payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آزاد پس از اعلام آزادی یونان توسط روم زندگی می‌کردند.همچنین، شهرهایی که آنتیوخوس تصرف کرد، بیشتر با زور گرفته شدند که اوضاع را بدتر کرد.در بهار ۱۹۱ قبل از میلاد، کنسول مانیوس آکیلیوس گلابریو به یونان رسید و به سرعت آنتیوخوس را در نبرد ترموپیل شکست داد.آنتیوخوس در این نبرد شکست خورد و تنها شش ماه پس از شروع جنگ مجبور شد به افسس در آن‌سوی دریای اژه عقب‌نشینی کند. در سال ۱۹۰ قبل از میلاد، برادر اسکیپیو آفریکانوس، لوسیوس کورنلیوس اسکیپیو، به عنوان کنسول منصوب شد و از سوی سنا مأموریت یافت تا به یونان رفته و
شد و از سوی سنا مأموریت یافت تا به یونان رفته و اجازه یافت به آسیا نیز عبور کند. او برادر بزرگ‌تر خود، اسکیپیو آفریکانوس، را به عنوان یکی از لگاتوس‌ها (فرماندهان زیر دست) منصوب کرد. در طول مسیر، ارتش‌ها و ناوگان‌های رومی به سرعت از دفاعیات آنتیوخوس عبور کردند و او را مجبور به عقب‌نشینی از هلسپونت و آبیدوس کردند. تا اکتبر ۱۹۰ قبل از میلاد، زمانی که برادران اسکیپیو به آسیا رسیدند، رومی‌ها ارتشی در آسیای صغیر داشتند.آنتیوخوس پیشنهاد صلح داد که شامل پرداخت غرامت به میزان نیمی از هزینه جنگ و رها کردن ادعاهایش
به میزان نیمی از هزینه جنگ و رها کردن ادعاهایش در اسمیرنا، لپساکوس، اسکندریه ترواس و دیگر شهرها بود. اما برادران اسکیپیو این پیشنهاد را رد کردند و اهداف جنگی روم را که شامل تغییر توازن قدرت در دریای اژه به نفع خود بود، اعلام کردند. آن‌ها خواستار تسلیم تمامی اراضی آنتیوخوس تا رشته‌کوه‌های توروس و پرداخت غرامت کامل هزینه‌های جنگ شدند. این خواسته‌ها چنان افراطی بودند که آنتیوخوس بلافاصله مذاکرات را قطع کرد. اواخر همان سال، در حوالی دسامبر، نیروهای آنتیوخوس در نبرد ماگنزیا با رومی‌ها درگیر شدند. با وجود اینکه
نبرد ماگنزیا با رومی‌ها درگیر شدند. با وجود اینکه ارتش آنتیوخوس که شامل حدود ۶۰٬۰۰۰ نفر بود، دو برابر تعداد رومی‌ها و متحدانشان بود، این نبرد به شکست آنتیوخوس منجر شد. اعتبار پیروزی در این نبرد به برادرش، لوسیوس، فرمانده روم تعلق گرفت. شرایط صلحی که در ساردیس ارائه شد، تقریباً همان خواسته‌های رومی‌ها پیش از نبرد بود: آنتیوخوس تمام اراضی خارج از مرزهای توروس را تسلیم کند (که بعدها از دماغه ساردون در سیلیسیا تا رود تانیس تعیین شد)، غرامتی به مبلغ ۱۵٬۰۰۰ تالنت به روم بپردازد، و ۴۰۰ تالنت جداگانه به اوئومن،
به روم بپردازد، و ۴۰۰ تالنت جداگانه به اوئومن، تمام تبعیدی‌ها و دشمنان روم را تحویل دهد (از جمله هانیبال) و بیست گروگان (از جمله کوچک‌ترین پسر آنتیوخوس) را تسلیم کند. دادگاه اسکیپیوها. در دهه ۱۹۰ قبل از میلاد، اشراف روم دوباره تلاش‌هایی برای محدود کردن بلندپروازی‌های فردی انجام دادند. بازگشت خاندان اسکیپیون‌ها به رم باعث ایجاد اعتراضاتی نسبت به ادعای لوسیوس اسکیپیو برای برگزاری جشن پیروزی شد.منتقدان معتقد بودند که اسکیپیون‌ها در مقابل دشمن ضعیفی جنگیده بودند و جنگ واقعی در سال گذشته در ترموپیل پیروز شده
و جنگ واقعی در سال گذشته در ترموپیل پیروز شده بود. با این حال، جشن پیروزی لوسیوس تأیید شد. تلاش او برای دریافت تمدید مأموریت از سنا برای نظارت بر تثبیت اوضاع در آسیا نیز رد شد؛ هیچ استثنایی برای قانون کلی پس از جنگ هانیبالی در برابر پرمجیسترات‌ها (فرماندهانی که پس از پایان دوران مأموریتشان همچنان قدرت دارند) اعمال نشد.لوسیوس اسکیپیو لقب آسیانژس را برای خود انتخاب کرد و در جشن پیروزی‌اش مقدار زیادی غنیمت به رم آورد: ۱۳۷٬۴۲۰ پوند نقره، ۲۲۴٬۰۰۰ تترا درهم، ۱۴۰٬۰۰۰ سکه طلا، ۲۳۴ تاج طلایی، ۱۲۳۱ عاج فیل و موارد
