payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شده «احتمالاً نشان می‌دهد که حاکم ختن به زبان ایرانی صحبت می‌کرد». علاوه بر این، او دربارهٔ نام اولیه ختن توضیح داد: «نام ختن با املاهای مختلف تأیید شده‌است که قدیمی‌ترین شکل آن «هوَتَنَه» است، در متونی که تقریباً از قرن هفتم تا دهم پس از میلاد به زبانی ایرانی که خود نویسندگان آن را «هوَتَنَه» می‌نامیدند، نوشته شده‌است. همین نام همچنین در دو گویش ایرانی به هم مرتبط دیگر، یعنی سغدی و تُمشُقی، نیز مشاهده می‌شود… بنابراین تلاش‌هایی که برای توضیح آن به عنوان واژه‌ای ایرانی انجام شده‌است، این از نظر تاریخی مهم
ایرانی انجام شده‌است، این از نظر تاریخی مهم است. اسناد بعدی به زبان سکایی ختن، از متون پزشکی گرفته تا ادبیات بودایی، در ختن و تمشق (شرق کاشغر) یافت شده‌است. اسناد مشابهی به زبان سکایی ختنی که قدمت آن عمدتاً به قرن دهم می‌رسد در دوروان (دونهوانگ) یافت شده‌است. دوران اولیه. اطلاعات تاریخی دربارهٔ ختن در دوران اولیه اندک و پراکنده‌است، اما دو منبعِ گوناگون تصویری کلی از این دوره به دست می‌دهند: این متنِ مربوط به تبتی‌ها که به قرن هشتم پس از میلاد بازمی‌گردد، ادعا می‌کند که پادشاه ختن به نام ویجیا کریتی در قرن
می‌کند که پادشاه ختن به نام ویجیا کریتی در قرن دوم پس از میلاد به کانیشکا، فرمانروای بزرگ امپراتوری کوشان در آسیای جنوبی، در فتحِ ساکِت، شهری کلیدی در سرزمین‌های میانه هند، کمک کرده‌است. متن همچنین به ساخت معبدی موسوم به سِرو-نو اشاره می‌کند که به گفتهٔ متن، با الهام از حضور تجسم‌های الهه مانجوشری از سوی پادشاه ساخته شده‌است. این روایت نشان می‌دهد که احتمالاً ختن با امپراتوری کوشان، که خود توسط مردم یوئژی، خویشاوندان احتمالی سکایی‌های ختن، تأسیس شده بود، نوعی ارتباط سیاسی یا مذهبی داشته‌است. این منبع چینی
ارتباط سیاسی یا مذهبی داشته‌است. این منبع چینی متعلق به سده اول میلادی، جمعیت شهر ختن را در مقطعی بین سال‌های ۱۲۵ پیش از میلاد تا ۲۳ پس از میلاد، حدود ۳۳۰۰ خانوار، ۱۹۳۰۰ نفر و ۲۴۰۰ رزمنده تخمین می‌زند. خُتَن در دوره هان شرقی. سکه‌های ضرب‌شده در قرن اول میلادی نشان از پیوندهای فرهنگی این سرزمین با هند و چین در این دوره دارد. این سکه‌ها دارای حکاکی هم‌زمان به خط خروشتی به زبان گنداری پراکریت (از زبان‌های میانه شمال غربی هند) و به زبان چینی بودند. در سده اول میلادی، قدرت پادشاهی ختن رو به فزونی گذاشت. اگرچه
میلادی، قدرت پادشاهی ختن رو به فزونی گذاشت. اگرچه در ابتدا تحت سیطره پادشاهی یارکند بود، اما به سال ۲۵ تا ۵۷ میلادی با شورش علیه یارکند نه تنها مستقل شد، بلکه قلمرو این همسایه خود و بخشی از مسیر کاروان‌رو جاده ابریشم جنوبی را تا کاشغر تصرف کرد. با توسعه بازرگانی جاده ابریشم، شهر اصلی ختن رشد فزاینده‌ای را تجربه کرد. طی فرمانروایی امپراتور مینگ از سلسله هان شرقی (۵۸ تا ۷۶ میلادی) سردار ختنی «شیومو با» علیه حکومت یارکند سر به شورش برداشت و در سال ۶۰ میلادی خود را شاه یوتیان (ختن) خواند. پس از مرگ او، پسر
خود را شاه یوتیان (ختن) خواند. پس از مرگ او، پسر برادرش گوانگده به سال ۶۱ میلادی ابتدا بر حکومت یارکند چیره شد و سپس این پادشاهی به اوج شکوه خود رسید. در آن دوره سیزده پادشاهی کوچک‌تر از نیا در شمال غرب منطقه تا کاشغر تحت امر او بودند. پادشاهی شان‌شان (حوزه لوپ نور با مرکزیت چارکلیک) نیز در آن دوران به‌موازات رونق ختن قدرت پیدا کرده بود. در بخش شرقی کوه‌های پامیر (کُنگلینگ قدیم) همین دو حکومت شان‌شان و ختن مهم‌ترین و بزرگ‌ترین پادشاهی‌های مستقل در مسیر جاده ابریشم محسوب می‌شدند. روابط دوجانبه با سلسله هان
