payamvha/North_RAG huggingface dataset:
(یون‌های تک ظرفیتی) از نانوفیلتراسیون استفاده می‌شود. تاریخچه. تاریخچه نانو فیلتراسیون به دههٔ هفتاد میلادی بازمی‌گردد. زمانی که غشاهای اسمز معکوس با فشارهای نسبتاً پایین همراه با جریان آب تصفیه‌ای قابل قبول، بسط و توسعه پیدا کردند. استفاده از فشارهای بسیار بالا در فرایند اسمز معکوس، اگر چه منجر به تهیهٔ آب با کیفیت بسیار عالی می‌شد، ولی به همان نسبت هزینهٔ گزاف انرژی مصرفی، عاملی نگران کننده به‌شمار می‌آمد. در نتیجه، تهیهٔ آب با استفاده از این روش از نظر اقتصادی مقرون به صرفه نبود؛ بنابراین استفاده از
اقتصادی مقرون به صرفه نبود؛ بنابراین استفاده از غشاهایی که درصد کم‌تری از ترکیبات محلول را حذف می‌کردند، اما قدرت نفوذ آب بیشتری داشتند و به طبع آن، حجم آب تصفیه شده با کیفیتی مطلوب (درحد استانداردهای مورد نظر) را افزایش می‌دادند، در فناوری جداسازی یک پیشرفت قابل ملاحظه به‌شمار می‌آمد. از این رو غشاهای اسمز معکوس با فشار پایین، به‌عنوان غشاهای نانو فیلتراسیونی شناخته شدند. پژوهش‌هایی که برای توسعهٔ غشاهای اسمز معکوس توسط جان کدوت صورت می‌گرفت، در سال ۱۹۸۴ میلادی منجر به گونهٔ جدیدی از غشا شد که اولین نمونه
منجر به گونهٔ جدیدی از غشا شد که اولین نمونه در دسته‌بندی نانوفیلتراسیون شناخته می‌شود. غشاهای ساخته شده توسط کدوت یون‌های کلرید را با شار بالا از خود عبور می‌دادند و در مقابل، یون‌های سولفات را به خوبی و به سرعت جدا می‌کردند. بررسی اجمالی. نانوفیلتراسیون یک روش مبتنی بر فیلتراسیون غشایی است و از منافذی در مقیاس نانومتری استفاده می‌کند که از غشا عبور می‌کنند. غشاهای نانوفیلتراسیون منافذی در مقیاس ۱ تا ۱۰ نانومتر دارند که از اندازهٔ منافذ در ریزپالایش (میکرو فیلتراسیون) و فراپالایش (اولترا فیلتراسیون)
فیلتراسیون) و فراپالایش (اولترا فیلتراسیون) کوچک‌تر و از منافذ روش اسمز معکوس کمی بزرگ‌تر است. غشاهای مورد استفاده در نانوفیلتراسیون عمدتاً از لایه‌های نازک پلیمری ساخته می‌شوند. موادی که استفاده می‌شوند هم اغلب پلی اتیلن ترفتالات یا فلزاتی مانند آلومینیوم هستند. ابعاد منافذ توسط پی اچ ، دما و زمان گسترش، با تراکم منافذ در بازهٔ ۱ تا ۱۰۶ منفذ در سانتی‌متر مربع کنترل می‌شود. از لحاظ علمی این دسته از غشاها مابین دسته‌بندی فراپالایش و اسمز معکوس قرار می‌گرفتند؛ بنابراین مشهور به اسمز معکوس سست یا باز و
بنابراین مشهور به اسمز معکوس سست یا باز و همین‌طور اولترافیلتراسیون محکم شدند. مزایا و معایب. یکی از اصلی‌ترین مزایای نانوفیلتراسیون به عنوان یک روش نرم کردن آب (در مقابل آب سخت)، این است که در حین فرایند نگه داشتن یون‌های کلسیم و منیزیم، هنگامی که یون‌های هیدرات تک ظرفیتی از غشا عبور می‌کنند، فیلتراسیون بدون اضافه کردن یون‌های سدیم انجام می‌شود. (برخلاف مبدل‌های یونی) هم‌چنین بسیاری از فرایندهای جداسازی در دمای اتاق انجام نمی‌شود (مانند فرایند تقطیر) و این فرایندها هزینه‌های هنگفتی دارند. چرا که نیاز است
