payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داخائو) تبدیل شد که توسط پلیس امنیتی آلمان اداره می‌شد. در نهایت، در ژانویه ۱۹۴۲، اشتوت‌هوف به یک اردوگاه کار اجباری معمولی تبدیل شد. ساختار اردوگاه. اردوگاه اصلی با حصار سیم خاردار احاطه شده بود. این اردوگاه شامل هشت باراک برای زندانیان و یک «فرماندهی» برای نگهبانان اس‌اس بود. در سال ۱۹۴۳، اردوگاه گسترش یافت و یک اردوگاه جدید در کنار اردوگاه اصلی ساخته شد. این اردوگاه نیز با حصار سیم خاردار برقی احاطه شده بود و شامل سی باراک جدید بود که مساحت کل را افزایش داد. یک کوره جسدسوزی و اتاق گاز در سال ۱۹۴۳ اضافه
داد. یک کوره جسدسوزی و اتاق گاز در سال ۱۹۴۳ اضافه شد، درست به موقع برای شروع اعدام‌های دسته‌جمعی زمانی که اشتوت‌هوف در ژوئن ۱۹۴۴ در «راه‌حل نهایی» گنجانده شد. از واگن‌های گاز متحرک نیز برای تکمیل ظرفیت حداکثری اتاق گاز (۱۵۰ نفر در هر اعدام) در مواقع نیاز استفاده می‌شد. زندانیان. اولین ۱۵۰ زندانی که در ۲ سپتامبر ۱۹۳۹ زندانی شدند، از میان لهستانی‌ها و یهودیانی انتخاب شدند که بلافاصله پس از شروع جنگ در گدانسک دستگیر شده بودند. جمعیت زندانیان در دو هفته بعد به ۶،۰۰۰ نفر رسید. تا سال ۱۹۴۲، تقریباً همه زندانیان
۶،۰۰۰ نفر رسید. تا سال ۱۹۴۲، تقریباً همه زندانیان لهستانی بودند. تعداد زندانیان در سال ۱۹۴۴ به طور قابل توجهی افزایش یافت، با یهودیان که بخش قابل توجهی از تازه‌واردان را تشکیل می‌دادند. اولین گروه ۲،۵۰۰ زندانی یهودی در ژوئیه ۱۹۴۴ از آشویتس رسیدند. در مجموع، ۲۳،۵۶۶ یهودی (شامل ۲۱،۸۱۷ زن) از آشویتس به اشتوتهوف منتقل شدند، و ۲۵،۰۵۳ (شامل ۱۶،۱۲۳ زن) از اردوگاه‌های کشورهای بالتیک. زمانی که ارتش شوروی در ژوئیه و اوت ۱۹۴۴ شروع به پیشروی از طریق استونی تحت اشغال آلمان کرد، کارکنان اردوگاه کار اجباری کلوگا اکثریت
کرد، کارکنان اردوگاه کار اجباری کلوگا اکثریت زندانیان را از طریق دریا تخلیه کردند و به اشتوتهوف فرستادند. منابع دیگر می‌گویند که کارکنان اردوگاه بیشتر زندانیان باقی‌مانده را در یک قتل‌عام دسته‌جمعی کشتند. زندانیان ثبت‌شده اشتوت‌هوف شامل شهروندان ۲۸ کشور بودند، و علاوه بر یهودیان و لهستانی‌ها – آلمانی‌ها، چک‌ها، هلندی‌ها، بلژیکی‌ها، فرانسوی‌ها، نروژی‌ها، فنلاندی‌ها، دانمارکی‌ها، لیتوانی‌ها، لتونی‌ها، بلاروسی‌ها، روس‌ها و دیگران. از میان ۱۱۰،۰۰۰ زندانی، یهودیان از سراسر اروپا، اعضای زیرزمینی لهستان،
یهودیان از سراسر اروپا، اعضای زیرزمینی لهستان، غیرنظامیان لهستانی که در طول قیام ورشو از ورشو تبعید شده بودند، روشنفکران لیتوانی و لتونی، مبارزان مقاومت لتونی، بیماران روانی، زندانیان جنگی شوروی، و کمونیست‌ها. یکی از زندانیان برجسته و بازمانده از اردوگاه کار اجباری اشتوتهوف، عضو پارلمان حزب کمونیست دانمارک مارتین نیلسن بود که تبعید خود به اردوگاه، تجربه در اردوگاه و راهپیمایی مرگ از اردوگاه را در کتاب خود "«گزارش از اشتوت‌هوف»" شرح داد. اعتقاد بر این است که زندانیانی که برای اعدام فوری فرستاده شدند، ثبت
که زندانیانی که برای اعدام فوری فرستاده شدند، ثبت نشده بودند. شرایط. شرایط در اردوگاه بسیار سخت بود؛ ده‌ها هزار زندانی از گرسنگی و بیماری جان باختند. بسیاری در اپیدمی‌های تیفوس که در زمستان ۱۹۴۲ و دوباره در ۱۹۴۴ اردوگاه را فرا گرفت، جان باختند؛ کسانی که نگهبانان اس‌اس آنها را برای کار ضعیف یا بیمار تشخیص دادند، در اتاق گاز کوچک اردوگاه کشته شدند. اولین اعدام‌ها در ۱۱ ژانویه و ۲۲ مارس ۱۹۴۰ انجام شد – ۸۹ فعال لهستانی و مقامهای دولتی تیرباران شدند. گاز گرفتن با سیکلون ب در ژوئن ۱۹۴۴ آغاز شد. ۴،۰۰۰ زندانی، از
