payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیز بی سواد بودند و نوشتن نقشی در آموزش معمول ایرانیان بازی نمی‌کرد. مشابها هیچ گواه محکمی در مورد آموزش در دوران اشکانیان باقی نمانده‌است. ولی ممکن است بتوان گفت که شبیه دوران ساسانیان بوده‌است. اطّلاعات ما در مورد عهد ساسانی محدود به آموزش شاهزادگان، اشراف، موبدان و منشیان درباری بوده‌است. اکثر روستا نشینان بی سواد بودند ولی احتمالأ بیشتر تاجران شهری حداقل با نوشتن و محاسبه آشنا بودند. آموزش در عهد هخامنشیان. منابع یونانی مقداری اطلاعات در مورد آموزش معمول در ایران به دست می‌دهند. به گفته هرودوت، پسران
در ایران به دست می‌دهند. به گفته هرودوت، پسران ایرانی تا پنج سالگی مجاز به حضور یافتن در نزد پدرانشان نبودند و تا پیش از آن در نزد زنان زندگی می‌کردند. از سنّ پنج سالگی تا بیست سالگی، آموزش اسب سواری، تیر اندازی و راست گویی می‌دیدند. ایرانیان دروغ گفتن را بدترین توهین می‌دانستند، و مهارت جنگیدن را نشانه مردانگی می‌دانستند. کسنوفون در دانشنامه کوروش می‌نویسد که در سنّ شانزده یا هفده سالگی، پسران اشراف ایرانی به بارگاه سلطنتی آورده می‌شدند تا به تمرین سوارکاری، تیر اندازی، پرتاب نیزه و شکار بپردازند. به
تیر اندازی، پرتاب نیزه و شکار بپردازند. به علاوه آن‌ها آموزش عدالت، گوش به فرمان بودن، شکیبایی و دیسیپلین فردی نیز می‌دیدند. به وضوح، هدف ایرانیان از آموزش، علاوه بر هدایت اخلاقی، تربیت سربازهایی کارا بود. در کتاب آلکیبیادس (منسوب به افلاطون) آمده‌است که شاهزادگان ایرانی در سنّ چهارده سالگی به چهار ایرانی نامدار سپرده می‌شدند که به آن‌ها پرستش خدایان، سیاست، اعتدال و شهامت بیاموزند. آموزش در عهد اشکانیان و ساسانیان. آموزش اجباری کودکان اشراف و خانواده‌های طبقه بالای جامعه در رساله خسرو پسر کواد چنین شرح
طبقه بالای جامعه در رساله خسرو پسر کواد چنین شرح داده شده‌است: نوشتن، آموزش مذهبی، ورزش و ادب دربار. یک کودک اشراف زاده (مذکر) از سنّ مناسب که بین ۵ تا ۷ سال بود مدرسه رفتن را شروع می‌کرد و آموزش‌های عمومی و مذهبی را در سنّ ۱۵ سالگی به پایان می‌رساند. در مدرسه او یاد می‌گرفت که چطور بنویسد و علاوه بر این او متون مورد نیاز برای هیربد شدن را هم از حفظ می‌کرد. همچنین به ترجمه پهلوی اوستا (زند) گوش فرا می‌داد. اختربینی نیز بخشی از واحدهای درسی بود. گزارش‌هایی نیز از خواندن کلیله و دمنه در مدرسه وجود دارد.
با نام واقعی شخصیت تخیلی شرکت ژاپنی سانریو است که توسط یوکو شیمیزو و اکنون توسط یوکو یاماگوچی طراحی شده‌است. سانریو هلو کیتی را در قالب یک گربهٔ سفید انسان‌گونه با یک روبان قرمز و دهان نامرئی به‌تصویر می‌کشد. برحسب سرگذشت هلو کیتی، وی با خانوادهٔ خود در یکی از شهرهای حومه لندن زندگی می‌کند و به خواهر دوقلویش میمی که روبان زرد می‌پوشد، نزدیک‌است. هلو کیتی تا سال ۲۰۲۴ برای شرکت سانریو بیش از ۸۰ میلیارد دلار سود داشته است. پیدایش. شرکت سانریو سازنده صندل‌های پلاستیکی با طرح چاپی توت‌فرنگی بود. اما می‌خواست
پلاستیکی با طرح چاپی توت‌فرنگی بود. اما می‌خواست محصول پر‌فروش دیگری هم تولید کند. برای همین گروهی از طراحان جوان را برای ارائه طرحی «کاوایی» (به معنای بامزه و ملوس) استخدام کرد. طرح یوکو شیمیزو، گربه سفیدی با پاپیون قرمزی بر موهایش بود، او این طرح را در چند روز کشید. یوکو طرح هِلو کیتی را با الهام از کودکی خود آفرید. در آغاز، این طرح همراه با شش شخصیت تخیلی دیگر فقط روی کیف پول‌های کوچک چاپ شد. اما هلو کیتی از همه طرح‌های دیگر پر‌فروش‌تر شد و به سرعت تبدیل به پرفروش‌ترین محصول شرکت سانریو شد. نخستیین حضور
به پرفروش‌ترین محصول شرکت سانریو شد. نخستیین حضور هلو کیتی بر روی یک کیف پول بود که در ژاپن از سال ۱۹۷۵ و در آمریکا از سال ۱۹۷۶ به فروش رسید. این شخصیت سپس در مجموعهٔ کارتونی هلو کیتی و محصولات گوناگونی از جمله اسباب‌بازی و بازی‌های ویدیویی ظاهر شد. زندگی‌نامه. در سال ۲۰۱۱ شرکت سانریو اعلام کرد که نام واقعی هِلو کیتی، کیتی وایت و زاده ۱ نوامبر در لندن است. او در اصل گربه نیست. بلکه دختر‌بچه‌ هشت‌ ساله‌ای است که خودش بچه‌گربه‌ای به نام چارمی کیتی به عنوان حیوان خانگی دارد.
