payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌دهد. البته کتیبهٔ بیستون یک استثنا است: مطالب نوشته شده به زبان پارسی باستان عمدتاً به سنگنبشته‌های یادمانی محدود می‌شوند و بیشتر به قدرت تغییرناپذیر شاهنشاهی ایران اشاره دارند و بنابراین، دربارهٔ امپراتوری هخامنشی که پژوهندگان اصولاً امیدوار به شناسایی آن از این طریق هستند اطلاعات اندکی در اختیار می‌گذارند؛ رویدادهای سیاسی، تغییرات تاریخی و ساختارهای اداری (به استثنای بیستون) در آن‌ها گزارش نشده‌اند. این محدودیت متنون پارسی باستان با این واقعیت ارتباط دارد که خط پارسی باستان احتمالاً اختراعی بوده که به
که خط پارسی باستان احتمالاً اختراعی بوده که به فرمان خانوادهٔ سلطنتی صورت گرفته و هدف از آن این بوده که بیننده را تحت تأثیر قرار دهد و خط یگانه‌ای برای زبان پارسی فراهم شود که جلوه‌ای از شاهنشاهی ایران باشد، ولی این خط در خارج از عرصهٔ رسمی کاربردی نداشته‌است. همهٔ کتیبه‌ها بر ساختمان‌ها و صخره‌ها (به استثنای سنگنبشته خشایارشا که مشرف به دریاچهٔ وان در شرق ترکیه است)، یا اشیای قابل حمل کوچک و احتمالاً متعلق به دربار (ظروف سنگی، ظروف فلزی و مهرها) نقش شده‌اند. یکی دیگر از جنبه‌های جالب سنگنبشته‌های پارسی
یکی دیگر از جنبه‌های جالب سنگنبشته‌های پارسی باستان این است که آن‌ها همیشه با روایت‌هایی از سایر زبان‌ها - معمولاً عیلامی و اکدی بابلی (و گاه هیروگلیف مصری) - همراه است. اولین حرف نشان دهنده نام پادشاهی است که به دستورش متن حک شده‌است: دومین حرف نشان دهنده مکان کشف کتیبه باستانی است: برای اشیاء این حروف به کار می‌رود: رویدادنامه‌های بابل. در چند مورد، رویدادنامه‌های بابل اطلاعات سودمندی دربارهٔ تاریخ سیاسی در ایران به دست می‌دهند. این رویدادنامه‌ها، که در ارتباط نزدیک با یکدیگر هستند، از فرمانروایی
که در ارتباط نزدیک با یکدیگر هستند، از فرمانروایی نبو-ناصیر (۷۴۷–۷۳۴ پیش از میلاد) آغاز می‌شوند و تا دوره حکومت سلوکوس دوم (۲۴۵–۲۲۶ پیش از میلاد) ادامه می‌یابند. رویدادنامه‌ها موسوم به نبوپولاسار (که با نام رویدادنامه گاد نیز شناخته می‌شود) دورهٔ میان سال‌های دهم تا هفدهم فرمانروایی نبوپولاسار (۶۱۶–۶۰۹ پیش از میلاد) را پوشش می‌دهد. به ویژه، سقوط آشور به دست ارتش‌های ماد و بابل در آن توصیف شده‌است. به گفته این نوشته، در ۶۱۴ پ.م. مادها به فرمانروایی هوخشتره شاه، استان آشوری آراپخا را تسخیر کردند و سپس به سوی
استان آشوری آراپخا را تسخیر کردند و سپس به سوی نینوا گام برداشتند و شهر را محاصره کردند. آن‌ها موفق نشدند نینوا را تصرف کنند، ولی در پاییز همان سال آشور، پایتخت شاهنشاهی آشوریان، را محاصره و سپس به تصرف خود درآوردند. نبوپولاسار و هوخشتره همدیگر را در آشور ملاقات کردند و پیمان اتحاد بستند (خط‌های ۲۴–۳۰). نوشته سپس در متنی که امروزه اندکی از آن باقی‌مانده به محاصره نینوا توسط ارتش‌های بابل و ماد می‌پردازد. پس از سه ماه، در ۶۱۲ پ.م. نینوا به تصرف در می‌آید و هوخشتره به خانه بازمی‌گردد (خط‌های ۳۸–۵۲).
