payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد و او برای تحصیل به دبیرستان «لیچه‌ئو چیچونینی» در پراتو، توسکانی فرستاده شد. او نخستین اشعار خود ـمجموعه‌ی کوچکی از اشعار با عنوان «بهار نخستین»ـ را در سال ۱۸۷۹، در شانزده‌سالگی و در حالی که هنوز دانش‌آموز بود، منتشر کرد. دآنونزیو که تحت تأثیر ادی بارباره اثر جوسوئه کاردوچی قرار داشت، برخی تقلیدهای تقریباً خشن از لورنزو استکِتی، شاعر پرآوازه‌ی کتاب پوستوما، را در کنار ترجمه‌هایی از لاتین قرار داد. اشعار او چنان برجسته بود که جوزپه کیارینی، منتقد ادبی، با خواندن آن‌ها، این جوان گمنام را ذز مقاله‌ای پرشور
خواندن آن‌ها، این جوان گمنام را ذز مقاله‌ای پرشور به جامعه‌ی ادبی معرفی کرد. در سال ۱۸۸۱، دآنونزیو وارد دانشگاه ساپینزای رم شد؛ جایی که به عضویت گروه‌های ادبی مختلف، از جمله «کروناکا بیزانتینا» ()، درآمد و برای روزنامه‌های محلی مقاله و نقد می‌نوشت. او در همین سال‌های دانشگاهی آغاز به ترویج ایده‌ی الحاق‌گرایی ایتالیا کرد. آثار ادبی. دآنونزیو آثار «سرود نو» ("Canto novo"، ۱۸۸۲)، «سرزمین بکر» ("Terra vergine"، ۱۸۸۲)، «میان‌پرده‌ای از قافیه‌ها» ("L'intermezzo di rime"، ۱۸۸۳)، «کتاب باکره‌ها» ("Il libro delle
di rime"، ۱۸۸۳)، «کتاب باکره‌ها» ("Il libro delle vergini"، ۱۸۸۴) و بخش عمده‌ای از داستان‌های کوتاهی را که بعدها زیر عنوان کلی «سن پانتالئونه» ("San Pantaleone"، ۱۸۸۶) گردآوری شدند، منتشر کرد. "Canto novo" شامل اشعاری سرشار از شور جوانی و نوید قدرت است؛ برخی از این اشعار توصیف‌کنندهٔ دریا و برخی دیگر توصیف‌کنندهٔ چشم‌اندازهای آبروتزو هستند. این اشعار با نثر کتاب "Terra vergine" تکمیل و تفسیر می‌شوند؛ مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه که زندگی روستایی در استان زادگاه نویسنده را به زبانی درخشان روایت می‌کند.
زادگاه نویسنده را به زبانی درخشان روایت می‌کند. "L'intermezzo di rime" سرآغاز دومین شیوهٔ نگارشی دآنونزیو و سبک خاص او به‌شمار می‌رود. برداشت او از سبک، نوآورانه بود و می‌کوشید لطیف‌ترین لرزش‌های زندگی آکنده از لذت را بیان کند. سبک و محتوای آثارش منتقدان را به شگفتی واداشت؛ برخی که پیش‌تر او را به عنوان یک "کودک اعجوبه" تحسین کرده بودند، وی را منحرف‌کنندهٔ اخلاق عمومی خواندند، در حالی که برخی دیگر از او به عنوان نفسی تازه و نیرویی حیاتی برای آثار تا آن زمان خشک و بی‌روح استقبال کردند. در این میان، نشریه‌ی
خشک و بی‌روح استقبال کردند. در این میان، نشریه‌ی ناشر دآنونزیو، آنجلو سوماروگا، از هم فروپاشید و گروه نویسندگان جوان او پراکنده شدند. برخی از آن‌ها وارد حرفه‌ی تدریس شدند و از عرصه‌ی ادبیات کنار رفتند، و برخی دیگر به روزنامه‌نگاری روی آوردند. دآنونزیو نیز این مسیر دوم را برگزید و به تحریریه‌ی نشریه‌ی "Tribuna" پیوست و با نام مستعار «دوکای کوچک» ("Duca Minimo") می‌نوشت. در این دوره او کتاب «کتاب ایزوتا» ("Il libro d'Isotta"، ۱۸۸۶) را نوشت؛ شعری عاشقانه که در آن برای نخستین بار الهام خود را از رنگ‌های غنی
