payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دارای چندین ستون بزرگ مرمرین بود که با ظرافت تراشیده شده بودند. پلکان مارپیچی‌شکل زیبایی این سالن را به بالکن سالن نمایش فیلم که در طبقه دوم قرار داشت، متصل می‌کرد. کف سالن نیز با سنگ مرمر پوشیده شده بود. در معماری سینما از شیشه به صورت گسترده‌ای استفاده شده‌است، ضلع غربی و در ورودی از کف سالن تا سقف شیشه‌ای بودند، به گونه‌ای که پلکان مارپیچ و مردمی که داخل سینما حضور داشتند از بیرون سینما پیدا بودند. ویژگی‌ها. رادیوسیتی داری یک سالن اصلی بزرگ بود و بالکنی بالای آن قرار داشت که مانند استادیوم طراحی شده
بالای آن قرار داشت که مانند استادیوم طراحی شده بود. این سینما دارای بخش افراد ویژه هم بود که در گوشهٔ سمت چپ سالن اصلی قرار داشت و ورودی آن از ورودی سایر تماشاگران مجزا بود. این ورودی تماشاگران را به طبقه اول هدایت می‌کرد تا از آنجا به تماشای فیلم بپردازند. از جمله افراد مشهوری که در بخش افراد ویژه این سینما به تماشای فیلم نشسته‌است، فرح پهلوی بوده‌است. ظرفیت سالن سینما ۱٬۴۰۰ نفر بود و صندلی‌هایش از جنس مخمل قرمز بودند. تماشاگران می‌توانستند به راحتی روی صندلی‌ها تکیه دهند و بر پردهٔ سینما مسلط باشند. عرض
تکیه دهند و بر پردهٔ سینما مسلط باشند. عرض پردهٔ نمایش چهارده و نیم متر بود. رادیوسیتی یکی از پربیننده‌ترین سینماهای تهران بود که از اواخر دههٔ ۳۰ فیلمهای روشنفکرانه اکران می‌کرد. بیشتر فیلمهای اکران‌شده در آن آمریکایی بودند. این سینما، محلی برای اجتماع طبقات مرفه جامعه و قرار گذاشتن دختران و پسران بود که با لباس‌های رسمی و کت و شلوار، کراوات و کلاه شاپو در آن جمع می‌شدند. گاهی بلیت آن در بازار سیاه به دو برابر قیمت فروخته می‌شد و به دلیل ازدحام جمعیت، گاهی پلیس نیز دخالت می‌کرد و مردم را پراکنده‌می‌ساخت.
پلیس نیز دخالت می‌کرد و مردم را پراکنده‌می‌ساخت. سانس ۱۱ صبح روزهای جمعه این سینما بسیار شلوغ بود و جوانان تهرانی با لباس‌های مد روز و شیک برای دیدن فیلم در جلوی آن صف می‌کشیدند. اکران‌های مشهور. رادیوسیتی با نمایش فیلم فرانسوی-ایتالیایی "گوهرفروشان مهتاب" با بازی بریژیت باردو محصول سال ۱۹۵۸ افتتاح شد. بیش‌تر فیلم‌های اکران شده در این سینما، ساختهٔ هالیوود بودند. فیلم‌های "بربادرفته"، "ویولون‌زن روی بام"، "شهرستان رینتری"، "بیست هزار فرسنگ زیر دریا"، "داستان وست ساید"، "شکوه علفزار"، "زنان عاشق‌پیشه"،
وست ساید"، "شکوه علفزار"، "زنان عاشق‌پیشه"، "پرنده شیرین جوانی"، "پرندگان"، "خشت و آینه" و شب برخی از فیلم‌های خارجی مشهوری بودند که در این سینما به نمایش درآمدند. ابراهیم گلستان برای نمایش "خشت و آینه"، رادیوسیتی را به مدت یک ماه اجاره کرد. این فیلم در ۲۹ دی ماه ۱۳۴۴ به مدت سه هفته در این سینما به نمایش درآمد ولی مخاطب چندانی نداشت. اولین فیلم سه‌بعدی که در تهران به نمایش درآمد، در سینما رادیوسیتی به نمایش گذاشته شد. این فیلم که محصول سال ۱۹۶۶ ایالات متحدهٔ آمریکا و به سبک علمی–تخیلی بود، "حباب" نام داشت
آمریکا و به سبک علمی–تخیلی بود، "حباب" نام داشت این سینما از جمله سینماهای نمایش‌دهندهٔ فیلم‌های جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم تهران بود که تا پیش از انقلاب در ایران برگزار می‌شد. در نمایش فیلم چهار سوار سرنوشت که در تاریخ ۲۵ امرداد ۱۳۴۱ انجام شد، فرح پهلوی به دعوت از انجمن طرفداران تربیت پیشاهنگی در جایگاه ویژه سینما رادیوسیتی حضور داشت و به تماشای این فیلم نشست. حوادث و تعطیلی. در سال ۱۳۴۴ و در هنگام نمایش فیلم "پرندگان" به کارگردانی آلفرد هیچکاک، تعدادی کبوتر توسط تماشاچیان از بالکن سینما به هوا پرواز داده
