payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌شوند. فیلد اول: حاوی نام کامل و واقعی کاربر است (هنگام ارسال و دریافت ایمیل، این نام نمایش داده می‌شود.) فیلد دوم: شماره اتاق کاربر. فیلد سوم: شماره تلفن محل کار کاربر فیلد چهارم: شماره تلفن خانه کاربر فیلد پنجم:اطلاعات دیگر فیلد ششم: مسیر کامل دایرکتوری خانگی کاربر است.( دایرکتوری خانگی جاییست که کاربر دسترسی کامل به آن دارد و فایل‌های شخصی اش را در آنجا نگهداری می‌کند.) فیلد هفتم: مسیر کامل پوسته (shell) پیشفرض کاربر در این فیلد نوشته می‌شود. فیلد دوم که حاوی کلمه عبور رمزنگاری شده کاربر است می‌تواند
که حاوی کلمه عبور رمزنگاری شده کاربر است می‌تواند خالی باشد. در این صورت هیچ پسوردی برای احراز هویت از کاربر سؤال نمی‌شود. در صورتی که این فیلد خالی باشد، بعضی از برنامه‌ها که فایل /etc/passwd را میخوانند، ممکن است که اجازه هیچ‌گونه دسترسی به کاربر ندهند. اگر فیلد کلمه عبور حاوی یک کاراکتر ‘x’ (به صورت کوچک) باشد، کلمه عبور واقعی کاربر در فایل /etc/shadow ذخیره می‌شود. در این صورت فایل /etc/shadow حتماً باید حاوی یک خط برای این کاربر باشد وگرنه این نام کاربری غیر معتبر محسوب می‌شود. اگر این فیلد حاوی هر
غیر معتبر محسوب می‌شود. اگر این فیلد حاوی هر رشته دیگری باشد، با آن رشته همانند یک کلمه عبور رمزنگاری شده برخورد خواهد شد. فیلد پنجم توسط بعضی از برنامه‌های کاربردی مثل finger استفاده می‌شود. فیلد ششم نشان دهنده دایرکتوری خانگی کاربر است. دایرکتوری خانگی کاربر جاییست که وقتی کاربر به سیستم وارد می‌شود در آنجا قرار میگیرد. برنامه login از این فیلد برای مقدار دهی به متغیر محیطی $HOME استفاده میکنند. فیلد هفتم مشخص‌کننده پوسته پیشفرض کاربر است. البته می‌توانید آدرس هر برنامه دیگری را هم بنویسید. در این صورت
آدرس هر برنامه دیگری را هم بنویسید. در این صورت آن برنامه به هنگام ورود کاربر اجرا خواهد شد. اگر این فیلد را خالی بگذارید پوسته پیشفرض که معمولاً /bin/sh است برای کاربر در نظر گرفته می‌شود. همیشه سعی کنید از ترکیب اعداد و حروف کوچک و بزرگ در پسورد خود استفاده نمایید. استفاده از Space (فاصله) و Shift+123 (@#$ %^&amp;*) تا حد زیادی از لو رفتن پسورد جلوگیری میکند. فایل /etc/passwd- یک پشتیبان از این فایل است.
باگراتونیان یا بَغ‌داده‌ها از خانواده‌های بسیار قدیمی نجیب‌زادهٔ ارمنی بودند که اجداد آنان در کشور ارمنستان دوران سلسلهٔ اشکانی ارمنستان عنوان و امتیاز موروثی ریاست سواره‌نظام ارمنی را دارا بودند. در کتاب تاریخ ارمنستان موسس خورناتسی دربارهٔ ریشه و تبار آنان نوشته شده‌است که به پادشاهی وان برمی‌گردد. با این وصف این خانواده در دوران سلطهٔ ایرانیان قدری از اهمیت خود را از دست داد، چنان‌که در آغاز تسلط اعراب بر ارمنستان قدرتی برابر با قدرت خانواده‌های مامیگونیان یا رشتونی‌ها‌ را نداشت. آن‌ها ارمنستان مستقلی را
یا رشتونی‌ها‌ را نداشت. آن‌ها ارمنستان مستقلی را احیا کردند که به مدت دو سده به حیات خود به صورت یک دولت مستقل و یکپارچه ادامه داد و بدین گونه پس از چهارصد سال تسخیر ارمنستان به دست فاتحان ایرانی و سپس مردم عرب، در دوران سده‌های میانه دوباره ارمنستان متحد شد. نام «باگراتونی» برگرفته از واژه «بَگارات»، تلفظ پارتی نام ایرانی باستان «بَگاداتَه» (به معنی خداداده) است.‎ بگاداته در فارسی امروز به صورت بغ‌داده و بغداد تلفظ می‌شود. تاریخ. املاک عمدهٔ باگراتونی‌ها از یک طرف در بخش ایسپیر واقع در منطقهٔ چورو نزدیک
