payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و بیکاری به ۲۰ درصد افزایش یافت). علاوه بر این تورم در سال ۱۹۷۴ به ۳۷۵ درصد رسید-بالاترین میزان در جهان و تقریباً دو برابر اوج آن در دوره آلنده. در جریان رکود ۱۹۸۲–۱۹۸۳ , برونداد واقعی اقتصادی ۱۹٪ کاهش یافت، و بیشتر بازیابی و رشد بعدی پس از این که پینوشه از قدرت کنار رفت که سیاست‌های اقتصادی با جهت‌گیری بازار بیشتر تحکیم شدند به وقوع پیوستند. از سال ۱۹۸۵، با وزیر مالیه شدن هرنان بوچی، تمرکز سیاست‌های اقتصادی به سوی زیادتر شدن دارایی‌ها از بدهی‌ها و رشد اقتصادی منتقل شد. صادرات سریعاً رشد کرد و بیکاری پایین
منتقل شد. صادرات سریعاً رشد کرد و بیکاری پایین رفت، به هر روی فقر همچنان مشکل قابل توجهی بود و ۴۵ درصد از جمعیت شیلی در ۱۹۸۷ زیر خط فقر بودند. بوچی در کتاب "La transformación económica de Chile: el modelo del progreso خود" در ۱۹۹۰ در خصوص این تجربه اش نوشت. پاتریسیو ایلوین که به تازگی به قدرت رسیده بود برنامه «رشد و انصاف» را پیش گرفت و بر ادامه آزادسازی اقتصادی و همچنین کاهش فقر تأکید کرد. بین ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، فقر از ۴۰ درصد جمعیت به ۲۰ درصد جمعیت کاهش یافت. ۶۰ درصد از این کاهش را می‌توان به رشد جی دی پی
۶۰ درصد از این کاهش را می‌توان به رشد جی دی پی منتسب کرد و ۴۰ بقیه را به سیاست‌های اجتماعی. توافق‌های تجارت آزاد. دولت‌های پی در پی شیلی فعالانه در پی توافق‌های آزادسازی تجارت بوده‌اند. این فرایند در دهه ۱۹۷۰ شروع شد، که پینوشه تعرفه واردات را به ۱۰٪ کاهش داد. پیش از آن، شیلی یکی از حفاظت گراترین اقتصادهای جهان بود، و در بین ۷۲ کشور در یک گزارش سالانه ۱۹۷۵ مؤسسه کیتو و مؤسسه فریزر در رتبه ۷۱ قرار داشت. در دهه ۱۹۹۰، شیلی با کانادا، مکزیک، و آمریکای مرکزی قراردادهای تجارت آزاد امضا کرد. شیلی همچنین با
قراردادهای تجارت آزاد امضا کرد. شیلی همچنین با ونزوئلا، کلمبیا و اکوادور توافق‌های تجارت ترجیحی بست. توافق انجمنی با مرکوسور - آرژانتین، برزیل، پاراگوئه و اوروگوئه- در اکتبر ۱۹۹۶ اجرایی شد. شیلی با ادامه دادن استراتژی توسعه با جهت‌گیری صادراتی خود، در سال ۲۰۰۲ توافق‌های تجارت آزاد تاریخ سازی با اتحادیه اروپاو کره جنوبی بست. شیلی به عنوان عضو سازمان همکاری‌های اقتصادی آسیا–پاسفیک (APEC) در تلاش برای تقویت پیوندهای تجاری خود با بازارهای آسیایی است. در راستای این هدف، در سال‌های اخیر با نیوزیلند، سنگاپور،
این هدف، در سال‌های اخیر با نیوزیلند، سنگاپور، برونئی، هند، چین و اخیراً با ژاپن توافقات تجارت امضا کرده. در سال ۲۰۰۷، شیلی با استرالیا، تایلند، مالزی و چین مذاکرات تجاری برگزار کرد. اقتصاد کنونی شیلی. بنا بر شاخص آزادی اقتصادی ۲۰۱۵ (از بنیاد هریتج، مؤسسه فریزر و WSJ), اقتصاد شیلی هفتمین آزادترین اقتصاد جهان است. شیلی در میان ۲۹ کشور قاره آمریکا از این نظر اول است و بیش از یک دهه است از رهبران منطقه ای بوده‌است. رشد تولید ناخالص ملی سالانه شیلی ۳٬۲٪ در سال ۲۰۰۸ بوده و از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ میانگین ۴٫۸٪
در سال ۲۰۰۸ بوده و از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ میانگین ۴٫۸٪ داشته‌است. درصد کل درآمد ۲۰٪ ثروتمندترین جمعیت شیلی در سال ۲۰۰۶ ۵۶٫۸٪ بود در حالی که درصد کل درآمد ۲۰٪ فقیرترین جمعیت شیلی ۴٫۱٪ بود، و ۶۰٪ میانی جمعیت ۳۹٫۱٪ کل درآمد را داشتند. شاخص جینی (سنجه توزیع درآمد) شیلی در ۲۰۰۶، ۵۲٫۰ بود، در مقایسه با ۲۴٫۷ دانمارک (عادلانه‌ترین توزیع) و ۷۴٫۳ نامیبیا (ناعادلانه‌ترین توزیع). شیلی عمیق‌ترین شکاف نابرابری را در بین کشورهای عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی داشت.