سکه طلا، ۲۳۴ تاج طلایی، ۱۲۳۱ عاج فیل و موارد بیشتر. به سربازانش نیز پاداشی به میزان ۲۵ دیناری داده شد، با پاداش بیشتر به افسران و سواره‌نظام. این مقادیر عظیم غنیمت باعث ایجاد نوعی وحشت اخلاقی در رم شد، زیرا نگرانی‌هایی دربارهٔ احتمال استفاده خصوصی و افراطی از این ثروت‌ها وجود داشت. این مشکلات با مسئله گسترده‌تری مرتبط بود که مربوط به تعیین حدود قدرت مقامات خارجی، به‌ویژه در رابطه با پول‌های به‌دست‌آمده از جنگ بود. منابع باستانی مجموعه‌ای از داستان‌های گیج‌کننده دربارهٔ مشکلات قانونی اسکیپیون‌ها را ثبت
دربارهٔ مشکلات قانونی اسکیپیون‌ها را ثبت کرده‌اند. اسکیپیو آسیانژس در واقع تحت پیگرد قانونی قرار گرفت. او تنها نبود؛ جانشین او در آسیا، گنایوس مانیلیوس ولسو نیز متهم شد. با این حال، محاکمه باعث شد که حساب کامل مبالغ پرداخت‌شده توسط آنتیوخوس به مانیلیوس و آسیانژس بررسی شود. پس از اینکه آسیانژس جریمه شد – چه توسط دادگاهی خاص یا قانونی تریبونی – او از پرداخت جریمه امتناع کرد و ادعای فقر کرد. او تنها با میانجیگری یکی از تریبون‌های مردم، که معمولاً تیبریوس سمپرونیوس گراکوس شناخته می‌شود، از زندان نجات یافت. در
گراکوس شناخته می‌شود، از زندان نجات یافت. در همان زمان، اسکیپیو آفریکانوس در سنا به چالش کشیده شد. یک سناتور از او خواست تا دفاتر حساب خود برای جنگ آنتیوخن را ارائه کند و توضیح دهد که چه مقدار پول برای پرداخت به سربازان اختصاص داده شده است. او با خشم پاسخ داد و اعلام کرد که نیازی به ارائه گزارش ندارد. اسکیپیو با گرفتن دفاتر حساب از برادرش، آن‌ها را در برابر سناتورها به نمایش گذاشت و سپس آن‌ها را پاره کرد و به‌طور بلاغی پرسید که چگونه سنا می‌تواند نگران ۳٬۰۰۰ تالنت باشد وقتی که او ۱۵٬۰۰۰ تالنت را از طریق
تالنت باشد وقتی که او ۱۵٬۰۰۰ تالنت را از طریق فتح اسپانیا، آفریقا و آسیا به خزانه آورده است. یک داستان که توسط والریوس آنتیاس نقل شده، نشان می‌دهد که یکی از تریبون‌ها به تحریک کاتو کبیر اتهامات رشوه و سرقت علیه اسکیپیو آفریکانوس مطرح کرد. طبق گفته آنتیاس، اسکیپیو با یک سخنرانی پرشور که خدماتش به جمهوری را بیان می‌کرد و یادآور روز سالگرد نبرد زاما بود، پاسخ داد. او سپس به‌طور ناگهانی یک رژه به سمت معبد ژوپیتر برگزار کرد و مراسم قربانی را در میان تشویق‌های پرشور به جای آورد و دادستان‌ها را خجالت‌زده کرد. با
به جای آورد و دادستان‌ها را خجالت‌زده کرد. با این حال، این داستان چندان معتبر نیست. مشکلات قانونی برای اسکیپیون‌ها تأثیر زیادی نداشت، همان‌طور که بازی‌های باشکوه آسیانژس در سال ۱۸۶ قبل از میلاد و تلاش‌هایش برای کسب مقام سانسور در سال ۱۸۴ قبل از میلاد (که ناموفق بود) نشان می‌دهد. دوستان اسکیپیون‌ها همچنان در انتخابات کنسولی پیروز می‌شدند. اسکیپیو آفریکانوس خود به لیترنوم بازنشسته شد؛ ایده اینکه او در نیمه‌تبعید یا بی‌اعتباری بازنشسته شد، صرفاً افسانه است. مرگ. پس از بازنشستگی، اسکیپیو آفریکانوس به ملک شخصی
پس از بازنشستگی، اسکیپیو آفریکانوس به ملک شخصی خود در لیترنوم در ساحل کامپانیا رفت و در همان‌جا درگذشت. تاریخ‌های مختلفی برای مرگ او گزارش شده‌اند. پولیبیوس و روتیلیوس، که هر دو اندکی پس از مرگ او می‌زیستند، تاریخ مرگ او را ۱۸۳ قبل از میلاد ذکر کرده‌اند؛ در حالی که مورخ بعدی، والریوس آنتیاس، تاریخ مرگ او را ۱۸۷ قبل از میلاد گزارش داده است. لیوی، که با هر دو تاریخ مخالفت می‌کند، بر این باور بود که اسکیپیو در حدود ۱۸۵ قبل از میلاد درگذشته است. او استدلال می‌کرد که اگر اسکیپیو تا سال ۱۸۳ قبل از میلاد زنده
