payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از آزادی را همراهی می‌کند. سرانجام ما نسبت به آنچه در جهان تجربه می‌کنیم مسئولیت داریم. مسئولیت پذیری ارتباط تنگاتنگی با آزادی دارد زیرا که ما در قبال در قبال احساسی که از دنیای خود داریم و نسبت به تمامی اعمالمان و تمامی شکست هایمان مسئولیت داریم. اگر ما در اصطلاح سارتر «نویسنده بی چون و چرای هر آنچه تجربه کردی، این هستیم»؛ بنابراین اکثر ایده‌های تعلق داشتن ما، حقیقت‌های اصیل ما، پایه و اساس اعتقاد راسخ ما با آگاهی از اینکه همه چیز در دنیا احتمالی و عارضی است، دچار شک و تردید می‌شود. ما مسئولیت آگاهی از
است، دچار شک و تردید می‌شود. ما مسئولیت آگاهی از اینکه مسئول همه تجربه هایمان هستیم را به دوش می‌کشیم. مکمل مسئولیت پذیری، اراده ما است. در حالی که این مفهوم اخیراً در علوم اجتماعی رو به زوال گذاشته است و با اصطلاحاتی از قبیل انگیزه جایگزین شده‌است، افراد هنوز در قبال تصمیم‌هایی که می‌گیرند، مسئولیت دارند. برای ادعای اینکه رفتار یک فرد به وسیله یک انگیزه خاص تبیین می‌شود، می‌بایست مسئولیت فرد برای برای رفتارش را انکار کرد. به علت ترس از آزادی اساسی مان، افراد تعداد زیادی از دفاعها را به کار می‌اندازند که
تعداد زیادی از دفاعها را به کار می‌اندازند که در نهایت تعدادی از آن‌ها به سطح آسیب‌شناسی روانی می‌رسند. کار درمان عمدتاً دربارهٔ فرض مسئولیت پذیری در قبال تجارب است. در واقع اقدام مهم درمانی را می‌توان به این صورت تصور کرد که در آن مراجع فعالانه آزادی خود را افزایش می‌دهد و مستاقانه آن را می‌پذیرد: آزادی از عادت‌های مخرب، ناتوانی خود تحمیلی بابت اراده یا از باورهای محدودکننده خود. بخش سوم: تنهایی. افراد ممکن است از سایر افراد (انزوای بین فردی) یا قسمت‌هایی از خودشان (انزوا درون فردی) منزوی می‌شوند. اما شکل
خودشان (انزوا درون فردی) منزوی می‌شوند. اما شکل بنیادی تری از تنهایی وجود دارد که تنهایی وجودی نامیده می‌شود که به تنهایی ما در جهان اشاره دارد. ما به صورت تنها وارد دنیا می‌شویم و تنها از آن خارج می‌شویم و می‌بایست دائماً تنش بین آرزو برای ارتباط با دیگران و آگاهی از تنهایی مان را حل و فصل کنیم. اریک فروم معتقد بود که تنهایی منبع اصلی اضطراب است. تنها بودن با انزوا تفاوت دارد، در حالی که موضوع همیشگی در درمان است. انزوا از عوامل اجتماعی، جغرافیایی و فرهنگی ناشی می‌شود که فروپاشی صمیمیت را موجب می‌شود.
ناشی می‌شود که فروپاشی صمیمیت را موجب می‌شود. افرادا ممکن است فاقد مهارت‌های اجتماعی باشند یا سبک‌های شخصیتی مخالف صمیمیت داشته باشند. اما تنهایی وجودی عمیق‌تر از این مسائل است؛ این مسئله تنهایی بنیادی تری است که همچون میخی به جهان پرچ شده‌است و به جزیره‌ای غیرقابل دسترسی بین شخص و دیگران اشاره دارد. این موضوع عمدتاً در بازسازی مرگ شخص که اغلب در گوشه‌ای دور دست اتفاق می‌افتد (یک زمینه رایج در بین شاعران و نویسندگان)، تجربه می‌شود. اما بسیاری از افراد زمانی که با این احساس مواجه می‌شوند که لحظاتی وجود دارد
که با این احساس مواجه می‌شوند که لحظاتی وجود دارد که هیچ‌کس در دنیا به آن‌ها فکر نمی‌کند، ترس از تنهایی وجودی را لمس می‌کنند. بسیاری از افراد حاضرند با نارضایتی به یک رابطه بین فردی ادامه دهند، تنها به این دلیل که از آن رابطه به عنوان سپری در برابر تنهایی وجودی خود استفاده می‌کنند. در همین رابطه، پیشینه حرفه‌ای به حد و حدود رابطه درمانگر ـ درمانجو با بحث‌هایی پیرامون مواجهه کردن، اصالت و صداقت، همدلی صحیح و توجه مثبت نامشروط توجه کرده‌است. یالوم معتقد است که یک موضوع بسیار مهم در درمان، درک بیمار از این
