payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بخش‌های آسیای غرب و مائوری‌ها از طریق پیک ایجاد گردید. این ارتباطات طبیعتاً” باعث پیشرفت تجارت خارجی شد و با نفوذ بیگانگان، کوشان‌ها، ساکاها، یونانی– هندی‌ها روابط تجاری در این نواهی نیروی بیشتری گرفت. لباس و فرهنگ لباس پوشیدن در عصر کوشان. عصر کوشان اماکن باستانی مهم از جهت لباس محلی: هنر و فرهنگ لباس پوشیدن کوشان‌ها. هنر در عصر کوشان دو سبک کاملاً مجزا دارد. صنعتگران از شرق روم توسط مراجعه کنندگان ازمذهب بودا به کارگرفته می‌شدند. این صنعتگران خودشان سبک رومی گریکو را به ارمغان آوردند، به خصوص تزیینات
رومی گریکو را به ارمغان آوردند، به خصوص تزیینات پرده‌ای درپیکر تراشی، به‌طوری‌که بودایی‌ها نشان دادند طرح‌های کلاسیکی از یونانیان و رومیان در لباس هایشان وجود دارد نظیر چیتون، ریمیشن، ستولا، تونیکا، چلامیس و غیره. دومین سبک در هنر، کوشان بود که از ماتورا آمده بود، که پایتخت جنوبی امپراطوری کوشان بود. این سبک ادامه مستقیم روش مدارس بومی هندوستان بهاروت و سانچی بود. اما این تصویردرواقع شفاف تر از صحنه و لباس کوشان است که در مجسمه‌سازی کوتل سرخ در افغانستان دیده می‌شود که بر روی سبک پارت‌ها (درشرق ایران)
دیده می‌شود که بر روی سبک پارت‌ها (درشرق ایران) گذاشته است. پارت‌ها خودشان همانند کوشان‌ها از قوم سکاها بودند و لباس‌های خودشان شباهت زیادی به تصویر کوشان‌ها داشت. شاه بزرگ کوشان حکومتش را در ماتورا بنا نهاد. دیگری علاوه بر پیراهن و شلوار کت خز خود را پوشیده است یا با آستین که او هم در کوتل سرخ دیده شده‌است. همانند اشاره‌های قبلی هیچ گونه همگنی و یکنواختی لباس‌ها در این دوره وجود ندارد و لباس هر منطقه با منطقهٔ دیگر کاملاً متفاوت است. لباس‌های معمولی به‌طور معمول شامل اوتاریا، آنتاریا و کایاباند با
به‌طور معمول شامل اوتاریا، آنتاریا و کایاباند با عمامه‌ای برای مردان هستند. با ظهور کوشان این روند همچنان ادامه دارد و مد و پوشیدن لباس‌های دوخته شده از الگوی آسیایی مرکزی به تکامل رسیده‌است و به نظر می‌رسد با تمام کلاس‌های هندی در شمال هند هم‌زمان پیش می‌رود. لباسی که برش و دوخت می‌شود در مجسمه‌سازی دوره‌های قبلی به ندرت قابل مشاهده است و معمولاً در این دوره یافت می‌شود. لباس‌های کوشان معمولاً به ۵ نوع تقسیم می‌شوند: لباس‌های که توسط (۱) مردم بومی پوشیده می‌شود آتاریا، آناتاریا و کایاباند بودند. (۲)
می‌شود آتاریا، آناتاریا و کایاباند بودند. (۲) نگهبانان و ملازمان دربار بودند که معمولاً لباس‌های بومی دوخته شده کن کوکا به رنگ قهوه‌ای قرمزی می‌پوشیدند. (۳) حاکمان خارجی کوشان و همراهانشان بودند. (۴) خارجی‌های دیگری همانند دامادها و تاجرها و غیره بودند. طبقه‌بندی شماره پنجمی هم وجود دارد-که ترکیبی از لباس‌های بومی و خارجی است. این آخرین طبقه‌بندی از لباس، علاقه‌مندی زیادی به آن نشان می‌دهند که چگونه لباس تغییر و تکامل یافته‌است، چگونه برخی از لباس‌ها کاملاً با پارچه مزین شده‌اند؛ به ویژه در شمال و شمال غرب
با پارچه مزین شده‌اند؛ به ویژه در شمال و شمال غرب که این با ظرافت بیشتری نمایان شد و لباس دوخته شده برای چه اقلیمی مناسبتر است. کوشان‌ها (هندوها و سکایی‌ها) لباس هایشان را از فرهنگ عشایر براساس استفاده از اسب به تکامل رسانده‌اند. این نوع لباس در تاکسیلا، ماتورا و بگرام و کوتال سرخ در افغانستان دیده شده‌است. این لباس‌ها توسط بسیاری از نژادهایی سکایی و ایرانی پوشیده شده‌است و اساساً به لباس پارتها معروف است. این لباس شامل یک آستین بلند با یک شکاف برای باز کردن گردن می‌باشد که در دوشکل ساده و تزیین شده طراحی
