payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قرار می گیرد، در صورت عدم گزارش و حذف، دائمی و عمومی خواهند بود. پس شهرت منفی آنلاین، از جمله برای کسانی که قلدری می‌کنند، می‌تواند در اساسی‌ترین مسائل از جمله پذیرش دانشگاه، اشتغال و سایر زمینه‌های زندگی تاثیر بگذارد. تشخیص دشوار: معلمان و والدین ممکن است از زورگویی و آزار سایبری به موقع مطلع نشوند و تشخیص کودک مورد قلدری قرار گرفته دشوار خواهد بود. مقابله. افراد و حکومت‌های بسیاری با قلدری رایانه‌ای مقابله می‌کنند. ژاپن برای قلدری رایانه‌ای یک سال حبس در زندان تعیین کرد. پس از خودکشی هانا کیمورا به علت
زندان تعیین کرد. پس از خودکشی هانا کیمورا به علت قلدری رایانه‌ای، دولت ژاپن در این زمینه حساس‌تر شده است. کیمورا قبل از مرگ، پست‌هایی مبنی بر آزار و اذیت سایبری در شبکه‌های اجتماعی دریافت کرده بود. توهین در فضای مجازی نیز جریمه بیشتری نسبت به گذشته در دولت ژاپن دارد.
معصومه اسکندری (زاده ۱۵ مرداد ۱۳۰۴ در بجنورد – درگذشته ۲۰ مهر ۱۳۸۹ در تهران) بازیگر ایرانی بود. وی از سال ۱۳۲۰ به‌طور پراکنده در تئاتر حضور یافت و بازی در فیلم را از سال ۱۳۶۳ با فیلم کوتاه کودک و کبوتر به کارگردانی محمدرضا نجفی آغاز کرد. اسکندری مادر محمدرضا سرهنگی تهیه‌کننده فیلم بود. درگذشت. وی صبح سه‌شنبه ۲۰ مهر ۱۳۸۹ در سن ۸۵ سالگی به دلیل کهولت سن و شکستگی استخوان درگذشت.
قرارداد استصناع، قراردادی است که در آن ساخت کالایی به وسیله سفارش دهنده به سازنده کالا با بیان اوصاف و مشخصات آن سفارش داده می‌شود تا در مدتی معین سازنده با تهیه مود اولیه، کالای مورد نظر را برای سفارش دهنده ساخته و به وی تحویل دهد. در قرارداد استصناع بر خلاف قرارداد سلف مبلغ قرارداد تا سررسید و تحویل کالا به صورت قسطی پرداخت می‌شود.
مرکز پخش به بنگاهی تجاری گفته می‌شود که در فروش کالایی خاص یا عام مرکزیت دارد و کالاها را به تمامی مصرف کنندگان یا به صورت مستقیم یا غیرمستقیم از طریق خرده فروشان پخش می‌نماید. در مرکز پخش دو هزینه اصلی یعنی هزینه خریداری عمدهٔ هزاران کالا و هزینه نگهداری آن‌ها وجود دارد که عمدتاً از دلایلی می‌باشند که هر خرده فروشی نمی‌تواند به تنهایی از پس این هزینه‌ها برآید در نتیجه به خرید از مرکز پخش روی می‌آورد. پردازش کالا. پردازش کارآمد در یک مرکز پخش تا حد زیادی می‌تواند قیمت نهایی محصول ارائه شده به مصرف‌کننده
می‌تواند قیمت نهایی محصول ارائه شده به مصرف‌کننده نهایی را تحت تأثیر قرار دهد. پردازش کارآمد نه تنها به‌طور مستقیم تحت تأثیر هزینه کالا از طریق نیروی کار کاهش یافته، آن را نیز به‌طور غیرمستقیم از طریق کاهش موجودی تحت تأثیر قرار می‌دهد. کاهش زمان پردازش سفارش می‌تواند به‌طور مستقیم میزان موجودی لازم در این عملیات را کاهش دهد. هنگامی که یک پالت کامل باید از هم جدا شود، هزینه‌های دست زدن به محصول می‌تواند به سرعت افزایش یابد. بسیاری از مراکز پخش با استفاده از سیستم‌های ردیف بندی بزرگ با نقاله حرکت محصولات را
سیستم‌های ردیف بندی بزرگ با نقاله حرکت محصولات را تسهیل می‌کنند. در برخی از سیستم‌های پیچیده می‌توان محصول به‌طور مستقیم به قفسه‌های ذخیره‌سازی انتقال یابد.