و هوخشتره به خانه بازمی‌گردد (خط‌های ۳۸–۵۲). رویدادنامهٔ نبونعید (یا رویدادنامهٔ نبونعید و کوروش) از رویدادهای آغازین به تخت نشستن نبونید در ۵۵۶ پ.م. شروع می‌شود و اندک زمانی پس از فتح بابل توسط پارسیان در ۵۳۹ پ.م. به پایان می‌رسد. حداقل بخشی از این رویدادنامه در دوران کوروش نگاشته شده‌است، چرا که لحنش نسبت به نبونید پرخاشگرانه می‌شود. این متن همچنین از جنگی میان آستیاگ، شاه ماد، و کوروش و تسخیر هگمتانه، پایتخت ماد، توسط ارتش پارسیان در ششمین سال تاج‌گذاری نبونید، یعنی ۵۵۰ پ.م. سخن به زبان می‌آورد (خط
نبونید، یعنی ۵۵۰ پ.م. سخن به زبان می‌آورد (خط های۱–۴). همین رویدادنامه در متنی پاره‌پاره از کارزار کوروش در نهمین سال تاج‌گذاری (۵۴۷ پ. م) یاد می‌کند، که به گمانی ضد لیدیه بوده‌است و به تصرف درآوردن پایتخت آنان ساردیس (این نام در متن اصلی به صورت پاره‌ای باقی‌مانده و بازنویسی آن دقیق و قطعی نیست، نگاه کنید به خط‌های ۱۵–۱۸). این رویدادنامه همچنین عنوان می‌کند که در هفتمین سال تاج‌گذاری نبونید (۵۳۹ پ. م)، پارسیان شکستی را بر بابلی‌ها در شهر اوپیس متحمل کردند، سیپار را تصرف، و سپس بابل را بی درگیری فتح کردند
سیپار را تصرف، و سپس بابل را بی درگیری فتح کردند و نبونید را به اسارت گرفتند (خط‌های ۵–۱۵). رویدادنامه ادامه می‌دهد که وقفه‌ای در آداب معبدهای بابل پدید نیامد و هنگامی که کوروش وارد بابل شد به همه ساکنان شهر خوشامد گفت. گئوبروه، فرماندار کوروش، افسران محله‌ها را تعیین کرد و اندک‌زمانی پس از آن درگذشت. در واپسین هنگامه‌های پایان سال ۵۳۹ پ.م. «همسر شاه» (به ظاهر کاساندان، همسر کوروش، منظور بوده‌است) می‌میرد، و برای یک هفته در بابل عزای عمومی اعلام می‌شود (خط‌های ۱۶–۲۳). در پایان، پاراگرافی از متن که آسیب
۱۶–۲۳). در پایان، پاراگرافی از متن که آسیب زیادی دیده، حاوی گزارشی از کمبوجیه پسر کوروش است که در مراسمی که برای او به مناسبت جشن سال نو در ۲۷ مارس سال ۵۳۸ پیش از میلاد برگزار شده بود، شرکت کرد (خط‌های ۲۴–۲۸). کمبوجیه در سال ۵۳۸ پیش از میلاد توسط پدرش به عنوان شاه بابل گماشته شد و تلاش کرد تا منصب خود را مشروع جلوه دهد، به گونه‌ای که فرمانروایی خود را از دستان خدای اعظم مردوک در معبدش در اساگیلا دریافت کرد. دو رویدادنامه از دوره هخامنشیان بر جای مانده‌اند. یکی از آن‌ها تکه‌پاره‌ای در وضعیت بسیار
یکی از آن‌ها تکه‌پاره‌ای در وضعیت بسیار آسیب‌دیده‌است که در آن، به احتمال فراوان، شاه پارسی خشایارشای یکم (۴۸۵–۴۶۵ پ. م) یاد شده‌است. دومین رویدادنامه حاوی اطلاعات زندانیان از شهر شورشی فینیقی صیدون است که در چهاردهمین سال تاج‌گذاری اردشیر سوم (۳۴۵ پ. م) به بابل و شوش برده شده‌اند. او در متن با نام «اوماسو» خوانده شده‌است. کتیبه بیستون. کتیبه ۲۲ متر درازا و ۸ر۷ متر پهنا، و نقش سنگی ۳ متر پهنا و ۴۸ر۵ متر درازا دارد. کتیبه به سه زبان فارسی باستان، عیلامی و بابلی است. متن اول عیلامی در سمت راست نقش، متن بابلی
است. متن اول عیلامی در سمت راست نقش، متن بابلی در سمت چپ نقش، متن دوم عیلامی زیر متن بابلی، و متن فارسی باستان زیرنقش و زیر متن اول عیلامی است. متن‌های عیلامی جمعاً در هفت ستون و روی‌هم‌رفته در ۵۸۲ سطر، متن بابلی در یک ستون و جمعاً در ۱۱۲ سطر و متن فارسی باستان در پنج ستون، ۴۱۴ سطر و با ۶۰۰، ۳ واژه نوشته شده‌است. درازای ستون متن فارسی باستان ۴ متر و پهنای آن ۲ متر، اندازهٔ حروف ۳۲ و فاصلهٔ سطرهای متن ۴۲ میلی‌متر است. سه کتیبه از کوروش. این ۳ کتیبه تنها به زبان فارسی باستان، ایلامی و اکدی است که از دشت
به زبان فارسی باستان، ایلامی و اکدی است که از دشت مرغاب به دست آمده و بخش‌هایی از آن آسیب دیده‌است. کتیبه تخت جمشید. هفت کتیبه از داریوش در تخت جمشید به جای مانده که برخی از آن‌ها کتیبه‌های DPa, DPb, DPc, DPf, DPg, DPi کوچک هستند و به معرفی داریوش و سلسله نسب او می‌پردازند. کتیبه‌های دیگر عبارتند از: از خشایارشا ۱۲ کتیبه به شرح زیر در تخت جمشید موجود است: از اردشیر اول یک کتیبه برجای مانده‌است: کتیبه نقش رستم. در نقش رستم در واقع در شمال تخت جمشید، از داریوش چند کتیبه کوچک در معرفی درباریان خود و مردان