سیکلون ب در ژوئن ۱۹۴۴ آغاز شد. ۴،۰۰۰ زندانی، از جمله زنان و کودکان یهودی، قبل از تخلیه اردوگاه در اتاق گاز کشته شدند. روش دیگر اعدام در اشتوتهوف تزریق کشنده فنول بود. زندانیان همچنین در گل غرق یا با چماق کشته می‌شدند. بین ۶۳،۰۰۰ تا ۶۵،۰۰۰ نفر در اردوگاه جان باختند. مجموعه‌ای از سازمان‌ها و افراد آلمانی از زندانیان اشتوتهوف به عنوان کارگران اجباری استفاده کردند. بسیاری از زندانیان در کسب‌ و کارهای متعلق به اس‌اس مانند DAW (به معنای واقعی کلمه «کارخانه تجهیزات آلمان»)، کارخانه تسلیحاتی به شدت محافظت‌شده واقع
آلمان»)، کارخانه تسلیحاتی به شدت محافظت‌شده واقع در داخل اردوگاه در کنار باراک‌های زندانیان کار می‌کردند. سایر زندانیان در شرکت‌های صنعتی خصوصی، در کشاورزی، یا در کارگاه‌های خود اردوگاه کار می‌کردند. در سال ۱۹۴۴، با افزایش اهمیت کار اجباری توسط زندانیان اردوگاه‌های کار اجباری در تولید تسلیحات، یک کارخانه هواپیماسازی فوکه-وولف در اشتوتهوف ساخته شد. در نهایت، سیستم اردوگاه اشتوت‌وف به شبکه‌ای از اردوگاه‌های کار اجباری تبدیل شد. فرماندهان. اردوگاه دو فرمانده داشت: راهپیمایی مرگ. تخلیه زندانیان از سیستم
داشت: راهپیمایی مرگ. تخلیه زندانیان از سیستم اردوگاه اشتوتهوف در ۲۵ ژانویه ۱۹۴۵ آغاز شد. زمانی که تخلیه نهایی آغاز شد، تقریباً ۵۰,۰۰۰ زندانی، بیشتر آنها یهودی، در سیستم اردوگاه اشتوتهوف بودند. زندانیان به سمت لمبورک در شرق آلمان راهپیمایی شدند. با پیشروی نیروهای شوروی، آلمانی‌ها زندانیان بازمانده را مجبور کردند که به اشتوتهوف بازگردند. در اواخر آوریل ۱۹۴۵، زندانیان باقی‌مانده از طریق دریا از اشتوتهوف خارج شدند، زیرا اردوگاه به طور کامل توسط نیروهای شوروی محاصره شده بود. بار دیگر، صدها زندانی به دریا
محاصره شده بود. بار دیگر، صدها زندانی به دریا انداخته شده و تیرباران شدند. بیش از ۴,۰۰۰ نفر با قایق‌های کوچک به آلمان فرستاده شدند، برخی به اردوگاه کار اجباری نوینگامه نزدیک هامبورگ و برخی به اردوگاه‌هایی در امتداد ساحل بالتیک. در ۵ مه ۱۹۴۵، یک قایق بزرگ پر از زندانیان گرسنه به بندر کلینتهولم هاون در دانمارک کشیده شد که در آن ۳۵۱ نفر از ۳۷۰ نفر سرنشین نجات یافتند. کمی قبل از تسلیم آلمان، برخی زندانیان به مالمو، سوئد منتقل شده و به مراقبت آن کشور بی‌طرف سپرده شدند. تخمین زده شده که حدود نیمی از زندانیان
شدند. تخمین زده شده که حدود نیمی از زندانیان تخلیه شده، بیش از ۲۵,۰۰۰ نفر، در طول تخلیه از اشتوتهوف و زیر اردوگاه‌های آن جان باختند. نیروهای شوروی در ۹ مه ۱۹۴۵ اشتوتهوف را آزاد کردند و حدود ۱۰۰ زندانی که توانسته بودند پنهان شوند را نجات دادند.
کیبی‌بایت یک ضریبی از واحد بایت است که برای مقادیر دیجیتالی اطلاعات استفاده می‌شود. پیشوندهای دودویی "کیبی" به معنی ۲۱۰ می‌باشد در نتیجه یک کیبی‌بایت، ۱۰۲۴ بایت خواهد بود. علامت کیبی‌بایت، KiB است. این واحد در سال ۱۹۹۸ توسط کمیسیون الکتروتکنیکی بین‌المللی (آی‌ئی‌سی) ثبت شد و از طرف تمامی سازمان‌های اصلی مورد قبول واقع گردید. کیبی‌بایت طراحی شده بود تا جایگزین کیلوبایت، که در علوم رایانه به معنی ۱۰۲۴ بایت است، شود چرا که با معنی کیلو در دستگاه بین‌المللی یکاها مغایرت دارد. معنی. پیشوند "کیبی" یک تک‌واژ
یکاها مغایرت دارد. معنی. پیشوند "کیبی" یک تک‌واژ چندوجهی می‌باشد که از واژگان "کیلو" (هزار) و "باینری" (دودویی) مشتق شده است. با وجود اینکه در پیشوندهای اس‌آی، برای کیلو از حرف کوچک کا استفاده می‌کنند (k)، در کمیسیون الکتروتکنیکی بین‌المللی از حرف بزرگ استفاده می‌کند(K).
