payamvha/North_RAG huggingface dataset:
OAuth (اُآت) یا احراز هویت باز، یک قرارداد باز است که به کاربران خدمات اینترنتیِ بکارگیرندهٔ آن اجازه می‌دهد اطلاعات کاربری‌شان را بدون نیاز به دادن گذرواژه و نام کاربری، به صورت امن، با خدمات دیگر به اشتراک بگذارند. برخی از وب‌گاه‌های مهم از جمله توییتر از اُآذ پشتیبانی می‌کنند، و برای ارتباط از طریق آن کتابخانه‌هایی در زبان‌های برنامه‌نویسی مختلف وجود دارد. این شیوه یک سازوکار کسب اجازه را معین می‌کند که از راه آن خدمات دیگر اجازه می‌یابند کارهای مشخصی را از طرف کاربر انجام دهند. OAuth اجازه‌ها را از راه
از طرف کاربر انجام دهند. OAuth اجازه‌ها را از راه توکن‌ها دسترسی صادر می‌کند. این قرارداد مشخص می‌کند که یک کارخواه (کلاینت)چگونه باید از کارساز (سرور)درخواست توکن دسترسی را نماید و چگونه در زمان لازم آن را ارائه نماید. نسخهٔ ۱ از OAuth در اواخر سال ۲۰۰۶ میلادی ایجاد شد و هم‌اکنون نسخهٔ ۲ آن نیز ارائه شده است که با نسخهٔ پیشین سازگاری عقب‌رو ندارد. مشکلات روش‌های قدیمی‌تر. در گذشته توسعه‌دهندگان نرم‌افزارهای کاربردی تحت وب مجبور بودند برای ارتباط با خدمات دیگر، مانند تقویم گوگل، از کاربران بخواهند نام
دیگر، مانند تقویم گوگل، از کاربران بخواهند نام کاربری و گذرواژهٔ خود را به آن‌ها بدهند و سپس از طریق استانداردی مانند اصالت‌سنجی برای دسترسی‌های اولیه، یا با کمک رابط برنامه‌نویسی نرم‌افزار مختص به همان خدمت، با آن ارتباط برقرار کنند. این کار علاوه بر مشکلات امنیتی، از دید توسعه‌دهندگان که مجبور بودند روش کار با رابط‌های برنامه‌نویسی مختلف را بیاموزند نیز دشوار بود. اآذ راه حلی برای غلبه بر این مشکلات است. دادن مستقیم گذرواژه سرویس‌های دیگر دارای مشکلات زیر است: حتی در روش‌های اصالت‌سنجی همبسته مانند
زیر است: حتی در روش‌های اصالت‌سنجی همبسته مانند اپن‌آی‌دی نیز همچنان نیاز است که کاربر گذرواژهٔ حساب اپن‌آی‌دی خود را در وب‌گاه واسطه وارد کند.
ویتافون نام سیستم صداگذاری روی فیلم‌ها بود که توسط برادران وارنر و فرست نشنال ساخته شد. ویتافون همچنینی یکی از آخرین سیستم‌های آنالوگ ضبط صدا بر روی دیسک بود که از نظر اقتصادی موفقیت بسیاری کسب کرد. صداهای ضبط شده از این سیستم بر روی فیلم مستقیماً ضبط نمی‌شدند، بلکه روی یک دیسک جداگانه ضبط شده و در هنگام پخش فیلم، صدا را با نوعی گرامافون پخش می‌کردند.نام ویتافون ریشه در ادبیات یونانی دارد، به معنای «صدا» و «جاندار». پروژه ویتافون. در سال ۱۹۹۱ عده‌ای از علاقه‌مندان و کلکسیونرهای ویتافون شروع به جمع‌آوری
و کلکسیونرهای ویتافون شروع به جمع‌آوری فیلم‌های بی‌صدا و دیسک صدای آنان کردند. برای جمع‌آوری این موارد، گاهی نیاز بود به دو نقطه مختلف دنیا سفر کنند. بعد از پیدا کردن صدا و تصویر، با استفاده از تکنولوژی های روز به قابلیت ادغام آنها و قابلیت پخش فیلم با صدا از پروژکتورهای عادی را فراهم می‌کردند.تا به امروز این پروژه موفق به احیاء بیش از ۵۰ برنامه‌ی مختلف سال‌های ۱۹۲۰ شده است.
نه دلاور، نه شخصیت تاریخی، مربوط به کتاب مقدس، و افسانه‌ای می‌باشند که مظهر آرمان‌های شوالیه‌گری بودند؛ به همان نحو اصیل قرون وسطی. معمولاً همگی‌شان را فارغ از عنوان اصلی‌شان، «شاهزاده» می‌خوانند. نه دلاور شامل سه کاهن نیک: هکتور، اسکندر کبیر، و ژولیوس سزار؛ سه نفر یهودی نیک: یوشع بن نون، داوود، و یهودای مکابی؛ و سه مرد مسیحی نیک: شاه آرتور، شارلمانی، و بوین بودند.
