payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اسفندیارِ کیانی در «روم و هندوستان و یمن» آمده که در همراهی با پهلوان:"«بُتان بر سر کوه می‌سوختند/ به جای بُت آتش برافروختند!»"اسفندیار در رویارویی با رستم هم، از گرفتن رویین‌دژ در هفت‌خوان خود و نفی آیین پیشین می‌گوید:«چو رفتم همه بت‌پرستان بدند"/" سراسیمه برسان مستان بدند به مردی من آن باره را بستدم"/" بتان را همه بر زمین بر زدم برافراختم آتش زردهشت"/" که با مجمر آورده بود از بهشت». "[این بخش به مرور گسترش می‌یابد]." پیشینه‌های تاریخی آتش بهرام. ریشه‌های آتش مقدس. آیین تهیه آتش بهرام نخستین بار در
آتش مقدس. آیین تهیه آتش بهرام نخستین بار در نوشته‌های پس از آغاز دوران ساسانی آورده شده، اما برخی ایرانشناسان بر این باورند که ریشه‌های آتش مقدس را می‌توان در رسوم و آیین‌های کهن‌تر جست. شناخت امروزی از ریشه‌های تاریخی آتش‌های بهرام و بروز آیینی آن‌ها، وامدار پژوهش‌هایی است که در قرن بیستم میلادی انجام شد، به خصوص تلاش‌های مِری بویْس ایران‌شناس و پژوهشگر مطالعات زرتشتی. دستمایهٔ این کوشش تصویری است از این آیین، گاه در لباس بازگفتی از آیین‌های کهن‌تر، و گاه دگرگون‌شده در نوآوری‌های آذرموبدان متاخر هخامنشی و
در نوآوری‌های آذرموبدان متاخر هخامنشی و اشکانی. بویس، ریشهٔ جایگاه والای معنوی آتش در مزدیسنا را در آیین‌های کهن‌تر هندوایرانی و پیش از آن هندواروپایی می‌داند که در آن‌ها، آتش‌های اجاق‌ها، بروز مادی ایزد آذر انگاشته می‌شدند. در یکجانشینی‌ها، از جمله در فلات ایران و پیرامون آن، اجاق‌های خانگی (کَدَگی) که ابزارهای پخت‌وپز، گرمی‌بخشی، و روشنایی‌بخشی‌اند، نیز در استعاره از دوام خانه‌ها و نسل همیشه روشن نگاه داشته می‌شدند. اجاق‌های همیشه‌فروزان به مرور، به نمادهایی تبدیل می‌شوند از دوام دوران نگهبانی یک شاه و
تبدیل می‌شوند از دوام دوران نگهبانی یک شاه و پیوستگی یک شاهنشاهی. در بازگفت بهدینی، یادآور نظم پویای آفرینش‌اند و نگهبانی آفریننده از آن، و ستایشگر اندیشهٔ نو که زرتشت آورندهٔ آن بود. همزمان بسیاری از آیین‌های معرّف آتش مقدس پیوند خود را با اساطیر ایزدان پیروزی و جنگاوری حفظ می‌کنند. گزارش شده که ذغال‌های گداخته با آتش مقدس، در روز کارزار، سپاه هخامنشیان را تا پیروزی همراهی می‌کردند، و در چلیپاهای نقش رستم، آتش مقدس، هم‌طراز شاهنشاه، روایت‌گر پیروزی و تسلط او بر مردمان، و دوام امپراتوری او در زیر آفتاب
او بر مردمان، و دوام امپراتوری او در زیر آفتاب است. گمان می‌رود آتش از دیرباز در فلات ایران کاربردهای آیینی داشته. یکی از نمونهٔ آن بقایای آتش در محرابی در بنای مادی نوشیجان تپه است که (در کنار زیگورات دوراونتاش) به عنوان یکی از کهن‌ترین معابد کشف شده در ایران باستان شناخته می‌شود. بسیار پیش از این، ردِ آتش‌های آیینی گاهی در هزاره‌های پیشین در شهرنشینی‌های میاندورود یافت شده، مانند بقایای آتشْ در محرابِ معبدِ سپیدِ اوروک، نیایشگاهِ اینانا. آتشگاه‌ها، نیایشگاه‌های آتش-محور در فضای باز، به مرور در شاهنشاهی
آتش-محور در فضای باز، به مرور در شاهنشاهی هخامنشی فراگیر می‌شوند. به گزارش هِرودوت، ایلامیان در پارسه تختان‌هایی بنا کرده بودند که مردمان دوران هخامنشی در آنها آتش می‌افروختند و آیین‌های نیایش هورمزد را در فضای باز سوی آسمان برگزار می‌کردند. سازه‌هایی مانند کوه آتشگاه در اصفهان هم به گمانی در آغاز، پرستشگاه‌های ایلامی یا قربان‌گاه‌های مهری بودند، که به مرور به آتشگاه تبدیل شدند. آتش‌هایی که بی‌خورش می‌سوزند. شاید تنها نمونه‌های آتش‌های همیشه‌فروزان در این دوران، آتش‌های طبیعی مانند باباگورگور در کرکوک
