payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بخش‌هایی از ولایت مینو و ولایت هیدا را تصرف کند. اجداد خاندان تاکدا خاندان سیوا گنجی بود و آن‌ها نسب یکسانی با خاندان آشیکاگا شوگون‌های شوگون‌سالاری موروماچی دارند. نام معروف «شینگن» نامی بودایی است که او هنگام راهب شدن در سن ۳۹ سالگی از آن استفاده کرد. کودتا در ۲۱ سالگی. تاکدا شینگن در ۳ نوامبر ۱۵۲۱ به عنوان پسر ارشد خاندان کای-تاکدا، از نوادگان مستقیم خاندان کای-گنجی به دنیا آمد. نام دوران کودکی او «کاتسوچیو» (همچنین به عنوان «تارو» شناخته می‌شود) بود. خاندان تاکدا، که شوگو-دایمیو (اربابان پرقدرت هم از
تاکدا، که شوگو-دایمیو (اربابان پرقدرت هم از نظر نظامی و هم اقتصادی در شوگون‌سالاری آشیکاگا) ولایت کای بود، در دوره سنگوکو در زمان پدر تاکدا شینگن، تاکدا نوبوتورا، به یک سنگوکودایمیو (اربابان پرقدرت هم از نظر نظامی و هم اقتصادی در دوره سنگوکو) تبدیل شد و پایه‌های خاندان تاکدا، که بعدها شکوفا شد، پایه‌گذاری شد. تاکدا شینگن هم در هنرهای رزمی و هم در رشته‌های آکادمیک آنقدر با استعداد بود که از او به عنوان یک کودک اعجوبه یاد می‌شد. راهبی که مسئول آموزش او بود تحت تأثیر قرار گرفت زیرا تاکدا شینگن نوجوان تمام
تحت تأثیر قرار گرفت زیرا تاکدا شینگن نوجوان تمام مطالب کتابی به نام "تیکین اورای" (庭訓往来) را که قوانین سامورایی را توصیف می‌کند، در چند روز حفظ کرده بود او حتی کتاب‌های استراتژی نظامی چینی مانند "هنر رزم" «سونشی» و "سه استراتژی هوانگ شیگونگ" «سانریاکو» را تدریس می‌کرد. حکایات بسیار زیاد دیگری در مورد تاکدا شینگن وجود دارد که گفته می‌شد او یک اعجوبه است. با این حال، تاکدا نوبوتورا از پسرش تاکدا شینگن باهوش متنفر بود و گفته می‌شود که قصد داشت ریاست خانواده را به پسر کوچکترش تاکدا نوبوشیگه بسپارد؛ بنابراین، در
پسر کوچکترش تاکدا نوبوشیگه بسپارد؛ بنابراین، در سن ۲۱ سالگی، تاکدا شینگن، ملازمان ارشد خود را به سمت خود برگرداند و پدرش را به تبعید فرستاد و به به شوهرخواهر خود ایماگاوا یوشیموتو در استان شیزوئوکای کنونی، سپرد. چندین نظریه دیگر در مورد اینکه چرا تاکدا شینگن پدرش را تبعید کرد وجود دارد، از جمله اینکه ملازمان او از جنگ‌های مکرر خسته شده بودند و مشکلاتی در سیاست و فرمانروایی او بر ولایت کای وجود داشت. در هر صورت، توانایی تاکدا نوبوتورا برای رهبری خاندان تاکدا به حد غیرقابل پذیرشی رسیده بود. این به اصطلاح یک
به حد غیرقابل پذیرشی رسیده بود. این به اصطلاح یک گکوکوجو (به معنای «سرنگونی یا فراتر رفتن از مافوق») است، که در دوره سنگوکو رایج بود، و چندان غیر معمول نبود که قدرت طلبان والدین یا برادر خود را بکشند و ریاست خانواده را غصب کنند. در همین حال، تاکدا شینگن موفق شد بدون کشتن پدر یا برادر کوچکترش، ریاست خانواده را به ارث ببرد. تاکدا شینگن هر سال مقدار زیادی پول برای مخارج زندگی به پدرش می‌فرستاد و تاکدا نوبوتورا از پسرش تاکدا شینگن بیشتر زنده ماند. برادر کوچکتر او، تاکدا نوبوشیگه، از تاکدا شینگن به عنوان معاون
او، تاکدا نوبوشیگه، از تاکدا شینگن به عنوان معاون ژنرال قوی‌ترین سپاه تاکدا حمایت می‌کرد و گفته می‌شود که برادران روابط خوبی داشتند. تاکدا شینگن که پس از بیرون راندن پدرش رهبری خاندان تاکدا را به دست گرفت و ناحیه سووا در ولایت شینانو (اکنون استان ناگانو) را به عنوان اولین مقصد تهاجم خود انتخاب کرد. خواهر کوچکتر تاکدا شینگن با سووا یوریشیگه ازدواج کرده بود و به همین دلیل، سووا یوریشیگه با پدرش تاکدا نوبوتورا رابطه نزدیکی داشت و این خطر وجود داشت که او با تاکدا شینگن دشمنی کرده و به کای حمله کند. در سال ۱۵۴۲