دفتر ملل متحد در ژنو یکی از چهار دفتر اصلی سازمان ملل متحد است که در سال ۱۹۶۶ در ژنو سوئیس ایجاد شده‌است. محل این دفتر در نزدیکی عمارت ملل (محل سابق مجمع اتفاق ملل) قرار گرفته‌است. توافق هسته‌ای ژنو در این محل به امضا رسید.
اریش هوپنر (۱۴ سپتامبر ۱۸۸۶–۸ اوت ۱۹۴۴) یک نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی یگان‌های مختلفی را در جریان جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. ورماخت. ترفیع درجات: جنگ جهانی دوم. شوروی. ارتشبد هوپنر در جریان عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی که از ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ آغاز شد، فرماندهی گروه زرهی ۴ از گروه ارتش شمال را بر عهده داشت. او پیش از آغاز عملیات، با نوشتن نامه‌ای به نیروهایش، جنگ با شوروی را «نبردی برای بقای مردم آلمان علیه بلشویسم یهودی» توصیف کرد. گروه زرهی تحت امر هوپنر برای عملیات
توصیف کرد. گروه زرهی تحت امر هوپنر برای عملیات "تایفون"، نبرد نهایی بر سر مسکو، به گروه ارتش مرکز منتقل شد و نقش مهمی در درگیری‌ها داشت. در پی شکست ورماخت در این نبرد، با صدور بدون مجوز دستور عقب‌نشینی، هوپنر از سوی هیتلر به «نافرمانی در مقابل دشمن» و «به خطر انداختن حاکمیت فرمانده عالی» متهم و از مقام خود عزل گردید. کودتای ۲۰ ژوئیه. در پی مشارکت در اقدام ناموفق برای ترور هیتلر در جریان کودتای ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴، ارتشبد اریش هوپنر ماه اوت همان سال توسط اس‌اس به دار آویخته شد.
اچ‌ام‌اس ترینیداد (۴۶) یک ناو کلاس کراون کولونی متعلق به نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا، به طول بود. این کشتی در سال ۱۹۴۱ ساخته و در سال ۱۹۴۲ در جریان مأموریتی در ناحیه شمالگان غرق شد. غرق شدن. در مارس سال ۱۹۴۲ و در جریان اسکورت ناو PQ 13 انگلستان، این ناو وارد درگیری با ناوشکن‌های آلمانی شد و توانست به یک ناوشکن Z26 حمله و به آن آسیب وارد کند. سپس یک اژدر به سوی آن شلیک کرد اما این اژدر به دلیل نقص فنی در ژیروسکوپ آن، دور زد و به سوی خودِ "اچ‌ام‌اس ترینیداد" بازگشت و به آن اصابت کرد و موجب کشته شدن ۳۲ نفر
بازگشت و به آن اصابت کرد و موجب کشته شدن ۳۲ نفر شد. پس از این واقعه، ترینیداد از میدان نبرد خارج و به مورمانسک برگردانده شد و مورد تعمیر جزئی قرار گرفت. در ۱۴ مه ۱۹۴۲ و در مسیر بازگشت به خانه به همراه چهار ناو اسکورت‌کننده‌اش (اچ‌ام‌اس فورسایت (اچ۶۸)، اچ‌ام‌اس فورستر (اچ۷۴)، اچ‌ام‌اس سومالیایی (اف۳۳) و HMS Matchless)، مورد حمله بیش از ۲۰ بمب‌افکن آلمانی یونکرس ۸۸ قرار گرفت. با اصابت یک بمب به آن، ۶۳ نفر کشته شدند. ترینیداد در روز بعد از این حادثه رها و با شلیک یک اژدر از یکی از ناوهای انگلیسی همراهش (HMS
شلیک یک اژدر از یکی از ناوهای انگلیسی همراهش (HMS Matchless) غرق گردید.
اچ‌ام‌اس هاو (۱۸۶۰) یک کشتی بود که طول آن بود. این کشتی در سال ۱۸۶۰ ساخته شد. اچ ام اس هاو به عنوان یک کشتی 121 اسلحه پیچ درجه یک از خط نیروی دریایی سلطنتی ساخته شد. او و خواهرش اچ‌ام‌اس ویکتوریا اولین و تنها کشتی‌های سه طبقه بریتانیایی این خط بودند که از ابتدا برای پیش‌رانش پیچی طراحی شدند، اما هاو هرگز برای خدمات دریایی تکمیل نشد و هرگز با نام اصلی او خدمت نکرد. در طول دهه 1860، اولین کشتی های رزمی آهنین به تدریج کشتی های دو و سه طبقه بدون زره منسوخ شدند. بیشترین تعداد اسلحه ای که او تا به حال حمل کرده
بیشترین تعداد اسلحه ای که او تا به حال حمل کرده بود 12 اسلحه بود، زمانی که سرانجام در سال 1885 به عنوان کشتی آموزشی Bulwark وارد خدمت شد.هاو به افتخار دریاسالار ریچارد هاو نامگذاری شد. او برای بار دوم در 27 سپتامبر 1886 به Impregnable تغییر نام داد، اما در سال 1919 کمی قبل از فروخته شدن به دلیل شکستن در سال 1921 به Bulwark بازگشت.
