payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با استفاده از تکنیک‌های پلیمریزاسیون زنده مانند پلیمریزاسیون رادیکال آزاد اتمی (ATRP)، انتقال زنجیره تقسیم برگشت‌پذیر (RAFT)، پلیمریزاسیون متاتزیس های(metathesis) بازحلقه (ROMP) و پلیمریزاسیون آنیونی زنده یا کاتیونی زنده ساخته می‌شوند. یک تکنیک در حال ظهور پلیمریزاسیون shuttling زنجیره است. سنتزکوپلیمرهای بلوکی نیازمند این است که هر دو نسبت واکنش تحت شرایط واکنش نسبت به یکپارچگی (r1 » 1، r2 » 1) بزرگتر باشند. به طوری که واحد مونومر خروجی یک زنجیره رو به رشد بیشتر وقتها تمایل به اضافه کردن واحد مشابه را
رشد بیشتر وقتها تمایل به اضافه کردن واحد مشابه را دارد. "blockiness" یک کوپلیمر میزان مجذور هماهنگ‌کننده‌ها در مقابل توزیع آماری آنها است. بسیاری از یا حتی بیشتر پلیمرهای مصنوعی در واقع کوپلیمرها هستند که حاوی حدود ۱ تا ۲۰ درصد از مونومر اقلیت هستند. در چنین مواردی، مسدود بودن نامطلوب است. یک شاخص بلوکی به عنوان یک معیار کمی از میزان مسدودیت یا انحراف از ترکیب مونومر تصادفی پیشنهاد شده‌است کوپلیمرهای متناوب (تناوبی). کوپلیمر متناوب دارای واحدهای متناوب A و B است و اغلب توسط فرمول توصیف می‌شود:
متناوب A و B است و اغلب توسط فرمول توصیف می‌شود: -A-B-A-B-A-B-A-B-A-B- یا - A-B-)n)-. نسبت مولی هر مونومر در پلیمر به‌طور معمول نزدیک به یک است که همان‌طور که از معادله مایو-لوئیس دیده می‌شود زمانی که نسبت‌های واکنش پذیر r1 و r2 نزدیک به صفر هستند اتفاق می‌افتد. برای مثال، در کوپلیمریزاسیون رادیکال آزاد استایرن مولین انیدریید پلیمر، r1 = ۰٫۰۹۷ و r2 = ۰٫۰۰۱، به طوری که بیشتر زنجیره‌هایی که در استایرن به پایان می‌رسند، یک واحد انیدریید مونیک اضافه می‌کنند و تقریباً تمام زنجیره‌هایی که در انیدرید مونیک به
و تقریباً تمام زنجیره‌هایی که در انیدرید مونیک به پایان می‌رسد، یک واحد استایرن اضافه می‌کنند. این منجر به ساختار متداول متناوب می‌شود. یک کوپلیمر رشد مرحله ای((-A-A-B-B-n که از طریق تراکم دو مونومر بیوفنیک A-A و B-B تشکیل شده‌است، در اصل یک کوپلیمر کاملاً متناوب از این دو مونومر است، اما معمولاً به عنوان هموپلیمراز واحد تکرار دیمیریک A-A-B-B در نظر گرفته می‌شود. یک مثال نایلون ۶۶ با واحد تکرار -OC- (CH2) 4-CO-NH- (CH2) 6-NH- از یک مونومر دیکربوکسیلیک اسید و یک مونومر دیامین تشکیل شده‌است. کوپلیمرهای دوره
و یک مونومر دیامین تشکیل شده‌است. کوپلیمرهای دوره ای. کوپلیمرهای دوره ای دارای واحدهای مرتب شده در دنباله تکراری هستند. برای مثال دو مونومر A و B ممکن است الگوی مکرر A-B-A-B-B-A-A-A-B-B-A-A-A-B-B-B) n) را تشکیل دهد. کوپلیمرهای آماری. در کوپلیمرهای آماری، توالی مونومر باقی مانده از یک قانون آماری است. اگر احتمال پیداکردن نوعی مونومر باقی مانده دریک نقطه خاص درزنجیره برابر با کسر مول باقی مانده از این مونومر در زنجیره است، سپس پلیمر ممکن است به عنوان یک کوپلیمر واقعاً تصادفی نامیده شود کوپلیمرهای آماری توسط
واقعاً تصادفی نامیده شود کوپلیمرهای آماری توسط سینتیک واکنش از دو واکنش مونومر شیمیایی متمایز دیکته شده‌اند، و معمولاً به‌طور متناوب به عنوان «تصادفی» در متون تخصصی پلیمر به آنها اشاره شده‌است. همانند سایر انواع کوپلیمرها، کوپلیمرهای تصادفی می‌توانند خواص جالب و تجاری مطلوب داشته باشند که ترکیبی از هموپلیمرهای فردی هستند. نمونه‌هایی از کوپلیمرهای تصادفی مربوط به تجاری شامل لاستیک‌های ساخته شده از کوپلیمرهای استایرن بوتادین و رزین از مشتقات استایرن اکریلیک یا متاکر یلیک اسید کوپلیمریزاسیون به ویژه در تنظیم