از یک طرف در بخش ایسپیر واقع در منطقهٔ چورو نزدیک بایبورت قرار داشت و از طرف دیگر در منطقه‌ای که میان شهرهای کنونی نخجوان و جلفا گسترده‌است. باگراتونی‌ها ملک سومی نیز داشتند و آن بخش «داروینک» بود که عبارت از منطقهٔ کنونی دغوبایزید تا ماکو است. این تفرقه و پراکندگی اراضی برای باگراتونی‌ها هم یک نقطهٔ ضعف به‌شمار می‌رفت و هم مایهٔ قدرت بود. نقطهٔ ضعف حساب می‌شد زیرا برخلاف سایر شاهزادگان و امیران ارمنی یک قلمرو بهم چسبیده و یکسان در اختیار نداشتند و از طرفی هم به این معنی مایهٔ قدرت بود که پراکندگی املاکشان
به این معنی مایهٔ قدرت بود که پراکندگی املاکشان آنان را کمتر آسیب‌پذیر می‌ساخت. وقتی با اعراب در جنگ درگیر می‌شدند و سرنوشت جنگ به حال آنان مساعد نبود لااقل به این راه چاره متوسل می‌شدند که به املاک خود در منطقهٔ "چورو" که دور از دسترس نیروهای اعراب و در نزدیکی مرز امپراتوری بیزانس بود پناه می‌بردند، و برعکس وقتی که میانه‌شان با بیزانس بهم می‌خورد و ارتش آن امپراتوری مستملکات آنان را در «چورو» اشغال می‌کرد این امکان را داشتند که به املاک دیگر خود در درهٔ ارس بگریزند و با تکیه به اعراب به مبارزه با بیزانس
بگریزند و با تکیه به اعراب به مبارزه با بیزانس ادامه بدهند. اعراب در دوران تسلط خود بر ارمنستان از یک سیاست عاقلانه و مدبرانه پیروی کردند، بدین معنی که در میان امیرنشین‌های ارمنی اختلاف ایجاد می‌کردند و گروهی را به جان گروهی دیگر می‌انداختند و بدین گونه سیاست نابودی مهم‌ترین خانواده‌های ارمنی یعنی خانواده‌های مامیگونیان و کامساراکان و رشتونی را دنبال می‌نمودند. خانواده‌های باگراتونی و آرتسرونی کسانی بودند که از این سیاست کمال استفاده را کردند. از جمله خانوادهٔ بزرگ باگراتونی با دریافت قسمتی از بازماندهٔ
بزرگ باگراتونی با دریافت قسمتی از بازماندهٔ امیرنشین‌های منحل شده مانند امیرنشین مامیگونیان در منطقهٔ فرات و ارس و امیرنشین کامساراکان در منطقهٔ قارص کم‌کم موفق شدند مستملکات خود را توسعه دهند و به صورت یک منطقهٔ متصرفی و یکپارچه درآورند. خانوادهٔ بغ‌داده‌ها وقتی که نخستین شورش بزرگ ضد اعراب را در آغاز سدهٔ هشتم رهبری کردند، بعدها مرتکب این خطای فاحش شدند که وقتی خانوادهٔ مامیگونیان دست به یک قیام قهرمانانه برای آزادی ارمنستان زدند باگراتونی‌ها نیروهای خود را به نیروهای آنان نپیوستند بلکه گذاشتند تا اعراب
را به نیروهای آنان نپیوستند بلکه گذاشتند تا اعراب آنان را در هم بشکنند و خود از تقسیم املاک آنان بهره گرفتند لیکن در آخرین شورش‌های سدهٔ هشتم شرکت جستند. پس از شکست ناچار شدند مستملکات خود را در مرکز و در مشرق ارمنستان رها کنند و برای سنگر گرفتن و ادامه دادن به مقاومت به املاک خود در منطقهٔ ایسپیر پناه ببرند. در آنجا با تکیه بر قدرت امپراتوری بیزانس خودی گرفتند و تبدیل به عامل اساسی تعادل سیاسی شدند. باگراتونیان همهٔ املاک پیشین خود در مرکز و در مشرق ارمنستان را بار دیگر بدست آوردند؛ در طول نخستین دهه‌های
را بار دیگر بدست آوردند؛ در طول نخستین دهه‌های سدهٔ نهم در دنیای عرب حوادثی روی داد که موجب تقویت بازهم بیشتر موقعیت باگراتونیان و توسعهٔ املاک آنان گردید. در حقیقت امرا و توده‌های ساکن مناطق مجاور ارمنستان (به‌ویژه آذربایجان) همواره ضد خلفای بغداد سر به شورش برمی‌داشتند و در نتیجه خلفا ناگزیر بودند اغلب اوقات از باگراتونیان برای حمله به شورشیان و سرکوب کردن شورش‌ها کمک بخواهند. باگراتونیان هم به پاداش این خدمت‌ها حقوق و امتیازات تازه و زمین‌های تازه می‌گرفتند و بدین گونه توانستند رشتهٔ گسیختهٔ املاک و
