payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در سال ۱۸۵۵، بارون جیمز دو روچیلد، رئیس راه آهن شمال، به بالدو دستور داد تا مجموعه‌ای از عکس‌ها را به عنوان بخشی از آلبومی که قرار بود هدیه‌ای به ملکه ویکتوریا و پرنس آلبرت به عنوان یادگاری از دیدار آنها باشد، آماده کند. نوآوری در عکاسی. بالدو به خاطر تلاش‌هایش در عکاسی در سراسر فرانسه شناخته شده بود. یکی از بزرگترین وظایف او مستندسازی ساخت موزه لوور بود. او از نگاتیوهای کاغذی مرطوب و خشک به اندازه ۱۰×۱۴ اینچ استفاده کرد. مرگ. بالدو در سال ۱۸۸۹ در آخکویی فرانسه درگذشت.
ادوراد جین استایکن عکاس اهل ایالات متحده آمریکا است که به‌عنوان بنیان‌گذار نهضت عکاسی جدایی‌طلب شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. علاقهٔ استایکن به عکاسی، نخستین‌بار در سال ۱۸۹۵ بروز کرد، هنگامی که در ۱۶ سالگی یک دوربین جعبه‌ای دست دوم خرید که دوربینی انعطاف‌ناپذیر با بدنه‌ای مکعب مستطیل بود. بزودی این دوربین را به‌دلیل آنکه فاقد امکانات تنظیم و میزانسازی بود کنار گذاشت و دوربینی خرید که جمع می‌شد و صفحه‌های شیشه‌ای آن به قطع ۵*۴ اینچ بود. وی در آن زمان به عنوان طراح در یک مؤسسه چاپ سنگی سرگرم کارآموزی بود، موفق
در یک مؤسسه چاپ سنگی سرگرم کارآموزی بود، موفق شد به اهمیت نقش عکس را که می‌توانست به عنوان مبنایی حقیقی برای تهیه اعلان‌های تبلیغاتی مورد استفاده قرار بگیرد، به همکاران ارشد خود بقبولاند. او را تشویق کردند که بر فنون عکاسی تسلط کامل یابد و شماری از تصاویری را که تهیه کرده بود، برای کارهای مؤسسه مورد استفاده قرار دادند. علاقه نخستین او به عکاسی به عنوان وسیله سودمند و ارتباطات و اطلاع‌رسانی، در سراسر دوران کاری وی پابرجا ماند.
الیوت ارویت عکاس اهل فرانسه است که در سال ۱۹۲۸ از پدر و مادری روس در پاریس به دنیا آمد. ۱۰ سال اول زندگی خود را در میلان ایتالیا گذراند و دوباره به پاریس بازگشت. در سال ۱۹۳۹ در پی مهاجرت والدین‌اش به ایالات متحده آمریکا رفت و در سال ۱۹۴۷ تبعهٔ امریکا شد. او در لوس‌آنجلس عکاسی خواند و قبل از اینکه در نیویورک به تحصیل در رشتهٔ فیلم‌سازی مشغول شود به عنوان دستیار عکاس در ارتش آمریکا کار کرد. در سال۱۹۵۰ با رابرت کاپا و ادوارد جین استایکن ملاقات کرد. او همچنین همراه در پروژهٔ عکاسی‌ای به نام Standard Oil شرکت
همراه در پروژهٔ عکاسی‌ای به نام Standard Oil شرکت کرد. همچنین الیوت ارویت برای چند مجله از جمله Life و Collier به‌صورت آزاد عکاسی می‌کرد و بعضی از عکس‌هایش در نمایشگاه بزرگ استایکن با عنوان The family of man به نمایش در آمد. الیوت ارویت در سال ۱۹۵۳ به دعوت رابرت کاپا همکاری خود را با گروه مگنوم شروع کرد و گزارش‌هایی تصویری از اروپا وامریکا برای این آژانس تهیه کرد تا این که در سال ۱۹۶۸ برای سه دوره نمایندهٔ مگنوم در نیویورک شد. چند سال بعد از آن تعدادی از عکاسان مگنوم چند کار تجاری و تبلیغاتی انجام دادند که
مگنوم چند کار تجاری و تبلیغاتی انجام دادند که سبب شد ارویت استعدادش را در زمینه فیلم‌سازی نشان دهد. او دههٔ ۷۰ را به تولید و ساخت تعدادی فیلم بلند، مستند و آگهی تجاری گذراند. از فیلم‌های او می‌توان به مستندهای Beauty Knows No Pain -1971- و Red, White And Blue Grass -1973- اشاره کرد. ارویت استعداد درخشانی در شکار صحنه‌های جذاب دارد و شوخ‌طبعی‌اش را می‌توان در اغلب عکس‌هایش دید. از وی تعدادی کتاب منتشر شده که از آن میان می‌توان به مجموعه‌ای از عکس‌هایش از سگ‌ها و همچنین عکس‌هایی که در ساحل گرفته اشاره کرد.