توسط تماشاچیان از بالکن سینما به هوا پرواز داده شدند که موجب اختلال و به هم ریختگی در نظم سالن سینما شد. چراغ‌ها روشن شدند و نمایش فیلم برای مدتی متوقف گردید. این کار موجب ورود مدیریت سینما و پاسبان‌ها به داخل سالن سینما شد. در تیرماه سال ۱۳۵۲ حادثهٔ بمب‌گذاری توسط سازمان مجاهدین خلق در سینما اتفاق افتاد و تعدادی از صندلی‌های آن در اثر انفجار بمب آتش‌زا در آتش سوختند؛ ولی تا سال ۱۳۵۷ که انقلاب ایران رخ داد، سینما تعطیل نشد و همچنان دایر بود. سینما رادیوسیتی در جریان انقلاب ایران و در حوادث آبان‌ماه سال
در جریان انقلاب ایران و در حوادث آبان‌ماه سال ۱۳۵۷ همچون سینماهای کاپری، سینه موند و مولن روژ به آتش کشیده شد. گروهی حدوداً چهل نفری با چوب و چماق به آن حمله کردند شیشه‌ها و لامپ‌های نئونش را شکستند و تخریبش کردند. رادیوسیتی همچون سینماهای آتلانتیک، شهر فرنگ، شهر قصه و گلدن سیتی جزو اولین سینماهایی بود که پس از انقلاب ۱۳۵۷ مصادره شدند و هم‌اکنون در مالکیت بنیاد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس قرار دارد. این سینما در سال‌های دههٔ ۶۰ برای مدتی تغییر کاربری داد و به داروخانه تبدیل شد که آن نیز پس از مدتی
داد و به داروخانه تبدیل شد که آن نیز پس از مدتی تعطیل شد. این سینما که در حال حاضر ساختمان آن مخروبه شده‌است، در خیابان ولی‌عصر، نرسیده به میدان ولی‌عصر، نبش کوچهٔ گیلان قرار دارد. رادیوسیتی در شهرهای دیگر. پیش از انقلاب ۱۳۵۷، سینماهایی به همین نام در شهرهای بزرگ ایران ساخته شده بودند: سینما رادیوسیتی رشت. سینما رادیوسیتی رشت در سال ۱۳۴۴ در سبزه میدان رشت ساخته شد و در نوروز ۱۳۴۵ با نمایش فیلم هوس و دختر تنها افتتاح گردید. این سینما پس از انقلاب به سینما ۲۲ بهمن تغییر نام داد. در حال حاضر این سینما دارای
بهمن تغییر نام داد. در حال حاضر این سینما دارای دو سالن نمایش فیلم و ۹۰۰ عدد صندلی است و به عنوان بزرگ‌ترین سینمای شهر رشت شناخته می‌شود. سینما رادیوسیتی مشهد. سینما رادیوسیتی مشهد در سال ۱۳۳۸ در خیابان خسروی مشهد توسط محمد اسکوئیان تأسیس شد. در آن زمان، رادیوسیتی تنها سینمایی در مشهد بود که علاوه بر طبقه همکف دارای بالکن هم در طبقه بالا بود. بهای بلیط ورودی آن ۱۲ ریال بود. پس از ۳ سال به نام سینما سانترال تغییر نام داد و بازگشایی شد. پس از انقلاب، این سینما مصادره شد و با نام سینما انقلاب دوباره آغاز به
مصادره شد و با نام سینما انقلاب دوباره آغاز به کارکرد. در تاریخ ۹ خرداد ۱۳۷۱ به دلیل آتش‌سوزی، پس از ۳۳ سال فعالیت تعطیل شد. گنجایش این سینما ۵۲۸ صندلی بود. در فرهنگِ عامّه. در رمان‌های "سفر شب" و "طوطی" قهرمانِ رمان به تماشای فیلم در این سینما می‌رود. شهیار قنبری در قسمتی از ترانهٔ «دست‌ها» اینگونه به آن اشاره می‌کند: محمدعلی سپانلو نیز در شعر مسابقات از رادیوسیتی در کنار مولن‌روژ و آسیا نام می‌برد: در خرداد ماه سال ۱۳۹۴ محمد رحمانیان، نمایشی را با عنوان «سینماهای من» بر روی صحنه برد که در اپیزود سوم آن
«سینماهای من» بر روی صحنه برد که در اپیزود سوم آن به رادیوسیتی به عنوان یکی از پاتوق‌های روشنفکری آن زمان می‌پردازد. بازسازی. در سال ۱۳۸۸ مقرر گردید سینما رادیوسیتی توسط شهرداری تهران بازسازی شود و به نام «مجتمع فرهنگی سوم خرداد» نامگذاری شود. این مجتمع که مکانی برای علاقه‌مندان به فرهنگ دفاع مقدس است شامل سه سالن و یک کتاب‌فروشی خواهد بود.