و بدین گونه توانستند رشتهٔ گسیختهٔ املاک و مستملکات خود را بهم بپیوندند. در واقع در حدود سال ۸۵۰ میلادی باگراتونیان تمامی سرزمین ارمنستان خالص را در تصرف داشتند به‌جز منطقهٔ واسپوراکان که همچنان امیرنشین تابع آرتسرونی‌ها بود، و زنگه زور که در ملکیت خانوادهٔ سیونیا باقی‌مانده بود، بدین گونه ارمنستان خویشتن را از لای منگنهٔ اعراب بیرون می‌کشید. تا زمانی که ارمنستان به چندین امیرنشین تقسیم شده بود میهن‌پرستی واقعی نمی‌توانست در نزد نجبای بزرگ ارمنی جایی داشته باشد. «یک دولت و کشور ارمنی مستقل و یکپارچه که این
«یک دولت و کشور ارمنی مستقل و یکپارچه که این نجبا حقاً بایستی همه چیز خود را در راه آن بدهند در نزد آنان مفهومی نداشت. مفهوم میهن برای آنان همان امیرنشین بود که بر آن آقایی می‌کردند و در راه آن بود که حاضر بودند از مال و جان خود بگذرند. میهن‌پرستی آنان صرفاً محلی بود و پیوندی که آنان را بهم می‌پیوست سیاسی نبود. این پیوند تنها از طریق اشتراک در آداب و رسوم و زبان و مذهب برقرار بود و چنان‌که می‌دانیم این عوامل هیچگاه به تنهایی کافی برای ساختن یک ملت واقعی نبوده‌اند؛ ولی اکنون به جای همه آن امیرنشین‌ها قدرتی
ولی اکنون به جای همه آن امیرنشین‌ها قدرتی به‌وجود آمده بود که کم‌کم شکل یک دولت یا کشور واقعی به خود می‌گرفت و تقریباً شامل تمامی ارمنستان یا دست کم شامل همه آن مناطقی می‌شد که برای احساسات ملی ارمنیان از همه عزیزتر بودند و بهتر می‌توانستند آن احساسات را برانگیزند.» در واقع حوزهٔ تسلط باگراتونیان شامل مناطق وسیع می‌شد که شامل: کوه آرارات که در آنجا نژاد آنان به آداب و سنن باستانی تورات پیوند می‌یافت، تارون (ارمنستان باستان) که زندگی مسیحیت ارمنستان در آنجا آغاز شده بود، حوزهٔ مسیر ارس یعنی منطقه‌ای که
آغاز شده بود، حوزهٔ مسیر ارس یعنی منطقه‌ای که ارمنیان عشق و علاقهٔ ویژه‌ای به آن دارند زیرا مرکز قدرت پادشاهی آنان در دوران سلسلهٔ اشکانی ارمنستان بوده و در جاهای مختلف آن زیارتگاه‌هایی واقع شده‌اند که بیش از همه مورد ستایش ملیت و مذهبی آنان هستند. باگراتونی‌ها که اکنون مالک و فرمانروای بخش وسیعی از کشور باستانی ارمنستان شده بودند وارث آداب و سنن آن نیز شدند. اکنون دیگر مظهر تنها میهن‌پرستی محدود محلی که تا مدتی احساس غالب امیرنشین‌های قدیمی بود نبودند بلکه روح ملی ارمنی را پیدا کرده بودند. نبرد با اعراب.
روح ملی ارمنی را پیدا کرده بودند. نبرد با اعراب. در حدود سال ۸۵۰ میلادی باگراتونی‌ها دانستند که دیگر هنگام آن فرا رسیده‌است تا خویشتن را از آخرین آثار سلطهٔ اعراب برهانند این بود که شاهزاده سمبات یکم باگراتونی علیه اعراب قد برافراشت. چندین لشکر عرب درهم شکسته شدند و یکی از آن‌ها به وسیلهٔ کوه‌نشینان داوید ساسونی بکلی نابود گردید. لیکن خلفای بغداد موفق شدند لشکر بزرگی برای مقابله با سمبات اعزام دارند، و این لشکر به کمک امرای مسلمان کشورهای همجوار ارمنستان (آذربایجان و کردستان) توانست مقاومت سمبات را درهم
(آذربایجان و کردستان) توانست مقاومت سمبات را درهم بشکند. سمبات باگراتونی دستگیر و به بغداد فرستاده شد. این شکست نخستین نتوانست انقلابی را متوقف سازد که عوامل خارجی آن را ناگزیر می‌کردند. در برابر امیران مسلمان مناطق همجوار که بیش از پیش نسبت به خلفای بغداد نافرمان می‌شدند و تنها کمک امیران ارمنی طی سال‌ها گذشته موجب شده بود که شکست بخورند اینک خلفا احساس می‌کردند که نیازی مبرم به یک سپر بلا دارند. از طرف دیگر بیزانس نیز که تحت فرمانروایی امپراتوران ارمنی نژاد (باسیلیوس یکم) سلسلهٔ مقدونی تعادل و نیروی
نژاد (باسیلیوس یکم) سلسلهٔ مقدونی تعادل و نیروی دیرین خود را بازمی‌یافت به صورت خطر بزرگی برای خلفای بغداد باقی‌مانده بود. بنابرین می‌بایست از انداختن ارمنیان به دامان بیزانس پرهیز نمود، و برعکس بایستی از تمایلات آنان به کسب استقلال استفاده کرد و بدین وسیله دولت نیرومندی به صورت سپر بلا به وجود آورد تا مرزهای شمالی امپراتوری عرب را که بر اثر کشمکش‌های داخلی ضعیف شده بود ایمن نگاه دارد. تعادل میان غرب و شرق که در طول سده‌ها به سبب انحطاط قدرت امپراتوری بیزانس و اعتلای قدرت ایران ساسانیان و سپس نهضت اسلام به