الی رید عکاس اهل ایالات متحده آمریکا است که در سال ۱۹۴۶ در آمریکا متولد شد و در سال ۱۹۶۹ از مدرسهٔ هنرهای زیبای نیویورک فارغ‌التحصیل شد و در مدرسهٔ کندی هاروارد به تحصیل علوم سیاسی پرداخت. الی در سال ۱۹۷۰ به عنوان عکاس بدون مرز شروع به کار کرد. عکس‌های او در دههٔ ۸۰ از السالوادور، گواتمالا و دیگر کشورهای آمریکای مرکزی توجه آژانس مگنوم (MAGNUM) را به خود جلب کرد. در تابستان همان سال نامزد عضویت در آژانس شد و در سال ۱۹۸۸ به عنوان اولین عکاس آفریقایی-آمریکایی عضو رسمی آژانس مگنوم شد. الی‌رید که علاقهٔ شدیدی به
رسمی آژانس مگنوم شد. الی‌رید که علاقهٔ شدیدی به عدالت اجتماعی و اثرات جنگ بر جامعه اتفاقاتی همچون جنگ‌های ۱۹۸۲ در آمریکای مرکزی، جنگ بیروت (با حضوری طولانی بین سال‌هال ۱۹۸۳ تا ۸۷)، درگیری‌های هائیتی در سال ۱۹۸۶، عملیات نظامی آمریکا در پاناما در سال ۱۹۸۹ و اغتشاشات کینشاسا در آفریقا را پوشش داده‌است. او در سال ۱۹۸۸ برای فیلم مستندی با عنوان Poorest in the Land of Plenty (فقیرترین‌ها در سرزمین فراوانی) به روایت مایاانگلو (Maya Angelou)، از اثرات فقر بر کودکان آمریکایی عکاسی کرد. الی به توانایی فوق‌العاده‌اش
آمریکایی عکاسی کرد. الی به توانایی فوق‌العاده‌اش در انتقال موضوع‌های پیچیده به شکلی ساده، شناخته شده‌است. او اولین عکسش را از مادرش و در ۹ سالگی گرفت. در ۲۴ سالگی عکاسی خبری را آغاز کرد و قبل از تحصیل در رشتهٔ «تحلیل اجتماعی جنگ» در دانشگاه هاروارد به عنوان کارمند در روزنامه‌های متعددی کار کرد. الی رید همچنین به عنوان عکاس با کارگردانانی همچون رابرت آلتمن همکاری کرده‌است. او تاکنون در مرکز بین‌المللی عکاسی، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه نیویورک و دانشگاه هاروارد سخنرانی و تدریس کرده‌است. وی هم‌زمان با پوشش خبری
سخنرانی و تدریس کرده‌است. وی هم‌زمان با پوشش خبری در بیروت، هائیتی و پاناما، کتاب Black America (آمریکای سیاه) را منتشر و مستند Getting Out (خروج) را کارگردانی کرد. او می‌گوید: «مهمترین چیز برای من این است که می‌توانم به عنوان بک عکاس حرفه‌ای فعالیت کنم؛ چیزی که هسته و اساس کار من است_ واسطه‌ای بر انسان بودن‌ام.»
امیل اتو هوپه عکاس اهل آلمان بود. هوپه از ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۰ یکی از معروفترین و مورد توجه‌ترین عکاسان تک چهره لندن بود. زندگی. هوپه در سال ۱۸۷۸ در مونیخ به دنیا آمد و در وین بزرگ شد و حدود سال ۱۹۰۰ به لندن رفت. با گروه بسیار با نفوذی از عکاسان غیرحرفه‌ای آشنا و صمیمی شد. به خصوص کابرن آلوین لنگدون کابرن سبب گردید که علاقه هوپه نسبت به عکاسی به عنوان وسیله بیان هنری برانگیخته شود. از ۱۹۰۳، کار هوپه به عنوان عکاس غیرحرفه‌ای با موفقیت روزافزونی مواجه شد و وقتی مبالغ مختلفی که به عنوان جایزه در مسابقات عکاسی نصیب وی
مختلفی که به عنوان جایزه در مسابقات عکاسی نصیب وی می‌شد، تقریباً با حقوق بانکی که کارمند آن بود برابری کرد، متقاعد گردید که اگر هنر عکاسی تک چهره به صورت تجاری اجرا شود، می‌تواند ممر درآمدی برای زندگی باشد. در ۱۹۰۷ عکاسخانه خود را افتتاح کرد و بر آن شد که ضوابط تصنعی عکاسی آن دوره را کنار بگذارد و به جستجوی نوعی سادگی تازه و گونه‌ای حالت طبیعی بپردازد. وی در ۱۹۷۲ در گذشت. سبک. هوپه می‌اندیشید که می‌تواند موفق به ثبت جوهره حقیقی شخصیت مدل‌هایش شود و این کار را با روش ساده‌ای که آن را شیوه آب کردن یخ
کار را با روش ساده‌ای که آن را شیوه آب کردن یخ می‌نامید، به انجام می‌رساند.
