payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قاعدۀ برن (یا قانون برن) یکی از قوانین مکانیک کوانتومی است که احتمال به دست آمدن یک نتیجۀ معین از اندازه‌گیری کمیتی از یک سامانه کوانتومی را به دست می‌دهد. این قانون به نام بنیان‌گذار آن ماکس برن نامیده شده‌است. قاعده برن یکی از اصول اساسی مکانیک کوانتومی است و پیونددهندۀ ماهیت احتمالی مکانیک کوانتومی با ساختار تعینی فرمول‌بندی مکانیک کوانتومی است. شرح. قاعدۀ برن بیان می‌کند که اگر یک مشاهده‌پذیر متناظر به یک عملگر هرمیتی formula_1 با طیف گسسته در یک سامانه با تابع موج بهنجار formula_2 اندازه‌گیری شود،
با تابع موج بهنجار formula_2 اندازه‌گیری شود، آنگاه: در حالتی که formula_1 گسسته نباشد احتمال قرارگیری نتیجه آزمایش در مجموعۀ اندازه‌پذیر M برابر formula_11 است که formula_12 برابر اندازۀ طیفی formula_1 است.
مجموعهٔ تلویزیونی وزیرمختار بر اساس زندگی الکساندر گریبایدوف به کارگردانی سعید نیک‌پور در سال ۱۳۷۰ در ایران ساخته شد. سه مجموعه تلویزیونی امیرکبیر، شاه شکار و وزیرمختار از سری مجموعه قرن سرنوشت بودند که توسط سعید نیک‌پور ساخته شدند. داستان. مجموعه تلویزیونی «وزیر مختار»، سرگذشت الکساندر گریبایدوف در تاریخ معاصر ایران را روایت می‌کند. یکی از مهمترمین تحولات سیاست خارجی ایران با روسیه، بعد از دورهی دوم جنگ‌های ایران و روس و امضاء عهدنامه ترکمانچای، در زمان سلطنت فتحعلی شاه و دوره‌ی دوم صدارت عبدالله خان امین
فتحعلی شاه و دوره‌ی دوم صدارت عبدالله خان امین الدوله، سفر گریبایدوف به عنوان سفیر روسیه به ایران، و قتل وی در تهران است. گریبایدوف برای اجرای مقرارت مربوط به عهدنامه‌ی ترکمنچای و حل اختلافات مرزی به ایران آمد، ولی به علت سوء رفتار و اهانت به مقدسات اسلامی ایرانیان که خواستار استرداد زنان گرجی و ارمنی که مدت‌ها در ایران اقامت داشتند و مسلمان و به ازدواج مردان ایرانی درآمده بودند، بعد از به سفارت بردن دو زن گرجی مسلمان که در خانه‌ی آصف‌الدوله بودند، با تحریک علماء مذهبی به اتّفاق همراهانش توسط مردم به قتل
علماء مذهبی به اتّفاق همراهانش توسط مردم به قتل رسید. خوشبختانه عواقب این حادثه به علت درگیری که بین روسیه و عثمانی وجود داشت، گریبان‌گیر ایران نشد و نیکلای اول، تزار روس، با عذرخواهی شاه ایران و پیشکش الماس شاه نشان توسط هیئت اعزامی دولت ایران قناعت کرد.
ساروپازیدین (نام علمی: "Sauroposeidon") نام یک سرده از زیرراسته سوسمارپاشکلان است.این دایناسور غول پیکر، بلندقدترین دایناسور شناخته‌شده است. نامش ترکیب سورس (خزنده/مارمولک)+ پوسایدن (خدای دریا/زلزلۀ) است.
خزنده‌سپردار یا ساروپلتا (نام علمی: "Sauropelta") نام یک سرده از راسته پرنده‌کفلان است. "خزنده‌سپردار" از برجسته‌خزندگان بزرگ و گردن‌دراز آمریکای شمالی بود. به‌لطف یک سنگواره‌ی سالم این جانور، که جمجمه‌ی تقریباً کاملش هم باقی مانده‌است، شناخت کمابیش خوبی از ساختار بدنش داریم. "خزنده‌سپردار" در مقایسه با بیشتر برجسته‌خزندگان دیگر دندان‌های بیشتری در آرواره‌ی پایینش داشت. عقب جمجمه‌اش خیلی پهن‌تر از پوزه‌اش بود و بالای جمجمه هم تخت بود. روی بدن و دمش را صفحه‌های استخوانی بیضی‌شکلی پوشانده بودند؛ صفحه‌هایی که
استخوانی بیضی‌شکلی پوشانده بودند؛ صفحه‌هایی که یک پوشش زرهی پیوسته می‌ساختند. در گذشته گمان می‌کردند که در هر طرف گردن "خزنده‌سپردار" فقط یک ردیف تیغ بود، اما مطالعات تازه نشان داده‌اند که دو ردیف تیغ در هر طرف وجود داشتند. این تیغ‌ها سلاح‌هایی سهمگین بودند. تیغ‌های بلند و مخروطی بالاسو و پهلوسو روی گردن و شانه‌هایش دیده می‌شدند. دم نسبتاً درازش هم بیش از ۴۰ مهره داشت.