در آن برای نخستین بار الهام خود را از رنگ‌های غنی رنسانس گرفته و با احساسات و شور و شوق‌های مدرن سازگار کرده بود. "کتاب ایزوتا" همچنین از این جهت اهمیت دارد که در آن می‌توان بیشتر بذرهای آثار آینده‌ی دآنونزیو را یافت؛ همان‌طور که در "Intermezzo melico" نیز توصیف‌ها و احساساتی دیده می‌شود که بعدها پایه‌های محتوای زیبایی‌شناسانه‌ی آثار دیگر را شکل دادند. نخستین رمان دآنونزیو با عنوان «لذت» ("Il Piacere"، ۱۸۸۹؛ با ترجمه‌ی انگلیسی "The Child of Pleasure") در سال ۱۸۹۱ با انتشار «جیووانی اپیسکوپو» ("Giovanni
سال ۱۸۹۱ با انتشار «جیووانی اپیسکوپو» ("Giovanni Episcopo") و در سال ۱۸۹۲ با «بی‌گناه» ("L'innocente"؛ ترجمه‌شده به انگلیسی "The Intruder") دنبال شد. این سه رمان تأثیر عمیقی بر جای گذاشتند. "بی‌گناه" که به‌طرزی تحسین‌برانگیز توسط ژرژ اِرِل به زبان فرانسوی ترجمه شد، برای نویسنده‌ی خود توجه و تحسین منتقدان خارجی را به همراه داشت. اثر بعدی او، «پیروزی مرگ» ("Il trionfo della morte"، ۱۸۹۴)، به‌زودی با «دوشیزگان صخره‌ها» ("Le vergini delle rocce"، ۱۸۹۶) و «آتش» ("Il fuoco"، ۱۹۰۰) دنبال شد؛ کتاب اخیر، در
«آتش» ("Il fuoco"، ۱۹۰۰) دنبال شد؛ کتاب اخیر، در توصیف‌های خود از ونیز، شاید پرشورترین ستایش از یک شهر باشد که به هر زبانی نوشته شده است. اثر شاعرانه D'Annunzio در این دوره، از بسیاری جهات بهترین اثر او، توسط ارائه شده است. (1893)، (1893)، تلاشی عالی برای شعر مدنی، و (1900). مرحله بعدی کار D'Annunzio، تولید دراماتیک او است که توسط ارائه شده است. (1897)، یک فانتزی غنایی در یک عمل، و او ( "شهر مرده" ) (1898)، نوشته شده برای سارا برنهارت . در سال 1898 او خود را نوشت و "لا جوکوندا" در سال بعد، "La gloria" ،
را نوشت و "لا جوکوندا" در سال بعد، "La gloria" ، تلاشی برای تراژدی سیاسی معاصر که احتمالاً به دلیل جسارت اشارات شخصی و سیاسی در برخی از صحنه های آن، با موفقیت مواجه نشد. و سپس "فرانچسکا دا ریمینی" (1901)، بر اساس قسمتی از "دوزخ" دانته آلیگری . بازسازی کاملی از فضا و احساسات قرون وسطایی، با سبکی باشکوه، و توسط یک منتقد معتبر ایتالیایی - ادواردو بوته - اعلام شده است که اولین تراژدی واقعی، اگر ناقص، به تئاتر ایتالیایی داده شده است. این اثر توسط تیتو ریکوردی اقتباس شد تا تبدیل به لیبرتو برای اپرای فرانچسکا دا
شد تا تبدیل به لیبرتو برای اپرای فرانچسکا دا ریمینی اثر ریکاردو زاندونای شود که در سال 1914 به نمایش درآمد.[ "" ] در سال 1883، D'Annunzio با ماریا هاردوین دی گالزه ازدواج کرد و صاحب سه پسر به نام‌های ماریو (1884-1964)، گابریله ماریا "گابریلینو" (1886-1945) و اوگو ونیرو (1887-1945) شد، اما این ازدواج در سال 1891 پایان یافت. در سال 1894، او یک رابطه عاشقانه را با بازیگر زن الئونورا دوز آغاز کرد که به یک "علت مشهور" تبدیل شد. او نقش‌های اصلی را برای او در نمایشنامه‌های آن زمانش مانند "La città morta" (1898) و
آن زمانش مانند "La città morta" (1898) و "فرانچسکا دا ریمینی" (1901) فراهم کرد، اما این رابطه طوفانی سرانجام در سال 1910 پایان یافت. پس از ملاقات با مارچسا لوئیزا کاساتی در سال 1903، او یک رابطه پرتلاطم مادام العمر را در رابطه دوباره با لویزا آغاز کرد که تا چند سال قبل از مرگ او ادامه داشت. در سال ۱۸۹۷، دآنونزیو به عنوان نماینده‌ی مستقل برای دوره‌ای سه‌ساله به مجلس نمایندگان ایتالیا راه یافت. تا سال ۱۹۱۰، سبک زندگی بی‌پروا و پرخرج او باعث شد دچار بدهی‌های سنگین شود و برای فرار از طلبکاران به فرانسه بگریزد.
