payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به ناروا و کینگیزپ رسید و از آنجا حمله به سمت لنینگراد از خط رود لوگا ادامه یافت. این روند باعث شد مواضع محاصره‌ای از خلیج فنلاند تا دریاچه لاادوگا شکل بگیرد و هدف نهایی آن، انزوای کامل لنینگراد از همه سو بود. در همین زمان، انتظار می‌رفت ارتش فنلاند در امتداد سواحل شرقی دریاچه لاادوگا پیشروی کند. آخرین خط آهن متصل به لنینگراد در ۳۰ اوت، زمانی که نیروهای آلمانی به رود نِوا رسیدند، قطع شد. در اوایل سپتامبر، فون لیب مطمئن بود که سقوط لنینگراد نزدیک است. او با دریافت گزارش‌هایی دربارهٔ تخلیهٔ غیرنظامیان و
با دریافت گزارش‌هایی دربارهٔ تخلیهٔ غیرنظامیان و انتقال تجهیزات صنعتی، به همراه ستاد عالی فرماندهی آلمان (OKH) به این نتیجه رسید که ارتش سرخ قصد دارد شهر را ترک کند. به همین دلیل، در ۵ سپتامبر او دستورات تازه‌ای دریافت کرد که شامل نابودی نیروهای ارتش سرخ در اطراف لنینگراد می‌شد. با این حال، تا ۱۵ سپتامبر، گروه چهارم زرهی به ارتش گروه مرکز منتقل شد تا در تهاجم تازه به سوی مسکو شرکت کند. برخلاف انتظار، تسلیم لنینگراد رخ نداد، گرچه از ۸ سپتامبر شهر کاملاً در محاصره افتاد. از آن پس، به دلیل کمبود نیرو برای
محاصره افتاد. از آن پس، به دلیل کمبود نیرو برای عملیات گسترده، فون لیب پذیرفت که احتمالاً ارتش گروه شمال قادر به تصرف شهر نخواهد بود، هرچند نبردهای سخت در جبههٔ او تا پایان اکتبر و نوامبر ادامه یافت. قطع خطوط ارتباطی. در ۶ اوت، هیتلر بار دیگر دستور خود را تکرار کرد: «اول لنینگراد، دوم حوضهٔ دونتسک، سوم مسکو.» در همین زمان، کاروان‌های قطب شمال که از مسیر دریای شمال حرکت می‌کردند، کمک‌های برنامهٔ وام-اجارهٔ آمریکا و همچنین مواد غذایی و تجهیزات جنگی بریتانیا را به ایستگاه راه‌آهن مورمانسک و همچنین چند نقطهٔ
را به ایستگاه راه‌آهن مورمانسک و همچنین چند نقطهٔ دیگر در لاپلند رساندند. با این حال، ارتباط ریلی با لنینگراد توسط ارتش فنلاند در شمال شهر قطع شده بود. محاصرهٔ لنینگراد. اطلاعات نظامی فنلاند موفق شده بود برخی از رمزهای ارتش شوروی را شکسته و ارتباطات سطح پایین آن‌ها را شنود کند. این امر به‌ویژه برای هیتلر مفید بود، زیرا او مداوماً درخواست اطلاعات دربارهٔ وضعیت لنینگراد داشت. نقش فنلاند در عملیات بارباروسا در دستورالعمل شماره ۲۱ هیتلر مشخص شده بود: «بخش عمده‌ای از ارتش فنلاند وظیفه خواهد داشت، مطابق با
عمده‌ای از ارتش فنلاند وظیفه خواهد داشت، مطابق با پیشروی بال شمالی ارتش‌های آلمان، بیشترین توان روس‌ها را با حمله به غرب یا هر دو سوی دریاچه لاادوگا درگیر کند.» آخرین اتصال ریلی به لنینگراد در ۳۰ اوت ۱۹۴۱، هنگامی که نیروهای آلمانی به رود نِوا رسیدند، قطع شد. در ۸ سپتامبر، جاده‌های منتهی به شهر محاصره‌شده نیز هنگامی که آلمانی‌ها به دریاچه لاادوگا در منطقهٔ شلیسلبورگ رسیدند، قطع شد و تنها یک دالان زمینی میان دریاچه لاادوگا و لنینگراد باقی ماند که در اشغال نیروهای محور قرار نداشت. بمباران‌های انجام شده در
نیروهای محور قرار نداشت. بمباران‌های انجام شده در همان روز باعث بروز ۱۷۸ آتش‌سوزی در شهر شد. در ۲۱ سپتامبر ۱۹۴۱، ستاد کل ارتش آلمان در حال بررسی راه‌های نابودی لنینگراد بود. تصرف شهر کنار گذاشته شد، «زیرا این امر مسئولیت تأمین غذا برای شهر را بر عهدهٔ ما می‌گذاشت». تصمیم گرفته شد که شهر تحت محاصره و بمباران قرار گیرد و جمعیت آن با گرسنگی مجبور به تسلیم شود. طبق برنامه، «اوایل سال بعد، ما وارد شهر خواهیم شد (اگر فنلاندی‌ها ابتدا وارد شوند، مانعی نداریم)، بازماندگان را به عمق روسیه یا به اسارت خواهیم برد،