نرم‌افزار کاربردی مشاوره رأی‌دهی، به انگلیسی (voting advice application یا voting aid application)، به اختصار (VAA) یک نرم‌افزار اینترنتی است که به رأی دهندگان کمک می‌کند تا نزدیکترین حزب یا سیاستمدار به نظر آنها را پیدا کنند. این نرم‌افزارها پدیده نوینی در کارزارهای انتخاباتی مدرن محسوب می‌شوند.
کتاب بهشت برین حقیقت دارد (به انگلیسی: Proof Of Heaven)توسط دکتر ایبن الکساندر سوم نویسنده و جراح مغز و اعصاب نگاشته شده‌است. دربارهٔ کتاب. این کتاب شرح تجربه نزدیک به مرگ او در دوران هفت روز کما است.و در سال ۲۰۱۲ مدت چهار هفته رتبهٔ پرفروش‌ترین کتاب را در مجله نیویورک تایمز کسب کرد نویسنده در توضیح تجربه‌اش فرضیه‌های متعددی را در نظر می‌گیرد و از لحاظ علمی موثق بودن آن را اثبات می‌کند. ایبن الکساندر بر طبق آنچه برایش پیش آمد می‌گوید که «قبل از این تجربه نمی‌توانست دانش خود را دربارهٔ مغز و عصب‌شناسی با
نمی‌توانست دانش خود را دربارهٔ مغز و عصب‌شناسی با اعتقاد به بهشت، روح و خدا تطبیق دهد اما امروز معتقد است که سلامت کامل هنگامی است که ما دریابیم خدا و روح واقعیت دارند و مرگ پایان موجودیت ما نیست، بلکه تنها یک انتقال است.» ایبن الکساندر در کتابش شرح می‌دهد که به عنوان جراح مغز همواره با بیماران در حال مرگ سروکار داشته‌است و داستان‌هایی دربارهٔ تجربیات نزدیک به مرگ از آنها شنیده بوده‌است. با اینکه این گونه داستان‌ها بسیار شگفت‌انگیز بودند ولی از نظر او که چندین دهه از زندگی‌اش را در محیط علمی گذرانده بود،
دهه از زندگی‌اش را در محیط علمی گذرانده بود، تجربیات نزدیک به مرگ خیال‌پردازیی بیش نبودند. تا اینکه در سال ۲۰۰۸ در اثر ابتلا به بیماری نادری خود او تجربه نزدیک به مرگ داشت. او در دوران هفت روزه کما به همراه موجود فرشته‌گونه‌ای به عوالم فرامادی سفر کرد. تجربه نزدیک به مرگ سبب تغییر دیدش نسبت به این پدیده‌ها شد او در این باره می‌گوید: «تمام این کتاب‌ها و مقالات، قبل از تجربهٔ من هم وجود داشتند، اما هیچ‌گاه به آنها توجهی نکرده بودم. آنها را نخوانده بودم و حتی حاضر نشده بودم برای این‌گونه مطالب اعتباری قائل
حاضر نشده بودم برای این‌گونه مطالب اعتباری قائل شوم. به خصوص پذیرفتن این امکان که جزئی از ما بتواند پس از مرگ جسم‌مان به موجودیت خود ادامه دهد. من، با صفت شکاکی‌ام، به نظر خودم نمونهٔ خوبی از جامعهٔ پزشکی بودم. اما اعتقاد من بر این است که اغلب آنهایی که خودشان را شکاک تلقی می‌کنند، شکاک به معنای واقعی نیستند. زیرا شکاک واقعی کسی است که موضوعی را با دقت و جدیت بررسی کند. اما من هم، مانند بسیاری از پزشکان دیگر، هیچ‌وقت موضوع اِن دی ئی را بررسی نکرده بودم، بلکه، فقط بدون دلیل خاصی ”می‌دانستم” غیرممکن است.» پس
فقط بدون دلیل خاصی ”می‌دانستم” غیرممکن است.» پس از مورد استقبال قرار گرفتن کتاب؛ خوانندگان سوالات و اشکالات بسیاری را به آن وارد کردند که ایبن الکساندر با چاپ کتاب «دورنمای بهشت برین؛ چگونه علم، دین و مردم زندگی پس از مرگ را ثابت می‌کنند» در اکتبر ۲۰۱۴ به آنها پاسخ داد. این کتاب در سال ۱۳۹۲ با نام بهشت برین حقیقت دارد به فارسی برگردانده شده‌است. جستارهای وابسته. دورنمای بهشت برین منابع. http://www.nytimes.com/2012/11/26/books/dr-eben-alexanders-tells-of-near-death-in-proof-of-heaven.html
دموکراسی؛ خدایی که شکست خورد کتابی است منتشر شده در سال ۲۰۰۱ از هانس هرمان هپه که شامل سیزده نوشته با موضوع دموکراسی است و نتیجه می‌گیرد که دموکراسی علت اصلی تمدن‌زدایی است که از جنگ جهانی اول تا به حال جهان را در بر گرفته و باید از آن مشروعیت‌زدایی بشود. او دموکراسی را «دولت با مالکیت عمومی» توصیف می‌کند که او آن را با پادشاهی-«دولت با مالکیت خصوصی»- مقایسه می‌کند تا نتیجه بگیرد دومی ارجح است؛ به هر حال هدف هپه نشان دادن این است که هم پادشاهی و هم دموکراسی در قیاس با ساختار محبوب او برای پیشبرد تمدن -آنچه
در قیاس با ساختار محبوب او برای پیشبرد تمدن -آنچه او نظم طبیعی می‌خواند، سیستمی عاری از مالیات گیری و انحصار اجباری که در آن قلمروها آزادانه برای پیروان رقابت می‌کنند- سیستم‌هایی ناکارآمدند. او در معرفی کتابش دیگر نام‌های استفاده شده برای اشاره به همان چیز را فهرست می‌کند، از جمله «آنارشی مرتب»، «آنارشیسم مالکیت خصوصی»، «آنارکو-کاپیتالیسم»، «خودگردانی»، «جامعه حقوق خصوصی» و «سرمایه داری ناب». عنوان کتاب از کتاب ۱۹۴۹ شش کمونیست سابق در خصوص تصوراتشان از کمونیسم گرفته شده.