کیتی یک نام برای دختران است. کیتی همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
نبرد آراو جنگی از مجموعه نبردهای جنگ جهانی دوم بود که از ۱۵ دسامبر ۱۹۴۳ تا ۲۴ فوریه ۱۹۴۴ بین نیروهای متفقین و امپراتوری ژاپن رخ داد. این نبرد در آراو، بریتانیای نو و گینه نو صورت گرفت. این درگیری با پیروزی متفقین پایان یافت.
درنای خاکستری یا درنای معمولی یا درنای اوراسیایی گونه‌ای درنا است که در بخش شمالی اروپا و آسیا پراکنده است. این پرنده همه‌چیزخوار است ولی بیشتر از قسمت‌های مختلف انواع گیاهان تغذیه می‌کند. قامت این پرنده ۱۰۰ تا ۱۳۰ سانتیمتر و وزن آن به‌طور متوسط ۴/۶ کیلوگرم می‌باشد. شاهپرهای دوم پرنده سیاه و بسیار دراز و آویخته (به شکل دم) است. این نشانه پرنده را از لک‌لک‌ها و حواصیل‌ها متمایز می‌کند. بدن پرنده به‌طور کلی خاکستری سربی ست. یک نوار پهن سفید از پشت چشم شروع شده، در طرفین سر و گردن ادامه پیدا می‌کند که در برابر
در طرفین سر و گردن ادامه پیدا می‌کند که در برابر گلو و صورت سیاه پرنده جلوه خاصی دارد. از نزدیک تارک قرمز آن قابل تشخیص است. منقار پرنده از منقار لک‌لک‌ها و حواصیل‌ها کوتاه‌تر می‌باشد. در پرنده نابالغ سر و سطح شکمی قهوه‌ای‌رنگ است، نوار سفید سر و گردن را ندارد. شیوۀ راه رفتن پرنده آهسته و موزون است و هنگام احساس خطر، گردن خود را راست می‌کند. این پرنده در هنگام پرواز، گردن و پای خود را کشیده نگه می‌دارد. گله‌های مهاجر این پرنده به شکل " V " یا در یک خط پرواز می‌کنند. زیستگاه این پرنده جنگل و مناطق پردرخت،
می‌کنند. زیستگاه این پرنده جنگل و مناطق پردرخت، سواحل رودخانه، مرداب‌ها، کشتزارها و استپ‌ها است.
عمو بونمی که زندگی‌های گذشته‌اش را به یاد می‌آورد (تایلندی: ลุงบุญมีระลึกชาติ؛) فیلمی درام و فانتزی به کارگردانی اپیچاتپونگ ویراستاکول، محصول سال ۲۰۱۰ سینمای تایلند است. این فیلم در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۰ برندهٔ جایزهٔ نخل طلا شد و به اولین فیلم تایلندی تبدیل شد که این افتخار را کسب می‌کند. این فیلم که به بررسی مضامین تناسخ، خاطره، و ناپایداری می‌پردازد، آخرین بخش از پروژه هنری چندرسانه‌ای ویراستاکول به نام «پروژه پریمیتو» (Primitive Project) است. این پروژه بر منطقهٔ شمال شرقی تایلند، به‌ویژه روستای «نا بون»،
منطقهٔ شمال شرقی تایلند، به‌ویژه روستای «نا بون»، تمرکز دارد؛ جایی که ویراستاکول در آن بزرگ شده است. داستان. داستان فیلم دربارهٔ آخرین روزهای زندگی شخصیت اصلی، «عمو بونمی»، است. او که از نارسایی حاد کلیه رنج می‌برد، تصمیم می‌گیرد روزهای پایانی عمر خود را در مزرعه‌ای در حومه شهر، در کنار خانواده‌اش، سپری کند. در آنجا، او به همراه خواهرزنش «جن» و برادرزاده‌اش «تونگ» زندگی می‌کند. در یک شب، هنگام صرف شام، روح همسر درگذشته‌اش، «هوآی»، ظاهر می‌شود و کنار او می‌نشیند. کمی بعد، پسر گمشده‌اش «بونسونگ» نیز در هیئت
کمی بعد، پسر گمشده‌اش «بونسونگ» نیز در هیئت یک «میمون شبح» با چشمانی قرمز و درخشان به آن‌ها می‌پیوندد. بونسونگ توضیح می‌دهد که پس از عکاسی از این موجودات عجیب، مجذوب آن‌ها شده و با یکی از آن‌ها جفت‌گیری کرده و برای همیشه تغییر شکل داده است. بونمی معتقد است که بیماری‌اش نتیجهٔ کارمای اوست؛ زیرا در جوانی به‌عنوان یک سرباز، کمونیست‌های زیادی را کشته و همچنین در مزرعه‌اش حشرات زیادی را از بین برده است. او به همراه خانواده‌اش، از جمله ارواح همسر و پسرش، به سفری در دل جنگل می‌رود تا به غاری برسد که محل اولین