ابریشم محسوب می‌شدند. روابط دوجانبه با سلسله هان چین تا جایی پیش رفت که پادشاه گوانگده در سال ۷۳ میلادی سلطنت و اقتدار این خاندان را به رسمیت شناخت. در آن زمان ختن روابطی با قوم جنگجوی شیونگنو داشت. این قوم، که در منابع فارسی تحت عنوان هون‌ها مطرح می‌شوند، در زمان امپراتور مینگ سلسله هان بارها ختن را هدف تاخت‌وتاز قرار می‌دادند و دربار ختن را برای حفظ موقت صلح مجبور به پرداخت خراج‌هایی سنگین در قالب ابریشم و قالی می‌کردند. «بان چائو» یک افسر نظامی بلندپایه چینی در زمان حضورش در دربار ختن با بی‌مهری پادشاه
چینی در زمان حضورش در دربار ختن با بی‌مهری پادشاه وقت مواجه شد. کاهن دربار به پادشاه پیشنهاد کرد تا اسب ممتاز بان چائو را از او طلب کند. بان چائو در واکنشی ناگهانی کاهن را درجا کشت. این رفتار شجاعانه باعث شد تا پادشاه ختن تحت تأثیر قرار بگیرد، فرستاده شیونگنوها را نیز از میان بردارد و وفاداری کامل خود را به سلسله هان اعلام کند. تحت نفوذ خاندان هان، جمعیت ختن بیش از چهار برابر افزایش یافت. «کتاب هان پسین»، از مهم‌ترین تواریخ رسمی چین دوره هان که تاریخ سال‌های ۶ تا ۱۸۹ میلادی را بازگو می‌کند این‌گونه جمعیت
۶ تا ۱۸۹ میلادی را بازگو می‌کند این‌گونه جمعیت ختن را توصیف می‌کند: «مرکز اصلی پادشاهی یوتیان (ختن) شهر شیچِنگ (یعنی شهر غربی یا همان یوتکَن) است. فاصله این شهر با اقامتگاه دبیر اعظم (در لوکچون) حدود ۵۳۰۰ لی (۲۲۰۴ کیلومتر) و از لوئویانگ (یکی از پایتخت‌های دودمان هان) ۱۱۷۰۰ لی (۴۸۶۵ کیلومتر) است. ۳۲۰۰۰ خانوار، ۸۳۰۰۰ سکنه و بیش از ۳۰ هزار مرد آماده نبرد جمعیت این سرزمین را تشکیل می‌دهند.» با افول تدریجی دودمان هان، نفوذ چین بر ختن و به‌طورکلی ناحیه غربی نیز فروکش کرد. دودمان تانگ. لشکرکشی دودمان تانگ علیه
فروکش کرد. دودمان تانگ. لشکرکشی دودمان تانگ علیه سرزمین‌های واحه‌ای در سال ۶۴۰ پس از میلاد آغاز شد که طی آن ختن نیز تسلیم امپراتور تانگ گشت. در همین راستا «چهار لشکرگاه آنشی» تأسیس شد که یکی از آنها در ختن مستقر بود. تبتی‌ها متعاقباً چینی‌ها را شکست دادند و کنترل چهار لشکرگاه را به دست گرفتند. ختن برای اولین بار در ۶۶۵ به تصرف آنها درآمد و ختنی‌ها به تبتی‌ها در فتح آق‌سو کمک کردند. سلسله تانگ چین بعداً در سال ۶۹۲ کنترل را دوباره به دست گرفت، اما پس از اینکه توانش توسط شورش آن لوشان به شدت به سستی گرایید،
توانش توسط شورش آن لوشان به شدت به سستی گرایید، سرانجام سیطره بر کل مناطق غربی را از دست داد. پس از سلسله تانگ، ختن با حاکمان دون‌هوانگ اتحاد تشکیل داد. جوامع بودایی دون‌هوانگ و ختن مشارکت نزدیکی داشتند و ازدواج‌های متقابل میان حاکمان این دو منطقه صورت می‌گرفت. همچنین غارهای موگائو در دونهوانگ (دوروان) و نیایشگاه‌های بودایی توسط خاندان سلطنتی ختن تأمین مالی و حمایت می‌شدند. ختن در سال ۷۹۲ توسط امپراتوری تبت فتح شد اما در سال ۸۵۱ استقلال خود را به دست آورد. نخستین پادشاه مستقل ثبت‌شده ختن پس از دوران
آورد. نخستین پادشاه مستقل ثبت‌شده ختن پس از دوران تبتی‌ها، ویشا سامباوا بود که از نام چینی لی شنگتیان استفاده می‌کرد و مدعی بود از نوادگان خاندان پادشاهی دودمان تانگ است. ویشا سامباوا در حالی که از عنوان هندی «شیرشاه» (راجاسیمها) و عنوان پادشاهی «شاهنشاه» به تقلید از شاهنشاهان ایران بهره می‌برد، در اسناد دربار ختن به زبان چینی خود را هوانگدی (امپراتور) می‌نامید و کلاه‌ها و جامه‌هایی به سبک چینی می‌پوشید. پسرش، ویشا سورا، از عنوان ترکیبی «شاهنشاه چین» (به زبان سکایی: caiga rāṃdānä rrādi) استفاده کرد. خود را
