payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود که پرتره او روی اسکناس ۱۰۰۰۰ ینی انتخاب شده بود. شجره‌نامه و ارتباط با امپراتریس سوئیکو. امپراتریس سوئیکو که به عنوان یک امپراتور زن شناخته می‌شود، در سال ۵۵۴ (پانزدهمین سال سلطنت امپراتور کین‌می) به دنیا آمد. پدرش بیست و نهمین امپراتور کین‌می و مادرش سوگا نو کیتاشی هیمه، خواهر بزرگتر سوگا نو اوماکو بود. امپراتور سوئیکو یکی از شاهزاده خانم‌هایی بود که در یک ازدواج سیاسی به دنیا آمد که در آن خاندان سوگا به دنبال گسترش قدرت خود با ازدواج دختر خود با امپراتور بود. قبل از امپراتور شدن، او را کشیکیا هیمه
بود. قبل از امپراتور شدن، او را کشیکیا هیمه می‌نامیدند. سی‌ام امپراتور بیداتسو که بعداً شوهر او شد، پسر امپراتور کین‌می و همچنین برادر ناتنی امپراتریس سوئیکو بود. امپراتریس سوئیکو از امپراتور بیداتسو صاحب پنج فرزند شد، از جمله شاهزاده تاکدا. از سوی دیگر، شاهزاده شوتوکو در سال ۵۷۴ (سال سوم امپراتور بیداتسو) به دنیا آمد. پدر او سی و یکمین امپراتور یومی بود که برادر ناتنی امپراتریس سوئیکو از مادری بزرگتر بود. مادر او شاهدخت هاشیهیتو نو آناهوبی، دختر امپراتور کین‌می و خواهر ناتنی امپراتریس سوئیکو بود. به عبارت
و خواهر ناتنی امپراتریس سوئیکو بود. به عبارت دیگر، والدین شاهزاده شوتوکو، خواهر و برادر ناتنی هستند و امپراتریس سوئیکو از دو طرف مادری و پدری عمه اوست. بین این دو رابطه خونی نزدیک وجود داشت. امپراتریس سوئیکو نخستین امپراتور زن ژاپن. مشخص نیست که چگونه امپراتور سوئیکو اولین امپراتور زن شد، اما این نظریه وجود دارد که به احتمال زیاد او جانشین بوده است. در سال ۵۸۵ (سال چهاردهم امپراتور بیداتسو)، زمانی که امپراتریس سوئیکو ۳۱ ساله بود، شوهرش، سی امین امپراتور امپراتور بیداتسو، درگذشت و سی و یکمین امپراتور یومی
بیداتسو، درگذشت و سی و یکمین امپراتور یومی بر تخت نشست، اما او نیز تنها دو سال بعد درگذشت. در آن زمان، خاندان سوگا و خاندان مونونوبه (اجداد خاندان فوجیوارا)، خاندان‌های قدرتمندی که در دربار امپراتوری تأثیرگذار بودند، بر سر جانشینی تاج و تخت امپراتوری وارد درگیری شدید شدند. سوگا نو اوماکو، شاهزاده آناهوبه را که توسط خاندان مونونوبه حمایت می‌شد، کشت و جانشین او «شاهزاده هاتسوبه» شد که او را به عنوان سی و دومین امپراتور سوشون بر تخت نشاند. با این حال، سلطنت امپراتور سوشون تنها پس از پنج سال به پایان رسید.
امپراتور سوشون تنها پس از پنج سال به پایان رسید. امپراتور سوشون که بر تخت نشست، به زودی از وجود خاندان سوگا که سیاست را کنترل می‌کرد، بیزار شد. یک روز، امپراتور سوشون در مقابل گرازی که به او تقدیم شده بود، زمزمه کرد: «روزی می‌خواهم هرکسی را که از او متنفرم، مثل این گراز سر ببرم». سوگا نو اوماکو این را شنید و متوجه شد که موقعیت او در خطر است، بنابراین امپراتور سووشون را ترور کرد. این قتل انتخاب سی و سومین امپراتور را دشوار کرد. مردانی که حق داشتند تاج و تخت را به ارث ببرند شامل اولین پسر امپراتور بیداتسو،
را به ارث ببرند شامل اولین پسر امپراتور بیداتسو، شاهزاده اوشیساکا هیکوهیتو، و شاهزاده شوتوکو بودند، از آنجائیکه مسئله اتحاد و تجمیع نظر برای آنها برای انتخاب امپراتور بعدی آسان نبود؛ بنابراین گمان می‌رود که امپراتریس سوئیکو که حق سخنرانی در دربار امپراتوری را داشت و با خاندان سوگا نسبت داشت انتخاب شد. از طرفی امپراتریس سوئیکو نیز می‌خواست شاهزاده تاکدا را در آینده امپراتور کند؛ بنابراین تصمیم بر این شد که شاهزاده تاکدا به عنوان امپراتور موقت تا زمانی که شاهزاده تاکدا بزرگ شود بر تخت سلطنت بنشیند. با این
