payamvha/North_RAG huggingface dataset:
. [۳۹] در سپتامبر: یک نقاشی تاریخچه توسط گرهارد ریشتر، رابرت استور نقاشی ریشتر را در سپتامبر ۲۰۰۵ قرار می دهددر یک مارک تفکر ضد ایدئولوژیک است که او در طول کار ریشتر می‌یابد. وی در نظر می‌گیرد که چگونه مستندات عکاسی همه جا درگیر حملات ۱۱ سپتامبر بر منحصر به فرد بودن یادآوری متمایز شخص از وقایع تأثیر می‌گذارد و مقایسه ای ارزشمند با چرخه ۱۸ اکتبر ۱۹۷۷ ریشتر ارائه می‌دهد . [۴۰] در دهه ۲۰۰۰، ریشتر تعدادی اثر ساخت که به پدیده‌های علمی می‌پرداخت. در سال ۲۰۰۳، او چندین نقاشی با همین عنوان تولید کرد: سیلیکات. این
چندین نقاشی با همین عنوان تولید کرد: سیلیکات. این قطعات بزرگ روی بوم، ردیف‌هایی مشبک از حباب‌های خاکستری روشن و تیره را نشان می‌دهد که اشکال آنها در حالی که از روی قاب عبور می‌کنند شبه تکرار می‌شود و زاویه آنها از نقاشی تا نقاشی تغییر می‌کند. آنها عکسی را که در Frankfurter Allgemeine Zeitung منتشر شده‌است، از شبیه‌سازی انعکاسات حاصل از دی‌اکسید سیلیسیم موجود در پوسته حشرات، ساخته شده توسط کامپیوتر، به تصویر می‌کشند. [۴۱] کار انتزاعی. دایره کامل از جدول اولیه خود (۱۹۶۲) که در آن او تصویر واقع گرایانه خود را
خود (۱۹۶۲) که در آن او تصویر واقع گرایانه خود را با چرخش‌های نامطبوع رنگ خاکستری لغو کرد، گرهارد ریشتر. با استعداد و باهوش اما ناآرام و خودسر بود. او هیچ‌گاه از نمادهای رئالیسم اجتماعی دست نکشید و تجربه‌هایش همواره نفوذ پرقدرتی بر رشد هنر غربی گذاشت. این که چگونه نقاشی می‌کند، مهمتر از آن است که چه چیز نقاشی می‌کند. ریشتر در درسدن به دنیا آمده و یکی از نقاشان برجسته و معروف در هنر معاصر آلمان است. آثار او در موزه‌ها که در معرض نمایش گذاشته می‌شود، بالاترین قیمتها را به خود اختصاص می‌دهد. تا به امروز او هر
قیمتها را به خود اختصاص می‌دهد. تا به امروز او هر سال جایزه ای دریافت کرده‌است. در سال ۱۹۹۷ میلادی برنده جایزه بین‌المللی هیئت داوران و نیس بینال شد و در همان سال موفق به دریافت جایزه بزرگ ژاپنی «جایزه امپراتوری» شد. کمتر هنرمندی می‌توان یافت که مثل ریشتر بتدریج سبک هنری اش را تغییر داده باشد و در عین حال مصمم و وفادار به ژانر نقاشی اش باشد. در حالی که دیگران دست از نقاشی می‌کشند و ابزارهای فناوری را جایگزین آن می‌کنند ریشتر همچنان کار بر پرده نقاشی را ادامه می‌دهد، البته هیچ چیز در هنر بدیهی نیست و ریشتر
می‌دهد، البته هیچ چیز در هنر بدیهی نیست و ریشتر نیز خود این را می‌داند. کسی مثل او و با مهارت خاص به مسئله حقیقت نپرداخته‌است. آثارش همواره نقاشی‌هایی دربارهٔ نقاشی، تفسیرهایی از کار با قلم مو و پرده نقاشی و کشفیاتی از اساس و پایه هنر است موضوعات او عمل خود نقاشی، الهامات مربوط به آن، آرزوی رسیدن به حقیقت و بازنمایی‌های واقعی است همچنین رنگ و شیوه‌های مختلف استفاده از آن، نقطه کانونی آثار وی است. سوژه‌هایش بیشتر تصادفی است، بخصوص در دهه۶۰ هنگامی که با هنر پاپ کار می‌کرد. بدیهی است که مسئله مهم برای او، این
کار می‌کرد. بدیهی است که مسئله مهم برای او، این نیست که کدام سوژه را کار کند، بلکه چگونگی کار برای او حایز اهمیت است بنا به عقیده خود وی، نقاشی‌های او فاقد وضوح هستند هر اثر او همچون پوششی است که بر روی چیزی کشیده می‌شود. ابژه ای که ناتوان از دانش مشخص و واضح از دنیای بیرونی یا دنیای درون هنرمند است با این توصیف، پرسشهای ریشتر حاوی دو مدعای سنتی است که مدت زیادی است به چالش کشیده نشده‌اند: اول آن که، نقاشی‌های وی چیزها را آن طور که هست، ترسیم می‌کنند و دیگر آن که آثار هنری بینش روان و درون اشخاص را به
