payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اریش ردر، فرمانده کل "کریگس‌مارینه" به عنوان رئیس دفتر پرسنل نیروی دریایی برگزیده شد. ردر سال ۱۹۳۸ او فرمانده کل نیروهای شناسایی کرد. با آغاز جنگ جهانی دوم، لوتینس اواخر سال ۱۹۳۹ درگیر عملیات مین‌ریزی در سواحل انگلستان بود. روز ۱ ژانویه سال ۱۹۴۰ به درجه دریابان ترفیع گرفت. روز ۱۸ ژوئن همان سال به فرماندهی کل ناوگان سطحی منصوب شد. لوتینس به دستور ستاد ستاد عالی دریایی روز ۲۰ ژوئن به همراه یک گروه رزمی متشکل از نبردناو "گنایزنائو"، دو رزم‌ناو و یک ناوشکن از تروندهیم راهی دریا شد. هفت ساعت پس از آغاز حرکت یک
راهی دریا شد. هفت ساعت پس از آغاز حرکت یک اژدر شلیک‌شده از یک زیردریایی بریتانیایی به "گنایزنائو" اصابت و آسیب جدی به آن وارد کرد. در پی این حادثه گروه رزمی وادار به بازگشت به تروندهیم شد. لوتینس روز ۱ سپتامبر سال ۱۹۴۰ به درجه دریاسالار نائل آمد. بزرگ‌دریابد ردر بسیار به او اعتماد داشت. لوتینس مسئول بخش دریایی عملیات "زی‌لووه" برای حمله جزیره بریتانیا بود. لوتینس سوار بر نبردناو "گنایزنائو" در همراهی نبردناو "شارنهورست"، در سومین اقدام در نهایت اوایل سال ۱۹۴۱ موفق شد از دریای شمال خارج و وارد اقیانوس اطلس
موفق شد از دریای شمال خارج و وارد اقیانوس اطلس شود تا خطوط کشتی‌رانی متفقین را مورد حمله قرار دهد. دو کشتی جنگی آلمانی ۱۳ کشتی تجاری و نفت‌کش دشمن را غرق کردند. تا این که با نبردناو بریتانیایی "رودنی" و شناورهای محافظ آن برخورد نمودند. با پایبندی به فرمان بزرگ‌دریابد ردر در اجتناب از درگیری‌های پرخطر سطحی، از این موقعیت عقب‌نشینی کرد و روز ۲۳ مارس به بندر برست در فرانسه رفت. عملیات بیسمارک. لوتینس به برلین فراخوانده شد و روز ۲۶ آوریل سال ۱۹۴۱ مأموریت بعدی به او ابلاغ گردید. او می‌بایست با رزم‌ناو "پرینتس
به او ابلاغ گردید. او می‌بایست با رزم‌ناو "پرینتس اویگن" و نبردناو "بیسمارک" مجدداً به خطوط کشتی‌رانی دشمن حمله می‌برد. لوتیِنس معتقد بود تفاوت در تاب‌آوری این دو شناور عمل هماهنگ بین آن‌ها را دشوار می‌کند و خواهان این بود که عملیات تا هنگام اتمام تعمیر نبردناو "شارنهورست" و تکمیل آموزش خدمه نبردناو "تیرپیتس" به تأخیر بیفتند. این‌ها حدود چهار ماه طول می‌کشیدند. به اعتقاد او عمل این سه نبردناو با یکدیگر شکست آن‌ها برای دشمن بسیار دشوار می‌کرد. به هر صورت ردر موافق این سخنان نبود. او می‌پنداشت نباید به دشمن
موافق این سخنان نبود. او می‌پنداشت نباید به دشمن فرصت استراحت داد. از طرفی چنین کاری گونه‌ای حواس‌پرتی برای بریتانیایی‌ها از مدیترانه بود و فشار آن‌ها بر خط تدارکاتی نیروهای آلمانی و ایتالیایی در شمال آفریقا را کاهش می‌داد. لوتینس به عنوان افسری مطیع ادله ردر را پذیرفت و حتی از روز ۵ مه در دیدار هیتلر از گوتنهافن، از آن‌ها در نزد پیشوا دفاع کرد. به هر حال ردر به او گفت از ریسک‌های نالازم خودداری کند و برای موفق‌های کوچک کشتی‌ها را به خطر نیندازد. هدف اصلی از بین بردن ظرفیت حمل‌ونقل دشمن بود و درگیر شدن با
بین بردن ظرفیت حمل‌ونقل دشمن بود و درگیر شدن با کشتی‌های جنگی آن صرفاً به منظور کمک به این هدف باید انجام می‌گرفت. ترفیع درجه "بیسمارک" و "پرینتس اویگن" روز ۱۸ مه سال ۱۹۴۱ بندرگاه را ترک کردند. این دو شناور چهار بعد توسط هواگردهای بریتانیایی شناسایی شدند. نیروی دریایی بریتانیا سعی کرد از خروج آن‌ها از دریای شمال جلوگیری کند. صبح روز ۲۴ مه یک نبرد دریایی بین طرفین در آب‌های بین ایسلند و گروئنلند به وقوع پیوست. "بیسمارک" با شلیک از فاصله حدود ۱۵ کیلومتری رزم‌ناو نبرد بریتانیایی "هود" را به همراه بیش از ۱۴۰۰