که اگر اسکیپیو تا سال ۱۸۳ قبل از میلاد زنده بود، او باید به عنوان پرینسیپس سناتوس (بالاترین عضو سنا) ذکر می‌شد و از سوی دیگر، باید تا سال ۱۸۵ قبل از میلاد زنده می‌بود تا توسط ناویوس که در آن سال تریبون بود، مورد پیگرد قرار می‌گرفت. با این حال، بیشتر منابع مدرن، از جمله واژه‌نامه کلاسیک آکسفورد، تاریخ ۱۸۳ قبل از میلاد را ترجیح می‌دهند. محل دفن اسکیپیو آفریکانوس دقیقاً مشخص نیست و سه گزینه اصلی برای آن مطرح شده است. اولین احتمال مقبره اسکیپیون‌ها در رم است، اما هیچ سندی در متون ادبی موجود نیست که دفن او در
اما هیچ سندی در متون ادبی موجود نیست که دفن او در آنجا را تأیید کند. احتمال دوم ویلای او در لیترنوم است: این ملک بعداً به مالکیت سنکای جوان درآمد که در یکی از نامه‌هایش باور داشت که یک محراب در آنجا، مقبره آفریکانوس است. احتمال سوم متا رومولی (هرم رومولی) است که در دوره رنسانس به اشتباه به عنوان مقبره اسکیپیو شناخته شد. منابع. https://it.wikipedia.org/wiki/Publio_Cornelio_Scipione
کارلو آدزلیو چیامپی (؛ زاده ۹ دسامبر ۱۹۲۰ – درگذشته ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۶) اقتصاددان و سیاست‌مدار ایتالیایی بود. وی دهمین رئیس‌جمهور ایتالیا بود که بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۶ این پست را در اختیار داشت. او در دوران تصدی این مقام، فراحزبی می‌اندیشید و وحدت ملی ایتالیا نگرانی‌اش بود. پیش از ریاست‌جمهوری نزدیک به چهارده سال (۱۹۷۹ تا ۱۹۹۳) رئیس بانک مرکزی ایتالیا بود و نقش مهمی در پذیرش واحد پولی یورو برای کشورش ایفا کرد. کارلو آدزلیو چیامپی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۶ در سن ۹۵ سالگی درگذشت.
کارلوس دوم ؛ از سال ۱۶۶۵ تا ۱۷۰۰ به عنوان پادشاه اسپانیا حکومت کرد. او آخرین پادشاه از دودمان هابسبورگ بود که از سال ۱۵۱۶ بر اسپانیا حکومت می‌کردند. مرگ او بدون وارث منجر به جنگ جانشینی اسپانیا از سال ۱۷۰۱ تا ۱۷۱۴ شد. به دلایلی که هنوز مورد بحث است، کارلوس در طول زندگی خود دوره‌های طولانی بیماری را تجربه کرد. این امر باعث شد که این سوال که چه کسی جانشین او خواهد شد، در بیشتر دوران سلطنتش به محور دیپلماسی اروپا تبدیل شود، به طوری که یک مورخ نوشته است: «از روز تولدش، آنها منتظر مرگ او بودند». دو نامزد
«از روز تولدش، آنها منتظر مرگ او بودند». دو نامزد جانشینی، کارل اتریشی و فیلیپ آنژو، نوه ۱۶ ساله لوئی چهاردهم، پادشاه فرانسه، بودند. کارلوس کمی پیش از مرگش در نوامبر ۱۷۰۰، دومی را وارث خود کرد، اما به دست آوردن امپراتوری یکپارچه اسپانیا توسط هر یک از آنها، موازنه قدرت در اروپا را به خطر انداخت و منجر به جنگ شد.
کازیمیر مالویچ (؛ زاده درگذشته ) طراح، نقاش، مجسمه‌ساز و نظریه‌پرداز برجستهٔ روسی و از پیشگامان هنر آبستره و خالق سبک هنری آوانگارد سوپره‌ماتیسم بود. کازیمیر مالویچ در سال ۱۸۷۹ در کی‌یف متولد شد و در سال ۱۹۳۵ بر اثر بیماری سرطان در لنینگراد درگذشت. در سال ۱۹۱۵ کازیمیر مالویچ با خلق آثاری کاملاً انتزاعی به سبک منحصر به فردش دست یافت؛ سبکی که او عنوان سوپره‌ماتیسم (والاگرایی) را بر آن‌ها گذاشت. ویژگی این سبک، اشکال و عناصر هندسی (مربع، مستطیل، دایره، مثلث) شناور و معلق در فضا و خطوط متقاطع است. در نقاشی‌های
و معلق در فضا و خطوط متقاطع است. در نقاشی‌های مالویچ در این دوره، هیچ نشانه‌ای از جهان واقعی وجود ندارد، از درخت و رودخانه یا موجودات زنده اثری نیست. بیننده این آزادی را پیدا می‌کند که فقط براساس احساسات خود با این نقاشی روبرو شود و به آن بیندیشد.