فرایندها هزینه‌های هنگفتی دارند. چرا که نیاز است سرمایش یا گرمایش پیوسته در حین فرایند به کار رود. انجام جداسازی مولکولی ملایم با نانوفیلتراسیون ارتباط تنگاتنگی دارد که غالباً در سایر فرآیندهای جداسازی دیده نمی‌شود. دو مزیتی که بیان شد، از مزایای اصلی نانوفیلتراسیون است. مزیت مطلوب دیگر نانوفیلتراسیون، توانایی انجام فرایند بر روی حجم‌های زیاد و از طرف دیگر تولید جریان‌های خروجی پیوسته‌است. البته هنوز نانوفیلتراسیون کم‌ترین کاربرد را در بین روش‌های مختلف فیلتراسیون غشایی در صعنت دارد؛ زیرا اندازهٔ منافذ
فیلتراسیون غشایی در صعنت دارد؛ زیرا اندازهٔ منافذ تنها به چند نانومتر محدود می‌شود. درنتیجه برای ذرات ریزتر، اسمز معکوس و برای ذرات بزرگ‌تر، اولترافیلتراسیون به کار می‌رود. هم‌چنین اولترافیلتراسیون می‌تواند درمواردی که نانوفیلتراسیون به کار می‌رود، استفاده شود؛ چراکه روش مرسوم‌تری است. از طرف دیگر، یک عیب اصلی مربوط به فناوری نانو، مانند فناوری‌های فیلتر غشایی، هزینه و نگه‌داری غشاهای مورد استفاده است. غشاهای نانوفیلتراسیون، یکی از بخش‌های گران‌قیمت فرایند هستند. تعمیرات و تعویض غشاها بستگی به عوامل مختلفی
تعمیرات و تعویض غشاها بستگی به عوامل مختلفی مانند مقدار کل مواد جامد محلول، سرعت جریان ورودی و اجزای استفاده شده در حین فرایند دارد. برای استفاده از نانوفیلتراسیون در صنایع گوناگون، باید یک برآورد زمانی برای جایگزینی نانوفیلترها به صورت مرتب داشت. به این ترتیب نانوفیلترها مدت زمان کوتاهی قبل یا بعد از اتمام کارکرد بهینه‌شان جایگزین می‌شوند. نفوذپذیری انتخابی غشاهای نانو. برخلاف غشاهای دارای منافذ کوچک‌تر و بزرگ‌تر، عبور مواد حل‌شده و املاح از راه نانوفیلتراسیون، به‌طور قابل توجهی پیچیده‌تر است. باتوجه به
به‌طور قابل توجهی پیچیده‌تر است. باتوجه به اندازهٔ منافذ، سه نوع انتقال مواد حل‌شونده و املاح از راه غشا وجود دارد که عبارتند از: علاوه بر آن، سازوکارهای جلوگیری از انتقال مواد در نانوفیلتراسیون پیچیده‌تر از سایر شکل‌های صافش هستند. بیشتر سیستم‌های صافش تنها براساس اندازهٔ ذرات عمل می‌کنند؛ اما در مقیاس‌های کوچک‌تر که در نانوفیلتراسیون با آن‌ها سر و کار داریم، باید تأثیرات بار سطحی بر روی املاح باردار کوچک و هم‌چنین تأثیرات هیدراسیون را تأثیر گرفت. از آن‌جا که مولکول‌های داخل محلول توسط پوسته‌ای از
آن‌جا که مولکول‌های داخل محلول توسط پوسته‌ای از مولکول‌های آب اطراف پوشانده شده‌اند. باید توجه داشت پی اچ محلول تأثیر زیادی بر بار سطح می‌گذارد، و بر همین اساس می‌توان روشی را برای درک و کنترل بهتر عدم نفوذ ارائه داد. سازوکارهای نفوذپذیری انتخابی به‌شدت از اندازهٔ منافذ غشا، گرانروی حلال، ضخامت غشا، نفوذپذیری مواد حل‌شونده، دمای محلول، پی اچ محلول و ثابت دی‌الکتریک غشا تأثیر می‌پذیرند. چگونگی توزیع و پخش‌شدن اندازهٔ منافذ نیز مهم است. مدل‌سازی دقیق نانو فیلتراسیون بسیار چالش‌برانگیز است. این کار را می‌توان
بسیار چالش‌برانگیز است. این کار را می‌توان با استفاده از کاربردهای معادلهٔ Nernst–Planck انجام داد، گرچه برای این کار باید اعتماد زیادی به پارامترها و داده‌های تجربی به‌دست آمده داشت.
