payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پوست آن‌ها معمولاً قهوه‌ای مایل به قرمز با زیرتنه سفید است، اما برخی گونه‌ها مانند گوزن فریادکش سیاه ("M. crinifrons") الگوی رنگی متفاوتی دارند. رفتار و اکولوژی. این گوزن‌ها به‌طور عمده شب‌گرد هستند و در جنگل‌های انبوه گرمسیری و نیمه‌گرمسیری آسیا زندگی می‌کنند. رژیم غذایی آن‌ها شامل برگ‌ها، میوه‌ها، جوانه‌ها و گاهی حشرات کوچک است. گوزن‌های فریادکش با تولید صداهای بلند شبیه پارس سگ، قلمرو خود را مشخص می‌کنند که دلیل نامگذاری آن‌هاست. تولیدمثل. دوره بارداری حدود ۲۱۰ روز است و معمولاً یک نوزاد به دنیا
حدود ۲۱۰ روز است و معمولاً یک نوزاد به دنیا می‌آورند. نوزادان پس از ۶ ماه مستقل می‌شوند و در ۱۲ ماهگی به بلوغ جنسی می‌رسند. پراکندگی و زیستگاه. گوزن‌های فریادکش بومی جنوب و شرق آسیا هستند و از هند تا اندونزی و جنوب چین پراکنده‌اند. برخی گونه‌ها مانند گوزن فریادکش ریوز ("M. reevesi") به اروپا و آمریکای شمالی نیز معرفی شده‌اند. زیستگاه آن‌ها شامل جنگل‌های اولیه، ثانویه و مناطق بوته‌زاری مرطوب است. گونه‌ها. تاکنون ۱۲ گونه شناخته شده‌اند: وضعیت حفاظت. برخی گونه‌ها مانند گوزن فریادکش سیاه به دلیل شکار غیرقانونی
مانند گوزن فریادکش سیاه به دلیل شکار غیرقانونی و تخریب زیستگاه در فهرست اتحادیه بینالمللی حفاظت از طبیعت (IUCN) به عنوان گونه‌های آسیب‌پذیر طبقه‌بندی شده‌اند. برنامه‌های حفاظتی شامل ایجاد مناطق حفاظت‌شده و محدودیت شکار است. اهمیت فرهنگی. در برخی فرهنگ‌های آسیایی، این گوزن‌ها نماد هوشیاری و چابکی هستند. در ویتنام، گوزن فریادکش بزرگ به عنوان یکی از نمادهای حیات وحش ملی شناخته می‌شود. پیوند به بیرون.
گوزن فریادکش ریوز (نام علمی: "Muntiacus reevesi") گونه از سرده گوزن فریادکش است که بومی جنوب شرق چین و تایوان است. این حیوان توسط انسان به طبیعت هلند، بلژیک، بریتانیا و ایرلند نیز معرفی شده‌است. گوزن فریادکش ریوز جثه کوچکی دارد که طول آن به ۹۵ سانتیمتر و ارتفاعش به نیم متر می‌رسد و بین ۱۰ تا ۱۸ کیلو وزن دارد. نرها شاخ کوچکی به طول معمولاً ده سانتیمتر دارند.
گوزن فریادکش برگی (نام علمی: "Muntiacus putaoensis") گونه کوچکی از سرده گوزن فریادکش است که سال ۱۹۹۷ در برمه کشف شد و حضور آن در آروناچال پرادش هند نیز گزارش شده است. این گوزن کوچک تنها پنجاه سانتیمتر ارتفاع و کمتر از ۱۱ کیلو وزن دارد.
یواس‌اس تنساس (۱۸۶۰) یک کشتی بود که طول آن ۹۱' بود. این کشتی در سال ۱۸۶۰ ساخته شد.
یواس‌اس تتونکا (ای‌اوجی-۴۱) یک کشتی بود که طول آن 220 ft 6 in بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
گوزن قهوه‌ای جاوه‌ای (نام علمی: "Rusa timorensis") نام یک گونه گوزن بزرگ از سرده گوزن‌های قهوه‌ای و بومی اندونزی و تیمورشرقی است. جمعیت هایی از این گونه به نقاط مختلفی در نیمکره جنوبی معرفی شده است. این گوزن دارای هفت زیر گونه میباشد.
گوزن لب‌سفید (نام علمی: "Cervus albirostris") بومی علفزارها، بوته‌زارها و جنگل‌های مرتفع شرق فلات تبت است. این گونه در رده حفاظتی آسیب‌پذیر فهرست سرخ آی‌یوسی‌ان قرار گرفته و بر اساس برآورد سال ۱۹۹۸ تنها ۷ هزار رأس از آن در حیات وحش باقی مانده‌اند. گوزن لب‌سفید از انواع بزرگ‌جثه گوزن است که ارتفاع آن در ناحیهٔ شانه بین ۱۱۵ تا ۱۴۰ سانتیمتر، وزن نرها ۱۸۰ تا ۲۳۰ کیلو و وزن ماده‌هایش ۹۰ تا ۱۶۰ کیلو است. موهای زبری به رنگ قهوه‌ای-خاکستری دارد که در قمست زیر شکم به زرد نخودی و در کفل به قهوه ای مایل به سرخ
شکم به زرد نخودی و در کفل به قهوه ای مایل به سرخ می‌گراید.
