payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و گروهی دیگر همچنان بر رعایت اصول و قواعد دورهٔ کلاسیک اصرار داشتند و بدین ترتیب به دو گروه «محافظه‌کاران سنتی» و «رادیکال‌های ترقی‌خواه» تقسیم شدند. در اوایل دهه ۱۸۴۰، کلارا و شوهرش روبرت شومان، به کارهای فرانتس لیست و دوستان آهنگساز جوانِ وی علاقه‌مند بودند که در نهایت به‌عنوان «مکتب جدید آلمانی» شناخته شد، اما در نیمهٔ دوم این دهه، هر دو آشکارا با افکار جدیدِ لیست، به‌دلیل دیدگاه و عقاید محافظه‌کارانه‌ای که در موسیقی داشتند، مخالفت کردند. در این میان، کلارا بیشتر از روبرت مخالفت می‌کرد، زیرا او مدتی پس
بیشتر از روبرت مخالفت می‌کرد، زیرا او مدتی پس از ازدواج با شومان، محافظه‌کارتر نیز شده بود. در اواسط دهه ۱۸۵۰، و پس از مرگ شومان، کلارا با کمک برامسِ جوان که به او پیوسته بود و همراهیِ یوزف یواخیم، برای ترویج آرمان‌های خود و آنچه حمله به عقاید همسرش می‌دید، محافظت کرد. سپس وی گروهی از نوازندگان همفکر با خود را تشکیل داد، تا از اهدافِ روبرت شومان در حفظِ میراث گذشته و احترام به موسیقی که قلهٔ آن بتهوون بود، دفاع کنند. در طرف مخالفِ «جنگ رمانتیک‌ها»، گروهی از ترقی‌خواهان رادیکالِ موسیقی (بیشتر آنها از شهر
از ترقی‌خواهان رادیکالِ موسیقی (بیشتر آنها از شهر وایمار) به رهبری لیست و ریشارد واگنر، مایل بودند که دیگر در زیر سایهٔ سبک موسیقی بتهوون زندگی نکنند، بلکه از فرم‌ها و اندیشه‌های قدیمی موسیقی عبور کرده و به‌جای آن، موسیقی برای آینده بسازند و به‌وسیلهٔ «مکتب وایمار»، موسیقی برنامه‌ای را ترویج می‌کردند. این در حالی بود که کلارا، روبرت شومان و برامس متعلق به «مکتب لایپزیک/برلین»، موضع‌گیری سخت‌گیرانه‌ای در مقابل آنها داشتند و فقط از موسیقی مطلق، به‌شدت دفاع می‌کردند، اصطلاحی که مورد تمسخر ریشارد واگنر قرار
می‌کردند، اصطلاحی که مورد تمسخر ریشارد واگنر قرار گرفت. یکی دیگر از مشکلات کلارا با لیست، ناشی از اختلاف فلسفی در عملکرد و اجراهای وی بود. کلارا معتقد بود که این هنرمند هنگام اجرا از طریق حرکات فیزیکی و احساسی، موسیقی را برای مخاطب تفسیر می‌کند. لیست با حرکاتی مانند بازکردن دست‌ها، تکان دادن سر به پایین و جمع‌کردن لب‌ها مخاطب را تحت تأثیر قرار می‌داد. این حرکات که «تبِ لیست» نام گرفته بود، الهام‌بخش موسیقی‌دانان در سراسر اروپا شد که بیش از یک قرن بعد، با زنان طرفدار بیتلز مقایسه شده‌است. در مقابل، کلارا بر
طرفدار بیتلز مقایسه شده‌است. در مقابل، کلارا بر این باور بود که شخصیتِ نوازنده و موسیقی‌دان هنگام اجرا باید پنهان شود تا دیدگاه آهنگساز برای شنوندگان کاملاً مشهود باشد. طرفداران این دو دیدگاه با گردهمایی در کنسرت‌ها، نوشتن در مطبوعات و سایر رشته‌های موسیقی، مبارزات خود را رهبری کرده و به تحقیر و شرمساری یکدیگر می‌پرداختند. برامس در ۴ مه ۱۸۶۱، یک مانیفست در حمایت از طرفداران «موسیقی جدی» منتشر کرد، که با امضای کلارا شومان، یوزف یواخیم، آلبرت دیتریش، ولدمار بارجیل و بیست نفر دیگر همراه بود. در این مانیفست،
بارجیل و بیست نفر دیگر همراه بود. در این مانیفست، ترویج‌کنندگان «موسیقی آینده»، به‌عنوان «برخلاف درونی‌ترین روح موسیقی و به‌شدت تاسف‌بار، مورد محکومیت قرار می‌گیرند». آن سوی دیگر، «"باشگاه وایمار نو"» که در مرکزیت آن لیست حضور داشت، جشن سالگرد «"مجله موسیقی جدید"» را در شهر زادگاه روبرت شومان (تسویکاو) و به یاد وی برگزار کرد و به‌صورت آشکار از دعوتِ اعضای جناح مخالف از جمله کلارا (بیوهٔ شومان)، چشم‌پوشی کردند. در مقابل، کلارا اجرای هرگونه اثر از فرانتس لیست را متوقف کرد و هنگام انتشار کامل آثار شوهرش،
