payamvha/North_RAG huggingface dataset:
همکاران۱۹۹۵؛ ص ۶). نوفهمی در زبان و معنای برنامه درسی. همیشه در مدارس بر استفادهٔ عملی از دانش سخن به میان می آید و بهره و سودمندی عملی دانش به عنوان یک ارزش بنیادین به رخ معلمان و دانش آموزان کشیده می‌شود پیامد این وضعیت شوم این است که برنامه درسی با اقتصاد و علم بیشترین نزدیکی وبا مخلوقات فرهنگی سردترین ارتباط را دارد کتاب: موضوعات. شاید مطالعه کتاب فهم برنامه درسی تألیف پاینار؛ رینو؛ اسلاتری و توبمن (۱۹۹۵) مقدمه درک نو فهم گرایی باشد. پاینار و همکاران در این کتاب چند موضوع مختلف موضوع علاقه نو فهم گراین
این کتاب چند موضوع مختلف موضوع علاقه نو فهم گراین نیز هست به صورت زیر مطرح می‌کنند: نقد کنترل فعالان برنامه درس. پاینار نیز مانند شوآب معتقد است که رشته برنامه درسی به تاراج رفته‌است. حوزه برنامه درسی به جای شاغلین در مدارس و شاغلین دانشگاهی رشته برنامه درسی به وسیله سیاستمداران، شرکت‌های انتشار کتاب‌های درسی و متخصصان رشته‌ها رهبری و کنترل می‌شود. پاینار در جایی دیگر می‌نویسد:نقش معلمان مدارس به کارگران اجرایی که به وسیله سیاستمداران تعلیم دیده اندتنزل یافته‌است. برگرفته از کتاب نوفهم گرایی در مطالعات
یافته‌است. برگرفته از کتاب نوفهم گرایی در مطالعات برنامه درسی دکتر مصطفی قادری نوشته ادریس رستمی-سامان مکی نقد نوفهم گرایی. نقدهای زیادی به نومفهوم گرایان وارد آمده‌است. رالف تایلر متخصص برنامه‌ریزی درسی که خود هیچ‌گاه ازنقدهای نومفهوم گرایان در امان نبوده در اواخر سال‌های زندگی(۱۹۹۴) طی مصاحبه‌ای که در دانشگاه استانفورد انجام داده به شدت مواضع نومفهوم گرایان را کوبیده‌است. در ادامه این مصاحبه را به نقل از هابات(۱۹۹۴) مرور می‌کنیم: مصاحبه با رالف تایلر: همان‌طور که ذکرشد عقلانبت تایلری نقطهٔ اصلی انتقاد
که ذکرشد عقلانبت تایلری نقطهٔ اصلی انتقاد نومفهوم گرایان بوده و هست. تایلر در دهه های۱۹۴۰تا۱۹۵۰ عقاید تازه وعلمی دربارهٔ برنامهٔ درسی ارائه کرد و نقش مهمی در شناساندن و تثبیت رشتهٔ برنامهٔ درسی ایفا کرده‌است. او در سال ۱۹۹۴فوت کرد. چندین مصاحبهٔ جامع وبسیط دربارهٔ کار و زندگی تایلر انجام شده است. از مجلهٔ فی دلتا کاپان که اولین مصاحبهٔ جامع با تایلر را در سال۱۹۷۳ انجام داد (فیشباین ۱۹۷۳) تا مصاحبهٔ طولانی که ویلیام شوبرت و آن لین لوپز شوبرت(۱۹۸۶)با تایلر انجام داده‌اند ودر۴۵۰صفحه کتاب منتشر شد. اما آخرین
داده‌اند ودر۴۵۰صفحه کتاب منتشر شد. اما آخرین مصاحبهٔ تایلر توسط هایات(۱۹۹۴) شش ماه قبل از مرگ تایلر انجام گرفت. در مصاحبهٔ بسیار مهمی که گراسیلا کوردرو آرویو در مارس۱۹۹۰در محل کار تایلر در داتشگاه استانفورد با وی انجام داده نظر تایلر در بارهٔ نومفهوم گرایی نیز پرسیده می‌شود که در اینجا تنها به آن بخش که تایلر نظر خود را دربارهٔ نومفهوم گرایی اعلام کرده‌است اکتفا می‌کنیم. برگرفته از کتاب نوفهم گرایی در مطالعات برنامه درسی دکتر مصطفی قادری. نوشته شده محمد حسین بهرامی.