فلفل فرنگی (نام علمی: "Pimenta dioica") یا ، که با نام‌های فلفل جامائیکا، «فلفل مرتل»، «پیمنتا» یا «پیمنتو» نیز شناخته می‌شود، نام یک گونه از تیره مورت است. معمولاً به فلفل فرنگی قرمز و قلبی شکل اشاره دارد. یک درخت بومی آنتیل بزرگ، جنوب مکزیک و آمریکای مرکزی است، که اکنون در بسیاری بخش‌هایی از جهان در مناطق گرم کشت می‌شود. نام آل اسپایس در اوایل سال ۱۶۲۱ توسط انگلیسی‌ها ابداع شد، که آن را به عنوان یک ادویه‌ای که ترکیبی از طعم‌های دارچین، جوز هندی و میخک است، می‌شناسند. ادویه آل اسپایس. آل اسپایس یک ادویه
می‌شناسند. ادویه آل اسپایس. آل اسپایس یک ادویه منفرد است که از میوه نارس درختان همیشه سبز بومی جنگل‌های بارانی سرسبز آمریکای مرکزی و جنوبی تولید شده‌است. این ادویه نام خود را در دهه ۱۶۲۱ از زبان انگلیسی گرفته‌است، زیرا آنها دریافتند که عطر و طعم آل اسپایس ترکیبی از طعم دارچین، زنجبیل، جوز هندی و میخک است و به همین علت اسم آن را آل اسپایس گذاشتند. در زبان فارسی به فلفل بهار معروف است.
سنبل ختایی (انگلیسی: angelica) بومی مناطق معتدل و زیر قطبی نیمکره شمالی است که تا شمال ایسلند ، لاپلند و گرینلند می رسد.آنها به 1-3 متر (3 فوت 3 در 9 فوت 10 اینچ) بلند می شوند ، دارای برگهای بزرگ دو شاخه و چترهای مرکب بزرگ از گلهای سفید یا سفید مایل به سبز. عمدتا در چین یافت می شود ، استفاده اصلی آن برای دارو بود. این تغییرات در آناتومی میوه ، مورفولوژی برگ و ساختارهای زیرزمینی را نشان می دهد. ژن ها بسیار چند شکل هستند. سنبل ختایی (نام علمی: "Angelica") نام یک سرده از تیره چتریان است.
آروکاریا نام یک سرده از درختان مخروطی همیشه‌سبز از خانواده آروکاریاسه است. امروزه این درختان بیشتر در نیمکره جنوبی یافت می‌شوند، اما در دوره‌های ژوراسیک و کرتاسه در سراسر جهان پراکنده بودند. در حال حاضر، ۲۰ گونه زنده از این سرده وجود دارد که در کالدونیای جدید (که ۱۴ گونه بومی آنجا هستند)، شرق استرالیا (ازجمله جزیره نورفک)، گینه نو، آرژانتین، برزیل، شیلی و اروگوئه یافت می‌شوند. این سرده برای بسیاری از مردم به دلیل درخت معروف به کاج شیلیایی یا درخت معمای میمون (Araucaria araucana) شناخته‌شده است. نام بومی
(Araucaria araucana) شناخته‌شده است. نام بومی مشخصی برای این سرده وجود ندارد و بسیاری از گونه‌های آن را کاج می‌نامند، هرچند که از نظر تکاملی فقط ارتباط دوری با کاج‌های واقعی (سرده Pinus) دارند. توصیف درختان آروکاری عمدتاً بزرگ هستند و تنه‌ای ضخیم و راست دارند که می‌تواند بین ۵ تا ۸۰ متر ارتفاع داشته باشد. شاخه‌های افقی و گسترده آن‌ها به‌صورت طبقه‌ای رشد می‌کنند و با برگ‌های چرمی یا سوزنی‌شکل پوشیده شده‌اند. در برخی گونه‌ها، برگ‌ها باریک، نوک‌تیز و نیزه‌ای شکل هستند و به‌سختی روی هم قرار می‌گیرند، درحالی‌که
هستند و به‌سختی روی هم قرار می‌گیرند، درحالی‌که در برخی دیگر برگ‌ها پهن و مسطح بوده و کاملاً روی هم می‌افتند. این درختان عمدتاً دوپایه هستند، به این معنا که مخروط‌های نر و ماده روی درختان جداگانه‌ای رشد می‌کنند، هرچند که برخی درختان یک‌پایه هستند یا با گذر زمان جنسیت خود را تغییر می‌دهند. مخروط‌های ماده معمولاً در بخش‌های بالایی درخت قرار دارند، کروی شکل هستند و بسته به گونه، قطری بین ۷ تا ۲۵ سانتی‌متر دارند. این مخروط‌ها بین ۸۰ تا ۲۰۰ دانه خوراکی تولید می‌کنند که از نظر ظاهری به دانه‌های کاج شباهت دارند
