payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از روش‌های نقض حقوق ال‌جی‌بی‌تی در حکومت جمهوری اسلامی عقیم‌سازی است. روش‌های دیگر. برخی از روش‌های دیگر نقض حقوق انسانی ال‌جی‌بی‌تی توسط حکومت جمهوری اسلامی، چنین است: خودکشی. با توجه به مشکلاتی که ال‌جی‌بی‌تی در (حکومت جمهوری اسلامی) ایران دارند، آمار افسردگی و خودکشی آنان تا حد قابل توجهی، بالاست.
ازدواج همجنس‌ها در مریلند از ۱ ژانویه ۲۰۱۳ قانونی است. در ۲۰۱۲ نمایندگان حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا به همراه فرماندار مریلند مارتین اومالی یک کمپین برای قانونی‌سازی ازدواج همجنس‌ها راه انداختند و در ۱ مارس ۲۰۱۲ در مجلس‌های مریلند تصویب شد و به امضای فرماندار رسید، همچنین در رای‌گیری ۶ نوامبر ۲۰۱۲ با ۵۲.۴٪ از آرای عمومی مواجه شد. منابع. Wikipedia contributors, "Same-sex marriage in Maryland," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
in Maryland," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Same-sex_marriage_in_Maryland&amp;oldid=559478596 (accessed June 25, 2013).
آذربایجانی‌های ارمنستان شاخه‌ای از مردم ترک، که بزرگ‌ترین اقلیت حوزه جغرافیای کنونی ارمنستان تا قبل از فروپاشی شوروی بودند. که در طول سال‌های ۱۹۸۸-۱۹۹۱ که مصادف با جنگ قره‌باغ بود، تمامی سیصد هزار آذربایجانی‌ بومی ارمنستان از این کشور اخراج شدند و امروزه جمعیت آذربایجانی‌ها در ارمنستان توسط کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان تنها ۳۰ - ۱۰۰ نفر تخمین زده می‌شود.که همان افراد نیز به صورت اکثریت در مناطق روستایی زندگی می‌کنند و عمدتاً از ازدواج‌های مختلط در ارمنستان و افراد پیر و بیمار تشکیل شده‌اند. طبق
ارمنستان و افراد پیر و بیمار تشکیل شده‌اند. طبق گزارش‌ها، بسیاری از آن‌ها نام خود را برای جلوگیری از تبعیض عوض کرده‌اند. پیشینه. پس از پیوستن خانات ایروان به امپراتوری روسیه در سال ۱۸۲۸، بسیاری از مسلمانان (آذربایجانی‌ها) منطقه را ترک کردند و با ده‌ها هزار نفر از پناهندگان ارمنی از ایران جایگزین شدند. دانشنامه افرون و بروک‌هاوس در آغاز قرن بیستم، جمعیت ترک‌های آذربایجانی‌ را به نقل از استانداری ایروان در دوران شوروی سابق، ۳۰۰،۰۰۰ نفر شمارش کرده‌بود که ۳۷٫۵٪ از جمعیت آن زمان ارمنستان را شامل می‌شد. آن دوران
از جمعیت آن زمان ارمنستان را شامل می‌شد. آن دوران جغرافیای ارمنستان علاوه بر کشور کنونی ارمنستان، ایغدیر در ترکیه و جمهوری خودمختار نخجوان نیز در حوزه جغرافیایی منطقه ارمنستان در دوران شوروی سابق بودند.بیشترشان در مناطق روستایی و شهری پراکنده بودند از جمله شهر ایروان پایتخت کنونی ارمنستان در مقابل ۴۸٪ جمعیت از ارامنه. که ۴۹٪ را آذربایجانی‌ها تشکیل می‌دادند. دین. از لحاظ دینی-مذهبی اکثریت آذربایجانی‌ها را شیعیان تشکیل می‌داند، به جز مناطق کوچکی از تالین، شیراک و ودی که سنی‌مذهب بودند. اخراج آذربایجانی‌ها.