مجید نجاحی (زاده ۱۳۱۳ تهران- درگذشته ۲۱ مرداد ۱۳۹۵) موسیقیدان و نوازنده سنتور ایرانی بود. زندگی. مجید نجاحی در بهمن ماه ۱۳۱۳ در تهران، در یکی از کوچه‌های اطراف میدان بهارستان دیده به جهان گشود و پس از طی دوره تحصیل ابتدایی در مدرسهٔ پروانه (که در آن با پرویز یاحقی همکلاس بود)، برای ادامهٔ تحصیل و طی دورهٔ متوسطه، در دبیرستان علمیه ثبت‌نام کرد. پس از پایان دورهٔ متوسطه، برای خدمت وظیفه به دانشکدهٔ افسری احتیاط رفت و با درجهٔ ستوانی خدمت سربازی را به پایان رساند. سپس در بانک تهران استخدام شد و بعد به ادارهٔ
سپس در بانک تهران استخدام شد و بعد به ادارهٔ برق تهران منتقل گردید. پس از طی دوران مراحل مختلف سنوات خدمت، رئیس ادارهٔ خدمات عمومی برق شمیران شد و نهایتاً در سال ۱۳۶۰ بازنشست گردید. نجاحی در روز پنجشنبه ۲۱ مرداد ماه ۱۳۹۵ در ۸۲ سالگی در تهران درگذشت. موسیقی. آشنایی با سنتور در کودکی. مجید نجاحی می‌گوید: «سال‌ها منزل ما در بهارستان بود ولی چند سالی که گذشت ما برای سکونت به دروازه شمیران آمدیم، از حسن تصادف، در همسایگی منزل جدید ما یکی از نوازندگان بسیار خوب سنتور که از تکنوازان آن زمان رادیو بود زندگی می‌کرد
که از تکنوازان آن زمان رادیو بود زندگی می‌کرد که آن شخص آقای محسن بی‌آزار بود و من با برادر وی هم سن و سال بودم و آشنا شدم و به منزل همدیگر می‌رفتیم و همین آمد و شدها بود که من با شکل و قیافه سنتور و طرز نواختن آن آشنایی ابتدایی پیدا کردم. مدت دو سال گذشت و من با توجه به علاقهٔ شدیدی که به موسیقی داشتم جرأت نمی‌کردم که به پدرم بگویم یک سنتور بخرد. به‌ناچار به نجار سر کوچه که مردی هنرمند و باذوق بود گفتم یک سنتور برای من بسازد و وی یک سنتور کوچک در مقابل دریافت مبلغی کم برایم ساخت و من با تکه سیمهایی که
دریافت مبلغی کم برایم ساخت و من با تکه سیمهایی که آقای محسن بی‌آزار در اختیارم گذاشت سیمها را روی سنتور بستم و مدت یکسال نزد خود شروع به نواختن از طریق گوش دادن به رادیو کردم، در این زمان پدرم که عشق و علاقهٔ بی‌حد مرا به موسیقی دید، برایم یک سنتور بزرگ و معمولی به مبلغ ۱۷ تومان خریداری کرد و من از این تاریخ رسماً با نواختن این ساز آشنایی پیدا کردم.» آموزش حرفه‌ای. نجاحی پس از پنج سال نواختن سنتور، با حسین قوامی آشنا شد و این آشنایی پنجره‌ای را برایش گشود و پس از چندی با احمد عبادی و مرتضی‌خان محجوبی و
و پس از چندی با احمد عبادی و مرتضی‌خان محجوبی و نورعلی‌خان برومند و استادان دیگر آشنا و از وجود آنها بهره گرفت. او شدیداً تحت تأثیر نوازندگی محجوبی قرار گرفت و سعی کرد از سبک و سیاق نوازندگیش استفاده نماید و با ردیفها و گوشه‌ها و دستگاه‌های موسیقی ایرانی آشنا شود. فعالیت در رادیو. مجید نجاحی، در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت داود پیرنیا برای شرکت در برنامه گلها رفت. نحوهٔ دعوت پیرنیا از وی چنین بود که روزی نجاحی در منزل عبدالعلی وزیری مهمان بود و در منزل وی سنتور می‌زده که پیرنیا بلافاصله از او برای اجرای برنامه
می‌زده که پیرنیا بلافاصله از او برای اجرای برنامه دعوت می‌کند و پس از امتحانی که توسط چند استاد از او می‌شود در گلهای‌جاویدان شمارهٔ ۲۰ به اتفاق عبدالعلی وزیری شرکت و این برنامه در دستگاه «همایون» بود. پس از این برنامه بود که در گلهای گوناگون پیرنیا همراه با اساتید بزرگ آواز چون: حسین قوامی، اکبر گلپایگانی، محمود خوانساری، ایرج، عبدالوهاب شهیدی و بسیاری از خوانندگان گلها شرکت مستمر داشت. نجاحی در برنامه‌های دیگر رادیو نیز فعالیت داشته از جمله: تکنوازی سنتور و برنامه تکنوازان و چند سالی هم به اتفاق مهندس
و برنامه تکنوازان و چند سالی هم به اتفاق مهندس همایون خرم برنامه موسیقی اصیل ایرانی را از برنامهٔ دوم رادیو (اف.ام) اجرا می‌کرد. سفرهای خارجی. وی برای شناساندن موسیقی اصیل و سنتی ایران، به خصوص سنتور که یک ساز ملی است مسافرتهای فراوانی به کشورهای: آلمان، آمریکا، انگلستان، ایتالیا، ترکیه، افغانستان، بحرین و کویت نمود.
