payamvha/North_RAG huggingface dataset:
(ص) که تماماً در مکه بود، دنبال شد» خان عبدالغفار خان تعهد خدمتکار خدا مثال۱. بنام خدایی که حاضر و شاهد است. من خدمتکار خدا هستم من به ملت بدون هیچ منفعت شخصی خدمت خواهم کرد من هیچگاه انتقام نخواهم گرفت و اعمال من برای هیچ‌کس تحمیل و باری نخواهد بود. اعمال من غیر خشونت‌آمیز خواهد بود من هر فداکاری که از من برای ماندن در این مسیر نیاز باشد انجام خواهم داد. من به مردم بدون توجه به دین یا اعتقاد آن‌ها خدمت خواهم کرد. من باید از اجناس تولید ملی خود استفاده کنم. من نباید با هر منصبی وسوسه شوم. مثال ۲. در محضر
من نباید با هر منصبی وسوسه شوم. مثال ۲. در محضر خداوند من رسماً شهادت می‌دهم که: سوگند خدمتکار خدای. من خدمتکار خدا هستم و خداوند نیازمند هیچ خدمتی نیست. خدمت به خلق خدا خدمت به خداست. بنام خدا، من قول می‌دهم که در خدمت بشریت باشم. قول می‌دهم از خشونت و کینه جویی خودداری کنم. من قول می‌دهم کسانی را که بر من ستم روا داشته‌اند و به من ظلم کرده‌اند را فراموش کنم. من قول می‌دهم از بروز نزاع و دشمنی و ایجاد عداوت خودداری کنم. من قول می‌دهم هر پشتویی را مانند برادر و دوست خود بدانم. من قول می‌دهم از سنت‌های ضد
و دوست خود بدانم. من قول می‌دهم از سنت‌های ضد اجتماعی و تکرار آن‌ها خودداری کنم. من قول می‌دهم زندگی ساده‌ای داشته باشم و پرهیزکاری پیشه کنم و از شرارت دوری جویم. من قول می‌دهم به تمرین رفتار پسندیده و کردار شایسته و نه سوق پیدا کردن به سوی یک زندگی بطالت آلود. من قول می‌دهم حداقل روزی دو ساعت از هر روز را به فعالیت‌های اجتماعی اختصاص دهم. من با پیش گذاشتن نامم در صداقت و راستگویی بنده مخلص خدا می‌شوم. من ثروت، زندگی، آسایش خود را برای آزادی مردمم و ملتم فدا خواهم کرد. من هرگز با فریب و حسادت و دشمنی با
فدا خواهم کرد. من هرگز با فریب و حسادت و دشمنی با مردمم رفتار نخواهم کرد و با مظلوم در برابر ظالم خواهم ایستاد. من نه در برابر ارتش خواهم ایستاد، نه عضوی از اعضا سازمان حریف خواهم شد. من بر اساس تمام اصول مسالمت‌آمیز زندگی خواهم کرد. من به همه مخلوقات خدا همانند هم خدمت خواهم کرد و جسم من باید بتواند در خدمت حصول آزادی برای کشور و دینم باشد. من همیشه این را خواهم دید که چه چیزی خوب است و چه چیزی بد. من هیچگاه انتظار پاداش برای اعمال خود را ندارم. تمام تلاش‌های من باید برای رضای خدا باشد و نه برای نمایش یا
من باید برای رضای خدا باشد و نه برای نمایش یا حصول منفعتی. سرود خدمتکار خدا. ما ارتش خدا هستیم با مرگ یا ثروت ما راهپیمایی می‌کنیم ما و رهبر مان آماده مردن هستیم! بنام خدا ما پیشروی می‌کنیم و به نام او می‌میریم و به نام خدا خدمت می‌کنیم ما خدمتکاران خداییم خداوند شاه ماست. و او بزرگ است. ما در خدمت مالکمان هستیم ما بندگان خداوند هستیم. آرمان کشور ما ما با نفس خودمان خدمت می‌کنیم برای چنین پایانی افتخار مرگ است. ما خدمت می‌کنیم و ما عاشق هستیم مردم ما و آرمان ما آزادی هدف ماست. و ارزشش زندگی ماست. ما عاشق
ما آزادی هدف ماست. و ارزشش زندگی ماست. ما عاشق کشورمان هستیم و به کشورمان احترام می‌گذاریم مجاهدانه از آن محافظت می‌کنیم برای شکوه خداوند با توپ و تانک سربازان و سواران دلیر کسی نمی‌تواند بر ما غلبه کند کار ما وظیفه ماست. تاکتیک سلطنت بریتانیا در برابر خدمتکار خدای. «بریتانیایی‌ها بر ما شکنجه روا داشتند، ما را در زمستان به درون حوض‌ها می‌انداختند، ریش‌های ما را تراشیدند، اما بادشاه خان به پیروانش گفت صبر خود را از دست ندهید. او گفت پاسخ به این خشونت، خشونت بیشتری دارد اما هیچ چیز نمی‌تواند بر خشونت پرهیزی