متاکر یلیک اسید کوپلیمریزاسیون به ویژه در تنظیم سرعت انتقال شیشه، که درشرایط عملیاتی پلیمری مهم است، مفید می‌باشد. فرض براین است که هریک از مونومر همان مقدار حجم آزاد را به خود اختصاص می‌دهد که وقتی در یک کوپلیمر یا هموپلیمر قرار می‌گیرد اشغال می‌کند، بنابراین دمای انتقال شیشه (Tg)بین مقادیر هر هموپولیمر افت می‌کند؛ و توسط مول یا مجموع جرم هر جزء دیکته شده‌است. تعدادی از پارامترها در ترکیب محصولات پلیمری مرتبط هستند؛ یعنی، باید نسبت واکنش پذیری هر مولفه را در نظر بگیریم. نسبت‌های واکنش نشان می‌دهد که آیا
در نظر بگیریم. نسبت‌های واکنش نشان می‌دهد که آیا مونومر به‌طور قاطع با یک قسمت از همان نوع یا نوع دیگر واکنش می‌دهد. به عنوان مثال، یک نسبت واکنش پذیری که کمتر از یک برای مولفه ۱ است، نشان می‌دهد که این مولکول به راحتی با نوع دیگر مونومر واکنش می‌دهد. با توجه به این اطلاعات که برای بسیاری از ترکیبات مونومر در «پایگاه Wiley از خواص پلیمر» در دسترس است، معادله مایو-لوئیس می‌تواند برای پیش‌بینی ترکیب مواد پلیمری برای تمام مولکول‌های اولیه مولکولی استفاده شود. این معادله با استفاده از مدل مارکف، که فقط آخرین
این معادله با استفاده از مدل مارکف، که فقط آخرین قطعه اضافه شده به عنوان تأثیر سینتیک از اضافه شدن بعدی را مشتق می‌شود؛ مدل نهایی، بخش دوم تا آخر را نیز در نظر می‌گیرد، اما برای بسیاری از سیستم‌ها، پیچیده‌تر است. هنگامی که هر دو نسبت بازدهی کمتر از یک باشد، در طرح میو-لوئیس یک نقطه آیزوتروپیک وجود دارد. در این نقطه، کسر مولی مونومر برابر با ترکیب مولفه در پلیمر است. چندین روش برای ترکیب copolymers تصادفی وجود دارد. شایع‌ترین روش سنتز پلیمریزاسیون رادیکال آزاد است. این خصوصاً زمانی مفید است که خواص مورد نظر
است. این خصوصاً زمانی مفید است که خواص مورد نظر به ترکیب کوپلیمر به جای وزن مولکولی متکی باشند از آنجا که پلیمریزاسیون رادیکال آزاد، زنجیره‌های پلیمری نسبتاً پراکنده تولید می‌کند. پلیمریزاسیون رادیکال آزاد ارزان‌تر از سایر روش‌ها است و به سرعت پلیمر با وزن مولکولی بالا تولید می‌کند. روش‌های مختلفی برای کنترل بهتر بر پراکندگی ارائه می‌دهند. پلیمریزاسیون آنیونی می‌تواند برای تولید کوپلیمرهای تصادفی مورد استفاده قرار گیرد، اما با چندین احتیاط: اگر کاربنیون‌ها از دو جزء پایداری یکسان نداشته باشند، تنها یکی از
از دو جزء پایداری یکسان نداشته باشند، تنها یکی از گونه‌ها به دیگری افزوده می‌شود. علاوه بر این، پلیمریزاسیون آنیونی گران است و به شرایط واکنش بسیار تمیز نیاز دارد و بنابراین به سختی در مقیاس وسیع قابل اجرا است. کو مپلیمرهای تصادفی کمتر پراکنده نیز با روش‌های «پلیمریزاسیون» رادیکال تحت کنترل «زنده» سنتز شده‌اند، مانند پلیمریزاسیون رادیکال اتمی (ATRP)، پلیمریزاسیون رادیکال نیتروکسید متصل شده (NMP) یا پلیمریزاسیون زنجیره انتقال اضافه شدن (RAFT) برگشت‌پذیر. این روش‌ها برای پلیمریزاسیون آنیونی ترجیح داده می‌شود
روش‌ها برای پلیمریزاسیون آنیونی ترجیح داده می‌شود زیرا می‌توان آنها را در شرایط مشابه پلیمریزاسیون رادیکال آزاد انجام داد. واکنش‌ها نیاز به دوره‌های آزمایشی طولانی‌تر از پلیمریزاسیون رادیکال آزاد دارند، اما هنوز هم به میزان قابل قبول واکنش‌ها می‌رسند. کوپلیمرهای استریوبلوک. در کوپلیمرهای استریو بلوک، بلوک‌ها یا واحدها تنها در تاکتیسیتی مونومرها متفاوت هستند. گرادیانت کوپلیمر. در کوپلیمرهای گرادیان ترکیب مونومر به تدریج در طول زنجیره تغییر می‌کند. نسبت‌های واکنش پذیر. نسبت واکنش پذیری یک زنجیره کوپلیمر در