پتروم شرکت نفتی رومانیایی است، که به‌عنوان بزرگترین شرکت در رومانی شناخته می‌شود. این شرکت بزرگترین تولید کننده نفت و گاز در اروپای شرقی است. شرکت پتروم در سال ۲۰۰۴ در پی عرضه سهام از جانب دولت رومانی و اجرای فرآیند خصوصی‌سازی، توسط شرکت اوام‌وی خریداری شد و از سال ۲۰۰۴ تاکنون به‌عنوان یک شرکت تابعه از گروه اوام‌وی فعالیت می‌کند.
هوندا سوییچیرو (زاده ۱۷ نوامبر ۱۹۰۶ – درگذشته ۵ اوت ۱۹۹۱) مهندس و صنعتگر ژاپنی بود که در سال ۱۹۴۸ شرکت هوندا موتور را تأسیس کرد. با وجود نابودی شرکت در جنگ جهانی دوم ولی بعد از جنگ دوباره آن را تجدید حیات کرد به‌گونه‌ای که شرکت هوندا را از یک کلبه چوبی که در آن دوچرخه‌های موتوردار تولید می‌کرد، به یک شرکت چندملیتی تولیدکننده خودرو و موتورسیکلت تبدیل نمود.
محسن راستانی (زاده ۶ دی ماه ۱۳۳۷ خرمشهر) عکاس اهل ایران است. تحصیلات. راستانی دارای لیسانس رشتهٔ عکاسی از دانشکدهٔ هنرهای زیبا دانشگاه تهران است و به عنوان عکاس و مدرس رشتهٔ عکاسی فعالیت دارد. راستانی عکاس خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۳۵۹، مسئول بخش عکاسی جهاد دانشگاهی دانشگاه تهران ۱۳۶۴، دبیر سرویس عکس مجله تصویر، دبیر سرویس عکس روزنامه صبح امروز، مدرس دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران، عضو هیئت مؤسس انجمن صنفی عکاسان مطبوعات ایران، عضو هیئت مؤسس انجمن عکاسان ایران، عضو شورای سیاستگذاری یازدهمین بی
عکاسان ایران، عضو شورای سیاستگذاری یازدهمین بی ینال عکس ایران موزه هنرهای معاصر، داوری چندین جشنواره و مسابقه عکاسی، شرکت در چندین نمایشگاه جمعی و انفرادی در داخل و خارج از کشور، دریافت چندین جایزه و برگزیده آثار در مسابقات داخلی و خارجی، نویسنده چندین مقاله در مطبوعات ایران از جمله فعالیت‌های این هنرمند عکاس است. او پروژه‌های عکاسی مانند جنگ ایران و عراق، آلمان، کیش، بیروت لبنان، لهستان، خانواده ایرانی، بوسنی و هرزگوین، ارمنستان و عکاسی تبلیغات را در کارنامهٔ فعالیت عکاسی‌اش دارد. راستانی در جریان نمایش
فعالیت عکاسی‌اش دارد. راستانی در جریان نمایش بخشی از آثارش در نمایشگاه آثار نه هنرمندایرانی در آمستردام گفت: «حدود سی سال است که در جامعه ایران یک تغییر بنیادین رخ داده که برخی با آن موافق و برخی با آن مخالفند، اما من در این مرزبندی‌ها شرکت نمی‌کنم؛ نقش من تنها به عنوان یک گزارشگر تاریخی است». کتاب. زمان سخت، ناشر: نشر عکاسان انقلاب و دفاع مقدس، اسفند ۱۳۹۳
کامران نوزاد بازیگر پرسابقه تئاتر ایران به سال ۱۳۱۶ شمسی در تهران متولد شد و در ابتدای آذر ۱۴۰۱ در کالیفرنیای شمالی درگذشت. کامران نوزاد بعد از انقلاب ۵۷ به همراه همسر هنرمندش آذر فخر بازیگر صاحب نام تئاتر به ایالات متحده رفت و تا زمان فوت در آنجا روزگار می‌گذراند. وی در نمایش‌های فراوانی از جمله "پهلوان اکبر می‌میرد" (۱۳۴۴) بازی کرده‌است.