شود و برای فرار از طلبکاران به فرانسه بگریزد. در آنجا با آهنگساز کلود دبوسی در نگارش یک نمایش موزیکال با عنوان «شهادت "سنت سباستین"» ("Le Martyre de saint Sébastien"، ۱۹۱۱) که برای ایدا روبینشتاین نوشته شده بود، همکاری کرد. واتیکان در واکنش به این همکاری، تمامی آثار دآنونزیو را در «فهرست کتب ممنوعه» قرار داد. این نمایش از نظر اجرایی موفقیتی کسب نکرد، اما چندین بار در نسخه‌های اقتباسی ضبط شده است، از جمله اجراهایی توسط پیر مونتو (به زبان فرانسوی)، لئونارد برنشتاین (با ترانه‌هایی به فرانسه و دیالوگ‌هایی به
(با ترانه‌هایی به فرانسه و دیالوگ‌هایی به انگلیسی)، و مایکل تیلسون توماس (به فرانسوی). در سال‌های ۱۹۱۲ و ۱۹۱۳، دآنونزیو با آهنگساز اپرا، پیترو ماسکانی، همکاری کرد و لیبرتو اپرای «پاریزینا» ("Parisina") را نوشت. او گاهی در خانه‌ای در بلوو، نزدیک پاریس، که ماسکانی اجاره کرده بود، اقامت داشت. دآنونزیو بر این اصرار داشت که کل لیبرتو ــ که بسیار طولانی بود ــ به طور کامل آهنگسازی شود، و همین باعث شد که اپرا برای ذائقه‌ی تماشاگران آن زمان بیش از حد طولانی به نظر برسد و در نهایت کل پرده‌ی آخر آن حذف شود. در سال
برسد و در نهایت کل پرده‌ی آخر آن حذف شود. در سال ۱۹۰۱، دآنونزیو به همراه اتوره فراری، استاد اعظم لژ بزرگ شرق ایتالیا، دانشگاه مردمی میلان ("Università Popolare di Milano") را در خیابان اوگو فسکولو تأسیس کردند. دآنونزیو سخنرانی افتتاحیه را ایراد کرد و سپس به عنوان استاد وابسته و مدرس در همان مؤسسه مشغول به کار شد. در سال ۱۹۰۲، دآنونزیو به ایستریا، که آن زمان تحت حاکمیت اتریش-مجارستان بود و «سرزمین ایرِدِنت» خوانده می‌شد، سفر کرد. در پازین با «بارانی از گل» که از پنجره‌های خانه‌های شلوغ فرو می‌ریخت، از او
که از پنجره‌های خانه‌های شلوغ فرو می‌ریخت، از او استقبال شد. او از دبیرستان ایتالیایی بازدید کرد و مورد تکریمی قرار گرفت که به ابتکار همسر آینده‌ی فرانچسکو سالاتا ترتیب داده شده بود. دآنونزیو در نامه‌ای خطاب به همین تاریخ‌نگار ایتالیایی، از منش و تمدن مردم ایتالیایی ساکن آنجا تمجید کرد و مبارزه‌ی آنان را ستایش نمود؛ مبارزه‌ای که آن را «نبرد بزرگ، گوناگون و دگرگون‌ساز تمدن لاتین در برابر سوءاستفاده‌های بربرانه» توصیف کرد. دآنونزیو استاد اعظم «لژ بزرگ ایتالیا» بود؛ محفلی از آیین اسکاتلندی که در سال ۱۹۰۸ از
بود؛ محفلی از آیین اسکاتلندی که در سال ۱۹۰۸ از «لژ بزرگ شرق ایتالیا» جدا شده بود. او سپس به جنبش عرفانی و فلسفی موسوم به «مارتینیسم» پیوست و در فیومه با دیگر فراماسون‌های آیین اسکاتلندی درجهٔ ۳۳ و غیبی‌گرایانی چون آلچسته د آمبریس، سانته چرینی و مارکو آلگری همکاری کرد. آیین فراماسونی دآنونزیو با انتخاب نمادهای ماسونی برای پرچم «حکومت کارنارو» نیز گواهی می‌شود؛ نمادهایی چون اژدهای اوروبوروس (ماری که دم خود را می‌بلعد) و هفت ستاره‌ی صورت فلکی دب اکبر. جنگ جهانی اول. با آغاز جنگ جهانی اول، دآنونزیو به ایتالیا
اول. با آغاز جنگ جهانی اول، دآنونزیو به ایتالیا بازگشت و سخنرانی‌های عمومی در حمایت از پیوستن ایتالیا به تفاهم سه‌گانه (Triple Entente) ایراد کرد. دآنونزیو از سال ۱۹۰۸، زمانی که با ویلبر رایت پرواز کرده بود، به هوانوردی علاقه‌مند شده بود. با آغاز جنگ، داوطلب خدمت شد و به عنوان خلبان جنگنده شهرت بیشتری کسب کرد؛ هرچند در یکی از سانحه‌های هوایی بینایی یک چشم خود را از دست داد. در فوریهٔ ۱۹۱۸، دآنونزیو در یورشی جسورانه به بندر باکار -هرچند از نظر نظامی بی‌اهمیت- شرکت کرد؛ عملیاتی که در ایتالیا به نام «شوخی
شرکت کرد؛ عملیاتی که در ایتالیا به نام «شوخی باکاری» ("La beffa di Buccari") شناخته می‌شود و به معنای واقعی کلمه «تمسخر باکار» است. این اقدام به بالا بردن روحیه‌ی مردم ایتالیا کمک کرد، مردمی که همچنان از فاجعه کاپورتو آسیب دیده بودند. در ۹ اوت ۱۹۱۸، دآنونزیو به عنوان فرماندهٔ اسکادران ۸۷ شکاری «لا سرنیسیما» ("La Serenissima")، یکی از عملیات‌های برجسته‌ی جنگ را سازماندهی کرد: هدایت ۹ هواپیما در سفری رفت و برگشتی به مسافت ۷۰۰ مایل برای ریختن اعلامیه‌های تبلیغاتی بر فراز وین. این عملیات در زبان ایتالیایی به