را به عمق روسیه یا به اسارت خواهیم برد، لنینگراد را با انفجارها از روی زمین محو خواهیم کرد و مناطق شمالی رود نِوا را به فنلاند خواهیم داد.» در ۷ اکتبر، هیتلر دستورالعمل جدیدی را امضا شده توسط آلفرد یودل ارسال کرد و به ارتش گروه شمال یادآوری نمود که هیچ‌گونه تسلیم را نپذیرد. مشارکت فنلاند. تا اوت ۱۹۴۱، نیروهای فنلاند تا فاصلهٔ ۲۰ کیلومتری حومهٔ شمالی لنینگراد و در امتداد مرز ۱۹۳۹ شوروی ـ فنلاند پیشروی کردند و شهر را از شمال تهدید نمودند. آن‌ها همچنین از طریق کارلیای شرقی، در شرق دریاچه لاادوگا، پیشروی کرده
کارلیای شرقی، در شرق دریاچه لاادوگا، پیشروی کرده و از سمت شرق نیز لنینگراد را در معرض خطر قرار دادند. نیروهای فنلاندی در باریکه کارلیایی، با بیرون راندن نیروهای شوروی از مناطق برآمده در خطوط دفاعی در بئلوستروف و کیریاسالو، موفق شدند خط مقدم را هموار کنند. به این ترتیب، خط نبرد به امتداد مرز پیش از جنگ زمستان کشیده شد، در نزدیکی سواحل خلیج فنلاند و دریاچه لاادوگا؛ و مناطقی که نزدیک‌ترین فاصله را با لنینگراد داشتند همچنان بر همان مرز قدیمی قرار داشتند. طبق ادعای شوروی، پیشروی فنلاندی‌ها در سپتامبر به‌وسیلهٔ
شوروی، پیشروی فنلاندی‌ها در سپتامبر به‌وسیلهٔ مقاومت در «منطقهٔ استحکامی کارلیایی» متوقف شد. با این حال، واقعیت این بود که نیروهای فنلاندی پیش‌تر در اوت ۱۹۴۱ دستور توقف پیشروی پس از رسیدن به اهدافشان را دریافت کرده بودند؛ اهدافی که برخی از آن‌ها حتی فراتر از مرزهای پیش از جنگ زمستان قرار داشت. پس از تحقق این اهداف، فنلاندی‌ها پیشروی را متوقف کردند و بخشی از نیروهای خود را به کارلیای شرقی منتقل کردند. برای سه سال بعد، فنلاندی‌ها نقش چندانی در نبرد لنینگراد نداشتند و صرفاً خطوط دفاعی خود را حفظ کردند. ستاد
نداشتند و صرفاً خطوط دفاعی خود را حفظ کردند. ستاد فرماندهی آن‌ها درخواست‌های مکرر آلمان برای انجام حملات هوایی علیه لنینگراد را رد کرد و از رود سویر در کارلیای شرقی اشغالی ــ حدود ۱۶۰ کیلومتری شمال‌شرقی لنینگراد ــ که در ۷ سپتامبر به آن رسیده بودند، فراتر نرفتند. در جنوب‌شرقی، آلمانی‌ها در ۸ نوامبر شهر تیخْوین را تصرف کردند، اما نتوانستند محاصرهٔ لنینگراد را با پیوستن به فنلاندی‌ها در رودخانه سیویر کامل کنند. در ۹ دسامبر، ضدحملهٔ جبههٔ وُلخوف ارتش آلمان را وادار کرد از مواضع خود در خط رود ولخوف عقب‌نشینی
وادار کرد از مواضع خود در خط رود ولخوف عقب‌نشینی کند. در ۶ سپتامبر ۱۹۴۱، آلفرد یودل، رئیس ستاد آلمان، به هلسینکی سفر کرد. هدف اصلی او قانع کردن مانرهایم برای ادامهٔ حمله بود. در همان سال، رئیس‌جمهور فنلاند، ریوتی، در پارلمان فنلاند اعلام کرد که هدف جنگ بازپس‌گیری سرزمین‌های از دست رفته در جنگ زمستان و به دست آوردن اراضی بیشتر در شرق برای تشکیل «فنلاند بزرگ» است. با این حال، ریوتی بعدها اظهار داشت: «در ۲۴ اوت ۱۹۴۱ به مقر مارشال مانرهایم رفتم. آلمانی‌ها می‌خواستند ما از مرز قدیمی عبور کرده و حمله را تا
می‌خواستند ما از مرز قدیمی عبور کرده و حمله را تا لنینگراد ادامه دهیم. من گفتم تصرف لنینگراد هدف ما نیست و نباید در آن شرکت کنیم. مانرهایم و وزیر دفاع، والدن، با نظر من موافقت کردند و پیشنهادهای آلمان را رد کردند. نتیجه، وضعیتی متناقض بود: آلمانی‌ها نتوانستند از سمت شمال به لنینگراد نزدیک شوند...» از مواضع فنلاندی‌ها گلوله‌باران یا بمباران سازمان‌یافتهٔ قابل توجهی علیه لنینگراد صورت نگرفت. نزدیکی مرز فنلاند ــ تنها ۳۳ تا ۳۵ کیلومتر با مرکز لنینگراد فاصله داشت ــ و تهدید حملهٔ احتمالی فنلاندی‌ها دفاع از شهر