در دل جنگل می‌رود تا به غاری برسد که محل اولین تولد او در زندگی نخستینش بوده است. او در این غار، در حالی که خاطرات زندگی‌های گذشته‌اش را به یاد می‌آورد، با آرامش می‌میرد. فیلم با صحنه‌ای دوگانه از مراسم خاکسپاری بونمی و حضور همزمان جن و تونگ در یک رستوران در شهر خاتمه می‌یابد که به ماهیت سیال واقعیت و روح اشاره دارد. بازیگران. تاناپات سایسایمار در نقش عمو بونمی جنجیرا پونگپاس در نقش جن ساکدا کائوبوادی در نقش تونگ ناتاکارن آپای‌وونک در نقش هوآی، همسر بونمی جینراسودا دولپی در نقش شاهزاده خانم اپیچاتپونگ
جینراسودا دولپی در نقش شاهزاده خانم اپیچاتپونگ ویراستاکول برای نقش‌های اصلی از بازیگران غیرحرفه‌ای استفاده کرد تا به حس واقع‌گرایی و طبیعی بودن فیلم بیفزاید. این انتخاب، بخشی از سبک فیلم‌سازی اوست که مرز میان مستند و داستان را کم‌رنگ می‌کند. تولید. ایدهٔ اولیه فیلم از کتابی به همین نام نوشتهٔ یک راهب بودایی الهام گرفته شده بود که ادعا می‌کرد داستان افرادی را که زندگی‌های گذشتهٔ خود را به یاد می‌آورند، ثبت کرده است. ویراستاکول این ایده را با خاطرات شخصی خود از بزرگ شدن در شمال شرقی تایلند و علاقه‌اش به
خود از بزرگ شدن در شمال شرقی تایلند و علاقه‌اش به فیلم‌های ترسناک و سریال‌های تلویزیونی قدیمی تایلندی ترکیب کرد. فیلم‌برداری در لوکیشن‌های طبیعی و با استفاده از دوربین‌های ۱۶ میلی‌متری انجام شد تا بافت بصری فیلم‌های قدیمی تایلندی را تداعی کند. کارگردان عمداً از تکنیک‌های فیلم‌سازی دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، مانند نورپردازی تخت و دیالوگ‌های نمایشی، استفاده کرد تا به فیلم حسی نوستالژیک و در عین حال فراواقعی ببخشد. این رویکرد سبکی، به گفتهٔ ویراستاکول، ادای احترامی به سینمایی است که با آن بزرگ شده و اکنون در حال
به سینمایی است که با آن بزرگ شده و اکنون در حال نابودی است. مضامین. "عمو بونمی" فیلمی عمیقاً شخصی و در عین حال جهانی است که به مضامین مرگ، حافظه، و ارتباط میان انسان، طبیعت و دنیای ارواح می‌پردازد. ویراستاکول از طریق داستان بونمی، این ایده را مطرح می‌کند که گذشته و حال، زندگان و مردگان، و واقعیت و رؤیا در کنار یکدیگر وجود دارند و دائماً در هم تنیده می‌شوند. حضور آرام و پذیرفته‌شدهٔ ارواح و موجودات غیرانسانی در کنار شخصیت‌های زنده، مرزهای میان این دنیاها را از بین می‌برد. میمون‌های شبح با چشم‌های قرمز، که
از بین می‌برد. میمون‌های شبح با چشم‌های قرمز، که در فولکلور محلی تایلند ریشه دارند، نمادی از نیروهای رام‌نشده طبیعت هستند. همچنین، داستان شاهزاده خانمی که با یک گربه‌ماهی سخنگو آمیزش می‌کند، استعاره‌ای از یگانگی تمام اشکال حیات و پذیرش دگرگونی است. فیلم با ریتمی آرام و مدیتیشن‌گونه، تماشاگر را به جای دنبال کردن یک روایت خطی، به تجربه‌ای حسی و شهودی از زمان و مکان دعوت می‌کند. بازخوردها. فیلم با استقبال گستردهٔ منتقدان بین‌المللی مواجه شد. منتقدان، فیلم را به دلیل اصالت، جسارت هنری و نگاه شاعرانه‌اش ستایش
به دلیل اصالت، جسارت هنری و نگاه شاعرانه‌اش ستایش کردند. در وب‌سایت agregator راتن تومیتوز، این فیلم بر اساس ۱۰۹ نقد، امتیاز ۸۹٪ را کسب کرده و در اجماع منتقدان آمده است: «این فیلم که به طرز عجیبی آرامش‌بخش و کاملاً اصیل است، به صبر و حوصله نیاز دارد، اما با پاداش‌های بصری و عاطفی آن را جبران می‌کند.» منتقدان برجسته‌ای مانند ای. او. اسکات از "نیویورک تایمز" آن را «فیلمی عمیقاً معنوی و در عین حال خاکی» توصیف کردند که «مرثیه‌ای برای نوعی از سینما و شاید نوعی از زندگی است.» با این حال، ریتم کند و روایت