اسماعیل زرافشان، عکاس ایرانی متولد سال ۱۳۰۷ در تهران است. وی قدیمی‌ترین و همچنین پدر عکاسی ورزشی ایران محسوب می‌شود. زندگی. وی از ۷ سالگی دوربین عکاسی به‌دست گرفت و در همان زمان با یک دوربین جعبه‌ای اولین عکس عمرش را از پدرش در میدان سرچشمه تهران گرفت. وی زمانی که پدر و مادرش به اجبار او را همراه برادرش به کار بنایی می‌فرستادند، کار عکاسی را با عشق و علاقه آغاز کرد. زرافشان از سال ۱۳۱۷ کار عکاسی را به عنوان شاگرد عکاس آغاز کرد و در سال ۱۳۳۴ همراه با تأسیس روزنامه کیهان ورزشی، به عنوان عکاس ورزشی در
تأسیس روزنامه کیهان ورزشی، به عنوان عکاس ورزشی در قدیمی‌ترین نشریهٔ ورزشی ایران مشغول به کار شد. فعالیت عکاسی. وی بیشترین تعداد دربی را عکاسی کرده‌است. زرافشان در بخشی از خاطراتش گفته: «از زمانی که در تهران برق نبوده این حرفه را شروع کرده‌است.» وی یکی از با اخلاق‌ترین و از پیشکسوتان بنام عکاسی ورزشی ایران است و در این حرفه شاگردان زیادی همچون باقر زرافشان و علی کاوه را تحویل جامعه عکاسی داده‌است. همچنین خاطرات اسماعیل زرافشان عکاس قدیمی مجله کیهان ورزشی که به پدر عکاسی ورزشی نیز شهره است در کتابی با عنوان
به پدر عکاسی ورزشی نیز شهره است در کتابی با عنوان «حاجی زرافشان» نیز منتشر شده است. در این کتاب خاطرات خواندنی زرافشان از سال‌ها عکاسی در میادین ورزشی و همچنین اظهارات و طرح خاطرات چهره‌های مختلف کشور بویژه چهره‌های سرشناس ورزش درباره زرافشان آورده شده‌است. در بخشی از این کتاب، از قول ناصر حجازی آمده‌است: «وقتی نام «زرافشان» را می‌شنوم تمام عکس‌های دوران جوانی‌ام از مقابل چشم‌هایم رژه می‌روند.» اسماعیل زرافشان، در آذر سال ۱۳۹۰ به علت نارسایی قلبی درگذشت.
سیّد حسین خدیو جم (زادهٔ ۱۳۰۶ خورشیدی در مشهد - درگذشته ۲۵ مهر ۱۳۶۵ در مشهد) نویسنده، مترجم و محقق و غزالی پژوه معاصر بود. زندگی. خدیو جم در سال ۱۳۰۶ خورشیدی در مشهد (اصالتی از اشکذر یزد) به دنیا آمد. توان مالی خانواده ضعیف بود و دوران نوجوانی را به سختی گذراند و در حرفه‌های مختلف کارگری کرد. با سعی و همت فراوان به دانشکده ادبیات دانشگاه فردوسی مشهد وارد شد و لیسانس خود را دریافت کرد و از آن پس به تحقیق در کتابخانه‌ها پرداخت. در سال ۱۳۴۱ به تهران آمد و در کتابخانه ملی مشغول کار شد؛ سپس به استخدام وزارت
کتابخانه ملی مشغول کار شد؛ سپس به استخدام وزارت فرهنگ و هنر درآمد و با مؤسسه انتشارات بنیاد فرهنگ ایران همکاری می‌کرد. در سال ۱۳۴۴ موفق به اخذ دکترا از دانشگاه بیروت شد. مدتی نیز رایزن فرهنگی ایران در افغانستان بود. حسین خدیو جم در ۲۵ مهر ۱۳۶۵ در مشهد درگذشت و پیکرش مطابق وصیتش در بقعهٔ هارونیه (نزدیک شهر توس)، در جوار گور ابوحامد محمد غزالی به خاک سپرده شد. کتاب‌شناسی. علاوه بر ترجمه و تألیف کتاب‌ها و مقالات مختلف، تبحر و تخصص وی به‌طور عمده در تصحیح و مقابله کتب تاریخی بود. یکی از مهم‌ترین کارهای او
مقابله کتب تاریخی بود. یکی از مهم‌ترین کارهای او تصحیح و چاپ ترجمه فارسی "احیاء علوم الدین" ابوحامد محمد غزالی است. وی بعد از بررسی و مقابله ۱۴ نسخه مختلف از این کتاب و بعد از صرف ۱۵ سال وقت آن را عرضه داشته است. از کارهای دیگر وی می‌توان به تصحیح کتب زیر اشاره کرد: همچنین بیش از ۳۰ مقاله در مجلات مختلف از وی منتشر شده است.