ــ و تهدید حملهٔ احتمالی فنلاندی‌ها دفاع از شهر را پیچیده‌تر کرده بود. در مقطعی، فرمانده جبههٔ مدافع، ژنرال پوپوف، نمی‌توانست نیروهای ذخیره‌ای را که در برابر فنلاندی‌ها مستقر بودند به جبههٔ مقابل ورماخت منتقل کند، زیرا این نیروها برای تقویت خطوط دفاعی ارتش بیست‌وسوم در برزخ کارلیایی ضروری بودند. در ۳۱ اوت ۱۹۴۱، مانرهایم پیشروی را متوقف کرد، زمانی که ارتش فنلاند به مرز ۱۹۳۹ رسیده بود. پوپوف با شنیدن این خبر نفس راحتی کشید و در ۵ سپتامبر دو لشکر را به بخش آلمانی جبهه منتقل کرد. پس از آن، نیروهای فنلاندی
آلمانی جبهه منتقل کرد. پس از آن، نیروهای فنلاندی مواضع برآمده در بئلوستروف و کیریاسالو را که تهدیدی برای موقعیت‌های آن‌ها در ساحل دریا و جنوب رود ووکسی بود، کاهش دادند. در همین زمان، سرلشکر پائوو تالولا و سرهنگ یاروینن ــ فرماندهٔ تیپ ساحلی فنلاند که مسئولیت دریاچه لاادوگا را بر عهده داشت ــ به ستاد آلمان پیشنهاد دادند کاروان‌های شوروی در دریاچه لاادوگا مسدود شوند. این پیشنهاد مستقیماً از سوی آن‌ها مطرح شد و حتی ستاد نیروی دریایی و ستاد کل فنلاند در جریان کامل آن قرار نداشتند. آلمانی‌ها با استقبال از این
کامل آن قرار نداشتند. آلمانی‌ها با استقبال از این طرح، فنلاندی‌های اندکی شگفت‌زده را مطلع کردند که تدارکات لازم برای عملیات در لاادوگا از پیش فراهم شده است. فرماندهی آلمان یک یگان دریایی بین‌المللی (که شامل اسکادران دوازدهم ماس ایتالیا هم می‌شد) را تحت فرماندهی فنلاندی‌ها تشکیل داد و یگان «آینزاتزشتاب فِره اوست» را نیز زیر فرمان خود سازمان داد. این یگان‌های دریایی در تابستان و پاییز ۱۹۴۲ علیه مسیرهای تدارکاتی شوروی در لاادوگا فعالیت کردند؛ اما این تنها دوره‌ای بود که توانستند عملیات داشته باشند، زیرا
دوره‌ای بود که توانستند عملیات داشته باشند، زیرا یخ‌زدگی آب‌ها یگان‌های سبک‌تجهیزات را مجبور به عقب‌نشینی کرد و تغییر خطوط جبهه بازگرداندن دوبارهٔ آن‌ها را در ادامهٔ جنگ غیرعملی ساخت. ترکیب یگان‌ها. ترکیب یگان‌های در ۲ ژانویه سال ۱۹۴۲: ورماخت: ارتش سرخ: آماده‌سازی دفاعی شوروی. بلافاصله پس از آغاز تهاجم آلمان به شوروی در منطقه ویژه نظامی لنینگراد اعلام حکومت نظامی شد و روز بعد ساعات کاری کارخانه‌های دفاعی سه ساعت افزایش یافت. پیش از آغاز جنگ، شوروی با مشاهده نبرد بریتانیا و حملات هوایی آلمان به لندن، تصور
نبرد بریتانیا و حملات هوایی آلمان به لندن، تصور می‌کرد اصلی‌ترین تهدید علیه لنینگراد حملات هوایی خواهد بود. با توجه به این که کسی در شوروی خیال نمی‌کرد نیروهای آلمانی خود را به این شهر برسانند، آمادگی‌های دفاعی ارتش سرخ برای مقابله با خطر نیروهای فنلاندی، در جهت اشتباهی ترتیب داده شده بود. هنگامی که پیش‌روی سریع قوای گروه ارتش شمال ورماخت در منطقه بالتیک خط بطلانی بر این تصورات کشید، شورای نظامی لنینگراد وادار به ایجاد استحکامات دفاعی جدیدی شد. بدین منظور رود لوگا به سرعت به عنوان بهترین محل جهت متوقف
رود لوگا به سرعت به عنوان بهترین محل جهت متوقف ساختن یورش آلمانی‌ها شناسایی گردید. حکم بسیج نظامی در شوروی نیروهای ذخیره متولد بین سال‌های ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۸ را به خدمت فعال فرا خواند. تا ابتدا ماه اکتبر ۲۹۸٬۷۰۰ نفر در لنینگراد بسیج شدند. روز ۲۷ ژوئن سال ۱۹۴۱، کمیته حزب کمونیست لنینگراد تصمیم به ایجاد یک لشکر شبه‌نظامیان مردمی (""اوپولچنیه") از هر یک از ۱۵ رایون شهر به عنوان نیروی ذخیره گرفت. حدود دویست هزار نفر به منظور عضویت در این لشکرها داوطلب گشتند. بسیاری از این افراد پیش از این هیچ آموزش نظامی ندیده