تاکدا بزرگ شود بر تخت سلطنت بنشیند. با این حال، شاهزاده تاکدا در حوالی زمانی که امپراتریس سوئیکو بر تاج و تخت نشست، درگذشت. گفته می‌شود که امپراتریس سوئیکو زنی باهوش بود و پس از رسیدن به تاج و تخت، شاهزاده شوتوکو را به عنوان نایب‌السلطنه منصوب کرد. امپراتریس سوئیکو نیز از ظلم سوگا نو اوماکو خوشحال نبود. با این حال او همچنین می‌دانست که بدون همکاری سوگا نو اوماکو نمی‌تواند بر کشور حکومت کند. به نظر می‌رسد که تغییر پرسنلی که در زمان امپراتریس انجام شد، برای حفظ توازن قوا با خاندان سوگا و در عین حال هدف گذاری
توازن قوا با خاندان سوگا و در عین حال هدف گذاری برای یک دولت متمرکز با محوریت امپراتور بوده است. و بدین ترتیب دیوموکراسی (شکلی از حکومت که در آن دو نفر با بالاترین اقتدار وجود داشتند) بین سوگا اوماکو و شاهزاده شوتوکو آغاز شد. امپراتریس، أ شاهزاده شوتوکو را به سوی سوئی اعزام کرد تا فرهنگ پیشرفته چین را به‌طور فعال وارد کنند و در سال ۶۰۳ (یازدهمین سال امپراتور سوئیکو)، فرستادگانی راشوتوکو به این انتظارات پاسخ داد و هنگامی که به عنوان نایب السلطنه قدرت را به دست گرفت، در ۶۰۴ (سال دوازدهم امپراتریس سوئیکو)
دست گرفت، در ۶۰۴ (سال دوازدهم امپراتریس سوئیکو) قانون اساسی ۱۷ ماده ای تشکیل شد. شاهزاده شوتوکو سیاست را با هدف تبدیل شدن به یک ملت بین‌المللی با محوریت امپراتور انجام داد. او همچنین به رواج بودیسم و ساخت معبد شیتننوجی در اوساکا و معبد هوریوجی در نارا معروف است. اعزام فرستادگان به دودمان سوئی با هدف ایجاد یک کشور مستقل بین‌المللی. شاهزاده شوتوکو یک فرستاده به کشور توسعه یافته دودمان سوئی (چین در آن زمان) با دو هدف اعزام کرد. یکی یادگیری در مورد فرهنگ عالی و دانشگاهیان است. مورد دیگر از سرگیری روابط
عالی و دانشگاهیان است. مورد دیگر از سرگیری روابط دیپلماتیک با چین در شرایط برابر است که قطع شده بود. در طول اعزام دوم خود، شاهزاده شوتوکو نامه ای به امپراتور وندی (سلطنت: ۵۸۱~۶۰۴ میلادی) از دودمان سوئی نوشت: «سر بهشت که در آن خورشید طلوع می‌کند، من این نامه را برای پسر بهشتی می‌فرستم که در آنجا خورشید غروب می‌کند» امپراتور وندی پس از خواندن نامه‌ای از پسر بهشت در سرزمین طلوع خورشید به پسر خورشید در سرزمین غروب خورشید خشمگین شد. اما اعتقاد بر این است که کسی که حامل این سند ملی بود، اعدام نشد و به عنوان
کسی که حامل این سند ملی بود، اعدام نشد و به عنوان مهمان دولتی مورد استقبال قرار گرفت و به ژاپن بازگشت. این استراتژی شاهزاده شوتوکو بود که از وضعیت بین‌المللی در آن زمان آگاه بود، زیرا سوئی با جنگ با کوگوریو (بخش شمالی شبه جزیره کره در آن زمان) دست و پنجه نرم می‌کرد و نمی‌توانست از پس دشمنی بیشتری بربیاید. کوکوشو ژاپن با موفقیت به عنوان کشوری برابر با چین شناخته شد. رواج دادن بودیسم. بودیسم به دست شاهزاده شوتوکو تایشی که عمیقاً به این مذهب اعتقاد داشت به صورت یکی از بنیادهای فرهنگی ژاپن درآمد و در این کشور
یکی از بنیادهای فرهنگی ژاپن درآمد و در این کشور رواج پیدا کرد. در آن زمان جامعهٔ ژاپن از نظر مذهبی و سیاسی از هم متفرق شده بودند و توجه و طرفداری تایشی از آیین بودایی تا حدی به سبب میل او بر ایجاد وحدت و اتحاد ملی بر کشور بود. او مذهب بودا را بر اساس عقاید و تربیت شخصی خویش تفسیر کرد. از اقدام‌های مهم او ایجاد قانون اساسی هفده ماده‌ای بود که بر اساس آن بودیسم، اصول اخلاقی کنفوسیوسی و روح ملی ژاپن با یکدیگر هماهنگ شده‌اند. شاهزاده تایشی عقیده داشت که معتقدان به بودا باید به تمامی انسان‌ها خدمت کنند و به