بر فراز وین. این عملیات در زبان ایتالیایی به نام «پرواز بر فراز وین» ("il Volo su Vienna") شناخته می‌شود. فیومه. جنگ جهانی اول دیدگاه‌های فراملی‌گرایانه و الحاق‌گرایی ایتالیایی دآنونزیو را تقویت کرد و او کارزار گسترده‌ای به راه انداخت تا ایتالیا را در کنار متحدان زمان جنگش به عنوان یک قدرت درجه‌یک اروپایی مطرح کند. دآنونزیو که از تصمیمات کنفرانس صلح پاریس مبنی بر واگذاری شهر فیومه (در حال حاضر رییِکا در کرواسی خشمگین بود ــ شهری که با احتساب حومه‌هایش جمعیت عمدتاً ایتالیایی داشت ــ در ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۹، با
عمدتاً ایتالیایی داشت ــ در ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۹، با رهبری ۱۸۶ سرباز از گردان یکم هنگ دوم گارد سلطنتی ایتالیا از رونکی به سوی فیومه حرکت کرد تا این شهر را تصرف کند. در عرض چند روز، نیروهایی از دیگر واحدهای ارتش نیز به دآنونزیو در فیومه پیوستند و او به زودی فرماندهی نیرویی متشکل از ۲۵۰۰ سرباز ــ شامل نیروهای پیشین ارتش سلطنتی ایتالیا، ملی‌گرایان ایتالیایی و کهنه‌سربازان جبهه‌ی ایتالیا در جنگ جهانی اول ــ را به دست گرفت. دآنونزیو سپس نیروهای اشغالگر بین‌المللی (آمریکایی، بریتانیایی و فرانسوی) را مجبور به
(آمریکایی، بریتانیایی و فرانسوی) را مجبور به عقب‌نشینی کرد. هدف طراحان این حرکت آن بود که ایتالیا فیومه را ضمیمه کند، اما این درخواست رد شد. در عوض، دولت ایتالیا فیومه را محاصره کرد و خواستار تسلیم نیروهای دآنونزیو شد. دآنونزیو سپس فیومه را یک کشور مستقل اعلام کرد و «سلطنت ایتالیایی کارنارو» را بنیان گذاشت. منشور کارنارو بسیاری از ویژگی‌های نظام فاشیستی بعدی ایتالیا را پیش‌بینی می‌کرد و دآنونزیو خود را به عنوان «دوچه» (رهبر) معرفی کرد. برخی واحدهای نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا، از جمله ناوشکن "اسپرو"، به
دریایی سلطنتی ایتالیا، از جمله ناوشکن "اسپرو"، به نیروهای محلی دآنونزیو پیوستند. او تلاش کرد جایگزینی برای جامعه ملل ایجاد کند که مخصوص ملت‌های (منتخب) تحت ستم جهان باشد؛ مانند ایرلندی‌ها که دآنونزیو در سال ۱۹۲۰ سعی کرد آن‌ها را مسلح کند. همچنین کوشید با گروه‌های جدایی‌طلب در سراسر بالکان، به‌ویژه گروه‌های ایتالیایی و نیز برخی گروه‌های اسلاو و آلبانیایی‌، اتحاد برقرار کند، هرچند در این زمینه موفقیت چندانی نداشت. دآنونزیو معاهده‌ی راپالو را نادیده گرفت و حتی به ایتالیا اعلام جنگ کرد. او سرانجام در ۲۹ دسامبر
به ایتالیا اعلام جنگ کرد. او سرانجام در ۲۹ دسامبر ۱۹۲۰، پس از بمباران فیومه توسط نیروی دریایی ایتالیا و پنج روز نبرد، شهر را تسلیم کرد. زندگی بعدی. پس از ماجرای فیومه، دآنونزیو به خانه‌ی خود در کنار دریاچه گاردا برگشت و سال‌های پایانی عمرش را به نوشتن و فعالیت‌های کارزارگونه گذراند. با وجود تأثیر چشمگیری که دآنونزیو بر ایدئولوژی بنیتو موسولینی داشت، هرگز مستقیماً وارد سیاست‌های دولتی فاشیستی در ایتالیا نشد. در سال ۱۹۲۲، اندکی پیش از «رژه به سوی رم»، او توسط مهاجمی ناشناس از پنجره به بیرون هل داده شد یا
مهاجمی ناشناس از پنجره به بیرون هل داده شد یا شاید در حال مستی به بیرون سقوط کرد. با این‌که او از این اتفاق جان سالم به در برد، اما به شدت مجروح شد و مدتی پس از آن‌که موسولینی به نخست‌وزیری رسید، بهبود یافت. در سال ۱۹۲۴، دآنونزیو توسط پادشاه ویکتور امانوئل سوم به اشرافیت رسید و عنوان موروثی «شاهزاده‌ی مونته‌ووسو» ("Principe di Montenevoso") به او اعطا شد. در سال ۱۹۳۷، او به ریاست آکادمی سلطنتی ایتالیا منصوب شد. دآنونزیو در سال ۱۹۳۸ بر اثر سکته‌ی مغزی در خانه‌اش در گاردونه ریویرا درگذشت. موسولینی برای او
در گاردونه ریویرا درگذشت. موسولینی برای او مراسم تشییع دولتی برگزار کرد و جسدش در آرامگاهی باشکوه از سنگ مرمر سفید در مجموعه‌ی "ایل ویتوریاله دلی ایتالیانی" به خاک سپرده شد. پسر او، گابریلینو دآنونزیو، کارگردان فیلم شد. فیلم او در سال ۱۹۲۱ با عنوان «"کشتی"» بر اساس رمانی از پدرش ساخته شد. در سال ۱۹۲۴، او فیلم حماسی تاریخی "کوو وادیس" ("") را به طور مشترک کارگردانی کرد که پروژه‌ای پرهزینه و ناموفق بود، و پس از آن از فیلم‌سازی کناره گرفت.
