payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خَرنوب نام یک گونه گیاه دارویی از سرده خرنوب است. میوه‌ای است که از ۵۰۰۰ سال پیش شناخته شده‌است. چند صد سال پیش از این، به‌جای شکر در پخت شیرینی‌ها از آن استفاده می‌شد یا به جای شکر خورده می‌شد. نام این گیاه از واژه اکدّی خَروبو گرفته شده و در آرامی به صورت کروبو درآمده‌است. خرنوب از میان کشورهای حاشیه دریای مدیترانه، در ایتالیا، اسپانیا و ترکیه به مقدار فراوان پرورش می‌یابد. نزدیک به ۳۵٪ از مواد موجود در خرنوب، کربوهیدرات‌های با ساختار مولکولی ساده می‌باشند و باز نزدیک به ۴۰٪ آن از نشاسته با ساختار مولکولی
و باز نزدیک به ۴۰٪ آن از نشاسته با ساختار مولکولی پیچیده تشکیل یافته‌است. میزان چربی آن بسیار کم و در حدود ۱٪ است. بهترین جایگزین برای استفاده به‌جای کاکائو می‌باشد. دارای کافنوئیدهای کاکائو نمی‌باشد. خواص آن را به این صورت ذکر کرده‌اند: علیه تنگی نفس· علیه تنگی نفس آلرژیک· علیه آلرژی‌های حاصل از سردی هوا· علیه ناتوانی جنسی· از بین برنده تورم ریه‌ها· خلط‌آور· پیشگیری کننده سرطان ریه· افزایش دهنده تعداد اسپرم متحرک· علیه آسم· علیه اسهال· علیه یبوست. ریخت‌شناسی. درختی است به بزرگی درخت گردو؛ برگ آن همیشه سبز
درختی است به بزرگی درخت گردو؛ برگ آن همیشه سبز است و دارای گل‌های زرد و طلایی است. میوه آن حدوداً یک وجب است، رنگ آن سیاه و ضخیم است، دانه‌های آن شبیه به باقلا است و تا اندازه‌ای طعم شیرین دارد که در ۱۵ سال اول زندگی‌اش هیچ میوه‌ای نمی‌دهد. ارتفاع خرنوب به ۸ تا ۱۰ متر می‌رسد. شاخه‌های گره‌دار و برگ‌هایی مرکب از ۸ تا ۱۰ برگچه دارد. گل‌های آن عاری از گلبرگ و مجتمع به صورت خوشه است. میوه‌اش نیام و ناشکوفا به طول متفاوت ۱۰ تا ۳۰ سانتی‌متر به عرض ۲ تا ۳ سانتی‌متر و دارای وضع آویخته و کاملاً مشخص بر روی شاخه
و دارای وضع آویخته و کاملاً مشخص بر روی شاخه هاست. رنگ میوه قهوه‌ای شفاف و سطح خارجی آن مسطح و قوسی شکل است. میان‌بر میوه طعم بسیار شیرین شبیه عسل دارد؛ و در داخل آن ۱۲ تا ۱۶ دانه بسیار سخت شبیه عدس دیده می‌شود. درخت خرنوب دیکلین است یعنی دارای پایه‌های نر و ماده‌است و گاهی بر حسب سنین مختلف جنس خود را تغییر می‌دهد. درخت خرنوب را می‌توان از طریق دانه‌ها تکثیر کرد اما حدود ۸ سال میوه نخواهد داشت. در اینصورت برای آنکه بتوانند از آن به عنوان علوفه‌ای استفاده کنند باید آن‌ها را پیوند بزنند. معمولاً درخت خرنوب
باید آن‌ها را پیوند بزنند. معمولاً درخت خرنوب در هر جایی که درختان مرکبات وجود داشته باشد به‌خوبی می‌روید. پراکنش. خرنوب گیاهی است بومی شرق مدیترانه، احتمالاً شرق میانه، که کشت آن حداقل مربوط به مدت ۴۰۰۰ سال قبل بوده‌است، این گیاه را به یونانیان باستان، که دانه‌های این گیاه را در یونان و ایتالیا کاشته‌اند نسبت داده‌اند، در ایران نیز درختان کهن‌سال آن در غار شاهپور نزدیک کازرون وجود دارد و احتمال می‌رود که بذر آن زمان حمله اسکندر به ایران از یونان وارد شده باشد؛ و به‌جای این درخت علوفه‌ای، متقابلاً یونجه را
و به‌جای این درخت علوفه‌ای، متقابلاً یونجه را به کشور خود برده باشند. توصیفات در متون قدیم. در تحفهٔ حکیم مؤمن آمده: خرنوب بستانی و بری می‌باشد و بستانی دو قسم است یکی را خرنوب شامی گویند و درخت او بقدر درخت گردکان با برگش مستدیر و با غلظت و گلش ذهبی و غلاف او بقدر شبری و کوتاه‌تر و سیاه و ضخیم و دانه‌های او شبیه بباقلی و از آن در شام و مصر رب می‌سازند و در اسهال استعمال می‌کنند و با وجود شیرینی از سایر شیرینیها ابرد است و قسمی درختش خار دارد برگش نرم و مایل بتدویر و غلاف ثمرش شبیه بباقلی و از آن رقیق‌تر و