اسکات کوین واکر سیاستمدار آمریکایی و عضو حزب جمهوریخواه است که تا تاریخ ۷ ژانویه ۲۰۱۹ به عنوان ۴۵ مین فرماندار ویسکانسین مشغول به کار بود. او در سال ۲۰۱۱ با کسب ۵۲٪ آرا و شکست رقیب دمکرات خود بدین سمت برگزیده شد. دوره صدارت واکر همراه با یک میلیون دلار کاستن از هزینه کرد و بودجه دولتی و لغو بسیاری از حقوق چانه زنی جمعی اتحادیه‌های کارمندان دولتی بود. در سال ۲۰۱۲ مخالفانش خواهان انتخابات مجدد شدند و او دوباره در آن پیروز شد. او نخستین و تنها فرماندار آمریکا است که در انتخابات ویژه مجدد پیروز شده‌است. در
است که در انتخابات ویژه مجدد پیروز شده‌است. در انتخابات نوامبر ۲۰۱۴، واکر برای یک دورهٔ دیگر به این سمت برگزیده شد. او در سال ۱۹۸۶ در دانشگاه مارکت میلواکی ثبت نام کرد ولی هرگز فارغ‌التحصیل نشد. واکر در ۱۳ ژوئیه ۲۰۱۵، نامزدی خود را برای انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ آمریکا از حزب جمهوریخواه از طریق رسانه‌های اجتماعی اعلام کرد و پس از افول در نظرسنجی‌ها در ۲۱ سپتامبر همان سال از دور رقابت‌ها کنار رفت. فرماندار ویسکانسین. اسکات واکر فرماندار ویسکانسین در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۳ از هتل نرتلند بازدید کرد و یک قانون تاریخی
۲۰۱۳ از هتل نرتلند بازدید کرد و یک قانون تاریخی اعتبار مالیاتی را امضاء کرد. واکر در ۳ ژانویه ۲۰۱۱ به عنوان ۴۵مین فرماندار ویسکانسین سوگند یاد کرد. مجلس ایالتی در ۲۵ ژانویه آن سال مجموعه قوانینی را با پشتیبانی واکر تصویب کرد که به گفته آسوشیتد پرس بزرگترین آن مالیات کسب و کارها را در دو سال به میزان ۶۷ میلیون دلار کم می‌کرد. واکر با پیشنهاد قانون تعمیر بودجه ویسکانسین در سال ۲۰۱۱ به چهره‌ای با اهمیت ملی تبدیل شد. این قانون که نهایتاً به تصویب مجلس ویسکانسین رسید، فرایند چانه‌زنی دسته‌جمعی را برای بیشتر
رسید، فرایند چانه‌زنی دسته‌جمعی را برای بیشتر کارکنان دولت در ویسکانسین به‌طور قابل توجهی تغییر داد. مخالفین اقدامات واکر خواهان یک انتخابات میان‌دوره‌ای شدند و برای تحمیل این انتخابات در ۵ ژوئن ۲۰۱۲ حمایت کافی را کسب کردند، که نخستین باری بود که یک فرماندار ویسکانسین با انتخابات میان‌دوره‌ای مواجه می‌شد. واکر موفق شد با پیروزی در این انتخابات در برابر رقیب سابقش سمت خود را حفظ کند. او انتخابات را با درصدی اندکی بیشتر از انتخابات سال ۲۰۱۰ برد و نخستین فرماندار در آمریکا شد که موفق شده در یک انتخابات
فرماندار در آمریکا شد که موفق شده در یک انتخابات میان‌دوره‌ای سمت خود را حفظ کند. در دورهٔ تصدی واکر، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ شغل در ایالت ویسکانسین ایجاد شده‌است. به هر روی ویسکانسیت هنوز در تلاش برای بازیابی همهٔ شغل هاییست که پس از بحران اقتصادی سال ۲۰۰۸ از دست داد. کمپین ریاست جمهوری ۲۰۱۶. در یک برنامهٔ جمع‌آوری کمک مالی در ۲۰ آوریل، دیوید کوک به اهداکنندگان گفت که او و برادرش که بر بزرگترین سازمان سیاسی خصوصی در کشور نظارت می‌کنند، بر این باورند که واکر می‌تواند نامزد جمهوریخواه باشد. واکر در صبح روز ۱۳ ژوئیه
نامزد جمهوریخواه باشد. واکر در صبح روز ۱۳ ژوئیه نامزدی خود را از طریق رسانه‌های اجتماعی اعلام کرد. در ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۵، سایت کراودپک واکر را پس از تد کروز و رند پال سومین نامزد محافظه کار بر اساس تحلیل اهداکنندگان کمک مالی به کمپین‌ها اعلام کرد. سایت ۵۳۸ نیز بر اساس فاکتورهای دیگر او را سومین نامزد از لحاظ محافظه کاری رتبه‌بندی کرد. مواضع سیاسی. واکر در خصوص مسایل مالی و اجتماعی دیدگاه‌های محافظه‌کارانه دارد، و اعلام کرده در صورت تلاش برای کسب نامزدی حزب جمهوریخواه در انتخابات ریاست جمهوری به عنوان یک محافظه