گیلبرتو سیلوا هافبک، مدافع اهل برزیل است که در شهر Lagoa da Prata آن کشور به دنیا آمده‌است. گیلبرتو سیلوا در تیم‌های فوتبال América Mineiro ،اتلتیکو مینیرو، آرسنال، پاناتینایکوس، گرمیو و اتلتیکو مینیرو سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین در سال، ۲۰۰۱ – ۲۰۱۰ ۹۳ بار برای، تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته‌است و طی این مدت ۳ گل به ثمر رسانده‌است.
خوان سیلویرا دوس سانتوس (؛ زادهٔ ) که عموماً با نام خوان شناخته می‌شود، بازیکن فوتبال پیشین اهل برزیل است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به فلامینگو، بایر لورکوزن، رم و اینترناسیونال اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال برزیل بازی کرده‌است.
آنتونیو آگوستو ریبیرو ریس جونیور (متولد ۳۰ ژانویه ۱۹۷۵)، که بیشتر با نام «جونینیو پرنامبوکانو» یا به‌سادگی «جونینیو» شناخته می‌شود، فوتبالیست حرفه‌ای بازنشسته اهل برزیل است که آخرین سمتش مدیر ورزشی باشگاه فوتبال لیون در لیگ یک فرانسه بوده است. جونینیو متخصص ضربات ایستگاهی بود و به‌ویژه برای ضربات کاشته خمیده‌اش و تکنیک نادری به‌نام «ناکلبال» که خودش آن را توسعه داده بود، شهرت داشت. او رکورددار بیشترین گل زده از روی ضربه آزاد (۷۷ گل) است و بسیاری او را بهترین زننده ضربات ایستگاهی تاریخ فوتبال می‌دانند.
زننده ضربات ایستگاهی تاریخ فوتبال می‌دانند. جونینیو دوران حرفه‌ای خود را در سال ۱۹۹۳ با باشگاه اسپورت رسیف برزیل آغاز کرد. دو سال بعد به واسکو دوگاما پیوست، جایی که بیش از ۱۰۰ بازی انجام داد و شش عنوان قهرمانی کسب کرد. در سال ۲۰۰۱ به باشگاه لیون فرانسه رفت و طی هشت سال حضورش در این تیم، هفت قهرمانی پیاپی در لیگ را به‌دست‌آورد و در مجموع ۱۰۰ گل در ۳۴۳ بازی رسمی برای این باشگاه به ثمر رساند. پس از ترک لیون در سال ۲۰۰۹، جونینیو مدتی در قطر برای باشگاه الغرافه بازی کرد و بعد به تیم نیویورک ردبولز در آمریکا
بازی کرد و بعد به تیم نیویورک ردبولز در آمریکا پیوست. این حضور کوتاه در آمریکا بین دو دوره بازگشت او به باشگاه واسکو قرار گرفت، جایی که سرانجام در سال ۲۰۱۳ بازنشسته شد. جونینیو نخستین بازی ملی‌اش را در سال ۱۹۹۹ برای تیم ملی برزیل انجام داد و در مجموع ۴۰ بازی ملی و ۶ گل در کارنامه دارد. او در کوپا آمریکا‌ی ۲۰۰۱ شرکت داشت و عضو تیمی بود که در سال ۲۰۰۵ قهرمان جام کنفدراسیون‌ها شد. جونینیو پس از جام جهانی ۲۰۰۶ از بازی‌های ملی خداحافظی کرد. بین سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸، او به‌عنوان مفسر فوتبال با شبکه ورزشی برزیلی
او به‌عنوان مفسر فوتبال با شبکه ورزشی برزیلی Rede Globo همکاری می‌کرد.
مبی‌بایت یک ضریبی از واحد بایت است که برای مقادیر دیجیتالی اطلاعات استفاده می‌شود. پیشوندهای دودویی "مبی" به معنی ۲۲۰ می‌باشد در نتیجه یک مبی‌بایت، ۱٬۰۴۸٬۵۷۶ بایت خواهد بود. علامت مبی‌بایت، MiB است. این واحد در سال ۱۹۹۸ توسط کمیسیون الکتروتکنیکی بین‌المللی (آی‌ئی‌سی) ثبت شد و از طرف تمامی سازمان‌های اصلی مورد قبول واقع گردید. مبی‌بایت طراحی شده بود تا جایگزین مگابایت، که در علوم رایانه به معنی ۱۰۶ بایت است، شود چرا که با معنی مگا در دستگاه بین‌المللی یکاها مغایرت دارد. معنی. پیشوند "مبی" یک تک‌واژ چندوجهی
مغایرت دارد. معنی. پیشوند "مبی" یک تک‌واژ چندوجهی می‌باشد که از واژگان "مگا" (میلیون) و "باینری" (دودویی) مشتق شده است.