مسابقه مرگ فیلمی به سبک اکشن، هیجانی به کارگردانی پل دبلیو. اس. اندرسون است. این فیلم محصول ۲۰۰۸ می‌باشد. از بازیگران معروف این فیلم می‌توان به جیسون استاتهام، ترسی گیبسون و جوآن آلن اشاره کرد. خلاصه داستان. مجرمی توسط یک رئیس زندان مجبور می‌شود در محبوب‌ترین مسابقه ورزشی شرکت کند. یک مسابقه اتومبیل‌رانی که در آن باید بی‌رحم‌ترین فرد بتواند بقیه را از دور مسابقات خارج کند و پیروز شود. حکم این پیروزی آزادی از زندان خواهد بود.
کمال یا فرساختگی یکی از مفاهیم مهمی است که در طول تاریخ، در حوزه‌های اخلاق، زیبایی‌شناسی، هستی‌شناسی، الهیات، فیزیک، ریاضی و شیمی به کار رفته‌است.
حسین کمالی اسلام‌پژوه ایرانی و صاحب کرسی امام علی در دانشگاه بین‌المللی دین و صلح هارتفورد است. او پیش‌تر استادیار گروه فرهنگ، اسلام‌شناسی و تاریخ خاورمیانه و آسیا در کالج برنارد در دانشگاه کلمبیا بود. او دورهٔ کارشناسی ارشد را در رشته ریاضیات، آمار و عملیات در دانشگاه نیویورک در سال ۱۹۹۶ و دوره دکتری تاریخ را در دانشگاه کلمبیا در سال ۲۰۰۴ به پایان رساند. فعالیت‌ها. او در پاسخ به نظرات اکبر گنجی دربارهٔ قرآن، مقاله‌ای منتشر کرد که در آن آمده بود: «فرهنگ و اندیشهٔ اسلامی حاشیه‌ای است که مسلمانان در طیّ
و اندیشهٔ اسلامی حاشیه‌ای است که مسلمانان در طیّ چهارده قرن بر متن مقدّس قرآن کریم نوشته و فراهم آورده‌اند.» او در اعتراض به شیوه خبررسانی دربارهٔ فوت شجاع‌الدین شفا، همکاری خود را با جرس متوقف کرد. او در مقاله‌ای دیگر به انتقاد از مخالفان جمهوری اسلامی پرداخت.
گری بکر ، زادهٔ ۲ دسامبر ۱۹۳۰ – درگذشته ۳ مهٔ ۲۰۱۴) اقتصاددان آمریکایی بود. بکر را برای پی‌گرفتن راهبردهای جدید اقتصادی و تعمیم نظریه‌های اقتصادی بر مشکلات اجتماعی که معمولاً در اقتصاد مطالعه نمی‌شود می‌شناسند که موجب گشایش شاخه‌های جدید از اقتصاد مانند "اقتصاد جرم و مجازات"، "اقتصاد اعتیاد"، اقتصاد خانواده، نظریه سرمایه انسانی و "اقتصاد تبعیض" شده‌است. بکر از تأثیرگذارترین و خلاق‌ترین اقتصاددانان اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم به‌شمار می‌آید. زندگی. پدر مادر بکر تحصیلاتی بالاتر از کلاس نهم نداشتند.