سکایی: caiga rāṃdānä rrādi) استفاده کرد. خود را در تصاویر شبیه به یک امپراتور چینی نشان داد، و از فرامین امپراتوری به سبک چینی با نشان (چی 勑) به معنای «فرمان» که تقلیدی از فرمان‌های خاندان‌های تانگ و سونگ است، استفاده می‌کرد. در مُهر مُدرج به خط پخته او نوشته شده بود «پسر بهشتی هان، از ختن بزرگ» (大于闐漢天子)". تسخیر ختنِ بودایی به‌دست ترکان مسلمان. در سده دهم میلادی، پادشاهی بوداییِ سَکاهای ایرانی‌تبار ختن تنها دولت‌شهر واقع در حوضه تاریم بود که هنوز توسط ترک‌های اوغوزِ بودایی در فرمانروایی قوچو یا ترک‌های
اوغوزِ بودایی در فرمانروایی قوچو یا ترک‌های مسلمان قراخانی فتح نشده بود. در اواخر این سده، ختن درگیر مبارزه با قراخانیان مسلمان شد. فتوحات اسلامی شهرهای بودایی در شرق کاشغر با گرویدن سلطان ستوق بغراخان، خانِ قراخانی، به اسلام در سال ۹۳۴ آغاز شد. ستوق بغراخان و پس از او پسرش موسی تلاش‌هایشان را در جهت تبلیغ اسلام در میان ترکان و نیز لشکرکشی به دیگر مناطق متمرکز کردند. و بدین شکل بود که جنگی طولانی میان کاشغر اسلامی و ختن بودایی آغاز شد. گفته می‌شود علی ارسلان، برادرزاده یا نوه ستوق بغراخان، طی نبرد با
ارسلان، برادرزاده یا نوه ستوق بغراخان، طی نبرد با بوداییان کشته شد. ختن برای مدت کوتاهی در سال ۹۷۰ کاشغر را از قراخانیان گرفت. برطبق اسناد چینی، پادشاه ختن برای نشان‌دادن حسن نیت، «فیلی رقصنده»، غنیمت گرفته‌شده از کاشغر، را به دربار چین پیشنهاد کرد. روایتی از جنگ میان قراخانیان و ختن در «تذکره چهار امام مقتول» آمده‌است. این اثر در بازه زمانی ۱۷۰۰ تا ۱۸۴۹ در آلتی‌شهر (شش‌شهر که کاشغریه هم نامیده می‌شد) به زبان ترکی شرقی (اویغوری امروزی)، احتمالاً برپایه سنت شفاهی کهن‌تر تألیف شد. کتاب داستانی در خود دارد از
کهن‌تر تألیف شد. کتاب داستانی در خود دارد از چهار امام از شهر مدائن (در عراق امروزی) که به یوسف قدرخان، رهبر قراخانیان برای فتح ختن، یارکند و کاشغر یاری رساندند. سال‌ها جنگ درگرفت، چنان‌که به نوشته این تذکره، «خون همچون جیحون روان شد» و «سرها بسان سنگ میدان نبرد را پوشاندند، تا زمانی‌که «کفار» مغلوب شده» و یوسف قدرخان و چهار امام آنان را به سمت ختن عقب راندند. گرچه پیش از پیروزی نهایی مسلمانان، امامان به دست بوداییان تعقیب و کشته شدند. امروزه مسلمانان محلی، این امامان را با وجود خاستگاه بیگانه‌شان، اولیای
این امامان را با وجود خاستگاه بیگانه‌شان، اولیای محل خود به‌شمار می‌آورند. در سال ۱۰۰۶ میلادی، یوسف قدرخان، فرمانروای مسلمان قراخانی در کاشغر، ختن را فتح کرد و به حیات آن به عنوان دولتی بودایی و مستقل پایان داد. با وجود قطع روابط میان سلسله چینی سونگ و ختن به شکل مقطعی، سندی مربوط به سال ۱۰۶۳ حاکی از آن است که فرمانروای ختن خود را قراخان معرفی کرده که نشان‌دهنده سلطه قراخانیان بر ختن است. گفته شده‌است که بوداییان در دون‌هوانگ، که از فتح ختن و پایان یافتن آیین بودا در آنجا بیمناک شده بودند، غار شماره ۱۷
آیین بودا در آنجا بیمناک شده بودند، غار شماره ۱۷ غارهای موگائو را که حاوی نسخه‌های خطی دون‌هوانگ بود، برای محافظت از آنها مهر و موم کردند. نویسنده مسلمان ترک قراخانی، محمود کاشغری، یک شعر کوتاه به زبان ترکی در مورد این فتوحات ثبت کرده‌است: به گفته کاشغری که در قرن یازدهم نوشت، ساکنان ختن هنوز به زبان متفاوتی صحبت می‌کردند و زبان ترکی را به خوبی بلد نبودند. با این حال اعتقاد بر این است که زبان‌های ترکی تا پایان قرن یازدهم به زبان رایج در سراسر حوضه تاریم تبدیل شدند. تا زمانی که مارکوپولو از ختن بازدید کرد،
