payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سنجاق اسکندرون یکی از مناطق سوریه در زمان معاصر بوده که با وجود اینکه در سال ۱۹۳۹ به ترکیه الحاق شد برای سوری‌ها استان پانزدهم به شمار می‌رود. در سال ۱۹۳۹ قیمومت فرانسه بر سوریه منطقهٔ اسکندرون که سرزمینی با ساکنان عربی بود و جمعیت ترک‌ها فقط ۱۰٫۶٪ از جمعیت تشکیل می‌داد را به دولت ترکیه واگذار کرد. و نیروهای خود را از این منطقه بیرون کشید و نیروهای ترک وارد این منطقه شدند و آن را جزء ترکیه تحت نام استان ختای خواندند، این اقدام موجب خشم عرب زبان‌های جهان و به ویژه مردم سوریه و اهالی اسکندرون شد. کشورهای عربی
ویژه مردم سوریه و اهالی اسکندرون شد. کشورهای عربی در نهایت ضعف قرار داشتند و نتوانستند اقدامی انجام دهند. ترکیه زبان عربی را در طول سالهای بعد از جنگ جهانی دوم ممنوع کرد. سوریه همواره در نقشه‌های کشوری اسکندرون را جزو اراضی لاینفک سوریه محسوب می‌کند. تاریخچهٔ اختلافات. استان اسکندرون که ترکیه نام آن را جمهوری هاتای گذارده، در سپتامبر ۱۹۳۸ به استقلال رسید، اما در سال ۱۹۳۹ و بر اساس موافقت‌نامه بین فرانسه و ترکیه، جزو خاک ترکیه اعلام شد، اما سوریه همواره این ادعا را رد کرده است. شصت سال پس از این تاریخ یعنی
ادعا را رد کرده است. شصت سال پس از این تاریخ یعنی در سال ۱۹۹۸، بحران در روابط دو کشور تا آنجا پیش رفت که "مسعود ییلماز" نخست‌وزیر وقت ترکیه در شصتمین سالگرد الحاق اسکندرون به ترکیه مدعی شد: "آنکارا به خاک هیچ کشوری چشم نداشته، ولی ما مصمم هستیم چشم آنهایی را که به خاک ما چشم دوخته‌اند کور کنیم". سوری‌ها در پاسخ به مقامات ترکیه همواره بر حق تاریخی خود و این که هرگز از آن صرف‌نظر نخواهند کرد، تاکید داشته اند. مجلس خلق سوریه سال گذشته تاکید کرد که منطقه جدا شده "اسکندرون" بخشی جدایی ناپذیر از خاک این کشور است
"اسکندرون" بخشی جدایی ناپذیر از خاک این کشور است و سوری ها تمام تلاش خود را برای بازگرداندن حق ربوده شده به صاحبان آن به کار خواهند گرفت. مجلس خلق سوریه با صدور بیانیه ای در هشتاد و دومین سالگرد جدایی اسکندرون از سوریه، تصریح کرده که «مردم سوریه مصمم هستند تا با تلاش مردان ارتش عربی سوریه، تمامی سرزمین‌های غصب‌شده را بازپس گیرند و به پیروزی برسند؛ آنان همچنین بر بازسازی و ساخت سوریه تاکید دارند». در این بیانیه همچنین تاکید شده که توافق سه جانبه بین اشغالگران فرانسه، انگلیس و ترکیه در سال ۱۹۳۹ برای جدایی
فرانسه، انگلیس و ترکیه در سال ۱۹۳۹ برای جدایی استان اسکندرون، توافقی شرم آور و نقض فاحش تعهدات دولت فرانسه و همچنین نقض آشکار و صریح معاهده.ای است که فرانسه در سال ۱۹۳۶ با دولت سوریه امضا کرده بود؛ این معاهده به معنای واقعی کلمه تصریح می‌کند که سوریه تمام تعهداتی را که در زمان قیمومیت بود، از جمله مناطق مستقل از نظر اداری بر عهده خواهد گرفت. مجلس خلق سوریه خاطرنشان کرده که «نقش مشکوک نوادگان عثمانی‌ها در ترکیه (حکومت اردوغانی اخوانی) و مزدوران تروریست آن امروز و پس از گذشت این همه سال دوباره بازگشته است.
و پس از گذشت این همه سال دوباره بازگشته است. رژیم اردوغان همچنان به حملات تروریستی خود علیه سرزمین های سوریه، اشغال بخش‌هایی از این کشور، غارت کارخانه‌ها، تاسیسات و کارخانجات آن و قاچاق اموال مسروقه به داخل کشور ترکیه ادامه می دهد.» مجلس خلق سوریه همچنین در بیانیه خود اقدامات رژیم ترکیه علیه سوریه را نقض آشکار ساده ترین قواعد و اصول حقوق بشر و قوانین بین‌المللی و بشردوستانه دانسته است. گفتنی است که، جدایی استان اسکندرون از سوریه نه توسط جامعه ملل در آن زمان و نه بعدا توسط جایگزین آن یعنی سازمان ملل متحد به
و نه بعدا توسط جایگزین آن یعنی سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته نشد و این به این معنی است که این منطقه از نظر بین المللی همچنان بخشی از خاک سوریه باقی است. ساختار سکانی. جدول زیر پراکندگی نژادی - دینی در سنجاق اسکندرون، در سال ۱۹۳۹ نشان می‌دهد.