واکنش پذیر. نسبت واکنش پذیری یک زنجیره کوپلیمر در حال رشد که در یک مونومر معین متوقف می‌شود، نسبت ثابت سرعت واکنش برای اضافه کردن همان مونومر و ثابت نرخ برای افزودن مونومر دیگر است. به این معنا که، r1 = k11k12 r2 = k22k21 ، جایی که برای مثال K12 ثابت ماندن برای تکثیر یک زنجیره پلیمری با پایان دادن به مونومر ۱ (یا A) با افزودن مونومر ۲ (یا B) ثابت است. ترکیب و ساختار نوع کوپلیمر به این معادلات واکنش پذیری r1 و r2 بستگی دارد به معادله Mayo-Lewis که معادله کوپلیمرازی یا معادله کوپلیمر نیز نامیده می‌شود برای
یا معادله کوپلیمر نیز نامیده می‌شود برای نرخ نسبی لحظه ای ترکیب دو مونومر. d[M1]d[M2]=[M1](r1[M1]+[M2])[M2]([M1]+r2[M2]) کوپلیمرهای شاخه ای. معماری‌های متنوعی برای کوپلیمرهای غیر خطی وجود دارد. در مقایسه با پلیمرهای پیوند ی و ستاره ای که در زیر مورد بحث قرار گرفته‌اند، دیگر انواع متداول کوپلیمرهای شاخه ای شامل کوپلیمرهای برسی و کوپلیمرهای شانه ای هستند. کوپلیمرهای پیوندی. کوپلیمرهای پیوندی نوع خاصی از کوپلیمرهای شاخه ای هستند که در آن زنجیره‌های جانبی از لحاظ ساختاری از زنجیره اصلی متمایز هستند. به‌طور
لحاظ ساختاری از زنجیره اصلی متمایز هستند. به‌طور معمول، زنجیره اصلی از یک نوع مونومر تشکیل شده‌است. (الف) و شاخه‌ها از یک مونومر دیگر تشکیل شده‌است (ب) یا در غیر این صورت زنجیره‌های جانبی دارای ویژگی‌های ذاتی یا پیکربندی هستند که از آنهایی که در زنجیره اصلی هستند، متفاوت اند. زنجیره‌های فردی از کوپلیمر پیوندی ممکن است هموپلیمر یا کوپلیمر باشند. توجه داشته باشید که تعیین توالی کوپلیمرهای مختلف برای تعریف یک تفاوت ساختاری کافی است، بنابراین کوپلیمر دو بلوکه A-B با زنجیره جانبی کوپلیمر تناوبی A-B به درستی به
با زنجیره جانبی کوپلیمر تناوبی A-B به درستی به عنوان کوپلیمر پیوندی شناخته می‌شود. به عنوان مثال، زنجیرهای پلی استایرن ممکن است روی پلی بوتادین (نوعی لاستیک مصنوعی با یک واحد دوگانه C = C واکنشی در واحد تکرار شونده) پیوند داده شود. پلی بوتادیان در استایرن حل می‌شود و سپس به پلیمریزاسیون رادیکال- آزاد منتقل می‌شود. زنجیره‌های در حال رشد می‌توانند از طریق پیوندهای دوگانه به مولکول‌های لاستیکی تشکیل دهنده شاخه‌های پلی استایرن اضافه شوند. کوپلیمر پیوندی از ترکیب زنجیره‌های پلی استایرن ناپیوندی و مولکول‌های
زنجیره‌های پلی استایرن ناپیوندی و مولکول‌های لاستیکی ساخته می‌شوند. محصول شبه کامپوزیت، همانند کوپلیمرهای بلوکی دارای خواص هر دو «جزء» است. در مثال ذکر شده، زنجیره‌های لاستیکی وقتی که ماده ضربه وارد می‌شود، انرژی را جذب می‌کند و بنابراین میزان شکنندگی آنها از پلی استایرن معمولی کمتر است. این محصول پلی استایرن با تأثیر بالا یا HIPS نامیده می‌شود. کوپلیمرهای ستاره ای. پلیمرهای ستاره دارای چندین زنجیر پلیمر متصل به هسته مرکزی هستند. جداسازی میکروفازها. کوپلیمرهای بلوکی بسیار جالب هستند، زیرا عملیات "جدایش
بلوکی بسیار جالب هستند، زیرا عملیات "جدایش میکروفازها " در آنها شکل می‌گیرد تا نانوساختارهای دوره ای را شکل دهند. نمونهٔ آن در کوپلیمر استایرین - بوتادین - استایرن در سمت راست نشان داده شده‌است. این پلیمر که به عنوان کراتون شناخته می‌شود، برای کف کفش و به عنوان چسب استفاده می‌شود. با توجه به ساختار بسیار ریز آن، از میکروسکوپ الکترونی عبوری یا TEM برای بررسی ساختار آن استفاده می‌شود. ماتریس بوتادین با تتراکسید اسمیم رنگ شد تا در تصویر کنتراست ایجاد کند. این ماده توسط پلیمریزاسیون زنده ساخته شده‌است به طوری