جوزپه سنت‌آگوستینو (زاده ۱۸ مارس ۱۹۰۱ در میلان، درگذشته ۱ آوریل ۱۹۵۵ در میلان) مهاجم و مربی سابق باشگاه آ.ث. میلان است. در لیست گلزنان میلان او با مجموع ۱۰۶ گل زده در رده هشتم قرار دارد.
جمهوری فلورانس دولت شهری بود که مرکز آن شهر فلورانس واقع در استان توسکانی ایتالیای کنونی بود. این جمهوری در سال ۱۱۱۵ در زمانی که مردمی که در فلورانس حضور داشتند برضد مارک توسکانی پس از مرگ ماتیلدای توسکانی شورش کردند، پایه‌گذاری شد. فلورانسی‌ها کمونه را در کاخ ماتیلدا بنا نهادند. جمهوری توسط شورایی موسوم به سینیوریه اداره می‌شد. این شورا هر دو ماه یک بار توسط فلورانسی‌ها انتخاب می‌شد. در سده‌های ۱۴ و ۱۵ میلادی جمهوری فلورانس از مراکز بانکداری اروپا و خاستگاه نوزایی بود. چهره‌های برجسته ادبی و هنری متعددی در
نوزایی بود. چهره‌های برجسته ادبی و هنری متعددی در این جمهوری ظهور کردند نظیر دانته آلیگیری، فرانچسکو پترارک و لئوناردو دا وینچی. سده دوازدهم و سیزدهم. جمهوری فلورانس در سده‌های دوزادهم و سیزدهم به تدریج قوی‌تر و پرجمعیت‌تر شد. اما صلح و آرامشی که در صد سال نخست ایجاد جمهوری برقرار بود، در سال ۱۲۱۶ با بروز جنگ بین دسته اشرافی ها (گیبلین‌ها) و توده گرایان (گوئلف‌ها) برهم خورد. در حالی که در نیمهٔ نخست سدهٔ سیزدهم قدرت بیشتر در اختیار گیبلین‌ها بود، در ابتدای نیمه دوم گوئلف‌ها آن را تصاحب کردند. این گروه در
نیمه دوم گوئلف‌ها آن را تصاحب کردند. این گروه در راستای سیاست تجاری خود، از سال ۱۲۵۲ سکه فلورین را ضرب کردند که در تمام اروپا و خاور نزدیک رواج یافت. اما آنها در سال ۱۲۶۰ در نبرد مونتاپرتی از گوبلین‌ها شکست خوردند و قدرت را از دست داند و گوبلین‌ها بسیاری از اقدامات گوئلف‌ها را از بین بردند. به هر حال اقتصاد جمهوری فلورانس در نیمه دوم سده سیزدهم به اوج خود رسید و طبقه تجاری شکل گرفت و بانکداری قدرت گرفت. از دهه آخر سده سیزدهم فلورانس به جایگاه مرکز بانکداری اروپا بدل شد و در نتیجه در سده چهاردهم فلورین
اروپا بدل شد و در نتیجه در سده چهاردهم فلورین تبدیل به پول رایج اروپای غربی شد. در سده چهاردهم نبرد و رقابت خصمانه گوئلف‌ها و گوبلین‌ها ادامه یافت و به علت رکود اقتصادی در اروپا، بانکداران در ۱۳۴۰ ورشکست شدند. اما در همین سده ادبیات فلورانس اوج گرفت و دانته، فرانچسکو پترارک و جووانی بوکاچیو ظهور کردند. آنها لهجه توسکانی را که بعداً تبدیل به زبان ایتالیایی رایج شد در آثار خود مورد استفاده قرار دادند.
فردریک ثوردندال (زاده ۱۱ فوریه ۱۹۷۰) نوازنده سوئدی گیتار لید گروه مشوگا است. او به همراه نوازنده گیتار ریتم گروه مشوگا، مورتن هاگسترم، در رتبه ۳۵ام ۱۰۰ گیتاریست بزرگ تمام دوران مجله دنیای گیتار قرار گرفته‌اند.