شدند. تا زمانی که مارکوپولو از ختن بازدید کرد، که بین سال‌های ۱۲۷۱ تا ۱۲۷۵ بود، گزارش داد که «همه ساکنان پیامبر اسلام را عبادت می‌کنند». فهرست فرمانروایان. نکته: "برخی نام‌ها بر اساس متن‌های باستانی چینی به شیوه تلفظ ماندارین امروزی ارائه شده‌اند و دوره زمانی حاکمان بر اساس سال میلادی است." آیین بودا. پادشاهی ختن یکی از مراکز اصلی آیین بودا بود و تا قرن یازدهم، اکثریت قریب به اتفاق جمعیت را بوداییان تشکیل می‌دادند. در ابتدا مردم این قلمرو پیرو آیین بودا نبودند و گفته می‌شود که بوداگرایی در زمان سلطنت
نبودند و گفته می‌شود که بوداگرایی در زمان سلطنت ویجایاسامباوا در سده نخست پیش از میلاد، یعنی حدود ۱۷۰ سال پس از بنیادگذاری ختن، در این منطقه پذیرفته شد. با این حال، گزارشی از ژنرال هان بان چائو نشان می‌دهد که مردم ختن در سال ۷۳ میلادی هنوز به نظر می‌رسیدند که مزدیسنا یا شمنیسم را پیروی می‌کنند. پسر او بان یونگ که مدتی را در مناطق غربی گذراند نیز به آیین بودایی در آنجا اشاره‌ای نکرده‌است. در غیاب هنر بودایی در منطقه قبل از آغاز ساسانیان، همچنین پیشنهاد شده‌است که بودیسم ممکن است تا نیمه دوم قرن دوم پس از
که بودیسم ممکن است تا نیمه دوم قرن دوم پس از میلاد در این منطقه پذیرفته نشده باشد. این پادشاهی عمدتاً با شاخهٔ مهایانه در آیین بودا مرتبط است. به گفته زائر چینی فاسیان که در سده چهارم از ختن گذشت: از این نظر با کوچا، پادشاهی تحت تسلط شاخهٔ سراواکایانا در سمت بیابان، متفاوت بود. گزارش فاسیان از شهر می‌گوید که چهارده ویهارا بزرگ و کوچک زیادی داشت. بسیاری از زبان‌های خارجی، از جمله زبان چینی، سانسکریت، زبان‌های پراکریت، آپابرامسا و زبان تبتی کلاسیک در تبادلات فرهنگی استفاده می‌شدند. مسیحیت. بر اساس گزارشی از
فرهنگی استفاده می‌شدند. مسیحیت. بر اساس گزارشی از گردیزی، مورخ ایرانی قرن یازدهم، دو کلیسای نسطوری (مسیحیان سریانی شرقی) در قلمرو این پادشاهی در میانه‌های قرن پنجم تا یازدهم وجود داشته‌است. یک کلیسا در داخل شهر ختن و یکی در خارج از شهر قرار داشت. همچنین یک گورستان مسیحی در ختن پیدا شده‌است. در "تذکرهٔ" محمود کرم کابلی ثبت شده‌است که ختن در اواسط قرن دوازدهم توسط یک حاکم مسیحی اداره می‌شد. با وجود اینکه در ارزش تاریخی این «تذکره» شک وجود دارد، بارتولد اشپولر سندیت آن را پذیرفته‌است. یک صلیب مکشوفه در ختن،
سندیت آن را پذیرفته‌است. یک صلیب مکشوفه در ختن، ساخت چین و یک کتیبهٔ یونانی، در دوره خانات جغتای (دوره مغول) از ختن خریداری شده بود. همچنین اشاره‌ای مبنی بر مسیحیت در یک متن ختنی، توسط رونالد امریک اثبات شده‌است. زندگی اجتماعی و اقتصادی. با وجود اطلاعات اندک در مورد ساختارهای اجتماعی-سیاسی ختن، موقعیت جغرافیایی مشترک میان این شهر-دولت در حوضهٔ تاریم و شباهت‌ها در یافته‌های باستان‌شناسی در سراسر حوضهٔ تاریم، نتیجه‌گیری‌هایی در باب زندگی مردم را امکان‌پذیر می‌کند. یک راهب و زائر چینی قرن هفتم به نام
می‌کند. یک راهب و زائر چینی قرن هفتم به نام شوآن‌زانگ، ختن را شهری با زمین قابل کشت محدود اما ظاهراً دارای حاصل‌خیزی خاص برای کشت «غلات با توان باردهی فراوان میوه‌ها» توصیف کرده‌است. او در ادامه توضیح می‌دهد که این شهر «فرش و نمدهای نفیس و ابریشم» و همچنین «یشم سیاه و سفید» تولید می‌کرد. اقتصاد شهر عمدتاً بر پایهٔ استفاده از آب واحهها برای آبیاری و تولید کالاهای تجاری بود. شوان‌زانگ همچنین فرهنگ ختن را ستایش کرد و اظهار داشت که مردمش «عاشق مطالعهٔ ادبیات هستند». او گفت: «موسیقی در سطح کشور بسیار تمرین