که یک موضوع بسیار مهم در درمان، درک بیمار از این مسئله است که نقطه‌ای در درمان وجود دارد که بعد از آن درمانگر نمی‌تواند چیز بیشتری را پیشنهاد دهد. در درمان، همانند زندگی، واقعیت‌های غیرقابل گریزی از به تنهایی فعایت کردن و وجود داشتن اتفاق می‌افتد. برای گسترش این موضوع که فرد در قبال زندگی اش مسئولیت تام دارد، می‌بایست با احساس تنهایی وجودی مواجه شود. بخش چهارم: بی‌معنایی. همه انسان‌ها می‌بایست معنایی در زندگی شان را پیدا کنند، اگرچه هیچ قطعیتی وجود ندارد و هیچ تضمینی از بابت آن وجود ندارد. ما دنیای خودمان
هیچ تضمینی از بابت آن وجود ندارد. ما دنیای خودمان را می‌سازیم و مجبوریم به این سؤالات خود پاسخ دهیم که برای چه زندگی می‌کنیم و چگونه می‌خواهیم زندگی کنیم؟ یکی از کارهای اصلی دوران حیاتمان ایجاد یک معنی راسخ برای حمایت از زندگی است؛ ما اغلب حس اکتشاف یک معنارا داریم و در نتیجه اینگونه به نظر می‌رسد که چنین معنایی از قبل برای معنا آماده است. اغلب جستجوی برای یافتن ساختارهای معنابخش زندگی ما را به یک بحران می‌کشاند. اغلب افراد بیش از آنچه درمانگران به آن پی ببرد به علت نگرانی برای معنای زندگی به دنبال درمان
به علت نگرانی برای معنای زندگی به دنبال درمان می‌آیند. حس معنا از غوطه ور شدن در تلاشی برای به تکامل رساندن نوعی از تعالی خود ظهور می‌یابد. کار درمانگر شناسایی و کمک برای از بین بردن موانع در راستای چنین درگیر شدنی است.
انسفالوپاتی کبدی یا یعنی حالتی که در آن عملکرد مغز به دلیل اختلال در کارکرد کبد دچار مشکل می‌شود. وقتی کبد نتواند مواد سمی مانند آمونیاک را از خون پاک کند، این مواد به مغز می‌رسند و باعث گیجی، فراموشی، تغییر رفتار، خواب‌آلودگی شدید یا حتی کما می‌شوند. این مشکل معمولاً در بیماران دچار بیماری مزمن یا نارسایی شدید کبد دیده می‌شود و اگر زود تشخیص داده نشود، می‌تواند خطرناک باشد. انسفالوپاتی کبدی طیف وسیعی از اختلالات دستگاه عصبی مرکزی را شامل می‌شود، این اختلال‌ها به دنبال آسیب‌های شدید کبدی، نارسایی‌های کبدی
به دنبال آسیب‌های شدید کبدی، نارسایی‌های کبدی یا ورودی‌های‌های سیاهرگ باب کبدی رخ می‌دهد. علت این اختلال ناتوانی کبد در تولید و دفع اوره از آمونیاک است. آمونیاک بر دستگاه عصبی مرکزی اثر تضعیف‌کننده‌ای دارد. مراحل ابتدایی رنجوری کبدی با علایم کاهش هوشیاری، گیجی و بی‌قراری آغاز شده و در ادامه از دست دادن هوشیاری، تشنج و کُمای غیرقابل برگشت روی می‌دهد. علائم و نشانه‌ها. از ابتدایی‌ترین علائم در انسفالوپاتی کبدی می‌توان به تغییر جزئی در فعالیت‌های ذهنی و نیز اختلال حرکتی اشاره نمود. به‌طور کلی بیمار گیج به نظر
حرکتی اشاره نمود. به‌طور کلی بیمار گیج به نظر رسیده و دچار تغییر در رفتار می‌شود. همچنین الگوهای خواب و بیداری در بیمار دچار دگرگونی می‌شوند به‌طوری‌که بیمار در طول روز خواب‌آلود و در شب دچار بی‌قراری و بی‌خوابی می‌شود. از دیگر علایم می‌توان به آستریکسی (لرزش و رعشه در دست) اشاره نمود که بیمار را با کارهای ساده‌ای همچون نوشتن دچار مشکل می‌سازد. میکروگرافی اولین علامت انسفالوپاتی کبدی تغییر الگوی خواب است سپس با پیشرفت بیماری به ترتیب بیمار دچار اختلال شخصیت و خلق و خو، بی‌قراری و در نهایت کاهش سطح هوشیاری
و خلق و خو، بی‌قراری و در نهایت کاهش سطح هوشیاری می‌شود. نارسایی در کارکرد کبد، موجب ناتوانی کبد در دفع سموم می‌شود که می‌تواند منجر به تجمع سموم در مغز و در نتیجه، اختلال در عملکرد حافظه نیز بشود. رنجوری در کبد اغلب همراه دیگر علائم و نشانه‌های نارسایی کبدی شامل زردی (زرد شدن پوست و سفیدی چشم)، آسیت (تجمع مایع در حفره شکم)، و اِدِم محیطی (تورم پاها به علت تجمع مایع در زیر پوست) رخ می‌دهد. در مراحل ابتدایی رفلکس‌های وتری در زردپی بیمار بیش‌فعال بوده و پس از مدتی این رفلکس‌ها ناپدید می‌شوند. ملاحظات دارویی.
