payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سلطنتی گرفتار سطح پایینی از محبوبیت در میان مردم بودند. او تا چند ماه قبل از مرگش در ۱۰۱ سالگی، هفت هفته پس از مرگ دختر کوچکترش، شاهدخت مارگارت، به زندگی اجتماعی فعالانه‌اش ادامه داد. فوت. در ۳۰ مارس ۲۰۰۲، ساعت ۱۵:۱۵ به وقت گرینویچ، الیزابت در سن ۱۰۱ سالگی در رویال لاج، ویندزور، درگذشت. دختر بازمانده‌اش، ملکه الیزابت دوم، در کنارش بود. ملکه مادر از کریسمس ۲۰۰۱ از سرماخوردگی رنج می‌برد. او در زمان مرگش با ۱۰۱ سال و ۲۳۸ روز سن، مسن‌ترین عضو خانواده سلطنتی بریتانیا کبیر و اولین عضو خانواده بود که از سن ۱۰۰
کبیر و اولین عضو خانواده بود که از سن ۱۰۰ سالگی گذشت. خواهرشوهر بازمانده‌اش، پرنسس آلیس، دوشس گلاستر ، از این هم فراتر رفت و در سن ۱۰۲ سالگی در ۲۹ اکتبر ۲۰۰۴ درگذشت.
برانکو کریونکوفسکی (؛ زاده ) یک سیاست‌مدار اهل مقدونیه شمالی است. او از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹ رئیس‌جمهور و پیش از آن از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ نخست‌وزیر مقدونیه بود.
بویکو بوریسوف (؛ زاده ) یک بازیکن فوتبال و سیاست‌مدار اهل بلغارستان است.
تاکشی کیتانو (؛ زاده ) کارگردان و هنرپیشه اهل ژاپن است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "جانی منومیک"، "کریسمس مبارک، آقای لارنس" "عروسک‌ها"، "شبح درون پوسته" و "زاتوایچی" اشاره کرد. وی همچنین در بازی ویدئویی "یاکوزا ۶" حضور دارد.
هوول هاوسر (؛ زاده درگذشته ) یک مجری، هنرپیشه و صدا پیشه بود.
دانته گابریل روزِتی (؛ زاده درگذشته ) نقاش و شاعر اهل بریتانیا بود. او در سال ۱۸۴۸ به همراه ویلیام هولمن هانت و جان اِورت میلِی انجمن برادری پیشارافائلی را برای واکنش علیه رویال آکادمی بنیان نهاد.
رابرت فیتسو (؛ زاده ) سیاستمدار اهل اسلواکی و نخست‌وزیر آن است. در ۱۵ مه ۲۰۲۴، او پس از یک سوءقصد در بیمارستان بستری و تحت عمل جراحی اضطراری قرار گرفت.
زوران جینجیچ (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل صربستان بود. دوران اولیه زندگی و آموزش. Đinđić در Bosanski Šamac، بوسنی و هرزگوین، یوگسلاوی، جایی که پدرش به عنوان افسر ارتش خلق یوگسلاوی (JNA) مستقر بود، به دنیا آمد. طرف پدری او اهل توپلیکا در جنوب صربستان بود. مادرش میلا دوشانیچ (حدود ۱۹۳۱-۲ - ۱۴ مارس ۲۰۱۶)، خانه‌دار، او و خواهر بزرگش گوردانا را بزرگ کرد. خانواده بر اساس شغل پدرش نقل مکان کردند. ده سال از کودکی زوران در شهر تراونیک در مرکز بوسنی سپری شد. سرانجام، پس از اینکه مادرش در آنجا پستی به دست
سرانجام، پس از اینکه مادرش در آنجا پستی به دست آورد، خانواده به پایتخت بلگراد نقل مکان کردند. جینجیچ در نهمین ورزشگاه بلگراد شرکت کردو متعاقباً در دانشکده فلسفه دانشگاه بلگراد ثبت نام کرد و در سال ۱۹۷۴ التحصیل شد. جینجیچ پس از محکومیت در سال ۱۹۷۴ توسط مقامات کمونیستی و از طریق رسانه‌های تحت کنترل حزب به دلیل نقشش در تلاش برای سازماندهی جنبش سیاسی مستقل دانشجویان یوگسلاوی، به لطف مداخله صدراعظم سابق آلمان، ویلی برانت، به آلمان غربی مهاجرت. که مقامات را متقاعد کرد که اجازه دهند جینجیچ به جای گذراندن دوران
کرد که اجازه دهند جینجیچ به جای گذراندن دوران محکومیت خود در یوگسلاوی به آلمان بیاید. او تحصیلات خود را نزد استاد یورگن هابرماس در فرانکفورت ادامه داد. در آلمان، Đinđić در سال ۱۹۷۹ دکترای فلسفه را از دانشگاه کنستانز دریافت کرد. او در دوران دانشجویی بسیار تحت تأثیر توصیه هابرماس قرار گرفت که یک روشنفکر نه تنها وظیفه دارد فکر کند، بلکه باید عمل کند. یکی از دانشجویان یوگسلاوی که او را در آلمان می‌شناخت، میلوراد ووچلیچ، به یاد می‌آورد که جینجیچ در محوطه دانشگاه «نه تنها به خاطر درخشش خود به عنوان دانشجو، بلکه