به بودا باید به تمامی انسان‌ها خدمت کنند و به همین دلیل برخی از درونمایه کتاب آسمانی بودا را مورد تجدید نظر قرار دارد برای مثال یکی از احکام شرعی را که مردم توصیه کرده بود به تفکر مذهبی فروروند را با این صورت تغییر داد که «به کسی که همیشه در تفکر مذهبی فرورفته است نزدیک مشو» و منظور او از بیان این عبارت این بود که کسی که تمام وقت مشغول عبادت باشد قادر به انجام کارهای بشردوستانه نیست. اولین سیستم ارزیابی پرسنل ژاپن. اولین سیستم ارزیابی پرسنل ژاپن، دوازده سطح کلاه و سیستم رتبه، افراد شاغل برای امپراتور را به
کلاه و سیستم رتبه، افراد شاغل برای امپراتور را به ۱۲ رتبه تقسیم کرد و بسته به رتبه آنها تاج‌هایی با رنگ‌های مختلف اعطا کرد. در سال ۶۰۳ تأسیس شد، اولین سیستم از چندین سیستم سرپوش و رتبه مشابه بود که در طول دوره آسوکا تاریخ ژاپن به وجود آمد. از سیستم‌های مشابه اقتباس شده بود که قبلاً در سلسله سوئی چین، پاکچه و کوگوریو. مأموران کلاه‌های ابریشمی که با طلا و نقره تزیین شده بود و پری که نشان دهنده درجه مقام رسمی بود به سر می‌گذاشتند. رتبه‌ها در دوازده سطح کلاه و نظام رتبه شامل بزرگ‌تر و کوچک‌تر از هر یک از شش
و نظام رتبه شامل بزرگ‌تر و کوچک‌تر از هر یک از شش فضیلت کنفوسیوس بود: ، ، ، ، و . با مطرح شدن این نظام، افراد مستعد حتی اگر از طبقه اشراف نبودند، به مناصب ارتقاء یافتند و فرصت ارتقا پیدا کردند. قانون اساسی هفده ماده‌ای. بر اساس نیهون‌شوکی که در سال ۷۲۰ میلادی منتشر شده است، این قوانین توسط شاهزاده شوتوکو تایشی در سال ۶۰۴ میلادی تدوین شده است. این قوانین در زمان سلطنت امپراتریس سویئکو تصویب شد. این قوانین بیشتر بر اساس اصول بوداگرایی و کنفسیوس‌گرایی تنظیم شده است و اخلاق و فضائلی شرح داده شده بود که انتظار
است و اخلاق و فضائلی شرح داده شده بود که انتظار می‌رفت دولت و مقامات و افراد امپراتور بر پایهٔ آن عمل کنند و در آن امپراتور به عنوان بالاترین مقام نظر گرفته شده بود. قانون اساسی هفده ماده‌ای یکی از اولین اسناد دیکتاتوری اخلاقی در تاریخ به‌شمار می‌رود. اگرچه قانون اساسی ۱۷ ماده ای قانون اساسی نامیده می‌شود، اما برای مردم در نظر گرفته نشده است که معیارها و نگرش‌های اخلاقی را برای اشراف و بوروکرات‌ها تعیین می‌کند. به عبارت دیگر این طرز فکر یک مقام دولتی است. با این رهنمودهای شاهزاده شوتوکو تایشی کوشید تا به
دهستان آستانه نام دهستانی در بخش مرکزی شهرستان شازند، استان مرکزی در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷٬۱۲۰ نفر (۱٬۸۹۶ خانوار) بوده‌است.
دهستان عسگریه نام دهستانی در شهرستان پیشوا، به مرکزیت روستای عسگرآباد در استان تهران در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۳۶۴ نفر (۳۳۰۸ خانوار) بوده‌است.
دهستان آسارا دهستانی در بخش آسارا واقع در شهرستان کرج، استان تهران در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۷۸۰ نفر (۱۱۰۹ خانوار) بوده‌است. مکان. دهستان آسارا از شمال به دهستان نسا، از غرب به دهستان آدران و از جنوب و شرق محدود است به کوه‌های سر به فلک کشیده توچال که مرز استان البرز می‌باشد با استان تهران. دهستان آسارا منطقه‌ای کوهستانی است و آبادی‌های آن در دره‌های پرشیب و ناهموار واقع شده‌است. به دلیل کمبود زمین‌های کشاورزی و سردی و برف-گیر بودن دره‌ها و همچنین سختی زندگی به خصوص
و برف-گیر بودن دره‌ها و همچنین سختی زندگی به خصوص در فصل سرد سال، مناطق دارای سکونت دائم بسیار محدود است و از چند روستای کوچک تجاوز نمی‌کند. در میان روستاهای موجود در این دهستان ، سه روستای شهرستانک ، روستای تکیه سپهسالار و روستای آسارا دارای آثار تاریخی، فرهنگی هستند که عبارتند از: تپه شنستون(شن ستون)، قلعه دزدبند شهرستانک، کاخ شهرستانک، امامزاده سپهسالار، قلعه ری زمین، غارهای ری زمین و سیراچال.