از این افراد پیش از این هیچ آموزش نظامی ندیده بودند. لنینگراد نخستین شهر در شوروی بود که لشکرهای غیرنظامی جدا از ارتش سرخ ایجاد می‌کرد. این کار به الگویی برای کمیته مرکزی حزب کمونیست جهت اجرا در شهرهای دیگر بدل شد. با توجه به تعداد اندک و تأخیر نیروهای اعزامی "استاوکا"، فرماندهی عالی ارتش سرخ، بسیج نیروهای غیرنظامی نقشی کلیدی در آماده‌سازی‌های دفاعی لنینگراد بازی کرد. زنان نیز در بین این داوطلبان بودند و عموماً در خدمات درمانی و ارتباطی به‌کارگرفته شدند. روزهای بعدی، حدود نیم میلیون شهروند غیرنظامی شانزده
بعدی، حدود نیم میلیون شهروند غیرنظامی شانزده تا پنجاه‌ساله لنینگراد برای ساخت استحکامات در منطقه روستوف-پسکوف و خط دفاعی رود لوگا بسیج شدند. چندین خط دفاعی هم دور شهر ساخته شد تا نیروهای متخاصمی را که از شمال و جنوب یورش می‌آوردند، دفع کند. در جنوب، استحکامات از دهانه رود لوگا به سمت چودوفو، کراسنوگواردِیسک، اوریتسک، پولکوو و سپس در طول رود نوا امتداد داشت. خط دفاعی دیگری از پترهوف به کراسنوگواردِیسک، پولکوو، کولپینو و کولتوشی رسید. در شمال خط دفاعی در برابر فنلاندی‌ها، منطقه استحکامات کارلیا، از دهه ۱۹۳۰
فنلاندی‌ها، منطقه استحکامات کارلیا، از دهه ۱۹۳۰ در حومه شمالی لنینگراد حفظ شده بود و اکنون به کار خود بازگردانده شد. در مجموع ۵۰۰۰ جان‌پناه خاکی، چوبی و بتی، بیش از ۶۰۰ کیلومتر سیم‌خاردار، حدود ۱۰۰۰ کیلومتر خاکریز، بیش از ۶۴۰ کیلومتر خندق ضد تانک، ۳۰۰ کیلومتر از موانع چوبی ایجاد شدند. این ساخت‌وسازها در شرایطی دشوار، بدون مرخصی، بدون ابزار مناسب، بدون پناهگاه در برابر عناصر آب‌وهوایی و هواگردهای دشمن و با تغذیه‌ای اندک انجام گرفت. با تشدید وخامت اوضاع در خط مقدم، روز ۴ ژوئیه کمیته حزب و رهبران نظامی با رها
مقدم، روز ۴ ژوئیه کمیته حزب و رهبران نظامی با رها کردن طرح پیشین در تشکیل لشکرهای شبه‌نظامی، تصمیم به ایجاد بلافاصله ۳ لشکر خط مقدم گرفتند. نخستین لشکر تقریباً تماما با کارگران کارخانه کیروف پدید آمد و «لشکر کیروف» نام گرفت. کارگران کارخانه‌های رایون‌های موسکووسکی و فروزنسکی لشکرهای دوم و سوم را ایجاد نمودند. کارگران این کارخانه‌ها از این رو بدین منظور استفاده شدند که تا این زمان از بسیج نیروهای ذخیره استثنا گشته و در نتیجه تنها مردان جوانی به حساب می‌آمدند که در شهر باقی مانده بودند. همان روز ۴ ژوئیه
که در شهر باقی مانده بودند. همان روز ۴ ژوئیه ارتشبد گئورگی ژوکوف، رئیس ستاد کل ارتش سرخ، دستور به اتخاذ مواضع دفاعی توسط جبهه شمالی شوروی به فرماندهی ارتشبد مارکیان پوپوف، در طول رود لوگا داد و هدایت ناوگان دریای بالتیک و ارتش هشتم شوروی را به آن سپرد. دو روز بعد جبهه شمالی شوروی «گروه عملیاتی "لوگا"» را که به تازگی شکل گرفته بود، موظف به استقرار در طول خط دفاعی رود لوگا ساخت. این خط دفاعی از خلیج ناروا تا دریاچه ایلمن کشیده شده بود. یک شکاف بین کراسنوگواردِیسک و شهر لوگا برای باز گذاشتن راه عقب‌نشینی جبهه
و شهر لوگا برای باز گذاشتن راه عقب‌نشینی جبهه شمال غربی وجود داشت. هنگام اجرای این فرمان در ۹ ژوئیه، این گروه عملیاتی دارای دو لشکر تفنگ‌دار، یک تیپ تفنگ‌داران کوهستانی، سه لشکر از شبه‌نظامیان و چندین یگان از دانشکده آموزشی بود. نیروهای این سه لشکر شبه‌نظامی هر یک متشکل از نزدیک به ۱۰ هزار نفر، تقریباً هیچ آموزشی نظامی ندیده و بسیاری از آن‌ها هیچگاه در نیروهای مسلح خدمت نکرده و سلاح به دست نگرفته بودند. هفته بعدی سپاه ۴۱ تفنگ‌دار شوروی متشکل از چهار لشکر تفنگ‌دار، دو سپاه مکانیزه ۱۰ و ۲۱ و لشکر بیست و
