payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سفال‌های منقوش هزاره چهارم و سوم پیش از میلاد از تپه حصار دامغان، سیلک کاشان و شوش را می‌توان در این موزه دید. ویترینی نیز به سفال خاکستری رنگ داغ‌دار "تورنگ تپه" و ظروف خاکستری مازندران در اواخر هزاره سوم و اواخر هزاره دوم پیش از میلاد اختصاص دارد. در یکی از سالن‌ها اشیایی از اواخر هزاره دوم و اوایل هزاره اول پیش از میلاد تا دوره پارت و ساسانی موجود است. این آثار شامل مجسمه‌های سفالی، مفرغی، جنگ‌افزارهای مفرغی و ظروف سنگی است. بیشتر این اشیا از مناطق باستانی مازندران مانند بهشهر، ساری، قائم شهر، نکا و نور
مازندران مانند بهشهر، ساری، قائم شهر، نکا و نور به‌دست آمده و بیانگر تمدن دیرپای مناطق باستانی خطه شمال است. سالن دوم موزه نیز به ارائه آثار اسلامی اختصاص یافته و آثاری چون ظروف سفالی لعاب‌دار از قرن سه تا ده هجری، آبگینه در اشکال تنگ، صراحی، پیاله و … است. زیورآلات هزاره اول پیش از میلاد و دوره اسلامی نیز در این موزه در معرض دید قرار دارند. بخش مردم‌شناسی موزه شامل یک تالار نسبتاً وسیع است و آثار موجود در آن عموماً مربوط به زندگی اقوام خاصی نیست: وسایل کشاورزی، پوشاک مازندران، گیلان، ترکمن، چادر شب بافی
پوشاک مازندران، گیلان، ترکمن، چادر شب بافی زنان مازندران، صنایع دستی زنان ترکمن‌صحرا و صنایع دستی کارگاه میراث فرهنگی کشور اعم از زری بافی و سفال‌گری در این بخش به نمایش گذاشته شده‌است. یک سالن از این موزه به یادمان‌های چوبی مازندران اختصاص یافته‌است و در، پنجره، قسمت‌هایی از کتبیه و تزیینات صندوق مزار بقاع متبرکه این سامان در انواع منبت، مشبک و قاب و گره را در خود جای داده‌است. قدیمی‌ترین اثر این بخش کتیبه صندوق مزار بقعه متبرکه امامزاده علی (ع) روستای سوادکوه با تاریخ ۸۳۳ هجری قمری است. دو لنگه در چوبی
با تاریخ ۸۳۳ هجری قمری است. دو لنگه در چوبی منبت کاری شده کتیبه دار متعلق به بقعه متبرکه شاهزاده رضا (ع) روستای لدر بندپی شرقی بابل نیز از اشیای با ارزش این مجموعه‌است. این موزه که در قدیم ساختمان شهرداری بوده٬تن‌ها موزه مردم‌شناسی استان مازندران می‌باشد. در این موزه بسیاری از وسایل چوبی قدیمی٬وسایل کشاورزی اقوام مختلف٬کوزه‌های سفالی و حتی مجسمه‌های قدیمی را می‌توان در این موزه مشاهده کرد. ساختمان شهربانی: این ساختمان در بخش مرکزی شهرستان بابل قرار دارد که یک بنای بسیار قدیمی است و به ساختمان شهرداری تبدیل
بنای بسیار قدیمی است و به ساختمان شهرداری تبدیل شده‌است. تپه عیسی کتی: این تپه که مربوط به دوران تاریخی پیش از اسلام می‌باشد در میربازار بابل بنا شد. ساختمان پست: این ساختمان به دستور هادی روحانی در سال ۱۳۷۷ تخریب شد. مجموعه بناهای نجفی: این بنای تاریخی مربوط به دورهٔ پهلوی اول در شهرستان بابل می‌باشد و در روستای نقیب کلاً ثلاث از توابع بخش مرکزی شهرستان بابل واقع شده‌است. بازار ماهی فروشها: این بازار قدیمی در بخش مرکزی شهرستان بابل واقع شده‌است. آرامگاه زین العابدین: این آرامگاه از بناهای دورهٔ قاجار در
العابدین: این آرامگاه از بناهای دورهٔ قاجار در بخش مرکزی شهرستان بابل می‌باشد. بنای طاهر مطهر: این بنا مربوط به دوری قاجاریه می‌باشد که در بخش لاله آباد شهرستان بابل واقع شده‌است. آرامگاه درویش علم بازی: این مقبره در بخش مرکزی شهرستان بابل و پشت آرامگاه معتمدی بابل قرار دارد. تپه بنگرکلا: این تپه در روستای بنگرکلا، بخش گتاب شهرستان بابل قرار دارد. پارک پردیس بابل: این پارک قدیمی در روستای متی کلا شهرستان بابل قرار دارد. تپه قلعه کتی احمدکلا: این قلعه در روستای احمدکلا در بخش بندپی شرقی شهرستان بابل قرار