ماده توسط پلیمریزاسیون زنده ساخته شده‌است به طوری که بلوک آن تقریباً یکپارچه است و بنابراین به ایجاد یک ریز ساختار بسیار منظم کمک می‌کند. وزن مولکولی بلوک‌های پلی استایرن در تصویر اصلی ۱۰۲۰۰۰ است. تصویر درج دارای وزن مولکولی ۹۱۰۰۰ است که دامنه‌های کمی کوچکتر را تولید می‌کنند. جداسازی میکرو فازها وضعیتی شبیه به نفت و آب است. روغن و آب مخلوط نیستند - آنها فاز‌های جداگانه ای دارند. با توجه به عدم سازگاری بین بلوک‌ها، کوپلیمرهای بلوکی تحت یک جدایی فاز مشابه قرار می‌گیرند. بلوک کوپلیمر SBS در TEM. در "جداسازی
می‌گیرند. بلوک کوپلیمر SBS در TEM. در "جداسازی میکرو فازی" بلوک‌ها ساختارهایی در اندازه‌های نانومتری را تشکیل می‌دهند. بسته به طول نسبی هر بلوک، می‌توان چندین مورفولوژی را بدست آورد. در کوپلیمرهای دو بلوکه، طول‌های به اندازه کافی متفاوت بلوک‌ها منجر به یک کره در ابعاد نانومتری از یک بلوک در یک ماتریس دوم (به عنوان مثال PMMA در پلی استایرن) می‌شوند. با استفاده از طول‌های بلوک کمتر، می‌توان شکل هندسی یک "سیلندر بسته بندی شده شش ضلعی" را بدست آورد. بلوک‌های با طول‌های مشابه اغلب ساختاری لایه ای را ایجاد
با طول‌های مشابه اغلب ساختاری لایه ای را ایجاد می‌کنند (که اغلب در متون تخصصی لاملا نامیده می‌شود). بین فازهای استوانه ای و لامالر، فاز gyroid قرار دارد. ساختارهای نانومقیاس ایجاد شده از کوپلیمرهای بلوکی به‌طور بالقوه می‌توانند در دستگاه‌های مورد استفاده در حافظه کامپیوتر، نانومواد و جداسازی نانومواد بکار روند. دانشمندان پلیمر از ترمودینامیک برای توضیح چگونگی تعامل بلوک‌های مختلف با هم استفاده می‌کنند. محصول درجه پلیمریزاسیون، n و پارامتر تعاملی Flory-Huggins، نشان می‌دهد که چطور دو بلوک ناسازگار هستند و
نشان می‌دهد که چطور دو بلوک ناسازگار هستند و اینکه آیا آنها می‌توانند از هم جدا شوند یا خیر. برای مثال، اگر محصول بیشتر از ۱۰٫۵ باشد، کوپلیمر دو بلوکه از ترکیب متقارن به صورت میکروفاز ی جدا خواهد شد و اگر کمتر از ۱۰٫۵ باشد، بلوک‌ها با هم ترکیب خواهند شد و جدایش فازی مشاهده نخواهد شد. ناسازگاری بین بلوک‌ها همچنین بر حلالیت پذیری این کوپلیمرها و رفتار جذب آنها در سطوح مختلف تأثیر می‌گذارد. (کو) پلیمرهای بلوکی قادر به خودسامانی در حلال‌های انتخابی می‌باشند تا میسل‌ها (ریز لقمه‌ها) را در میان ساختارهای دیگر
میسل‌ها (ریز لقمه‌ها) را در میان ساختارهای دیگر تشکیل دهند. در فیلم‌های نازک، (کو) پلیمرهای بلوکی به عنوان ماسک‌هایی در الگوی لیتوگرافی مواد نیمه هادی برای کاربرد در ذخیره‌سازی اطلاعات با تراکم بالا استفاده می‌شوند. یک چالش کلیدی این است که اندازه ویژگی را به حداقل برسانیم و تحقیقات زیادی برای این موضوع در حال انجام است. مهندسی کوپلیمر. "کوپلیمریزه کردن" (Copolymerization) به منظور اصلاح خواص پلاستیک استفاده شده و به منظور رفع نیازهای خاص مورد استفاده قرار می‌گیرد، به عنوان مثال برای کاهش بلورینگی، اصلاح
می‌گیرد، به عنوان مثال برای کاهش بلورینگی، اصلاح دمای انتقال شیشه، کنترل خواص ترشوندگی یا بهبود حلالیت. این روش در تکنیک «سختی لاستیکی» برای بهبود خواص مکانیکی مورد استفاده قرار می‌گیرد. فازهای الاستومری در داخل یک ماتریس سفت و سخت به عنوان بازدارنده‌های ترک عمل می‌کنند و بنابراین قابلیت جذب انرژی را مثلاً در مواردی که ماده فشرده می‌شود، افزایش می‌دهند. کریلونیتریل بوتادین استایرن یک نمونه متداول است.