و ودی که سنی‌مذهب بودند. اخراج آذربایجانی‌ها. قرن بیستم، برای آذربایجانی‌های ارمنستان دوره مهاجرت به حاشیه راندن، تبعیض و جرم اغلب اجباری بودکه منجر به تغییرات قابل توجهی در ترکیب قومی این کشور شد، آذربایجانی‌ها حتی تا آغاز جنگ قره‌باغ نیز بزرگترین اقلیت ارمنستان بودند. در سال ۱۹۰۵-۱۹۰۷ استانداری ایروان عرصه درگیری بین ارامنه و آذربایجانی‌ها را متوجه دولت روسیه کرده‌بود که در جریان انقلاب روسیه در ۱۹۰۵ باعث تحریک ملت شده‌بود. پس از سال ۱۹۱۸ جنگ بر سر مسائل مرز مشترک جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی و
مرز مشترک جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی و جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی از سر گرفته‌شد و جنگ همراه با هجوم پناهندگان ارمنی که منجر به قتل‌عام گسترده مسلمانان در ارمنستان گردید. آندرانیک اوزانیان و روبن ترمیناسیان در تخریب شهرک‌های مسلمانان و طرح همگن‌سازی قومی برنامه‌ریزی شده‌ای با مخلوط‌سازی جمعیت را از طریق پناهندگان ارمنی ترکیه از سر گرفتند. پس از آن جمعیت آذربایجانی‌ها کمتر شد، با توجه به همه این اخراج‌ها اتحاد جماهیر شوروی در سرشماری سال ۱۹۲۶ جمعیت آذربایجانی‌ها را تنها ۷۸،۲۲۸ اعلام کرده‌بود که
آذربایجانی‌ها را تنها ۷۸،۲۲۸ اعلام کرده‌بود که در ارمنستان زندگی می‌کردند و شامل ۸٫۸ درصد از جمعیت کل این کشور در آن دوران می‌شد.پس از فروکش کردن درگیری‌ها جمعیت‌شان تا ۱۳۱،۰۰۰ نفر نیز فزونی یافت. در سال ۱۹۴۷، گریگور آرتینف دبیر اول حزب کمونیست ارمنستان، موفق به متقاعد کردن شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی به صدور فرمان توسط استالین تحت عنوان اقدامات برنامه‌ریزی شده برای کوچ مجدد کارگران آذربایجانی ارمنستان به جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی شد. بر اساس این حکم، آذربایجانی‌ها بین سال‌های ۱۹۴۸-۱۹۵۱ توسط
این حکم، آذربایجانی‌ها بین سال‌های ۱۹۴۸-۱۹۵۱ توسط برخی منابع به جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی نفی بلد شدند. تا راه برای ورود ارمنی‌های خارج از کشور باز شود که در طول چهار سال ۱۰۰،۰۰۰، آذربایجانی از جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی تبعید شدند. طوری‌که جمعیت آنان در سال ۱۹۵۹ به ۱۰۷۷۴۸ تقلیل یافت. و در سال ۱۹۷۹، آذربایجانی‌ها ۱۶۰۸۴۱ نفر و ۵٫۳٪ از جمعیت کل ارمنستان را تشکیل می‌دادند. جمعیت آذربایجانی‌های شهر ایروان، که زمانی اکثریت جمعیت را در سال‌های ۱۹۵۹ و قبل از آن تشکیل می‌دادند، در سال ۱۹۸۹ به ۰٫۷٪ به
قبل از آن تشکیل می‌دادند، در سال ۱۹۸۹ به ۰٫۷٪ به ۰٫۱٪ کاهش یافت. مناقشه قره باغ کوهستانی. در زمان مناقشه بر سر قره‌باغ جمعیت بزرگی از آذربایجانی‌ها در این منطقه زندگی می‌کردند. ناآرامی‌های مدنی در قره باغ کوهستانی در سال ۱۹۸۷ که اغلب منجر به آزار و اذیت آذربایجانی‌ها می‌شد و مجبور به ترک ارمنستان شدند. در ۲۵ ژانویه ۱۹۸۸ اولین موج از پناهندگان آذربایجانی از ارمنستان در شهر سومقاییت مستقر شدند. با توجه به اخراج اجباری، خشونت‌های قومی توسط ملی‌گرایان صورت گرفت که براساس درگیری‌های قومی صورت گرفته در نوامبر
که براساس درگیری‌های قومی صورت گرفته در نوامبر ۱۹۸۸ حدود ۲۵ نفر از آذربایجانی‌ها که در مقابل مهاجرت اجباری مقاومت نشان داده‌بودند، کشته شدند. (تعداد کشته‌شدگان را منابع ارمنستانی ۲۰ نفر در منطفه روستایی گوآرک و منابع جمهوری آذربایجان ۲۱۷ نفر مدعی‌است.) بنابراین، در سال ۱۹۸۸-۱۹۹۱ مابقی آذربایجانی‌های ارمنستان به جمهوری آذربایجان فرار کرده، کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان از پناهنده شدن و مهاجرت اجباری بیش از ۲۰۰،۰۰۰ نفر را به جمهوری آذربایجان در طول ۱۹۸۹ اعلام کرده‌بود. وضعیت کنونی. با خروج کامل
۱۹۸۹ اعلام کرده‌بود. وضعیت کنونی. با خروج کامل آذربایجانی‌ها، زندگی و فرهنگ آذربایجانی نیز در ارمنستان متوقف شد. همچنین اقداماتی مانند تخریب مسجدی در خیابان واردانانتس ایروان به سال ۱۹۹۰ توسط بولدزر انجام شد. مسجد کبود ایروان که تنها مسجد باقی‌مانده در ایروان است پس از دهه ۱۷۶۰ در اختیار آذربایجانی‌ها قرار داشت، که پس از استقلال ارمنستان و اخراج آذربایجانی‌ها، اداره مسجد در اختیار مسئولین ایرانی قرار گرفت. و نام‌های جغرافیایی با ریشه ترکی به نام ارمنی تغییر یافت. علاوه بر این از سال ۱۹۳۰ به بعد نیز تمامی
یافت. علاوه بر این از سال ۱۹۳۰ به بعد نیز تمامی اماکن جغرافیایی با ریشه زبان‌های ترکی‌تبار به زبان ارمنی تغییر می‌یافت. برخی عناصر نیز سعی در پاک کردن واقعیت تاریخی سکونت مسلمانان در بخش قابل توجهی از ارمنستان را از نظر جمعیت محلی آنجا داشتند.