احمدکلا در بخش بندپی شرقی شهرستان بابل قرار دارد. تپه کوتر دین: تپهٔ کوتر دین مربوط به دوران پیش از اسلام در شهرستان بابل است. این تپهٔ تاریخی در روستای کوتر دین شهرستان بابل قرار دارد و از آثار ملی ایران می‌باشد. سردر دانشگاه علوم پزشکی بابل: این بنا در دورهٔ پهلوی در بخش مرکزی شهرستان بابل ساخته شد. مجموعه ابوالحسن کلا: این مجموعه در روستای ابوالحسن کلا، بخش مرکزی شهرستان بابل قرار دارد. تپه کپور چال: این تپه در روستای کپورچال واقع در بخش مرکزی شهرستان بابل قرار دارد. مقبره حاج شیخ موسی: این آرامگاه در
قرار دارد. مقبره حاج شیخ موسی: این آرامگاه در ییلاق شیخ موسی در بخش‌بند پی شرقی شهرستان بابل قرار دارد. تپه پایین دین کتی رمنت: این تپه که مربوط به دوران پس از اسلام می‌باشد در روستای رمنت واقع در بخش مرکزی شهرستان بابل قرار دارد. حمام قدیم میرزا یوسف: این حمام در دوره صفوی در شهرستان بابل ساخته شده‌است. این بنا در صبح جمعه دوم دی ماه ۱۳۹۰ خورشیدی توسط نیروهای شهرداری بابل تخریب گردید که با دخالت دیرهنگام سازمان میراث فرهنگی و پلیس، تخریب آن متوقف گردید اما بخش اعظم بنا به جز گنبد آن تخریب شده بود. کهنه
بخش اعظم بنا به جز گنبد آن تخریب شده بود. کهنه حمام روستای پایین کروکلا: این حمام قدیمی در روستای پایین کروکلا بخش لاله آباد بابل واقع شده و از آثار باقی‌مانده دوران قاجاریه می‌باشد که به دستور کربلایی فضل اله از بزرگان آندوران این منطقه برای اهالی روستا و روستاهای مجاور از جمله اهالی روستای امین آباد که چسبیده به روستای کروکلا می‌باشد، ساخته شده‌است. آرامگاه سید کبیر: این آرامگاه که در بخش مرکزی شهرستان بابل قرار دارد از بناهای دورهٔ قاجار در این شهرستان می‌باشد. این آرامگاه از آثار ملی ایران است. سقاخانه
این آرامگاه از آثار ملی ایران است. سقاخانه شیاده: این سقاخانه که از بناهای تاریخی شهرستان بابل است در روستای شیاده و در بخش بندپی غربی قرار دارد === بنای هفت === این بنا در زمان قاجار در شهر بابل ساخته شد. آرامگاه ملا محمد شهرآشوب: این بنا که در دورهٔ قاجار در شهرستان بابل ساخته شده‌است٬در روستای بنگرکلا در بخش گتاب شهرستان بابل قرار دارد. تکیه کبریا کلا: این تکیه که در دورهٔ قاجار در شهرستان بابل ساخته شد، در روستای کبریاکلا واقع در بخش بابل کنار شهرستان بابل قرار دارد. حمام نمودار کلا: این حمام که در بخش
قرار دارد. حمام نمودار کلا: این حمام که در بخش لاله آباد شهرستان بابل قرار دارد از آثار دوره قاجار در شهرستان بابل است و توسط سازمان میراث فرهنگی به ثبت رسیده‌است. امامزاده هفت تن: این مقبره از بناهای دوره قاجار درشهرستان بابل می‌باشد. این بنای تاریخی که از آثار ملی ایران می‌باشد در بخش مرکزی شهرستان بابل قرار دارد. تپه دینه سر پایین رمنت: این تپه از آثار دوران تاریخی پیش از اسلام در روستای رمنت واقع در بخش مرکزی شهرستان بابل است. گنبد سرست: این گنبد تاریخی در روستای سرست، بخش بندپی شرقی شهرستان بابل قرار
در روستای سرست، بخش بندپی شرقی شهرستان بابل قرار دارد. قلعه کتی ابوالحسن کلا: این قلعه در روستای ابوالحسن کلاً و بخش مرکزی شهرستان بابل قرار دارد. مسجد چهار سوق: این مسجد تاریخی از آثار دورهٔ قاجار در شهرستان بابل می‌باشد. حمام پیجاکلا: این حمام که در از آثار دورهٔ قاجار در شهرستان بابل می‌باشد، در بخش لاله آباد شهرستان بابل قرار دارد. تپه چمازکتی: این تپه که از بناهای قبل از اسلام در بابل می‌باشد، در میربازار بابل واقع شد. عمارت تاریخی آقاجان نسب :خانه تاریخی آقاجان نسب با قدمت تاریخی ۱۵۰ سال از معدود بنا
آقاجان نسب با قدمت تاریخی ۱۵۰ سال از معدود بنا هایی تاریخی دوران قاجار شهر میباشد . و مرکز فرهنگی پذیرایی و خدماتی است . این بنا زیبا توسط بخش خصوصی مرمت شده . و جزء زیبا ترین بناها استان میباشد . پانویس. خانه تاریخی آقاجان نسب