لیست را متوقف کرد و هنگام انتشار کامل آثار شوهرش، تحسین شومان از یک اثرِ لیست به‌نام «فانتزی در دو ماژور» را پنهان و منتشر نکرد. همچنین کلارا وقتی شنید که قرار است فرانتس لیست و ریشارد واگنر در جشنواره‌ای به‌مناسبت صدمین سال تولد بتهوون در وین حضور داشته باشند، از شرکت در این جشن خودداری کرد. کلارا در توصیف آثار در سبک مکتبِ مخالف، به‌ویژه ریشارد واگنر، انتقادات تند و تیزی را مطرح کرد. وی در مورد آثار واگنر مانند اپرای تنهوزر نوشت که «او قساوت و بی‌رحمی خود را در این اثر پوشانده‌است»، اپرای لوهنگرین را
خود را در این اثر پوشانده‌است»، اپرای لوهنگرین را «وحشتناک» و اپرای تریستان و ایزولده را «نفرت‌انگیزترین چیزی است که من در طول زندگی‌ام دیده‌ام یا شنیده‌ام»، وصف کرده‌است. وی همچنین گلایه می‌کند که واگنر از شوهرش، برامس و مندلسون به شکلی «تحقیرآمیز» نام برده و سخن گفته‌است. واگنر نیز در مقاله‌ای، محافظه کارانِ موسیقی را مورد بازیچه قرار داده و از آنان به عنوان «جامعه اعتدال‌گرایان موسیقی» و «در انتظار مسیح» یاد کرده‌است. واگنر همچنین در نامه‌ای به برامس که چندان هم احترام‌آمیز نبود، در دفاع از آهنگسازان
چندان هم احترام‌آمیز نبود، در دفاع از آهنگسازان موسیقی جدید، سمفونی شماره ۷، اثر آنتون بروکنر را «قطعه‌ای سهمگین» توصیف کرد. در آن زمان سمفونی‌های بروکنر به‌دلیل هارمونی پیشرفته، ارکستراسیون گسترده با مدت زمان طولانی، به‌عنوان نمونه‌ای از «مکتب موسیقی آلمانی» که این آهنگساز آن را نمایندگی می‌کرد، دیده می‌شد. کلارا نیز پیشتر تحت تأثیر «سمفونی شماره ۱ در فا مینور» اثر ریشارد اشتراوس (یکی دیگر از آهنگسازان موسیقی جدید) قرار گرفته و آن را ستوده بود، ولی این اظهارنظر قبل از گرایش اشتراوس به «موسیقی برنامه‌ای»
قبل از گرایش اشتراوس به «موسیقی برنامه‌ای» بود که بعداً به‌همین خاطر معروف شد. گرچه برامس به‌طور پنهانی از موسیقی واگنر بسیار با احترام یاد کرد و کارهای لیست را نیز به‌طور علنی ستود، همچنین چندین نفر از طرفداران و امضاکنندگان مانیفست، از جمله یواخیم، کوتاه آمدند و به «طرف دیگر» پیوستند و سرانجام جنجال‌ها فروکش کرد، اما کلارا شومان همچنان در مخالفت با «مکتب موسیقی آلمانی» در طول زندگی خود، ثابت قدم ماند. میراث. تأثیر در طول زندگی. کلارا اگرچه تا سالها پس از مرگش به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان آهنگساز شناخته
از مرگش به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان آهنگساز شناخته نمی‌شد، اما به‌عنوان یک پیانیست، تأثیر ماندگاری از خود بر جای گذاشت. وی از سن سیزده سالگی که توسط پدرش برای اصول گوش‌دادن و حفظ‌کردنِ موسیقی، آموزش دیده بود، اجراهای عمومی خود را از حفظ و بدون استفاده از صفحهٔ نت برگزار می‌کرد، واقعیتی که توسط منتقدان، یک امر استثنایی تلقی شد. او یکی از اولین پیانیست‌هایی بود که از حافظهٔ خود برای اجرا کمک می‌گرفت و آن را به استانداردی برای برگزاری کنسرت‌ها تبدیل کرد. او همچنین در انتخاب نوع برنامه‌ها برای تغییر و تنوع،
همچنین در انتخاب نوع برنامه‌ها برای تغییر و تنوع، همان‌طور که از پیانیست‌های کنسرت انتظار می‌رود، نقش مهمی داشت. وی در اوایل کار خود و قبل از اینکه ازدواج کند، در کنسرت‌هایش قطعاتی که برای تمرین و تکنیک نوازندگی طراحی شده بود، اجرا می‌کرد، یا اپراهای محبوب و مردمی را با تغییر و تنظیم جدید توسط خودش یا تنظیم‌های نوازندگان چیره‌دست دیگری که وجود داشت، با پیانو می‌نواخت. در آن زمان رسم بر این بود که نوازندگان سولیست، آثار ارکسترال یا اپراهای معروف را بر اساس سلیقهٔ شخصی تنظیم می‌کردند و در کنسرت‌ها به اجرا