دیگر آن که آثار هنری بینش روان و درون اشخاص را به خودشان می‌شناساند. ریشتر همواره به این دو اصل پایبند و وفادار است او حتی نشان می‌دهد که هنر «واقعگرا» فقط قسمتی از واقعیت را نشان می‌دهد و حتی ممکن است واقعیت را تحریف کند. گرهارد ریشتر همچنین تأکید می‌کند که اکسپرسیونیسم تجردی بیشتر حاصل دوراندیشی و پدیده‌های عینی همچون رنگ و زمینه تصویری است تا تخلیه هرگونه انرژی روانی ریشتر که بعد از سقوط دیوار برلین در این شهر سکونت کرد، آثارش به خاطر تناقض سبک، مورد انتقاد بسیاری از منتقدان نقاشی قرار گرفت. زندگی هر
بسیاری از منتقدان نقاشی قرار گرفت. زندگی هر هنرمند یک ادیسه است و زندگی «گرهارد ریشتر» بیش از یک ادیسه. «ریشتر» با استعداد و باهوش اما ناآرام و خودسر بود. او هیچ‌گاه از نمادهای رئالیسم اجتماعی دست نکشید و تجربه‌هایش همواره نفوذ پرقدرتی بر رشد هنر غربی گذاشت. در کنار دوست و طرفدار بازیگوشش، «زیگمار پُلکه» (متولد ۱۹۲۴)، وی جنبش شخصی خودش، رئالیسم کاپیتالیستی (Realism Capitalist) را تأسیس کرد؛ جنبشی که بر آفت جنگ سرد می‌تازید. این اولین و تنها جنبشی است که «ریشتر» به درستی در آن جا می‌گیرد. پس از آن او را
«ریشتر» به درستی در آن جا می‌گیرد. پس از آن او را می‌توان در سبک‌های دیگری دید که هیچ‌گاه عنوانی شایستهٔ استعداد و هنر پرفروغ «گرهارد ریشتر» نیستند. در بین آثار متنوع او عکس‌های ناواضح و مات، در حیطهٔ فوتورئالیسم، و آثار متاخرش در حیطهٔ نئواکسپرسیونیسم را نیز می‌توان مشاهده کرد. مشخصا آثار «ریشتر» امروز در این دو مکتب جای می‌گیرند. گرهارد ریشتر، هنرمندی که 'هیچ هدف خاصی ندارد' علی امینی نجفی منتقد هنری ۷ آذر ۱۳۹۰–۲۸ نوامبر ۲۰۱۱ «شمع و جمجمه» اثر گرهارد ریشتر در حال نصب روی دیوار موزه. ارزش این تابلو دوازده
در حال نصب روی دیوار موزه. ارزش این تابلو دوازده میلیون یورو برآورد می‌شود منبع تصویر،AFP توضیح تصویر، «شمع و جمجمه» اثر گرهارد ریشتر در حال نصب روی دیوار موزه. ارزش این تابلو دوازده میلیون یورو برآورد می‌شود موزه هنری «تیت مدرن» در لندن نمایشگاهی بزرگ را به آثار گرهارد ریشتر، نقاش آلمانی، اختصاص داده‌است. این نمایشگاه به مناسبت هشتادمین سالگرد تولد هنرمندی برپا شده‌است که بسیاری او را «بهترین نقاش زنده جهان» می‌دانند. در نمایشگاه ۱۸۰ اثر از پنج دهه فعالیت هنری ریشتر به تماشا گذاشته شده‌است، از نخستین
هنری ریشتر به تماشا گذاشته شده‌است، از نخستین آثارش در دهه ۱۹۶۰ که تابلوهای او با الهام از عکاسی، به رئالیسمی عینی تکیه داشتند، تا آثار تازه‌تر او که بیشتر به نقاشی انتزاعی (غیرفیگوراتیو) گرایش دارند. کارهای ریشتر در گستره‌ای پهناور از بازنمایی رئالیستی تا رهایی کامل از «سوژه» جریان دارند. او در عرصه‌های گسترده و گوناگون کار کرده‌است، از سوژه‌های عکس‌گون تا انتزاع مطلق، از دستمایه‌های روزمره تا جلوه‌های قدسی، از چیدمان‌ها و بازسازی‌های «واقعی» تا موزاییک‌های «تزیینی» و پیکره‌های شیشه‌ای یا آینه‌ای… این
«تزیینی» و پیکره‌های شیشه‌ای یا آینه‌ای… این تنوع در کمتر هنرمندی دیده می‌شود، تا آنجا که گاه به نظر می‌رسد هنر ریشتر از استیل و «دستخط» که برای هر هنرمند اصیلی، ضرورت حیاتی دارد، فارغ است. اما این تنها ظاهر قضیه است: ریشتر از «هویت هنری» دور نیست. ریشتر، با این که کمتر از کار خود حرف میِزند و به ندرت تن به مصاحبه می‌دهد، اما بارها از «معضل نقاشی» سخن گفته‌است. منتقدان هنوز «بینال ونیز» سال ۱۹۷۳ را به یاد دارند، که ریشتر در آن با دستکاری تابلوهای «کلاسیک» شرکت کرد، تا نشان دهد دوران نقاشی به سبک استادان