پدر مادر بکر تحصیلاتی بالاتر از کلاس نهم نداشتند. پدر بکر صاحب یک کسب و کار کوچک بود. بکر در سال ۱۹۳۰ میلادی در پوتسویل، شهری کوچک دارای معادن زغال‌سنگ در پنسیلوانیای شرقی، به دنیا آمد. او پس از پایان دوران دبیرستان به دانشگاه پرینستون رفت و کارشناسی خود را در اقتصاد دریافت کرد. اما به گفتهٔ خودش از آنجا که تحصیلات او «با مشکلات مهم اقتصادی سر و کار نداشت» از آن ناخشنود بود. با این وجود تحصیلاتش در زمینهٔ اقتصاد را در دانشگاه شیکاگو ادامه داد و در آنجا تحت تأثیر ایده‌های میلتون فریدمن در زمینهٔ رابطهٔ
تحت تأثیر ایده‌های میلتون فریدمن در زمینهٔ رابطهٔ اقتصاد و کاربرد آن در حل مشکلات واقعی جامعه قرار گرفت. او کارشناسی ارشد خود را در ۱۹۵۳ میلادی و دکتری خود را در ۱۹۵۵ از دانشگاه شیکاگو دریافت کرد. رسالهٔ دکترای او «اقتصاد تبعیض» به سرپرستی فریدمن، به عنوان مشارکتی بزرگ در علم اقتصاد از طرف کارگروه اقتصاد جایزهٔ نوبل مورد توجه قرار گرفته‌است. بکر در بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۷ در دانشگاه شیکاگو مشغول به تدریس بود و سپس به دانشگاه کلمبیا رفت؛ ولی در پی شورش‌های دانشجویی ۱۹۶۸، دوباره در سال ۱۹۷۰ به دانشگاه
دانشجویی ۱۹۶۸، دوباره در سال ۱۹۷۰ به دانشگاه شیکاگو بازگشت. در ۱۹۸۳ منصبی مشترک در بخش جامعه‌شناسی این دانشگاه را پذیرفت. وی از سال ۱۹۸۵ نویسندهٔ ثابت ستون اقتصادی بیزنس ویک بود. بکر در سال ۱۹۹۲ میلادی جایزهٔ نوبل اقتصاد را دریافت کرد. بکر اولین بار در ۱۹۵۴ ازدواج کرد که حاصل آن دو دختر به نام‌های کاترین و جودی بود. همسر اول در سال ۱۹۷۰ درگذشت. او در ۱۹۸۰ با گیتی نشاط استاد علوم اسلامی و تاریخ خاورمیانه دانشگاه ایلینو در شیکاگو ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دو پسر به نام‌های مایکل و سیروس است. نظریه‌های بکر
پسر به نام‌های مایکل و سیروس است. نظریه‌های بکر در مورد خانواده و زندگی مشترک. بکر در نظریه‌هایش به زندگی مشترک مشابه با نظریه‌های سنتی اقتصادی در مورد بنگاه‌های اقتصادی نگاه می‌کند. مطابق نظریهٔ او افراد به دنبال همسری هستند که بیشترین فایده را برای آن‌ها داشته باشد. هرچه این جستجو طولانی‌تر باشد، نتایج بهتری به دست می‌آورد؛ بنابراین نظریهٔ او پیش‌بینی می‌کند کسانی که دیرتر ازدواج می‌کنند احتمال طلاق در آن‌ها کمتر خواهد بود؛ نتیجه‌ای که با توجه به داده‌های طلاق در خانواده‌ها پشتیبانی قابل توجهی کسب
طلاق در خانواده‌ها پشتیبانی قابل توجهی کسب می‌کند. همچنین در نظریه‌های او همان‌طور که بنگاه‌های اقتصادی برای بیشینه‌کردن سودشان به تخصص روی می‌آورند، در خانواده نیز مردان معمولاً در تولید بازار و زنان در تولید خانگی تخصص پیدا می‌کنند که منجر می‌شود زنان دستمزد کمتری دریافت دارند و به عقیدهٔ بکر این نتیجهٔ تبعیض نیست، بلکه نتیجهٔ یک تصمیم درون‌خانوادگی در مورد کارهای مختلف انجام‌شده توسط اعضای مختلف خانواده است. تصمیم‌گیری خانواده در مورد داشتن بچه را نیز می‌توان با منطق اقتصادی تحلیل کرد. بکر، بر خلاف
می‌توان با منطق اقتصادی تحلیل کرد. بکر، بر خلاف توماس مالتوس که معتقد بود افراد نمی‌توانند تمایلات تولید مثل خود را کنترل کنند، به مسئلهٔ بچه‌داری به مانند تصمیمات مشتریان در مورد خرید کالاهایی چون سفر و خودرو نگاه می‌کند. بکر می‌گوید تا زمانی که خانواده‌ها به این نتیجه نرسند که لذت ناشی از بچه‌دار شدن و ادامهٔ نسل و داشتن کسی که در زمان پیری از آن‌ها مراقبت کند، می‌تواند جبران هزینه‌های بچه‌داری، همچون تحصیلات، خوراک، پوشاک و زمان صرف‌شده را کند، اقدام به بچه‌دار شدن نخواهند کرد. نظریات بکر در مورد تبعیض.
شدن نخواهند کرد. نظریات بکر در مورد تبعیض. بکر تشخیص داد که افراد (کارفرمایان ، مشتریان و کارکنان) گاهی اوقات نمی خواهند با اقلیت ها کار کنند زیرا آنها نسبت به گروه های محروم تعصب دارند. وی معتقد بود که تبعیض هزینه یک شرکت را افزایش می دهد زیرا هنگام تبعیض علیه برخی از کارگران، کارفرما باید مبلغ بیشتری را به سایر کارگران پرداخت کند تا کار بدون تعصب ادامه یابد. اگر کارفرما اقلیت را به کار گیرد، می توان دستمزدهای پایینی ارائه داد، اما افراد بیشتری را می توان استخدام کرد و بهره وری را افزایش داد. نظریات بکر
استخدام کرد و بهره وری را افزایش داد. نظریات بکر در مورد تبعیض مورد نقدها و انتقادات زیادی قرار گرفته‌اند.
