payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دو شرکت، بخش صنایع دفاعی متوسط، به صورت یک شرکت اسپین-آف، تفکیک و در سال ۱۹۹۷ به کنسرسیوم سه جانبه‌ای با حضور فرانک لانزا، روبرت لاپنتا و برادران لیمن واگذار گردید. نام شرکت نیز برگرفته از حروف نخست نام‌خانوادگی سه سرمایه‌گذار آن، ال-۳ می‌باشد! این شرکت در حال حاضر یکی از ۱۰ پیمانکار اصلی، طرف قرارداد وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا، وزارت امنیت داخلی ایالات متحده آمریکا، جامعه اطلاعاتی ایالات متحده آمریکا و ناسا به‌شمار می‌آید. دفتر مرکزی این شرکت در شهر نیویورک قرار دارد و سهام آن در بازار بورس نیویورک
نیویورک قرار دارد و سهام آن در بازار بورس نیویورک معامله می‌شود.
شاه یک واژه و عنوان سلطنتی پارسی است که در طول تاریخ توسط بیشتر فرمانروایان ایران به‌کار رفته است. این عنوان به صورت رسمی توسط بسیاری از شاهنشاهی‌ها و پادشاهی‌های تاریخ ایران و دیگر حکومت‌های ایرانی‌مآب مانند شروانشاهان، امپراتوری عثمانی، امپراتوری گورکانی، دولت‌های شیبانی و هندی و غیره استفاده می‌شده است. واژهٔ شاه از ریشهٔ "خشای" در پارسی باستان به معنای «حاکمیت» می‌باشد. این واژه در عین اینکه به صورت رسمی تبدیل به عنوان حاکمان ایرانی شد، نامی عام و مطلق در زبان فارسی است و از این رو می‌تواند برای توصیف
در زبان فارسی است و از این رو می‌تواند برای توصیف هر فرمانروایی استفاده شود. پیوسته ممکن است دو واژهٔ شاه و پادشاه به‌جا و هم‌معنای یکدیگر به‌کار بروند. شاه در فرهنگ ایرانی، فردی صاحب فر ایزدی و «سایه خدا بر روی زمین» شناخته می‌شود که ماندگاری دولتش و اقبال مملکت، در قبال فر و عدالت اوست. آخرین شاه ایران محمدرضا پهلوی بود که از سال ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷ بر ایران پهلوی سلطنت کرد. واژه‌‌شناسی. واژهٔ "شاه" از ریشهٔ خشای (xšay) به معنای «حاکمیت» در پارسی باستان می‌باشد. در زبان اوستایی به شاهان خشیتره (xšathra)
در زبان اوستایی به شاهان خشیتره (xšathra) می‌گفتند که از ریشۀ کشتره (ksatŕia) در زبان سانسکریت به معنای «محافظت‌کننده در برابر ویرانی» است و برخی محققان مانند کریستین بارتولومه آن را نیز از ریشهٔ "خشای" می‌دانند. این واژه در زبان سانسکریت به صورت شاس (Shas) به معنای «حکومت کردن» آمده و در اوستا نیز با شکل شاستر (Shastr) همین معنا را می‌دهد. با این همه، ظاهراً اصل واژۀ شاه پهلوی است که در پارسی باستان به شکل خشیتیا (Khashitiya) به‌کار رفته و با واژۀ شاتهر (Shathr) به معنای «شهر» هم‌ریشه است. واژهٔ یونانی
(Shathr) به معنای «شهر» هم‌ریشه است. واژهٔ یونانی ساتراپ به معنای حاکم نیز تحت تأثیر این شبکۀ واژگانی ساخته شده است. شاه در لغت به معنای سرور، حاکم، شخص قدرتمند و مجاز به کاربرد قدرت است. شاه به معنای اصل و خداوند نیز آمده است و چون پادشاهان اصل و خداوند مردم باشند، ایشان را شاه خوانده‌اند. توصیف. «شاه» عنوانی سلطنتی و یکی از رایج‌ترین القاب حکومتگران ایرانی و نیز حاکمان بر سرزمین‌های تحت تسلط ایرانیان و ترکان بوده است. ایرانیان از دیرباز شاهی را مقدس شمرده و بر آن بوده‌اند که خداوند فردی نژاده و نیکو را