هستند». او گفت: «موسیقی در سطح کشور بسیار تمرین می‌شود و مردان عاشق آواز و رقص هستند.» به «شهری بودن» مردم ختن نیز در پوشش با «ابریشم‌های نازک و لباس‌های سفید» اشاره شده‌است. این امر در تقابل با لباس‌های «پشمی و خز» رایج در مناطق روستایی است. ابریشم. ختن اولین مکانی خارج از چین باستان بود که شروع به پرورش ابریشم کرد. افسانه‌ای که در منابع متعددی نقل شده‌است و در نقاشی‌های دیواری کشف‌شده به‌وسیلهٔ باستان‌شناسان به تصویر کشیده شده‌است، نقل می‌کند که یک شاهزاده‌خانم چینی تخم‌های Bombyx mori (کرم ابریشم) را
چینی تخم‌های Bombyx mori (کرم ابریشم) را هنگام انتقال برای ازدواج با پادشاه ختن، در میان موهای خود پنهان کرد. این رویداد احتمالاً در نیمهٔ اول قرن اول میلادی اتفاق افتاده‌است، اما شماری از پژوهندگان، این تاریخ را مورد مناقشه قرار داده‌اند. یکی از نسخه‌های این داستان را راهب بودایی چینی شوآن‌زانگ نقل می‌کند که به انتقال مخفیانه کرم‌های ابریشم به ختن توسط یک شاهزاده‌خانم چینی اشاره دارد. شوان‌زانگ در بازگشت از هند بین سال‌های ۶۴۰ تا ۶۴۵ میلادی، از آسیای مرکزی عبور کرد و از قلمرو کاشغر و ختن (به چینی یوتیان
عبور کرد و از قلمرو کاشغر و ختن (به چینی یوتیان -于阗) گذشت. ابریشم. به گفته شوان‌زانگ، معرفی پرورش کرم ابریشم به ختن در سه‌ماهه اول قرن پنجم رخ داد. پادشاه ختن می‌خواست تخم نوغان درخت توت و دانش فنی چینی - سه جزء حیاتی تولید ابریشم را به دست آورد. دربار چین قوانین سختگیرانه ای علیه خروج این اقلام از چین داشت تا انحصار چین در تولید ابریشم را حفظ کند. شوان‌زانگ نوشت که پادشاه ختن به عنوان نشانه‌ای از وفاداری خود به امپراتور چین، دست یک شاهزاده خانم چینی را در ازدواج خواست. این درخواست پذیرفته شد و سفیری به
ازدواج خواست. این درخواست پذیرفته شد و سفیری به دربار چین فرستاده شد تا شاهزاده خانم چینی را تا ختن اسکورت کند. او به شاهزاده خانم توصیه کرد که برای اینکه خودش در ختن ردای بسازد و مردم را مرفه کند، باید کرم ابریشم و دانه توت بیاورد. شاهزاده خانم تخم‌های نوغان و دانه‌های توت را در سر خود پنهان کرد و آنها را از مرز چین قاچاق کرد. بنا به نوشته او، تخم نوغان، درختان توت و فنون بافندگی از ختن به هند منتقل شد و از آنجا سرانجام به اروپا رسید. یشم. ختن، در سراسر و قبل از دوره جاده ابریشم، یک واحه تجاری برجسته در
قبل از دوره جاده ابریشم، یک واحه تجاری برجسته در مسیر جنوبی حوضه تاریم بود - تنها واحه بزرگ «در تنها مسیر آبی برای عبور از صحرا از جنوب». علاوه بر موقعیت جغرافیایی شهرهای ختن از اهمیت و شهرت جهانی برای آن به عنوان منبع قابل توجهی از یشم نفریت برای صادرات به چین برخوردار بود. تاریخچه طولانی تجارت یشم از ختن به چین وجود دارد. قطعات یشم از حوضه تاریم در محوطه‌های باستان‌شناسی چین یافت شده‌است. حکاکان چینی در Xinglongwa و چاهای از ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد آویزهای حلقه‌ای‌شکل «از یشم مایل به سبز ختن» می‌تراشیدند.
حلقه‌ای‌شکل «از یشم مایل به سبز ختن» می‌تراشیدند. صدها قطعه یشم که در مقبره فوها از اواخر دودمان شانگ توسط ژنگ ژن شیانگ و تیمش یافت شد، همگی از ختن سرچشمه گرفته‌اند. به گفته متن چینی " گوآنزی ", یوئه‌ژی، که در کتاب یوزیی 禺,或 牛牛氏 توصیف شده‌است، یشم را به چینی‌ها عرضه می‌کردند. به نظر می‌رسد، از منابع ثانویه، شیوع یشم از ختن در چین باستان به دلیل کیفیت آن و فقدان نسبی این یشم در جاهای دیگر است. شوان‌زانگ همچنین در سال ۶۴۵ در ختن فروش یشم را مشاهده کرد و نمونه‌های متعددی از دادوستد یشم ارائه کرد. سکه‌های ختن.