جان ریس-دیویس (زاده ۵ اکتبر ۱۹۴۴) بازیگر ولزی است. فیلمشناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد:
ماری فرانسوا ژول آلیپ (به فرانسوی:Marie François Jules Alype) یا فرانسوا پیر-آلیپ (تولد. سن-دونی، رئونیون، ۱۱ آوریل ۱۸۸۶ میلادی - وفات. سورزن فرانسه، ۵ فوریه ۱۹۵۶ میلادی)، وی در ادارهٔ استعمار فرانسه، وزارت داخلی فرانسه و در یک روزنامهٔ فرانسه مشغول به کار بود. همچنین در تاریخ ۹ فوریه تا ۲۸ آوریل ۱۹۲۶ میلادی در رأس حکومت سوریه قرار گرفت. جستارهای وابسته. قیمومت فرانسه بر سوریه و لبنان
غیاث الدین کیخسرو (دوم) بن کیقباد دوازدهمین سلطان از سلاطین سلجوقیان روم بود که از سال ۶۲۴ قمری تا زمان مرگش در سال ۶۳۷ قمری بر قلمروی سلاطین سلجوقیان روم سلطنت کرد. کیخسرو دوم فرزند کیقباد یکم بود. بعد از به حکومت رسیدن کیخسرو برادر ناتنی اش و مادرش را به قتل رساند؛ و پس از مدتی وزیرش سعادت الدین کوپک خود را سلطان خواند و دست به شورش زد و همه مقاماتی که علیه او بودند را به قتل رساند و سلطان را در قصر زندانی کرد. بعد از زندانی شدن کیخسرو کسانی که به او وفادار بودند فراریش دادند و با مادرش به قییله قایی رفت
بودند فراریش دادند و با مادرش به قییله قایی رفت و از پسر سلیمان شاه یعنی ارطغرل غازی کمک گرفت و سعادت الدین را به قتل رساند. پس از شورش مجبور شد با فرستادن ارطغرل غازی پی اوگتای خان قرارداد صلح ببندد، پس از بستن قرارداد صلح اوگتای خان مرد، مغول کیخسرو دوم را مقصر دانستند، به دستور گویوک خان و به فرماندهی بایجو نویان مغولان به سلجوقیان حمله کردند . کیخسرو جوان به دلیل گوش دادن به فرماندهان جوانش به جنگ با مغول رفت و در جنگ ارزروم شکست خورد، ارزروم ، سیواس و ارزنجان به دست مغول افتاد و از ان پس دولت سلجوقی
ارزنجان به دست مغول افتاد و از ان پس دولت سلجوقی توسط مغول اداره می‌شد.
جنگ سیاه به دورهٔ جنگ‌های میان امپراتوری بریتانیا و بومیان تاسمانی در آغاز سدهٔ نوزدهم میلادی گفته می‌شود. اگرچه زمان دقیق شروع و پایان آن مشخص نیست اما به‌طور رسمی با دورهٔ تحریمی که با قانون حکومت نظامی دولت مهاجرنشین در سال‌های ۱۸۲۸ تا ۱۸۳۲ وضع کرد شناخته می‌شود. نام جنگ سیاه را به جنگ‌های دیگری که بعداً میان بومی‌های استرالیا و بریتانیایی‌ها در سرزمین اصلی استرالیا درگرفت نیز اطلاق کرده‌اند. گزارش‌های باقی‌مانده از جنگ سیاه بیان‌کنندهٔ کشتار گسترده بومیان است. گروه تحقیق دولت بریتانیا در دههٔ ۱۸۳۰
بومیان است. گروه تحقیق دولت بریتانیا در دههٔ ۱۸۳۰ میلادی، اعتبار برخی از این گزارش‌ها را مورد سؤال قرار داد و در سدهٔ بیستم میلادی نیز برخی از تاریخ‌نگاران همچون جی. بی. پلاملی در درستی آن‌ها تردید کرده‌اند. این جنگ‌ها و نیز بیماری‌های عفونی که سفیدپوستان با خود به جزیره آورده بودند، چنان تاثیری بر مردمان بومی تاسمانی گذاشت که گزارش‌ها از انقراض آن‌ها سخن گفته‌اند. دسته‌های کوچک باقی‌مانده از جنگ را بهجزیره فلیندرز منتقل کردند که برخی از آنها با نژادهای اروپایی-استرالیایی ترکیب شده و در آنجا به زندگی ادامه
ترکیب شده و در آنجا به زندگی ادامه دادند. با این حال، زبان‌های تاسمانیایی، دانش زیست‌بوم محلی آنها و فرهنگ اصلی آنها امروزه در تاسمانی از بین رفته‌است و تنها موارد اندکی که از پژوهش‌های باستان‌شناسی و پژوهش‌های اندکی که در سدهٔ نوزدهم از بومیان باقی‌مانده صورت گرفته وجود دارد.