انبار ۱۳ یک مجموعه تلویزیونی در ژانر فانتزی علمی است که پخش آن از ۷ ژوئیه ۲۰۰۹ در شبکه سای فای آغاز شده‌است. داستان سریال در مورد دو مأمور ویژه سرویس مخفی آمریکا به نام‌های مایکا برینگ (جوآن کلی) و پیت لتیمر (ادی مک‌کلینتک) است که به انبار مرموز شماره ۱۳ فرستاده می‌شوند که برای جمع‌آوری و محافظت از اشیای ماوراءالطبیعه در داکوتای جنوبی ساخته شده‌است. آن‌ها ابتدا فکر می‌کنند که برای مجازات به این محل فرستاده شده‌اند اما به مرور با فرستاده شدن به دنبال اشیا ماوراءالطبیعه گم شده و تحقیق دربارهٔ آن‌ها به اهمیت
گم شده و تحقیق دربارهٔ آن‌ها به اهمیت کار خود پی می‌برند. در فصل یک اپیزود ۵ آن‌ها به کلودیا داناوان (آلیسون اسکالیوتی) برخورد می‌کنند که به دنبال برادر گمشده خود می‌گردد که در فصل دوم اون به تیم آن‌ها اضافه می‌شود. در فصل سوم اپیزود اول پلیسی به نام استیو جینکز (آرون اشمور) هم به آن‌ها اضافه می‌گردد.
کنسرتو ویلن در می مینور، اپوس ۶۴، اثر فلیکس مندلسون آخرین کار بزرگ ارکسترال وی می‌باشد. این اثر بخش مهمی از رپرتوار ویلن محسوب می‌شود و یکی از مردم پسندترین کنسرتو ویلن‌ها است. یک اجرای معمولی از آن کمتر از نیم ساعت طول می‌کشد. این اثر سومین کوشش مندلسون در زمینهٔ فرم، «کنسرتو ویلن» محسوب می‌شود. دو کنسرتوی پیشین را مندلسون در پانزده سالگی تصنیف کرده؛ ولی هیچگاه آن‌ها را منتشر نساخته‌است. البته یهودی منوهین با دسترسی به نسخه دستنویس پارتیسیون یکی از این دو کنسرتو ویلن که در ر مینور تصنیف شده آن را اجرا و
کنسرتو ویلن که در ر مینور تصنیف شده آن را اجرا و ضبط کرده‌است. تاریخچه. دوستی و علاقهٔ مندلسون به فردیناند داویت انگیزه اصلی آهنگساز در تصنیف یک «کنسرتو ویلن» بوده‌است. دست بر قضا هم مندلسون و هم فردیناند داویت هر دو در یک ساختمان واقع در شهر هامبورگ به دنیا آمدند ولی تا زمانی که اولی شانزده ساله و دومی پانزده ساله نشده بود، با یکدیگر فرصت آشنایی پیدا نکرده بودند. زمانی که مندلسون در ۱۸۳۵ به سمت رهبر ارکستر گهواندهاوس در لایپزیگ منصوب شد فردیناند داویت را به سمت کنسرت مایستر انتخاب کرد. در ژوئیه سال ۱۸۳۸
به سمت کنسرت مایستر انتخاب کرد. در ژوئیه سال ۱۸۳۸ مندلسون که در آن هنگام سی سال داشت بار دیگر به صرافت افتاد یک کنسرتو برای ویلن تصنیف کند. در آن ماه، مندلسون دوران تعطیلات خود را در خارج از شهر لایپزیگ می‌گذرانید و ضمن نامه‌ای برای داویت چنین نوشت: «در نظر دارم زمستان آینده یک کنسرتو ویلن برای شما تصنیف کنم. چنین کنسرتویی در تنالیتهٔ می مینور از هم‌اکنون در مغزم زمزمه می‌کند و سرآغاز آن یک لحظه آرامم نمی‌گذارد». ظاهراً داویت به این نامه بی‌درنگ پاسخ داده و اشتیاق خود را از اجرای چنین کنسرتویی ابراز
داده و اشتیاق خود را از اجرای چنین کنسرتویی ابراز داشته‌است؛ ولی از آن پس سالی سپری شد بدون آنکه مندلسون اشاره‌ای به شروع تصنیف یا به تکمیل آن بکند. ظرف پنج سالی که از آن تاریخ گذشت بین مندلسون و داویت دائماً مشورت‌هایی دربارهٔ این کنسرتو به عمل می‌آمد. در این مشورت‌ها، داویت مرتباً به مندلسون راهنمایی‌هایی در جهت تصنیف سهم ویلن‌نواز سولو عرضه می‌داشت و ظاهراً قسمت بیشتر کادنزای موومان اول، به آن ترتیب که امروز می‌شنویم از فکر و راهنمایی داویت حاصل شده‌است. اما با آنکه مندلسون راهنمایی‌ها و توصیه‌های وی را
