payamvha/North_RAG huggingface dataset:
درمان علت آن گذرنده و برگشت‌پذیر است و طول مدت آن کوتاه است. هر چند شروع دلیریم ناگهانی است علائم مقدماتی (نظیر بی‌قراری، اضطراب، ترس، حساسیت به نور و صدا) ممکن است دیده شود. بیمار معمولاً دچار گیجی، فقدان جهت‌یابی و ناتوان از سنجش واقعیت است. غالباً توانایی تفکیک رؤیاها، ایلوژن‌ها، توهم‌ها یا خواب و بیداری از بین رفته‌است. حواس بیمار به راحتی در اثر محرکات بی‌ربط پرت می‌شود توانای تفکر منظم کاهش یافته و فرایندهای تفکر غالباً کند، آشفته و به‌طور کلی غیر انتزاعی است خاطره آنچه در جریان دلیریم روی می‌دهد
انتزاعی است خاطره آنچه در جریان دلیریم روی می‌دهد معمولاً پس از رفع آن برای بیمار مبهم است و خود وی از آن به یک رؤیا ویا یک کابوس یاد می‌کند. در کل دلیریم داری دو مشخصه کلی است اولین مشخصه بروز یک دسته از اختلال‌های شناختی نوسانی (رفت و برگشتی) است و دومین مشخصه آشفتگی در سطح هوشیاری فرد می‌باشد. علل بروز دلریم. می‌توان علل بروز این سندرم را در به صورت زیر طبقه‌بندی کرد: زوال عقل یا دمانس. زوال عقل، دمانس، این حالت با زوال توانایی‌های شناختی و هوشی، به شدتی که برای ایجاد اختلال در عملکرد اجتماعی و شغلی شخص
که برای ایجاد اختلال در عملکرد اجتماعی و شغلی شخص کافی باشد، مشخص می‌شود. شکل کامل بالینی، مرکب است از اختلال حافظه تفکر انتزاعی و قضاوت که با درجاتی از تغییر شخصیت همراه است. دمانس ممکن است برحسب اتیولوژی آن پیشرونده ثابت یا برگشت‌پذیر باشد. در صورتی که بخواهیم در یک نگاه ویژگی‌های بالینی این اختلال شناختی را بررسی کنیم می‌توانیم به تقسیم‌بندی زیر به عنوان نمودهای بالینی این اختلال اشاره بکنیم: اختلال حافظه و یادگیری یا آمنزیا. اختلالی است که با نقص یادگیری و حافظه مشخص می‌گردد و خود را به صورت ناتوانی در
و حافظه مشخص می‌گردد و خود را به صورت ناتوانی در یادگیری اطلاعات جدید و به یادآوری اطلاعات و حوادث گذشته نشان می‌دهد. علل بروز آمنزیا. در کل این اختلال‌ها در اثر آسیب‌های شیمیایی و ساختاری به مغز ایجاد می‌گردند. مشکل به خاطر آوردن اطلاعات یادگرفته شده پیشین برحسب اینکه مکان و شدت آسیب مغزی، به‌طور وسیعی متغیر است. علل کلی این اختلال را می‌توان به دو دسته بزرگ تقسیم کرد از آسیب‌های همچون ترماهای ناحیه سر، تومورها، سکته‌های مغزی یا بیماری‌های مغزی –عروقی می‌توانند موجب آمنزیا شوند. مواردی همچون الکلیسم،
می‌توانند موجب آمنزیا شوند. مواردی همچون الکلیسم، استفاده طولانی مدت از داروها، یا در معرض موادی همچون سرب جیوه منو اکسید کربن و حشره کش خاص.
بیت کثیف یا در حافظه نهان پردازنده وجود دارد یا در الگوریتم‌های جایگزینی صفحه در سیستم‌عامل. جایگزینی صفحه. در الگوریتم‌های جایگزینی صفحه، هر صفحه (قاب) یک بیت سخت‌افزاری به نام «بیت تغییر» (یا به اختصار M) دارد. هر گاه که اطلاعات آن صفحه در حافظه تغییر می‌کند، این بیت توسط سخت‌افزار «۱» می‌شود. به این معنی که اطلاعات آن صفحه تغییر کرده است. وقتی که صفحه‌ای را برای جایگزینی انتخاب می‌کنیم، بیت تغییر آن صفحه را بررسی می‌کنیم. اگر بیت «۱» بود، به این معنیست که صفحه مورد نظر از وقتی که از دیسک به حافظه آورده
صفحه مورد نظر از وقتی که از دیسک به حافظه آورده شده تغییر کرده است. در این حالت، "ما باید صفحه را مجدداً در دیسک بنویسیم". اگر بیت تغییر صفر بود، به این معنیست که اطلاعات صفحه از وقتی که وارد حافظه شده تغییر نکرده است. بنابراین اگر کپی آن صفحه در دیسک تغییر نکرده باشد (به عنوان مثال توسط یک صفحه دیگر)، آنگاه ما می‌توانیم از نوشتن صفحه مورد نظر در دیسک صرفه نظر کنیم: چون صفحه از قبل در آنجا وجود دارد. به این ترتیب زمان جایگزینی صفحه نصف می‌شود.
