payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سازند تا بدین ترتیب وی صمیمانه با اندوهِ انسانی مأنوس گردد» به بیان دیگر بوئِرو بر این باور است که تراژدی آزمایشی است برای شکوه بخشیدن به فرد. تقدیر تراژیک. بوئِرو بایِخو بر خلافِ شوپنهاور، بر این اعتقاد است که تقدیرِ تراژیک چیزی غیرمنطقی و باری‌به‌هرجهت نیست بلکه تا حدود زیادی زاییدهٔ خود آدمی است. بوئرو معتقد است که ترس از بوالهوسیِ ظاهریِ خدایان در تئاترِ یونانِ باستان، یا ترس از بی‌معناییِ ظاهری یا پوچی جهان در تئاترِ مدرن، شالودهٔ عقلانی و احساسیِ تراژدی هستند. تراژدی سعی می‌کند نشان دهد که فاجعه
تراژدی هستند. تراژدی سعی می‌کند نشان دهد که فاجعه پیامدِ اشتباهاتِ انسان و تعدی او از قانونِ اخلاقی است. انسان همواره برای انتخاب آزاد بوده‌است: در تراژدی یونانِ باستان، معابد به جای آن که انتخابِ انسان را تعیین کنند، صرفاً عواقب را نشان می‌دادند. "اشباح" ایبسن سعی دارد نشان دهد که بیماری فرزند ناشی از زیاده‌روی‌های پدر و بی‌شعوری مادر است؛ بنابراین تراژدی به ریشهٔ رنج و رابطه‌اش با مسئولیت اخلاقی می‌پردازد. نمایش‌نامه‌های بوئرو مسئولیتِ انسانی را موردِ تأکید قرار می‌دهند. آری. جهان محدودیت‌هایی را تحمیل
قرار می‌دهند. آری. جهان محدودیت‌هایی را تحمیل می‌کند، اما در غایت این کوری اخلاقیِ فرد است- خودفریبی یا بی‌میلی در رویارویی با واقعیتِ وضعیت‌اش، و نیز خودخواهی ذاتی‌اش- که وی را از غالب آمدن بر این محدودیات بازمی‌دارد و رنج و اندوه را نصیب‌ش می‌کند. خوش‌بینی و بدبینی. بر خلافِ نیچه، بوئرو بایخو بر این باور است که تراژدی کاملاً در تقابل با بدبینی است. رنج و اندوهِ به تصویرکشیده شده در تراژدی الزاماً به معنای بدبینی نیست. همان‌طور که خنده‌دار بودنِ کمدی الزاماً به معنای خوش‌بینی نیست. بوئِرو معتقد است که
به معنای خوش‌بینی نیست. بوئِرو معتقد است که پایه‌های تراژدی یونان «سُرور» و «امیدِ» موجود در «رستاخیزِ دیونیسوس» بوده‌است. تراژدی مدرن را نیز نمی‌توان بدبینانه لحاظ کرد، حتی اگر نویسندهٔ آن بر این گمان باشد، زیرا پشتِ فلسفهٔ بدبینانه‌اش، «دیونیسوس و رستاخیزِ محتمل- یا حتمی‌اش- قرار دارد، حال با نام‌های مختلفِ دیگر. بدبینی اصیل در نقطهٔ مقابلِ تراژدی قرار دارد. بدبینی همه چیز را نفی می‌کند، اما تراژدی همه گونه ارزشی را محتمل می‌داند» برای بوئِرو بایخو تراژدی معرفِ عملی قهرمانانه است که از طریقِ آن انسان سعی
معرفِ عملی قهرمانانه است که از طریقِ آن انسان سعی می‌کند اندوه و غصه را درک کند بدون آن که تن به این ایده دهد که اندوه و جهان دیمی و باری به هرجهت است. تراژدی، که با اندوه و رنج جهان را به تصویر می‌کشد، برای کسانی بدبینانهٔ محض است که از رویارویی با مشکلاتِ وجودِ خود حذر دارند. برای کسانی اندوه‌بار و مأیوسانه است که خود حقیقتاً مأیوس هستند. برای بوئِرو بایخو تئاترِ تجاهل است که محتوایی عمیقاً و ذاتاً بدبینانه دارد- حتی اگر این بدبینی پشتِ خنده و تفریح پنهان شده باشد- زیرا در اجتناب‌اش از واقعیت از معنای
شده باشد- زیرا در اجتناب‌اش از واقعیت از معنای زندگی می‌گریزد. از سوی دیگر در تراژدی فقط یک «بدبینی موقتی» وجود دارد، زیرا تراژدی نه تنها روشنایی بلکه تاریکی زندگی را نیز می‌پذیرد و بر مبنای این پذیرش ما را دعوت می‌کند تا به موضعی مثبت در برابرِ مشکلات‌مان دست یابیم. کوته سخن آن که بوئِرو معتقد است تراژدی تنها خوش‌بینی اصیل و ممکن را، که بر پایهٔ حقیقت استوار است، ارزانی می‌دارد. امید. بوئِرو بایخو بر این عقیده است که ماهیتِ کلِ تراژدی احتمالاً امید است و این مؤلفه حتی در به اصطلاح ناامیدوارکننده‌ترین