گردن می‌باشد که در دوشکل ساده و تزیین شده طراحی شده‌است. اندازه مناسب طول زانو برای لباس، گاهی اوقات از چرم ساخته می‌شود، به وسیله‌ای آن می‌توان یک قبای کوتاه یا یک خفتان پشمی کوتاه پوشید و باید به گشادی پوشیده شود یا آن را از طرف راست به چپ به وسیلهٔ کمربندچرمی یا فلزی ببنندیم. علاوه بر این دو لباس بالایی، برخی از اوقات سومین لباس به نام چاگا مورد استفاده قرارمی گرفت. چاگا مانند کت بود و مزین به مرزهای پایین قفسه سینه و لبه انتهای تحتانی لباس با یک شکاف به منظور به منظور آسان کردن حرکت بود. شلوار می‌تواند
منظور به منظور آسان کردن حرکت بود. شلوار می‌تواند برای فصل تابستان از پارچه کتانی، ابریشم باشد؛ درحالی که شلوار در فصل زمستان باید پشمی باشد. گشادی شلوار یا چسپان بودن شلوار چالانا در داخل چکمه‌های نرم توخالی به ظواهر چرم خاپوسا کمک می‌کند. همراه با پوشیدن کلاه سکاها که، باشلیک نامیده می‌شد یا کلاه ایمنی یا پیشانی بند با دو سربلند گره خورده در پشت نامیده می‌شود. گرچه لباس‌ها ساده بودند، آن‌ها اغلب با مهر و موم طلایی یا صفحه‌ای فلزی آراسته بودند و به اشکال مربع، مستطیل، دایره، مثلثی دوخته شده در خطوط یا
مربع، مستطیل، دایره، مثلثی دوخته شده در خطوط یا درزهایی مرکزی کاملاً بسته طراحی شده بودند. هدف از طراحی این لباس‌ها فقط تزیینی نبود بلکه کاربردی بودند آن‌ها همچنین برای کمک کردن به بالا رفتن تونیک در سوارشدن بر اسب بود که با جمع کردن پارچه در امتداد درز این کار میسر می‌شد. بلند شدن بر اسب به وسیله لباس به علت نقطهٔ تیزی در لبه تحتانی لباس است. مزین کردن شلواربیش ازحد پیچیده است که این کار به وسیله صفحات فلزی وطلایی میسر می‌شود. جالب است بدانید گلدوزی شده بعدها جایگزین این روکش‌های طلا یا فلزی شد. مدل قبلی
جایگزین این روکش‌های طلا یا فلزی شد. مدل قبلی آن را ساکاها به تن می‌کردند. به شکلی که پیراهن را بالا می‌زدند و از دو طرف داخل کمربند می‌کردند تا زانوها در هنگام سوارکاری راحت باشند. لباس زنان متنوع بود. در گنداره مجسمه‌هایی وجود دارند که جامه ساری مانند به تن دارند که از پالمیران (یونانی-رومی) یا رومی الگو برداری شده‌است. این لباس‌ها “پالا” (جامه بلند زنانه با آستین‌های توری که نشان دهنده نمونه زنان خانه‌دار رومی بود) در شانه چپ سنجاق می‌شود. تفاوتی که در نوع لباس مجسمه‌های گنداره وجود دارد این است که
در نوع لباس مجسمه‌های گنداره وجود دارد این است که آن‌ها علاوه بر پالا، آنتاریا نیز به تن دارند که در ادامه دربارهٔ آن خواهیم گفت: این آنتاریای بلند به سبک کچا می‌باشد ولی در قسمت شانه چپ بلندتر است و در آنجا مانند پالا سنجاق می‌شود. این جامه‌ها به‌طور کلی شبیه به ساری‌های دیسانی امروزی هستند. آستین‌های توری که بدن در آن‌ها معلوم است مدل کوتاه شده جامه‌های بلند رومی (استولا) که برای پوشاندن سینه به کار می‌رفت، به شماره می‌روند. به علاوه، آتاریای هندی به روی کمر و دست‌ها می‌افتد و بقیه قسمت‌ها را زیورآلات
کمر و دست‌ها می‌افتد و بقیه قسمت‌ها را زیورآلات هندی می‌پوشاند. هنوز هم در قسمت ماهیگیرنشین ماهاراشترا بعضی زنان ساری با آتاریا به تن می‌کنند. این پیکره‌های گنداره از زیباترین مجسمه‌های عصر کوشان به‌شمار می‌روند و دوره آغاز پوشیدن ساری و تلاش‌های نخست برای دوختن لباس‌هایی که سینه را بپوشاند را نشان می‌دهند. این را می‌توان زیر مجموعه ترکیب جامه‌های بیگانه و بومی دانست. یک پیکره زن دیگر، پیراهنی به سبک ایرانی تا زانو یا ران (استاموسکا) با آنتاریا به تن دارد. این لباس مانند سبک کچا از بین پاها رد نمی‌شود و به