شرکت کرد، تا نشان دهد دوران نقاشی به سبک استادان بزرگی مانند تیسین، سپری شده‌است. ریشتر در طول پنج دهه گذشته، همواره از نقش و جایگاه هنرمند در جوامع مدرن پرسیده‌است و خود چون پرسشگری بی‌تاب پیوسته در پاسخ‌های خود تردید کرده‌است. درک و دریافت خود از واقعیت را به چالش گرفته و در چندوچون بازنمایی یا پرداخت هنری دنیای خود تردید کرده‌است. ریشتر حتی گهگاه از «مرگ نقاشی» سخن گفته، هرچند بلافاصله تأکید کرده‌است: «اما نمی‌توان نقاشی نکرد». این چالش همیشگی، در برخورد چندگانه، تردیدآمیز و نامطمئن او با «سوژه» مستتر
چندگانه، تردیدآمیز و نامطمئن او با «سوژه» مستتر است، و بهتر از هر جا در تیترگذاری معنادار برخی از کارهای او دیده می‌شود. راهی که ریشتر برای خود یافته گردش آزاد از میان مکتب‌ها و جریان‌های هنری است. چیزی که او را به هنرمندان «پسامدرن» نزدیک می‌کند. این نزدیکی را می‌توان در گرایش او به «پیوندهای بینامتنی» نیز دید، آنجا که با سنت‌ها و مکتب‌های پیشین «دیالوگ» برقرار می‌کند. پس ریشتر را نمی‌توان به هیچ مکتب یا جریان هنری خاصی چسباند، هرچند بسیاری از نزدیکی کارهای او با «پاپ آرت» یا مینی‌مالیسم، سخن گفته‌اند.
او با «پاپ آرت» یا مینی‌مالیسم، سخن گفته‌اند. خود او در دوره آغازین کار خود (۱۹۶۶) به روشنی گفته بود که از «مشی هنری» خاصی پیروی نمی‌کند: «من هیچ هدف خاصی ندارم، سیستم و مسیر هنری نمی‌شناسم. هیچ برنامه، سبک و مقصدی ندارم… دوست دارم در پهنه‌ای نامحدود و بی‌کران کار کنم، زیرا از قطعیت، تداوم و تکرار گریزان هستم.» این «پرسه‌زنی» ریشتر در میان و فراسوی مکتب‌ها و جریان‌های هنری نه تنها در مراحل گوناگون کارنامه او، بلکه گاه به صورت همزمان یا موازی نیز دیده می‌شود؛ مثلاً در خلق آثاری با عینیت عکس‌های رئالیستی در
مثلاً در خلق آثاری با عینیت عکس‌های رئالیستی در کنار کارهایی انتزاعی، رنگ و فرم مطلق. نکته مهم آن است که در این کارهای بسیار متفاوت، می‌توان همگونی یا اصالتی «حسی» را پی گرفت، که گفته‌اند با «شعر» پهلو می‌زند؛ برای نمونه میان تابلوی معروف «پایین آمدن زن برهنه» که ریشتر در سال ۱۹۶۶ بر پایه عکسی از همسر باردار خود نقاشی کرده، یا تابلوی شمع که ریشتر در سال ۱۹۸۲ آفریده می‌توان حسی یگانه دید و هر دو را در تناسب قرار داد با آثار انتزاعی او که در دهه‌های بعد خلق شده‌اند، مثلاً تابلویی مانند «سن ژان» یا همان
خلق شده‌اند، مثلاً تابلویی مانند «سن ژان» یا همان «یوحنای قدیس». نقاشی پوینده. ریشتر نقاشی را با دستکاری یا ورز دادن عکاسی شروع کرد، و بازنمایی تصویری دنیای بیرون همواره وسوسه اصلی او باقی ماند. اما او در طول پنج دهه تلاش هنری، گرانیگاه آفرینش هنری را به عرصه فرم منتقل کرد، به گونه‌ای که در کارهای او حس بصری و تأثیر بیان (اکسپرسیون) همواره از ایده، پیام یا محتوای اثر پیشی گرفت. پویش و حرکت درونی هر اثر نه در تقابل یا تلاقی عکاسی و نقاشی، بلکه در تضاد و فاصله میان نقش واقعی (فیگوراتیو) و نقش انتزاعی روی
میان نقش واقعی (فیگوراتیو) و نقش انتزاعی روی می‌دهد. شاید سخن او روشنگر باشد، آنجا که می‌گوید: «برای من بین یک منظره و یک نقش غیرتصویری هیچ تفاوتی وجود ندارد.» تصویر عکاسی همواره از طریق دستکاری (روتوش) با شگردهای گوناگون، خطوط و لبه‌های آشنای خود را از دست می‌دهد، به ابهام و ناشناختگی می‌رسد و گاه به نقاشی‌های امپرسیونیستی شبیه می‌شود. از طرف دیگر در کارهای انتزاعی با تراکم چندباره ضربه‌ها یا تکه‌رنگ‌ها، انگار چیزی هست «واقعی» که زیر بار رنگ، از نظر پنهان مانده‌است. ریشتر تنها با دید «فوتوگرافیک» نیست که
مانده‌است. ریشتر تنها با دید «فوتوگرافیک» نیست که هنر خود را به دنیای مدرن و «ماشینی» پیوند می‌زند؛ ذهنیت او و دید هنری او نیز با دنیای امروز «میزان» است. ریشتر یکی از نخستین هنرمندان پس از جنگ آلمان است که آگاهانه نسبت به بسیاری از حوادث تاریخی و مضامین سیاسی دوران، از اردوگاه‌های رژیم نازی گرفته تا جنگ ویتنام واکنش نشان داده‌است. درونمایه برخی از کارهای معروف او جلوه‌های دیروز و امروز تروریسم است. از دوره کارهای «خاکستری» که به دوران تیره و تار «پاییز در آلمان» پرداختند، و بعدها در تک‌نگاری‌های دیگر. یکی