نبرد بریتانیایی "هود" را به همراه بیش از ۱۴۰۰ نفر غرق کرد. "بیسمارک" چند دقیقه بعد با آتش خود آسیب جدی به نبردناو "پرنس آو ولز" وارد آورد. شناور بریتانیایی با ایجاد پوشش دود قصد فرار داشت. ناخدا دوم ارنست لیندمان، فرمانده "بیسمارک" اصرار داشت کشتی دشمن فلج شده است و به راحتی می‌توان کار آن را تمام کرد. با این حال، لوتینس به اسناد فرمان ردر، مخالف این کار بود و تلاش لیندمان برای متقاعد کردن او فایده‌ای حاصل نکرد. بدین شکل از "پرنس آو ولز" توانست از چنگ ناو گروه آلمانی بگریزد. شناورهای آلمانی به سمت عمق
گروه آلمانی بگریزد. شناورهای آلمانی به سمت عمق اقیانوس اطلس رفتند و بریتانیایی‌ها رد آن‌ها را گم کردند. با وجود شکسته شدن سکوت رادیویی و مخابره گزارش به برلین از "بیسمارک" سبب شد بریتانیایی‌ها مجدداً بتوانند آن را رهگیری کنند. دو روز بعد یک قایق پرنده "بیسمارک" را مشاهده کرد. موجی از هواگردهای اژدرافکن بریتانیایی به سمت آن گسیل شد. نبردناو آلمانی عصرگاه روز ۲۶ مه مورد حمله هواگردها قرار گرفت. یکی از اژدرهای رها شده به سکان "بیسمارک" برخورد کرد و امکان چرخش را از آن گرفت. تلاش‌ها برای تعمیر این آسیب
چرخش را از آن گرفت. تلاش‌ها برای تعمیر این آسیب نتیجه‌بخش نبود. "پریتس اویگن" پیش از این از "بیسمارک" جدا شده بود و نمی‌توانست کمکی بکند. پیش‌بینی لوتینس از تاب آوری کمتر این رزم‌ناو درست از آب درآمد. روز ۲۷ مه نیروی بسیار قدرتمندی از بریتانیایی‌ها به سمت "بیسمارک" رفت. در نتیجه حملات، نبردناو "بیسمارک" ساعت ۱۰:۴۰ صبح غرق شد. در این حادثه حدود ۲٬۱۰۰ تن از سرنشینان شناور از جمله دریاسالار گونتر لوتیِنس جان باختند. تنها ۱۱۰ نفر نجات یافتند. بریتانیایی‌ها تلاش چندانی برای نجات آلمانی‌ها نکردند. از این اقدام
چندانی برای نجات آلمانی‌ها نکردند. از این اقدام به گونه جنایت جنگی یاد شده است.
زوفی مکلنبورگ (؛ زاده درگذشته ) یک نجیب‌زادگی اهل آلمان بود.
آروین پانوفسکی (؛ زاده درگذشته ) مورخ هنر اهل آلمان که نظریاتش به خصوص در مطالعات آکادمیک شمایل‌نگاری تأثیرگذار بود. تحصیلات دانشگاهی او بعد از ظهور رژیم نازی عمدتاً در ایالات متحده دنبال شد. عملکرد پانوفسکی نکته مهمی در مطالعه آکادمیک مدرن شمایل‌نگاری را نمایش می دهد و از آن در آثار بسیار تأثیرگذاری از جمله «کتاب کوچکش» با عنوان "رنسانس و تجدید نظر در هنر غربی" و شاهکارش یعنی "نقاشی اولیه هلندی" استفاده نموده است. اندیشه. پانوفسکی در مطالعات "شمایل شناختی" سه سطح از درک تاریخی هنر را مطرح می کند:
هرمان فگلاین (۳۰ اکتبر ۱۹۰۶ – ۲۸ آوریل ۱۹۴۵) نظامی بلندپایه آلمانی و از اعضای حلقه نزدیکان آدولف هیتلر بود. او شوهر خواهر اوا براون، همسر هیتلر (40 ساعت پیش از خودکشی ازدواج کردند)، بود. فگلاین فرد فرصت‌طلبی بود که با استفاده از دوستی خود با هاینریش هیملر مراتب ترقی را در وافن اس‌اس به سرعت طی کرد. به نقل از خاطرات هاینتس لینگه، پیشکار هیتلر، فگلاین همه‌جا وانمود می‌کرد ارتباط نزدیکی با هیتلر دارد ولی این‌طور نبود و هیتلر همیشه با او بسیار رسمی برخورد می‌کرد و او را کمی از خود دور نگه می‌داشت. (رابطه هیتلر
و او را کمی از خود دور نگه می‌داشت. (رابطه هیتلر با براون تا پیش از سقوط رایش سوم مخفی نگاه داشته شد). هیتلر مثل همه او را با نام خانوادگی‌اش صدا می‌زد و فگلاین او را پیشوای من خطاب می‌کرد. موقع صحبت کردن با براون، از ضمیر دوم شخص مفرد استفاده می‌کرد و براون همیشه او را با نام کوچکش، هرمان، صدا می‌کرد. مرگ. با رسیدن نیروهای ارتش سرخ به نزدیکی برلین فگلاین که در تدارک گریختن بود، توسط سرویس امنیتی رایش دستگیر شد. هیتلر که از مذاکرات هیملر با متفقین آگاه شده بود، فگلاین، که از دوستان او بود، را نیز به خیانت
بود، فگلاین، که از دوستان او بود، را نیز به خیانت متهم کرد. وی ابتدا توسط هیتلر از تمامی درجات خلع و سپس به دادگاه نظامی سپرده شد. هرچند با وساطت اوا براون نهایتا هیتلر دستور داد بدون هیچ مجازاتی آزاد شود اما دو روز پیش از خودکشی هیتلر، به گفته تراودل یونگه منشی مخصوص هیتلر، به باغ صدارت عظمای رایش برده شد و اعدام شد.