والنات کریک سی‌دی‌رام یکی از اولین شرکت‌هایی بود که نرم‌افزارهای آزاد و رایگان‌افزارها را بر روی دیسک‌های سی‌دی‌رام عرضه می‌کرد. این شرکت در سال ۱۹۹۱ توسط باب بروس بنیان نهاده شد و یکی از اولین توزیع‌کنندگان تجاری نرم‌افزارهای آزاد بر روی سی‌دی‌رام بود. این شرکت صدها عنوان محصول بر روی این دیسک‌ها عرضه می‌کرد و برای سال‌ها یکی از شلوغ‌ترین سرویس‌دهنده‌های اف‌تی‌پی در اینترنت در آدرس ftp.cdrom.com را در اختیار داشت. در سال‌های اولیه، از جمله محبوب‌ترین محصولات این شرکت، آرشیوهایی از نرم‌افزارهای رایگان و
این شرکت، آرشیوهایی از نرم‌افزارهای رایگان و اشتراکی از جمله سیمتل برای سیستم‌عامل داس، CICA برای مایکروسافت ویندوز و آمینت برای آمیگا بود. در ژانویه ۱۹۹۴، این شرکت مجموعه‌ای حدود ۳۵۰ کتاب از پروژه گوتنبرگ را منتشر کرد که از جمله اولین مجموعه کتاب‌های الکترونیکی منتشر شده محسوب می‌شود. این شرکت از همان روزهای اول آغاز بکار پروژه فری‌بی‌اس‌دی رابطه نزدیکی با این پروژه داشت. والنات کریک سی‌دی‌رام فری‌بی‌اس‌دی را بر روی سی‌دی‌رام عرضه می‌کرد و به فروش می‌رساند، آن را از طریق اف‌تی‌پی توزیع می‌کرد، دو تا از
آن را از طریق اف‌تی‌پی توزیع می‌کرد، دو تا از بنیان‌گذاران فری‌بی‌اس‌دی به نام‌های دیوید گرینمن و جردن هابارد را استخدام کرد، کتاب‌های مرتبط با فری‌بی‌اس‌دی از جمله کتاب The Complete FreeBSD نوشته گرگ لهی را چاپ می‌کرد و حامی مالی کنفرانس‌های مرتبط با فری‌بی‌اس‌دی بود. بر طبق گفته بروس، فری‌بی‌اس‌دی تبدیل به موفق‌ترین محصول این شرکت شد. همچنین والنات کریک سی‌دی‌رام از سال ۱۹۹۵ به بعد توزیع‌کننده رسمی سیستم‌عامل اسلکور لینوکس بود. همچنان که کاربران بیشتری به اینترنت پر سرعت دسترسی پیدا می‌کردند، احتیاج به
اینترنت پر سرعت دسترسی پیدا می‌کردند، احتیاج به وجود نرم‌افزار بر روی دیسک‌های سی‌دی‌رام و رسانه‌های فیزیکی به شدت کاهش پیدا کرد. در سال ۲۰۰۰ شرکت والنات کریگ سی‌دی‌رام و شرکت برکلی سافتور دیزاین (BSDi) با هم ادغام شدند تا تمرکز خود را بیشتر معطوف فری‌بی‌اس‌دی و بی‌اس‌دی/اواس بدارند. در سال ۲۰۰۱، شرکتی به نام وایند ریور سیستمز سرمایه‌های نرم‌افزاری بی‌اس‌دی‌آی از جمله بی‌اس‌دی/اواس، فری‌بی‌اس‌دی و اسلکور را خریداری کرد و باقی‌مانده شرکت به iXsystems تغییر نام یافت. وایند ریور خیلی زود پشتیبانی از اسلکور را
یافت. وایند ریور خیلی زود پشتیبانی از اسلکور را قطع کرد و در سال ۲۰۰۲ هم بخش مربوط به فری‌بی‌اس‌دی، به یک نهاد مجزا تحت عنوان فری‌بی‌اس‌دی مال تبدیل شد. وایند ریورز در سال ۲۰۰۳ پشتیبانی از بی‌اس‌دی/اواس را قطع کرد، با این حال برخی از تکنولوژی‌های این سیستم که انحصاری بودند، به جامعه متن‌باز بی‌اس‌دی اهدا شدند در فوریه ۲۰۰۷ شرکت iXsystems شرکت FreeBSD Mall را خریداری کرد. آدرس وب‌سایت والنات کریگ سی‌دی‌رام که https://web.archive.org/web/20130309192806/http://www.cdrom.com/ بود، برای مدتی به Simtel.net تغییر
بود، برای مدتی به Simtel.net تغییر مسیر داده می‌شد، اما هم‌اکنون هر دو سایت غیر فعال هستند.
