payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یا انتخاباتی برخوردار باشد. با این حال، سنا قدرت قانونی خود را نسبت به بازی‌های عمومی در رم و نظم سناتور حفظ کرد. سنا همچنین قدرت تلاش برای پرونده‌های خیانت و انتخاب برخی از دادرسان را حفظ کرد، اما فقط با اجازه امپراتور. در سالهای پایانی امپراتوری روم غربی، سنا گاهی سعی می‌کرد امپراتور خود را منصوب کند، مانند در مورد یوجنیوس که بعداً توسط نیروهای وفادار به تئودئوس یکم مغلوب شد. در مواجهه با مسیحیت در حال گسترش، و چندین بار تلاش کرد تا بازگشت محراب پیروزی (نخستین بار توسط کنستانتوس دوم برداشته شود) به کوریا
بار توسط کنستانتوس دوم برداشته شود) به کوریا سناتور را تسهیل کند. طبق تاریخ تاریخچه اگوستا، امپراتور کاراکالا مادرش جولیا دومنا را مسئول اداره کل امپراتوری روم به تنهایی کرده بود و در فرمان‌های خود به سنا نام او را کنار نام خود می‌آورد و بخاطر عدم علاقه در جلسات طولانی مدت و مسئولیت‌های سنگین امپراتوری در روز این کارها را به مادرش می‌سپرد. همچنین امپراتور هلیوگابال مادربزرگ و مادر خود را هم مانند کاراکالا در شرکت در سنا دعوت می‌کرد. «همچنین هلیوگابال یکی از همه محدود امپراتورانی بود که دو تن از زنان
یکی از همه محدود امپراتورانی بود که دو تن از زنان قدرتمند خانواده خود نیز در کنار او در مجلس سنا شرکت می‌کرد و قدرت و تاثیر زیادی داشت، دقیقاً مثل اینکه متعلق به دستور سناتوری یا کنسولگری باشد». طبق همین کار، هلیوگابال همچنین سنائی را به نام سناکولوم (سنای زنان) تأسیس کرد که قوانینی را برای استفاده در ماتریون‌ها درمورد لباس، اسب سواری، پوشیدن جواهرات، رفتارهای زنانه و غیره وضع کرد و مادرش جولیا سوئیماس را در راس آن قرار داد، که روزانه جدا از جلسات سنا بلکه سنای زنان را هم رهبری می‌کرد، بخاطر مشغولیت
بلکه سنای زنان را هم رهبری می‌کرد، بخاطر مشغولیت امپراتور و مادرش به لذت زندگی خودشان، کمابیش مسئولیت امپراتوری به تنهایی بر عهده جولیا مائسا مادر بزرگ هلیوگابال بود، با ترور هلیوگابال در سن ۱۸ سالگی، الکساندر ۱۳ ساله تحت کنترل مادربزرگش جولیا مائسا و مادرش جولیا مامیا حکمرانی کرد و آنها در سنا همچنان شرکت می‌کردند با مرگ جولیا مائسا دخترش جولیا مامیا به تنهایی امپراتوری را اداره کرده و تصمیمات روزمره را در جلسات سنا می‌گرفت و تا پایان سلطنت پسرش این کار را برعهده داشت. قبل از اینها، آگریپینا جوان، مادر
را برعهده داشت. قبل از اینها، آگریپینا جوان، مادر نرون و همسر کلودیوس، هر روز به روند تمامی جلسات سنا گوش فرا می‌داد و تمام کارها را تماشا می‌کرد، در زمان شوهرش در پشت پرده پنهان شده بود و از پشت تاج و تخت در مجلس سنا قدرت را اعمال می‌کرد. او در زمان پسرش به‌طور کامل و مستقل در سنا ظهور کرد و جلسه را همان‌طور که خود می‌خواست با قدرت مطلق اداره می‌کرد.
عسلک ، به موادی چسبناک مثل عسل و شیرینی گفته‌می‌شود که حشرات مکنده‌ای مانند شته‌ها با تغذیه از شیره گیاهی از خود ترشح می‌کنند که برگ‌های گیاه را چسبناک می‌کند و سبب جذب و رشد دیگر جانداران زیان‌آور می‌شود، به‌عنوان مثال عسلک محیط مساعدی برای رشد قارچ‌های سیاه دوده‌ای فراهم می‌آورد. همچنین عسلک خود سبب جلب گرد و غبار و دوده و در نتیجه کاهش فتوسنتز و مسدود شدن روزنه‌های تنفسی گیاه می‌گردد و خود به عنوان عامل ثانوی سبب تشدید خسارت می‌گردد. به‌علاوه در مزارع پنبه نیز، ترشح عسلک همچنین به‌طور ویژه سبب جلب گرد و
نیز، ترشح عسلک همچنین به‌طور ویژه سبب جلب گرد و خاک و کثیف شدن پنبه شده که سبب کاهش شدید ارزش اقتصادی پنبه می‌شود.