سسیل دو فرانس (زاده ۱۷ ژوئیه ۱۹۷۵) بازیگر بلژیکی است. او بلژیک را در ۱۷ سالگی ترک و به پاریس رفت و در آنجا دو سال نزد بازیگر فرانسوی ژان پل دنیزون، دستیار کارگردان بریتانیایی پیتر بروک، تئاتر آموخت. او سپس بمدت سه سال از ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸ در آکادمی بازیگری ENSATT (École Nationale Supérieure des Arts et Techniques du Théâtre) در Département Comédie ابتدا در مدرسهٔ بازیگری Rue Blanche پاریس و سپس در لیون دورهٔ بازیگری را گذراند. او توسط دومینیک بسنهارد کشف شد و در فیلمهای معروف فرانسوی مانند L'Art (délicat) de la
فیلمهای معروف فرانسوی مانند L'Art (délicat) de la séduction (۲۰۰۱) و Irène (۲۰۰۲) ظاهر شد. موفقیت بین‌المللی او در سال ۲۰۰۳ با فیلم ترسناک High Tension بدست آمد. او نظر تهیه‌کنندگان هالیوود را به خود جلب کرد و خیلی زود در سال ۲۰۰۴ اولین نقش اصلی خود را در فیلم هالیوودی دور دنیا در ۸۰ روز بدست آورد که در آن در کنار جکی چان و استیو کوگان بازی کرد. همچنین در سال ۲۰۱۹ او در فیلم آینده وس اندرسون به نام The French Dispatch بازی کرد. سسیل دو جایزه سزار برای آینده دارترین بازیگر زن در سال ۲۰۰۲ و بهترین بازیگر نقش
دارترین بازیگر زن در سال ۲۰۰۲ و بهترین بازیگر نقش مکمل زن را در سال ۲۰۰۵ از آن خود کرد. در سال ۲۰۱۴، وی مجری سی و نهمین مراسم اهدای جوایز سزار بود. او برای عضویت در هیئت داوران بخش سینما و فیلم‌های کوتاه جشنواره فیلم کن ۲۰۱۵ انتخاب شد. او همچنین به عنوان یکی از اعضای هیئت داوران بخش اصلی مسابقه شصت و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین انتخاب شد. همسر سسیل دو فرانس موسیقیدانی بنام گیوم سیرون است که از وی دو فرزند بنامهای لینو و جوی دارد. از فیلم‌های معروف او می‌توان به فیلم‌های "آخرت" و "دور دنیا در ۸۰
او می‌توان به فیلم‌های "آخرت" و "دور دنیا در ۸۰ روز" اشاره کرد. فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که سسیل دو فرانس در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
کشتار ارمنی – تاتار، کشتاری است که توسط تاتارها(در سده بیستم اقوام مسلمان قفقاز را تاتار می‌نامیدند) به تحریک و با حمایت روسیه تزاری بین سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۶ علیه ارمنیان صورت گرفت. تاریخ. در نظام اداری و حکومتی که پس از چیرگی روس‌ها بر قفقاز اعمال شد، تنها اصلی که هیچ‌گاه مورد ملاحظه و توجه قرار نداشت، تقسیم منطقه به نوعی از حوزه‌های اداری بود که با ترکیب قومی و فرهنگی منطقه همخوانی داشته باشد. بلکه برعکس، مقامات روس از هر گونه تدبیری که به تنش‌های قومی در میان اتباع امپراتوری دامن می‌زد خرسند بوده و در
میان اتباع امپراتوری دامن می‌زد خرسند بوده و در بسیاری مواقع از این موضوع به نفع تداوم حاکمیت خویش استفاده کردند. تغییر و تحولات اداری مناطق ارمنی‌نشین قفقاز در این دوره نمونه روشنی است از خط مش مذکور. روس‌ها ضمن تعطیلی مدارس و موسسات فرهنگی ارمنیان و توقیف اموال کلیسای ارمنستان و گرجستان، سعی کردند با اعطای یک رشته مزایای اداری برای مسلمان‌ها، اقوام و ملل قفقاز را بر ضد یکدیگر تحریک کنند. زمینه سیاسی و اجتماعی نیز مساعد بود. بدین ترتیب نهضت اجتماعی گسترده‌ای که در سراسر روسیه به صورت انقلاب ۱۹۰۵ میلادی
که در سراسر روسیه به صورت انقلاب ۱۹۰۵ میلادی بروز کرد، در قفقاز سریعاً به یک جنگ و جدل داخلی ارمنی‌ها و مسلمان‌ها تبدیل شد که نهضت را به شکست و نابودی کشاند. کشتار ارمنیان. دولت تزاری که بر اثر جنگ با ژاپن و در نتیجه هیجان‌های انقلابی (انقلاب روسیه (۱۹۰۵))، که پس از شکست‌های منچوری (جنگ روسیه و ژاپن) در سرتاسر کشور احساس می‌شد ضعیف شده بود، تصمیم گرفت به کشتار دست بزند. آنهم به کشتار با واسطه تا مقاومت ارمنیان را درهم بشکند. «سن پترزبورگ حس تعصب کهنه پرستی تاتارها را علیه ارمنیان برانگیخت و به آنان اشاره
تاتارها را علیه ارمنیان برانگیخت و به آنان اشاره کرد که کشتار را آغاز کنند.» دسته‌های تاتار که به وسیلهٔ مقامات دولتی روس مسلح شده بودند در ماه فوریه سال ۱۹۰۵ به جان ارمنی‌های قفقاز جنوبی افتادند. کشتارها و غارت‌های بسیار شدیدی در نیمه‌های ماه فوریه در باکو روی داد. چند نفر از روشنفکران تاتار، از جمله احمد آغایف مشهور که بعدها در ترکیه نقش مهمی در نهضت (پان تورانیسم) بازی کرد، تبدیل به آلت بی‌اراده‌ای در دست مقامات روسی شدند و از طرف آنان مأموریت یافتند که این کشتارها را راه بیندازند. همینکه تاتارها