و بر آن بوده‌اند که خداوند فردی نژاده و نیکو را به مثابهٔ «پدری نیک‌خواه» برای مردم به شاهی برمی‌گزیند و فی‌الواقع، او دارای موهبتی ایزدی به نام «فر شاهی» است. فره، فره یا خوره، فروغی ایزدی است که بر هرکس بتابد، او بر همگان برتری می‌یابد. از پرتو این فروغ است که شخص شایستگی رسیدن به تاج و تخت را پیدا می‌کند. در باور ایرانیان باستان، شاه باستی دارای فر می‌بود و تا زمانی که شاه بر راه داد می‌رفت، فر با او بود؛ اما همین که از راه داد بر می‌گشت فر از او جدا می‌شد. چنانچه یکبار از جمشید و یکبار از کاووس جدا
می‌شد. چنانچه یکبار از جمشید و یکبار از کاووس جدا گشت. در فرهنگ ایرانی شاه «سایه خدا بر روی زمین» شناخته می‌شود که ماندگاری دولتش و اقبال مملکت، در قبال فر و عدالت اوست. درحالی که پژوهش‌های تازه نشان می‌دهند تسلط اندیشۀ یونانی در اوایل عصر اشکانی سوءتفاهم‌هایی در فهم اندیشۀ شاهی به بار آورده و ایرانیان تحت تأثیر فرهنگ یونانی از شاه تفسیری «الهی» و «خدایگانی» به دست داده‌اند، در اندیشۀ اصیل ایرانی شاه در برابر اهورامزدا تسلیم و از بندگان او به‌شمار می‌رفته است. شاه در باور ایرانی، کهن الگوی «پیر فرزانه»
است. شاه در باور ایرانی، کهن الگوی «پیر فرزانه» است. گسترش این مفهوم سبب شده است که شاه به یکی از بن‌مایه‌های مهم در افسانه‌پردازی‌ها در تاریخ ایران تبدیل شود. همچنین در فرهنگ ایرانی افسانه‌های فراوانی دربارهٔ برخی از شاهان مانند اسکندر (که در تاریخ اساطیری ایران، برادر دارا است) خسرو انوشیروان، بهرام گور، خسرو پرویز، سلطان محمود، شاه عباس و نادرشاه وجود دارد. تاریخچه. فرمانروایان ماد واژۀ خَشایَثی یَه (xsăyathya) را به معنای «شاه» و خَشایَثی آنام (xshăyathyănăm) به معنای «شاهِ شاهان» یا «شاهنشاه» به‌کار
به معنای «شاهِ شاهان» یا «شاهنشاه» به‌کار برده‌اند. کوروش بزرگ بنیان‌گذار شاهنشاهی هخامنشی و جانشینان وی نیز این عنوان را به‌کار برده‌اند. شاهان هخامنشی عنوان خویش یعنی خشایَثِیَه (Khshayathia) را از واژهٔ "خشای" گرفته‌اند. کتیبه‌های برجای‌مانده از دوران هخامنشی، به‌ویژه کتیبۀ داریوش اول، کاربرد شاه یا شاهنشاه را نشان می‌دهد. عرف چنین بود که تنها فرمانروایانی که بر تمامی ایران زمین حکومت می‌کردند را شاهنشاه می‌خواندند. شاهان هخامنشی در کتیبه‌های خویش، خود را "خَشایَشی دَهیو" یعنی «شاه سرزمین‌ها»
خود را "خَشایَشی دَهیو" یعنی «شاه سرزمین‌ها» می‌خواندند. همچنین، واژۀ شاه شاهان لقب حاکمان آشور و یا اورارتو بود که برخی از پژوهشگران احتمال داده‌اند ایرانیان این لقب را از شاهان اورارتو وام گرفته باشند. در آثار دورهٔ اشکانیان (حکومت: ۲۴۷ پ.م–۲۲۴) و ساسانی (حکومت: ۲۲۴–‌۶۵۱) نیز واژه‌های شاه و شاهنشاه همواره استفاده شده و همچنین، عنوان شاه پیوسته برای شاهان و شاهزادگان اشکانی و ساسانی نیز به‌کار می‌رفته است. بر درهم‌های ساسانی به خط پهلوی، نام و لقب شاهنشاه را در روی سکه ضرب و در پشت سکه نیز نام شاهنشاه را
را در روی سکه ضرب و در پشت سکه نیز نام شاهنشاه را مجدداً ضرب می‌کردند. پس از فتح ایران به دست مسلمانان، لقب شاه متروک ماند و جز برای چند سلسلۀ محلی کم‌اهمیت به‌کار نرفت. در صدر اسلام، سنت عربی و اسلامی مفهوم و کارکرد شاه یا شاه شاهان را برنمی‌تابید و حتی احادیثی از قول پیامبر اسلام نقل می‌شد که: «بدترین مردمان کسی است که خود را شاهنشاه یا مَلِک‌المُلوک یا مَلِک‌الأملاک بخواند؛ زیرا تنها خداست که مَلِک است.» با این همه، برخی نویسندگان مسلمان دستیابی معاویة بن ابی‌سفیان را به حکومت، نماد آغاز دوران ملوکیت یا