بیشتری دارد اما هیچ چیز نمی‌تواند بر خشونت پرهیزی پیروز شود. شما نمی‌توانید آن را بکشید، آن ایستاده می‌ماند. بریتانیایی‌ها اسب‌ها و ماشین‌هایشان را از روی ما عبور دادند اما ما شال را در دهان فرو بردیم تا مانع از فریاد زدنمان شود. ما انسان بودیم اما نه گریه کردیم و نه عملی نشان دادیم که نشان دهد ضعیف یا مجروح هستیم». —مشرف الدین (Baldauf). تاکتیک دیگر گرفته شده در برابر معترضین خشونت پرهیز، کسانی که جاده‌ها را بستند این بود که اسب‌ها و ماشین‌ها از آن‌ها گذشتند. در ۱۹۳۰ سربازان قراول تفنگدار از آتش کشیدن بر
در ۱۹۳۰ سربازان قراول تفنگدار از آتش کشیدن بر روی معترضان در پیشاور که از پیروان رهبر خدمتکار خدای بودند ممانعت کردند. با سرپیچی از فرمان مستقیم، هنگ نامه شفافی به لندن ارسال کرد که نمی‌توان بر وفاداری نیروهای ارتش هند برای وضع تدابیر سخت گیرانه در قبال اعطای امتیاز حساب کرد. با این وجود ۱۹۳۱۵۰۰۰ نفر از اعضا خدمتکار خدای و ۲۰۰۰ نفر از اعضا حزب کنگره بازداشت شدند[۷]. این قتل‌عام در پی شلیک معترضان غیرنظامی در Utmanzai و قتل‌عام Takkar که در پی قتل‌عام Hathikhel بود، رخ داد. در ۱۹۳۲ جنبش تاکتیک خود را تغییر
بود، رخ داد. در ۱۹۳۲ جنبش تاکتیک خود را تغییر داد و زنان نیز درگیر جنبش شدند. این مسئله بسیاری از صاحب منصبان هندی را که در منطقه کار می‌کردند چنان‌که در آن روزهای محافظه کارانه هندوستان، این موضوع یک توهین سنگین برای حمله به زنان بود و بیش از آن در یک جامعه محافظه کار پشتون به حساب می‌آمد، را مرعوب کرد. گرچه بی رحمی افزایش یافت و در یک مورد پنج افسر پلیس در بنارس به دلیل «گزارش‌های ناگوار در خصوص استفاده از خشونت علیه داوطلبان جوان زن» از کار تعلیق شدند. نیروهای بریتانیایی یک روستا را در درهٔ باجور در
نیروهای بریتانیایی یک روستا را در درهٔ باجور در مارس ۱۹۳۲ بمباران کرده و عبدل غفار خان را به همراه بیش از ۴۰۰۰ نفر از خدمتکاران خدای دستگیر کردند. بمباران‌های بریتانیا در مناطق مرزی تا سال ۱۹۳۶–۱۹۳۷ ادامه پیدا کرد، به این دلیل که «هندوستان یک زمین تمرینی برای تمرینات نظامی فعالانه است که در هیچ جای دیگری از سرزمین‌های امپراطوری یافت نمی‌شود»، یک دادگاه بریتانیایی در ۱۹۳۳ چنین ادعایی کرد. سایر شیوه‌ها از محدودهٔ مسموم کردن تا وحشی گری‌هایی نظیر اخته کردن علیه برخی فعالان خدمتکار خدای به کار گرفته می‌شد. بعد
برخی فعالان خدمتکار خدای به کار گرفته می‌شد. بعد از استعفای ضد جنگ کابینهٔ دکتر خان در ۱۹۳۹ به دلیل جنگ جهانی دوم، شیوه‌های بریتانیا در قبال جنبش به سیاست تفرقه بینداز- و - حکومت کن از طریق تحریک تنش‌های فرقه‌ای و عمومی بر فراز نیروی حماقت تغییر یافت. یادداشت سیاسی فرماندار جورج کانینگهام در ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۲، خطاب به دولت که «به‌طور مداوم به مسلمانان دربارهٔ خطر چشم پوشی از بدنهٔ انقلابی هندوها موعظه کنید، به نظر می‌رسد بیشتر طوایف به این قضیه واکنش نشان می‌دهند». همچنین در صفحهٔ دیگری دربارهٔ دورهٔ زمانی
همچنین در صفحهٔ دیگری دربارهٔ دورهٔ زمانی ۱۹۳۹–۴۳ می‌گوید: «روش تبلیغی ما از ابتدای جنگ بیشتر موفق بوده‌است. این شیوه تماماً بر اساس زمینهٔ اسلامی بازی شده‌است». غفار خان و گاندی. جنبش با فشارهای شدیدی در ۱۹۳۰ مواجه می‌شود و تحت رهبری غفار خان فعالانه تلاش می‌کند که طرفداران سیاسی در هندوستان دست و پا کند تا به کاهش فشارهای موجود روی خود از طرف سردمداران بریتانیایی کمک کند. قبلاً در دسامبر ۱۹۲۸، وکیل مدافع محمد جان عباسی باچا خان را برای شرکت در کنفرانس خلافت دعوت کرده بود. نشستی که با بدی تمام شد که در آن