که از نظر ظاهری به دانه‌های کاج شباهت دارند اما بزرگ‌تر هستند. مخروط‌های نر کوچک‌ترند و طول آن‌ها بین ۴ تا ۱۰ سانتی‌متر است. این مخروط‌ها استوانه‌ای باریک تا پهن بوده و عرض آن‌ها بین ۱٫۵ تا ۵ سانتی‌متر متغیر است. آروکاریا. نام یک سرده از تیره مطبق‌کاجیان است. آروکاریا، گیاه مخروطی زیبایی است که نهال‌های کوچک آن را در گلدان‌های شیشه ای نگه می‌دارند. بوته‌های کوچک آن را می‌توان در گلدان‌ها و روی میز، و درختان بزرگ‌تر آن را در سالن‌ها و اتاق‌های بزرگ گذاشت. این گیاه در محیط خنک و پر نور، شاداب تر است و تا
این گیاه در محیط خنک و پر نور، شاداب تر است و تا ارتفاع ۵\۱ متر رشد می‌کند. اگر گلدان تعویض نشود، گیاه از رشد بازمی‌ماند. مسئلهٔ مهم در مورد آروکاریا ریزش برگ و از دست رفتن شاخه‌های گل دهنده به دلیل گرما و خشکی هوا یا خاک گلدان است. روش نگهداری. دما. این گیاه به گرمای متوسط نیاز دارد. در زمستان در جای خنک نگه داری شود. نور. نور، کافی یا نیمه سایه باشد. آب. بهار و پاییز به آبیاری منظم نیاز دارد و در زمستان به آب کم. رطوبت هوا. گاهی به برگ‌های این گیاه باید آب پاشید. به خصوص اگر در زمستان، دستگاه حرارتی اتاق
پاشید. به خصوص اگر در زمستان، دستگاه حرارتی اتاق را گرم کند. در تابستان در محلی نگهداری شود که هوا در جریان است. تعویض گلدان. هر سه یا چهار سال یکبار در فصل بهار تعویض شود. تکثیر. تکثیر آروکاریا معمولاً دشوار است.
نانوفناوری پزشکی بهره‌گیری از فناوری نانو در علم پزشکی است. نانوفناوری پزشکی تأثیرات شگرفی را در بسیاری از حوزه‌های پژوهشی همچون مهندسی بافت، حسگرهای زیستی مبتنی بر سلول، میکروآرایه‌های پرتوان و پزشکی ترمیمی داشته‌است. نکته ای را که در زمینه فناوری نانو می‌بایست مد نظر قرار داد این است که فعالیت در ابعاد نانومتری کلید اصلی در ساخت تکنولوژی‌های جدید برای تمامی حوزه‌های پژوهشی پزشکی است. از دیدگاه مولکولی، پزشکی مدرن هنوز در ابتدای راه خود قرار دارد. مثلاً امروزه از داروهایی استفاده می‌کنیم که شامل ساختار
امروزه از داروهایی استفاده می‌کنیم که شامل ساختار محدودی از مولکول‌ها هستند. این ملکولها برای درمان یک بیماری خاص به کار می‌روند. به کمک نانوفناوری پزشکی، محصولات دارویی می‌توانند مثل ماشین‌های هوشمند برنامه‌ریزی شوند. آن‌ها به حسگرهایی مجهزند که می‌توانند قدرت تصمیم‌گیری و تأثیرپذیری از محیط را برای ماشین‌ها فراهم کنند. این ماشین‌ها می‌توانند مانع از عوارض جانبی و واکنش‌های حساسیت زا را گردند. داروهای جدید خود را با بدن سازگار می‌کنند و تنها با رسیدن به مقصد نهایی عمل اختصاصی خود را که در واقع همان درمان
نهایی عمل اختصاصی خود را که در واقع همان درمان است انجام می‌دهند که به این عمل دارورسانی هدفمند می‌گویند. آنها می‌توانند قبل از فعال شدن دارو از آزاد شدن مقدار بیشتر از حد آن جلوگیری کنند و مانع بروز مسمومیت شوند. درمان و پیشگیری بیماری‌ها از قابلیت‌های چشمگیر نانوفناوری پزشکی به‌شمار می‌رود. این فناوری با استفاده از نانو ابزارها و نانو ساختارهای مهندسی شده، اعمالِ ساخت، کنترل، دیدن و ترمیم سیستم زیستی انسان در مقیاس مولکولی را انجام می‌دهد. ابزارهای بسیار ابتدایی نانوفناوری پزشکی می‌توانند برای شناسایی