شهریاران فیلسوف در اندیشهٔ افلاطون کسانی هستند که اگر قرار باشد آرمانشهر او تحقق پذیرد می‌بایست قدرت را در دست بگیرند. بازگویی دیدگاه. افلاطون در رسالهٔ جمهوری پس از شرح جامعهٔ آرمانی مد نظر خود و معایب جوامع کنونی به این پرسش می‌رسد که آیا جامعه‌ای دستکم نزدیک به جامعهٔ مثالی ترسیم شده قابلیت پیاده شدن را دارد؟ و اگر پاسخ مثبت است چگونه؟ در پاسخ به این پرسش افلاطون از دهان سقراط چنین پاسخ می‌دهد: اما فیلسوف (فرزانه) در نگاه افلاطون کیست؟ در یک سخن فیلسوف شیدای معرفت است و عاشق تمام معشوق را دوست دارد.
شیدای معرفت است و عاشق تمام معشوق را دوست دارد. فیلسوف توانایی این را دارد که ژرفا و راستی بنیادی و تباهی ناپذیر اشیاء یعنی مانند (یا ایده) آن‌ها را با اندیشه و بینشی تام بنگرد. و این در برابر دیگر کسان است که تنها توانایی دریافت چیزهای بسیار را دارند. برای نمونه فرد عادی از زیبایی تنها رنگ‌ها و آواها را ادراک می‌کند که دستخوش نادرستی و تباهی هستند اما یک فرزانه می‌تواند در سایهٔ بینشوری و عقلانیت به مثال زیبایی دست یابد؛ بنابراین تنها فرزانگان هستند که می‌توانند جامعهٔ مثالی و آرمانی را درک کنند و آن را
جامعهٔ مثالی و آرمانی را درک کنند و آن را پیاده نمایند. افلاطون برای حکومت داری ناخدای کشتی را مثال می‌زند که برای ادارهٔ کشتی نیاز به ویژگی‌های ذاتی و تربیت به خصوص دارد و هر کسی را توان ادارهٔ کشتی نیست. خرده‌گیری‌ها بر دیدگاه. افلاطون یکی از سرسخت‌ترین دشمنان حکومت دموکراسی بود و این دشمنی را پنهان نمی‌کرد. کارل پوپر در کتاب جامعه باز و دشمنان آن به شدت به خرده‌گیری اندیشهٔ سیاسی افلاطون پرداخته است و او را به «نژادپرستی» و «توتالیتریسم» متهم کرد. در خرده‌گیری دیدگاه افلاطون می‌توان اظهار داشت سنجش
خرده‌گیری دیدگاه افلاطون می‌توان اظهار داشت سنجش حکومت داری با ناخداگری یا پزشکی سنجشی از پایه به دور از درستیست چراکه حکومت داری یک تخصص یا شغل نیست. از آن گذشته اگر هم حکومت داری را تخصص فرض کنیم دلیلی در دست نیست که بتوان به حاکمان قدرتی بی چون و چرا واگذار کرد. جستارهای وابسته. ولایت فقیه
نظریه‌های مارکسیستی و نئو مارکسیستی روابط بین‌الملل پارادایم‌هایی هستند که دیدگاه واقع گرا/لیبرال همکاری یا منازعه دولت را رد می‌کنند و به جای آن بر جنبه‌های اقتصادی و مادی تمرکز می‌کنند. این نظریه در پی نشان دادن اولویت اقتصاد بر دیگر مفاهیم و همچنین تمرکز بر طبقه می‌باشد. نظریه‌های مارکسیستی اقبال کمی در ایالات متحده یافتند. البته در ایالات متحده حتی احزاب سوسیال دموکرات نیز فاقد نفوذ سیاسی بودند. در سراسر آفریقا، آمریکای لاتین، جنوب شرقی آسیا و بخش‌هایی از اروپا، به ویژه فرانسه، یونان و ایتالیا،
از اروپا، به ویژه فرانسه، یونان و ایتالیا، نظریه‌های مارکسیستی و دیگر نظریه‌ها بر گفتمان سیاسی و اجتماعی تأثیر گذاری بیشتری داشتند.