دوران، آتش‌های طبیعی مانند باباگورگور در کرکوک بودند، که به گمانی دست کم از ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد می‌سوخته، و برای مردم غرب و شمال غرب فلات ایران و میاندورود باستان شناخته شده بوده. گفته شده که ردپای این آتش و پیوندش با بقای نسل از فرزند پسر گاهی هنوز در قصه‌های ساکنان آن نواحی دیده می‌شود. کمی دورتر، آتش همیشه‌فروزان طبیعی «یَنَرْتَشْ» (سنگ آتشین) در آنتالیای امروزی (لیکیهٔ باستان) الهام‌بخش افسانهٔ کوه شیمر بوده، که کهن‌ترین بازگفت آن در ایلیاد هومر آمده، و در نزدیکی آن معبدی منسوب به هفائستوس، ایزد
و در نزدیکی آن معبدی منسوب به هفائستوس، ایزد یونانی آتش ساخته شده بوده که اکنون ویران شده. رد آتش‌های طبیعی را در فلات نفت‌خیز ایران هم در برخی منابع می‌توان یافت. بُندَهِش به اجمال از دو آتش نام برده که «بی‌خورش می‌سوزد»، و به نظر می‌رسد تا زمان اتمام گردآوری این نوشته (سه قرن بعد از سقوط ساسانیان) دست کم یکی همچنان روشن بوده. در آذربایجان، آتشگاه باکو تا سال ۱۹۶۹ با نشت طبیعی گاز روشن بوده که گمان می‌رود از دیرباز می‌سوخته. در نزدیکی آن آتش طبیعی یَنَردَگ همچنان می‌سوزد. دور از ذهن نیست که نخستین
همچنان می‌سوزد. دور از ذهن نیست که نخستین نیایشگاه‌های میزبان آتش‌های همیشه‌فروزان، به شکل حریم‌های مقدس اطراف این شعله‌ها پدید آمده باشند. در کنار بندهش، داستانی در آمده از یک آتش قدیمی نفتا که به دست کاهنان پنهان شده بوده و پس از بازیابی در دوران اشکانی به دستور شاه به عنوان حریم مقدس از آن نگهداری می‌شود. در شرفنامهٔ نظامی داستان مفصلی از خاموش شدن آتشکده‌ها پس از اشغال ایران به دست اسکندر مقدونی آمده که در آن به آتشی «خودسوز» در آذربایجان اشاره شده.&lt;/ref&gt; پیدایش آتشکده‌ها. تاریخ‌نگاران و
شده.&lt;/ref&gt; پیدایش آتشکده‌ها. تاریخ‌نگاران و باستان‌شناسان اما هنوز در مورد روند پیدایش نخستین آتشکده‌ها به توافق نظر نرسیده‌اند. تاریخ‌نگاری دقیق این روند، در پی تخریب‌های پی در پیِ بناها و کتابخانه‌ها طی هزاره‌ها، رسم ساخت بناهای مذهبی جدید روی پرستشگاه‌های کهن‌تر، و ناتمام رها شدن بسیاری از مطالعات باستان‌سناسی دوران مدرن، به دشواری برخورده. بخشی از این ابهام شاید ریشه در اختلاف نظر بر سر کیش هخامنشیان و میزان نفوذ و گستردگی طبقات مغان و موبدان زرتشتی در آن زمان داشته باشد، هر چند که ارج والای آتش
در آن زمان داشته باشد، هر چند که ارج والای آتش بر محراب در نیم برجسته‌های دوران هخامنشی بارز است. به نظر می‌رسد ساخت و فراگیر شدن آتشکده‌ها، به مرور، و تنها پس از ورود محراب‌ها به آیین‌های آتش-محور آغاز شده. مری بویس معتقد است فراز آوردن آتش از زمین (اجاق) به آسمان (محراب) به ابتکار آذرموبدان متاخر دوران هخامنشی، به پر رنگ‌تر کردن نقشِ نمادینِ آتش در پرستشگاه‌های ایرانی کمک کرد. نمونه‌های بسیاری از کاربرد محراب‌های پله‌وار در پارسه، در این دوران پیدا می‌توان یافت، که شاید اشارهٔ هرودوت به آن‌ها بوده. از
یافت، که شاید اشارهٔ هرودوت به آن‌ها بوده. از دید بویس، این کوشش برای همپایی با نیایشگاه‌های پیکره-محورِ اَناهیتا، ایزدبانوی آب‌ها، باروری، و جنگاوری، که اردشیرِ مِمْنان حوالی سدهٔ چهارم قبل از میلاد، در ستایش آیین‌های کهن بنا کرده بود، پدید آمد. مطالعات باستان‌شناسی اما بناهای محوطه‌هایی مانند کوه خواجه (انتهای دوران سلوکی و ابتدای اشکانی)، مله حیران در سرخس ترکمنستان (سدهٔ دوم بعد از میلاد)، و بندیان (سدهٔ پنجم بعد از میلاد) را کهن‌ترین آتشکده‌های اکتشاف شده معرفی می‌کنند. پیشینهٔ بنای آتشکده آذر گشنسب