اچ ام اس ترور یک کشتی توپدار جنگی بریتانیایی بود که برای نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا در سال ۱۸۱۳ ساخته شد. این کشتی در چندین نبرد مربوط به "جنگ ۱۸۱۲" همچون نبرد بالتیمور شرکت داشت و دو دهه بعد از آن، به یک کشتی اکتشافی مخصوص تحقیقات قطب تبدیل گشت و در سفر اکتشافی جرج بک در شمالگان در حد فاصل سال‌های ۱۸۳۶ تا ۱۸۳۷ و سفر موفقیت‌آمیز جیمز کلارک راس به قطب شمال در حد فاصل سال‌های ۱۸۳۹ تا ۱۸۴۳ شرکت داشت. آخرین سفر این کشتی در سال ۱۸۴۵ در سفری اکتشافی و نافرجام به شمالگان بود که طی آن کاپیتانی این کشتی بر عهده
به شمالگان بود که طی آن کاپیتانی این کشتی بر عهده فرانسیس کروزیر و کاپیتانی دیگر کشتی درگیر در این سفر، یعنی کشتی اچ ام اس اربوس، به عهدهٔ کاپیتان جان فرانکلین بود. با این حال رهبری سفر اکتشافی، با توجه به مقام بالاتر کاپیتان جان فرانکلین بر عهدهٔ کاپیتان جان فرانکلین بود. هردو کشتی مزبور در آخرین سفر خود مفقود شدند و تا ۱۲ سپتامبر سال ۲۰۱۶ که بقایای اچ ام اس ترور در خلیج ترور کشف شد از سرنوشت آنان خبری در دست نبود. تاریخچه و خدمات نظامی. اچ ام اس ترور یک کشتی توپدار جنگی از نوع کلاس وسویوس بود که به سفارش
توپدار جنگی از نوع کلاس وسویوس بود که به سفارش نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا در محل کشتی سازی دایوی در شهر توپشام در جنوب استان دوون ساخته شد و عملیات ساخت آن نزدیک به دو سال به طول انجامید. عرشه این کشتی ۳۱ متر طول داشت و وزن کشتی ۳۲۵ تن وزن داشت. همچنین این کشتی با دو خمپاره انداز سنگین و ده توپ جنگی مجهز شده بود و در ژوئن ۱۸۱۳ به آب انداخته شد. اولین خدمت نظامی اج ام ترور در خلال جنگ ۱۸۱۲ علیه ایالات متحده بود.
یواس‌اس بالدوین (دی‌دی-۶۲۴) یک کشتی تخریب گر کلاس گلیوز نیروی دریایی آمریکا بود که از سال ۱۹۴۳ الی ۱۹۴۶ میلادی مشغول به خدمت بود. ای کشتی تنها کشتی ای بود که پس از چارلز بالودوین دریافت کننده مدال افتخار در سال ۱۸۶۴، به این نام نامگذاری شد. طول آن بود. این کشتی در سال ۱۹۴۳ ساخته شد. ساخت کشتی بالدوین در ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۱ توسط کمپانی سیاتل-تاکوما در سیاتل، واشینگتن آغاز شد و در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۲ به آب انداخته شد. پشتیبان مالی این کشتی خانم آیدا کرافورد بود. تاریخچه خدمت. بعد از تمرینات موج شکنی در سواحل غربی، این
خدمت. بعد از تمرینات موج شکنی در سواحل غربی، این تخریبگر در سانفرانسیسکو در ۱ ژوئیه به دریا منتقل شد و کار او محدود به سواحل شرقی شد.
ام‌اس آمستردام یک کشتی است که طول آن می‌باشد. این کشتی در سال 2005 ساخته شد.