کمیساریای عالی حقوق بشر در سازمان ملل متحد بخشی از سازمان ملل متحد می‌باشد که در زمینه تبلیغ و حفاظت حقوق بشر با ضمانت قوانین جهانی فعالیت کرده و همچنین در اعلامیه جهانی حقوق بشر نیز وجود آن الزامی شمرده شده است. این بخش توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد و در تاریخ ۲۰ دسامبر ۱۹۹۳ و در راستای برگزاری کنفرانس جهانی حمایت از حقوق بشر تأسیس گردید. این بخش زیر نظر کمیساریای عالی حقوق بشر که هماهنگ‌کننده فعالیت‌های حقوق بشری در سازمان ملل متحد و همچنین ناظر بر فعالیت‌های شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد واقع در شهر
شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد واقع در شهر ژنو در کشور سوئیس می‌باشد شروع به کار کرد. این بخش در سال ۲۰۰۸ با بودجه‌ای معادل ۱۲۰ میلیون دلار آمریکا و بیش ۱٫۰۰۰ کارمند در شهر ژنو سوئیس مشغول به فعالیت بود. کارکرد. حکم. حکم کمیساریای عالی حقوق بشر در سازمان ملل مشتق شده از بندهای ۳٫۱ و ۵۵ منشور ملل متحد٫ اعلامیه وین و برنامه اقدامات و منشور ۴۸/۱۴۱ مصوبه مجمع عمومی سازمان ملل متحد می‌باشد که بر این اساس کمیساریای عالی حقوق بشر در سازمان ملل متحد تأسیس گردید. در راستای اصلاحات صورت گرفته در سازمان ملل متحد
در راستای اصلاحات صورت گرفته در سازمان ملل متحد (A/۵۱/۹۵۰، para. ۹) کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد و مرکز حقوق بشر در تاریخ ۱۵ سپتامبر سال ۱۹۹۷ ادغام شده و به عنوان کمیساریای عالی حقوق بشر در سازمان ملل به فعالیت خود ادامه داد.
سر جرج گابریل استوکس، بارونت اول (زاده ۱۳ اوت ۱۸۱۹ - درگذشته ۱ فوریه ۱۹۰۳)، ریاضیدان و فیزیکدان بریتانیایی بود که به علت مطالعات خود روی مایعات ویسکوز، به ویژه به خاطر قانون ویسکوزیته استوکس، که توصیف حرکت یک کره جامد در مایع می‌باشد، و قضیه استوکس، که یک قضیه اساسی تجزیه و تحلیل بردارها است، به شهرت رسید. جایگاهها. وی از پیشگامان در علم ژئودزی (مطالعه اندازه و شکل زمین و میدان گرانشی آن) بود و یک مقاله در سال ۱۸۴۹ در رابطه با تنوع گرانش در سطح زمین منتشر کرد. استوکس در سال ۱۸۵۱ به عضویت انجمن سلطنتی (لندن)
استوکس در سال ۱۸۵۱ به عضویت انجمن سلطنتی (لندن) انتخاب شد و سه سال بعد دبیر آن شد. او به مدت ۳۰ سال در آن منصب باقی‌ماند تا زمانی که به ریاست انجمن انتخاب شد. بنابراین او اولین مردی پس از اسحاق نیوتن بود که سه موقعیت استاد لوکاسی، دبیر، و پس از آن رئیس انجمن سلطنتی را به دست آورد. استوکس در سال ۱۸۸۹ به مقام بارونت رسید. آثار. مقالات ریاضی و فیزیکی استوکس در پنج جلد منتشر شده است، سه جلد اول تحت سردبیری خود او در سال‌های ۱۸۸۰، ۱۸۸۳، و ۱۹۰۱ و دو جلد دیگر تحت نظارت جوزف لارمر منتشر شدند. استوکس همچنین "درباره
جوزف لارمر منتشر شدند. استوکس همچنین "درباره نور" (۱۸۸۷) و "الهیات طبیعی" (۱۸۹۱) را نوشت.