اروین بلومنفلد عکاس آلمانی‌الاصل اهل ایالات متحده آمریکا است. زندگی. اروین بلومنفلد در سال ۱۸۹۷ میلادی در برلین زاده شد. طی جنگ جهانی اول، در ۱۹۱۶ در رستهٔ دفاعی محل خدمت خود، وظیفهٔ رانندگی آمبولانس را بر عهده داشت. در ۱۹۱۸ از اولین فرصت به دست آمده استفاده کرد و به هلند گریخت. در آنجا با اعضای نهضت هلندی دادا تماس پیدا کرد. اینان همان کسانی بودند که بعدها او را از لحاظ هنری تحت تأثیر قرار دادند و ساختند. پس از آن که در ۱۹۲۱ با لنا سیتروئن ازدواج کرد، تاجری خرده‌پا شد و در آمستردام شروع به معامله اجناس
خرده‌پا شد و در آمستردام شروع به معامله اجناس چرمی کرد. در آن زمان هنوز عکاسی برای او چیزی جز یک اشتغال تفننی نبود. اما تجارتش در ۱۹۳۵ از میان رفت و از این رو تصمیم گرفت به پاریس برود و در آنجا به کار عکاسی خلاق بپردازد. در مارس ۱۹۳۶، نخستین نمایشگاه خود را برپا کرد. وی در ۱۹۶۹ در گذشت.
اوژن آتژه عکاس اهل فرانسه بود. زندگی. این روایت که دوربین عکاسی‌‌‌‌‌ هیچ‌گاه دروغ نمی‌گوید، به خوبی می‌تواند ملهم از آتژه باشد، چراکه تصاویر وی تنها به رویدادهای واقعی می‌پردازند و هرگز در وادی تخیلات عکاسانه گم نمی‌شوند. خود آتژه برای سخن‌گفتن از عکس‌هایش، واژهٔ «سند» را به کار می‌برد. هنگامی که با برای فروش عکس‌های خود مذاکره می‌کرد، به ندرت بیش از ۱۰۰ فرانک برای هر تصویر می‌خواست. بعدها یکی از دوستان سالخوردهٔ وی متذکر شد که «اوژن آتژه خود نمی‌دانست چه کسی است». با این همه، غالباً آلفرد استیگلیتز و اوژن
است». با این همه، غالباً آلفرد استیگلیتز و اوژن آتژه به‌عنوان پدران عکاسی مستند نامیده می‌شوند. وی در ۱۹۲۷ در گذشت. سبک. گهگاه عکس‌هایی موافق نظر سورئالیست‌ها پدیدمی‌آورد. ۱۰٬۰۰۰ نگاتیو او را پس از مرگش برنیس ابوت نجات داد. عکس‌های او ترکیبی است از مستندات سازی و حدیث نفس. تمرین عکاسی. آتژه در اواخر دهه ۱۸۸۰ عکاسی را آغاز کرد، در زمانی که عکاسی در زمینه‌های آماتوری و تجاری گسترش پیدا کرده بود. آتژه از محله‌ها و مناظر پاریس با یک دوربین بادبزن چوبی، با لنز مستطیل سریع عکس گرفت، ابزاری که در آن زمان برای
مستطیل سریع عکس گرفت، ابزاری که در آن زمان برای عکاسی بکار گرفته می‌شد، او این ابزار عکاسی را در زمانی که دوربین‌های با فرمت بزرگ دستی و کارآمدتر در دسترس بودند، استفاده می‌کرد. آثار. در سال ۱۹۲۹، یازده عکس آتژه در نمایشگاه فیلم و عکس ورکبوند در اشتوتگارت به نمایش گذاشته شد. کتابخانه کنگره ایالات متحده حدود ۲۰ چاپ دارد که توسط ابوت در سال ۱۹۵۶ ساخته شده است.
فرانسیس فریت عکاس اهل انگلیس بود. زندگی. فرانسیس فریت در ابتدای سال‌های ۱۸۵۰ به عرصه عکاسی پا گذاشت و به احتمال بسیار زیاد در کنار اداره چاپخانه‌ای که مدیریت آن را تا ۱۸۵۶ بر عهده داشت، به عنوان فعالیتی فرعی بدین هنر پرداخت. اندک زمانی بعد، به دنبال سفرهایی که بین ۱۸۵۷ و ۱۸۵۹ به خاورمیانه کرد، به یکباره به موفقیتی چشمگیر دست یافت. به عنوان مالک بزرگترین مؤسسه عکاسی، شهرتی ماندگار کسب کرد و از لحاظ مادی توفیق بسیار یافت. در واقع سازمان انتشاراتی او موسوم به مؤسسه فرانسیس فریت و شرکا که در ۱۸۵۹ تأسیس شد، به
مؤسسه فرانسیس فریت و شرکا که در ۱۸۵۹ تأسیس شد، به چنان پیشرفتی در کار خود نائل آمد که در زمینه عکاسی به بزرگترین ناشر جهان تبدیل شد. او را عکاس مکان‌نگار (توپوگرافیست) و اولین عکاس سفر نیز نامیده‌اند.