چند کتیبه کوچک در معرفی درباریان خود و مردان سرزمین‌های دیگر و دو کتیبه بزرگ باقی مانده‌است: کتیبه‌های شوش. در شوش ۱۹ کتیبه از داریوش باقی مانده‌است که مهم‌ترین آن‌ها عبارتند از: سه کتیبه یادبود از خشایارشا در شوش بدست آمده‌است. کتیبه‌های سوئز در مصر. در منطقه سوئز در مصر سه کتیبه از داریوش اول کشف شده که دو تای آن‌ها عبارتند از: کتیبه وان. بر دیوار قلعه‌ای در وان کتیبه‌ای سه زبانه (فارسی باستان، عیلامی، اکدی) موجود است که متن فارسی باستان آن بیست و هفت سطر و شامل ستایش اهورامزدا، معرفی شاه و ذکر ساختمانی
و شامل ستایش اهورامزدا، معرفی شاه و ذکر ساختمانی است که به فرمان داریوش بنا شده، و خشایارشا کتیبه‌ای به رسم یادبود بر آن نگاشته‌است. پایان آن با دعا خاتمه می‌یابد. کتیبه جزیره خارک. سنگ‌نبشته هخامنشی در جزیره خارک در سال ۱۳۸۶ در پی احداث جاده‌ای در جزیره خارک کشف شده‌است که به خط میخی ایران باستان و با طول و عرض تقریبی یک متر می‌باشد که بر روی سنگی مرجانی نوشته شده‌است. طبق تاریخ‌گذاری این کتیبه، قدمت آن به ۲۴۰۰ سال پیش و زمان هخامنشیان بازمی‌گردد. استوانه کوروش. استوانه کوروش، استوانه ناقص از جنس خاک رس
کوروش. استوانه کوروش، استوانه ناقص از جنس خاک رس است که با ۳۵ خط حکاکی شده به زبان آکدی توسط هرمزد رسام در حفاری منطقه معبد مردوک در سال ۱۸۷۹ در بابل کشف گردید. تکه دوم که شامل خط‌های ۳۶ تا ۴۵ می‌شود، در کلکسیون بابلی دانشگاه ییل توسط برگر پیدا شد. حکاکی کلی گرچه در آخر ناکامل ماند، شامل ۴۵ خط شد که سه سطر اول تقریباً به‌طور کامل شکسته‌اند (قابل خواندن نیستند). متن حاوی روایتی از فتح بابل توسط کورش در ۵۳۹ پ.م. است و با گفتاری از مردوخ ایزد بابلی در مورد جنایت‌های نبونعید، آخرین پادشاه کلدانی، آغاز می‌شود
نبونعید، آخرین پادشاه کلدانی، آغاز می‌شود (سطرهای ۴–۸). در ادامه روایتی از جستجوی مردوخ برای یافتن پادشاه شایسته، انتساب کورش به حکمرانی تمام جهان، و عاملیت او در فتح بابل بدون جنگ آورده می‌شود (سطرهای ۹–۱۹). سپس کورش، با لحن اول شخص، القاب و نسب خود را برمی‌شمرد (سطرهای ۲۰–۲۲) و اعلام می‌کند که صلح کشور را تضمین کرده (سطرهای ۲۲–۲۶) که به موجب آن او و پسرش کمبوجیه مشمول رحمت مردوخ شده‌اند (سطرهای ۲۶–۳۰). او بازسازی معبد، که در دوران زمامداری نبونعید به فراموشی سپرده شده بود، و اجازه‌اش به تبعیدشدگان مبنی
سپرده شده بود، و اجازه‌اش به تبعیدشدگان مبنی بر بازگشت به میهن‌شان را توصیف می‌کند (سطرهای ۳۰–۳۶). در پایان پادشاه بازسازی دفاع شهر بابل را توصیف کرده (سطرهای ۳۶–۴۳) و گزارش می‌کند که به هنگام بازسازی کتیبه‌ای از آشوربانیپال را دید. (سطرهای ۴۳–۴۵) در حقیقت متن توسط کاهنان مردوخ با تقلیدی از متون کهن نئو-آشوری، به ویژه کتیبه‌های آشوربانیپال نوشته‌شده در بابل، نوشته‌شده‌است؛ بنابراین، استوانه ساختی به شیوه معمول کتیبه‌های میانرودان دارد و به‌عنوان پی دیوارهای بابل برای یادبود بازسازی‌های کورش در آنجا
بابل برای یادبود بازسازی‌های کورش در آنجا گذاشته‌شده‌است. کتیبه‌های دیگر. کتیبه‌های کوچک دیگری از شاه‌های هخامنشی از جمله داریوش دوم در شوش، اردشیر دوم در شوش و همدان، اردشیر دوم یا سوم در تخت جمشید باقی مانده‌است که غالباً تقلیدی از کتیبه‌های شاه‌های پیشین است. مورخ بابلی. بروص از منجمین اهل بابل بود که در میان سال‌های ۳۵۰ تا ۳۴۰ پ.م. متولد شد و معاصر اسکندر مقدونی بود. وی در زمره کاهنان معبد مردوک به‌شمار می‌رفت و زمانی ریاست مکتب نجوم را در جزیره یونانی کرس به عهده داشت. تاریخ بابل را برای فرمانروایان