سلیقهٔ شخصی تنظیم می‌کردند و در کنسرت‌ها به اجرا می‌گذاشتند. کلارا در کنسرت‌های خود، حداقل یکی از آثارش را نیز (مانند «واریاسیون روی یک تم از بلینی، اپوس ۸»، یا «اسکرتسو، اپوس ۱۰»)، در برنامه می‌گنجاند. با این حال همان‌طور که او در راه پیشرفت، به یک هنرمند مستقل‌تر تبدیل می‌شد، در رپرتوارهایش نیز آثار آهنگسازان برجسته‌تر را قرار می‌داد. کلارا در سبک تدریس خود برای آموزش پیانو، بر بیان و لحن آوازی همراه با رعایت تکنیک و اهداف آهنگساز، تأکید می‌ورزید، و این امر بر شاگردان پیانیست او تأثیر زیادی داشت. ماتیلد
بر شاگردان پیانیست او تأثیر زیادی داشت. ماتیلد ورن، یکی از این دانش‌آموزان، این نوع تدریس را با خود به انگلستان برد و در آنجا شیوهٔ کلارا را آموزش می‌داد. کارل فریدبرگ، یکی دیگر از شاگردان وی، این نوع از آموزش را به مدرسه جولیارد در آمریکا منتقل کرد، جایی که دانش آموزان وی مانند مالکوم فرگر و بروس هانگفورد حضور داشتند. وی همچنین در طول زندگی‌اش به صورت خستگی‌ناپذیری آثار شوهرش را ترویج می‌داد و در شناخت، درک و افزودن آثار روبرت شومان به رپرتوار کنسرت، نقش بسزایی داشت. یادبود. از اول ژانویه ۱۹۸۹، به یاد
بسزایی داشت. یادبود. از اول ژانویه ۱۹۸۹، به یاد کلارا، اسکناسی ۱۰۰ مارکی رونمایی و تا دوم ژانویه ۲۰۰۲ (زمانی که یورو به تصویب رسید)، چاپ شد. این اسکناس به‌همراه تصویری از کلارا با چاپ سنگی اثر آندریاس استاب بر روی آن است. پشت اسکناس نیز شامل دو تصویر است، یک تصویر از پیانویی است که کلارا با آن می‌نواخته و و دیگری، نمای بیرونی از «کنسرواتوار دکتر هوخ» را نشان می‌دهد که کلارا در آنجا تدریس می‌کرد، علاوه بر آن ساختمان جدیدِ کنسرواتوار نیز به‌نام کلارا شومان نامگذاری شده‌است. فیلم. کلارا شومان بارها در پردهٔ
شده‌است. فیلم. کلارا شومان بارها در پردهٔ نمایش به تصویر کشیده شده‌است. قدیمی‌ترین فیلم، "رویاپردازی" نام دارد که برای اولین بار در سوم مه سال ۱۹۴۴، در شهر تسویکا به نمایش عمومی درآمد. فیلم بعدی (۱۹۴۷)، "آهنگ عشق" نام دارد که احتمالاً شناخته‌شده‌ترین فیلم است. در این فیلم کاترین هپبورن (در نقش کلارا شومان)، پل هنرید (در نقش روبرت شومان) و رابرت واکر (در نقش یوهانس برامس)، بازی کرده‌اند. در سال ۱۹۵۴، لرتا یانگ، او را در «نمایش لرتا یانگ»، فصل اول، قسمت ۲۶، با عنوان "داستان کلارا شومان" (اولین بار در ۲۱ مارس
عنوان "داستان کلارا شومان" (اولین بار در ۲۱ مارس ۱۹۵۴ پخش شد) به تصویر کشید که در آن به موضوع پشتیبانی کلارا از همسرش در حرفهٔ آهنگسازی می‌پردازد، در این نمایش جورج نادر، شلی فابارس و کارلتون یانگ، ایفای نقش کرده‌اند. دو فیلم اخیر دیگر که در آلمان ساخته شده‌است عبارتند از: سمفونی بهار (۱۹۸۳) با بازی ناستاسیا کینسکی و کارگردانی پیتر شامونی، و فیلم "کلارای معشوق" (۲۰۰۸) به کارگردانی هلما زاندرز-برامس که نقش کلارا توسط مارتینا گدک به تصویر کشیده شده‌است. تکریم. گوگل در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۲، ۱۹۳ سالگی تولد او را با
گوگل در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۲، ۱۹۳ سالگی تولد او را با یک گوگل دودل جشن گرفت. منابع. انگلیسی. کتاب‌ها دانشنامه‌ها مطبوعات منابع آنلاین