شینگن دشمنی کرده و به کای حمله کند. در سال ۱۵۴۲ (تنبون ۱۱)، ارتش تاکدا پس از سقوط قلعه اوئه‌هارا، محل سکونت خاندان سووا که بر ناحیه سووا، ناگانو حکومت می‌کرد، قلعه کووابارا را محاصره کرد. او تحت عنوان صلح، سرپرست خانواده، سووا یوریشیگه را فریب داد و او را مجبور به خودکشی کرد. پس از آن، او پسر سووا یوریشیگه، «تورائو» را به عنوان جانشین خود منصوب کرد و خاندان سووا را مطیع خود کرد. از آن زمان به بعد، ناحیه سووا پایگاه حمله به ولایت شینانو شد. با این حال، تهاجم ولایت شینانو آنطور که تاکدا شینگن امیدوار بود پیش
ولایت شینانو آنطور که تاکدا شینگن امیدوار بود پیش نرفت. این به دلیل حضور افراد با نفوذی مانند خاندان اوگاساوارا بود؛ بنابراین طرفین جنگ روانی را برای دستیابی به «پیروزی بدون جنگ» انجام دادند. تاکدا شینگن در هنگام حمله به قلعه‌ها قادر به انجام کارهای وحشتناکی بود، مانند چیدن سر سربازان دشمن در خارج از قلعه برای کاهش روحیه آنها و تبدیل زنان و کودکان دشمن به نوکر و خدمتکار. این راهبردی برای ایجاد ترس در افراد قدرتمند اطراف و کسب پیروزی بدون جنگ بود تا از قدرت ارتش خود تا حد ممکن کاسته نشود. در سال ۱۵۴۸ (تنبون
خود تا حد ممکن کاسته نشود. در سال ۱۵۴۸ (تنبون ۱۷)، ارتش تاکدا شینگن بسیاری از فرماندهان نظامی برجسته را در درگیری با ارتش خاندان موراکامی از دست داد. نبرد اوئه‌داهارا (۱۵۴۸) در نهایت اولین نبرد بازنده تاکدا شینگن بود. پس از آن درگیری با خاندان موراکامی ادامه یافت و سرانجام در سال ۱۵۵۳ پایان یافت (تنبون ۲۲). ارتش تاکدا شینگن به قلعه کاتسورائو، محل سکونت خاندان موراکامی نزدیک شد و خاندان موراکامی اراده جنگیدن را از دست داد و بدون جنگ به ولایت ایچیگو (استان نیگاتا فعلی) گریخت. قدرت تاکدا شینگن با اتحاد
نیگاتا فعلی) گریخت. قدرت تاکدا شینگن با اتحاد سه‌گانه افزایش می‌یابد. تاکدا شینگن، که دو بار توسط خاندان موراکامی در تهاجم به ولایت شینانو شکست خورده بود، به شدت از مشکلات مبارزه واقعی آگاه بود. در همین حال، در سال ۱۵۵۴ (تنبون ۲۳)، در حالی که متحد آنها، خاندان ایماگاوا، در حال حمله به ولایت میکاوا (استان آیچی شرقی کنونی) بود، خاندان هوجوی اخیر از ولایت ساگامی (استان کاناگاوا کنونی) از این فرصت برای حمله به خاندان ایماگاوا استفاده کرد. در پاسخ به این موضوع، تاکدا شینگن بلافاصله به حمایت از خاندان ایماگاوا
تاکدا شینگن بلافاصله به حمایت از خاندان ایماگاوا رفت و خاندان هوجو را به عقب راند. با این حال، نه تنها خاندان ایماگاوا و خاندان تاکدا، بلکه خاندان ایماگاوا و خاندان هوجوی اخیر نیز مدت‌ها از طریق ازدواج به هم مرتبط بودند، اگرچه رابطه آنها ضعیف تر شده بود. علاوه بر این، خاندان ایماگاوا عمدتاً به سمت غرب، خاندان هوجو به سمت شرق، و خاندان تاکدا به سمت شمال حمله می‌کردند، بنابراین مناطقی که هر یک می‌خواستند نفوذ خود را گسترش دهند، همپوشانی نداشتند. تصور می‌شد که بهتر است این سه ولایت با همدیگر همکاری کنند،
که بهتر است این سه ولایت با همدیگر همکاری کنند، بنابراین تحت اتحاد سه ولایت کوسوسون، سه ازدواج بین این سه خاندان انجام شد: با این کار تاکدا شینگن که از حمایت اربابان فئودال دو ولایت مجاور برخوردار بود، به شتاب خود برای گسترش ولایت کای ادامه داد. قدرت ارتش تاکدا. پس از اینکه او ریاست خاندان را به ارث برد، زندگی تاکدا شینگن پر از جنگ شد. او برای توسعه ولایت کای که در میان کوه‌ها احاطه شده بود و زمین کشاورزی نداشت، چاره‌ای جز پیروزی در جنگ و گسترش قلمرو خود نداشت. تاکدا شینگن معتقد بود که جلب حمایت مردم