دهستان ارشق شرقی نام دهستانی در بخش مرکزی شهرستان اردبیل، استان اردبیل در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۸۵۶ نفر (۱۱۶۴ خانوار) بوده‌است. مردم ارشق شرقی به زبان ترکی آذربایجانی صحبت میکنند.همچنین ریش سفیدان به زبان های قدیمی آذربایجان مانند تاتی و تالشی نیز تا حدودی مسلط هستند و در روزگار قدیم قبل از قوت گرفتن حکومت بلوشیکی در شوروی برای کار و داد و ستد در روستاهای لریک اقدام به تردد میکردند دهستانهای بخش مرکزی شهرستان اردبیل به مرکزیت روستای تقی دیزج است که در سال ۱۳۶۶
به مرکزیت روستای تقی دیزج است که در سال ۱۳۶۶ تأسیس شده و شامل آبادی‌های چاغونگنش،جمایران ،خواجه بولاغی، دلیک لی داش، سرخانلو، آبدارلو، آق قلعه، الماس کندی، ایمیر، بایرام بدنی، پیرالوان، تقی دیزج، چات قیه، خلج داشلوجه، ساوج بولاغ، شریف بیگلو، طالب قشلاقی، طهماسب آباد، کفتاره، گل تپه، له له لو، محمدجان لو، نقدی کندی، قشلاق اوچ بولاغ، بیگلرآباد، اکملوو قوش قایاسی است. این دهستان درسرشماری عمومی سال ۱۳۹۰ در۲۵ پارچه آبادی مسکونی ۱۱۴۴ خانوارو بیش از۴۴۰۰ نفرجمعیت داشته‌است. دهستان ارشق شرقی ازشمال وشمال غربی به
داشته‌است. دهستان ارشق شرقی ازشمال وشمال غربی به دهستان ارشق مرکزی، ازشرق به دهستانهای گیرده ودولت آباد وازجنوب به دهستانهای دوجاق وغربی منتهی می‌شود و بیشترین قدمت مربوط به روستای جمایران است.».
دهستان شرقی یا ویلکیج شرقی نام دهستان در بخش مرکزی شهرستان اردبیل، استان اردبیل در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۴۲۰ نفر (۴۱۴۴ خانوار) بوده‌است.
بخش انجیرلو نام بخشی در بخش انجیرلو شهرستان بیله‌سوار، استان اردبیل در ایران است. جمعیت. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۶۳۶۸ نفر (۸۵۲ خانوار) بوده‌است. این بخش در سال ۱۳۶۵ تعداد ۴۶۶۸ نفر جمعیت داشته‌است. از این جمعیت ۳۶۳۰ نفر بالای ۶ سال سن داشته‌اند که ۱۱۵۲ نفر از آن‌ها باسواد بوده‌اند. جمعیت این بخش در سال ۱۳۷۰به ۳۴۲۰ نفر رسید و در همان سال تعداد خانوار دهستان ۵۳۱ خانوار بوده‌است. سرشماری عمومی نفوس و مسکن مربوط به سال ۱۳۷۵ نشان می‌دهد که در این دهستان ۷۸۰ خانوار ساکن بوده و جمعیت آن
که در این دهستان ۷۸۰ خانوار ساکن بوده و جمعیت آن در همان سرشماری به ۵۰۵۳ نفر رسیده‌است از این تعداد ۲۵۱۱ نفر مرد و ۲۵۴۲ نفر زن بوده‌اند. دهستان اَنجیرلو در سرشماری سال ۱۳۸۵ تعداد ۸۵۴ خانوار و ۴۳۷۸ نفر جمعیت داشته‌است که این رقم در سرشماری سال ۱۳۹۰ به ۹۸۱ خانوار با ۴۰۴۹ نفر جمعیت می‌رسد. پیشینه. نام بخش انجیرلو از نام رسمی و اداری مرکز آن که از آبادی‌های قدیمی موغان به‌شمار می‌رود گرفته شده‌است یعنی با تشکیل دهستان و انتخاب اَنجیرلو به نام مرکز دهستان، نام مرکز آبادی بر دهستان نیز دلالت پیدا کرده‌است. گرچه
آبادی بر دهستان نیز دلالت پیدا کرده‌است. گرچه گذاشتن نام اَنجیرلو بر مرکز این دهستان که از دیرباز در میان اهالی به «اینجی لی» معروف بوده جای بحث دارد اما با توجه به اینکه این دهستان در دهه‌های اخیر تأسیس شده‌است چندان ایرادی بر این نامگذاری نمی‌توان وارد کرد بلکه ایراد اصلی به تغییر نام آبادی از «اینجی لی» به اَنجیرلو است که در جای خود به آن خواهیم پرداخت. در سال ۱۳۹۹ این دهستان به بخش تبدیل شد. جغرافیای طبیعی. بخش انجیرلو یکی از بخشهای سه گانه بخش مرکزی شهرستان بیله سوار است که در سال 1399 در سمت جنوب