و اعتلای قدرت ایران ساسانیان و سپس نهضت اسلام به سود شرق بهم خورده بود اکنون تهدید می‌کرد به اینکه نه تنها دوباره برقرار شود بلکه در جهت عکس یعنی به زیان شرق بهم بخورد، زیرا قدرت امپراتوری بیزانس رو به احیاشدن می‌رفت و حال آنکه در امپراتوری عرب به سبب قیام امرای محلی مسلمان که اعلام استقلال می‌کردند و خلافت بغداد که با نگهبانان خود رو به فساد و تباهی می‌رفت، نشانه‌های ضعف و فتور آشکار می‌گردید. در برابر نیروی احیاء شونده باگراتونی‌ها که بزودی توانستند سربازان بیشماری برای جنگ مجهز کنند خلفای بغداد تصمیم
بیشماری برای جنگ مجهز کنند خلفای بغداد تصمیم گرفتند به یک امر اجتناب ناپذیر تن در دهند. این بود که آشوت یکم به عنوان امیرالامرای ارمنستان دادند و خودمختاری ارمنستان تحت حمایت امپراتوری اعراب به رسمیت شناختند؛ و چون پذیرفتند که عنوان این حکومت به‌طور موروثی در خانوادهٔ باگراتونی‌ها بماند می‌توان گفت که نخستین گام به سوی احیای دوبارهٔ یک ارمنستان مستقل برداشته شده بود. امرای مسلمانی که بر مناطق همجوار ارمنستان حکومت می‌کردند، از جمله امرای ماناوازکرت (ملازگرد) و یرزنکا (ارزنجان) فریب این پیشامد را نخوردند، و
و یرزنکا (ارزنجان) فریب این پیشامد را نخوردند، و خشمگین از این شناسایی و از خطری که تشکیل یک ارمنستان مستقل برای آنان در برمی‌داشت زیرا در مقابله خلفای بغداد با آنان احیاناً متحد بغداد می‌بود، بی‌درنگ و به ابتکار خود به او حمله‌ور شدند لیکن در شاهزادهٔ ارمنی و در سپاه او حریفی همسنگ و هماورد خود و سپاه خود یافتند. آشوت یکم با سپاهیان خود که چهل هزار نفر بودند به مقابله لشکر دشمن که بالغ بر هشتاد هزار نفر می‌شد شتافت و در کرانه‌های ارس شکست سختی بر آنان وارد آورد. ارمنیان آن میدان جنگ را «میدان چله» یا نبرد
آورد. ارمنیان آن میدان جنگ را «میدان چله» یا نبرد چله نامیدند، زیرا در آنجا یک لشکر چهل هزار نفری از پس لشکری دو برابر خود برآمده بود. آشوت تنها به تحکیم بنیان مستملکات خود بسنده نکرد، بلکه برای جلوگیری از استفادهٔ احتمالی دشمنانش از دو امیرنشین باقی‌ماندهٔ ارمنی یعنی آرتسرونی‌ها در واسپوراکان و سیونی‌ها در زنگه زور ضد خود با ازدواج دو دخترش با یک امیر آرتسرونی و یک امیر سیونی (از خانواده‌های نجبای بزرگ ارمنی) دوستی آنان را بدست آورد. کامیابی شاهزاده آشوت باگراتونی، قدرت روزافزون او و ترقی سریع امپراتوری
باگراتونی، قدرت روزافزون او و ترقی سریع امپراتوری بیزانس با کوشش مجدانهٔ امپراتور باسیلیوس یکم خلفای بغداد را بر آن داشت تا به دنبال گام اول گام دومی بردارند، این بود که در سال ۸۸۵ میلادی تاج پادشاهی برای شاهزاده آشوت باگراتونی فرستادند و او بنیان‌گذار سلسلهٔ باگراتونی و احیاءکنندهٔ کشور مستقل ارمنستان بود عنوان آشوت یکم شاهنشاه ارمنستان و به قول اعراب لقب ("سلطان السلاطین") یافت. باسیلیوس یکم نیز همینکه از این خیر آگاه شد به نوبهٔ خود یک تاج پادشاهی برای آشوت فرستاد و بدین گونه آشوت یکم به جای یک تاج
آشوت فرستاد و بدین گونه آشوت یکم به جای یک تاج دارای دو تاج گردید. این وضع مسلماً از موقعیت جغرافیایی ارمنستان ناشی می‌شد، چه هر دو ابرقدرت هم‌مرز با این کشور می‌خواستند دوستی او را که تازه به صورت یک دولت مستقل پا گرفته بود بدست بیاورند. بعلاوه رقابت میان امپراتوری عرب از یک طرف و امپراتوری بیزانس از طرف دیگر در احیای ارمنستان مستقل سهمی داشت و حتی تضمین دوام آن نیز به‌شمار می‌رفت.