خاندان مظفری یکی از خاندان‌های کهن و صاحب‌نام زنجان بوده که اصالت پدری انها سی سختی بوده است و اصالت مادریشان از منطقه ای به اسم آبپرده شیراز است. واز خاندان مظفری آپرده‌ای ۲۰ نفر باقی مانده است. نسب. خاندان مظفری نسب خود را به صدرالدین احمد خالد زنجانی، وزیر معروف دوره ایلخانی و از طریق او به خالد بن ولید می‌رساندند. امیرابراهیم‌خان مظفرالدوله، جد اعلای خاندان مظفری و از سرداران سپاه ایران در جنگ هرات بود. او در اواخر عمر به حکومت سیستان منصوب شد و قلعه ناصری را بنیان‌گذاشت که اکنون به شهر زابل تبدیل شده
را بنیان‌گذاشت که اکنون به شهر زابل تبدیل شده است. دوره حکومت او با سال‌های ضعف و افول ملوک نیمروز و سایر خانواده‌های سابقا قدرتمند سیستان مقارن بود. درباره این دوره نوشته‌اند: «در سال ۱۲۸۳ مظفرالدوله حاکم سیستان شد و به بزرگان و امرای قدیمی دستور داد تا جمیع اسناد و نوشته‌های مختلف را برای داوری به نزد او بیاورند، ریش‌سفیدان، کدخدایان، میران، پاداران، اربابان، کلانتران و سران هر طایفه در ارائه و تسلیم این اسناد پیشدستی کردند و زمانی نگذشت که دسته‌ها و بسته‌ها و طومارها از این اسناد به دست مظفرالدوله
بسته‌ها و طومارها از این اسناد به دست مظفرالدوله افتاد، اما این حاکم دستور داد تا همگی را پاره کنند و به دست باد سپارند.» مظفرالدوله داماد عبدالله میرزا و پدرزن میرزا ابوطالب زنجانی بود. از او سه پسر به نام‌های آقاخان (مظفرالدوله)، پاشاخان (مظفرالسلطنه) و رضاقلی‌خان (فخیم‌الدوله) باقی ماند. عاصم‌السلطنه، یکی از پسران آقاخان مظفرالدوله، مدتی به فرمانداری زنجان رسید. پاشاخان یکی از دختران امیراصلان خان مجدالدوله دایی ناصرالدین‌شاه را به همسری گرفت و رضاقلی‌خان از ازدواج با جمیله خانم دختر ذوالفقار خان
از ازدواج با جمیله خانم دختر ذوالفقار خان اسعدالدوله صاحب دختری به نام قمرتاج‌خانم حجاب‌السلطنه شد که با اسعدالدوله ذوالفقاری ازدواج کرد. پس از مشروطه. خاندان مظفری پس از مشروطه به مرور املاک و ثروت خود را از دست داد و ذوالفقاری‌ها جایگزین آنان شدند.
مارک شپرد بازیگر و موزیسین انگلیسی است که در لندن و از خانواده‌ای آلمانی-ایرلندی زاده شد. از جمله کارهای معروف او نقش کراولی در سریال سوپرنچرال است. او فرزند بازیگر انگلیسی، دبلیو مورگان شپرد است. زندگی شخصی. شپرد پسر بازیگر بریتانیایی، ویلیام مورگان شپرد است. او در ۶ مارس ۲۰۰۴ با "جسیکا" ازدواج کرد. در سال ۲۰۱۴، جسیکا اعلام کرد که قرار است از هم جدا شوند. آن‌ها دو پسر به نام‌های "مکس" و "ویلیام" دارند. در اوایل سال ۲۰۱۴، شپرد در مراسمی برای سوپرنچرال با "سارا لوییس فاج" ملاقات کرد و رابطه‌ای را با او آغاز
لوییس فاج" ملاقات کرد و رابطه‌ای را با او آغاز کرد. آن‌ها در ۲۰ اوت ۲۰۱۵ باهم نامزد شدند و در ۹ نوامبر ۲۰۱۵ در مراسمی خصوصی در دنور، کلرادو ازدواج کردند. در ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۵ این زوج اعلام کردند که منتظر اولین فرزندشان هستند. نوزاد دختر با نام "ایزابل رز" در ۱ مارس ۲۰۱۶ زاده شد. فیلم‌شناسی. فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
علی ماجدی (۱۳۲۵ اردکان، یزد) اقتصاددان و دیپلمات ایرانی و سفیر ایران در آلمان از ۱۶ تیر ۱۳۹۳ تا آذر ۹۷ بود. وی پیش از این، معاون بازرگانی و امور بین‌الملل وزارت نفت بود. ماجدی دارای مدرک کارشناسی ارشد اقتصاد از دانشگاه شهید بهشتی است. ماجدی پیشتر سفیر ایران در ژاپن و برزیل و مدتی کاردار در امارات متحده عربی بوده‌است. او همچنین عضو دفتر ریاست جمهوری، مشاور اقتصادی نخست‌وزیر میرحسین موسوی و معاون کل وزارت امور اقتصادی و دارایی نیز بوده‌است. ماجدی در مقطعی که معاون اقتصادی وزارت خارجه بوده‌است (۱۳۸۴–۱۳۸۳)، از