ابی‌سفیان را به حکومت، نماد آغاز دوران ملوکیت یا پادشاهی پس از پیامبر و خلفای راشدین به‌شمار آورده و گاه احادیثی نه چندان محکم از قول پیامبر در این زمینه نقل کرده‌اند. با سقوط شاهنشاهی ساسانی، تلاشی برای احیای لقب و مقام شاه صورت نگرفت. عباسیان نیز، بااینکه از بسیاری از آداب و رسوم درباری ایران تقلید می‌کردند، خود را خلیفه می‌نامیدند نه شاه. طاهریان نیز خود را مدافعان اسلام و حافظان فرهنگ عربی بر می‌شمردند و سامانیان نیز به‌رغم حمایت از فرهنگ و زبان فارسی، حامیان خلافت عباسی باقی ماندند؛ هر چند برتولد
حامیان خلافت عباسی باقی ماندند؛ هر چند برتولد اشپولر معتقد است که بنا بر گواهی اسناد، سامانیان هم لقب «شاهنشاه» داشته‌اند. می‌توان گفت که برای نخستین‌بار این آل‌بویه بود که به نحو مؤثری بر احیای پادشاهی ایرانی و احیای لقب شاه و شاهنشاه همت گمارد. با این همه، در اینکه کدام حاکم بویی برای اولین‌بار رسماً این لقب را به‌کار برد اختلاف نظر وجود دارد. پس از آل‌بویه، شاه لقب رایج حکام مسلمان شد و نه فقط در میان ایرانیان که در میان بسیاری از حاکمان شرقی به‌کار رفت. اما این فرمانروایان عموماً اصطلاح «شاه» را صرفاً
اما این فرمانروایان عموماً اصطلاح «شاه» را صرفاً به عنوان یکی از القاب حکومتی و فارغ از دلالت‌های پُرشکوه و پُرطمطراق پیش از اسلام آن استفاده می‌کردند. عنصری در مدح سلطان محمود غزنوی که لقب رسمی‌اش سلطان بود، پس از فتح سومنات هند، او را شاه خطاب ‌کرد. سلجوقیان نیز لقب شاه و شاهنشاه را از آل‌بویه اخذ کردند. سلجوقیان روم هم لقب شاه داشتند و لقب بسیاری از سلجوقیان کرمان نیز شاه بود. ایوبیان هم لقب شاهنشاه را به‌کار می‌بردند و خلیفه ناصر در سال ۶۰۴ ه‍.ق در مراسم انتصاب ملک عادل، او را با هر دو واژۀ عربی و
مراسم انتصاب ملک عادل، او را با هر دو واژۀ عربی و فارسی شاهنشاه و ملک‌الملوک خطاب قرار داد. دیگر حاکمان ایوبی مصر و شام نیز از لقب شاه بهره می‌بردند. در دیاربکر و ارمنیه نیز لقب شاه کاربرد فراوان داشت. این لقب در عصر ممالیک یکی از القاب اختصاصی سلطان و ملوک بزرگ به‌شمار می‌رفت. تأثیر کاربست این لقب چندان پُرهیمنه بود که هولاکو خان مغول نیز در مکاتبۀ ۶۵۷ ه‍.ق خویش با ملک ناصر، حاکم حلب، خود را شاهنشاه روی زمین ‌خواند. در دوران پسامغول نیز حاکمان سلسله‌های کوچک و بزرگی چون آل‌مظفر، آل‌اینجو، جلایریان و یا
کوچک و بزرگی چون آل‌مظفر، آل‌اینجو، جلایریان و یا قراقویونلوها نیز این لقب را به‌کار می‌بردند. با این همه، این صفویان (حکومت: ۱۵۰۱–‌۱۷۳۶) بودند که با اهمیت و دلالتی ویژه، لقب شاه را به‌کار بردند و تا قرن‌ها بعد آن را لقب خاص و ممتاز حکومتگران بر فلات ایران قرار دادند. بنیاد‌گذار این سلسله شاه اسماعیل یکم، مرشد کامل و مورد ارادت صوفیان بود که نسبش به ائمۀ معصومین نیز می‌رسید. با این حال، شاهان صفوی به‌رغم کاربرد رسمی لقب شاه بر سکه‌هایشان، واژۀ سلطان را نیز به تنهایی یا با صفاتی دیگر به‌کار می‌بردند. سلاطین
تنهایی یا با صفاتی دیگر به‌کار می‌بردند. سلاطین دهلی این لقب را بسیار به‌کار می‌بردند. برخی از امراء و سلاطین در سلطان‌نشین بنگال (حکومت: ۵۹۴–‌۹۸۴)، سلطان‌نشین کشمیر (حکومت: ۷۳۹–‌۹۹۶)، سلطان‌نشین گجرات (حکومت: ۸۰۶–۹۸۰)، سلطان‌نشین معبر (حکومت: ۷۳۴–‌۷۷۹)، عادل‌شاهیان بیجاپور (حکومت: ۸۹۵–‌۱۰۹۷)، نظام‌شاهیان احمدنگر (حکومت: ۸۹۵–‌۱۰۴۶)، عمادشاهیان بیدر (حکومت: ۸۶۹–‌۹۸۲) و گورکانیان هند (حکومت: ۹۳۲–‌۱۲۷۴) نیز لقب شاه داشته‌اند. حاکمان اندونزی، سلاطین آچه و حاکمان مالزی نیز در موارد بسیاری خویش را شاه