تفنگ‌دار، دو سپاه مکانیزه ۱۰ و ۲۱ و لشکر بیست و چهارم تانک نیز به گروه عملیاتی "لوگا" سپرده شد. پوپوف همچنین بنا بر دستور ۲۹ ژوئن "استاوکا"، فرماندهی عالی ارتش سرخ، شروع به ایجاد ۱۵ لشکر شبه‌نظامی دیگر برای دفاع از شهر کرد. روز ۱۰ ژوئیه مارشال کلیمنت ووراشیلوف با مأموریت هماهنگ‌سازی عملیات‌های جبهه‌های شمال غربی و شمالی و ناوگان دریای بالتیک، به فرمان استالین به ریاست فرماندهی عالی «جهت شمال غربی» شوروی منصوب گشت. ووراشیلوف ۱۳ ژوئیه به منظور باز سازماندهی نیروها، ارتش تضعیف‌شده هشتم و سپاه ۴۱ مکانیزه را از
ارتش تضعیف‌شده هشتم و سپاه ۴۱ مکانیزه را از جبهه شمال غربی به جبهه شمالی منتقل نمود. او چهار لشکر، دو تیپ و یک گردان تانک را در جایگاه ذخیره قرار داد. روز ۱۹ ژوئیه چهارمین لشکر شبه‌نظامی از رایون‌های دزرژینسکی و کویبیشوسکی نیز ایجاد و با شتاب به خط مقدم گسیل شد. از روز بعد ایجاد لشکرهای «محافظ» آغاز گشت. این لشکرها ظاهراً از آموزش و تسلیحات بهتری برخوردار بودند اما در حقیقت عملکرد بهتری نسبت به لشکرهای شبه‌نظامی نداشتند. سه لشکر نخست محافظ متشکل از ۳۱ هزار داوطلب پس از گذراندن آموزش سه تا چهار هفته‌ای به
داوطلب پس از گذراندن آموزش سه تا چهار هفته‌ای به خط دفاعی لوگا ملحق شدند. لشکر چهارم محافظ با تعداد بیشتری نیرو نیز در ۱۳ ماه اوت پدید آمد تا نقش ذخیره سه لشکر دیگر را ایفا نماید. اواخر ماه اوت روزنامه لنینگراد تمامی ساکنان شهر را که قادر به حمل سلاح بودند، تشویق به پیوستن به قوای شبه‌نظامی مردمی می‌کرد. تا اواخر ماه سپتامبر ۱۰ لشکر و یگان‌های مختلف شبه‌نظامی مجموعاً با توان ۱۳۵ هزار نفر تشکیل گردید. بیشتر آموزشی که به این افراد داده می‌شد مربوط به سلاح‌های سرد همچون چاقو، سرنیزه و نیزه بود. ماهیت مرگبار
سرد همچون چاقو، سرنیزه و نیزه بود. ماهیت مرگبار وظایف این یگان‌ها سبب شده بود در ترکیب آن‌ها تا جای ممکن از اعضای حزب کمونیست به عنوان وفادارترین افراد استفاده شود. این شمار تا روز ۱ اکتبر به بیش از ۴۳۰ هزار نفر رسید که ۱۴۷ هزار نفر از آن‌ها از عناصر حزب کمونیست بودند. پیشروی ورماخت به سمت لنینگراد. پس از سه هفته توقف جهت رسیدن یگان‌های پیاده‌نظام به قوای جلودار، حرکت نیروهای گروه ارتش شمال به سمت لنینگراد از روز ۸ اوت از سرگرفته شد. سپاه ۴۱ موتوریزه و سپاه ۳۸ ورماخت در شرایط بارندگی شدید، در محور
و سپاه ۳۸ ورماخت در شرایط بارندگی شدید، در محور کینگیسپ-کراسنوگواردِیسک پیشروی کردند تا با دست یافتن به اراضی باز جنوب خط آهن ناروا-لنینگراد با چرخش به شرق به سمت لنینگراد بروند. این دو سپاه پس از سه روز مبارزه شدید، با نفوذ در دفاع دشمن، بر گذرگاه‌هایی بر رود لوگا در ایوانوسکوئه و بولشوی‌سابک سلطه پیدا کردند. روز ۱۰ اوت سپاه ۵۶ موتوریزه و سپاه ۱ به سمت شهر لوگا و نووگورود یورش بردند. نیروهای گروه زرهی ۴ روز ۱۱ اوت خط آهن کینگیسپ-کراسنوگواردیسک را قطع کردند. در این موقعیت سپاه ۴۱ موتوریزه به سمت
قطع کردند. در این موقعیت سپاه ۴۱ موتوریزه به سمت کراسنوگواردِیسک در شرق و سپاه ۳۸ به سمت کینگیسپ رفتند. با تصرف کینگیسپ توسط سپاه ۳۸ نیروهای ارتش هشتم شوروی وادار به عقب‌نشینی از ناروا به سمت شهر لوگا شدند. بدین ترتیب فن لیب نتوانست نیروهای دشمن در ناروا و کینگیسپ را منهدم کند تا ضمن امنیت‌بخشی پیاده‌نظام به جناح راست، تهاجم نیروهای زرهی به کراسنوگواردِیسک به تعویق بیفتد. با فشار سپاه‌های ۲۶ و ۲۸ ارتش هجدهم ورماخت، ارتش هشتم شوروی تا ناحیه اورانینباوم در کرانه جنوبی خلیج فنلاند عقب نشست. سه سپاه گروه ارتش