بتدویر و غلاف ثمرش شبیه بباقلی و از آن رقیق‌تر و دانه‌های او بقدر ترمس و شیرین طعم و در تنکابن کرات گویند و در مازندران و گیلان لالکی نامند. تازه هر دو قسم مسهل بوده و مدر بول و خشک او در حرارت و برودت معتدل و در دوم خشک و شیرینی او مایل به حرارت و دانهٔ او سرد و خشک و بسیار قابض و مقوی بدن و مدر بول و ضماد پختهٔ او جهت صدمه و سقطه و امثال آن تازهٔ خرنوب شامی که از سال نگذشته باشد دیرهضم و بعد از انهضام مولد خلط صالح و با دانه جهت فتق و تسمین بدن و چون داخل شیر کنند شیر را لذیذ کند و اشتها آورد و جهت سرفهٔ
شیر کنند شیر را لذیذ کند و اشتها آورد و جهت سرفهٔ مزمن مجرب دانسته‌اند. تخمش محلل اورام و جهت بروز مقعد و نزف الدم نافع مضر معده و مخفف اعصاب و مصلحش بهدانه و نبات و بدلش بوزنش از هر یک از قرظ و طراثیث و عفص شربتش تا پنج درهم است. صاحب برهان قاطع گوید: خرنوب چند قسم می‌باشد: نبطی، شامی، هندی. نبطی را به فارسی کَبَر خوانند و آن رستنی باشد خاردار که پرورده کنند و خورند، آن را کَوَر نیز گویند و به عربی ینبوت و قضم قریش خوانند، و شامی را به فارسی کورزه و به شیرازی کورک کازرونی گویند، و مصری همان نبطی باشد که
کورک کازرونی گویند، و مصری همان نبطی باشد که گفته شد، و هندی خیارچنبر است و آن دوایی باشد معروف. در منتهی‌الارب آمده: درختی است بری خاردار ثمر آن مانند سیب لیکن بدمزه باشد و قسم دیگر آن شامی است ثمر آن مانند خیار شنبر است مگر نسبت به خیارشنبر اندک عریض باشد و از آن رب گیرند و پست سازند. خارسم. فش.
گیاه‌پارچ‌ها (نام علمی: Nepenthes) سرده‌ای از گیاه کوزه‌دار گوشت‌خوار گرمسیری از خانواده تک‌گونه‌ای پارچ‌گیاهان است. بیشتر گونه‌ها به صورت خزنده یا بوته‌های کم رشد می‌کنند. آنها با شهد خود حشرات و طعمه‌های دیگر را به دام‌های خود می‌کشانند، تله‌هایی که روی زمین دراز می‌کشند یا در هوا آویزان می‌شوند. هنگامی که حیوانات روی لبه پارچ فرود می‌آیند، به راحتی روی سطح لغزنده لیز می‌خورند و داخل پارچ می‌افتند. پارچ پر از مایع چسبناک و پر از آنزیم‌های گوارشی است که توسط غدد داخلی آن تولید می‌شود. بسیاری از
است که توسط غدد داخلی آن تولید می‌شود. بسیاری از گیاه‌پارچ‌ها در همزیستی با سایر موجودات زندگی می‌کنند که بسیاری از آنها کاملاً وابسته به گیاه هستند. بیشتر گونه‌های این جنس بومی منطقه خود هستند. منطقه پراکنش آن تا حد زیادی در جنوب‌شرقی آسیا و بیشترین تنوع زیستی در بورنئو، سوماترا و فیلیپین است. تعداد کمی از گونه‌های بسیار فراتر از جمله در سریلانکا، ماداگاسکار و سیشل یافت می‌شوند. شیوه زندگی گوشت‌خواری آنها به گیاهان اجازه می‌دهد در خاک فقیر از مواد مغذی رشد کنند. بیشتر گونه‌ها در جنگل‌های شیب استوایی با
کنند. بیشتر گونه‌ها در جنگل‌های شیب استوایی با اختلاف دمای زیاد رشد می‌کنند. از سوی دیگر، تعداد کمی از گیاهان در مناطق پست مرطوب رشد می‌کنند، جایی که هم در روز و هم در شب گرم است. از زمان اولین توصیفات در قرن هفدهم، طبقه‌بندی این جنس مرتباً تجدید نظر شده است. بیش از ۱۶۰ گونه و تعداد زیادی جوره و دورگه توصیف شده است. بسیاری از گونه‌ها و ارقام با موفقیت پرورش یافته‌اند. به لطف دانش روزافزون فیزیولوژی گیاه، کاربردهای زیست‌تقلید مختلفی توسعه یافته است. شرح. گونه‌های گیاه‌پارچ معمولاً از یک سیستم ریشه‌ای کم‌عمق