«نه تنها به خاطر درخشش خود به عنوان دانشجو، بلکه به خاطر زندگی باز بود. او یک روشنفکر خسته‌کننده معمولی نبود. او می‌دانست چگونه زندگی کند." زمانی که در دانشگاه کنستانز دانشجو بود، روابط نزدیکی با گروه‌های آنارشیست دانشجویی داشت و در مدرسه تابستانی کورچولا توسط پراکسیس شرکت کرد. او در زبان آلمانی مهارت یافت. بعداً در حالی که نخست‌وزیر صربستان بود، به زبان انگلیسی نیز تسلط داشت. فعالیت سیاسی. در سال ۱۹۷۹، جینجیچ به یوگسلاوی بازگشت تا در دانشگاه نووی ساد به تدریس مشغول شود. در دهه ۱۹۸۰، او نویسنده مجله
به تدریس مشغول شود. در دهه ۱۹۸۰، او نویسنده مجله "Literary Review"، یک مجله تأثیرگذار بلگراد بود. در صربستان، به‌طور مشترک با دیگر کشورهای «غرق شده» اروپای شرقی که همگی در یک زمان توسط بیگانگان اداره می‌شدند، "روشنفکران" به عنوان حاملان فرهنگ ملی دارای اعتبار فوق‌العاده ای هستند و حس ملی را زنده نگه می‌دارند. جینجیچ در مقاله‌ای در نسخه ژوئن 1988 "Literary Review" خواستار حفظ وضعیت موجود در سال ۱۹۷۴ شد که منطقه کوزوو به عنوان یک استان خودمختار در جمهوری سوسیالیستی صربستان باقی بماند و اعلام کرد که اگر کوزوو
صربستان باقی بماند و اعلام کرد که اگر کوزوو خودمختاری خود را از دست بدهد: ما می‌توانیم با قطعیت قابل توجهی اعلام کنیم که کوزوو در هر کشور آینده صربستان منبع دائمی سرکوب خواهد بود.» موضع جینجیچ در مورد مسئله کوزوو او را به عنوان یکی از مخالفان اسلوبودان میلوشویچ مشخص کرد. که از سال ۱۹۸۷ برای پایان دادن به خودمختاری کوزوو تلاش کرده بود. یکی از روشنفکران، درینکا گوژکوویچ در سال ۱۹۹۶ به یاد می‌آورد: «شما نمی‌توانید تصور کنید که خواندن نوشته‌های او در آن زمان چقدر شگفت‌انگیز بود. در حالی که همه فریاد می‌زدند و
شگفت‌انگیز بود. در حالی که همه فریاد می‌زدند و از زبان تکان دهنده برای برانگیختن نفرت استفاده می‌کردند، زوران داشت این مقالات زیبا را می‌نوشت و استدلال می‌کرد که ناسیونالیسم چیزی نیست». در ۲۸ ژوئن ۱۹۸۹، میلوشویچ به خودمختاری کوزوو پایان داد، که باعث نگرانی بسیاری در سایر جمهوری‌های یوگسلاوی شد، جایی که بیم آن می‌رفت که میلوشوویچ ممکن است کاری مشابه انجام دهد. در ۱۱ دسامبر ۱۹۸۹ همراه با دیگر روشنفکران صرب و فعالان طرفدار دموکراسی، حزب لیبرال دموکرات (DS) را بر اساس حزب دموکرات که به‌طور مشابه در پادشاهی
را بر اساس حزب دموکرات که به‌طور مشابه در پادشاهی یوگسلاوی وجود داشت، تأسیس کرد. او در سال ۱۹۹۰ رئیس هیئت اجرایی حزب شد و در همان سال به عضویت پارلمان صربستان انتخاب شد. در اوایل دهه ۱۹۹۰، جینجیچ به سمت موضع ملی گرایانه تری رفت که به‌طور گسترده‌ای از سیاست‌های میلوشویچ حمایت می‌کرد، که باعث ناراحتی هواداران سابق او شد. در سال ۱۹۹۳، او نقش اصلی را در نوشتن پلاتفرم DS ایفا کرد و خواستار برگزاری رفراندوم در مورد احیای سلطنت شد. جینجیچ تصریح کرد که شخصاً طرفدار بازسازی خانه کاراجورجویچ است. همان پلتفرم خواستار
بازسازی خانه کاراجورجویچ است. همان پلتفرم خواستار آن شد که منطقه کوزوو بخشی از صربستان باقی بماند و دولت سیاست‌های ضد ناتالیستی را اتخاذ کند که برای محدود کردن زاد و ولد آلبانیایی‌های کوزوو طراحی شده بود. در ژانویه ۱۹۹۴ او جایگزین دراگولب میچونوویچ به عنوان رئیس حزب دموکرات شد. توازن جدید قدرت در DS منجر به برگزاری کنفرانس اولیه حزب شد. در کنفرانس حزب در ۵ ژانویه ۱۹۹۴ در بلگراد، جینجیچ رئیس‌جمهور شد و مربی سیاسی شخصی میچونوویچ را که مجبور به استعفا شد، زیرا شاخه‌های حزب محلی علیه او مخالفت کردند، کنار زد.