تیرداد سخایی (زاده ۱۳۳۲) فیلمنامه‌نویس اهل ایران است. زندگی. وی سال ۱۳۵۰ از دانشکده هنرهای دراماتیک مدرک کارشناسی خود را گرفت و در سال ۱۹۸۰ میلادی در مقطع فوق کارشناسی از آمریکا فارغ‌التحصیل شد. او مدتی مدرس فیلمنامه در دانشکده صدا و سیما و کارشناس مسئول امور سینمایی ارشاد استان تهران بوده‌است. ترجمهٔ کتاب «راز قطعه سرخ» و نگارش کتابهای «آموزش فیلمنامه‌نویسی به روش مکاتبه‌ای»، «تنگناهای سینمای مستند ایران» و «فیلمنامه به مثابهٔ فن» از دیگر فعالیت‌های او بوده‌است. از میان فیلمنامه‌های سینمایی و تلویزیونی که
از میان فیلمنامه‌های سینمایی و تلویزیونی که توسط وی نگارش شده می‌توان به فیلمنامه شریک زندگی (همراه همسرش ربابه هاشمیان) و روز دیدار (به همراه همسرش) و سرب ساخته مسعود کیمیایی اشاره کرد. وی از سال ۱۳۸۳تاکنون عضو هیئت علمی مرکز آموزش‌های سینمایی دارالفنون است وبه تدریس فیلمنامه‌نویسی اشتغال دارد.
نقاب آپولون رمانی تاریخی، اثر ماری رنولت است. داستان آن در یونان باستان اندکی پس از پایان جنگ پلوپونزی روی می‌دهد. داستان آن دربارهٔ اجرای تئاترهای زنده و دسیسه‌چینی‌های سیاسی در جوار دریای مدیترانه در آن روزگار است. راوی داستان، نیکراتوس، شخصیتی خیالی است اما شخصیت‌های تاریخی واقعی نظیر دیون سیراکوزی و افلاطون نیز در این رمان نقش‌آفرینی می‌کنند. این رمان را سهیل سمی به فارسی ترجمه و انتشارات ققنوس منتشر کرده‌است. داستان. نیکراتوس بازیگر حرفه‌ای و موفق تئاتر است و نویسنده به‌روشنی تصاویری از فنون و سنن
است و نویسنده به‌روشنی تصاویری از فنون و سنن تراژدی‌های یونان کلاسیک را در ذهن خواننده مجسم می‌سازد. نیکراتوس با دیون دوست می‌شود. دیون سیاست‌مداری میانه‌رو است که نیکراتوس را مأمور رساندن سندهای مهم و حساس بین آتن و دولت‌شهر نیرومند اما بی‌ثبات سیراکوز می‌کند. دیون سعی می‌کند ثبات و دموکراسی را به دولت انتقالی سیراکوز بیاورد اما دیونوسیوس جوان، وارث جوان حاکم مستبد شهر، با ناشایستگی هرچه تمام سعی در به کارگیری نظریه‌های افلاطون دربارهٔ جمهوریت آرمانی می‌کند که این امر نتایج مفتضح و وحشتناکی را به بار
که این امر نتایج مفتضح و وحشتناکی را به بار می‌آورد. در انتهای کتاب، نیکراتوس با اسکندر جوان و معشوقش، هفستیون، دیدار می‌کند و تأسف می‌خورد از اینکه چرا افلاطون آموزگار خصوصی اسکندر نشد تا اسکندر کبیر ایده‌های اجتماعی افلاطون را دنبال کند و جمهوری آرمانی مد نظر او را با موفقیت اجرایی کند.
قله یخبند قله‌ای به ارتفاع ۲۴۷۰ متر و در شمال شرق شهر قزوین، مابین دو روستای میزوج و رزجرد واقع شده‌است. مسیر متداول صعود به این قله از منطقه باراجین و روستای میزوج شروع شده و به روستای رزجرد ختم می‌شود. شیب نسبتا تند، قرار داشتن چندین چشمه در طول مسیر به خصوص هفت چشمهٔ رزجرد، چشم‌انداز شهر قزوین و قلل سیالان و خشچال را می‌توان از ویژگی‌های صعود به این قله برشمرد. پیوند به بیرون. صعود گروهی از اهالی همراه با دهیار و اعضای شورای اسلامی رزجرد به قله یخبند گزارش برنامه صعود به قله شجاع الدین
اسمیت اند نفیو شرکت تجهیزات پزشکی بریتانیایی است، که دفتر مرکزی آن در شهر لندن قرار دارد. شرکت اسمیت اند نفیو در سال ۱۸۵۶ توسط توماس جیمز اسمیت، در شهر کینگستن هال تأسیس شد و در حال حاضر محصولات تولیدی خود را در ۹۰ کشور جهان عرضه می‌کند. اسمیت اند نفیو بزرگترین تولیدکننده تجهیزات آرتروسکوپی، دومین تولیدکننده محصولات ترمیم زخم، سومین تولیدکننده تجهیزات جراحی تراما و محصولات درمان بالینی و چهارمین تولیدکننده تجهیزات ارتوپدی در جهان می‌باشد. بخشی از سهام این شرکت در بازارهای بورس نیویورک و بورس لندن معامله
شرکت در بازارهای بورس نیویورک و بورس لندن معامله می‌شود.