کرس به عهده داشت. تاریخ بابل را برای فرمانروایان تازه بابل یعنی یونانیان مقدونی نوشت و در این کار از بایگانی اسناد بابلی و اسناد سلطنتی سومر و اساطیر و افسانه‌های بابلی استفاده کرد. تألیف او به نام خالدایکا که شامل سه بخش اساطیر و افسانه‌های بابلی، اساطیر و تاریخ بابل تا وفات اسکندر بوده‌است به‌طور مستقیم در دسترس نیست، بلکه از طریق روایت ارمنی قرون وسطایی تاریخی «یوسوی» قیصرانی، مؤلف سده چهارم میلادی و نیز به وسیله ترجمه سریانی آن به وسیله مارمیخائیل روایت شده‌است. همچنین، یوسف فلاویوس و آفریکانوس نیز از
شده‌است. همچنین، یوسف فلاویوس و آفریکانوس نیز از وی نقل قول‌های نموده‌اند. هر چند اشتباهات فراوانی از طریق این نقل قول‌ها روی داده‌است، بخشی از کتاب وی از جهت بازشناسی تاریخ ماد و هخامنشی حائز اهمیت است. وی نقل می‌کند که پس از سقوط آشور، آستیاگ دخترش را به نبوکدنصر داد. هر چند این روایت از لحاظ تاریخی قابل اعتماد نیست، گزارش‌هایی که وی دربارهٔ نوآوری‌های اردشیر دوم راجع به پرستش میترا و آناهیتا می‌دهد حائز اهمیت است. اسناد رسمی در بابل و مصر. هیچ سند مکتوبی به زبان فارسی باستان یا دیگر زبان‌های ایرانی
به زبان فارسی باستان یا دیگر زبان‌های ایرانی باستان تا به حال کشف نگردیده‌است. به نظر، در پارس و ماد، هیچ معامله‌ای به صورت سند مکتوب نگشته، گرچه پارسی‌ها و دیگر ایرانی‌های ساکن بابل، به صورت فعالانه در تجارت شرکت می‌جستند و به دنبال قاعده سنتی بابلی، قباله‌های متفاوتی با افراد بومی ثبت می‌کردند. اسناد املاک‌داری پادشاهی در پارس اکثراً به زبان ایلامی و اقلاً به زبان آرامی مکتوب می‌شد. پیوند به بیرون. Reinhold Bichler and Robert Rollinger, Greek and Latin sources, in: Bruno Jacobs and Robert Rollinger
sources, in: Bruno Jacobs and Robert Rollinger (eds.), A Companion to the Achaemenid Persian Empire, 2 volumes (Blackwell Companions to the Ancient World), Malden: John Wiley &amp; Sons 2021, 169-185.
یوآخیم ویلهلم گاوک (به آلمانی: joˈʔaxɪm ˈɡaʊk؛ به انگلیسی: Joachim Wilhelm Gauck؛ زادهٔ ۲۴ ژانویه ۱۹۴۰) یک فعال حقوق مدنی و سیاستمدار آلمانی است که از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۷ به عنوان یازدهمین رئیس‌جمهور آلمان فعالیت کرد. او قبلاً یک کشیش لوتری، بوده و به عنوان یکی از فعالان برجسته ضد کمونیست حقوق مدنی در آلمان شرقی شناخته شده‌ است. او یکی از بنیان‌گذاران یکی از جنبش‌های مخالف در آلمان شرقی بود که به سقوط دیکتاتوری مورد حمایت اتحاد جماهیر شوروی، کمک بسیاری کرد. پس از اتحاد دوباره آلمان، او به عنوان اولین کمیسر
پس از اتحاد دوباره آلمان، او به عنوان اولین کمیسر فدرال برای آرشیو اشتازی توسط مجلس فدرال انتخاب شد و از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۰ در این سمت بود و به عنوان یک شکارچی اشتازی و مدافع خستگی ناپذیر دمکراسی و افشای جنایات پلیس مخفی سابق کمونیستی شناخته شده‌ است. او نامزد حزب سوسیال دموکرات آلمان و اتحاد ۹۰/سبزها در انتخابات ۲۰۱۰ ریاست جمهوری آلمان بود. او با ۹۹۱ از ۱۲۲۸ رأی در کنوانسیون فدرال در انتخابات ۲۰۱۲ و به عنوان یک نامزد بی‌طرف با اجماع حزب سوسیال دموکرات آلمان(SPD)٬ حزب دموکرات آزاد آلمان(FDP)، اتحادیه سوسیال
حزب دموکرات آزاد آلمان(FDP)، اتحادیه سوسیال مسیحی بایرن (CSU)، اتحادیه دموکرات مسیحی آلمان (CDU)٬ به عنوان رئیس‌جمهور آلمان انتخاب شد. او نویسنده کتاب کمونیسم سیاه است و خواستار دفاع از آزادی و حقوق بشر در سراسر جهان است. او توسط آنگلا مرکل، صدراعظم به عنوان "معلم واقعی دموکراسی" و "مدافع خستگی ناپذیر آزادی، دموکراسی، و عدالت توصیف شده‌ است " وال استریت ژورنال از او به عنوان آخرین رهبران اعتراضی یاد می‌کند. او تاکنون افتخارات بسیاری از جمله جایزه هانا آرنت را در سال ۱۹۹۷ دریافت کرده‌ است. زندگی شخصی.