نداشت. تاکدا شینگن معتقد بود که جلب حمایت مردم قلمروش از طریق تصرف قلمرو، پاداش دادن به ملازمانش و ثروتمند کردن ولایت کای بسیار مهم است. همچنین گفته می‌شود که تاکدا شینگن همیشه توصیه می‌کرد که شکست نخوردن از پیروزی در یک نبرد مهم‌تر است و به شدت نسبت به «برد بیش از حد» هشدار می‌داد. این نظریه به این دلیل بود که عقیده داشت اگر شما با قاطعیت پیروز شوید، مغرور می‌شوید و حریف شما محتاط می‌شود. نظریه تاکدا شینگن این بود که بهترین کاری که می‌توان انجام داد، «تساوی» یا «یک پیروزی کوچک» است. چیزی که تاکدا شینگن
یا «یک پیروزی کوچک» است. چیزی که تاکدا شینگن واقع بینانه بیش از هر چیز ارزش قائل بود جمع‌آوری اطلاعات بود. او به جنگ نمی‌رفت مگر اینکه حریف خود را به‌طور کامل بررسی کرده بود و مطمئن بود که شکست نخواهد خورد. همچنین به خوبی شناخته شده است که او نینجاهایی به نام میتسومونو داشت که فعالیت‌های جاسوسی انجام می‌دادند. گفته می‌شود که با وجود اینکه او در کای بود، هر گوشه ژاپن را می‌شناخت، بنابراین عجیب نیست که اودا نوبوناگا از تاکدا شینگن واهمه داشت. فورینکازان (به معنای لغوی «باد، جنگل، آتش و کوهستان»)، پرچم جنگی
معنای لغوی «باد، جنگل، آتش و کوهستان»)، پرچم جنگی تاکدا شینگن بود که از ۱۴ حرف کانجی حک شده بر روی پرچم می‌آید. «سرعت مانند باد است، کندی مانند یک جنگل، تهاجم مانند آتش است، و بی حرکتی مانند یک کوه است.». گفته می‌شود که پرچم نظامی فورینکازان علاوه بر هشدار در جنگ، باعث ترس بسیاری از فئودال‌های دوره سنگوکو شده است. یاماموتو کانسوکه، تاکتیک‌دانی که پشت صحنه از تاکدا شینگن حمایت می‌کرد. گفته می‌شود یاماموتو کانسوکه به عنوان یک تاکتیک دان در خدمت تاکدا شینگن بوده است و گفته می‌شود که به عنوان مغز پشت ارتش
بوده است و گفته می‌شود که به عنوان مغز پشت ارتش تاکدا خدمت می‌کرده و در مورد استراتژی‌های متعدد به تاکدا شینگن مشاوره می‌داده است. با این حال، او شخصیتی مرموز است و اطلاعات تاریخی کمی در مورد او موجود است. زمانی حتی این نظریه وجود داشت که یاماموتو کانسوکه واقعاً وجود تاریخی ندارد. در نهایت با کشف یک سند تاریخی که نام یاماموتو کانسوکه روی آن نوشته شده بود، این موضوع تکذیب شد. نبردهای کاواناکاجیما. تاکدا شینگن که به عنوان قوی‌ترین جنگ‌سالاران دوره سنگوکو شناخته می‌شد، در کنار دایمیو ولایت اچیگو، اوئه‌سوگی
می‌شد، در کنار دایمیو ولایت اچیگو، اوئه‌سوگی کنشین، که به دلیل مهارتش در نبرد به «خدای جنگ» شهرت داشت، رقیبی شایسته داشت. به آن «ببر» می‌گویند. تاکدا شینگن و اوئه‌سوگی کنشین در طی ۱۱ سال از ۱۵۵۳ تا ۱۵۶۴ (۱۵۵۳ تا ۱۵۶۴) پنج بار برای تصرف ولایت شینانو که بین قلمروهای یکدیگر قرار گرفته بود، با هم جنگیدند. با این حال، اگرچه تاکدا شینگن و اوئه‌سوگی کنشین درگیری داشتند، گفته می‌شود که درگیری‌های خشونت‌آمیز واقعی کم بوده است. آسیب عمده به طرف تاکدا شینگن در طول «نبرد اول کاواناکاجیما» رخ داد، جایی که کنشین
طول «نبرد اول کاواناکاجیما» رخ داد، جایی که کنشین اوئه‌سوگی در پاسخ به درخواست امداد از خاندان موراکامی ولایت شینانو به جبهه رفت. در «پنجمین نبردهای کاواناکاجیما»، دو طرف فقط به یکدیگر خیره شدند و حتی با هم برخورد نکردند. این به دلیل تفاوت در هدف بین این دو بود. هدف تاکدا شینگن حمله و کنترل ولایت شینانو بود، در حالی که هدف اوئه‌سوگی کنشین محافظت از ولایت ایچیگو بود. در واقع، زمانی که تاکدا شینگن سعی کرد به ایچیگو حمله کند، اوئه‌سوگی کنشین به شدت مقاومت کرد و تاکدا شینگن را شکست داد. نظریه ای وجود دارد که
و تاکدا شینگن را شکست داد. نظریه ای وجود دارد که دوستی بین این دو وجود داشته است، و نظریه دیگری مبنی براینکه اوئه‌سوگی کنشین از تاکدا شینگن متنفر بوده است، اما اعتقاد بر این است که حداقل تاکدا شینگن به درستی و انسانیت عمیق اوئه‌سوگی پی برده است. به عنوان یک حکایت معروف، در کویو گونکان (کتاب تاریخی در مورد رخدادهای نظامی در خاندان تاکدا) نوشته شده است که وقتی تاکدا شینگن درگذشت، او پیامی برای پسر و جانشین خود، تاکدا کاتسویوری گذاشت و گفت: «اگر دچار مشکل شدید، به کنشین در ایچیگو تکیه کنید.» خاندان کای-تاکدا