الیزابت گارلی فلین (زاده ۷ اوت ۱۸۹۰ – درگذشته ۵ سپتامبر ۱۹۶۴)، فعال و رهبر کارگری و فمینیست بود که رهبری اتحادیه کارگران صنعتی جهان (IWW) را بر عهده داشت. فلین عضو بنیان‌گذار اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا و طرفدار بارز حقوق زنان، کنترل موالید و حق زنان بود. وی در ۱۹۳۶ به حزب کمونیست آمریکا پیوست و در سال ۱۹۶۱ به ریاست آن رسید. وی در جریان بازدید از اتحادیه شوروی به هنگام حضور در یک تشییع جنازه درگذشت. سالیان نخستین زندگی. فلین در ۱۹۸۰ در کنکورد، در نیوهمپشایر به دنیا آمد. خانواده وی در سال ۱۹۰۰ به نیویورک
به دنیا آمد. خانواده وی در سال ۱۹۰۰ به نیویورک نقل مکان کرد. وی در آنجا توانست به مدارس عمومی محلی برود. خانواده فلین او را با سوسیالیسم آشنا کرد. وی نخستین سخنرانی عمومیش را زمانی انجام داد که تنها شانزده ساله بود. این سخنرانی با عنوان «سوسیالیسم برای زنان چه کار خواهد کرد؟» در باشگاه سوسیالیستی هارلم انجام شد. در نتیجه وی احساس وظیفه کرد که می‌باید برای عدالت اجتماعی سخن بگوید، با اینحال بعداً از تصمیمش مبنی بر ترک دبیرستان موریس پیش از پایان تحصیلاتش پشیمان شد. فلین یک سال بعد و در سال ۱۹۰۷ با جی.ای.
شد. فلین یک سال بعد و در سال ۱۹۰۷ با جی.ای. جونز، سازمان دهنده منطقه‌ای اتحادیه کارگران صنعتی جهان دیدار کرد. جونز شانزده سال از الیزابت گارلی فلین بزرگتر بود، با این حال آنگونه که فلین در خودزندگی‌نامه اش نوشته‌است: «من عاشقش شدم و ما در ژانویه ۱۹۰۸ با هم ازدواج کردیم.» از این پیوند دو فرزند پسر به دنیا آمد که اولی به نام جان وینسنت چند روز پس از تولد درگذشت و دومی با نام فرد فلین در ۱۹ ماه مه ۱۹۱۰ به دنیا آمد. (وی در سال ۱۹۴۰ درگذشت). فعالیت حرفه‌ای. فلین در سال ۱۹۰۷ به صورت تمام وقت به سازمان دهنده
فلین در سال ۱۹۰۷ به صورت تمام وقت به سازمان دهنده اتحادیه کارگران صنعتی جهان تبدیل شد و در نخستین مجمع اتحادیه در همان سال شرکت کرد. وی در سال‌های آتی به راه‌اندازی کمپین‌هایی در حمایت از کارگران پوشاک در پنسیلوانیا، بافندگان ابریشم در نیوجرسی، کارگران رستوران در نیویورک، کارگران معدن در مینه سوتا، میسولا، مونتانا و اسپوکین واشینگتن، و کارگران نساجی در ماساچوست پرداخت. تئودور درایزر در این دوران وی را «جانب شرقی ژاندارک» توصیف کرد. در ۱۹۰۹ فلین در یک مبارزه برای آزادی بیان در اسپوکین شرکت کرد و در آنجا
برای آزادی بیان در اسپوکین شرکت کرد و در آنجا برای ایجاد تأخیر در بازداشتش خود را به پایه یک چراغ بست. وی بعداً پلیس را متهم ساخت که زندان را به روسپیخانه تبدیل کرده‌است؛ اتهامی که آن‌ها را واداشت تا تمام نسخه‌های گزارش اتهام را ضبط کنند. فلین در این دوره ده‌ها بار بازداشت شد، اما هرگز به اتهام فعالیتی جنایتکارانه محکوم نشد. این مسئله از سویی دیگر به سبب اخراج فلین از اتحادیه کارگران صنعتی جهان در سال ۱۹۱۶ به همراه سازمان دهنده همکار وی، جو اتور بود. آنگونه که رابرت م. الف نگاشته‌است، سه کارگر معدن در مینه
که رابرت م. الف نگاشته‌است، سه کارگر معدن در مینه سوتا به اتهام قتل دستگیر شدند. این قتل ناشی از حادثه‌ای بود که زمانی رخ داد که گروهی از نگهبانان معدن با داشتن نمایندگی از جمله فردی به نام جمز سی. مایرون که گفته می‌شد مسلح بوده و نیز فردی به نام نیک دیلون که سابقاً در مقام اخراج‌کننده قرار داشت، به محل زندگی یکی از کارگران معدن به نام فیلیپ ماسونوویچ آمدند تا وی را به اتهام مصرف مشروبات الکلی غیرمجازی تفتیش کنند که هنوز در محل وجود داشت. در این ماجرا مواجهه‌ای درگرفت که بر اثر آن مایرون و یک فرد ناظر بر
درگرفت که بر اثر آن مایرون و یک فرد ناظر بر اثر شلیک گلوله کشته شدند. به گفتهٔ اِلِف، بر مبنای گواهی چند شاهد مایرون به صورت تصادفی توسط یکی از همکارانش کشته شد که از بیرون اقامتگاه ماسونوویچ اقدام به تیراندازی کرد و همچنین فرد ناظر نیز توسط تیراندازی دیلون کشته شد. در این ماجرا سه سازمان دهنده اتحادیه کارگران صنعتی جهان نیز متهم شناخته شدند، اگرچه در زمان حادثه در جای دیگری بودند. مسئول کمیته سازماندهی اتحادیه، بیل هیوود مطمئن بود که قاضی هیلتون که در دادگاهی در آیداهو از وی و جرج پتیبون با موفقیت دفاع