و این مؤلفه حتی در به اصطلاح ناامیدوارکننده‌ترین شرایط هم همواره حاضر است. این امیدِ تراژیک برای بوئِرو جامع‌الااطراف است. هر چند که به طورِ عمده دو بُعد دارد که هرگز سوای از هم نیستند: امید به یافتنِ راهِ حلی زمینی برای مشکلاتِ انسانی و امید به نوعی نظامِ متعالی در جهان. بوئِرو بایخو، به سانِ میگل د اونامونو، امید را مؤلفه‌ای ثابت در زندگی انسان می‌انگارد. تراژدی وضعیتِ انسان را منعکس می‌کند: ستیزِ جاوید را میانِ ایمان و تردید، که همواره با امید همراه است. آدمی همواره امید می‌بندد. هنگامی که آدمی احساسِ
آدمی همواره امید می‌بندد. هنگامی که آدمی احساسِ یأس یا احتضار می‌کند، علی‌الظاهر به پشتِ سکهٔ امید می‌پردازد، بدان رویی که بر روشن نگاه داشتنِ شعلهٔ امید در عمقِ قلبِ آدمی اصرار می‌ورزد. بدونِ نور تاریکی هم وجود ندارد؛ بدون خوبی بدی هم وجود ندارد. بنا بر این، بدونِ امید هیچ ناامیدی‌ای یا اضطرابِ وجودی‌ای موجود نیست. از این شدیدتر هنگامی است که انسان ممکن است زندگی را نفی کند، اما باید در نظر داشت که این نفی تلخ‌اش در چارچوبِ امیدِ تحقق‌نایافته و هنوز موجودش صورت می‌گیرد. و علی رغمِ این مسئله انسان-صرفِ نظر
صورت می‌گیرد. و علی رغمِ این مسئله انسان-صرفِ نظر از پایداری سمجِ آن دسته از امیدهای نقشِ بر آبش- دست کم به چیزی امید می‌بندد، به یک تغییر. بوئِرو بایخو کلِ تراژدی‌ها را بین دو حد یا محدوده منظور می‌دارد: تردیدِ مطلق و ایمانِ مطلق. برخی تراژدی‌ها به ملاطفت و هارمونی ختم می‌شوند، برخی دیگر به فاجعه. برخی، نظیرِ سه‌گانهٔ اورِستیا، حاکی از نوعی تأکیدند، برخی دیگر حاکی از نفی. نمایش‌نامه‌های دستهٔ اول به تصدیقی حاکی از ایمان، یعنی به امیدِ تحقق‌یافته بسیار نزدیک‌اند، نمایش‌نامه‌های دستهٔ دوم به نقطهٔ مخالف
نمایش‌نامه‌های دستهٔ دوم به نقطهٔ مخالف یعنی تردید. با این حال تراژدی نه می‌تواند به حدِ اول برسد و نه به حدِ دوم. نفی مطلق مانندِ ایمانِ مطلق تراژدی را ضایع خواهد کرد. از یک نقطه به نقطهٔ دیگر تنها یک راه‌باریکه وجود دارد و آن همانا امید است. بوئِرو می‌گوید که تراژدی‌های آیسخولوس آن چنان به نقطهٔ تأکید نزدیک‌اند، که اگر ذره‌ای پیش می‌رفتند از محدوده‌های تراژدی که همواره درجه‌ای از تردید یا اضطراب را پیش‌فرض می‌دارد، به بیرون در می‌غلطیدند. تراژدی‌های اوریپید آن چنان به نقطهٔ تردید نزدیک‌اند که اگر ذره‌ای
آن چنان به نقطهٔ تردید نزدیک‌اند که اگر ذره‌ای جلوتر می‌رفتند، به چیزی کاملاً بدبینانه و در نتیجه غیرتراژیک تبدیل می‌شدند. به زعمِ بوئِرو، تراژدی از آغاز تا کنون، از آیسخلوس تا سارتر واگزیستانسیالیست‌ها، همان مسیرِ آیسخلوس را در ایمان و اوریپید را در تردید دنبال می‌کند. بیشترِ تراژدی‌های بوئِرو بایخو جایی میانِ این دو قطب قرار دارند و به شکلی دوپهلو با یک پرسش به پایان می‌رسند. آثار بوئرو بایخو به فارسی. ماجرایی در گرگ و میش امروز تعطیل است کارت‌های پشت‌رو کنسرت سن اُبیدیو در تاریکی سوزان داستان یک پلکان
کنسرت سن اُبیدیو در تاریکی سوزان داستان یک پلکان نورگیر
آنتونیو گاموندو (؛ زادهٔ ) یک شاعر اهل اسپانیا است. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده است.
خراردو دیگو (؛ – ) یک شاعر اهل اسپانیا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده است.
خوان گلمن (؛ – ) زبان‌شناس، شاعر و نویسنده اهل آرژانتین بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده بود.