و حاکمان مالزی نیز در موارد بسیاری خویش را شاه خوانده‌اند. با روی کار آمدن قاجاریان (حکومت: ۱۷۹۶–‌۱۹۲۵) استعمال القابی چون «اعلی‌حضرت ذی‌شوکت» یا «اعلی‌حضرت اقدس شاهنشاهی» یا کاربرد جمله معترضۀ «روحنا فداه» پس از لقب شاه را می‌توان نشان تأکید بر جنبۀ قدسی نظام شاهنشاهی به‌شمار آورد. وقوع نهضت مشروطه تسلط سیاسی شاه را محدود کرد و از جایگاه قدسی آن بسیار کاست. رضاخان میرپنج نیز که در سال ۱۳۰۴ خورشیدی آخرین سلسلۀ پادشاهی ایران یعنی دودمان پهلوی (حکومت: ۱۹۲۵–‌۱۹۷۹) را تأسیس کرد، در سیاست‌های خود نشان داد که
را تأسیس کرد، در سیاست‌های خود نشان داد که شاه فقط از جایگاهی سیاسی برخوردار است و نه قدسی. در دیگر نقاط جهان اسلام نیز لقب شاه، با دلالت‌هایی گاه مشابه و گاه متفاوت با ایران، تا مدت‌ها استفاده شده است. آخرین شاه ایران محمدرضا پهلوی بود که از سال ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷ بر ایران پهلوی سلطنت کرد. انقلاب ۱۳۵۷ نقطهٔ پایانی بر کاربرد رسمی عنوان «شاه» در ایران بود. در جریان انقلاب اسلامی حکومت پهلوی سقوط کرد و با نظام جمهوری اسلامی جایگزین شد. مشتقات. از واژهٔ «شاه» به عنوان لقبی سلطنتی، واژگان و عناوین دیگری نیز مشتق
عنوان لقبی سلطنتی، واژگان و عناوین دیگری نیز مشتق شده‌اند. این عناوین عبارت‌اند از: میراث. دلالت سیاسی واژهٔ شاه و تأثیر فرهنگی این واژه و عظمت و بزرگی آن در ذهن و زبان ایرانیان و ملل متأثر از آن، چنان پایدار و طولانی بوده که به اشکال گوناگون بازنمایی شده است. برای نمونه در بسیاری از ضرب‌المثل‌های فارسی این تأثیر قابل مشاهده است. ایرانیان هر چیز ممتاز و برتر از دیگران را با صفت شاه متمایز ساخته‌اند. مانند: شاهباز، شاهکار، شاهراه، شاه‌کاسه، شاه‌توت، شاه‌بلوط، شاه‌تره، شاه‌سوار، شاهرود، شاه‌انجیر، شاه‌آلو،
شاه‌تره، شاه‌سوار، شاهرود، شاه‌انجیر، شاه‌آلو، شاه‌نشین، شاه‌بیت، شاه‌ماهی و غیره. این واژه در نام و لقب اولیای دین و عرفای بزرگ نیز به‌کار رفته است. برای نمونه، اصطلاح «شاه ولایت» در توصیف امام علی بر سکه‌های شاه عباس اول دیده می‌شود. برخی از امامزادگان چون شاه‌عبدالعظیم، شاه‌چراغ و شاهزاده حسین هم در نام خود لقب شاه دارند. همچنین، شاه یکی از القاب تعظیمی و دارای بار ولایت معنوی برای متصوفه و عرفا بوده است که برخی از مشاهیر آنان بدین شرح است: شاه نظام‌الدین اورنگ‌آبادی، بلبل شاه کشمیری، شاه‌محمد بدخشی،
اورنگ‌آبادی، بلبل شاه کشمیری، شاه‌محمد بدخشی، شاه‌لطیف بری، شرفشاه دولایی، بلهی‌شاه، حجت‌علیشاه، حسین‌علیشاه دهلوی، شاه‌عبدالعزیز دهلوی، شاه‌ولی‌الله، شاه‌شجاع کرمانی، معصوم‌علیشاه دکنی، شاه‌نعمت‌الله ولی، عمادالدین عربشاه یزدی، صفی‌علیشاه و مشتاق‌علیشاه. برخی از امامان و داعیان اسماعیلی مانند محمدشاه نزاری، شاه‌خلیل‌الله محلاتی، رکن‌الدین خورشاه و شاه‌ظاهر دکنی نیز با لقب شاه خطاب شده‌اند.
وون بین (به هانگول: "원빈"؛ به انگلیسی: "Won Bin"، نام تولد: "کیم دو-جین"؛ به هانگول: "김도진". زادهٔ ۱۰ نوامبر ۱۹۷۷) بازیگر اهل کرهٔ جنوبی است. وی پس از ایفای نقش در سریال پاییز در قلبم در سال ۲۰۰۰، به محبوبیّت چشم‌گیری دست یافت و سپس در فیلم‌های «ته‌گوکی»، «مادر» و «مردی از هیچ‌کجا» به ایفای نقش پرداخت.
جوتن شرکتی نروژی و فعال در زمینه رنگ و رزین‌های صنعتی است. این شرکت دارای بیش از ۸۷۴۰ نفر پرسنل در ۹۰ کشور جهان از جمله ایران است.جوتن در رده بندی بزرگترین شرکت‌های رنگ سازی جهان در سال ۲۰۱۳ میلادی، رتبه چهاردهم را با بیش از ۱٫۹۵۳ میلیارد دلار فروش به خود اختصاص دارد.