امرسون امرسون فیریرا دا روسا هافبک اهل برزیل است که در شهر پلوتاس, ریو گرانده جنوبی و در تاریخ ۴ آوریل ۱۹۷۶ به دنیا آمده‌است. امرسون فیریرا دا روسا در تیم‌های فوتبال Grêmio ،بایر ۰۴ لورکوزن،آ. اس. رم،یوونتوس، رئال مادرید و باشگاه فوتبال آ. ث. میلان سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین در بین سال‌های ۱۹۹۷–۲۰۰۶، ۷۳ بازی برای تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته‌است
لئوناردو آراخو هافبک، مدافع اهل برزیل است که در شهر نیتروی و در تاریخ به دنیا آمده‌است. لئوناردو آراخو در تیم‌های فوتبال فلامینگو ،سائوپائولو، والنسیا، سائوپائولو، کاشیما آنتلرز و پاری سن ژرمن سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین در سال، ۱۹۹۰ – ۲۰۰۲ ۶۰ بار برای، تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته‌است و طی این مدت ۸ گل به ثمر رسانده‌است.
روبرتو ریولینو هافبک اهل برزیل است که در شهر سائوپائولو, ایالت سائوپائولو و در تاریخ ۱ ژانویهٔ ۱۹۴۶ به دنیا آمده‌است. روبرتو ریولینو در تیم‌های فوتبال کورینتیانس ،فلومیننزه، الهلال عربستان سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین در بین سال‌های ۱۹۶۵–۱۹۷۸، ۹۲ بازی برای تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته‌است
جولیانو بلتی (زاده ۲۰ ژوئن ۱۹۷۶) هافبک، مدافع اهل برزیل است. جولیانو بلتی در تیم‌های فوتبال کروزیرو، سائوپائولو، اتلتیکو مینیرو، ویارئال، بارسلونا و چلسی سابقهٔ حضور دارد. تنها گل بلتی برای بارسلونا در فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۰۶ بود که در برابر آرسنال به ثمر رساند و به نتیجه ۲ بر ۱ و قهرمانی بارسلونا انجامید.
ژوزه روبرتو دا سیلوا ژونیور (؛ زادهٔ ) که عموماً با نام زه روبرتو شناخته می‌شود، بازیکن فوتبال پیشین اهل برزیل است. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به رئال مادرید، فلامینگو، بایر لورکوزن، بایرن مونیخ، سانتوس، هامبورگ، الغرافه، گرمیو و پالمیراس اشاره کرد. این بازیکن همچنین بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۶، ۸۴ بار برای تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته‌است و طی این مدت ۶ گل به ثمر رسانده‌است.
لئونیداس دا سیلوا با نام کامل بازیکن فوتبال در پست مهاجم اهل برزیل که در شهر ریودو ژانیرو و در تاریخ به دنیا آمده و اولین بازیکن تاریخ فوتبال جهان است که گل برگردان به ثمر رسانده و نامش را در تاریخ فوتبال جاودانه کرده است. باشگاهی. دا سیلوا در تیم‌های فوتبال سائوپائولو، فلامینگو، پنیارول، واسکو دوگاما و بوتافوگو سابقهٔ حضور دارد. تیم ملی. این بازیکن همچنین ۱۹ بار در سال ۱۹۳۲ – ۱۹۴۶ برای تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته‌است و طی این مدت ۲۱ گل به ثمر رسانده‌است.
واگنر سیلوا دِ سوزا (؛ زادهٔ ) که با نام واگنر لاو شناخته می‌شود، بازیکن فوتبال در پست بازیکن فوتبال در پست مهاجم اهل برزیل است. باشگاهی. از باشگاه‌هایی که در آن بازی کرده‌است می‌توان به پالمیراس، زسکا مسکو، فلامینگو، شاندونگ لیونگ، کورینتیانس، موناکو، آلانیا اسپور و بشیکتاش اشاره کرد. تیم ملی. این بازیکن همچنین بین سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷، ۲۰ بار برای، تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته‌است و طی این مدت ۴ گل به ثمر رسانده‌است.
جرزینیو هافبک و مهاجم اهل برزیل است که در شهر ریودو ژانیرو و در تاریخ به دنیا آمده‌است.او یکی از بزرگان نامدار فوتبال برزیل و از اعضای تیم افسانه ای ۱۹۷۰ بود که با به ثمر رساندن ۷ گل نقشی انکار ناشدنی در قهرمانی این تیم داشت . جرزینیو در تیم‌های باشگاهی بوتافوگو، المپیک مارسی، کروزیرو، Portuguesa ،Noroeste و Fast Club سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین در سال، ۱۹۶۴ – ۱۹۸۲ ۸۱ بار برای، تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته‌است و طی این مدت ۳۳ گل به ثمر رسانده‌است.