دبلیوپی‌پی شرکت تبلیغاتی بریتانیایی و چندملیتی است، که با در اختیار داشتن ۳ هزار شعبه در ۱۱۰ کشور، به‌عنوان بزرگترین بنگاه تبلیغاتی و روابط عمومی جهان شناخته می‌شود. شرکت دبلیوپی‌پی در سال ۱۹۷۱ با نام شرکت "وایر اند پلاستیک پروداکت" تأسیس شد و در آغاز در زمینه تولید کابل‌های برق فعالیت می‌کرد، که در طول سال‌های بعد با خریداری و ادغام شرکت‌های فعال در حوزه تبلیغات، فعالیت‌هایش را بر این بخش متمرکز نمود. دفتر مرکزی این شرکت در شهر لندن، بریتانیا قرار دارد و دفتر عملیاتی آن نیز در شهر دوبلین، ایرلند مستقر
و دفتر عملیاتی آن نیز در شهر دوبلین، ایرلند مستقر می‌باشد. بخشی از سهام شرکت دبلیوپی‌پی در بازارهای بورس لندن و بورس نزدک دادوستد می‌شود.
اصطلاح کفگیر ته دیگ خوردن وقتی استفاده می‌شود که می‌خواهند بگویند شخصی دیگر آه در بساط ندارد و اموالش ته کشیده‌است. ریشه اصطلاح برمی گردد به پلوهای نذری یا عروسی‌های بزرگ قدیم. در چنین جاهایی چندین دیگ بزرگ پلو بار گذاشته می‌شد و مهمانان غذای نذری برای گرفتن غذا صف می‌کشیدند. وقتی دیگ‌ها تمام می‌شد صدای خوردن کفگیرها به ته دیگ بلند می‌شد و به این صورت مردم می‌فهمیدند غذا در حال تمام شدن است پس به هم می‌گفتند کفگیر به ته دیگ خورده و دیگر امیدی به غذا نیست. این اصطلاح به تدریج در بسیاری موارد دیگر مرسوم شد.
اصطلاح به تدریج در بسیاری موارد دیگر مرسوم شد. برای مثال در مواردی که فرد دیگر توانایی مالی سابق خود را ندارد و نمی‌تواند به اشخاص دیگر کمک رسانی کند و یا زمانی که فرصت‌ها تمام شده‌اند نیز، کاربرد دارد.
اصطلاح کشکی برای مطالب دروغ و غیر معتبر استفاده می‌شود. مثلا می‌گویند ‹‹کشکی حرف می‌زند›› یعنی حرفهایش پایه و اساسی ندارد. ‹‹حرف کشکی می‌گوید›› یعنی مهمل بافی می‌کند و حرفهایش معتبر نیست. تاریخچه. در قدیم از مهرهای فلزی، چوبی، صابونی و حتی از جنس کشک استفاده می‌شد. مهر کشکی از همه پست تر بود. وقتیکه می‌خواستند از بی اهمیتی نامه وسرشناس نبودن آن ذکری بکنند می‌گفتند مهرش کشکی است. امروز این توصیف را بهر چیز غیر معتبری می‌دهند و ریشة آن همان مهر کشکی است.
نظریه مُثُل یا نظریه ایده‌ها، برهان افلاطون است بر اینکه مثل (یا ایده‌های) غیرفیزیکی (اما مادی)، نمودار درست‌ترین واقعیت هستند. افلاطون تنها از زبان شخصیت‌های دیالوگ‌هایش (عمدتاً سقراط) از این حقایق سخن می‌گوید؛ شخصیت‌هایی که برخی مواقع می‌گویند که این مثل تنها اموری هستند که می‌توانند «دانش» را فراهم کنند؛ بدین ترتیب، جدا از نظریات بسیار بحث‌انگیز در این باره، دیدگاه‌های خود افلاطون نیز پر از شک و تردید است. با این حال، این نظریه، راه حلی کلاسیک برای حل مسئله کلیات (الل) است. مُثُل جمع مثال به معنی فرم‌ها
کلیات (الل) است. مُثُل جمع مثال به معنی فرم‌ها یا شکل‌ها (اشکال) به کار می‌رود. این واژه به معنی شکل یا نمود (ظاهر) مورد استفاده قرار می‌گیرد. سؤالی که دربارهٔ نمود یا ظاهر می‌آید اینست که فرم یا مُثُل واقعی چیست و چگونگی ارتباطش با ماده چیست؟ بدین ترتیب تئوری ماده و فرم که با نام امروزی هایلومورفیسم زاده می‌شود. نظریهٔ مُثُل را بی‌تردید می‌توان نقطهٔ ثقل و اتکای فلسفهٔ افلاطون دانست که کل منظومهٔ فکری وی، اعم از هستی‌شناسی، معرفت‌شناسی، منطق، اخلاق، سیاست و حتی هنر بر مدار آن می‌چرخد. مثال ساده از نظریه
و حتی هنر بر مدار آن می‌چرخد. مثال ساده از نظریه مثل این است که هیچ دو اسبی در جهان دقیقا مثل هم نیستند ولی در ذهن هر کس ، یک اسب، شکل و فرم خاصی دارد که به شکل انتزاعی در فکر او وجود دارد. برای همین شخص هر اسب دیگری در هر کجای دنیا که ببیند باز به این نتیجه می رسد که آن حیوان ، اسب است و نه موجودی دیگر.