متعددی از دادوستد یشم ارائه کرد. سکه‌های ختن. شناخته شده‌است که پادشاهی ختن هم سکه‌های به سبک نقدی و هم سکه‌های بدون سوراخ تولید کرده‌است. تحلیل ژنتیکی. در گورستان سمپول (چینی: 山普拉)، حدود ۱۴ کیلومتر فاصله تا محوطه باستان‌شناسی ختن در شهرستان لوپ که آثار هنری مانند فرش پازیریک در آنها یافته شده‌است (منشأ آن به احتمال زیاد از پادشاهی یونانی بلخ بوده‌است. ساکنان آن منطقه مردگان خود تقریباً از حدود ۲۱۷ سال قبل از میلاد تا ۲۸۳ بعد از میلاد در آنجا دفن می‌کردند. آنالیز DNA میتوکندریایی بقایای انسانی، نزدیکی
آنالیز DNA میتوکندریایی بقایای انسانی، نزدیکی ژنتیکی با مردمی از قفقاز، به‌طور خاص یک اصل و نسب مادری مرتبط با مردم اوستی و ایرانیان و همچنین اصل و نسب پدری از شرق مدیترانه نشان داده‌است. به نظر می‌رسد تأیید کننده این پیوند است، از روایت‌های تاریخی این‌طور مشخص بود که اسکندر مقدونی، که با زنی سغدی از بلخ به نام رخشانه ازدواج کرد، سربازان و ژنرال‌های خود را نیز به ازدواج با زنان محلی تشویق می‌کرد؛ در نتیجه پادشاهان بعدی امپراتوری سلوکی و پادشاهی یونانی - بلخی پس‌زمینه‌ای قومیتی ترکیبی از مردم ایرانی و
- بلخی پس‌زمینه‌ای قومیتی ترکیبی از مردم ایرانی و یونانیان باستان داشتند.
رښتینوال عبدالکریم پوپل یکی از حقوق‌دانان افغان مقیم شهر برمن آلمان است. او وکیل دعوا حادثه قتل تعدادی از افغان‌هایی بود که در اثر حملات هوائی آلمان‌ها در ولایت قندوز کشته شده بودند. او نتوانست دعوا را ببرد. تاریخچه زندگی. عبدالکریم پوپل در سال ۱۹۷۵ فارغ دانشکده حقوق دانشگاه کابل گردیده در سال ۱۹۷۶ در کشور آلمان مهاجر گردید. مدت ۱۹ سال است که در آلمان زندگی دارد. او متعاقباً در سال ۱۹۹۲ فارغ رشته حقوق از دانشکده حقوق دانشگاه بریمن گردید. اکنون در بخش قوانین بین‌المللی فامیل‌ها، قوانین بین‌المللی باشندگان، و
فامیل‌ها، قوانین بین‌المللی باشندگان، و قوانین پناهندگان کار می‌کند. وی به زبان فارسی و پشتو بخوبی تکلم می‌نماید. او پس از سقوط طالبان در بخش احیای عدل قضاوت و قوانین در افغانستان فعالیت زیادی نمود. اکنون وی عضو حقوق‌دانان آلمان و بریمن می‌باشد. رښتینوال عبدالکریم پوپل زمانی صاحب شهرت شد که حادثه ربودن سرهنگ جورج کلاین را مورد بررسی قرار داد. پس از این حادثه ۱۳۴ نفر باشندگان چهار دره ولایت قندز کشته و ۱۷۹ نفر زخمی گردیدند. کریم پوپل درین حادثه به حیث وکیل مدافع از این کشته شدگان و زخمیان تحقیقات نموده
مدافع از این کشته شدگان و زخمیان تحقیقات نموده مدافعه خود را به دولت آلمان پیش نمود. او از حکومت آلمان تقاضا پرداخت مبلغ ۲۳۰۰۰ آیرو را برای برای فامیل‌های بازه نمود تا جبران خسارت گردد. در نتیجه دولت آلمان از پرداخت چنین پول ابا ورزید.