والسپار شرکت شیمیایی آمریکایی و فعال در زمینه رنگ و رزین‌های صنعتی است. این شرکت دارای بیش از ١٠٠٠٠ نفر پرسنل در بیش از ۲۶ کشور جهان است. این شرکت در سال ١٨٠٦ میلادی تاسیس و دفتر مرکزی آن در بوستون آمریکا واقع است. والسپار بر اساس رده بندی بزرگترین شرکت‌های رنگ ساز جهان در سال ۲۰۱۳، با فروش بیش از ۴٫۰۳ میلیارد دلار رتبه ششم را به خود اختصاص داد. نمایندگی رسمی در ایران. در سال ٢٠٢١ این شرکت رنگسازی شعبه ۲۶ خود را به ایران واگذار نمود.تا تمامی محصولات والسپار تحت لیسانس والسپار آمریکا در داخل ایران تولید و
تحت لیسانس والسپار آمریکا در داخل ایران تولید و عرضه شود. گارانتی محصولات والسپار. تمامی شعبه های والسپار در جهان رنگ های فروخته شده به مشتری خود را مورد گارانتی تضمینی قرار می دهند. در واقع اگر رنگی را که از این شرکت خریداری کرده باشید با یک رنگ اورجینال شرکتهای معروف دنیا، دارای کیفیت ضعیف تری باشد، آن ها به شما یک قوطی رایگان نیز از همان اهدا می کنند. برند والسپار برای افرادی که همیشه به کیفیت رنگ های فروخته شده مشکوک می باشند، بسیار مفید است.
تونی لیانگ چائو-وِی (به چینی: 梁朝偉؛ به انگلیسی: Tony Leung Chiu-Wai. زادهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۶۲) بازیگر و خوانندهٔ چینی است. وی بخاطر ایفای نقش در فیلم "در حال و هوای عشق" برگزیدهٔ جشنوارهٔ فیلم کن شد. لیانگ در ۷ فیلم از آثار وونگ کار-وای به ایفای نقش پرداخته است، از آن جمله می‌توان به "چانگ‌کینگ اکسپرس"، "شادی در کنار هم"، "۲۰۴۶" و "در حال و هوای عشق" اشاره کرد.
فرانکویس دلسارته با نام کامل الکساندر نیکولاس چری دلسارته (۱۹ نوامبر ۱۸۱۱ - ۲۰ ژوئیه ۱۸۷۱) معلم و موزیسین فرانسوی است. گرچه او موفقیت‌هایی به عنوان آهنگ‌ساز کسب کرد اما او عمدتاً به عنوان معلم آواز و دکلمه شناخته می‌شود. او در پی شکلی از حرکت بود که به همراه مجموعه نظام‌مندی از ایماها و حرکات بر پایه مشاهده بازیگر از فعل و انفعال‌های بشری، با تجارب احساسی درونی او ارتباط برقرار کند. اگرچه این روش «دلسارته» در سراسر جهان بسیار فراگیر شد، اما به خصوص در آمریکا و به وسیله بسیاری از آموزگارانی که کاملاً آن را
و به وسیله بسیاری از آموزگارانی که کاملاً آن را نفهمیده بودند یا با مفاهیم پنهان شده پشت اشاره و ایماها ارتباط برقرار نمی‌کردند، به وضعیت و حالت‌های ملودرام توسعه یافت؛ حالتی که بعدها کنستانتین استانیسلاوسکی در واکنش به آن، روش‌های روانی درونی خودش را گسترش داد.
فارگو نام یک مجموعهٔ تلویزیونی آمریکایی در ژانر طنز تلخ، جنایی و درام است که بر اساس فیلمی با همین نام، ساخته برادران کوئن، ساخته شده. کارگردانی و فیلنامه‌نویسی این مجموعه بر عهده نوآ هاولی است. برادران کوئن تحت تأثیر فیلنامه هاولی قرار گرفتند و قبول کردند که به عنوان تهیه‌کنندگان اجرایی معرفی شوند. فصل نخست سریال از ۱۵ آوریل ۲۰۱۴ از شبکه FX (اِف اِکس) به روی آنتن رفت. فصل اول که در مینه‌سوتا و داکوتای شمالی در سال ۲۰۰۶ رخ می‌دهد، با بازی بیلی باب تورنتون، آلیسون تولسن، کالین هنکس و مارتین فریمن مورد
آلیسون تولسن، کالین هنکس و مارتین فریمن مورد استقبال گستردهٔ منتقدان قرار گرفت. این فصل در جشنوارهٔ امی برندهٔ جایزه بهترین سریال‌کوتاه، بهترین کارگردانی و بهترین گروه بازیگری و نیز نامزد دریافت جایزه در پانزده مورد دیگر از جمله بهترین نویسندگی شد. همچنین برندهٔ جایزهٔ گلدن گلوب برای بهترین مینی‌سریال یا فیلم تلویزیونی گشت و بیلی باب تورنتون هم جایزهٔ بهترین بازیگر مرد مینی‌سریال یا فیلم تلویزیونی را از آن خود کرد. در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۴، شبکه FX فارگو را برای یک فصل ده قسمتی دیگر تمدید کرد که در سپتامبر ۲۰۱۵