گیاه‌پارچ معمولاً از یک سیستم ریشه‌ای کم‌عمق و یک ساقه سرپایی یا بالارونده، اغلب با چندین متر طول تا ۱۵ متر یا بیشتر و معمولاً ۱ سانتی‌متر قطر یا کمتر تشکیل شده‌اند، اگرچه ممکن است در چند گونه ضخیم‌تر باشد مانند گیاه‌پارچ دودندان. از ساقه‌ها، برگ‌های متناوب و شمشیری شکل با تمام حاشیه برگ‌ها بیرون می‌آیند. امتداد نوار میانی (پیچک)، که در برخی گونه‌ها به بالا رفتن کمک می‌کند، از نوک برگ بیرون زده است. در انتهای پیچک، پارچ تشکیل می‌شود. پارچ به‌عنوان یک جوانه کوچک شروع می‌شود و به تدریج گسترش می‌یابد و یک تله
شروع می‌شود و به تدریج گسترش می‌یابد و یک تله کروی یا لوله‌ای شکل را تشکیل می‌دهد. این اشکال می‌توانند فلوت شامپاین یا کاندوم مورد استفاده نادرست را تداعی کنند. تله حاوی مایعی از تولید خود گیاه است که ممکن است آبکی یا چسبناک‌تر باشد و برای غرق کردن طعمه استفاده می‌شود. این مایع حاوی زیست‌بسپار گران‌روکشسان است که ممکن است برای نگهداری حشرات در تله‌های بسیاری از گونه‌ها حیاتی باشد. مایع گران‌روکشسان موجود در پارچ‌ها به‌ویژه در نگهداری حشرات بالدار مؤثر است. راندمان به دام انداختن این سیال، حتی زمانی که
راندمان به دام انداختن این سیال، حتی زمانی که به‌طور قابل توجهی توسط آب رقیق می‌شود، بالا باقی می‌ماند، همان‌طور که به ناچار در شرایط مرطوب اتفاق می‌افتد. قسمت پایینی تله شامل غده‌هایی است که مواد مغذی را از طعمه‌های گرفته شده جذب می‌کند. در امتداد قسمت داخلی بالای تله یک پوشش صاف و مومی شکل وجود دارد که فرار طعمه را تقریباً غیرممکن می‌کند. اطراف ورودی تله ساختاری به نام پریستوم () است که لغزنده و اغلب کاملاً رنگارنگ است و طعمه را به خود جذب کرده اما جای پای ناایمنی ارائه می‌دهد. اثربخشی گرفتن شکار در
پای ناایمنی ارائه می‌دهد. اثربخشی گرفتن شکار در پریستوم در محیط‌های مرطوب بیشتر می‌شود، جایی که تراکم ممکن است باعث ایجاد یک لایه آب نازک بر روی سطح پریستوم شود. سطح لغزنده پریستوم باعث می‌شود حشرات به آب پیمایش یا لغزش و سقوط به داخل پارچ افتند. در بالای پریستوم یک کلاهک وجود دارد. در بسیاری از گونه‌ها این امر مانع از رقیق شدن مایعات درون پارچ توسط باران می‌شود، زیرا سطح زیرین آن ممکن است حاوی غدد شهد باشد که طعمه را جذب می‌کنند. گونه‌های گیاه‌پارچ معمولاً دو نوع پارچ تولید می‌کنند که به دوشکلی برگ معروف
دو نوع پارچ تولید می‌کنند که به دوشکلی برگ معروف است. تله‌های بزرگ و پایینی که معمولاً روی زمین می‌نشینند در نزدیکی پایه گیاه ظاهر می‌شوند. پارچ‌های بالایی یا هوایی معمولاً کوچکتر و رنگ‌های متفاوتی دارند و دارای ویژگی‌های متفاوتی با پارچ‌های پایینی دارند. پارچ‌های بالایی معمولاً با رسیدن گیاه به بلوغ و بلندتر شدن گیاه شکل می‌گیرند. برای ثابت نگه داشتن گیاه، پارچ‌های بالایی اغلب یک حلقه در پیچک تشکیل می‌دهند و به آن اجازه می‌دهند تا به اطراف تکیه‌گاه نزدیک خود بپیچند. در برخی گونه‌ها مانند گیاه‌پارچ رافلز،
بپیچند. در برخی گونه‌ها مانند گیاه‌پارچ رافلز، طعمه‌های مختلف ممکن است توسط دو نوع پارچ جذب شود. این ریخت‌شناسی متنوع نیز اغلب شناسایی گونه‌ها را دشوار می‌کند. طعمه معمولاً از حشرات تشکیل شده است، اما بزرگ‌ترین گونه‌ها همچون گیاه‌پارچ راجا و گیاه‌پارچ رافلز ممکن است گاهی مهره‌داران کوچکی مانند موش و مارمولک را بگیرند. سوابقی از گیاهان زراعی که پرندگان کوچک را به دام می‌اندازند، ساخته شده است. گل‌ها در نژادها در گل‌آذین خوشه‌ای یا به ندرت در پانیک () با گل‌های نر و ماده روی گیاهان جداگانه دیده می‌شوند. سه