پاول لانگرهانس (؛ زاده درگذشته ) یک زیست‌شناس اهل آلمان بود. وی کاشف جزایر لانگرهانس و یاخته های دارینه ای است. پاول لانگرهانس (Paul Langerhans) در سال ۱۸۴۷ در برلین زاده شد. اکثر اعضای خانواده او پزشک بودند و با استاد بنام دانشکده پزشکی برلین، رودولف ویرشو (Rudolf Virchow) دوستی نزدیک داشتند. ۱۸ ساله بود که تحصیل رشته پزشکی را در ینا (Jena) آغاز کرد و یک سال بعد به برلین بازگشت و شاگرد و همکار پروفسور ویرشو شد. ویرشو که استعداد، توانایی و کنجکاوی پاول جوان را می‌شناخت، او را واداشت که برای پایان‌نامه
جوان را می‌شناخت، او را واداشت که برای پایان‌نامه دکترایش در رشته آسیب‌شناسی، لوز‌المعده را زیر ذره‌بین بگذارد و همه بخش‌های ناشناخته آن را شرح دهد. لانگرهانس در آزمایش‌های پی‌درپی خود توده‌های سلول‌هایی را در لوزالمعده کشف کرد که مانند جزیره‌هایی در میان بافت‌های پیرامون قرار گرفته‌اند ولی کارکردشان بر او معلوم و مشخص نبود. پنج سال پس از مرگ لانگرهانس آسیب‌شناس فرانسوی ادوار لاگس (Edouard Laguesse) نام این توده‌های سلولی را "جزایر لانگرهانس" گذاشت و نیم قرن پس از این کشف مهم، مشخص شد که "جزایر لانگرهانس"
پس از این کشف مهم، مشخص شد که "جزایر لانگرهانس" با ترشح انسولین (واژه‌ای که از کلمه لاتین Insulinum یعنی جزیره گرفته شده) قند بدن انسان را تنظیم می‌کند. پاول لانگرهانس ۲۵ ساله بود که پایان‌نامه فوق دکترایش را نوشت و در دانشگاه فرایبورگ به عنوان استاد به تدریس پرداخت. اما بیماری سل امانش نداد و از آن هنگام به بعد بیشتر عمرش را در آسایشگاه‌ها گذراند. سرانجام به مجمع‌الجزایر مادیرا (Madeira) در اقیانوس اطلس رفت، درمانگاهی در آنجا تاسیس کرد و یکی از گونه‌های کمیاب کرم را در کاوش‌های خود در زمینه حیوانات دریایی
کرم را در کاوش‌های خود در زمینه حیوانات دریایی کشف کرد و نامش را به یاد استاد و دوستش "ویرشویا" (Virchowia) گذاشت. پاول لانگرهانس در ۴۰ سالگی در کشور پرتغال درگذشت.
هانس یورگن اشتومپف (۱۶ ژوئن ۱۸۸۹ – ۳ مارس ۱۹۶۸) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود. حرفه نظامی. سال ۱۹۰۷ به نیروی زمینی امپراتوری آلمان پیوست و در جنگ جهانی اول در ستاد کل خدمت کرد. در دوران جمهوری وایمار به عنوان افسر ستاد در وزارت جنگ خدمت نمود. روز ۱ سپتامبر ۱۹۳۳ با درجه سرهنگی رئیس ستاد نیروی لوفت‌وافه شد. روز ۱ ژوئن سال ۱۹۳۷ به عنوان رئیس ستاد لوفت‌وافه منصوب گشت. سال ۱۹۳۸ به درجه سرتیپی ارتقا یافت. در طول جنگ جهانی دوم فرمانده ناوگان‌های هوایی مختلفی بود. روز ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۰ به درجه ارتشبدی رسید
بود. روز ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۰ به درجه ارتشبدی رسید و نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین را دریافت نمود. تا پایان سال ۱۹۴۳ فرمانده ناوگان پنجم لوفت‌وافه بود و با این یگان در نبرد بریتانیا شرکت کرد. ماه ژانویه سال ۱۹۴۴ فرماندهی نیروهای لوفت‌وافه در نبرد دفاع از آلمان در برابر حملات متفقین را بر عهده داشت.