مدتی این رفلکس‌ها ناپدید می‌شوند. ملاحظات دارویی. در انسفالوپاتی پورتوسیستمیک یا کبدی، تجویز داروهای مخدر و آرام‌بخش خطرناک و ممنوع است. جستارهای وابسته. انسفالوپاتی
قاعده فِراغ عبارت است از: حکم ظاهری به صحّت عملی که شخص از انجام آن عمل، فارغ شده است؛ به عنوان مثال: اگر مکلّف نمازی خواند و بعد از اتمام نماز، در اجزاء یا شرائط آن نماز از نظر صحّت شکّ کرد، قاعده فِراغ، حکم ظاهری صحّت نماز را برای این شخص اثبات می‌کند. قاعده تجاوز عبارت است از: حکم ظاهری به اتیان جزء مشکوک پس از تجاوز از محلّ آن؛ به عنوان مثال: اگر مکلّف در سجده نمازش شکّ کند که آیا رکوع نماز را به جا آوره است یا نه؟ قاعدهٔ تجاوز، حکم ظاهری به اتیان رکوع را برای او جعل می‌کند. بنابراین، فرق اجمالی این دو
برای او جعل می‌کند. بنابراین، فرق اجمالی این دو قاعده، بنابر آن که دو قاعدهٔ مستقلّ باشند، آن است که مورد قاعده فراغ، شکّ در صحّت جزء آورده شده است، امّا مورد قاعده تجاوز، شکّ در اصل آوردن جزء است. منابع. http://www.fazellankarani.com/persian/works/book/6533-3/#22
امیر مسعود ملقب به وجیه‌الدین از قدرت‌مندترین حاکمان سربداران بود که مناطق میان خراسان تا طبرستان را تحت نظر گرفت. وی پس از کشته شدن برادرش عبدالرزاق، فرمانروایی دولت تازه تأسیس سربداران را به دست گرفت. مسعود به حسن تدبیر، شجاعت، مردانگی، عقل، صلاح و سواد، شهرت داشت و از فساد به دور بود. مسعود توانست قومس، گرگان و استرآباد را فتح کند. او پس از این فتوحات قصد کرد که به سوی طبرستان لشکرکشی کند. فخرالدوله حسن، اسپهبد باوندیان طبرستان، علی‌رغم آن‌که از تمایلات و مقاصد امیرمسعود آگاه بود، با او سازش نمود و مسعود
مقاصد امیرمسعود آگاه بود، با او سازش نمود و مسعود با آرامش وارد شهر آمل شد ولی پس از ورود او به آمل، باوندیان با نقشه‌ای طراحی شده، بر او چیره شدند و به قتل رساندندش. امیرمسعود با این که در مردم داری و مبارزه با حاکمان مغول و تثبیت حکومت سربداران، دارای موفقیت‌های بالایی بود، لیکن به خاطر اختلاف با شیخ حسن جوری و توطئه در قتل او، پایگاه مردمی خویش را از دست داد و حکومتش به تدریج رو به ضعف نهاد. به همین جهت سپاهش در نبرد هرات متحمل شکست گردید.
اوپال زبان برنامه‌نویسی تابعی است که توسط دانشگاه فنی برلین ایجاد و توسعه یافت. مثال. مثال زیر نحوه محاسبه بزرگ‌ترین مقسوم‌علیه مشترک را به زبان اوپال پیاده می‌کند. فایل سیگنیچر: SIGNATURE GCD FUN GCD: nat ** nat -&gt; nat فایل پیاده‌سازی: IMPLEMENTATION GCD IMPORT Nat COMPLETELY DEF GCD(a,b) == IF a % b = 0 THEN b ELSE IF a-b &lt;b THEN GCD(b,a-b) ELSE GCD(a-b,b) FI FI
غراب جنگلی نام یک گونه از سرده کلاغ است، که معمولاً به عنوان کلاغ تاسمانی نیز شناخته می‌شود، یک پرنده رهگذر از خانواده کلاغان است که بومی تاسمانی و بخش‌هایی از جنوب ویکتوریا، مانند ویلسون پرومونتوری و پورتلند، ویکتوریا است. در بخش‌هایی از نیو ساوت ولز، از جمله دوریگو و آرمیدال، جمعیت‌هایی نیز یافت می‌شود. طول آن ۵۰ تا ۵۳ سانتی‌متر (۲۰ تا ۲۱ اینچ) است و دارای پر، منقار و پاهای کاملاً سیاه است.