نیکو رُزبرگ (؛ زاده ) راننده بازنشسته فرمول یک اهل کشور آلمان است. او قهرمان رقابت های فرمول یک قهرمانی جهان در سال ۲۰۱۶ است. روزبرگ در سال ۲۰۰۵ به تیم ویلیامز پیوست و به عنوان راننده آزمایشی در مسابقات فرمول یک شرکت کرد. در فصل بعد، در ۱۸ مسابقه رانندگی کرد و در پایان فصل در جای هفدهم ایستاد. روزبرگ در آغاز فصل ۲۰۱۰ به تیم مرسدس پیوست و در پنجمین سال حضور در این تیم، برای نخستین بار در پایان فصل ۲۰۱۴ با کسب ۳۱۷ امتیاز در سکوی دوم مسابقات فرمول یک قرار گرفت. او این عنوان را در سال ۲۰۱۵ نیز با کسب ۳۲۲ امتیاز
او این عنوان را در سال ۲۰۱۵ نیز با کسب ۳۲۲ امتیاز تکرار کرد. سال ۲۰۱۶ را با چهار پیروزی پیاپی آغاز کرد و با هم تیمی اش لوئیز همیلتون اختلاف قابل توجهی ایجاد کرد. پس از آن هم تیمی او در مرسدس در جدول کلی رانندگان به او رسید اما روزبرگ با سه پیروزی متوالی در اسپا، مونزا و سنگاپور به صدر جدول بازگشت. پیش از گرندپری آمریکا در آستین، روزبرگ با اختلاف خوب ۳۳ امتیازی بالاتر از همیلتون قرار دارد. رقابت بین این دو راننده به اوج خود رسیده‌است و روزبرگ اعلام کرده که به هیچ وجه رقابت با همیلتون را تمام شده نمی‌داند.
به هیچ وجه رقابت با همیلتون را تمام شده نمی‌داند. در آخرین گرندپری فصل در ابوظبی امارات، رزبرگ با کسب مقام دوم توانست با ۵ امتیاز بیشتر نسبت به همیلتون، قهرمان فصل ۲۰۱۶ فرمول یک شود. او پس از قهرمانی فصل در روز ۲ دسامبر ۲۰۱۶ در مصاحبه‌ای اعلام کرد که از دنیای فرمول ۱ خداحافظی می‌کند.
الکساندر نِوسکی (؛ زاده درگذشته ) یک نجیب‌زاده و یکی از قهرمانان مبارزه با آلمانی‌ها و سوئدی‌های مهاجم و اهل روسیه بود.
سِر ارنست هنری شکلتون (؛ زاده – درگذشته ) دارنده نشان سلطنتی ویکتوریایی، نشان امپراتوری بریتانیا، نشان انجمن سلطنتی جغرافیا و نشان انجمن جغرافیایی سلطنتی اسکاتلند، کاوشگر جنوبگان اهل ایرلند بود که سه مأموریت اکتشافی بریتانیا در سرزمین جنوبی را هدایت کرد. وی یکی از اشخاص سرشناس و مهم در دوره‌ای بود که به نام دوران قهرمانانه اکتشاف جنوبگان شناخته می‌شود. فعالیت‌ها. شکلتون در نخستین تجربه سفر به مناطق قطبی به عنوان افسر سوم در سفر اکتشافی دیسکاوری کاپیتان رابرت فالکون اسکات در سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴ حضور داشت که
فالکون اسکات در سال‌های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴ حضور داشت که در آن سفر پس از آن‌که وی، اسکات و ادوارد آدریان ویلسون رکورد جدیدی در رسیدن به عرض جغرافیایی ۸۲ درجه جنوبی ثبت کردند، به دلیل مشکلات سلامتی به خانه بازگردانده شد. در سفر گروه اکتشافی نمرود در سال‌های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ وی به همراه سه کاوشگر دیگر بار رسیدن به مدار ۸۸ درجه جنوبی رکورد جدیدی ثبت کردند و فقط ۹۷ مایل جغرافیایی (برابر با ۱۱۲ مایل یا ۱۸۰ کیلومتر) تا نقطه قطب جنوب فاصله داشتند که تا آن زمان بزرگ‌ترین پیشرفت و نزدیک‌ترین فاصله در تاریخ کاوش مناطق قطبی
و نزدیک‌ترین فاصله در تاریخ کاوش مناطق قطبی بود. همچنین تعدادی از افراد تیم او کوه اربوس که فعال‌ترین آتشفشان جنوبگان را صعود کردند. شکلتون به دلیل این دستاوردها، پس از بازگشت به بریتانیا نشان شوالیه را از ادوارد هفتم دریافت کرد. پس از پیروزی روئال آمونسن در مسابقه رسیدن به نقطه قطب جنوب در دسامبر ۱۹۱۱، شکلتون توجه خود را عبور از جنوبگان از یک دریا به دریایی دیگر و گذر از نقطه قطب معطوف کرد. بدین منظور وی مقدمات سفری سه ساله از ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۷ را فراهم کرد که سفر اکتشافی سلطنتی گذر از جنوبگان نامیده شد. فاجعه
اکتشافی سلطنتی گذر از جنوبگان نامیده شد. فاجعه زمانی رخ داد که کشتی او به نام اندورنس (به معنای پایداری) در میان یخ‌تودها گیر کرده و به آرامی در هم شکست. خدمه کشتی پیش از متلاشی‌شدن کشتی آن را ترک کرده و بر روی یخ‌های دریا مستقر شدند. سپس با استفاده از کشتی‌های نجات و رسیدن به جزیره فیل و سرانجام با سفری به طول ۷۲۰ مایل دریایی (برابر با ۱۳۳۰ کیلومتر یا ۸۳۰ مایل) در اقیانوس طوفانی به جزیره جورجیای جنوبی رسیدند و این سفر برجسته‌ترین کار شکلتون و شاهکار او به‌شمار می‌رود. وی در سال ۱۹۲۱ طی سفر اکتشافی
او به‌شمار می‌رود. وی در سال ۱۹۲۱ طی سفر اکتشافی شکلتون–رووت به سرزمین جنوبی بازگشت ولی در زمانی کشتی وی در جزیره جورجیای جنوبی لنگر انداخته بود، بر اثر حمله قلبی درگذشت. شکلتون را به درخواست همسرش در همان‌جا به خاک سپردند.