خوان مارسه کاربو (؛ زادهٔ – درگذشته ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰) نویسنده اهل اسپانیا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده بود. هیچ کتابی از این نویسنده به فارسی ترجمه نشده است. مارسه در ۱۸ ژوئیه ۲۰۲۰ به دلیل کهولت سن درگذشت.
خورخه ادواردز (؛ زادهٔ - درگذشتهٔ ١٧ مارس ٢٠٢٣) دیپلمات اهل شیلی بود. وی برنده جوایزی همچون جایزه ملی ادبیات شیلی و جایزه سروانتس شده بود.
خورخه گیلن (؛ – ) یک شاعر، و نویسنده اهل اسپانیا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده است.
خوزه امیلیو پاچکو (به ؛ – ) شاعر، نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس اهل مکزیک بود. وی برندهٔ جوایزی همچون جایزه سروانتس شده‌بود. پاچکو در ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۱۴، در سن ۷۴ سالگی بر اثر ایست قلبی درگذشت.
خوزه ایه‌رو (؛ – ) یک شاعر اهل اسپانیا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده است.
خوزه گارسیا نیه‌تو (؛ ۶ ژوئیه ۱۹۱۴ – ۲۷ فوریه ۲۰۰۱) یک خبرنگار، و شاعر اهل اسپانیا بود.
خوزه مانوئل کابایرو (؛ (زادهٔ – درگذشتهٔ ۹ مهٔ ۲۰۲۱) یک شاعر و نویسنده اهل اسپانیا بود. خوزه مانوئل کابایرو در سال ۲۰۱۲ برنده جایزه «سروانتس» مهم‌ترین جایزه ادبی کشورهای اسپانیایی‌زبان شده بود. مهمترین آثار او «زمانه نبرد های گمشده»، «هزارتوی بخت» و «عادت زندگی» هستند. او در سن ۹۴ سالگی در شهر مادرید درگذشت.
داماسو آلونسو (؛ – ) یک شاعر، نویسنده، فیلولوژی، و زبان‌شناس اهل اسپانیا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده است.
دولس ماریا لویاناز (؛ – ) یک شاعر اهل کوبا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده است.
رافائل سانچر فرلوسیو (؛ زادهٔ – درگذشته ۱ آوریل ۲۰۱۹) یک نویسنده اهل اسپانیا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده است.
سرخیو پیتول (؛ زادهٔ - مرگ ۱۲ آوریل ۲۰۱۸) یک زبان‌شناس، دیپلمات، و مترجم اهل مکزیک بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده بود. وی سرانجام در ۱۲ آوریل ۲۰۱۸ (۲۳ فروردین ۱۳۹۷) در سن ۸۵ سالگی درگذشت.
فرانسیسکو اومبرال (؛ – ) یک خبرنگار، مقاله‌نویس، زندگی‌نامه‌نویس و رمان‌نویس اهل اسپانیا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده است.
فرانسیسکو آیالا (; – ) یک نویسنده اهل اسپانیا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده است.
گنزالو تورنته بایستر (؛ – ) یک نویسنده اهل اسپانیا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده است.
گونزالو روخاس (; – ) یک شاعر، دیپلمات و معلم اهل شیلی بود. او در طول زندگی حرفه ای خود بیش از ۴۰ مجموعه شعر نوشت و منتشر کرد. روخاس در ۲۰ دسامبر سال ۱۹۱۶ در لیبو، شیلی به دنیا آمد. او با بورس تحصیلی در مدرسه شبانه‌روزی تحصیل کرد و در نهایت در دانشگاه شیلی در سانتیاگو به تحصیل حقوق و ادبیات پرداخت. روخاس هنگام کار بر روی اولین دفتر شعر خود به معدنچیان صحرای آتاکاما نیز سواد می‌آموخت. در این مدت او همچنین یک مجله ادبی به نام قطب جنوب تأسیس کرد که به عنوان سردبیر آن فعالیت کرد. انتشار اولین مجموعه او، La
سردبیر آن فعالیت کرد. انتشار اولین مجموعه او، La miseria del hombre (بدبختی انسان)، در سال ۱۹۴۸، او را تبدیل به شاعری شناخته شده کرد. روخاس مجموعه‌های بیشمار دیگری مانند Contra la muerte (در برابر مرگ، ۱۹۶۴)، Oscuro (تاریکی، ۱۹۷۷) و Del relámpago (از رعد و برق، ۱۹۸۱) را در طول هفت دهه زندگی حرفه ای خود منتشر کرد. او همچنین به عنوان مدرس و مدیر در دانشگاه Concepción کار کرد و سمینارها و کنفرانس‌ها را در دوران اوج ادبیات آمریکای لاتین در دهه ۱۹۶۰ سازماندهی نمود. فعالیت سیاسی. در اوایل دهه ۱۹۷۰، روخاس به
نمود. فعالیت سیاسی. در اوایل دهه ۱۹۷۰، روخاس به عنوان سفیر دیپلماتیک خدمت کرد تا اینکه تنش‌های سیاسی منجر به تبعید او شد. از آن پس برای تدریس ادبیات اسپانیایی به دانشگاه‌های آلمان، اسپانیا، ایالات متحده و مانند سفر کرد. کمک‌هزینه گوگنهایم به روخاس اجازه داد تا در سال ۱۹۷۹ به شیلی بازگردد. او در شهر چیلان ساکن شد و در آنجا به انتشار اشعار مشهورش ادامه داد. جوایز. روخاس در سال‌های آخر عمر برنده جایزه ملی ادبیات شیلی (بالاترین جایزه ملی شیلی برای نویسندگان)، جایزه میگل دی سروانتس اسپانیا، جایزه اکتاویو پاز
جایزه میگل دی سروانتس اسپانیا، جایزه اکتاویو پاز مکزیک و جایزه خوزه هرناندز آرژانتین شد.