کلاغ هاوایی نام یک گونه از سرده کلاغ‌ها است. گونه کلاغ هاوایی، در رده‌بندی انقراض موجودت به عنوان در معرض خطرترین گونه کلاغان در دنیا طبقه‌بندی شده و تنها گونه‌ای است که در هاوایی به جا مانده است. بر پایه قوانین فدرال ایالات متحده آمریکا که برای حمایت از گونه‌های در معرض خطر جدی قرار دارند وضع شده، آسیب رساندن به کلاغ هاوایی منع گشته است. تا سال ۱۹۹۴، جمعیت این گونه به تنها ۳۱ عدد رسید. ۸ الی ۱۲ عدد در حیات وحش و ۱۹ عدد دیگر تحت اسارت بودند. تا سال ۲۰۰۲ تنها دو عدد از این گونه در حیات وحش زندگی میکردند که
دو عدد از این گونه در حیات وحش زندگی میکردند که پس از ناپدید شدنشان وضعیت این پرنده به عنوان گونه منقرض‌شده در حیات وحش طبقه‌بندی شد.
کلاغک گردن‌بور دائوری یا کلاغک دائوری نام یک گونه از سرده کلاغک است.
کلاغ نوک‌باریک نام یک گونه از سرده کلاغ است. پیوند به بیرون. کلاغ منقار باریک - فارسیلو
کلاغ جامائیکا نام یک گونه از سرده کلاغ است. پیوند به بیرون. کلاغ جامائیکایی Corvus jamaicensis - farsilo
رنه رودلف ژاک سدی یو روزنامه‌نگار و مورخ فرانسوی، در دوم نوامبر ۱۹۰۶ در اورلئان فرانسه متولد شد و تحصیلات خود را در رشته حقوق و علوم سیاسی و ادبیات در دانشگاه پاریس به پایان رساند و مدرک دکترا گرفت. از سال ۱۹۲۸ در روزنامه انفورماسون به عنوان خبرنگار به کار پرداخت و تا سال ۱۹۴۰ به این حرفه ادامه داد. آثار. آثار رنه سدی یو از جمله در کشورهای ایران،آلمان، انگلستان، آرژانتین، برزیل، کانادا، چین، دانمارک، اسپانیا، فنلاند، ایتالیا، نروژ و شوروی ترجمه و منتشر شده‌است. وی تا کنون بیست جلد کتاب تألیف کرده که از جمله
وی تا کنون بیست جلد کتاب تألیف کرده که از جمله آن‌ها می‌توان به آثار زیر اشاره کرد:
فیلیپ آنتونی هموند (؛ زادهٔ ۴ دسامبر ۱۹۵۵) سیاست‌مدار بریتانیایی و رئیس سابق خزانه علیاحضرت در دولت ترزا می بود. او که از سیاست‌مداران حزب محافظه کار بریتانیاست از ژوئیه ۲۰۱۴ تا ژوئیه ۲۰۱۶ پست وزارت خارجه بریتانیا را بر عهده داشت. هموند از اکتبر ۲۰۱۱ تا ژوئیه ۲۰۱۴ وزیر دفاع بریتانیا بود. هموند موضع سرسختی در قبال اتحادیه اروپا و عضویت بریتانیا در این اتحادیه دارد. وزارت امور خارجهٔ بریتانیا. در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۴ میلادی دیوید کامرون، نخست‌وزیر بریتانیا، فیلیپ هموند را که تا پیش از آن وزیر دفاع کابینه خویش بود به
را که تا پیش از آن وزیر دفاع کابینه خویش بود به عنوان وزیر امور خارجه بریتانیا جایگزین ویلیام هیگ کرد. از این تاریخ، هموند رسماً در مذاکرات هسته‌ای ایران حضور یافت. مذاکراتی که در نهایت در ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۵ به انعقاد برنامه جامع اقدام مشترک میان ایران و گروه پنج بعلاوه یک منجر شد. سفر به ایران و بازگشایی سفارت بریتانیا. پس از انعقاد برنامه جامع اقدام مشترک در ۱ شهریور ۱۳۹۴، فیلیپ هموند در رأس یک هیئت بلندپایه از مقامات بریتانیایی، با حضور در سفارت انگلیس در تهران رسماً سفارت کشورش را پس از چهار سال بازگشایی
رسماً سفارت کشورش را پس از چهار سال بازگشایی کرد. هموند همزمان پس از ورودش به تهران در صفحهٔ توییتر خود نوشت: «سفرم به ایران نخستین سفر در سطح وزیر به ایران از سال ۲۰۰۳ است.» وی افزود: «اکنون لحظه‌ای تاریخی برای روابط انگلیس و ایران است.» هموند اعلام کرد: همزمان سفارت ایران در لندن نیز بازگشایی خواهد شد. سفر هموند در سال ۲۰۱۳ میلادی، سفر عالی‌ترین مقام اجرایی بریتانیا از سال ۲۰۰۳ به مقصد ایران محسوب می‌شد. وی در این سفر با حسن روحانی، رئیس‌جمهور ایران، جواد ظریف، وزیر امور خارجه، بیژن نامدار زنگنه، وزیر
ظریف، وزیر امور خارجه، بیژن نامدار زنگنه، وزیر نفت ایران و علی شمخانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران دیدار کرد. زندگی شخصی. هموند، دانش‌آموخته دانشگاه آکسفورد است. ثروت شخصی او در اکتبر ۲۰۰۹ در حدود ۹ میلیون پوند استرلینگ تخمین زده شده‌است.