پرداختند، و بعدها در تک‌نگاری‌های دیگر. یکی از تابلوهای معروف و مؤثر او تابلوی «گودرون» است، به نام یا در بزرگداشت زنی «مبارز و چپ‌گرا» که از اعضای برجسته گروه تروریستی «فراکسیون ارتش سرخ» بود و در سال ۱۹۷۷ درگذشت. این تابلو که در سال ۱۹۸۷ خلق شده، به تازگی در یک حراجی نیویورک به بهای حدود ۲۰ میلیون دلار به فروش رفت. تابلوی «سپتامبر» (از سال ۲۰۰۵) واکنش هنرمند است به حمله تروریستی به برج‌های «مرکز تجارت جهانی» در نیویورک، یازدهم سپتامبر ۲۰۱۱. ریشتر به این معنا نیز هنرمندی معاصر است که آثارش از چند دهه پیش
نیز هنرمندی معاصر است که آثارش از چند دهه پیش به گالری‌ها، موزه‌ها، مجموعه‌ها و از همه مهمتر به خانه هنردوستان راه یافته‌اند. نمایشگاه مرور بر آثار گرهارد ریشتر که از ششم اکتبر امسال در «تیت مدرن» آغاز شده، تا هشتم ژانویه سال ۲۰۱۲ ادامه دارد. این نمایشگاه بزرگ‌سال آینده به برلین و پاریس می‌رود.
جان سینگر سارجنت (؛ زاده درگذشته ) یک هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا بود. او از مطرح‌ترین تک‌چهره‌نگاران زمان خود بود. از او در حدود ۹۰۰ نقاشی رنگ روغن و بیش از ۲۰۰۰ آبرنگ، و همچنین طرح‌های بی شمار و نقاشی با زغال برجای مانده‌است. آثار او نمایشگر سفرهای او به سراسر جهان، از ونیز به تیرول، کورفو، شرق میانه، مونتانا، مین، و فلوریدا است. پدر و مادر او آمریکایی بودند، اما جان قبل از اقامتش در شهر لندن، در پاریس آموزش دیده بود.
اوبری وینسنت بردزلی ()؛ (زادۀ میلادی - درگذشتۀ میلادی) هنرمند تصویرگر اهل بریتانیا بود. او به همراه اسکار وایلد و جیمز مک‌نیل ویسلر از سردمداران جنبش زیبایی پرستی به‌شمار می‌آید و باوجود عمر کوتاهش تأثیری بسزا بر هنر نو و طراحی پوستر گذاشته است. مرگ. در دسامبر 1896، بردزلی دچار خونریزی شدید شد و او را در وضعیت نامطلوبی قرار داد. در آوریل 1897، یک ماه پس از گرویدن او به کاتولیک، وخامت وضعیت سلامتی او باعث شد که به ریویرای فرانسه نقل مکان کند. در آنجا یک سال بعد، در 16 مارس 1898، بر اثر بیماری سل در هتل
سال بعد، در 16 مارس 1898، بر اثر بیماری سل در هتل Cosmopolitan در منتون فرانسه، با حضور مادر و خواهرش درگذشت. او 25 سال داشت. روز بعد پس از مراسم عزاداری در کلیسای جامع منتون، بقایای او در قبرستان Cimetiere du Trabuquet در منتون به خاک سپرده شد.
کارل بارکس (؛ زاده درگذشته ) یک کارتونیست، نویسنده و نقاش اهل ایالات متحده آمریکا بود. او خالق شخصیت کارتونی اسکروج مک‌داک می‌باشد.
یوزف بویس (به ) (زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک هنرمند اهل آلمان بود. او اثر هنری را به عنوان یک "مجسمه اجتماعی" که همه در آن مشارکت دارند در نظر می گرفت و معتقد بود که هدف هنر "تاثیر گذاشتن بر آدم ها و فعال کردن روابط حس های بینایی و شنوایی و تبدیل این حواس به یک اصل قابلیت برای کار"هست. بویس در ابتدا تصمیم داشت که پزشک متخصص کودکان شود اما با شروع جنگ جهانی دوم به نیروی هوایی آلمان پیوست و آموزش خلبانی دید.هواپیمای او در سال 1943 در کریمه(اوکراین)سقوط کرد.تاتار ها بدن نیمه جانش را چند روزی در پیه و نمد گرم نگه
ها بدن نیمه جانش را چند روزی در پیه و نمد گرم نگه داشتند.سرانجام سربازان گشت آلمانی او را یافتند و به بیمارستان نظامی منتقل کردند(این واقعه بعدابه شکل های مختلف در کار هنری او انعکاس یافت). پس از جنگ در آکادمی هنر دوسلدورف آموزش دید و به مطالعه در زمینه های ادبی و علمی و فلسفی پرداخت. و در سال 1950 نخستین بار مجسمه هایش را به نمایش گذاشت.