تیمو بول (؛ زادهٔ ) بازیکن تنیس روی میز اهل آلمان است.وی همچنین برنده جوایزی همچون برگ بوی نقره‌ای شده است. وی همچنین برنده جوایزی همچون برگ بوی نقره‌ای شده است. او در مسابقات کشوری و بین‌المللی در مجموع برنده ۱۸ مدال طلا، ۱۳ مدال نقره، ۸ مدال برنز شده‌است.
ویلهلم لئوپولد کلمار فرایِر فون در گولتس (Wilhelm Leopold Colmar Freiherr von der Goltz؛ ۱۲ اوت ۱۸۴۳_۱۹ آوریل ۱۹۱۶) همچنین شناخته شده به عنوان گولتس پاشا، یک فیلدمارشال پروسی و نویسنده نظامی بود. حرفه نظامی. گولتس در آلفید بیلکنفلد در پروس شرقی (که بعدها گولتس هاوزن و سپس ایوانووکا که هم‌اکنون بخشی از استان کالینینگراد در روسیه است، خوانده شد) در خانواده ای اشرافی که تضعیف شده بود، پا به عرصه وجود گذاشت. پدرش حدود نوزده سال را در ارتش پروس گذرانید ولی به درجه ای بهتر از ستوان دست نیافت و تلاش‌هایش به عنوان
ای بهتر از ستوان دست نیافت و تلاش‌هایش به عنوان کشاورز نیز نتایجی چندان به بار نیاوردند. در سالی که گولتس به شش سالگی رسیده و درحال سفر به دانتزیگ بودند، پدر توسط وبا از پای درآمد. گولتس در سال ۱۸۶۱ با درجه ستوان دومی وارد پیاده‌نظام ارتش پروس گردید تا در تیپ پنجم پیاده‌نظام پروس شرقی خدمت کند. در طول سال ۱۸۶۴ او در مأموریت مرزی شرکت کرده و بعد از آن وارد آکادمی نظامی برلن شد اما موقتاً از دانشگاه کناره گرفت تا در جنگ اتریش و پروس در ۱۸۶۶ شرکت جوید که البته زخمی گشت. در ۱۸۶۷ به خدمت بخش توپوگرافی ستاد ارتش
زخمی گشت. در ۱۸۶۷ به خدمت بخش توپوگرافی ستاد ارتش درآمده و در بدو جنگ فرانسه و پروس ۱۸۷۰ وارد ستاد پرنس فریدریش کارل، فرمانده ارتش دوم گردید و در نبرد محاصره متز شرکت داشت. با پایان این جنگ تاریخی که منجر به تشکیل امپراتوری آلمان شد، گولتس با ارتقای مقام به درجه سروان، به سمت پروفسور مدرسه نظامی برگزیده شد و در بخش [مطالعات] تاریخ نظامیِ ستاد مشغول به کار شد. در این زمان بود که گولتس کتب «دربارهٔ عملیات‌های ارتش دوم تا محاصره متز» و «هفت روز در لومان» که هر دو در ۱۸۷۳ انتشار یافتند را نوشت. در سال ۱۸۷۴ وی
دو در ۱۸۷۳ انتشار یافتند را نوشت. در سال ۱۸۷۴ وی افسر اول ستاد لشکر ششم شده و در این حال کتب «دربارهٔ عملیات‌های ارتش دوم در لوآر» و «لئون گامبتا و ارتش هایش» را به ترتیب در ۱۸۷۵ و ۱۸۷۷ منتشر ساخت. کتاب دومی در همان سال به زبان فرانسه ترجمه گشته و از سوی بسیاری از تاریخ نگاران به عنوان اصیل‌ترین اثر وی در زمینه ادبیات نظامی ارزیابی گردید. نگرانی گولتس این بود که به رغم پیروزی اولیهٔ سریعی که بر ارتش امپراتوری فرانسهٔ تحت هدایت ناپلئون سوم در نبرد سدان بدست آمد، چرا و چگونه جمهوری سوم فرانسه (حکومت جمهوری
آمد، چرا و چگونه جمهوری سوم فرانسه (حکومت جمهوری ای که در خلال جنگ، جانشین حکومت امپراتوریِ ناپلئون سوم شد. م) توانست [برخلاف حکومت امپراتوری] اراده عامه را برای یک جنگ مردمی بسیج کرده و جنگ را برای چند ماه دیگر به درازا کشاند (محاصره پاریس، نبرد در لوآر و پارتیزان‌هایی که بیست درصد از توان ارتش پروس را کاستند). اشاره ضمنی این پرسش، این بود که دیگر انتظار یک پیروزی سریع بر فرانسه در جنگ آینده غیرواقع بینانه است. گولتس که تحسین و ستایشش از تلاش‌های لئون گامبتا در ایجاد ارتش‌های جدید پس از سپتامبر ۱۸۷۰(پس از