لباس مانند سبک کچا از بین پاها رد نمی‌شود و به سبک لنگا به دور پاها پیچیده می‌شود. بعضی پیکره‌ها نیز دامنهای ساده کوک خورده (گاگری) چاکدار به تن دارند که با نخ به کمر بسته می‌شوند. دامن در ۶-۸ فوت ماننده به پایین جمع شده‌است و حاشیه کناری تزیین شده‌است و چاک جلو دارد. لباس (استانامسوکا) لباس‌های اندامی با آستین‌های بلند و یقه گرد ساده هستند که در پایین گشاد می‌شوند. علاوه بر مواردی که اشاره شد، در سبک لنگا، آنتاریا و آتاریا نیز پوشیده‌اند. ولی زیورآلات زیادی در آن‌ها به کار نرفته‌است. بعضی پیکره‌ها نیز
در آن‌ها به کار نرفته‌است. بعضی پیکره‌ها نیز شلوار توری تنگ با کت کوتاه آستین بلند با آتاریا به تن دارند. در دوره قبل، زنان یونانی و ایرانی شلوار می‌پوشیدند. گفته می‌شود زنان شلوارپوش آمازونی گارد امنیتی پادشاه به‌شمار می‌رفتند. این زنان لباس‌های سنتی فریگان خود را جایگزین کت تنگ که بلندی آن تا ران بود و دامن پلیسه و آنتاریا کردند. لباس آن‌ها وایکاکشا نیز داشت که سپر و شمشیر فلزی به آن بسته می‌شد. در دوره‌های نخست تاریخ هند، بسیاری خدمتکار و رقاص وارد کشور شدند. این مردان و زنان برای گرم نگه داشتن خود در
شدند. این مردان و زنان برای گرم نگه داشتن خود در برابر سرما پاراوا یا چادر که یک شال بلند بود به تن می‌کردند و به آن عطر باکول، جاسمین و غیره می‌زدند. آنتاریا، یوتاریا و کایابان با تغییرات جزئی از مهم‌ترین جامه‌های سنتی هند به‌شمار می‌روند. کایابان معمولاً به عنوان لباس غیررسمی به کار می‌رود و زنان آن را به عنوان کمربند برای نشان دادن باریکی کمر خود می‌پوشند.
بادپر خونین گونه‌ای پروانه از خانواده فرچه‌پایان است که در مرکز آفریقا زندگی می‌کند.
جام ملت‌های فوتسال آسیا ۲۰۱۴ سیزدهمین دوره از جام ملت‌های فوتسال آسیا، که با حضور ۱۶ تیم از ۱۰ تا ۲۰ اردیبهشت‌ماه ۱۳۹۳ در شهر هوشی مین ویتنام برگزار شد. Group stage. "All times are local ()." Group A. &lt;onlyinclude&gt; Group D. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
پیشوند در زبان‌شناسی، یک وند است که پیش از ریشهٔ واژه می‌آید. در زبان فارسی، از صفت‌ها نیز می‌توان به عنوان پیشوند بهره برد؛ مانند: «ریز» در ریزموج، «سرخ» در سرخ‌پوست، و «خوش» در خوش‌مزه اما در اصل پیشوند نیستند و واژه مرکب هستند. پیشوندهای فارسی. پیشوندهای مرسوم تکواژ در زبان فارسی:
نرئوس به معنی مرطوب، در اساطیر یونانی، ایزد دانا و مهربان دریا، بزرگترین پسر پونتوس و گایا بود و از همسرش دوریس دختر اوکئانوس، صاحب پنجاه حوری نرئیدها شد. "نرئوس" به عنوان مرد قدیمی دریا شناخته می‌شد و دارای موهبت پیشگویی بود و قادر بود ظاهر خود را به هر شکلی تغییر دهد. او هرگز دروغ نمی‌گفت و بر طبق افسانه‌ها فروپاشی تروا را برای پاریس پیشگویی کرده‌بود. او در قصری باشکوه در اعماق دریای اژه زندگی می‌کرد. "نرئوس" کسی بود که هرکول را در خوان یازدهمش، بدست آوردن سیب‌های هسپریدس یاری نمود. هرکول که به جستجوی محل
سیب‌های هسپریدس یاری نمود. هرکول که به جستجوی محل باغ هسپریدس می‌گشت، از نرئوس راه رسیدن به باغ را طلب کرد، اما او حاضر به کمک نشد. هرکول به سرعت او را گرفت و اسیر کرد، و با وجود تغییر شکل‌های ظاهری فراوان نتوانست از دستان قدرتمند هرکول بگریزد. بالاخره خسته گشت و مکان باغ را به پهلوان یونانی گفت. "نرئوس" معمولاً بر روی نقاشی‌های گلدان یونان باستان به شکل پیرمردی قبا پوش، به همراه عصای چوبی بدست که دختران نرئیدش او همراهی می‌کنند به تصویر کشیده می‌شد و برخی مواقع به جای پا، دارای دمی مارپیچ‌وار ماهی بود.