ابتدایی نانوفناوری پزشکی می‌توانند برای شناسایی بیماری و توزیع دارو، و همچنین توزیع هورمون در بیماری‌های مزمن و نقص‌های سیستم بدن به کار روند. ابزارهای بسیار پیشرفته تر، از قبیل نانو روبات‌ها هستند که به عنوان جراحان کوچک داخل بدن عمل می‌کنند. نانوبوت‌ها، روبات‌هایی هستند که اندازه آن‌ها در حد نانومتر باشد. چنین ماشین‌هایی می‌توانند با ورود به داخل سلول‌ها ساختار آسیب دیده آن‌ها را تغییر دهند و درصدد ترمیم آن‌ها برآیند. آن‌ها قادرند خود را تکثیر کنند یا نواقص ژنتیکی را با جابه‌جا کردن یا دستکاری مولکول‌های
ژنتیکی را با جابه‌جا کردن یا دستکاری مولکول‌های DNA برطرف سازند. تاکنون اکثر نگاه‌ها بر مواد نانومتری در حوزه پزشکی بر مبنای کاربردهای آن‌ها به عنوان ایمپلنت یا ساخت ظروف کشت سلولی بوده چرا که خصوصیات مکانیکی مواد نانومتری در این حوزه بسیار چشمگیر می‌باشد. علاوه بر ویژگی‌های یاد شده، نانومواد بسترهای دینامیکی مناسبی را فراهم سازند که این بستر بخاطر نیروهای فیزیکی، برهمکنش‌های شیمیایی و توپوگرافی علاوه بر برهمکنش مستقیم سلول سبب تحریک سلول و اختصاصی شدن آن گردند. میکرو و نانو ساختارها سبب ایجاد تغییرات
آن گردند. میکرو و نانو ساختارها سبب ایجاد تغییرات متعددی همچون همترازی، افزایش طول، قطبیت، مهاجرت، تکثیر و بیان ژن در سلول‌ها می‌گردد. نانوفناوری پزشکی همچنین می‌تواند به بررسی توانایی‌های ساختارهای نانویی در تمایز سلول‌های بنیادی بپردازد. نور عامل روشنایی جهان است. اما آیا این نور تنها توسط واکنش‌های شیمیایی تولید می‌شود؟ اخیراً مشخص شده‌است که نور توسط سلول‌های ما نیز تولید می‌شود و جزء اجزا اصلی تشکیل دهنده محیط داخلی بدن انسان‌ها است. نور را می‌توان جزء غیر مادی بدنمان که ما را با محیط اطراف مرتبط
جزء غیر مادی بدنمان که ما را با محیط اطراف مرتبط می‌سازد، در نظر گرفت. وجود این نور درونی در سال۱۹۲۰ توسط جنین‌شناس روسی بنام Alexander Gurwitsch کشف شد و نهایتاً توسط بیوفیزیست‌های از ۱۹۶۰ مطابق با آخرین پیشرفتهای علوم تکنولوژی منتشر شد. تمام ارگانیسم‌های زنده، از جمله انسان تابش ضعیفی را از خود ساطع می‌کنند که توسط چشم غیر مسلح قابل مشاهده نیست، اما توسط فوتو مالتی پلایر که سیگنال‌های ضعیف را چندین میلیون برابر تقویت می‌کند، قابل اندازه‌گیری می‌باشد و محققان را قادر می‌سازد تا این سیگنال‌ها را به صورت
را قادر می‌سازد تا این سیگنال‌ها را به صورت نمودار ثبت کنند. سلول‌ها و تمام ارگانیسم‌ها زنده تا قبل از مرگ پالس‌های نوری با شدت‌های متعدد (کمی بیش از ده‌ها هزار فوتون در ثانیه بر سانتیمتر مربع) از خود ساطع می‌کنند. این شدت برابر است با مشاهده نور شمع از فاصله ۱۵ مایلی و صدها میلیون بار ضعیف تر در مقایسه با روشنایی روز. این تابش‌های سلولی، به عنوان تابش‌های بیوفوتونی شناخته شده‌اند. گروه فریتس پاپ در آلمان نشان دادند که این فوتون‌های تابش یافته از یک بازه طول موجی ۲۰۰ تا ۸۰۰ نانومتر برخوردار بوده و شامل
طول موجی ۲۰۰ تا ۸۰۰ نانومتر برخوردار بوده و شامل فوتونهای نورمرئی نیز می‌شوند، و تعداد فوتونهای ساطع شده از چند فوتون تا چند صد فوتون در ثانیه بر سانتیمتر مربع سلول زنده می‌تواند تغییر کند. با استفاده از روش‌های آزمایشگاهی بسیار دقیق که شامل استفاده از شمارش کننده‌های تک فوتونی (Single photon counters)، نشان داده شد که این تابش از یک میدان فوتونی تقریباً همدوس (Coherent) سرچشمه می‌گیرد و منابع اصلی این تابش، مولکول DNA و تشدیدگرهای کاواکی(Cavity resonators) داخل سلول بوده و مکانیسم این تابش شامل انباشت