سانتاناراپتور (نام علمی: "Santanaraptor") نام یک سرده از کلاد ددپایان است. تنها سنگواره‌ی این ددپای کوچک نه‌چندان آشنا از استخوان‌های لگن، پاهای عقب و دمش باقی مانده‌اند. این قطعه‌ها اطلاعات کمی درباره‌ی ظاهر کلّی این جانور به ما می‌دهند. اما بی‌تردید "سانتاناراپتور" جزو تهی‌دم‌خزندگان بود و بعضی جزئیات هم نشان می‌دهند که شاید از نیاکان تیرانوسورسانان بوده‌است. تصور می‌شود که این دایناسور شبیه جانورانی مثل "دیلُنگ" و "گوانلنگ" بوده و بازوهایی کشیده، دست‌هایی سه‌انگشتی و پاهای پسینِ لاغر داشته‌است. بقایایی
سه‌انگشتی و پاهای پسینِ لاغر داشته‌است. بقایایی از بافت ماهیچه و پوست "سانتاناراپتور" را هم یافته‌اند، اما شوربختانه هیچ نشانی از پوشش بیرونی پوست در این بقایا حفظ نشده‌اند.
کرایولوفوسور (نام علمی: "Cryolophosaurus") نام یک سرده از کلاد ددپایان است این دایناسور بین ۱۹۴ تا ۱۸۸ میلیون سال پیش در قطب جنوب می‌زیست طول کرایولوفوسور حدود ۶٫۵ متر و وزن آن حدود ۴۶۵ کیلوگرم بوده‌است. کرایولوفوسورها از بزرگترین ددپایان دوره ژوراسیک پیشین بوده‌است دربارهٔ طبقه‌بندی کرایولوفوسور اختلاف نظر وجود دارد زیرا این جانور مجموعه ای از ویژگی‌های ددپاهای ابتدایی و ددپاهای پیشرفته را داراست گروهی از محققان کرایولوفوسور را از خویشاوندان دیلوفوسور می‌دانند در حالی که گروهی دیگر از دانشمندان این موجود
در حالی که گروهی دیگر از دانشمندان این موجود را به ددپاهای پیشرفته تر نظیر آلوسور نزدیکتر می‌دانند.
سنتروسور نام یک سرده از زیرراسته دایناسورهای گیاه‌خوار شاخ‌چهرگان از اواخر دورهٔ کرتاسه پسین بود که در کشور کانادا می‌زیست. نام او از واژه (Centro) به معنی "نوک" و (saurus) به معنی "سوسمار" گرفته شده است. شرح. سنتروسورها دایناسورهای چندان بزرگی نبودند. با توجه به بقایای بسیار زیاد باقی مانده از سنتروسور‌ها، تأیید شده که آن‌ها حدوداً، ۶ متر (۲۰ فوت) طول، حدوداً ۳٫۳ متر (۱۱ فوت) ارتفاع و ۲٫۲ تُن (۴۴۰۰ پوند) جرم داشتند. مانند سایر سنتروسارین‌ها آن‌ها شاخ‌های نسبتاً بلندی داشتند که به جلو و عقب خم شده بود که در
بلندی داشتند که به جلو و عقب خم شده بود که در سنتروسور‌های بالغ طول آن‌ها به ۶۸٫۸ سانتی‌متر (۲٫۲ فوت) می‌رسید. دوشاخ نسبتاً بزرگ که بالای یقه استخوانی سنتروسور‌ها قرار داشت که آن‌ها را از دیگر سراتوپسیدها متمایز می‌کرد. او در حول یقه استخوانی خود چندین شاخ کوچک داشت. همچنین این دایناسور در بالای کاسه چشم خود دو شاخ نسبتاً کوچک را دارا بود که به وی شکل خشنی می‌بخشید. آن‌ها همچنین دارای بینی بزرگی بودند که نشان می‌دهد دارای حس بویایی قوی بوده‌اند. کشف و نامگذاری. اولین بقایای سنتروسور توسط دیرینه‌شناس لارنس
اولین بقایای سنتروسور توسط دیرینه‌شناس لارنس لامب در امتداد رودخانه رد دیر در آلبرتا، کانادا کشف و نامگذاری شد. بعدها در پارک استانی دایناسور در آلبرتا، کانادا بقایای بسیار بیشتری از سنتروسور یافت شد که برخی از این توده‌های استخوانی هر سن و جنسی از این موجود را دارا بوده و تعدادشان به ۱۰۰ اسکلت کامل هم می‌رسید. برخی دانشمندان حدس می‌زنند که دلیل ایجاد این توده بزرگ استخوانی تلاش گروه بزرگی از سنتروسور‌ها برای رد شدن از رودخانه‌ای با فشار بالای آب جهت گریختن از خطر تهدید کننده‌ای (مانند آبگرفتگی یا سیل)