الانو هافبک اهل برزیل است که در شهر Iracemápolis و در تاریخ به دنیا آمده‌است. الانو در تیم‌های فوتبال سانتوس ،شاختار دونتسک،منچستر سیتی، باشگاه فوتبال گالاتاسرای، سانتوس و Grêmio سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین در سال، ۲۰۰۴ – ۲۰۱۱ برای، تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته‌است
دونی دروازه‌بان اهل برزیل است که در شهر Jundiaí, سائوپائولو و در تاریخ به دنیا آمده‌است. دونی در تیم‌های باشگاهی Botafogo-SP، کورینتیانس، سانتوس، کروزیرو، Juventude و آ. اس. رم سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین در سال ۲۰۰۷–۲۰۰۸، ۱۰ بار برای، تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته‌است
فردریکو چاوس گجس (؛ زادهٔ ) که به صورت ساده با نام فرد شناخته می‌شود، بازیکن فوتبال در پست مهاجم اهل برزیل است. باشگاهی. فرد در تیم‌های فوتبال کروزیرو، لیون، فلومیننزه و اتلتیکو مینیرو سابقهٔ حضور دارد. تیم ملی. این بازیکن همچنین بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۴، ۳۹ بار برای، تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته‌است و طی این مدت ۱۸ گل به ثمر رسانده‌است.
ادوالدو ایزیدیو نتو معروف به واوا بازیکن فوتبال در پست مهاجم اهل برزیل است که در شهر ریسیف و در تاریخ به دنیا آمده‌است. باشگاهی. واوا در تیم‌های فوتبال اسپورت رسیف ،واسکو دوگاما، اتلتیکو مادرید، پالمیراس سابقهٔ حضور دارد. تیم ملی. این بازیکن همچنین در بین سال‌های ۱۹۵۵–۱۹۶۴، ۲۰ بار برای، تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته‌است و طی این مدت ۱۵ گل به ثمر رسانده‌است. واوا دو بار به همراه تیم ملی برزیل قهرمان جام جهانی شد، اولین بار در سال ۱۹۵۸ که ۵ گل به ثمر رساند و بار دوم در ۱۹۶۲ که ۴ گل زد. واوا نخستین بازیکن
و بار دوم در ۱۹۶۲ که ۴ گل زد. واوا نخستین بازیکن فوتبال تاریخ است که در دو فینال جام جهانی گل زده است، در فینال جام جهانی ۱۹۵۸ سوئد ۲ گل در مقابل سوئد که میزبان نیز بود به ثمر رساند و در جام جهانی ۱۹۶۲ شیلی ۱ گل به تیم ملی چکسلواکی زد. بعدها سه بازیکن دیگر نیز به این افتخار رسیدند: پله برزیلی، پل برایتنر آلمانی و زیدان فرانسوی.
آلدایر مدافع اهل برزیل است که در شهر Ilhéus و در تاریخ به دنیا آمده‌است. آلدایر (بازیکن فوتبال) در تیم‌های فوتبال فلامینگو ،بنفیکا،آ. اس. رم،جنوا، Murata سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین در سال، ۱۹۸۹ – ۲۰۰۰ برای، تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته‌است
اندرسون هرنانس د کاروالیو ویانا لیما (؛ زادهٔ ) که به صورت ساده با نام هرنانس شناخته می‌شود، بازیکن فوتبال اهل برزیل است. وی در تیم‌های فوتبال سائو پائولو، لاتزیو، اینتر میلان، یوونتوس و هبی چین فورچون سابقهٔ حضور دارد. این بازیکن همچنین از سال ۲۰۰۸، ۲۷ بار برای تیم ملی فوتبال برزیل به میدان رفته‌است و طی این مدت ۲ گل به ثمر رسانده‌است.وی در جام جهانی ۲۰۱۴ حضور داشت و کمک شایانی به مقام چهارمی برزیل کرد.
اردوگاه کار اجباری برگن ـ بلزن از بزرگترین اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی بود که در سال ۱۹۴۰ در جنوب غرب شهر برگن بازگشایی شد. در ابتدا به عنوان یک اردوگاه اسیران جنگی تأسیس شد، و یک «اردوگاه تبادل» بود، جایی که گروگان‌های یهودی با هدف تبادل آن‌ها با اسیران جنگی آلمانی که در خارج از کشور نگهداری می‌شدند، نگهداری می‌شدند. اردوگاه بعداً گسترش یافت تا یهودیان از دیگر اردوگاه‌های کار اجباری را نیز در خود جای دهد. از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵، تقریباً ۲۰,۰۰۰ اسیر جنگی شوروی و ۵۰,۰۰۰ زندانی دیگر در آنجا جان باختند.