در انتخابات ریاست جمهوری به عنوان یک محافظه کار رقابت خواهد کرد. واکر گفته که حقوق چانه زنی دسته جمعی اتحادیه‌های کارگران دولت توازن بودجهٔ ایالت را برهم می‌زند. واکر قانون حق کار کردن را امضاء کرد که به گفتهٔ او باعث رشد اقتصادی می‌شود. واکر در ستونی در واشینگتن پست نوشت که فکر می‌کند حکومت بسیار بزرگ و بسیار بسط یافته‌است ولی بخشی از حکومت که لازم است باید کار کند و خوب کار کند. انجمن ملی سلاح به واکر در رتبه‌بندی سال ۲۰۱۴ امتیاز ۱۰۰٪ داد. واکر در خصوص مهاجرت غیرقانونی گفته که ایمن‌سازی مرز آمریکا با
مهاجرت غیرقانونی گفته که ایمن‌سازی مرز آمریکا با مکزیک اولویت اول اوست. پس از آن، مهاجران فاقد مدرک در آمریکا می‌توانند به شهروندی دست یابند ولی باید به انتهای صف برگردند یعنی به نحوی که افرادی که منتظر اقامت دائم از قبل در صف منتظرند. در خصوص مهاجرت قانونی واکر اعلام کرده او با همسان سازی موضعش با سناتور جف سشنز که در سرمقاله‌ای در واشینگتن پست خواهان کند کردن مهاجرت قانونی شده، برای محافظت از کارگران آمریکایی تلاش خواهد کرد. در سال ۲۰۱۵ واکر اعلام کرد در صورت انتخاب به ریاست جمهوری هرگونه مصالحهٔ تهیه
صورت انتخاب به ریاست جمهوری هرگونه مصالحهٔ تهیه شده توسط کاخ سفید که ایران را از دستیابی به سلاح‌های اتمی بازندارد فوراً لغو خواهد کرد. در گفتگویی در فلوریدا واکر اخراج ۱۱۰۰۰ کنترل کنندهٔ ترافیک هوایی در حال اعتصاب از سوی رئیس‌جمهور وقت رونالد ریگان را قابل توجه‌ترین تصمیم سیاست خارجی در طول عمر خود دانست که این پیام را نه تنها در آمریکا بلکه به جهان داد که ریگان از اقدام کردن نمی‌ترسد و نمی‌شود برای ما دردسر ایجاد کرد. واکر وعده داده‌است در صورت انتخاب به ریاست جمهوری توافق هسته ایران و ۵+۱ را لغو و
به ریاست جمهوری توافق هسته ایران و ۵+۱ را لغو و تحریم‌های فلج‌کننده علیه این کشور وضع کند. او انجام حملهٔ نظامی علیه ایران در روز ادای سوگند ریاست جمهوری را بسیار محتمل دانسته‌است.
مارمارای تونلی زیر زمینی در تنگه بسفر، استانبول ترکیه است، که اروپا و آسیا را به هم متصل می‌کند. فاز اول این پروژه در نودمین سالگرد تأسیس جمهوری ترکیه در در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۳ افتتاح شد. مارمارای یک خط راه‌آهن حومه‌ای به طول در استانبول، ترکیه است. این خط از هالکالی در ساحل اروپایی آغاز می‌شود و تا گبزه در ساحل آسیایی، در امتداد ساحل شمالی دریای مرمره ادامه می‌یابد. این خط عمدتاً از مسیر دو خط حومه‌ای پیشین بهره می‌برد که از طریق تونل مارمارای در زیر تنگه بسفر به یکدیگر پیوسته‌اند و نخستین اتصال ریلی با خط معیار
یکدیگر پیوسته‌اند و نخستین اتصال ریلی با خط معیار (عرض استاندارد) بین اروپا و آسیا را ایجاد کرده‌اند (تمامی اتصالات پیشین از طریق روسیه و با استفاده از عرض ریل ناسازگار پهن روسی صورت می‌گرفت). دو بخش موجود این خط بازسازی شده و از دو خط به خط سه‌گانه گسترش یافتند تا ظرفیت بیشتر برای قطارهای مسافری بین‌شهری و باری فراهم شود. واژهٔ «مارمارای» از ترکیب دو واژهٔ «مرمره» و «رای» (به معنی «ریل» در ترکی استانبولی) ساخته شده است. تاریخچه. ساخت این پروژه در سال ۲۰۰۴ آغاز شد و قرار بود تا آوریل ۲۰۰۹ به پایان برسد.