از خطر تهدید کننده‌ای (مانند آبگرفتگی یا سیل) بوده است که نا موفق بوده و باعث هلاک شدن تعداد زیادی سنتروسور شده است. هم‌اکنون توده بزرگ استخوانی هیلدا که در پارک استانی دایناسور که درآلبرتای کانادا قرار دارد بزرگ‌ترین توده استخوانی دایناسور در جهان است. این منطقه با نام باند بزرگ استخوانی هیلدا شناخته می‌شود. به دلیل تغییر بین گونه‌ها و حتی در نمونه‌های سنتروسارین‌ها، بحث‌های زیادی بر نام و گونه دایناسورها در این گروه شده است که: آیا این گونه‌ها واقعاً وجود دارند؟ یکی از این بحث‌ها بحث بر سر جدا بودن دو
دارند؟ یکی از این بحث‌ها بحث بر سر جدا بودن دو گونه سنتروسور و مونوکلونیوس و متفاوت بودن آن‌ها بوده است. در سال ۱۹۹۶ پیتر دودسون برای اثبات جدا بودن دو گونه از هم دیگر تحقیقاتی را انجام داد و موفق شد تفاوت‌هایی بین سه گونه سنتروسور، مونوکلونیوس و استیراکوسور پیدا کند. وی موفق شد شباهت‌های بیشتری بین سنتروسور و استیراکوسور نسبت به سنتروسور و مونوکلونیوس پید کند. ارزیابی‌های وی تا حدودی توسط دانشمندان و دیرینه شناسان عصر حاضر دنبال و تأیید شده است. ولی تعدادی از محققان نظر دودسون را قبول ندارند. همچنین باید
از محققان نظر دودسون را قبول ندارند. همچنین باید توجه داشت که هیچ نوع منبع یا سندی برای اثبات جنسیت شاخ‌چهرگان وجود ندارد، و نمی‌توان بر این باور بود که آیا نظریه دودسون کاملاً درست است یا خیر. دیرینه‌شناسی. مانند سایر شاخ‌چهرگان فک‌های سنتروسور برای برش و جویدن مواد گیاهی سخت سازگار شده بودند. کشف توده‌های استخوانی بزرگ در آلبرتا کانادا نشان می‌دهد که آن‌ها موجوداتی اغلب اجتماعی بوده و دسته جمعی به کوچ می‌پرداختند. مدارک کسب شده نشان می‌دهند که سنتروسور‌ها گونه‌های تکامل یافته‌ای از استیراکوسور هستند که
گونه‌های تکامل یافته‌ای از استیراکوسور هستند که در طول زمان تکامل یافته و با محیط اطراف خود سازگار شدند (هرچند این نظریه هنوز به‌طور کامل اثبات نشده). تکه‌های بزرگ استخوانی و شاخ‌های بزرگ و کرگدن مانند روی بینی، اساسی‌ترین مشخصه شاخ‌چهرگان است. ویژگی‌های آن‌ها از دوره کشف اولین دایناسور‌ها مورد بحث و پیگیری بوده است. همچنین در طول زمان تغییراتی در آن‌ها مشاهده شده است. تئوری‌های زیادی بر سر عملکرد این شاخ‌های بزرگ و ترسناک مطرح شده است که شامل: استفاده در نبردهای درون گروهی، مبارزه با شکارچیان مهاجم و نبرد
درون گروهی، مبارزه با شکارچیان مهاجم و نبرد بر سر جفت می‌باشد. تحقیقاتی که در سال ۲۰۰۹ دربارهٔ آسیب‌های جمجمه تریسراتوپس و سنتروسور انجام گرفت، تأیید کرد که صدمات استخوانی روی جمجمه سنتروسور بسیار بیشتر از نبردهای درون گروهی است ولی این صدمات جدی در یقه استخوانی تریسراتوپس مشاهده نمی‌شود. لبه‌های استخوانی سنتروسور نازک‌تر از آن بودند که در برابر صدمات ناشی از حملات شکارچیان بزرگتر مانند آلوسور و گورگوسور مقاومت کنند، برای همین هم انتظار می‌رود که این لبه‌ها برای نمایش‌های بصری، چه برای جفت و شاخ و شانه
برای نمایش‌های بصری، چه برای جفت و شاخ و شانه کشیدن برای رقبا بوده نه برای مقاومت در برابر شکارچیان! توماس ام. لمن دیرینه‌شناس مشاهده کرد که بقایای سنتروسور هیچ جایی جز در آلبرتای کانادا یافت نشدند، حتی اگر جزو پرتعدادترین دایناسورهای موجود در قاره باشند. شاخ‌چهرگانی که در منطقه آمریکای شمالی زندگی می‌کردند، با وجود وزن و تحرک بالا دارای محدوده جغرافیایی بسیار اندکی بودند. این روش و نوع قرارگیری جغرافیایی با جانوران مدرن مانند انسان کاملاً در تضاد است و شاید نشانه کمبود غذا بوده باشد.
تانگو یوسور تانگوایوسور (نام علمی: "Tangvayosaurus") نام یک گونه از زیرراسته سوسمارپاشکلان است.