گوستاو لوگره عکاس اهل فرانسه بود که شهرت وی بیشتر بخاطر عکس‌هایی است که از مناظر دریایی گرفته است. زندگی و سبک. وی هنرمندی برجسته بود که چند شیوهٔ شیمیایی عکاسی را تکامل بخشید و رواج داد. او همزمان با راجر فنتون، شارلر نگر و هنری لوسک، در کارگاه نگارگری پل دلاروش به آموختن نقاشی پرداخت. از مناظر و چهره‌ها نقاشی کرد و آثار خود را بین سال‌های ۱۸۳۴ و ۱۸۶۱ در نمایشگاه‌های مختلف به معرض تماشا گذاشت. در اواسط سال‌های ۱۸۴۰ شیوه فتوتیپی یا فتوکلروگرافی را نزد آلفونس لویی پواتن آموخت. لوگره شیوه لیتوگرافی را نیز
لویی پواتن آموخت. لوگره شیوه لیتوگرافی را نیز تکامل بخشید. وی در سال ۱۸۵۱ کاغذ کالوتایپ را قبل از حساس کردن، موم‌اندود کرد و با این روش توانست ضمن افزایش وضوح تصویر، قابلیت نگهداری کاغذ نورنخورده را تا چند هفته افزون سازد. او عکس‌هایی از جنگل فونتن بلو که دلخواه نقاشان مکتب باربیزون بود، برداشت اما شهرتش به دلیل عکس‌های مناظر دریایی است که به شیوه کلودیون-آلبومین و اغلب با دو تصویر منفی مجزا شکل گرفته‌اند. لوگره در سال ۱۸۶۲ درگذشت. نوآوری‌های فنی. نوآوری‌های فنی او عبارتند از: بهبود روی نگاتیوهای کاغذ، به
فنی او عبارتند از: بهبود روی نگاتیوهای کاغذ، به ویژه واکس زدن آنها قبل از قرار گرفتن در معرض نمایش که "باعث می‌شود کاغذ بیشتر از جزئیات دقیق جذب کند".
دیولا هالاس () با نام مستعار براسایی یا براشایی () عکاس مجاری-فرانسوی بود. زندگی. دیولا هالاس، در شهر براشو در ترانسیلوانی در مجارستان (اکنون براشوو، رومانی) زاده شد. در واقع، براسایی پس از تحصیل در رشتهٔ نقاشی در بوداپست و برلین، در ۲۴ سالگی به پاریس رفت و خیلی سریع با دیگر هنرمندان و نویسندگان مقیم این شهر دوستی برقرار کرد. از آنجا که بیم داشت تلفظ نام او به زبان فرانسه دشوار باشد، آن را به شهر زادگاهش براشو که نخستین نوشته‌هایش در آنجا انتشار یافته بود، تغییر داد. میلر گفته بود که چشم او از زیبایی و فساد
داد. میلر گفته بود که چشم او از زیبایی و فساد نمی‌گذرد و او را چشم پاریس نامیده بود. پیکاسو نقاشی‌های براسایی را به معدن طلا تشبیه کرده بود. درگذشت. او در ۲۲ دسامبر ۱۹۸۴ درگذشت و مقبره وی در گورستان مون‌پارناس، پاریس است.
هلموت نیوتن عکاس آلمانی‌ تبار اهل استرالیا بود. زندگی و سبک. طی دهه ۱۹۷۰ هلموت نیوتن به خاطر قریحه‌مندی در عرصه‌ای از عکاسی که می‌توان گفت خود ابداع‌گر آن بوده‌است آوازه‌ای بلند یافت و اعتباری به سزا کسب کرد. نیوتن عکاسی مد، آفرینندهٔ تصاویری از زیبایی‌های زنانه، نظاره‌گر آگاه و دلبستهٔ اشراف، و تصویرگر سکونتگاه‌ها و تمایلات و خودنمایی‌های قشر ممتازی از جامعهٔ غربی بوده‌است. شخصیت یگانه او از آنجا سرچشمه می‌گیرد که تمامی این خصوصیات را توأمان در وجود خود جمع کرده‌است. عکس‌های مد مستقیم او غالباً نشانه‌هایی
کرده‌است. عکس‌های مد مستقیم او غالباً نشانه‌هایی از عریان‌نگاری و طنزی عاری از شرم را در خود دارند و در عکس‌های بدن لخت وی جذابیت و زیبایی مشهورترین مانکن‌ها به چشم می‌خورد. موضوع تکچهره‌های عریان‌نگار او سرشناسان طبقهٔ ممتاز هستند و گیرایی عکاسی‌های وی که عجیب یا خیالی به نظر می‌رسد، ناشی از واقعیت‌ها و رویدادهایی است که خود آنها را مشاهده و شرحشان را به دقت در دفترچه‌های یادداشت خود ثبت کرده‌است. به اعتقاد به این که «عکاسی بهتر است متهم به ابتذال باشد تا پیش پا افتادگی» عکس‌هایی هرزه‌نگار گرفت. نیوتن بین
پا افتادگی» عکس‌هایی هرزه‌نگار گرفت. نیوتن بین عریان‌نگاری و هرزه نگاری مرزی قائل نیست.