دوون موتورورکس نام یک شرکت سازنده خودروی سوپر اسپورت امریکایی است. مرکز این شرکت (تأسیس ۲۰۰۸) در کالیفرنیا قرار دارد.
جمهوری فرمز (یا جمهوری تایوان و جمهوری دموکراتیک فرمز) جمهوری کوتاه‌مدت در جزیره تایوان در سال ۱۸۹۵ میلادی بود. این جمهوری حدفاصل واگذاری تایوان از دودمان چینگ به امپراتوری ژاپن و تهاجم و تصرف این جزیره بدست ژاپنی‌ها وجود داشت. این جمهوری در ۲۳ مه ۱۸۹۵ اعلام موجودیت کرد و در ۲۱ اکتبر همان سال رسماً منقرض گردید. این جمهوری ۱۵۱ روز عمر کرد. نابودی این جمهوری پس از تهاجم ژاپن و تسخیر پایتخت، شهر تاینان، توسط این کشور، رخ داد. اگرچه گاهی این جمهوری را اولین جمهوری تاریخ آسیا اعلام می‌کنند اما در اصل اولین
جمهوری تاریخ آسیا اعلام می‌کنند اما در اصل اولین جمهوری تاریخ قاره کهن، جمهوری ازو می‌باشد که در ۱۸۶۹ میلادی تأسیس شد. ریشه‌شناسی. ریشه نام فرمز به سال ۱۵۴۲ زمانی که ملوانان پرتغالی جزیره‌ای ناشناخته را مشاهده کردند و آن را روی نقشه‌های خود به‌عنوان "Ilha Formosa" ("جزیره زیبا") یادداشت کردند. نام "فورموسا" در نهایت "جایگزین بقیه در ادبیات اروپایی شد" و تا قرن بیستم در بین انگلیسی زبانان رایج بود. کلمه "mínzhǔguó" (民主國) یک ترجمه اولیه چینی از کلمه انگلیسی جمهوری جا افتاده توسط ویلیام الکساندر پارسونز
جمهوری جا افتاده توسط ویلیام الکساندر پارسونز مارتین با ترجمه چینی او از "عناصر حقوق بین‌الملل اثر" هنری ویتون پیشگام شد. معادل ژاپنی در این زمان "کیوکاکوکو" (共和國) بود که به ترجمه استاندارد برای "جمهوری" در آسیای شرقی تبدیل شد، در حالی که "mínzhǔguó" به جای آن به معنای «کشور دموکراتیک» بود. جایگزین مشابهی نیز وجود داشت، "mínguó" (民國) که توسط سون یات سن پیشگام بود (به جمهوری چین (۱۹۱۲–۱۹۴۹) مراجعه کنید). پیش زمینه. در سال ۱۸۹۴، چین و ژاپن وارد جنگ شدند. در عرض چند ماه، ژاپنی‌ها ناوگان بی یانگ چین را شکست
عرض چند ماه، ژاپنی‌ها ناوگان بی یانگ چین را شکست دادند، ارتش چین را در منچوری شکست دادند و پورت آرتور و ویهایوی را تصرف کردند. اگرچه تقریباً تمام نبردها در شمال چین رخ داد، ژاپن جاه طلبی‌های سرزمینی مهمی در جنوب چین داشت. با نزدیک شدن به پایان جنگ، ژاپنی‌ها اقداماتی را انجام دادند تا اطمینان حاصل کنند که تایوان تحت معاهده نهایی صلح به ژاپن واگذار می‌شود و آنها از نظر نظامی در موقعیت مناسبی برای اشغال جزیره هستند. در مارس ۱۸۹۵ مذاکرات صلح بین ژاپن و چین در شهر شیمونوسکی ژاپن آغاز شد. اگرچه خصومت‌ها در شمال
شیمونوسکی ژاپن آغاز شد. اگرچه خصومت‌ها در شمال چین در طی این مذاکرات به حالت تعلیق درآمد، تایوان و پسکادورها به‌طور خاص از محدوده آتش‌بس مستثنی شدند. این محرومیت به ژاپنی‌ها اجازه داد تا در مارس ۱۸۹۵ عملیات نظامی علیه جزایر پسکادورس را بدون به خطر انداختن مذاکرات انجام دهند. پسکادورها که در وسط راه چین و تایوان قرار داشتند، کلید موفقیت‌آمیز اشغال تایوان بودند. در یک کمپین سریع در هفته آخر مارس، ژاپنی‌ها جزایر را تصرف کردند و از ارسال نیروهای کمکی بیشتر چینی از طریق تنگه تایوان به تایوان جلوگیری کردند. این
از طریق تنگه تایوان به تایوان جلوگیری کردند. این "اتفاق" سریع بر مذاکرات صلح و معاهده متعاقب آن شیمونوسکی که در ۱۷ آوریل ۱۸۹۵ منعقد شد، تأثیر گذاشت و به‌طور مقتضی برای واگذاری چین تایوان به ژاپن فراهم شد. در ۱۰ می، دریاسالار کابایاما سوکنوری به عنوان اولین فرماندار ژاپنی تایوان منصوب شد. اعلام جمهوریت. هنگامی که خبر مفاد پیمان به تایوان رسید، تعدادی از سرشناسان مرکزی تایوان به رهبری کیو فنجیا تصمیم گرفتند در برابر انتقال تایوان به حکومت ژاپن مقاومت کنند. در ۲۳ ماه مه، در تایپه، این افراد اعلام استقلال