بومیان تاسمانی که با نام‌های پالاوا یا پارلوار (به تاسمانیایی: Parlevar یا Palawa) شناخته می‌شدند، مردمان بومی جزیرهٔ تاسمانی در جنوب استرالیا بودند. تخمین زده می‌شود که پیش از مهاجرت بریتانیایی‌ها در ۱۸۰۳ میلادی به این جزیره، در حدود ۳ تا ۱۵ هزار نفر بومی در تاسمانی زندگی می‌کرده‌اند. برخی از تاریخ‌نگاران، بیماری‌هایی را که با مردمان سفیدپوست آمدند یکی از عوامل اصلی مرگ بیشتر این جمعیت دانسته‌اند. جفری بلینی در سال ۱۸۳۰ در تاسمانی نوشته‌است: «بیماری بیشتر آنها را از پا درآورده اما جنگ و خشونت‌های شخصی نیز
را از پا درآورده اما جنگ و خشونت‌های شخصی نیز در این نابودی سهیم بوده‌اند.» برخی از تاریخ‌نگاران نیز، جنگ سیاه را یکی از اولین نسل‌کشی‌های تاریخ امروزین دانسته‌اند. "بنجامین مدلی" نوشته: «با وجود ۱۷۰ سال بحث و مشاجره پیرامون اینکه چه کسی مسئول این انقراض بوده، هیچ توافقی بر اصل آن، چگونگی به‌وجود آمدن یا اینکه اصلاً نسل‌کشی بوده یا نه حاصل نشده‌است» با این حال، طبق تعریف سازمان ملل، شواهد کافی برای اینکه این اتفاقات را نسل‌کشی بنامیم وجود دارد. نویسنده بریتانیایی تری دیری با نام کامل ترنس ویلیام "تری" دیری
تری دیری با نام کامل ترنس ویلیام "تری" دیری در کتاب The barmy British Empire معتقد است نژاد بشر تاسمانی توسط بریتانیایی های مهاجر طی ۷۳سال (از۱۸۰۲ تا۱۸۷۵) بوسیله جنگ و شکار و کوچاندن اجباری آنان به جزیره سردسیر فلیندرز منقرض شد. اسکلت آخرین انسان تاسمانی در موزه هوبارت نگهداری می شود. امروزه ، برخی از مردم ساکن تاسمانی ، نسب خود را با پارلورها (بومیان تاسمانی) دنبال می کنند زیرا تعدادی از زنان بومی توسط شکارچیان در جزایر کوچکتر تنگه باس ربوده شده اند. برخی از زنان قاچاق می شوند و برخی نیز داوطلبانه به آنها
زنان قاچاق می شوند و برخی نیز داوطلبانه به آنها ملحق می شوند و مستقر می شوند و صاحب فرزند می شوند. بازماندگان فرهنگ اروپایی را کاملاً حفظ کردند و چیزی از فرهنگ بومی به یاد نیاوردند. پس از جنگ. در سال ۱۸۳۳، جورج آگوستوس رابینسون با پشتیبانی ستوان جورج آرتور توانست ۲۰۰ بومی باقی‌مانده را وادار کند که خود را تسلیم کنند با این تضمین که از آنها محافظت شود و زمین‌هایشان به آنها بازگردانده شوند. این تضمین در واقع دروغی بیش نبود و تنها به این دلیل از سوی رابینسون مطرح شد تا بومیان را از سرزمین اصلی "ون دیمون"
مطرح شد تا بومیان را از سرزمین اصلی "ون دیمون" بیرون کند. بومیان را به کمپ بومیان ویبالنا در جزیره فلیندرز منتقل کردند که در آنجا بیماری به کشتن آنها ادامه داد. در سال ۱۸۴۷، تنها ۴۷ بازماندهٔ‌بومیان تاسمانی را به تاسمانی منتقل کردند و در اویستر کو در جنوب هوبارت اسکان دادند. دو تن از این افراد، تروگانینی (۱۸۱۲–۱۸۷۶) و فانی کاکرین اسمیت (۱۸۳۴–۱۹۰۵) را آخرین بازماندگان نژاد تاسمانی دانسته‌اند. امروزه، تمامی زبان‌های تاسمانیایی از بین رفته‌اند. تلاش‌هایی صورت گرفته تا با شماری از واژه‌های باقی‌مانده زبان
گرفته تا با شماری از واژه‌های باقی‌مانده زبان اولیه را بازسازی کنند. امروزه برخی از مردمانی که در تاسمانی زندگی می‌کنند نسب خود را به پارلوارها (بومیان تاسمانی) می‌رسانند زیرا شماری از زنان بومی بدست شکارچیان جزایر کوچک‌تر تنگه باس دزدیده شدند؛ برخی از زنان فروخته شدند و برخی نیز با میل خود به آنها پیوستند و ساکن شده و فرزندانی پدیدآوردند. افراد باقی‌مانده کاملاً فرهنگ اروپایی را حفظ کرده و چیزی از فرهنگ بومی به یاد ندارند. در رسانه‌ها. کورت ونه‌گات، در یکی از کتاب‌های خود به نام خدا حفظتان کند دکتر
در یکی از کتاب‌های خود به نام خدا حفظتان کند دکتر کوارکیان در اشاره‌ای گذرا عنوان کرده نسل کشی تاسمانی تنها نسل کشی موفق در تاریخ بود که 98 درصد بومیان تاسمانی جان سپردند..