بوق سگ از اصطلاح‌های بازاری می‌باشد و منظور از استفاده آن، تا دیر وقت کار کردن می‌باشد. به عنوان نمونه گفته می‌شود: «تا بوق سگ کار می‌کنم» یا «بچه که نباید تا بوق سگ بیرون از خونه باشه که» در این جمله‌ها "بوق سگ" دلالت بر مفهوم دیر وقتی و زمان دیر بوق سگ می گویند تاریخچه. پاسداری از بازارها در قدیم کاری با اهمیت و درخور توجه بود. نگهبانان بازار در گذشته از ابتدای شب (دم اذان مغرب) تا هنگامه صبح (بعد از اذان صبح) موظف به نگهبانی از بازار بوده و دائم در طول بازار در حال گشت زنی بودند. اما از آنجا که بازار
بازار در حال گشت زنی بودند. اما از آنجا که بازار بسیار بزرگ و امکان بازبینی همه جای آن ممکن نبود، نگهبانان، سگ‌هایی درنده و گیرنده داشتند که به «سگ بازاری» موسوم بودند. این سگان غیر از مربی خود هر جنبده‌ای را مورد حمله قرار داده و پاچه می‌گرفتند. از این رو با نزدیک شدن وقت غروب و بسته شدن درب‌های بازار و طبیعتاً ول شدن سگ‌های بازاری، نگهبانان در بوقی بزرگ که از شاخ قوچ درست می‌شد و صدایی بلند و گسترده داشت می‌دمیدند که یعنی در حال باز کردن سگان و رها کردنشان در بازار هستیم. به این بوق که ۳ بار با فاصله
در بازار هستیم. به این بوق که ۳ بار با فاصله زمانی مشخصی نواخته می‌شود «بوق سگ» می‌گفتند. افراد با شنیدن بوق سگ از بازار خارج می‌شدند. امروزه هرگاه فردی تا دیروقت به کار مشغول باشد یا دیر به خانه برگردد می‌گویند تا بوق سگ کار کرده یا خارج از خانه بوده است.
فانوس رمضان ، فولکلور معروف مصری در ارتباط با ماه رمضان است، هر چند در بسیاری از دیگر کشورهای مسلمان از جمله ایران فانوس نمادی از رمضان شناخته شده است. در ایران در اهواز اولین جشنواره فانوس رمضانی برگزار شد. طی این جشنواره بسیاری از کودکان با ساخت فانوس رمضانی به پیشواز رمضان رفتند. اما در مصر فانوس رمضان نماد بسیار منحصربه‌فرد و مشترک ماه مبارک رمضان برای مصری‌ها، مسلمانان و مسیحیان است. و از نسلی به نسل دیگر منتقل شده و امروز به طور عمده در ارتباط با کودکان. تصویر محبوب آنها است که کودکان در حال بازی کردن
تصویر محبوب آنها است که کودکان در حال بازی کردن در خیابان‌ها در طی ماه رمضان با فانون خود، با خوشحالی دیده می‌شوند. این سنت ناشناخته به عنوان دکوراسیون که مرتبط با ماه مبارک رمضان است با اعتقاد از طول خلافت فاطمی در مصر سرچشمه گرفته، از آن زمان فانوس برای تزئین و نور مساجد و خانه‌ها، مراکز خرید و مکان‌های کسب و کار در سراسر مصر، همراه با اثرات روشنایی‌های مختلف مورد استفاده قرار گرفت است.