ژاک آنری لارتیگ عکاس اهل فرانسه است. زندگی. لارتیگ در ۱۹۰۱ در یادداشت‌های روزانه خود چنین نوشت: «عکاسی چیزی جادویی است! چیزی جادویی که آغشته به همه نوع سحرآمیز است، چیزی عجیب، فریبنده و فوق‌العاده که خیلی سریع بدان دلبسته می‌شویم.» بنابراین در هفت سالگی به عکاسی علاقه‌مند شد و از آن زمان به دلبستگی او نسبت به این وسیله بیانی همواره پابرجا ماند. در همین سال نخستین دوربین خود را از پدرش هدیه گرفت. اندکی زمانی بعد نوشت: «به خوبی می‌دانم که انبوهی از چیزها خواهند خواست که از آنها عکس بگیرم. خوب، من از تمامی
خواست که از آنها عکس بگیرم. خوب، من از تمامی آنها عکس خواهم گرفت.» لارتیگ استعدادی حقیقی در محاسبهٔ زمان نوردهی داشت و غالباً می‌توانست از موضوعات خود در حال بلند شدن از زمین عکس بگیرد. لارتیگ بیش از ۱۱۰ آلبوم تهیه کرد و در ۱۹۷۹ مجموعه آثار خود را به کشور فرانسه اهدا کرد.
نورمن پارکینسون عکاس اهل انگلستان بود. زندگی. نورمن پارکینسون در سال ۱۹۱۳ میلادی در لندن زاده شد. او در ۱۹۳۱ مدرسهٔ وست مینستر لندن را رها کرد و به عنوان شاگرد عکاسان دربار به عکاسی پرداخت. با پرداخت هزینهٔ آموزشی به مبلغ ۳۰۰ پوند، تمامی اصول پایه و کلیهٔ فنون عکاسی را آموخت. سپس به عنوان دستیار در تاریک‌خانه مشغول کار شد و علاوه بر آن، وظیفهٔ تنظیم دوربین عکاسی دست و پاگیر عکاسخانه نیز به او محول گردید و برای این کارها، هفته‌ای یک پوند دستمزد برایش معین شد. پارکینسون تنها دو سال از دورهٔ سه سالهٔ آموزشی
پارکینسون تنها دو سال از دورهٔ سه سالهٔ آموزشی خود را گذراند، چراکه خویشتن را زیاده در قید و بند فنون خشک و روش‌های عاری از هرگونه تخیل که در عکاسخانه‌ها به کار گرفته شده بود، می‌دید. سبک. وی به پیروی از مارتین مونکاچی شیوهٔ واقع‌گرایی حرکت را در عکاسی مد ادامه داد. وی همچنین اولین کسی بود که بیرون از محیط استودیو عکاسی مد می‌کرد.
پل اِسترَند (نام اصلی: ناتانیِل پل استرانسکی؛ ۱۶ اکتبر ۱۸۹۰ – ۳۱ مارس ۱۹۷۶) عکاس اهل ایالات متحدهٔ آمریکا بود. او، همراه با عکاسان مدرنیستی مانند آلفرد اشتیگلیتس و ادوارد وستون، در تثبیت عکاسی به‌عنوان یک هنر در قرن بیستم نقش داشت. زندگی. ناتانیِل پل استرانسکی (Nathaniel Paul Stransky)، که بعدها با نام هنریِ «پل استرند» شناخته می‌شد، در سال ۱۸۹۰ در هابوکن، نیوجرسی زاده شد. پس از ۱۹۰۷، در زمانی که در مدرسهٔ عالی علوم انسانی شاگرد لوئیس هاین عکاس مشهور مستند بود، عکس‌هایی گرفت که به تعبیر آلفرد اشتیگلیتس
بود، عکس‌هایی گرفت که به تعبیر آلفرد اشتیگلیتس «بیان مستقیم دنیای امروز» بودند. عکس‌های ۱۹۱۷ استرند به صورتی استثنایی از تنوعی گسترده برخوردار بودند و مهم‌تر اینکه تقریباً خطوط اصلی آنچه را که بعدها در قلمرو عکاسی باید روی می‌داد، مشخص می‌ساختند. او عکس‌های مستقیم و خودانگیخته‌ای از «مردم خیابان» گرفت - مثلاً از یک درشکه‌چی یا از یک گدا. این عکس‌ها گویی رازهای درونی و اضطراب‌های این مردم را نمایان می‌ساختند و نشان می‌دادند که استرند چگونه پیشگام شیوهٔ واقع‌گرایی روانی عکاسان دههٔ ۱۹۲۰، همچون آندره کرتس و
روانی عکاسان دههٔ ۱۹۲۰، همچون آندره کرتس و آنری کارتیه-برسون بوده است. به نظر می‌رسد که او هیچ‌گاه مجدداً عکس‌هایی از این دست نگرفت. استرند در سال ۱۹۷۶ درگذشت.
جو مک‌نالی عکاس متولد ۱۹۵۲ میلادی اهل ایالات متحده آمریکا است که از سال ۱۹۸۷ برای موسسهٔ انجمن جغرافیای ملی عکاسی می‌کند. وی برای مجله‌های بسیار زیادی عکاسی کرده و برای کمپانی‌های بسیار بزرگی نیز (مانند FedEx, Nikon, Sony, Land's End, General Electric, MetLife, Bogen, Adidas, Kelby Media Group, Wildlife Conservation Society) عکاسی تبلیغاتی نموده است. تالیفاتی چون Hot Shoe Diaries, The: Big Light from Small Flashes و نیز The Moment It Clicks: Photography secrets from one of the world's top shooters را در
from one of the world's top shooters را در کارنامهٔ خود دارد. از دیگر عوامل معروفیت وی، استفادهٔ فراوان و سنگینی است که از سیستم فلاش‌های هاتشوئی نیکون موسوم به CLS می‌نماید.