شاخه‌های حزب محلی علیه او مخالفت کردند، کنار زد. کنایه معروفی که در کنفرانس توسط جینجیچ ۴۱ ساله دربارهٔ میچونوویچ ۶۳ ساله بیان شد، این بود: "زمان میچونوویچ گذشته است… او تینا ترنر نیست که اکنون بهتر از سی سالگی آواز می‌خواند". در سخنرانی تلخ خود در کنفرانسی که طی آن از سمت خود استعفا داد، میچونوویچ نحوه تصاحب DS توسط جینجیچ را "ترکیبی از ماکیاولیسم و تکنیک انقلابی" توصیف کرد. در این رویارویی درون حزبی با میچونوویچ، جینجیچ از حمایت محتاطانه رسانه‌های دولتی تحت کنترل میلوشویچ نیز بهره‌مند شد. اگرچه بسیاری از
کنترل میلوشویچ نیز بهره‌مند شد. اگرچه بسیاری از اعضای DS نحوه اجرای این انتقال قدرت را دوست نداشتند، اما به‌طور نمادین از آن به عنوان "oceubistvo" (پاتکشی) یاد می‌کردند. "باشگاه مناظره" به سمت ساختار سازمانی مدرن و کارآمد که بر اساس مدل مدیریت کسب و کار عمل می‌کند. در فوریه ۱۹۹۴، جینجیچ برای ملاقات با رادوان کاراجیچ از پال بازدید کرد و گفت که او به بوسنی رفته بود تا با مردم جمهوری صرب بوسنی ابراز همبستگی کند. جینجیچ و بیل گیتس. سال بعد، در ۱۵ آوریل ۱۹۹۵، کنفرانس منظم حزب برگزار شد و جینجیچ دوباره به عنوان
منظم حزب برگزار شد و جینجیچ دوباره به عنوان رئیس حزب انتخاب شد. اگرچه DS یک حزب بسیار بهتر سازماندهی شده تحت رهبری جینجیچ بود، اما DS هنوز در تدوین یک موضع روشن در مورد مسئله ملی مشکل داشت. اقدامات خود جینجیچ شاید به خوبی نشان دهنده این وضعیت به ظاهر گیج کننده در هر دو طرف موضوع باشد. جینجیچ اساساً از پذیرفتن مسئله ملی به عنوان یک مسئله واقعی امتناع کرد و در کتاب خود یعنی "یوگسلاوی به عنوان یک دولت ناتمام"، حتی یک بار اشاره ای به صرب‌های ساکن در سایر نقاط یوگسلاوی سابق نکرد. در همان زمان، او با سیاستمدار
یوگسلاوی سابق نکرد. در همان زمان، او با سیاستمدار صرب بوسنی و رادوان کاراجیچ، رئیس‌جمهور صربستان، ارتباط نزدیک داشت و از او در پاله دیدن کرد. در فوریه ۱۹۹۴ در حالی که نیروهای آمریکایی مواضع صرب‌های بوسنی را تهدید به بمباران کردند. این تلنگر ظاهراً در مورد مسئله ملی به‌طور مؤثر توسط مخالفان سیاسی DS و منتقدان Đinđić در سراسر طیف سیاسی مورد استفاده قرار گرفت. با پایان یافتن جنگ بوسنی با امضای توافقنامه دیتون در نوامبر ۱۹۹۵، میلوشویچ علاوه بر تسلط بر قدرت داخلی، از حمایت پایدار جامعه بین‌المللی برخوردار شد که
از حمایت پایدار جامعه بین‌المللی برخوردار شد که او را به عنوان «عامل صلح و ثبات در بالکان» می‌شناخت. فرصت بعدی برای شکستن زره او در انتخابات شهرداری نوامبر ۱۹۹۶ بود که DS به عنوان بخشی از یک ائتلاف مخالف به نام Zajedno با SPO, DSS و GSS وارد شد. حزب دموکرات (در آن زمان با مجموع تنها ۷۰۰۰ عضو در سراسر صربستان) برخلاف میل شخصی جینجیچ به زایدنو پیوست، زیرا او در سه نوبت مختلف زمانی که تصمیم در داخل مورد بحث قرار گرفت، از رأی‌گیری خارج شد. پس از پیروزی‌های مخالفان در شهرهای مهم صربستان مانند بلگراددر نیش و
در شهرهای مهم صربستان مانند بلگراددر نیش و نووی ساد، میلوشویچ از به رسمیت شناختن نتایج امتناع کرد و جرقه راهپیمایی‌های اعتراضی سه‌ماهه توسط صدها هزار شهروند را برانگیخت. پس از یک سری اعتراضات عمومی گسترده در مورد تقلب در انتخابات که توسط دولت مرکزی تحت رهبری اسلوبودان میلوشویچ در زمستان ۱۹۹۶–۱۹۹۷ انجام شد، جینجیچ شهردار بلگراد شد، اولین شهردار پسا کمونیستی که پس از جنگ جهانی دوم این سمت را بر عهده گرفت. تحت فشار، میلوشویچ نتایج را تصدیق کرد و در ۲۱ فوریه ۱۹۹۷ جینجیچ به عنوان شهردار افتتاح شد. بعداً در همان