لی سونگ‌مان ( یا ) و یا سینگ‌مان ری ()(زاده – درگذشته ) اولین رئیس‌جمهور اهل کره جنوبی بود که این سمت را بین سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰ در اختیار داشت.
پیرهوس (/ˈpɪrəs/ PIRR-əss؛ یونانی: Πύρρος Pýrrhos؛ ۳۱۹/۳۱۸–۲۷۲ قبل از میلاد) پادشاه، دولتمرد و جنگ سالار یونانی زبان اهل اپیروس در دوره هلنیستی بود. او پادشاه مولوسیان، از خاندان سلطنتی آئسید بود، و بعداً پادشاه ایالت اپیروس شد (مالالاس او را توپارک نیز می‌نامید). او یکی از سرسخت‌ترین مخالفان جمهوری روم بود و به عنوان یکی از بزرگ‌ترین جنگ سالاران دوران باستان شناخته می‌شود. چندین نبرد پیروزمندانه او باعث خسارات سنگین غیرقابل جبرانی برای او شد که اصطلاح «پیروزی پیرهی» از آن ابداع شد. پیرهوس در سال ۳۰۶ قبل از
پیرهی» از آن ابداع شد. پیرهوس در سال ۳۰۶ قبل از میلاد در سن ۱۳ سالگی پادشاه کشور اپیروس شد، اما چهار سال بعد توسط کاساندر از سلطنت خلع شد. او در طول جنگ‌های جانشینان شاهد روند مبارزات بود و در سال ۲۹۷ قبل از میلاد تاج و تخت خود را با حمایت بطلمیوس اول سوتر بازپس گرفت. در طول جنگی که به عنوان جنگ پیرهوس شناخته شد، پیرهوس به دستور تارنتوم با روم وارد پیکار شد و در هراکلیا و آسکولوم به پیروزی‌های پرهزینه‌ای دست یافت. او سیسیل را از چنگ امپراتوری کارتاژ درآورد اما به زودی عقب رانده شد و تمام دستاوردهای خود را
اما به زودی عقب رانده شد و تمام دستاوردهای خود را در ایتالیا پس از نبرد بنونتوم در ۲۷۵ قبل از میلاد از دست داد. پیرهوس در ۲۷۴ قبل از میلاد تاج و تخت کشور مقدونیه باستان را از آنتیگونوس دوم گوناتاس گرفت و در ۲۷۲ قبل از میلاد به پلوپونز حمله کرد. با این حال، حمله اپیروسی‌ها به اسپارت خنثی شد و پیرهوس طی یک نبرد خیابانی در آرگوس کشته شد. نام شناسی. پیرهوس لاتینی شده از کلمه یونانی Pyrrhos (/ˈpɪrəs/؛ یونانی: Πύρρος) به معنای شعله مانند یا شیء قابل اشتعال گرفته شده است که از کلمه پیر(/ˈpɪr/؛ یونانی: Πύρ) به
شده است که از کلمه پیر(/ˈpɪr/؛ یونانی: Πύρ) به معنی آتش و پسوند -روس(/ˈrəs/) مشتق شده است. ؛ یونانی: ρος) به معنای -قابل یا «مربوط به». به گفته برخی دیگر، معنای واقعی این نام «آتشین یا سرخ رنگ» است و مخصوصاً برای نشان دادن موهای سرخ به کار می رفته است. پیرهوس همچنین به عنوان نامی جایگزین برای نئوپتولموس، پسر آشیل و شاهزاده خانم دیدامیا در اساطیر یونانی هومری استفاده می شد. مقالات مرتبط. اپیروس مولوسیان کشور اپیروس
جاکومو لئوپاردی (؛ زاده درگذشته ) یک نویسنده، شاعر، فیلسوف و محقق اهل ایتالیا بود. از وی به‌عنوان بزرگ‌ترین شاعر قرن نوزدهم ایتالیا و از نام‌دارترین نویسندگان مکتب رمانتیسیم یاد می‌شود. جهان او را یکی از بزرگ‌ترین شاعران ایتالیایی قرن نوزدهم می‌داند. زندگی. لئوپاردی در ۲۹ ژوئن سال ۱۷۹۸ در شهر کوچک استانی رکاناتی در یک خانواده اشرافی محلی در رکاناتی در مارکه، در زمان حکومت پاپ به دنیا آمد. او از دوران جوانی کتابخوانی مشتاق بود و عاشق گذراندن وقت در کتابخانهٔ پدرش بود. او در این دوره به زبان‌های لاتین، یونانی
بود. او در این دوره به زبان‌های لاتین، یونانی باستان و عبری مسلط شد و این پایه و اساسی گشت برای تبدیل شدن او به یک لغت‌شناس، دانشمندی که تاریخ و توسعه زبان‌ها را مطالعه می‌کند. او در ادامه چندین اثر کلاسیک لاتین و یونانی را ترجمه کرد. لئوپاردی عاشق ایده‌های روشنگری شد، جنبشی فلسفی که عقل و منطق را به جای خرافات ترویج می‌کرد. او در اعتقادات خود راسخ بود و به یکی از رادیکال‌ترین متفکران زمان خود تبدیل شد. او در ۱۴ سالگی «پمپی در مصر» (Pompeo in Egitto) را نوشت، مانیفستی در انتقاد از یکی از قدرتمندترین