یک فصل ده قسمتی دیگر تمدید کرد که در سپتامبر ۲۰۱۵ پخش شد. فصل دوم که در مینه‌سوتا، داکوتای شمالی و داکوتای جنوبی در سال ۱۹۷۹ رخ می‌دهد و پاتریک ویلسون، کریستن دونست، جسی پلومونز، ژان اسمارت و تد دانسون در آن بازی کرده‌اند نیز مورد استقبال گستردهٔ منتقدان قرار گرفت. این فصل سه نامزدی در گلدن‌گلوب و چندین نامزدی در جشنوارهٔ امی کسب کرد از جمله نامزدی بهترین مینی‌سریال و همچنین نامزدی‌هایی برای پلومونز، اسمارت و بوکیم وودباین برای بهترین بازیگر مینی‌سریال. فصل سوم در مینه‌سوتا در سال ۲۰۱۰ جریان دارد و با بازی
سوم در مینه‌سوتا در سال ۲۰۱۰ جریان دارد و با بازی ایوان مک‌گرگور، کری کون، مری الیزابت، و بنستد، گوران بوگدان و دیوید تئولیس، در ۱۹ آوریل ۲۰۱۷ به نمایش درآمد، مانند فصل‌های گذشته با استقبال منتقدان روبه‌رو شد، نامزد جایزهٔ امی برای بهترین مینی‌سریال و نامزدی‌هایی برای کون، مک‌گرگور و تئولیس کسب کرد. همچنین سه نامزدی در گلدن گلوب که با با برنده‌شدن مک‌گرگور در بخش بهترین بازیگر مرد همراه شد. حوادث فصل چهارم در ایالت میسوری، شهر کانزاس سیتی در سال ۱۹۵۰ اتفاق می‌افتد. در این فصل کریس راک، جسی باکلی، جیسون
می‌افتد. در این فصل کریس راک، جسی باکلی، جیسون شوارتزمن، بن ویشاو و جک هاستون به ایفای نقش پرداختند و در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۰ به نمایش درآمد. این فصل به‌طور کلّی نظرات مثبتی دریافت کرد هرچند به اندازهٔ فصل‌های قبلی تحسین نشد. این سریال برای فصل پنجم تمدید شده است. در ابتدای بعضی قسمت ها ادعا می‌شود که داستان‌های هر چهار فصل پخش شده، بر اساس واقعیت بوده و به درخواست بازماندگان حادثه اسامی آنها تغییر یافته‌است . نمای کلی سریال. در ژانویه ۲۰۰۶، لورن مالوو (با بازی بیلی باب تورنتون) از شهر بمیجی عبور می‌کند و مردم
بیلی باب تورنتون) از شهر بمیجی عبور می‌کند و مردم این شهر را، به ویژه لستر نیگارد (با بازی مارتین فریمن) فروشنده بیمه، با کینه‌توزی، خشونت و فریب کاری خود آزار می‌دهد. در همین حال، معاون کلانتر مالی سالورسون (با بازی الیسن تولمن) و افسر پلیس گاس گریملی (با بازی کالین هنکس)، در جریان حل چند پرونده قتل معتقدند که شاید مالوو و نیگارد به این حوادث مرتبط باشند. داستان این فصل در سال ۱۹۷۹ در سو فالز، داکوتای جنوبی و لوورن، مینه‌سوتا رخ می‌دهد. افسر پلیس، لو سالورسون (پدر مالی سالورسون در فصل اول با بازی پاتریک
(پدر مالی سالورسون در فصل اول با بازی پاتریک ویلسون) که به تازگی از جنگ ویتنام برگشته است، در مورد یک جنایت محلی مربوط به باندی به تحقیق می‌پردازد. سالورسون پس از آن مأمور حفاظت از رونالد ریگان، نامزد ریاست جمهوری حزب جمهوری‌خواه در جریان کمپین انتخاباتی وی در شهر فارگو است. داستان این فصل در سال ۲۰۱۰ میلادی رخ می‌دهد. از بازیگران این فصل می‌توان به یوان مک‌گرگور، مری الیزابت وینستد و کری کون اشاره کرد. در این فصل داستان دو برادر دوقلو که یکی از آن‌ها پادشاه پارکینگ‌های مینه سوتا است و دیگری که مسؤل عفو
پارکینگ‌های مینه سوتا است و دیگری که مسؤل عفو مشروط آگاهی است به تصویر کشیده شده‌است. فصل چهارم، با بازی کریس راک که رئیس یک سندیکای جنایی است که از مهاجران سیاه‌پوست که در حال فرار از «جیم کرو جنوبی» هستند و رابطه با مافیای کانزاس سیتی دارد. این شهر در سال ۱۹۵۰ در کانزاس‌سیتی، میزوری قرار دارد. این فصل برای نخستین بار در ۱۹ آوریل ۲۰۲۰ به نمایش گذاشته شد، اما به علت همه‌گیری کرونا به مدت نامعلومی به تأخیر افتاد. داستان فصل پنجم در مورد آدم ربایی و تعصبات مذهبی کلانتری دیکتاتور است، که در‌ سال ۲۰۲۳ در ۱۰
مذهبی کلانتری دیکتاتور است، که در‌ سال ۲۰۲۳ در ۱۰ قسمت پخش شد. پیوند به بیرون. فارگو در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم‌ها (IMDb)
می‌می (به کره‌ای: "미미"؛ به انگلیسی: "Mimi") مجموعهٔ تلویزیونی کوتاه محصول سال ۲۰۱۴ میلادیِ کشور کرهٔ جنوبی می‌باشد. این مجموعه در ۴ قسمت و از ۲۱ فوریه تا ۱۴ مارس از شبکهٔ "ام‌نت" به‌روی آنتن رفت. خلاصهٔ داستان. "مین-وو" نویسندهٔ درونگرای ۲۸ ساله ایست که دچار فراموشی نسبی شده است. روزی یادداشتی بر روی تقویم خود می‌یابد و به سبب آن، داستانی را با عنوان «۸ دسامبر» آغاز می‌کند ...