آرنت را در سال ۱۹۹۷ دریافت کرده‌ است. زندگی شخصی. یوآخیم همسرش گرهیلد گاوک را از دوران کودکی می‌شناخت و با وجود مخالفت پدرش با او ازدواج کرد. اما آن‌ها در سال ۱۹۹۱ از هم جدا شدند و دارای ۴ فرزند ۲ دختر و ۲ پسر می‌باشند. سه فرزند او که بزرگتر بودند در اواخر سال ۱۹۸۰ آلمان شرقی را ترک کرده و به آلمان غربی مهاجرت کردند ولی فرزند آخر آن‌ها به نام کاترینا که در آن زمان هنوز یک کودک بود در کنار پدر و مادرش باقی‌ماند. از سال ۲۰۰۰، دانیلا سچادت که یک روزنامه‌نگار است، همراه او بوده‌ است. دوران کودکی و زندگی در
است، همراه او بوده‌ است. دوران کودکی و زندگی در آلمان شرقی (۱۹۴۰–۱۹۸۹). او فرزند یوآخیم گوواک (۱۹۰۷) و اولگا گوواک (۱۹۱۰) است که در روستوک زاده شد. پدرش افسر برجسته نیروی دریایی آلمان نازی (کاپیتان در دریا) و یک کاپیتان کشتی با تجربه بود که پس از جنگ جهانی دوم به عنوان بازرس در شرکت کشتی‌سازی نپتون ورفت مشغول به کار بود. پس از پایان جنگ جهانی دوم و به قدرت رسیدن کمونیست‌ها در جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) خانواده او نیز قربانی اذیت و آزار کمونیست‌ها بود. وقتی یوآخیم در سال ۱۹۵۱ یازده‌ساله بود پدرش
بود. وقتی یوآخیم در سال ۱۹۵۱ یازده‌ساله بود پدرش توسط نیروهای اشغالگر شوروی دستگیر شد و برگردانده نشد. او در یک دادگاه نظامی شوروی برای در اختیار داشتن یک مجله غربی در مورد امور دریایی به جاسوسی برای غرب و به اعدام محکوم شده بود و به گولاگ در سیبری تبعید شده بود. که در آنجا به دلیل بدرفتاری از نظر جسمی پس از یک سال غیرفعال شده بود و نزدیک به ۳ سال خانواده او هیچ اطلاعی از وضعیتش نداشتند. پس از سفر رسمی کنراد آدناور به مسکو مذاکراتی برای آزادی هزاران تن از زندانیان آلمانی زمان جنگ و افراد غیرنظامی که تبعید
آلمانی زمان جنگ و افراد غیرنظامی که تبعید شده بودند صورت گرفت و او در سال ۱۹۵۵ آزاد شد. او در روستوک فارغ‌التحصیل شد؛ و در فعالیت‌های سیاسی خود از مصیبت‌های پدرش الهام گرفته بود، و گفته‌است که با تأسیس «جنبش ضد کمونیسم» بزرگ شده‌است. او در جوانی قصد داشته که یک روزنامه‌نگار شود اما چون او یک کمونیست نبود مورد مجازات قرار می‌گیرد. و مطالعه الهیات و تبدیل شدن به یک کشیش در کلیسای پروتستان در مکلنبورگ روی می‌آورد. او اعلام کرده‌است که قصد اولیه او تبدیل شدن به یک کشیش نبوده و هدف او مطالعه الهیات و آشنایی با
یک کشیش نبوده و هدف او مطالعه الهیات و آشنایی با فلسفه و کلیسا به عنوان یکی از چند نهاد کمونیستی در آلمانی شرقی که ایدئولوژی کمونیستی بر آن‌ها غالب بود، بوده‌است. با این وجود، او در نهایت به یک کشیش تبدیل شد. در ابتدا کار او به عنوان یک کشیش در آلمان شرقی به علت خصومت رژیم کمونیستی نسبت به کلیسا بسیار دشوار بود برای سال‌های زیادی تحت نظر ثابت اشتازی (پلیس مخفی) بود و مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفت. و در پرونده‌های اشتازی از او به عنوان یک «اصلاح ناپذیر ضد کمونیست» یاد شده‌است. او گفته‌است که «در سن نه
ضد کمونیست» یاد شده‌است. او گفته‌است که «در سن نه سالگی، من می‌دانستم که سوسیالیسم نظامی ناعادلانه بود.» بعد از سال ۱۹۸۹. در طول انقلاب مسالمت‌آمیز سال ۱۹۸۹، او عضو انجمن جدید، جنبش اپوزیسیون دموکراتیک شد و به عنوان سخنگوی جنبش انتخاب شد. او همچنین بخشی در تظاهرات بزرگ علیه رژیم کمونیستی بود. در انتخابات آزاد در تاریخ ۱۸ مارس ۱۹۹۰ تا انحلال GDR در ماه اکتبر سال ۱۹۹۰ او به عنوان نماینده مردم انتخاب شده بود. در ۲ اکتبر ۱۹۹۰، روز قبل از انحلال GDR، او به عنوان نماینده ویژه برای آرشیو اشتازی انتخاب گردید و پس