یواخیم پایپر یک افسر اس‌اس بود که در ۳۰ ژانویه ۱۹۱۵ میلادی، در یک خانواده متوسط در شهر برلین، آلمان به دنیا آمد. خانواده او اصالتاً از اهالی سیلیسی واقع در لهستان بودند. یواخیم همراه برادر بزرگش هورست وارد تشکیلات جوانان هیتلری گردید او ابتدا تصمیم داشت تا به هنگ چهارم سواره نظام بپیوندد اما با نصیحت ژنرال والتر رایشنو که از دوستان خانوادگی آنها بود به شاخه نظامی اس اس پیوست. ورود به اس اس. در سال ۱۹۴۳ میلادی به فرماندهی هنگ یکم اس اس رسید و تا پایان جنگ این سمت را در اختیار داشت این هنگ تحت فرماندهی یواخیم
سمت را در اختیار داشت این هنگ تحت فرماندهی یواخیم پایپر در چند نبرد و چندین تهاجم شبانه بر ضد نیروی‌های شوروی شرکت کرد. هنگ تحت فرمان او در نبرد ژیتومیر نقش مهمی در جلوگیری از پیشروی قوای ارتش سرخ و توقف حمله آنان داشت و موفق شد فرماندهی ۴ لشکر دشمن را تصرف کند و به خاطر لیاقتی که از خود نشان داد توانست نشان صلیب شوالیه را بگیرد. در همین ایام واحد تحت فرماندهی او دست به جنایات جنگی زد و در ۶ دسامبر ۱۹۴۳، ۲۲۸۰ نفر سرباز روسی را که به اسارت گرفتند کشتند و در روستای پیکارتشینا تمامی اهالی روستا را کشتند و
در روستای پیکارتشینا تمامی اهالی روستا را کشتند و خانه‌ها را آتش زدند. دستگیری. در ۱۹۴۵ میلادی وقتی خبر خودکشی ادولف هیتلر را شنید و متفقین وارد آلمان شدند وی را حوالی منطقه ای بنام شلیرسی دستگیر کردند و به اردوگاه کار اجباری داخاو فرستادند. در بازجویی هابش پذیرفت که او و نیروهایش مسئول جنایت یاد شده‌است. در ژوئیه ۱۹۴۶ میلادی، یواخیم پایپر و همراهانش به جنایت جنگی محکوم به اعدام شدند. اما در دادگاه تجدید نظر حکم وی و تعدادی از همراهانش به حبس ابد تبدیل کرد. یواخیم پایپر پس از ۱۱ سال از زندان آزاد شد او
یواخیم پایپر پس از ۱۱ سال از زندان آزاد شد او دوران بعد از زندان خود را در یک شرکت پورشه در شهر اشتوتگارت مشغول بکار شد اما موقعی که خواست به آمریکا سفر کند به او بخاطر جنایات جنگی که انجام داد ویزا ندادند و در سال ۱۹۷۲ به فرانسه رفت و در ملک شخصی خودش زندگی کند در فرانسه با احتیاط در سکوت زندگی می‌کرد تا شب ۱۴ ژوئیه ۱۹۷۶ میلادی که منزلش را آتش زدند و پایپر بر اثر خفگی جان داد. گر چه قاتل یا قاتلان او پیدا نشدند اما افراد نهضت مقاومت فرانسه در معرض سوظن قرار داشتند. زندگی شخصی و ازدواج. یواخیم پایپر در سال
داشتند. زندگی شخصی و ازدواج. یواخیم پایپر در سال ۱۹۳۸ با مونیکا ولادیسلاو دانشجوی ترم آخر ادبیات آلمانی، پنهانی ازدواج کرد و تا پایان جنگ نامی از او در عموم به میان برده نشد. مونیکا که از پدر اصالت لهستانی و از مادر پیشینهٔ ایتالیایی داشت در سال ۱۹۳۳ به قصد تحصیل به برلین مهاجرت کرد و در همان‌جا با یواخیم آشنا شد و علی‌رغم نارضایتی والدینش با یواخیم افسر اس اس ازدواج کرد. همین ازدواج منجر به ترک همیشگی لهستان و ممنوع الورود شدن وی حتی پس از پایان جنگ شد. مونیکا به زبان‌های انگلیسی، روسی، آلمانی، ایتالیایی،
به زبان‌های انگلیسی، روسی، آلمانی، ایتالیایی، عربی و اسپانیایی تسلط کامل داشت و در حوزهٔ زبانشناسی مقالات و کتب فراوانی را به چاپ رسانید او همچنین یک مربی ویلون سل بود و تا پیش از جنگ به کودکان زبان و موسیقی آموزش می‌داد اما پس از ازدواج مجبور به ترک تحصیل، شغل و زندگی حرفه ای خود بود و همین عاملی بود برای درخواست طلاق از یواخیم که هرگز به نتیجه نرسید. اما این تمام ماجرا نبود برای این افسر عاشق داشتن همسری با اصالت لهستانی اصلاً وجه قابل قبولی برای عموم مردم و هواداران هیتلر نداشت از همین رو او در مراسمات
و هواداران هیتلر نداشت از همین رو او در مراسمات مردمی و عمومی از دایه فرزندان به عنوان همسر استفاده می‌کرد هرچند که کاملاً مشخص بود این زن پا به سن گذاشته هرگز همسر یک افسر خوش قیافه نازی نخواهد بود. یواخیم تا پایان عمرش به همسرش وفادار ماند و در نامه‌های بجا مانده از او به عنوان "پرندهٔ خوشبختی" یاد کرده و در تمامی نامه‌هایش به او قول داده‌است که "روزی دوباره می‌تواند به لهستان بازگردد" که این امر هرگز به وقوع نپیوست پایان جنگ و محاکمه افسران. یواخیم رهبر کشتار معروف مالمدی بود و به دلیل افشاگری و مدارک
کشتار معروف مالمدی بود و به دلیل افشاگری و مدارک بجا مانده از جنایات وی از نظر عموم مستحق مرگ بود اما مونیکا توانست با کمک ارتباطاتی که در لهستان داشت به شکلی کاملاً سری یواخیم را از اعدام تبرئه و از آلمان خارج کند. یواخیم که افسر ثروتمند نازی بود پس از جنگ دیگر هیچ چیزی برایش باقی نماند. اما به دلیل عشق بیش از اندازه اش به مونیکا در دوران قدرت خود یک آپارتمان در فرانسه و یک عمارت در مونیخ را به وی هدیه کرد و همچنین مقدار ارزش جواهرات و هدایای مونیکا به قدری زیاد بود که سالها در مجامع خصوصی ارتش نازی لقب
زیاد بود که سالها در مجامع خصوصی ارتش نازی لقب بانوی خز و سکه را به او اختصاص دادند و همین هدایای عاشقانهٔ افسر خونخوار نازی یک زندگی تجملاتی و اشرافی دیگری پس از فرار از آلمان به سیاتل را برای این زوج فراهم نموند.