در ۲۳ ماه مه، در تایپه، این افراد اعلام استقلال کردند و برپایی جمهوری آزاد و دموکراتیک فورموسا را اعلام کردند. تانگ جینگ سونگ، فرماندار کل چینگ تایوان، موفق شد اولین رئیس‌جمهور این جمهوری شود و دوست قدیمی او لیو یونگ فو، فرمانده بازنشسته ارتش پرچم سیاه که به خاطر پیروزی‌هایش علیه فرانسوی‌ها در شمال چین به یک قهرمان ملی تبدیل شده بود. ویتنام یک دهه قبل از آن به عنوان ژنرال بزرگ ارتش دعوت شد. کیو به عنوان فرمانده بزرگ شبه نظامیان منصوب شد، با قدرت تشکیل واحدهای شبه نظامی محلی در سراسر جزیره برای مقاومت در
شبه نظامی محلی در سراسر جزیره برای مقاومت در برابر ژاپنی‌ها. در سرزمین اصلی چین، ژانگ ژیدونگ، فرماندار قدرتمند لیانگ کیانگ، به‌طور ضمنی از جنبش مقاومت فورموسان حمایت کرد و جمهوری خواهان نیز چن جیتونگ، یک دیپلمات چینی رسوایی که طرز تفکر اروپایی را درک می‌کرد، به عنوان وزیر خارجه جمهوری منصوب کردند. کار او فروش جمهوری در خارج از کشور خواهد بود. اعلامیه استقلال. این بیانیه در نسخه چینی اصلی خود حفظ نشده است، اگرچه نسخه انگلیسی آن توسط خبرنگار جنگی آمریکایی جیمز ویلر دیویدسون، که هنگام صدور آن در تایپه بود،
ویلر دیویدسون، که هنگام صدور آن در تایپه بود، ضبط شده است. نسخه دیویدسون به شرح زیر است: اعلامیه رسمی استقلال جمهوری فورموسا. ژاپنی‌ها با ضمیمه کردن قلمرو ما در فورموسا، چین را مورد بی‌احترامی قرار داده‌اند و دعای ما مردم فورموسا در درگاه‌های تاج و تخت بیهوده بوده است. اکنون می‌دانیم که برده‌های ژاپنی در شرف آمدن هستند. اگر دچار این عذاب شویم، سرزمین اجاق‌ها و خانه‌های ما سرزمین وحشی‌ها و وحشی‌ها می‌شود، اما اگر دچار آن نشویم، قطعاً وضعیت ضعف نسبی ما دیری نخواهد پاید. کنفرانس‌های مکرری با قدرت‌های خارجی
نخواهد پاید. کنفرانس‌های مکرری با قدرت‌های خارجی برگزار شده است، که همگی معتقدند که مردم فورموسا باید قبل از اینکه قدرت‌ها به آنها کمک کنند استقلال خود را ایجاد کنند. اکنون، بنابراین، ما، مردم فورموزا، تصمیم غیرقابل برگشتی داریم که قبل از اینکه به دشمن خدمت کنیم، بمیریم. و ما در شورا مصمم هستیم که کل جزیره فورموسا را به یک ایالت جمهوری خواه تبدیل کنیم، و اداره تمام امور ایالتی ما باید با مشورت و تصمیمات افسرانی که علناً توسط ما مردم انتخاب شده‌اند، سازماندهی و اجرا شود. اما همان‌طور که در این کار جدید، و
و اجرا شود. اما همان‌طور که در این کار جدید، و همچنین برای مقاومت در برابر تجاوزات ژاپنی و همچنین برای سازماندهی دولت جدید، نیاز به مردی است که کنترل اصلی را در اختیار داشته باشد، که اقتدار در مرکز قرار گیرد، و آرامش خانه‌های ما توسط او تأمین شود. مطمئن باشید-بنابراین، با توجه به احترام و تحسینی که ما برای مدت طولانی از فرماندار و فرمانده کل، تانگ چینگ سونگ داشته‌ایم، در شورا مصمم هستیم که او را به مقام ریاست جمهوری برسانیم. مهر رسمی قطع شده است و در روز دوم ماه پنجم، در ساعت "ssu" [9 صبح ۲۵ مه]، توسط