را نوشت، مانیفستی در انتقاد از یکی از قدرتمندترین شخصیت‌های رم. او در سال‌های بعد آثار مختلف فلسفی و اشعار برجسته‌ای چون «رویکرد مرگ» (L'appresamento della morte)، «سرود نپتون» (Inno a Nettuno) و «خاطرات» (Le rimembranze) را نوشت. لئوپاردی بقیه دوران حرفه‌ای خود را صرف سرودن اشعارش کرد، از جمله «ترانه‌ها» (Canti) و «دفتر آهنگ» (Canzoniere). نوشته‌های او اغلب به بررسی میهن‌پرستی، عشق نافرجام و تأملات عمیق در مورد هستی انسان می‌پردازد و او را به پیشروی اگزیستانسیالیسم تبدیل می‌کند. یکی از آخرین قطعات ادبی او
تبدیل می‌کند. یکی از آخرین قطعات ادبی او «اپرت اخلاقی» یا «آثار اخلاقی کوچک» (Operette morali) بود، مجموعه ای از مقالات فلسفی شوخ‌طبعانه که به سبک کنایه‌ای نوشته شده‌است. او به‌طور گسترده به عنوان یکی از رادیکال‌ترین و چالش برانگیزترین متفکران قرن نوزدهم در نظر گرفته می‌شود، اما منتقدان ایتالیایی به‌طور معمول با هم‌عصر قدیمی‌اش، الساندرو مانزونی، علیرغم بیان «مواضع کاملاً متضاد» مقایسه می‌کنند. اگرچه او در یک شهر منزوی در ایالات محافظه‌کار پاپ زندگی می‌کرد، اما با ایده‌های اصلی روشنگری در تماس بود و از
اما با ایده‌های اصلی روشنگری در تماس بود و از طریق تکامل ادبی خود، اثر شاعرانه‌ای قابل توجه و مشهور، مربوط به دوران رمانتیک خلق کرد. کیفیت غزلی قوی شعر لئوپاردی، او را به یک شخصیت اصلی در چشم‌انداز ادبی و فرهنگی اروپا و بین‌المللی تبدیل کرد.
باربارا برلوسکونی (زاده ۳۰ ژوئیه ۱۹۸۴ در سوئیس)، یکی از مدیران بازرگانی شرکت فینینوست، و نائب رئیس و مدیر عامل سابق باشگاه فوتبال میلان ایتالیا است.
خوزه راموس هورتا (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل تیمور شرقی است که از مهٔ ۲۰۲۲ به عنوان هفتمین رئیس‌جمهور تیمور شرقی خدمت می‌کند. او از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۴ نیز چهارمین رئیس‌جمهور بود. وی همچنین از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶ وزیر امور خارجه بوده و از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۷، به عنوان سومین نخست‌وزیر تیمور شرقی فعالیت می‌کرده‌است. وی همچنین برنده جوایزی همچون جایزه صلح نوبل شده‌است. در انتخابات ریاست جمهوری تیمور شرقی در آوریل ۲۰۱۲، خوزه راموس، "فرنانادو لاساما" از حزب دموکراتیک، "فرانسیسکو گوترس" رئیس پیشین پارلمان تیمور شرقی و
"فرانسیسکو گوترس" رئیس پیشین پارلمان تیمور شرقی و تائور ماتان رواک که از حمایت خانانا گاسمائو (یا گزانانا گاسمائو) نخست وزیر تیمور شرقی برخوردار بود، شرکت کردند که ماتان رواک توانست با کسب ۶۱٫۲ درصد آرا به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شود. روسای جمهور تیمور شرقی از زمان استقلال تاکنون. در آستانه استقلال تیمور شرقی در سال ۲۰۰۲، رئیس‌جمهوری این کشور را «گزانانا گاسمائو» ، رهبر مقاومت ملی بر عهده گرفت و تا سال ۲۰۰۷ در این مسند بود و لقب «نلسون ماندلای تیمور شرقی» را گرفت. همچنین وی نخست‌وزیر این کشور از اوت ۲۰۰۷
را گرفت. همچنین وی نخست‌وزیر این کشور از اوت ۲۰۰۷ تاکنون در دو دولت راموس هورتا و ماتان رواک بوده‌است. سپس خوزه راموس، دومین رئیس‌جمهور این کشور از می ۲۰۰۷ تا می ۲۰۱۲ شد. وی نخست‌وزیر گاسمائو بین ژوئن ۲۰۰۶ تا می ۲۰۰۷ بود و بعد از آن تائور ماتان رواک از ماه مه ۲۰۱۲ تاکنون در این سمت است. ماتان رواک سومین رئیس‌جمهور این کشور است. وی مجددا در ۲۰ آوریل ۲۰۲۲ موفق شد با پیروزی در انتخابات به ریاست جمهوری برسد.