دیوید بلور (زاده ۱۹۴۲) فیلسوف انگلیسی، استاد دانشگاه ادینبورا است. بلور چهره سرشناس مکتب ادینبورا است. وی بنیانگذار برنامهٔ قوی در جامعه‌شناسی معرفت علمی است. زندگی. دیوید بلور در سال ۱۹۴۲ در دربی در کشور انگلستان به دنیا آمد. در دانشگاه فلسفه و روانشناسی خواند. در دهه ۷۰ میلادی به همراه بری بارنز، برنامه قوی را بنیانگذاری و هدایت کردند، که در این برنامه هدف اصلی آن‌ها مقابله با رویکردهای پیشینی به معرفت علمی بود. این رویکرد که در فلسفه علم مشهور است، تلاش دارد نشان دهد که معرفت علمی بدون آزمون تجربی
تلاش دارد نشان دهد که معرفت علمی بدون آزمون تجربی نمی‌تواند ادعای عقلانی بودن داشته باشد. بلور در سال ۱۹۹۶ جایزه جان دسموند برنال را به خاطر خدمات ارزشمند به فلسفه دریافت کرد. نظرات. بلور در کتاب "معرفت و تصورات اجتماعی" که اولین بار در سال ۱۹۷۶ به چاپ رسید تلاش کرد ماهیت تجربی ریاضیات را نشان دهد. به تمایز جامعه‌شناسی ریاضی‌دانان و جامعه‌شناسی ریاضی اشاره می‌کند، اولی به بررسی مسائلی مانند نحؤه استخدام ریاضی دانان، مشکلات اشتغال و از این قبیل مسائل می‌پردازد که تقریباً کسی در امکان آن شکی ندارد، در حالی
که تقریباً کسی در امکان آن شکی ندارد، در حالی که دومی یعنی جامعه‌شناسی ریاضی به دنبال بررسی جامعه‌شناختی معرفت ریاضیاتی است یعنی تلاش دارد ضرورت منطقی در اثبات‌های ریاضیاتی را نشان دهد یا اینکه چرا ثابت کردن یک مسئله در ریاضیات اثبات به حساب می‌آید. در حالی که بلور به دشواری این امر اذعان دارد ولی آن را غیرممکن نمی‌داند. در واقع ریاضیات مقاوم‌ترین شاخهٔ معرفت در مقابل با تجربه‌گرایی است، که اگر سد مقاومت ریاضیات در برابر آن‌ها فرو بریزد، تجربه گرایی می‌توانند ادعا کنند که تمام عرصه‌های معرفت را فتح کرده و
ادعا کنند که تمام عرصه‌های معرفت را فتح کرده و مورد بررسی قرار می‌دهند. بلور عنوان می‌کند که اثبات‌های ریاضیاتی به نظر حاوی حقایقی هستند که ما را مجبور به پذیرش خود می‌کنند مانند حقیقت اشیای فیزیکی و مواردی که در طبیعت با حواس پنج‌گانه مشاهده می‌کنیم، با این تفاوت که حواس پنج‌گانه امکان خطا دارند در حالی که اثبات ریاضیاتی دارای هیچ گونه خللی نیستند. این امر باعث شکل گیری این باور شده‌است که واقعیتی وجود دارد که گزاره‌های ریاضی آن‌ها را توصیف می‌کنند و صدق گزاره‌های ریاضی را تعیین می‌کنند، علاوه بر اینها
گزاره‌های ریاضی را تعیین می‌کنند، علاوه بر اینها این نکته که ریاضی جایگزینی برای آنچه که داریم وجود ندارد، برخلاف فیزیک یا هندسه که جایگزین‌هایی برای آن‌ها در طول تاریخ معرفی شده‌است. بلور یکی از نقاط قوت رویکرد طبیعت گرایانه به ریاضیات، مطالعهٔ روانشناختی چگونگی یادگیری ریاضی است. از نظر بلور با مطالعهٔ روانشناختی یادگیری ریاضی می‌توان به ریاضیات به عنوان بدنه‌ای از مهارت‌ها، باورها و افکاری نگاه کرد که افراد باید به آن‌ها آشنا شوند و در موارد ممکن است افراد به درجه‌ای از مهارت و تسلط دست یابند که بتوانند
به درجه‌ای از مهارت و تسلط دست یابند که بتوانند در ریاضی نوآوری‌هایی به وجود بیاورند که برای دیگران نیز قابل استفاده باشد. از نظر بلور باورهای نهادینه شده هستند، چرا که روانشناختی نیستد یعنی هر فردی یک جور آن را نمی‌فهمد، و نه یک ابژه واقعی است که افراد بتوانند آن را ببینند یا حسش کنند، بنابراین عینی بودن یک باور به نهادینه شدن آن بستگی دارد، باوری که پذیرفته می‌شود و از فردی به فرد دیگری قابل انتقال است. بلور در آثاری دیگر مانند "ویتگنشتاین، قواعد و نهادها" با دفاع از تفسیر اجتماع‌گرا از پیروی از قواعد در
با دفاع از تفسیر اجتماع‌گرا از پیروی از قواعد در مقابل تفسیر فردگرا، تلاش دارد نشان دهد که قواعد (به عنوان مثال قواعد ریاضی یا اخلاقی) استعلایی و عینی به معنای کلاسیک نیستند و باورهایی نهادینه شده هستند که قابل تغییر هستند و می‌توان در آن‌ها نوآوری ایجاد کرد، هرچند نباید این توصیف را با دل به خواهی بودن یا باری به هر جهت بودن قواعد در نظر گرفت. دیوید بلور، تفسیر سول کریپکی از پیروی از قواعد لودویگ ویتگنشتاین، موضع توماس کوهن در فلسفهٔ علم را حمایت کرده و بسط داده است. همچنین وی از منتقدان سرسخت کارل پوپر
داده است. همچنین وی از منتقدان سرسخت کارل پوپر به حساب می‌آید.