استیو مک‌کری عکاس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در سال ۱۹۵۰ در فیلادلفیا متولد شد و در دانشگاه ایالتی پینسیلوانیا به تحصیل در رشتهٔ سینما پرداخت. مک‌کری عکاسی خبری را به‌صورت حرفه‌ای از جنگ شوروی در افغانستان آغاز کرد. وی با چاپ عکس یک دختر افغان در مجله انجمن نشنال جئوگرافیک به شهرت جهانی رسید؛ تصویری که عنوان «فراموش‌نشدنی‌ترین عکس» را به خود اختصاص داد و چهرهٔ دختر را تبدیل به مشهورترین عکس روی جلد در تمام انتشارات ماه ژوئن ۱۹۸۵ کرد. این عکس همچنین در بروشورها، پوسترها و تقویم‌های کمک‌های بین‌المللی
بروشورها، پوسترها و تقویم‌های کمک‌های بین‌المللی مورد استفاده‌های مکرر قرار گرفت. هویت «دختر افغان» برای ۱۵ سال پنهان بود تا این‌که مک‌کری نام او یعنی «شربت‌گُل» را به همه معرفی کرد. این عکس تبدیل به جنجالی‌ترین تصویر شد و در اندازه‌های بزرگ و تعداد انبوه به چاپ رسید و نیز توانست مدال طلای مسابقه رابرت کاپا را به‌خاطر بهترین گزارش تصویری از آن خود کند. استیو مک‌کری قبل از همکاری با مجلهٔ نشنال جئوگرافی، طی سفرهایش به شبه‌قارهٔ هند در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ متوجه علاقهٔ شدید خود به عکاسی شد. وی در ابتدا برای یک
علاقهٔ شدید خود به عکاسی شد. وی در ابتدا برای یک روزنامهٔ محلی کار می‌کرد و از نشست‌ها، مسابقات کشتی مدارس و مسابقات فوتبال به‌صورت سیاه و سفید عکس می‌گرفت ولی کارنامهٔ کاری او به اندازه‌ای خوب نبود که بتواند جذب روزنامه‌های بزرگتر شود. خود او می‌گوید: «به این نتیجه رسیدم چیزی که من را مجذوب می‌کرد سفر کردن بود، در نتیجه کارم را رها کردم. اما تا آن زمان تجربهٔ عکاسی رنگی را نداشتم و می‌دانستم که مجلات سراسر جهان خواهان عکس‌های رنگی هستند.» بنابراین او ۲۰۰ حلقه فیلم کداکروم با خود به هند برد. او کار کردن
حلقه فیلم کداکروم با خود به هند برد. او کار کردن روی تضادها و کشمکش‌های بین‌المللی را ادامه داد، از جمله جنگ‌های ایران و عراق، بیروت، کامبوج، فیلیپین، جنگ خلیج و جنگ افغانستان. عکس‌های مک‌کری به‌صورت جهانی در مجلات زیادی به چاپ رسیده و همین‌طور به‌صورت دائمی با مجلهٔ انجمن نشنال جئوگرافیک همکاری می‌کند. او به عکاسان جوان نصیحت می‌کند: «اگر می‌خواهید عکاس موفقی شوید باید عکس‌های زیادی بگیرید. گاهی به عکس‌های عکاسانی نگاه می‌کنید که کارهایشان مورد تحسین است زیرا آن‌ها موضوع یا مکان خاصی را پیدا می‌کنند و در
آن‌ها موضوع یا مکان خاصی را پیدا می‌کنند و در آن عمیق می‌شوند که این زمان زیادی خواهد برد و این موفقیت برای هر کس میسر و ساده نیست.» در حملات ۱۱ سپتامبر مک‌کری در استودیویش بود که هواپیماها به برج‌های دوقلو برخورد کردند او به‌سرعت به سمت شلوغی رفت و عکس‌هایش در کتابی با عنوان «۱۱ سپتامبر در نیویورک» چاپ شد که مجموعه عکس‌های عکاسان مگنوم بود. مک‌کری از سال ۱۹۸۶ به عضویت آژانس عکس مگنوم درآمده است. خانهٔ استیو کاشان. در سال ۱۳۹۸ شمسی، به کمک حسن روشن‌بخت و حسین روشن‌بخت در شهر کاشان برای استیو مک‌کوری
و حسین روشن‌بخت در شهر کاشان برای استیو مک‌کوری موزه‌ای تأسیس کردند. این موزه که در بافتِ قدیمی کاشان و در خانه‌ای تاریخی قرار گرفته، حاوی ۲۴۰ قطعه عکس از دورهٔ کاری این عکاسِ معروف است. این مجموعه که همه‌روزه از ساعتِ ۵ تا ۹ پذیرای بازدیدکنندگان است خانه استیو کاشان نام دارد. حسین فرمانی، مجموعه‌دار عکس و گالریستِ مطرحِ ایرانی هدف از ایجادِ این موزه را کمک به جامعهٔ عکاسی ایران عنوان می‌کند. برداران روشن‌بخت که عملیات طراحی و مرمتِ بنا را عهده‌دار بودند در این رابطه می‌گویند: اصل کلی در طراحی و مرمتِ خانه
این رابطه می‌گویند: اصل کلی در طراحی و مرمتِ خانه استیو رعایت اصل سادگی‌ست. ما در این بنا سعی کردیم تا ترکیبِ مناسبی از معماری سنتی و المان‌های مدرن ایجاد کنیم.