اقتصادی وزارت خارجه بوده‌است (۱۳۸۴–۱۳۸۳)، از طرف وزیر صنایع و معادن اسحاق جهانگیری عضو کارگروه مذاکره‌کنندگاه هسته‌ای ایران در زمینه اقتصادی بوده‌است. سوابق اجرایی. سوابق اجرایی و مدیریتی ماجدی از سال ۱۳۶۰ به صورت زیر است:
هیرو اُنُدا (۱۹ مارس ۱۹۲۲ – ۱۶ ژانویه ۲۰۱۴) ستوان دوم ژاپنی بود که در واحد اطلاعات ارتش امپراتوری ژاپن کار می‌کرد. او برای مأموریت جاسوسی از نیروهای آمریکایی در سال ۱۹۴۴ و در جنگ جهانی دوم به فیلیپین فرستاده شد. و حدود ۲۹ سال پس از پایان جنگ با پنهان شدن در جنگل کار خود را ادامه داد. در مارس سال ۱۹۷۴ پس از ملاقات با افسر فرمانده سابق خود از مخفی‌گاهش خارج شد و به ژاپن بازگشت. زندگی هیرو اُنُدا. اُنُدا بعد از گذراندن دورهٔ افسری در دسامبر ۱۹۴۴ به جزیره‌ای دورافتاده در لوبانگ فیلیپین اعزام شد. هنگ اعزامی
دورافتاده در لوبانگ فیلیپین اعزام شد. هنگ اعزامی وظیفه حفاظت از یک جزیره که یک منطقهٔ استراتژیک به‌شمار می‌رفت را داشت. مدتی بعد، در ششم ماه اوت سال ۱۹۴۵میلادی، بمب اتمی در شهر «هیروشیما» منفجر شد. سه چهارم شهر ویران شد و حدود هشتاد هزار نفر جان خود را از دست دادند. چهار روز بعد، شهر «ناگازاکی» هم به وسیلهٔ یک بمب اتمی دیگر ویران شد و در چهاردهم اوت همان سال ژاپن تسلیم شد و جنگ جهانی دوم خاتمه یافت. ولی در سراسر اقیانوس اطلس در جزایر کوچک و دورافتاده دسته‌هایی از سربازان ژاپنی بدون اطلاع از خاتمه جنگ به
از سربازان ژاپنی بدون اطلاع از خاتمه جنگ به مبارزه خود ادامه می‌دادند. جزیره که یک منطقهٔ استراتژیک به‌شمار می‌رفت به وسیله نیروهای متفقین فتح شد و اُنُدا به همراه عده‌ای باقی‌مانده در دسته‌های سه یا چهار نفری به جنگل‌ها پناه بردند. او ۲۹ سال دیگر برای کشورش در جنگ جهانی دوم جنگید. اکثر این گروه‌های چریکی توسط نیروهای متفقین دستگیرشده و به قتل رسیدند. دستهٔ اُنُدا متشکل از سه سرباز (یوایچی اکاتسو، سیوچی شیمادا و کینشیچی کونزوکا) به همراه خودش بود. این دسته، با عقب کشیدن به عمق جنگل‌ها و به کمک میوه‌های
با عقب کشیدن به عمق جنگل‌ها و به کمک میوه‌های جنگلی با موفقیت زنده مانده بودند. او با دقت از مهماتش که روبه کاهش بود نگهداری می‌کرد، غذای او در این مدت موز و نارگیل بود، گاهی پرنده‌ای را به دام می‌انداخت ولی گرسنگی بخش دائمی زندگی او بود. طی اولین سال‌های اقامتش در جنگل او با دیگر چریک‌های ژاپنی در تماس بود، ولی رفیقانش یکی یکی یا تسلیم شدند یا مردند و برخی از آن‌ها هم خودکشی کردند. در پنج سال بعد آن‌ها بدون اطلاع از پایان جنگ همچنان از مواضع خود دفاع می‌کردند. در این میان آکاسو (یکی از سربازان) تصمیم به
در این میان آکاسو (یکی از سربازان) تصمیم به فرار گرفت و کمپ را ترک کرد و به دلیل آنکه در جهت‌یابی مهارت کافی نداشت شش ماه را در جنگل‌ها آواره بود تا بالاخره خود را به سواحل رساند، بعد از این جریان اُنُدا گروه را به عمق بیشتری از جنگل برد چراکه بیم داشت سرباز فراری دستگیر شود و در نتیجه محل کمپ را لو بدهد. در پنج سال بعدی شیمیدا (یکی دیگر از سربازان) بر اثر بیماری جان می‌سپرد و در نتیجه از آن گروه کوچکِ ۴ نفره، فقط ۲ نفر باقی می‌ماند. تا ۱۷ سال پس از این واقعه اُنُدا به همراه تنها سربازش همچنان در حال
واقعه اُنُدا به همراه تنها سربازش همچنان در حال جنگهای چریکی بودند. در اکتبر ۱۹۷۲ بالاخره یک گروه از ژاپن برای بازگرداندن این دو سرباز اعزام شدند. این در حالی بود که دو نفر حتی به گروه اعتماد نداشتند و مرتب مواضع خود را تغییر می‌دادند. در ساعت ۳بعدازظهر ۱۰مارس۱۹۷۴، گروهبان «اُنُدا» سرانجام جنگ جهانی دوم را متوقف کرد. رئیس‌جمهور فیلیپین اعمال خلافی را که او انجام داده بود مورد بخشش قرار داد و «اُنُدا» به خانه رفت و دوباره والدین پیر خود را دید، وی تصمیم گرفت به برزیل برود و پس از اینکه نیمی از عمرش را در