لَکّان یکی از جماعت‌های شمال تاجیکستان است، که در ناحیهٔ اسفره در ولایت سغد واقع شده است. این شهر دارای جمعیت تقریبی ۵٬۵۱۴ نفر است. یکی از بیمارستان‌های روان‌پزشکی بزرگ تاجیکستان در این جماعت قرار دارد. منابع. ↑ “TAJIKISTAN”. City Population. Retrieved 29 Jun 2012. ↑ “The largest cities in Tajikistan, ranked by population”. mongabay.com. Retrieved 29 Jun 2012. ↑ Middleton, Robert. Tajikistan and the High Pamirs: a companion and guide. Hong Kong: Odyssey Books, 2008. ISBN 9789622177734
در زیر به دوره پادشاهی رضاشاه (۲۴ آذر ۱۳۰۴—۲۵ شهریور ۱۳۲۰) پرداخته شده است. پیش زمینه. بعد از جنگ جهانی اول و اشغال ایران و مشکلات به وجود آمده از جمله قحطی بزرگ و بحران اقتصادی و سیاسی در کشور رضاخان میرپنج نخست‌وزیر وقت دست به کودتایی زدند سپس با اعلام جمهوری‌خواهی که با مخالفت مجلس علی‌الخصوص سید حسن مدرس مواجه شد سیاست داخلی. رضا شاه که متکی به پشتیبانی ارتش، دیوان سالاری و دربار بود توانست بر نظام سیاسی کنترل مطلق برقرار کند. در بیست سال پیش از به قدرت رسیدن او از دوره اول تا پنج مجلس، سیاستمداران
رسیدن او از دوره اول تا پنج مجلس، سیاستمداران مستقل در شهرها و روستاها مبارزه انتخاباتی می‌کردند اما در دوره حکومت رضاشاه از دوره ششم تا سیزدهم مجلس شورای ملی، مجلس تبدیل به پوششی برای حکومت نظامی عریان تبدیل شد و انتخابات با دستور از بالا و بر پایهٔ فهرست‌هایی از نمایندگان مورد تأیید شاه انجام می‌شد. نمایندگان مجلس آن قدر وظایفی که از سوی شاه به آنان محول شده بود را خوب انجام می‌دادند که شاه نیازی به تشکیل دادن مجلس فراموش شده سنا یا اصلاح قوانین بنیادی نمی‌دید. او مصونیت پارلمانی نمایندگان مجلس مانند
نمی‌دید. او مصونیت پارلمانی نمایندگان مجلس مانند جواد امامی و رضا رفیع را از آنان سلب کرد و برخی از آنان نیز دستگیر و زندانی شدند. به همین منظور زندان قصر طراحی و ساخته شد و نخستین زندانی آن، سازندهٔ آن یعنی سرتیپ محمد درگاهی بود. با بی قدرت شدن مجلس رضاشاه قادر شد وزرای کابینه را دست‌چین کند تا مطیع‌بودن و ثبات حاصل شود. در دو دهه قبل از به قدرت رسیدن او که مجلس‌ها در تشکیل حکومت‌ها شرکت می‌کردند کشور ۳۵ نخست‌وزیر و ۶۰ کابینه به خود دیده بود. در پانزده سال بعد، کشور تنها ده کابینه و هشت نخست‌وزیر داشت.
بعد، کشور تنها ده کابینه و هشت نخست‌وزیر داشت. رضاشاه در نیمهٔ نخست سلطنت خود از یاری سیاست‌مداران کاردان، بادانش و ماهری برخوردار بود که البته گوش به فرمان شاه بودند و بیشتر آن‌ها مانند عبدالحسین تیمورتاش، جعفرقلی‌خان بختیاری و نصرت‌الدوله را به مرور زمان از صحنهٔ قدرت حذف کرد.گزارشی از کلایو، وزیر مختار بریتانیا که در سال ۱۹۲۹ (۱۳۰۷/۸) به لندن مخابره شده می‌نویسد: «غیر از قوای نظامی که در ید اختیار شاه است، نیروی محرکهٔ دولت در دست سه نفر متمرکز شده است: تیمورتاش (وزیر دربار)، فیروز (وزیر مالیه) و داور
تیمورتاش (وزیر دربار)، فیروز (وزیر مالیه) و داور (وزیر عدلیه)». همین گزارش اضافه می‌کند «تیمورتاش عملاً «وزیر اعظم» است، هر چند با توجه به شخصیت او و شاه به نظر نمی‌رسد این وضعیت پایدار باشد.» اتحاد بین پادشاه و سه وزیرش نه از سر علاقه و اعتماد، که به دلیل منافع مشترک بود؛ هر چهار تن به اهمیت یکدیگر در ساخت یک ایران مدرن، هدفی که همگی محترم به حسابش می‌آوردند، واقف بودند. با آغاز سلطنت رضاشاه، فروغی از کفالت نخست‌وزیری استعفاء داد و شاه که به او اعتماد کامل داشت، تا تشکیل مجلس ششم به ریاست وزرا منصوبش کرد.