که این کشتارها را راه بیندازند. همینکه تاتارها کشتارها را آغاز کردند عمال حاکم روس که همدست تاتارها بودند از مداخله در این ماجرا خودداری کردند و نیروهای انتظامی و لشکری را در پستها و پادگانهای خود نگاه داشتند تا میدان را برای کشتار ارمنی‌ها توسط تاتارها باز بگذارند. هدف دولتمردان تزاری این بود که مقاومت ارمنیان را در برابر سیاست روسی کردن آنان درهم بشکنند و به آنان یاداور شوند که در میان توده‌های مسلمان متعصبی قرار گرفته‌اند و تنها روسیه می‌تواند امنیت جانی و مالی آنان را تضمین کند مشروط براینکه از این پس
و مالی آنان را تضمین کند مشروط براینکه از این پس در برابر دولت رفتار رعایای فقیر و مطیع را داشته باشند. نبرد با تاتارها. نیروهای فدایی ارمنی که به منظور دفاع از ارمنی‌های عثمانی به علت کشتارهای ۱۸۹۴–۱۸۹۶ به ارمنستان غربی اعزام شده بودند به مبارزان ارمنی در قفقاز پیوستند. برخلاف انتظار و برنامه‌ریزی شده توسط مقامات روسی و تاتارها، ارمنیان پس از سپری شدن لحظات اول غافلگیری و کشتارهای گسترده به دور حزب فدراسیون انقلابی ارمنی که تنها هدفش محافظت از ارمنیان ساکن در باکو و دیگر شهرهای قفقاز در مقابل حملات
ساکن در باکو و دیگر شهرهای قفقاز در مقابل حملات تاتارها بود جمع شدند و مبارزه برای حفظ بقای ملی خود را آغاز کردند. آرمن گارو در تفلیس، نیکول دومان در باکو، درو و خچو در ایروان و سرگیس مهرابیان در شوشی، دست به یک مقاومت مسلحانه در برابر تهاجم تاتارها زدند. حملات علیه ارمنیان باکو در ۱۹ فوریه ۱۹۰۵ میلادی آغاز و در روزهای ۲۰ و ۲۱ فوریه صورت یک کشتار واقعی به خود گرفت. ارمنیان خواستار حمایت مقامات روسی شدند، لیکن مقامات مذکور که در واقع همدست تاتارها بودند از دخالت در این امر خودداری کردند. ویکتور برار در کتاب
در این امر خودداری کردند. ویکتور برار در کتاب خود این گونه می‌نویسد که: پلیس و نظامیان روسی که تا به آن لحظه به عنوان تماشاچیان بی‌طرف ناظر صحنه نبرد بودند به پیروی از نقش محرکی که نقش مقامات دولت تزاری بود، و تا وقتی که به نظر می‌رسید تاتارها برنده‌اند حالت بی‌طرف به خود گرفته بودند، از آن حالت بدرآمدند، با پیشرفت حمله متقابل ارمنی‌ها ناچار به دخالت شدند و قبول کردند که دوباره نظم را برقرار سازند. فدراسیون انقلابی ارمنی عمل دفاعی و انتقام‌جویی خود را با کشتن «ناکشیدزه» حاکم باکو، که معلوم شد یکی از عوامل
«ناکشیدزه» حاکم باکو، که معلوم شد یکی از عوامل اجرای سیاست شوم سن پترزبورگ است، تکمیل نمود. در تفلیس که پایتخت قفقاز جنوبی بود دفاع ارمنی‌ها به رهبری آرمن گارو پاسدرماجیان به پیروزی کامل انجامید. در ظرف مدت هفت روز نبرد، پانصد فدایی ارمنی، ۱۵۰۰ تاتار مسلح را به عقب‌نشینی واداشتند و تلفات سنگینی بر آنان وارد آوردند. برطبق گفته حزب داشناک و کمیته مشترک روس و تاتار، ۲۰۵ ارمنی، کشته شدند و ۱۲۱ نفر مجروح؛ که (۷ زن، ۲۰ کودک و ۱۳ سالمند)، در بین کشته شدگان بودند و ۱۱۱ تاتار، کشته شده و همچنین، ۱۲۸ نفر مجروح شدند.
۱۱۱ تاتار، کشته شده و همچنین، ۱۲۸ نفر مجروح شدند. چنین بود داستان کشتارهای ۱۹۰۵ میلادی این کشتارها با شکست پر سروصدایی برای دسته‌های ارتجاعی روس به پایان رسید، و آنان خود را نه تنها در چشم ارمنیان بلکه در نظر ملت خودشان و در برابر افکار عمومی اروپایی نیز بی آبرو کردند.
دسته برادران نام گروهی از بازیگران مرد فیلم‌های کمدی آمریکایی است. فیلم‌های کمدی این گروه معمولاً از اواخر دهه ۱۹۹۰ به بعد جزء پرفروش‌ترین فیلم‌های کمدی هالیوود محسوب می‌شود. در حال حاضر این گروه شامل این بازیگران می‌شود: بن استیلر، جک بلک، اوون ویلسون، لوک ویلسون، ویل فرل، وینس وان و استیو کارل. این اصطلاح برای اولین بار در ژوئن ۲۰۰۴ و در مقاله یواس‌ای تودی به کار رفت و از آن به بعد بود که سایر رسانه‌ها نیز از ان به کرات استفاده کردند. البته نام این فیلم اشاره‌ای به دار و دسته موش‌ها نیز دارد که پیش‌تر
اشاره‌ای به دار و دسته موش‌ها نیز دارد که پیش‌تر وجود داشت.