بن اوکری (؛ زاده ) یک نویسنده اهل نیجریه است. اثر درخشان این نویسنده به نام «راه گرسنگان» توسط جلال بایرام در ایران ترجمه شده و انتشارات نیلوفر آن را منتشر کرده‌است. بن اکری از کودکی در انگلستان زندگی کرده و فقط چند سالی که برای تحصیل به نیجریه رفته، در آن کشور زندگی نکرده‌است. گرچه نویسنده همان دوران جنگ داخلی را یکی از منابع الهامش برای نوشتن این رمان می‌داند. اکری دربارهٔ نگارش این اثر می‌گوید: این کتاب را نوشتم تا دوباره معنایی برای خود بسازم. این کتاب را نوشتم تا بتوانم زندگی کنم. او را یک نویسندهٔ
را نوشتم تا بتوانم زندگی کنم. او را یک نویسندهٔ پیشرو و پست‌مدرن و دنبال‌کنندهٔ سبک داستان‌نویسی سلمان رشدی و گابریل گارسیا مارکز می‌دانند. این کتاب سومین رمان اوست که در سال ۱۹۹۱ منتشر شد و جایزهٔ من‌بوکر آن سال را از آن خود کرد. درواقع او با ۲۱ سال سن، جوان‌ترین نویسنده‌ای است که این جایزه را دریافت کرده‌است. راوی رمان راه گرسنگان پسرکی خردسال است، شخصیتی اساطیری به نام «آبیکو» در فرهنگ یوروبایی در آفریقا. این کودک اثیری هربار در همان سال‌های خردسالی می‌میرد تا دوباره در زمان دیگری متولد شود. کودک آبیکوی
تا دوباره در زمان دیگری متولد شود. کودک آبیکوی این رمان نامش «آزارو» است و در چندمین تولدش بار دیگر به دنیای مادی آمده‌است و زندگی‌اش را روایت می‌کند. آزارو هم کودک است و هم شاهد سال‌ها زندگی و مرگ مردمان، هم تجربهٔ قرون را دارد و هم نگاه شگفت‌زدهٔ یک کودک به زندگی. او با خانواده‌اش در محله‌ای فقیرنشین زندگی می‌کند. پدر آزارو یک کارگر بسیار فقیر است. آن‌ها در تأمین نیازهای روزمرهٔ خود مشکل دارند. پدر می‌خواهد مشت‌زن بشود و در مبارزه‌های غیرقانونی شرکت کند تا پولی به دست بیاورد. سیاست‌مدارها می‌خواهند منطقه
پولی به دست بیاورد. سیاست‌مدارها می‌خواهند منطقه را تصرف کنند و به اهالی رشوه بدهند تا رأی آن‌ها را با خود داشته باشند. جالب است بدانید که این رمان منبع الهام گروه موسیقی رادیوهد در آهنگ «روح خیابان» بوده‌است.
سن خاویر شهری در ساحل شرقی رود اروگوئه واقع در غرب کشور اروگوئه است. این شهر توسط مهاجران روس در سال ۱۹۱۳ میلادی بنا شد. تاریخچه. گروهی متشکل از ۳۰۰ خانواده روس در ۲۷ ژوئیه ۱۹۱۳ در این شهر ساکن شدند. آنها عضو گروه روس نواسرائیل بودند که برای آزادی مذهب که تزارها از آنها سلب کرده بودند به این مکان آمده بودند. رهبر آنها بیاسیلیو لوبکوف به دلیل نافرمانی مذهبی زندانی شده بود. این مهاجران گل آفتاب گردان و روش‌های پیشرفتهٔ زراعت را به اروگوئه معرفی کردند. آنها اولین کارخانه تولید روغن آفتاب‌گردان در اروگوئه را
کارخانه تولید روغن آفتاب‌گردان در اروگوئه را ساختند. دیکتاتوری نظامی (۱۹۳۷–۸۴). در دوران دیکتاتوری نظامی اروگوئه، ساکنین روس دستگیر شدند، چرا که ارتش هر یک از آنها را به صورت بالقوه علاقه‌مند به کمونیسم می‌دانست. تعداد زیادی از سکنه دیگر به زبان روسی سخن نگفتند و بیشتر کتاب‌های روسی از بین رفتند. مرکز فرهنگی ماکسیم گورکی که در آن مراسم موسیقی، رقص و دیگر فعالیت‌های فرهنگی برگزار می‌شد بسته شد و لباس‌های رقص سنتی آتش زده شدند. در سال ۱۹۸۴، این شهر به خاطر اعدام ولادمیر روسلیک، پزشکِ روسی-اروگوئه‌ای که ابتدا
ولادمیر روسلیک، پزشکِ روسی-اروگوئه‌ای که ابتدا شکنجه و سپس اعدام شد به شهرت رسید. برای برخی او یک قهرمان و نماد مبارزه در اروگوئه است. بازگشت به دموکراسی. با بازگشت دموکراسی در سال ۱۹۸۹، مرکز فرهنگی ماکسیم گورکی بازگشایی شد. گروه رقص کالینکا که جوایز بسیاری را در مسابقات اروگوئه برده‌است از این مرکز به پا خواسته‌اند. ساکنان سن خاویر به پاسداری از سنت‌های خود، از جمله غذای محلی، رقص، و موسیقی افتخار می‌کنند. آنها در روز ۲۷ ژوئیه که روز استقرار آنها در سن خوزه است را جشن می‌گیرند.