کاژیمیش دوم ملقب به عادل (؛ ) او دوک لهستان سفلی از ۱۱۷۷ میلادی تا زمان مرگش بود. او همچنین فرمانروای دوک‌نشین کراکوف و حاکم کلیه لهستان در سال ۱۱۷۷ میلادی گردید. او این مقام را تا زمان مرگش در اختیار داشت و تنها وقفه به وجود آمده در این دوره، بر اثر شورش برادر بزرگتر او، میشکو سوم، اتفاق افتاد. در سال ۱۱۸۶ میلادی، او حکومت دوک‌نشین مازوویا را از برادرزاده‌اش گرفت و بدین ترتیب، تبدیل به نیای سلسله خاندان پیاست در مازوویا شد. لقب "عادل" که به دنبال اسم او می‌آید، متعلق به دوره او نیست بلکه در قرن ۱۶ میلادی
متعلق به دوره او نیست بلکه در قرن ۱۶ میلادی مطرح گردید.
ژان سوم سوبیسکی (به لهستانی:Jan III Sobieski؛لیتوانیایی:Jonas Sobieskis; زاده ۱۷ اوت ۱۶۲۹ – درگذشته ۱۷ ژوئن ۱۶۹۶) یکی از مشهورترین پادشاهان مشترک‌المنافع لهستان-لیتوانی بود که از سال ۱۶۷۴ میلادی تا زمان مرگش به عنوان شاه لهستان و دوک بزرگ لیتوانی حکومت می‌کرد. دورهٔ ۲۲ سالهٔ فرمانروایی سوبیسکی، به عنوان عصر ثبات و موازنهٔ قدرت در لهستان به حساب می‌آید؛ خصوصاً پس از آشوب‌های فراوان در این کشور که بر اثر جنگ‌های متعدد و قیام خملنیتسکی به وجود آمده بود. همچنین، او فرماندهٔ نظامی توانایی بود که بیشترین شهرت خود
او فرماندهٔ نظامی توانایی بود که بیشترین شهرت خود را مدیون پیروزی ارزشمندش بر ترک‌های عثمانی در نبرد وین (سال ۱۶۸۳ میلادی) بود. او پس از پیروزی‌هایش بر ترک‌ها به لقب شیر لهستان نایل آمد و توسط پاپ به عنوان منجی مسیحیت در اروپا معرفی شد.
غلام‌حسین سمندری (زادهٔ ۱۳۱۱ در باخرز -از توابع تایباد درگذشت ۳ فروردین ۱۳۹۱ در تربت جام) دوتار نواز چیره‌دست خراسان و از نوابغ موسیقی این خطه بود. زندگی و فعالیت‌هنری. سمندری در خانواده‌ای متوسط در باخرز به دنیا آمد. وی در کودکی همراه پدرش عبدالرحمان سمندری به شغل آرایشگری می‌پرداخت. از ۱۰ سالگی بود که به واسطهٔ پدرش نواختن دوتار را آغاز کرد و در ۱۲ سالگی آن را به‌طور کامل آموخت. پس از آن نیز به تدریج نزد استادان بزرگ موسیقی خراسان هم‌چون غلامرضا قوی تن آموزش دید و همراه با رشد هنری در جشنواره‌های داخلی و
دید و همراه با رشد هنری در جشنواره‌های داخلی و بین‌المللی حضور یافت و عنوان‌هایی را نیز به دست‌آورد. ازجمله این کشورها می‌توان آلمان، ایتالیا، فرانسه، یونان، لبنان، سوییس و اتریش را نام برد. اثرگذاری و اصالت. سمندری را بیش‌تر با مقام «سرو خرامان» و با آواز محمدابراهیم شریف‌زاده می‌شناسند. وی تأثیر زیادی بر موسیقی نواحی خراسان داشت که تا به امروز ادامه یافته‌است. وی با بهره‌گیری از جنس خاصی از تار و دو ماه کار بر روی سازش در سال ۱۳۴۳، دو تار ویژه‌ای را ساخت و پس از آن تلاش کرد آهنگ‌ها و مقام‌های قبلی را بر
و پس از آن تلاش کرد آهنگ‌ها و مقام‌های قبلی را بر روی نظام کوکی تازه پیاده کند که سرانجام موجب تغییر گسترده‌ای در موسیقی خراسان شد. وی که در همان سال برای شرکت در جشن فرهنگ و هنر به تهران رفته بود، ضمن ملاقات با استاد یگانه و به درخواست وی، سیم‌های دوتار وی را نیز دگرگون می‌کند و بدین ترتیب این تغییر رفته رفته در سراسر خراسان فراگیر می‌شود. سمندری که به شنیدن موسیقی از طریق رادیو و گرامافون علاقه‌ای خاص داشت، با شنیدن قطعه‌ای کردی می‌کوشد با ساز خود آن را اجرا کند که با اجرای هنرمندانهٔ آن آهنگ کردی وی در