دعوت کرده بود. نشستی که با بدی تمام شد که در آن نزدیک بود مولانا شوکت علی توسط یکی از اعضای پنجابی مورد هجوم قرار بگیرد. با وجود نزدیکی اولیه میان غفارخان و علی، انتقاد خشونت‌آمیز آن‌ها از گاندی به‌طور حقیرانه‌ای با صبری که گاندی در برابر چشمان غفار خان نشان داد مورد مقابله قرار گرفت. تلاش دیگری که توسط رهبران قبلی (KK) صورت گرفت نزدیک شدن به سر فضلی حسین یکی از رهبران سابق پنجابی حزب اتحادگرایی برای اعاده درخواست کمک در برابر سرکوب‌هایی که اعمال می‌شد بود. کنگره متعاقباً همهٔ کمک‌های ممکن به پاتان‌ها در
کنگره متعاقباً همهٔ کمک‌های ممکن به پاتان‌ها در مبادلهٔ سهم خودشان در پیوستن به حزب کنگره برای منازعه برای آزادی هندوستان ارائه داد. این پیشنهاد در استان مرزی مطرح شد و توسط خدمتکاران خدای در اوت ۱۹۳۱ پذیرفته شد. این حرکت سردمداران بریتانیایی را که مجبور شده بودند فشارها را بر (KK) آسان‌تر کنند شوکه کرد. از جنبش توده تا حزب سیاسی مقالهٔ اصلی: جنبش جدایی از هندوستان. بعلاوه، با معرفی استقلال ایالتی تحت مصوبه دولت هندوستان در ۱۹۳۵، اولین دورهٔ محدود شدهٔ انتخابات در NWFP در سال ۱۹۳۶ برگزار شد. غفار خان از
در NWFP در سال ۱۹۳۶ برگزار شد. غفار خان از ایالت تبعید شد، برادرش دکتر خان صاحب، حزب را به یک پیروزی نزدیک رساند و نخست‌وزیر گشت. غفار خان پیروزمندانه در ۲۹ اوت ۱۹۳۷ به پیشاور بازگشت که روزنامهٔ Peshawar daily Khyber mail آن را شادترین روز زندگی اش نامید. در طول دو سال محدود کردن حزب کنگره توسط دکتر خان صاحب به عنوان نخست‌وزیر، اصلاحات بزرگی شامل اصلاحات ارضی، ارتقاء آموزش پشتو و آزادسازی زندانیان سیاسی مطرح گردید. در ابلاغیه کنگره وزرای هشت استان از یازده استان در اعتراض به عدم اجرای قول بریتانیا مبنی بر
استان در اعتراض به عدم اجرای قول بریتانیا مبنی بر استقلال هندوستان بعد از جنگ استعفا دادند. تصمیم به استعفا یک لحظهٔ محوری را در تاریخ هندوستان ثبت کرد، در پیشاپیش آن این موضوع برای فرصت دادن به آن دسته از گروه‌هایی که با جنبش خدمتکار خدای مخالف بودند جهت وسعت دادن به حیطهٔ فعالیت شان سودمند بود. سوبهاش چاندرا بوز. تا دوره‌های اخیر نقش فعالیت‌های جنبش (KK) در فرار سوبهاش چاندرا بوز در ۱۹۴۳ به‌طور گسترده‌ای نادیده گرفته شده‌است. در ۱۹۴۳، امیر خان ختاک به همراه چهار نفر دیگر از سوبهاش چاندرا بوز در ایستگاه
چهار نفر دیگر از سوبهاش چاندرا بوز در ایستگاه قطار نوشرا (Nowshera) استقبال کردند. او آمده بود که فرارش را به آلمان نازی از طریق افغانستان پی ریزی کند. سوبهاش با لباس مبدل یک مسلمان به درخواست میان اکبر شاه از خانهٔ فقیر چاند در پیشاور ختّاک داک اسماعیل خل برده شد، سوبهاش دو روز با امیر خان ماند پیش از آنکه در ظاهر یک پشتون به سفارت آلمان در کابل برای آغاز سفرش به آلمان و در نهایت به ژاپن برود. آقا حیدر علی از بانک ملی افغانستان، به بوز کمک کرد تا با منابع موثقی در کابل در ارتباط باشد و سفرش را برنامه‌ریزی
در کابل در ارتباط باشد و سفرش را برنامه‌ریزی کند [۱۱]. واکنش شدید محافظه کاران. روند افزایشی جنبش آزادی‌خواهی با افزایش واکنش تند محافظه کاران به دلیل حمیت جنبش از حزب کنگره در میان رشد پشتیبانی از جنبش پاکستان روبرو گشت. تصمیم دکتر خان صاحب در حمایت از ازدواج دخترش با یک سرباز سیک منجر به رفتن برخی از هم پیمانان قدیمی باچاخان گردید [۱۲] [۱۳]. به‌طور مشابه‌ای انتقاد کردن پسرش غنی خان از ملاکان فئودال خشم بسیاری از نوابان و خان‌های محافظه کار را، که برخی قبلاً غمخوار جنبش بودند، برانگیخت [۱۰]. این موضوع با
غمخوار جنبش بودند، برانگیخت [۱۰]. این موضوع با تلاش راسخ سلطنت بریتانیا برای بی‌اعتبار کردن جنبش با همکاری ملاها و علمایی که هم پیمان بریتانیا بودند هم‌زمان شد [۱۴]. فرماندار بریتانیایی، کانینگهام به خان‌های بزرگ آموزش داد که به صورت انفرادی به ملاقات هر ملا رفته و به ایشان بگویند که «هدف اسلام» را برای هر چیزی که وی به خاطرش به قدر کافی پول می‌پردازد به کار ببرند. به ملاها گفته شد که در صورت پیشرفت خوب می‌توانند به عنوان مستمری بگیر دولت در نظر گرفته شوند. در یک یادداشت سیاسی کانینگهام در ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۲