در ایجاد ارتش‌های جدید پس از سپتامبر ۱۸۷۰(پس از محاصره سدان. م) در کتاب‌هایش دیده می‌شد، استدلال می‌نمود که اگر گامبتا ارتش‌های جدیدش را بهتر آموزش می‌داد، «جنگِ مردمیِ» فرانسویان می‌توانست موفقیت‌آمیز باشد. این ژنرال آلمانی معتقد بود که از هم‌اکنون عصر جدیدی از جنگ‌ها به وجود آمده‌است که آن را عصر «ملتِ مسلح» (به آلمانی:Das Volk in Waffen که نامِ معروف‌ترین کتابش نیز بود. م) نامید. اصطلاح «ملت مسلح» اشاره به این دارد که در این دورهٔ جدید، دولت می‌کوشد تمامی ملت و منابعش را برای جنگ بسیج نماید؛ چیزی که
ملت و منابعش را برای جنگ بسیج نماید؛ چیزی که امروزه آن را «جنگ تمام عیار» می‌نامند. این طرز فکر وی را مورد بی مهری دولت نوپای امپراتوری آلمان قرار داده و او را به ماموریت‌های رزمی بازگرداندند اما مدتی چندان نگذشت که مجدداً به بخش تاریخ نظامی در ستاد بازگردانده شد. در ۱۸۷۸ به سمت استاد تاریخ نظامی در دانشگاه جنگ برلن برگزیده شد؛ جایی که مدت پنج سال را در آن ماند. در ۱۸۸۳ او کتاب "Das Volk in Waffen" را منتشر ساخت که فوراً در جرگهٔ کتب کلاسیک و استاندارد علوم نظامی درآمد و حتی نصب العین و راهنمای تئوریک ارتش
نظامی درآمد و حتی نصب العین و راهنمای تئوریک ارتش آرژانتین قرار گرفت و در ۱۹۱۰ وی به عنوان رئیس هیئت نمایندگی دیپلماتیک در صدمین سالروز استقلال این کشور شرکت جست. در طول اقامتش در برلن، او مقالاتی بسیار برای جراید نظامی نوشت. ایده‌های ابتدایی وی در کتاب «لئون گامبتا و ارتش هایش» در کتاب «ملت مسلح» تعمیم داده شدند؛ به طوری که در این کتاب گفت: «عصر کابینه‌های جنگی به سر آمده‌است. اکنون دیگر ضعف یک نفر یا یک حزب که در راس امور قرار دارند، تعیین کننده سرنوشت جنگ نیست بلکه تضعیف ملتهای جنگنده تعیین کننده است.»
نیست بلکه تضعیف ملتهای جنگنده تعیین کننده است.» به همین دلیل موفقیت در جنگ‌های آینده مستلزم این است که «ملت‌های بزرگِ متمدنِ امروزی، سازماندهی نظامی خود را به کمال برسانند.» در پایان، این نظامیِ نابغه تأکید دارد که جامعه لازم است در زمان صلح به حدی که تاکنون سابقه نداشته، میلیتاریزه شود و آنچه بایستی تعقیب شود «تحلیل کامل زندگی نظامی و مدنی است.» گولتس یک نظامی گرا، داروینیست اجتماعی و ناسیونالیست افراطی بود که به جنگ به مثابه چیزی ضروری، خواستنی و اجتناب ناپذیر می‌نگریست. از دیدگاهِ سوسیال داروینیستیِ
ناپذیر می‌نگریست. از دیدگاهِ سوسیال داروینیستیِ گولتس، اصلِ اساسیِ «بقای اصلح»، قابل تعمیم به روابط بین‌الملل نیز هست؛ به طوری که ملت‌های قوی محق هستند که ملت‌های ضعیف را «بدرند.». این فیلدمارشال که قتل عامِ دسته جمعیِ جنگ را "زیباترین [منظره] دنیاً می‌دانست، نوشت:"جنگ نوعی ابراز انرژی و شرافتی است که هر ملت دارد… صلح دائمی یعنی نیستیِ دائمی!" خدمت در عثمانی(1895_1883). بعد از شکست امپراتوری عثمانی در جنگ 1878_1877 با روسیه، سلطان عبدالحمید دوم از آلمان ها درخواست بازسازماندهی ارتش امپراتوری اسلامی اش را
درخواست بازسازماندهی ارتش امپراتوری اسلامی اش را کرد تا بتوانند جلوی پیشروی روس ها را بگیرند. فون در گولتس به آنجا فرستاده شد و تا دوازده سال در آنجا ماند که در این مدت موضوعات و تجاربی برای نگارش کتب دستگیرش شدند. در این سال ها او دیدگاهی بس منفی نسبت به سلطان عبدالحمید داشت؛ به طوری که نوشت:"افندیِ استانبول که پدرش حقوق مفت می گرفته و به خاطر وفاداری اش[به سلطان عبدالحمید] از سوی او پاداش گرفته و از مرفه ترین زندگی ها برخوردار بوده [اما] اکنون به [اهمیت] نبرد برای بقا پی برده است؛ نمی‌تواند فرمانده بزرگی