در آیداهو از وی و جرج پتیبون با موفقیت دفاع کرده بود، می‌تواند این پرونده را با کسب پیروزی برای معدنکاران به پایان برساند. اگرچه سازمان‌دهندگان اصلی در محل وقوع حادثه پذیرفتند که دیگر سازمان‌دهندگان آزاد بشوند و سه کارگر معدن، که هیچ‌یک از آن‌ها نمی‌توانست به روانی انگلیسی صحبت بکند، به زندان بروند. اغتشاشی هم در این حکم وجود داشت؛ توافق قبلی مبنی بر یک سال زندان در دادگاه به نحوی به حکم پنج تا بیست سال تغییر کرد. هیوود مسئولیت فلین و اتور را برعهده گرفت تا معدنکاران به اتهام مطرح شده اعتراف کنند؛ اتهامی
معدنکاران به اتهام مطرح شده اعتراف کنند؛ اتهامی که احتمالاً حتی نمی‌توانستند آن را بفهمند. هیوود در خودزندگی‌نامه اش نوشت که نقش فلین و اتور در این امر، رابطه‌شان با اتحادیه کارگران صنعتی جهان را نابود کرد. همچنین پیتر کارلسون، زندگی‌نامه‌نویس هیوود، نوشت که اتور اتحادیه را ترک کرد و فلین در اتحادیه باقی ماند، اما در دوری جستن از هیوود و پشتیبانانش دچار زحماتی شد. فلین در سال ۱۹۲۰ در بنیان‌گذاری اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا شرکت کرد و در کمپین علیه محکومیت ساکو و وانزتی فعالیت کرد. فردیناندو ساکو و
ساکو و وانزتی فعالیت کرد. فردیناندو ساکو و بارتولومئو وانزتی دو آنارشیست ایتالیایی بودند که در آن سال به اتهام قتل دو نفر در جریان دزدی مسلحانه از کارخانه کفشی در برینتری، ماساچوست محکوم شده بودند. فلین همچنین به‌طور ویژه با مسئله حقوق زنان درگیر شد و از کنترل موالید و حق زأی زنان پشتیبانی کرد. وی همچنین به انتقاد از رهبری اتحادیه‌های صنفی پرداخت و آن‌ها را تشکیلاتی تحت اقتدار مردان ارزیابی کرد که به نیازهای زنان واکنشی نشان نمی‌دهند. فلین در فاصله میان سال‌های ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۶ در جنوب غربی پورتلند، اورگن، با
۱۹۲۶ تا ۱۹۳۶ در جنوب غربی پورتلند، اورگن، با ماری اکویی، دیگر فعال عضو اتحادیه کارگران صنعتی جهان زندگی کرد که در زمینه حق رأی زنان و کنترل موالید فعالیت می‌کرد. اگرچه فلین در بیشتر مدت اقامتش در پورتلند از نشر سلامت در وضعیت خوبی به سر نمی‌برد، اما همچنان فعال بود و در جریان اعتصاب ۱۹۳۴ اسکله‌های سواحل غربی آمریکا با سخنرانی به حمایت پرداخت. فلین در سال ۱۹۳۶ به حزب کمونیست پیوست و به نگارش یک ستون فمینیستی در دیلی وورکر، نشریه این حزب پرداخت. وی دو سال بعد به عضویت در کمیته ملی برگزیده شد. عضویت وی در حزب
به عضویت در کمیته ملی برگزیده شد. عضویت وی در حزب کمونیست سبب اخراج وی از هیئت مدیره اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا در سال ۱۹۴۰ شد. در خلال جنگ جهانی دوم، فلین نقش مهمی در کمپین حقوق و فرصت‌های برابر اقتصادی برای زنان و همچنین بنیان‌گذاری مراکز مراقبت روزانه مادران کارگر بازی کرد. در ۱۹۴۲ وی کنگره بزرگ نیویورک را اداره کرد و ۵۰ هزار رأی به دست آورد. در ژوئیه ۱۹۴۸ دوازده تن از رهبران حزب کمونیست بازداشت شدند و به جرم تخلف از قانون اسمیت به صورت پشتیبانی از براندازی دولت ایالات متحده از طریق زور و خشونت محکوم
دولت ایالات متحده از طریق زور و خشونت محکوم شدند. آن‌ها پس از محکومیت در دادگاه میدان فولی، از دیوان عالی کشور تقاضای تجدید نظر کردند، اما محکومیت آن‌ها در دادگاه دنیس علیه ایالات متحده آمریکا هم تأیید شد و دو تن از قضات در مخالفت نوشتند که آن‌ها به نقض حقوق اساسی خود برای درگیری در فعالیت‌هایشان محکوم شده‌اند که توسط متمم اول قانون اساسی از آن دفاع شده‌است. فلین برای آزادی آن‌ها در ژوئن ۱۹۵۱ کمپینی به راه انداخت، اما خودش هم در موج دوم بازداشت‌ها دستگیر شد و بر اساس قانون اسمیت تحت پیگرد قانونی قرار گرفت.