شده معرفی می‌کنند. پیشینهٔ بنای آتشکده آذر گشنسب در تخت سلیمان به حوالی قرن پنجم پس از میلاد تخمین زده می‌شود که پس از آن به مهم‌ترین مکان مذهبی دوران ساسانی تبدیل شد. در مورد تاریخ پیشاساسانی این مکان مقدس که با اسطوره‌های کیخسرو و بتکدهٔ دریای چیچست پیوند خورده، به ویژه اهمیت آن در دوران هخامنشی، بین محققان اختلاف نظر وجود دارد. خاموشیِ سراسریِ اسکندر. همطراز آوازهٔ اسکندر مقدونی در لباس سوزانندهٔ کاخ پارسه و محو کنندهٔ کتابخانهٔ اسطخر، از کوشش وی برای خاموش کردن آتش‌ها در منابع تاریخی می‌توان یافت. در
کردن آتش‌ها در منابع تاریخی می‌توان یافت. در رسالهٔ «کتابخانهٔ تاریخ» دیودور سیسیلی متاخراً (۶۳ پیش از میلاد تا ۱۴ پس از میلاد) از روزهای واپسینِ شکست هخامنشیان از ارتش اسکندر مقدونی و اشغال ایران (حدود ۳۳۰ پیش از میلاد) و مراسم پرحاشیهٔ بدرودِ اسکندر با یارِ نزدیکش «هفَستیون» که در هگمتانه جان باخته بود گزارش می‌کند: "«شاه [اسکندر] دستور داد شهرهای نزدیک تا می‌توانند در برگزاریِ با شکوهِ مراسم همکاری کنند و به مردم آسیا حکم کرد که، تا انتهای مراسم، آتش‌هایی که پارسیان مقدس می‌خوانند را می‌بایست از سرِ
که پارسیان مقدس می‌خوانند را می‌بایست از سرِ احترام خاموش کنند. این آیینی بود که پارسیان به هنگام مرگِ شاهانشان اجرا می‌کردند.»" آتش نیایشگاه اسطخر. نقل قولی از نوشته‌های بروس، کاهن و مورخ بابلی، در جلد اول رسالهٔ کلمنت اسکندریه گزارش می‌کند که اردشیر دوم هخامنشی پیکره‌هایی به بزرگداشت ایزدبانو اَناهید در معابد گوناگون از جمله در پارسه برافراخت. ارتش مقدونی پس از اشغال پارسه تخت جمشید و اسطخر را غارت کرد و از جمله شاه‌نوشتِ زرینِ اوستا را از بین برد. اسطخر دیگر بار در انتهای پادشاهیِ اشکانی به متن تاریخ
دیگر بار در انتهای پادشاهیِ اشکانی به متن تاریخ وارد می‌شود وقتی فرزندِ ساسان خُدایْ، جفتِ شاهدختِ بازرنگیان و سرپرست نیایشگاهِ اسطخر در پارسه، به قدرت رسید و شاهنشاهیِ نوظهور را به نام او بنیان نهاد. در دوران ساسانی نیایشگاهِ اسطخر با نام ایزدبانو و به آتشی که در آن فروزان بود شناخته می‌شد و جایگاهِ نگهبانی از آن اعتباری روزافزون می‌یافت. از القابِ بی‌شمارِ کِرتیرْ موبدِ سرشناسِ ساسانی که هفت پادشاه را به عمر دید، یکی "آیین‌بد" "" و "پادخشایِ" «"آتشِ [های] اَناهید-اردشیر و اَناهیدبانو در اسطخر» بوده.
اَناهید-اردشیر و اَناهیدبانو در اسطخر» بوده. آوازهٔ آتشٍ نیایشگاهِ اَنَاهید در اسطخر تا هزارهٔ واپسینْ زنده ماند و در آثارِ تاریخ‌نگارانِ بغداد هم حفظ شد. از تصویرپردازیِ المسعودی (حوالی ۹۴۰ تا ۹۵۰ پس از میلاد)، در رسالهٔ "اخبارالزمان" که قرن‌ها پس از تخریب نیایشگاهِ اسطخر به دست مقدونی‌ها و بازیابی آن به دست ساسانیان نوشته شده، به ما رسیده که: «یک فرسنگ دورتر از اسطخر، در پای کوهی که باد در آن، مانند غرش ابرها مهیب، روز و شب نفیر می‌کشید، ستون‌هایی سترگ رخ‌نمایی می‌کرد که از فراز آن‌ها پیکره‌هایی مرموز از
می‌کرد که از فراز آن‌ها پیکره‌هایی مرموز از اسب و حیوانات دیگر، در اشکال و اندازه‌های غول‌آسا قد می‌کشیدند. گرداگرد این بنا حیاطی بس گسترده بود که دیواری سنگی آراسته به نیم‌برجسته‌هایی زیبا و ظریف، آن را احاطه کرده بود.» المسعودی این آتش را از «ستایش‌شده‌ترین آتش‌های زرتشتی» می‌خواند که شاهدخت‌هُمایْ با افروختنش نیایشگاهِ پیکره-محور را آتش-محور قرار داد. طبری از این نیایشگاه با عنوان «بیت‌النار اَناهید» نام برده. به گمان مری بویس، موبدان شاید پیش از اشغال اسطخر، آتش این نیایشگاه را به نزدیک یزد برده بودند