پلیکان استرالیایی نام یک گونه از سرده پلیکان است. این پرنده نخستین مرتبه در سال ۱۸۴۲ و توسط دانشمند زیست‌شناس هلندی، کونراد یاکوب تمینک توصیف گردید. پلیکان استرالیایی در مقیاس استاندارد اندازهٔ پلیکان‌سانان، در اندازهٔ متوسط قرار می‌گیرد. عرض بال‌های این پرنده است و وزن آن نیز میان در نوسان است هر چند، بیشتر این پلیکان‌ها عمدتاً وزنی میان دارند که چنین موضوعی، این پرنده را تبدیل به یکی از سنگین‌ترین پرندگان استرالیا در گونهٔ پرندگان متوسط نموده‌است و البته به‌طور قطع از شترمرغ استرالیایی و همین‌طور شترمرغ
به‌طور قطع از شترمرغ استرالیایی و همین‌طور شترمرغ شاخدار جنوبی که هر دو زمرهٔ پرندگان بی‌پرواز قرار دارند کوچکتر هستند. منقار این پرنده در یک مقیاس غیرطبیعی طبقه‌بندی می‌شود. حتی در میان هم‌نوعان خودش از خانوادهٔ پلیکانان و در حقیقت منقار پلیکان استرالیایی، با طول رکورد بلندترین منقار در میان پرندگان را برای پلیکان استرالیایی به ارمغان آورده‌است. طول منقار جنس ماده البته مقداری کوتاه‌تر است و تا هنگام بلوغ به میزان می‌رسد. پس از این پرنده، پلیکان خاکستری رکورددار بلندترین منقار با اندازهٔ می‌باشد.
حواصیل ببری پُرنوار (نام علمی: "Tigrisoma fasciatum") نام یک گونه از سرده حواصیل ببری است.
حواصیل ببری حناتاب (نام علمی: "Tigrisoma lineatum") نام یک گونه از سرده حواصیل ببری است.
حواصیل شکم‌بلوطی (نام علمی: "Agamia agami") نام یک گونه از شاخه طنابداران است. زیستگاه این جانور، معمولاً تالاب‌های پوشیده از درخت یا مرداب‌های موجود در جنگل‌های آمریکای مرکزی، برزیل و پرو می‌باشد. از ویژگی‌های منحصر به فرد این جانور، می‌توان به پاهای زرد و عنبیه‌های قرمز آن اشاره نمود.
حواصیل برکه‌ای (نام علمی: "Ardeola") نام یک سرده از تیره حواصیل است.
قار (اگرت) میانی، قار میان‌جثه یا قار بینابین (نام علمی: "Egretta intermedia") نام یک گونه از سرده قار است.
بوتو (، ، "Butu"), یا "بوتوس" (، "Boutos"), یا بوتوسوس (Butosus) با نامِ کنونیِ "تِل الفراعین" Tell al-Fara'in (تپهٔ فراعنه) در نزدیکیِ شهر دسوق (), یک شهر باستانی در ۹۵ کیلومتریِ اسکندریه در دلتای نیل در مصر است. این شهر بر روی یکی از هفت بازوی دلتای نیل -در نزدیکیِ دهانهٔ رود و بر روی ساحلِ جنوبیِ دریاچه بوتی- برپا بود. (، "Boutikē limnē"). و در آن الهه بوتو پرستش می‌شد.
رعنا مجموعه تلویزیونی به کارگردانی داود میرباقری می‌باشد که در سال ۱۳۶۹ از شبکه اول سیما پخش شده‌است. میرباقری در دومین کار تلویزیونی خود در مجموعه‌ای هشت قسمتی داستان دختری به نام «رعنا» را روایت کرد. داستان. رعنا، دختر مردی به نام سنایی، از صابون‌پزهای قدیمی تهران است. پس از چندی دانایی که دبیر آموزش و پرورش است به خواستگاری رعنا آمده و با وجود مخالفت‌های منصور (برادر رعنا) با او ازدواج می‌کند. اما پس از گذشت مدتی دانایی به خاطر شرکت در فعالیت‌های سیاسی دستگیر و روانه زندان و کشته می‌شود. پس از سال‌ها پسر
و روانه زندان و کشته می‌شود. پس از سال‌ها پسر رعنا که به شدت در حال مبارزه با رژیم پهلوی در سال ۱۳۵۷ است، در یک درگیری خیابانی مفقود می‌شود. رعنا و دخترش به دنبال یافتن او هستند که ماجراهایی از گذشته دوباره زنده می‌گردد. تولید مجموعه. داود میرباقری بعد از ساخت مجموعه تلویزیونی «گرگ‌ها»، خردادماه سال ۱۳۶۸ مجموعه‌ای با عنوان «رعنا» را با موضوعی پیرامون حوادث انقلاب با بازی گلچهره سجادیه، پرویز پرستویی، بهزاد فراهانی، رسول نجفیان، رویا تیموریان، فاطمه گودرزی و سعید نیکپور جلو دوربین برد. این مجموعه که در گروه
سعید نیکپور جلو دوربین برد. این مجموعه که در گروه فیلم و سریال شبکه یک تهیه شده بود، یک سال پس از تولید از این شبکه پخش شد.