مری برنهایم (نام میانی هیر؛ ۱۹۰۲–۹۷) یک بیوشیمی دان انگلیسی بود که مدرک دکترای خود را از دانشگاه کمبریج دریافت کرد. در دوران دانشجویی خود، او موفق به کشف آنزیم تیرامین اکسیداز گشت که سپس به مونوآمین اکسیداز (MAO) تغییر نام یافت. او در سال ۱۹۳۰ عضوی از مدرسین اصلی دانشکدهٔ پزشکی دوک شد، و در ۱۹۶۲ به مقام استادی ارتقاء یافت. او هم چنین بیش از شصت مقاله را به تألیف درآورده است.
امیل ژاک-دالکروز (۶ ژوئیه ۱۸۶۵–۱ ژوئیه ۱۹۵۰) آهنگساز، نوازنده و آموزگار سوئیسی بود که یوریتمیک، روشی برای آموختن و تجربه موسیقی در حال حرکت را توسعه و گسترش داد (می‌توان تأثیر روش دالکروز بر روش تربیتی ارف را که امروزه در مدارس آموزش موسیقی سراسر آمریکا دیده می‌شود، به خوبی مشاهده کرد) روش او شامل آموزش مفاهیم موسیقایی در حال حرکت است. در این روش، نوعی از حرکات شبیه به هم در مفاهیم موسیقایی مورد استفاده قرار می‌گیرد تا احساسی کامل و طبیعی برای بیان موسیقایی گسترش بیابد. دالکروز احساس کرد مبدل کردن بدن به
گسترش بیابد. دالکروز احساس کرد مبدل کردن بدن به چیزی چون ابزار موسیقایی کوک شده، بهترین مسیر برای ایجاد بنیاد موسیقایی پرطراوت و سخت بود. روش وی شامل سه عنصر به یک اندازه مهم می‌شود: یوریتمیک، سلفژ و بدیهه‌سازی. با توجه به روش او، این سه عنصر در کنار هم، برنامه‌های آموزشی ضروری نوازندگی برای تبدیل شدن به یک نوازنده کامل را دربردارد. در یک مسیر ایده‌آل، عناصری از هر موضوعی یکی می‌شوند که این امر به روش تدریسی که در خلاقیت و حرکت ریشه دارد، منجر می‌شود. او پیشه‌اش را به عنوان آموزگار از کنسرواتوار ژنو در سال
را به عنوان آموزگار از کنسرواتوار ژنو در سال ۱۸۹۲ آغاز کرد؛ جای که هارمونی و سلفژ درس می‌داد. در دوره‌های سلفژ او بود که بسیاری از ایده‌های مؤثر و انقلابی آموزشی‌اش را مورد آزمایش قرار داد. بین سال‌های ۱۹۰۳ و ۱۹۱۰، روش‌اش را برای عموم به نمایش گذاشت. در ۱۹۱۰، با همکاری کارخانه‌دار آلمانی، وولف دورن، مدرسه‌ای در هلراو، جایی بیرون از درسدن تأسیس و آن را وقف آموزش روش‌اش کرد. در هلراو، جایی که به مردم زیادی درس می‌داد، افرادی چون سرژ وولکونسکی، ورا گرینر، والریا کراتینا و غیره وجود داشتند. در پی وقوع جنگ
والریا کراتینا و غیره وجود داشتند. در پی وقوع جنگ جهانی اول در ۱۹۱۴، مدرسه‌اش بسته شد. پس از جنگ جهانی دوم، ایده‌های او با عنوان «موسیقی و حرکت» در مدارس انگلستان به کار گرفته شد.