کند که با اجرای هنرمندانهٔ آن آهنگ کردی وی در موسیقی شرق خراسان، مشخصا تایباد، جام و باخرز عمومیت می‌یابد. وی در عین حال همواره بر اصالت ساز خویش تأکید داشت و هرگز پرده‌های ساز خود را از ۸ افزایش نداد. به گفتهٔ هوشنگ جاوید، سمندری هرچند در محافل جز نغمه‌ها، مقام‌ها و آهنگ‌های فرهنگ موسیقایی خراسان و تایباد و جام نمی‌نواخت اما نزد وی قطعات گوناگون موسیقی پاپ، کوچه بازاری و حتی فرنگی را برای نشان دادن قابلیت‌های دوتار اجرا کرده‌است. «یهودی منوهین»، ویولونیست مشهور بین‌المللی دربارهٔ او گفته است: حاضرم تمام
مشهور بین‌المللی دربارهٔ او گفته است: حاضرم تمام افتخاراتم را بدهم، اما در عوض بتوانم پنجه‌های این مرد روستایی را داشته باشم. حسن سمندری فرزند وی نیز می‌گوید: استاد سمندری را قبله دوتار خراسان رضوی نامیده بودند و همه هنرمندان و هنر دوستان از او به عنوان نوازنده‌ای چیره‌دست و به اصطلاح پنجه طلایی یاد می‌کردند. آشنایی اخوان ثالث با سمندری. روزی کاستی از آثار غلام‌حسین سمندری به دست مهدی اخوان ثالث شاعر بنام خراسانی می‌رسد و وی را تحت تأثیر قرار می‌دهد به گونه‌ای که مشتاق دیدارش می‌شود. سرانجام در مجلسی او را
که مشتاق دیدارش می‌شود. سرانجام در مجلسی او را می‌بیند و زمانی که سمندری دوتار به دست می‌گیرد، اخوان به گریه می‌افتد و شعر معروف «خون پاش و نغمه ریز...» را در توصیف او می‌سراید: آثار. از حسین سمندری تنها یک آلبوم به نام خون‌پاش و نغمه‌ریز در سال ۱۳۸۰ از سوی موسسهٔ فرهنگی هنری ماه ریز مهر منتشر شد که یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌های موسیقی نواحی در ایران بوده‌است. این آلبوم گلچینی است به انتخاب ارشد تهماسبی که از میان چندین ساعت صدابرداری از همراهی ساز حسین سمندری و آواز محمدابراهیم شریف‌زاده منتشر شده‌است. این
و آواز محمدابراهیم شریف‌زاده منتشر شده‌است. این آلبوم دربردارندهٔ ۸ ترانه خراسانی است که قسمت‌های بسیاری از این ترانه‌های اصیل به خاطر ایرادات دفتر موسیقی وزارت ارشاد سانسور و حذف شده‌است. قطعات این آلبوم در اصل در اواسط دههٔ هفتاد و در استودیو بل در تهران صدابرداری شده‌اند. وی هم‌چنین برخی قطعات آلبوم «» را که از سوی حوزهٔ هنری منتشر شد، در کنار غلام‌علی نی‌نوار، غلام‌علی پورعطایی و ذوالفقار عسگرپور نواخته است. علاوه بر این به گفتهٔ کیوان ساکت قرار بود کاری با آهنگ‌سازی وی، موسیقی حسین سمندری و آواز سالار
با آهنگ‌سازی وی، موسیقی حسین سمندری و آواز سالار عقیلی با شعر محمد خسروی ارائه شود اما برخی ممیزی‌ها و ایرادات از سوی شورای شعر خراسان موجب تعویق کار گشت و سرانجام با درگذشت حسین سمندری ساخت این اثر نیز منتفی شد. درگذشت. غلام‌حسین سمندری در نیمه‌های اسفند ۱۳۹۰ دچار سکتهٔ مغزی شد که موجب از کار افتادن دست چپش شد. بیماری وی که در بیمارستان سجادیهٔ تربت جام بستری بود ادامه یافت و دچار عفونت ریه و حنجره نیز شده بود. وی سرانجام روز سوم فروردین ۱۳۹۱ و در حالی که تنها چند ساعت از مرخص شدنش از بیمارستان می‌گذشت در
چند ساعت از مرخص شدنش از بیمارستان می‌گذشت در سن ۷۹ سالگی، درگذشت. اهدای ساز به موزهٔ موسیقی. پس از درگذشت حسین سمندری، فرزندش حسن سمندری که شاگرد و همراه پدر بوده، شاگردان وی را آموزش می‌دهد. وی به منظور حفظ میراث حسین سمندری، ساز وی را به موزهٔ موسیقی ایران اهدا کرد. وی در این باره می‌گوید: پیش از این استاد سمندری وصیت کرده بود، ساز را به جایی تحویل بدهید که از آن به خوبی نگه‌داری کنند. او نزدیک به ۵۰ سال این ساز را دست گرفته بود و آن را بیشتر از پسرش دوست داشت. حتی وقتی می‌خوابید ساز را روی سینه‌اش
دوست داشت. حتی وقتی می‌خوابید ساز را روی سینه‌اش می‌گذاشت تا خوابش می‌برد. و بارها در مصاحبه‌هایش گفته بود که هیچ از مال دنیا نمی‌خواهم غیر یک ساز.