نوعی از زندگی است.» با این حال، ریتم کند و روایت غیرمتعارف فیلم برای برخی از تماشاگران چالش‌برانگیز بود. این فیلم اغلب به‌عنوان نمونه‌ای برجسته از سینمای آرام شناخته می‌شود. جوایز. مهم‌ترین دستاورد فیلم "عمو بونمی"، کسب جایزهٔ نخل طلا در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۰ بود. این جایزه که توسط هیئت داورانی به ریاست تیم برتون اهدا شد، شهرتی جهانی برای اپیچاتپونگ ویراستاکول به ارمغان آورد. این فیلم همچنین به‌عنوان نمایندهٔ تایلند برای جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی در هشتاد و سومین دوره جوایز اسکار انتخاب شد، اما به
هشتاد و سومین دوره جوایز اسکار انتخاب شد، اما به فهرست نامزدهای نهایی راه نیافت.
اپیچاتپونگ ویراستاکول (زاده ۱۹۷۰) فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان اهل تایلند است. او موفق به کسب جایزه نخل طلا از جشنواره فیلم کن برای فیلم عمو بونمی زندگی‌های گذشته‌اش را به یاد می‌آورد در سال ۲۰۱۰ میلادی شده‌است. از دیگر آثار او می‌توان به "گورستان شکوه"، "بیماری گرمسیری"، "ارادتمند شما" و "سندرم و یک قرن" اشاره نمود. زندگی‌نامه. اپیچاتپونگ ویراستاکول در شهر بانکوک در یک خانواده بودایی به دنیا آمد. پدر و مادر او هر دو پزشک بودند و او بیشتر ایام کودکیش را در بیمارستان گذراند. به همین بیمارستان یکی از متداول‌ترین
گذراند. به همین بیمارستان یکی از متداول‌ترین لوکیشن فیلم‌های اوست. اپیچاتپونگ مدرک کارشناسی را در رشته معماری از دانشگاهی در تایلند دریافت کرد و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته فیلمسازی از مدسه هنر شیکاگو گرفت. او در این زمان فیلم‌های زیادی از سینمای موج نوی تایوان و ایران مشاهده کرد و تحت تأثیر این جریان‌های فیلم‌سازی قرار گرفت. وی برنده جایزه آرتس موندی ۲۰۱۹ است.
کشت بدون خاک (Soilless culture) نوعی کشت است که در آن از خاک به عنوان بستر استفاده نمی‌شود. کشت بدون خاک قرن‌ها پیش زمانی آغاز شد که در دوران باستان کشاورزان مصر، چین و هند از حل کردن کود دامی در آب برای پرورش خیار، هندوانه و سبزی‌های دیگر در بستر شنی رودخانه‌ها استفاده می‌کردند. این روش به عنوان کشت بستر رودخانه‌ای نامیده می‌شد. کارهای خوبی در زمینه کشت بدون خاک در قرن چهاردهم انجام شد ولی در دهه ۱۹۴۰ به صورت تجاری توسعه یافت و در دهه ۱۹۶۰ پیشرفت چشمگیری در طراحی انواع سیستم‌ها به وجود آمد. هم‌اکنون مزارع
طراحی انواع سیستم‌ها به وجود آمد. هم‌اکنون مزارع زیادی وجود دارد که با سیستم کشت بدون خاک، گیاهان مختلف را پرورش می‌دهند. در کشت‌های سنتی دسترسی گیاه به عناصر غذایی، به حاصلخیزی خاک، مقدار مواد آلی و معدنی، عوامل محیطی و جمعیت میکروارگانیزم‌های مورد نیاز برای تبدیل فرم آلی عناصر غذایی به معدنی بستگی دارد. در کشت بدون خاک عناصر غذایی مورد نیاز گیاه به صورت مواد معدنی که توسط گیاه قابل جذب است، در اختیار ریشه قرار داده می‌شود. مزایا. مزایای کشت بدون خاک را می‌توان به صورت زیر خلاصه کرد: معایب. معایب کشت بدون
به صورت زیر خلاصه کرد: معایب. معایب کشت بدون خاک:
گنبدخانهها گاهی چون کوشکی تک و آزاد (بی مردگرد) برای مسجد ساخته می‌شد (مسجد جامع بروجرد، مسجد جامع گلپایگان پیش از گسترش و بسیاری دیگر...) و گاهی مردگرد پیرامون آن (که می‌توانست به جای پشت بند رانش گنبد را به خوبی بگیرد) ساخته می‌شد. سه بخش مردگرد (در یک اشکوب و گاهی در دو نیم اشکوب یا به گونهٔ کمر پوش)، ویژهٔ زنان بود و از بخش پشت محراب آن بیشتر برای نگهداری قرآن بهره می‌گرفتند، یکی از نمونه‌های خوب این گونه گنبدخانه‌ها شبستان کهن مسجد میدان ساوه است که به روزگار صفویان محرابی زیبا با گچتراش رنگین بر آن
روزگار صفویان محرابی زیبا با گچتراش رنگین بر آن افزوده‌اند (که خوشبختانه تا کنون مانده و آسیب چندانی ندیده، اما محراب زیبای دیگری که در گنبدخانه مسجد جامع همان شهر است گزند بسیار دیده، پاره‌ای از گچتراش آن را کنده و دزدیده‌اند). پیشان یا ایوان که بر گیرهٔ آن گیری یا ایوان تابستانی بوده، در سوی یسار و پشت به آفتاب ساخته میشده نیز ته رنگ در خوری برای برگزاری نماز داشته، چون سه بر آن دیوار بسته و یک بر آن باز است و اگر درگاهی در دیوار رو به قبلهٔ آن باز بوده، به سادگی آن را می‌بستند تا جای محراب را بگیرد
به سادگی آن را می‌بستند تا جای محراب را بگیرد (مسجد نیریز، مسجد گناباد، مسجد فردوس و دیر زمانی پس از آن‌ها مسجد علیشاه گیلانی).
«» در اجرای سازه‌های عظیم، علاوه بر مسائل مختلفی که در محاسبات و طراحی آن‌ها مطرح است، تکنولوژی ساخت نیز مسئله مهمی است که می‌تواند بر "تمام طرح تأثیرات" متن پررنگ زیادی داشته باشد. سازه‌های بتن آرمه نیز از این مسئله خارج نیستند. در سالیان متمادی روش‌های جدید و مؤثری برای تسهیل در قالب بندی بتن به وجود آمده است. یکی از این روش‌ها استفاده از قالب‌های لغزنده است که بیشتر برای اجرای سازه‌های مرتفع مورد استفاده قرار می‌گیرد و هزینه‌های اجرا را به‌طور قابل ملاحظه ای کاهش می‌دهند و به نحوی در ایمنی فراید اجرا نقش
ای کاهش می‌دهند و به نحوی در ایمنی فراید اجرا نقش بسزایی دارند. تجربه نشان داده است که استفاده از قالب‌های لغزنده مؤثرترین روش اجرائی سازه‌های بتنی مرتفع با مقطع و ضخامت دایره متغیر، همانند برج‌های تلویزیونی، سیلوها، برجهای خنک‌کننده می‌باشد. قالب‌های لغزنده قائم. اساس روش اجرای قالب لغزنده عمودی این است که قالب به ارتفاع ۱ تا ۱٫۵ متر در فواصل زمانی متناوب به بالا کشیده می‌شود. در ضمن بالا کشیدن قالب عملیات بتن ریزی و آرماتوربندی نیز ادامه می‌یابد و دائماً مخلوط بتن از بالا به درون قالب ریخته شده و ضمن
مخلوط بتن از بالا به درون قالب ریخته شده و ضمن حرکت قالب به سمت بالا بتن سخت شده از قسمت زیرین قالب جا می‌ماند. سرعت حرکت قالب به نحوی تنظیم می‌شود که بتن در زمان خارج شدن از قالب ضمن تحمل وزن خود، جهت حفظ شکل خود از مقاومت کافی برخوردار باشد. قالب بندی لغزان قائم را می‌توان بر اساس حرکت پیوسته انجام داد یا آن را طوری برنامه‌ریزی کرد که در ارتفاع معینی متوقف گردد و سپس حرکت لغزان خود را مجدداً از سر گیرد. معمولاً حرکت قالب لغزان با سرعتی یکنواخت صورت می‌گیرد. در صورتی که قالب لغزان دارای توقف باشد درزهایی
در صورتی که قالب لغزان دارای توقف باشد درزهایی به وجود می‌آیند که با درزهای میان مراحل بتن ریزی در عملیات ساختمانی با قالب ثابت فرقی ندارد. قالب لغزنده در امتداد قائم با سرعتی یکنواخت حرکت می‌کند و این سرعت به اندازه‌ای است که هر مقطع از بتن در طول مدت زمان لازمی که برای گیرش اولیه نیاز دارد درون قالب می‌ماند. روش قالب لغزنده عمودی برای سازه‌های پوسته‌ای با ضخامت جدار ثابت یا تقریباً ثابت به کار می‌رود. قالب‌های لغزان قائم توسط جکهایی به بالا حرکت داده می‌شوند که بر روی میله‌های صاف یا لوله‌های سازه‌ای کار