آتش این نیایشگاه را به نزدیک یزد برده بودند و با آتشِ آتشگاه کاریان یکی کرده و سده‌ها پس‌تر در آتشکدهٔ یزد نشاندند. اسطخر در پی تاریخی خشونت‌بار به مرور از سکنه خالی و در درگیری‌ها با خاک یکسان شد و باستانشناسان در مورد مکان دقیق این دو آتش (اَناهید-اردشیر و اَناهیدبانو) هنوز به نتیجهٔ قطعی دست پیدا نکرده‌اند. گزارش المسعودی گاهی به توصیف از تخت جمشید یا نقش رجب تعبیر شده. اخیراً «بنای فرترکه» در مجاورت مجموعهٔ تخت جمشید به عنوان مکان دست کم یکی از دو آتش (اَناهیدبانو) پیشنهاد شده و شواهدی از جمله بخشی از
پیشنهاد شده و شواهدی از جمله بخشی از نگارهٔ یک پیکره در بقایای بنایی سنگی در اسطخر که از پاره‌های آن قرن‌ها بعد در ساخت مسجد جامع استفاده شده، و اشاره‌ای به بنای معبدی در اسطخر در شرح‌حالی از مسیحیان مرو، گمانه‌زنی در مورد وجود نیایشگاه دوم در اسطخر را هم قوت بخشیده. آتش دهقانان. دورتر در پارت، شاید به دستِ بُرزین‌مِهرنامی، بر کوه ریوند آتشی برافروخته می‌شود. از آذربرزین‌مهر آثارِ چندانی باقی نمانده، هر چند که جایگاه یگانهٔ این آتش و پیوند آن با کارَندِگان و رویش، در نوشته‌های ایرانی بارز است. به روایتی
و رویش، در نوشته‌های ایرانی بارز است. به روایتی زرتشت سرو کاشمر را در مکان این آتش کاشت. همچنین آذرفرنبغ، که در دوران ساسانی اَرجَش فزون گردانیده شد، به روایتِ اساطیریِ بندهش از خوارزم به کاریان برده و نشانیده شد. [نیازمند تکمیل] گوناگونی آیین‌ها در دوران اشکانی. آتشکده‌ها در انتهای پادشاهی هخامنشی و آغاز پادشاهی اشکانی در کنار آیین‌های کهن‌تر حضور بارز داشتند. استرابو (۶۴ پیش از میلاد تا ۲۴ پس از میلاد) هم‌عصر پادشاهان اشکانی، در رسالهٔ جغرافیا از آیین‌های اهالی کاپادوکیه آن دوران می‌گوید. به گفتهٔ او
اهالی کاپادوکیه آن دوران می‌گوید. به گفتهٔ او فرقه‌ای از مغان که "آذرموبدان" خوانده می‌شدند در کاپادوکیه حضور چشمگیر داشتند و بسیاری «معابد ایزدان ایرانی» در آنجا بنا شده بوده. در وصف آتشکده‌ها می‌گوید که محفظه‌ای (اتاقی) بود با محرابی در میان آن که مغان آتش را در آن همیشه فروزان نگاه می‌داشتند. او پرستشگاه‌های اَناهیتا و وهومنه را شبیه آتشکده‌ها می‌داند که در آنها به جای آتش در اجرای مناسک پیکره‌های چوبی «برمی‌افراختند». از آیین‌های ساکنان پارسه و تقدیم قربانی به آب و آتش روایت می‌کند که:"«پارسیان
قربانی به آب و آتش روایت می‌کند که:"«پارسیان پیکره‌ها و آدریان [محراب] برنمی‌افرازند بلکه آیین‌های قربانی را در جایگاهی بلند به‌جای می‌آورند و آسمان را زئوس می‌پندارند. آنان همچنین خورشید را که مهرش می‌نامند و ماه را و آفرودیت را و آتش و زمین را و بادها و آب را نیز بزرگ می‌دارند. آنان پس از خواندن نیایش‌های اهدایی در حالیکه قربانی را به تاج گل‌ها آراسته‌اند" "آیین یزشن را در جای پاکیزه برگزار می‌کنند.»" و مشاهده می‌کند که: "«در مورد آتش کنده‌های هیزم بی خار بر آتش می‌نهند و از بالا چربی بدان می‌ریزند و
خار بر آتش می‌نهند و از بالا چربی بدان می‌ریزند و آنگاه در حین پاشیدن روغن آن را از پایین می‌افروزند و هرگز بر آتش نمی‌دمند بلکه با بادبزن آن را باد می‌زنند و کسانی را که آتش را خاموش کرده‌اند یا آن را با لاشهٔ مرده یا چیزهای ناپاک آلوده‌اند می‌کشند.»" به گفتهٔ او مغانِ برگزارکنندهٔ آیین، گاه آیین‌های مخصوص خود را داشتند: "«مردگان خود را پس از آنکه با موم پوشاندند به خاک می‌سپارند اما [مغان مرده]" "را به خاک نمی‌سپارند بلکه آن‌ها را در جایی می‌نهند که مرغان بدرند.»" سه آتش بنیادبخش ایرانشهر ساسانی. در پی