آتش‌تنان (نام علمی: "Pyrosoma") نام یک سرده از شاخه طنابداران است. این جانوران جزو تونیکات‌ها (آب دزدک دریایی) به‌شمار می‌روند که جزو قدیمی‌ترین طناب داران هستند. کلونی‌های ایجاد شده به‌وسیلهٔٔ این جانوران از ۱ سانتی‌متر الی چندین متر مشاهده شده‌است، البته هر کدام از این جانوران به تنهایی حدود چند میلی‌متر هستند.
لاله دریایی (نام علمی: "Pyura spinifera") نام یک گونه از شاخه بی‌مهرگان است.
اسفنج‌های شاخی یک رده از شاخه اسفنج دریایی هستند. در طبقه‌بندی علمی زیست‌شناسی به رده اسفنج‌های شاخی، بس‌اسفنج‌ویسان (Demospongiae یا Demospongea) گفته می‌شود. اسفنج‌های شاخی فراوان‌ترین ردهٔ روزنک‌تباران (اسفنج‌های دریایی) که در آب‌های شیرین یا دریا زندگی می‌کنند؛ برخی از آن‌ها فاقد سوزنه (spicule) هستند، اما آن‌ها که سوزنه دارند، سوزنه‌هایشان سیلیسی و غیرشش‌شاخه‌ای است. نکته جالب اینکه این اسفنج‌ها دارای واکوئل‌های انقباضی جهت بیرون راندن آب اضافی هستند که بجز آن‌ها تنها در آغازیان به چشم میخورد.
جعفر پورهاشمی (زادهٔ ۴ شهریور ۱۳۰۵ – درگذشتهٔ ۳۰ تیر ۱۳۸۰) آهنگساز، نوازنده، شاعر و خواننده‌ اهل ایران بود. بیشترین فعالیت‌های او در فیلم‌های فارسی پیش از انقلاب سال ۱۳۵۷ به عنوان نوازنده، شاعر یا خواننده بوده است. زندگی‌نامه. جعفر پورهاشمی ۴ شهریور ۱۳۰۵ در تهران متولد شد. در نوجوانی به مدرسه «نوبنیاد» راه یافت و نزد علینقی وزیری، تار و ردیف موسیقی سنتی را آموخت. همراه با افزایش تولید فیلم‌های فارسی، پورهاشمی به عنوان آهنگساز و شاعر، ترانه‌های متعددی برای آن فیلم‌ها ساخت و خوانندگی برخی از آن‌ها را نیز بر
فیلم‌ها ساخت و خوانندگی برخی از آن‌ها را نیز بر عهده گرفت. از ویژگی‌های آثار پورهاشمی، وفاداری به موسیقی سنتی ایرانی بود. جعفر پورهاشمی در کنار همکاری با تولیدکنندگان فیلم، شعرهایی هم برای آگهی‌های بازرگانی رادیو و تلویزیون می‌ساخت که برخی از آن‌ها به شهرت رسید. او همچنین چندین ترانه طنزآمیز مثل «تاکسی» را ساخته، خوانده یا دکلمه کرده که آن‌ها نیز در زمان خود شهرت یافتند. جعفر پورهاشمی پس از انقلاب ۱۳۵۷ کار موسیقی را کنار گذاشت و تنها به تدریس پرداخت. وی در سال‌های پس از انقلاب کاملاً گوشه انزوا گرفت و
در سال‌های پس از انقلاب کاملاً گوشه انزوا گرفت و فعالیت هنری خود را ترک کرد به گونه‌ای که حتی دعوت ایرج خواجه امیری را نیز رد کرد. او بیشتر به دلیل ساختن آهنگ فیلم جدایی (۱۳۴۸) به شهرت رسید درحالی‌که بسیاری معتقدند به دلیل تشابه صدا بسیاری از آثار صوتی او از جمله آوازهایش به نام ایرج ثبت شده‌است. آواز او در گنج قارون به جای (در دهان) ظهوری و ترانه معروف آخ برم راننده را از جمله آثار مهم او به‌شمار می‌روند درحالی‌که در این اثر وی به همراه حبیب‌الله بدیعی آهنگسازی گنج قارون را انجام داده‌است. عهدیه یکی از
گنج قارون را انجام داده‌است. عهدیه یکی از خوانندگانی است که همواره مشتاق اجرای ترانه‌های جعفر پورهاشمی بود و در بسیاری از فیلم‌ها ترانه‌های او را اجرا کرده‌است. مهوش دیگر خواننده‌ای است که به ترانه‌ها و سروده‌های پورهاشمی علاقه داشت و همواره از ترانه‌های او و بداهه نوازی‌های پورهاشمی به نیکی یاد می‌کرد. جعفر پورهاشمی همچنین به عنوان یکی از پیشگامان تبلیغ موزیکال در فیلم‌های فارسی شناخته می‌شود و آهنگ پپسی کولا را برای نخستین بار به فارسی اجرا کرده‌است. او در سن ۷۴ سالگی در ۳۰ تیر ۱۳۸۰ در زادگاهش تهران
او در سن ۷۴ سالگی در ۳۰ تیر ۱۳۸۰ در زادگاهش تهران درگذشت.