داخل سلول بوده و مکانیسم این تابش شامل انباشت فوتون‌ها در کاواک‌ها و کانال‌های اطلاعاتی (که توسط نیروهای کازمیر فعال می‌گردند)، می‌شود. ارتباط نزدیکی مابین این تابش و لومینسانس تأخیری (Delayed luminescence) از سلول که ناشی از حالت‌های وانگیخته میدان همدوس فوتونی آن می‌باشد، وجود دارد و اینکه می‌توان این تابش را یک تنظیم‌کننده اصلی و حمل‌کننده اطلاعات مربوط به حیات در نظر گرفت. اکنون مبحث استفاده از خواص فوتون‌های زیستی جهت تعیین فیزیولوژی سلولی و آشکار سازی تخریب سلولی در پدیده‌هایی مانند شروع و رشد عارضه
تخریب سلولی در پدیده‌هایی مانند شروع و رشد عارضه سرطان، در مرزهای دانش جهانی قرار گرفته‌است. تاریخچه توسعه مطالعهٔ بیوفوتون‌ها. از دیر باز در کشورهای شرقی به خصوص در چین، مردم اعتقاد داشتند که سلول‌های زنده نوعی انرژی، تحت عنوان «نیروی زندگی» از خود ساطع می‌کنند. زمانی که جنین‌شناس و بافت‌شناس روسی Alexandr G.Gurwitsch آزمایش‌هایی را بر روی ریشه پیاز انجام داد، بیوفوتون‌ها کشف شدند. او دریافت اثرات سلول‌های در حال تقسیم در ریشه یک گیاه باعث تحریک تقسیم سلول‌ها در ریشه گیاه دیگر می‌گردد. هنگامی که او مشاهده
در ریشه گیاه دیگر می‌گردد. هنگامی که او مشاهده کرد این اثر از کوارتز عبور می‌کند اما از شیشه معمولی عبور نمی‌کند، نتیجه گرفت که این نور می‌بایست یک تابش میتوژن در محدوده نور ماوراء بنفش باشد. Gurwitsch متقاعد شد که این تابش از شاخه مورفوژنتیک در درون ارگانیسم‌ها است که ساختار و سازمان فرایند حیات را در سلول و ارگانیسم بیان می‌کند. با این حال با تکنیک‌هایی که از ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰ در دسترس بودند،Gurwitsch و همکارانش توانستند پرتوهای میتوژنتیکی را اندازه‌گیری کنند (عمدتا از دتکتورهای بیولوژیک مانند ریشه پیاز یا
(عمدتا از دتکتورهای بیولوژیک مانند ریشه پیاز یا کشت مخمر استفاده کردند). این محققان قادر به شناسایی فوتون‌هایی صدها برابر ضعیف تر و حتی ثبت تک فوتون‌ها شدند. از ۵۵–۱۹۵۴زمانی که بیوفیزیست ایتالیاییL.Colli و U.Facchini و همکارانشان در دانشگاه میلان کشف Gurwitsch را به وسیلهٔ تکنیک جدید بررسی می‌کردند، نشان دادند که جوانه گیاهان مختلف نور مرئی ساطع می‌کنند. با این حال پس از انتشار این دو مقاله تحقیق را ادامه ندادند. در ۱۹۶۰ اولین گزارش از امواج بسیار ضعیف سلول توسط دانشمند روسی به عنوان پرتو میتوژن ارائه
سلول توسط دانشمند روسی به عنوان پرتو میتوژن ارائه گردید. در حالی که دانشمندان روسی مطالعات گسترده ای روی بیوفوتون‌ها با فوتومالتی پلایر پیش از ۱۹۴۰، انجام داده بودند، مطالعات سیستماتیک غربی‌ها در این زمینه با آزمایش‌های فیزیوشیمیست استرالیایی Terence I.Quickenden در اواخر ۱۹۶۰ و اوایل ۱۹۷۰ و نهایتاً با مطالعات بیوفیزیست آلمانی Fritz Albert Popp از ۱۹۷۴ ادامه یافت. Popp و همکارانش در دانشگاه مربرگ و به دنبال آن در دانشگاه کایزسلاترن و انستیتو بین‌المللی بیوفیزیک کایزسلاترن و Neuss، اولین محققان در
بیوفیزیک کایزسلاترن و Neuss، اولین محققان در آزمایش‌های سیستماتیک و تحقیقات تئوری در مورد تمام سوال‌های مربوط به این خواص بیولوژیک جدید بودند. سی سال پس از آن،Popp و همکارانش و بسیاری از محققان دیگر در سراسر دنیا نه تنها وجود بیوفوتون‌ها را در همه جا بدون هیچ شکی نشان دادند، بلکه خصوصیات مربوطه را نیز منتشر کردند و موجب آغاز گسترش شماری از کاربردهای عملی بیوفوتون‌ها در حوزه سنجش میکروارگانیسم‌ها، گیاهان، حیوانات و انسان شدند. امروزه انستیتو بین‌المللی بیوفیزیک که توسط Popp و برخی همکارانش در ۱۹۹۶ تأسیس شد