اما با آنکه مندلسون راهنمایی‌ها و توصیه‌های وی را در مواردی که از نظر نوازندگی ویلن صرفاً جنبه تکنیکی داشته، پذیرفته ولی در نهایت، قدرت ابداع و احساس شخص خودش قالب کلی و محتوای این کنسرتو را تعیین کرده‌است. فردیناند داویت در نخستین اجرای کنسرتو ویلن مندلسون در لایپزیگ در مارس ۱۸۴۵، نقش نوازنده سولو را بر عهده داشت و این اجرا با استقبال پرشوری در محافل دوستدار موسیقی شهری نظیر لایپزیگ مواجه شد. سازبندی. این اثر برای ویلن سولو و ارکستر کلاسیک نوشته شده‌است که شامل دو فلوت، دو ابوا، دو کلارینت، دو باسون، دو
شامل دو فلوت، دو ابوا، دو کلارینت، دو باسون، دو هورن، دو ترومپت، تیمپانی‌ و زهی‌ها می‌شود. موومان‌ها. سه موومان این کنسرتو با یکدیگر پیوستگی دارد و باید بدون هیچگونه وقفه‌ای در پی همدیگر اجرا شوند و دارای سرعت‌های زیر است: موومان اول. ۱۲–۱۴ دقیقه &lt;score&gt; \relative c {\set Score.tempoHideNote = ##t \tempo "Allegro molto appassionato" 2 = 100 \key g \major \time 4/4 \partial 2 b4. b8 b2( g4) e' e2( b4_) g'( fis e c e) b2. b4 c(b8 a8) a4 a e'2.( b4) c( b8 a) a4 a dis2 } &lt;/score&gt; این موومان با جمله
a) a4 a dis2 } &lt;/score&gt; این موومان با جمله یک میزانی موجداری شروع می‌شود و آنگاه «ویلن سولو» بی درنگ پا به صحنه‌ای می‌گذارد و ملودی ممتدی و پرشوری را می‌سراید. ویلن سپس همین تم را با فصاحت تمام مورد بسط قرار می‌دهد و در این هنگام یک تم که حالت انتقالی دارد توسط ارکستر معرفی می‌شود و باز ویلن سولو آن را می‌نوازد. تم اصلی دوم موومان، نخست با کلارینت‌ها و فلوت‌ها اجرا می‌شود و همزمان با آن، ویلن سولو یک نت را به شیوه‌ای ممتد مترنم می‌شود. بخش بسط و گسترش موومان، به‌طور عمده مربوط به تم اول می‌شود و سپس
موومان، به‌طور عمده مربوط به تم اول می‌شود و سپس نوبت به یک کادنزای طولانی دشوار می‌رسد که بر عهده ویلن سولو قرار می‌گیرد و این کادِنزا با یک رشته آرپژ به پایان می‌رسد. در همان حال که نوازنده ویلن سولو به نواختن این آرپژهای پایانی کادِنزا سرگرم است، مندلسون بار دیگر پای تم اصلی اول را به میان می‌کشد که توسط سازهای زهی و بادی اجرا می‌شود. قسمت بازگشت و از سرگیری موومان و کودا جلوه‌ای فریبنده و درخشان دارد. موومان دوم. ۸–۹ دقیقه &lt;score&gt; \relative c" {\set Score.tempoHideNote = ##t \tempo "Andante" 8 =
Score.tempoHideNote = ##t \tempo "Andante" 8 = 100 \key c \major \time 6/8 e4. f8( d b) a'4.( g4. g8) f( e d a f') e4.( d4) r8 g,8( c e) d4( b16 a) g8( c e) g4( e16 d) c8( a f') d4} &lt;/score&gt; بین قسمت طوفانی و پرجوش و خروش پایانِ موومان اول و شروع موومان دوم یا آندانته، یک نت تنها که با باسون نواخته می‌شود چون رشته ارتباطی به کار می‌رود تا هیچگونه درنگی ایجاد نگردد. در موومان آهسته نیز بار دیگر تم اصلی تقریباً از همان سرآغاز موومان توسط ویلن سولو معرفی می‌شود. این تم یک ملودی وسیع و موجدار با جریانی
می‌شود. این تم یک ملودی وسیع و موجدار با جریانی آرام است. قسمت میانی موومان آهسته به صورت تمی متضاد معرفی می‌شود که حالتی شوریده و بیقرار دارد. موومان آهسته پس از بازگشت تم اصلی و با همان حالت سرآغاز موومان به پایان می‌رسد در حالی که ویلن سولو بار دیگر ملودی رو به فراز رونده‌ای را می‌سراید ولی آکومپانیمان این ملودی را تا اندازه‌ای با آنچه در سرآغاز موومان شنیده‌ایم تفاوت پیدا می‌کند. موومان سوم. ۶–۷ دقیقه &lt;score&gt; \relative c" {\set Score.tempoHideNote = ##t \tempo "Allegro molto vivace" 2 = 80 \key e
= ##t \tempo "Allegro molto vivace" 2 = 80 \key e \major \time 4/4 \partial 4 gis16\ff( b_"leggiero" e gis b8-.) ais16( cis b8) e-.( b-. gis-. e-. fis-. gis-.) fisis16 a gis8 b-.( gis-. e-. b-.) dis16-.( cis b8) fis'16(e b8) dis16( cis b8) fis'16(dis b8) dis16( cis b8)} &lt;/score&gt; بار دیگر وظیفه پل اتصالی ملودیک را بر عهده ویلن سولو می‌گذارد و آنگاه ناگهان فیناله، آلگرو مولتو ویواچه از راه می‌رسد که با ارکستر آغاز می‌شود در حالی که به بانگ ترومپت‌ها، شیپورها، باسون‌ها و طبلها با آرپژهایی توسط ویلن سولو