گیلرمو کابررا اینفانته (؛ – ) یک زبان‌شناس، و فیلم‌نامه‌نویس اهل کوبا بود. زندگی‌نامه. کابررا اینفانته در ۷۵ سالگی در لندن، شهری که ۴۰ سال آخر زندگی‌اش را در آنجا سر کرد، درگذشت. او که خالق بیش از ۵۰ عنوان کتاب بود، جایزه سروانتس را در سال ۱۹۹۷ دریافت کرد. از مهمترین کتاب‌های او «سه ببر غمگین» است که در ترجمه انگلیسی با عنوان «سه ببر در دام» منتشر شد. این کتاب را با «اولیس» جیمز جویس مقایسه می‌کنند.. چاپ اثری پس از مرگش. هشت سال پس از درگذشتش، از سوی انتشارات گالاکسیا گوتنبرگ کتابی تحت عنوان «نقشه ترسیم شده
گالاکسیا گوتنبرگ کتابی تحت عنوان «نقشه ترسیم شده توسط یک جاسوس» نخستین بار راهی بازار کتاب شد. در این کتاب او از تلخ‌ترین تجربه زندگی‌اش سخن گفته و از احساسش در خداحافظی با جزیره زادگاهش و در پیش گرفتن راه تبعید می‌نویسد. این کتاب که منتشر شده، یکی از کتاب‌هایی است که هر چند در زمان حیات نویسنده منتشر نشد، اما با زندگی او پیوندی تنگاتنگ دارد. «نقشه ترسیم شده توسط یک جاسوس» که با حضور میریام گومز بیوه نویسنده در مادرید رونمایی شد، بیان کننده ماجراهای آخرین سفر کابررا از بروکسل به هاوانا در سال ۱۹۶۵ است. او
کابررا از بروکسل به هاوانا در سال ۱۹۶۵ است. او در آن زمان، نماینده فرهنگی سفارت کوبا در بروکسل بود. در آن زمان، او احساسات متفاوتی نسبت به انقلاب کوبا داشت و در همین سفر بود که از مرگ مادرش آگاه‌شد و رنج عمیق او از این مسئله موجب جدایی‌اش از دولت انقلاب می‌شود و تصمیم می‌گیرد زادگاهش را ترک کند و دیگر هرگز به کوبا باز نگردد.. منابع. seven voices (هفت صدا)، گفتگوی «گیلرمو کابررا اینفانته» با «ریتا گیبرت»، اکتبر ۱۹۷۰
لوییز روسالس (؛ – ) یک شاعر اهل اسپانیا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده است.
ماریا زامبرانو (؛ – ) یک فیلسوف اهل اسپانیا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه سروانتس شده است.
میگل دلیبس (؛ – ) یک نویسنده اهل اسپانیا بود. یکی از برجسته‌ترین چهره‌های ادبیات معاصر جهان و از نمایندگان معتبر سبک رئالیسم اجتماعی در ادبیات داستانی معاصر بود. زندگی‌نامه. میگل دلیبس در ۱۷ اکتبر ۱۹۲۰ در وایادولید در شمال اسپانیا به دنیا آمد. دلیبس در داستان‌ها و گزارش‌های ادبی خود، به تحولات تاریخی اسپانیا، به ویژه به سیر کشور در دوران ژنرال فرانکو و حاکمیت نظامی او می‌پرداخت. رمان «پنج ساعت با ماریو» (Cinco horas con Mario) که در سال ۱۹۶۶ منتشر شد، گفتاری است در ۲۷ فصل در شکل‌گیری دیکتاتوری نظامی ژنرال
است در ۲۷ فصل در شکل‌گیری دیکتاتوری نظامی ژنرال فرانکو و حاکمیت جنبش واپسگرای فالانژ در اسپانیای پس از پایان جنگ داخلی، در سال ۱۹۳۹. این رمان، مانند برخی دیگر از کارهای دلیبس به فیلم سینمایی برگشته است. دلیبس داستان «مرتد» (El hereje)، یکی از آخرین آثار اوست دلیبس نویسنده‌ای گوشه‌گیر بود که کمتر مصاحبه می‌کرد و به ندرت در اجتماعات ظاهر می‌شد. بسیاری از منتقدان ادبی دلیبس را برای دریافت جایزه نوبل نامزدی شایسته می‌دانستند، اما دلیبس در انزوایی خودخواسته، از هر نوع جنجال و تبلیغ برای خود دوری می‌کرد. دلیبس،
هر نوع جنجال و تبلیغ برای خود دوری می‌کرد. دلیبس، مبتلا سرطان روده بود و در روزهای آخر عمرش به وخامت گذاشت، تا آن که او پس از یک بیماری طولانی در بامداد جمعه ۱۲ مارس ۲۰۱۰ در سن ۸۹ سالگی در زادگاهش درگذشت. جوایز. او در طول زندگی حرفه‌ای خود جوایز ادبی بسیاری دریافت کرد، از جمله در سال ۱۹۹۳ جایزه سروانتس، مهمترین جایزه ادبی اسپانیا را از آن خود کرد. کتابشناسی. میگل دلیبس نزدیک ۶۰ اثر منتشر کرد. برخی از آثار دلیبس مانند موش‌ها به زبان‌های گوناگون ترجمه شده‌اند.