جنوبی خلیج فنلاند عقب نشست. سه سپاه گروه ارتش شمال خط دفاعی نسبتاً آماده گروه عملیاتی "لوگا" و ارتش چهل و هشتم شوروی در طول رود لوگا را در هم شکستند و با تصرف شیمسک در ۱۲ اوت، نووگورود در ۱۶ اوت و شهر لوگا در ۲۴ اوت، خود را به رود وولخوف رساندند و خط آهن مسکو-لنینگراد را سد نمودند. بدین شکل ارتباط ارتش چهل و هشتم شوروی که تنها ۶۲۰۰ نفر با ۵۰۰۰ تفنگ و ۳۱ توپ برای آن باقی مانده بود، با جبهه شمال غربی نیز قطع شد. با ورود لشکر هشتم زرهی از جایگاه ذخیره گروه زرهی ۴ به میدان و چرخش آن به جنوب از جناح راست سپاه
۴ به میدان و چرخش آن به جنوب از جناح راست سپاه ۴۱ موتوریزه ورماخت و اتصال به سپاه ۵۰ ورماخت که پس از تسخیر شهر لوگا در حال حرکت به سمت شمال بود، ۹ لشکر گروه عملیاتی "لوگا" و سپاه ۴۱ تفنگ‌دار شوروی در نزدیکی ویریتسا به محاصره آلمانی‌ها افتادند. پاکسازی این منطقه به اسارت ۲۵ هزار نفر از نیروهای شوروی انجامید. ووراشیلوف روز ۲۳ اوت ارتش چهل‌وهشتم شوروی را به جبهه شمالی منتقل کرد و دستور به دفاع این ارتش تضعیف‌شده در شمال چودوفو، از مسیر جنوب شرقی لنینگراد داد. همان روز "استاوکا" جبهه شمالی شوروی را به دو جبهه
همان روز "استاوکا" جبهه شمالی شوروی را به دو جبهه لنینگراد و کارلیا تقسیم کرد. "استاوکا" روز ۲۷ اوت جهت شمال غربی شوروی را منحل و ووراشیلوف را فرمانده جبهه لنینگراد شوروی کرد. "استاوکا" همچنین پس از تشکیل ارتش‌های چهارم، پنجاه و دوم و پنجاه‌وچهارم شوروی از ذخایر راهبردی جهت تقویت ارتش مستقل هفتم شوروی در طول رود سویر، شروع به استقرار آن‌ها در طول کرانه شرقی رود وولخوف کرد تا از اتصال نیروهای آلمانی و فنلاندی به یکدیگر در شمال شرقی لنینگراد جلوگیری کند. همزمان فون لیب که نیروهایش در ۴۰ کیلومتری جنوب و ۱۰۰
فون لیب که نیروهایش در ۴۰ کیلومتری جنوب و ۱۰۰ کیلومتری جنوب غربی لنینگراد بودند، در حال متمرکز کردن یگان‌های خود جهت تهاجم نهایی به لنینگراد بود. او سپاه تازه‌دریافت‌شده ۳۹ موتوریزه و دو سپاه ۱ و ۲۸ از ارتش شانزدهم ورماخت را موظف به رخنه در لنینگراد از جنوب شرقی در طول جاده مسکو-لنینگراد کرد. گروه زرهی ۴ و ارتش هجدهم ورماخت نیز می‌بایست از جنوب و غرب این شهر را مورد تهاجم قرار می‌دادند. مابقی قوای ارتش شانزدهم ورماخت هم مسئول دفاع از جناح راست گروه ارتش در ارتفاعات والدای و در طول رود وولخوف بودند. تکمیل
ارتفاعات والدای و در طول رود وولخوف بودند. تکمیل محاصره. سپاه ۳۹ موتوریزه ورماخت روز ۲۵ اوت به سادگی در دفاع ارتش چهل و هشتم شوروی رخنه نمود. این سپاه لشکر هجدهم پیاده‌نظام موتوریزه را به سمت کیریشی در شمال شرقی، لشکر دوازدهم زرهی را به سمت کولپینو در غرب و لشکر بیستم پیاده‌نظام موتوریزه را به سمت وولخوف در شمال شرقی فرستاد. جبهه لنینگراد شوروی سعی کرد با ارسال دو لشکر به کمک نیروهای حاضر در ناحیه سلوتسک-کولپینو، شکاف در حال گسترش در جنوب شرقی این شهر را پوشش دهد و دستور به برقراری دفاعی قدرتمند و اجرای ضد
دهد و دستور به برقراری دفاعی قدرتمند و اجرای ضد حمله توسط گروه عملیاتی "لوگا" و ارتش چهل و هشتم شوروی داد که به هر صورت هیچ‌یک به نتیجه‌ای نرسید. لشکر دوازدهم زرهی و لشکر بیستم پیاده‌نظام موتوریزه ورماخت با پشتیبانی سه لشکر پیاده‌نظام دیگر، روز ۲۹ اوت توسنو و مگا را به تصرف درآوردند و خود را به رود نوا رساندند. همزمان لشکر هجدهم پیاده‌نظام موتوریزه ورماخت بر کیریشی و لیوبان تسلط یافت. این مسئله موجب در معرض تهدید قرار گرفتن آخرین خط آهن لنینگراد شد. سپاه ۲۸ ورماخت با تعقیب نزدیک نیروهای زرهی، به سمت