نماینده ویژه برای آرشیو اشتازی انتخاب گردید و پس از انحلال GDR او به عنوان نماینده ویژه دولت فدرال برای بایگانی اشتازی توسط پرزیدنت ریچارد فون ویزساچر و هلموت کوهل، صدراعظم منصوب شد. به این ترتیب، او مسئول آرشیوهای اشتازی و بررسی جرائم‌های کمونیستی بود و تا سال ۲۰۰۰ در این سمت خدمت کرد. یوآخیم از ۳ تا ۴ اکتبر ۱۹۹۰ به عنوان یک عضو از مجلس فدرال، پارلمان آلمان خدمت کرده‌است که تاکنون کوتاه‌ترین عضویت در خدمت پارلمان آلمان بوده‌ است. از سال ۲۰۰۳، او رئیس انجمن ("علیه فراموشی - برای دموکراسی")، بوده‌است و از
("علیه فراموشی - برای دموکراسی")، بوده‌است و از سال ۲۰۰۱–۲۰۰۴ در هیئت مدیره مرکز نظارت بر نژادپرستی و بیگانه‌ستیزی اروپا خدمت کرده‌است. سیاست. دیدگاه‌های سیاسی. به مناسبت تولد ۷۰ سالگی در سال ۲۰۱۰، توسط آنگلا مرکل، صدراعظم به عنوان یک «معلم واقعی دموکراسی» و «مدافع خستگی ناپذیر آزادی، دموکراسی و عدالت» مورد تقدیر قرار گرفت. کاندیدای ریاست جمهوری. در ۳ ژوئن ۲۰۱۰، یوآخیم گوواک برای رئیس‌جمهور آلمان در انتخابات سال ۲۰۱۰ توسط SPD و سبزها نامزد بود. او عضو SPD و سبزها نمی‌باشد اگر چه حزب سابق او در آلمان‌شرقی
و سبزها نمی‌باشد اگر چه حزب سابق او در آلمان‌شرقی در نهایت با سبزها ادغام شدند و اتحادیه دموکرات مسیحی CDU نیز از نامزدی او در انتخابات حمایت کرد. گرچه یک بار خود را به عنوان محافظه‌کار لیبرال شرح داده بود بعد از نامزدی خود اظهار داشت: «من نه قرمز و نه سبز هستم، من یوآخیم گوواک هستم» فرانکفورتر آلگماینه زایتونگ او را به عنوان یک محافظه کار لیبرال توصیف می‌کند. او به‌طور گسترده‌ای مورد احترام سراسر طیف‌های سیاسی است و در میان CDU / CSU و سیاستمداران FDP بسیار محبوب است. مدعی اصلی او، کریستیان وولف و
بسیار محبوب است. مدعی اصلی او، کریستیان وولف و سیاستمداران تمام احزاب دولت اعلام کردند که گوواک مورد احترام است. یورگ سچونبوهم رئیس سابق CDU براندنبورگ نیز از وی پشتیبانی و حمایت می‌کند. گوواک در اصل توسط آندریاس شولز که در آن زمان مشاور ارتباطات با سبزها در مجلس فدرال بود به عنوان یک کاندیدای ریاست جمهوری معرفی شد. شولز در سال ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲ به عنوان سخنگوی گوواک منصوب شد. رئیس‌جمهور آلمان. رئیس‌جمهور توسط همایش اتحادیه (Bundesversammlung)، که اجلاس فدرال نیز گفته‌اند، انتخاب می‌شود. همایش اتحادیه تشکیل
نیز گفته‌اند، انتخاب می‌شود. همایش اتحادیه تشکیل شده‌است از کل نمایندگان بوندستاگ بعلاوهٔ به تعداد همینان، نمایندگان برگزیدگان مجلس‌های ایالتی. این برگزیدگان لزوماً عضو مجلس ایالتی یا سیاست‌مدار رسمی نیستند، ممکن است مثلاً از چهره‌های فرهنگی و هنری باشند. انتخابات. پس از استعفای رئیس‌جمهور کریستیان وولف در ۱۷ فوریه ۲۰۱۲، یوآخیم گوواک به عنوان نامزد مشترک برای رئیس‌جمهور آلمان در تاریخ ۱۹ فوریه توسط احزاب دولت، CSU و CDU و FDP معرفی شد. او در نتیجه توسط همه احزاب عمده ارائه شده در کنوانسیون فدرال، به جز یک
احزاب عمده ارائه شده در کنوانسیون فدرال، به جز یک حزب، مورد حمایت قرار گرفت. بر اساس یک نظرسنجی انجام شده برای استرن، نامزدی گوواک با حمایت بالایی مواجه شد. گوواک در ۱۸ مارس ۲۰۱۲، با ۹۹۱ از ۱۲۲۸ رأی در کنوانسیون فدرال به عنوان رئیس‌جمهور آلمان انتخاب شد.