باسون‌ها و طبلها با آرپژهایی توسط ویلن سولو پاسخ گفته می‌شود و این قبل از آن است که ویلن تنها با نواختن تم اصلی این موومان روندوی آخر باز وارد صحنه شود. این تم، کیفیتی پری وار و شیطنت بار دارد که شاید بتوان آن را نمونه جالبی از ابداعات مندلسون شمرد. تم دوم به شیوه فورتیسیمو توسط ارکستر معرفی می‌شود و آنگاه موومان به پایان شاد و وجد آمیزی می‌رسد در حالی که ویلن سولو و ارکستر با هم تم اصلی روندو را به وضعی بس خوشایند اجرا می‌کنند. تحلیل کنسرتو. این کنسرتو، تنها در موومان اول از بسیاری جهات نوآورانه است. گر
در موومان اول از بسیاری جهات نوآورانه است. گر چه اولین موومان به فرم سونات است اما مندلسون در برخی اوقات از فرم کنسرتوی کلاسیک جدا می‌شود. در فرم‌های کلاسیک به‌طور معمول، قطعه با حرکت ارکسترال و با معرفی مواردی از تم اصلی شروع می‌شود. اما در این قطعه نزدیکترین ورود توسط تکنواز شروع شده و سپس ارکستر اجرا می‌کند. در اولین کنسرتوی پیانو وی نیز این اتفاق می‌افتد. کادنزا نیز از این نظر جدید است که به عنوان بخشی از کنسرت و قبل از پایان موومان نوشته شده‌است. در کنسرت‌های کلاسیک، کادنزا در انتهای موومان و قبل از
کلاسیک، کادنزا در انتهای موومان و قبل از کودای نهایی به صورت بداهه توسط نوازنده اجرا می‌شد. کادِنزای نوشته شده توسط مندلسون در اولین نسخهٔ کنسرتو گنجانده نشده بود و فقط یک نسخهٔ سادهٔ نوشته شده توسط «فردیناند داویت» وجود داشت. گر چه بعضی از نوازندگان نسخهٔ اصلی کادِانزای مندلسون را اجرا می‌کنند و برخی دیگر مانند جاشوا بل، کادِنزای خودش را به اجرا می‌گذارد. از دیگر تفاوت‌های این کنسرتو، اجرای بدون وقفه و بدون سکوتِ بین موومان‌ها است. این امر برای از جلوگیری از کف زدن‌های بین موومان‌ها بود که مخاطبان کلاسیک
از کف زدن‌های بین موومان‌ها بود که مخاطبان کلاسیک بر خلاف امروز به آن عادت داشتند. اجراهای شاخص. طی شصت سال اخیر، کنسرتو ویلن مندلسون تقریباً توسط همه ویولنیست‌های نامداری که بر روی صحنه ارکستر ظاهر شده‌اند اجرا و ضبط شده‌اند. از اجراهای شاخص می‌توان به اجراهای زینو فرانسسکاتی، آیزاک استرن، یاشا هایفتز و هنریک شرینگ اشاره کرد.
نشان جمهوری تاجیکستان عبارت است از تصویر تاج و نیم‌دایره‌ای از هفت ستاره‌ای که با پرتوهای خورشید از پس کوه‌های برف‌پوش طلوع‌کننده رو آن را گرفته‌است و با چنبری آرایش یافته‌است، که اطرافش را از طرف راست خوشه‌های گندم و از طرف چپ شاخه‌های پنبه‌های شکوفان احاطه کرده‌است. در پایین نشان، بر روی یک رحل، کتابی باز جای گرفته‌است. تصویر نشان دولتی جمهوری تاجیکستان در جاهای زیر گذاشته می‌شود:
مجله پرستاری نوزاد، مامایی و زنان یک مجلهٔ نقد همترازی پرستاری است که در سال ۱۹۷۲ در آمریکا پایه‌گذاری شده است. مطالب این مجله در زمینهٔ پرستاری زایمان، پرستاری نوزاد و پرستاری زنان است و مجله رسمی انجمن پرستاران نوزاد، بهداشت زنان و مامایی است. این مجله در آمریکا و کانادا منتشر می‌شود و در پایگاه‌های دادهٔ زیر اندکس می‌شود:
مجله پرستاری بیهوشی یک مجلهٔ نقد همترازی پرستاری و مراقبت‌های بهداشتی است که در زمینه پرستاری بیهوشی، توسط انتشارات الزویر (Elsevier) به صورت سه‌ماهنامه منتشر می‌شود. این مجله بوسیلهٔ پایگاه‌های دادهٔ سی‌آی‌ان‌ای‌اچ‌ال (CINAHL)، و اسکوپوس (Scopus) اندکس می‌شود.