به کنشین در ایچیگو تکیه کنید.» خاندان کای-تاکدا در زمان رهبری و قدرت تاکدا کاتسویوری نابود شد، اما گفته می‌شود که اگر تاکدا کاتسویوری بر اساس وصیت پدرش به اوئه‌سوگی کنشین تکیه می‌کرد، ممکن بود از این سقوط جلوگیری شود. تاکدا شینگن به کار برای گسترش قلمرو خود ادامه داد. در سال ۱۵۶۷ (سال دهم ایروکو)، او به خاندان هوجو در ولایت موساشی (در اطراف توکیو و استان سایتامای کنونی) حمله کرد. حمله به سوروگا. با این حال، سال بعد، در سال ۱۵۶۸ (ایروکو ۱۱)، او به‌طور ناگهانی اتحاد خود با خاندان ایماگاوا را شکست و ولایت
اتحاد خود با خاندان ایماگاوا را شکست و ولایت سوروگا را اشغال کرد. استدلال تاکدا شینگن این بود که بهتر است این ولایت به توسط یکی از اقوام تصرف شود تا اینکه توسط توکوگاوا ایه‌یاسو از ولایت میکاوا، که در حال رشد قدرت بود، تصرف شود. این تهاجم به ولایت سوروگا آغاز دشمنی با خاندان ایماگاوا در ولایت سوروگا، خاندان توکوگاوا در ولایت میکاوا و خاندان هوجو در ولایت ساگامی بود. به این ترتیب شبکه محاصره تاکدا ساخته شد. تاکدا شینگن که در مخمصه‌ای قرار داشت، استراتژی ابداع کرد و به قلعه اوداوارا (شهر اوداوارا، استان
ابداع کرد و به قلعه اوداوارا (شهر اوداوارا، استان کاناگاوا) و قلعه‌های شاخه‌های خاندان هوجوی اخیر حمله کرد و ارتش هوجو را مجبور به عقب‌نشینی از ولایت سوروگا کرد. در نتیجه، ارتش هوجو مجبور به بازگشت به ساگامی شد و پس از عقب‌نشینی، ولایت سوروگا را دوباره اشغال کردند. پس از آن، خاندان تاکدا و خاندان هوجو در سال ۱۵۷۱ (سال دوم گنکی) صلح کردند و دوباره اتحاد تشکیل دادند. در سال ۱۵۷۱ (سال دوم گنکی)، درگیری بین اودا نوبوناگا، که به کیوتو رفته بود و آشیکاگا یوشی‌آکی، پانزدهمین ژنرال شوگون‌سالاری موروماچی، جدی شد.
پانزدهمین ژنرال شوگون‌سالاری موروماچی، جدی شد. تاکدا شینگن همچنین هدفش شکست اودا نوبوناگا بود به طرف کیوتو حرکت کرد و به ولایت توتومی (استان شیزوئوکا غربی امروزی) و ولایت میکاوا، قلمرو توکوگاوا ایه‌یاسو، متحد اودا نوبوناگا، حمله کرد. در سال ۱۵۷۲ (سال سوم گنکی)، او سرانجام ارتش توکوگاوا را در نبرد میکاتاگاهارا در ولایت توتومی شکست داد. سال بعد، ۱۵۷۳ (سال چهارم گنکی)، او قلعه نودا (شهر شینشیرو کنونی، استان آیچی)، یک مکان کلیدی در شرق ولایت میکاوا را تصرف کرد. ولایت اُواری (استان آیچی غربی امروزی)، پایگاه
ولایت اُواری (استان آیچی غربی امروزی)، پایگاه اصلی اودا نوبوناگا، نیز همین نزدیکی بود. در این زمان، دارایی‌های خاندان تاکدا به ۱٫۲ میلیون ککو رسیده بود که شامل بخش‌هایی از ولایت کای، ولایت شینانو، ولایت سوروگا، ولایت اومی، ولایت هیدا، ولایت میکاوا و ولایت کوزوکه می‌شد. با این حال، پیشروی خاندان تاکدا در همین‌جا به پایان رسید. مرگ تاکدا شینگن. پس از سقوط قلعه نودا، بیماری مزمن تاکدا شینگن بدتر شد. پس از سرفه‌های مکرر خون، سرانجام ارتش تاکدا تصمیم گرفت به کای عقب‌نشینی کند. در آوریل ۱۵۷۳، تاکدا شینگن هرگز از
عقب‌نشینی کند. در آوریل ۱۵۷۳، تاکدا شینگن هرگز از بیماری خود بهبود نیافت و در سن ۵۳ سالگی در راه بازگشت به کای درگذشت. تاکدا شینگن وصیت کرد که مرگ خود را به مدت سه سال مخفی نگه دارد، اما در عصری که جاسوسان در پشت صحنه کار می‌کردند، اطلاعات به بیرون درز کرد. اودا نوبوناگا بیش از هر کس دیگری از اینکه تهدید تاکدا شینگن از بین رفته بود، راحت شد. در اوت همان سال، اودا نوبوناگا، شوگون آشیکاگا یوشی‌آکی را اخراج کرد و شوگون‌سالاری موروماچی سقوط کرد.