پولیبیوس افسانه‌ای دروغین درباره یک بازی ویدئویی آرکید است که نخستین‌بار در ۶ فوریه ۲۰۰۰ یک فرد آلمانی به نام Kurt Kollar در وبگاه خود به نام coinop.org از این بازی نام بُرد تا توجه کابران بازی‌های ویدئویی را به وبگاه خود جلب کند. ریشه نام. نام "پولیبیوس" از ترکیب دو نام Poly (به معنی "چند" یا "Multi") و Bius (به معنی "زندگی") پدید آمده است. در جهان واقعی، پولیبیوس نام یک تاریخ‌نویس اهل مگالوپلیس آرکادیا در شبه‌جزیره پلوپونز در یونان باستان بود. شایعه‌ها. بنا به ادعای وبگاه این بازی در سال ۱۹۸۱ ارائه شد و
به ادعای وبگاه این بازی در سال ۱۹۸۱ ارائه شد و باعث مشکلاتی مانند جنون و دیوانگی، افسردگی و فشار عصبی زیاد، کابوس‌های شبانه و حتی خودکشی کاربران شد. بنابراین پس از زمان کوتاهی این بازی به طرز عجیبی از بازار ناپدید شد و هیج ردپایی از آن نیز بر جای نماند. بر پایه شایعه‌ها این بازی در سال ۱۹۸۱ در شهر پرتلند ایالت اورگن عرضه شد. زیرا در آن هنگام این شهر، محل آزمایش بازی‌های ویدئویی تازه ساخته شده بود تا در صورت استقبال کاربران، به صورت انبوه در دیگر جاهای آمریکا نیز عرضه شود. این بازی طرفداران سرسختی را به خود
نیز عرضه شود. این بازی طرفداران سرسختی را به خود جذب کرد تا جایی که از اعتیاد افراد به این بازی سخن به میان آمده است و حتی در صف‌هایی که در کنار جعبه‌ای بازی تشکیل می‌شد شماری برای سریع‌تر بازی کردن به جنجال و دعوای فیزیکی می‌پرداختند. همچنین گفته می‌شد این بازی، یک پروژه دولت آمریکا برای بررسی تاثیرات روانی بر مغز کاربران بازی‌های ویدیویی و به‌ویژه کودکان بوده است.
توپ بدون لگد کارل گوستاف نوعی سلاح چندمنظوره ۸۴ میلی‌متری قابل حمل توسط نفر و ساخت شرکت سوئدی ساب بوفورس داینامیکس است. نخستین پیش‌نمونه کارل گوستاف در سال ۱۹۴۶ ساخته شده و دو سال بعد وارد ارتش سوئد شد. در حالی‌که تمامی سلاح‌های مشابه معاصر کارل گوستاف امروزه به‌طور کامل از صحنه جنگ‌های مدرن محو شده‌اند این سلاح سوئدی هم‌اکنون در بیش از ۴۰ کشور جهان به کار گرفته شده و همچنان در حال تولید است. کارل گوستاف در اصل به عنوان سلاح ضدتانک پیاده‌نظام ساخته شده اما در واقع یکی از انعطاف‌پذیرترین و چندکاره‌ترین
اما در واقع یکی از انعطاف‌پذیرترین و چندکاره‌ترین توپ‌های بدون لگد است که در نقش‌های مختلفی از جمله سلاح ضد سنگر و ضد نفر هم می‌توان از آن استفاده کرد. این سلاح علاوه بر سوئد در نیروهای مسلح کشورهای متعدد دیگری از جمله آمریکا، آلمان، کانادا، بلژیک، استرالیا، اتریش و هند نیز مورد استفاده قرار گرفته‌است. کارل گوستاف از گلوله‌های متنوعی از جمله گلوله‌های انفجار خلاء (HEAT)، تکه‌تکه شونده، دودزا و منور استفاده می‌کند و لانچر آن قابل استفاده مجدد است. این سلاح هم با سه‌پایه و هم به صورت دوش‌پرتاب قابل شلیک است
با سه‌پایه و هم به صورت دوش‌پرتاب قابل شلیک است و به‌طور استاندارد به دو نفر خدمه (تیرانداز و گلوله‌گذار) نیاز دارد اما توسط یک نفر هم قابل استفاده است. نقطه ضعف اصلی توپ بدون لگد کارل گوستاف وزن و حجم زیاد آن در مقایسه با مهمترین رقیب خود یعنی راکت‌انداز آرپی‌جی-۷ است. در سال ۱۹۶۴ مدل ارتقایافته این سلاح به نام "ام۲" تولید شده و به سرعت جایگزین مدل قدیمی شد. تولید مدل "ام۳" نیز از سال ۱۹۹۱ آغاز شده که در این مدل از پلاستیک و آلیاژهای آلومینیوم در برخی قسمت‌های خارجی به جای فولاد استفاده شده و وزن سلاح به