نر و ماده روی گیاهان جداگانه دیده می‌شوند. سه گونه دارای روابط همزیستی با حشره‌خواران درختی هستند که شهد تولید شده توسط گیاه را می‌خورند و در پارچ‌ها مدفوع می‌کنند و مواد مغذی ارزشمندی را فراهم می‌کنند. گیاه‌پارچ‌ها توسط حشرات گرده‌افشانی می‌شوند، عوامل اصلی آن مگس‌ها (از جمله مگس‌های لاشه، مگس‌ریزه و پشه‌ها)، بیدها، زنبورها و پروانه‌ها هستند. بوی آنها می‌تواند از شیرین تا کپک‌زده یا قارچ مانند باشد. بذر معمولاً در یک کپسول چهار طرفه تولید می‌شود که ممکن است حاوی ۵۰ تا ۵۰۰ بذر توزیع شده در باد باشد که از
حاوی ۵۰ تا ۵۰۰ بذر توزیع شده در باد باشد که از یک رویان مرکزی و دو بال (در هر طرف یک بال) تشکیل شده است (اگرچه گیاه‌پارچ پرویلی متفاوت است). این جنس از نظر زیست‌شناسی سلولی دیپلوئید است و همه گونه‌های مورد مطالعه دارای تعداد کروموزوم ۲n=۸۰ هستند. تصور می‌شود که این عدد بالا منعکس کننده پالئوپلوئیدی () است (احتمالاً 8x یا 16x). طبقه‌بندی. در حال حاضر حدود ۱۷۰ گونه از گیاه‌پارچ معتبر هستند. این تعداد در حال افزایش است و هر ساله چندین گونه جدید توصیف می‌شود. ریشه‌شناسی نام جنس گیاه‌پارچ برای اولین بار در سال
نام جنس گیاه‌پارچ برای اولین بار در سال ۱۷۳۷ در "هورتوس کلیفورتینوس" () اثر کارل لینه منتشر شد. این به قسمتی از ادیسه هومر اشاره می‌کند که در آن معجون () نپنتس فارماکون (Nepenthes pharmakon) توسط یک ملکه مصری به هلن داده شده است. «نپنته» در لغت به معنای «بدون غم» (ne = نه، پنتوس = اندوه) است و در اساطیر یونانی دارویی است که با فراموشی همه غم‌ها را فرومی‌نشاند. لینه توضیح داد: اگر این نپنتس هلن نیست، قطعاً برای همه گیاه‌شناسان خواهد بود. کدام گیاه‌شناس اگر پس از یک سفر طولانی، این گیاه شگفت‌انگیز را بیابد،
از یک سفر طولانی، این گیاه شگفت‌انگیز را بیابد، تحسین‌برانگیز نخواهد بود. در حیرت او، با مشاهده این کار تحسین‌برانگیز خالق، بیماری‌های گذشته فراموش می‌شود! [ترجمه از لاتین توسط هری ویچ ()گیاه توصیف شده لینه، گیاه‌پارچ تقطیرکن گونه‌ای از سریلانکا بود. نپنتس به‌طور رسمی به عنوان یک نام عمومی در سال ۱۷۵۳ در کتاب "گونه‌های گیاهان" معروف لینه منتشر شد، که نامگذاری گیاه‌شناسی را به شکل امروزی ایجاد کرد. گیاه‌پارچ تقطیرکن گونه‌ای از این جنس است. نام «فنجان میمون» در شماره مه ۱۹۶۴ نشنال جئوگرافیک مورد بحث قرار
در شماره مه ۱۹۶۴ نشنال جئوگرافیک مورد بحث قرار گرفت که در آن "پل آ. زال" (Paul A. Zahl) نوشت:حاملان آنها را «لیوان میمون» می‌نامیدند، نامی که در جاهای دیگر در اشاره به نپنتس شنیده بودم، اما این مفهوم که میمون‌ها مایع پارچ را می‌نوشند دور از ذهن به نظر می‌رسید. بعداً ثابت کردم حقیقت دارد. در "ساراواک"(Sarawak)، اورانگوتانی را پیدا کردم که به‌عنوان حیوان خانگی بزرگ شده بود و بعداً آزاد شده بود. همان‌طور که در جنگل به آن نزدیک شدم، یک پارچ نیمه‌پر به آن پیشنهاد دادم. در کمال تعجب، میمون آن را پذیرفت و با