شهرستان بیله سوار است که در سال 1399 در سمت جنوب شرقی این شهرستان و در میان دهستان‌های گوگ تپه از بخش مرکزی بیله سوار، قشلاق جنوبی از بخش قشلاق دشت بیله سوار، دهستان انگوت شرقی از بخش انگوت شهرستان گرمی، اجارود شمالی از بخش مرکزی گرمی و دهستان آزادلو از بخش موران تشکیل شده‌است و از سمت شرق با جمهوری آذربایجان مجاورت دارد. روستای قدیمی «اینجی لی» (اَنجیرلو) به عنوان مرکز دهستان در منتهی الیه جنوب شرقی دهستان استقرار دارد. ارتفاعات خروسلوداغی و جهانخانملو و همچنین رودخانه‌های «ساری قمیش»، «زرینچه چایی» و
و همچنین رودخانه‌های «ساری قمیش»، «زرینچه چایی» و «بولقار چایی»(بالهارود) در این دهستان واقع شده‌اند. بخش انجیرلو با موقعیت ممتاز و خوبی که در منطقه دارد از پتانسیل‌های زیادی از جمله دامپروری، کشاورزی وتولید محصولات دامی و فرآورده‌های کشاورزی، مسیر ترانزیتی کشور آذربایجان و راه بزرگ قفقاز، مسیرمواصلاتی بیله سوار - گرمی- اردبیل، صنایع دستی، آثارباستانی وتاریخی شَهَرتپه سی مربوط به دوره هزارهٔ اول قبل از میلاد روستای «قیزقالاسی»، هوای لطیف و تفرجگاه روستاها و آبادی‌ها ی منطقه خروسلو، گذرگاه عشایر شاهسئوه ن،
آبادی‌ها ی منطقه خروسلو، گذرگاه عشایر شاهسئوه ن، باغداری و پرورش درختچه‌های بومی وگیاهان دارویی و نزدیکی به اراضی مشجر و ارتفاعات زیبای و سحرآمیزگُول لی بولاغی، چشمه‌های طبیعی، مجاورت با مرز و داشتن آب وهوای مناسب و ... یکی از مناطق آباد شهرستان بیله سوار و استان اردبیل می‌باشد. بهره‌برداری از این ویژگی‌ها و اثرگذاری آن در زندگی روزمره مردم مستلزم تخصیص اعتبارات لازم برای طراحی و اجرای پروژه‌هایی است که قابلیت اجرای آن درمنطقه وجود دارد و می‌تواند مردم را با دلگرمی هرچه تمام تر درتوسعه کشور و منطقه سهیم
با دلگرمی هرچه تمام تر درتوسعه کشور و منطقه سهیم سازد. اکثریت قریب به اتفاق آبادی‌ها و قشلاقات بخش اَنجیرلو به دلیل برخورداری از جاده‌های ارتباطی آسفالته ویا شوسه، به راحتی باشبکه ارتباطتی شهرستان پیوند می‌خورند. در سنوات اخیر احدات واریانت انجیرلو - آقداش در مرکز دقت مسئولین قرار گرفته‌است که یک پروژه اساسی برای سهولت تردد مردم این منطقه بوده و در صورت تکمیل می‌تواند تأثیر بسزایی در توسعه این منطقه داشته باشد، تردد در این مسیر می‌تواند زمان رفت و آمدوسایط نقلیه را تا نیم ساعت کاهش دهد. واریانت
و آمدوسایط نقلیه را تا نیم ساعت کاهش دهد. واریانت انجیرلو-آقداش، درحدفاصل اَنجیرلوتا علیشان قشلاقی جاده آسفالته‌ای است که در حال حاضر مورد استفاده اهالی قرارمی گیردعملیات زیرسازی بخش دیگری از مسیر آن در سنوات اخیر انجام گرفته و به دلایل نامعلومی ادامه کار متوقف شده‌است. تقسیمات کشوری. بخش انجیرلو در جغرافیای سیاسی و تشکیلات اداری خود دارای ۱ شهر و ۲۴ پارجه آبادی است که عبارتند از: شهر روستاها مردم‌شناسی. انجیرلو یکی از زیست‌بوم‌های معروف عشایر منطقه به‌شمار می‌رود.زیست‌بوم عشایری، محدوده‌ای است شامل سرزمین
می‌رود.زیست‌بوم عشایری، محدوده‌ای است شامل سرزمین و قلمرو رده‌های ایلی، ییلاق، قشلاق و مسیر بین این دو، که از حیث جغرافیای طبیعی ومراحل کوچ دارای وحدت وهمگنی نسبی و از لحاظ ساختار اجتماعی، دارای هویتی تاریخی، حقوقی و سنخیت‌های مشارکت‌برانگیز می‌باشند. این زیست‌بوم که بخشی از مناطق قشلاقی آن در بیله سوار وبخش دیگر در چپارس آباد واقع شده‌است دارای ۱۳۰۴ خانوار می‌باشد که از این تعداد ۶۴۱ خانوار عشایری و ۶۶۳ خانوار غیرعشایری ساکن در روستاهای زیست‌بوم هستند. زیست‌بوم «اینجی لی» از چهارسامانه عشایری بنام‌های