که توسط Popp و برخی همکارانش در ۱۹۹۶ تأسیس شد به یک شبکه جهانی تحقیق متشکل از ۲۲ عضو و ۱۴ گروه در دانشگاه‌های آمریکا، چین، روسیه، هند، ژاپن، کره، اسرائیل، ایتالیا، انگلستان و آلمان تبدیل گردیده است، که همه با هم بر روی بیوفوتون‌ها تحقیقات خود را انجام می‌دهند. تا چند دهه پیش، میدان‌های انرژی زیستی، وجود خارجی نداشت. در حالی که اکنون نه تنها وجود چنین میدان‌هایی به صورت علمی ثابت شده‌است، بلکه توانسته‌اند نحوه تولید آن و این که چگونه در اثر بیماری‌ها تغییر می‌یابند را نیز توضیح دهند. امروزه با کمک علم فیزیک
را نیز توضیح دهند. امروزه با کمک علم فیزیک می‌دانیم که همهٔ ما یک انرژی جمعی و از یک سرچشمه‌ایم. در واقع آنچه هست، فقط سطوح مختلف ارتعاش است. تمام شکل‌های ماده در سطوح مختلف، انرژی ارتعاشی دارند. ما از میدان‌های انرژی متراکم تر که آن را بدن فیزیکی می‌نامیم و میدان‌های کم‌تراکم تر (میدان‌های انرژی لطیف) تشکیل شده‌ایم. حیات وابسته به انرژی فوتون‌های متصاعد شده از خورشید است. در چرخه حیات، ابتدا فوتون به وسیله کلروفیل درختان جذب می‌شود تا در یک فرآیندی شیمیایی (فتوسنتز) با دیگر مواد ترکیب شده و در نهایت گلوکز
(فتوسنتز) با دیگر مواد ترکیب شده و در نهایت گلوکز و اکسیژن به دست آید. از دیدگاه فیزیک و مطابق با نظرات ریچارد فاینمن (برنده جایزه نوبل سال ۱۹۵۶) برهمکنش الکترومغناطیسی، نقش بنیادی در بیولوژی ایفا می‌کند. الکترومغناطیس مسئول ساختار و رفتار اتم‌ها، مولکول‌ها، سلول‌ها و در نهایت بدن انسان می‌باشد و در اصل انسان یک سیستم الکترومغناطیسی است. از دیرباز در شرق، اعتقاد بر این بوده که سلول‌های زنده نوعی انرژی تحت عنوان «نیروی حیات» از خود ساطع می‌کنند. در سال ۱۹۶۰ کشف شد که سلول‌های زنده نوعی نشر همدوس به نام
کشف شد که سلول‌های زنده نوعی نشر همدوس به نام «بیوفوتون» از خود منتشر می‌کنند. امروزه از دیدگاه بیوفیزیک، یک ارگانیسم زنده، مجموعه ای پیچیده از بارهای الکتریکی است که به گفته فاینمن تنها از طریق فوتون‌ها برهم اثر متقابل دارند؛ بنابراین در ارگانیسم زنده، بیوفوتون‌هایی وجود دارد که با اجزای ارگانیسم یعنی اتم‌ها، مولکول‌ها، ماکرومولکول‌ها، ارگان‌ها و کل بدن برهمکنش دارند. Ruth و Popp نشان دادند که حیوانات، گیاهان و انسان‌ها تحت شرایط خاصی شروع به تابش یا جذب فوتون می‌کنند، که قابل اندازه‌گیری است. در سال ۱۹۷۲
می‌کنند، که قابل اندازه‌گیری است. در سال ۱۹۷۲ آلن و همکارانش تابش فوتون از گلبول‌های سفید چند هسته ای را در طی فاگوسیتوز کشف کردند. در سال ۱۹۷۶ نلسون و همکارانش موفق به کشف تابش فوتون از ماکروفاژها شدند. روشجر، گرانیگر و کلیما نخستین کسانی بودند که موفق شدند طیف فوتون‌های متصاعد شده از فاگوسیت‌ها را اندازه‌گیری کنند. طیف فوتون‌های متصاعد شده از فاگوسیت‌ها نزدیک به طول موج‌های ۴۸۰٬۶۳۰و۷۰۰ نانومتر است و نوعی واکنش مهم سیستم ایمنی محسوب می‌شود. ایجاد سوراخ با سوزن در طب سوزنی سبب حمله فاگوسیت‌ها و تولید
با سوزن در طب سوزنی سبب حمله فاگوسیت‌ها و تولید بیوفوتون‌هایی با طول موج ۶۳۰ نانومتر در محل تحریک می‌شود.
یواس‌اس تالرزا (ای‌اوجی-۴۳) یک کشتی بود که طول آن 220 ft 6 in بود. این کشتی در سال ۱۹۴۴ ساخته شد.