شوروی و ۵۰,۰۰۰ زندانی دیگر در آنجا جان باختند. ازدحام بیش از حد، کمبود غذا و شرایط بهداشتی نامناسب باعث شیوع تیفوس، سل، تب تیفوئید و اسهال خونی شد که منجر به مرگ بیش از ۳۵,۰۰۰ نفر در چند ماه اول سال ۱۹۴۵، کمی قبل و بعد از آزادی شد. این اردوگاه ۲ اردوگاه فرعی نیز داشت. اردوگاه در ۱۵ آوریل ۱۹۴۵ توسط لشکر ۱۱ زرهی بریتانیا آزاد شد. سربازان تقریباً ۶۰,۰۰۰ زندانی را در داخل اردوگاه کشف کردند که بیشتر آن‌ها نیمه‌گرسنه و به شدت بیمار بودند، و ۱۳,۰۰۰ جسد دیگر در اطراف اردوگاه بدون دفن افتاده بودند. عملیات اردوگاه
اردوگاه بدون دفن افتاده بودند. عملیات اردوگاه کار اجباری. اردوگاه اسیران جنگی. در سال ۱۹۳۵، ورماخت شروع به ساخت یک مجتمع نظامی بزرگ در نزدیکی روستای بلزن، بخشی از شهر برگن کرد. این منطقه به بزرگترین منطقه آموزش نظامی در آلمان در آن زمان تبدیل شد و برای آموزش وسایل نقلیه زرهی استفاده می‌شد. پس از تکمیل مجتمع نظامی در سال‌های ۱۹۳۸-۳۹، اردوگاه کارگران به حالت عدم استفاده درآمد. با این حال، پس از تهاجم آلمان به لهستان در سپتامبر ۱۹۳۹، ورماخت شروع به استفاده از کلبه‌ها به عنوان اردوگاه اسیران جنگی (POW) کرد.
کلبه‌ها به عنوان اردوگاه اسیران جنگی (POW) کرد. اردوگاه کلبه‌ها یکی از بزرگترین اردوگاه‌های اسیران جنگی ورماخت تبدیل شد که تا ۹۵,۰۰۰ اسیر از کشورهای مختلف را در خود جای می‌داد. در ژوئن ۱۹۴۰، اسیران جنگی بلژیکی و فرانسوی در اردوگاه سابق کارگران ساخت و ساز برگن-بلزن اسکان داده شدند. این تأسیسات از ژوئن ۱۹۴۱ به طور قابل توجهی گسترش یافت، زمانی که آلمان برای تهاجم به اتحاد جماهیر شوروی آماده شد و به یک اردوگاه مستقل به نام استالاگ XI-C (311) تبدیل شد. این اردوگاه برای نگهداری تا ۲۰,۰۰۰ اسیر جنگی شوروی طراحی
برای نگهداری تا ۲۰,۰۰۰ اسیر جنگی شوروی طراحی شده بود و یکی از سه اردوگاه مشابه در منطقه بود. تا پایان مارس ۱۹۴۲، حدود ۴۱,۰۰۰ اسیر جنگی شوروی در این سه اردوگاه از گرسنگی، خستگی و بیماری جان باختند. تا پایان جنگ، تعداد کل کشته‌شدگان به ۵۰,۰۰۰ نفر افزایش یافت. زمانی که اردوگاه اسیران جنگی در برگن در اوایل ۱۹۴۵ تعطیل شد و ورماخت آن را به اس‌اس تحویل داد، قبرستان شامل بیش از ۱۹,۵۰۰ اسیر جنگی شوروی مرده بود. اردوگاه کار اجباری. در آوریل ۱۹۴۳، بخشی از اردوگاه برگن-بلزن توسط اداره اصلی اقتصادی-اجرایی اس‌اس تصاحب
توسط اداره اصلی اقتصادی-اجرایی اس‌اس تصاحب شد. بنابراین، این اردوگاه بخشی از سیستم اردوگاه‌های کار اجباری شد که توسط اس‌اس اداره می‌شد، اما یک مورد خاص بود. در ابتدا به عنوان یک اردوگاه بازداشت غیرنظامیان (Zivilinterniertenlager) تعیین شده بود، اما در ژوئن ۱۹۴۳ به اردوگاه اقامت (Aufenthaltslager) تغییر نام داد، زیرا کنوانسیون‌ ژنو مقرر کرده بودند که نوع اول تأسیسات باید برای بازرسی توسط کمیته‌های بین‌المللی باز باشد. این «اردوگاه اقامت» یا «اردوگاه تبادل» برای یهودیانی بود که قرار بود با غیرنظامیان آلمانی
یهودیانی بود که قرار بود با غیرنظامیان آلمانی که در کشورهای دیگر بازداشت شده بودند، یا برای ارز سخت مبادله شوند. اس‌اس این اردوگاه را به بخش‌هایی برای گروه‌های مختلف تقسیم کرد (اردوگاه مجارستانی، «اردوگاه ویژه» برای یهودیان لهستانی، «اردوگاه بی‌طرف‌ها» برای شهروندان کشورهای بی‌طرف و «اردوگاه ستاره» برای یهودیان هلندی). بین تابستان ۱۹۴۳ و دسامبر ۱۹۴۴ حداقل ۱۴,۶۰۰ یهودی، از جمله ۲,۷۵۰ خردسال به اردوگاه اقامت یا تبادل برگن-بلزن منتقل شدند. زندانیان مجبور به کار شدند، بسیاری از آنها در "کماندو کفش" که قطعات