دریای ماراکایبو در شمال غربی ونزوئلا قرار دارد. به دلیل جدایی نسبتاً کامل آن از دریای کارائیب معمولاً از آن تحت عنوان دریاچه یاد می‌کنند. این دریا، وسعتی در حدود ۱۳٫۲۱۰ کیلومتر مربع داشته و ژرفای آن به ۶۰ متر نیز می‌رسد. این دریاچه، بزرگترین دریاچه در آمریکای جنوبی است. این دریاچه از راه کانال سن کارلوس (de San Carlos) که ۳۵ کیلومتر طول و ۵٫۵ تا ۱۴٫۶ کیلومتر عرض دارد به خلیج ونزوئلا و دریای کارائیب ارتباط می‌یابد. شهر بندری ماراکایبو در ورودی این کانال قرار دارد. رودهای کاتاتومبو , سانتا آنا و چانا به دریای
رودهای کاتاتومبو , سانتا آنا و چانا به دریای ماراکایبو می‌ریزند. در دهانه رود کاتاتومبو، "پدیده آب و هوایی کاتاتومبو"(Catatumbo-Weather Glow) دیده می‌شود. طی این پدیده دیده می‌شود که همچنان که بخش شمالی دریاچه شور است، اما بخش جنوبی دریاچه کاملاً حاوی آب شیرین است. در ساحل غربی دریاچه، بزرگترین منابع نفتی ونزوئلا واقع هستند. دریاچه ماراکایبو همچنین محل تردد کشتی‌های اقیانوس پیما می‌باشد که از این طریق به دریا راه می‌یابند.
مقدمه. آبشار شله بن طالقان در موقعیت جغرافیایی E5048 N3613 در استان البرز واقع است. آبشار شله بن که یکی از زیباترین آبشارهای طالقان است و دارای طبیعتی بکر و ناب است. مشخصات. این آبشار از قلل خسبان سرچشمه گرفته و سپس رودخانه خسبان رود را تشکیل می‌دهد. آبشار شلبن (شله بن) در شمال روستای خسبان در ۱۰ کیلومتری شمال شهرک طالقان واقع شده است و مناظر طبیعی اطراف آن بسیار زیباست. این آبشار از سه طبقه تشکیل شده و در مسیر دسترسی به آن می‌توان از کوچه باغ‌های قدیمی روستای خسبان نیز دیدن کرد.
دنیس کیپراتو کیمتو (؛ زادهٔ ) یک دونده ماراتن است. این دونده کنیایی در چهل و یکمین مسابقه ماراتن برلین رکورد جهانی این ماده را جابجا کرد، او با زمان ۲ ساعت و ۲ دقیقه و ۵۷ ثانیه از خط پایان عبور کند و موفق شد رکورد قبلی را که توسط ویلسون کیپسانگ ثبت شده بود، ۲۶ ثانیه بهبود ببخشد. وی نخستین دونده‌ای است که ماراتون را زیر ۲ ساعت و ۳ دقیقه دویده است.
یعقوب علیاری (زاده ۱۳۱۸ ارومیه - درگذشته ۱۳۸۵ تهران) سرتیپ ارتش جمهوری اسلامی ایران بود، که از فرماندهان جنگ ایران و عراق به‌شمار می‌آمد و بنیان‌گذار لشکر ۵۸ تکاور بود. او در جنگ ایران و عراق فرماندهی لشکر ۵۸ تکاور را برعهده داشت و صدام حسین در زمان جنگ برای سر او جایزه تعیین کرده بود. وی پس از جنگ، به پاس «فداکاری‌ها و خدمات ارزنده» در جنگ، دو بار نشان فتح دریافت نمود. علیاری دارای ترکش‌ها و آسیب‌های زیادی از جنگ بود و بارها عمل جراحی شده بود، جانباز ۷۰٪ بود و بر اثر مصدومیت جنگ‌افزار شیمیایی در سال ۱۳۸۵
و بر اثر مصدومیت جنگ‌افزار شیمیایی در سال ۱۳۸۵ درگذشت. زندگی‌نامه. یعقوب علیاری در مهر ماه سال ۱۳۱۸ خورشیدی در یک خانواده مذهبی در محله هفت آسیاب ارومیه زاده شد. دوران تحصیل ابتدائی را در دبستان نوید فتح و دوره متوسطه را در دبیرستان ابن سینا گذراند. دو سال آخر دبیرستان را در مدرسه نظام یا دبیرستان نظام که آموزش مقدماتی نظامی بود گذراند. در سال ۱۳۳۸ وارد دانشکده افسری شد و در سال ۱۳۴۱ با رسته پیاده به دوره مقدماتی اعزام شد. پس از یک سال با نمره ممتاز فارغ‌التحصیل و به یگان چترباز، که بعدها تیپ ۲۳ نیرو مخصوص