بدرند.»" سه آتش بنیادبخش ایرانشهر ساسانی. در پی سقوط اشکانیان و استقرار شاهنشاهی ساسانی، آتش مقدس به نمادی بسیار پررنگ از اقتدار ساسانیان، و همایی سه‌گانهٔ دهقانان، سواران جنگاور، و روحانیون در روایت رسمی قدرت از دوران تبدیل شد. نگارهٔ آتشدان و نگهبانان پیرامون آن در بسیاری از سکه‌های بازمانده از دوران ساسانی دیده می‌شود، و از آذران بهرام سه گانهٔ ایرانشهری، آذرفرنبغ در پارسه، آذرگشنسپ در ماد، آذرِبُرزین‌مِهر در پارت، در جای جایِ متون پهلوی نام برده می‌شود. گفته شده که بنیان‌گذاران سلسلهٔ ساسانی، پیش از
گفته شده که بنیان‌گذاران سلسلهٔ ساسانی، پیش از بنای شاهنشاهی نو، نگهبانان آتشِ اَناهید-اردشیر در اسطخر بودند. از دید بویس، فاصله‌ای که زمان میان ساسانیان و هخامنشیان انداخته بود، جایگاه آتش‌های مقدس را به عنوان یادگارانی از دوران باستان بیش از پیش بالا برد. دوران باستانی که ساسانیان می‌کوشیدند خود را میراث‌دار و ادامه‌دهندهٔ آن معرفی کنند. روش تهیه. آیین بر آتشگاه نشاندن آتش بهرام بر پایهٔ گردآوری، تطهیر، و بازیکی‌کردن ۱۶ آتش، طی مراسمی پیچیده که گاهی ممکن است یک سال طول بکشد، اجرا می‌شود. پارسیان هند بر
است یک سال طول بکشد، اجرا می‌شود. پارسیان هند بر این باورند که دستورِ تهیهٔ آتش بهرام، برداشتی است از گوشه ای از کتابِ نفیِ دیوان، وَندیداد، که با پرسشی از اهورامزدا آغاز می‌شود "کسی که آتش مردارسوز را به «آتش دادگاه» بازگرداند، پس از جدا شدن جان از تن او، پاداش وی چیست؟" "اهورا مزدا پاسخ داد:" "پاداش وی همان پاداش کسی است که در این جهان استومند، ده هزار پاره آتش را به «آتش دادگاه» برده باشد.»" این پرسش با همین الگو شانزده بار خوانده می‌شود و هر بار اهورامزدا، پاداشی را به پاره‌های آتش، برای «بازگرداندن»
پاداشی را به پاره‌های آتش، برای «بازگرداندن» آتشی به «آتش دادگاه» می‌شمارد. از آتش مُردار سوز، آتش سَرگین سوز (داروسازان و رنگرزان)، آتش تـَپاله سوز (آتش گرمابه)، آتش کورهٔ آجرپزی، آتش کورهٔ سفالگری، آتش کورهٔ گاوآهن سازی، آتش بوتهٔ زرگری، آتش بوتهٔ سیم گدازی، آتش بوتهٔ برنج گدازی، آتش کورهٔ آهن گدازی، آتش تنور نانوایی، آتش زیر دیگ (آتش آشپزخانه)، آتش اردوگاهی، آتش شبانان، آتش کوچ نشینان، و آتش خانگی نام برده می‌شود. با اندکی دگرگونی، فهرستی در نوشته‌های پارسیان هند آمده که عبارت است از آتش کورهٔ رنگرزی،
هند آمده که عبارت است از آتش کورهٔ رنگرزی، آتش کورهٔ سفال‌گری، آتش کورهٔ آجرپزی، آتش بوتهٔ زرگری (یا کیمیاگری)، آتش کورهٔ آهنگری، آتش کورهٔ نانوایی، آتش کورهٔ آبجوسازی، آتش کورهٔ ضرابخانه، آتش کورهٔ کارگاه زرهی، آتش اجاق یک چوپان، آتش اجاق یک سرباز یا رهنورد، آتش اجاق یک درویش مسلک (فقیر، بریده از دنیا)، آتش اجاق سرای پادشاه، آتش اجاق یک بهدین، آتش مردارسوز، و آتش وازشت. هر آتش به اندازه‌ای که در کارها «آلوده» شده با بازخوانی سرودها و اورادی از اوستا (وندیداد و یسنا) با توالی‌ها و مناسک خاص پاکیزه می‌شود.
و یسنا) با توالی‌ها و مناسک خاص پاکیزه می‌شود. واج‌خوانی‌های متناظر هر آتش در ستایش یک ایزد خاص به تعداد مشخص تکرار می‌شود: این ۱۶ آتش، سپس در روزی مشخص یکی شده، و پس از چند مرحلهٔ دیگر طهارت، بر آتشگاه قرار داده می‌شود. در برابر، در ترتیبِ تهیهٔ آدوران از ۴ آتش نام برده شده: آتشی از موبدان، آتشی از جنگاوران، آتشی از دهقانان، و آتشی از پیشه وران. آتش بهرام در ادبیات. در کنار نقش آتش‌های بهرام در افسانه‌ها، مثال‌های بسیاری از آن‌ها در کاربردهای ادبی در شعر می‌توان یافت. [این بخش نیازمند تکمیل است] همسان‌ها.