پژوهش در پرستاری نام مجلهٔ نقد همترازی پرستاری است که در سال ۱۹۹۶ پایه‌گذاری و به وسیلهٔ انتشارات سِیج به صورت دوماهنامه منتشر می‌شود. دوماهنامه پژوهش در پرستاری در پایگاه‌های دادهٔ زیر اندکس می‌شود:
حرفه بهداشت روان نام مجله‌ای است که به زبان انگلیسی و در زمینه پرستاری به وسیلهٔ انتشارات کالج سلطنتی پرستاری (RCN Publishing) منتشر می‌شود. مطالب این ماهنامه بیشتر پیرامون پرستاری بهداشت روان است. جستارهای وابسته. فهرست مجله‌های پرستاری
نئوناتال نِتوُرک یا "شبکه نوزاد"، نام مجله نقد همترازی مراقبت‌های بهداشتی در زمینه پرستاری نوزادان است. این مجله از سال ۱۹۸۱ به صورت دوماهنامه به وسیله انتشارات اسپرینگِر (Springer Publishing) منتشر می‌شود. نئوناتال نِتوُرک مجله رسمی آکادمی پرستاری نوزاد (Academy of Neonatal Nursing) شمرده شده و به وسیله پایگاه‌های دادهٔ زیر اندکس می‌شود:
مجله پرستاری کل‌گرا مجله‌ای نقد همترازی پرستاری است که از سال ۱۹۸۳ در آمریکا به وسیلهٔ انتشارات سِیج (SAGE Publications) به عنوان مجله رسمی انجمن پرستاران کل آمریکا (American Holistic Nurses Association) به صورت فصلی منتشر می‌شود. این مجله در راستای آمیزش هرچه آسان‌تر دورنمای کل‌نگری در پرستاری کل با پزشکی سنتی غرب است و توسط پایگاه‌های دادۀ زیر اندکس می‌شود:
ماکس فون سیدو با نام اصلی کارل آدولف فون سیدو (زاده – درگذشته ) هنرپیشه سوئدی بود که از سال ۲۰۰۲ به تابعیت فرانسه درآمد. او نقش اول بسیاری از فیلم‌ها بود و در فیلم‌های بیشتری در نقش دوم با زبان‌های سوئدی، نروژی، انگلیسی، ایتالیایی، آلمانی، دانمارکی، فرانسوی، و اسپانیایی هنرنمایی کرد. فون سیدو جایزه فرهنگی بنیاد پادشاهی سوئد را در سال ۱۹۵۴، و کاماندر دِزآر اِ دِلِتر را در سال ۲۰۰۵، و لژیون دونور را در سال ۲۰۱۰ دریافت کرد. او در طول دوران بازیگری اش در نقش های متنوعی ظاهر شده و دو مرتبه نامزد جایزه اسکار شده
متنوعی ظاهر شده و دو مرتبه نامزد جایزه اسکار شده بود. دوران جوانی. ماکس فون سیدو با نام کارل آدولف فون سیدو، در یک خانواده ثروتمند، در لوند، اسکونه زاده شد. پدر او، کارل ویلهلم فون سیدو، مردم‌شناس و استاد دانشگاه لوند بود و ایرلندی، اسکاندیناوی، و فولکلور تطبیقی تدریس می‌کرد. مادر او، بارونس پیشین، ماریا مارگارتا «گرتا» راپ، یک آموزگار مدرسه بود. فون سیدو در خانواده‌ای لوترین پرورش یافت ولی بعد ندانم‌گرا شد. ماکس فون سیدو در سن نه سالگی به مدرسه کلیسای جامع لوند رفت و همزمان آموختن زبان آلمانی و زبان
جامع لوند رفت و همزمان آموختن زبان آلمانی و زبان انگلیسی را آغاز کرد. در مدرسه با برخی از دوستانش یک گروه تئاتر آماتور تأسیس کردند. پس از خدمت سربازی به تحصیل در تئاتر پادشاهی ("Dramaten") در استکهلم پرداخت. در استکهلم، بین سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۵۱ با لارس اکبورگ، مارگارتا کروک، و اینگرید تولین آشنا شد. در مدت کار در دراماتن برای نخستین‌بار در فیلم تنها یک مادر (۱۹۴۹) و خانم جولی (۱۹۵۱) آشنا شد. زندگی هنری. در سال ۱۹۵۵ به شهر مالمو کوچ کرد و با اینگمار برگمان آشنا شد. نخستین همکاری او با برگمان در تئاتر شهر