در یک یادداشت سیاسی کانینگهام در ۲۳ سپتامبر ۱۹۴۲ می‌نویسد: «به‌طور مداوم به مسلمانان دربارهٔ خطر چشم پوشی از بدنهٔ انقلابی هندوها موعظه کنید، به نظر می‌رسد بیشتر طوایف به این قضیه واکنش نشان می‌دهند». همچنین در صفحهٔ دیگری دربارهٔ دورهٔ زمانی ۱۹۳۹–۴۳ می‌گوید: «روش تبلیغی ما از ابتدای جنگ بیشتر موفق بوده‌است. این شیوه تماماً بر اساس زمینهٔ اسلامی بازی شده‌است» [۱۰]. سقوط خدمتکاران خدای. ویکی‌مدیا عمومی رسانه‌ای در رابطه با جنبش جدایی از هندوستان دارد. زوال جنبش خدمتکاران خدای را می‌توان اثر گرفته از دو
جنبش خدمتکاران خدای را می‌توان اثر گرفته از دو تصمیم برشمرد: اولی تصمیم کنگره در ۱۹۳۹ مبنی بر استعفای از قدرت در مخالفت با سیاست بریتانیا در قبال جنگ جهانی دوم بود. این حرکت به مسلم لیگ فرصتی برای پیشرفت و توسعه و به قدرت‌های بریتانیایی برای اصلاح استراتژی شان داد. در ۱۹۴۰، در میان پاختون زلمای یک دو دستگی ایجاد شد، سازمان نوخاسته وابسته به جنبش خدمتکاران خدای باچاخان می‌شد. این قضیه بعد از اینکه باچا خان از پذیرش نتایج انتخابات داخلی حزب در سال ۱۹۴۰ که در آن سالار اسلم خانِ کوهَت رقابت را با به دست آوردن
آن سالار اسلم خانِ کوهَت رقابت را با به دست آوردن اکثریت به عنوان رئیس پاختون زلمای پیروز شده بود، امتناع کرد اتفاق افتاد. این امتناع از پذیرش سالار اسلم توسط باچا خان ضربه بزرگی بر پیکره حزب در نواحی جنوبی که در آن اعضای خدمتکاران خدای در انتخابات قبلی تمامی کرسی‌های مجامع ایالتی را به مانند مجامع ملی برده بودند وارد کرد. سالار اسلم هم یکی از اعضای پیشرو بلوک بود و استدلال باچا خان این بود که وی نمی‌تواند به کسی جز پسر بزرگترش غنی خان، کسی که می‌خواست پاختون زلمای را رهبری کند، اعتماد کند. «این اشتباهی
زلمای را رهبری کند، اعتماد کند. «این اشتباهی بود که باچاخان مرتکب شد. او بعدها از تصمیم خود خوشحال نبود، ولی مجبور بود که استدلال کند که در آن مرحلهٔ حساسِ منازعهٔ سیاسی، فقط می‌توانسته به غنی خان اعتماد کند» [۱۱]. حزب همچنین با تلاش‌هایی از طرف سلطنت بریتانیا برای محدود کردن تصویر حزب به عنوان یک گروه غیر دینی که تلاش می‌کند برنامه طرفداری از هند و کمونیست را ترویج دهد روبرو شد[۱۵]. با وجود این تلاش‌ها، شاخه سیاسی جنبش، در رقابت انتخاباتی شرکت کرد و در انتخابات استانی ۱۹۴۶ پیروز گشت. یک استثنا بر خشونت
استانی ۱۹۴۶ پیروز گشت. یک استثنا بر خشونت پرهیز بودن جنبش وقتی اتفاق افتاد که پسر باچاخان، غنی خان، در ۲۶ و ۲۷ آوریل ۱۹۴۷ یک شاخه جدایی طلب پاختون زلمای (جوان پشتون) را تأسیس کرد و یک گروه جنگ طلب، سازمان جوان پشتون، سلاح‌های نظامی را حمل می‌کردند، و هدفشان محافظت از خدمتکار خدای بود و احزاب حزب کنگره در برابر ترس از خشونتی که در دستان عملگراهای مسلم لیگ وجود داشت، بود. هیچگونه ارتباطی بین این دسته و خدای خدمتکار وجود نداشت. بازدید شوم نهرو در اکتبر ۱۹۴۶ و عواقب فاجعه بار بعدی آن در تحلیل تدریجی پایگاه
و عواقب فاجعه بار بعدی آن در تحلیل تدریجی پایگاه مردمی وزارت خان صاحب بود. با این وجود جنبش بر تمایلات غیر همگانی خود صادقانه پابرجا ماند، وقتی که خدمتکار خدای برای حفاظت از هزاران سیک و هندو که نگران مورد هجمه قرار گرفتن در پی افزایش خشونت‌ها پیش از جدایی بین هندوها و مسلمانان بودند، بیرون آمدند[۱۶]. بعد از جدایی. اطلاعات تکمیلی: پاختونستان استقلال پاکستان در ۱۹۴۷، نقطه شروعی بر پایان جنبش خدمتکار خدای گذاشت. زمانی‌که دولت کنگره مختصراً در قدرت باقی‌ماند سرانجام تحت فرمان مؤسس پاکستان، محمد علی جناح، توسط