نظریه انتقادی روابط بین‌الملل، مجموعه متنوعی از مکاتب فکری در روابط بین‌الملل است که وجوه نظری، فرانظری و/یا وضع موجود سیاسی را در نظریه روابط بین‌الملل و سیاست بین‌الملل با رویکردی اثبات‌گرایانه یا پسااثبات‌گرایانه، مورد نقد قرار می‌دهد. نقدهای اثبات‌گرایانه شامل رویکردهای مارکسیستی و نئو مارکسیستی و زمینه‌های مشخصی از سازه انگاری اجتماعی می‌باشد. نقدهای پسااثبات‌گرایانه شامل رویکردهای پساساختاری، پسااستعماری، سازه انگاری انتقادی، نظریه انتقادی (استفاده شده توسط مکتب فرانکفورت)، نئوگرامشیانی، بیشتر
شده توسط مکتب فرانکفورت)، نئوگرامشیانی، بیشتر رویکردهای فمینیستی و برخی از رویکردهای مکتب انگلیسی می‌باشد که هم در مبانی معرفت‌شناختی و هم در مبانی هستی شناختی متفاوت از واقع‌گرایی و لیبرالیسم می‌باشد.
نظریه صلح دموکراتیک یا (صلح دموکراتیک) نظریه‌ای است که فرض می‌کند دموکراسی‌ها از درگیرشدن در منازعات مسلحانه با دیگر دموکراسی‌های شناخته شده خودداری می‌کنند. در مقابل نظریه‌هایی که توضیح دهنده جنگ هستند، نظریه صلح دموکراتیک یک «نظریه صلح» است که انگیزه‌های بازدارنده خشونت دولتی را ترسیم می‌کند. موافقان نظریه صلح دموکراتیک معتقدند که هر دو شکل دموکراسی انتخاباتی و جمهوری‌خواهانه در درگیری مسلحانه با دیگر دموکراسی‌های شناخته‌شده مردد هستند. طرفداران مختلف این نظریه بیان می‌کنند که عوامل متعددی در ایجاد صلح
نظریه بیان می‌کنند که عوامل متعددی در ایجاد صلح میان دولت‌های دموکراتیک نقش دارند. نظریه‌پردازان مختلف، شکل‌های متفاوتی از این نظریه را مطرح می‌کنند: شکل «مونادیک» (monadic) (دموکراسی‌ها به‌طور کلی در روابط بین‌الملل خود صلح‌جوتر هستند)؛ شکل «دایادیک» (dyadic) (دموکراسی‌ها با سایر دموکراسی‌ها وارد جنگ نمی‌شوند)؛ و شکل «سیستمیک» (systemic) (افزایش تعداد دولت‌های دموکراتیک در نظام بین‌الملل، نظام بین‌الملل را صلح‌آمیزتر می‌کند). از نظر هنجارهاهنجارها و هویت‌ها، این فرض مطرح است که افکار عمومی در جوامع
هویت‌ها، این فرض مطرح است که افکار عمومی در جوامع دموکراتیک در تعامل با دیگر دموکراسی‌ها تمایل بیشتری به صلح‌طلبی دارند و رهبران منتخب دموکراتیک نیز احتمال بیشتری دارد که در مناقشات (چه در سیاست داخلی و چه در سیاست بین‌الملل) به راه‌حل‌های مسالمت‌آمیز متوسل شوند. از نظر محدودیت‌های ساختاری یا نهادی، این فرض وجود دارد که سازوکارهای بازداری و توازن، پاسخگویی رهبران در برابر مردم و وجود ائتلاف‌های برنده گسترده‌تر، آغاز جنگ توسط رهبران دموکراتیک را دشوارتر می‌کند، مگر آنکه نسبت منافع به هزینه‌ها به‌طور آشکاری
مگر آنکه نسبت منافع به هزینه‌ها به‌طور آشکاری به نفع آنان باشد. این محدودیت‌های ساختاری، همراه با ماهیت شفاف دولت‌های دموکراتیک، بسیج برای جنگ و آغاز حملات غافلگیرانه را برای رهبران دموکراتیک دشوارتر می‌کند و این امر موجب کاهش ترس و جلوگیری از تشدید ناخواسته تنش‌ها تا حد جنگ می‌شود. ماهیت شفاف نظام‌های سیاسی دموکراتیک و همچنین مباحثات مشورتی (که شامل احزاب مخالف، رسانه‌ها، کارشناسان و بوروکرات‌ها می‌شود) این امکان را فراهم می‌کند که دولت‌های دموکراتیک مقاصد خود را به‌طور معتبر اعلام کنند. مفهوم «هزینه