برای بقا پی برده است؛ نمی‌تواند فرمانده بزرگی باشد. تا زمانی که سلطان عبدالحمید و طبقه حاکمۀ فعلی در نقش سکاندار باقی باشند، ممکن نیست کسی از نجات ترکیه حرفی بزند." گولتس در آن امپراتوری اسلامی اصلاحاتی از جمله طولانی تر کردن دورهٔ آموزشی مدارس نظامی و افزودن واحدهای درسی جدید در دانشگاه جنگ برای دوره آموزشی ستاد را انجام داد. از 1883 تا 1895 وی کسانی را آموزش داد که "افسران عثمانیِ نسل گولتس" خوانده شدند و بسیاری از آنان بعدها در زندگی سیاسی و نظامی این امپراتوری، نقشی برجسته بازی کردند. گولتس که تکلم به
نقشی برجسته بازی کردند. گولتس که تکلم به ترکی روان را آموخته بود، استادی بس ستوده بود و از سوی بعضی ترکانی که وی را الهام بخش خود می دانستند، "پدر" خوانده می شد. آموزه هایش در دانشگاه جنگ_که می کوشید فلسفۀ"ملت مسلح" خود را در مغز دانشجویانش فرو کند_ از سوی مریدانش "موجب غرور و لذت" بودند. در نتیجه این ارتش عثمانی و نه ارتش آلمان بود که آموزۀ "ملت مسلح" را برای اولین بار به عنوان اساس فلسفۀ جنگی خود قرار داد. بعد از سالیانی چند وی لقب پاشا(که برای یک غیرمسلمان نادر بود) را دریافت داشته و در 1895 قبل از
نادر بود) را دریافت داشته و در 1895 قبل از بازگشتش به وطن، وی را مشیر(معادل ترکی فیلدمارشال) نیز نامیدند. بهبودی های ارتش ترکان که در اثر تلاش های این مرد پروسی حاصل شدند، قابل توجه بود. شایان ذکر است که در جنگ یونان و ترکیه (۱۸۹۷)، زمانی که ترکان تا نزدیک ترموپیل پیش رفته بودند، فقط تهدید نیکلای دوم روسیه مبنی بر حمله روس ها از سمت آناتولی شرقی در صورت ادامه پیشروی ترکان، سبب شد که امپراتوری اسلامی دست از جنگ کشیده و به حوالی ترموپیل قناعت نمایند. در بازگشت به آلمان در 1895 گولتس به درجه
نمایند. در بازگشت به آلمان در 1895 گولتس به درجه lieutenant-general(سه درجه پایین تر از فیلدمارشال.م) ارتقا یافته و فرمانده لشکر پنجم شد؛ در 1898 نیز فرماندهی سپاه های مهندسی و تاسیساتی و بازرسی مواضع دفاعی را بدو سپردند. در 1900 با یک درجه ارتقا به نشان ژنرال پیاده نظام (General of the Infantry.م) دست یافت و فرمانده سپاه ارتش یکم شد. گولتس پس از بازگشتش به آلمان در 1895 در تماس کامل با دانشجویان تُرک خود بود و پیشنهادهای خود را بدانان تقدیم می کرد. در 1899 در نامه ای به سرهنگ پِرتِف بیون، که از مریدانش
در نامه ای به سرهنگ پِرتِف بیون، که از مریدانش بود، نوشت:"تمامی امید ترکیه قائم به جوانانش است. نسلی که شما بدان تعلق دارید، نسلی که می تواند ترکیه را حفظ کند، روزی به بالندگی اش خواهد رسید." گولتس همچنین احترامش نسبت به سربازان عادی ترک را ابراز می داشت و آنان را بسیار سرسخت، شجاع و مایل به رنج بردن بی آنکه لب به شکایت بگشایند، توصیف نموده بود. در مقابل برای جوانان آلمانی نه هیچ احترامی بلکه حس تحقیر داشت و آنان را "فاسد شده" به وسیله هندوئیسم، شهرنشینی، صنعت زدگی، موفقیت در کار و پول، لیبرالیسم و سوسیال
زدگی، موفقیت در کار و پول، لیبرالیسم و سوسیال دمکراسی میدانست؛ یعنی همان چیزهایی که نسل آیندهٔ آلمان را به‌طور فزاینده ای برای آزمایش جنگ نامناسب می کند. در مقالاتی که با عنوان"پرسش مقدونیه ای" در آغاز قرن بیستم در آلمان منتشر نمود، وی خود را کاملاً عثمانی گرا نشان داده و گفت که عثمانی ها هر حقی داشتند که در مقدونیه بمانند. در نامه هایش به مریدان ترک خود، اغلب آنان را به تجاوز به بلغارستان جهت تنبیه حکومت این کشور به خاطر حمایت هایش از سازمان های انقلابی داخلی مقدونیه تشویق مینمود. به عنوان یک