جینجیچ به عنوان شهردار افتتاح شد. بعداً در همان سال جینجیچ تصمیم جسورانه ای گرفت تا انتخابات پارلمانی را در ۲۱ دسامبر ۱۹۹۷ تحریم کند و بدین ترتیب ائتلاف زایدنو را در هم شکست. ائتلاف «زاجدنو» (با هم) با SPO ووک دراشکوویچ و GSS وسنا پشیچ تنها با دشمن سیاسی خود متحد شدند، تنها چهار ماه پس از پیروزی آنها فروپاشید. جینجیچ توسط SPO , SPS و SRS از سمت خود به عنوان شهردار بلگراد کنار گذاشته شد. جینجیچ و حزبش انتخابات ریاست جمهوری و پارلمانی صربستان در سال ۱۹۹۷ را تحریم کردند، مانند سایرین در «بلوک دموکراتیک» از
تحریم کردند، مانند سایرین در «بلوک دموکراتیک» از جمله حزب دموکراتیک صربستان به رهبری وویسلاو کوشتونیکا. این امر باعث شد که سوسیالیست‌ها و رادیکال‌ها اکثر کرسی‌ها را تصاحب کنند و سومین بخش بزرگ را به SPO ووک دراشکوویچ واگذار کنند. بایکوت به برگزاری دوره دوم انتخابات کمک کرد، زمانی که دور دوم رای دادن به شرکت ناکافی انجام شد. قانون صربستان در آن زمان حداقل ۵۰ درصد مشارکت را برای انتخاب رئیس‌جمهور الزامی می‌کرد. در این مورد، Vojislav Šešelj در دور دوم در برابر زوران لیلیچ از سوسیالیست‌ها پیروز شد. هنگامی که
زوران لیلیچ از سوسیالیست‌ها پیروز شد. هنگامی که انتخابات دوباره انجام شد، شسلی به میلان میلوتینوویچ از سوسیالیست‌ها شکست خورد. این امر باعث شد که شسلج ادعای تقلب در انتخابات کند و اعتراضات علیه دولت را رهبری کند. با این حال، زمانی که بحران کوزوو در اوایل سال ۱۹۹۸ آغاز شد و رادیکال‌های او به عنوان یک شریک ائتلافی به دولت پیوستند، او نظر خود را تغییر داد. هنگامی که ووک دراشکوویچ در اوایل سال ۱۹۹۹ به دولت یوگسلاوی پیوست، جینجیچ به عنوان رهبر اصلی مخالفان صربستان باقی ماند زیرا جنگ ناتو علیه یوگسلاوی آغاز شد.
باقی ماند زیرا جنگ ناتو علیه یوگسلاوی آغاز شد. ساختمان دولت صربستان. پس از اینکه پلیس مخفی سابق، ناشر و روزنامه‌نگار ضد میلوشوویچ، اسلاوکو چوروییا در عید پاک ارتدوکس در جریان بمباران ناتو در یوگسلاوی به قتل رسید، جینجیچ به دنبال امنیت رفت و به تبعید موقت در مونته‌نگرو گریخت، ظاهراً به این دلیل که در لیست قتل‌های میلوشلو قرار داشت. خدمات سری. در سپتامبر ۱۹۹۹، جینجیچ توسط مجله "تایم" به عنوان یکی از مهم‌ترین سیاستمداران در آغاز قرن بیست و یکم معرفی شد. جینجیچ پس از بازگشت به کشور در ژوئیه ۱۹۹۹، متهم به به
پس از بازگشت به کشور در ژوئیه ۱۹۹۹، متهم به به خطر انداختن امنیت دولتی در دادگاهی شد که برای عموم غیرعلنی بود و متعاقباً مشخص شد که تقلب شده است. یک سری از ترورهای مرموز، از جمله تیراندازی به پاوله بولاتوویچ، وزیر دفاع یوگسلاوی در ۷ فوریه ۲۰۰۰ در یک رستوران، آغاز شد. رهبر حزب رادیکال صربستان وویسلاو شسلی در طول شهادت خود در محاکمه میلوشویچ اظهار داشت که این قتل به عنوان مقدمه ای برای ربودن موفقیت‌آمیز حزب سوسیالیست خلق مونته‌نگرو در اکتبر ۲۰۰۰ توسط پردراگ بولاتوویچ انجام شد، که با موفقیت اکثریت پارلمانی را
انجام شد، که با موفقیت اکثریت پارلمانی را که میلو به دست آورد و میلو با موفقیت به دست آورد. متحدان، حزب خود را در اتحاد با اپوزیسیون دموکراتیک صربستان (DOS) جینجیچ حرکت می‌دهد. در آوریل، رئیس JAT و عضو چپ متحد یوگسلاوی، ژیکا پتروویچدر حالی که سگش را راه می‌رفت به ضرب گلوله کشته شد. در اواخر اوت، ایوان استامبولیچ، رئیس‌جمهور سابق صربستان ناپدید شد. او در کوه فروشکا گورا توسط اعضای واحد عملیات ویژه صربستان به قتل رسیده بود. جینجیچ و متحدانش آشکارا میلوشویچ را به این رویدادها متهم کردند و مدعی شدند که او یا