زیست‌بوم «اینجی لی» از چهارسامانه عشایری بنام‌های قیرلو (آق بورون) نوروز آباد، سهراب آباد و قطار و ۸۷ سامانه عرفی تشکیل شده‌است. سامانه عشایری به محدوده‌ای که دربر گیرنده چندسامانه عرفی باشد گفته می‌شود و سامانه عرفی به محدوده‌ای از اراضی مرتعی گفته می‌شود که ازگذشته موردبهره‌برداری تعداد مشخصی از خانوارهای عشایری قرار گرفته و عرفاً دارای حق بهره‌برداری از آن می‌باشند. زیست‌بوم «اینجی لی» از شمال به زیست‌بوم‌های «آج اشمه» و «جعفرآباد» از جنوب به روستاهای سمت شمالی شهرستان گرمی، از غرب به زیست‌بوم
سمت شمالی شهرستان گرمی، از غرب به زیست‌بوم «آقامحمدبیگلو» و از شرق به کشور جمهوری آذربایجان متصل است. عشایر زیست‌بوم «انجیرلو» از ایل بزرگ شاهسئوه ن و از طایفه‌های علی بابالو، قوجا بیگلو، اودولو، مرادلو، بیگ باغلو، جهان خانملو، شاهعلی بیگلو، یئکه لو، ساری نصیرلو، خامسلو، ساری خان بیگلو، بالابیگلو، حسینکلو و مستعلی بیگلو می‌باشند.
دهستان انگوت شرقی، یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان انگوت در استان اردبیل ایران است. مرکز این دهستان، روستای محمدتقی کندی است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان انگوت شرقی برابر با ۶٬۷۶۱ نفر بوده‌است.
دهستان انگوت غربی، یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان انگوت در استان اردبیل ایران است. مرکز این دهستان، روستای قره‌آغاج پایین است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان انگوت غربی برابر با ۴٬۸۵۱ نفر بوده‌است.
دهستان عزیزآباد، یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان نرماشیر در استان کرمان ایران است. مرکز این دهستان، روستای ده وسط است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان عزیزآباد برابر با ۲۰٬۲۲۶ نفر بوده‌است.
دهستان بجگان، یکی از دهستان‌های بخش آسمینون شهرستان منوجان در استان کرمان ایران است. مرکز این دهستان، روستای بجگان است. نام قدیمی این دهستان، منوجان بوده و در پایان به بجگان تغییرنام داده شد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان بجگان برابر با ۶٬۴۶۳ نفر بوده‌است.
"بهرمان" نام [شهری] در بخش نوق شهرستان رفسنجان، استان کرمان در ایران است، این شهر در 65 کیلومتری شهرستان رفسنجان واقع شده است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۹۵۶ نفر (۱۷۳۱ خانوار) بوده‌است. بهرمان تا قبل از سال 1382 به عنوان روستا شناخته می‌شده. جاذبه های گرشگری. امام زاده ابراهیم(ع) از جمله مکان های دیدنی و مذهبی شهر بهرمان می باشد. حمام سنتی آقا، پارک لاله از دیگر مکان های گردشگری این شهر می باشند، دریاچه شورآرتمیا نیز در چند کیلومتری شهر بهرمان واقع گردیده. همچنین بهرمان زادگاه
شهر بهرمان واقع گردیده. همچنین بهرمان زادگاه "آیت الله هاشمی رفسنجانی" می باشد و خانه‌ی پدری وی یکی از مکان های تاریخی و دیدنی شهر بهرمان محسوب می‌شود. حوزه های تحصیلی و مراکز آمورشی. دانشگاه آزاد اسلامی شهر بهرمان از مراکز تحصیلی این شهر می باشد که در چند رشته محدود دانشجو می پذیرد، دبستان حضرت رقیه( اول تا سوم دبستان)، دبستان حضرت خدیجه(چهارم تا ششم دبستان) دو دبستان دخترانه‌ی شهر بهرمان هستند، مدرسه مرحوم عطایی و شهید علی قطب الدینی نیز دبستان های پسرانه‌ی بهرمان می‌باشند.
دهستان بهمن‌شیر جنوبی نام دهستانی در بخش مرکزی شهرستان آبادان، استان خوزستان در ایران است. جمعیت. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۹۹۴۳ نفر (۲۷۹۳ خانوار) بوده‌است.
دهستان بالا ولایت نام دهستانی در بخش مرکزی شهرستان کاشمر، استان خراسان رضوی در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۸٬۶۱۰ نفر (۸٬۹۳۲ خانوار) بوده است. روستای قوژد با جمعیتی معادل ۴٬۶۵۰ نفر؛ پرجمعیت‌ترین روستای این دهستان و شهرستان کاشمر است.
