payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است که به معنای «شستن دهان با سنگ و خوابیدن در جریان آب» است. این نام به‌طور ضمنی به معنای فردی با روحیه قوی و غیرمتعارف است. «سوسه‌کی» یکی از نام‌های مستعار متعدد شیکی بود که بعدها سوسه‌کی آن را از او دریافت کرد. در سپتامبر همان سال، سوسه‌کی سفر خود به منطقه بوشو (نیمه جنوبی شبه جزیره بوشو) را در قالب یک سفرنامه به زبان چینی کلاسیک تحت عنوان «چوب‌خرده‌نوشته» نوشت و از شیکی خواست تا نقدی بر آن بنویسد. این اقدام به تدریج به عمق روابط آن‌ها انجامید. شیکی با دیدن مهارت‌های سوسه‌کی در نوشتن به زبان چینی و
با دیدن مهارت‌های سوسه‌کی در نوشتن به زبان چینی و شعرهای چینی، به شدت تحت تأثیر قرار گرفت. پس از این، ارتباط بین سوسه‌کی و شیکی تا زمان مرگ شیکی در سال ۱۹۰۲ (سال سی و پنجم دوره میجی) ادامه یافت، زمانی که سوسه‌کی در حال تحصیل در انگلستان بود. دوران بزرگسالی. تدریس زبان انگلیسی. در سال ۱۸۹۳ (سال بیست و ششم دوره میجی)، ناتسومه سوسه‌کی پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه امپریال، به توصیه رئیس دانشکده ادبیات، شوایچی تویاما، به عنوان معلم زبان انگلیسی در مدرسه عالی معلمی منصوب شد. رئیس این مدرسه، جیگورو کانو، در
معلمی منصوب شد. رئیس این مدرسه، جیگورو کانو، در مصاحبه‌ای از سوسه‌کی خواسته بود که به عنوان یک الگو برای دانش‌آموزان عمل کند. سوسه‌کی در پاسخ گفت: «گمان نمی‌کنم توانایی انجام چنین کاری را داشته باشم.» با اینکه او هیچ مشکلی در تدریس زبان انگلیسی احساس نمی‌کرد، اما در عین حال، با این واقعیت که او بیشتر در ادبیات انگلیسی تحقیق کرده و نه در زبان‌شناسی انگلیسی، دچار تضاد و تردید بود که این پاسخ را داد. علاوه بر این، در آن دوره او با مسائل عاطفی و همچنین مشکلات سلامتی مواجه بود؛ در فوریه ۱۸۹۴ (سال بیست و هفتم
سلامتی مواجه بود؛ در فوریه ۱۸۹۴ (سال بیست و هفتم دوره میجی)، به سل مبتلا شد. این مسائل باعث شد که سوسه‌کی به شدت دچار خستگی عصبی و وسواس شود. به توصیه توراو سوگا، در پایان دسامبر همان سال، او برای درمان به معبد انکا در کاماکورا رفت و تحت آموزش ذن قرار گرفت، اما این درمان تأثیر چندانی نداشت. تدریس زبان انگلیسی در مدرسه متوسطه اهیمه. در سال ۱۸۹۵ (سال بیست و هشتم دوره میجی)، سوسه‌کی به‌طور ناگهانی از مدرسه عالی معلمی استعفا داد و به کمک توراو سوگا، به عنوان معلم زبان انگلیسی در مدرسه متوسطه اهیمه (که در آن
معلم زبان انگلیسی در مدرسه متوسطه اهیمه (که در آن زمان به عنوان مدرسه متوسطه ماتسویاما شناخته می‌شد و اکنون به عنوان دبیرستان ماتسویاما شرقی شناخته می‌شود) منصوب شد. ماتسویاما زادگاه شیکی بود و سوسه‌کی در آنجا حدود دو ماه استراحت کرد. در این زمان، او با شیکی به تمرین هایکو پرداخت و به همراهی او آثار خوبی خلق کردند. در دوران تدریس، سوسه‌کی در «گودابوتسو آن» اقامت داشت و به مدت ۵۲ روز، شیکی نیز با او در آنجا زندگی کرد. آن‌ها به عضویت گروه شعر «شوفوکای» درآمدند و جلسات شعرخوانی برگزار کردند که بعدها بر ادبیات