یوینتادد (نام علمی: "Uintatherium") نام یک سرده از شاخه طنابداران است. یوینتادد پستانداری شاخ‌دار و غول‌پیکر بود که در ایوسن میانی می‌زیست. بیشتر سنگواره‌های این جانور را در یوتا و وایومینگ آمریکا یافته‌اند، اما یوینتاددها در سراسر آمریکای شمالی و آسیا پراکنده بودند، هرچند تعدادشان احتمالاً کم بود. یوینتادد روزگاری در سرتاسر آمریکای شمالی و آسیا می‌زیست، اما حدود ۴۰ میلیون سال پیش ناپدید شد. این جانور دندان‌های نیش عاج‌مانندی در آرواره‌ی بالا داشت که به سمت پایین بیرون زده بودند و لبه‌ای استخوانی روی
سمت پایین بیرون زده بودند و لبه‌ای استخوانی روی آرواره‌ی پایین از آن‌ها محافظت می‌کرد. ‌پوزه‌اش چند برآمدگی شاخ‌مانند داشت که البته نوک‌تیز نبودند. یوینتادد، که هم‌اندازه‌ی کرگدن‌های امروزی بود، گیاه‌خواری سنگین‌وزن با استخوان‌هایی ستبر و بدنی تنومند و بشکه‌ای بود. احتمالاً پوستی ضخیم بدن این جانور را می‌پوشاند. جمجمه‌ی یوینتادد که ۱ متر طول داشت، از نظر اندازه شبیه جمجمه‌ی کرگدن سفید امروزی بود. چنین ابعادی، در ایوسن میانی، یوینتادد را به یکی از بزرگ‌ترین پستانداران جهان تبدیل می‌کرد. مثل کرگدن‌های
پستانداران جهان تبدیل می‌کرد. مثل کرگدن‌های امروزی، هر دو جنس این جانور شاخ داشتند و، مثل پستانداران شاخ‌دار امروزی، این شاخ‌ها احتمالاً برای جلوه‌گری و شناسایی گوهاه‌ی به‌کار می‌رفتند. در بعضی از گوزن‌های کوچک امروزی هم دندان‌های نیش بالا کارکرد نمایشی دارند. یوینتادد هیچ نواده‌ی زنده‌ای ندارد و بحث درباره‌ی جایگاهش در شجره‌نامه‌ی جانوران سم‌دار همچنان دامنه‌دار است.
پگاه‌خسرو شاخدار گونه‌ای از پستانداران منقرض‌شده پیشاتاریخی متعلق به راسته سهمگین‌شاخان است. پگاه‌خسرو گیاه‌خواری بزرگ مربوط به دوره ائوسن بود و با وجود شباهت ظاهری به کرگدن‌های امروزی از بستگان نزدیک یا اجداد این جانوران محسوب نمی‌شود. سنگواره‌های پگاه‌خسرو در آمریکای شمالی شناسایی شده‌اند و نخستین بار ادوارد درینکر کوپه دیرینه‌شناس آمریکایی این گونه را در سال ۱۸۷۲ نام‌گذاری و توصیف کرد. ویژگی‌ها. پگاه‌خسرو شاخدار یکی از بزرگ‌ترین انواع سهمگین‌شاخان بود که طول جمجمه آن به ۱ متر می‌رسید و تا شانه حدود ۲٫۱
طول جمجمه آن به ۱ متر می‌رسید و تا شانه حدود ۲٫۱ متر ارتفاع داشت. وزن این جانور حدود ۲۵۰۰ کیلوگرم بود و دارای ۳ جفت شاخ بر روی سر بود که احتمالاً مانند شاخ زرافه پوششی از پوست شاخ‌ها را می‌پوشاندند. آثار چندانی از جفت شاخ جلویی پگاه‌خسرو در سنگواره‌های جمجمه آن موجود نیست و این احتمال وجود دارد که شاخ‌های جلویی مانند شاخ کرگدن از جنس کراتین بوده باشند. زیرا که شاخ‌های کراتینی پس از مرگ جانور تجزیه شده و از بین می‌روند. در نتیجه آثاری از آن‌ها در سنگواره باقی نمی‌ماند. یکی از ویژگی‌های غیر متعارف پگاه‌خسرو
نمی‌ماند. یکی از ویژگی‌های غیر متعارف پگاه‌خسرو وجود یک جفت دندان نیش بلند و برجسته در فک بالا بود که همانندی بسیاری به دندان‌های نیش گربه‌های دندان‌خنجری داشتند. این جفت دندان نیش احتمالاً در دفاع برابر حمله درندگان و رقابت میان نرها کاربرد داشته‌اند.
آتش‌ددسانان (نام علمی: "Pyrotheriidae") نام یک راسته منقرض‌شده از پستانداران است و شامل سرده‌های "Baguatherium", "Carolozittelia", "Colombitherium", "Gryphodon", "Propyrotherium", "Proticia" و "آتش‌دد" می‌شود. سنگواره (فسیل)های آنان از دور زمین‌شناسی پالئوسن تا الیگوسن در برزیل، پرو و آرژانتین پیدا شده است. برخی متخصصان کلاد بیگانه‌سمان را هم جزو آتش‌ددسانان قرار می‌دهند.