خارجی به جای فولاد استفاده شده و وزن سلاح به حدود ۱۰ کیلوگرم کاهش یافته‌است. در سال‌های اخیر توجه دوباره‌ای به این سلاح شده و تفنگداران نیروی زمینی و نیروهای ویژه آمریکا، و واحد ویژه نیروی هوایی بریتانیا از این سلاح به عنوان سلاح ضدسنگر و ضدخودرو استفاده می‌کنند. در یکی از وقایع معروف جنگ فالکلند یکی از تفنگداران دریایی انگلیسی با یک کارل گوستاف به یک ناوچه سبک آرژانتینی حمله کرد. در جنگ‌های اخیر در افغانستان، سوریه و لیبی هم موارد متعددی از کاربرد این سلاح مشاهده شده‌است. ارتش آمریکا به تازگی درخواست
سلاح مشاهده شده‌است. ارتش آمریکا به تازگی درخواست تولید مدل سبک‌تری از این سلاح را برای استفاده سربازان عادی خود در افغانستان داده‌است. طول این سلاح ۱۱۳ سانتی‌متر و وزن خالی آن در مدل ام۳ حدود ۹٫۵ کیلوگرم است. برد مفید کارل گوستاف علیه تانک در حال حرکت ۱۵۰ متر و علیه اهداف ثابت تا ۷۰۰ متر است که با استفاده از گلوله‌های دارای تقویت‌کننده راکتی این برد تا یک کیلومتر افزایش می‌یابد. گلوله‌های انفجار خلاء (HEAT) مدل ام۳ کارل گوستاف قادر به شکافتن ۵۰۰ میلی‌متر زره فولاد ورقه‌ای پس از عبور از زره واکنشی انفجاری
فولاد ورقه‌ای پس از عبور از زره واکنشی انفجاری هستند. دوربین نشانه‌روی برای هدف‌گیری، دوربین‌های دید در شب و مسافت‌یاب لیزری هم بر روی این سلاح قابل نصب هستند.
فریبا جدی‌کار (زادهٔ ۱۲ دی ۱۳۳۸) بازیگر و عروسک‌گردان اهل ایران است. زندگی هنری. حرفهٔ اصلی وی عروسک‌گردانی بوده و کمتر به بازیگری پرداخته‌است. او از سال از ۱۵ سالگی به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان رفت و از سال ۱۳۵۵ در دوره‌های آن شرکت نمود. جدی‌کار اولین نمایش عروسکی خود را در سال ۱۳۵۸ در نمایش «چشم در برابر چشم» به کارگردانی کامبیز صمیمی مفخم تجربه کرد. نخستین تجربه حضور در مقابل دوربین وی نیز در سال ۱۳۶۷ و در فیلم «شاخه‌های بید» اثر امرالله احمدجو بود. زندگی شخصی. فریبا جدی‌کار با علیرضا پورامین،
بود. زندگی شخصی. فریبا جدی‌کار با علیرضا پورامین، عکاس سینما ازدواج کرده‌است و دارای دو فرزند، یک پسر به نام پویا و یک دختر به نام سلما است. پویا پورامین در زمینۀ موسیقی و تئاتر فعال است.
تغییر جدید فیلمهای سکس
هلاورد نام پیشین و باستانی ناحیه جلال‌الدین رومی بوده‌است. هلاورد در زمان سامانیان یکی از دو شهر کلان وخشان‌زمین بوده‌است. بنابر نوشته‌های حدود العالم من المشرق الی المغرب، «هلاورد قصبهٔ وخش است، شهری‌ست با کشت و برز و روستاهای بسیار و مردمانی تیرانداز و جنگی.» شهر هلاورد را استخری در مسالک و ممالک، مقدسی در احسن التقاسیم فی مریفات الاقالیم، ابن حوقل در صورات الارض، یاقوت حموی در معجم البلدان و ابوریحان بیرونی در آثارشان یاد کرده‌اند. بنابر یافته‌های باستان‌شناسی، شهر هلاورد در زمان کوشانیان پدید آمد و در
شهر هلاورد در زمان کوشانیان پدید آمد و در سده‌های میانه مرکز وخشان‌زمین بوده‌است. این شهر در سال ۷۵۰ میلادی به دست عرب‌ها ویران شد و باستان‌شناسان خرابه‌های آن را در کرانهٔ غربی شهرک کالخازآباد یافتند که امروز آن را کافرقلعه می‌خوانند. سپس مرکز وخشان‌زمین، شهرک کوه‌کنده شد که در ۱۲ کیلومتری شمال غربی خرابه‌های کافرقلعه در کرانه‌های رود وخش جای داشت. در سده‌های میانی، این شهر نیز هلاورد نام داشت و خرابه‌های آن هم‌اکنون به نام «زالی‌زر» نزدیک ده اوزون در کنار رود وخش، ۱۲ کیلومتر دورتر از کالخازآباد و ۲۳