به این رویدادها متهم کردند و مدعی شدند که او یا به آنها دستور داده است یا دیگر قادر به حفظ کنترل نیست و بنابراین باید کناره‌گیری کند. جینجیچ نقش برجسته ای در انتخابات ریاست جمهوری سپتامبر ۲۰۰۰ در جمهوری فدرال یوگسلاوی و در قیام ۵ اکتبر که میلوشوویچ را پس از اعتراضات خیابانی بیشتر سرنگون کرد، ایفا کرد. در حالی که کوشتونیکا در ماه اکتبر این تلاش را عنوان کرد، جینجیچ رهبری ائتلاف ۱۹ حزبی اپوزیسیون دموکراتیک صربستان (DOS) را برای پیروزی در انتخابات صربستان در دسامبر ۲۰۰۰ رهبری کرد. حزب دموکرات بزرگ‌ترین حزب
دسامبر ۲۰۰۰ رهبری کرد. حزب دموکرات بزرگ‌ترین حزب بلوک اپوزیسیون دموکراتیک صربستان بود که در انتخابات دسامبر ۲۰۰۰ ۶۴٫۷ درصد آرا را به دست آورد و ۱۷۶ کرسی از ۲۵۰ کرسی مجلس پارلمانی را به دست آورد. در سال ۲۰۰۱ جینجیچ به عنوان نخست‌وزیر صربستان منصوب شددر رأس اولین دولت پس از میلوشویچ در ۲۵ ژانویه 2001. دیدار جینجیچ با ولادیمیر پوتین، رئیس‌جمهور روسیه. در ۱ آوریل ۲۰۰۱، رئیس‌جمهور سابق اسلوبودان میلوشویچ توسط مقامات یوگسلاوی دستگیر شد. اگرچه هیچ اتهام رسمی مطرح نشد، میلوشویچ مظنون به سوء استفاده از قدرت و فساد
نشد، میلوشویچ مظنون به سوء استفاده از قدرت و فساد بود. پس از دستگیری میلوشویچ، ایالات متحده دولت یوگسلاوی را تحت فشار قرار داد تا میلوشویچ را به ICTY استرداد کند یا کمک‌های مالی صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی را از دست بدهد. رئیس‌جمهور کوشتونیکا با استرداد میلوشویچ مخالفت کرد و استدلال کرد که این امر قانون اساسی یوگسلاوی را نقض می‌کند. نخست‌وزیر جینجیچ جلسه فوق‌العاده دولت را برای صدور فرمان استرداد دعوت کرد. وکلای میلوشویچ از روند استرداد به دادگاه قانون اساسی یوگسلاوی شکایت کردند. دادگاه دو هفته برای
اساسی یوگسلاوی شکایت کردند. دادگاه دو هفته برای رسیدگی به شکایت درخواست کرد. جینجیچ با نادیده گرفتن اعتراضات رئیس‌جمهور و دادگاه قانون اساسی، دستور استرداد میلوشویچ به ICTY را صادر کرد. در ۲۸ ژوئن، میلوشویچ با هلیکوپتر از بلگراد به پایگاه هوایی ایالات متحده در توزلا، بوسنی و هرزگوین منتقل شد و از آنجا به لاهه، هلند منتقل شد. جینجیچ نقش کلیدی در فرستادن میلوشویچ به ICTY در لاهه داشت. استرداد باعث آشفتگی سیاسی در یوگسلاوی شد. رئیس‌جمهور کوشتونیکا این استرداد را غیرقانونی و غیرقانونی خواند، در حالی که یک حزب
را غیرقانونی و غیرقانونی خواند، در حالی که یک حزب کوچک در دولت ائتلافی جینجیچ در اعتراض آن را ترک کرد. جینجیچ اظهار داشت که اگر دولت همکاری نکند عواقب منفی خواهد داشت. علاوه بر این، دولت استدلال کرد که فرستادن میلوشویچ به ICTY استرداد نیست زیرا این یک نهاد سازمان ملل است و یک کشور خارجی نیست. پس از استرداد، یوگسلاوی تقریباً ۱ میلیارد دلار کمک مالی دریافت کرد. بعدها، جینجیچ گفت که از محاکمه طولانی میلوشویچ ناامید شد و آن را به عنوان یک «سیرک» توصیف کرد. جینجیچ گفت دادگاه لاهه «به میلوشویچ اجازه می‌دهد مانند
گفت دادگاه لاهه «به میلوشویچ اجازه می‌دهد مانند یک عوام فریب رفتار کند و محاکمه را کنترل کند». در اوت ۲۰۰۱، پس از ملاقات با کابینه کوشتونیکا، مومیر گاوریلوویچ افسر سابق امنیت دولتی صربستان به قتل رسید. کوشتونیکا مدعی شد که گاوریلوویچ در مورد ارتباط برخی از اعضای دولت صربستان با جنایات سازمان یافته به کابینه خود توضیح می‌دهد. این امر باعث شد که کوشتونیکا و ۴۵ عضو پارلمان DSS از DOS و دولت خارج شوند. جینجیچ تلاش کرد تا اعضای DSS را از پارلمان اخراج کند و با اشاره به وجود اختیارات ضروری که همه نمایندگان را