آپر ایست ساید (بخش شرقی بالایی) یکی از محلات معروف در منهتن نیویورک است. این محله بین سنترال پارک و ایست ریور واقع است. آپر ایست ساید محل زندگی بسیاری از هنرمندان و ثروتمندان نیویورک هست. اَپر ایست ساید (به‌اختصار: UES) یکی از محله‌های منهتن در شهر نیویورک است. این محله تقریباً از شمال به خیابان ۹۶، از شرق به رودخانه ایست، از جنوب به خیابان ۵۹ و از غرب به سنترال پارک و خیابان پنجم محدود می‌شود. در این محله، چند منطقهٔ کوچکتر همچون لنکس هیل، کارنگی هیل و یورک‌ویل جای دارند. این ناحیه زمانی به نام «منطقهٔ
جای دارند. این ناحیه زمانی به نام «منطقهٔ جوراب ابریشمی» شناخته می‌شد و مدت‌هاست که به‌عنوان ثروتمندترین محلهٔ شهر نیویورک شناخته می‌شود. اَپر ایست ساید بخشی از ناحیهٔ اجتماعی شماره ۸ منهتن است و کدهای پستی اصلی آن عبارت‌اند از: 10021، 10028، 10065، 10075 و 10128. این منطقه تحت نظارت حوزهٔ نوزدهم اداره پلیس نیویورک قرار دارد. جغرافیا. مرزهای محله‌ها در شهر نیویورک به‌طور رسمی تعیین نشده‌اند، اما طبق "دانشنامهٔ شهر نیویورک"، مرزهای اَپر ایست ساید عبارت‌اند از: خیابان ۵۹ از جنوب، خیابان ۹۶ از شمال، خیابان
از: خیابان ۵۹ از جنوب، خیابان ۹۶ از شمال، خیابان پنجم از غرب و رودخانه ایست از شرق. راهنمای معماری "راهنمای AIA برای شهر نیویورک" مرز شمالی را تا خیابان ۱۰۶ در نزدیکی خیابان پنجم گسترش می‌دهد. خیابان‌های شمالی-جنوبی این منطقه شامل خیابان پنجم، مدیسون، پارک، لکسینگتون، سوم، دوم، اول، یورک و ایست اند هستند، که آخری فقط از خیابان ۷۹ شرقی تا خیابان ۹۰ شرقی امتداد دارد. خیابان‌های اصلی شرقی-غربی عبارت‌اند از: خیابان ۵۹، خیابان ۷۲، خیابان ۷۹، خیابان ۸۶ و خیابان ۹۶. برخی از مشاوران املاک از اصطلاح «اَپر ایست
۹۶. برخی از مشاوران املاک از اصطلاح «اَپر ایست ساید» برای توصیف مناطقی که اندکی شمال خیابان ۹۶ و نزدیک خیابان پنجم قرار دارند استفاده می‌کنند، تا از پیوند دادن این مناطق با ایست هارلم، که معمولاً کمتر معتبر تلقی می‌شود، خودداری کنند. نواحی تاریخی. ناحیه تاریخی آپر ایست ساید در سال ۱۹۸۱ به‌عنوان یک ناحیهٔ تاریخی شهری تعیین شد و در سال ۱۹۸۴ در فهرست ملی اماکن تاریخی ایالات متحده آمریکا ثبت گردید. این ناحیه از خیابان ۵۹ تا ۷۸ در امتداد خیابان پنجم امتداد دارد و در برخی نقاط تا خیابان سوم نیز کشیده می‌شود. این
در برخی نقاط تا خیابان سوم نیز کشیده می‌شود. این ناحیه شامل ساختمان‌های مسکونی ساخته‌شده پس از جنگ داخلی آمریکا، خانه‌های اعیانی و خانه‌های شهری مربوط به اوایل سدهٔ بیستم، و همچنین ساختمان‌های آپارتمانی ساخته‌شده در دوره‌های بعدی است. در سال ۲۰۱۰، این ناحیه با افزودن ۷۴ ساختمان دیگر اندکی گسترش یافت. ناحیه تاریخی موزه متروپولیتن در سال ۱۹۷۷ به‌عنوان ناحیه‌ای شهری تعیین شد. این ناحیه شامل املاکی در امتداد خیابان پنجم، بین خیابان‌های ۷۹ تا ۸۶، روبه‌روی موزه متروپولیتن هنر و همچنین املاکی در برخی خیابان‌های