و به یگان چترباز، که بعدها تیپ ۲۳ نیرو مخصوص نامیده شد، رفت. دوره‌های چتربازی، نیروی ویژه، تیز یلان، رنجر و نیروهای مخصوص، اسکی و جنگ در کوهستان، آموزش زبان انگلیسی را در ایران، آمریکا و فرانسه طی کرد. تا قبل از انقلاب اسلامی فرماندهی تیم عملیاتی نیروی ویژه، فرماندهی تیم ب عملیاتی نیروی ویژه، افسر رکن سوم گردان ۱۳۷ تیپ ۲۳ نوهد و گردان ۱۳۷ نیرو مخصوص را به عهده داشت. دوره عالی پیاه نظام را در سال ۱۳۵۱ با نمره ممتاز به پایان برد و مجدداً به تیپ ۲۳ نوهد منتقل گردید. در سال ۱۳۵۳ خورشیدی با نیروهای پاسدار صلح
گردید. در سال ۱۳۵۳ خورشیدی با نیروهای پاسدار صلح سازمان ملل متحد به مدت ۶ ماه به کشور ویتنام اعزام گردید. در چندین دوره نماینده ارتش ایران درطرح ریزی‌های نظامی در کشور آلمان و کشور عمان شرکت نمود. از افتخارات خدمتی اش اینکه دوسال متوالی و پی در پی در درجه سرگردی به نمایندگی ارتش ایران در جلسات کشورهای ناتو شرکت نمود. زبان انگلیسی را خیلی روان صحبت می‌کرد. دوره فرماندهی و ستاد را در کشور پاکستان در به پایان برد. در سال ۱۳۵۸ در راستای اجرای فرمان ابلاغی، تأسیس، سازمان دهی، آموزش و فرماندهی تیپ ۵۸ تکاور
تأسیس، سازمان دهی، آموزش و فرماندهی تیپ ۵۸ تکاور ذوالفقار را به‌عهده گرفت و پس از آموزش با همان تیپ تکاور به جبهه اعزام شد. در ابتدای جنگ لشکر ۵۸ را در عملیات‌های چغالوند، بازی‌دراز ۱ و ۲، شیاکوه و میمک را فرماندهی کرد. به علت ماموریت‌های موفق تیپ در عملیاتهای مختلف پس از آن سازمان و وضعیت تیپ ۵۸ به لشکر ۵۸ ارتقا داده شد. او چندین بار تحت عمل جراحی قرار گرفته و هفت ماه در بیمارستان بستری شده بود ولی بازهم دست از شرکت در جنگ برنداشت. صدام حسین سال ۱۳۶۱ برای سر علیاری جایزه تعیین کرده بود. او به پاس خدماتش
سر علیاری جایزه تعیین کرده بود. او به پاس خدماتش در جنگ با عراق دو بار نشان فتح از رهبر ایران دریافت کرد. سال ۱۳۶۸ برای شرکت در عملیات آزادسازی خرمشهر و سال ۱۳۶۹ نشان درجه ۲ فتح برای عملیات فتح المبین به علیاری اهدا شد. به علت برونشیت مزمن ریوی ناشی از مصدومیت شیمیایی در منطقه عملیاتی و ترکش گلوله‌های دشمن در سینه، بازو، زانو و پای راست، جانباز ۷۰٪ بود. سرانجام ۱۳ آذر ۱۳۸۵ بر اثر عوارض شیمیایی جان باخت. پیکر او در قطعه ۲۹ بهشت زهرای تهران در کنار قبر علی صیاد شیرازی دفن شد. کتاب «در انتهای افق» پیرامون
صیاد شیرازی دفن شد. کتاب «در انتهای افق» پیرامون زندگی وی توسط سازمان حفظ آثار و ارزش‌های دفاع مقدس منتشر شده‌است.
دانشکدگان یا کالج یک مؤسسه آموزشی است که معمولاً، بخشی از یک دانشگاه است. در ایران و برخی کشور های دیگر، دانشگاه های بزرگ به چند دانشکدگان و هر کدام از آن دانشکدگان به چند دانشکده تقسیم می‌شوند؛ بنابراین رابطه دانشکدگان با دانشگاه، شبیه به رابطه دانشکده با دانشگاه است و اغلب از واژه های دانشکده و دانشکدگان به جای یک دیگر استفاده می‌شود؛ اما معمولا دانشکدگان ها بزرگ تر از دانشکده ها هستند و ممکن است خودشان شامل تعدادی از دانشکده‌‌ ها باشند؛ ولی دانشکده ها نمی‌توانند شامل دانشکدگان باشد. در نهایت، کاربرد این
شامل دانشکدگان باشد. در نهایت، کاربرد این واژه در کشورهای گوناگون با معانی متفاوتی صورت می‌گیرد. کالج ممکن است یک مؤسسهٔ سطح سوم باشد که یک مدرک آموزشی را ارائه می‌کند؛ ممکن است بخشی از یک دانشگاه کالجی (collegiate university) باشد یا آن‌که مؤسسه‌ای باشد که آموزش‌های شغلی را ارائه می‌کند. در ایالات متحده آمریکا واژهٔ کالج به یک بخش از دانشگاه گفته می‌شود اما گاهی واژه‌های دانشگاه و کالج به‌جای هم به‌کار می‌روند. در کشورهای مشترک المنافع، واژهٔ کالج به دبیرستان، مؤسسه‌های آموزش‌های تکمیلی یا بخشی از دانشگاه
مؤسسه‌های آموزش‌های تکمیلی یا بخشی از دانشگاه گفته می‌شود.