نیکانور پارا (؛ زادهٔ - درگذشته ۲۳ ژانویه ۲۰۱۸) شاعر، ریاضیدان و فیزیکدان اهل شیلی بود که آثارش تأثیر به سزایی در ادبیات آمریکای لاتین داشته‌است. وی خالق سبک نوین ضد شعر بوده‌است و به زعم منتقدانی چون هارولد بلوم، نیال بینس یا روبرتو بولانو به عنوان بهترین یا یکی از بهترین در ادبیات شیلی. نیکانور که از خاندان سرشناس پارا است، جایزه ملی ادبیات شیلی (۱۹۶۹) و جایزه سروانتس (۲۰۱۱) را دریافت کرده و چندین بار تاکنون نامزد جایزه ادبیات نوبل شده‌است. آثار وی به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی، سوئدی، روسی، چکی، فنلاندی و
انگلیسی، فرانسوی، سوئدی، روسی، چکی، فنلاندی و پرتغالی نیز ترجمه و منتشر شده‌اند. از میان مترجمین انگلیسی زبان او، اسامی نویسندگان مشهور آمریکایی از جمله آلن گینزبرگ، لارنس فرلینتی، ویلیام کارلوس ویلیامز، توماس مورتون، دنیس لوورتوف و دبلیو اس مروین به چشم می‌خورند. زندگی. وی شش فرزند دارد، که در میان آن‌ها کاتالینا پارا، کلمبینا پارا و خوان د دیوس، با نام مستعار «بارراکو»، هنرمندانی سرشناس هستند. سبک. شعر نیکانور پارا در طول زمان بسیار متفاوت شده‌است. در جوانی، اواخر دهه ۱۹۳۰ میلادی، به سبک به اصطلاح شعر
اواخر دهه ۱۹۳۰ میلادی، به سبک به اصطلاح شعر وضوح، تحت تأثیر فدریکو گارسیا لورکا، پرداخت و به عنوان پاسخی انتقادی به هرمکتیویسم، سوبژکتیویسم و سوررئالیسم نوین مطرح شد. پس از ترک این سبک، چون رئالیسم سوسیالیستی با عقایدش سازگار نبود، سبک آوانگاردی به نام ضد شعر ساخت که به‌طور قابل ملاحظه ای انتقادی، پرسش‌گرا و سیاسی است. شعر پست مدرن او دارای مضامینی از فرهنگ عامه و اشعار محلی و بومی است که سعی بر مردمی کردن آثار دارد. درگذشت. نیکانور پارا در ۲۳ ژانویه ۲۰۱۸، در سن ۱۰۳ سالگی در لا رنا، شیلی درگذشت.