تحت فرمان مؤسس پاکستان، محمد علی جناح، توسط فرماندار از قدرت برکنار شد و دکتر خان صاحب با نماینده کنگره سابق، عبدل القیوم خان جایگزین شد. او موفق شد تلاش برای توافق مجدد بین محمد علی جناح و غفار خان را با ممانعت از ملاقات برنامه‌ریزی شده ما بین آن‌ها را با بکار بردن تمهیدات امنیتی متوقف کند [۱۷]. با آن جایگزینی، جناح به قیوم خان در برخورد با کنگره و خدمتکار خدای آزادی عمل داد. سرکوبی که با قتل‌عام ببرا شریف به اوج خود رسیده بود و علی‌رغم انگیزه و دلسردی آشکار از خلق پاکستان، رهبران خدمتکار خدای در سوم و
از خلق پاکستان، رهبران خدمتکار خدای در سوم و چهارم سپتامبر ۱۹۴۷ در سردریاب دوباره گردهم آمدند و یک تصمیم را پذیرفتند [۱۸] که در آن بیان شد «خدمتکار خدای به پاکستان به عنوان کشور خود احترام می‌گذارند و متعهد می‌شوند که نهایت تلاش خود را برای تحکیم و تأمین مصلحت کشور بکار بندند و برای رسیدن به این هدف هرگونه فداکاری را انجام دهند». برکناری دکتر صاحب خان از صدارت و انتصاب عبدل القیوم خان غیر دموکراتیک است و اما از آنجایی که کشور ما در حال گذر از یک مرحله بحرانی است، خدمتکار خدای هیچ اقدامی که ممکن باشد
بحرانی است، خدمتکار خدای هیچ اقدامی که ممکن باشد مشکلاتی در مسیر حکومت مرکزی و هم حکومت استانی ایجاد کند انجام نخواهد داد. بعد از تقسیم کشور، خدمتکار خدای ارتباط خود را با تمام کنگره هندوستان قطع می‌کند و بنابراین به جای پرچم سه رنگ پرچم قرمز را به عنوان نماد حزب خود پذیرفتند. «شما ما را (خدمتکار خدای) به میان گرگ‌ها پرتاب کرده‌اید.» -باچاخان بعد از تجزیه هندوستان خطاب به مهاتما بیان می‌کند. اگرچه قیوم خان و دولت مرکزی پیش از این تصمیم گرفته بودند که هیچ همراهی و موافقتی نداشته باشند، سازمان خدمتکار خدای
و موافقتی نداشته باشند، سازمان خدمتکار خدای در اواسط سپتامبر ۱۹۴۸ غیرقانونی اعلام شد و بدنبال آن بازداشت‌های گسترده صورت گرفت و مرکز در سردریاب (مرکز جنبش خدمتکار خدای)، که در سال ۱۹۴۲ ساخته شده بود به دست حکومت ایالتی تخریب شد. این سرکوب نهایتاً به قتل‌عام ببرا شریف منجر شد[۱۹]. جنبش از جدایی و تفرقه نیز آسیب دید، از آنجایی که اعضای حزب به دلیل ترس یا منافع خود تغییر جهت دادند. آن دسته از اعضا که آرزوی بقای حیات سیاسی خود را به پشتیبانی هواداران قبلی خود داشتند، به مخالفان قیوم خان، پیر مانکی شریف
خود داشتند، به مخالفان قیوم خان، پیر مانکی شریف پیوستند. پیرف یک شاخه جدایی طلب مسلم لیگ خلق کرد، اگرچه اینکار رقیبی برای قیوم که انتخاب مجدد خود را در سال ۱۹۵۱ مهندسی کرده، ایجاد نکرد[۱۹]. جنبش تا سال ۱۹۵۵ که دوباره توسط دولت مرکزی به دلیل مخالفت غفارخان با یکپارچه شدن ممنوع اعلام شد، به تعویق افتاد. یک تلاش نافرجام برای آوردن غفارخان به دولت به عنوان وزیر به مانند تبدیل کردن جنبش KK به یک سازمان ملی صورت گرفت، اگرچه غفارخان این پیشنهاد را نپذیرفت[۲۰]. اگرچه ممنوعیت جنبش در سال ۱۹۷۲ برداشته شد، اما جنبش
ممنوعیت جنبش در سال ۱۹۷۲ برداشته شد، اما جنبش خدمتکار خدای شکست خورده بود. انتقادات. جنبش خدمتکار خدای یک موفقیت در زمینه مخالفتش با قوانین بریتانیایی محسوب می‌شود. اگرچه، اثرات اجتماعی جنبش باقی نمانده‌است. در حالیکه خانواده غفارخان فلسفه سیاسی جنبش را در تصرف خود نگهداری می‌کند. تاریخ آن به‌طور وسیعی از حافظه رسمی پاکستان زدوده شده‌است. جنبش به دلیل مخالفتش با جداییف و با این دیدگاه خلق پاکستان، نکوهش نیز می‌شود. به همین دلیل این جنبش به عنوان یک جنبش جدایی طلب در پاکستان دیده شده‌است و در دهه‌های ۱۹۵۰ و