آشنا شد. نخستین همکاری او با برگمان در تئاتر شهر مالمو بود و بعدها با او در فیلم‌هایی مانند مهر هفتم (۱۹۵۷)، توت‌فرنگی‌های وحشی (۱۹۵۷) و چشمهٔ باکره (۱۹۶۰) کار کرد. فون سیدو با گرفتن جایزه فرهنگ بنیاد پادشاهی در سال ۱۹۵۴ خود را به جهانیان شناساند. پس از بازی در فیلم‌های برندهٔ جایزهٔ اسکار دکتر نو و بزرگترین داستان عالم (۱۹۶۵) به ایالات متحده آمریکا رفت و با خانواده‌اش برای مدتی در لس آنجلس زندگی کرد. از سال ۱۹۶۵ در چندین فیلم آمریکایی بازی کرد و همزمان، حضور خود در سوئد را هم حفظ کرد. در ایالات متحده با
خود در سوئد را هم حفظ کرد. در ایالات متحده با دو نامزدی گلدن گلوب برای هاوایی در سال ۱۹۶۶ و جن‌گیر در سال ۱۹۷۳ از او قدردانی شد. در سال ۱۹۷۱ در کنار لیو اولمان اجرایی خوب در مهاجران ساختهٔ یان تروئل به نمایش گذاشت. در میانه دهه ۱۹۷۰ (میلادی) فون سیدو به رم کوج کرد و در شماری از فیلم‌های ایتالیایی ظاهر شد. از جمله فیلم صحرای تاتارها (۱۹۷۶) که در ارگ بم ایران فیلمبرداری شد. در هنگام زندگی در رم با مارچلو ماسترویانی دوست شد. در ایالات متحده، او نقش فراموش نشدنی آدمکش حرفه‌ای اهل آلزاس را در سه روز کرکس (۱۹۷۵)
آدمکش حرفه‌ای اهل آلزاس را در سه روز کرکس (۱۹۷۵) را بازی کرد که جایزه KCFCC برای بهترین بازیگر نقش دوم مرد برایش به ارمغان آورد. در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل دههٔ ۱۹۸۰، او در فلش گوردون (۱۹۸۰)، دم‌کرده عجیب (۱۹۸۳)، تل‌ماسه ساخته دیوید لینچ (۱۹۸۴)، و هانا و خواهرانش (۱۹۸۶) ساختهٔ وودی آلن ظاهر شد. در سال ۱۹۸۵ او عضو هیئت داوران در سی‌وپنجمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین بود. او نامزد دریافت جایزه اسکاربرای بهترین بازیگر نقش اول مرد در فیلم دانمارکی و پل فاتح (۱۹۸۷) شد. پس از آن، فون سیدو جایزه بازیگر نقش اول
شد. پس از آن، فون سیدو جایزه بازیگر نقش اول مرد مؤسسه فیلم استرالیا برای نقش خود درفیلم پدر (۱۹۸۹)، جایزهٔ بهترین کارگردانی گلدباگن برای تنها کار او به عنوان کارگردان، کاتینکا (۱۹۸۸) (بر پایه رمان هرمان بنگ)، و جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو برای تماس خاموش (۱۹۹۳) را از ان خود کرد. او تحسین بین‌المللی را برای کار خود در نقش برنده جایزه نوبل کنوت هامسون، در فیلم داستانی هامسون ساختهٔ یان تروئل برانگیخت. او سومین جایزهٔ گلدباگن سوئدی و دومین جایزه بودیل خود را برای بازی در نقش
سوئدی و دومین جایزه بودیل خود را برای بازی در نقش شاه لیر دریافت کرد. در سال ۱۹۹۶ در فیلم اعترافات خصوصی ساختهٔ لیو اولمان درخشید. در بازگشت به هالیوود در فیلم چه رؤیاهایی که می‌آیند بازی کرد. او همچنین در فیلم به پیش یا بمیر و مجموعه تودورها بازی کرد. فون سیدو برای ایفای نقش به عنوان یک وکیل سالمند در فیلم برف بر روی سروها می‌ریزند ساختهٔ اسکات هیکس تحسین شد. سال ۲۰۰۲ یکی از بزرگترین موفقیت‌های تجاری فون سیدو در همکاری با تام کروز برای بازی در فیلم گزارش اقلیت استیون اسپیلبرگ بود. در سال ۲۰۰۳ او شخصیت
اقلیت استیون اسپیلبرگ بود. در سال ۲۰۰۳ او شخصیت مربی ایویند در سریال اروپایی «حماسه حلقه نیبلونگ» را بازی کرد. این سریال در رتبه‌بندی رکوردار شد و در ایالات متحده آمریکا به عنوان نمایش داده شد. وی در سریال بازی تاج و تخت که از شبکه اچ بی او پخش شد در نقش «کلاغ سه چشم» حضور داشت. سال ۲۰۰۷ فون سیدو در فیلم پرفروش ساعت شلوغی ۳ بازی کرد. او کار خود را با ایفای نقش در فیلم لباس غواصی و پروانه ساختهٔ جولیان اشنابل بر پایه خاطرات ژان دومینیک دنبال کرد. این فیلم، برنده جایزه بهترین فیلم خارجی شد. در سال ۲۰۱۰ فون