پاپ لاتین (به اسپانیایی و ایتالیایی و پرتغالی: Pop Latino به فرانسوی: Pop Latine) نوعی از موسیقی پاپ می‌باشد که تحت تأثیر فرهنگ لاتین قرار گرفته‌است. از نظر گستره جغرافیایی از آمریکای لاتین تا اروپای لاتین (اسپانیا، ایتالیا، فرانسه، رومانی) را در بر می‌گیرد. موسیقی پاپ لاتین معمولاً به زبان‌های اسپانیایی، ایتالیایی، فرانسوی، پرتغالی و دیگر زبان‌های رومی خوانده می‌شود هرچند که انگلیسی و زبان‌های دیگر هم برای این سبک متداول است. به علاوه بسیاری از خوانندگان بین‌المللی ایتالیا و فرانسه برای مخاطبان اسپانیایی
ایتالیا و فرانسه برای مخاطبان اسپانیایی زبان به اسپانیایی نیز می‌خوانند. بزرگترین ترانه‌سرایان و خوانندگان در پاپ لاتین عبارتند از: بد بانی، انریکه ایگلسیاس، خولیو ایگلسیاس، روسیو دورکال خوان لوئیز گرا، سلنا، لوئیز میگل، ریکی مارتین، سلنا گومز، گلوریا استفان، بلیندا، شکیرا، آلهاندرو سانز، جنیفر لوپز، خوزه فلیسیانو، خوانس. ریکی مارتین، خواننده اهل پورتوریکو، لقب پادشاه پاپ لاتین را دارد. تاریخچه. امروزه پاپ لاتین یکی از محبوب‌ترین سبک‌های موسیقی لاتین می‌باشد و از دهه ۱۹۶۰ میلادی رونق جهانی یافت. سازهای
و از دهه ۱۹۶۰ میلادی رونق جهانی یافت. سازهای متداول در این سبک گیتار کلاسیک، گیتار فلامنکو، گیتار بیس، درام (ساز) و پیانو می‌باشد.
گوه‌دد (نام علمی: "Gomphotheriidae") نام یک تیره از راسته خرطوم‌داران است که از حدود ۱۲ میلیون سال پیش تا حدود ۶۰۰۰ سال پیش می‌زیستند. سنگوارههای آنان تاکنون در آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی، اروپا و آسیا کشف شده‌است. این جانوران شباهت ظاهری زیادی به فیل‌های امروزین داشتند ولی از خانواده فیلان نبودند بلکه گروهی جدا محسوب می‌شوند. انقراض. از حدود ۵ میلیون سال پیش ماموتها به تدریج جایگزین گوه‌ددها در بیشتر زیستگاههایشان شدند. آخرین بازماندگان تبار گوه‌دد که ساکن آمریکای جنوبی بودند احتمالاً به دلیل شکار توسط
آمریکای جنوبی بودند احتمالاً به دلیل شکار توسط انسان تا حدود ۶۰۰۰ سال پیش به‌طور کامل منقرض شدند.
فیل‌سان قارون یا موریس‌دد (نام علمی: "Moeritherium") نام یک سرده از راسته خرطوم‌داران است. بازمانده‌های این فیل‌سان در منطقه دریاچه قارون مصر یافت شده‌است.
گوشت‌دندان‌سانان (نام علمی: "Creodonta") یک آرایه قدیمی از پستانداران گوشت‌خوار منقرض‌شده است که توسط ادوارد کوپه، دیرینه‌شناس آمریکایی در سال ۱۸۷۵ میلادی به عنوان یک راسته طبقه‌بندی شد. امروزه این آرایه را بیشتر به عنوان یک گروه چندتبار از پستانداران گوشت‌خوار نخستین دسته‌بندی می‌کنند. طبقه‌بندی. گوشت‌دندان‌سانان را در کنار دو راسته گوشت‌خوارسانان و پولک‌پوست‌سانان به عنوان بخشی از کلاد بزرگ نارام‌زیان طبقه‌بندی می‌کنند. با وجود شباهت‌های بسیاری که از نظر ریخت‌شناسی و بوم‌شناسی میان این پستانداران اولیه و
و بوم‌شناسی میان این پستانداران اولیه و گوشت‌خوارسانان وجود دارد، گوشت‌دندان‌سانان شاید با پولک‌پوست‌سانان حشره‌خوار دارای پیوندهای خویشاوندی نزدیک‌تری باشند. آرایه گوشت‌دندان‌سانان شامل دو خانواده مجزا می‌شود. یکی از خانواده‌ها، تیزکفتاران (Oxyaenidae) هستند که در اواخر دور پالئوسن و در آمریکای شمالی ظاهر شدند و گونه‌های کوچک‌تر آنان در بازه زمانی ائوسن در آسیا و اروپا پدیدار شدند. تمام تیزکفتاران تا پایان ائوسن منقرض شدند. کفتاردندانان (Hyaenodontidae)، خانواده دیگری هستند که بین اوایل تا اواخر دور
خانواده دیگری هستند که بین اوایل تا اواخر دور پالئوسن در اروپا یا آفریقا فرگشت یافتند و تا میوسن پسین توانستند به بقای خود ادامه دهند. مناطق زیست. گوشت‌دندان‌سانان در آمریکای شمالی، اوراسیا و آفریقا پراکنده بودند. در آمریکای شمالی و اوراسیا تمامی آنان تا پایان اولیگوسن منقرض شدند. تنها در آفریقا بود که برخی سرده‌ها در طول دور میوسن توانستند به حیات خود ادامه دهند. در این زمان یک سرده از گوشت‌دندان‌سانان با نام Hyainailouros، توانست از آفریقا به اوراسیا کوچ کند و جمعیت گوشت‌دندان‌سانان در اوراسیا را تا
کوچ کند و جمعیت گوشت‌دندان‌سانان در اوراسیا را تا حدودی احیا کند. اما سرانجام با فرارسیدن میوسن پسین تمام گونه‌های گوشت‌دندان‌سانان به انقراض کشیده شدند. ممکن است این جانوران در رقابت با گوشت‌خوارسانان از میان رفته باشند. علت حذف آن‌ها در این رقابت احتمالاً مغز کوچک‌تر و ساختار اندام حرکتی گوشت‌دندان‌سانان بود که چالاکی و انطباق‌پذیری آن‌ها را نسبت به رقبایشان کمتر می‌کرد.