داشت، تا تشکیل مجلس ششم به ریاست وزرا منصوبش کرد. تیمورتاش نیز وزیر دربار شد و دیری نپایید که نفوذ عظیمی دست‌آورد. انتخابات مجلس ششم در تمام کشور (غیر از تهران) فرمایشی بود. در این زمان، مدرس که هنوز از رجال مهم مملکت به‌شمار می‌رفت، تلاش داشت با شاه جدید به توافقی برسد. اطلاعات مستندی از مذاکرات او و رضاشاه وجود ندارد، اما ظاهراً خواستار ادامهٔ کار مجلس به شیوهٔ سابق بود. ظاهراً آن دو، بر نخست‌وزیری مستوفی به توافق رسیدند و مجلس ششم که در تیر ۱۳۰۵ تشکیل شد، به او رای اعتماد داد. مستوفی ابتدا به وزارت
شد، به او رای اعتماد داد. مستوفی ابتدا به وزارت بی‌میل بود، اما با اصرار مدرس پذیرفت. وثوق نیز (احتمالاً به پیشنهاد مدرس) وزیر مالیه شد. حمایت مدرس از وثوق باعث ریزش محبوبیت‌اش شد. نخستین نشانه‌های تغییر رویهٔ رضاشاه، در سال ۱۳۰۵ و با ترور ناکام مدرس مشاهده شد. در اردیبهشت ۱۳۰۶ نیز مستوفی‌الممالک دیگر ادامهٔ کار را مفید ندانست و در گزارشی به مهدی‌قلی هدایت (نخست‌وزیر بعدی) خود را تحقیر شده خوانده و استعفا کرد. انتخابات مجلس هفتم در ۱۳۰۷ برگزار شد و این دوره حتی انتخابات تهران هم آزاد نبود. حکومت رضاشاه در
حتی انتخابات تهران هم آزاد نبود. حکومت رضاشاه در تلاش برای سازش، به مصدق پیشنهاد داد ۶ نمایندهٔ تهران را ملت و ۶ نماینده را دولت انتخاب کند؛ مصدق زیر بار نرفت اما دولت، نام مستوفی، پیرنیا (مشیرالدوله) و مؤتمن را به عنوان نمایندگان گروه اول رد کرد، هر چند هر سه استعفا دادند. مدتی بعد، مدرس دستگیر و تبعید شد و ۱۰ سال بعد به قتل رسید. در دوره حکومت رضاشاه، سانسور یکی از مهم‌ترین ابزارهایی بود که حکومت سعی داشت با آن نظم و ثبات را حفظ کند. او برای تضمین قدرت مطلق خود روزنامه‌های مستقل را بست. با کودتای سوم
مطلق خود روزنامه‌های مستقل را بست. با کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹، فرایند انقیاد آزادی بیان به قیود دارای یک ماهیت سیاسی آغاز شد. با به قدرت رسیدن رضا خان مطبوعات ایران با چالش‌های جدیدی روبه‌رو شدند. رضا خان وقتی هنوز وزیر جنگ بود اعلان‌های متعددی صادر کرد تا روشن کند مخالفت‌ها از سوی مطبوعات را تحمل نخواهد کرد؛ مثلاً در اولین سالگرد کودتای سوم اسفند و در پاسخ به یک نامه بدون نام منتشر شده در "ستاره ایران" که در آن کودتا به نصرت الدوله فیروز میرزا و طرح‌های بریتانیا منتسب شده بود، تهدید کرد که در آینده نویسنده
منتسب شده بود، تهدید کرد که در آینده نویسنده هر چیزی که مغایر توضیح رسمی کودتا باشد را مجازات و هر روزنامه ای که جرأت کند آن را منتشر کند را خواهد بست. چند ماه بعد او به مقاله انتقادی دیگری با بازداشت سردبیر و آوردن او به دفترش، که در آن او را پیش از فرستادن به زندان شدیداً مورد ضرب و شتم قرار داد واکنش نشان داد. دیگرانی نیز به تبعید یا زندان فرستاده شده یا کشته شدند. رضا شاه که مردی نظامی بود در مواجهه‌های خود با مطبوعات اساساً بر زور فیزیکی متکی بود. در سال ۱۳۰۱ اندکی پس از انتقال اداره راهنمای
بود. در سال ۱۳۰۱ اندکی پس از انتقال اداره راهنمای روزنامه‌نگاری که مسئولیت سانسور را برعهده داشت از وزارت فرهنگ به اداره پلیس، علی دشتی، سردبیر "شفق سرخ" از وزیر جنگ قدرتمند وقت پرسید: «آیا قضاوت در مندرجات جراید از وظایف یک نفر نظامی به‌کلی خارج نیست؟» وقتی میرزاده عشقی، شاعر و روزنامه‌نگار محبوب در ۷ تیر ۱۳۰۳ چند روز پس از انتشار نخستین شماره روزنامه اش، "قرن بیستم" توسط رژیم نظامی در حال اوج‌گیری ترور شد فرایند رام کردن مطبوعات و وضع سانسور دولتی بر رفتار و نظرات شهروندان شروع شد که نشانگر شروع