گای گاروی (زادهٔ ۶ مارس ۱۹۷۴)، خواننده و نوازندهٔ گیتارِ گروه موسیقی البو و مجری برنامهٔ موسیقی در رادیو بی‌بی‌سی ۶ است. در ژوئیهٔ ۲۰۱۲ دانشگاه متروپولیتن منچستر به گای گاروی دکترای افتخاری هنر را به خاطر فعالیت‌هایش در حوزهٔ موسیقی اهدا کرد.
در برنامه‌ریزی ریاضی معمولاً مسائل با پیش فرض قطعی بودن داده‌ها از قبل حل می‌شوند حال آنکه در دنیای واقعی اکثر داده‌ها دچار عدم قطعیت اند. پیش فرض اصلی برنامه‌ریزی‌های ریاضی توسعه مدل بر اساس داده‌های صریحاً معین و برابر با مقداری اسمی است. حال آنکه در این گونه از مدل‌ها اثر عدم قطعیت داده‌ها در کیفیت و امکانپذیر بودن جواب‌ها اثری ندارد. در نتیجه در مسائل دنیای واقعی ممکن است با تغییر یکی از داده‌ها تعداد زیادی از محدودیت‌ها نقض شده و جواب بدست آمده غیر بهینه یا حتی غیرممکن باشد. در نتیجه این بحث سؤال اصلی
یا حتی غیرممکن باشد. در نتیجه این بحث سؤال اصلی ساخت جوابی برای مسئله پیش می‌آید که در مقابل این عدم قطعیت داده‌ها مقاوم باشد که اصطلاحاً این پاسخ‌ها را استوار و این دسته از بهینه‌سازی را بهینه‌سازی استوار می‌نامند. ایدهٔ اولیه در بهینه‌سازی استوار، در نظر گرفتن بدترین سناریوی ممکن و بهینه‌سازی بر اساس بدترین سناریو است. به عنوان مثال فرض کنید ضرایب در یکی از محدودیت ممکن است تغییر کند. در بهینه‌سازی استوار، بدترین حالتی که ممکن است برای محدودیت با توجه به تغییر ضریب ممکن است پیش بیاید در نظر گرفته شده و
تغییر ضریب ممکن است پیش بیاید در نظر گرفته شده و طبق آن بهینه‌سازی انجام می‌شود. مهم‌ترین کاستی این روش محتاطانه عمل کردن آن است. ممکن است این روش کاربرد عملی زیادی نداشته باشد؛ ولی به عنوان ابزاری برای تصمیم‌گیری بسیار مفید خواهد بود. تاریخچه. اولین گام‌ها در این مورد توسط Soyster برداشته شد. وی مدلی ارائه کرد تا در آن جوابی ممکن برای تمامی داده‌های متعلق به یک مجموعه محدب ساخته شود؛ ولی مدل ارائه شده به دلیل زیاده روی در محتاطانه عمل کردن با جواب بهینه اسمی فاصله‌ای زیاد داشت. پس از او نیز افرادی مانند
فاصله‌ای زیاد داشت. پس از او نیز افرادی مانند Ben-Tal و Nemirovski و Bertsimas به ارائه مدل‌های بهتری پرداختند تا به اندازه ممکن فاصله از مقدار بهینه را کاهش دهند. گونه‌ها. به طور کلی مدل‌های استوار به دو گونه اصلی بازه محور و سناریو محور تقسیم‌بندی می‌شوند. در حالت بازه محور می‌گوییم، بازه‌ای که در آن قرار است ضریب در بهینه‌سازی تغییر کند چیست.
استیون گرینْبلَت ( زاده ۷ نوامبر ۱۹۴۳) اندیشمند، نویسنده و استاد دانشگاه هاروارد و از مؤثّرترین متخصّصان مطالعات رنسانس در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم می‌باشد. زندگی. گرینبلت خود را از یهودیان اشکنازی اروپای شرقی می‌داند. پدرانش به آمریکا کوچیدند. پدربزرگش ژنده‌چین و پدرش وکیل بوده‌است. او پس از تحصیلات ابتدایی به دانشگاه ییل رفت. در ۱۹۸۰ پس از سالیانی آموزگاری در دانشگاه، به رتبه استادی رسید و نخستین کتاب نامدارش را دربارهٔ ادبیات قرن شانزدهم انگلیس نوشت. پس از بیست‌وهشت سال پژوهش و آموزگاری در
نوشت. پس از بیست‌وهشت سال پژوهش و آموزگاری در کالیفرنیا به ماساچوست رفت و در دانشگاه هاروارد مشغول شد. در سال ۲۰۰۰ «استاد علوم انسانی» نامیده شد. در سالیان بعد کتاب‌هایی پرفروش در شکسپیرشناسی و مطالعات رنسانس نگاشت. وی سال ۲۰۱۴ به دعوت دانشگاه تهران به ایران سفر کرد و دربارهٔ "لیر شاه" شکسپیر سخن راند. گرینبلت پس از ام. اچ. آبرامز سرویراستار "گزیدهٔ ادبیات انگلیسی نورتون" شد. سخن‌شناسیِ فرهنگ‌بُنیاد. او را از پیشروان سخن‌شناسی فرهنگ‌بنیاد (Cultural Poetics) در اواخر قرن بیستم می‌دانند. نوتاریخی‌گری. او
در اواخر قرن بیستم می‌دانند. نوتاریخی‌گری. او عبارت «نوتاریخی‌گری» (new historicism) را به کار برد که پس از آن مشهور شد. عباس میلانی این را به فارسی «نوتاریخی‌گری» نامید. این عبارت پیش‌تر در کار مایکل مک‌کانل آمده بود. به فارسی. مقالهٔ «خانوادهٔ ترامپ نباید با شکسپیر درافتد؛ ورمی‌افتد!» نیز به ترجمهٔ محمود شیرزاد در رادیو صدای نو منتشر شده است.