پَسوَند در زبان‌شناسی، تکواژ وابسته است که به پایان واژه‌ها می‌چسبد و معنا و همچین نقش واژه را دگرگون می‌کند. پسوند همچنین اشاره به یک توصیف برای یک اسم است، مانند پس‌وند نام خانوادگی؛ در ایران طایفه‌های دارای پسوند «وند» دو گروه هستند: پس‌وندهای تکواژ در زبان فارسی. ۱. آسا: پسوند چگونگی و مانندگی می‌باشد. مانند: نهنگ‌آسا، شیرآسا، اهریمن‌آسا. ۲. آگین (گین): پسوند دارندگی و اتصال می‌باشد. مانند: برف‌آگین، زهرآگین، خشمگین، شرمگین. ۳. او: پسوند کوچک‌سازی است. مانند: یارو، پسرو، دخترو. او: همچنین پسوند فراوانی
یارو، پسرو، دخترو. او: همچنین پسوند فراوانی و کثرت است. مانند: شکمو = بسیار شکم‌چران، ترسو = بسیار ترسنده، بُرزو = بسیار بُرز (بلند بالا)، چاکو (چاقو) = بسیار چاک‌دهنده. ۴. وَر: پسوند دارندگی است. مانند: گَنجوَر، مُزدوَر، نمور. اومند: پسوند دارندگی است. مانند: تنومند، برومند، سیجومند، هستومند. ۵. ا(۱): این پسوند به بن مضارع می‌چسبد و صفت فاعلی مطلق می‌سازد. مانند: بینا، شنوا، روا، جویا، زیبا، کوشا. ۶. ا(۲): این پسوند الف ندایی است و برای خطاب قراردادن کسی به کار می‌رود.. مانند: خداوندا، پروردگارا. ۷. ا(۴):
کار می‌رود.. مانند: خداوندا، پروردگارا. ۷. ا(۴): این پسوند از مشخصه‌ای صفت می‌سازد و صورتی دیگر از «نا» است. مانند: ژرفا/ژرفنا، دازا/درازنا، بلندا، پهنا، ستبرا، گرما. ۷. ا(۵): پسوندی که نشانگر شگفتی و افسوس است. مانند: خوشا، شگفتا، دریغا، دردا. ۸. اد: این پسوند به بن مضارع می‌چسبد، گاهی به معنی انجمنی است که فعلی را انجام می‌دهند و گاهی به معنی اسم مکان است. مانند: نویساد (هیئت تحریریه)، سگالاد؛ کناد، هماد (انجمن)، چکاد، خُشکاد (برابر پارسی پیشنهادی برای پاژه قارّه) ۹. اده: این پسوند به بن مضارع می‌چسبد و
قارّه) ۹. اده: این پسوند به بن مضارع می‌چسبد و اسم افزار می‌سازد. مانند: سنباده (از سنبیدن). ۱۰. ار(۱): این پسوند به بن ماضی می‌چسبد و صفت فاعلی می‌سازد. مانند: برخوردار، گرفتار، مردار، نوشتار. ۱۱. ار(۲): این پسوند به بن ماضی می‌چسبد و اسم مصدر می‌سازد. مانند: گفتار، رفتار، شنیدار. ۱۲. اک: این پسوند به بن مضارع می‌چسبد و «اسم مفعولی» می‌سازد. مانند: خوراک، پوشاک، نوشاک، کاواک، رواک (که معرب آن رواج است)، نویساک، آموزاک. ۱۳. ال: این پسوند اسم شکل می‌سازد. مانند: چنگال، پیچال، گودال، پیخال و واژگان نوساختهٔ
چنگال، پیچال، گودال، پیخال و واژگان نوساختهٔ تختال (slab)، پیچال (labyrinth)، برخال (fractal)، نگارال (graftal). مانند: یکم، دوم، سوم. ۱۶. ان(۱): این پسوند به بن مضارع چسبیده و صفت فاعلی می‌سازد. مانند: روان، گریان، سوزان. ۱۷. ان(۲): این پسوند به بن مضارع چسبیده و از فعل قید می‌سازد. مانند: دوان دوان، جهان، کِشان. ۱۸. ان(۳): پسوند زمان است. مانند: بهاران، بامدادان. ۱۹. ـَن(۴): این پسوند از ریشه فعل نام ابزار می‌سازد. مانند: تاوَن (واژه نوساخته فرهنگستان برای Oven)، نهنبن (به معنی درپوش دیگ و تنور)، پرویزن،
Oven)، نهنبن (به معنی درپوش دیگ و تنور)، پرویزن، سوزن، روزن، میهن، انجمن، پوشن (واژه نوساخته فرهنگستان برای Cover). ۱۹. انه(۱): این پسوند از اسم قید می‌سازد. مانند: دانشمندانه، پیامبرانه. ۲۰. انه(۲): این پسوند از اسم صفت می‌سازد. مانند: مردانه، زنانه. ۲۱. ایک: این پسوند دیسه کهن‌تر از پسوند «ای» است که پسوند صفت‌ساز است. مانند: روان‌شناسیک، زمین‌شناسیک، رایانیک، آرمانیک، تاریک، نزدیک، پارسیک. ۲۲. این: پسوند صفت‌ساز است. مانند: زَرین (به مانند زَر)، سیمین، بلورین (به مانند بلور)، رنگین، آهنین، پولادین (به