آغاز شد و قرار بود تا آوریل ۲۰۰۹ به پایان برسد. اما این پروژه با تأخیرهای مکرر، از جمله به دلیل کشف آثار تاریخی و باستان‌شناسی در طول مسیر هنگام ساخت ایستگاه‌های جدید، روبه‌رو شد و سرانجام فاز نخست آن در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۳ با حضور اردوغان افتتاح شد. فاز دوم قرار بود در سال ۲۰۱۵ آغاز شود، اما در سال ۲۰۱۴ متوقف شد. این پروژه در فوریه ۲۰۱۷ از سر گرفته شد و در نهایت در ۱۲ مارس ۲۰۱۹ به‌طور کامل به بهره‌برداری رسید. قطارهای این خط دارای ناوگان کاملاً جدیدی هستند که واگن‌های آن‌ها به‌صورت یکپارچه به‌هم‌پیوسته‌اند و
واگن‌های آن‌ها به‌صورت یکپارچه به‌هم‌پیوسته‌اند و مسافران می‌توانند آزادانه از ابتدا تا انتهای قطار حرکت کنند. این خط می‌تواند در هر جهت، ۷۵٬۰۰۰ مسافر در ساعت جابه‌جا کند. سفر از هالکالی تا گبزه معمولاً ۱۰۴ دقیقه به‌طول می‌انجامد. مارمارای با دیگر بخش‌های شبکه حمل‌ونقل عمومی استانبول، از جمله مترو و متروبوس از طریق ایستگاه‌های تبادلی مختلف، ادغام شده است. همچنین با شبکه قطارهای سریع‌السیر (YHT) به آنکارا، اسکی‌شهر و قونیه و نیز با قطارهای بین‌المللی به مقصد صوفیه در بلغارستان که از ایستگاه هالکالی حرکت
صوفیه در بلغارستان که از ایستگاه هالکالی حرکت می‌کنند، پیوند دارد. طرح. این طرح شامل ساخت یک تونل به طول در زیر تنگه بسفر و نوسازی از خطوط راه‌آهن حومه‌ای موجود بود تا یک خط پرظرفیت مسافربری به طول بین هالکالی و گبزه ایجاد شود. این طرح همچنین شامل تأمین ۴۴۰ واگن برقی چندواحدی بود. فاز نخست. قرارداد اجرای طرح در ژوئیهٔ ۲۰۰۴ به یک کنسرسیوم ژاپنی-ترکی به رهبری شرکت تایسی اعطا شد. این کنسرسیوم شامل شرکت‌های گاما اندوستری تأسیسات و ساخت و نصب و نورول ساخت‌وساز نیز بود. تنگهٔ بسفر با یک لولهٔ غوطه‌ور
ساخت‌وساز نیز بود. تنگهٔ بسفر با یک لولهٔ غوطه‌ور مقاوم‌سازی‌شده در برابر زلزله به طول ۱٫۴ کیلومتر قطع شده‌است. این لوله از ۱۱ قطعه تشکیل شده‌است: هشت قطعهٔ آن ۱۳۵ متر، دو قطعه ۹۸٫۵ متر و یک قطعه ۱۱۰ متر طول دارد. هر قطعه تا ۱۸٬۰۰۰ تن وزن دارد. این لوله در عمق ۶۰ متری زیر سطح دریا، در زیر ۵۵ متر آب و ۴٫۶ متر خاک قرار گرفته‌است. این تونل از طریق مسیرهایی که از قزل‌چشمه در بخش اروپایی و آیرلیک‌چشمه‌سی در بخش آسیایی استانبول حفر شده‌اند، قابل دسترسی است و به‌عنوان عمیق‌ترین لولهٔ غوطه‌ور زیر دریا در جهان
به‌عنوان عمیق‌ترین لولهٔ غوطه‌ور زیر دریا در جهان شناخته می‌شود. بتن مقاوم در برابر آتش که در نروژ توسعه یافته‌بود، نقش حیاتی در ایمنی این پروژه داشت. ساخت این پروژه در مهٔ ۲۰۰۴ آغاز شد و تونل مارمارای در ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۸ تکمیل گردید. مراسم رسمی پایان ساخت در ۱۳ اکتبر برگزار شد. فاز دوم. فاز دوم پروژه شامل نوسازی راه‌آهن حومه‌ای قدیمی بین ایستگاه هالکالی و ایستگاه قزل‌چشمه در سمت اروپایی و بین ایستگاه آیرلیک‌چشمه‌سی و ایستگاه گبزه در سمت آسیایی بود. قرار بود این عملیات همزمان با فاز اول (تونل و بخش‌های
بود این عملیات همزمان با فاز اول (تونل و بخش‌های زیرزمینی) تکمیل شود، اما تا مارس ۲۰۱۹ به تأخیر افتاد. یک خط سوم نیز اضافه شد تا واگن‌های برقی چندواحدی (EMU) و دیگر واگن‌ها بتوانند به‌طور مستقل حرکت کنند. سی‌وشش ایستگاه در مسیر زمینی پروژه بازسازی یا کاملاً نوسازی شدند. سامانهٔ علائم نیز نوسازی شد تا امکان حرکت قطارها با فاصلهٔ دو دقیقه فراهم شود (اگرچه در عمل تعداد قطارها کمتر از این است). بخش نوسازی خط حومه‌ای که در ابتدا با عنوان CR1 شناخته می‌شد، ابتدا به کنسرسیوم AMD Rail متشکل از ماروبنی ژاپن، دوغوش