دادم. در کمال تعجب، میمون آن را پذیرفت و با ظرافت یک خانم در چای ریختن، یک پایین به بالا را ظریف اجرا کرد.این گیاهان اغلب در اندونزی "کانتونگ سمار" (kantong semar) (جیب سمار) و در فیلیپین "ساکو نی هداس" (کیسه پول یهودا) نامیده می‌شوند. نام گونه‌ها. بسیاری از گونه‌های این جنس دارای نام‌های علمی هستند که به منطقه پراکنش (انحصاری) آنها اشاره دارد. به‌عنوان مثال، نام‌های، گیاه‌پارچ ماسوالا، گیاه‌پارچ خاسیانا، گیاه‌پارچ لیته، گیاه‌پارچ سیبویان به ترتیب به پارک ملی ماسوالا در ماداگاسکار، تپه‌های خاسی در هند و
ملی ماسوالا در ماداگاسکار، تپه‌های خاسی در هند و جزایر فیلیپین لیته و سیبویان اشاره دارد. نام گونه‌های دیگر ادای احترام به افراد است. به‌عنوان مثال، گیاه‌پارچ ویچی از خاندان ویچ که نهالستان "ویچ و پسرها" () را اداره می‌کردند نامگذاری شده است[۶] و گیاه‌پارچ اتنبرا به افتخار سر دیوید اتنبرا، یکی از دوستداران گیاه‌پارچ‌ها نامگذاری شده است. تعداد قابل توجهی از نام‌های گونه‌ها به یکی از ویژگی‌های گیاه، به‌ویژه فنجان‌های به دام انداختن آن اشاره دارد. به‌عنوان مثال، نام گونه گیاه‌پارچ توالت‌فرنگی در اندونزیایی به
نام گونه گیاه‌پارچ توالت‌فرنگی در اندونزیایی به معنای توالت است و به شکل فنجان‌ها اشاره دارد.[۸] گیاه‌پارچ زرآوندی نام خود را مدیون شباهت فنجان‌ها با گل‌های سرده زرآوندی است.[۹] اسامی توصیفی مشابه، گیاه‌پارچ دودندان («دوخار»)، گیاه‌پارچ قلمی («لاغر»)، گیاه‌پارچ کوچک‌زبان («زبان کوچک»)، گیاه‌پارچ خون‌سرخ («قرمز خونی»)، گیاه‌پارچ پرزدار («مودار») و گیاه‌پارچ برهنه‌پارچ («پارچ برهنه») نیز به‌کار می‌روند. تکامل و تبارزایی. فقدان شواهدی از گونه‌های میانی، فسیلی یا زنده (یعنی یک حلقه مفقوده)، اجازه نمی‌دهد تا یک
زنده (یعنی یک حلقه مفقوده)، اجازه نمی‌دهد تا یک جدول زمانی تبارزایی برای توسعه ویژگی‌های متمایز گیاه‌پارچ مدرن، که شامل پارچ‌های نسبتاً نادر دوپایه جنسی سخت و گوشت‌خوار آن است تشکیل شود. اگرچه گیاه‌پارچ با فاصله دور با چندین جنس مدرن مرتبط است، در این میان، حتی خویشاوندان گوشت‌خوار (ژاله‌پوش، ونوس مگس‌خوار، چرخ‌آب و ژاله‌پوش پرتغالی)، همگی فاقد آن صفات هستند. در میان گیاه‌پارچ‌های شناخته شده، هیچ ویژگی اولیه یا تغییرات بزرگی یافت نمی‌شود که نشان دهد همه گونه‌های موجود از یک نیای نزدیک منفرد منشعب می‌شوند
موجود از یک نیای نزدیک منفرد منشعب می‌شوند که همه ویژگی‌های مدرن را دارد. مقایسه‌های تبارزایی توالی‌های ژن کلروپلاست () بین گونه‌های گیاه‌پارچ با گونه‌های مرتبط این نتیجه‌گیری را تأیید می‌کند، فاصله ژنتیکی طولانی بین گیاه‌پارچ و دیگران، و گروه‌بندی ناگهانی گونه‌های گیاه‌پارچ. گرده فسیل شده گیاهان شبه‌پارچ که در شمال دریای تتیس از ۶۵ تا ۳۵ میلیون سال پیش زندگی می‌کردند، نشان می‌دهد که اروپای گرمتر در آن زمان ممکن است جایی بوده باشد که گیاه‌پارچ‌های اولیه توسعه یافته‌اند و سپس با برخورد آفریقا با اروپا و
توسعه یافته‌اند و سپس با برخورد آفریقا با اروپا و اروپا به آسیا و هند رهایی یافتند. تغییرات آب و هوایی متعاقب آن گونه‌های اجدادی را در زیستگاه اصلی از بین برد. حدود ۲۰ میلیون سال پیش، بورنئو، سوماترا، و سولاوسی و احتمالاً حتی فیلیپین به سرزمین اصلی آسیا متصل شدند و پلی برای توسعه بیشتر مناطق انشعاب گونه‌های گیاه‌پارچ فراهم کردند. پل‌های زمینی گسترده در این منطقه ۲۰۰۰۰ سال پیش در عصر یخبندان، دسترسی به مکان‌های باقی مانده از جمعیت گیاه‌پارچ در اقیانوسیه را فراهم می‌کرد. عارضه اصلی این فرضیه وجود گیاه‌پارچ