محمد فؤاد معصوم خضر هورامی معروف به فؤاد معصوم (به عربی: محمد فؤاد معصوم هورامي؛ زادهٔ ۱ ژانویه ۱۹۳۸) یک سیاستمدار کرد عراقی است که از ژوئیه ۲۰۱۴ تا اکتبر ۲۰۱۸ به عنوان هفتمین رئیس‌جمهور عراق فعالیت کرد. وی از چهره‌ های میانه‌رو این کشور به‌شمار می‌رود. فؤاد معصوم از اعضای ارشد و باسابقه اتحادیه میهنی کردستان عراق است. رهبر این حزب جلال طالبانی بود. معصوم به همراه طالبانی و عادل مراد پس از جدایی از حزب دموکرات کردستان، اتحادیه میهنی را تشکیل دادند. وی عضو یک خانواده مذهبی معروف و از مطرح‌ترین رهبران کردها
خانواده مذهبی معروف و از مطرح‌ترین رهبران کردها به‌شمار می‌رود، او فارغ‌التحصیل دانشگاه الازهر است و تز دکترای وی هم مربوط به فلسفه اخوان الصفا بوده‌است. او در گذشته استاد دانشکده ادبیات در دانشگاه بصره بوده و استاد یار در دانشکده حقوق و دانشکده تربیت در این دانشگاه مشغول تدریس بود. وی با وجودی که از نسل دوم رهبران پیشمرگه به‌شمار می‌رود، با این حال وی همانند دوستش، جلال طالبانی روابط نزدیکی با رهبران و جنبش‌های رهایی‌بخش عربی به ویژه گروه‌های چپگرای آنها دارد. عرفان قانعی فرد پس از گفتگوی های مکرر خود در
عرفان قانعی فرد پس از گفتگوی های مکرر خود در سال های 2015-2005 با فواد معصوم، اذعان داشت که او راه و اندیشه جلال طالبانی را بنا به دهه‌ها دوستی و مراودت، برگزیده و می‌توان بی‌هیچ محافظه‌کاری گفت که او شاگرد مکتب طالبانی یا سایه اوست. در عراق مقام ریاست جمهوری تشریفاتی است و نخست‌وزیر مهمترین مقام اجرایی کشور به‌شمار می‌رود. سوابق. اولین نخست‌وزیر دولت کردستان عراق در اوایل دهه نود، اولین رئیس شورای ملی عراق پس از سقوط رژیم صدام، رئیس کمیته تدوین قانون اساسی دائمی عراق، رئیس ائتلاف میهنی کردستان در داخل
دائمی عراق، رئیس ائتلاف میهنی کردستان در داخل پارلمان عراق از سال ۲۰۰۶ از جمله مسئولیت‌های فؤاد معصوم به‌شمار می‌رود. دیدگاه سیاستمداران کرد در مورد شخصیت معصوم. بسیاری از سیاستمداران کرد، فؤاد معصوم را سایه مام جلال طالبانی می‌خوانند، حتی اگر از دایره خانوادگی نزدیک به وی نباشد، ناظران می‌گویند رابطه گرم و بسیار نزدیک معصوم با طالبانی به حدی بوده‌است که وی نیز پس از بیمار شدن طالبانی، دچار مشکلات جسمانی شده‌است. همه‌پرسی استقلال کردستان. فؤاد معصوم اوت سال ۲۰۱۷ در مورد برگزاری همه‌پرسی استقلال کردستان
سال ۲۰۱۷ در مورد برگزاری همه‌پرسی استقلال کردستان هشدار داد و آن را رؤیایی بلندپروازانه ای دانست که دستیابی به آن در شرایط فعلی مقدور نیست. بعد از برگزاری همه‌پرسی استقلال کردستان عراق، تعدادی از نمایندگان مجلس عراق طرح برکناری فؤاد معصوم را در دستور کار قرار دارند. این نمایندگان معتقدند چون فؤاد معصوم اقدامی برای جلوگیری از همه‌پرسی استقلال کردستان عراق نکرد پس به سوگند خود برای یکپارچه نگه داشتن عراق وفادار نمانده و باید از این پست برکنار شود. به نوشته روزنامه بغدادپست اعضای ائتلاف دولت قانون به رهبری
روزنامه بغدادپست اعضای ائتلاف دولت قانون به رهبری نوری مالکی -بزرگترین فراکسیون پارلمان عراق- پشتیبان برکناری فؤاد معصوم هستند اما جریان الاحرار (طرفداران مقتدی صدر) و جریان الوطنیه به رهبری ایاد علاوی سعی دارند مانع به رای گذاشتن این طرح در پارلمان شوند. فؤاد معصوم قرار بود در اجلاس ۲۰۱۷ سازمان ملل که همزمان با همه‌پرسی استقلال برگزار شد، سخنرانی داشته باشد اما به گفته هشیار زیباری از رهبران اصلی حزب دمکرات کردستان (جریان بارزانی) و وزیر خارجه سابق عراق، حیدر العبادی مانع حضور معصوم در نیویورک شد. زیباری
العبادی مانع حضور معصوم در نیویورک شد. زیباری در توییت خود فؤاد معصوم را شخصی ضعیف و بی‌لیاقت خواند. پیوند به بیرون. فؤاد معصوم: ارتش عراق باید بازسازی شود
شاخص استریتس تایمز شاخص بازار سهام بورس سنگاپور است، که توسط شرکت بریتانیایی فوتسی گروپ، سنگاپور پرس و بورس اوراق بهادار سنگاپور مدیریت و محاسبه می‌شود. شاخص استریتس تایمز از ۳۰ شرکت فهرست شده در بورس سنگاپور که بالاترین میزان ارزش بازار سرمایه را دارا هستند، تشکیل شده است و هم‌اکنون شاخص اصلی بازار بورس سنگاپور به‌شمار می‌آید. ۳۰ شرکت شاخص استریتس تایمز در تاریخ ۱۳ نوامبر ۲۰۱۳ در فهرست زیر ذکر شده‌اند.