اچ ام اس دلفین یک ناوچه رده-ششم، دارای ۲۴ توپ متعلق به نیروی هوایی سلطنتی بود، که در سال ۱۷۵۱ به آب انداخته شد. از سال ۱۷۶۱ به عنوان کشتی شناسایی به کار می‌رفت. این کشتی دو سفر متوالی به دور دنیا را تحت فرماندهی جان بایرون و سپس ساموئل والیس انجام داده و اولین شناوری بود که دو بار دور کره زمین را دور زد. این کشتی در سپتامبر ۱۷۷۶ از خدمت خارج شده و در اوایل سال ۱۷۷ اوراق شد. ساخت. قرار داد ساخت این کشتی که بر اساس ساختار ۱۷۴۵ ساخته شده است، در مورخ ۷ اکتبر ۱۷۴۷، با کارگاه کشتی سازی خصوصی "ارلزمان اسپارو"
۱۷۴۷، با کارگاه کشتی سازی خصوصی "ارلزمان اسپارو" واقع در رودرهاید منعقد گردید. در طی ورشکست شدن کارگاه اسپارو در سال ۱۷۴۸، سفارش به کارگاه و حوضچه کشتی سازی وولیچ واگذار شد. برای کاهش ریسک وقوع تخریب با کرم کشتی، قبل از سفر کشتی به دور دنیا، بدنه زیرین آن، با روکش مسی پوشانیده شد. خدمات اولیه. اندک زمانی پس از به آب اندازی کشتی، شعله خصومت‌های جنگ هفت ساله زبانه کشیده و اروپا را در کام خود کشیده بود و در ماه مه ۱۷۵۶ بریتانیا به پادشاهی فرانسه اعلان جنگ نمود. کشتی «دلفین» در طول این درگیری‌ها به خدمت گرفته
کشتی «دلفین» در طول این درگیری‌ها به خدمت گرفته شد و در نبرد مینورکا در سال ۱۷۵۶ حضور داشت، زمانی که ناوگانی به فرماندهی دریاسالار جان بینگ نتوانست، پورت مائون را که پایگاه اصلی بریتانیا در مدیترانه غربی بود را رهایی بخشد. در نتیجه بینگ بعداً در دادگاه نظامی محاکمه شده و به اعدام با تیرباران محکوم شد. اولین پیراناوبری (سفر به دور کره زمین). پایان جنگ هفت ساله در سال ۱۷۶۳ برای بریتانیا موفقیت‌آمیز بود، لذا توجه آن دولت به تحکیم دستاوردهایش از جنگ و ادامه گسنرش تجارت و نفوذ خود به هزینه سایر رقبای اروپایی
تجارت و نفوذ خود به هزینه سایر رقبای اروپایی معطوف شد. اقیانوس آرام توسط کاوشگران و کاشفان اروپایی هر چه بیشتر شناخته می‌شد و علاقه به این مسیر به عنوان راهی جایگزین برای رسیدن به هند شرقی، جلب شده بود. این علاقه با تئوری‌هایی که مطرح می‌کردند یک خشکی قاره‌ای بزرگ و تا به حال ناشناخته سرزمین ناشناخته جنوبی(Terra Australis Incognita) باید در عرض‌های جغرافیایی جنوبی وجود داشته باشد تا «مقابل تعادلی» خشکی‌های نیمکره شمالی باشد، ترکیب شد. دولت بریتانیا دیگر در وضعیت جنگی قرار نداشت، لذا دریاسالاری (اداره نیروی
جنگی قرار نداشت، لذا دریاسالاری (اداره نیروی دریایی سلطنتی) بودجه، کشتی‌ها و نفرات بیشتری برای سفرهای کاوشگری در اختیار داشت. بر این اساس، به زودی یک سفرکاوشگری با دستورالعمل‌هایی برای بررسی و ایجاد یک پایگاه اقیانوس اطلس جنوبی تشکیل شد که از آنجا بریتانیا می‌توانست سفرهای دریایی را به سمت اقیانوس آرام مد نظر داشته باشد. هدف دیگر این بود که به‌طور کلی کشف و تسخیر سرزمین‌های ناشناخته‌ای بود که می‌توانستند توسط دولت برییتانیا مورد ادعا و بهره‌برداری قرار گیرند، و در صورت لزوم رسیدن خاور دور آخرین هدف این سفر
و در صورت لزوم رسیدن خاور دور آخرین هدف این سفر یود. کشتی دلفین به عنوان کشتی راهبر برای این سفر انتخاب شد و مقرر شد که کشتی اچ‌ام‌اس تامار آن کشتی را همراهی نماید. کشتی تحت فرماندهی دریادار جان بایرون به این مأموریت اعزام شد، وی کهنه سرباز ۴۲ ساله دریاها، و برادر کوچکتر ویلیام بایرون ولخرج، "پنجمین بارون بایرون" بود. کشتی دلفین بین ژوئن ۱۷۶۴ و مه ۱۷۶۶ سفر به دور زدن کره زمین را به پایان رسانید. این اولین سفرپیراناوبری بود که کمتر از دو سال طول کشید. در طول این سفر و در سال ۱۷۶۵، بایرون با استناد به کشف
این سفر و در سال ۱۷۶۵، بایرون با استناد به کشف قبلی جزایر فالکلند از طرف بریتانیا، آن جزایر را به تصرف دولت متبوع خود درآورد، و با انجام این کار تقریباً بریتانیای کبیر و اسپانیا را که ناوگان‌های مسلح و آماده داشته و آماده رقابت بر سر حاکمیت جزایر بودند، را در وضعیتی نزدیک به جنگ قرار داد. بعدها بایرون از جزایر توآموتو، توکلائو و نیکوناو در جزایر گیلبرت بازدید کرد و آنها را برای اولین بار در نقشه‌های اروپایی قرار داده (در محافل اروپایی، نیکوناو بیش از یک قرن به نام «جزیره بایرون» نامیده می‌شد) و وی همچنین،
به نام «جزیره بایرون» نامیده می‌شد) و وی همچنین، از جزیره تینیان در جزایر ماریانای شمالی دیدار نمود. دومین پیراناوبری. کشتی دلفین برای دومین بار به فرماندهی ساموئل والیس کره زمین را دور زد. درمیان درجه داران کشتی از جان گور می‌توان نام برد که در سفر قبلی کشتی دلفین به فرماندهی جان بایرون، خدمت کرده بود. افسرناوبر کشتی دلفین جورج رابرتسون، متعاقباً کتابی با عنوان «کشف تاهیتی، "گزارشی از دومین سفر اچ.ام.اس. دلفین به دور دنیا به فرماندهی کاپیتان والیس، در سال‌های ۱۷۶۶، ۱۷۶۷ و ۱۷۶۸"» را به قلم تحریر درآورد".