آلفرد یعقوب‌زاده ( زادهٔ ) عکاس اهل ایران و ساکن فرانسه است. وی در گفتگویی با روزنامه شرق عکاسی خود را مدیون انقلاب ۱۳۵۷ دانسته‌ است. عکاسی جنگ ایران و عراق و همکاری با خبرگزاری آسوشیتد پرس، گاما، آژانس عکس سیگما، سیپاپرس و عکاس اختصاصی مجله نیوزویک از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ میلادی در لبنان از جمله فعالیت‌های اولیهٔ وی در عکاسی هستند. یعقوب‌زاده از بحران‌های داخلی سومالی، افغانستان، ازبکستان، تاجیکستان، کوبا، هند، ترکیه، روسیه، عراق، چین، چچن، سری‌لانکا، آمریکا و… لحظات تاریخی را ثبت کرده‌ و بارها دچار جراحت جنگی
لحظات تاریخی را ثبت کرده‌ و بارها دچار جراحت جنگی شده است. آغاز زندگی. یعقوب‌زاده در سال ۱۳۳۷ در یک خانوادهٔ فرهنگی از پدری ارمنی و مادری آشوری در تهران زاده شد. او با آغاز انقلاب ۱۳۵۷ تحصیل در رشتهٔ طراحی داخلی را رها کرد و وارد کار عکاسی شد. زندگی حرفه‌ای. آغاز. با شکل‌گیری انقلاب اسلامی ایران در سال ۵۷ وی تحصیل در رشته طراحی داخلی را رها کرد و وارد دنیای عکاسی شد. کار بعدی او عکاسی از حمله به سفارت آمریکا در بهمن ۱۳۵۷ و آبان ۱۳۵۸ بود. پس از آن به عکاسی از اعتراضات انقلاب فرهنگی ایران، صادق خلخالی، و سید
اعتراضات انقلاب فرهنگی ایران، صادق خلخالی، و سید اسدالله لاجوردی در زندان اوین پرداخت. با آغاز جنگ ایران و عراق برای ۳ سال به جبهه رفت و در گروه جنگ‌های نامنظم مصطفی چمران حضور داشت و برای رسانه‌های داخلی و خارجی عکاسی کرد. از جمله عکاسی از ابوالحسن بنی‌صدر در جبهه بود. خارج از ایران. با مرگ مصطفی چمران و از دست دادن پشتوانه خود در ایران تصمیم به ترک کشور گرفت. به همین دلیل برای ۳ ماه به هند رفت و در آنجا از کنفرانس سران کشورهای جنبش عدم تعهد عکس گرفت. پس از آن به فرانسه رفت. اما در آنجا بیکار ماند.
پس از آن به فرانسه رفت. اما در آنجا بیکار ماند. بنابراین از سوی آژانس خبری گاما به لبنان فرستاده شد تا به ثبت رویدادهای جنگ داخلی لبنان بپردازد. در سال ۱۹۸۵ حضور در لبنان برای ۵۵ روز از سوی حزب‌الله لبنان به گروگان گرفته شد. پس از آن به پاکستان رفت. در سال ۱۹۸۷ با آغاز انتفاضه اول به فلسطین رفت. یعقوب‌زاده در سال ۱۹۸۸ به افغانستان رفت و از جنگ افغانستان تا سقوط طالبان عکاسی کرد. وی همچنین از عکاسان سقوط دیوار برلین در سال ۱۹۸۹ بود. به دنبال آن برای عکاسی از انقلاب مخملی چکسلواکی به آن کشور رفت. وی ۱۳ سال
انقلاب مخملی چکسلواکی به آن کشور رفت. وی ۱۳ سال در میان مبارزان فلسطینی علیهٔ اسرائیل عکاسی کرده ‌است. آلفرد یعقوب‌زاده در اسفند ۱۳۸۴ در مقابل تهاجم اسرائیلی‌ها به زندان اریحا، توسط مردان مسلح در منطقهٔ خان یونس شهر غزه در فلسطین همراه دو خبرنگار خارجی دیگر به گروگان گرفته شد که پس از مدت کوتاهی آزاد شدند. وی این مجموعه را در کتابی با عنوان «مسیحیت در جهان» منتشر کرده و نمایشگاه این عکس‌ها را در میلان، بوداپست، پرپینن و چند شهر اروپایی برپا کرده ‌است. بازگشت به ایران. آلفرد یعقوب‌زاده در اواخر سال ۱۳۸۴ از
به ایران. آلفرد یعقوب‌زاده در اواخر سال ۱۳۸۴ از حمله به سفارت دانمارک در اعتراض به انتشار کاریکاتور محمد عکاسی کرد. کار بعدی او عکاسی از انتخابات ۱۳۸۸ و اعتراضات پس از آن بود. خروج دوباره. آلفرد یعقوب‌زاده در سال ۱۳۸۹ به مصر رفت و از انقلاب مردم مصر علیه حسنی مبارک عکس گرفت. او در سال ۱۳۹۴ راهی سوریه و عراق شد تا از جنگ داخلی در این کشورها و حملهٔ دولت اسلامی عراق و شام عکاسی کند. وی از مردم ایزدی در منطقهٔ شنگال در کردستان عراق که مورد تهاجم داعش قرار گرفته ‌بودند و به ویژه زنان ایزدی که توسط نیروهای داعش