قیمه بادمجان یکی از انواع خورش ها در آشپزی ایرانی است که از گوشت قرمز، بادمجان، لپه و گوجه فرنگی تهیه می‌شود، و معمولاً با برنج خورده می‌شود. بعضی اوقات هم این خورش را با مرغ درست می‌کنند.
اندی ریکتر (زاده ۲۸ اکتبر ۱۹۶۶) بازیگر آمریکایی است. فیلم‌شناسی. از فیلم‌های معروف او می‌توان به فیلم دقیقه نیویورک، خط صورتی نازک، نیمه حرفه‌ای، اگر می‌دانستم یک نابغه هستم، دختر رئیس من و روز دوست دختر (۲۰۱۷) اشاره کرد.
شهر قومول یا قامل (به اویغوری: قۇمۇل شەھىرى) یا شهر هامی (به چینی: 哈密市، به پین‌یین: Hāmì Shì) یک شهر در سطح ولایت در جمهوری خلق چین است که در منطقه خودمختار سین‌کیانگ واقع شده‌است. تقسیمات اداری. در ژانویه سال ۲۰۱۶، «ولایت قومول» به «شهر در سطح ولایت» ارتقاء یافت. در همین تاریخ، «شهر در سطح شهرستان» قومول که تابع این ولایت بود نیز منحل شده. اراضی آن، شامل منطقهٔ شهری اصلی قومول، منطقه ایویرغول تاسیس شد.
آرشیو فدرال آلمان یا بوندس‌ارشیف (BArch) () آرشیو ملی آلمان است که در ۱۹۵۲ در محل کنونی آن در کوبلنتس تأسیس شد. آرشیو ملی زیرمجموعهٔ وزیر فرهنگ ایالتی هستند و پیش از ۱۹۹۸ زیرمجموعه وزارت کشور فدرال بودند. در سال ۲۰۰۸ بیش از ۱۰۰ هزار عکس به انبار ویکی‌مدیا اهدا کردند.
کارل برانت ( زاده ۸ ژانویه ۱۹۰۴ – مرگ ۲ ژوئن ۱۹۴۸) پزشک و ژنرال اس اس بود که به عنوان پزشک شخصی آدولف هیتلر کار می‌کرد. وی بعد از جنگ جهانی دوم به جرم جنایت علیه بشریت به مرگ محکوم شد و در ۲ ژوئن ۱۹۴۸ به دار آویخته شد. در چارچوب قانون آلمان نازی در سال ۱۹۳۳ با عنوان «قانون پیشگیری از تولد فرزندان مبتلا به بیماری‌های ارثی»، برانت یکی از دانشمندان پزشکی بود که سقط جنین را به تعداد زیاد روی زنانی که از نظر ژنتیکی دچار اختلال، معلولیت ذهنی یا جسمی یا نقص نژادی تلقی می‌شدند، یا انتظار می‌رفت جنین‌های متولد نشده
می‌شدند، یا انتظار می‌رفت جنین‌های متولد نشده آنها دچار چنین «نقص‌های» ژنتیکی شوند، انجام می‌داد. این سقط جنین‌ها قانونی شده بودند، مشروط بر اینکه هیچ جنین آریایی سالمی سقط نشود. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۳۹، برانت اولین اتانازی برنامه اصلاح نژادی نازی‌ها، یعنی گرهارد کرچمار، یک نوزاد ۵ ماهه معلول آلمانی، را مجاز اعلام کرد. در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹، برانت توسط هیتلر به همراه فیلیپ بوهلر به عنوان رئیس مشترک برنامه اتانازی Aktion T4 منصوب شد. برانت در ۲۸ ژوئیه ۱۹۴۲، زمانی که توسط هیتلر به عنوان کمیسر خدمات بهداشتی و اورژانس
توسط هیتلر به عنوان کمیسر خدمات بهداشتی و اورژانس (Bevollmächtigter für das Sanitäts- und Gesundheitswesen) منصوب شد، قدرت بیشتری به دست آورد و از آن پس تنها ملزم به پیروی از دستورات پیشوا بود. او به طور منظم در اس‌اس ترفیع می‌گرفت؛ تا آوریل ۱۹۴۴، برانت یک گروهبان اس‌اس در Allgemeine SS و یک سرتیپ اس‌اس در Waffen-SS بود. در ۱۶ آوریل ۱۹۴۵، او توسط گشتاپو به دلیل انتقال خانواده‌اش از برلین به منظور تسلیم شدن به نیروهای آمریکایی دستگیر شد. برانت توسط یک دادگاه نظامی به اعدام محکوم و سپس به کیل فرستاده شد. او
نظامی به اعدام محکوم و سپس به کیل فرستاده شد. او در ۲ مه به دستور کارل دونیتز از بازداشت آزاد شد. او در ۲۳ مه توسط بریتانیایی‌ها بازداشت شد. اخلاق پزشکی برانت، به ویژه در مورد اتانازی، تحت تأثیر آلفرد هوخ بود که در دوره‌های او شرکت می‌کرد. برانت مانند بسیاری دیگر از پزشکان آلمانی آن دوره، به این باور رسید که سلامت جامعه به عنوان یک کل باید بر سلامت اعضای آن اولویت داشته باشد. از آنجا که جامعه به عنوان یک ارگانیسم در نظر گرفته می‌شد که باید درمان شود، ضعیف‌ترین، ناتوان‌ترین و غیرقابل درمان‌ترین اعضای آن