۱۷۶۶، ۱۷۶۷ و ۱۷۶۸"» را به قلم تحریر درآورد". کشتی دلفین در سال ۱۷۶۶ به همراه کشتی اچ. ام. اس سوآلو (پرستو)، تحت فرماندهی فیلیپ کارترت، که در قبلاً در سفر بایرون به دور دنیا خدمت کرده بود، سفر خود را آغاز نمود. «دلفین» در ۱۷ ژوئن ۱۷۶۷ "(۲۷ خرداد ۱۱۴۶ خورشیدی)" در شبه جزیره تاهیتی ایتی «تاهیتی کوچک» لنگر انداخت اما به سرعت آن را ترک نمود، تا لنگرگاه بهتری بیابد. سرانجام والیس خلیج ماتاوای را در ۲۳ ژوئن انتخاب نمود. اگرچه اسپانیایی‌ها حدود ۱۷۰ سال قبل و در سال ۱۵۹۵ از جزایر مارکیز بازدید نموده بودند، والیس
۱۵۹۵ از جزایر مارکیز بازدید نموده بودند، والیس رسماً اوتاهیتی را تصاحب نموده و که آن را «جزیره پادشاه جورج سوم» نامید. درحدود یک سال بعد، دریانورد فرانسوی لویی آنتوان دو بوگنویل در هیتیآ درسمت مقابل تاهیتی پا به ساحل گداشت و بی خبراز دیدار قبلی والیس، مدعی تصاحب آن برای پادشاه فرانسه فرانسه شد. پس از لنگر انداختن کشتی دلفین در تاهیتی، ابتدا بومیان با یک قایق کانوی بزرگ به آن نزدیک شده و سرنشینان آن طوفانی از سنگ را به سوی بریتانیایی‌ها پرتاب کردند که بریتانیایی‌ها با شلیک توپ و با گلوله خوشه‌ای به آنها
با شلیک توپ و با گلوله خوشه‌ای به آنها پاسخ دادند. توپخانه دلفین قایق بومیان مهاجم را به دو نیم کرده و بیشتر سرنشینان آن را کشت. پس از آن والیس نجاران کشتی را به ساحل فرستاد تا هشتاد و چند کانوی موجود در ساحل را از وسط نصف کنند. سرانجام روابط دوستانه ای بین ملوانان انگلیسی و بومیان جزیره برقرار شد. زمانی که ملوانان دریافتند که زنان بومی مشتاق مبادله آمیزش جنسی با آهن هستند، روابط دوستانه تر هم شد. این تجارت به قدری گسترش یافت که، از دست دادن میخ‌های کشتی دلفین به تهدیدی برای آن تبدیل شد.
دی ری هایسی (زادهٔ ۱۹۳۲ – درگذشتهٔ ۲۰۱۱) استاد اهل آمریکا در حوزهٔ ارتباطات بین فرهنگی بود. او در سال ۱۹۳۲ در میشیگان به دنیا آمد و در سال ۲۰۱۱ در اوهایو در گذشت. هایسی در طول چند دهه تحصیل و تدریس ارتباطات بین فرهنگی در بیش از ۱۵ کشور از جمله ایران تدریس کرد. وی که از مخالفان ذاتی جنگ بود از رفتن به جنگ کره، امتناع کرد و در جریان کشتار دانشگاه کنت یکی از نمایندگان اصلی دانشگاه ایالتی کنت بود. عمده فعالیت‌های هایسی در سال‌های اخیر مربوط به سنجش نگرش ایرانی‌ها و آمریکایی‌ها در مورد یکدیگر بوده است. همچنین،
و آمریکایی‌ها در مورد یکدیگر بوده است. همچنین، هایسی در طول دوران تدریس و پژوهش خود جوایز و افتخارات زیادی را نصیب خود کرده است. هایسی پیش از انقلاب سه سال رئیس کالج دماوند در تهران بوده است.