فراهم می‌کرد. عارضه اصلی این فرضیه وجود گیاه‌پارچ در جزایر دوردست سیشل و ماداگاسکار است. تصور می‌شد که این بذرها توسط پرندگان دریایی و پرندگان ساحلی منتقل شده‌اند که در طول مهاجرت خود در زیستگاه‌های باتلاقی استراحت می‌کنند و ممکن است به‌طور ناخواسته بذرها را برداشته باشند. این فرضیه احتمالاً با موفقیت گیاه‌پارچ تقطیرکن ساکن در باتلاق‌های زمین‌های پست و استعمار بسیاری از مکان‌ها، تقویت می‌شود. پراکندگی و زیستگاه. جنس گیاه‌پارچ بیشتر در مجمع الجزایر مالایی یافت می‌شود، با بیشترین تنوع زیستی در بورنئو،
یافت می‌شود، با بیشترین تنوع زیستی در بورنئو، سوماترا، و فیلیپین، به‌ویژه در جنگل‌های بارانی کوهستانی بورنئو (). طیف کامل این جنس شامل ماداگاسکار (گیاه‌پارچ ماداگاسکاری، گیاه‌پارچ ماسوالا)، سیشل (گیاه‌پارچ پرویلی)، سریلانکا (گیاه‌پارچ تقطیرکن) و هند (گیاه‌پارچ خاسیانا) در غرب تا استرالیا (گیاه‌پارچ شگرف، گیاه‌پارچ رووانیا، گیاه‌پارچ سرسخت) و کالدونیای جدید (گیاه‌پارچ پیرمرد) در جنوب شرقی است. بیشتر گونه‌ها به مناطق بسیار کوچک محدود می‌شوند، از جمله برخی فقط در کوه‌های منفرد یافت می‌شوند. این توزیع‌های
فقط در کوه‌های منفرد یافت می‌شوند. این توزیع‌های محدود و غیرقابل دسترس بودن مناطق، اغلب به این معنی است که برخی از گونه‌ها چندین دهه بدون کشف مجدد در طبیعت می‌گذرند (مانند گیاه‌پارچ دینیانا که ۱۰۰ سال پس از کشف اولیه‌اش دوباره کشف شد). حدود ۱۰ گونه دارای توزیع جمعیتی بزرگتر از یک جزیره یا گروهی از جزایر کوچکتر هستند. گیاه‌پارچ شگرف پراکنده‌ترین گونه در این جنس است که از هندوچین و در سراسر مجمع الجزایر مالایی تا استرالیا را شامل می‌شود. به‌دلیل ماهیت زیستگاه‌هایی که گونه‌های گیاه‌پارچ اشغال می‌کنند، بسته به
که گونه‌های گیاه‌پارچ اشغال می‌کنند، بسته به ارتفاع آن‌ها از سطح دریا تا ۱۲۰۰ متر به‌عنوان گونه‌های پست یا مرتفع طبقه‌بندی می‌شوند. گونه‌هایی که در ارتفاعات پایین‌تر رشد می‌کنند به آب و هوای دائمی گرم با تفاوت کمی بین دمای روز و شب نیاز دارند، در حالی که گونه‌های کوهستانی زمانی که روزهای گرم و شب‌های بسیار خنک‌تری دریافت نمایند رشد می‌کنند. گیاه‌پارچ لامی در ارتفاعات بالاتر از هر جنس دیگر، تا ارتفاع ۳۵۲۰ متری رشد می‌کند. بیشتر گونه‌های گیاه‌پارچ در محیط‌هایی رشد می‌کنند که رطوبت و بارندگی بالا و سطوح نور
رشد می‌کنند که رطوبت و بارندگی بالا و سطوح نور متوسط تا زیاد را فراهم می‌کنند. تعداد کمی از گونه‌ها از جمله گیاه‌پارچ قمقمه‌ای، جنگل‌های انبوه و سایه‌دار را ترجیح می‌دهند، اما بیشتر گونه‌های دیگر در حاشیه اجتماعات درختی‌بوته‌ای یا پاکسازی‌شده رشد می‌کنند. برخی از گونه‌ها مانند گیاه‌پارچ شگرف در مناطق جنگلی پاک‌تراشی، کنار جاده‌ها و مزارع آشفته رشد می‌کنند. گونه‌های دیگر با رشد در جوامع چمن‌مانند گرم‌دشت سازگار شده‌اند. خاک‌هایی که گونه‌های گیاه‌پارچ در آن رشد می‌کنند معمولاً اسیدی و کم‌مغذی هستند و از
آن رشد می‌کنند معمولاً اسیدی و کم‌مغذی هستند و از پوده، ماسه سفید، ماسه‌سنگ یا خاک‌های آتشفشانی تشکیل شده‌اند. استثناهای این کلیات شامل گونه‌هایی است که در خاک‌هایی با محتوای بالای فلزات سنگین (مانند گیاه‌پارچ راجا) و منطقه اسپری‌دریا () در سواحل شنی (مانند گیاه‌پارچ یقه‌سفید) رشد می‌کنند. گونه‌های دیگر روی تک‌صخره‌ها و به‌صورت سنگ‌رست رشد می‌کنند، در حالی که گونه‌های دیگر مانند گیاه‌پارچ بی‌دفاع می‌توانند به‌صورت گیاه هوازی بدون تماس با خاک رشد کنند.