بر رفتار و نظرات شهروندان شروع شد که نشانگر شروع سیاست‌های او در خصوص فرهنگ و مطبوعات بود. بعدتر، اداره پلیس به همه مطبوعات چاپی ایران دستور داد که هر ورقه کاغذی که قرار است چاپ شود باید امضای سانسورگر رسمی را در بالای خود داشته باشد. این فرمان در سراسر دوره حکومت رضاشاه اجرایی باقی ماند و با وجود وقفه‌های گاه به گاه موفق شد مطبوعات را به چیزی تبدیل کند که چندان فراتر از انتشارات رسمی نبود. در سال ۱۳۱۰ یک قانون با الفاظ گنگ علیه «مرام‌های اشتراکی» وضع شد که بیان و ترویج ایده‌هایی که مغایر با سیاست‌های رسمی
بیان و ترویج ایده‌هایی که مغایر با سیاست‌های رسمی دولت تلقی می‌شدند را محدودتر کرد. افسران بی تجربه در این امور نظارت بر کار سانسورگران غیرنظامی را برعهده داشتند و حریف مناسبی برای نویسندگان و روزنامه نگاران چیره‌دستی چون تقی ارانی نبودند؛ او نوشته‌های مارکسیستی را لابه لای صفحه‌های حاوی موضوعات عادی و بی‌آزار قرار می‌داد. نهایتاً ارانی و نزدیکانش دستگیر و بازداشت شدند ولی اثر شدیدی بر رویه‌های سانسور داشتند و ناکارامدی کنترل‌های موجود را نشان دادند. در انتهای حکمرانی رضاشاه، مطبوعات ایران به یک دوجین
انتهای حکمرانی رضاشاه، مطبوعات ایران به یک دوجین گاهنامه و تنها دو روزنامه با شمارگان نسبتاً گسترده کاهش یافته بود که همگی خط مشی‌های ترسیم شده توسط دولت را طوطی‌وار تکرار می‌کردند. حتی با این وجود مطالب خبری و مقالات مطبوعاتی نظیر هر مطلب دیگر در انتظار انتشار «توسط یک اداره مرکزی سانسور تحت نظارت پلیس غربالگری می‌شد و هر چیزی که قصد چاپ آن وجود داشت به دقت توسط گروهی از کارشناسان بررسی می‌شد.» اگر مطلبی که از سوی سانسورگران بی‌آزار تلقی شده بود پس از انتشار باعث ناخرسندی شاه و مقامات پلیس می‌شد، افراد
باعث ناخرسندی شاه و مقامات پلیس می‌شد، افراد مسئول دست کم جوازشان را از دست می‌دادند و حتی موقتاً زندانی می‌شدند. در یک مورد رضا شاه به مطبوعات ایران دستور داد به کاریکاتوری در یک روزنامه فرانسوی که او را آزرده بود به نحو مشابه پاسخ دهند. یک روزنامه این کار را با انتشار یادداشتی با این مضمون پاسخ داد که این کاریکاتور بی سلیقه بوده و این «دون شأن مطبوعات ایران است که به چنان طنز سخیفی پاسخ دهند.» شاه به جای رضایت از این محکومیت دستور ممنوع شدن این روزنامه و زندانی شدن سردبیر آن برای نافرمانی از امر ملوکانه
زندانی شدن سردبیر آن برای نافرمانی از امر ملوکانه را صادر کرد. مهم‌تر از آن، در دوره رضاشاه احزاب نابود شدند. حزب اصلاح‌طلبان پس از این که مدرس و همکاران روحانی‌اش کرسی‌های خود در مجلس را از دست دادند ممنوع شد، حزب تجدد که وفادارانه از رضاشاه حمایت کرده بود ابتدا با حزب ایران نو جایگزین شد. این حزب در سال ۱۳۰۶ به ابتکار عبدالحسین تیمورتاش و با تأیید رضاشاه تأسیس شد. این حزب ملی‌گرا که به حزب ملی فاشیست ایتالیا و حزب جمهوری‌خواه خلق ترکیه شباهت داشت، هدف خود را «حفظ استقلال ایران تحت بیرق پهلوی و مبارزه با
را «حفظ استقلال ایران تحت بیرق پهلوی و مبارزه با تفکرات ارتجاعی» اعلام کرد. به‌طور کلی این حزب تأسیس شده بود تا با تشکیل اکثریت در مجلس تمام لوایح مد نظر دولت، خواه هر اندازه اصلاح‌گرانه و رادیکال، به تصویب برسند. هدف دیگر همچنین، افزایش کنترل دولت بر جامعه بود. در تبلیغات حزب، لحن اسلام‌ستیزانه‌ای وجود داشت و روحانیون نیز اجازهٔ عضویت در آن را نداشتند. مدتی بعد از تأسیس حزب ایران نو، احزاب رقیب، به‌خصوص احزاب کمونیست و سوسیالیست مانند حزب سوسیالیست ایران، ممنوع اعلام شدند، هر چند خود این حزب را نیز دوامی