زیگموند باومن (۱۹ نوامبر ۱۹۲۵–۹ ژانویه ۲۰۱۷) جامعه‌شناس و فیلسوف لهستانی الاصل بود. وی از سال ۱۹۷۱ به عنوان استاد جامعه‌شناسی در دانشگاه لیدز انگستان مشغول به کار شد. باومن یکی از برجسته‌ترین نظریه پردازان اجتماعی جهان بود که در زمینه موضوعاتی چون مدرنیته و هولوکاست، پست‌مدرنیته و هنر پسانوگرا کتاب نوشت. زندگی. زیگمونت باومن در نوامبر ۱۹۲۵ در پزنان در لهستان به دنیا آمد. خانواده او یک خانواده نه چندان مذهبی یهودی بودند. هنوز چهارده ساله نشده بودکه با حمله آلمان به لهستان در ۱۹۳۹ مجبور شد به همراه خانواده اش
به لهستان در ۱۹۳۹ مجبور شد به همراه خانواده اش به روسیه پناه ببرد. باومن در روسیه به ارتش لهستانی‌های مهاجر پیوست و علیه آلمان وارد جنگ شد. در سال ۱۹۴۵ او در دو جنگ بزرگ در منطقه پامرینیا و همین‌طور برلین شرکت داشت و در پایان این جنگ مدال شجاعت گرفت. پس از جنگ به شغل نظامی خود ادامه داد و تا سال ۱۹۴۸ افسر اطلاعاتی و سپس افسر نظامی بود. در سال ۱۹۵۳ پدر او که یک صهیونیست بود به سفارت اسراییل مراجعه کرد و این مسئله باعث اختلاف شدید او با پسرش که یک چپگرای ضدصهیونیست بود، شد. با این حال، خود باومن در همان سال
بود، شد. با این حال، خود باومن در همان سال به خاطر یهودی بودن از ارتش اخراج شد. باومن تحصیل را ادامه داد و موفق به اخذ دکتری و تدریس در دانشگاه شد اما در جریان حوادث سال ۱۹۶۸، او هم مثل اکثر یهودیان لهستان از این کشور اخراج و مجبور شد به اسراییل برود. مدت کوتاهی بیشتر نتوانست در اسراییل بماند و به خاطر اعتراضاتی که به اقدامات اسراییل علیه فلسطینیان داشت مجبور به ترک اسراییل شد و به لیدز در انگلستان رفت. او در ابتدای دهه ۱۹۹۰ بازنشسته شد اما هم‌چنان به عنوان استاد ممتاز در این دانشگاه به تدریس و تحقیق ادامه
استاد ممتاز در این دانشگاه به تدریس و تحقیق ادامه داد و در واقع مهم‌ترین آثار خود را پس از بازنشستگی نوشت. = خانواده = باومن با یک نویسنده به نام جانینا باومن ازدواج کرد. آنها سه دختر داشتند، لادیا (نقاش)، ایرِنا (معمار) و آنا (نظریه‌پرداز برجسته در دانشگاه حیفا). نوهٔ او مایکل اسفارد نیز نویسنده و وکیل حقوق مدنی برجسته ای در اسرائیل است. تالیفات. نوشته‌های چاپ شدهٔ باومن به قریب ۵۷ کتاب و بیش از صدها مقاله می‌رسد که بیشتر اینها ذیل موضوعاتی هستند همچون جهانی شدن، مدرنیته، پست مدرنیته، مصرف گرایی، و اخلاق.
شدن، مدرنیته، پست مدرنیته، مصرف گرایی، و اخلاق. تالیفات آغازین. اولین تالیفات باومن به زبان انگلیسی مطالعه‌ای است دربارهٔ جنبش کارگری بریتانیا و رابطهٔ آن با طبقه اجتماعی، و اصل مقاله در سال ۱۹۶۰ و در لهستان به چاپ رسید. وی تا اوایل دهه ۱۹۸۰ به انتشار مطالب با موضوع "اختلاف طبقاتی و اجتماعی" ادامه داد. آخرین کتاب او با موضوع «خاطرات طبقه» بود. در حالی که در کتابهای بعدی او مستقیماً به مسائل طبقه ای پرداخته نشده‌است، وی همچنان به توصیف خود به عنوان سوسیالیست پرداخت و هرگز مارکسیسم را به‌طور کامل رد نکرد.