مصطفی پژوهنده (خرم‌آباد ۱۳۳۷ -تیر ۱۳۶۷) از فرماندهان ارتش جمهوری اسلامی ایران بود که در آخرین روزهای جنگ ایران و عراق و در هنگام دفاع از کشور در برابر تهاجم سازمان مجاهدین خلق کشته شد. پادگان چهل دختر شاهرود که مقر لشکر ۵۸ تکاور ارتش است بنام وی نامگذاری گردیده است. کتابی با عنوان ۷ پیرامون زندگی وی در سال ۱۳۹۲ منتشر شد. وی از بنیانگذاران لشکر ۵۸ تکاور (ذوالفقار) ارتش جمهوری اسلامی ایران و فرمانده گردان ۱۸۳ بود.
پادگان چهل دختر، پادگانی زیر نظر ارتش جمهوری اسلامی ایران است که در شهرستان شاهرود قرار دارد. این پادگان در دوران حکومت محمدرضا پهلوی ساخته شده‌است. و از سال ۱۳۵۰ تا ۱۳۷۲ مرکز آموزش ۰۲ ارتش شاهنشاهی و ارتش جمهوری اسلامی بوده که به نام «مرکز آموزشی ۰۲ چهل دختر» معروف شده‌است. این پادگان بعداً به یاد مصطفی پژوهنده تحت عنوان پادگان شهید سرلشکر مصطفی پژوهنده تغییر نام داده شد. لشکر ۵۸ تکاور ذوالفقار شاهرود در این پادگان استقرار دارد.
باله‌وَنْد، بالَوَنْد یا بالاوند نام یکی از ایلات لک استان‌های کرمانشاهو ایلام است. واژه باله‌وند از دو بخش «باله» و پسوند نسبت «وند» ترکیب یافته است. باله نام نیای بزرگ خاندان اسفندیاری بالاوند و بنیان‌گذار طایفه باله وند بوده.در بسیاری از منابع ایل بالاوند در زمره عشایر کرد به‌شمار آمده است.‌و برخی منابع آنهارا جز طوایف لر دسته‌بندی کرده‌اند. اکثر مردم بالاوند به زبان لکی سخن می‌گویند و پیرو دین اسلام و مذهب شیعه اثنی‌عشری هستند آن‌ها ساکن ناحیهٔ هُلیلان و زردلان در استان ایلام و بخش سرفیروز آباد،
و زردلان در استان ایلام و بخش سرفیروز آباد، ماهیدشت، قصر شیرین و درودفرامان استان کرمانشاه هستند. باله‌وندها اصلاً شاخه‌ای از «بزرگ ایل» دِلفانِ لرستان‌اند که گویا به دلیل اختلافاتی که در منطقة دلفان بروز کرد، محل سکونت خویش را ترک و به هلیلان کوچ کردند.همچنین تیره‌هایی از این ایل ساکن شهرستان بدره استان ایلام و روستای شیرزلی در شهرستان اسدآباد هستند که در این دو منطقه با فامیلی بالاوند مشخص هستند. تیره پیامنی ساکن در ایل باجلان و نورآباد لرستان نیز منشعب از این ایل است. این ایل بزرگ شامل طایفه‌های گوناگون
این ایل است. این ایل بزرگ شامل طایفه‌های گوناگون است و هر طایفه از تیره‌های مختلف تشکیل شده‌اند که به چند شاخه تقسیم می‌شوند. طوایف اصلی این ایل عبارتند از: اولادها (نوادگان باله خان دوم)، میرها، کاوشوند (کاوشه‌ن)، داجیوند (دواجه‌ن)، دولتمندان(سنجابی)، بهمنیاروند، پیامنی، لروند، خلفوند. همچنین طوایف اختیاروند (بالاوند گشان)، نیروند (نسب مادری)، بالاوند اسدآباد، طایفه بالاوند (بدره)، طایفه رضا نیز از ایل بالاوند محسوب می‌شوند. طایفه زنگیوند بالاوند که سابقاً از طوایف بالاوند بوده بسمت دلفان کوچ کرده‌اند
از طوایف بالاوند بوده بسمت دلفان کوچ کرده‌اند برخی از تیره‌های ایل بالاوند ساکن در یاسوج هستند. تیره‌های هم ساکن قازانیه و بغداد و کلار عراق هستند طوایف هموند ایل بالاوند شامل: تیره‌های پیراحمدوند، کلهر (هلیلان)، دراویش، آهنگران می‌شود همچنین خاندان اسفندیاری بالاوند از خاندان‌های این ایل می‌باشند. تبارشناسی. این ایل ایرانی‌تبار از تیره‌های قدیمی و بومی منطقه و از اعقاب طوایف ساسانیان هستند و به احتمال قوی دارای آیین زرتشتی (مغ) بوده‌اند. ایل بالاوند اصلاً شاخه‌ای بزرگ از ایلات وند کرمانشاه است. بخشی از
شاخه‌ای بزرگ از ایلات وند کرمانشاه است. بخشی از این ایل در زمان شاه عباس صفوی برای حمایت از حسین خان والی از ماهیدشت و سرفیروزآباد کرمانشاه به خاوه دلفان کوچ کرد. به‌طور کلی املاک گرمسیری بالاوندها تا قبل افشاریه شامل نواحی شرقی و جنوبی کرمانشاه مانند سرفیروزآباد و نواحی سردسیر در دلفان مناطق خالوند قاضی خانی و میان چقا در میان ایتوندها بوده است. املاک هلیلان و زردلان توسط کریم خان زند به باله خان دوم داده شد. نام ایل بالاوند از بالاخان اول فرزند کاظم خان فرزند زین الدین خان (دوم) گرفته شده است.یکی از
فرزند زین الدین خان (دوم) گرفته شده است.یکی از اولین رهبران این ایل قائد زین‌الدین (زین الدین خان اول) نام داشت که ایل به نام او «قائد زین‌الدینوند» نامیده می‌شد. وی از سال ۷۱۴ ه‍.ق حاکم اربیل بود. پس از مرگ او ایل به منطقه سرفیروزآباد کرمانشاه و بعداً بخشی از آن به صورت ییلاق و قشلاق بین سرفیروزآباد و دلفان کوچ کرد.