بلورین (به مانند بلور)، رنگین، آهنین، پولادین (به مانند پولاد)، مهین. ۲۳. اینه: این پسوند اسم‌ساز است. مانند: خاگینه، زرینه، سیمینه، آردینه (حلوا). ۲۴. بار: پسوند مکان به معنی کرانه. مانند: رودبار، دریابار. ۲۵. باز: این پسوند از فعل باختن (بازی کردن) گرفته شده است و به معنی بازی کردن می‌باشد. مانند: قمارباز، دخترباز، کفترباز، آتشباز. ۲۶. بان: این پسوند صفت فاعلی که دلالت بر نگاهبانی و حفاظت می‌کند، می‌سازد. مانند: راهبان، پاسبان، دژبان، دَربان، پارکبان، استخوان (ایستکبان). ۲۷. بُد (پد): این پسوند نشانگر بر
(ایستکبان). ۲۷. بُد (پد): این پسوند نشانگر بر دارندگی و اتصال دلالت دارد. مانند: سپهبد، ارتشبد، دریابُد. ۲۸. تر: این پسوند (صفت برتر)می‌سازد. مانند: خوبتر، بدتر. ۲۹. ترین: این پسوند صفت برترین (بهترینگی) می‌سازد. مانند: خوبترین، بدترین، توانمندترین، هوشمندترین، آسان‌ترین، پیشرفته‌ترین. ۳۰. چه (ژه): پسوند تصغیر است. مانند: کوچه، سراچه، خوانچه، مورچه، موژه، نایژه، مامیزه، پیچیزه، خمیزه، راکیزه، گردیزه، تنیزه، گوییزه، گویچه ۳۱. دان: این پسوند نشانگر جا است. مانند: نمکدان، شِکردان، تُخمدان، چینه‌دان. ۳۲. دیس:
نمکدان، شِکردان، تُخمدان، چینه‌دان. ۳۲. دیس: پسوند مانندگی است. مانند: ناودیس، تاقدیس، تَندیس، سَردیس، خاجدیس، دلدیس، بادام‌دیس. ۳۳. زار: این پسوند اسم مکان می‌سازد. مانند: لاله‌زار، سبزه‌زار، چَمَنزار. ۳۴. سار: پسوند مکان‌ساز است. مانند: یخسار، کوهسار، دیوسار. ۳۵. سان: پسوند مانندگی، چگونگی است. مانند: دیوسان، شیرسان. ۳۶. ستان: پسوند مکان و زمان ساز است. مانند: باغستان، گلستان، بوستان، تابستان، زمستان. ۳۷. سرا: پسوند مکان‌ساز است. مانند: میان‌سرا، کاروان‌سرا، آهنگسرا، فرهنگسرا. ۳۸. سیر: پسوند مکان‌ساز
آهنگسرا، فرهنگسرا. ۳۸. سیر: پسوند مکان‌ساز است. مانند: گرمسیر، سردسیر. ۳۹. ـِش: این پسوند به بن مضارع می‌چسبد و اسم مصدر می‌سازد. مانند: روش، آموزش، ورزش، سنجش، بخشش، خواهش. ۴۰. فام: این پسوند به آلودگی و رزیدگی بر چیزی دلالت می‌کند. مانند: زرفام، زرینه‌فام، سیه‌فام، گل‌فام. ۴۱. ک: پسوند تصغیر یا تحقیر است. مانند: مردک، زنک، روباهک. ک: پسوند تصغیر محبت‌آمیز نیز است. مانند: دلبرک، جانک، عزیزک. ۴۲. ک: پسوند نسبت و شباهت است. مانند: پولک، پشمک، سنگک، خرسک. ۴۳. کار: این پسوند از اسم صفت فاعلی می‌سازد. مانند:
کار: این پسوند از اسم صفت فاعلی می‌سازد. مانند: چوبکار، آهنکار. ۴۴. کده: این پسوند اسم مکان می‌سازد. مانند: دانشکده، پژوهشکده، هنرکده. ۴۵. کنت: در زبان سغدی به معنی شهر. مانند: سمرقند (سمرکنت)، تاشکند، پنجکند. ۴۶. گار: این پسوند به بن مضارع یا ماضی می‌چسبد و صفت مبالغه می‌سازد. مانند: آموزگار، پروردگار، فریفتگار. ۴۷. گان: این پسوند اسم مجموعه از چیزی می‌سازد. مانند: اندامگان (مجموعه اندام‌ها)، حسابگان، افزارگان. مانند: جداگانه، چندگانه، دوگانه، سه‌گانه. مانند: خدایگانی. ۴۸. گاه: این پسوند اسم مکان و زمان