۲۸ ورماخت با تعقیب نزدیک نیروهای زرهی، به سمت لنینگراد حرکت کرد و در طی مبارزات سنگین بین روزهای ۳۰ اوت و ۸ سپتامبر نیروهای دشمن را به سمت رودهای ایژورا و نوا عقب راند. به هر حال مقاومت سرسختانه ارتش سرخ در یام-ایژورا پیشروی آلمانی‌ها در این محور را متوقف ساخت. ژنرال پوپوف، فرمانده جبهه لنینگراد با تقویت ارتش چهل و هشتم با یک لشکر تفنگ‌دار ان‌کاوه‌ده متشکل نیروهای مرزبانی کارلیا، فرمان به باز پس گرفتن مگا داد. با وجود پس گرفته شدن مگا در روز ۳۰ اوت با ضد حمله لشکر ان‌کاوه‌ده، تهاجم لشکر بیستم پیاده‌نظام
حمله لشکر ان‌کاوه‌ده، تهاجم لشکر بیستم پیاده‌نظام موتوریزه آلمان روز بعد مجدداً قوای شوروی را این شهر بیرون راند. سقوط فاجعه‌بار مگا آخرین اتصال ریلی لنینگراد با دنیای خارج را قطع نمود. با این حال، شبه‌نظامیان شوروی و یگان‌های ارتش سرخ مقاومت شدیدی در کراسنوگواردیسک بروز دادند که موجب دستیابی به وقت گران بهایی در تحکیم دفاع حلقه داخلی لنینگراد گشت. روز ۳۱ اوت به فرمان "استاوکا" جبهه لنینگراد با بازسازمان‌دهی نیروهای خود دو ارتش جدید چهل و دوم و پنجاه و پنجم را تشکیل داد. این ارتش‌ها به ترتیب شروع به محافظت
را تشکیل داد. این ارتش‌ها به ترتیب شروع به محافظت از جانب جنوب غربی شهر در اطراف کراسنویه سلو و پوشکین و بخش شرقی شهر بین کولپینو و شلیسلبورگ نمودند. ارتش هشتم شوروی نیز که به وسیله ارتش هجدهم آلمان تدریجاً به سمت اورانینباوم عقب رانده شده بود، در جانب غربی لنینگراد مستقر بود. به هر ترتیب این ارتش‌ها سازمان ناقصی داشتند و لشکرهای آن‌ها به شکل کاملی تشکیل نشده نبودند. روز ۱۱ سپتامبر در مجموع ۴۵۲ هزار نفر از نیروهای ارتش سرخ در جبهه لنینگراد مستقر گشته بودند که دو سوم از آن‌ها در جنوب شهر در مقابل مقدار
که دو سوم از آن‌ها در جنوب شهر در مقابل مقدار مشابهی نیروی آلمانی قرار داشتند. آلمانی‌ها از ۴ سپتامبر شروع به گلوله‌باران روزانه لنینگراد با توپ‌های ۲۴۰ میلی‌متری از ناحیه شمال توسنو نمودند. فرمان شماره ۳۵ پیشوا در ۶ سپتامبر، از گروه ارتش شمال خواست از تهاجم خسارت‌بار مستقیم به شهر اجتناب نماید اما در عین حال خواهان تصرف سریع آن پس از تکمیل محاصره شد. همین هنگام فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان به فن لیب اطلاع داد که ملزم است گروه زرهی ۴ و سپاه ۸ هوایی را جهت آماده‌سازی برای تهاجم به مسکو، به گروه ارتش مرکز
آماده‌سازی برای تهاجم به مسکو، به گروه ارتش مرکز بسپارد. این امر موجب تأخیر در ادامه برنامه یورش آلمانی‌ها به لنینگراد می‌شد. بدون این یگان‌ها، فن لیب احساس کرد نیروهای تحت امرش قادر به ادامه تهاجم نیستند و به محاصره بسنده نمود. به هر صورت فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان تصور می‌کرد مقاومت مدافعان شهر تا بهار سال ۱۹۴۲ فرو خواهد پاشید. در عوض نیروهای جدا شده، لشکر هفتم هوابرد از کرت، لشکر دویست و پنجاهم پیاده‌نظام متشکل از داوطلبان اسپانیایی و لشکرهای دویست و دوازدهم و دویست و بیست و هفتم پیاده‌نظام از
و دوازدهم و دویست و بیست و هفتم پیاده‌نظام از فرانسه به گروه ارتش شمال ملحق می‌گشتند. سرانجام با یورش نهایی سپاه ۳۹ موتوریزه ورماخت با دو گروه‌رزمی از لشکر صد و بیست و ششم پیاده‌نظام، ارتفاعات سینیاوینو روز ۷ سپتامبر و شلیسلبورگ رو بعد، ۸ سپتامبر، به تصرف آلمانی‌ها درآمد تا آخرین اتصال زمینی لنینگراد با سایر نواحی نیز به‌طور کامل سد گردد و محاصره آن آغاز شود. باحصول این موفقیت مابقی نیروهای سپاه ۳۹ موتوریزه ورماخت رو به وولخوف در جانب شرق آوردند. گفته می‌شود با ترس ووراشیلوف از اعلام خبر این فاجعه، استالین