دهستان بام، یکی از دهستان‌های بخش بام شهرستان بام و صفی‌آباد در استان خراسان شمالی ایران است. مرکز این دهستان، روستای بام است. جغرافیای سیاسی دهستان بام. دهستان بام در قسمت شرق و جنوب شرقی شهرستان اسفراین و شمال بخش بام و صفی‌آباد قرار گرفته‌است که از طرف شمال به شهرستان فاروج و از طرف شرق به شهرستان خوشاب و از طرف جنوب به دهستان صفی‌آباد و از غرب به دهستان آذری و میلانلو از شهرستان اسفراین محدود می‌گردد که مساحت تقریبی ان ۷۴/۷۰۰ کیلومتر مربع است که روستای بام مرکز دهستان است. دهستان بام به مرکزیت روستای
بام مرکز دهستان است. دهستان بام به مرکزیت روستای بام مشتمل بر ۵۱ روستا، مزرعه و مکان به اسامی زیر تشکیل گردید: ۱ ـ آق قلعه ۲ ـ آقچ ۳ ـ آرمود آقاجی ۴ ـ اردین ۵ ـ اسفنج ۶ ـ بابا قدرت ۷ ـ بام ۸ ـ بانی در ۹ ـ بکر آباد ۱۰ ـ بیانلو ۱۱ ـ بیش آباد ۱۲ ـ تارخه ۱۳ ـ تنوره ۱۴ ـ جهان ۱۵ ـ چهار باغ ۱۶ ـ چهار مست ۱۷ ـ حاجی‌آباد ۱۸ ـ خرق ۱۹ ـ خرگلی ۲۰ ـ دره محمود آقا ۲۱ ـ دستجرد ۲۲ ـ دهنه اجاق ۲۳ ـ دیوانی ۲۴ ـ زالی ۲۵ ـ شیرین دره ۲۶ ـ عجوقی ۲۷ ـ عنبر آباد ۲۸ ـ عیسی باغ ۲۹ ـ فتح‌آباد ۳۰ ـ قارضی کرجی ۳۱ ـ قوچ قر ۳۲ ـ قوزه
ـ فتح‌آباد ۳۰ ـ قارضی کرجی ۳۱ ـ قوچ قر ۳۲ ـ قوزه زن ۳۳ ـ قهرل چک ۳۴ ـ کاریز در ۳۵ ـ کریان گاو ۳۶ ـ کلاته باباگلی ۳۷ ـ کلاته ازواجی ۳۸ ـ کلاته باغی ۳۹ ـ کلاته بام ۴۰ ـ کلاته حکم آباد ۴۱ ـ کلاته سهراب ۴۲ ـ کلاته عاشور ۴۳ ـ کورنان ۴۴ ـ کوشندر ۴۵ ـ لاشه ۴۶ ـ ناوق سفلی ۴۷ ـ ناوق علیا ۴۸ ـ نشخاست ۴۹ ـ نوده بام ۵۰ ـ نورقاب ۵۱ ـ یکه باغ. سپس برابر جلسه مورخه ۲۶/۲/۶۹ وزراء عضو کمیسیون سیاسی دفاعی هیئت دولت و بنا به پیشنهاد وزارت کشور تصویب‌نامه فوق با اصلاحاتی روبرو شد که منجر به جدا شدن روستاهای خرق ـ آرمود آغاجی
شد که منجر به جدا شدن روستاهای خرق ـ آرمود آغاجی ـ شیرین دره ـ کلاته باغی از دهستان بام شده و این چند روستا به دهستان سنگر ملحق گردیدند. تاریخچه دهستان. به استناد بررسی‌های روشمند باستان شناختی، پهنه کنونی منطقه بام برای نخستین بار در دوره مس سنگی آغازین، حدود نیمه دوم هزاره ششم پیش از میلاد مسکونی شد و پس از آن به‌طور دائم جمعیت‌هایی در بخش‌های مختلف آن زندگی می‌کرده‌اند. آثار این دوره در منطقه بام فقط در چند محوطه انگشت شمار، به دست آمده که در آن‌ها جمعیت‌های روستایی با اقتصاد کشاورزی می‌زیسته‌اند. این
روستایی با اقتصاد کشاورزی می‌زیسته‌اند. این استقرار گاه‌های که قدیمی‌ترین مراکز سکونتی منطقه بام قلمداد می‌شوند در دامنه جنوبی کوه شاه جهان پیدا شده‌اند که به دلیل داشتن منابع آب کافی در دوره پیش از تاریخ برای شکل‌گیری جوامع روستایی و زندگی اقوام یکجانشین مساعد بوده‌است. این استقرارهای کوچک روستایی کمتر از دو هکتار وسعت دارند و به نظر می‌رسد حداکثر جمعیتی بالغ بر ۲۰۰ نفر در آن‌ها زندگی می‌کرده‌است. بررسی‌های انجام شده در این منطقه نشاندهنده تولید محلی انواع ظروف سفالی به دست آمده از این محوطه نشان می‌دهد،