دوم ماه پنجم، در ساعت "ssu" [9 صبح ۲۵ مه]، توسط افراد سرشناس و مردم کل فورموزا با احترام کامل ارائه خواهد شد. در اوایل سپیده دم آن روز، همه ما، سرشناسان و مردم، کشاورزان و بازرگانان، صنعتگران و بازرگانان، باید در خانه اجتماعات Tuan Fang گرد هم آییم تا بتوانیم این تعهد را به شکلی جدی و رسمی افتتاح کنیم. نه تأخیر باشد و نه اشتباه. بیانیه کل فورموسا. [مهر قرمز به شرح زیر] اعلامیه کل فورموزا. به رسمیت شناختن بین اللملی. از آنجایی که این جزیره قبلاً در معاهده شیمونوسکی به ژاپن واگذار شده بود، قدرت‌های غربی در
به ژاپن واگذار شده بود، قدرت‌های غربی در موقعیتی نبودند که جمهوری فورموسا را به عنوان یک دولت قانونی به رسمیت بشناسند. نیروهای چینی تحت اقتدار جمهوری جدید قادر خواهند بود در مقابل ژاپنی‌ها در تایوان بدون نقض فنی مفاد معاهده مقاومت کنند و اگر موفق می‌شدند تایوان می‌توانست در آینده به حکومت چین بازگردد. ["نیاز به نقل از"] (از این نظر، مهم بود که جمهوری اسماً مستقل، حاکمیت چین را تصدیق کرد) بنابراین، علیرغم مانیفست بی عیب و نقص «پاریزی» آن، در اروپا همدلی چندانی با جمهوری وجود نداشت. اگرچه حمایت غیررسمی قابل
با جمهوری وجود نداشت. اگرچه حمایت غیررسمی قابل توجهی از جنبش مقاومت فورموسان در پکن وجود داشت، موضع رسمی دولت چینگ پایبندی دقیق به مفاد معاهده شیمونوسکی بود، زیرا در آن زمان تلاش‌های دیپلماتیک قابل توجهی برای متقاعد کردن ژاپن برای رها کردن شبه جزیره لیائودانگ در جریان بود. همچنین طبق این معاهده به ژاپن واگذار شده بود. غرض ورزی ژاپن باعث نگرانی اروپا شده بود و روسیه، فرانسه و آلمان در یک اقدام دیپلماتیک به نام مداخله سه‌گانه، دولت ژاپن را در اواخر آوریل ۱۸۹۵ تحت فشار قرار دادند تا شبه جزیره را به چین
۱۸۹۵ تحت فشار قرار دادند تا شبه جزیره را به چین بازگرداند. در ۵ ماه مه ژاپنی‌ها موافقت کردند که شبه جزیره لیائودانگ را در ازای افزایش غرامت به چین بازگردانند، اما تا دسامبر ۱۸۹۵ مذاکره در مورد اصلاحات معاهده لازم بود و در حالی که مذاکرات در جریان بود، نیروهای ژاپنی در محل باقی ماندند. در این دوره، امپراتور و مقامات او نگران بودند که ژاپن را توهین نکنند، و بنابراین دربار چینگ رسماً جنبش مقاومت جمهوری خواهان در تایوان را رد کرد. کمی قبل از اعلام جمهوری فورموسا، دادگاه چینگ به لی جینگ فانگ، برادرزاده و
فورموسا، دادگاه چینگ به لی جینگ فانگ، برادرزاده و پسرخوانده دولتمرد بزرگ چین، لی هنگژانگ، دستور داد تا به تایوان برود و حاکمیت این جزیره را از چین به ژاپن منتقل کند. همچنین در ۲۰ می فرمان امپراتوری را به تایپه ارسال کرد که به تانگ جینگ سونگ دستور داد تا به همه مقامات ملکی کینگ و همه افسران و سربازان دستور دهد تایوان را ترک کنند. به خود تانگ دستور داده شد که به پکن بازگردد. جمهوری فورموسا که توسط افکار عمومی اروپا طرد شد و چین رسماً آن را رد کرد، تنها یک هفته از حیات بی وقفه برخوردار بود. ["نیاز به نقل از"]
از حیات بی وقفه برخوردار بود. ["نیاز به نقل از"] در این مدت، خود را با تله‌های متعارف حاکمیت تزیین کرد. جمهوریخواهان پرچم ملی را با یک ببر زرد روی زمینه آبی انتخاب کردند، دستور دادند مهر نقره ای بزرگی ساخته شود و شروع به انتشار پول کاغذی و تمبر پستی به نام جمهوری کردند. ["نیاز به نقل از"] وزیر امور خارجه چن جیتونگ، که سال‌ها در فرانسه زندگی کرده بود، مسئول ساخت بخش عمده ای از این نمادهای جمهوری بود. نحوه اداره. محل‌هایی برای پارلمان جمهوری و وزارتخانه‌های جمهوری در یامن‌های دولت سابق چینگ در تایپه پیدا شد.