متروپولیتن هنر و همچنین املاکی در برخی خیابان‌های فرعی اطراف است. ناحیه تاریخی پارک اَوِنیو در سال ۲۰۱۴ تعیین شد و شامل ۶۴ ملک در امتداد خیابان پارک، بین خیابان‌های ۷۹ تا ۹۱ است. ناحیه تاریخی کارنگی هیل در سال ۱۹۷۴ به‌عنوان ناحیه‌ای شهری تعیین شد و در سال ۱۹۹۳ گسترش یافت. این ناحیه شامل ۴۰۰ ساختمان است که عمدتاً در امتداد خیابان پنجم، از خیابان ۸۶ تا ۹۸، و در خیابان‌های فرعی به‌سوی شرق، تا خیابان‌های مدیسون، پارک و لکسینگتون قرار دارند. دو ناحیه تاریخی شهری کوچک‌تر نیز در این منطقه وجود دارند. ناحیه تاریخی
کوچک‌تر نیز در این منطقه وجود دارند. ناحیه تاریخی هندرسون پلیس، که در سال ۱۹۶۹ تعیین شد، شامل خانه‌های شهری واقع در خیابان ایست اند، بین خیابان‌های ۸۶ و ۸۷ است که توسط جان سی. هندرسون در سال ۱۸۸۱ ساخته شدند. ناحیه تاریخی تردول فارم نیز در سال ۱۹۶۷ تعیین شد و شامل ساختمان‌های آپارتمانی کم‌ارتفاع در خیابان‌های ۶۱ و ۶۲ شرقی، بین خیابان‌های دوم و سوم، در زمین‌های مزرعهٔ سابق آدام تردول است. تاریخچه. توسعه. پیش از ورود اروپایی‌ها، در دهانهٔ نهرهایی که در سواحل رودخانه ایست جریان داشتند و کناره‌ها را فرسایش
رودخانه ایست جریان داشتند و کناره‌ها را فرسایش می‌دادند، احتمالاً اردوگاه‌هایی برای ماهیگیری توسط بومیان لنَپی برپا می‌شده‌است. آنان با آتش‌سوزی‌های کنترل‌شدهٔ دوره‌ای، پوشش جنگلی انبوه بلوط–گردو را در سطح زمین باز نگه می‌داشتند. در سدهٔ نوزدهم، زمین‌های زراعی و باغ‌های بازاری منطقه‌ای که بعدها به اَپر ایست ساید تبدیل شد، هنوز در امتداد جاده پستی بوستون و از سال ۱۸۳۷ خط راه‌آهن نیویورک و هارلم قرار داشت. این راه‌آهن موجب رشد تدریجی تجاری اطراف ایستگاه محلی آن در خیابان ۸۶ شد، که به مرکز محلهٔ آلمانی‌نشین
آن در خیابان ۸۶ شد، که به مرکز محلهٔ آلمانی‌نشین یورک‌ویل بدل گشت. چشم‌انداز رودخانه ایست از فراز صخره‌ها، که از «مونت پلیزنت» متعلق به جیمز ویلیام بیکمن در شمال خلیج ترتل تا عمارت گریسی امتداد داشت، عامل اصلی جذابیت منطقه بود. ظهور ساکنان سرشناس. پیش از پوشاندن تونل پارک اَوِنیو (که در سال ۱۹۱۰ کامل شد)، نیویورکی‌های مرفه از درهٔ دودآلود خط آهن در امتداد خیابان چهارم (که اکنون پارک اَوِنیو نام دارد) دوری می‌کردند و ترجیح می‌دادند خانه‌های اعیانی و خانه‌های شهری خود را در زمین‌های بزرگ خیابان پنجم،
شهری خود را در زمین‌های بزرگ خیابان پنجم، روبه‌روی سنترال پارک و در خیابان‌های فرعی مجاور بنا کنند. آخرین تازه‌واردان این موج، ثروتمندان پیتسبورگی، اندرو کارنگی و هنری کلی فریک بودند. دوران طلایی خیابان پنجم به‌عنوان صفی از خانه‌های شخصی اعیانی چندان نپایید: نخستین ساختمان آپارتمانی که جای یکی از این عمارت‌ها را در شمال خیابان پنجم گرفت، ۹۰۷ خیابان پنجم (ساخته‌شده در ۱۹۱۶) در خیابان ۷۲ بود، که ورودی اصلی محله به سنترال پارک به‌شمار می‌رفت. اکثر اعضای خانواده‌های اشرافی نیویورک در اَپر ایست ساید سکونت
اشرافی نیویورک در اَپر ایست ساید سکونت داشتند، از جمله خانوادهٔ راکفلرها که از ثروت نفتی برخوردار بودند، خانوادهٔ سیاسی روزولتها، دودمان سیاسی کندیها، خانوادهٔ متمول ویتنی که از راه اسب‌دوانی ثروتمند شده بودند، و خاندان دوک که از صنعت تنباکو و نیروی برق به ثروت رسیده بودند. ساکنین مشهور. در میانهٔ سدهٔ نوزدهم، بیشتر زمین‌های زراعی این منطقه قطعه‌قطعه و تقسیم شده بودند، به‌جز منطقه‌ای به وسعت حدود معروف به جنگل جونز، که از خیابان ۶۶ تا ۷۶ و از جادهٔ پستی قدیم (یعنی خیابان سوم کنونی) تا رودخانه امتداد داشت و