و بر اساس قانون اسمیت تحت پیگرد قانونی قرار گرفت. وی پس از دادگاهی که نه ماه به طول انجامید گناهکار شناخته شد و دو سال در کمپ زندان فدرال در نزدیکی آلدرسون، ویرجینیای غربی خدمت کرد. وی بعدها خاطرات زندان خود را در "داستان آلدرسن:زندگی من به عنوان زندانی سیاسی. ' نوشت. سال‌های بعد. فلین پس از آزادی از زندان فعالیتش را با چپگراها و با گرایش کمونیستی ادامه داد. وی در سال ۱۹۶۱ به ریاست ملی حزب کمونیست ایالات متحده آمریکا رسید. وی چندین بار از اتحادیه شوروی دیدار کرد و در نهایت در ۷۴ سالگی در جریان بازدیدش از
کرد و در نهایت در ۷۴ سالگی در جریان بازدیدش از شوروی در ۵ سپتامبر ۱۹۶۴ درگذشت. دولت وقت شوروی برای وی مراسم تشییعی در میدان سرخ برگزار کرد که ۲۵ هزار نفر در آن شرکت کردند. جسد فلین بر طبق خواسته خودش برای دفن در گورستان ئلدهایم شیکاگو به آمریکا برده شد و در نزدیکی قبر اوجین دنیس، بیل هیوود و شهیدان شورش هایمارکت به خاک سپرده شد. تأثیر فلین به عنوان یک اکتیویست بسیار گسترده بود و به صورت یک سرود محبوب به نام "دختر یاغی" که توسط فعال کارگری و موسیقیدان، جو هیل نوشته شده‌است، گرامی داشته شد. نسخه داستانی
هیل نوشته شده‌است، گرامی داشته شد. نسخه داستانی شخصیت فلین در رمان جان آپدایک به نام در زیبایی نیلوفرها ترسیم شد که در آن به روابط وی با کارلو ترسکا آنارشیست آمریکایی اشاره شده که با فلین نامه نگاری و ارتباط داشته‌است. نقل قول. «تاریخ چشم‌اندازی گسترده دارد و در نهایت با قضاوتی سختگیرانه از ستمگران و حق خواهان خواهد گذشت، حق خواهانی که برای آزادی بشر و علیه سرکوب سیاسی و بردگی اقتصادی می‌جنگیدند، رنج می‌بردند، زندانی می‌شدند و می‌مردند.» «ما باور داریم که پیکار طبقاتی موجود در جامعه در قدرت اقتصادی اربابان
طبقاتی موجود در جامعه در قدرت اقتصادی اربابان در یک سو، و قدرت رشدیابنده اقتصادی کارگران در سوی دیگر بیان شده، و این دو اکنون و بار دیگر در نبردی باز، و در درگیری مستمر روزانه با یکدیگر برخورد می‌کنند و در این نبرد می‌باید سهم بیشتری از تولید ناشی از کار و نهایتاً مالکیت وسایل زندگی را به دست بیاورند.»
کُک یک مادهٔ جامد پُر کربن است که در فشار و حرارت بالا بر اثر تقطیر آهستهٔ زغال‌سنگ تشکیل می‌شود. از این ماده با عیار کربن ۸۰ تا ۹۰ به‌عنوان سوخت استفاده می‌شود و به‌طور گسترده به‌عنوان یک جایگزین برای زغال‌سنگ محسوب می‌شود. یکی از کاربردهای مهم این سوخت استفاده در ذوب آهن است. تعریف کلی زغال‌سنگِ کک. به سنگ‌ها و مواد فسیلی باقیمانده از بقایای گیاهی و جانوری، سنگْ زیست یا بیولیت می‌گویند. بیولیت‌ها به دو گروه قابل سوختن یا غیرقابل سوختن تقسیم می‌شوند… بیولیت‌های قابل سوختن را به اصطلاح کاستو بیولیت یا
قابل سوختن را به اصطلاح کاستو بیولیت یا سنگ‌های قابل اشتعال گویند. زغال‌سنگ در واقع از بیولیت‌های نوع قابل سوختن است. بیولیت‌ها شامل دو گروه بقایای گیاهی و جانوری هستند. اندام‌های گیاهی در نهایت به تورب، بیتومین و زغال‌سنگ و اندام‌های جانوری به هیدرو کربورها، نفت، گاز و شیل نفتی تبدیل می‌شوند. برای تحصیل یک تن آهن خام، حدود ۳–۵/۱ تن سنگ آهن، ۱۰۰۰–۹۰۰ کیلوگرم کک و ۶–۵ تن هوا لازم است و سنگ آهک نیز به‌عنوان ماده گداز آور در کوره بلند بکار می‌رود. در ابتدا ذوب آهن در کوره‌های ابتدائی که از سنگ یا آجر ساخته