حضرت علی (زاده ۱۳۴۳ ولسوالی قرغه‌ای - ولایت لغمان) سیاستمدار، جنگسالار افغانستانی و نماینده مردم ولایت ننگرهار در دوره‌های پانزدهم و شانزدهم مجلس نمایندگان افغانستان است. وی در مجلس شانزدهم نمایندگان افغانستان عضو کمیسیون امور داخلی می‌باشد. وی از رهبران قوم پشه‌ای و از شخصیت‌های بانفوذ شرق افغانستان است که در سال ۲۰۰۱ موفق شد با حمایت هوایی آمریکایی‌ها کنترل شهر مهم جلال‌آباد را از دست طالبان بیرون آورد. حضرت علی رهبر واقعی عملیات دستگیری اسامه بن لادن در کوه‌های تورابورا بود که البته ناموفق ماند. وی قدرت
تورابورا بود که البته ناموفق ماند. وی قدرت زیادی در ولایت ننگرهار و ولایت لغمان دارد. زندگی‌نامه. حضرت علی‌زاده ۱۳۴۳ از ولسوالی قرغه‌ای، ولایت لغمان است.وی در زمان جنگ شوروی در افغانستان از فرماندهان حزب اسلامی شاخه یونس خالص بود که در اواخر دهه ۱۳۶۰ و اوایل دهه ۱۳۷۰ بخش‌هایی از شرق افغانستان به ویژه شهر جلال‌آباد در مرز پاکستان را در اختیار خود داشتند. بیشتر اعضای این حزب در زمان قیام طالبان به آنها پیوستند اما حضرت علی ترجیح داد به مخالفین طالبان در ائتلاف شمال بپیوندد و مقاومت علیه طالبان را در نقاط
شمال بپیوندد و مقاومت علیه طالبان را در نقاط شرقی افغانستان سازماندهی کند. با آغاز حمله ائتلاف بین‌المللی به رهبری آمریکا به افغانستان در سال ۲۰۰۱ حضرت علی به عنوان یکی از فرماندهان مخالف طالبان موفق شد با حمایت هوایی آمریکایی‌ها کنترل شهر جلال‌آباد را از دست طالبان بیرون آورد. در این دوران او و تعدادی از هم‌قطارانش «شورای شرقی» را تشکیل دادند که یک دولت محلی در شرق افغانستان تا پیش از روی کار آمدن دولت انتقالی به ریاست حامد کرزی محسوب می‌شد. حضرت علی با روی کار آمدن حکومت کرزی مدتی به عنوان فرمانده پلیس
کار آمدن حکومت کرزی مدتی به عنوان فرمانده پلیس ولایت ننگرهار منصوب شد. وی در انتخابات مجلس نمایندگان سال ۱۳۸۴ افغانستان به عنوان نماینده ولایت ننگرهار به عضویت ولسی جرگه درآمد. حضرت علی همسری ایرانی دارد و مالک خانه‌ای در مشهد است. در سال ۱۳۹۱ خبرگزاری پژواک به نقل از یکی از مقامات دولتی افغانستان گزارش داد که دولت ایران ۲۵ میلیون دلار به حضرت علی پرداخته تا او و هم‌قطارانش در مجلس جلوی تصویب یک موافقتنامه استراتژیک امنیتی میان دولت آمریکا و افغانستان را بگیرند اما حضرت علی به تندی این گزارش را تکذیب کرد.
پیتر بودارت (۱۷۳۰ یا ۱۷۳۳ در میدل‌بورخ – ۶ مه ۱۷۹۵، اوترخت) پزشک و طبیعی‌دان اهل هلند بود. او فرزند یک قاضی و شاعر میدل‌بورخی به همین نام بود. پیتر مدرک پزشکی خود را در ۱۷۶۴ از دانشگاه اوترخت گرفت و به عنوان مربی در زمینه تاریخ طبیعی مشغول به کار شد. او به همراه کارل لینه چندین مقاله علمی در میان سال‌های ۱۷۶۸ تا ۱۷۷۵ منتشر کرد. او همچنین در ۱۷۸۵ کتاب خود با نام "Elenchus Animalium" را متتشر کرد که در آن برای نخستین بار چندین پستاندار و پرنده را، از جمله کوآگا و تارپان و کشیم گردن‌سرخ، نام‌گذاری کرده بود.
بوئینگ دیفنس اسپیس اند سکیوریتی شرکت صنایع هوافضایی و صنایع جنگ‌افزاری آمریکایی است، که به‌عنوان زیرمجموعه‌ای از شرکت بوئینگ، وظیفه طراحی، توسعهٔ فناوری و ساخت هواپیماهای جنگنده، تانکرهای سوخت‌گیری هوایی، بالگردها، سامانه‌های دفاع موشکی، موشکی و ماهواره‌ای، تجهیزات هوانوردی، پرواز فضایی، سامانه‌های شاتل‌ها و ایستگاه‌های فضایی را بر عهده دارد. شرکت بوئینگ دیفنس اسپیس اند سکیوریتی در سال ۲۰۰۲ از ادغام شرکت‌هایی چون: هیوز ستلایت سیستمز، هیوز هلیکوپترز، مک‌دانل داگلاس هلیکوپترز، بوئینگ هلیکوپترز، مک‌دانل، نورث
داگلاس هلیکوپترز، بوئینگ هلیکوپترز، مک‌دانل، نورث امریکن اوییشن، شرکت هواپیماهای نظامی بوئینگ و راکول اینترنشنال راه‌اندازی شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر برکلی، میزوری، ایالات متحده آمریکا قرار دارد.
