زرهی و یک تانک تی-۳۸ در اختیار داشت — موظف شد در ادامهٔ طول رود برزینا در خط برودتس تا بابرویسک مستقر شود. به این دو ارتش تلفات سنگینی وارد شده بود و دیگر توان رزمی مؤثری نداشتند. در کنار این دو ارتش، تنها یگانی که به شکل کاملاً آماده رزم در اختیار یریومنکو بود، لشکر نخبه یکم موتوریزهٔ مسکو به‌فرماندهی سرهنگ یاکوب کرایزر بود که ۲۳۰ تانک از جمله ۲۴ تانک تی-۳۴ و کی‌وی-۱ از سپاه ۷ مکانیزه را