اختلال نُعوظ گونه‌ای ناکارآمدی جنسی در مردان است که در آن آلت مردی قادر نیست به وضعیت نعوظ برسد یا در آن حالت باقی بماند؛ بنابراین فرد نمی‌تواند عملکرد رضایت‌بخشی در رابطه جنسی داشته باشد. علت. اختلال نعوظ، ممکن است که دلیل جسمی یا روانی داشته باشد. اعتیاد به الکل (الکلیسم)، بیماری‌های دستگاه درون‌ریز و اختلال‌های عصبی از دلایل جسمی معمول هستند. اضطراب در آمیزش، خصومت یا احساس‌های منفی نسبت به شریک جنسی و همچنین افسردگی، نگرانی‌ها، اضطراب‌ها و درگیری‌های احساسی خارج از رابطه می‌توانند از دلایل روانی اختلال
خارج از رابطه می‌توانند از دلایل روانی اختلال نعوظ باشند. اختلال نعوظ همچنین می‌تواند در اثر بالا رفتن سن رخ دهد. ممکن است با بالا رفتن سن و اختلال در گردش خون، خون به میزان کافی به آلت نرسد یا در بافت‌های مجاور پخش شود. از دیگر عوامل اختلال در نعوظ می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: درمان. در صورتی که اختلال نعوظ به علت‌های روانی رخ داده باشد ممکن است روان‌درمانی، مشاوره زناشویی یا سکس‌درمانی مفید واقع شود و اگر علت‌های صرفاً جسمی موجب اختلال در نعوظ شده باشند می‌توان از تزریق، جراحی آلت یا درمان دارویی با
می‌توان از تزریق، جراحی آلت یا درمان دارویی با قرص سیلدنافیل استفاده کرد. این دارو، اثر نیتریک اکسید را افزایش داده و موجب نعوظ می‌شوند. نیتریک اکسید در هنگام تحریک جنسی ترشح می‌شود و رگ‌های آلت را باز می‌کند تا خون بیشتری در آن‌ها جریان یابد. البته این قرص‌ها تنها در ۷۰٪ موارد اثرگذار هستند. پژوهش‌ها. نتایج پژوهش‌های دانشمندان آمریکایی و برزیلی که در ژورنال پزشکی جنسی منتشر شد نشان داد که سم عنکبوت سرگردان برزیلی می‌تواند به درمان اختلال نعوظ ناشی از افزایش سن کمک کند. این درمان به‌ویژه می‌تواند برای آن
سن کمک کند. این درمان به‌ویژه می‌تواند برای آن دسته از مردانی که داروهایی مانند سیلدنافیل بر آن‌ها تأثیری ندارد (۳۰٪ مردان) مفید باشد.
گره‌پیچ گرهی است برای بستن طناب به یک حلقه یا طوقه یا طنابی دیگر. منابع. واژه‌های مصوّب فرهنگستان تا پایان سال ۱۳۸۹ (مجموع هشت دفتر فرهنگ واژه‌های مصوّب فرهنگستان)
ئی‌اِسپیک ان‌جی یک موتور متن به گفتار آزاد و متن‌باز با پشتیبانی از تعداد بسیار زیادی زبان با کیفیت‌های مختلف است که زبان فارسی به آن توسط گروه برنامه‌نویسی ئی‌اسپیک فارسی افزوده شده‌است. صدای ئی‌اِسپیک به دلیل استفاده از سنتز سازند ماشینی است لیکن این طراحی باعث می‌شود که گفتار آن حتی در سرعت‌های بالا قابل درک باشد. از این موتور متن به گفتار در پروژه‌های اوبونتو، یک لپ‌تاپ برای هر کودک، مترجم گوگل و صفحه‌خوان NVDA استفاده شده‌است.
آنوشاوان هاروتیونیان () با نام هنری آنوش () (زاده ۱۹۰۷ – درگذشته ۱۹۷۱) بازیگر ارمنی‌تبار اهل ایران بود. وی بین سال‌های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۲ میلادی (۱۳۴۶–۱۳۵۱) فعالیت می‌کرد. زندگی‌نامه. آنوشاوان هاروتیونیان در یک خانواده ارمنی در سال ۱۹۰۷ میلادی (۱۲۸۶ خورشیدی) در شهر ارومیه زاده شد، وی دارای مدرک تحصیلی دیپلم بود. آنوش فعالیت هنری را سال ۱۹۲۹ (۱۳۰۸) با گروه تئاتر ارومیه آغاز کرد و از سال ۱۹۴۶ (۱۳۲۵) در تهران کار خود را ادامه داد. نخستین تجربه سینمایی او بازی در فیلم "وسوسه شیطان" به کارگردانی محمد زرین‌دست بود.
"وسوسه شیطان" به کارگردانی محمد زرین‌دست بود. آنوش سال ۱۹۷۱ (۱۳۵۰) در سن ۶۴ سالگی در تهران درگذشت.