ممنوع اعلام شدند، هر چند خود این حزب را نیز دوامی نبود؛ بعد از چند ماه منحل شد و جای خود را به حزب ترقی داد ولی همین حزب ترقی نیز به زودی به گمان این‌که اندیشه‌های خطرناک جمهوری‌خواهانه دارد، برچیده شد. گروه پنجاه و سه نفر، که حتی فعالیت‌های اجتماعی زنان نیز متوقف گردید و روزنامه‌ها تحت انقیاد کامل درآمده یا تعطیل شدند. بسیاری از مورخان عقیده دارند که تغییر حکومت ایران از مشروطه به استبدادی بعد از سال ۱۳۱۰، یعنی نیمهٔ دوم حکومت رضاشاه، صورت پذیرفته است. به اعتقاد همایون کاتوزیان، روی هم رفته دوره اول سلطنت
همایون کاتوزیان، روی هم رفته دوره اول سلطنت رضاشاه، مانند عهد رئیس‌الوزرایی، دیکتاتوری بود، اما هنوز به حکومت فردی (اتوکراتیک) تبدیل نشده بود و با وجود انحرافات روزافزون از قانون اساسی، شکل مشروطه را از دست نداده بود. او ترکیبی از ۲ ویژگی متضاد شامل تندخویی و صراحت لهجه و از سوی دیگر قدرت پنهان کردن دیدگاه‌ها، نقشه‌ها و نظریه‌هایش را داشت. وی در کاربرد روش‌هایی که فکر می‌کرد برای تحقق اهداف ملی و شخصی لازم بود بی‌رحم بود. اقتصاد. اولویت رضاشاه پس از به دست‌گیری قدرت، تثبیت اقتدار حکومت بر کل کشور و ساختن
قدرت، تثبیت اقتدار حکومت بر کل کشور و ساختن یک بوروکراسی مرکزی توانمند بود. او یک ارتش ملی تشکیل داد، خدمت سربازی را برقرار کرد، و زیرساخت‌های اقتصادی و اجتماعی برقرار کرد و نظامات مالی، اداری، حقوقی و آموزشی کشور را اصلاح کرد. رضاشاه علاوه بر اصلاحات حقوقی و نهادی، تأکید قابل ملاحظه‌ای بر توسعهٔ زیرساخت‌های کشور داشت. او نسبت به پذیرش وام یا سرمایه‌گذاری خارجی بی‌میل بود و حکومت او استقراض خارجی جدیدی انجام نداد، ولی برنامه‌های او نیازمند تأمین هزینه بود، بنابراین لازم بود این هزینه‌ها از درون کشور تأمین
بنابراین لازم بود این هزینه‌ها از درون کشور تأمین شود. رضاشاه تعدادی از پروژه‌های مهم ترابری و ارتباطاتی را کلید زد، که جاه طلبانه ترینشان ساختن راه‌آهن سراسری ۱٬۳۹۴ کیلومتری ایران بود که بندر شاه در دریای خزر را با بندر شاهپور در خلیج فارس متصل می‌کند. پروژه در سال ۱۹۲۷ شروع شد و اتمامش ۱۷ سال به طول انجامید. حدود ۱۵۰ میلیون دلار خرج به همراه داشت و به‌طور عمده با مالیات‌های اضافی سنگین بر واردات چای و شکر تأمین شد. ایران عصر راه‌آهن را از دست دارد چرا که در عصر ساخت راه‌آهن با تأمین مالی اروپایی نه روسیه
عصر ساخت راه‌آهن با تأمین مالی اروپایی نه روسیه و نه بریتانیای کبیر حاضر به تحمل این نبودند که آن یکی از ساخت راه‌آهن برای نفوذ در این کشور استفاده کند. اما رضاشاه آزاد بود تا بدون توسل به منافع هیچ‌یک از این قدرت‌ها برای یک سامانه راه‌آهن برنامه‌ریزی کند، گرچه هر دوی این قدرت‌ها در جریان جنگ جهانی دوم وقتی راه‌آهن سراسری ایران یک خط تدارکاتی حیاتی به روسیه فراهم کرد از آن منتفع شدند. با وجود انتقادات بعدی ای که متوجه این پروژه شد، واردات کالاهای تولیدی سنگین و نیز صادرات محصولات کشاورزی را به‌طور عظیمی
و نیز صادرات محصولات کشاورزی را به‌طور عظیمی تسهیل کرد، در حالی که ساخت و نگهداری آن نیروی کار بومی دارای مهارت‌های جدید و ارزشمندی را به همراه آورد. برای مقایسه، هزینه کرد در دیگر انواع زیرساخت‌ها چون توسعهٔ منابع آب، تولید برق و مسکن محدودتر بود. بنا بر این، نیمه اول حکمرانی رضاشاه از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۹، در وهله اول وقف ساختن یک دولت ملی جدید و فراهم آوری چارچوب قانونی و سیاسی لازم برای عملکرد درست یک اقتصاد بازار مدرن شده بود. در طی این دوره بیشتر توافقنامه‌های مالی و تجاری مربوط به قبل از ۱۹۲۱ هنوز تا حد
مالی و تجاری مربوط به قبل از ۱۹۲۱ هنوز تا حد زیادی در حال اجرا بود. نظام تجارت آزادی که اولین بار در پی عهدنامه‌های گلستان (۱۸۱۳) و ترکمنچای (۱۹۲۸) بر ایران تحمیل شده بود تا حد زیادی دست نخورده باقی مانده بود، در حالی که بانک سلطنتی ایران که در تملک بریتانیا بود همچنان انحصار چاپ اسکناس را در دست داشت، و شرکت نفت ایران و انگلیس همچنان تحت مفاد اولیه امتیازهایی که مظفرالدین شاه به ویلیام ناکس دارسی داده بود فعالیت می‌کرد. سیاست‌های خودبسنده دولت جدید شوروی، ایران را از یکی از مهم‌ترین بازارهای صادرات