دوسوئیان به همه موجوداتی که به صورت متقارن از دو طرف ساختار بدن خود به شکل صعودی و نزولی برای حرکت استفاده می‌کنند گفته می‌شود. این موجودات ممکن است از هر دو طرف بدن خود برای حرکت رو به جلو (داشتن دو سر) استفاده کنند. برخلاف جانورانی مانند چتر دریایی که آن هم به صورت صعودی و نزولی حرکت می‌کند، هم از جلو و هم از عقب می‌توانند به پیش بروند، در چترهای دریایی این حرکت به شکل شعاعی است. دوسوئیان در فرمانرو جانوران و زیر فرمانرو هوپس‌زیان هستند. دوسوئیان در بیشینه موارد به صورت متقارن و از جلو و عقب توانایی حرکت
موارد به صورت متقارن و از جلو و عقب توانایی حرکت دارند مگر در مواردی خاص و قابل توجه مانند خارپوستان که حالتی میانی بین حرکت متقارن از جلو و عقب و حرکت متقارن شعاعی هستند.
لایتی یک نرم‌افزار کارساز وب است که به صورت آزاد منتشر می‌شود. این کارساز وب برای محیطهایی بهینه شده‌است که سرعت پاسخگویی به درخواست‌ها از اهمیت بالایی برخوردار است. لایتی در اصل توسط جان نشک به عنوان یک شاهدمثال برای مشکل سی ۱۰ کا نوشته شد. مشکل سی ۱۰ کا عنوان می‌کند که چگونه می‌توان در یک سرویس‌دهنده وب، به صورت همزمان به ۱۰٫۰۰۰ درخواست پاسخ داد. اما هم‌اکنون به محبوبیت جهانی دست یافته‌است. این کارساز وب مقدار کمی حافظه مصرف می‌کند و بار کمی به پردازنده تحمیل می‌کند. این ویژگی‌ها باعث شده لایتی برای
تحمیل می‌کند. این ویژگی‌ها باعث شده لایتی برای محیطهایی که دچار کمبود منابع هستند مناسب باشد. لایتی تحت پروانه بی‌اس‌دی عرضه می‌شود و یک نرم‌افزار آزاد است. این کارساز وب علاوه بر سیستم‌عاملهای شبه یونیکس، بر روی مایکروسافت ویندوز هم اجرا می‌شود. تعدادی ار وب‌سایت‌های پرترافیک دنیا مانند یوتیوب و ویکی‌مدیا بر روی تعدادی از سرورهای خود از لایتی استفاده می‌کنند.
واژینِکتومی یا زِهراه‌برداری روش جراحی جهت برداشتن همه یا بخشی از مهبل می‌باشد. این روش به‌طور معمول جهت درمان سرطان واژن بکار گرفته می‌شود. واژینکتومی همچنین به عنوان بخشی از بعضی انواع عمل جراحی تغییر جنسیت زن به مرد انجام می‌شود. واژینکتومی کلی، برای بیماری‌های بدخیم مهبل مناسب نشان داده شده‌است. در این روش در ترکیب با هیسترکتومی شکمی یا هیسترکتومی رادیکال مورد نیاز می‌باشد.
ویز یک نرم‌افزار بر پایه سامانه موقعیت‌یاب جهانی است که از سامانه ناوبری گام‌به‌گام بهره می‌برد. این رهیاب به گونه‌ای کار می‌کند که بتواند بهترین راه از ابتدا تا نقطه پایان را بیابد و با دور زدن ترافیک زمان سفر را کاهش دهد و به لطف ویژگی فرستادن گزارش، کاربران از رخدادهای پیش رو آگاه شوند. این نرم‌افزار به‌دست شرکت استارت‌آپ اسراییلی به نام ویز پدید آمد و گوگل در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۳، ویز را با هزینه ۱٫۰۳ میلیارد دلار آمریکا خریداری کرد. برپایه این قرارداد، هریک از ۱۰۰ کارمند ویز، مبلغ ۱٫۲ میلیون دلار به‌دست
از ۱۰۰ کارمند ویز، مبلغ ۱٫۲ میلیون دلار به‌دست آوردند. این بزرگ‌ترین پرداخت به کارمندان یک شرکت فناوری اسراییلی در تاریخ است. بررسی اجمالی. ویز اطلاعات نقشه، وضعیت ترافیک، وزمان سفر را از کاربران دریافت می‌کند و به سرورهای ویز می‌فرستد. کاربران ویز یا «ویزرها» (به انگلیسی: Wazers) می‌توانند هرچیز مهمی مانند تصادف‌ها، ترافیک سنگین و شرایط آب‌وهوایی بد و حتی سرعت‌گیرهای خطرناک را به راننده‌های دیگر گزارش دهند و از تارنمای ویرایشگر نقشه خیابان‌ها و نامشان را به‌روز کنند، یا مکان تازه‌ای مانند کسب‌وکار یا
را به‌روز کنند، یا مکان تازه‌ای مانند کسب‌وکار یا جاهای گردشگری و... را به رایگان به نقشه بیافزایند. اینگونه ویز می‌تواند برپایه این داده‌ها بهترین راه را برگزیند و به کاربر پیشنهاد دهد. ویز همچنین می‌تواند جایگاه‌های سوخت و دیگر مکان‌های دلخواه کاربر که سر راهش هستند را نشان دهد. ویز در سراسر جهان کار می‌کند و کاربران می‌توانند با همکاری یکدیگر گروهی بومی بسازند و نقشه‌های آن را به‌روز نگه دارند تا بهترین تجربه کاربری را با این برنامه داشته باشند. ویز از زبان و راهنمای گویای پارسی هم پشتیبانی می‌کند.