بنیاد سایبورگ یک سازمان ناسودبر است که در سال ۲۰۱۰ توسط نیل هاربیسون یک فعال سایبورگ و هنرمند و همکار طولانی مدتش مون ریباس تأسیس شد. این بنیاد یک مؤسسه برای پژوهش، ایجاد و ترویج پروژه‌های مربوط به توسعه و ایجاد حواس و ادراک جدید با استفاده از تکنولوژی به بدن انسان است. بنیاد سایبورگ اولین بار در پارک علم و فناوری Tecnocampus واقع در شهر ماتارو در استان بارسلون در کشور اسپانیا ایجاد شد ولی هم‌اکنون در مرکز شهر بارسلون قرار دارد. این بنیاد با چندین مؤسسه، دانشگاه و مراکز تحقیقاتی در سراسر دنیا همکاری می‌کند.
و مراکز تحقیقاتی در سراسر دنیا همکاری می‌کند. مأموریت این بنیاد کمک به انسان‌ها برای تبدیل شدن به سایبورگ و ترویج استفاده از سایبرنتیک به عنوان بخشی از بدن انسان و دفاع از حقوق سایبورگ‌ها است. این بنیاد افزونه‌های سایبرنتیک نمی‌فروشد و معتقد است که Eyeborgها و دیگر افزونه‌های سایبرنتیک باید به عنوان قسمت‌های بدن تلقی شوند نه به عنوان دستگاه، و بنابراین هرگز نباید فروخته شوند. درعوض آن‌ها مردم را تشویق به ساخت افزونه‌های سایبرنتیک و حسی برای خود می‌کنند.
باند صورتی (به هندیgulabī ،गुलाबी، یعنی صورتی) گروهی ۱۴۰ هزار نفری از زنان هندی است که با بی‌عدالتی علیه زنان -از قبیل خشونت جنسی و جسمی، بی‌سوادی، ازدواج در سن پایین، زورگویی خانواده شوهر و نابرابری اجتماعی- مبارزه می‌کنند. فعالیت این گروه در ایالت اوتار پرادش هند متمرکز است. لفظ صورتی برای این گروه به این علت استعمال می‌شود که آنها از ساری‌های صورتی استفاده می‌کنند.شیوه آنها به این طریق است که با چماق در داخل پاسگاه‌های پلیس و دیگر ادارات دولتی تجمع کرده و اجازه ورود و خروج را به کسی نمی‌دهند تا به
کرده و اجازه ورود و خروج را به کسی نمی‌دهند تا به خواسته‌شان برسند.
زورو مجموعه تلویزیونی آمریکایی، در ژانر اکشن-ماجرایی، وسترن و درام است. این مجموعه تلویزیونی بر اساس شخصیت زورو ساخته شده و محصول سال ۱۹۵۷ آمریکاست و تهیه‌کنندگی ان را شرکت والت دیزنی بر عهده داشت. مجموعه تلویزیونی زورو شامل ۷۸ قسمت ۲۵ دقیقه‌ای و ۴ قسمت ۵۰ دقیقه‌ای می‌شود و در مجموع دو فصل دارد. خالق "زورو"، نویسنده‌ای به نام جانستون مک‌کالی است. در ایران، این مجموعه تلویزیونی نخستین بار، از سال ۱۳۵۵ تا ۱۳۵۷ خورشیدی، با دوبلهٔ فارسی از تلویزیون ملی ایران پخش شد.
هنری کالوین (زاده ۲۵ می ۱۹۱۸ - درگذشته ۶ اکتبر ۱۹۷۵) بازیگر آمریکایی بود. وی متولد شهر دالاس در ایالت تگزاس است. کالوین پیش از شروع بازیگری، در دانشگاه متودیست جنوبی مشغول به تحصیل بود. وی را بخاطر نقش‌آفرینی در زورو در نقش گروهبان گارسیا می‌شناسند.
جین شلدن (زاده ۱ فوریه ۱۹۰۸ - درگذشته ۱ می ۱۹۸۲) بازیگر آمریکایی بود. شلدن بخاطر نقشش در سریال زورو شناخته می‌شود. در سریال مذکور وی نقش خدمتکار دون دیگو را بازی می‌کرد.
کودتای ۱۹۶۶ سوریه، سه سال پس از کودتای حزب بعث در سوریه رخ داد. علت این کودتا کشمکش بین طبقه جوان و مسن حزب بعث سوریه به دلایلی چون فساد و ضعف بود. در واقع این کودتا، عصیان نسل جوان حزب بعث بود. متعاقب این کودتا میشل عفلق و امین الحافظ سرنگون و حافظ اسد، وزیر دفاع شد.