یافت. [این بخش نیازمند تکمیل است] همسان‌ها. ادبیات ایرلند. در داستانِ آفرینش آغازینِ جهانِ افسانه‌ایِ جِی. آر.آر. تُولکین که در مجموعهٔ سیلْمْریلیون جمع‌آوری شده، پیشه‌ورِ نابغه «فِ.اِ. نُور» از روشناییِ دو درخت «تِلْپِریُون» (سیمین) و «لِئوُره‌لین» (زرین)، سه گوهرگونْ تشعشعِ زلالِ نور، سه «سیلْمْریل» برمی‌افرازد. سیلْمْریل‌ها، خود تابنده و انعکاس دهندهٔ دیگر نورها، بی‌همتا و به‌غایت گرانقدر بودند. پس از آنکه «مِلکُورِ» نغمه‌آلای با همراهیِ ماده‌عنکبوتِ غول‌آسا «اوُن. گُئوُلی. اِنْتْ» درختان گوهرین را از
«اوُن. گُئوُلی. اِنْتْ» درختان گوهرین را از بین بردند، نوری از آن‌ها به‌جای نماند که با زهرِ اوُن. گُئولی. اِنْتْ آلوده نشده باشد، مگر به سیلْمْریل‌ها. فِ.اِ. نُور از دادن سیلْمْریل‌ها به وْلارها که در بازیابی نور دودرخت گوهرین ناکام مانده بودند سر باز زد. اما مِلکُورِ، پدر او «فینْ. وْواِیْ» شاهنشاهِ «نوُلْدُر» را کشت، هر سه سیلْمْریل را ربود، و به دژِ «اَنْگْ. بَنْد» گُریخت. در اعماقِ آن باروی پولادین، او سه گوهر را در تاجِ آهنینِ خود نشاند. فِ.اِ. نُور از آن پس او را «موُرْ. گاثْ» نامید، یعنی دشمنِ
از آن پس او را «موُرْ. گاثْ» نامید، یعنی دشمنِ تاریکِ آفرینش. آتش بهرام در دوران کنونی. افزون بر کاربردهای آیینی آنها، از آتش‌های بهرام به عنوان میراث فرهنگی جهانی و ملی پاسداری می‌شوند. افغانستان. در میان میراث غنی افغانستان، بناهای آتشکده‌های بسیاری می‌توان یافت، مانند باقی‌مانده‌های معبد نُه‌گنبد (نوبهار) در بلخ، اما از آتش‌های بهرامی که هنوز فروزان باشند داده‌ای در دست نیست. ایران. بسیاری آتشکده‌ها در ایران پس از یورش‌های اسکندر و سپاه اسلام خاموش و ویران شدند، که شماری از آن‌ها به شکل دژهای متروک و
شدند، که شماری از آن‌ها به شکل دژهای متروک و چارتاقی‌ها به جای مانده‌اند و برخی در آثار ملی ثبت شده‌اند. در قرنی که گذشت، پارسیان نیکوکار هند برای احیای آتش‌های آیینی زرتشتی در خاستگاه آن‌ها کوشیدند، که بنای آتشکدهٔ یزد بارزترین آن‌ها است. گمان می‌رود که آتشِ این آتشکده، به جای مانده از آذرفرنبغ (یا شاید یکی شدهٔ آذر فرنبغ و آتشِ آناهیتا در اسطخر) باشد که نزدیک ۱۵۰۰ سال فروزان نگه داشته شده. هند. پارسیان هند پس از کوچ به گُجَرات، را در سال ۹۳۶ پس از میلاد در سنجان بنا کردند که بعداً به "اودوادا" برده شد و
سنجان بنا کردند که بعداً به "اودوادا" برده شد و تا امروز فروزان است. منابع. فارسی انگلیسی
امپراتور گوانگ‌زونگ (فرمانروایی:۱۱۸۰-۱۱۹۴ میلادی) دوازدهمین امپراتور دودمان سونگ بود. او بر شهر چونگ‌کینگ، نام امروزی آن را گذاشت که به "معنی شادی فزاینده" است. سبک تئاترِ نانشی، که در چین مشهور است، از دوره او آغاز شد. او به دلیل نفوذ درباریان، ژنرال معروف دوره سونگ یعنی شین چیجی را از کار برکنار نمود. امپراتور گوانگ‌زونگ در سال ۱۱۹۴ میلادی بدست مادربزرگش به این دلیل که با حضور در تشییع جنازه پدرش امپراتور شیان‌زونگ مخالفت کرد، برکنار شد. او سرانجام در سال ۱۲۰۰ میلادی در چجیانگ درگذشت.
«مکرمه؛ خاطرات و رؤیاها» فیلم مستندی به کارگردانی و نویسندگی ابراهیم مختاری است. این فیلم دربارهٔ مکرمه قنبری، زنی حدوداً ۶۰ ساله از روستاهای مازندران است که خواندن و نوشتن نمی‌داند و ناگهان به نقاشی روی می‌آورد و خاطرات و رویاهای خود را به تصویر می‌کشد. در نقاشی‌های مکرمه رابطه مرد و زن، ارباب و رعیت و انسان و خدا به سبک خاصی دیده می‌شود، این مستند در مرداد سال ۱۳۹۲ توسط مؤسسه فرهنگ و هنر رها فیلم منتشر گشت.