به کنسرسیوم AMD Rail متشکل از ماروبنی ژاپن، دوغوش انشآت ترکیه و آلستوم فرانسه سپرده شد. با شکست این کنسرسیوم در تکمیل پروژه، در اوایل ۲۰۱۱ قرارداد جدیدی با عنوان CR3 به مناقصه گذاشته شد و کنسرسیوم OHL و Invensys Rail برندهٔ آن با مبلغ ۹۳۲٫۸ میلیون یورو شد. باربری. در فوریهٔ ۲۰۱۰، "Railway Gazette International" گزارش داد که مسئولان تونل مشاورانی را برای بررسی امکان‌سنجی انتقال بار از طریق تونل به کار گماشته‌اند. نخست‌وزیر ترکیه و دیگر مقام‌ها پیشنهاد کرده‌اند که مارمارای می‌تواند یک «جاده ابریشم آهنین»
که مارمارای می‌تواند یک «جاده ابریشم آهنین» نوین ایجاد کند و امکان انتقال بار از اروپا به چین را فراهم آورد. قطارهای باری که حامل کالای خطرناک نباشند، می‌توانند در ساعات غیرکاری قطارهای مسافربری (بین ساعت ۱ بامداد تا ۵ بامداد) از تونل استفاده کنند. در سایر ساعات، فقط قطارهای مسافربری مجاز به عبور از تونل هستند. تأمین مالی. آژانس همکاری بین‌المللی ژاپن (JICA) و بانک سرمایه‌گذاری اروپا (EBI) عمدهٔ تأمین مالی این پروژه را بر عهده داشتند. تا آوریل ۲۰۰۶، JICA مبلغ ۱۱۱ میلیارد ین و EBI مبلغ ۱٫۰۵ میلیارد یورو
مبلغ ۱۱۱ میلیارد ین و EBI مبلغ ۱٫۰۵ میلیارد یورو برای این پروژه وام دادند. هزینهٔ اولیهٔ پروژه حدود ۴٫۵ میلیارد دلار برآورد شده‌بود، اما در نهایت هزینهٔ نهایی تقریباً دو برابر شد. ناوگان. در مارمارای از واگن‌های سری TCDD E32000 استفاده می‌شود که توسط Hyundai Rotem در قالب واگن‌های ۵ و ۱۰ واحدی تولید شده‌اند. طبق قرارداد اولیه به مبلغ ، ۴۴۰ دستگاه از این واگن‌ها توسط شرکت مشترک Eurotem (همکاری هیوندای روتم با TÜVASAŞ ترکیه) در داخل ترکیه تولید شدند. هیوندای روتم در رقابت با شرکت‌های Alstom، CAF و کنسرسیومی
روتم در رقابت با شرکت‌های Alstom، CAF و کنسرسیومی متشکل از بمباردیه، Siemens و Nurol برنده شد. دو پایانه و محوطهٔ تعمیر و نگهداری برای این قطارها در دو سوی خط وجود دارد. اکتشافات باستان‌شناسی در جریان ساخت مارمارای. اجرای پروژه با چهار سال تأخیر مواجه شد که عمدتاً ناشی از کشف آثار باستانی مربوط به دوران امپراتوری بیزانس و یافته‌هایی با قدمت ۸٬۰۰۰ سال در محل پیش‌بینی‌شدهٔ پایانهٔ اروپایی در ایستگاه ینی‌قاپی در سال ۲۰۰۵ بود. حفاری‌ها شواهدی از بزرگ‌ترین بندر باستانی شهر یعنی بندر الئوترایوس (که در آغاز «بندر
شهر یعنی بندر الئوترایوس (که در آغاز «بندر تئودوسیوس» نام داشت) را آشکار کرد. همچنین بقایای دیوارهای قسطنطنیه و آثاری از چندین کشتی، از جمله تنها گالی باستانی یا قرون وسطایی شناخته‌شدهٔ جهان یافت شد که روند پروژه را متوقف کرد. همچنین قدیمی‌ترین شواهد سکونت در استانبول، از جمله آمفوراها، قطعات سفال، صدف، استخوان و جمجمهٔ اسب، و ۹ جمجمهٔ انسانی درون یک کیسه با قدمتی تا ۶٬۰۰۰ پیش از میلاد کشف شد. در حفاری‌های سیرکجی نیز قطعات شیشه از دوره‌های هلنیستی، رومی، بیزانسی و عثمانی پیدا شد. گشایش. در ۴ اوت ۲۰۱۳،
بیزانسی و عثمانی پیدا شد. گشایش. در ۴ اوت ۲۰۱۳، نخست‌وزیر وقت رجب طیب اردوغان، یک رانندگی آزمایشی از ایستگاه آیرلیک‌چشمه‌سی (که در گذشته ایستگاه ابراهیم‌آغا نام داشت) در بخش آسیایی انجام داد و از زیر بسفر عبور کرد و بازگشت. در ۲۹ اکتبر ۲۰۱۳، نخستین مرحله از پروژهٔ مارمارای، یعنی تونل زیرزمینی بین اروپا و آسیا، در نودمین سالگرد تأسیس جمهوری ترکیه افتتاح شد. نخستین سفر رسمی پس از مراسم باشکوهی انجام شد که در آن رئیس‌جمهور عبدالله گل و نخست‌وزیر اردوغان، همچنین نخست‌وزیر ژاپن شینزو آبه، نخست‌وزیر رومانی