طلب در پاکستان دیده شده‌است و در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به عنوان طرفدار کمونیست تلقی شده‌است، موضوعی که توسط عناصر محافظه کار برای بی‌اعتبار کردن آن‌ها به عنوان یک حرکت ضداسلام استفاده می‌شد. بنظر می‌رسد که ادعای جنبش در خصوص خشونت پرهیزی به کلی خدشه دار شد؛ برخی منتقدان استدلال می‌کنند از آنجایی که جنبش علیه بریتانیا به موفقیت دست یافته‌است، نمی‌توانند ادعای موفقیت مقابل قدرت سلطنتی دیگری چون سایر جنبش‌های خشونت پرهیز داشته باشد. این موضوع مفروضا با شکست آن‌ها برای رقابت کردن با دولت پاکستان در اقامه دعوی که
برای رقابت کردن با دولت پاکستان در اقامه دعوی که در میان سرکوب جنبش توسط دولت پاکستان که به مراتب وحشیانه تر از اعمالی که توسط بریتانیا انجام شده بود، اثبات شد [۳]. دیگر منتقدان نیز اظهار می‌کنند که جنبش خدمتکار خدای در واقع به خشونت پرهیزی که طرفدارانش آنگونه که ادعا می‌کنند، نبوده‌است. نویسندگانی مانند Bannerjee Schofield به مواردی از حمله به مردم بریتانیایی‌تبار و سربازان استفاده کرده‌اند[۲۱].
فریبا شمس (۵ فروردین ۱۳۴۴، تهران) بازیگر و منشی صحنه سینما و تلویزیون ایران است. زندگی‌نامه. وی متولد سال ۱۳۴۴ در تهران است. فریبا شمس بازیگری را از سن ۱۷ سالگی در سال ۱۳۶۱ با سینما آغاز کرد و سپس وارد تلویزیون شد. در سال ۱۳۷۲ با حضور در کلاسهای آزاد بازیگری امین تارخ به تجربیات خود افزود. یکی از ماندگارترین کارهای ایشان بازی در سریال خاطره انگیز آینه عبرت می باشد. فریبا شمس بعد از مدتی زندگی در کشور سوئیس در سال ۱۳۹۸ وارد ایران شد. فیلمشناسی. اسامی برخی از کارهای فریبا شمس:
لیزا دفتری () یک خبرنگار تحقیقی آمریکایی ایرانی‌تبار است. وی با تمرکز بر روابط بین‌الملل در امور سیاست خاورمیانه و مبارزه با تروریسم با حضور در تلویزیون و رادیو تفسیر و تحلیل و گزارش‌ها ی ویژه ارائه می‌دهد. دفتری تحلیلگر سیاسی شبکه فاکس نیوز است و در شبکه‌های سی‌بی‌اس، ان‌بی‌سی، پی‌بی‌اس، واشینگتن پست، ان‌پی‌آر، ای‌بی‌سی و صدای آمریکا حضور داشت. لیزا همچنین مؤسس و سردبیر The Foreign Desk (وب‌سایت خبری بین‌المللی و اخبار سیاست خارجی ایالات متحده)، فعالیت می‌کند. او به زبانهای انگلیسی، اسپانیایی و فارسی صحبت
او به زبانهای انگلیسی، اسپانیایی و فارسی صحبت می‌کند و گزارشهای او بیشتر خاورمیانه و شمال آفریقا، تروریسم، امنیت ملی، بهار عربی، آزار و اذیت مسیحیان جهان، حقوق بشر، امنیت سایبری را پوشش می‌دهد. لیزا دفتری برای نمایش فیلم مستندی که دربارهٔ یک جنبش سیاسی زیرزمینی ایرانی ساخته بود به کنگره آمریکا دعوت شد. وی برای نهادهای دولتی و خصوصی نیز نظرات کارشناسی ارائه کرده و برای تعدادی از اندیشکده‌ها در واشینگتن کار کرده و گزارش‌های انحصاری برای پنتاگون و سایر ادارات دولتی نوشته‌است. زندگی‌نامه. لیزا در نیوجرسی از
دولتی نوشته‌است. زندگی‌نامه. لیزا در نیوجرسی از شان و سیمین دفتری به دنیا آمد. پدر او پزشک و استاد دانشگاه و مادرش دارای مدرک زبان و حسابداری بود. والدین او ایرانیان یهودی هستند که در آمریکا با یکدیگر آشنا و در ایران ازدواج کردند. او در حومه شهر نیویورک بزرگ شد و به مدرسه یهودی رفت و دوره دبیرستان خود را در دبیرستان یهودی نیوجرسی به پایان رساند. او از دانشگاه راتگرز با مدرک زبان اسپانیایی، مطالعات خاورمیانه و خوانندگی فارغ‌التحصیل شد. او مدرک فوق لیسانس خود را در زمینه خبرنگاری از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی
را در زمینه خبرنگاری از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی دریافت کرد. لیزا برای تحصیلات خود در مورد چهار برادر که در ایران به جرم همکاری با گروه مجاهدین خلق در زندان بودند مقاله می‌نوشت. او مقاله خود را در شبکه پی بی اس در روز سالروز حادثه ۱۱ سپتامبر قرائت کرد. لیزا حامی اسرائیل است و اعتقاد دارد که سرزمین اسراییل حق ادامه حیات دارد.