کار شدند، بسیاری از آنها در "کماندو کفش" که قطعات قابل استفاده از چرم را از کفش‌های جمع‌آوری شده و به اردوگاه آورده شده از سراسر آلمان و اروپا اشغالی بازیابی می‌کردند. به طور کلی، زندانیان این بخش از اردوگاه تا اواخر جنگ به دلیل ارزش بالقوه تبادل آنها، نسبت به برخی دیگر از کلاس‌های زندانیان برگن-بلزن کمتر سختگیرانه رفتار می‌شدند. با این حال، تنها حدود ۲,۵۶۰ زندانی یهودی واقعاً از برگن-بلزن آزاد شدند و اجازه خروج از آلمان را یافتند. در مارس ۱۹۴۴، بخشی از اردوگاه به عنوان اردوگاه بهبودی (Erholungslager)
اردوگاه به عنوان اردوگاه بهبودی (Erholungslager) تغییر نام داد، جایی که زندانیان بسیار بیمار برای کار از سایر اردوگاه‌های کار اجباری آورده شدند. آنها به طور فرضی در بلزن برای بهبودی و سپس بازگشت به اردوگاه‌های اصلی خود و از سرگیری کار بودند، اما بسیاری از آنها در بلزن از بیماری، گرسنگی، خستگی و کمبود مراقبت‌های پزشکی جان باختند. در اوت ۱۹۴۴، یک بخش جدید ایجاد شد و این به اصطلاح «اردوگاه زنان» شد. تا نوامبر ۱۹۴۴ این اردوگاه حدود ۹,۰۰۰ زن و دختر جوان را دریافت کرد. بیشتر کسانی که قادر به کار بودند تنها برای
کرد. بیشتر کسانی که قادر به کار بودند تنها برای مدت کوتاهی ماندند و سپس به سایر اردوگاه‌های کار اجباری یا اردوگاه‌های کار برده فرستاده شدند. اولین زنانی که در آنجا بازداشت شدند لهستانی‌ها بودند که پس از شکست قیام ورشو دستگیر شدند. دیگران زنان یهودی از لهستان یا مجارستان بودند که از آشویتس منتقل شده بودند. مارگوت و آنه فرانک در فوریه یا مارس ۱۹۴۵ در آنجا درگذشتند. زندانیان بیشتر. در دسامبر ۱۹۴۴، اس‌اس-هاوپت‌اشتورم‌فورر یوزف کرامر، که قبلاً در آشویتس-بیرکناو بود، فرمانده جدید اردوگاه شد. در ژانویه ۱۹۴۵،
بود، فرمانده جدید اردوگاه شد. در ژانویه ۱۹۴۵، اس‌اس بیمارستان اسیران جنگی را تصاحب کرد و اندازه برگن-بلزن را افزایش داد. با تخلیه اردوگاه‌های کار اجباری شرقی قبل از پیشروی ارتش سرخ، حداقل ۸۵,۰۰۰ نفر با واگن‌های گاوی یا پیاده به برگن-بلزن منتقل شدند. قبل از آن تعداد زندانیان در بلزن بسیار کمتر بود. در ژوئیه ۱۹۴۴ تعداد آنها ۷,۳۰۰ بود؛ تا دسامبر ۱۹۴۴ این تعداد به ۱۵,۰۰۰ افزایش یافت؛ و تا فوریه ۱۹۴۵ به ۲۲,۰۰۰ رسید. تعداد آنها سپس تا ۶۰,۰۰۰ نفر تا ۱۵ آوریل ۱۹۴۵ افزایش یافت. این ازدحام بیش از حد منجر به افزایش
افزایش یافت. این ازدحام بیش از حد منجر به افزایش گسترده مرگ و میر ناشی از بیماری شد: به ویژه تیفوس، و همچنین سل، تب تیفوئید، اسهال خونی و سوءتغذیه در اردوگاهی که در اصل برای نگهداری حدود ۱۰,۰۰۰ زندانی طراحی شده بود. در این مرحله نیز، وضعیت ویژه زندانیان تبادل دیگر اعمال نمی‌شد. همه زندانیان در معرض گرسنگی و اپیدمی‌ها بودند. اردوگاه های فرعی برگن-بلسن. اردوگاه کار اجباری برگن-بلزن سه اردوگاه های فرعی داشت. این اردوگاه‌ها در کارخانه های تسلیحاتی منطقه‌ای بودند. حدود ۲۰۰۰ زن زندانی از اردوگاه کار اجباری مجبور
حدود ۲۰۰۰ زن زندانی از اردوگاه کار اجباری مجبور بودند در آنجا کار کنند. کسانی که برای ادامه کار خود بیش از حد ضعیف یا بیمار بودند به برگن-بلزن آورده شدند. زندانیان توسط کارکنان اس‌اس نگهبانی می‌شدند و هیچ دستمزدی برای کار خود دریافت نمی‌کردند. شرکت‌ها به جای آن به اس‌اس برای نیروی کار تأمین شده بازپرداخت می‌کردند. مالیات دستمزد نیز توسط مقامات محلی اخذ می‌شد. رفتار با زندانیان و مرگ‌ها در اردوگاه. برآوردهای تعداد زندانیانی که در طول دوره فعالیت اردوگاه کار اجباری از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ از آن عبور کرده‌اند را حدود