خدایگانی. ۴۸. گاه: این پسوند اسم مکان و زمان می‌سازد. مانند: دانشگاه، پژوهشگاه، زایشگاه، آزمایشگاه، بازداشتگاه، صبح‌گاه، شامگاه، ناگاه، بامگاه، سحرگاه ۴۹. گر: این پسوند از اسم صفت فاعلی می‌سازد. مانند: پژوهشگر، رفتگر، کفشگر، مسگر، زرگر، درودگر، رویگر، آهنگر. ۵۰. گرد: به معنی شهر معرب آن "جرد" می‌باشد. مانند: هشتگرد، سوسنگرد، سیاوشگرد، بروجرد، امزاجرد، دستجرد. ۵۱. گری: این پسوند اسم مصدر از شغلی می‌سازد. مانند: رفتگری، ریخته‌گری. ۵۲. گون: این پسوند بر چگونگی و مانندگی دلالت دارد. مانند: مهگون، پری‌گون،
و مانندگی دلالت دارد. مانند: مهگون، پری‌گون، لاله‌گون. ۵۳. لاخ: پسوند مکان است همانند زار. مانند: سنگلاخ، نمکلاخ، دیولاخ. ۵۴. مان: این پسوند غالباً به بن مضارع یا بن ماضی چسبیده و اسم مصدر می‌سازد. مانند: زایمان، ساختمان، پرسمان، گفتمان، گزیدمان (انتخابات)، گماشتمان (انتصابات). ۵۵. مند (اومند): پسوند دارندگی است. مانند: دانشمند، بهره‌مند، فرهمند، سپهرمند، آرشیمند ۵۶. نا: این پسوند از مشخصه‌ای صفت می‌سازد و صورتی دیگر از «نا» است. مانند: فراخنا، تنگنا، دازنا، ژرفنا. ۵۷. ناک: این پسوند به آلودگی، دارندگی یا
ژرفنا. ۵۷. ناک: این پسوند به آلودگی، دارندگی یا فراوانی بر چیزی دلالت می‌کند. مانند: چسبناک، نمناک. ۵۸. ند: این پسوند به بن مضارع چسبیده و اسم مصدر می‌سازد. مانند: گزند، روند، پیچند، چرخند، مانند. ۵۹. نده: این پسوند به بن مضارع می‌چسبد و صفت فاعلی می‌سازد. مانند: بیننده، گوینده، راننده، گواژنده (طعنه‌زننده). بن کنونی+نده ۶۰.نگ: این پسوند از صفت یا اسم، صفت یا اسم جدید می‌سازد. مانند: شلنگ، زرنگ (زر در معنای زرد)، آهنگ، تفنگ، فشنگ، سرنگ ۶۱. وار(۱): این پسوند از اسم قید می‌سازد. مانند: دیوانه‌وار، فرشته‌وار.
از اسم قید می‌سازد. مانند: دیوانه‌وار، فرشته‌وار. ۶۲. وار(۲): این پسوند از اسم صفت فاعلی می‌سازد. مانند: بزرگوار، سترگوار، سوگوار. ۶۳. واره: این پسوند اسم انجمن یا هماد از کاری می‌سازد. مانند: جشنواره، سوگواره، اشکواره. این پسوند برای ساختن «نام» هایی بکار می‌رود که همانندی با یک چیز/کار (نام" دیگر را برساند ولی در ترازی کوچک‌تر و پایین‌تر از ان است، بدان می‌ماند و به چم آن وابسته است ولی به‌راستی خود آن نیست مانند: ماه - ماهواره که به جای «قمر مصنوعی» که پیشتر می‌گفتند درست شد. سنگ - سنگواره که به جای
پیشتر می‌گفتند درست شد. سنگ - سنگواره که به جای فسیل بیشتر به کار می‌رود. جشن- جشنواره که به چم فستیوال به کار می‌رود. گوش - گوشواره ۶۴. واری: این پسوند اسم مصدر می‌سازد. مانند: سوگواری، اشکواری. ۶۵. وانه: پسنود ساخت اسم فاعل. مانند: پشتوانه. ۶۶ ور: این پسوند صفت فاعلی می‌سازد. مانند: دانشور، راهور، کنشور، پاسور (پلیس)، دبیر (دیپور). ۶۷. وش: (و فش) این پسوند بر چگونگی و مانندگی دلالت دارد. مانند: سیاوش، مهوش، پری‌وش، فرشته‌وش، شیرفش، اژدهافش، اسپ‌فش ۶۸. وند: این پسوند بر چگونگی و مانندگی و گاهی دارندگی
وند: این پسوند بر چگونگی و مانندگی و گاهی دارندگی دلالت دارد. مانند: شهروند، پیشوند، پسوند، میانوند. ۶۹. ه(۱): این پسوند به بن مضارع می‌چسبد و اسم افزار می‌سازد. مانند: استره (از استردن)، ماله، رنده (از رندیدن)، تراشه، پرونده، لوله (از لولیدن)، سنبه (از سنبیدن). ۷۰. ه(۲): این پسوند به بن مضارع می‌چسبد و اسم مصدر می‌سازد. مانند: خنده، مویه، گریه، آموزه. ۷۱. ه(۳): این پسوند در زبان عامیانه بیانگر اسم معرفه است. مانند: زنه، پسره، کارمنده. ۷۲. ی(۱): این پسوند بیانگر اسم نکره است. مانند: زنی، پسری، کارمندی. ۷۳.