روبنس باریکلو (؛ زاده ) ، یک راننده فرمول یک اهل برزیل است.
کاترین اسکندریه (؛ زاده ۲۸۷ - درگذشته ۳۰۵) یک قدیس مسیحی است. کاترین اسکندریه از ازدواج با امپراتور «ماکسنتیوس» سر باز زد و چندی بعد توسط مأموران حکومتی دستگیر و اعدام شد. بیست و پنجم نوامبر به عنوان روز یادبود این قدیسه مسیحی تعیین شده است.
لوکاس پاپادموس (؛ زاده ) یک سیاست‌مدار اهل یونان است. وی بین سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ نخست‌وزیر یونان بود. لوکاس پاپادموس هم‌اکنون ریاست کنونی آکادمی آتن را برعهده دارد.
اومبرتوی یکم ( – ) پادشاه ایتالیا بین سال‌های ۱۸۷۸ تا ۱۹۰۰ بود. وی در ۲۹ ژوئیه ۱۹۰۰ میلادی توسط یک آنارشیست ایتالیایی به نام گائتانو برشی در شهر مونتزا ترور شد. جسد وی در پانتئون به خاک سپرده شد.
پلینی جوان (؛ زاده ۶۱ – درگذشته حدود ۱۱۳) سیاست‌مدار، قاضی و پدیدآور اهل روم باستان بود.
جورجونه (؛ زاده ۱۴۷۰ درگذشته ) نقاش اهل ایتالیا و از پایه‌گذاران مکتب ونیز در دورهٔ رنسانس متعالی بود. (۱۴۷۷-۱۵۷۶ م .) او در رنگ آمیزی چیره دست و سرآمد هنرمندان مکتب ونیز بود. آثار او سرشار ازهنر و هم آهنگی و لطف بود. بهمین علت هیچکس نمی توانست با او برابری و رقابت کند. او شخصیت های تاریخی و مذهبی و اساطیری را به نحو زیبائی نقاشی کرد. و آثار فراوانی از خود باقی گذاشت از آن جمله اند: «لوکرس بورژیا». «فلور». «ونوس و آدونی ». «ونوس خوابیده » و جزاینها. (از لاروس ). رجوع به قاموس الاعلام ترکی شود.
سیریل اسکندریه یا کیریل اسکندرانی (؛ زاده ۰۳۷۸ درگذشته ) یک قدیس مسیحی و پزشک اهل مصر بود. وی بین سال‌های ۴۱۲ تا ۴۴۴ میلادی، پطریارخ اسکندریه بود. به دستور وی آخرین بقایای کتابخانه اسکندریه نابود شد. شهرت سیریل به خاطر اختلاف با نستوریوس و حامی او یوحنای انطاکی است که به خاطر دیر رسیدن او را از شورای افسوس اخراج کرد، همچنین به خاطر اخراج یهودیان و فرقه‌های غیر راست‌کیش از اسکندریه، و نیز به خاطر تنش‌زایی در جریانی که منجر به قتل هیپاتیا فیلسوف اسکندرانی به دست گروهی از مسیحیان شد. هرچند مورخان اختلاف دارند
گروهی از مسیحیان شد. هرچند مورخان اختلاف دارند که تا چه اندازه در این ماجرا نقش داشته است.
لودوویکو آریوستو (؛ زاده درگذشته ) یک شاعر، و نمایش‌نامه‌نویس اهل ایتالیا بود. تولد و اوایل زندگی. آریوستو در رجو نل امیلیا به دنیا آمد، جایی که پدرش نیکولو آریوستو فرمانده قلعه نظامی بود. او بزرگ‌ترین فرزند از ۱۰ فرزند خانواده بود و به عنوان جانشین مقام پدرسالاری خانواده‌اش عمل می‌کرد. لودوویکو از همان سال‌های اولیه به شعر علاقه زیادی داشت، اما پدرش او را به تحصیل در رشته حقوق مجبور کرد. پس از پنج سال تحصیل در رشته قانون، آریوستو اجازه یافت تا آثار کلاسیک را زیر نظر گرگوریو دا اسپولتو مطالعه کند. پس از مرگ
زیر نظر گرگوریو دا اسپولتو مطالعه کند. پس از مرگ پدرش، لودوویکو آریوستو مجبور شد از تحصیلات و مطالعات ادبی خود چشم پوشی کند و از خانواده خود مراقبت کند. آریوستو علیرغم تعهداتش نسبت به خانواده، موفق شد کمدی‌هایی را به صورت نثر بنویسد.