کنزس یک گروه راک آمریکایی است که در دهه ۱۹۷۰ در ابتدا با انتشار آلبوم و بعد از آن با تک‌آهنگ‌هایی از قبیل «ادامه بده پسر خودرای من» و «گرد و غبار در باد» به شهرت رسید. گروه هشت آلبوم طلا، سه آلبوم شش‌گانه پلاتین (پیشدرآمدچپ، نقطه دانستن بازگشت، بهترین کانزاس)، یک آلبوم زنده پلاتین (دو برای نمایش) تولید و یک میلیون برای فروش «گرد و غبار در باد» دریافت کرد. کنزس در نمودار بیلبورد برای بیش از ۲۰۰ هفته در طول دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ قرار گرفت و در سراسر شمال امریکا، اروپا و ژاپن به فروش درآمد. ترانه «ادامه بده پسر
اروپا و ژاپن به فروش درآمد. ترانه «ادامه بده پسر خودرای» دومین ترانه بیشترین پخش در رادیو راک کلاسیک در سال ۱۹۹۵ بود و در سال ۱۹۹۷ به صدر آن رفت.
اطلسی گیاهی یکساله و زینتی است که در صورت فقدان وجود دمای پائین به صورت گیاهی چندساله رویش خواهد کرد. اطلسی از جنس Petunia و تیرهٔ سیب زمینی (Solanaceae) بومی آمریکایی جنوبی معمولاً دارای گل‌های دو رنگ ترکیبی است. این گل نام خود را از کلمه فرانسوی petun به معنی «تنباکو» گرفته‌است. گل اطلسی به دو روش به وسیله بذر یا از راه قلمه تکثیر پیدا می‌کند. بذرهای اطلسی را در اواخر بهمن تا اوایل اسفند در گلخانه می‌کارند. در زمان انتقال در اواخر بهار گیاه را با خاک از گلدان بیرون آورده و در باغچه به فواصل ۲۵ سانتیمتر
گلدان بیرون آورده و در باغچه به فواصل ۲۵ سانتیمتر برای انواع پاکوتاه و کمی بیشتر برای انواع پابلند می‌کارند. نماد شهر همدان. گل اطلسی نماد شهر همدان است و این شهر به «شهر اطلسی‌ها» شهرت دارد. سالانه ۷۰۰ هزار گل اطلسی در شهر همدان کاشته می‌شود.
بکرایی ("Aegle marmelos") گیاهی از خانوادهٔ سدابیان است که در هند، ایران، پاکستان و بنگلادش دیده شده‌است. این گیاه در هند به صورت سنتی به عنوان دارو و غذا مورد استفاده قرار می‌گیرد. بکرایی درختچه‌ای در اندازهٔ متوسط است. خاردار و دارای برگ‌های مرکز نسبتاً دراز به طول ۵ سانتی‌متر است و برگچه‌های آن ظاهر بیضوی نوک‌تیز نازک دارند. گل‌های آن دارای مشخصات کلی انواع Citvusها و به رنگ سفید مایل به به سبز است. منشأ اصلی آن در هند بوده‌است. میوه‌اش مدور به رنگ خاکستری گوشت‌دار و دارای طعم شیرین است. پوست بسیار سفتی
گوشت‌دار و دارای طعم شیرین است. پوست بسیار سفتی دارد، بسیار خوشبو و طعم مطبوع دارد. مطالعات بر روی میوهٔ بکرایی نشان داد روغن‌های ضروری آن بر ضد ۲۱ نوع باکتری مؤثر هستند. در تحقیقی اثر کنسانتره آب میوهٔ بکرایی بر روی میزان گلوکز، کلسترول، تری‌گلیسرید، کرآتینین و فعالیت آنزیم سرم خون موش‌های صحرایی دیابتی اثرات کاهندهٔ کنسانترهٔ بکرایی بر میزان قند و چربی خون در موش‌های دیابتی مشاهده گردید. ریشه، دانه و میوه آن ارزش درمانی دارد. مغز آن شامل ترکیبات فعال از جمله کاروتنوئید، فنولیک، آلکالوئید، ترپنوئید است که