ایران را از یکی از مهم‌ترین بازارهای صادرات غیرنفتی اش محروم کرد و و رضاشاه را مجبور کرد سیاست اقتصادی کشور در سه موضوع مهم نفت، تجارت و مالیه را مورد تجدید نظر قرار دهد. بر اساس یک امتیاز نفتی جدید که در سال ۱۹۳۳ با شرکت نفت ایران و انگلیس به امضا رسید، با این که ناحیه امتیاز کاهش یافت و مدت امتیاز بیست و دو سال تمدید شد، شرکت نفت ایران و انگلیس با یک «برنامه کلی» افزایش پرداخت‌ها به ایران موافقت کرد. تحت امتیاز جدید حق سهم نفت پایدار شد و در نیمه دوم سلطنت رضاشاه همراه با تولید نفت شروع به افزایش کرد. حق
رضاشاه همراه با تولید نفت شروع به افزایش کرد. حق سهم و دیگر مبالغ پرداختی به ایران برای هر تن نفت به‌طور پیوسته از ۰٫۲۳ در ۱۹۳۱ به ۰٫۴۴ پاوند استرلینگ در سال ۱۹۳۹ رسید. به هر روی، درآمدهای نفتی همچنان بخش کوچکی از درآمد کلی دولت را به خود اختصاص می‌دادند، و بنا بر محاسبه‌های آموزگار و فکرت، در دوره ۱۹۱۰–۵۰ هیچگاه درآمد نفتی از ۱۵٪ از درآمد کلی دولت تجاوز نکرد. در مورد درآمد خارجی، در دوره ۱۹۲۱–۱۹۴۱ صادرات نفتی در بیشتر سال‌ها بیش از ۶۰٪ صادرات کل کشور را به خود اختصاص می‌داد؛ ولی به دلیل نظام امتیازی نفت
خود اختصاص می‌داد؛ ولی به دلیل نظام امتیازی نفت در آن زمان، سهم ایران در ارزهای دریافتی از صادرات نفت نسبتاً کوچک بود، و صادرات غیرنفتی همچنان عامل مسلط در متوازن کردن حساب‌های خارجی کشور بود. گرچه حل اختلاف نفتی در سال ۱۹۳۳ عواقب مطلوبی برای مالیه کشور داشت، حق سهم و دیگر پرداخت‌های دریافتی ایران در حدی نبود که از اقتصاد داخلی در برابر تحرکات مخرب در اقتصاد جهان و از دست رفتن بازارهای صادراتی در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی حمایت کند. پیش از انقلاب اکتبر، بازار روسیه ۷۰ درصد از صادرات غیرنفتی ایران را به
بازار روسیه ۷۰ درصد از صادرات غیرنفتی ایران را به خود جذب می‌کرد، اما در بازه ۱۹۲۱–۱۹۴۱ سهم شوروی از صادرات غیرنفتی ایران افول کرد، و در ۱۹۲۵–۲۹ و ۱۹۳۰–۳۴ به ترتیب به ۴۰ و ۲۷ درصد رسید و نهایتاً در بقیه حکومت رضاشاه حول و حوش ۲۱ درصد پایدار شد. خلأ ناشی از روسیه اساساً با آلمان پر شد، و سهم آلمان از صادرات غیرنفتی ایران از ۱ درصد در ۱۹۲۵–۲۹ به ۳۲ درصد در دوره ۱۹۳۵–۳۹ افزایش یافت. تصویر مشابهی در رابطه با ترکیب جغرافیایی واردات ایران پدیدار شد. ایران علاوه بر بازارهای روسیه، از بدتر شدن قراردادهای تجاری و
بر بازارهای روسیه، از بدتر شدن قراردادهای تجاری و رکود در صادرات به دلیل بحرانی اقتصادی جهانی رنج برد. در دوره ۱۹۲۸–۲۹، ارزش واردات (۱٬۵۷۹ میلیون ریال) از صادرات غیرنفتی (۹۶۷ میلیون ریال) به میزان ۶۱۲ میلیون ریال یا ۶۳ درصد از کل صادرات غیرنفتی در آن دوره پیشی گرفت. کسری بزرگ تراز تجاری غیرنفتی، بی علاقگی قابل فهم حکومت به تأمین مالی خارجی بدهی، و این واقعیت که درآمد ناشی از صادرات نفت اساساً برای مقاصد نظامی و واردات کالاهای سرمایه ای کنار گذاشته شده بود تا تأمین مالی کالاهای مصرفی، منجر به نخستین بحران
تا تأمین مالی کالاهای مصرفی، منجر به نخستین بحران ارزی ایران در دوره پهلوی شد. این بحران باعث از دست دادن شدید ارزش قران دربرابر ارزهای معیار طلا شد، و قران ۵۳٬۵ درصد در برابر پوند استرلینگ ارزش خود را از دست داد (ارزش پوند استرلینگ در سال ۱۹۳۰ از ۵۸ به ۵۹ قران افزایش یافت). این کاهش ارزش عدم قطعیت بیشتری به یک بازار متلاتم ارز وارد کرد، و در عمل حکومت را مجبور کرد در فوریه ۱۹۳۰ کنترل‌هایی را بر تبادل ارز خارجی اعمال کند. این کنترل‌ها قانون انحصار تجارت خارجی تکمیل شد، که به حکومت بر همه تجارت خارجی