از زبان و راهنمای گویای پارسی هم پشتیبانی می‌کند. هم‌چنین هر کاربر می‌تواند با ضبط صدای خود، راهنمای گویای شخصی‌سازی شده‌اش را بسازند و هنگام رانندگی بشنوند یا آن را با دیگران هم‌رسانی کند. تعامل با دولت‌ها. ویز با اختراع برنامه شهروندان متصل (CCP)، یک برنامه به اشتراک گذاری داده رایگان که توسط بیش از ۲۰۰ دولت، ادارات حمل و نقل و شهرداری‌ها برای تجزیه و تحلیل ترافیک، برنامه‌ریزی جاده‌ها و اعزام نیروی کار اضطراری مورد استفاده قرار گرفته‌است، آغاز کرده‌است. در سال ۲۰۱۴، ریودوژانیرو شروع به جمع‌آوری داده‌ها
در سال ۲۰۱۴، ریودوژانیرو شروع به جمع‌آوری داده‌ها برای سیستم مدیریت ترافیک خود کرد. ریو اطلاعات زمان واقعی را از رانندگان استفاده می‌کند که از برنامه ناوبری Waze و عابرین پیاده استفاده می‌کنند که از Moovit برنامه حمل و نقل عمومی استفاده می‌کنند. ریو همچنین با صاحبان برنامه دوچرخه سواری Strava صحبت کرد تا حرکات دوچرخه سواران را کنترل کند. مشخص شد که اگر چه در ابتدا داده‌هایی که برنامه‌ها به اشتراک گذاشته بودند ناشناس بود، مشخص شد که شناسایی دقیق تر ممکن بود، اگر مردم از طریق گوشی‌های هوشمند خود نظارت داشتند
اگر مردم از طریق گوشی‌های هوشمند خود نظارت داشتند و مزایای آن را می‌دیدند. انتقاد. نگرانی‌ها ابراز شده‌است که برنامه‌های موجود بر روی گوشی‌های هوشمند می‌توانند برای کنترل حرکات توسط افراد قابل شناسایی مورد استفاده قرار گیرند. بعضی از طرفداران ایمنی جاده، نگرانی نسبت به چشم‌انداز بیشتر رانندگان با استفاده از ویز ابراز نگرانی کرده‌اند که گفته می‌شود توانایی آن‌ها را با تکان دادن آیکون‌ها و اعلان‌ها منحرف کرده و آن‌ها را در معرض خطر بیشتری قرار می‌دهد. در دسامبر ۲۰۱۴، در نامه‌ای که به گوگل ارسال شد، فرمانده
۲۰۱۴، در نامه‌ای که به گوگل ارسال شد، فرمانده پلیس لس آنجلس، در خصوص ویژگی پلیس یاب شکایت کرد و ادعا می‌کند که «می‌تواند توسط کسانی که با هدف جنایتکارانه در معرض خطر افسران پلیس و جامعه هستند» مورد سوء استفاده قرار گیرد. گفته شد اسماعیل برینسلی، که در آن ماه دو نفر از افسران پلیس نیویورک را کشت و به قتل رساند، از برنامه ویز قبل از قتل استفاده کرده بود و یک عکس از ساعت‌ها قبل از تیراندازی از نرم‌افزار در حساب کاربری خود داشت. کاربران می‌توانند حضور یک افسر را با یک آیکون کوچک نشان دهند و نشان دهند که افسران
با یک آیکون کوچک نشان دهند و نشان دهند که افسران قابل مشاهده یا پنهان هستند. LAPD، در میان آژانس‌های پلیس دیگر، به گوگل برای غیرفعال کردن ویژگی در برنامه فشار آورد. گوگل می‌گوید که دانستن موقعیت یک افسر ترویج رانندگی امن تر است. خریداری توسط گوگل. با توجه به شایعات، فیس بوک و سایر شرکت‌ها علاقه‌مند به خرید ویز بودند، اما توافق نکردند. در ماه ژوئن ۲۰۱۳ اعلام شد گوگل، ویز را ۱٫۳ میلیارد دلار خرید و اطلاعات اجتماعی را به کسب و کار نقشه‌برداری آن اضافه کرد. بعداً معلوم شد که قیمت واقعی ۹۶۶ میلیون دلار بود. به