دانش آسیب‌شناسی روانی یا سایکوپاتولوژی ، به علم مطالعه بیماری روانی گویند که با تمرکز بر ریشه‌های ژنتیکی، بیولوژیکی، عوامل اجتماعی به شیوه‌های درمان آن می‌پردازد که در آن از تکنیک‌های بیماری‌شناسی استفاده می‌شود. به عبارت بهتر، «آسیب‌شناسی روانی یا روان‌شناسی مرضی (Psychopathology) شاخه‌ای از روان‌شناسی است که رفتارهای بیمارگونه یا نابهنجار را بررسی می‌کند؛ به عبارت دیگر، آسیب‌شناسی روانی علم بررسی روان‌شناختی افراد مبتلا به اختلال روانی، بر اساس ناهنجاری‌های رفتاری یا رفتارهای ناسازگارانهٔ آن‌هاست.
رفتاری یا رفتارهای ناسازگارانهٔ آن‌هاست. آسیب‌شناسی روانی به عنوان یکی از پایه‌های اصلی روان‌پزشکی و روان‌شناسی بالینی، دانشی است که اختلال‌های و بیماری‌های روانی را توصیف و طبقه‌بندی می‌کند و به سبب‌شناسی و بررسی علل ایجادکننده اختلال می‌پردازد.» آسیب‌شناسی روانی زیست‌شناختی (Biological psychopathology) مطالعهٔ سبب‌شناسی زیست‌شناختی ادراک‌ها، رفتارها و تجربیات غیرطبیعی است. آسیب‌شناسی روانی کودک (Child psychopathology) تخصصی است برای سبب‌کاوی در رفتار کودکان و نوجوانان. آسیب‌شناسی روانی جانوری (Animal
و نوجوانان. آسیب‌شناسی روانی جانوری (Animal psychopathology) تخصصی است برای سبب‌کاوی جانوران غیرانسانی.
نظریه روان‌کاوانه یا تئوری روان‌کاوانه ، به ساختار شخصیت افراد و شیوهٔ برخورد فرد با روانکاوش می‌پردازد و روشی برای درمان آسیب‌شناسی روانی است. نخستین بار این تئوری را زیگموند فروید در اواخر قرن نوزدهم میلادی مطرح کرد. آسیب شناسی روانی مطالعه بیماری های روانی است. این شامل علائم و نشانه های تمام اختلالات روانی است. این زمینه شامل شناخت غیرعادی، رفتار ناسازگارانه و تجربیاتی است که بر اساس هنجارهای اجتماعی متفاوت است. این رشته نگاهی عمیق به علائم، رفتارها، علل، دوره درمان‌ها و موارد دیگر است. تاریخ توضیحات
دوره درمان‌ها و موارد دیگر است. تاریخ توضیحات اولیه در مورد بیماری های روانی تحت تأثیر اعتقادات مذهبی و خرافات بود. شرایط روانی که اکنون به عنوان اختلالات روانی طبقه بندی می شوند، در ابتدا به ارواح و شیاطین نسبت داده می شد. این ایده تا قرن شانزدهم و هفدهم به طور گسترده پذیرفته شده بود.[1] بقراط پزشک یونانی یکی از اولین کسانی بود که این ایده را رد کرد که اختلالات روانی ناشی از تسخیر شیاطین است و در عوض به علل طبیعی توجه کرد. او اعتقاد راسخ داشت که علائم اختلالات روانی ناشی از بیماری هایی است که منشا آن مغز
روانی ناشی از بیماری هایی است که منشا آن مغز است. بقراط مشکوک بود که این حالت های جنون ناشی از عدم تعادل مایعات در بدن است. او این مایعات را به طور خاص چهار مورد تشخیص داد: خون، صفرای سیاه، صفرای زرد و بلغم. این بعدها مبنای نظریه عدم تعادل شیمیایی شد که به طور گسترده در حال حاضر مورد استفاده قرار می گیرد. علاوه بر این، در فاصله نه چندان دور از بقراط، فیلسوفی به نام افلاطون ذهن، بدن و روح را به عنوان یک واحد استدلال کرد. هر گونه عدم تعادلی که در این ترکیبات فرد ایجاد شود می تواند باعث ناراحتی یا عدم هماهنگی
ایجاد شود می تواند باعث ناراحتی یا عدم هماهنگی در فرد شود. این ایده فلسفی تا قرن هفدهم در چشم انداز باقی ماند. بعداً توسط استرسون (1964) به چالش کشیده شد و خاطرنشان کردند که این محیط خانواده بود که منجر به شکل‌گیری استراتژی‌های انطباقی شد. در جنبشی که قرن هجدهم رخ داد، این ایده که روابط سالم والدین و فرزندان باعث سلامت عقل می شود، به یک ایده برجسته تبدیل شد. فیلسوف ژان ژاک روسو این مفهوم را مطرح کرد که تروما در دوران کودکی می تواند پیامدهای منفی بعداً در بزرگسالی داشته باشد. در دهه‌های 1600 و 1700، دیوانه