لئونید کوچما (؛ زاده ) یک سیاست‌مدار اهل اوکراین است. وی دومین رئیس‌جمهور اوکراین بود که این سمت را بین سال‌های ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۵ در اختیار داشت. او به زبان اوکراینی صحبت نمی کرد و در واقع زبان اصلی او روسی بود. با این وجود با اکثریت آرای مردم نیمه شرقی اوکراین که اغلب روس تبار هستند، در دور اول ریاست جمهوری اش انتخاب گردید. مجموعه اقدامات او باعث شد که پنج سال بعد در نیمه غربی اوکراین هم آرای اکثریت را بدست آورد و دو دوره به ریاست جمهوری منصوب گردد. او اقدامات بسیار مؤثری در صحنه سیاست و اقتصاد اوکراین شروع کرد
مؤثری در صحنه سیاست و اقتصاد اوکراین شروع کرد که به‌طور خلاصه عبارتند از: او توانست تورم در اوکراین را متوقف و در نهایت در دومین دوره ریاست جمهوری اش توانست رشد اقتصادی را به اوکراین بازگرداند. همچنین کوچما روابط سیاسی و اقتصادی اوکراین با روسیه را بازسازی کرد. او بدینسان موفق شد از پیوندهای عمیق اقتصادی اوکراین و روسیه به نفع کشورش استفاده کند. پس از آن اوکراین توانست با تکیه بر منابع کشاورزی، معادن غنی و بازسازی صنایع به جای مانده از قبل، برای یک دهه رشد اقتصادی قابل قبولی را نگه دارد. همچنین در یک
رشد اقتصادی قابل قبولی را نگه دارد. همچنین در یک دورخیز سیاسی، کوچما در خواست رسمی برای عضویت در اتحادیه اروپا داد و بیان کرد که کشورش تا سال ۲۰۰۷ می‌تواند به استانداردهای لازم برای عضویت در اتحادیه اروپا برسد. چیزی که نه تنها تاکنون محقق نشده بلکه منشأ اختلافات بزرگی هم در جامعه اوکراین شده‌است. البته در مورد وی نقل شده پس از استقلال در سال ۱۹۹۵، تسلیحات اتمی کشورش را به روسیه ارسال کرد و در عمل ارتش آن بر پایه داشته‌های متعارف داخلی و تسلیحات قدیمی اتحاد شوروی شکل گرفت. این وضعیت با تمام تکانه‌های سیاسی
شوروی شکل گرفت. این وضعیت با تمام تکانه‌های سیاسی تا هم‌اکنون ادامه داشته است. پیوند به بیرون. https://www.irna.ir/news/84703559/%DA%A9%D8%A7%D9%87%D8%B4-%D8%B1%D8%B4%D8%AF-%D9%88-%D8%A7%D9%81%D8%B2%D8%A7%DB%8C%D8%B4-%D8%AA%D9%88%D8%B1%D9%85-%D9%87%D8%B2%DB%8C%D9%86%D9%87-%D8%AC%D9%86%DA%AF-%D8%A7%D9%88%DA%A9%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D9%86-%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D9%82%D8%AA%D8%B5%D8%A7%D8%AF-%D8%A7%D8%B1%D9%88%D9%BE%D8%A7
مارکوس ویپسانیوس آگریپا ؛ زاده ۶۲ پیش از میلاد درگذشته ۱۱ پیش از میلاد) یک فرد نظامی اهل جمهوری روم بود. او سازندهٔ برخی از برجسته‌ترین ساختمان‌های تاریخ، از جمله پانتئون بود و برای پیروزی‌های برجسته لشگری‌اش، به ویژه نبرد آکتیوم در سال ٣١ پیش از میلاد بر نیروهای مارک آنتونی و کلئوپاترا، به خوبی شناخته شده‌است. پس از ترور ژولیوس سزار (داییِ مادرِ اکتاویان) در سال ٤٤ پیش از میلاد، اکتاویان به ایتالیا بازگشت. در همین زمان، آگریپا به جایگاه تریبونوس پلبیس برگزیده شد. او در جایگاه یک فرمانده لشگری کار کرد و در
شد. او در جایگاه یک فرمانده لشگری کار کرد و در کنار اکتاویان و سردار پیشین و دست راست سزار; مارک آنتونی در نبرد فیلیپی جنگید. در سال ٤٠ پیش از میلاد، او پرایتور شهری بود و جایگاه برجسته‌ای در جنگ پروسین علیه لوسیوس آنتونیوس و فولویا، برادر و همسر مارک آنتونی، داشت. در سال ٣٩ یا ٣٨ پیش از میلاد، آگریپا به فرمانداری گل ناربونی گماشته شد‌. در سال ٣٨ پیش از میلاد، او خیزش آکیتانی‌ها را سرکوب کرد و با تبارهای ژرمنی جنگید. او در سال ٣٧ پیش از میلاد، یعنی بسیار کمتر از کمینهٔ سن معمول ٤٣ سالگي، کنسول بود تا