خارجی تکمیل شد، که به حکومت بر همه تجارت خارجی (صادرات و واردات) انحصار اعطا کرد. این قانون عزیمت عمده ای از سیاست‌های "لسه فری" بود که در بخش اول حکمرانی رضا شاه مسلط بودند. قانون انحصار تجارت خارجی، در عمل، خودمختاری ایران بر تجارت خارجیش را (که تحت عهدنامه ترکمانچای از دست رفته بود) بازگرداند، و پایه ای برای استراتژی توسعه جایگزینی واردات و درگیرکردن مستقیم حکومت در شماری از بخش‌های کلیدی اقتصاد فراهم آورد. این قانون به حکومت اجازه داد به شرطی که واردات از عواید صادرات غیرنفتی پرداخت شود، به بخش خصوصی
از عواید صادرات غیرنفتی پرداخت شود، به بخش خصوصی مجوزهای واردات اعطا کند. در واقع، در سال ۱۹۳۱، برای اولین بار پس از سال‌ها، ارزش صادرات غیرنفتی (۷۱۸ میلیون ریال) از صادرات (۶۳۱ میلیون ریال) فزونی گرفت. به هر روی، در عرض دو سال، کنترل‌ها ناکارامد از آب درآمد و پیاده‌سازی کامل این قانون محقق نشد. اثر دیرپاتر این قانون افزایش دادن درگیری حکومت در فعالیت‌های تولیدی بود. تا سال ۱۹۳۵، حکومت هفده شرکت تجاری برپا کرده بود، که مستقیماً یا غیر مستقیم ۳۳ درصد از واردات و ۴۹ درصد از صادرات را در کنترل خود داشتند. این
و ۴۹ درصد از صادرات را در کنترل خود داشتند. این شرکت‌ها به حکومت درجه قابل توجهی از کنترل بر منابع مالی و نیز طبیعی کشور می‌دادند. رضاشاه تغییرات مختصری را در مالکیت زمین کشاورزی آغاز کرد. او تیول را برچید و حتی یک ارزیابی محدوده بندی کشور را شروع کرد ولی تا آنجا پیش نرفت که اصلاحات در زمینداری که در زمان جنبش مشروطه پیشنهاد شده بود را پیاده کند. او برای برهم زدن جایگاه کردن زمینداران بزرگ یا خودش به عنوان یک زمیندار مهم مشتاق نبود. در سال ۱۹۲۶ مالیات جدیدی بر زمین وضع شد که سه درصد از محصولات آن زمین بود.
بر زمین وضع شد که سه درصد از محصولات آن زمین بود. این که مدرن سازی مالیات کشاورزی نیز عواید مالی اندکی داشت باعث شد رضاشاه نهایتاً برای جمع‌آوری بودجه از مناطق روستایی به شیوه‌هایی چون مداخله دولتی روی آورد. مهم‌ترین محصولات کشاورزی از جمله پنبه، تنباکو، چای، میوه خشک، شکر و تریاک از سوی انحصارها مدیریت می‌شدند. این شرکت‌های انحصاری به انگیزه بخشی برای تولید بیشتر محصولات و ارتقای کیفیت آنها کمک می‌کردند، گرچه فعالیت‌های دولت در کشاورزی منجر به یک مداخله فزاینده دیوان سالارانه در مناطق روستایی شد که همیشه
دیوان سالارانه در مناطق روستایی شد که همیشه به نفع دهقانان یا زمینداران نبود. شاید مثبت‌ترین نتیجه حکومت رضاشاه برای کشاورزی نوآوری در محصولات کشاورزی جدید بود که دولت به عنوان بخشی از سیاست رضاشاه برای کاهش وابستگی دولت به تأمین کنندگان خارجی محصولات پایه آن را تشویق می‌کرد. کشت چغندر در مقیاس وسیع در کشور شروع شد و در نواحی با آبیاری بهتر به سرعت تبدیل به محصول پرسود اصلی تبدیل شد. در نتیجه تشویق مستقیم حکومت نواحی زیر کشت پنبه توسعه یافت و کشت چای در مناطق شمالی گیلان و مازندران آغاز شد، نوآوری‌هایی که
شمالی گیلان و مازندران آغاز شد، نوآوری‌هایی که استفاده از زمین و اقتصاد کشاورزی را در سراسر مناطق ساحلی خزر دگرگون کرد. بانک ملی که در سال ۱۹۲۷ همگام با عناصر ملی گرایانه سیاست‌های رضاشاه تأسیس شد تا برخی از کارکردهای بانک مرکزی را انجام دهد، نقش مهمی در فرایند بسیج مالی‌ای که در پی پیش آمد ایفا کرد. به این بانک اختیار کنترل انتشار اسکناس داده شد و در این نقش جایگزین بانک شاهنشاهی بریتانیا شد. بانک‌های دیگری برای کشاورزی، صنعت و وام مسکن، و نیز یک بانک پس‌انداز ملی با اهداف مشابه تأسیس شد. در دوره ۱۹۲۸–۳۷