و جلسات شعرخوانی برگزار کردند که بعدها بر ادبیات سوسه‌کی تأثیر گذاشت. در سال ۱۸۹۶ (سال بیست و نهم دوره میجی)، سوسه‌کی به عنوان معلم زبان انگلیسی در دبیرستان پنجم واقع در شهر کوماموتو (که پیش از آن به عنوان دانشگاه کوماموتو شناخته می‌شد) منصوب شد و حقوق ماهیانه‌اش ۱۰۰ ین بود. به توصیه بستگانش، او با کیوکو، دختر شیگه‌کازو ناکانه، رئیس دفتری پارلمان، ازدواج کرد. اما در سال سوم زندگی مشترک، کیوکو به دلیل نداشتن سازگاری با محیط جدید و سقط جنین دچار هیستری شد و چندین بار تلاش کرد تا خود را از پل شیراکاوا به
و چندین بار تلاش کرد تا خود را از پل شیراکاوا به پایین بیندازد. این مسائل باعث شد که زندگی زناشویی آن‌ها به خوبی پیش نرود. با این حال، سوسه‌کی در عرصه شعر نیز به فعالیت‌های خود ادامه داد و به شهرت رسید. در سال ۱۸۹۸ (سال سی و یکم دوره میجی)، دانش‌آموزان دبیرستان پنجم، از جمله تِرادا توراهی‌کو، سوسه‌کی را به عنوان مسئول خود انتخاب کردند و گروه شعر “شی‌می ایگینشاً را تأسیس کردند و سوسه‌کی به عنوان معلم هایکو در این گروه فعالیت کرد. این گروه تأثیر زیادی بر شعرهای هایکو در ناحیه کیوشو و کوماموتو گذاشت و شاعران
هایکو در ناحیه کیوشو و کوماموتو گذاشت و شاعران بسیاری را تربیت کرد. تحصیل در انگلستان. در ماه مه ۱۹۰۰ (سال سی و سوم دوره میجی)، وزارت آموزش و پرورش ژاپن سوسه‌کی را به منظور تحقیق در زمینه روش‌های آموزش زبان انگلیسی (نه به منظور مطالعه ادبیات انگلیسی) به انگلستان فرستاد. او در تاریخ ۱۰ سپتامبر ژاپن را ترک کرد. در اولین گزارش به وزارت، سوسه‌کی نوشت که «با قیمت‌های بالا، زندگی بسیار دشوار است و با ۱۵ پوند هزینه تحصیل، احساس فقر می‌کنم.» او به مشکلات مالی در تأمین هزینه‌های زندگی اشاره کرد. سوسه‌کی به مطالعه
هزینه‌های زندگی اشاره کرد. سوسه‌کی به مطالعه آثار نویسندگانی چون مردیث و دیکنز پرداخت و از آنجا که کلاسها را بی‌ارزش می‌دید از شرکت در کلاس‌های ادبیات انگلیسی در دانشگاه کالج لندن انصراف داد و در کلاسهای خصوصی ویلیام جیمز کریگ، متخصص شکسپیر پرداخت و به تحقیق در مورد موضوع «نظریه ادبی» مشغول شد. با این حال، او دوباره دچار احساس عدم تناسب با مطالعه ادبیات انگلیسی شد و این موضوع باعث تشدید خستگی عصبی او گردید. سوسه‌کی در یادداشتی نوشت: «شب هنگام، در طبقه سوم خوابگاه، به فکر آینده ژاپن می‌افتم…» در این مدت، او
به فکر آینده ژاپن می‌افتم…» در این مدت، او مقاله‌ای به نام «برج لندن» را در هنگام بازدید از برج لندن نوشت. در این اثر درباره احساس خود زا نخصستین روزهای حضور در لندن می‌نویسد: که گوتن‌با منطقه‌ای در دامنه کوه فوجی و نیهون‌باشی محله‌ای پرازدحام در توکیو آن زمان است. همچنین او از دوران اقامتش در لندن به عنوان سخت‌ترین روزهای زندگی‌اش یاد می‌کند و می‌نویسد: در سال ۱۹۰۱ (سال سی و چهارم دوره میجی)، سوسه‌کی با شیمیدانی به نام کیکونائه ایگیدا، به مدت دو ماه هم‌خانه شد و از این تجربه انگیزه جدیدی گرفت. او به
شد و از این تجربه انگیزه جدیدی گرفت. او به تنهایی در خوابگاه به تحقیق و مطالعه مشغول شد و این باعث شد که ارتباطاتش با دیگر دانشجویان خارجی کم‌رنگ شود. سوسه‌کی گزارشی به وزارت آموزش و پرورش ارسال کرد که در آن به وضعیت روحی و جسمی خود اشاره کرد و به گفته دُئی بونسو، وضعیت او به حدی نگران‌کننده بود که زن صاحب خوابگاه نگرانش شده بود. او دچار «خستگی عصبی شدید» گردید. در سپتامبر ۱۹۰۲، زمانی که دوستانش به دیدنش آمدند، بحث‌هایی در مورد ضرورت بازگشت زودهنگام او به ژاپن مطرح شد و شایعاتی مبنی بر «جنون سوسه‌کی» در