به برزیل برود و پس از اینکه نیمی از عمرش را در جنگ گذرانده بود، فقط می‌خواست آرامش پیدا کند. او بعد از بازگشت به ژاپن چند مدرسه برای آموزش چگونگی زنده ماندن در شرایط سخت تأسیس کرد. تلاش برای بازگرداندن. وقتی اُنُدا و دیگر همراهانش آماده انجام عملیات بودند، از سوی فرمانده پیغامی با این مضمون رسید: در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم، با ورود نیروهای آمریکایی، ارتباط آقای اُنُدا که دیگر ستوان شده بود، با دنیای خارج قطع شد. قبل از قطع ارتباط، آخرین دستوری که گرفته بود این بود: "تسلیم نشو. " مقامات دولتی چند بار
بود این بود: "تسلیم نشو. " مقامات دولتی چند بار تلاش کردند که اُنُدا را در جنگل بگیرند و بازگردانند اما او به حرفشان گوش نکرد. بارها هواپیماهای ژاپن بالای سر او اعلامیه‌هایی انداختند که روی آن نوشته شده بود جنگ تمام شده و بهتر است که به کشورش بازگردد. اما او می‌گوید به این اطلاعیه‌ها توجهی نمی‌کرد و فکر می‌کرد این برگه‌ها توطئه دشمن است. او گفت غلط‌های چاپی این برگه‌ها به اندازه‌ای زیاد بود که فکر می‌کرد فقط می‌توانست کار دشمن باشد. بالاخره در سال ۱۹۷۴، یک جهانگرد ژاپنی به نام «نوریو سوزوکی» (Norio Suzuki)
ژاپنی به نام «نوریو سوزوکی» (Norio Suzuki) اعلام کرد برای پیدا کردن اُنُدا به فیلیپین سفر خواهد کرد. او تنها پس از ۴ روز جستجو موفق شد اُنُدا را پیدا کند. او وقتی این مرد عجیب را از نزدیک ملاقات کرد، سعی کرد برای وی توضیح دهد که جنگ تمام شده‌است؛ اما اُنُدا گفت فقط در شرایطی تسلیم می‌شود که فرماندهش به او دستور دهد. سوزوکی به ژاپن برگشت و فرمانده تانگوچی را که پس از بازنشستگی یک کتاب‌فروشی باز کرده بود، پیدا کرد. او پس از تعریف ماجرا برای فرمانده، همراه او به فیلیپین سفر کرد و در آن‌جا بود که اُنُدا به
او به فیلیپین سفر کرد و در آن‌جا بود که اُنُدا به دستور فرمانده‌اش به ژاپن بازگشت. او سال ۲۰۱۰ در مصاحبه‌ای به شبکه ای‌بی‌سی گفته بود «همه سربازهای ژاپنی برای مردن آماده بودند، اما من دستور داشتم که مراقب پارتیزان‌ها باشم و تسلیم نشوم.» کتاب. ورنر هرتسوگ کارگردان و فیلم‌نامه‌نویس آلمانی نخستین رمانش به نام جهان تاریک‌روشن را که در سال ۲۰۲۲ منتشر کرد به روایت داستانی زندگی او اختصاص داد. این رمان را به فارسی نشر کراسه با ترجمه‌ی ابراهیم عامل محرابی منتشر کرده است.
«دیوانگی» یک ترانه از گروه موسیقی آلترنتیو راک انگلیسی میوز است. که دومین و مهمترین تک‌اهنگ ششمین آلبوم استودیی آنها "قانون دوم" به شمار می‌رود. این تک‌آهنگ ۱۹ هفته در چارت ترانه‌های آلترنیتو بیلبورد رتبه یک داشت و رکورد را در زمینه شکست. «دیوانگی» در سریال‌های «ذهن‌های مجرم» و «» استفاده شده‌است.
کودلکو (خلاصه شده: شرکت ملی مس شیلی) شرکت دولتی استخراج معدن شیلیایی است، که در زمینه تولید مس، مولیبدن، رنیوم، نقره و طلا فعالیت می‌کند و هم‌اکنون با استخراج بیش از ۱٫۶ میلیون تُن در سال، به‌عنوان بزرگترین تولید کننده مس در جهان شناخته می‌شود. شرکت کودلکو در سال ۱۹۵۵ از ادغام چند شرکت معدنی خارجی تأسیس شد و در سال ۱۹۷۶ در پی ملی‌سازی این شرکت، مالکیت آن در اختیار دولت شیلی قرار گرفت، که هم‌اکنون توسط ۷ مدیر اصلی اداره می‌شود. مدیرعامل شرکت کودلکو، وزیر معادن شیلی است و توسط رییس‌جمهور شیلی تعیین می‌شود.