انقلابی داخلی مقدونیه تشویق مینمود. به عنوان یک آنگلوفوب(انگلیسی ستیز.م) معتقد بود که جنگ بزرگ قرن بیستم که در راه است، به طور اجتناب ناپذیری یک جنگ آنگلو_ژرمن بر سر تسلط بر جهان خواهد بود. گولتس فرض را بر این گذاشت که جهان بیش از آن کوچک است که به اشتراک ژرمن ها و انگلیسیان در آید و یکی از این دو مجبور خواهد شد کنار برود. در بدو سال 1899 در نامه ای که به مریدان ترک خود نوشت، از آنان خواست شروع به آماده سازی طرح هایی برای تجاوز به مصر جهت اشغال کانال سوئز و نیز جهت تجاوز به ایران به عنوان پیش درآمدی بر
و نیز جهت تجاوز به ایران به عنوان پیش درآمدی بر حمله به هند [به عنوان قلب امپراتوری مستعمراتی بریتانیا] نمایند. گولتس همچنین باورمند بود که عصر سلطه اروپاییان در قرن بیستم به سر خواهد آمد و قدرت های جدیدی همچون ایالات متحده، ژاپن و درنهایت چین جای آنان را خواهند گرفت. این فیلدمارشال نویسنده همچنین بس تحت تاثیر پیروزی ژاپن در جنگ روسیه و ژاپن قرار گرفته بود و به این حادثه به منزلهٔ تاییدی بر صحت نظریه اش مبنی بر اینکه در یک جنگ، نهایتاً ارادهٔ معطوف به پیروز شدن است که تفاوت را رغم میزند و طرفی که ارادهٔ
شدن است که تفاوت را رغم میزند و طرفی که ارادهٔ پیروزی اش قوی تر است، همیشه غلبه میابد، نگریست. در تقابل با تبلیغات نژادگرایانهٔ ضد آسیایی "خطر زرد" که حکومت آلمان نیز از دامن زنندگان به این خطر موهومی بود، گولتس احترامی برای مردم آسیایی قائل بوده است و در 1905 به پِترِف نوشت:"شرق در حال بیدار شدن است؛ هنگامی که بیدار شد دیگر دوباره به خواب نخواهد رفت." با تاکید بر اینکه اینها نظریات شخصی گولتس و نه نظریات حکومت آلمان بودند، او حدس میزد که در آینده جنگی بین "نژاد زرد رنگ" ژاپنی، چینی و مغولی در برابر
بین "نژاد زرد رنگ" ژاپنی، چینی و مغولی در برابر قدرتهای "آنگلو_ساکسن" بریتانیا و ایالات متحده به وقوع خواهد پیوست و استدلال کرد که نه آلمان و نه امپراتوری عثمانی نخواهند توانست نسبت به این جنگ بی تفاوت بمانند و لازم است که آلمان یاد بگیرد"مردمانِ در حال ظهورِ آسیای شرقی" را درک نماید. گولتس نامه اش به پِترِف را چنین به پایان میرساند:"از آنجا که ما در آینده خیلی بیشتر در شرق مشارکت خواهیم کرد، معقولانه خواهد بود که قدرت استثنایی ای که در طبع مردمان شرقی به ودیعت نهاده شده است را درک نماییم." در 1908 وی درجه
نهاده شده است را درک نماییم." در 1908 وی درجه ژنرال_سرهنگ(به آلمانی:"Generaloberst) که تنها یک درجه از فیلدمارشال پایین تر بود را دریافت داشت. گولتس با رویی گشاده به انقلاب ترکان جوان در 1908 نگریست؛ البته اگر بدانیم که اکثر ترکانی که این انقلاب ترقی خواهانه را هدایت نمودند، خود از کسانی بودند که گولتس شخصاً آموزششان داده بود تعجبی نخواهیم کرد. گولتس در مورد این انقلابِ از بالا نوشت:"انقلاب شکوهمند 1908 کار ترکان جوان و مخصوصاً افسران جوان است. بسیاری از آنان در سن 30 و یا حتی جوان تر بودند. اینان ناجی
آنان در سن 30 و یا حتی جوان تر بودند. اینان ناجی سرزمین پدری شان بودند." در واکنش به این مقالهٔ تحسین آمیز گولتس نسبت به انقلاب 1908، یکی از اعضای کمیته اتحاد و ترقی(کمیته ای که زمینه های بنیادی این انقلابِ از بالا را فراهم نمود.م) به نام ماژور علی فواد نوشت:"مقالهٔ مکتوبِ آقای شریفِ ما بایستی کراراً توسط همه سربازانمان از فیلدمارشال گرفته تا ستوان مطالعه شود...این[نامه] همیشه باید خوانده شود...و باید نصب العین و راهنمای تمامی تلاش ها و ابتکارات مان قرار گیرد...من به شما اطمینان میدهم، ای آقای شریف ما...که