پرسه‌ای در فراموشی نام داستان کوتاهی از نویسنده مشهور داستان‌های کوتاه امریکایی، او. هنری است. داستان از زبان اول شخص مفرد تعریف می‌شود، وکیلی مشهور به نام آقای بیلفورد. این داستان در مجموعه داستان‌های کوتاه زیادی از جمله کتاب داستان‌های کوتاه نیویورکی‌ها، در کنار داستان‌هایی مثل هدیه مغان، پلیس و سرود کلیسا، و یادگاری به طبع رسیده است. این داستان بارها به صورت کتاب مجزا و با عنوان اصلی "A Walk In Amnesia" نیز به چاپ رسیده است. خلاصه داستان. شایعات عجیبی در شهر در مورد بیماری ای به نام "امنسیا" شنیده
در شهر در مورد بیماری ای به نام "امنسیا" شنیده می‌‌شود؛ بیماری‌ای که فرد مبتلا به ان، ناگهان همه چیز را فراموش می‌کند و حتی به یاد نمی‌آورد که کجا هست. به نظر می‌آید دلیل ابتلا به این بیماری، کار بیش از حد باشد، زیرا اکثر آدم‌های پُرکار به این بیماری مبتلا می‌شوند. دکتر باب والنی، دکتر خانوادگی و دوست وکیل مشهور آقای بیلفورد، او را از این خطر آگاه می‌کند؛ زیرا وی فرد بسیار پُرکاری است. ولی بیلفورد فقط با لبخند می‌گوید این بیماری ساختگی است و افرادی که از کار خسته شده‌اند و می‌خواهند مدتی استراحت کنند،
کار خسته شده‌اند و می‌خواهند مدتی استراحت کنند، وانمود می‌کنند دیگر هیچ چیز از زندگی خود به یاد نمی‌آورند. چند روز می‌گذرد و یک روز که بیلفورد به دفتر کارش می‌رود، بازنمی‌گردد. او چنین می‌گوید: "از خواب بیدار شدم و خود را در قطار یافتم. افراد کناری‌ام چه کسانی بودند؟! این را از یکی از آن‌ها پرسیدم. وی گفت که "مثل من" دندان‌پزشک‌اند و در حال رفتن برای شرکت در جلسه‌ای هستند." سپس بعد از چند روز دکتر والنی وی را می‌بیند. او با تعجب می‌گوید "شما، آقای بیلفورد! همسرتون خیلی نگرانتون است!" بیلفورد چند لحظه فکر
همسرتون خیلی نگرانتون است!" بیلفورد چند لحظه فکر می‌کند، و سپس پاسخ می‌دهد "تو کی هستی که سعی داری من را مسخره کنی؟! من دندان‌پزشک هستم و برای شرکت در جلسه پزشکی اینجا آمده‌ام." دکتر والنی با ترس متوجه می‌شود که او به "امنسیا" مبتلا شده است. وی را به خانه‌اش می‌برد و همسرش را نشانش می‌دهد. ولی بیلفورد می‌گوید او را نمی‌شناسد. همسرش که ناراحت و برافروخته شده است، از اتاق بیرون می‌رود. بیلفورد با حالتی ناراحت از دکتر می‌پرسد که آیا حاضر است تمام سعی‌اش را در کمک کردن به او در بازیابی حافظه‌اش بکند، و دکتر با
کردن به او در بازیابی حافظه‌اش بکند، و دکتر با کمال میل، و البته با ناراحتی، می‌پذیرد. سپس بیلفورد لبخند ظریفی می‌زند و می‌گوید: "آه! دکتر، دوست قدیمی! کم‌کم دارم از این قضیه "امنسیا" خسته می‌شوم! این چند روز، شادترین روزهای زندگی‌ام بود، ولی نمی‌توانم همیشه این‌طوری زندگی کنم! حالا می‌توانی به همسرم بگویی داخل بیاید!" جستار های وابسته. نیویورکی‌‌ها (کتاب)
یواس‌اس وردین (ای‌اس‌آر-۱۷) نام یکی از دو کشتی نیروی دریایی ایالات متحده به همین نام است، کشتی یواس‌اس وردین (ای‌اس‌آر-۱۷) به عنوان یک کشتی نجات زیردریایی «خروس» در ساوانا، جورجیا، توسط شرکت ریخته گری و ماشین آلات ساوانا قرار بود ساخته شود که به دلیل سقوط ژاپن در جنگ جهانی دوم قرارداد ساخت و ساز این کشتی در ۵اوت ۱۹۴۵ لغو شد.
عنوان قهرمانی دبلیودبلیوئی که از آوریل ۲۰۲۴ بدین‌سو با نام قهرمانی بی چون و چرای دبلیودبلیوئی شناخته می‌شود، یک عنوان قهرمانی جهانی کشتی حرفه‌ای مختص به مردان در پروموشن دبلیودبلیوئی می‌باشد که در برند اسمک‌داون از آن دفاع می شود و در کنار عنوان قهرمانی سنگین‌وزن جهان که در برند راو وجود دارد، عناوین جهانی این شرکت هستند. قهرمان کنونی این کمربند، کودی رودز است که برای دومین بار قهرمان این عنوان شده است. او با شکست دادن جان سینا در یک مبارزه خیابانی در شب دوم سامر اسلم به تاریخ ۳ اوت ۲۰۲۵، قهرمان شد. این