ظروف سفالی به دست آمده از این محوطه نشان می‌دهد، ظروف سفالی بدون استفاده از چرخ سفالگری ساخته می‌شد و بدنه آن‌ها با انواع نقوش هندسی به رنگ سیاه بر روی زمینه قرمز تزئین می‌شد. سفال‌های این دوره (مس سنگی) از نظر شکل ظروف، فنون سفالگری و نوع نقش مایه‌های تزئینی تا حد زیادی به ظروف همزمان در آسیای مرکزی و به ویژه سفال معروف به آنوی (۴۸۰۰–۵۲۰۰پ م) شباهت دارند که نشان دهنده ارتباط فرهنگی دو منطقه در دوره پیش از تاریخ است.. باتوجه به کشفیات جدید باستان‌شناسی از جمله نقوش صخره درمنطقه می‌توان استقرار وسکونت در
جمله نقوش صخره درمنطقه می‌توان استقرار وسکونت در این خطه را به چندین هزار سال قبل از میلاد مسیح نسبت داد. در دوره تاریخی این منطقه به علت داشتن مناطق جنگلی و چراگاه‌های عالی و داشتن کوه‌های مرتفع شاجهان که به صورت برفگیر می‌باشند و منبع غنی از آب منطقه است و همچنیین واقع شدن در مسیر راه‌های کاروانرو از اهمیت ویژه ای برخوردار بوده چنان‌که بیشترین محوطه‌های دوره تارا توجه بیخی منطقه بام در این بخش واقع شده‌اند که نمونه‌های شاخص و مهم آن عبارتند: از قزلر قلعه شاجهان، قلعه کهنه تجری، تپه کهنه بام، قلعه کهنه
شاجهان، قلعه کهنه تجری، تپه کهنه بام، قلعه کهنه اردین ۱و۲، تپه سردابه، محوطه قاراداش، خم تپه بعد از آن طبق اسناد و اشارات تاریخی منطقه بام از اواخر حکومت ساسانی تا حملات مغولان با چندین روستا جزو قرای ولایت ارغیان محسوب می‌شده‌است که با حمله چنگیز تخریب شده‌است. از زمان پیدایش این روستای جدید اطلاعات زیادی وجود ندارد و پیدایش آن را شاید بتوان به پس از تخریب و متروکه شدن روستای بان قدیم نسبت داد. طبق اسناد موجود نام تاریخی این روستا در گذشته قریه بان نام داشته‌است که به دوره تیموری بر می‌گرد و آن زمانی است
که به دوره تیموری بر می‌گرد و آن زمانی است که حافظ ابرو در سال ۸۳۳ ه‍.ق از منطقه ارغیان گذر کرده برای جهان ارغیان ۱۲ قریه ذکر کرده که جهان یکی از این قرای به‌شمار می‌آمده‌است: «ولایت جهان و ارغیان: قریه روئین و توابع، قریه اردین، و توابع، قریه دستجرد و توابع، قریه کاریزدر، قریه بکر آباد، قریه نهامود، قریه جهان و توابع، قریه بان و توابع، قریه اسفنج و توابع، قریه خرق و توابع، قریه کرد، قریه سی و توابع، بیرون از این قری مزارع بسیار دارد.» در دوره قاجاریه در زمان حکومت آقا محمد خان در سال ۱۲۱۱ حاکم ولایت بام
حکومت آقا محمد خان در سال ۱۲۱۱ حاکم ولایت بام (جهان ارغیان) صفرعلی خان بغایری بوده که پس از او در سال ۱۲۳۳ سعادت قلی خان بغایری با برادرانش حاکم این منطقه بودند پس از این‌ها محمد خان بغایری، حبیب آقای بغایری، خانلر آقای بغایری به ترتیب به حکومت رسیدند که نتیجتاً به حشمت الله خان خاکشور سعادت و بعد از ان به پرویز خان خاکشور سعادت رسید. در زمان قاجاریه در حدود ۸۰۰ خانوارسکونت داشته که نژاد آن‌ها از ترکان بغایری از تیره گرایلی می‌باشند که از قراقوم توسط هولاکوخان به این منطقه آورده شده‌اند. این روستا در زمان
به این منطقه آورده شده‌اند. این روستا در زمان شاهزاده محمد تقی میرزای رکن الدوله در دوره ناصرالدین شاه درسال۱۳۱۴ ه‍.ق/۱۲۷۵ ش به عنوان ولایات بام و صفی آباد به‌شمار می‌رفته ویکی از ولایت‌های مالیات دهنده در صورت جمع و خرج ولایات مملکت خراسان سنه بیچی ئیل ذکر شده‌است که رحیم آقا از حکام و خوانین منطقه بام بوده که ۵۰ نفر سواره داشته و هر نفر سالیانه ۲۵ تومان حقوق می‌گرفتند: "مالیات بام ۱۰۰۸ تومان منهای ۵۴۴۴ تومان مأخوذی ۱۰۴۴ تومان مستمری ۶۰ تومان باقی ۴۶۴ تومان" مرکز دهستان. مرکز دهستان بام به مرکزیت روستای