‌بودند و به ویژه زنان ایزدی که توسط نیروهای داعش به اسارت برده ‌شده و مورد تجاوز و هتک حرمت قرار گرفته‌ بودند عکاسی کرد. یعقوب‌زاده همچنین از اسیران داعشی که در اختیار نیروهای کرد بودند نیز عکس تهیه کرد. آثار. آثار اولیهٔ یعقوب‌زاده در ایران با عناوین «جنگ ایران و عراق» و «چهره‌های جنگ» به چاپ رسیده‌اند. این کتاب مجموعه عکس‌های سال ۱۳۵۹ و ۱۳۶۰ وی از جنگ ایران و عراق است. در مقدمهٔ این کتاب آمده‌است: «یعقوب‌زاده در سال گذشته بیش از هر عکاسی به جبهه سفر کرده و این صحنه را آلفرد یعقوب‌زاده بسیار آزموده‌است و
و این صحنه را آلفرد یعقوب‌زاده بسیار آزموده‌است و با اینکه در زمینه‌های دیگر هم عکاسی کرده، ولی به جرأت می‌توان گفت، عکاسی او با جنگ متولد می‌شود، رشد می‌کند و تبلور می‌یابد. در این کتاب او در عمل توانسته چهره‌های مختلف جنگ شامل: حماسه و جوشش قهرمانی‌ها، ایثارها از یک سو و مرگ، ویرانی، آوارگی و هجران‌ها را از سویی دیگر به روالی گزارش گونه و با بیان اینکه در هر دو سوی جنگ زندگی است که جریان دارد، را ارائه دهد». در فصل‌های نخستین کتاب، عکاس با حضور و همراهی در مأموریت گروه جنگ‌های نامنظم و تأکید بر تحرک و
در مأموریت گروه جنگ‌های نامنظم و تأکید بر تحرک و به‌کارگیری محیط به عنوان پس‌زمینهٔ عکس‌ها و استفاده از حالت بچه‌های گروه و فضای خاص جبهه، موفق شده‌است صحنه‌های خاص از جنگ را تصویر کند. همچنین گزارش‌های تصویری وی از مقاومت مردم فلسطین درمجموعه‌ای با عنوان «صلح موعود» منتشر شده‌‌اند.
نادر داوودی عکاس ایرانی متولد ۱۳۴۱ است. زندگی‌نامه. داوودی فارغ‌التحصیل کارشناسی ارشد در رشتهٔ علوم ارتباطات از دانشگاه علامه طباطبایی است و بیشترین فعالیتش در حوزهٔ عکاسی مطبوعات بوده‌است. داوودی به صورت مستقل عکاسی می‌کند و گهگاه عکس‌هایش را برای استفاده در اختیار رسانه‌های جمعی قرار می‌دهد. از سال ۱۳۷۱ تا ۱۳۸۱ ناشر نشریهٔ تماشاگران بوده‌است و بیشتر وقتش را بر فیلم‌سازی مستند و کار روی پروژه‌های عکاسی متمرکز کرده‌است. نادر داوودی همچنین بیش از ده سال مدیر مسئول مجلهٔ «تماشاگران» بوده و بیشتر از هشت سال با
مجلهٔ «تماشاگران» بوده و بیشتر از هشت سال با خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران همکاری داشته‌است. او همچنین با بانک جهانی عکس همکاری داشته‌است و یکی از بنیانگذاران انجمن صنفی عکاسان مطبوعاتی ایران است. داوودی کارشناسی رشته باستان‌شناسی را نیز دارد. او بر روی پروژه‌هایی همچون «تئاتر معاصر ایران»، «زنان معاصر ایران»، «تغییرات جوانان ایران» و … کار کرده‌است. همچنین از سال ۱۹۹۶ مشغول ساخت فیلم‌های مستند است. او عضو انجمن مستندسازان ایران بوده و تاکنون مستندهای مختلفی دربارهٔ تاریخ ایران و مسائل اجتماعی ساخته‌است.
دربارهٔ تاریخ ایران و مسائل اجتماعی ساخته‌است. نخستین تجربه فیلمسازی او در زمینه کارگردانی یک مجموعه مستند ده قسمتی دربارهٔ تاریخ ایران قبل از اسلام در سال ۱۳۷۵ است و از جمله دیگر مستندهای نادر داوودی، مستند «سیزده و نیم»، «رضا گمشده در زمان»، «کندلوس»، «عارف به توان دو» و مستند «سرخ، سفید و سبز» است.