اشاره به وجود اختیارات ضروری که همه نمایندگان را تحت کنترل حزب منتخب به پارلمان قرار می‌دهد. در همین حال، کوشتونیکا و حزب او آشکارا جینجیچ را به دست داشتن در جنایات سازمان یافته متهم کردند. جینجیچ و آنا لیند، وزیر امور خارجه سوئد در استکهلم. لیند قرار بود در مارس ۲۰۰۳، لحظاتی قبل از ترور جینجیچ، در بلگراد ملاقات کند. لیند شش ماه پس از ترور جینجیچ در استکهلم ترور شد. جینجیچ مورد استقبال کشورهای غربی قرار گرفت. دیدارهای او با رهبران غربی جورج دبلیو بوش، تونی بلر، ژاک شیراک و دیگران به شدت نشان داد که غرب از
بلر، ژاک شیراک و دیگران به شدت نشان داد که غرب از سیاست او حمایت می‌کند. جینجیچ دائماً با شریک سابق خود در ائتلاف و رئیس‌جمهور وقت یوگسلاوی فدرال وویسلاو کوشتونیکا، که بزرگ‌ترین رقیب سیاسی او در خود صربستان بود، اختلاف داشت. روابط نزدیک او با رئیس‌جمهور مونته‌نگرو میلو جوکانوویچ نیز به دلیل تمایلات جدایی طلبانه جوکانوویچ برای یک کشور مستقل مونته‌نگرو سرد شده بود. جینجیچ در زمان نخست‌وزیری صربستان اصلاحات اقتصادی را نیز افزایش داده بود. چنین اصلاحاتی شامل آزادسازی قیمت و کاهش عرضه پول با هدف دستیابی به ثبات
قیمت و کاهش عرضه پول با هدف دستیابی به ثبات اقتصاد کلان است. خصوصی‌سازی در مقیاس کوچک نیز در مورد دارایی‌های بانکی و بخش مالی رخ داد. در نهایت، دولت صربستان بسیاری از موانع تجاری را با هدف ادغام در اتحادیه اروپا از بین برد. اصلاحات اولیه اقتصادی در دولت کوشتونیکا-جینجیچ پس از ترور وی ادامه یافت و به اقتصاد اجازه داد تا پیش از بحران اقتصادی جهانی در سال ۲۰۰۸ به‌طور قابل توجهی افزایش یابد. به همان استانداردهای زندگی که قبل از سال ۱۹۹۰ داشت. از ژانویه ۲۰۰۳، جینجیچ کارزار دیپلماتیک گسترده‌ای را برای تعیین
جینجیچ کارزار دیپلماتیک گسترده‌ای را برای تعیین موضوع کوزوو آغاز کرد. کمی قبل از ترور وی، جینجیچ بیانیه ای را ارائه داد که در آن دربارهٔ ایده ایجاد اتحادیه ای از کشورهای صرب متشکل از صربستان، مونته‌نگرو و جمهوری صربستان صحبت می‌کرد که یک کشور ملی فدرال خواهد بود.
فرانسوا بوزیزه یانگوووندا (؛ زاده ) یک سیاست‌مدار اهل جمهوری آفریقای مرکزی که بین سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۱۳ رئیس‌جمهور این کشور بود. بوزیزه در دهه هفتاد میلادی که کشور تحت حاکمیت ژان-بدل بوکاسا بود به یکی از افسران ارشد ارتش بدل شد. او پس از سرنگونی بوکاسا از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱ وزیر دفاع و از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۲ وزیر اطلاع‌رسانی دولت بود. وی در کودتای ناموفق سال ۱۹۸۲ علیه دولت آندره کولینگبا مشارکت داشت که پس از نرسیدن به هدف از کشور متواری شد. سال‌ها بعد در دولت آنگه فلیکس پاتاسه فرماندهی ستاد ارتش را عهده‌دار بود
فلیکس پاتاسه فرماندهی ستاد ارتش را عهده‌دار بود اما در سال ۲۰۰۱ علیه پاتاسه سر به شورش برداشت. نیروهای تحت رهبری او در مارس ۲۰۰۳، بانگی، پایتخت را تصرف کردند در حالیکه پاتاسه خارج از کشور بود. قدرت با نام دولت انتقالی به دست بوزیزه افتاد. در سال ۲۰۰۵ در دور دوم با کسب ۶۴٫۶ درصد از آرا او برنده انتخابات شد و این پیروزی را انتخابات سال ۲۰۱۱ در دوره اول با دوباره با ۶۴٫۶ درصد آرا تکرار کرد. در دسامبر ۲۰۱۲ شورش مسلحانه دیگری این بار علیه دولت بوزیزه پدید آمد. نهایتاً در ۲۴ مارس ۲۰۱۳ با تصرف کاخ ریاست جمهوری