کاروتنوئید، فنولیک، آلکالوئید، ترپنوئید است که علیه بیماری‌های مزمن استفاده می‌شوند. این میوه شامل ویتامین‌های آ، ریبوفلاوین و نیاسین است. همچنین برای درمان انگل‌های روده استفاده می‌شود. با کسب نتایج مطلوب و فراهم بودن شرایط تولید تجاری می‌توان از عصارهٔ این میوه برای درمان انواع عفونت‌های میکروبی قارچی و به عنوان نگهدارندهٔ غذایی و مؤثر در جلوگیری از سرطان و پیری زودرس استفاده نمود. ساختار شیمیایی. درخت بکرایی حاوی فوروکومارین‌ها، از جمله زانتوتوکسل و متیل استر آلئومپراتورین، و همچنین فلاونوئیدها، روتین و
استر آلئومپراتورین، و همچنین فلاونوئیدها، روتین و مارمسین است. تعدادی اسانس؛ و از بین آلکالوئیدهای آن، فارگارین (= آلوکیپتوپین)، O- ایزوپنتنیل هالفوردینول، O- متیل هافوردینول. ایگلین (N-[2-hydroxy-2(4-methoxyphenyl) ethyl]-3-phenyl-2-propenamide) ترکیبی است که می‌تواند از برگ‌های بکرایی استخراج شود. شرایط اقلیمی. بکرایی بومی شبه‌قارهٔ هند و جنوب شرق آسیا است و در سراسر سری‌لانکا، تامیل نادو، تایلند و مالزی کشت می‌شود. در جنگل‌های خشک و باز روی تپه‌ها و دشت‌ها در ارتفاعات ۰ تا ۱۲۰۰ متر با میانگین بارندگی
در ارتفاعات ۰ تا ۱۲۰۰ متر با میانگین بارندگی سالانهٔ ۵۷۰ تا ۲۰۰۰ میلی‌متر می‌تواند رشد کند. در هند به این دلیل که می‌تواند در مکان‌هایی رشد کند که درختان دیگر نمی‌توانند در آن رشد کنند، شهرت دارد. با طیف وسیعی از شرایط خاک (محدودهٔ پی‌اچ ۵ تا ۱۰) می‌تواند دوام بیاورد، در برابر غرقابی مقاوم است و تحمل دمایی غیرعادی از ۷- تا ۴۸ درجهٔ سانتی‌گراد دارد. و سرانجام برای میوه دادن به فصل خشک مشخصی در طول سال نیاز دارد.
کِرمِ کتاب ، نام یک نقاشی از نقاش و شاعر آلمانی، کارل اشپیتسوگ است. این نقاشی را نمونه‌ای از شوخ‌طبعی‌های او و بیانگر سبک بیدرمایر می‌دانند. این نقاشی بیانگر روح درون‌گرایی و محافظه‌کاری حاکم بر اروپا بین جنگ‌های ناپلئونی تا جنبش‌های ۱۸۴۸ است و در عین حال تلنگری نیز به استادان قدیمی می‌زند که از توجهی به مسائل روزمره ندارند. ابعاد این نقاشی، ۴۹٫۵ در ۲۶٫۸ سانتی‌متر است. تاریخچه. اشپیتزوگ، سه نسخه از این نقاشی را کشید. اولین را با نام "کتابدار" در حدود ۱۸۵۰ میلادی کشید و در سال ۱۸۵۲ در شهر وین به ایگناز
میلادی کشید و در سال ۱۸۵۲ در شهر وین به ایگناز کوراندا فروخت که امروزه به موزه جورج شافر تعلق دارد. نمونه‌ای دیگری از آن را سال بعد کشید و به نیویورک برای فروش فرستاد که امروزه در کتابخانهٔ مرکزی ویسکانسین نگهداری می‌شود. نسخهٔ سوم را هم در سال ۱۸۸۴ میلادی کشید.