سیف‌الله صمدیان (زاده ۸ بهمن ۱۳۳۲ در ارومیه)، عکاس، فیلمساز و فیلم‌بردار ایرانی است. او همچنین بنیان‌گذار و دبیر جشن تصویر سال است که یک رویداد غیردولتی در حوزه هنرهای تجسمی ایران است و هرساله در اسفندماه برگزار می‌شود. داوری‌ها. جشنواره فجر، جشن سینما، جشنواره فیلم شمسه عضو هیئت داوری جشنواره بین‌المللی فیلم میلان (۲۰۰۲)، عضو هیئت داوری جشنواره فیلم‌های کوتاه اروپایی/ آلمان ۲۰۰۵، عضو هیئت داوری جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه بیاف (جورجیا) ۲۰۱۰ عضو هیئت داوری سومین جشنواره عکس نورنگار (۱۳۹۵) عضو هیئت داوری
سومین جشنواره عکس نورنگار (۱۳۹۵) عضو هیئت داوری اولین جشنواره فیلم تبریز (مردادماه 1396) عضو هیئت داوران اولین دوره جشنواره عکاسی ماسار (1396) عضو هیئت داوری هفتمین جایزه عکس شید (جایزه مستقل عکاسی مستند) (1396) جوایز. دریافت جایزه ورلد پرس فتو (مسابقه عکس‌های مطبوعاتی جهان) سال ۱۹۹۰ میلادی دریافت جایزهٔ «یوزپلنگ طلایی» بهترین فیلم کوتاه، برای فیلم «پنج داستان کوتاه» در دومین جشنواره بین‌المللی فیلم تاشکند. دریافت تندیس طوبی زرین، لوح سیمین و مدرک درجه یک هنری در هفتمین جشنواره بین‌المللی هنرهای تجسمی فجر
در هفتمین جشنواره بین‌المللی هنرهای تجسمی فجر اسفندماه 1393 دریافت لوح افتخار در سومین جشنواره یادگار برای ساخت فیلم مستند «بم:روزسوم، روزدهم» دریافت مدالیوم عکاسی تئاتر ۱۳۹۳ ورکشاپ‌ها. برگزاری ورکشاپ ده روزه در مدرسه سینمایی مکزیک به همراه ۵ تن از مستندسازان معروف دنیا همراه با نمایش فیلمهایشان در سال 2006. برگزاری ورکشاپ یک روزه در سیزدهمین جشنواره بین‌المللی (سین مورلیا) مکزیک سال ۲۰۱۲ نمایش فیلم در جشنواره‌های بین‌المللی، بینال‌ها و موزه‌ها. داکومنتا۱۱، آلمان ۲۰۰۱ ، دانشگاه هاروارد (Tehran: The 25th
آلمان ۲۰۰۱ ، دانشگاه هاروارد (Tehran: The 25th Hourفیلم: تهران ساعت ۲۵)، بینال شارجه ۲۰۰۳ ، یاماگاتا ۱۹۹۹ ترابیکا (نیویورک) ۲۰۰۶ فیلم «هفتاد و شش دقیقه و پانزده ثانیه با عباس کیارستمی» در جشنواره کارلووی واری
پیام‌نما (به انگلیسی: teletext) سامانه‌ای است که اطلاعات مورد نیاز روزانه را از قبیل اجناس و ساعت پرواز هواپیما و اخبار مهم سیاسی و اجتماعی را به‌صورت نوشته، بر روی صفحهٔ تلویزیون ظاهر می‌کند. پیام‌نما امکانی است که در تلویزیون‌های دیجیتال و آنالوگ به کار گرفته شده‌است. می‌توان گفت تلتکست نشریه‌ای الکترونیکی است که توسط تلویزیون قابل دریافت است. این فناوری اولین بار در سال ۱۹۷۰ و در کشور بریتانیا استفاده شد. در ایران. تله‌تکست در ایران با نام شبکهٔ پیام سیما در ۳۰ مهر ۱۳۷۴ به صورت ویدیوتکست و با پخش روزانه
در ۳۰ مهر ۱۳۷۴ به صورت ویدیوتکست و با پخش روزانه یک ساعت آغاز به کار کرد. به تدریج با تجهیز گیرنده‌های تلویزیونی به رمزگشا تله‌تکست به صورت ۲۴ ساعته و به دو زبان فارسی و انگلیسی پخش شد. تله‌تکست به زبان انگلیسی در سال ۱۳۷۴ راه‌اندازی شد. چون زبان اصلی تله‌تکست به انگلیسی بود و نیازی به رمزگشا نداشت؛ به همین علت زودتر از تله‌تکست فارسی راه‌اندازی شد. تله‌تکست یا پیام‌نمای فارسی در سال ۱۳۷۷ به بهره‌برداری رسید. علت فاصلهٔ زمانی بین راه‌اندازی پیام‌نمای فارسی و انگلیسی به این علت بود که راه‌اندازی پیام‌نما به
انگلیسی به این علت بود که راه‌اندازی پیام‌نما به زبان فارسی، نیازمند طراحی فونت و نرم‌افزار اختصاصی و ویژه داشت. در نهایت پیام‌نما به زبان فارسی به طور رسمی از ۲۷ فروردین ۱۳۷۷ آغاز به کار کرد. هدف از تشکیل شبکهٔ پیام، افزایش و ارتقای سطح آگاهی عمومی از طریق ارائه اخبار، اطلاعات و نیازمندی‌های عمومی بود. از ۲۵ آذر ۱۳۹۴ سیستم پیام‌نمای تلویزیون به حالت تعلیق درآمد و اطلاعات آن به‌روزرسانی نشد. این موضوع گمانه‌زنی دربارهٔ تعطیلی پیام‌نما را افزایش داد. در صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران تاکنون شبکه های
در صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران تاکنون شبکه های دو،سه،پنج،قرآن و پویا از این سامانه استفاده کرده اند اما در حال حاضر هیچ شبکه تلویزیونی ایران از این سامانه استفاده نمی کند و تله‌تکست شبکه های ذکر شده نیز از دسترس خارج شده اند و فعالیتی ندارند.