اسم نکره است. مانند: زنی، پسری، کارمندی. ۷۳. ی(۲): این پسوند به اسم می‌چسبد و صفت‌ساز است. مانند: سنگی، هندی، سیگاری، شطرنجی ۷۴. ی(۳): این پسوند به اسم و صفت می‌چسبد و اسم‌ساز است. مانند: برادری، بزرگی، شیرینی، بیگانگی، عکاسی ۷۵. ی(۴): این پسوند بیشتر در زبان عامیانه به قید می‌چسبد و قیدساز است مانند: صبحی (در جملهٔ: امروز صبحی دیدمش)
یوزف کارل استیلر (زاده ۱ نوامبر ۱۷۸۱ – درگذشته ۹ آوریل ۱۸۵۸) نقاش آلمانی بود. از ١٨٢٠ تا ١٨٥٥ او به عنوان نقاش دربار سلطنتی پادشاهان باواریا کار کرد. او برای پرتره های نئوکلاسیک خود، به ویژه برای گالری زیبایی‌ها در کاخ نیمفنبورگ در مونیخ، و همچنین پرتره نمادین خود از لودویگ فون بتهوون، که به یکی از معروف ترین آثار او تبدیل شده است، شناخته شده است.معروف ترین آثار کارل استیلیر چهره یوهان ولفگانگ گوته نویسنده آلمانی و بتههون می باشد زندگی. استیلر که در شهر ماینز در خانواده‌ای با سابقه از حکاکی‌ها، منگنه‌بازان
در خانواده‌ای با سابقه از حکاکی‌ها، منگنه‌بازان و سازندگان قالب‌سازی متولد شد، برخی آموزش‌های هنری را از پدرش، آگوست فردریش استیلر (١٧٨٩-١٧٣٦) دریافت کرد. پس از مرگ زودهنگام پدرش، ژوزف کارل به شاگردی خود را به پایان رساند و کار خود را به عنوان نقاش مینیاتور آغاز کرد، که به طور فزاینده ای مورد توجه محافل بورژوازی قرار گرفت. شاهزاده اسقف فردریش کارل جوزف فون ارتال به آشافنبورگ. در اینجا او با اسقف اعظم بعدی کارل تئودور آنتون ماریا فون دالبرگ ملاقات کرد که مهمترین حامی و حامی او بود. از ١٨٠٢ تا ١٨٠٦ او در
مهمترین حامی و حامی او بود. از ١٨٠٢ تا ١٨٠٦ او در آکادمی هنرهای زیبا وین در کلاس استاد هاینریش فوگر شرکت کرد. سبک پرتره استیلر به ویژه در طول کار او در آتلیه پاریسی فرانسوا ژرار ، شاگرد ژاک-لوئی دیوید شکل گرفت. در سال ١٨٠٨، او خود را به عنوان یک پرتره نگار مستقل در شهر فرانکفورت تثبیت کرد و در سال ١٨١٠ در ایتالیا سفر کرد. از سال ١٨١٢ در دربار پادشاه ماکسیمیلیان اول جوزف از باواریا کار کرد.و تا ١٨١٦ آنجا ماند. در سال ١٨١٦، او دوباره به وین سفر کرد تا پرتره امپراتور فرانسیس اول اتریش را بکشد. بین فوریه و
امپراتور فرانسیس اول اتریش را بکشد. بین فوریه و آوریل ١٨٢٠، او روی پرتره خود از لودویگ ون بتهوون کار کرد، که احتمالاً شناخته شده ترین نمایش این آهنگساز امروزی است این اثر وی تنها اثر معروف از روی چهره بتهوون است. در سال ١٨٤٧ او همچنین پرتره لولا مونتز را کشید که رابطه او با لودویگ اول پادشاه باواریا منجر به کناره‌گیری پادشاه در سال بعد شد. استیلر عمدتاً در خدمت دربار باواریا بود. نقاشی‌های او در ، به اصطلاح گالری زیبایی‌ها، توسط پادشاه لودویگ اول بایرن سفارش داده شد. استیلر پرتره های یوهان ولفگانگ فون گوته
داده شد. استیلر پرتره های یوهان ولفگانگ فون گوته ، آمالیای یونانی ، فردریش ویلهلم ژوزف فون شلینگ ، یوهان لودویگ تیک و الکساندر فون هومبولت و همچنین مجسمه های محراب را نقاشی کرده است متمایزترین ویژگی پرتره های استیلر تمرکز مطلق او بر نشسته است. اضافات تزئینی کنار گذاشته شده اند و هیچ چیزی نیست که توجه بیننده را منحرف کند. استیلر این تمرکز را از طریق کنتراست عمدی نور و تاریکی انجام داد، که مهمتر از همه، ویژگی‌های صورت را با دقت مشخص می‌کند.
با سلسلهٔ حکمت نام یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی به کارگردانی «اکبر خواجویی»، «سیروس مقدم» و «مرتضی جعفری» است که طی سال‌های ۱۳۶۸-۱۳۶۶ تهیه و از شبکه ۱ سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش گردید. خلاصه داستان. این مجموعهٔ نمایشی، بر اساس ادبیات کهن پارسی شکل گرفته بود و هر بخش از آن، داستان مستقلی داشت که برخی از آنان به شرح زیر است: که یاران فراموش کردند... حکایت سه یار صمیمی است که پس از یافتن گنج، دچار آز و طمع شده و برای تصاحب آن گنج، در اندیشهٔ کشتن آن دیگری هستند و در انتها هر سه نفرشان، با توطئه یکدیگر کشته
و در انتها هر سه نفرشان، با توطئه یکدیگر کشته می‌شوند. مردی در غفلت داستان مردی فقیر است که با قرض گرفتن پول، قصد تجارت دارد، اما در راه سفر دچار حملهٔ راهزنان می‌شود و اموالش را از دست می‌دهد و در این بین، مرد چوپانی به او کمک می‌کند تا راهی آسان‌تر برای گذرانِ زندگی انتخاب کند. مار بر اساس یکی از داستان‌های مثنوی معنوی ساخته شده و ماجرای مردی مارگیر است که به اتفاق سه پسر، قصد گرفتن ماری را دارند. در این کشاکش، او و دو پسرش با نیش مار کشته می‌شوند اما پسر سوم موفق می‌شود و...