که بر روی میله‌های صاف یا لوله‌های سازه‌ای کار گذاشته شده در بتن سخت عمل می‌کنند. این جک‌ها ممکن است از نوع دستی، بادی، برقی یا هیدرولیکی باشند. سکوهای کار و داربست‌های کارگران پرداختکار نیز به قالب بندی متصل و به همراه آن حرکت می‌کنند. قالب‌های لغزنده افقی. این نوغ قالب برای ریختن بتن دیوارهای طولانی، کف و جداره کانال‌های بزرگ، بتن ریزی شیبها، کف تونلها و سطح راه‌ها به کار می‌رود. به دلیل اینکه اکثر قالب بندی‌های افقی لغزان بر روی تکیه گاه ثابت قالب مانند سنگ یا خاک انجام می‌شود، این عملیات اصولاً عملیات
سنگ یا خاک انجام می‌شود، این عملیات اصولاً عملیات تحکیم، شمشه کشی، پرداختکاری است. ماشین قالب لغزان معمولاً بر روی ریل یا سکوی شکل داده شده حرکت می‌کند. بخش دریافت بتن ماشین ناوه‌ای است که برای توزیع یکنواخت بتن در تمامی بخش‌های قالب طراحی شده‌است. متراکم ساختن بتن توسط لوله لرزانی انجام می‌شود که با لبه جلویی قالب موازی و کمی جلوتر از آن قرار دارد. متراکم کردن بتن سازه را می‌توان با ویبراتورهای دستی نیز انجام داد. لوله‌های بتنی در جای یکپارچه نیز با استفاده از روش قالب بندی لغزان افقی تولید می‌شوند. ساخت
از روش قالب بندی لغزان افقی تولید می‌شوند. ساخت پوششی کامل تونل با قالب بندی لغزان نیز انجام شده‌است. قالب‌های رونده. قالب‌های رونده یا قالب‌های بالا رونده قالب‌هایی هستند که پس از هر بار بتن ریزی از سطح بتن فاصله گرفته و به صورت خزنده (با فشار جک یا با استفاده از کارگر و جرثقیل) جابجا می‌شوند. این قالب‌ها معمولاً برای اجرای دیوارهای بلند کاربرد دارند. در اجرای سنتی دیوارهای بلند لازم است که دو طرف دیوار داربست بندی گردد اما در شیوه قالب‌های رونده، قالب هر مرحله به مرحله قبلی متکی شده و قالب همانند یک صخره
به مرحله قبلی متکی شده و قالب همانند یک صخره نورد به سمت بالا صعود کرده و مراحل فوقانی دیوار را به اجرا درمی‌آورد، بدون اینکه نیاز به داربست جانبی داشته باشد. هر مرحله از اجرای دیوار به این شیوه را لیفت می‌گویند. در این قالب‌ها از دو سری قالب استفاده می‌شود و در هر مقطع یک سری قالب بر بالای سر قالب سری قبل استقرار پیدا می‌کند. بدین ترتیب که در حدود ۵۰ تا ۷۰ سانتی‌متر از بالای قالب، سوراخی کار گذاشته می‌شود و قالب توسط جرثقیل بلند شده و پای آن در سوراخ مذکور توسط بولت محکم می‌شود و قالب توسط جک در وضعیت
توسط بولت محکم می‌شود و قالب توسط جک در وضعیت شاقول تثبیت می‌شود. سوراخ لیفت اول در لیفت دوم نیز ایجاد می‌گردد تا در اجرای لیفت سوم مورد استفاده قرار گیرد. قالب‌های پرنده. قالب پرنده به سیستمی گفته می‌شود که اجزاء آن به یکدیگر متصل شده و یک واحد بزرگ را تشکیل می‌دهند که به آن عرشه می‌گویند. این سیستم برای قالب بندی دال بتنی در ساختمان‌های چندین طبقه مورد استفاده قرار می‌گیرد. پس از آنکه بتن هر طبقه ریخته شده و مقاومت لازم را کسب کرد، قالب پرنده (بدون جاسازی اجزا) از بتن جدا شده و به صورت افقی به سمت بیرون
اجزا) از بتن جدا شده و به صورت افقی به سمت بیرون ساختمان حرکت داده می‌شود و در بیرون ساختمان بالا کشیده می‌شود تا در موقعیت جدید برای یک دال دیگر مورد استفاده مجدد قرار گیرد. اصطلاح «قالب عرشه پرنده» از آنجا گرفته شده‌است که این قالب به سمت بیرون ساختمان حرکت داده می‌شود (پرواز می‌کند) و به سمت بالا کشیده می‌شود تا در تراز طبقه بالاتر مورد استفاده قرار گیرد. هر واحد قالب پرنده از اجزا سازه‌ای مختلفی از جمله: خرپاها، تیرها، تیرچه‌ها و رویه فلزی یا پلاستیکی تشکیل و مونتاژ می‌شود تا چندین بار مورد استفاده