ورزشگاه بسکات زمین خانگی تیم والسال است. این ورزشگاه در سال‌های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰ توسط شرکت جی‌ام‌آی با هزینه ۵/۴ میلیون پوند با ظرفیت ۱۱۳۰۰ نفر ساخته شده است. تاریخچه. ورزشگاه بسکات در سال ۱۹۹۰ توسط استنلی ماتیوس افتتاح شده است. نخستین بازی در این ورزشگاه در سال ۱۹۹۰ بین تیم‌های والسال و تورکی یونایتد با حضور ۵۲۱۹ تماشاگر انجام شده است. این ورزشگاه میزبان بازی‌های بین‌المللی زیر ۱۹ و ۲۱ سال بوده است. امکانات. این ورزشگاه دارای دو اتاق بزرگ کنفرانس است. آمار تماشاگران. بیش‌ترین: ۱۱۰۴۹ نفر در سال ۲۰۰۴ در بازی بین
بیش‌ترین: ۱۱۰۴۹ نفر در سال ۲۰۰۴ در بازی بین تیم‌های والسال و روترهام یونایتد کم‌ترین: ۱۷۹۳ نفر در سال ۲۰۱۰ در بازی بین تیم‌های والسال و چستر فیلد
خوآن مارتین دل پوترو (زاده ۲۳ سپتامبر ۱۹۸۸ - تاندیل) تنیس‌باز اهل کشور آرژانتین است. وی قهرمان مسابقات تنیس آزاد آمریکا در سال ۲۰۰۹ و برنده مدال برنز، المپیک لندن ۲۰۱۲ و مدال نقره، المپیک ریو ۲۰۱۶ بوده است، بهترین رتبه وی در رتبه‌بندی جهانی تنیس ۳ (سپتامبر ۲۰۱۸) بوده است.
ابواسحاق ابراهیم بن محمد بن علی بن عبدالله بن عباس شناخته‌شده به ابراهیمِ امام (مرگ در ۱۳۱ هجری قمری) رهبر جنبش عباسیان علیه خلافت امویان بود. ابراهیم امام برادر سفاح و منصور دوانیقی دو خلیفه نخست عباسی بود. زندگی. پدر ابراهیمِ امام، محمد بن علی، در عمان علیه امویان فعالیت می‌نمود. ابراهیم از بطن کنیزی بربر به نام سلمی زاده‌شد و پس از پدر و به خواست او رهبری ستیز با امویان را در دست گرفت. ابراهیم به سازمان‌دهی جنبشی بزرگ پرداخت و بیش از همه تمرکزش را بر خراسان گذارد. او پیرامون ۷۴۶ میلادی ابومسلم خراسانی را
گذارد. او پیرامون ۷۴۶ میلادی ابومسلم خراسانی را به نمایندگی خود برای سازماندهی خیزش به خراسان فرستاد. در حدود یک سال پس از آن او دستور داد تا هوادارانش آشکارا پرچم قیام برافرازند. او سرانجام به دست مروان حمار خلیفهٔ اموی دستگیرشد و در حران به زندان افکنده‌شد و همانجا مرد یا کشته شد. ابراهیم امام هنگام مرگ ۵۱ سال داشت. او در هنگام دستگیری برادرش سفاح را به جانشینی خویش برگزید.
آتی‌وی یا آتِ‌وِ (به شکل atv)، شبکۀ تلویزیونی رایگان کشور ترکیه است که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شده‌است. این شبکه متعلق به گروه رسانه‌ای "تورکوواز" است. از اوت ۲۰۱۳، "آتی‌وی" با سهم بازار ۲۲% محبوب‌ترین شبکه ترکیه بود. "آتی‌وی" توسط "گروه صباح" که مالک اصلی این شبکه است، تأسیس شد. این شبکه در سال ۲۰۰۲ مالکیت خود را به Ciner Media Group و تی‌ام‌اس‌اف در سال ۲۰۰۷ تغییر داد. "آتی‌وی" متعلق به گروه رسانه‌ای "تورکوواز" از چالیک هلدینگ بود، اما در سال ۲۰۱۳ مالکیت آن دوباره به Md Melar Hossain Akndo تغییر کرد. معروف‌ترین
به Md Melar Hossain Akndo تغییر کرد. معروف‌ترین و محبوب‌ترین برنامهٔ این شبکه ایبو شو (برنامه زندهٔ ابراهیم تاتلیسس) بود که در آن تاتلیسس هم خودش ترانه‌هایش را می‌خواند و هم مهمانان و هنرمندان دیگری به برنامه می‌آمدند و اجرای زنده یا پلی‌بک داشتند. از مجموعۀ تلویزیونی‌های بسیار مشهور این شبکه می‌توان به مجموعۀ تلویزیونی غنچه‌های زخمی و خواهر و برادرانم اشاره کرد. همچنین مجموعۀ تلویزیونی تو بگو دریای سیاه یکی از پر بازدیدترین مجموعۀ تلویزیونی‌های پخش شده در شبکه a2 زیر مجموعهٔ شبکهٔ "آی‌تی‌وی" است.