با ترس ووراشیلوف از اعلام خبر این فاجعه، استالین از طریق مخابره رادیویی آلمان از تکمیل محاصره لنینگراد مطلع شد. مشارکت فنلاند. نیروهای فنلاندی که عملیات‌های خود را به غرب دریاچه‌های اونگا و لادوگا علیه ارتش هفتم شوروی محدود ساخته بودند، با پیشروی از روز ۳۱ ژوئیه در باریکه کارلیا و با عقب راندن ارتش بیست و سوم شوروی از جبهه لنینگراد، روز ۲ سپتامبر خود را به مرزهای پیش از سال ۱۹۳۹ رساندند. در این موقعیت فنلاندی‌ها که از باز پس گرفتن اراضی از دست رفته خود در جنگ زمستان، راضی بودند، دیگر میلی به ادامه پیشروی
جنگ زمستان، راضی بودند، دیگر میلی به ادامه پیشروی نداشتند. بدین ترتیب به فرمان مارشال کارل مانرهیم، شش لشکر فنلاندی در فاصله ۳۲ کیلومتری از این شهر حالت تدافعی به خود گرفتند. در این نقطه، با رد درخواست آلمانی‌ها، مانرهیم اعلام کرد فنلاند به هیچ وجه قصدی جهت مشارکت در تهاجم به لنینگراد ندارد؛ با این حال پذیرفت به پیشروی در کارلیا تا رود سویر ادامه دهد. باقی ماندن ناحیه‌ای نسبتاً بزرگ در شمال لنینگراد بین شهر تا مواضع نیروهای فنلاندی، موجب فراهم آمدن فضای تنفس ۲۸۰۰ کیلومتر مربعی برای مدافعان آن گشت. این فضا
۲۸۰۰ کیلومتر مربعی برای مدافعان آن گشت. این فضا امکان گسترده‌ای برای ایجاد و استفاده از پایگاه‌های هوایی، انبارها، مزارع و کارخانه‌ها برای شوروی فراهم آورده بود که تا حدودی موجب تقلیل تأثیر محاصره می‌شد. صنایع شوروی در داخل منطقه تحت محاصره، خارج از برد توپخانه ورماخت، به تولید مهمات، تسلیحات و خودروها و تعمیر این ادوات ادامه دادند. ماه دسامبر سال ۱۹۴۱ الکساندرا کولونتای، سفیر شوروی در استوکهلم، از طریق سوئد بی‌طرف به فنلاند پیشنهاد یک صلح جداگانه کرد تا گشایشی برای محاصره لنینگراد که غیرنظامیان درون آن در
برای محاصره لنینگراد که غیرنظامیان درون آن در معرض قحطی بودند فراهم آید. فنلاند این پیشنهاد شوروی را رد کرد چرا که به نقل از مارشال مانرهیم، این کشور در این زمان بسیار به واردات غذا از آلمان وابسته بود. در همین حال فنلاند از پیشروی بیشتر در ساحل جنوب شرقی دریاچه لادوگا نیز اجتناب می‌کرد تا موجب تحریک قدرت‌های غربی نشود. ایالات متحده و بریتانیا به فنلاند هشدار داده بودند که اگر پیشروی بیشتری در اراضی شوروی صورت دهد به عنوان کشور متخاصم با آن رفتار خواهند کرد. بدین شکل راه دریاچه لادوگا به عنوان محل اتصال
بدین شکل راه دریاچه لادوگا به عنوان محل اتصال لنینگراد به بدنه اصلی شوروی باز باقی ماند. یورش به شهر. فن لیب که از اواخر ماه اوت مطلع شده بود می‌بایست به زودی گروه زرهی ۴ و سپاه ۸ هوایی را جهت مشارکت در عملیات "تایفون" به گروه ارتش مرکز منتقل کند، تصمیم گرفت به امید شکستن مقاومت مدافعان، به کمک این نیروها آخرین یورش به سمت لنینگراد را نیز صورت دهد. به هر حال، در این شرایط ارتش هجدهم همچنان در استونی قرار داشت و بیشتر نیروهای ارتش شانزدهم نیز بر ایجاد جبهه‌ای جدید در طول رود وولخوف متمرکز شده بودند. بدین
جدید در طول رود وولخوف متمرکز شده بودند. بدین ترتیب تنها سپاه ۴۱ موتوریزه و سپاه‌های ۲۸ و ۵۰ پیاده‌نظام به منظور تهاجم نهایی به لنینگراد در اختیار فن لیب بودند. هواگردهای آلمانی از روز ۸ سپتامبر لنینگراد را زیر حملات خود گرفتند. تهاجم نیروهای گروه زرهی ۴ به سمت لنینگراد از صبح روز ۹ سپتامبر آغاز شد. این تهاجم به سرعت مدافعان کراسنوگواردیسک را به محاصره درآورد و موجب تصرف ارتفاعات دودرگوف در جنوب کراسنویه‌سلو گردید. با وجود مبارزه شدید شبه‌نظامیان شوروی، خود کراسنویه‌سلو نیز روز ۱۲ سپتامبر به سلطه ورماخت