شیلی است و توسط رییس‌جمهور شیلی تعیین می‌شود. دفتر مرکزی این شرکت در شهر سانتیاگو، شیلی قرار دارد.
لیگ برتر انگلستان ۹۴–۱۹۹۳ دومین دوره لیگ برتر فوتبال انگلستان است که با حضور ۲۲ تیم برگزار شده است. باشگاه فوتبال منچستر یونایتد ۹۲ امتیاز، باشگاه فوتبال بلکبرن با ۸۴ امتیاز و باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد با ۷۷ امتیاز مقام‌های اول تا سوم را کسب کردند.
انگشت شاه دره‌ای است در ولسوالی/شهرستان سانچارک ولایت سرپل افغانستان. این دره به عنوان یکی از جاذبه‌های طبیعی منطقه شناخته می‌شود. دره انگشت شاه با داشتن آب و هوا و طبیعت مناسب به عنوان مکانی تفریحی و سیاحتی شناخته می‌شود. در این دره چشمه‌های فراوانی قرار دارد که آب آنها در تابستان سرد و در زمستان گرم می‌باشند. از مهم‌ترین این چشمه‌ها، چشمه دوگانی «گاوبینی» است که از گذشته به «انگشت شاه» شهرت یافته است. محل جوشش این چشمه در حدود ۶ متری سینه کوه می‌باشد.
فهرست بزرگترین شرکت‌های نرم‌افزاری، فهرست‌هایی از بزرگترین شرکت‌های نرم‌افزاری جهان وجود دارد،که رتبه‌بندی‌های آن‌ها بر پایه روش‌شناسی مختلف از تعریف یک شرکت نرم‌افزاری، قابل تغییر می‌باشد. فهرست زیر بر پایه رتبه‌بندی مجله اقتصادی فوربز منتشر می‌شود، که در فهرستی تحت عنوان فوربز جهانی ۲۰۰۰ به صورت سالیانه از ۲ هزار شرکت بزرگ سهامی عام انجام می‌گیرد. این رتبه‌بندی از ترکیب ۴ متغیر؛ میزان فروش، سود، دارایی و ارزش بازار حاصل می‌شود. منابع. https://www.forbes.com/top-digital-companies/list/#tab:rank
https://www.forbes.com/companies/apple/?list=top-digital-companies https://www.forbes.com/companies/microsoft/?list=top-digital-companies https://www.forbes.com/companies/samsung-electronics/?list=top-digital-companies https://www.forbes.com/companies/alphabet/?list=top-digital-companies https://www.forbes.com/companies/att/?list=top-digital-companies https://www.forbes.com/companies/amazon/?list=top-digital-companies https://www.forbes.com/companies/verizon-communications/?list=top-digital-companies
https://www.forbes.com/companies/china-mobile/?list=top-digital-companies https://www.forbes.com/companies/walt-disney/?list=top-digital-companies https://www.forbes.com/companies/facebook/?list=top-digital-companies
روابط جنسی، مرگ و معنای زندگی یک مستند تلویزونی سه قسمتی که توسط ریچارد داوکینز ارائه شده‌است. در این مستند او به بررسی آنچه که عقل و علم ممکن است در رویدادهای مهم زندگی انسان ارائه دهند می‌پردازد. داوکینز استدلال می‌کند که عقایدی که در مورد روح و زندگی پس از مرگ، گناه و هدف خداوند وجود دارند، هزاران سال پیش در تفکر انسان شکل گرفته‌اند. او معتقد است که علم می‌تواند به این شبهه‌ها که تاکنون توسط دین پاسخ داده می‌شدند پاسخ دهد. این مستند از شبکه چهار بریتانیا (Channel 4) در سال ۲۰۱۲ پخش شد. قسمت اول:زندگی پس
(Channel 4) در سال ۲۰۱۲ پخش شد. قسمت اول:زندگی پس از مرگ. ریچارد داوکینز مرگ را مطرح می‌سازد. او پیشنهاد می‌دهد که علم، به جای مذهب، می‌تواند در مورد مرگ به ما بگویید. او عقاید مختلف در مورد مرگ و زندگی پس از مرگ از تودههای هیزم تشییع جنازه هندوها در هند تا آزمایشگاه ژنتیک در نیویورک را مورد بررسی قرار می‌دهد. او به‌وسیله علم‌های عصب شناسی، تکاملی و نظریه ژنتیکی به بررسی چگونگی رشد و عمر انسان و این که چرا ما آرزوی زندگی پس از مرگ را داریم قسمت دوم: گناه. او موضوعات مربوط به مفهوم گناه را مورد بررسی قرار
او موضوعات مربوط به مفهوم گناه را مورد بررسی قرار می‌دهد. قسمت سوم: معنای زندگی. در سومین و آخرین قسمت داوکینز به بررسی چگونگی این مورد می‌پردازد، که چگونه هر دو گروه (افراد مذهبی و غیر مذهبی) برای یافتن معنا در زندگی خود مبارزه و تلاش می‌کنند.