دوگانه‌انگاری، دوگانه‌گرایی نگرشی فکری است که مفاهیم را به وسیلهٔ کنار هم گذاشتن معانی مکمل و متضاد (اعم از فرهنگی، فلسفی یا طبیعی) در رابطه‌ای ثابت یا متغیر تعبیر می‌کند و به عنوان مکانیزمی برای دریافت حسی و تشریح عملکرد جهان کاربرد دارد. تعریف. دوگانه‌انگاری در تاریخ اندیشه کاربردهای مختلفی دارد. به‌طور کلی، این ایده است که، برای برخی از حوزه‌های خاص، دو نوع اساسی یا دسته‌بندی چیزها یا اصول وجود دارد. تاریخچه. غالب موضوعاتی که در آنها اصطلاح دوگانه‌انگاری به کار می‌رود در قلمرو تاریخ ادیان و فلسفه است. به
کار می‌رود در قلمرو تاریخ ادیان و فلسفه است. به نظر می‌رسد توماس هاید (۱۶۳۶–۱۷۰۳ میلادی) برای نخستین بار در سال ۱۷۰۰ اصطلاح «دوآلیست» (dualistae) را در اشاره به دین پارسیان باستان به کار برد تا انسان‌هایی که به نظرشان خدا و شیطان دو اصل ازلی‌اند، را توصیف کند. این اصطلاح را بعداً به همین معنا، پیر بل (۱۶۴۷–۱۷۰۶ میلادی) و لایب نیتس (۱۶۴۶–۱۷۱۶ میلادی) به کار می‌برند. کریستیان ولف (۱۶۷۹–۱۷۵۴ میلادی) در مرحلهٔ اول این اصطلاح را در حق فیلسوفانی به کار برد که بدن و نفس را به عنوان دو جوهر متمایز در نظر
که بدن و نفس را به عنوان دو جوهر متمایز در نظر می‌گرفتند: «دوآلیست‌ها کسانی هستند که وجود جوهر مادی و غیرمادی را می‌پذیرند.» بیشتر فیلسوفان این کلمه را به معنایی که ولف در نظر داشت به کار می‌بردند، در حالی که بیشتر مورخان ادیان معنایی از دوگانه‌انگاری را که در نظر توماس هاید بود حفظ کرده‌اند. واژهٔ دوگانه‌انگاری (دوآلیسم) سپس دو معنای اساسی پیدا کرد: دینی و فلسفی تقسیم‌بندی. روشهای مختلفی برای تقسیم انواع دوگانگی وجود دارد: در معنای دینی، دوگانه‌انگاری را به قصد توصیف ادیانی چون مزدیسنا منسوب به اوستای
به قصد توصیف ادیانی چون مزدیسنا منسوب به اوستای متأخر و متون پهلوی به کار می‌برند. در معنای فلسفی، برای اشاره به فلسفه‌ای به کار می‌رود که جسم و روح دو جوهر متمایز دانسته می‌شود مانند دوگانه‌انگاری دکارتی. باید توجه داشت که در اینجا آموزه‌های بسیار متفاوتی وجود دارد که ممکن است حتی به استنباط نتایج متناقض هم بینجامد. مثلاً دوگانه‌انگاری ذهن و بدن (یا روح و ماده) ممکن است به انکار وجود روح مطلقاً شر (شیطان) و حتی انکار اصل شر منجر شود. همچنین دوگانگی را می‌توان بر اساس هستی‌شناسی (Ontology) (دوگانه‌انگاری
بر اساس هستی‌شناسی (Ontology) (دوگانه‌انگاری ذهن و بدن، دوگانه‌انگاری ویژگی‌ها، دوگانه‌انگاری توصیفی) و اثر متقابل (Interaction) (تعامل‌گرایی، همایندگرایی، دوگانه‌انگاری موازی) تقسیم‌بندی کرد. دینی. در الهیات، ثنویت به معنای باور به این است که خیر و شر — یا خدا و شیطان — نیروهایی مستقل از یکدیگر و تا حدی برابر هستند. دوگانه‌انگاری با یگانه‌انگاری (باور به موجودیت تنها یک نیرو) و تا حدی با تکثرگرایی (باور به موجود چند نوع نیرو) در تضاد است. هر دوگانگی، قطبیت و چندگانگی ثنویت به‌شمار نمی‌آید، بلکه بنا بر
و چندگانگی ثنویت به‌شمار نمی‌آید، بلکه بنا بر تعریف، تنها آنهایی را می‌توان ثنوی دانست که بیانگر دوگانگی اصول علّی باشند. از این‌رو، هر زوج یا جفت متقابل در باورهای دینی مردمان را نمی‌توان ثنویت به مفهوم پدیدارشناسانهٔ آن دانست، مگر آنکه آن دو، بن‌ها یا علت‌های عالم و به وجود آورندگان آن باشند. درواقع، در جایی که پرسش از کیهان‌زایی و آفرینش جهان و انسان در میان نیست، نمی‌توان از ثنویت سخن گفت. به این ترتیب، یک دوگانه‌گرایی اخلاقی صرف را که مبتنی بر تقابل خیر و شر، یا نیکی و بدی است، یا دوگانه‌گرایی‌های