پامیر-آلای یک سامانهٔ کوهستانی و بخشی از رشته‌کوه پامیر است که در کشورهای تاجیکستان، قرقیزستان، و ازبکستان گسترده شده‌است. گسترهٔ آن از شمال به دره فرغانه - که درهٔ رود سیردریا است - و از سوی جنوب به درهٔ رود وخش می‌رسد. بلندترین قله‌اش پیک اسکالیستی ، با بلندای ۵٬۶۲۱ متر در رشته‌کوه ترکستان جای دارد. سامانهٔ پامیر-آلای رشته‌کوه‌های زیر را در خود جای داده‌است:
ژاک-امیل بلانش (۱ ژانویهٔ ۱۸۶۱ — ۲۰ سپتامبر ۱۹۴۲) نقاش تک‌چهره پرداز فرانسوی بود. وی هنرمندی عمدتاً خودآموخته بود که بعدها یک نقاش پرتره موفق شد و در لندن و پاریس کار کرد. بلانش در پاریس به دنیا آمد. پدرش روانپزشک موفقی بود که یک کلینیک مطابق مد روز را اداره می‌کرد و در محله ثروتمند پاریس به نام پسی در خانه ای که متعلق به پرنسس دو لامبل بود، بزرگ شد. حرفه نقاشی. اگرچه بلانش آموزش هنری را از آنری ژروکس دریافت کرد، اما ممکن است او را خودآموز قلمداد کنند. وی با سبکی که از نقاشان انگلیسی قرن ۱۸ مانند توماس
با سبکی که از نقاشان انگلیسی قرن ۱۸ مانند توماس گینزبرا و همچنین ادوار مانه و جان سینگر سارجنت مشتق کرد، به یک پرتره‌نگار بسیار موفق تبدیل شد. او در لندن از سال ۱۸۷۰ به بعد و همچنین در پاریس در نمایشگاهی رسمی و انجمن ملی هنرهای زیبا که آثارش را به نمایش گذاشته بود، مشغول کار شد. یکی از نزدیک‌ترین دوستان وی مارسل پروست بود که به ویرایش چندین نشریه بلانش کمک کرد. او همچنین هنری جیمز را می‌شناخت و در کتاب خودزندگی‌نامه اثر آلیس بی. تکلاس از وی یاد شده‌است. ژاک-امیل بلانش در سال ۱۹۰۲ هدایت آکادمی لا پالت را به
بلانش در سال ۱۹۰۲ هدایت آکادمی لا پالت را به عهده گرفت، تا جایی که وی تا سال ۱۹۱۱ به عنوان مدیر آنجا باقی ماند. در سال ۱۹۰۳ در آکادمی ویتی تدریس کرد.
امین نظریان مدل مدلینگ
مردان آثار ماندگار فیلم آمریکایی-آلمانی، محصول سال ۲۰۱۴ می‌باشد. کارگردانی فیلم را جرج کلونی بر عهده داشته و ستارگان دیگری چون مت دیمون، بیل مری، جان گودمن، ژان دوژاردن، باب بالابان و کیت بلانشت در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. خود جورج کلونی نیز از نقش‌های اصلی فیلم را بر عهده دارد. داستان. این فیلم درباره گروهی از مردان است که در جریان جنگ جهانی دوم از طرف دولت رزولت مامور می شوند تا به آلمان رفته و چند قطعه هنری ارزشمند را بدست بیاورند و به صاحبان اصلی شان بازگردانند…
استورگاتان اصلی‌ترین خیابان شهر اومئو، سوئد می‌باشد. این خیابان که ۴ کیلومتر طول دارد محل قرارگیری ساختمان‌های مهمی همانند دادگاه استیناف نورلاند بالا، گملا بنک‌هوست، شارینسکا ویلان و ساختمان شهرداری اومئو می‌باشد، به‌طور متوسط در روز ۸۹۰۰ خودرو از این خیابان عبور میکند.
همایندی کانی‌شناسی، کنارزایی یا پاراژنز ، مفهومی در دانش سنگ‌شناسی است که اجتماع تعادلی فازهای معدنی تعبیر می‌شود. در کنارزایی، برخی از کانی‌ها در شرایط مشابه در کنار هم تشکیل می‌گردند که به آن‌ها کانی‌های همراه یا همایند کانی‌شناسی گفته می‌شود. شناخته‌شده‌ترین این کانی‌ها، اکلوژیت، پریدوتیت، گرانولیت، گارنت، پیروکسن، فلوگوپیت هستند. درصورت پیدا کردن یکی از کانیهای همایند می‌توان انتظار یافتن کانی دیگر همایند را داشت. اهمیت مطالعه کنارزایی در تشکیل سنگ‌های دگرگونی و سنگ‌های آذرین و به نحو قابل ملاحظه‌ای در
و سنگ‌های آذرین و به نحو قابل ملاحظه‌ای در مطالعات مربوط به سنگ معدن و رسوب‌های آن بسیار به چشم می‌آید. واژه پاراژنز به معنای کنارزایی را نخستین بار دانشمند آلمانی، آگوست برایت‌هاوپت در سال ۱۸۴۹ میلادی در کتاب خود، پاراژنز معدنی به‌کار گرفته است.
اسپارکن یک پارک مخصوص اسکیت در شهر اومئو، سوئد می‌باشد. این پارک که در نزدیکی پل تگسبورن، جاده ئی۴ اروپا و جاده ئی۱۲ اروپا قرار دارد، توسط یک شرکت کانادایی به صورت بتنی طراحی و ساخت آن در سال ۲۰۰۹ میلادی به پایان رسیده است.