فرانسیس جاکوبتی (۱ ژوئیهٔ ۱۹۳۹ – ۸ ژوئن ۲۰۲۵) عکاس اهل فرانسه بود که در ایالات متحده آمریکا زندگی می‌کرد. زندگی. فرانسیس جاکوبتی عکاس خیال‌پرداز و هنرمند حرفه‌ای پرشوری بود که بی هیچ پرده پوشی، دارای روحیه‌ای تاجرمآبانه بود. با این همه، ذوق و چشم تیزبین او به آثارش کیفیتی عالی بخشید. در دوره‌ای که دنیای عکاسی غالباً قربانی بلندپروازی خود می‌شود و شمار کثیری از عکاسان کورکورانه به تقلید از شیوه چند استاد معمولی می‌پردازند، عکاسی سطح بالای تجاری همچون وزش هوایی تازه به نظر می‌رسد. امروزه، در حالی که عکاسی
تازه به نظر می‌رسد. امروزه، در حالی که عکاسی سیاه و سفید وسیله بیانی مورد پسند مدرسه‌های هنرهای زیبا است، گونه‌ای از عکاسی رنگی که با شادابی و جسارت در عرصه تجاری مورد استفاده قرار می‌گیرد، جایگزینی دوست داشتنی برای آن به‌شمار می‌آید. جاکوبتی عکاس تبلیغاتی پرکار و موفقی بود و عالم سینما نیز او را به خود جذب کرد. با این همه، او شهرتش را اساساً مدیون استعداد خویش در آفرینش تصاویری فریبنده از زنان بوده‌است.
اسکار بارناک (زادۀ ۱ نوامبر ۱۸۷۹ میلادی در نوت-اورشترومتال، براندنبورگ - درگذشته ۱۶ ژانویه ۱۹۳۶ میلادی در باد نائوهایم، هسن) مهندس اپتیکال، مکانیک دقیق، طراح صنعتی، عکاس و مخترع اهل آلمان بود. او از جمله افرادی بود که زحمات زیادی را در عمومی‌کردن عکاسی داشت و تمرکزش را صرف کوچک کردن و قابل حمل کردن تجهیزات عکاسی کرد. او طراح کارخانه لایتس (در وتسلار) بود که بعدها با نام دوربین لایکا توسعه یافت و به مدت ۵۰ سال به نشانی بارز در عکاسی تبدیل شد و همچنان به عنوان یک نشان عالی برای طراحی مکانیکی و نوری باقی مانده
یک نشان عالی برای طراحی مکانیکی و نوری باقی مانده است. وی بیشتر به خاطر تلاشش در معرفی نگاتیو ۳۵ میلی‌متری موفق تجاری به عنوان "پدر عکاسی ۳۵ میلی‌متری" شناخته می‌شود؛ به ویژه دوربین‌های لایکای او به‌ عنوان یک استاندارد در عکاسی و فیلمبرداری شناخته شده است.
اروینگ پن (زاده ۱۶ ژوئن ۱۹۱۷ – درگذشته ۷ اکتبر ۲۰۰۹) عکاس اهل ایالات متحده آمریکا بود. زندگی. اروینگ پن در سال ۱۹۱۷ میلادی در نیوجرسی زاده شد. از ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۸ در مدرسهٔ هنرهای صنعتی موزهٔ فیلادلفیا در ایالت پنسیلوانیا به تحصیل پرداخت و طرح‌های او در مجلهٔ هارپرز بازار به چاپ رسید. از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۱ به عنوان طراح تبلیغاتی برای یکی از مجله‌های بزرگ نیویورک کار کرد و پس از آن در ۱۹۴۲ برای نقاشی به مکزیک رفت. یک سال پس از بازگشت از مکزیک، از او خواسته شد که نخستین عکس‌های خود را برای مجله «ووگ» بگیرد. آلکس لیبرمن
عکس‌های خود را برای مجله «ووگ» بگیرد. آلکس لیبرمن که سرپرست هنری این مجله بود، توانایی‌هایی بالقوه‌ای را که پن از خود بروز داده بود شکوفا ساخت و موجبات همکاری وی را با انتشارات «کنده ناست» که ناشر مجله «ووگ» بود، فراهم آورد. این همکاری اساس کار عکاسی پن را تشکیل داد. لیبرمن و مجله «ووگ» آنقدر بافراست بودند که به پن حداکثر آزادی عمل را برای آفرینندگی بخشیدند و پاداش بزرگ این کار خود را نیز با تصاویر متعدد و هنذمندانه‌ای که پن در طول سال‌ها برای این مجله آفرید، گرفتند. آثار پن را می‌توان به سه ردهٔ بزرگ
آفرید، گرفتند. آثار پن را می‌توان به سه ردهٔ بزرگ عکس‌های مد، تک‌چهره و طبیعت بی‌جان تقسیم کرد.