پرداخت و هرگز مارکسیسم را به‌طور کامل رد نکرد. نظریه‌پرداز نئومارکسیست، آنتونیو گرامشی به ویژه یکی از عمیق‌ترین تأثیرات وی در کنار جامعه‌شناس و فیلسوف نئوکانتیایی، «گئورگ زیمل» باقی ماند. مدرنیته و عقلانیت. در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ باومن تعدادی از کتابها را منتشر کرد که به رابطه بین مدرنیته، بوروکراسی، عقلانیت و محرومیت اجتماعی می‌پرداخت. باومن، به تاسی از فروید، مدرنیته اروپا را به عنوان یک معامله تلقی کرد: وی اظهار داشت، جامعه اروپا توافق کرده بود که از یک سطح آزادی برای دریافت مزایای افزایش
بود که از یک سطح آزادی برای دریافت مزایای افزایش امنیت فردی چشم پوشی کند. باومن استدلال کرد که مدرنیته، در آنچه بعداً شکل «خالص» آن را نامید، شامل حذف ناشناخته‌ها و عدم قطعیت‌ها بود. این شامل کنترل بر طبیعت، بوروکراسی سلسله مراتبی، قوانین و مقررات ، کنترل و طبقه‌بندی بود - همه اینها تلاش می‌کردند تا به تدریج ناامنی‌های شخصی را از بین ببرند، و باعث شدند جنبه‌های آشفته زندگی انسان منظم و آشنا گردد. بعداً در تعدادی از کتاب‌ها، باومن شروع به توسعه این موضع کرد که چنین نظمی هرگز موفق به دستیابی به نتایج مطلوب
که چنین نظمی هرگز موفق به دستیابی به نتایج مطلوب نمی‌شود. وی استدلال کرد، وقتی زندگی در دسته‌های آشنا و قابل کنترل سازمان می‌یابد، همیشه گروه‌های اجتماعی وجود دارد که نمی‌توان آنها را اداره کرد، آنها را نمی‌توان جدا و کنترل کرد. باومن در کتاب مدرنیته و دوسوگری خود شروع به نظریه‌پردازی دربارهٔ چنین افراد نامشخصی از نظر شخصیتی تمثیلی کرد که «غریبه» نامید. با استفاده از جامعه‌شناسی گئورگ زیمل و فلسفه ژاک دریدا، باومن از غریبه به عنوان شخصی یاد کرد که در حال حاضر ناآشناست، و مسئلهٔ غیرقابل حل جامعه است. در
حاضر ناآشناست، و مسئلهٔ غیرقابل حل جامعه است. در مدرنیته و دوسوگری، باومن تلاش کرد تا روشی متفاوت را که جامعه مدرن نسبت به غریبه اتخاذ می‌کند، ارائه دهد. وی استدلال کرد که از یک سو، در یک اقتصاد مصرف گرا، چیزهای عجیب و غریب و ناآشنا همیشه فریبنده است. در سبک‌های مختلف غذا، مدهای مختلف و در جهانگردی می‌توان جذابیت چیزهای ناشناخته را تجربه کرد. با این حال این مسئلهٔ عجیب و غریب، جنبه منفی تری نیز دارد. غریبه، از این جهت که نمی‌توان او را کنترل و فرمان داد، همیشه مورد ترس است. او یک قاچاقچی بالقوه است، شخصی
مورد ترس است. او یک قاچاقچی بالقوه است، شخصی در خارج از مرزهای جامعه که یک تهدید دائمی است. مشهورترین کتاب باومن، مدرنیته و هولوکاست، تلاشی است برای شرح کامل خطرات این نوع ترس‌ها. با استفاده از کتاب‌های هانا آرنت و تئودور آدورنو در مورد توتالیتاریسم و روشنگری، باومن این استدلال را مطرح کرد که نباید هولوکاست را صرفاً یک واقعه در تاریخ یهود دانست و نه یک قهقرایی برای بربریت پیش از مدرن. در عوض، وی استدلال کرد، باید هولوکاست را کاملاً مرتبط با مدرنیته و تلاش‌های نظم بخشی آن دانست. عقلانیت رویه ای، تقسیم کار
نظم بخشی آن دانست. عقلانیت رویه ای، تقسیم کار به کارهای کوچکتر، طبقه‌بندی گونه‌های مختلف و تمایل به پیروی از قوانین به لحاظ اخلاقی، همه نقش خود را در تحقق هولوکاست ایفا کردند. وی استدلال کرد که به همین دلیل جوامع مدرن به‌طور کامل درس‌های هولوکاست را درک نکرده‌اند. -اگر بخواهیم از استعارهٔ خود باومن استفاده کنیم- چنین است که تصویری بر دیوار آویزان باشد که صرفاً تعداد کمی پند به ما می‌دهد. در تجزیه و تحلیل باومن، یهودیان در اروپا «غریبه» فرادست بودند و برنامهٔ «راه حل نهایی» توسط وی به عنوان نمونه ای افراطی
«راه حل نهایی» توسط وی به عنوان نمونه ای افراطی از تلاش جامعه برای برداشتن عناصر ناخوشایند و نامشخص موجود در آن به تصویر کشیده شد. باومن، مانند فیلسوف جورجیو آگامبن، ادعا کرد که همان روندهای محرومیت که در هولوکاست در جریان بود، می‌توانند همچنان وجود داشته باشد، کما اینکه اکنون نیز تا حدودی چنین است. هنر، یک عنصر سیال؟. یکی از آثار باومن بر مفهوم هنری متمرکز است که تحت تأثیر فهم سیّال قرار دارد. نگارنده این ایده را بازتاب می‌دهد که: «ما به فهمی که معمولاً متشکل از یک "موجودیت" ثابت است ، در حالت دائمی آن