نهایتاً در ۲۴ مارس ۲۰۱۳ با تصرف کاخ ریاست جمهوری توسط شورشی‌ها بوزیزه از طریق جمهوری دموکراتیک کنگو به کامرون گریخت و آن جا توسط پل بیا رئیس‌جمهور پناه داده شد. در ۲۹ می ۲۰۱۳ حکم دستگیری او از طرف جوامع بین‌المللی صادر شد. زندگی اولیه و حکومت کولینگبا. بوزیزه در گابون و در قبیله گبایا متولد شد. در ایالت بوآر جمهوری آفریقای مرکزی به دانشکده تربیت نیروهای ارتش کشور ملحق شد. در سال ۱۹۶۹ به درجه ستوان دومی نائل شد و چهار سال بعد سروان ارتش گردید. سه سال بعد هنگامی که یک افسر وظیفه فرانسوی را که به رئیس‌جمهور
که یک افسر وظیفه فرانسوی را که به رئیس‌جمهور بی‌احترامی کرده بود را کتک زد توسط امپراتور ژان-بدل بوکاسا به درجه سرتیپی رسید. او به همراه ژنرال مایوموکالا به افراد ارتش دستور داد به تظاهرات کنندگان جوانی که به عقب افتادگی دستمزد والدینشان معترض بودند حمله کنند. پس از آن که بوکاسا توسط دیوید داکو سرنگون شد و پس از این که نیروهای فرانسوی با حمله خود قصد سرنگون کردن داکو را داشتند او به سمت وزارت دفاع گمارده شد. پس از آن که داکو توسط کولینگبا در سپتامبر ۱۹۸۱ سرنگون شد بوزیزه به عنوان وزیر اطلاع‌رسانی منصوب شد.
شد بوزیزه به عنوان وزیر اطلاع‌رسانی منصوب شد. اما در ۳ مارس ۱۹۸۲ پس از آن که در کودتای ناموفق به رهبری پاتاسه شرکت داشت به همراه صد سرباز به شمال کشور گریخت درحالیکه که پیش از آن کولینگبا را به خیانت متهم می‌کرد و در رادیو بانگی مدعی شده بود که دولت کولینگبا سقوط کرده و قدرت به دست کودتاچیان افتاده‌است. او سپس پناهندگی به فرانسه را به دست آورد. در ژوئیه ۱۹۸۹ در کوتونو بنین دستگیر شد و در بازداشتگاه مورد شکنجه واقع شد. سپس به دستور کولینگبا به اتهام مشارکت در کودتای می به زندان افکنده شد اما در ۲۴ سپتامبر
در کودتای می به زندان افکنده شد اما در ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۱ تبرئه و در اول دسامبر همان سال از زندان آزاد شد. سپس به فرانسه پناهنده شد و دو سال آن جا بود. تحت فشارهای بین‌المللی در دهه ۸۰ میلادی برای دموکراسی کولینگبا مجبور شد اجازه تأسیس یک حزب سیاسی را بدهد و یک همه‌پرسی برگزار کند که در آن خود او به مدت شش سال به ریاست جمهوری منصوب شد. پس از سقوط دیوار برلین فشارهای داخلی و خارجی کولینگبا را مجبور کرد خط مشی ظاهراً دموکراتیک پیش بگیرد. در مارس ۱۹۹۱ ادوارد فرانک را به مقام نخست‌وزیری منصوب کرد درحالیکه او
فرانک را به مقام نخست‌وزیری منصوب کرد درحالیکه او هیچگونه قدرتی نداشت. همچنین کمیسیونی برای تجدید نظر در قانون اساسی تشکیل داد تا کثرت گرایی را گسترش دهد. با فشارهای جامعه جهانی کولینگبا مجبور شد انتخابات ریاست جمهوری را تحت نظر چند کشور از جمله ایالات متحده برگزار کند. او که فکر می‌کرد نتایج انتخابات سال ۱۹۹۲ برای او که همیشه نتایج انتخابات را به نفع خود دستکاری می‌کرد خوشایند نباشد نتایج آن را نامعتبر اعلام کرد و کمیسیون قانون اساسی را مجبور نمود آن را لغو نماید. با ادامه فشارهای بین‌المللی انتخابات
لغو نماید. با ادامه فشارهای بین‌المللی انتخابات دیگری برای سپتامبر سال بعد برنامه‌ریزی شد. در این انتخابات بوزیزه به عنوان یک فرد مستقل شرکت نمود که فقط موفق به کسب ۱۲۱۵۹ رای یعنی ۱٫۵ درصد کل آرا شد. پاتاسه، آبل گومبا و کولینگبا به ترتیب ۳۷٫۳۲، ۲۱٫۶۸ و ۱۲٫۱۰ درصد آرا را کسب کردند. درحالیکه که هیچ‌یک از نامزدها حائز اکثریت آرا نشده بودند، مصاف پاتاسه و گومبا، یعنی دو دارنده رای بیشتر به دور دوم کشیده شد. پاتاسه با کسب ۵۳٫۴۹ صدم آرا گومبا را شکست و به عنوان رئیس‌جمهور جمهوری آفریقای مرکزی منصوب شد. حمایت از