ناتوان‌ترین و غیرقابل درمان‌ترین اعضای آن تنها بخش‌هایی بودند که باید حذف می‌شدند. بنابراین، چنین موجودات نگون‌بختی باید "مرگ رحمت" (Gnadentod) را دریافت کنند. علاوه بر این ملاحظات، توضیح برانت در دادگاه خود برای اعمال مجرمانه‌اش - به ویژه دستور آزمایش بر روی انسان‌ها - این بود که "... هر قانون اخلاقی شخصی باید جای خود را به شخصیت کلی جنگ بدهد". مورخ هورست فریهوفر ادعا می‌کند که در صورت عدم تأیید ضمنی برانت، بسیار بعید است که آزمایش‌های پزشکی عجیب و غریب و ظالمانه‌ای که پزشکان نازی به خاطر آنها بدنام
و ظالمانه‌ای که پزشکان نازی به خاطر آنها بدنام هستند، انجام شده باشد. برانت و هیتلر در طول برنامه‌ریزی اولیه برنامه اتانازی، تکنیک‌های متعدد کشتار را مورد بحث قرار دادند، که در طی آن هیتلر از برانت پرسید: «انسانی‌ترین راه کدام است؟» برانت استفاده از گاز مونوکسید کربن را پیشنهاد داد که هیتلر با آن موافقت کرد. هیتلر به برانت دستور داد تا با پزشکان دیگر تماس بگیرد و هماهنگی کشتارهای جمعی را آغاز کند.
هانس باور (۱۸۹۷-۱۹۹۳) خلبان آدولف هیتلر، پیشوای رایش آلمان طی کارزارهای سیاسی او در دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ بود. او در انتهای جنگ جهانی دوم به اسارت اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی درآمد و تا ۱۹۵۷ در زندان بود. باور در 17 فوریه 1993 در آلمان درگذشت. کتاب. باور که در آلمان غربی باقی مانده بود، در سال 1957 زندگی نامه خود را نوشت: Ich flog die Mächtigen der Erde (به معنای واقعی کلمه 'من با قدرتمند زمین پرواز کردم'). بعدها، نسخه طولانی‌تر آن با عنوان Mit Mächtigen zwischen Himmel und Erde (میان بهشت ​​و زمین با
zwischen Himmel und Erde (میان بهشت ​​و زمین با توانا) منتشر شد. ترجمه فرانسوی با عنوان J'étais pilote de Hitler: Le sort du monde était entre mes mains (من خلبان هیتلر بودم: سرنوشت جهان در دستان من بود) نام دارد. این کتاب به زبان انگلیسی با عنوان خلبان هیتلر بودم منتشر شد. این کتاب مجموعه ای از گزارش های شاهدان عینی باور از فعالیت ها و گفتگوهای روزانه هیتلر است. باور، به عنوان خلبان خصوصی و دوست شخصی هیتلر، بیشتر روزها از سال 1933 تا 1945 در حضور هیتلر بود. این کتاب همچنین شامل گزارشی از وقایع مربوط به
این کتاب همچنین شامل گزارشی از وقایع مربوط به دستگیری ارنست روم توسط هیتلر در 30 ژوئن 1934 در باد ویسی است که باور در آن شرکت داشت. این کتاب در مورد بیزاری باور از گورینگ (که باور او را یک «پرخور سر کلفت» توصیف می کند) می گوید. باور یکی از معدود افرادی بود که به هیتلر نزدیک بود و یکی از آخرین افرادی بود که او را زنده در Führerbunker دید. زندگی شخصی. هانس باور در سال 1923 با الفرید باور ازدواج کرد. تنها دختر آنها، اینگبورگ، سال بعد به دنیا آمد. پس از مرگ الفرید باور بر اثر سرطان در سال 1935، باور دوباره
الفرید باور بر اثر سرطان در سال 1935، باور دوباره ازدواج کرد و هیتلر بهترین مرد او بود. همسر دوم او، ماریا، که از او صاحب دو دختر شد، در حالی که او در اسارت در اتحاد جماهیر شوروی بود، درگذشت. همسر سوم او، کرسنتیا، از او جان سالم به در برد.