خیر و شر، یا نیکی و بدی است، یا دوگانه‌گرایی‌های فلسفی مبتنی بر تمایز روح و جسم، یا ذهن و ماده، و… را ــ که در بسیاری از موارد از باورهای دینی به فلسفه راه یافته‌اند ــ نمی‌توان ثنویت به معنای دینی ـ تاریخی یا پدیدارشناسانهٔ آن به‌شمار آورد. در پدیدارشناسی تاریخی دین، دوگانه گرایی لزوماً با توحید، مشرک یا توحید مخالف نیست. برخی دین‌پژوهان ثنویت را مقولهٔ دینی جداگانه‌ای نسبت به یگانه‌پرستی در نظر نمی‌گیرند، زیرا به اعتقاد آنان رابطهٔ ثنویت با یگانه‌پرستی بسیار نزدیک است. آنان بر این باورند که یگانه‌پرستی،
نزدیک است. آنان بر این باورند که یگانه‌پرستی، با تأکید خود بر توانایی کیهانی یک وجود الٰهی، بسیار بیش از چندگانه‌پرستی ناگزیر از یافتن پاسخی برای مسئلهٔ شرور است. از این‌رو، در غالب موارد در جهان‌بینی‌های توحیدی این مشکل از طریق قرار دادن شر در جایی در میانهٔ فاصلهٔ میان خداوند تا کیهان پاسخ داده می‌شود. به این ترتیب، هر یگانه‌پرستی‌ای جنبه‌ای ثنوی در خود دارد و هر ثنویتی با کوشش خود در جهت قرار دادن شر در جایی پایین‌تر از خدای متعالی، درواقع نوعی یگانه‌پرستی است. ثنویت در فرهنگ‌های گوناگون. در سال ۱۴۴
است. ثنویت در فرهنگ‌های گوناگون. در سال ۱۴۴ میلادی در رم زندگی می‌کرد. آنان از نظر کلیسا بدعت‌گذار به‌شمار می‌آمدند، مرقیونیه عالم را یکسره بر ساخته و آفریدهٔ خدای عهد قدیم می‌دانستند که هیچ رابطه و پیوندی با خدای متعالی و نیک عهد جدید ندارد و خود خدایی خشن، سخت‌گیر و تندخو ست. آنان خدای عهد قدیم را «دمیورگ» می‌خواندند و او را «خدای عادل» می‌دانستند که با «خدای نیک» و سراسر عشق عهد جدید، که کوچک‌ترین رابطه‌ای با مخلوقات این عالم ندارد، به کلی متفاوت است. در قرن سوم میلادی در سوریه زندگی می‌کرد. ابن دیصان
قرن سوم میلادی در سوریه زندگی می‌کرد. ابن دیصان طریقتی نو در مسیحیت بنیاد نهاد که بر دو اصل نور و تاریکی گرایش داشت. وی نور را دارای اختیار در رساندن خیر می‌دانست و تاریکی را مجبور به شر. او همچنین به وجود چند عنصر در جهت‌های جغرافیایی گوناگون باور داشت؛ نور در شرق، باد در غرب، آب در شمال و آتش در جنوب. جهان‌بینی اورفئوسی تقابل مابین خدای آفریننده رع و با مار اژدهای بزرگ تاریکی یا آپوفیس و همچنین تقابل ازیریس (خدای باروری و حاصلخیزی) با ست (خدای سترونی و خشکی) یین و یانگ، ین و یانگ به ترتیب نام اصل‌ها یا
یین و یانگ، ین و یانگ به ترتیب نام اصل‌ها یا نیروهای مکمل مادینه و نرینهٔ جهان در فلسفهٔ ذن و تائوئیسم است که همهٔ وجوه زندگی را در بر می‌گیرد. یین در لغت به معنای سمت سایه گرفتهٔ تپه است و یانگ سمت آفتاب‌رو. یین معمولاً مترادف زمین شمرده می‌شود که تاریک و سرد است و هر چیز بدی به آن نسبت داده می‌شود و یانگ مترادف آسمان است و روشن و گرم و خوب شمرده می‌شود. تقابل میان برهمن و آتمن و همچنین سامخیا و بهگود گیتا کایوتی (اساطیر) در سرخپوستان آمریکای شمالی دوگانه‌انگاری فلسفی، هستی‌شناسی. دوگانه‌انگاری ذهن و بدن.