فومیتو اوئدا (زاده ۱۹ آوریل، ۱۹۷۰) یک طراح بازی‌های ویدئویی اهل ژاپن که کارگردانی و طراحی دو بازی موفق و مورد تقدیر قرار گرفته کنسول پلی‌استیشن ۲ یعنی "ایکو" و "سایه کلوسوس" و همچنین بازی "آخرین نگهبان" برای کنسول پلی‌استیشن ۴ را به عهده داشته است. طبق گفته‌های اوئدا، در کودکی بسیار کنجکاو بوده است و از گرفتن و نگهداری حیوانات زنده مثل ماهی و پرندگان لذت می‌برد، به غیر از این نگاه‌کردن و ساختن پویانمایی را دوست دارد.
خوشه‌های خشم یک فیلم درام آمریکایی به کارگردانی جان فورد محصول سال ۱۹۴۰ که بر اساس رمانی به همین نام، نوشتهٔ جان اِستاینبِک (در منابع فارسی بیشتر جان اشتاین بک شناخته می‌شود) ساخته شده است. این فیلم برنده اسکار بهترین کارگردانی شده است. فیلمنامه این فیلم را نانالی جانسون نوشته که در مجموعه‌ای با عنوان «بهترین فیلمنامه‌های قرن بیستم» با ویرایش جان گاسنر و دادلی نیکولز در ۱۹۴۳ منتشر شده است. این فیلم به طور گسترده به عنوان یکی از برترین فیلم‌های آمریکا در تمام دوران‌ها محسوب می‌شودبه طوری که در سال ۱۹۸۹، این
دوران‌ها محسوب می‌شودبه طوری که در سال ۱۹۸۹، این فیلم جزء اولین سری از ۲۵ فیلمی بود که توسط کتابخانه کنگره در فهرست ملی ثبت فیلم ایالات متحده آمریکا که از جنبه فرهنگی، تاریخی و زیبایی شناسی مهم تلقی می شود به ثبت رسید . خلاصه داستان. «تامی» هنری فوندا پس از گرفتن عفو مشروط، از زندان آزاد شده و نزد خانواده‌اش برمی‌گردد. او متوجه می‌شود که اهالی آن منطقه(اکلاهما) مجبور به ترک زمین و خانه‌هایشان شده‌اند و خانواده‌ی خودش نیز، آماده‌ی سفر به کالیفرنیا برای کار و ادامه زندگی است و ... جوایز. سیزدهمین دوره جوایز
ادامه زندگی است و ... جوایز. سیزدهمین دوره جوایز اسکار برنده جایزه اسکار بهترین کارگردانی ، جان فورد برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن ، جین دارول نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد ، هنری فوندا نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیراقتباسی ، نانالی جانسون نامزد جایزه اسکار بهترین صداگذاری ، ادموند اچ هانسن نامزد جایزه اسکار بهترین تدوین ، رابرت ال. سیمپسون برنده جایزه بهترین فیلم حلقه منتقدان فیلم نیویورک ۱۹۴۰ برنده جایزه بهترین فیلم خارجی جایزه روبان آبی
برنده جایزه بهترین فیلم خارجی جایزه روبان آبی ۱۹۶۳ منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/The_Grapes_of_Wrath_(film)
کامپایل درجا در رایانش که به کامپایل پویا نیز معروف است، روشی است که زمان اجرای برنامه‌های کامپیوتری مبتنی بربایت کد (کد ماشین مجازی) را بهبود می‌دهد. از آن هنگام که بایت کد زبان ماشین را به زبان سطح بالاتر ترجمه می‌کرد؛ آن را کندتر از کد ماشین کامپایل می‌کرد. مگراینکه واقعاً به کد ماشین کامپایل می‌شد، تا می‌توانست برنامه را قبل از آن یا در طول اجرای برنامه اجرا کند-ایجاد برنامه با سرعت بارگذاری کم-. در این مورد اخیر- که مبتنی برکامپایل به موقع است- برنامه درحافظه به عنوان بایت کد ذخیره می‌شود، اماقطعه‌ای
درحافظه به عنوان بایت کد ذخیره می‌شود، اماقطعه‌ای از کد قطعا به صورت مقدماتی برای اینکه برنامه سریعتر اجرا شود به کد ماشین کامپایل می‌شود. کامپایلرهایJIT مانند یک روش نزدیک پیوندی عمل می‌کنند، با ترجمه‌ای که پیوسته صورت می‌گیرد، مانند مترجمان، اما با نهان کردن کد ترجمه‌شده برای به حداقل رساندن سرعت ایجاد آن. همچنین دیگر امتیازاتی که بر روی کدی که به صورت استاتیک کامپایل شده‌است را در زمان ویرایش پیشنهاد می‌دهد، مانند کنترل محدودیت‌های انواع داده‌ها و توانایی تقویت امنیت قوانینی که صحت کار ماشین را تأیید