آنتن یکسوکننده، آنتن تصحیح کننده یا آنتن اصلاح شونده، نوع خاصی از آنتن است که برای تبدیل انرژی مایکروویو به برق جریان مستقیم(DC) کاربرد دارد. آنها در سیستم انتقال قدرت(توان) بی سیم استفاده می شوند که انتقال قدرت توسط امواج رادیویی انجام می شود. عنصر ساده ی آنتن یکسوکننده متشکل از یک آنتن دوقطبی با یک دیود RF است که در سراسر عناصر دو قطبی متصل شده است. دیود، جریان متناوب(AC) ناشی از آنتن های مایکروویو را یکسو می کند، برای تولید برق DC، قدرت بار در سراسر دیود متصل می شود. دیود شاتکی معمولاً استفاده می‌شود
متصل می شود. دیود شاتکی معمولاً استفاده می‌شود زیرا آنها دارای کمترین افت ولتاژ و بالاترین سرعت و در نتیجه کمترین تلفات توان به علت انتقال و سوئیچینگ هستند. آنتن های یکسوکننده بزرگ مجموعه ای از عناصر دو قطبی بسیاری را شامل می شوند. آنتن یکسوکننده را می نامند که بر گرفته از عبارت(rectifying antenna) است. آنتن یکسوساز در سال ١٩٦٤ اختراع شد و به ثبت رسید در سال ١٩٦٩ مهندس برق ایالات متحده، ویلیام سی. براون، آنتن به گونه ای نشان داده است که با یک مدل هلیکوپتر طراحی شده تا توسط مایکروویو از زمین منتقل شود و
طراحی شده تا توسط مایکروویو از زمین منتقل شود و توسط آنتن یکسوکننده متصل دریافت شود. از دههٔ ۱۹۷۰ ، یکی از انگیزه های اصلی برای تحقیقات آنتن یکسوکننده به منظور توسعه یک آنتن گیرنده انرژی خورشیدی ماهواره ای پیشنهاد شده است، که می‌تواند انرژی حاصل از نور خورشید در فضا را با سلول های خورشیدی جذب کند و پرتو آن را به زمین به عنوان مایکروویو به آرایه آنتن یکسوکننده بزرگ منتقل کند. یک برنامه نظامی پیشنهاد شده است که با تقویت هواپیماهای شناسایی بدون سرنشین توسط مخابره ی امواج ماکروویو از زمین، آنها می توانند برای
ی امواج ماکروویو از زمین، آنها می توانند برای مدت طولانی در هوا بمانند. در سال های اخیر تمایلات به منظور استفاده از آنتن های یکسوکننده به عنوان منابع قدرت برای دستگاه های میکرو الکترونیک بی سیم کوچک تبدیل شده است. بزرگترین کاربرد آنتن های یکسوکننده در تگ های RFID، کارت های نزدیکی و کارت های هوشمند بدون تماس، که شامل یک مدار مجتمع (IC) است که توسط یک عنصر آنتن یکسوکننده کوچک طراحی شده است. هنگامی که دستگاه را در نزدیکی یک واحد کارت خوان الکترونیکی می آورند، امواج رادیویی از خواننده توسط آنتن یکسوکننده
امواج رادیویی از خواننده توسط آنتن یکسوکننده دریافت می شود، برای تأمین انرژی تا IC، داده های آن را به خواننده انتقال می دهد.
جانی مایکل سپن (۱ مارس ۱۹۶۹ – ۲۵ نوامبر ۲۰۰۱) افسر عملیات شبه‌نظامی آژانس اطلاعات مرکزی بود. سپن اولین آمریکایی کشته‌شده در نبرد طی حملهٔ ایالت متحده به افغانستان بود در سال ۲۰۰۱ بود. او در استحکامات قلعهٔ جنگی و در پی خیزش زندانیان طالبان کشته شد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
شهرستان سن خوآن، نیومکزیکو یکی از شهرستان‌های ایالت نیومکزیکو است. موقعیت این شهرستان، در شمال-شمال‌غربی این ایالت بوده وبر طبق آمارهای سال ۲۰۱۰ از اداره آمار آمریکا، جمعیتیش ۱۳۰.۰۴۴ نفر می‌باشد. مرکز این شهرستان، شهر ازتک است. مساحت این شهرستان، ۱۴.۳۴۴ کیلومترمربع است.
شهرستان مک‌کینلی، نیومکزیکو یکی از شهرستان‌های ایالت نیومکزیکو در آمریکاست. مساحت این شهرستان ۱۴٫۱۳۰ کیلومترمربع بوده و طبق آمار تا سال ۲۰۱۰، جمعیتی معادل ۷۱٫۴۹۲ نفر در آن سکونت داشته‌اند. مک‌کینلی از شهرستان‌های شرقی نیومکزیکو بوده و مرکزش، شهر گلوپ است.
شهرستان سیبولا، نیومکزیکو از شهرستان‌های شرقی ایالت نیومکزیکو می‌باشد. مرکز این شهرستان، شهر گرنتس بوده و بر پایه آمارهای سال ۱۰۱۰، جمعیتی معادل ۲۷.۲۱۳ نفر دارد. سیبولا جوان‌ترین شهرستان ایالت نیومکزیکو است و در ۱۹ ژوئن ۱۹۸۱ تشکیل شده است.
شهرستان کترون، نیومکزیکو از شهرستان‌های ایالت نیومکزیکو است که در نواحی شرقی این ایالت جای گرفته. بر طبق آمارهای سال ۲۰۱۰ از اداره آمار آمریکا، جمعیت این شهر برابر بود با ۳.۷۲۵ نفر و مساحتی معادل ۱۷.۹۴۶ کیلومترمربع را شامل می‌شد. این شهرستان از نظر مساحت، بزرگ‌ترین شهرستان نیومکزیکو بوده و مرکزیتش را شهر رزرو بر عهده دارد.
شهرستان هیدالگو، نیومکزیکو از شهرستان‌های ایالت نیومکزیکو در آمریکاست. بر طبق سرشماری‌های سال ۲۰۱۰، جمعیت این شهرستان برابر بود با ۴٫۸۹۴ نفر و مساحتی معادل ۸٫۹۲۵ کیلومترمربع را شامل می‌شد. این شهرستان در سال ۱۹۱۹ و با جداشدن از شهرستان شمالی‌اش، گرنت، ایجاد شد.