خود را به‌طور معتبر اعلام کنند. مفهوم «هزینه مخاطب» بیان می‌کند که تهدیدهایی که توسط رهبران دموکراتیک مطرح می‌شود جدی‌تر تلقی می‌شود، زیرا اگر رهبران دموکراتیک از تهدیدات خود عقب‌نشینی کنند، از سوی مردم در انتخابات مجازات خواهند شد. این امر خطر سوء برداشت و محاسبات اشتباه توسط دولت‌ها را کاهش می‌دهد. رابطه میان صلح و دموکراسی مدت‌هاست که مورد توجه قرار گرفته است، اما نظریه‌پردازان دربارهٔ جهت علیت اختلاف نظر دارند. نظریه صلح دموکراتیک بر این باور است که دموکراسی موجب صلح می‌شود، در حالی که «نظریه صلح
دموکراسی موجب صلح می‌شود، در حالی که «نظریه صلح سرزمینی» ادعا می‌کند که صلح موجب دموکراسی می‌شود. نظریه‌های دیگری نیز وجود دارند که معتقدند متغیرهای نادیده‌گرفته‌شده بهتر از نظریه صلح دموکراتیک می‌توانند این همبستگی را توضیح دهند. توضیحات جایگزین برای همبستگی صلح میان دموکراسی‌ها شامل استدلال‌هایی دربارهٔ نهادها، تجارت، وابستگی متقابل اقتصادی، اتحادها، اسلطه جهانی آمریک و ثبات سیاسی می‌شود. تاریخچه. اگرچه نظریه صلح دموکراتیک تا دهه ۱۹۶۰ به‌طور دقیق و علمی مورد مطالعه قرار نگرفت، اما اصول اساسی این مفهوم از
مطالعه قرار نگرفت، اما اصول اساسی این مفهوم از قرن هجدهم در آثار فیلسوف ایمانوئل کانت و نظریه‌پرداز سیاسی توماس پین مطرح شده بود. کانت در رساله خود با عنوان «» که در سال ۱۷۹۵ نوشته شد، این نظریه را پیش‌بینی کرد، هرچند او معتقد بود که جهانی متشکل از جمهوری‌های قانون‌اساسی تنها یکی از چندین شرط لازم برای تحقق صلح پایدار است. در آثار قدیمی‌تر اما کمتر مورد استناد، توماس پین ادعاهای مشابه یا حتی قوی‌تری دربارهٔ ماهیت صلح‌جویانه جمهوری‌ها مطرح کرد. پین در رساله عقل سلیم در سال ۱۷۷۶ نوشت: «جمهوری‌های اروپا همگی
عقل سلیم در سال ۱۷۷۶ نوشت: «جمهوری‌های اروپا همگی (و می‌توان گفت همواره) در صلح هستند.» او استدلال کرد که پادشاهان از روی غرور وارد جنگ می‌شوند، در حالی که جمهوری‌ها در همان شرایط چنین نمی‌کنند. تاریخ‌نگار و جامعه‌شناس فرانسوی الکسی دو توکویل نیز در کتاب "دموکراسی در آمریکا" (۱۸۳۵–۱۸۴۰) بیان کرد که ملت‌های دموکراتیک کمتر تمایل به جنگ دارند. هربرت اسپنسر نیز رابطه‌ای میان دموکراسی و صلح مطرح کرد. از زمان این آثار پیشگام، مطالعات فراوانی در این زمینه انجام شده است. بیشتر این پژوهش‌ها به این نتیجه رسیده‌اند
است. بیشتر این پژوهش‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که نوعی از صلح دموکراتیک وجود دارد، هرچند اختلاف‌نظرهای روش‌شناختی و موارد مشکوک همچنان به‌طور کامل حل‌وفصل نشده‌اند. تعاریف. تحقیق در مورد نظریه صلح دموکراتیک باید «دموکراسی» و «صلح» (یا اغلب «جنگ») را تعریف کند. تعریف دموکراسی. دموکراسی توسط نظریه‌پردازان و پژوهشگران مختلف به شیوه‌های متفاوتی تعریف شده است و این موضوع تا حدی دلیل تفاوت نتایج آنان است. برخی نمونه‌ها: اسمال و سینگر دموکراسی را به‌عنوان کشوری تعریف می‌کنند که (۱) انتخابات دوره‌ای برگزار می‌کند
می‌کنند که (۱) انتخابات دوره‌ای برگزار می‌کند که در آن احزاب مخالف به‌اندازه احزاب حاکم آزادانه می‌توانند رقابت کنند، (۲) دست‌کم ۱۰ درصد جمعیت بزرگسال حق رأی داشته باشند و (۳) مجلسی داشته باشد که یا بر قوه مجریه کنترل داشته باشد یا با آن برابری کند. دویل معتقد است که «نظام‌های لیبرال» باید (۱) اقتصادی مبتنی بر بازار یا مالکیت خصوصی داشته باشند، (۲) از نظر سیاست‌گذاری دارای حاکمیت داخلی باشند، (۳) شهروندان دارای حقوق قضایی باشند و (۴) حکومت نمایندگی داشته باشند. طبق تعریف او، یا ۳۰ درصد مردان بالغ باید حق