باشگاه فوتبال ای‌اف‌سی بورنموث ( ) یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای است که در کویین پارک، بوسکم در حومه بورنموث در دورست (انگلستان) مستقر است. آنها در لیگ برتر، بالاترین سطح از فوتبال انگلستان، رقابت می‌کنند. این باشگاه که در سال ۱۸۹۹ با نام بوکم شکل گرفت، از سال۱۹۷۱ به نام فعلی‌اش شناخته شد. این باشگاه که با لقب «جس‌ها» و معمولاً با نام برنو شناخته می‌شود، از سال ۱۹۱۰ بازی‌های خانگی خود را در ورزشگاه دین کورت برگزار می‌کند. این باشگاه ابتدا در لیگ‌های فوتبال منطقه‌ای رقابت می‌کرد و قبل از آنکه در سال ۱۹۲۰ به لیگ
رقابت می‌کرد و قبل از آنکه در سال ۱۹۲۰ به لیگ جنوبی صعود کند، در لیگ همپشر حضور داشت. در سال ۱۹۲۳ و با نام بورنموث و بوسکم اتلتیک به لیگ فوتبال راه یافتند. آنها به مدت ۳۵ سال در لیگ دسته سوم جنوب باقی ماندند و در سال ۱۹۴۶ جام حذفی این دسته را از آن خود کردند. در سال ۱۹۵۸ لیگ دسته سوم از نو سازماندهی شد و بورنموث پس از ۱۲ سال دوام در این لیگ، در سال ۱۹۷۰ سقوط کردند، اما فصل بعد بلافاصله به این لیگ بازگشتند. در سال ۱۹۷۵ دوباره به دسته چهارم سقوط کردند. هفت سال بعد و در فصل ۸۲–۱۹۸۱ دوباره به دسته سوم رسیدند و
بعد و در فصل ۸۲–۱۹۸۱ دوباره به دسته سوم رسیدند و پس از قهرمانی در جام اتحادیه ۱۹۸۴، در فصل ۸۷–۱۹۸۶، قهرمان لیگ شدند. آنها سه فصل را در دسته دوم گذراندند. در سال ۲۰۰۲ به دسته چهارم سقوط کردند، هرچند بلافاصله با پیروزی در پلی‌آف سال ۲۰۰۳ به دسته سوم صعود کردند. لیگ دسته دوم از سال ۲۰۰۴ با نام لیگ یک فوتبال انگلستان به کارش ادامه داد. بورنموث در سال ۲۰۰۸ به لیگ دو تنزل پیدا کرد. فصل با انتصاب ادی هوو به عنوان سرمربی به پایان رسید. تحت هدایت هوو، بورنموث در طی شش سال سه بار به دسته بالاتر صعود کرد تا آنکه با
شش سال سه بار به دسته بالاتر صعود کرد تا آنکه با قهرمانی در چمپیونشیپ ۱۵–۲۰۱۴ برای اولین بار در تاریخ خود به برترین سطح از فوتبال انگلیس راه یافت. این باشگاه به مدت پنج فصل در لیگ برتر دوام آورد تا آنکه در انتهای فصل ۲۰–۲۰۱۹ به دسته پایین‌تر سقوط کرد، اما در سال ۲۰۲۲ به عنوان نایب قهرمان چمپیونشیپ و این بار تحت هدایت اسکات پارکر به جمع بیست تیم برتر انگلستان بازگشت. تاریخچه. بوسکم. اگرچه تاریخ دقیق تأسیس باشگاه مشخص نیست، اما شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد این باشگاه در پاییز ۱۸۹۹ از بقایای باشگاهی
می‌دهد این باشگاه در پاییز ۱۸۹۹ از بقایای باشگاهی قدیمی‌تر از بوسکم به نام باشگاه فوتبال موسسه سنت جانز تشکیل شده است. این باشگاه در ابتدا با نام باشگاه فوتبال بوسکم شناخته می‌شد و آقای جی. سی. نات اولین رئیس آن بود. بوسکم در اولین سال تاسیس خود در فصل ۱۹۰۰–۱۸۹۹، در لیگ جوانان بورنموث و حومه شرکت کرد. آنها همچنین در جام جوانان هانتس حضور داشتند. در طول دو فصل ابتدایی تاسیس، آنها در زمینی در خیابان کسلمین، پوکس‌داون، میزبان رقبا بودند. از فصل سوم، تیم به زمینی در کینگز پارک نقل مکان کرد. در فصل ۰۶–۱۹۰۵،
زمینی در کینگز پارک نقل مکان کرد. در فصل ۰۶–۱۹۰۵، بوسکم به فوتبال آماتور بزرگسالان راه یافت. در سال ۱۹۱۰، باشگاه به کمک یک تاجر محلی به نام جی.ای. کوپر-دین، زمین بایری را در کنار کینگز پارک به مدت طولانی اجاره کرد تا زمین فوتبال باشگاه باشد. باشگاه در کنار زمین اختصاصی خود که به نام بانی خیرش، دین کورت نامگذاری شد، به پیشرفت ادامه داد و بر فوتبال منطقه تسلط یافت. در همان سال، باشگاه اولین بازیکن حرفه‌ای خود باون پنتون را به خدمت گرفت. تقریباً در همین زمان بود که باشگاه با لقب «گیلاس‌ها» شهره شد. درباره اصل