متشکل از یک "موجودیت" ثابت است ، در حالت دائمی آن "موجودیت" میل داریم و به دنبال آن می‌گردیم». در اصل هدف ما، ابژهٔ اشتیاق ما نیست، بلکه نفس مشتاق بودن است و بدترین خطر، رسیدن به رضایت کامل. در این چارچوب، باومن کشف می‌کند که چگونه هنر می‌تواند خود را در جهانی قرار دهد که عدم تداوم الگوی غالب است. هنر اساساً چیزی است که در ایجاد جاودانگی تقریباً به هر چیزی کمک می‌کند: از این رو فیلسوف از خود سؤال می‌کند: "آیا هنر می‌تواند امر بی دوام را به یک امر ابدی تبدیل کند؟" باومن نتیجه می‌گیرد که واقعیت فعلی توسط
کند؟" باومن نتیجه می‌گیرد که واقعیت فعلی توسط افرادی مشخص می‌شود که وقت و مکانی برای برقراری ارتباط با ابدیت، با ارزشهای مطلق و تثبیت شده ندارند. هنر و ارتباط افراد با آنها، هم در خلق آن و هم در مشارکت در آن، به طرز چشمگیری در حال تغییر است. وی با استناد به هانا آرنت ادعا می‌کند که "یک ابژه اگر پایدار باشد فرهنگی است؛ جنبه موقت آن، دوام آن، خلاف فرهنگ [...] عملگراییست است که خود را در معرض تهدید می‌بیند، وقتی همه اشیا در جهان، آنهایی که امروز تولید می‌شوند و از گذشته، به طور انحصاری از نظر سودمندی برای
و از گذشته، به طور انحصاری از نظر سودمندی برای روند اجتماعی بقا در نظر گرفته می‌شود ". برعکس، مفهوم فرهنگ و هنر تنها در صورتی می‌تواند در جامعه سیال معنا پیدا کند که درک سنتی خود را کنار بگذارد و رویکرد ساختارشکنانه را در پیش بگیرد. جوایز و افتخارات. باومن در سال ۱۹۹۲ جایزه جامعه‌شناسی و علوم اجتماعی آمالفی اروپا و جایزه تئودور آدورنو از شهر فرانکفورت را در سال ۱۹۹۸ دریافت کرد. وی در سال ۲۰۱۰ به همراه آلن تورین، جایزه پرنسس آستوریاس برای ارتباطات و علوم انسانی به وی اهدا شد. دانشگاه لیدز به افتخار وی در
به وی اهدا شد. دانشگاه لیدز به افتخار وی در سپتامبر ۲۰۱۰ «موسسه باومن» را در دانشکده جامعه‌شناسی و سیاست اجتماعی خود تأسیس کرد. دانشگاه سیلزیای سفلی، (یک مؤسسه آموزش عالی خصوصی کوچک در سیلسیای سفلی، لهستان)، قصد داشت در اکتبر ۲۰۱۳ دکترای افتخاری را به باومن اعطا کند. با این حال، وی به عنوان واکنش به یک ضد کمونیست بزرگ و آنچه طرفداران باومن ادعا می‌کنند «ضد یهود» علیه او بود، سرانجام وی جایزه را رد کرد.. همچنین در سال ۲۰۱۵، دانشگاه سالنتو به باومن مدرک افتخاری در زبان‌های مدرن، ادبیات و ترجمه ادبی اعطا کرد.
در زبان‌های مدرن، ادبیات و ترجمه ادبی اعطا کرد. انتقادات. در سال ۲۰۱۴، پیتر والش، نامزد PhD دانشگاه کمبریج، در کتاب خود، «آیا ثروت چند نفری برای همه ما سود دارد؟ (۲۰۱۳)» باومن را از طریق چندین وب سایت، از جمله ویکی‌پدیا، به سرقت ادبی متهم کرد. گفته می‌شود که در این کتاب، باومن پاراگرافهای لفظی از مقاله‌های ویکی‌پدیا راجع به Slow Food و اقتصاد با ثبات، همراه با کتابشناسی آنها، کپی برداری کرده‌است، بدون آنکه منابع، نویسندگان یا کپی برداری از ویکی‌پدیا را به آنها نسبت دهد. وی در واقع از یک بند در مورد golden
نسبت دهد. وی در واقع از یک بند در مورد golden handshake استفاده کرده‌است، اما این نقل قول به درستی به ویکی‌پدیا نسبت داده شده‌است. در پاسخ باومن اظهار داشت که "پیروی" از قوانین "فنی" غیرضروری است، و اینکه او "هرگز در تأیید نویسندگی ایده‌ها یا مفاهیمی که من به کار برده‌ام یا آنهایی که من الهام گرفته‌ام را نادیده گرفته‌است". در یک انتقاد دقیق از والش و نویسنده همکارش دیوید لمان ، منتقدان فرهنگی برد اوانز و هنری آ. ژیرو نتیجه گرفتند: "این اتهام علیه باومن واقعاً حقیرانه است. این یک انتقاد ایدئولوژیک ارتجاعی
حقیرانه است. این یک انتقاد ایدئولوژیک ارتجاعی است که ظاهر روشی و باطن تدافعی دارد. دفاع از یک تجربه گرایی عقیم و فرهنگ پوزیتیویسم. این گفتاری است که داده‌ها، همبستگی‌ها و عملکرد را در خود جای داده و از موضوعات اساسی، اجتماعی و قدرت فرار می‌کند. درگذشت. باومن در ۹ ژانویه ۲۰۱۷ در ۹۱ سالگی در لیدز انگلستان درگذشت. دورهٔ لیدز. o translated as Of God and Man. Cambridge: Polity. ISBN 978-0-7456-9568-6