دوم سامر اسلم به تاریخ ۳ اوت ۲۰۲۵، قهرمان شد. این کمربند که نخستین و قدیمی‌ترین کمربند قهرمانی ایجادشده توسط دبلیودبلیوئی است، توسط فدراسیون جهانی کشتی سابق (WWWF) در ۲۵ آوریل ۱۹۶۳، به عنوان قهرمانی سنگین وزن جهانی WWWF، پس از جدا شدن WWWF از در پی اختلاف ایجاد شد و نخستین قهرمان آن، بود. از زمان پیدایش، این عنوان به دلیل تغییر نام شرکت و ادغام شدن سایر کمربندهای قهرمانی با این کمربند دستخوش تغییرات نام بسیاری شده است. این قدیمی‌ترین عنوان قهرمانی است که در حال حاضر در دبلیودبلیوئی فعال است و به عنوان
در حال حاضر در دبلیودبلیوئی فعال است و به عنوان معتبرترین عنوان قهرمانی این شرکت معرفی می‌شود و بسیاری از مسابقات مهمی که در شوهای هفتگی و پی‌پر‌ویو ها برای این عنوان قهرمانی بود، تاریخی شده است؛ از جمله مهم‌ترین رویداد دبلیودبلیوئی، رسلمنیا. دارنده فعلی قهرمانی WWE اغلب به عنوان «چهره» شرکت معرفی می شود و همچنین معمولاً یکی از بزرگترین و محبوب ترین کشتی‌گیران WWE در دوره قهرمانی خود است. به‌طورکلی در کشتی حرفه‌ای، قهرمانی دبلیودبلیوئی به عنوان یکی از معتبرترین کمربندان قهرمانی تمام دوران در نظر گرفته می
کمربندان قهرمانی تمام دوران در نظر گرفته می شود. از زمان ایجاد آن تا سال ۲۰۰۱، این کمربند،‌ تنها عنوان قهرمانی جهانی دبلیودبلیوئی بود. پس از پایان «» و خرید توسط فدراسیون جهانی کشتی در اوایل سال ۲۰۰۱، یک عنوان جهانی دیگر به نام اضافه شد که بعدا این دو عنوان با هم ادغام شده و به نام «قهرمانی بی چون و چرای دبلیودبلیوئی» تغییر پیدا کرد. پس از اولین جداسازی برند های راو و اسمکدان در سال ۲۰۰۲، قهرمانی دبلیودبلیوئی مختص به برند اسمک‌داون شد و قید «بی چون و چرا» در ابتدای عنوان حذف شد؛ در حالی که کمربند قهرمانی
در ابتدای عنوان حذف شد؛ در حالی که کمربند قهرمانی سنگین وزن جهان (قدیم) برای راو ایجاد شد. در سال ۲۰۰۶،‌ به سومین برند دبلیودبلیوئی تبدیل شد و نیز به دو عنوان جهانی دیگر اضافه شد؛‌ هرچند این عنوان چهارسال بعد و در سال ۲۰۱۰ غیرفعال شد و قهرمانی سنگین وزن جهان در سال ۲۰۱۳ با قهرمانی دبلیودبلیوئی ادغام شد.به مدت سه سال، قهرمانی دبلیودبلیوئی تنها عنوان جهانی این شرکت بود تا اینکه قهرمانی جهانی دیگری با نام «قهرمانی یونیورسال» در سال ۲۰۱۶ و قهرمانی سنگین وزن جهان (جدید) در سال ۲۰۲۳ ایجاد شد. این کمربند قهرمانی
(جدید) در سال ۲۰۲۳ ایجاد شد. این کمربند قهرمانی طی درفت سال ۲۰۲۳، از برند راو به اسمکدان منتقل شد. تاریخچه. منشا و مبدأ. این عنوان در سال ۱۹۶۳ تأسیس شد و نخستین قهرمان آن، معرفی شد. تاریخچه این کمربند از پروموشن آغاز شد که دارای پروموشن‌های منطقه‌ای مختلف بود. در دهه ۱۹۵۰، ، یکی از اعضای ان‌دبلیوآ بود و تا سال ۱۹۶۳، مدیران آن سهم بسیاری بر محتوای ان‌دبلیوآ داشتند. در طول این مدت، راجرز تا ۲۴ ژانویه، قهرمان سنگین‌وزن جهان ان‌دبلیوآ بود تا زمانی‌که توانست راجرز را شکست دهد. CWC نتیجه این مسابقه و تغییر
راجرز را شکست دهد. CWC نتیجه این مسابقه و تغییر قهرمان را با این ادعا که بایستی طبق رسم آن دوره، برنده ۲ از ۳ مسابقه به عنوان قهرمان معرفی شود، نپذیرفت و از ان‌دبلیوآ جدا شد و نام خود را به فدراسیون جهانی کشتی (WWWF) تغییر داد و کمربند جهانی خودش را با نام «قهرمانی سنگین‌وزن جهانی WWWF» تأسیس کرد و آن را به بادی راجرز داد؛ با این توضیح که او برنده یک تورنومنت در ریو دو ژانیرو شده و توانسته کشتی‌گیری آرژانتینی به نام را شکست دهد، تورنومنتی که وجود خارجی نداشت. پس از چندین سال، در سال ۱۹۷۱، WWWF مجددا به
پس از چندین سال، در سال ۱۹۷۱، WWWF مجددا به ان‌دبلیوآ پیوست. یکی از شروط بازگشت این بود که این عنوان قهرمانی دیگر به عنوان «عنوانی جهانی» شناخته نشده و صرفا منطقه‌ای باشد. در سال ۱۹۷۹، WWWF به WWF تغییر نام داد و سپس پس از پایان قطعی وابستگی خود به ان‌دبلیوآ در سال ۱۹۸۳، این عنوان مجددا وضعیت کمربند جهانی خود را به دست آورد و به نام «قهرمانی سنگین‌وزن جهانی دبلیودبلیواف» تغییر نام داد. اگرچه این نام تا سال ۱۹۹۸ به طور رسمی بر روی کمربند باقی ماند، اما اغلب به طور خلاصه با نام «قهرمانی دبلیودبلیواف» خوانده