گیاه‌پارچ خوشه‌افشان ، نام یک گونه از سرده گیاه‌پارچ‌ها و احتمالا بومی کوه "دورمن تاپ" (Doorman Top)، کوهی در گینه نو (03°28′01″S 138°26′59″ شرقی) است. در زمان‌های اخیر از جنگل خزه‌ای در بالای خط الراس در ارتفاع ۱۴۶۰ متری ثبت شده است. هیچ گونه یا جوره‌ای از این گونه توصیف نشده است. ممکن است هیبریدهای طبیعی با گیاه‌پارچ پاپوانا تشکیل دهد. در سال ۱۹۹۴، ای.ویستوبا (A. Wistuba)، بی. کیستلر (B. Kistler)، اچ. ریشر (H. Rischer)، بی. بومگارتل (B. Baumgartl) در جستجوی گیاه‌پارچ خوشه‌افشان به کاوش در کوه "دورمن تاپ"
گیاه‌پارچ خوشه‌افشان به کاوش در کوه "دورمن تاپ" پرداختند اما هیچ گیاه‌پارچ دیگری به جز گیاه‌پارچ لامی (در آن زمان با نام گیاه‌پارچ وایلاردی شناخته می‌شد) و گیاه‌پارچ والا پیدا نکردند. با این حال، آنها از شیب متفاوتی به سمت شیبی که گیاه‌پارچ خوشه‌افشان در ابتدا از آن جمع‌آوری شده بود صعود کردند. در آگوست ۲۰۱۳، این گونه توسط تیمی متشکل از هولگر گوسنر (Holger Gossner)، توماس گرون مایر (Thomas Gronemeyer)، دیوید ماروینسکی (David Marwinski)، استوارت مک فرسون ()، ماریوس میشلر (Marius Micheler)، یواخیم نرز ( )،
ماریوس میشلر (Marius Micheler)، یواخیم نرز ( )، آندریاس ویستوبا () و اورس زیمرمن (Urs Zimmermann) دوباره کشف شد. این اولین سفری بود که پارچ‌های پایینی را که ظاهراً شبیه پارچ‌های گیاه‌پارچ مریلیانا و گونه‌های مرتبط با آن از فیلیپین است ثبت کرد.
فونت‌های نوتو فونت‌هایی از خانواده فونت‌های گوگل هستند که با هدف پشتیبانی از تمام زبان‌های دنیا و در واقع تمام نویسههای یونی‌کد و به کمک متخصصان و گویندگان بومی هر زبان طراحی شده‌اند. کوشش شده‌است که فونت‌های نوتو زیبایی بصری متناسب با رسم‌الخط هر زبانی را فراهم کند. این فونت‌ها تحت مجوز SIL Open Font License می‌باشند. ریشه‌یابی کلمه نوتو. زمانی که یک متن توسط رایانه رندر می‌شود، گاهی کاراکترهایی در متن قرار دارند که به‌دلیل نبود فونتی که از آن‌ها پشتیبانی کند، نمی‌توانند نمایش داده شوند. در چنین حالتی،
کند، نمی‌توانند نمایش داده شوند. در چنین حالتی، مستطیل‌های کوچکی به‌جای آن کاراکترها نشان داده می‌شود. به‌طور عامیانه به این مستطیل‌ها "توفو (به انگلیسی: tufo)" گفته می‌شود. نوتو برداشته شده از ابتدای جمله no tufo، به معنای "بدون توفو" می‌باشد. در فارسی. تا کنون چهار عدد از فونت‌های این خانواده بزرگ فونتی متناسب خط فارسی - عربی هستند و به‌طور کامل و با زیبایی منحصر به فردی رسم‌الخط را نمایش می‌دهند. البته فونت «نوتو نسخ عربیک» برای متون فارسی بسیار کارا، قدرتمند و زیباست. به نظر می‌رسد این فونت اصلاح شده
و زیباست. به نظر می‌رسد این فونت اصلاح شده فونت «Droid Arabic Naskh» باشد که در سیستم عامل اندروید استفاده می‌شود.
حشره‌خواران درختی سنجابی نام یک تیره از راسته حشره‌خواران درختی است.
حشره‌خوار درختی پابلند نام یک گونه از تیره حشره‌خوار درختی سنجابی است.
در تایپوگرافی تایپ‌فیس یا طرح حروف (typeface) یا خانواده فونت (font family) به دسته‌ای از قلم (رایانه) گفته می‌شود که گلیف‌ها، طرح مشابه و مشترکی داشته باشند. هر طرح حروف فونت دارای سبک، وزن، عرض، ایتالیک، قرارگیری در متن و طراحی خاصی است؛ به عنوان مثال "ITC Garamond Bold Condensed Italic"با فونت "ITC Garamond Condensed Italic" و "ITC Garamond Bold Condensed" متفاوت است ولی همهٔ آنها دارای یک طرح حرف مشترک هستند که "ITC Garamond" نامیده می‌شود همچنین طرح حرف ITC Garamond با "Adobe Garamond" یا "Monotype
حرف ITC Garamond با "Adobe Garamond" یا "Monotype Garamond" نیز متفاوت است. یک تایپ‌فیس شامل حروف الفبا، اعداد، سمبل‌ها، علائم نوشتاری مانند کاما و پرانتز و علائم نوشتاری فرمول‌های ریاضی می‌باشد.