ژاپن مطرح شد و شایعاتی مبنی بر «جنون سوسه‌کی» در وزارت آموزش و پرورش پخش شد. سوسه‌کی به سرعت به بازگشت به وطن فراخوانده شد و در تاریخ ۵ دسامبر همان سال، لندن را ترک کرد. در کشتی بازگشت، او به‌طور تصادفی با سایتو کیچی، روان‌پزشکی که از تحصیل در آلمان فارغ‌التحصیل شده بود، هم‌سفر شد. خانواده سوسه‌کی با اطلاع از هم‌سفر بودن او با یک روان‌پزشک، نگران شدند که این به دلیل بیماری روانی سوسه‌کی باشد. آخرین خوابگاه سوسه‌کی در لندن، در سال ۱۹۸۴ موزه یادبود سوسه‌کی توسط ایکو تسونماتسو تأسیس شد. این موزه شامل نمایش
توسط ایکو تسونماتسو تأسیس شد. این موزه شامل نمایش آثاری از سوسه‌کی، افرادی که با او ملاقات کرده بودند و کتاب‌هایی که خوانده بود، بود و به‌طور عمومی بازدید می‌شد. اما به دلیل تأثیرات ناشی از خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا، این موزه در سپتامبر ۲۰۱۶ بسته شد. با این حال، به درخواست شدید طرفداران سوسه‌کی، در تاریخ ۸ مه ۲۰۱۹، در بخشی از خانه تسونماتسو این موزه یادبود در حومه لندن بازسازی و دوباره افتتاح شد. بازگشت به وطن و تدریس. ناتسومه سوسه‌کی در تاریخ ۲۰ ژانویه ۱۹۰۳ (سال سی و ششم دوره میجی) از انگلستان به
۱۹۰۳ (سال سی و ششم دوره میجی) از انگلستان به ژاپن بازگشت. در تاریخ ۳ مارس همان سال، او به آدرس ۵۷، محله سنداکی‌چو، منطقه هونگو، توکیو منتقل شد (این مکان به عنوان «خانه گربه» شناخته می‌شود، در منطقه مکی‌او، در حال حاضر، این مکان به عنوان ساختمان انجمن فارغ‌التحصیلان دانشگاه پزشکی ژاپن شناخته می‌شود و در محوطه آن یک یادبود وجود دارد). در پایان همان ماه، او از سمت خود به عنوان استاد در دبیرستان پنجم استعفا داد. در آوریل همان سال، سوسه‌کی به عنوان استاد در دبیرستان اول و دانشگاه امپریال توکیو منصوب شد (حقوق
اول و دانشگاه امپریال توکیو منصوب شد (حقوق سالانه او در دبیرستان ۷۰۰ ین و در دانشگاه ۸۰۰ ین بود). در آن زمان، رئیس دبیرستان اول، دوست نزدیک سوسه‌کی، کانو کوکیچی بود. سوسه‌کی در دانشگاه امپریال توکیو به عنوان جانشین لافکادیو هرن تدریس کرد. اما در مقایسه با سبک تدریس شاعرانه و جذاب هرن، که به محض شروع به صحبت کلاس را در فضایی شاعرانه غرق می‌کرد، سبک تحلیلی و خشک سوسه‌کی مورد انتقاد قرار گرفت. این موضوع باعث شد که دانشجویان اقدام به راه‌اندازی حرکتی برای نگه‌داشتن یاکومو در سمت خود کنند و برخی از آن‌ها به
یاکومو در سمت خود کنند و برخی از آن‌ها به صورت غیررسمی از سوسه‌کی انتقاد کرده و او را به باد انتقاد بگیرند. برخی از دانشجویان، مانند کواوادا جون، به این نتیجه رسیدند که «بدون آقای هرن در این رشته، چیزی برای یادگیری وجود ندارد» و به رشته حقوق تغییر رشته دادند. در آن زمان، یکی از دانش‌آموزان سوسه‌کی، فوجیمورا میسائو چند روز پس از آنکه سوسه‌کی به خاطر رفتار نامناسبش او را توبیخ کرد، در آبشار کگون خود را غرق نمود. این واقعه باعث شد که شایعاتی در میان دانش‌آموزان دبیرستان و همکارانش و همچنین در میان روشنفکران