یک بودجهٔ متوازن (خصوصاً برای یک دولت) بودجه ایست که درآمد آن برابر با هزینه‌های آن باشد، نه کسری بودجه داشته باشد نه زیادی بودجه. بودجه‌های متوازن، و موضوع مرتبط کسری بودجه، درون سیاست و اقتصاد دانشگاهی محل مناقشه هستند. اغلب اقتصاددانان موافقند که یک بودجهٔ متوازن نرخ‌های بهره را کم، میزان سپرده‌ها و سرمایه‌گذاری‌ها را زیاد، کسری تجاری را کم خواهد کرد و به اقتصاد کمک خواهد کرد در یک دوره زمانی طولانی تر سریعتر رشد کند. مفهوم انضباط مالی نیز از این مفهوم استنباط می‌شود. انضباط مالی (به انگلیسی:Fiscal
استنباط می‌شود. انضباط مالی (به انگلیسی:Fiscal Discipline) بر حالتی از یک توازن ایده آل بین درآمدها و مخارج دولت در یک اقتصاد دلالت دارد. اگر انضباط مالی برقرار نباشد، هزینه‌های دولت از دریافتی‌های دولت تجاوز می‌کند. تحت این شرایط، دولت مجبور می‌شود از بانک مرکزی قرضه دولتی بگیرد که موجب کاهش دارایی‌های بانک مرکزی می‌شود. این ممکن است در یک اقتصاد، ارزش پول ملی را کاهش داده و سبب ایجاد تورم شود. در شرایطی که رکود وبحران و آثار ناشی از آن ها در ساختار اقتصاد نمایان می شود، ضرورت اقدام برای انضباط مالی بیشتر
نمایان می شود، ضرورت اقدام برای انضباط مالی بیشتر می گردد. وقوع بحران مالی اخیر در ایالات متحده امریکا و سرایت تدریجی آن به سایر بازارهای مالی بین المللی، سبب شد تا تمامی دولت ها به فکر چاره باشند و با استفاده از ابزارهای سیاستی مناسب، آثار منفی ناشی از بحران را کنترل نمایند. ماهیت انضباط مالی. انضباط مالی از دو دیدگاه قابل تأمل و بررسی است: یکی دیدگاه کلان که در آن دولت،مقامات دولتی و بانک مرکزی، و دستگاه ها و مؤسسات دولتی موظف به اجرای انضباط مالی در تصمیم گیری ها و انتخاب سیاست های پولی و مالی در سطح
گیری ها و انتخاب سیاست های پولی و مالی در سطح کشوری هستند؛ دیگری دیدگاه خرد است که در این دیدگاه انضباط مالی در سطح هر مؤسسه، شرکت و بنگاهی که دولتی یا تحت نظارت دولت باشد مورد توجه و اجرا قرار می گیرد.
خاندان تاکدا ، یکی از خاندان‌های فعال ژاپن از اواخر دوره هی‌آن (۱۱۸۵–۷۹۴) تا زمان استقرار شوگون‌سالاری توکوگاوا در سال ۱۶۰۳ بود. این خاندان در ولایت کای یا استان یاماناشی امروزی مستقر بود. این خاندان از خاندان کای گنجی منشأ گرفته و شاخه ای از خاندان میناموتو آست. سه شاخه بزرگ از خاندان تاکدا در سراسر ژاپن به همراه چندین شاخه کوچکتر تأسیس شد. به دلیل تأسیس این شاخه‌ها، از خاندان اصلی تاکدا در ولایت کای به عنوان «خاندان کای تاکدا» نیز یاد می‌شود. شجره‌نامه خاندان کای گنجی. خاندان کای تاکدا از خاندان کای گنجی
کای گنجی. خاندان کای تاکدا از خاندان کای گنجی منشأ گرفته است. خاندان اصلی، خاندان کای تاکدا. تاکدا نوبویوشی چهارمین رهبر خاندان کای گنجی، بنیان‌گذار و نخستین رهبر خاندان کای تاکدا بود. دوره زندگی او در زمان درگیری جنگ گنپی بود. در آوریل سال چهارم جیشو (۱۱۸۰)، فرمان پادشاهی شاهزاده موچی‌هیتو صادر شد و به اصطلاح جنگ گنپی آغاز شد، در پاسخ، نوبویوشی نیروهایی را به ناحیه اینا، ولایت شینانو اعزام کرد و بعداً با میناموتو نو یوریتومو نخستین شوگون از شوگون‌سالاری کاماکورا ملاقات کرد و به ولایت سوروگا نقل مکان کرد.