همچنین نخست‌وزیر ژاپن شینزو آبه، نخست‌وزیر رومانی ویکتور پونتا، رئیس‌جمهور سومالی حسن شیخ محمود و تعدادی از مقامات خارجی شرکت داشتند. در ۷ نوامبر ۲۰۱۹، نخستین قطار باری چین به مقصد اروپا از این تونل عبور کرد. این رویداد نشان داد که زمان حمل‌ونقل بین چین و ترکیه می‌تواند از یک ماه به ۱۲ روز کاهش یابد، که بخشی از ایدهٔ جادهٔ ابریشم آهنین است. محافظت در برابر زلزله. ساخت تونل در فاصله‌ای حدود از گسل شمال آناتولی، نگرانی‌هایی را در میان برخی مهندسان و زمین‌شناسان برانگیخته‌است. «از سال ۳۴۲ میلادی،
و زمین‌شناسان برانگیخته‌است. «از سال ۳۴۲ میلادی، زمین‌لرزه‌هایی با تلفات بالای ۱۰٬۰۰۰ نفر در این منطقه روی داده‌اند.» برخی دانشمندان احتمال وقوع زلزله‌ای با بزرگی ۷ یا بیشتر در ۳۰ سال آینده در استانبول را ۷۷٪ برآورد کرده‌اند. خاک اشباع و گل‌آلود محل ساخت این تونل مستعد روان‌گرایی در هنگام زلزله است، بنابراین مهندسان با تزریق دوغاب صنعتی تا عمق زیر بستر دریا، آن را پایدار کرده‌اند. دیوارهای تونل از بتن ضدآب با روکش فولادی ساخته شده‌اند و هر بخش به‌صورت مستقل آب‌بند است. تونل به‌گونه‌ای طراحی شده‌است که
آب‌بند است. تونل به‌گونه‌ای طراحی شده‌است که مانند ساختمان‌های بلند در برابر زلزله انعطاف‌پذیر و مقاوم باشد. دریچهٔ سیلاب در محل‌های اتصال تونل امکان بستن مسیر آب در صورت نشت یا شکست دیوارها را فراهم می‌کند. استین لیکه، مدیر پروژه در شرکت Avrasyaconsult (کنسرسیوم بین‌المللی ناظر بر ساخت پروژه)، مشکلات پروژه را چنین جمع‌بندی کرد: «هیچ چالشی نیست که این پروژه از آن بی‌نصیب باشد.» مارمارای به زبان ارقام. برخی از داده‌های پروژه به‌شرح زیر است: طول کل: بخش تونل: لولهٔ غوطه‌ور: عمیق‌ترین نقطه: کمترین شعاع
تونل: لولهٔ غوطه‌ور: عمیق‌ترین نقطه: کمترین شعاع خمیدگی: بیشینهٔ شیب: ۱٫۸٪ ایستگاه‌های سطح زمین: ۳۷ ایستگاه‌های زیرزمینی: ۳ ایستگاه‌های تبادلی: ۸ ایستگاه‌های بین‌شهری: ۸ حداقل طول سکو: فاصلهٔ میانگین بین ایستگاه‌ها: بیشینهٔ سرعت: سرعت تجاری: فاصلهٔ زمانی بین قطارها: ۲ تا ۱۰ دقیقه ظرفیت جابه‌جایی مسافر در هر جهت در هر ساعت: ۷۵٬۰۰۰ نفر تعداد واگن‌های مسافری: ۴۴۰ واگن
اوپن‌بی‌اس‌دی ژورنال یک نشریه آنلاین است که موضوع آن رویدادها و نرم‌افزارهای مرتبط با سیستم‌عامل اوپن‌بی‌اس‌دی است. اوپن‌بی‌اس‌دی ژورنال در سال ۲۰۰۰ به وجود آمد و تا تاریخ ۱ آوریل سال ۲۰۰۴ در آدرس دایر بود. در این تاریخ، دو تا از ویراستارهای نشریه به نام‌های جیمز فیلیپ و جوز نازاریو اعلام کردند که نشریه فعالیت خود را متوقف کرده‌است. دنیل هارتمیر به منظور حفاظت از محتوای نشریه یک نسخه پشتیبان از آن تهیه کرد. رسیدگی بیشتر به ساختار مقالات منجر به ایجاد یک موتور مبتنی بر سی‌جی‌آی شد که دسترسی به محتوای
یک موتور مبتنی بر سی‌جی‌آی شد که دسترسی به محتوای deadly.org را در یک سرویس‌دهنده پشتیبان ممکن می‌ساخت. به تبع آن، قابلیت افزودن مقالات جدید هم پیاده‌سازی شد و ویراستارهای قبلی اجازه یافتند مقالات را مجدداً منتشر کنند. این گونه بود که اوپن‌بی‌اس‌دی ژورنال در تاریخ ۹ آوریل ۲۰۰۴ در آدرس فعلی‌اش مجدداً متولد شد. نقش در جامعه اوپن‌بی‌اس‌دی. در قسمت سوالات پرتکرار (FAQ) اوپن‌بی‌اس‌دی، از اوپن‌بی‌اس‌دی ژورنال به عنوان یکی از دو منبع مستقل «پر برکت» دربارهٔ اوپن‌بی‌اس‌دی نام برده شده‌است. این نشریه به‌طور گسترده
نام برده شده‌است. این نشریه به‌طور گسترده به عنوان منبعی معتبر برای اطلاعات مربوط به اوپن‌بی‌اس‌دی شناخته شده‌است. اوپن‌بی‌اس‌دی ژورنال گزارشگر اصلی رویدادهایی نظیر هکاتون‌ها است. این وب سایت همچنین وبلاگ‌های توسعه‌دهندگان اوپن‌بی‌اس‌دی را هم میزبانی می‌کند.