تشکیل و مونتاژ می‌شود تا چندین بار مورد استفاده قالب بندی دال‌های ساختمان قرار گیرند. این قالب‌ها را می‌توان برای نگاه داشتن تیرها و شاه تیرها، دال‌ها و سایر اجزا سازه‌ای مورد استفاده قرارداد. اجزاءقالب لغزنده. یوغ دو وظیفه اصلی دارد، مقاومت در مقابل فشارهای جانبی بتن، و انتقال بارها به محل میله جک‌ها. وظیفه پشت بندها نیز دادن مقاومت خمشی به قالب بدنه و انتقال فشار قالب هابه یوغ‌ها می‌باشد. سکوی نازک کاری، عرشه اجرایی، وسکوی طره‌ای به پشت بندهای افقی متصل می‌شوند. اتصال پشت بندها به یوغ باید قادر به حمل
می‌شوند. اتصال پشت بندها به یوغ باید قادر به حمل این بارها باشد. قالب بدنه که می‌تواند از الوارهای چوبی، پانل‌های فلزی ویا پانل‌های ساخته شده از چند لایی باشد، مستقیماً به پشت بندهای افقی متصل می‌شود. موارد استفاده از قالب لغزنده. از قالب‌های لغزان در سازه‌های زیر استفاده می‌گردد:
ترسیب کربن به روند ذخیره کربن موجود در هوا در خاک و گیاهان گفته می‌شود. این روند با ذخیرهٔ کربن از هوا باعث می‌شود که از میزان گازِ گلخانه‌ای کربن دی‌اکسید کاسته شده و به بهبود کیفیت هوا کمک کند. ترسیبِ کربن به معنای رسوب دادن و تخلیه کربن موجود در جو (آتمسفر) است. به عبارت دیگر به جذب دی‌اکسیدکربن اضافی موجود در جو که توسط بخش هوایی و زمینی گیاهان (ریشه)، بقایای گیاهان و جلبک‌ها انجام می‌شود که در کاهش آثارِ بدِ پدیده گرمایش جهانی نقش دارد. دو نوع اصلی ترسیب کربن وجود دارد: زمین‌شناسی و بیولوژیک (که ترسیب
کربن وجود دارد: زمین‌شناسی و بیولوژیک (که ترسیب زیستی نیز نامیده می‌شود). دی‌اکسید کربن (CO2) به‌طور طبیعی از طریق فرآیندهای بیولوژیکی، شیمیایی و فیزیکی از جو جذب می‌شود.این تغییرات را می‌توان از طریق تغییر در کاربری زمین و شیوه‌های کشاورزی، مانند تبدیل زمین‌های زراعی به زمین‌هایی برای گیاهان غیر زراعی سریع الرشد تسریع کرد.فرآیندهای مصنوعی برای ایجاد اثرات مشابه، از جمله جذب مصنوعی و جداسازی CO2 تولید شده صنعتی در مقیاس بزرگ، با استفاده از آبخوان‌های زیرسطحی شور یا میدان‌های نفتی پیر ابداع شده‌اند. دیگر
شور یا میدان‌های نفتی پیر ابداع شده‌اند. دیگر فناوری‌هایی که با ترسیب کربن کار می‌کنند عبارتند از: انرژی زیستی با جذب و ذخیره کربن (BECCS)، بیوچار، هوازدگی تقویت شده، جذب و ترسیب کربن مستقیم هوا (DACCS). جنگل‌ها، جنگل کتانجک و دیگر شکل‌های حیات گیاهی هنگام رشد، دی‌اکسید کربن را از هوا جذب می‌کنند و آن را به زیست توده متصل می‌کنند. با این حال، این ذخایر بیولوژیکی به عنوان مخزن کربن فرار در نظر گرفته می‌شوند، زیرا نمی‌توان در درازمدت آن را تضمین کرد. برای مثال، رویدادهای طبیعی، مانند آتش‌سوزی‌ها یا
برای مثال، رویدادهای طبیعی، مانند آتش‌سوزی‌ها یا بیماری‌ها، فشارهای اقتصادی و تغییر اولویت‌های سیاسی می‌توانند سبب انتشار مجدد کربن ترسیب شده در جو شوند. دی‌اکسید کربنی که از اتمسفر خارج شده‌است نیز می‌تواند با تزریق آن به سطح زیرین یا به شکل نمک‌های کربناته نامحلول (جنس مواد معدنی) در پوسته زمین ذخیره شود. این روش‌ها غیرفرار در نظر گرفته می‌شوند، زیرا کربن را از اتمسفر حذف می‌کنند و آن را به‌طور نامحدود و احتمالاً برای مدت قابل توجهی (هزاران تا میلیون‌ها سال) ترسیب می‌کنند. برای تقویت فرآیندهای ترسیب کربن