عبدالرحمن شهبندر (زاده ۶ نوامبر ۱۸۷۹ – ترور ۶ ژوئیه ۱۹۴۰) سیاسی و مبارز سوری بر ضد قیمومت فرانسه بر سوریه بود. او در دانشگاه آمریکایی بیروت درس خواند و در سال ۱۹۰۶ از آن فارغ‌التحصیل شد. او با بعضی از مخالفان امپراطوری عثمانی مانند عبدالحمید الزهراوی در ارتباط بود، و در ابتدای جوانیش نیز با جمال باشا یکی از فرماندگان ارتش عثمانی که عرب‌ها به وی خون‌ریز لقب داده بودند مخالفت می‌کرد به همین دلیل به انقلاب بزرگ عربی با رهبری شریف حسین پیوست و با امپراطوری عثمانی به مبارزه پرداخت تا در ۱۹۱۸ این انقلاب به پیروزی
به مبارزه پرداخت تا در ۱۹۱۸ این انقلاب به پیروزی رسید و پادشاهی عربی سوری تشکیل شد و در این پادشاهی و دولت نخست وزیری هاشم الاتاسی در سال ۱۹۲۰، شهبندر پست وزارت خارجی را برعهده گرفت تا ارتش فرانسه در جنگ میسلون به کار این پادشاهی پایان داد و سوریه زیر نظر قیمومت فرانسه قرار گرفت. او جد محمد علی امامیان پسر وزیر ارتباطات بود.
کاستیلفابیب (به اسپانیایی: Castielfabib) در اسپانیا است که در Rincón de Ademuz واقع شده‌است. خصوصیات. کاستیلفابیب ۱۰۶٫۲۹ کیلومترمربع مساحت و ۲۴۴ نفر جمعیت دارد و ۹۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است.
بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ () هجدهمین دورۀ بازی‌های آسیایی که با عنوان جاکارتا-پالم‌بانگ ۲۰۱۸ هم شناخته می‌شود، یک رویداد چند ورزشی می‌باشد که از ۱۸ اوت تا ۲ سپتامبر در جاکارتا و پالم‌بانگ به انجام رسید. در نوامبر ۲۰۱۲، شورای المپیک آسیا (OCA) میزبانی این بازی‌ها را به هانوی، ویتنام سپرده بود، اما این شهر، هفده ماه بعد، از میزبانی بازی‌ها کناره‌گیری کرد. اندونزی که ابتدا در رقابت برای میزبانی پس از هانوی در رتبۀ دوم قرار گرفت، به عنوان قوی‌ترین نامزد برای جایگزینی در نظر گرفته شد و در نهایت در جریان برگزاری
در نظر گرفته شد و در نهایت در جریان برگزاری بازی‌های ۲۰۱۴ حق میزبانی را به‌دست آورد. جاکارتا و پالم‌بانگ، که میزبان مشترک بازی‌های جنوب شرق آسیا ۲۰۱۱ شده بودند، جایگزین سورابایا، شهری که در جریان رقابت برای میزبانی بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸، نمایندۀ اندونزی بود، شدند. برای نخستین بار، بازی‌های آسیایی تابستانی در دو شهر میزبانی شد؛ جاکارتا پایتخت اندونزی (که میزبان بازی‌های ۱۹۶۲ نیز بود) و پالم‌بانگ مرکز استان سوماترای جنوبی میزبان این دوره بودند. رویدادها در این دو شهر و اطراف آن‌ها از جمله در مکان‌هایی در
این دو شهر و اطراف آن‌ها از جمله در مکان‌هایی در باندونگ و استان‌های جاوه غربی و بانتن برگزار گردید. آیین افتتاحیه و اختتامیه در ورزشگاه گلورا بونگ کارنو در جاکارتا به انجام رسید. چندین رویداد غیر المپیکی از برنامۀ این رویداد حذف شد، اما چند رشتۀ ورزشی که در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در توکیو برای نخستین بار قرار بود حضور داشته باشند (از جمله بسکتبال سه نفره) به بازی‌ها اضافه شدند. رقابت‌های ورزش‌های الکترونیکی و کانوپولو نیز به عنوان ورزش‌های غیررسمی در بازی‌ها برگزار شدند. چین برای دهمین بار پیاپی در