(یعنی خیابان سوم کنونی) تا رودخانه امتداد داشت و همچنین زمین‌هایی که جیمز لنکس به ارث برده بود. لنکس در دههٔ ۱۸۷۰ زمین‌های خود را به قطعات ساختمانی تقسیم کرد، و کتابخانهٔ لنکس را در گوشهٔ جنوب‌غربی مزرعه‌اش در خیابان پنجم ساخت. لنکس همچنین یک بلوک کامل (بین خیابان‌های ۷۰ و ۷۱ و خیابان‌های مدیسون و پارک) را به بیمارستان پرسبیترین اهدا کرد. در آن زمان، در امتداد جاده پستی بوستون، در مکان‌هایی چون خیابان ۷۲ (خانهٔ پنج‌مایلی) و خیابان ۹۷ (خانهٔ شش‌مایلی) کاروان‌سراهایی وجود داشت. یکی از نیویورکی‌ها در سال ۱۸۹۳
وجود داشت. یکی از نیویورکی‌ها در سال ۱۸۹۳ به یاد می‌آورد که این میخانه‌ها راهنماهای راه برای مسافران بوده‌اند. آیندهٔ اشرافی نوار باریکی از منطقه، بین سنترال پارک و شکاف راه‌آهن، از همان ابتدا با ورودی آن در گوشهٔ جنوب‌غربی (شمال منطقهٔ مورد علاقهٔ خانواده وندر بیلت در خیابان پنجم، از خیابان ۵۰ تا ۵۹) تعیین شد. در سال ۱۸۷۰، زنی به نام مری میسون جونز، که مالک بلوکی کامل بین خیابان‌های ۵۷ و ۵۸ و بین خیابان‌های پنجم و مدیسون بود، یک ردیف خانهٔ باشکوه را به‌صورت سرمایه‌گذاری ساخت و در گوشهٔ خیابان ۵۷ و پنجم
سرمایه‌گذاری ساخت و در گوشهٔ خیابان ۵۷ و پنجم ساکن شد، گرچه روایت مشهوری که خواهرزاده‌اش، ایدیت وارتون، بعدها نوشت و آن را چنان منزوی ترسیم کرد، واقعیت نداشت؛ همان‌گونه که کریستوفر گری (مورخ معماری) بعدها روشن ساخت: آموزش و فرهنگ. اَپر ایست ساید دارای شماری از معتبرترین مدارس خصوصی شهر نیویورک است، از جمله مدرسهٔ برلی، مدرسهٔ دالتون، مدرسهٔ اسپنس، مدرسهٔ چَپین، مدرسهٔ رامزی هال، مدرسهٔ کنفرانس و مدرسهٔ کننت، که اغلب آن‌ها در خیابان‌های فرعی نزدیک خیابان پنجم یا مدیسون اَوِنیو واقع‌اند. مدارس دولتی منطقه
یا مدیسون اَوِنیو واقع‌اند. مدارس دولتی منطقه نیز زیر نظر اداره آموزش شهر نیویورک و به‌ویژه ناحیه آموزشی شماره ۲ فعالیت می‌کنند. از نظر فرهنگی، اَپر ایست ساید میزبان برخی از مهم‌ترین موزه‌های شهر و کشور است، به‌ویژه در امتداد نوار معروف به مایل موزه‌ها (Museum Mile) در خیابان پنجم، از خیابان ۸۲ تا ۱۰۵. این نوار شامل موزه متروپولیتن هنر، موزه گوگنهایم، موزه یهودی، موزه هنر شهر نیویورک و موزه هنر ال بارریو است. کتابخانه نیویورک نیز شعبه‌هایی در این منطقه دارد، از جمله «شعبه یورکویل» در خیابان ۸۱ شرقی و «شعبه
از جمله «شعبه یورکویل» در خیابان ۸۱ شرقی و «شعبه کارنگی» که با کمک‌های مالی اندرو کارنگی در خیابان ۹۶ ساخته شد. جمعیت‌شناسی. بر پایه داده‌های سرشماری سال ۲۰۱۰، منطقهٔ ناحیهٔ اجتماعی شماره ۸ منهتن (که بخش بزرگی از اَپر ایست ساید را در بر می‌گیرد) دارای حدود ۲۲۵٬۹۶۰ نفر جمعیت بوده است. این منطقه یکی از متراکم‌ترین مناطق ایالات متحده از نظر جمعیت است. نرخ تحصیلات دانشگاهی، درآمد خانوار و امید به زندگی در این ناحیه بالاتر از میانگین شهر نیویورک است. اَپر ایست ساید مدت‌هاست که محل سکونت نخبگان اقتصادی، فرهنگی و