ملاقات کرد و به ولایت سوروگا نقل مکان کرد. او به شایستگی نظامی دست یافت. نوبویوشی در طول جنگ گنپی با میناموتو نو یوریتومو همکاری کرد. با این حال، یوریتومو به زودی نوبویوشی را از فرمانداری یا شوگوی ولایت سوروگا برکنار کرد و همچنین پسر بزرگ نوبویوشی ایچیجو تادایوری را کشت. گفته می‌شود که این به این دلیل بود که یوریتومو از خاندان کای گنجی می‌ترسید زیرا آنقدر قدرتمند شده بودند که او را تهدید می‌کردند. در نتیجه، برادر کوچکتر تادایوری، تاکدا نوبومیتسو، پنجمین رهبر خاندان کای گنجی و دومین رهبر کای تاکدا شد.
رهبر خاندان کای گنجی و دومین رهبر کای تاکدا شد. نوبومیتسو در سال ۱۲۲۱ به دلیل فعالیت‌های نظامی خود به عنوان فرماندار/شوگوی ولایت آکی منصوب شد. ※ فقط قسمت‌های اصلی لیست شده است. شاخه‌های کادت. سه شاخه بزرگ کادتی از خاندان تاکدا در سراسر ژاپن به همراه چندین شاخه کوچکتر تأسیس شد. به دلیل تأسیس این شاخه‌ها، از خاندان اصلی تاکدا در ولایت کای به عنوان خاندان کای تاکدا نیز یاد می‌شود. آکی تاکدا. آکی تاکدا، که در ولایت آکی در بخش غربی امروزی استان هیروشیما تأسیس شد. تاکدا نوبومیتسو (۱۱۶۲–۱۲۴۸)، شوگوی کای، در سال
تاکدا نوبومیتسو (۱۱۶۲–۱۲۴۸)، شوگوی کای، در سال ۱۲۲۱ فرمانداری ولایت آکی را دریافت کرد. تاکدا نوبوتاکه († ۱۳۶۲) آخرین تاکدا «شوگو» از دو ولایت کای و آکی بود. پسر بزرگش نوبوناری کای و اوجینوبو کوچکتر ولایت آکی را دریافت کرد. واکاسا تاکدا. آکی تاکدا در سال ۱۴۴۰ به فرمانداری ولایت واکاسا منصوب شد. خاندان واکاسا تاکدا در ولایت واکاسا در جنوب امروزی استان فوکویی تأسیس شد و در سال ۱۵۰۰، زمانی که تاکدا موتونوبو (تاکدا موتونوبو) از ولایت آکی جدا شد. ۱۴۶۱–۱۵۲۱) بر واکاسا حکومت می‌کرد، در حالی که عمویش تاکدا
بر واکاسا حکومت می‌کرد، در حالی که عمویش تاکدا موتوتسونا (۱۴۴۱–۱۵۰۵) بر آکی حکومت می‌کرد. کازوسا تاکدا. خاندان کازوسا تاکدا که در آغاز دوره سنگوکو در ولایت کازوسا در منطقه مرکزی امروزی استان چیبا تأسیس شد. همراه با خاندان ساتومی از ولایت آوا (چیبا) در بخش جنوبی استان چیبا کنونی، دو خاندان جایگزین تسلط خاندان چیبا در منطقه شدند. کازوسا تاکدا با نام ماریاتسو تاکدا نیز شناخته می‌شود که اشاره ای به پایگاه قدرت آنها، قلعه ماری یاتسو است. افراد مشهور از خاندان کای تاکدا، تاکدا شینگن. نام تاکدا شینگن در سراسر
کای تاکدا، تاکدا شینگن. نام تاکدا شینگن در سراسر جهان شناخته شده است، اما نام اصلی او «تاکدا هارونوبو» است. در سال ۱۵۳۶ (سال پنجم از دوره تنبون)، زمانی که تاکدا شینگن گنپوکو (مراسم بلوغ) خود را جشن گرفت، یک حرف کانجی (هارو) از آشیکاگا یوشی‌هارو، دوازدهمین شوگون شوگون‌سالاری موروماچی را دریافت کرد و شروع به نامیدن خود «تاکدا هارونوبو» کرد. بیشتر عمر او به نبرد گذشت و در نهایت موفق شد که ولایت شینانو، ولایت سوروگا، ولایت کوزوکه، ولایت توتومی، ولایت میکاوا و بخش‌هایی از ولایت مینو و ولایت هیدا را تصرف کند.