کارخانه هواپیماسازی شهباز به دستور رضاشاه در دوشان تپه تأسیس و سه نوع هواپیما در آن ساخته شد افتتاح کارخانه. ایران با شروع دهه ۱۳۱۰ به منظور گسترش قوایی هوایی خود شروع به خرید هواپیماهای جنگی کرد. رضاشاه برای کاستن هزینه‌های خرید فرمان تأسیس این کارخانه را داد و مرداد ۱۳۱۲ مهندسی سوئدی بنام N.H Larsson مأمور برنامه‌ریزی و ساماندهی این کارخانه شد. لوازم مورد احتیاج از کشورهای مانند فرانسه و بریتانیا و شرکت پرت اند ویتنی سفارش داده شد ونب۸ههح آبان ۱۳۱۴ ده‌ها کارگر و تکنسین کار خود را آغاز کردند. شهباز به‌طور
و تکنسین کار خود را آغاز کردند. شهباز به‌طور رسمی ۲۱ شهریور ۱۳۱۵ افتتاح شد و ۲ بریتانیایی، یک ایتالیایی و ۴۱ ایرانی مشغول کار در این کارخانه شدند. همچنین کاپیتان Walker به همراه Frank Knight به عنوان جایگزین N.H Larsson برای مدیریت کارخانه انتخاب شدند. اولین هواپیماهای کارخانه. نخستین هواپیماهای ساخته شده در کارخانه شهباز، پنج بمب افکن دهاویلند تایگرمث بود که در مهر ۱۳۱۶ تکمیل و زمستان همان سال توسط خلبان افخمی تست پرواز شدند. همچنین در بهار ۱۳۱۷ پنج فروند هاوکر آداگز آماده شد و تحویل نیروی هوایی شاهنشاهی
هاوکر آداگز آماده شد و تحویل نیروی هوایی شاهنشاهی ایران شد. رضاشاه ۳۱ خرداد ۱۳۱۷ از کارخانه بازرسی کرد و به او گفته شد تا زمستان امسال پنج فروند دهاویلند تایگرمث و پنج فروند هاوکر آداگز دیگر آماده می‌شود. سال ۱۳۱۷ کارخانه گسترش یافت و اسفند ماه پنج فروند تایگرمث و بهار ۱۳۱۸ پنج فروند هاوکر آداگز آماده تست پرواز شد. خرداد ۱۳۱۸ قطعات بیست فروند تایگرمث بریتانیای توسط راه‌آهن وارد تهران شد تا در کارخانه هواپیماسازی شهباز مونتاژ شود. تولید بدنه هواپیما در بهمن ۱۳۱۸ آغاز شد و طرح‌هایی در دست اقدام بود برای
۱۳۱۸ آغاز شد و طرح‌هایی در دست اقدام بود برای تولید هواپیماهای جنگی. بسته شدن کارخانه. با شروع جنگ جهانی دوم و اشغال ایران توسط بریتانیا و شوروی، کنترل کارخانه شهباز و هواپیماهای نیروی هوایی شاهنشاهی به دست بریتانیا افتاد. پرسنل کارخانه از کار اخراج و ساخت هواپیما متوقف شد. همچنین واحد ۱۳۸ تعمیرات و نگهداری بریتانیا در طول زمان اشغال ایران، از امکانات کارخانه برای پشتیبانی نیروی هوایی بریتانیا استفاده کرد. ده فروند هواپیمای کورتیس پی-۳۶ هاوک با کد بومی H-75A-9 آمریکایی با موتور Wright R-1820-G205A که برای
آمریکایی با موتور Wright R-1820-G205A که برای مونتاژ در این کارخانه تحویل ایران شده بود، در حالی که هنوز قطعات آن‌ها در جعبه بود توسط بریتانیا غارت و به هندوستان برده شد. این هواپیماها در هندوستان بنام Mohawk IV نامگذاری شد. نگارخانه. بازدید رضاشاه پهلوی به همراه محمدرضا پهلوی از کارخانه هواپیماسازی شهباز جستارهای وابسته. صنایع ایجاد شده در دوران رضاشاه پهلوی
یوام‌دبلیو شرکت خوشه‌ای مالزیایی است، که در زمینه مونتاژ اتومبیل و تولید قطعات خودرو، فرآورده‌های نفتی و تجهیزات صنعتی فعالیت می‌کند. شرکت یوام‌دبلیو در سال ۱۹۱۷ توسط چیا ای‌سوه تأسیس شد و در حال حاضر دارای عملیات در کشورهای سنگاپور، اندونزی، تایلند، ویتنام، استرالیا، تایوان، چین، کره شمالی، هند، عمان و ترکمنستان می‌باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر کوالالامپور قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس مالزی معامله می‌شود. شرکت یوام‌دبلیو هم‌اکنون مالک ۳۸ درصد از شرکت پرودوآ است، همچنین نمایندگی مونتاژ و
درصد از شرکت پرودوآ است، همچنین نمایندگی مونتاژ و فروش خودروهای تویوتا، دایهاتسو، هینو موتورز، لکسوس و گروه فاو را در مالزی در اختیار دارد. این شرکت نمایندگی تولید و توزیع فرآورده‌های نفتی برندهای پنزویل و رپسول در چین و مالزی را دارا می‌باشد.
مونتسرات کابایه (؛ زادهٔ – درگذشته ۶ اکتبر ۲۰۱۸) یک خواننده برجستهٔ اپرا اهل اسپانیا بود. صدای او سوپرانو است و یک بل کانتو توانمندِ رپرتوارهایِ گوناگون از جمله آثار جواکینو روسینی، وینچنتزو بلینی، گائتانو دونیزتی و جوزپه وردی محسوب می‌شود. دامنهٔ شهرت او در سال ۱۹۸۷ میلادی و با اجرای ترانهٔ دو صدایی «بارسلونا» به همراه فردی مرکوری گسترش یافت. این ترانه که از شهر زادگاه او الهام می‌گیرد، بعدها ترانهٔ رسمی بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ در شهر بارسلون اسپانیا شد. زندگی‌نامه. نام اصلی او «ماریا دِ مونتسِرات