میان‌اسب (نام علمی: "Mesohippus") نام یک سرده از شاخه طنابداران است. بقایای "میان‌اسب"، نوعی اسب منقرض‌شده و تقریباً هم‌اندازه‌ی سگ‌های دانمارکی، را در بسترهای سنگواره‌ایِ بیگ بدلندزِ داکوتای جنوبی در آمریکا یافته‌اند. "میان‌اسب"، مثل اسب‌های امروزی، پوزه‌ای دراز با شکافی میان دندان‌های پیشین و دندان‌های گونه‌ای داشت. دندان‌های این جانور نشان می‌دهند که علف‌خواری ویژه‌کار بوده‌است. پاهای کمابیش بلند "میان‌اسب" بیشتر به پاهای اسب‌سانان امروزی شباهت داشتند، تا به پاهای نیاکانش. اما، بر خلاف اسب‌های امروزی، هر
به پاهای نیاکانش. اما، بر خلاف اسب‌های امروزی، هر پای عقبش سه انگشت داشت. در الیگوسن دیرین، بیش از ده گونه‌ی "میان‌اسب" وجود داشتند و در اواخر این گشتواره این جانور در بعضی مناطق در کنار خویشاوند متأخرترش، "کهتراسب"، می‌زیست.
سگ‌آرواره (نام علمی: "Cynognathus") یک سرده از هم‌کمانان گوشت‌خوار منقرض‌شده مربوط به دوره تریاس است که ارتباط خویشاوندی نزدیکی با پستانداران امروزی داشت. تنها یک گونه از سرده سگ‌آرواره شناسایی‌شده که در میانه دوره تریاس می‌زیسته و سنگوارههای آن تا کنون در آفریقای جنوبی، آرژانتین، جنوبگان و نامیبیا کشف شده است. سگ‌آرواره توسط هری سلی دانشمند بریتانیایی در سال ۱۸۹۵ میلادی در آفریقای جنوبی کشف و توصیف شد. ویژگی‌ها. سگ‌آرواره با حدود ۱٫۲ متر طول یکی از بزرگ‌ترین تراپسیدهای گوشت‌خوار در دوره تریاس محسوب می‌شود.
تراپسیدهای گوشت‌خوار در دوره تریاس محسوب می‌شود. طول جمجمه آن به تنهایی به حدود ۴۰ سانتی‌متر می‌رسید که نسبت به اندازه بدن بزرگ بوده و دارای آروارهای قوی و دندانهایی تیز بود و مانند پستانداران توانایی جویدن غذا را داشت. وجود حفره‌هایی بر روی پوزه سگ‌آرواره نشان می‌دهند که مانند برخی پستانداران امروزی همچون گربهها این جانور نیز دارای سبیل بوده و بدنش به احتمال زیاد دارای پوششی از مو بوده است. پاهای سگ‌آرواره مانند پستانداران امروزی کاملاً در زیر بدن قرار داشت اما دست‌ها تا حدودی همچون مارمولکها در طرفین بدن
اما دست‌ها تا حدودی همچون مارمولکها در طرفین بدن قرار داشتند.
سگ‌دندان‌ها یا سینودونت (نام علمی: "Cynodontia") دودمانی از ددکمانان تریودونت است که شامل پستانداران و اجداد و خویشاوندان نزدیک منقرض‌شده آن‌ها می‌شود. داشتن ویژگی‌هایی مانند کام ثانویه و مغز بزرگ‌تر سینودونت‌های اولیه را از سایر تراپسیدها متمایز می‌ساخت و به پستانداران شبیه‌تر می‌کرد. این جانوران احتمالاً در ویژگی‌هایی مانند خون‌گرم بودن، داشتن خز و توانایی شیردادن هم با پستانداران اشتراک داشتند. سینودونت‌ها از معدود هم‌کمانانی بودند که توانستند از رویداد انقراض پرمین-تریاس جان سالم به در بردند و پس از آن