داشته باشد. در دهه‌های 1600 و 1700، دیوانه خانه‌هایی برای اسکان افراد مبتلا به اختلالات روانی افتتاح شد.[2] آسایشگاه‌ها مکان‌هایی بودند که در آن‌ها می‌توان تکنیک‌ها و درمان‌های مهار را روی بیماران محبوس آزمایش کرد. اینها پیش سازهای اولیه برای بیمارستان های روانی بودند. یک دیوانه خانه ایالتی در نوادا. رشته علمی آسیب شناسی روانی توسط کارل یاسپرس در سال 1913 تاسیس شد. از آن به عنوان "درک ایستا" یاد می شد و هدف آن بازآفرینی گرافیکی "پدیده ذهنی" تجربه شده توسط مشتری بود. چند سال قبل از آن، در سال 1899، کتاب
مشتری بود. چند سال قبل از آن، در سال 1899، کتاب آلمانی Lehrbuch der Psychopathologischen Untersuchungs-Methoden توسط رابرت سامر منتشر شد. روانکاوی زیگموند فروید روشی را برای درمان آسیب شناسی روانی از طریق گفتگو بین بیمار و روانکاو پیشنهاد کرد. گفتار درمانی از ایده های او در مورد تجربیات فرد و تلاش های طبیعی انسان برای معنا بخشیدن به جهان و زندگی سرچشمه می گیرد.[3] به عنوان مطالعه اختلالات روانپزشکی مطالعه آسیب‌شناسی روانی بین رشته‌ای است و مشارکت‌هایی از روان‌شناسی بالینی، روان‌شناسی غیرطبیعی، روان‌شناسی
بالینی، روان‌شناسی غیرطبیعی، روان‌شناسی اجتماعی، و روان‌شناسی رشد، و همچنین روان‌شناسی عصبی و سایر زیرشاخه‌های روان‌شناسی انجام می‌شود. سایر رشته های مرتبط عبارتند از روانپزشکی، عصب شناسی، جرم شناسی، مددکاری اجتماعی، جامعه شناسی، اپیدمیولوژی و آمار.[4] آسیب شناسی روانی را می توان به طور کلی به توصیفی و تبیینی تقسیم کرد. آسیب شناسی روانی توصیفی شامل دسته بندی، تعریف و درک علائمی است که توسط افراد گزارش شده و از طریق رفتار آنها مشاهده می شود که سپس بر اساس یک هنجار اجتماعی ارزیابی می شود. آسیب شناسی روانی
یک هنجار اجتماعی ارزیابی می شود. آسیب شناسی روانی تبیینی به دنبال یافتن توضیحاتی برای انواع خاصی از علائم با توجه به مدل های نظری مانند روان پویایی، رفتار درمانی شناختی یا از طریق درک چگونگی ایجاد آنها با استفاده از نظریه پایه سازه گرایانه (چارماز، 2016) یا تحلیل پدیدارشناختی (اسمیت و فلاورز) است. لارکین، 2013).[5] راه های مختلفی برای مشخص کردن حضور آسیب شناسی روانی در یک فرد به عنوان یک کل وجود دارد. یک استراتژی ارزیابی یک فرد در چهار بعد است: انحراف، پریشانی، اختلال عملکرد و خطر، که در مجموع به عنوان
اختلال عملکرد و خطر، که در مجموع به عنوان چهار Ds شناخته می شوند. مفهوم سازی دیگر، عامل p، آسیب شناسی روانی را ساختاری کلی و فراگیر می داند که بر علائم روانپزشکی تأثیر می گذارد. اختلالات روانی اختلالات روانی با مجموعه ای از ویژگی های مشخصه تعریف می شوند که بیش از یک علامت است. به منظور طبقه‌بندی برای تشخیص، علائم نمی‌توانند پاسخ مورد انتظاری را به استرس یا فقدان رایج مرتبط با یک رویداد نشان دهند. سندرم ها مجموعه ای از علائم همزمان هستند که نشان دهنده یک اختلال هستند. اختلالات رایج سلامت روان شامل افسردگی،