ایوان کانکار (؛ زاده درگذشته ) یک نویسنده، نمایش‌نامه‌نویس، شاعر، و کنشگری اهل اسلوونی بود. کانکار به عنوان یکی از بنیان گذاران مدرنیسم در ادبیات اسلوونی شناخته شده است.
فرانس پرشرن (؛ زاده درگذشته ) یک شاعر، و وکیل اهل اسلوونی بود. یک سروده ایو به نام «نوش!» اساس متن سرود ملی اسلوونی قرار گرفته است.
کورنی چوکوفسکی (؛ زاده درگذشته ) یک نویسنده اهل روسیه بود.
نیکلای کارامزین (؛ زاده درگذشته ) یک نویسنده، مورخ،شاعر و منتقد اهل روسیه بود. او بیش از هر چیز به خاطر نگارش "تاریخ دولت روسیه" "که در 12 جلد پدید آمد" در یادها مانده است.
جان میلینگتون سینگ (؛ زاده درگذشته ) یک نمایش‌نامه‌نویس، سفرنامه نویس، شاعر و گردآورندهٔ افسانه‌های قدیمی اهل ایرلند بود. او یکی از چهره‌های کلیدی در «جنبش احیای ادبی ایرلند» بود و در تأسیس «» نیز نقش عمده‌ای داشت. شهرت عمدهٔ او برای نمایشنامه‌اش «دلاور سرزمین‌های غرب» است که در طی اولین اجرایش باعث درگرفتن شورشی در شهر دوبلین پایتخت ایرلند شد. او اگرچند از خانواده‌ای انگلیسی-ایرلندی است اما نوشته‌هایش اغلب دربارهٔ روستاییان کاتولیک ایرلندی است که در نظر او دیدی پاگانیستی نسبت به دنیا دارند. سینگ از بیماری
دیدی پاگانیستی نسبت به دنیا دارند. سینگ از بیماری لنفوم هاجکین رنج می‌برد که نوعی سرطان است و در آن دوره غیرقابل درمان بود. او چند هفته بعد از سی و هشتمین تولدش، در حالیکه مشغول نوشتن نمایشنامهٔ «دیردرای اندوه» بود، فوت کرد. زندگی. سینگ در راتفارنهام، در دوبلین، در سال ۱۸۷۱، در شانزدهم ماه آوریل به دنیا آمد. او آخرین پسر در بین هشت بچه بود. خانوادهٔ او پروتستان بودند، پدرش وکیل بود و از خانواده‌ای ملاک می‌آمد، پدرش بزرگش نیز آموزگار بود و در ملک خودش مدرسه‌ای را احداث کرده بود. پدر او آبله گرفت و در سال
را احداث کرده بود. پدر او آبله گرفت و در سال ۱۸۷۲، وقتی چهل و نه ساله بود فوت کرد. مادرش آن‌ها را به خانه‌ای که کنار خانهٔ مادر خودش بود نقل مکان داد. سینگ اگرچه اغلب بیمار بود، اما دوران کودکی خوشی را در آن خانه گذراند. سینگ در مدرسه‌های دوبلین و برای تحصیل کرد، در آکادمی رویال موسیقی ایرلند، پیانو، فلوت ویولن، کنترپوآن و تئوری موسیقی یادگرفت بعد، به اروپا رفت که تحصیل موسیقی کند، اما بعد نظرش را تغییر داد و تصمیم گرفت روی ادبیات تمرکز کند. او شاگردی بااستعداد بود و در سال ۱۸۹۱ کنترپوآن بورسیه دریافت کرد.