آهن در کوره‌های ابتدائی که از سنگ یا آجر ساخته می‌شد و از هوای دم برای جریان هوا استفاده می‌شد، انجام می‌گرفت و ارتفاع کوره نیز، حداکثر به ۱۰ متر می‌رسید. ولی امروزه با اختراع ماشین و وارد کردن هوای تحت فشار به کوره، ارتفاع و قطر کوره افزایش یافته و کوره‌های بلند جدید از ورقه‌های آهنی که روی ستونهایی استوار گردیده و ارتفاع بدنه کوره به حدود ۳۰ متر می‌رسد، ساخته شده‌است. بدین ترتیب، پیشرفت صنعت و احتیاج روزافزون بشر به نوع بهتر آهن، کوره‌های بلند جدید را به‌وجود آورده‌است. کک چیست؟. کک roast ماده ای متخلخل
آورده‌است. کک چیست؟. کک roast ماده ای متخلخل است و در کوره بلند به کار می‌رود که یکی از مصارف عمده کک در صنایع متالورژیکی می‌باشد. کک زغال‌سنگ در کوره بلند نقش‌های مختلف تأمین انرژی، احیاء کانه‌های آهن، ایجاد تخلخل برای عبور گازهای احیاء کننده و کربوره کردن چدن را دارا می‌باشد. در کوره کوپل نیز کُک به‌عنوان سوخت و عامل احیاء کننده مصرف می‌شود.. (لازم است ذکر شود که کُک در صنایع ریخته‌گری نیز کاربرد دارد) زغال‌های خاصی جهت تولید کُک متالورژی بکار می‌روند و خواص زغال‌سنگ تعیین‌کننده خواص کک تولیدی است. مواد
زغال‌سنگ تعیین‌کننده خواص کک تولیدی است. مواد غیر آلی زغال‌سنگ موسوم به استریل بوده و در کُک به‌صورت خاکستر باقی می‌ماند و تأثیراتی بر عملکرد کوره بلند می‌گذارد. وجود خاکستر در کُک سبب افزایش مصرف کک و سنگ آهک در کوره بلند و کاهش ظرفیت تولید باتری‌های کک سازی می‌شود. کک دارای درصدی از گوگرد و فسفر است درنتیجه مهم‌ترین عامل ورود گوگرد و فسفر به فرایند تولید فولاد، کک می‌باشد. گوگرد و فسفر جزء عناصر مضر در فولادها می‌باشند ماده ای سیاه رنگ شبیه به زغال‌سنگ است که در گریدهای متفاوت موجود می‌باشد. همچنین هرنوع
که در گریدهای متفاوت موجود می‌باشد. همچنین هرنوع کک بسته به نوع آنالیز از جمله درصد کربن، رطوبت، میزان خاکستر، گوگرد و مواد فرّار و غیره… به دست می‌آید. عمدهٔ کک‌های زغال‌سنگ موجود در ایران از شرکت ذوب آهن می‌باشد.
سینما آسیا از سینماهای قدیمی تهران است. این سینما که تعطیل و نیمه مخروبه شده است در تقاطع خیابان ولیعصر با خیابان جمهوری قرار دارد. سینما آسیا در سال ۱۳۳۷ توسط «امرلال هندوجا»، «نارانداس بگواندلاس» ساخته و مورد بهره‌برداری قرار گرفته بود. این سینما که جزو اولین سینماهای تهران است با ۹۶۲ صندلی کار خود را آغاز کرد. طراح سینما آسیا هوشنگ سیحون است. این سینما حدود پنجاه سال فیلم‌های سینمای ایران را نمایش داد.
فهرست خیابان‌های اصلی شهر اراک، مرکز استان مرکزی ایران: ب. بلوار جهان پناه
در اسطوره‌های پلی‌نزیایی در سال ۱۹۶۳، مانا (Mana) نیرویی فراطبیعی و فراگیر است که در جهان مرئی و نامرئی ساری و جاری است و دو جهان را نیز به هم مرتبط می‌کند. در برخی سنت‌های اساطیری پلی‌نزی، مانا به عنوان ماده و مایه‌ای دانسته می‌شود که برای جادو لازم است. برای پلی‌نزیایی‌ها مانا حکم قدرت و احترام و آبرو را داشت. افرادی که از مانا برخوردار بودند افراد قدرتمند و مهمی بودند. نه تنها افراد بلکه نهادها و دولت‌ها و اشیای غیرزنده نیز می‌توانند مانا داشته باشند. در باور بومیان هاوایی، بسته به کارهایی که انجام
سینما سعدی (نام پیشین: "سینما ماژستیک") از سینماهای قدیمی تهران است. این سینما در سال ۱۳۳۸ در زمینی به مساحت ۵۷۰ متر مربع ساخته شد و دارای سالن و بالکنی با گنجایش ۵۳۰ نفر است. این سینما درجه‌یک بود و در دههٔ ۱۳۶۰ بازسازی شد. این سینما که در خیابان جمهوری، بین خیابان ۱۲ فروردین و خیابان اردیبهشت واقع شده‌است، در حال حاضر تعطیل شده‌است. سینما سعدی در دهه شصت یکی از سینماهای گروه کودک و نوجوان بود و بسیاری از بچه‌های ساکن در مرکز شهر تهران فیلم‌های خاطره انگیز دوران کودکی خود را در این سینما دیده‌اند .