هستند. اختلالات رایج سلامت روان شامل افسردگی، اختلال اضطراب فراگیر (GAD)، اختلال هراس، فوبیا، اختلال اضطراب اجتماعی، اختلال وسواس فکری-اجباری (OCD) و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) است.[6] افسردگی یکی از شایع ترین و ناتوان کننده ترین اختلالات روانی در سراسر جهان است.[7] این بر نحوه تفکر، احساس و عمل افراد تأثیر می گذارد. علائم بسته به هر فرد متفاوت است و شامل احساس غمگینی، تحریک پذیری، ناامیدی یا از دست دادن علاقه به فعالیت هایی است که زمانی از آن لذت می بردید. اختلال اضطراب فراگیر بیشتر از آنچه که با
بردید. اختلال اضطراب فراگیر بیشتر از آنچه که با عوامل استرس زای زندگی واقعی مرتبط است، احساس نگرانی یا عصبی می کند. این بیماری در زنان شایع‌تر از مردان است و شامل علائمی مانند مشکل در کنترل نگرانی‌ها یا احساس عصبی بودن، یا احساس بی‌قراری و مشکل در آرامش است.[8] توصیف چهار D در هنگام تعریف ناهنجاری: انحراف از هنجارهای آماری منجر به درگیری با جامعه می شود. این اصطلاح این ایده را توصیف می کند که افکار، رفتارها و عواطف خاص زمانی انحراف تلقی می شوند که غیرقابل قبول باشند یا در جامعه رایج نباشند. با این حال،
قبول باشند یا در جامعه رایج نباشند. با این حال، پزشکان باید به خاطر داشته باشند که گروه های اقلیت همیشه منحرف تلقی نمی شوند، فقط به این دلیل که ممکن است با گروه های دیگر اشتراکی نداشته باشند. بنابراین، زمانی که رفتار یک فرد توسط فرهنگی که به آن تعلق دارند، غیرقابل قبول تلقی شود، ما اعمال یک فرد را به عنوان انحراف یا غیرعادی تعریف می کنیم. با این حال، بسیاری از اختلالات بین الگوهای انحرافی رابطه دارند و بنابراین نیاز به ارزیابی در یک مدل تشخیصی افتراقی دارند.[9] پریشانی مربوط به ناراحتی است که فرد مبتلا به
پریشانی مربوط به ناراحتی است که فرد مبتلا به این اختلال تجربه می کند. این اصطلاح احساسات منفی فرد مبتلا به این اختلال را نشان می دهد. آنها ممکن است عمیقاً از بیماری خود ناراحت و متاثر شوند. رفتارها و احساساتی که باعث ناراحتی افراد یا اطرافیانشان می شود، در صورتی که شرایط برای فرد تجربه کننده ناراحت کننده باشد، غیرطبیعی تلقی می شوند. پریشانی با داشتن یک دارایی مفید در درک دقیق اختلال در زندگی یک فرد، با اختلال در عملکرد مرتبط است. این دو همیشه به هم مرتبط نیستند زیرا یک فرد می تواند بسیار ناکارآمد باشد و در
زیرا یک فرد می تواند بسیار ناکارآمد باشد و در عین حال حداقل استرس را تجربه کند. ویژگی مهم پریشانی، اختلال در عملکرد نیست. بلکه خود رویدادهای ناراحت کننده و نحوه واکنش ما به آنها است.[10] اختلال عملکرد شامل ناتوانی در رفتار ناسازگار است که توانایی فرد را برای انجام عملکردهای عادی روزانه مختل می کند. این شامل اختلال در فرآیندهای روانی، بیولوژیکی یا رشدی است که با عملکرد ذهنی مرتبط است.[11] این رفتار ناسازگار باید به اندازه کافی قابل توجه باشد تا به عنوان یک تشخیص در نظر گرفته شود. بسیار مورد توجه است که به
تشخیص در نظر گرفته شود. بسیار مورد توجه است که به دنبال اختلال در تجربه زندگی یک فرد باشید، زیرا این احتمال وجود دارد که اختلال عملکرد در نمای واضح قابل مشاهده و در مکان‌هایی که احتمال بروز آن کمتر است ظاهر شود.[9] چنین رفتارهای ناسازگاری فرد را از داشتن سبک زندگی عادی و سالم باز می دارد. با این حال، رفتار ناکارآمد همیشه ناشی از یک اختلال نیست. ممکن است داوطلبانه باشد، مانند شرکت در اعتصاب غذا. مدت زمان برای پزشکان به عنوان معیاری برای تشخیص مفید است. بیشتر علائم دارای مدت زمان مشخصی هستند که قبل از تشخیص