کودتای ۱۹۶۳ سوریه که در تاریخ‌نگاری بعثی از آن با عنوان انقلاب ۸ مارس () نیز یاد می‌شود، کودتایی نظامی بود که موجب تسلط حزب بعث سوریه بر حکومت شد. طراحی و برنامه‌ریزی این کودتا توسط حزب بعث عراق صورت گرفته بود. از اعضای کلیدی این کودتا که در طراحی آن شرکت داشتند و بعد از پیروزی نیز در حکومت بر سوریه نقش اصلی را داشتند می‌توان حافظ اسد، محمد عمران و صلاح جدید را نام برد. پیش زمینه‌های کودتا. رویدادهای منتهی به کودتا. سوریه مدرن که به جغرافیای کنونی شناخته می‌شود توسط ملک فیصل یکم و تحت عنوان پادشاهی عربی
می‌شود توسط ملک فیصل یکم و تحت عنوان پادشاهی عربی سوریه در ۱۹۲۰ میلادی بنیان‌گذاری شد. این ایالت به عنوان یک پادشاهی جدید عرب، و نه فقط سوری، بنیان‌گذاری شده بود و سیاست‌های ملی‌گرایی عرب و پان‌اسلامیسم را پشتیبانی می‌کرد. با وجود این که بریتانیا که پس از جنگ جهانی اول به ایجاد این دولت کمک کرد، با فرانسه به توافقنامه مخفیانه ای دست یافت که منجر به تأسیس مستعمره سوری-لبنانی فرانسه شد. بدین ترتیب این منطقه به یکی از مستعمرات فرانسه تبدیل شد، اکثریت مردم سوریه از این وضعیت ناراضی بودند و حضور فرانسه در
سوریه از این وضعیت ناراضی بودند و حضور فرانسه در کشورشان را امپریالیسم اروپاییان می‌دانستند. در این برهه تلاش‌های بسیاری برای بازپس‌گیری هویت ملی سوریه توسط حزب سوسیال ناسیونالیست سوری، طرفداران کمونیسم و اسلام‌گرایان صورت گرفت. با این وجود اکثریت مردم سوریه همچنان خود را به عنوان اعراب می‌شناختند تا سوری‌ها. حکومت قیومیتی فرانسه به شکل ارباب‌رعیتی بود و تا حدی به فرم لیبرالیسمی اداره می‌شد. این شکل از حکومت در سوریه تا تشکیل جمهوری متحد عربی ادامه داشت. این سیستم یک جامعه طبقه ای با سبک زندگی‌های بسیار
این سیستم یک جامعه طبقه ای با سبک زندگی‌های بسیار متفاوت شهری و روستایی است ایجاد کرده بود. بر اساس یک تخمین حدود ۳ هزار خانواده سوری مالک نیمی از خاک این کشور بودند. طبقه متوسط این کشور سهم بسیار کمتری از این مقدار داشتند و حدود دو سوم دهقانان در زمین‌هایی کار می‌کردند که متعلق به آنان نبود. همچنین درآمد حاصل از کشاورزی نیز بسیار نا عادلانه تقسیم می‌شد به صورتی که ۵۰ درصد از آن نصیب ۲ درصد جامعه شامل قشر سرمایه‌دار بودند می‌شد، ۲۵ درصد آن برای بازرگانان و صاحبان زمین‌ها که ۱۸ درصد جمعیت بودند و باقی آن هم
زمین‌ها که ۱۸ درصد جمعیت بودند و باقی آن هم به ۸۰ درصد دیگر جامعه که مردمی فرودست بودند می‌رسید. در سال ۱۹۴۶ به دلیل اولتیماتوم بریتانیا به فرانسه قیومیت فرانسه بر سوریه منحل شد و بدین ترتیب سوریه در ۱۷ آوریل ۱۹۴۶ به کشوری مستقل بدل شد. با این وجود همان افرادی که در زمان قیومیت بر سوریه حکومت می‌کردند بر سر قدرت باقی ماندند و به همان شیوه قبلی بر این کشور حکمرانی کردند. شکست در جنگ ۱۹۴۸ عراب و اسرائیل منجر به برکناری این افراد و ورود ارتش به سیاست این کشور شد. بدین ترتیب حسنی الزعیم به عنوان اولین دیکتاتور
بدین ترتیب حسنی الزعیم به عنوان اولین دیکتاتور کشور تازه تأسیس سوریه در سال ۱۹۴۹ به قدرت رسید در دوران حکومت الزعیم عملاً اداره حکومت در دست ادیب شیشکلی بود که او توانست در سال ۱۹۵۳ الزعیم را کنار زده و حکومت نظامی-دیکتاتوری خود را رسماً آغاز کند. حکومت نظامیان برسوریه که تا زمان نابودی الیگارشی در این کشور پابرجا بود موجب شده بود قشر متوسط و متوسط به پایین جامعه توان حضور در عرصه سیاست را پیدا نکنند. در این محیط اجتماعی منجر به گسترش ایدئولوژی بعثیسم شد. جنبش عربی بعث در دهه ۱۹۴۰ میلادی توسط میشل عفلق و