ترسیب می‌کنند. برای تقویت فرآیندهای ترسیب کربن در اقیانوس‌ها، فناوری‌های زیر پیشنهاد شده‌اند، اما هیچ‌کدام تاکنون به کاربرد در مقیاس بزرگ دست نیافته‌اند: پرورش جلبک دریایی، بارورسازی اقیانوس‌ها، ذخیره‌سازی بازالت، کانی‌سازی و رسوبات اعماق دریا، افزودن باز برای خنثی‌سازی اسیدها. در همین حال ایده تزریق مستقیم دی‌اکسید کربن در اعماق دریا کنار گذاشته شده‌است. نقش‌ها. در طبیعت. ترسیب کربن بخشی از چرخه کربن طبیعی است که توسط آن کربن بین بیوسفر، پدوسفر، ژئوسفر، هیدروسفر و جو زمین مبادله می‌شود. دی‌اکسید کربن
هیدروسفر و جو زمین مبادله می‌شود. دی‌اکسید کربن به‌طور طبیعی از طریق فرآیندهای بیولوژیکی، شیمیایی یا فیزیکی از جو جذب می‌شود. در کاهش تغییرات آب و هوایی. ترسیب کربن - زمانی که به عنوان یک مخزن کربن عمل می‌کند - به کاهش تغییرات آب و هوایی و در نتیجه کاهش تأثیرات گرم شدن زمین کمک می‌کند. همچنین این به کاهش انباشت گازهای گلخانه‌ای که با سوزاندن سوخت‌های فسیلی و تولید دام‌های صنعتی آزاد شده‌اند، در اتمسفر و دریا کمک می‌کند. ترسیب کربن، زمانی که برای کاهش تغییرات آب و هوایی اعمال می‌شود، می‌تواند بر اساس افزایش
آب و هوایی اعمال می‌شود، می‌تواند بر اساس افزایش ترسیب کربن طبیعی یا با استفاده از فرآیندهای ترسیب کربن مصنوعی باشد. در رویکردهای جذب و ذخیره کربن، به بخش «ذخیره‌سازی» توجه می‌شود. در اینجااز فن‌آوری‌های ذخیره‌سازی کربن مصنوعی، مانند ذخیره‌سازی گازی در سازه‌های زمین‌شناسی عمیق، یا ذخیره‌سازی جامد با واکنش CO2 با اکسیدهای فلزی برای تولید کربنات‌های پایدار استفاده می‌شوند. برای اینکه کربن به‌طور مصنوعی ترسیب شود (یعنی بدون استفاده از فرآیندهای طبیعی چرخه کربن)، ابتدا باید جذب شود، یا با استفاده از یک کاربرد
ابتدا باید جذب شود، یا با استفاده از یک کاربرد ماندگار (مانند ساخت‌وساز) باید به‌طور قابل توجهی انتشار مجدد مواد غنی از کربن را به اتمسفر (با احتراق، پوسیدگی و غیره) به تأخیر انداخت یا از آن جلوگیری کرد. از یک ماده غنی از کربن موجود، با استفاده از یک کاربرد پایدار (مانند ساخت و ساز) به تأخیر افتاد یا جلوگیری کرد. پس از آن می‌توان آن را به صورت غیرفعال ذخیره کرد یا در طول زمان به روش‌های مختلف به‌طور مولد مورد استفاده قرار داد. به عنوان مثال، پس از برداشت، چوب (به عنوان یک ماده غنی از کربن) می‌تواند
چوب (به عنوان یک ماده غنی از کربن) می‌تواند بلافاصله سوزانده شود یا به عنوان سوخت عمل کند و کربن آن را به اتمسفر بازگرداند، یا می‌تواند در ساخت و ساز یا طیف وسیعی از محصولات بادوام دیگر گنجانده شود، بنابراین کربن آن در طول سال‌ها یا حتی قرن‌ها ترسیب می‌شود. فرآیندهای زیست‌شناختی بر روی زمین. ترسیب کربن بیولوژیکی (که ترسیب زیستی نیز نامیده می‌شود) جذب و ذخیره دی‌اکسید کربن گاز گلخانه‌ای اتمسفر توسط فرآیندهای زیست‌شناختی است. این شکل از ترسیب کربن از طریق افزایش نرخ فتوسنتز از طریق شیوه‌های استفاده از زمین
نرخ فتوسنتز از طریق شیوه‌های استفاده از زمین مانند احیای جنگل و مدیریت پایدار جنگل رخ می‌دهد. طبق گزارش ششمین ارزیابی هیئت بین‌دولتی تغییر اقلیم، تغییرهای مربوط به کارکرد زمین، جذب طبیعی کربن را افزایش می‌دهد. این تغییرها علاوه بر روش‌های ترسیب کربن در کشاورزی، هر ساله حفاظت، مدیریت و احیای اکوسیستم‌هایی مانند جنگل‌ها، مراتع، تالاب‌ها و علفزارها نیز دربر می‌گیرد. روش‌ها و شیوه‌هایی برای افزایش ترسیب کربن خاک در هر دو بخش کشاورزی و جنگل‌داری وجود دارد. جنگل‌ها. از نظر حفظ کربن در زمین‌های جنگلی، بهتر است از