علائم دارای مدت زمان مشخصی هستند که قبل از تشخیص باقی می مانند. می تواند مضر باشد زیرا تجربه همه افراد یکسان نیست.[12] عامل p بنجامین لاهی و همکارانش برای اولین بار یک "عامل آسیب شناسی روانی" کلی را در سال 2012 پیشنهاد کردند، [13] یا به سادگی "عامل p". این سازه شباهت مفهومی خود را با عامل g هوش عمومی دارد. به جای مفهوم سازی آسیب شناسی روانی به عنوان متشکل از چندین دسته مجزا از اختلالات روانی، عامل p ابعادی است و بر وجود یا عدم وجود علائم روانپزشکی به طور کلی تأثیر می گذارد. سپس علائمی که وجود دارند ترکیب
تأثیر می گذارد. سپس علائمی که وجود دارند ترکیب می شوند و چندین تشخیص متمایز را تشکیل می دهند. عامل p در طبقه بندی سلسله مراتبی آسیب شناسی روانی مدل شده است. اگرچه محققان در ابتدا توضیح سه عاملی را برای آسیب شناسی روانی به طور کلی تصور کردند، مطالعه بعدی شواهد بیشتری را برای یک عامل منفرد ارائه کرد که به طور متوالی همراه، عود کننده/مزمن است و در پیوستاری از شدت و مزمن بودن وجود دارد.[14] نمرات بالاتر در بعد عامل p با سطوح بالاتر اختلال عملکردی، بروز بیشتر مشکلات در تاریخچه رشد و کاهش بیشتر عملکرد مغز در
مشکلات در تاریخچه رشد و کاهش بیشتر عملکرد مغز در اوایل زندگی مرتبط است. علاوه بر این، افرادی که سطوح بالاتری از فاکتور p را دارند، بیشتر احتمال دارد که استعداد ژنتیکی برای بیماری روانی را به ارث برده باشند. وجود عامل p ممکن است توضیح دهد که چرا یافتن علل، پیامدها، نشانگرهای زیستی و درمان‌هایی با اختصاصی بودن برای اختلالات روانی فردی چالش برانگیز بوده است.[14] مروری بر فاکتور p در سال 2020 نشان داد که بسیاری از مطالعات از اعتبار آن حمایت می کنند و به طور کلی در طول زندگی فرد پایدار است. فاکتور p بالا با
کلی در طول زندگی فرد پایدار است. فاکتور p بالا با بسیاری از اثرات نامطلوب از جمله عملکرد ضعیف تحصیلی، تکانشگری، جنایت، خودکشی، کاهش رشد جنین، عملکرد اجرایی پایین تر و تعداد بیشتری از تشخیص های روانپزشکی همراه است. یک مبنای ژنتیکی جزئی برای فاکتور p نیز پشتیبانی شده است.[15] از طرف دیگر، عامل p به جای اینکه یک شاخص خاص باشد که باعث آسیب شناسی روانی می شود، به عنوان شاخصی از آسیب عمومی نیز تفسیر شده است.[15] به عنوان علائم ذهنی اصطلاح آسیب شناسی روانی همچنین ممکن است برای نشان دادن رفتارها یا تجربیاتی که
ممکن است برای نشان دادن رفتارها یا تجربیاتی که نشان دهنده بیماری روانی هستند استفاده شود، حتی اگر تشخیص رسمی را تشکیل ندهند. به عنوان مثال، وجود توهم ممکن است به عنوان یک علامت آسیب شناختی روانی در نظر گرفته شود، حتی اگر علائم کافی برای برآوردن معیارهای یکی از اختلالات ذکر شده در DSM یا ICD وجود نداشته باشد. در یک مفهوم کلی تر، هر رفتار یا تجربه ای که باعث اختلال، پریشانی یا ناتوانی شود، به ویژه اگر تصور شود که ناشی از شکست عملکردی در سیستم های شناختی یا عصبی شناختی در مغز باشد، ممکن است به عنوان آسیب
عصبی شناختی در مغز باشد، ممکن است به عنوان آسیب شناسی روانی طبقه بندی شود. هنوز مشخص نیست که تمایز بین صفات ناسازگار و اختلالات روانی واقعاً چقدر قوی است، [16][17] به عنوان مثال. روان رنجوری اغلب به عنوان سطح شخصی علائم روانپزشکی جزئی توصیف می شود.[18] راهنمای تشخیصی و آماری اختلالهای روانی مقاله اصلی: راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی DSM IV و 5 راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM) راهنمایی برای تشخیص و درک اختلالات روانی است. انجمن روانپزشکی آمریکا (APA) از ویرایش، نگارش، بررسی و انتشار این