جمهوری آفریقای مرکزی منصوب شد. حمایت از پاتاسه. بوزیزه چندین سال از پاتاسه حمایت کرد و او را در سرکوب دو شورش در سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ یاری کرد. در این دوره بوزیزه به فرماندهی ارتش رسید. بوزیزه هیچ فعالیت دشمنانه‌ای علیه پاتاسه نشان نداد و چندین بار شورش‌ها علیه رئیس‌جمهور را سرکوب کرد. مقابله با پاتاسه. در می ۲۰۰۱ یک کودتا علیه پاتاسه اتفاق افتاد که با کمک نیروهای دولت لیبی و شورشی‌های کنگویی با شکست مواجه شد. در پی این حادثه وفاداری بوزیزه زیر سؤال رفت و در نهایت او در اکتبر همان سال از فرماندهی ارتش عزل
نهایت او در اکتبر همان سال از فرماندهی ارتش عزل شد. درگیری‌ها زمانی بالا گرفت که دولت در ۳ نوامبر تلاش کرد بوزیزه را دستگیر کند. پس از پنج روز از این اتفاق نیروی‌های دولتی به کمک نیروهای دولت لیبی پادگان محل استقرار بوزیزه را تصرف کرد اما بوزیزه موفق به فرار به طرف چاد شد. جنگ بین نیروهای دولتی و شورشی‌های تحت رهبری بوزیزه در سال ۲۰۰۲ ادامه یافت. حمله شورشی‌ها به پایتخت، بانگی از ۲۵ تا ۳۱ اکتبر با کمک دوباره شورشی‌های کنگویی به دولت ناموفق ماند. درحالیکه شورشی‌های کنگویی به غارت و تجاوز نسبت به مردم پایتخت
کنگویی به غارت و تجاوز نسبت به مردم پایتخت متهم شدند. این تحولات باعث بروز تنش بین دولت پاتاسه و دولت چاد شد. حزب حامی پاتاسه دولت چاد به رهبری ادریس دبی را به حمایت تسلیحاتی و انسانی از شورشی‌ها به رهبری بوزیزه برای بی‌ثبات کردن جمهوری آفریقای مرکزی متهم کرد. کودتای ۲۰۰۳ ، انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۵ و حاکمیت. در ۱۵ مارس ۲۰۰۳ درحالیکه نیروی‌های تحت کنترش بدون هیچ مقاومتی وارد بانگی، پایتخت شدند قدرت به دست بوزیزه افتاد. درحالیکه پاتاسه از یک دیدار از نیجر بازمی‌گشت نتوانست فرود بیاید چون فرودگاه به دست
بازمی‌گشت نتوانست فرود بیاید چون فرودگاه به دست نیروهای طرفدار بوزیزه افتاده بود. پاتاسه به کامرون پناه برد و پس از یک سال به توگو رفت. یک هفته بعد در ۲۳ مارس بوزیزه، آبل گومبا را نخست‌وزیر کرد. بوزیزه پس از رسیدن به قدرت قانون اساسی سال ۱۹۹۵ را ملغی اعلام کرد و قانون اساسی جدیدی که بسیار به قانون اساسی قبل قانون اساسی ۱۹۹۵ شبیه بود تدوین کرد که در یک همه‌پرسی در ۵ دسامبر ۲۰۰۴ به تصویب ملت رسید. در آن زمان بوزیزه اعلام کرد برای انتخابات ریاست جمهوری آینده هیچ برنامه‌ای ندارد اما پس از تصویب قانون اساسی در
برنامه‌ای ندارد اما پس از تصویب قانون اساسی در همه‌پرسی در ۱۱ دسامبر اعلام نمود که نامزد انتخابات ریاست جمهوری خواهد شد و آن را در نتیجه درخواست مردم و احساس مسئولیت خود در برابر کشورش و برای بازسازی کشور خواند. پس از قدرت گرفتن بوزیزه، آفریقای مرکزی دچار جنگ داخلی دیگری این بار با گروه شورشی موسوم به اتحادیه نیروهای دموکراتیک برای یگانگی به رهبری میشل جوتودیا شد. این درگیری به سرعت به یک جنگ تمام عیار در سال ۲۰۰۴ تبدیل شد. در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۴ بوزیزه یکی از ۵ نامزد تأیید صلاحیت شده برای انتخابات ریاست جمهوری
نامزد تأیید صلاحیت شده برای انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۵ اعلام شد. در ۴ ژانویه ۲۰۰۵ بوزیزه اعلام کرد که ۴ تن از افرادی که رد صلاحیت شده‌اند نیز می‌توانند در انتخابات شرکت کنند. در حالیکه پاتاسه رئیس‌جمهور سابق جزو آنها نبود. اواخر ژانویه اعلام شد افراد دیگری نیز می‌توانند نامزد انتخابات ریاست جمهوری شودند که این امر موجب شد که شمار نامزدها به ۱۱ تن برسد درحالیکه باز هم پاتاسه جزو آنها نبود. انتخابات که برای ۱۳ فوریه برنامه‌ریزی شده بود یک ماه به تعویق افتاد تا در ۱۳ مارس برگزار شود. بوزیزه در انتخابات با