در یامن‌های دولت سابق چینگ در تایپه پیدا شد. تانگ جینگ سونگ، رئیس‌جمهور جمهوری، در کاخ دولتی که قبلاً به عنوان فرماندار کل چینگ فورموسا اشغال کرده بود، باقی ماند. کابینه تانگ شامل روسای چهار وزارتخانه بزرگ دولتی (جنگ، نیروی دریایی، امور داخلی و امور خارجه) بود که وزارتخانه‌های خود را از یامن‌های بزرگی که قبلاً محل خزانه داری استان بود اداره می‌کردند. یامن‌هایی که قبلاً به عنوان مقر هیئت دفاع مورد استفاده قرار می‌گرفت به مجلس نمایندگان تبدیل شد. اداره نیروی دریایی در دبیرخانه نظامی قدیمی مستقر بود. دفاع در
دریایی در دبیرخانه نظامی قدیمی مستقر بود. دفاع در مقابل ژاپن. رهبران جمهوری خواه با دانستن این که حمله ژاپن قریب‌الوقوع است، در مدت کوتاهی که به آنها داده شد، برای آماده کردن دفاع جزیره در برابر تهاجم، ناچیزی را انجام دادند. تایوان در ماه مه ۱۸۹۵ کمبود سرباز نداشت. تانگ جینگ سونگ، به منظور بالا بردن روحیه، تعداد آنها را به میزان قابل توجهی اغراق کرد و ادعا کرد که او ۱۵۰۰۰۰ سرباز، منظم و داوطلب را تحت فرمان خود دارد. ناظران عاقل معتقد بودند که این رقم باید به نصف کاهش یابد. در مجموع، آنها محاسبه کردند،
به نصف کاهش یابد. در مجموع، آنها محاسبه کردند، ۷۵۰۰۰ سرباز در سراسر جزیره پراکنده بودند که ۵۰۰۰۰ نفر در نیمه شمالی و ۲۵۰۰۰ نفر در نیمه جنوبی بودند. این نیروها شامل سربازان عادی پادگان چینگ، داوطلبان محلی و واحدهای شبه نظامی هاکا بودند که به دستور کیو فنجیا به سرعت جمع شدند. ["نیازمند منبع"] پادگان کینگ در فورموزا حدود ۵۰۰۰۰ سرباز داشت که اکثراً به تفنگ‌های تکراری مدرن مسلح بودند. لیو یونگ فو حدود ۲۰۰۰۰ مرد را در جنوب، در اطراف Tainan فرماندهی می‌کرد، در حالی که Qiu Fengjia فرماندهی پادگان‌های مرکزی، شاید
که Qiu Fengjia فرماندهی پادگان‌های مرکزی، شاید ۱۰٬۰۰۰ مرد دیگر را بر عهده داشت. ۳۰۰۰۰ نفر از پادگان‌های شمالی تحت فرماندهی یک دریاسالار چینی به نام یانگ بودند. به نظر می‌رسد که یگان‌های داوطلب محلی و شبه نظامیان هاکا ۲۵۰۰۰ نفر دیگر را تشکیل می‌دهند. سقوط. جمهوری فورموسا تنها پنج ماه زنده ماند. ژاپنی‌ها در ۲۹ مه ۱۸۹۵ در نزدیکی Keelung در ساحل شمالی تایوان فرود آمدند و در یک کارزار پنج‌ماهه به سمت جنوب تا Tainan حرکت کردند. در شب ۴ ژوئن، با شنیدن خبر تصرف کیلونگ توسط ژاپنی‌ها، رئیس‌جمهور تانگ و ژنرال کیو به
توسط ژاپنی‌ها، رئیس‌جمهور تانگ و ژنرال کیو به تامسوئی گریختند و از آنجا در غروب ۶ ژوئن به سمت سرزمین اصلی حرکت کردند. ژاپنی‌ها اندکی بعد وارد تایپه شدند.
سیلیکا ژل یک بسپار سه‌بعدی است که از واحدهای چهاروجهی دی‌اکسید سیلیسیم تشکیل شده‌است. این ماده یک مادهٔ متخلخل است. از کاربردهای سیلیکاژل می‌توان به کاربرد آن به عنوان یک کاتالیزگر، مادهٔ خشک‌کن یا در سوانگاری اشاره کرد. سیلیکاژل جاذب خوبی برای آب، الکل، فنولها، آمین‌ها، و . . . است که این کار را از راه پیوندهای هیدروژنی انجام می‌دهد. ظرفیت جذب‌کنندگی سیلیکاژل در دماهای پایین بیشتر از آلومینا و زئولیت است، با این وجود اگر میزان رطوبت کم باشد، نسبت به زئولیت خاصیت جذب‌کنندگی کمتری نشان می‌دهد. در مقابل احیای