هرمان گیسلر (آوریل ۱۸۹۸، زیگن - ژانویه ۱۹۸۷، دوسلدورف) معمار آلمانی دوره ناسیونال سوسیالیسم و یکی از دو معمار محبوب آدولف هیتلر بود. (دیگری آلبرت اشپر بود) گیسلر پس از جنگ توسط آمریکایی‌ها دستگیر شد و در ۱۹۴۸ به ۲۵ سال زندان محکوم شد ولی در ۱۹۵۲ آزاد شد. منابع. ^ Http://www.flickr.com/photos/horizonte_weimar/4763792488
میرزا محمدعلی خان شیرازی وزیر امور خارجهٔ ایران در اوایل پادشاهی ناصرالدین شاه قاجار است. او پسر «محمداسماعیل استاد» و برادرزادهٔ میرزا ابوالحسن خان شیرازی وزیر خارجهٔ ایران در زمان فتحعلی شاه و محمد شاه بود و در زمان وزارت عمویش در این وزارتخانه مشغول به کار بود. در اواخر پادشاهی محمد شاه به‌عنوان سفیر به پاریس فرستاده شد. به جهت مبادلهٔ تصدیق‌نامه‌های قرارداد ارزنةالروم به استامبول رفت و در آن جا عثمانی‌ها، روس‌ها و انگلیسی‌ها «ایضاحات چهارگانه» را به او تحمیل کردند که حقوق ایران را خدشه‌دار می‌نمود. در
تحمیل کردند که حقوق ایران را خدشه‌دار می‌نمود. در زمان پادشاهی ناصرالدین شاه و پس از مرگ میرزا مسعود خان انصاری، امیرکبیر شخصاً زمام امور خارجه را در دست گرفت و میرزا محمدعلی خان نایب وزارت خارجه شد تا این که به موجب فرمان ۱۹ رمضان ۱۲۶۷ ه‍.ق (برابر ۲۷ تیر ۱۲۳۰ ه‍.خ) از سوی ناصرالدین شاه به وزارت امور خارجه برگزیده شد. چند ماه بعد امیرکبیر برکنار شد و نتوانست گشایش دارالفنون را ببیند. میرزا محمدعلی خان شیرازی نخستین رئیس دارالفنون شد ولی اندکی بعد در دوشنبه ۱۸ ربیع‌الثانی ۱۲۶۸ ه‍.ق (۲۰ بهمن ۱۲۳۰ ه‍.خ) در
۱۸ ربیع‌الثانی ۱۲۶۸ ه‍.ق (۲۰ بهمن ۱۲۳۰ ه‍.خ) در گذشت.
هفتاد و یکمین مراسم گلدن گلوب برای پاسداشت برترین فیلم‌های سینمایی و مجموعه‌های تلویزیونی در سال ۲۰۱۳، در هتل بورلی هیلتون در بورلی هیلز، کالیفرنیا در تاریخ ۱۲ ژانویه ۲۰۱۳ (۲۲ دی ۱۳۹۱) برگزار و از شبکه ان‌بی‌سی به صورت زنده پخش شد. جایزه سسیل بی دمیل به پاس یک عمر فعالیت هنری به وودی آلن تقدیم شد. تینا فی و امی پولر به مانند سال قبل، مجریان مراسم هستند. نامزدهای جوایز، طی برنامه‌ای در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۳ توسط عزیز انصاری، زویی سالدانا و اولیویا وایلد معرفی شدند. تهیه‌کنندگی این برنامه بر عهده دیک کلارک پروداکشنز
این برنامه بر عهده دیک کلارک پروداکشنز و انجمن خبرنگاران خارجی هالیوود است. نامزدها و برندگان. نامزدهایِ هفتاد و یکمین دورهٔ مراسم به شرح زیر است. فیلم. فیلم‌هایی با چندین نامزدی. ۱۶ فیلم زیر برای چندین بخش نامزد شده‌بودند:
میرزا محمودخان قراگوزلو (زادهٔ ۱۲۰۷ – درگذشته ۱۲۶۶ خورشیدی) ملقب به ناصرالملک (در ۱۲۷۵ ه‍.ق) و فرمانفرما (در ۱۳۰۳ ه‍.ق) از رجال سیاسی ایران در دورهٔ قاجار بود. زندگی. میرزا محمودخان پسر فضل‌الله خان از بزرگان طایفهٔ سرابندی قراگوزلوی همدان و پدربزرگ ابوالقاسم ناصرالملک (دومین نایب‌السلطنهٔ احمد شاه قاجار) است. در زمان امیرکبیر به نیاب آجودان‌باشی برگزیده شد. در ۱۲۷۰ ه‍.ق مصلحت‌گذار (کاردار) ایران در سن‌پترزبورگ شد. پس از چند سال به دربار احضار شد و در ۱۲۷۵ قمری به مقام فرماندهی کل سواره‌نظام منصوب گردید. در