وزیر امور خارجه آلمان سرپرست وزارت خارجه فدرال و عضو کابینه دولت آلمان است. در حال حاضر آنالنا بربوک عهده‌دار این مقام است. از سال ۱۹۶۶، وزیر امور خارجه اغلب به‌طور همزمان سمت معاون صدراعظم را نیز بر عهده داشته‌است. فهرست مقامات. Ministers of Foreign Affairs (Reichsminister des Auswärtigen), ۱۹۱۹–۱۹۴۵. Political Party: Ministers of Foreign Affairs of the GDR, 1949–1990. Political Party: Ministers of Foreign Affairs (Bundesminister des Auswärtigen), since 1951. Political Party: وزیران امور خارجه
since 1951. Political Party: وزیران امور خارجه (Reichsminister des Auswärtigen), ۱۹۱۹–۱۹۴۵. حزب سیاسی: وزیران امور خارجه آلمان شرقی، ۱۹۴۹–۱۹۹۰. حزب سیاسی: وزرای خارجه (Bundesminister des Auswärtigen) از ۱۹۵۱. حزب سیاسی:
آدام توز (زاده ۱۹۶۷) مورخ بریتانیایی است. او از تابستان ۲۰۱۰ استاد تاریخ در دانشگاه ییل است. وی در سال ۲۰۰۲ جایزه فیلیپ لورهولمه را برای تاریخ مدرن برنده شد. هم اکنون او بیش از همه به خاطر مطالعهٔ اقتصادی رایش سوم شناخته شده‌است، یکی از کتاب‌های او، دستمزد تخریب، برنده جایزه تاریخ ولفسن در ۲۰۰۶ شد.
کارلتون هاوس تریس خیابانی در در بخش سینت جیمز شهر وستمینستر در لندن است. ویژگی بارز معمارانهٔ آن یک جفت تراس از خانه‌هایی با نمای اندود گچ و سیمان سفید است. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Carlton_House_Terrace
اشتراسه دس ۱۷. یونی یا اشتراسه دس زیبزینته یونی (، خیابان هفدهم ژوئن) خیابانی در برلین پایتخت آلمان است در انتهای شرقی خیابان دروازه براندنبورگ قرار دارد. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Straße_des_17._Juni
کنفرانس پوزن نشستی با حضور رئیس اس اس هاینریش هیملر، مقامات عالی حزب ناسیونال سوسیالیست و گاولایترها در روز ۶ اکتبر ۱۹۴۳ در شهر پوزن در رایشسگاوی پوزن (پوزنان، لهستان) بود. هیملر، مشابه سخنرانی دو روز پیشتر خود، در سخنرانی پایانی روز ماهیت راه حل نهایی، تأثیرات کوتاه و بلندمدت آن بر آلمان را به وضوح تشریح کرد. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Posen_Conference
سخنرانی‌های پوزن دو سخنرانی مخفی بودند که گفته می‌شود هاینریش هیملر رهبر اس اس، آنان در تالار شهر پوزن در ۴ و ۶ اکتبر ۱۹۴۳ ایراد کرده است. این نوشته‌ها اولین اسناد شناخته شده‌ای است که اعضای دولت رایش در آن از نابودی یهودیان در اردوگاه‌های بازداشت یهودیان سخن گفته است. این‌ها نشان می‌دهد که دولت رایش می خواسته هولوکاست را انجام بدهد، برای آن برنامه‌ریزی کرده و آن را انجام داده است. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Posen_speeches
کنتسین یا راشتنبورگ (آلمانی: Rastenburg, from Lithuanian and زبان پروسی باستان Raistpilis - "a castle in the swamps"); until ۱۹۵۰ ), شهری در شمال شرقی لهستان است که در ۲۰۰۴ ۲۸۳۵۱ نفر جمعیت داشته است. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Rastenburg
گولایتر یا گائولایترها رهبران حزبیِ یک شاخهٔ منطقه‌ایِ حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان یا رئیس یک «گائو» بودند. گولایتر سومین مقام عالی‌رتبهٔ شبه‌نظامی حزب بود که فقط رایشسلایتر و پیشوا (فوهرر) بالاتر از آن قرار داشتند. در جریان جنگ جهانی دوم، رتبهٔ گولایتر تنها با انتصاب مستقیم آدولف هیتلر اعطا می‌شد.