بازی‌ها برگزار شدند. چین برای دهمین بار پیاپی در بخش مدال‌ها صدرنشین شد. کره شمالی و کره جنوبی یک تیم متحد در مراسم افتتاحیه و رویدادهای انتخاب شده داشتند، و همچنین آن‌ها توانستند نخستین نشان طلای تیم کره متحد را در یک رویداد چند ورزشی کسب کنند. ۶ حدنصاب جهانی، ۱۸ رکورد آسیایی و ۸۶ رکورد بازی‌های آسیایی در طول این بازی‌ها شکسته شد. ریکاکو ایکه شناگر ژاپنی هم به عنوان باارزش‌ترین بازیکن اعلام شد. انتخاب میزبان. در ابتدا شورای المپیک آسیا برنامه‌ریزی کرده بود که بازی‌ها را به جای سال ۲۰۱۸ در ۲۰۱۹ برگزار کند
که بازی‌ها را به جای سال ۲۰۱۸ در ۲۰۱۹ برگزار کند تا بازی‌های آسیایی به جای دو سال فاصله، درست یک سال پیش از المپیک ۲۰۲۰ برگزار شود. اما آن‌ها پس از اهدای میزبانی بازی‌ها به اندونزی از این برنامه عقب‌نشینی کردند تا این بازی‌ها با انتخابات سراسری سال ۲۰۱۹ اندونزی تداخل نداشته باشد. مناقصه و انتخاب میزبان اولیه. در ابتدا هانوی، ویتنام پس از پیروزی بر دو نامزد دیگر، سورابایا و دوبی به عنوان میزبان بازی‌ها انتخاب شد. در ۸ نوامبر ۲۰۱۲ آن‌ها با ۲۹ رای در مقابل ۱۴ رای سورابایا برنده شدند. دوبی در لحظات پایانی از
رای سورابایا برنده شدند. دوبی در لحظات پایانی از نامزدی انصراف داد و قصد خود را نامزدی میزبانی رویدادهای آینده اعلام کرد. نایب رئیس کمیتهٔ ملی المپیک امارات متحدهٔ عربی هرگونه عقب‌نشینی از نامزدی را رد کرد و مدعی شد که «دوبی برای میزبانی بازی‌های آسیایی ۲۰۱۹ متقاضی نشده‌است» و آن را «فقط در نظر داشته و مطرح کرده‌است». با این حال، در مارس ۲۰۱۴، نگرانی‌هایی دربارهٔ توانایی میزبانی ویتنام وجود داشت. از جملهٔ این نگرانی‌ها این بود که آیا بودجهٔ پیش‌بینی شدهٔ ۱۵۰ میلیون دلار آمریکا واقعی است یا خیر. در همین
۱۵۰ میلیون دلار آمریکا واقعی است یا خیر. در همین رابطه ادعاهایی مبنی بر این‌که دولت در نهایت بیش از ۳۰۰ میلیون دلار هزینه خواهد کرد مطرح شده بود. علاوه بر این، منتقدین از این‌که از چندین ورزشگاه ساخته شده برای بازی‌های جنوب شرق آسیا ۲۰۰۳ استفاده نخواهد شد ابراز نگرانی می‌کردند. همچنین‌ها کوانگ دو، رئیس پیشین کمیتهٔ المپیک ویتنام مدعی شد که میزبانی بازی‌های آسیایی باعث بهبود و رونق گردشگری در ویتنام نخواهد شد و اتفاق ویژه‌ای در این صنعت گردشگری این سرزمین رخ نخواهد داد. در ۱۷ آوریل ۲۰۱۴، نگوین تان دونگ
رخ نخواهد داد. در ۱۷ آوریل ۲۰۱۴، نگوین تان دونگ نخست‌وزیر ویتنام به صورت رسمی انصراف هانوی از میزبانی را اعلام کرد و با اشاره به عدم آمادگی و رکود اقتصادی به عنوان اصلی‌ترین دلایل این انصراف، گفت: «آن‌ها کشور را با ساخت و ساز امکانات و مکان‌ها را ناتوان ساخته‌اند». در پی آن بسیاری از مردم ویتنام از این انصراف پشتیبانی کردند. هیچ‌گونه جریمه‌ای برای این انصراف در نظر گرفته نشد. گزینش جاکارتا و پالم‌بانگ. پس از کناره‌گیری هانوی، شورای المپیک آسیا اعلام کرد که اندونزی، چین و امارات متحده عربی نامزدهای اصلی
که اندونزی، چین و امارات متحده عربی نامزدهای اصلی برای کسب میزبانی بازی‌ها زیر نظر هستند. اندونزی شانس بیشتری برای کسب میزبانی داشت چرا که سورابایا در انتخابات پیشین برای معرفی میزبان دوم شده بود، و در صورت انتخاب مایل بود این کار را انجام دهد. فیلیپین و هند ابراز علاقهٔ خود را برای میزبانی بازی‌ها نشان دادند، اما هند نتوانست پیشنهاد خود را ارائه بدهد چرا که آن‌ها نتوانستند نظر نخست‌وزیر نارندرا مودی را پیش از پایان مهلت شورای المپیک آسیا برای ارائه میزبانی به خود جلب کند. در ۵ مه ۲۰۱۴ بازدیدکنندگان کمیتهٔ