فلسفی، هستی‌شناسی. دوگانه‌انگاری ذهن و بدن. مسئله ذهن و بدن سؤالی است در ربط با این موضوع که رابطه بین ذهن و بدن چیست؟ یا به عبارت دیگر، رابطه میان خواص ذهنی و خواص فیزیکی چیست؟ انسان‌ها (حداقل در ظاهر) دو نوع خواص دارند، خواص فیزیکی و خواص ذهنی. خواص فیزیکی شامل وزن، شکل، رنگ و احساسات از طریق فضا و زمان است و از جمله خواص ذهنی هوشیاری (چون تجربه ادراکی، تجربه احساسی و…) و توجهات (چون امیال، باورها و…) است. خواص فیزیکی را همه می‌توانند ببینید اما خواص ذهنی چنین نیستند. شاید کسی بتواند از روی ظاهر کسی پی
چنین نیستند. شاید کسی بتواند از روی ظاهر کسی پی ببرد که او در رنج است، اما فقط خود شخص است که رنج را احساس می‌کند. از یک دیدگاه دوگانه‌انگارانه، خواص فیزیکی و ذهنی هر دو موجودیت دارند و یکی را نمی‌شود در دیگری مخلوط کرد. در فلسفه ذهن، دوگانه‌انگاری بر این دلالت دارد که ذهن و بدن از برخی جهات، چیزهایی هستند که کاملاً با هم تفاوت دارند. چندین نظریه کاملاً متفاوت را دربرمی‌گیرد، اما همگی آنها در این نکته موافقند که سرشت ذاتی هوش آگاه، چیزی غیر فیزیکی است، امری که تا ابد، خارج از حوزهٔ علومی مانند فیزیک،
امری که تا ابد، خارج از حوزهٔ علومی مانند فیزیک، نوروفیزیولوژی و علوم کامپیوتر می‌ماند. در عصر اخیر شعبه‌های دیگری از دل دوگانه‌گرایی پدید آمده‌اند مانند: «دوگانه‌گرایی وصفی» یا خاصه‌ای که تنها به وجود یک جوهر یا همان یگانه‌انگاری غیر تحویلی قائل است اما معتقد است که جوهر فیزیکی دو نوع ویژگی دارد: ذهنی و فیزیکی. تاریخچه. در دوگانه‌گرایی فلسفی، ذهن با بدن در تضاد است، اما در زمان‌های مختلف، جنبه‌های مختلف ذهن مرکز توجه بوده‌است. در دوره‌های کلاسیک و قرون وسطایی، این عقل بود که تصور می‌شد به وضوح در برابر یک
این عقل بود که تصور می‌شد به وضوح در برابر یک عنصر مادی قرار دارد. زرتشت. زرتشت یکی از چهره‌های مهم تاریخ ادیان جهانی است که به دلیل یکتاپرستی آشکار (خدایی، که او را اهورامزدا یا «پروردگار حکیم» خوانده‌است) و همچنین دوگانه‌انگاری ادعایی وی (مشهود در تمایز آشکار بین نیروهای نیک و نیروهای شر) مورد توجه دانشمندان بوده‌است. زرتشت پرستش خدایان متعدد را که تا آن زمان در ایران وجود داشت را اصلاح کرد و به نوعی دین یکتاپرستانه تبدیل کرد و نوعی دوگانه‌انگاری و فرجام‌شناسی را پشتیبان اخلاق قرار داد. بدین وسیله زرتشت
را پشتیبان اخلاق قرار داد. بدین وسیله زرتشت دین کهن را کاملاً به دین تازه‌ای تبدیل کرد. در یکی از متون گات‌ها، روح مطلق خیر (سپنتا مینیو) و روح مطلق شر، «همزاد» نامیده می‌شوند و آن گاه امر می‌شوند که خیر و شر را به ترتیب «انتخاب» کنند. مطابق گفتهٔ پاره ای از محققان این متن نشان می‌دهد که دو روح دارای یک منشأ هستند و روح شر به دلیل انتخاب، شر شده‌است. اما مطابق گفتهٔ پاره ای دیگر از محققان کلمه «همزاد» شاید صرفاً دال بر نوعی توازی است، این محققان خاطرنشان می‌کنند که این دو روح از ابتدا یکی نمایندگی خیر را
که این دو روح از ابتدا یکی نمایندگی خیر را بر عهده داشته و دیگری نمایندگی شر را. (در واقع گات‌ها به وضوح میان انتخاب شر و اینکه به لحاظ طبیعی چیز شر باشد، تفکیک قائل نمی‌شوند). به هر تقدیر، روح شر در اصطلاح گات‌ها متضاد با روح خیر است اما نه مستقیماً متضاد با اهورامزدا؛ بنابراین، شاید اهورامزدا در دوره‌های اولیه زرتشتی فراتر از آن کارزار (خیر و شر) بوده‌است. دین زرتشت شاید اولین دین توحیدی و تأکید آن بر دوگانه‌انگاری باشد. به عبارت دیگر آیین زرتشت شامل هر دو ویژگی توحیدی و دوگانه‌انگاری است. گراردو نیولی
دو ویژگی توحیدی و دوگانه‌انگاری است. گراردو نیولی ادیان‌شناس ایتالیایی عقیده دارد که زرتشت کسی است که با تبلیغ یکتاپرستی و ستایش اهورامزدا و رد پرستش دیوان تأثیر شگرفی بر تحول ادیان ایرانی گذاشت. زرتشت از نظر نیولی در تقابل با کیش قربانی قرار داشت و می‌کوشید معنویت اخلاقی را که از سویی توحیدی و از سوی دیگر دوگانگی بود جایگزین این اعمال کند. دوگانگی زرتشت دوگانگی مابین اشه (راستی) و دروگ (دروغ) بود، نه دوگانگی مابین اهورامزدا و اهریمن. از نظر نیولی این ثنویت بعدها وجهی الاهیاتی یافت که احتمالاً مغان مسئول