برنده جایزه بهترین فیلم خارجی شد. در سال ۲۰۱۰ فون سیدو در فیلم جزیره شاتر ساخته مارتین اسکورسیزی و رابین هود ساخته ریدلی اسکات، در نقش ناپدری کور رابین، سر والتر لاکسلی ظاهر شد. فون سیدو صدای شخصیت اسبرن در را داشت که در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۱ منتشر شد. او روایتگر تبلیغ آغازین بازی است. در آوریل ۲۰۱۳ برای بزرگداشت فون سیدو در جشنواره فیلم کلاسیک ترنر (تی‌سی‌ام) دو فیلم کلاسیک او، سه روز از کندور و مهر هفتم نمایش داده شدند. زندگی شخصی. در ۱ اوت ۱۹۵۱ فون سیدو با کریستین اینگا بریتا الین (زاده ۱۹۲۶ - درگذشت ۲۰۲۰)
اینگا بریتا الین (زاده ۱۹۲۶ - درگذشت ۲۰۲۰) ازدواج کرد و در ۱۹۷۹ از او طلاق گرفت. آنها دو پسر با نام‌های کلاس و هنریک داشتند. فون سیدو در تاریخ ۳۰ آوریل سال ۱۹۹۷ با فیلمساز فرانسوی کاترین برلت، در پروانس ازدواج کرد. او تابعیت فرانسوی را در سال ۲۰۰۲ دریافت کرد و از تابعیت سوئدی خود دست کشید. فون سیدو در ۸ مارس ۲۰۲۰ در ۹۰ سالگی درگذشت.
بتی ماریون وایت لادن ()؛ ( – ) بازیگر و کمدین آمریکایی بود. او از پیشگامان دورهٔ اولیهٔ تلویزیون بود و با بیش از هفت دهه فعالیت حرفه‌ای، برای کار در این صنعت شناخته می‌شد. وایت اغلب به عنوان «بانوی اول تلویزیون» شناخته می‌شود؛ این عنوان برای مستندی در سال ۲۰۱۸ به‌کار رفت که جزئیات زندگی و حرفه او را شرح می‌دهد. بتی وایت در دوران رکود بزرگ در آمریکا به همراه خانواده از ایلینوی به لس آنجلس کوچ کرد. و در اواخر دهه ۱۹۳۰ کار خود را به عنوان بازیگر آغاز کرد. او کار هنری خود را در دوران جنگ جهانی دوم به دلیل
او کار هنری خود را در دوران جنگ جهانی دوم به دلیل فعالیت در یک سازمان خیریه به تعویق انداخت. اما پس از جنگ، کار هنری را با مجری‌گری یک برنامه رادیویی و حضور در برنامه‌های تلویزیونی هالیوود از سر گرفت. بتی وایت دارندهٔ "رکوردهای جهانی گینس" برای بیشترین مدت زمان فعالیت در زمینهٔ تلویزیون بود. وایت هشت جایزه امی در بخش‌های گوناگون، سه جایزه کمدی آمریکا، سه جایزه انجمن بازیگران فیلم و یک جایزه گرمی دریافت کرد. ستاره‌ای با نام او در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود ثبت شده و در سال ۱۹۹۵ عضو تالار مشاهیر تلویزیون بود.
شده و در سال ۱۹۹۵ عضو تالار مشاهیر تلویزیون بود. وایت برای بازی در سریال "دختران زرین" شناخته می‌شد. او دو هفته پیش از رسیدن به سن ۱۰۰ سالگی و تنها یک روز مانده به سال نو میلادی درگذشت. از فیلم‌های معروف او می‌توان به "مرد مقدس"، "تام سایر"، "پونیو روی صخره کنار دریا"، "خواستگاری"، "داستان ما"، "پایین آوردن خانه"، "دوباره تو" و گویندگی در انیمیشنِ "لوراکس" اشاره کرد.
ازدواج همجنس‌ در دلاویر از ۱ ژوئیه ۲۰۱۳ قانونی شد. مجلس این ایالت لایحه قانونی ۷۵ با نام «یک لایحه برای متمم ماده ۱۳ روابط خانوادگی برای تهیه ازدواج مدنی بین افراد همجنس و تبدیل اتحاد مدنی به ازدواج مدنی» را تصویب کرد،که به امضای فرماندار جک مارکل رسید، بعد از آنکه این قانون از مجلس نمایندگان و سنای این ایالت تصویب شد.اگرچه رودآیلند قبل از دلاویر ازدواج همجنس‌ها را قانونی کرده‌است اما با توجه به زمان‌بندی دلاویر قبل از رودآیلند و دهمین ایالت (و یازدهمین بخش فرمانداری) در آمریکاست که ازدواج همجنس‌ها را