انگیز دوران کودکی خود را در این سینما دیده‌اند . فیلم‌هایی مانند گلنار، سفر جادویی، پاتال و آرزوهای کوچک، مریم و میتیل، گربه آوازه خوان و ... سینما سعدی در هنگام نمایش این فیلم‌ها روزهای بسیار شلوغی را تجربه کرد اما در دهه هشتاد از رونق افتاد و در دهه نود متأسفانه تعطیل شد
ورزشگاه آ. له کوک آرنا ورزشگاهی در شهر تالین، استونی است. این ورزشگاه در سال ۲۰۰۱ ساخته شده است و ۹٬۶۹۲ نفر ظرفیت دارد.
مزار گلستانه (زاده ۱۳۲۶ در زابل، درگذشته ۴ مهر ۱۳۹۲) ایرانشناس و فعال عرصه فرهنگ عامه سیستان بود. از وی تألیفات سیستان شناختی مهمی بر جای مانده‌است که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به مجموعه پنج جلدی "فرهنگ عامه سیستان" (با عناوین "امثال و حکم مردم سیستان"، "ادبیات و شعر عامیانه مردم سیستان"، "همسر گزینی در سیستان امروز با گذری بر شاهنامه"، "سور و سوگ در سیستان"، "بخشی از ضرب المثلهای موزون سیستانی") و همچنین مجموعه دو جلدی "سیستان در گذر تاریخ" اشاره داشت.
سینما تهران‌پارس یا درایوین سینمای تهران‌پارس اولین سینمای اتومبیل رو در ایران بود که در سال ۱۳۳۹ در تپه‌های تهران‌پارس افتتاح شد. در این نوع سینما که هنوز نمونه‌هایی از آن در تعدادی از شهرهای جهان وجود دارد، تماشاگران با اتومبیل به آن وارد می‌شدند و در حالی که در ماشین نشسته بودند فیلم را تماشا می‌کردند. گنجایش این سینما ۲۸۴ اتومبیل و بهای بلیت آن ۱۵۰ ریال بود. به هر اتومبیل یک گوشی یا بلندگوی مخصوص داده می‌شد که بینندگان به میل خود صدای آن را تنظیم می‌کردند. فیلم‌های این سینما را سینما مولن‌روژ تأمین
فیلم‌های این سینما را سینما مولن‌روژ تأمین می‌کرد.
الهیات مسیحی تشکیلاتی است که در پی ساختن نظامی مرتبط از باور و رسوم مسیحی است. این کار اساساً مبتنی بر متون عهد قدیم و عهد جدید و نیز تاریخ سنن مسیحیان است. الهیون مسیحی از تفسیر، تحلیل منطقی و استدلال برای شفاف سازی، کشف، فهم، تاویل، نقد دفاع یا ترویج مسیحیت استفاده می‌کنند. سنت‌های مسیحی. الهیات مسیحی به طور قابل توجهی در شاخه‌های اصلی سنت مسیحی متفاوت است: کاتولیک، ارتدکس و پروتستان. هر یک از این سنت ها رویکردهای منحصر به فرد خود را در آداب کلیسا و تشکیلات دارند.
کامارون د لا ایسلا نام هنری حوزه مونخه کروز (زاده ۵ دسامبر ۱۹۵۰ در سن فرناندو - درگذشته ۲ ژوئیه ۱۹۹۲ در بادالونا) یکی از شناخته‌ترین فلامنکو سرایان نیمهٔ دوم سده بیستم اسپانیا بود. لقبِ «ال کامارون (میگو)» را عمو/دایی اش بخاطر موهای سرخ بورگونش، اندام لاغر و پوستِ روشن ، تقریباً فرانماوارش رویش گذاشت. زندگی‌نامه. "خوزه" در خیابان کارمن سن فرناندو کنار خلیج کادیز، به عنوان ششمین فرزند یک خانوادهٔ حیتانو (کولی) دارای هشت فرزند دیده به جهان گشود. پدر خوزه برابر با سنت و رسم کولی‌ها، پیشهٔ آهنگری داشت و خوزه در
با سنت و رسم کولی‌ها، پیشهٔ آهنگری داشت و خوزه در کودکی دستیار او بود. این فلامنکوشناس (فلامنکو افسینادو flamenco-aficionado) که بخاطر (Martinete|Martinete) مارتینت‌های (سروده‌های آهنگران که با صدای ضربان پتک و چکش آهنگران همرایی می‌شوند) که می‌سرود شهره بود در سال ۱۹۶۶ فوت کرد. مادر "خوزه"، خوانا کروز کاسترو یک کاناترا (زن سبد باف) بود و پس از درگذشت همسرش کافه‌ها و بارها را تمیز کاری می‌کرد تا مخارج زندگی اش را تامین کند. چنان‌که گفته می‌شود این زن چنان فلامنکو را شگفت‌انگیز می‌سرود که همهٔ هنرمندان بزرگ