اسیدها و بازهای لوویس در نظریه اسیدها و بازها به این صورت تعریف می‌شود که مولکولی که بتواند جفت الکترون غیر پیوندی از مولکول دیگری دریافت کند اسید و مولکول دهنده جفت الکترون باز است.این نظریه نخستین بار توسط دانشمند مشهور آمریکایی گیلبرت لوویس و در سال ۱۹۲۳ ارائه شد.
امنیت ملی و نظام اقتصادی ایران عنوان کتابی است نوشته حسن روحانی که به مسائلی مثل اقتصاد ایران، انرژی، تورم، اشتغال، فساد اقتصادی، جهانی شدن و... و رابطه آن با امنیت ملی پرداخته است. فهرست مطالب. ۱. مروری بر مبانی نظری امنیت ملی و تهدیدهای آن ۲. حوزه‌های چالش امنیت ملی از بعد اقتصادی ۳. مروری بر وضعیت نماگرهای کلان اقتصادی کشور ۴. مروری بر نقاط ضعف و قوت، فرصت و تهدیدات اقتصادی کشور ۵. انرژی و امنیت ملی ۶. انرژی هسته‌ای و امنیت ملی ۷. آب و امنیت ملی ۸. فرسایش خاک و امنیت ملی ۹. تهدیدها و ضرورت‌های ناشی از
خاک و امنیت ملی ۹. تهدیدها و ضرورت‌های ناشی از زلزله ۱۰. اشتغال، بازار کار و امنیت ملی ۱۱. مسئله فرار سرمایه انسانی و امنیت ملی ۱۲. پدیده فرار سرمایه و امنیت ملی ۱۳. سرمایه‌گذاری خارجی و امنیت ملی ۱۴. حمل و نقل، ترانزیت و امنیت ملی ۱۵. حکمرانی خوب در اقتصاد و تأثیر آن بر امنیت ملی ۱۶. بحران‌های مالی جهانی و اثر آن‌ها بر امنیت ملی ۱۷. تورم و تأثیر آن بر امنیت ملی ۱۸. چالش‌های سامانه تجارت خارجی در ایران ۱۹. امنیت غذایی و آثار آن بر امنیت ملی ۲۰. فقر، توزیع درآمد و تأثیرات آن‌ها بر امنیت ملی ۲۱. فساد اقتصادی
و تأثیرات آن‌ها بر امنیت ملی ۲۱. فساد اقتصادی به مثابه تهدید امنیت ملی ۲۲. جهانی شدن و تأثیرات آن بر امنیت ملی ۲۳. نقش دولت در مقابله با بحران‌های اقتصادی (طی سال‌های اجرای برنامه‌های توسعه اقتصادی در کشور) ۲۴. توسعه مطلوب و امنیت ملی
معادله هندرسون–هاسلبالخ معادله ایست در شیمی اسید ها و بازها که بر اساس آن می توان پی اچ (pH) یک محلول را با داشتن ثابت تفکیک اسیدی، تخمین زد.این معادله در سیستم های شیمیایی و بیولوژیکی کاربرد دارد و برای تخمین پی اچ محلول های بافر و محاسبه نقطه ایزوالکتریک به کار می رود. تعریف معادله. معادله هندرسون–هاسلبالخ به صورت زیر تعریف می شود: در این رابطه [HA] غلظت مولی اسید نامحلول ضعیف، [A⁻] غلظت باز مزدوج این اسید و formula_2 عبارت است از formula_3 که در آن formula_4 ثابت تفکیک اسیدی است. این معادله نخستین بار
ثابت تفکیک اسیدی است. این معادله نخستین بار توسط دو شیمیدان به نام های لورنس ژوزف هندرسون و کارل آلبرت هاسلبالخ ارائه شد.
سازش فیلمی کمدی به کارگردانی و نویسندگی محمد متوسلانی در سال ۱۳۵۳ در سینماهای کشور به نمایش درآمد. خلاصه فیلم. جواد جوان آس و پاسی است که به دختری بنام بتول علاقمند است و مادرش بیمار است جواد برای هزینه بیماری مادر بتول قصد دزدی از خانه زنی بنام زیبا را دارد. در آنجا متوجه رابطه این و آقایی بنام خلایق می‌شود که رئیس انجمن محل است، جواد تصمیم می‌گیرد به‌جای دزدی از خلایق اخاذی کند. روز بعد جواد به خانه خلایق می‌رود و در خواستش را مطرح می‌کند. خلایق که از همسرش حساب زیادی می‌برد مجبور به دادن باج می‌شود.
همسرش حساب زیادی می‌برد مجبور به دادن باج می‌شود. عاقبت جواد رئیس انجمن می‌شود و نامزد خود بتول را از یاد می‌برد. نکات فیلم. در ابتدا قرار بود نقش بتول را آرام بازی کند، ولی این نقش سرانجام توسط نوش‌آفرین اجرا شد.