خیابان شهید سپهبد قرنی (نام قدیمی: سپهبد زاهدی) یا خیابان فیشرآباد از خیابان‌های مرکزی در محله فیشرآباد شهر تهران است. این خیابان که جهتی شمالی - جنوبی دارد از میدان فردوسی در سمت جنوب آغاز شده و به خیابان کریم‌خان و پل کریم‌خان زند در سمت شمال منتهی می‌شود. این خیابان به افتخار سپهبد سید محمدولی قرنی نظامی و فرمانده ایرانی و نخستین رئیس ستاد مشترک ارتش جمهوری اسلامی ایران نام‌گذاری شده‌است. ایستگاه مترو طالقانی و ایستگاه مترو فردوسی راه دسترسی به این خیابان است.
در ۴ می ۲۰۱۴ دو دستگاه انفجاری ابداعی (بمب کنار جاده‌ای) در کنار یک اتوبوس در شهر نایروبی،کنیا منفجر شدند که در این حادثه سه نفر کشته و شصت و دو نفر دیگر مجروح شدند.هر دو بمب در شمال شرق نایروبی در جاده ثیکا منفجر شدند. بیست نفر از مجروحین پس از این حادثه شرایط حادی داشتند. پشت صحنه. در اکتبر سال ۲۰۱۱ سربازان کنیایی به همراه نیروهای ارتش سومالی علیه گروه الشباب در جنوب سومالی مستقر شدند. اما الشباب وعده داده بود که به خاطر این عمل حتماً تلافی خواهد کرد.در ۳ می ۲۰۱۴ این گروه با انفجار یک نارنجک در شهر
۳ می ۲۰۱۴ این گروه با انفجار یک نارنجک در شهر مومباسا باعث کشته شدن ۳ نفر و مجروح شدن ۱۵ نفر دیگر شد.در حادثهٔ دیگری که در همان روز رخ داد یک دستگاه انفجاری ابداعی که در داخل یک کیسه و در کنار ساحل قرار داده شده بود منفجر شد که هیچ تلفات جانی در بر نداشت. حمله. در ۴ می ۲۰۱۴ دو بمب در یک کیلومتری اتوبوس حامل ۴۵ نفر مسافرمنفجر شد. این انفجار در یک زیر گذر اتفاق افتاده بود. عکس‌های گرفته شده از اتوبوس حادثه دیده نشان می‌داد که یک سوراخ بزرگ در سمت راست این اتوبوس و از سوی دیگر درب و پنجره آن به کلی نابود شده
و از سوی دیگر درب و پنجره آن به کلی نابود شده بودند. اکثر حادثه دیدگان زنان و کودکان بودند.
پروانه‌های دم‌چلچله‌ای طاووسی زیرسرده‌ای از سرده پروانه‌های پاپیلیو هستند. این زیرسرده شامل ۲۵ گونه است. پانویس. ̈* Erich Bauer and Thomas Frankenbach, 1998 "Schmetterlinge der Erde", Butterflies of the world Part I (1), Papilionidae Papilionidae I: "Papilio", Subgenus "Achillides", "Bhutanitis", "Teinopalpus". Edited by Erich Bauer and Thomas Frankenbach. Keltern: Goecke &amp; Evers ; Canterbury: Hillside Books ISBN 9783931374624 for "Papilio doddsi Janet, 1896"
پررنگ‌کردن نحو یک ویژگی ویراستارهای متن است که با بکارگیری آن هر بخش از متن، به خصوص در مورد کدهای منبع، بر اساس طبقه‌بندی آن با رنگ و فونتی متفاوت نمایش داده می‌شود.
فرانه‌ها نام یک سرده از خانواده پروانه‌های دم‌چلچله‌ای و همچنین تنها نماینده از تبار Papilionini است. کلمه "papilio" لاتین به معنای پروانه است. این شامل دم‌چلچله‌ای جهان قدیم ("Papilio machaon") است که در نیمکره شمالی گسترده بوده و گونه نماد این جنس است و همچنین تعدادی دیگر از گونه‌های معروف آمریکای شمالی مانند دم‌چلچله‌ای ببر غربی ("Papilio rutulus"). گونه‌های آشنا در سایر نقاط جهان عبارتند از مورمون‌ها (دم‌چلچله‌ای مورمون معمولی، دم‌چلچله‌ای مورمون آبی، دم‌چلچله‌ای مورمون بزرگ و "Papilio deiphobus") در