به خود جلب کند. در ۵ مه ۲۰۱۴ بازدیدکنندگان کمیتهٔ المپیک آسیا (OCA) از شهرهای اندونزی از جمله جاکارتا، سورابایا، باندونگ و پالم‌بانگ بازدید کردند. در این زمان سورابایا تصمیم گرفت پیشنهاد میزبانی بازی‌ها را کنار بگذارد و در عوض قصد خود را تمرکز بر روی کسب میزبانی بازی‌های آسیایی جوانان ۲۰۲۱ اعلام کرد. در ۱۴ ژوئیه ۲۰۱۴، در نشستی که در شهر کویت به انجام رسید، OCA جاکارتا را به همراه پالم‌بانگ به عنوان شهر میزبان کمکی به عنوان میزبان بازی‌ها معرفی کرد. انتخاب جاکارتا به سبب داشتن امکانات ورزشی مناسب، شبکهٔ خوب
به سبب داشتن امکانات ورزشی مناسب، شبکهٔ خوب حمل و نقل و داشتن سایر امکانات مانند هتل‌ها و اقامتگاه‌های مناسب برای مهمان‌ها بود. در ۲۰ سپتامبر اندونزی قرارداد مربوط به شهر میزبان را امضا کرد، و در مراسم اختتامیهٔ بازی‌های آسیایی ۲۰۱۴ در اینچئون، اندونزی به صورت نمادین توسط شورای المپیک آسیا برای میزبانی دورهٔ آتی بازی‌ها تعیین شد. بی‌درنگ کمیتهٔ سازماندهی بازی‌ها پس از تعیین میزبان تشکیل شد. فرایند توسعه و آماده‌سازی. بودجه. تا سال ۲۰۱۵ دولت مرکزی بودجه‌ای برابر با ۳ هزار میلیارد روپیهٔ اندونزی (۲۲۴ میلیون
با ۳ هزار میلیارد روپیهٔ اندونزی (۲۲۴ میلیون دلار آمریکا) به منظور آماده‌سازی برای این بازی‌ها اختصاص داد، انتظار می‌رفت بنگاه‌های منطقه‌ای بخشی از این بودجه را تأمین کنند. تا ژوئیه ۲۰۱۸، بودجهٔ اختصاص یافته برای این بازی‌ها ۶٫۶ هزار میلیارد روپیهٔ اندونزی (۴۵۰ میلیون دلار آمریکا) که حدود ۸۶۹ میلیارد روپیه (۵۹ میلیون دلار آمریکا) از آن توسط حامیان مالی تأمین شده بود گزارش شد. با این حال در ۲ سپتامبر ۲۰۱۸، سری مولیانی وزیر دارایی اندونزی اعلام کرد که بودجه‌ای معادل ۸٫۲ میلیارد روپیه از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ تأمین
معادل ۸٫۲ میلیارد روپیه از ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ تأمین شده و توسط کمیتهٔ سازماندهی محلی مورد استفاده قرار گرفته‌است. کمیتهٔ سازماندهی بازی‌های آسیایی اندونزی (INASGOC) به سرپرستی اریک توهیر برای تمام آماده‌سازی‌ها، افتتاحیه، سازماندهی و پایان بخشیدن برگزاری بازی‌های آسیایی ۲۰۱۸ تشکیل شده بود. هزینهٔ کل برای سازماندهی بازی‌ها نزدیک ۳٫۲ میلیارد دلار آمریکا تخمین زده شده که از این مقدار ۲٫۴ میلیارد دلار برای توسعه و بهبود زیرساخت‌های مربوط به بازی‌ها هزینه شده‌است. داوطلبان. مرحلهٔ دو برنامهٔ داوطلبان بازی‌های آسیایی
مرحلهٔ دو برنامهٔ داوطلبان بازی‌های آسیایی جاکارتا-پالم‌بانگ ۲۰۱۸ از ۱۸ دسامبر ۲۰۱۷ با هدف قرار دادن ۱۳٫۰۰۰ داوطلب آغاز شد. لباس‌های پوشیدهٔ داوطلبان شامل ژاکت، پیراهن‌های گلف و شلوارهایی بود که آن‌ها را از مرکز توزیع و اعتباربخشی لباس در ورزشگاه ورزشی و تفریحی در شرق جاکارتا تهیه کرده بودند. داوطلبان همچنین کارت اعتباری داشتند که به آن‌ها امکان دسترسی به مکان‌های خاص و ساختمان‌های اطراف را می‌داد. حمل مشعل. در ۱۰ مه ۲۰۱۸، ۱۰۰ روز پیش از آئین گشایش، از مشعل بازی‌ها رونمایی شد. این مشعل با الهام از گولوک و
بازی‌ها رونمایی شد. این مشعل با الهام از گولوک و اسکین طراحی و ساخته شده بود – سلاح‌های سنتی که منشأ آن‌ها جاکارتا و پالم‌بانگ می‌باشد. شعلهٔ مشعل در ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۸ در ورزشگاه ملی دیان چاند دهلی نو، میزبان نخستین دورهٔ بازی‌های آسیایی روشن شد. این شعله از یک آینهٔ سهمی شکل که مستقیم به سمت خورشید بود ایجاد شد. در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۸، در مراسمی در خطهٔ براهما و در معبد هندویی پرامبانان مربوط به سدهٔ نهم در نزدیکی یوگیاکارتا، که در آن شعلهٔ مشعلی از هند با شعلهٔ جاویدان طبیعی اندونزی که از مراپن، جاوه مرکزی آمده