دانشکده پرستاری و مامایی حضرت فاطمه شیراز این دانشکده نخست در سال ۱۳۳۲ بنام آموزشگاه عالی پرستاری نمازی نامیده و در زمینی به مساحت ۱۵۰۰۰ مربع و با زیربنای ۵۲۴۶ متر مربع بنا گردید. دانشجویان از بدو تأسیس با گذراندن سه سال کامل، اصول پرستاری عمومی را فرا می‌گرفتند و با مدرک لیسانس پرستاری فارغ‌التحصیل می‌شدند. ازسال ۱۳۵۶ در این مرکز برنامه کاردانی پرستاری (فوق دیپلم) نیز شروع گردید. پس از انقلاب اسلامی، برنامه سه ساله پرستاری درسال ۱۳۵۸ خاتمه یافت و برنامه‌های کارشناسی (لیسانس) و کاردانی (فوق دیپلم) افزوده بر
کارشناسی (لیسانس) و کاردانی (فوق دیپلم) افزوده بر برنامه لیسانس تکمیلی (بی – اس سابق) برنامه‌های آموزش مرکز آموزش پرستاری را تشکیل دادند. رشته‌های دانشکده. پذیرش دانشجو در این دانشکده در رشته‌های پرستاری، اتاق عمل، مامایی، فوریت‌های پزشکی و هوشبری از طریق کنکور هر ساله انجام می‌گیرد. پیوند به بیرون. دانشکده پرستاری و مامایی حضرت فاطمه شیراز
جام کنفدراسیون‌ها ۲۰۱۳ به میزبانی کشور برزیل از ۱۵ تا ۳۰ ژوئن ۲۰۱۳ برگزار شده‌است. در این مسابقات کشورهای برزیل (میزبان)، اسپانیا (قهرمان اروپا)، ژاپن (قهرمان آسیا)، مکزیک (قهرمان آمریکای شمالی و مرکزی)، اروگوئه (قهرمان آمریکای جنوبی)، تاهیتی (قهرمان اقیانوسیه)، ایتالیا (نایب قهرمان اروپا؛ چون اسپانیا هم قهرمان جام جهانی و هم قهرمان اروپا شده بود و مجوز حضور خود را از جام جهانی دریافت کرده بود لذا نایب قهرمان اروپا به عنوان نماینده اروپا در این مسابقات حضور یافت) و نیجریه (قهرمان آفریقا) حضور داشته‌اند. در
یافت) و نیجریه (قهرمان آفریقا) حضور داشته‌اند. در مسابقه فینال تیم ملی برزیل با نتیجه ۳ بر صفر تیم ملی اسپانیا را شکست داد و به قهرمانی این مسابقات رسید. داوران. اسامی داوران در ۱۳ مه ۲۰۱۳ توسط فیفا اعلام شده‌است.
سلیمان دمیرل (، زاده ۱ نوامبر ۱۹۲۴ – مرگ ۱۷ ژوئن ۲۰۱۵) سیاستمدار اهل ترکیه و عضو حزب دموکرات ترکیه بود. وی هفت بار نخست‌وزیر ترکیه شد. سلیمان دمیرل از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۰ رئیس‌جمهور ترکیه بود. وی در رشته مهندسی عمران تحصیل کرده بود و یک دانشگاه در ترکیه به نام او است. سلیمان دمیرل در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۵ در بیمارستانی در آنکارا در ۹۰ سالگی درگذشت. زندگی‌نامه. سلیمان دمیرل در ۱ نوامبر ۱۹۲۴ در آتابی از شهرهای استان اسپارتا ترکیه به دنیا آمد. دوران ابتدایی را در زادگاهش بود و دبیرستان را در شهر افیون قره‌حصار سپری کرد.
بود و دبیرستان را در شهر افیون قره‌حصار سپری کرد. فعالیت‌های سیاسی. در انتخابات اکتبر ۱۹۶۵ حزب عدالت توانست اکثریت ۵۲٫۹٪ آرا را به دست آورد و سلیمان دمیرل به عنوان رهبر حزب عدالت، دولت جدیدی تشکیل داد. دمیرل تا مارس ۱۹۷۱ قدرت را دست داشت ولی در این سال به خاطر اعتصابات و اعتراض‌های کارگری و دانشجویی و تحت فشار نظامیان مجبور به استعفاء و ترک قدرت شد.
باغشاه باغ و بنایی پرآوازه در غرب تهران قدیم بود که بیرون از دروازه‌های شهر واقع شده بود. در زمان قاجاریه این باغ گهگاه محل اقامت پادشاهان قاجاریه نیز بوده‌است، در سال ۱۲۸۵ خورشیدی (سال پیروزی جنبش مشروطه) مظفرالدین شاه در باغشاه می‌نشست. این مکان هم‌اکنون در درون شهر تهران جای گرفته و محل پادگان نظامی (پادگان حر و دانشگاه جنگ) است و خیابان سپه و خیابان کارگر از آن می‌گذرند. عمارت این باغ نیز هم‌اکنون از میان رفته و تخریب شده‌است. بخشی از این باغ بعدها به میدانی تبدیل شد به نام میدان باغشاه که پس از انقلاب