به مقام فرماندهی کل سواره‌نظام منصوب گردید. در ۱۲۷۶ ه‍.ق وزیر تجارت و صنایع گردید و به عضویت دارالشورای کبری دولتی درآمد. در همین سال نشان تمثال همایون را دریافت کرد. کمی بعد به منصب مشیری خاص حضور همایون نائل شد. در ۱۲۷۸ ه‍.ق موظف به اتمام ساخت راه گیلان شد. در ۱۲۷۹ ه‍.ق وزیرمختار ایران در بریتانیا شد و تا ۱۲۸۱ ه‍.ق در آن جا ماند. سپس به‌عنوان سفیر فوق‌العاده به پاریس رفت. در ۱۲۸۸ ه‍.ق باز به عضویت دارالشورای کبری درآمد. در ۱۲۸۹ ه‍.ق معاون صدراعظم (میرزا حسین‌خان سپهسالار) شد و با رتبهٔ امیرتومانی رئیس
حسین‌خان سپهسالار) شد و با رتبهٔ امیرتومانی رئیس شورای عسکریه (شورای جنگ) گردید. در ۱۲۹۲ ه‍.ق حاکم گیلان و در ۱۲۹۹ ه‍.ق حاکم کرمانشاهان و کردستان شد. پس از فوت میرزا سعید خان انصاری به وزارت امور خارجه رسید. در ۱۳۰۳ ه‍.ق حاکم خراسان شد و در ۱۳۰۴ ه‍.ق به تهران بازگشت. ناصرالملک در ۸ ربیع‌الثانی ۱۳۰۵ ه‍.ق (۳ دی ۱۲۶۶ ه‍.خ) در گذشت. ناصرالملک آثار بسیاری بر جای گذاشته از جمله در معماری و طراحی و راه‌سازی، حجاری، نجاری، چینی‌سازی، مجسمه‌سازی، سنگ‌بری و صنایع دستی، پرورش کرم ابریشم و کشاورزی، ایجاد چمنزار و
دستی، پرورش کرم ابریشم و کشاورزی، ایجاد چمنزار و باغچه به سبک اروپا، کشف و به‌کارگیری معادن زغال‌سنگ. وی همچنین نخستین کارخانهٔ نساجی ایران را به مبلغ نود هزار تومان خرید که ولی پس از مدتی از کار افتاد. در زمان وزیرمختاری وی در انگلستان، پنج تن برای تحصیل به انگلستان فرستاده شدند که بنا به نظر ناصرالملک، به تحصیل در رشتهٔ علوم دریایی پرداختند. اعتمادالسلطنه به خدمت ناصرالملک در ادارهٔ بنایی دیوان اعلی و ادارهٔ اوراق دولتی، بدون ذکر سال، اشاره کرده‌است.
آدولف یوزف فردینانت گالانت (۱۹ مارس ۱۹۱۲–۹ فوریه ۱۹۹۶) نظامی بلندپایه و خلبان تک‌خال آلمانی در دوره رایش سوم بود که در طول جنگ جهانی دوم در "لوفت‌وافه" خدمت کرد. او در بیش از ۷۰۰ پرواز رزمی خود ۱۰۴ پیروزی هوایی تأیید شده کسب کرد. به جهت این موفقیت‌ها یکی از تنها ۲۷ تنی بود که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ‌های بلوط، شمشیرها و الماس‌ها را دریافت کردند. سال‌های اولیه. آدولف گالانت روز ۱۹ مارس سال ۱۹۱۹ در وسترهولت در وستفالی زاده شد. از یک خاندان با اصالتاً فرانسوی بود که اواسط سده هجدهم به آلمان مهاجرت
فرانسوی بود که اواسط سده هجدهم به آلمان مهاجرت کرده بودند. با علاوه به هوانوردی، به شکل ماهرانه‌ای پرواز با گلایدر را فراگرفت و خود به مربی بدل گشت. در دوره آموزش خلبانی تجاری در لوفت‌هانزا در برونشویک شرکت کرد و جز تنها ۲۰ نفری بود که پذیرفته شد. گالانت سال ۱۹۳۲ وارد دانشکده هوانوردی غیرنظامی شد و دوره‌های آموزشی را در آلمان و ایتالیا گذراند. مدتی برای لوفت‌هانزا کار کرد. ماه دسامبر سال ۱۹۳۳ داوطلب خدمت نظامی شد. دوره آموزشی پایه را در هنگ ۱۰ پیاده‌نظام نیروی زمینی در درسدن گذراند. پس از این دوره در ماه
زمینی در درسدن گذراند. پس از این دوره در ماه اکتبر سال ۱۹۳۴، مجدداً آموزش پرواز دید. ماه مارس سال ۱۹۳۵ با درجه ستوان دومی به جناح ۲ جنگنده "لوفت‌وافه" پیوست. با هواگردهای دوباله هاینکل هائی ۵۱ و آرادو آر ۶۸ پرواز می‌کرد. ماه اکتبر سال ۱۹۳۵ در خلال یک پرواز نمایشی با هواگرد فوکه-وولف اف‌وه ۴۴ دچار سانحه و جراحت صورت و جمجمه شد. جنگ داخلی اسپانیا. ماه آوریل سال ۱۹۳۷ با درجه ستوان یکمی داوطلب خدمت در لژیون کوندور در جنگ داخلی اسپانیا شد و در قالب گروه ۳ جناح ۸۸ جنگنده با هواگرد هائی ۵۱ به نبرد پرداخت. در این