زاید عباس خان (؛ زاده ۵ ژوئیه ۱۹۸۰) هنرپیشه و تهیه‌کننده اهل هند است. دیا میرزا و ایشا دئول دوستان دوران دبیرستان زاید خان هستند. اوایل زندگی. زاید خان فرزند سنجای خان و از هنرپیشگان معروف دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی است عمو او فیروز خان نیز از هنرپیشه‌های معروف بوده‌است و عموی دیگرش علی اکبر خان در حال حاضر بازیگر است. شوهر خواهر سابق او هرتیک روشن نیز بازیگر است. همچنین فردین خان پسر فیروز خان نیز پسر عموی زاید خان است. فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌های که زاید خان در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته‌است:
شیده (زاده ۱۳۱۸ در تهران) بازیگر اهل ایران است
ملیحه نیکجومند با نام هنری شیده رحمانی (زاده ۲۲ اردیبهشت ۱۳۱۱– درگذشته ۱۷ تیر ۱۳۹۵) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون در ایران بود. سوگند رحمانی (بازیگر سینما) فرزند وی است. وی فعال حقوق زنان و از معترضان به اجباری شدن حجاب در ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷ بود. زندگی. وی در روز ۲۲ اردیبهشت سال ۱۳۱۱ در شهر همدان به دنیا آمد. فعالیت در حوزهٔ زنان. ملیحه نیکجومند که با نام هنری شیده رحمانی شناخته می‌شد، در روزهای آغازین پس از انقلاب که زمزمه‌هایی مبنی بر اجباری شدن حجاب برای زنان درگرفته بود، علیه این اجبار به اعتراض
برای زنان درگرفته بود، علیه این اجبار به اعتراض پرداخت و در تظاهرات‌های علیه اجباری شدن حجاب مشارکت فعالانه‌ای داشت. در تظاهراتی که در خیابان مشتاق تهران در نزدیکی دانشگاه تهران علیه حجاب اجباری و دیگر محدودیت‌ها برای زنان درگرفته بود، تصویری از وی در حال جدال و بحث با یک روحانی شیعهٔ طرفدار اجباری شدن حجاب برداشته شد که سبب شهرت بیشتر وی به عنوان یک مخالف حجاب اجباری و طرفدار حقوق زنان شد. برخی از مطبوعات وی را «ژاندارک تهران» و «ژاندارک خیابان مشتاق» نامیدند. وی بعدها در مصاحبه‌ای دربارهٔ عکس معروفی که
وی بعدها در مصاحبه‌ای دربارهٔ عکس معروفی که وی را بالای یک مینی‌بوس در حال تشویق مردم به اعتراض علیه حجاب اجباری نشان می‌داد، گفته بود: شیده رحمانی بعدها در فیلم‌هایی که پس از انقلاب بازی کرد حجاب به سر داشت، اما همواره تأکید می‌کرد که اگر انتخاب با وی بود قطعاً از حجاب استفاده نمی‌کرد. درگذشت. چند روز پیش از مرگش بر اثر زمین‌خوردن دچار ضربه مغزی شده بود و در بخش آی.سی. یو بستری شده بود و حافظه خود را هم از دست داده بود. وی سرانجام روز پنجشنبه ۱۷ تیر ۱۳۹۵ در سن ۸۴ سالگی درگذشت. همچنین پیکر وی در ۲۰ تیر
در سن ۸۴ سالگی درگذشت. همچنین پیکر وی در ۲۰ تیر ۱۳۹۵ در قطعه هنرمندان بهشت زهرا تشییع شد. در مراسم تشییع وی هنرمندانی چون مهتاب کرامتی، پرستو صالحی، حدیث فولادوند، علی دهکردی، بهروز شعیبی، امیر نوری، پیام دهکردی و آرش مجیدی و نیز دیگر دوستداران وی حضور داشتند. نمایش‌ها. خسیس، همسایه‌ها، هملت، وادنگ، علی‌قلی از فرنگ آمد، رباخوار، کلک‌باز، نانا، مرگ پیله ور، مرد عوضی، دختر شکلات فروش، عشق پیری، باغ آلبالو، شیرین و فرهاد، اسکناس پنج دلاری، فالگیر، رمال‌باشی، طبیب اجباری، هزار و یک شب، زن همسایه و حاجی نزول
طبیب اجباری، هزار و یک شب، زن همسایه و حاجی نزول خوار، عمه ماری، آیینهٔ شکسته و موش و گربه.
اوراق تجاری، نوعی اوراق قرضه کوتاه مدت، با سررسید ۲۷۰ روز یا کمتر است، که توسط شرکت‌های مالی و مؤسسات غیرمالی، منتشر می‌شود. اوراق تجاری برای شرکت‌هایی که در کوتاه مدت به پول نقد نیاز دارند، ابزار مالی مؤثری محسوب می‌شود. همچنین این اوراق می‌توانند، به عنوان راهکار تأمین مالی میان مدت و حتی دراز مدت نیز مورد استفاده قرار گیرند. در این حالت، شرکت، اوراق تجاری جدید را به قصد پرداخت بدهی‌های سررسید شده قبلی خود منتشر می‌کند. البته در سال‌های اخیر بازار اوراق تجاری به‌طور فزآینده توسط بانک‌های تجاری، به عنوان