بود و در سال ۱۸۹۱ کنترپوآن بورسیه دریافت کرد. سینگ در سال ۱۸۸۹ وارد دانشگاه ترینیتی دوبلین شد. در سال ۱۸۹۲ لیسانس گرفت، او زبان ایرلندی و عبری مطالعه کرد و در آن واحد در «اینکشنت کنسرت رومز» نوازندگی می‌کرد. او به کلوب «ناتورالیست‌های دوبلین» پیوست و آثار داروین را مطالعه کرد. بعدها حس ملی‌گرایی اش بیشتر شد و به تاریخ ایرلند و جزایر آران علاقه‌مند شد و یک سال عضو «آیریش لیگ» شد. بعد، این گروه را ترک کرد چون با ایده‌های شبه نظامی آن‌ها مخالف بود. در سال ۱۸۹۳، اولین شعرش را که تحت تأثیر آثار وردزورث بود به
اولین شعرش را که تحت تأثیر آثار وردزورث بود به چاپ رساند. نویسندگی. بعد از فارغ‌التحصیلی، تصمیم گرفت به آلمان برود و دنبال حرفهٔ نوازندگی اش را بگیرد، او به کوبلنس و وورتسبورگ رفت، اما به دلیل خجالتی بودن اجرای عمومی را دوست نداشت و به توانایی اش هم تردید داشت، به این دلایل، دوباره موسیقی را رها کرد و به ایرلند برگشت تا روی کارهای ادبی تمرکز کند. یک سال بعد، یعنی در ۱۸۹۴، رفت به پاریس، تا در دانشگاه سوربن، ادبیات و زبان بخواند. در طی تعطیلاتش در دوبلین، دختری به نام چری ماتسون را ملاقات کرد که عضو گروه
دختری به نام چری ماتسون را ملاقات کرد که عضو گروه بود. چری از دوستان یکی از اقوام سینگ بود، جان عاشق او شد و دو بار از او درخواست ازدواج کرد که چری هر دو بار، او را، به دلیل تفاوت‌های مذهبی که با هم داشتند رد کرد. این موضوع بسیار بر سینگ تأثیر گذاشت طوری‌که سعی می‌کرد بیشتر زمانش را در خارج از ایرلند بگذراند. سینگ در ۱۸۹۶ به ایتالیا رفت، اواخر همان سال، ویلیام باتلر ییتس را ملاقات کرد، ییتس او را تشویق کرد که مدتی را در جزایر آران بگذراند، بعد، برگردد دوبلین و خود را وقف کارهای خلاقانه بکند. همان سال او با
و خود را وقف کارهای خلاقانه بکند. همان سال او با لیدی آگوستا گرگوری، ییتس و یکی شدند تا «انجمن تئاتر ملی ایرلند» را پایه بگذارند. همین انجمن، بعداً، تئاتر ابی را باز کرد. او در این زمان برای روزنامه‌ها نقد ادبی نوشت، شعر سرود و در درس‌های استاد ادبیات سلت، ، در دانشگاه سوربن شرکت کرد. جزیرهٔ آران و نمایشنامه‌ها. سینگ در سال ۱۸۹۷، از اولین دورهٔ بیماری خود رنج برد. تابستان آن سال و پنج تابستان بعدی را در جزیرهٔ آران گذراند و داستان‌ها و حکایات محلی را جمع‌آوری کرد و روی زبان محلی ایرلندی خود کار کرد.
جمع‌آوری کرد و روی زبان محلی ایرلندی خود کار کرد. تابستان‌ها به جزیرهٔ آران می‌رفت و بقیهٔ سال را در پاریس و سوربن می‌گذراند. در این دوره اولین نمایشنامه اش، وقتی ماه غروب کرد، را نوشت و آن را به لیدی گرگوری فرستاد، لیدی گرگوری نمایشنامه را رد کرد. (این نمایشنامه بعدها، در مجموعه کارهایش چاپ شد.) اولین نوشتهٔ او در مورد جزیرهٔ آران کتابی مانند سفرنامه بود به نام «جزیرهٔ آران» با تصاویری که ویلیام باتلر ییتش کشیده بود، سینگ این کتاب را اولین اثر خود قلمداد می‌کرد. لیدی گرگوری به او پیشنهاد داد اسامی مکان‌ها
لیدی گرگوری به او پیشنهاد داد اسامی مکان‌ها را بردارد و به جایش به کتاب داستان‌های محلی اضافه کند، سینگ این پیشنهاد را رد کرد چون دلش می‌خواست کتاب حالت واقع گرایانه اش را حفظ کند. سینگ می خواست تأکید کند، که ایرلندی‌ها در زیر عقاید کاتولیکشان، هنوز به ایده‌های پاگانیستی اجدادشان باور دارند. در ۱۹۰۲، سایهٔ سینهٔ کوه و سواران دریا را نوشته بود. در سال ۱۹۰۳ به لندن نقل مکان کرد. با تأیید لیدی گرگوری، سایهٔ سینهٔ کوه در اکتبر ۱۹۰۳ اجرا شد. در اجرا، سینگ وسایل صحنه را از خود جزیرهٔ آران آورد، و زبان نمایش هم