که باشگاه با لقب «گیلاس‌ها» شهره شد. درباره اصل و اساس پیدایش این لقب دو توضیح وجود دارد: دلیل اول را رنگ قرمز گیلاسی پیراهن‌های راه راه باشگاه می‌دانند که تیم با آنها بازی می‌کرد و روایت دیگر که کمتر به آن اتکا می‌شود آن است که ورزشگاه دین کورت، زمین باشگاه، در مجاورت املاک کوپر-دین ساخته شده بود و گفته می‌شود که احتمالا درختان گیلاس زیادی در آن املاک وجود داشته است. در طول فصل ۱۴–۱۹۱۳ این باشگاه برای اولین بار در جام حذفی فوتبال انگلستان به رقابت پرداخت. مسیر پیشرفت باشگاه در سال ۱۹۱۴ با فراگیری جنگ
مسیر پیشرفت باشگاه در سال ۱۹۱۴ با فراگیری جنگ جهانی اول متوقف شد و بوسکم به لیگ همپشر بازگشت. در سال ۱۹۲۰، دسته سوم لیگ فوتبال انگلیس تشکیل شد و بوسکم به لیگ جنوبی صعود کرد و عملکرد متوسطی در این رقابت‌ها داشت. بورنموث و بوسکم اتلتیک. برای اینکه باشگاه معرف بهتری برای منطقه زادگاهش باشد، نام آن در سال ۱۹۲۳ به باشگاه فوتبال بورنموث و بوسکم اتلتیک تغییر یافت. در همان سال، این باشگاه به لیگ دسته سوم جنوب که به تازگی شکل گرفته بود، راه یافت. اولین بازی آنها در این لیگ به تاریخ ۲۵ اوت ۱۹۲۳ مقابل سوئیندون تاون
این لیگ به تاریخ ۲۵ اوت ۱۹۲۳ مقابل سوئیندون تاون برگزار شد که شکست ۳–۱ نتیجه آن بود. اولین میزبانی دین کورت در این لیگ نیز مقابل سویندون بود که با تساوی بدون گل در این بازی، بورنموث اولین امتیاز خود را در لیگ به دست آورد. بورنموث فصل را به سختی از سر گذراند، اما در نهایت توانست در این لیگ ماندگار شود. این باشگاه قدیمی‌ترین عضو در لیگ دسته سوم بود و از لحاظ تداوم حضور در این لیگ همچنان رکورددار است. بورنموث توفیقی در کسب جام نداشت و جنگ جهانی دوم نیز سبب وقفه در رقابت‌های لیگ و جام حذفی شده بود. با پایان
در رقابت‌های لیگ و جام حذفی شده بود. با پایان جنگ، مسابقات ازسر گرفته شد و بورنموث با رسیدن به فینال جام حذفی با میزبانی استمفورد بریج فرصت پیدا کرد تا اولین جام باشگاه را کسب کند که این امر با غلبه بر والسال محقق شد. ای‌اف‌سی بورنموث. برای شروع فصل ۷۲–۱۹۷۱، این باشگاه نام ای‌اف‌سی بورنموث را برای خود برگزید، با این هدف که نام این باشگاه در فهرست‌های الفبایی باشگاه‌های انگلیسی در صدر قرار گیرد. یک سال بعد، باشگاه نشان جدیدی را به عنوان نمادی از پیشرفت خود برگزید. نوارهای پس‌زمینه در این نشان بر اساس پیراهن
نوارهای پس‌زمینه در این نشان بر اساس پیراهن باشگاه طراحی شدند و در پیش‌زمینه آن، نیمرخ بازیکنی است که توپ را با سر می‌زند. این طرح به افتخار دیکی داوست، گلزن مطرح این باشگاه در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، در نشان باشگاه گنجانده شد. لباس قرمز و مشکی تیم که در سال ۱۹۷۱ معرفی شد، با الهام از لباس باشگاه میلان طراحی شد. این سال‌ها، دوران درخشش تد مک‌دگال برای بورنموث بود؛ گلزن قهاری که تنها در یک بازی از جام حذفی در نوامبر ۱۹۷۱، ۹ گل در پیروزی ۱۱–۰ مقابل مارگیت به ثمر رساند. اواخر قرن بیستم. در ژانویه ۱۹۸۴، بورنموث
رساند. اواخر قرن بیستم. در ژانویه ۱۹۸۴، بورنموث که اکنون تحت هدایت هری ردنپ بود، پیروزی بزرگی را در جام حذفی انگلیس مقابل مدافع عنوان قهرمانی، منچستر یونایتد، کسب کرد. بورنموث در اولین فصل حضورش در جام اتحادیه لیگ فوتبال تا فینال این رقابت‌ها با میزبانی بوثفری پارک پیش رفت و با پیروزی ۲ بر ۱ مقابل هال سیتی، قهرمانی را نیز به نام خود ثبت کرد و دومین جام تاریخش را به دست آورد. در سال ۱۹۸۷، ردنپ باشگاه را به جایگاه قهرمانی در دسته سوم رساند و به این ترتیب، بورنموث برای اولین بار در تاریخش به دسته دوم راه
بورنموث برای اولین بار در تاریخش به دسته دوم راه یافت. پس از بقاء در اولین فصل حضورشان در دسته دوم، بورنموث در فصل بعد یکی از مدعیان جدی برای صعود به دسته اول شد. اگرچه عملکرد ضعیفشان در اواخر فصل، شانس صعود را از آنها گرفت و در نهایت خانه دوازدهم جدول نصیبشان شد. در آخرین روز از فصل ۹۰–۱۹۸۹ به تاریخ ۵ مه ۱۹۹۰، بورنموث در خانه پذیرای لیدز یونایتد بود. لیدز این فرصت را داشت تا با غلبه بر میزبانش در دین کورت، قهرمان لیگ شود و به دسته اول صعود کند. در طول صبح بازی، برخی از هواداران لیدز در شهر آشوب ایجاد کرده