جنبش عربی بعث در دهه ۱۹۴۰ میلادی توسط میشل عفلق و صلاح‌الدین بیطار و کمک افرادی همچون زکی ارسوزی و وهیب الغانم سوری به وجود آمده بود. در سال ۱۹۵۳ اکرم حورانی حزب سوسیالیست عرب را تأسیس کرد که بعد تر از ادغام این حزب با حزب عرب بعث حزب عربی سوسیالیستی بعث تشکیل شد. اکثریت نمایندگان حزب بعث که در سال ۱۹۴۷ برای اولین بار انتخاب شدند نخبگان و روشنفکران طبقه متوسط بودند. در دهه ۱۹۵۰ تلاش حزب به دست آوردن اکثریت آرای قشر متوسط بود. با این حال، حزب بعث حزبی مختص به طبقه متوسط نبود و از همان ابتدا مبلغانی در بین
به طبقه متوسط نبود و از همان ابتدا مبلغانی در بین قشر فقیر و روستانشین عرب نیز داشت. در سال ۱۹۵۶ حزب بعث اولین اعتراضات کارگری تاریخ سوریه را به جریان انداخت. در این دوران که حزب قدرت و طرفداران بسیاری پیدا کرده بود سران این حزب شروع همسو کردن قبایل عرب با اهداف خود کردند. حال حزب بعث برسر یک دوراهی بزرگ قرار داشت: به دست گرفتن قدرت طی انتخابات یا به واسطه زور و خشونت. با توجه به احتمال زیاد تقلب در انتخابات اکثر اعضای حرب با تصاحب قدرت به واسطه عملیات نظامی موافق بودند. قبل از تصاحب قدرت اعضای حزب برسر
موافق بودند. قبل از تصاحب قدرت اعضای حزب برسر موضوع اتحاد با جمال عبدالناصر در صورت پیروزی برای تشکیل جمهوری متحد عربی به توافق رسیده بودند. تشکیل جمهوری متحد عربی موجب اتحاد مصر و سوریه می‌شد و ممکن بود به سبب این اتحاد حزب بعث منحل شود ولی در سال ۱۹۶۱ بر اثر کودتای نظامی در سوریه این اتحاد از بین رفت. تشکیل و انحلال جمهوری متحد عربی برای حزب بعث بسیار گران تمام شد به گونه ای که اعضای حزب به چند دستهٔ طرفداران و مخالفان اتحاد و طرفداران و مخالفان رهبری سران قبایل تقسیم شدند. در سال ۱۹۶۲ عفلق کنگره ای در
قبایل تقسیم شدند. در سال ۱۹۶۲ عفلق کنگره ای در حزب تشکیل داد و حزب بعث را دوباره و با ساختار جدید بنیان نهاد. شاخه‌های متعدد به وجود آمده دستورالعمل‌های حزب را دنبال نمی‌کردند و به شدت مخالف عقاید پان‌عربیسم شده بودند و تبدیل سوسیالیست‌های رادیکال گشته بودند. کمیته نظامی که انقلاب ۸ مارس را راه اندازی کرد متشکل از همین افراد بود. طراحی عملیات. در سال ۱۹۶۲ شاخه نظامی حزب بعث سوریه شروع به برنامه‌ریزی برای به دست آوردن قدرت به واسطه کودتای نظامی کرد. بدین ترتیب کمیته نظامی بعث تصمیم گرفت که با تصرف دو پایگاه
کمیته نظامی بعث تصمیم گرفت که با تصرف دو پایگاه نظامی مهم الکسوه و قطنا، دانشکده افسری حمص و ایستگاه رادیویی دمشق این کودتا را عملیاتی کنند. به منظور موفقیت‌آمیز بودن کودتا کمیته باید با تعدادی از فرماندهان ارتش سوریه توافق می‌کرد. با فروپاشی جمهوری متحد عربی بسیاری از فرماندهان ارتش سوریه اخراج یا مناطق دور افتاده تبعید شده بودند این موضوع زمینه را برای متحد شدن این فرماندهان با کمیته نظامی بعث و تلاش برای ساقط کردن نظام را هموار تر می‌کرد. در آن دوران فرماندهان ارتش سوریه به پنج جناح تقسیم می‌شدند که
فرماندهان ارتش سوریه به پنج جناح تقسیم می‌شدند که عبارت بودند از جناح دمشقی که طرفداران قیومیت فرانسه بودند، طرفداران اکرم حورانی، ناصرگرایان، بعثی‌ها و دستهٔ مستقل‌ها. جناح دمشقی‌ها که از ناظم قدسی حمایت می‌کردند رقیب اصلی کمیته بودند همچنین جناح حامیان حورانی نیز به دلیل مخالفت با عقاید پان‌عربیسم دشمن کمیته به‌شمار می‌رفتند. در سمت دیگر ناصری گرایان با تشویق جمال عبدالناصر به منظور تأسیس مجدد جمهوری متحد عربی با حزب بعث متحد شدند. اتحاد ناصری گرایان و بعثی‌ها به آن‌ها کمک کرد تا به صورت مخفیانه با سرهنگ