صحنه را از خود جزیرهٔ آران آورد، و زبان نمایش هم کاملاً ایرلند محلی بود، سینگ اعتقاد داشت که اگر روی این زبان کار نشود از بین خواهد رفت. منتقدان این نمایش را به این دلیل که زن ایرلندی داخل نمایش به شوهرش خیانت می‌کند به باد انتقاد گرفتند و ملی‌گراها هم از «سواران دریا» انتقاد کردند و اعتقاد داشتند سینگ زیادی روی روستاییان ایرلندی تأکید می‌کند و تصویر درستی از دینداری ایرلندی‌ها نشان نمی‌دهد. بعد، عروسی کولی را نوشت اما خیلی تمایلی برای اجرایش نداشت چون این نمایش صحنه‌ای دارد که در آن کشیشی را در کیسه‌ای
نمایش صحنه‌ای دارد که در آن کشیشی را در کیسه‌ای انداخته‌اند و سینگ به ناشرش نوشت که: «این صحنه به مذاق خیلی از دوستانمان خوش نخواهد آمد.» در تئاتر ابی، به مشاور ادبی و بعد کارگردان بدل شد. سپس، چشمهٔ قدیسان را نوشت، که در ۱۹۰۵ در تئاتر ابی و در ۱۹۰۶ در برلین اجرا شد. در ۱۹۰۷، دلاور سرزمین‌های غرب، اجرا شد. این نمایشنامه یک کمدی است که دربارهٔ پسری است که ادعا می‌کند پدرش را کشته است. این تم، باعث شد بخش‌هایی از جامعهٔ ایرلند به خشم بیایند. روزنامه‌ها آن را توهینی به روستاییان ایرلندی دانستند، آرتور گریفیت
توهینی به روستاییان ایرلندی دانستند، آرتور گریفیت تئاتر ابی را به انگیزه‌های سیاسی متهم کرد. عده‌ای شورش کردند و باعث شد پردهٔ سوم نمایش به صورت نمایش صامت اجرا شود. ییتس از اسکاتلند برگشت تا با جمعیت صحبت کند و کمی بعد، روزنامه‌ها از مردم انتقاد کردند و طرف تئاتر ابی را گرفتند. ییتس در اعتراضی که به نمایش «گاوآهن و ستارگان» اثر اوکیسی شد، مردم را خطاب قرار داد و گفت: «باز آبروی خودتان را بردید. ایا دارید دوباره طلوع نبوغ سرشار ایرلندی را جشن می‌گیرید؟» سینگ در سال 1907، با یکی از هنرپیشه‌های تئاتر ابی که
در سال 1907، با یکی از هنرپیشه‌های تئاتر ابی که نام هنری اش بود نامزد کرد. در مارس 1909، در بیمارستانی در دوبلین، در سن 38 سالگی درگذشت و در همان شهر دفن شد. در آوریل همان سال، مجموعه اشعارش با پیشگفتاری از ییتس چاپ شد. ییتس و نامزد سینگ، مری انیل، با هم، نمایش نیمه تمام سینگ، یعنی دیردرای اندوه، را کامل کردند. این نمایش در ژانویهٔ 1910، در تئاتر ابی اجرا شد. مری انیل در این نمایش، نقش دیردرا را بازی کرد. شخصیت. جان میسفیلد، که سینگ را می‌شناخت، می‌گفت که او شخصیت عجیبی دارد که بیشتر به خاطر وضع سلامتی
او شخصیت عجیبی دارد که بیشتر به خاطر وضع سلامتی ضعیف و بیماری اش است. آدم وقتی او را می‌بیند حس می‌کند که او مردی محتضر است که وحشیانه به زندگی چنگ می اندازد. میراث سینگ. نمایشنامه‌های او به تئاتر ابی استایل خاصی دادند و بعدها، در تربیت هنرپیشه‌ها بسیار مورد استفاده قرار گرفتند از آن جا که در آن‌ها نقش‌های روستایی و زندگی روستایی به تصویر کشیده می‌شود. نویسنده‌های بسیاری مانند ، ، لنکس رابینسون، سبک خود را وامدار سینگ هستند. ، منتقد، اولین شخصی بود که اعلام کرد، ساموئل بکت، بسیار وامدار سینگ است. بکت در
کرد، ساموئل بکت، بسیار وامدار سینگ است. بکت در جوانی از بیننده‌های پروپاقرص تئاتر ابی بود و ییتس، سینگ و اوکیسی را بسیار تحسین می‌کرد. مرسیر اعلام می‌کند که شخصیت‌های سینگ، که در میان آن‌ها بسیار دوره گردها و کولی‌ها و گدایان هستند، در آثار بکت نیز یافت می‌شوند. ، رمانی دارد به نام «روح» (2010) که بر مبنای رابطهٔ میان سینگ و نامزدش نوشته شده‌است.
ابوالمفاخر رازی شاعر پارسی گوی دورهٔ سلجوقی و هم دورهٔ محمد بن ملک شاه و پسرش مسعود می‌باشد. اطلاعات زیادی از زندگی او در دست نیست. او در نیمهٔ اول سدهٔ ششم قمری در ری می زیسته است. دولت شاه سمرقندی او را اندیشمندی کامل و ادیبی فاضل شمرده است. و از او با عنوان استاد الشعرا یاد کرده است. قصاید. او در مدح امام علی موسی الرضا چند قصیدهٔ مصنوع دارد. ملا حسین واعظ کاشفی این اشعار را از او در کتاب روضه الشهدا نقل کرده است: قصیدهٔ بال مرصع از قصاید معروف اوست:
پیر دوهم (؛ زاده درگذشته ) یک فیزیک‌دان اهل فرانسه بود.