طبیعی اندونزی که از مراپن، جاوه مرکزی آمده بود، با هم ترکیب شدند. در همین حال، مراسم حمل مشعلی با شروع این حمل مشعل در سراسر کشور اجرا شد. حمل مشعل از ۵۴ شهر در ۱۸ استان اندونزی از جمله شهرهای میزبان عبور کرد. این حمل در مسافت ۱۸٫۰۰۰ کیلومتر (۱۱٫۰۰۰ مایل) صورت پذیرفت. مراسم حمل مشعل در ۱۷ اوت، هفتاد و سومین سالگرد اعلان استقلال اندونزی، در بنای تاریخی ملی جاکارتا و یک روز پیش از انجام مراسم افتتاحیه در ورزشگاه گلورا بونگ کارنو به پایان رسید. ورزش‌ها. در مارس ۲۰۱۷، شورای المپیک آسیا در ابتدا اعلام کرد که
۲۰۱۷، شورای المپیک آسیا در ابتدا اعلام کرد که این بازی‌ها در ۴۸۴ رویداد در ۴۲ رشتهٔ ورزشی انجام خواهد شد، که شامل ۲۸ ورزش المپیکی که در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ به چالش کشیده شده بودند و پنج ورزش دیگر که به بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در توکیو اضافه شده‌اند و رقابت خواهند شد و همچنین رویدادهای دیگر در ورزش‌های غیر المپیکی می‌شد. در آوریل ۲۰۱۷، شورای المپیک آسیا با توجه به نگرانی‌های مربوط به هزینه، تصمیم به کاهش رویدادهای رقابتی در این بازی‌ها گرفت. کشتی کمربندی، کریکت، کوراش، اسکیت بوردینگ، سامبو و
کمربندی، کریکت، کوراش، اسکیت بوردینگ، سامبو و موج سواری از برنامهٔ رقابت‌ها کنار گذاشته شدند و همچنین قرار شد تعدادی از رقابت‌های رشته‌های بریج، جت اسکی، جوجیتسو، پاراگلایدر، صعود ورزشی، تکواندو (خاصه، همهٔ دسته‌های وزنی غیر المپیکی) و ووشو انجام نشود و از شمار رویدادها کم شود. این تغییرات باعث کاهش تعداد کل رویدادها به ۴۳۱ رویداد شد. برنامهٔ نهایی در رویدادها سپتامبر ۲۰۱۷ رونمایی شد و در آن تعداد رویدادها به ۴۶۵ در ۴۰ رشتهٔ ورزشی افزایش یافته بود و بدین ترتیب این دوره به دومین دوره از نظر شمار رویدادها در
این دوره به دومین دوره از نظر شمار رویدادها در تاریخ بازی‌های آسیایی تبدیل شد. رقابت‌های دیگری که برای نخستین بار در المپیک توکویو ۲۰۲۰ قرار بود رونمایی شوند از جمله بسکتبال ۳×۳ و بی‌ام-ایکس آزاد نیز در برنامهٔ رقابت‌ها گنجانده شدند. برای نخستین بار در تاریخ بازی‌های آسیایی، ورزش‌های الکترونیکی و کانوپولو به عنوان ورزش‌های غیررسمی در بازی‌ها حضور داشتند. شش بازی ویدئویی که قابل توجه‌ترین آن‌ها فوتبال تکاملی حرفه‌ای ۲۰۱۸ بود در قالب رویدادهای ورزش‌های الکترونیکی به چالش کشیده شدند. ورزش‌های غیررسمی؛ جدول
به چالش کشیده شدند. ورزش‌های غیررسمی؛ جدول مدال‌ها. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
یونانیان کاپادوکیایی یا کاپادوکیایی‌های یونانی یا به‌طور خلاصه تر کاپادوکیایی‌ها (; ) یک قوم یونانی هستند که بومی منطقه کاپادوکیا در مرکز-شرق آناتولی ،در استان نوشهر و اطراف این استان در ترکیه امروزی می‌باشند.این یونانی‌ها از دوران باستان در کاپادوکیا می زیستند. به دلیل جابه‌جایی‌های جمعیتی ترک‌ها و یونانی‌ها در دهه ۲۰ میلادی ،بیشتر یونانیان کاپادوکیا به کشور یونان رفتند. امروزه بسیاری از یونانیان پراکنده در دنیا نسبشان را به کاپادوکیا می رسانند. تاریخچه. سرزمینی که امروز به عنوان کاپادوکیا شناخته می‌شود را