از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ از آن عبور کرده‌اند را حدود ۱۲۰,۰۰۰ نفر می‌دانند. به دلیل تخریب پرونده‌های اردوگاه توسط اس‌اس، حتی نیمی از آنها، حدود ۵۵,۰۰۰ نفر، به نام شناخته شده نیستند. رفتار با زندانیان توسط اس‌اس بین بخش‌های مختلف اردوگاه متفاوت بود، با زندانیان اردوگاه تبادل که به طور کلی بهتر از سایر زندانیان رفتار می‌شدند، حداقل در ابتدا. با این حال، در اکتبر ۱۹۴۳، اس‌اس ۱,۸۰۰ مرد و زن را از اردوگاه ویژه (Sonderlager)، یهودیان لهستانی که گذرنامه‌های کشورهای آمریکای لاتین را داشتند، انتخاب کرد. از آنجا که دولت‌های
لاتین را داشتند، انتخاب کرد. از آنجا که دولت‌های این کشورها عمدتاً از پذیرش گذرنامه‌ها خودداری کردند، این افراد ارزش خود را برای رژیم از دست داده بودند. تحت بهانه ارسال آنها به یک «اردوگاه برگاو» خیالی، اس‌اس آنها را به آشویتس-بیرکناو منتقل کرد، جایی که مستقیماً به اتاق‌های گاز فرستاده شدند و به قتل رسیدند. در فوریه و مه ۱۹۴۴، ۳۵۰ زندانی دیگر از اردوگاه ویژه به آشویتس فرستاده شدند. بنابراین، از مجموع ۱۴,۶۰۰ زندانی در اردوگاه تبادل، حداقل ۳,۵۵۰ نفر جان باختند، بیش از ۱,۴۰۰ نفر از آنها در بلزن و حدود ۲,۱۵۰
بیش از ۱,۴۰۰ نفر از آنها در بلزن و حدود ۲,۱۵۰ نفر در آشویتس. در اردوگاه مردان (Männerlager) زندانیان حتی بیشتر از کمبود مراقبت، سوءتغذیه، بیماری و بدرفتاری توسط نگهبانان رنج می‌بردند. هزاران نفر از آنها جان باختند. در تابستان ۱۹۴۴، حداقل ۲۰۰ مرد به دستور اس‌اس با تزریق فنول به قتل رسیدند. در برگن-بلزن اتاق‌های گاز وجود نداشت، زیرا قتل‌عام‌ها در اردوگاه‌های شرقی‌تر انجام می‌شد. با این حال، برآوردهای فعلی تعداد مرگ‌ها در بلزن را بیش از ۵۰,۰۰۰ یهودی، چک، لهستانی، مسیحیان ضد نازی، همجنس‌گرایان و کولی‌ها
لهستانی، مسیحیان ضد نازی، همجنس‌گرایان و کولی‌ها می‌دانند. نرخ مرگ و میر زندانیان در بلزن به طور قابل توجهی پس از انتقال انبوه زندانیان از سایر اردوگاه‌ها در دسامبر ۱۹۴۴ افزایش یافت. از ۱۹۴۳ تا پایان ۱۹۴۴ حدود ۳,۱۰۰ نفر جان باختند. از ژانویه تا اواسط آوریل ۱۹۴۵ این تعداد به حدود ۳۵,۰۰۰ نفر افزایش یافت. ۱۴,۰۰۰ نفر دیگر پس از آزادی بین ۱۵ آوریل و پایان ژوئن ۱۹۴۵ در اردوگاه آوارگان برگن-بلزن تحت نظارت بریتانیا جان باختند. آزادی. هنگامی که بریتانیایی‌ها و کانادایی‌ها در سال ۱۹۴۵ به برگن-بلزن پیشروی کردند، ارتش
در سال ۱۹۴۵ به برگن-بلزن پیشروی کردند، ارتش آلمان برای جلوگیری از گسترش تیفوس، آتش‌بس و منطقه‌ای استثنایی در اطراف اردوگاه مذاکره کرد. در ۱۱ آوریل ۱۹۴۵ هاینریش هیملر موافقت کرد که اردوگاه بدون درگیری تحویل داده شود. نگهبانان اس‌اس به زندانیان دستور دادند که برخی از مردگان را دفن کنند. روز بعد، نمایندگان "ورماخت" به بریتانیایی‌ها در پل وینسن نزدیک شدند و به سپاه هشتم آورده شدند. حدود ساعت ۱ بامداد در ۱۳ آوریل، توافقی امضا شد که منطقه‌ای در اطراف اردوگاه را به عنوان منطقه بی‌طرف تعیین می‌کرد. بیشتر اعضای
به عنوان منطقه بی‌طرف تعیین می‌کرد. بیشتر اعضای اس‌اس اجازه یافتند که اردوگاه را ترک کنند. تنها تعداد کمی از مردان و زنان اس‌اس، از جمله فرمانده اردوگاه کرامر، باقی ماندند تا «نظم را در داخل اردوگاه حفظ کنند». خارج از اردوگاه توسط نیروهای مجارستانی و آلمانی عادی که به زودی توسط بریتانیایی‌ها به خطوط مقدم آلمان بازگردانده شدند، محافظت می‌شد. به دلیل درگیری‌های سنگین در نزدیکی وینسن و واله، بریتانیایی‌ها نتوانستند در ۱۴ آوریل به برگن-بلزن برسند، همانطور که در ابتدا برنامه‌ریزی شده بود. اردوگاه در بعد از ظهر