سیدحسین بروجردی از علمای امامیه در قرن سیزدهم و صاحب منظومه‌ای در رجال است. زندگی. او در شوّال سال ۱۲۳۸ در شهر بروجرد زاده شد. پدر او سیدمحمدرضا نام داشت، که از روحانیون زمان خود بود، که از سید عبدالله شبر اجازه حدیثی گرفته بود. او در شهرهای بروجرد،نجف و کربلابه تحصیل فقه،اصول،تفسیر و رجال پرداخت و به مراتب بلند علمی دست یافت. او در سال ۱۲۷۷ یا ۱۲۶۶ در شهر بروجرد درگذشت. علّتِ شهرت. شهرت او بیشتر به دلیل سرودن منظومه‌ای است در ۱۳۱۳ بیت در علم رجال به نام زبدةالمقال (یا نخبةالمقال) که از دقت و ایجاز و فصاحت
(یا نخبةالمقال) که از دقت و ایجاز و فصاحت برخوردار است. محدث قمی تاریخ درگذشت عالمان مشهور را از این کتاب نقل کرده است. این منظومه درسال۱۲۶۰ سروده شده است و به همراه رساله‌ای دیگر به نام فی النسب و الالقاب و الکنی به نثر چاپ شده است. او تفسیر بزرگی نیز داشته است.
دماراتوس یا دماراتُس (به )، از حدود ۵۱۵ سال قبل از میلاد تا ۴۹۱ قبل از میلاد، پانزدهم یوروپونتیدس، پادشاه اسپارتا، جانشین پدرش آریستون بود. وی به عنوان پادشاه، عمدتاً به دلیل مخالفت با پادشاه مشترک اسپارت، کلئومنس اول، شناخته می‌شود. وی بعداً به شاهنشاهی هخامنشی گریخت و در آنجا به وی پناهندگی و زمین داده شد و در حمله دوم پارس به یونان در سمت پارسیان جنگید. کلئومنس به پیشگوی دلفی رشوه داد تا بگوید دماراتوس پسر مشروع پدرش، پادشاه آریستون نیست تا او را به تبعید بفرستند و از اینکه سلطنت خود را از دست داده
تبعید بفرستند و از اینکه سلطنت خود را از دست داده شرمنده شود. زندگی‌نامه. هنگامی که کلئومنس تلاش کرد تا ایساگوراس را در آتن مستبد کند، دماراتوس تلاش ناموفقی کرد تا برنامه‌های خود را ناکام بگذارد. در سال ۴۹۱ قبل از میلاد، اژینا یکی از ایالت‌هایی بود که نمادهای تسلیم (زمین و آب) را به پارس داد. آتن بلافاصله برای مجازات این به اسپارتا متوسل شد تا این عمل مادگرایی را مجازات کند و کلئومنس اول برای دستگیری عاملان به جزیره اژینا رفت. اولین تلاش او به دلیل دخالت دماراتوس که تمام تلاش خود را به کار برد تا کلئومنس
که تمام تلاش خود را به کار برد تا کلئومنس را در وطن بدبین کند، بی‌نتیجه ماند. به تلافی آن، کلئومنس از لئوتیدیداس، دشمن نسبی و شخصی دماراتوس خواست که تاج و تخت را به این دلیل که دماراتوس در حقیقت پسر آریستون نبود، بلکه از آگتوس، شوهر اول مادرش بود ادعا کند. کلئومنس به غیبگوی نیایشگاه دلفی رشوه داد تا به نفع لئوتیچیدس، به‌طور رسمی وی را پادشاه اعلام کند که در ۴۹۱ سال قبل از میلاد پادشاه شد. پس از برکناری دماراتوس، کلئومنس به همراه همکار جدیدش لئوتیچیدس برای بار دوم به جزیره اژینا سفر کرد، ده نفر از شهروندان
دوم به جزیره اژینا سفر کرد، ده نفر از شهروندان برجسته را توقیف کرد و آنها را به عنوان گروگان در آتن گرفت. در زمان سلب مسئولیت او، دماراتوس مجبور به فرار شد. او به دربار پادشاه ایرانی خشایارشا اول رفت و خشایار شاه شهرهای تئوثرانیا و هالیسارنا را در اطراف پرگامون، جایی که فرزندان او اوریستن و پروکلس هنوز در آغاز قرن ۴ قبل از میلاد حکمرانی می‌کردند، به او داد. وی در حمله خود به یونان در ۴۸۰ پیش از میلاد خشایارشا را همراهی کرد و ادعا می‌شود که خشایارشا را هشدار داده بود که قبل از نبرد ترموپیل اسپارتی‌ها را دست