میتلباو-دورا (همچنین دورا-میتلباو و نوردهاوزن-دورا) یک اردوگاه کار اجباری نازی بود که در نزدیکی نوردهاوزن در تورینگن آلمان قرار داشت. این اردوگاه در اواخر تابستان ۱۹۴۳ به عنوان یک اردوگاه فرعی از اردوگاه کار اجباری بوخنوالت تأسیس شد و نیروی کار برده از بسیاری از کشورهای شرقی اشغال شده توسط آلمان را تأمین می‌کرد. این نیروی کار برای گسترش تونل‌های نزدیک در کوهنشتاین و برای تولید موشک فاو-۲ و بمب پرنده فاو-۱ استفاده می‌شد. در سال ۱۹۴۵، بیشتر زندانیان بازمانده توسط اس‌اس به راهپیمایی‌های مرگ فرستاده شدند یا در
اس‌اس به راهپیمایی‌های مرگ فرستاده شدند یا در قطارهای باری فشرده شدند. در ۱۱ آوریل ۱۹۴۵، نیروهای آمریکایی زندانیان باقی‌مانده را آزاد کردند. با زندانیان در دورا-میتلباو به شیوه‌ای بی‌رحمانه و غیرانسانی رفتار می‌شد، آنها روزانه ۱۴ ساعت کار می‌کردند و از دسترسی به بهداشت اولیه، تخت‌خواب و جیره غذایی کافی محروم بودند. حدود یک سوم از تقریباً ۶۰,۰۰۰ زندانی که به دورا-میتلباو فرستاده شدند، جان خود را از دست دادند. تأسیس اردوگاه. تنها ده روز پس از حمله به Peenemünde، در ۲۸ اوت ۱۹۴۳، اولین گروه ۱۰۷ نفره از
در ۲۸ اوت ۱۹۴۳، اولین گروه ۱۰۷ نفره از زندانیان اردوگاه کار اجباری بوخنوالت همراه با نگهبانان اس‌اس خود به کوهنشتاین رسیدند. نام رسمی این اردوگاه فرعی جدید بوخنوالت "اربایتسلاگر دورا" ("Arbeitslager Dora)" بود. در ۲ سپتامبر ۱۹۴۳، ۱,۲۲۳ زندانی دیگر از بوخنوالت به آن‌جا منتقل شدند و کارگران Peenemünde در اواسط اکتبر رسیدند. در ماه‌های بعد، زندانیان بیشتری تقریباً هر روز از بوخنوالد به این منطقه آورده شدند. تا اواخر سپتامبر، تعداد کارگران به بیش از ۳,۰۰۰ نفر، تا اواخر اکتبر به ۶,۸۰۰ نفر و تا کریسمس ۱۹۴۳ به
تا اواخر اکتبر به ۶,۸۰۰ نفر و تا کریسمس ۱۹۴۳ به بیش از ۱۰,۵۰۰ نفر رسیده بود. از آنجا که در ابتدا کلبه‌ای وجود نداشت، زندانیان در داخل تونل‌ها اسکان داده شدند. هیچ امکانات بهداشتی به جز بشکه‌هایی که به عنوان توالت استفاده می‌شدند، وجود نداشت. زندانیان (که اکثر آن‌ها از اتحاد جماهیر شوروی، لهستان یا فرانسه بودند) از گرسنگی، تشنگی، سرما و کار بیش از حد جان می‌دادند. در طول ماه‌های اول، بیشتر کارها شامل ساخت‌وساز سنگین و حمل‌ونقل بود. تنها در ژانویه ۱۹۴۴، هنگامی که تولید آ۴/وی-۲ آغاز شد، اولین زندانیان به
که تولید آ۴/وی-۲ آغاز شد، اولین زندانیان به اردوگاه جدید روی زمین در سمت جنوبی کوه منتقل شدند. بسیاری از آن‌ها تا مه ۱۹۴۴ مجبور بودند در تونل‌ها بخوابند. در این ماه‌های اولیه، از اکتبر ۱۹۴۳ تا مارس ۱۹۴۴، از مجموع ۱۷,۵۰۰ کارگر برده، نزدیک به ۲,۹۰۰ نفر در دورا جان باختند. ۳,۰۰۰ نفر دیگر که بسیار بیمار یا در حال مرگ بودند به اردوگاه‌های کار اجباری لوبلین-مایدانک و برگن-بلزن فرستاده شدند. تعداد کمی از آن‌ها زنده ماندند. در پایان سال ۱۹۴۳، گروه‌های کاری دورا «بالاترین نرخ مرگ‌ومیر را در کل سیستم اردوگاه‌های کار
نرخ مرگ‌ومیر را در کل سیستم اردوگاه‌های کار اجباری» داشتند.تا اواخر سال ۱۹۴۳، تولید آغاز شده بود. در ۱۰ دسامبر، آلبرت اشپر و کارکنانش از تونل‌ها بازدید کردند و شرایط وحشتناک را مشاهده کرده و آن‌ها را پر از اجساد یافتند. برخی از کارکنان اشپر چنان شوکه شده بودند که مجبور شدند مرخصی اضافی بگیرند. یک هفته بعد، اشپیر به هنس کاملر نامه‌ای نوشت و به او به خاطر موفقیتش «در تبدیل تأسیسات زیرزمینی... از وضعیت خام دو ماه پیش به کارخانه‌ای که در اروپا بی‌همتاست و حتی با استانداردهای آمریکایی نیز برابری می‌کند. من از
با استانداردهای آمریکایی نیز برابری می‌کند. من از این فرصت استفاده می‌کنم تا قدردانی خود را برای این دستاورد منحصر به فرد ابراز کنم و از شما بخواهم که در آینده نیز به این روش شگفت‌انگیز از آقای دگنکلب حمایت کنید». ساخت‌وساز و اردوگاه‌های فرعی. در ۳۱ دسامبر ۱۹۴۳، ساخت اردوگاه روی زمین، کمتر از یک کیلومتر از ورودی تونل B به اندازه کافی تکمیل شد تا کارگران بتوانند به آنجا نقل مکان کنند. محل اقامت زیرزمینی زندانیان (Schlafstollen یا «تونل‌های خواب») در ماه مه ۱۹۴۴ برچیده شد. علاوه بر اردوگاه اصلی دورا، که به