به شما اطمینان میدهم، ای آقای شریف ما...که ما باید یکسره به نصیحت شما چسبیده و بایستی آن را رهنمای خود قرار دهیم." گولتس در پاسخ نوشت که از ابراز محبت دوستان قدیمی اش بسیار" سرخوش شده و بازهم خوشحال تر خواهد شد اگر که نصایحش را به آنان ارائه دهد. در مقاله ای به تاریخ 24 ژوئیه 1908 گولتس این اتهامِ معمول در غرب را که صاحب منصبان عثمانی به جمعیت مسیحی مقدونیه ظلم نموده و درحال ارتکاب سوء استفادۀ سیستماتیک از حقوق بشراند، انکار نموده و نوشت:"برعکس، آنچه غربیان در مورد حکومت ترک مینویسند، صادق نیست. بسیاری از
در مورد حکومت ترک مینویسند، صادق نیست. بسیاری از اوقات، موضوع این است که یونانیان، بلغارها و صرب هایی که کارنامه دهشتناکی به خاطر ناسیونالیسم [افراطی]شان دارند، از ترکان درخواست حفاظت میکنند. آنها خود آگاهند که ترکان سرشار از سخاوت و شفقت اند فراموش کرده و میبخشند؛ دل رحمی نسبت به ضعیف بخشی از رسوم ملی شان بوده که بدان فخر میکنند." گولتس همچنین اتهام سوء استفاده گسترده از حقوق بشر در برابر مسیحیان را رد نموده، نوشت:"اکنون سیستم عثمانی بسا بهتر از آنی است که تصور میشود. حکام عثمانیِ آنجا، چه ژنرال ها و چه
تصور میشود. حکام عثمانیِ آنجا، چه ژنرال ها و چه کارمندان غیرنظامی، مردانی جوان و سالم و دانش آموخته هستند. اگر به حال خود رها باشند، کاملاً به خوبی میتوانند از صلح پاسداری کنند." در هر حال فیلدمارشال پروسی به اروپاییان نوشت:"در مورد صاحبان اصلیِ کشور[عثمانی] هرگز چیزی به فکر راه ندهید؛ ترکان کسانی اند که در مقدونیه اکثریت ایجاد کرده اند...افسران ستاد عثمانی از 1887 تحت نظر من نقشه های بالکانِ عثمانی را تهیه نموده و [در آن] تعداد زیادی روستای ترکی دیده ایم که در هیچ نقشۀ دیگری از جمله نقشه های اسلاو و
ایم که در هیچ نقشۀ دیگری از جمله نقشه های اسلاو و یونانی دیده نمی‌شود.(مراد وی این است که برتری عددی جمعیت ترک در بالکان نسبت به جمعیت اسلاوی و یونانی اش را اثبات کند.م) در یک کلمه ترکان حق قانونی بزرگی برای حضور در مقدونیه دارند." گولتس شاگردانش در کمیته اتحاد و ترقی را نصیحت کرد که:"قوی باشید چراکه مورد بیعدالتی قرار نخواهید گرفت." در 1910 گولتس، پِرتِف را پند داد که یک سازمان فرا_نظامی جوانان را سازمان دهد تا "روح میهن پرستی و سربازی گری را در جوانان بدمد، آنان را از لذت به شهرت و کبر ترکیه سرشار کرده و
آنان را از لذت به شهرت و کبر ترکیه سرشار کرده و همزمان به آنها آموزش سلامتی بدنی داده تا برای حرفهٔ نظامی آماده شوند." این نظامی کهنه کار سپس نوشت که هدف از آموزش جوانان باید "شکل دادن به روحیهٔ میهن پرستی و عشق به سرزمین پدری، تقوای سربازانه و نیرومند ساختن جسم برای آماده سازی تکنیکیِ نسلِ درحال رشد باشد." در پی مانور های نظامی ارتش امپراتوری آلمان در 1911 وی به درجه فیلدمارشال(به آلمانی:"Generalfeldmarschall) ارتقای مقام یافته و بازنشسته گردید. در همین سال، وی یک سازمان مادر به نام "انجمن آلمان جوان" را
وی یک سازمان مادر به نام "انجمن آلمان جوان" را برای حمایت مالی و هویتی سازمان های راستگرای آلمانی بنا نهاد." بازگشت به خدمت: جنگ اول جهانی. خدمت در آلمان(1915_1914). با وقوع جنگ جهانی اول در 1914 وی به خدمت فراخوانده شد و به عنوان حاکم نظامی بلژیک منصوب گشت. در این سمت وی بیرحمانه با مقاومت بلژیکیان در برابر اشغال آلمان ها_به خصوص بواسطه تک تیرانداز هایشان و نیز ایجاد اختلال در سیستم ریلی و خطوط تلگراف_برخورد کرد.(بلژیکیان پس از اشغال میهنشان توسط ژرمن ها، جهت تاخیر در پیشروی آلمان ها به سوی فرانسه به