دبیرستان و همکارانش و همچنین در میان روشنفکران مبنی بر اینکه «سوسه‌کی باعث مرگ فوجیمورا شده است» پخش شود. سوسه‌کی در رمان خود «ما گربه هستیم» به‌طور شوخی به فوجیمورا اشاره کرده و در رمان «بالش علفی» نیز به او اشاره کرده و این کار او را مورد شماتت قرار داده است. سوسه‌کی به دلیل این شایعات و فشارهای ناشی از این حادثه دچار اضطراب و خستگی عصبی شد و در کلاس‌ها و خانه به‌طور مکرر دچار خشم و عصبانیت می‌شد. این وضعیت باعث افزایش غیبت‌ها و تدریس‌های جانشین در کلاس‌هایش شد و او به مدت حدود دو ماه از همسرش جدا زندگی
شد و او به مدت حدود دو ماه از همسرش جدا زندگی کرد. در سال ۱۹۰۴ (سال سی و هفتم دوره میجی)، او تا حدی آرامش خود را بازیافت و به عنوان استاد در دانشگاه میجی نیز مشغول به کار شد (با حقوق ماهیانه ۳۰ ین). درگذشت ناتسومه سوسه‌کی. در ماه مارس ۱۹۱۵ (سال چهارم دوره تایشو)، ناتسومه سوسه‌کی به سفر به کیوتو رفت و در آنجا بعد از خوردن بادام‌زمینی به دلیل عود زخم معده‌اش برای پنجمین بار دچار مشکل شد. از تاریخ ۳ ژوئن، او به یادآوری شرایطی که در زمان نوشتن «ما گربه هستیم» داشت، پرداخت و نوشتن داستان «دوچو» را آغاز کرد. در
پرداخت و نوشتن داستان «دوچو» را آغاز کرد. در سال ۱۹۱۶ (سال پنجم دوره تایشو)، او به دیابت نیز مبتلا شد. در همان سال، پس از شرکت در مراسم ازدواج تاتسونو تاکاشی، در تاریخ ۹ دسامبر دچار خونریزی داخلی شد و در حین نوشتن رمان «گرگ و میش» در خانه‌اش درگذشت. او در سن ۵۰ سالگی (۴۹ سال و ۱۰ ماه) فوت کرد. آخرین جمله‌های او به این صورت نقل شده است که در حالی که پیراهن خوابش را باز کرده بود، فریاد زد: «اینجا آب بریزید، اگر بمیرم، بد می‌شود.» با این حال، وقتی دختر چهارمش، آیکو، شروع به گریه کرد و همسرش، کیوکو، او را آرام
آیکو، شروع به گریه کرد و همسرش، کیوکو، او را آرام کرد، سوسه‌کی به او گفت: «اگر گریه کنی مشکلی ندارد.» این جمله نیز به عنوان آخرین کلمات او شناخته می‌شود. روز بعد از مرگش، جسد او در دانشکده پزشکی دانشگاه امپریال توکیو توسط ناگایو ماتارو مورد کالبدشکافی قرار گرفت. در این کالبدشکافی، مغز و معده‌اش خارج و اهدا شد. مغز او که اکنون در اتانول نگهداری می‌شود، در دانشکده پزشکی دانشگاه توکیو ذخیره شده و وزن آن ۱۴۲۵ گرم بوده است. نام مذهبی او “بون‌کن این کودو سوسه‌کی کوجی” بود. جسد او در مراسمی سوزانده شد. آرامگاه او
بود. جسد او در مراسمی سوزانده شد. آرامگاه او در قبرستان زوشی‌گایا در منطقه تسوشیما، در توکیو (شماره ۱ ردیف ۱۴، قطعه ۳) قرار دارد. یادبودها. تصویر ناتسومه سوسه‌کی از سال ۱۹۸۴ (سال ۵۹ دوره شووا) تا ۲۰۰۴ (سال ۱۶ دوره هیسی) بر روی اسکناس هزار ینی ژاپنی چاپ شده است. آثار. نگارش آثار «ما گربه هستیم» و «بوچّان». در سال ۱۹۰۶ (سال سی و نهم دوره میجی)، ناتسومه سوسه‌کی به توصیه تاکاهاما کیوشی، برای درمان افسردگی، شروع به نوشتن کرد و اثر اولیه خود به نام «ما گربه هستیم» را خلق کرد. در زمانی که سبک ناتورالیسم یکه‌تاز
را خلق کرد. در زمانی که سبک ناتورالیسم یکه‌تاز سبک‌های ادبی در ژاپن بود و نویسندگان خود را به عنوان شخصیت‌های اصلی داستان می‌گذاشتند ناتسومه سوسه‌کی با نگاهی تیزبینانه و متفاوت شخصیت اصلی اثر خود را یک گربه بی‌نام در نظر گرفت که نگاهی از بالا به انسان‌ها داشت و با لحنی پرتمطراق صحبت می‌کند. سوسه‌کی با این اثر دیگر نویسندگان را به سخره گرفت و به گونه‌ای به آن‌ها نشان داد نگاهی متفاوت و از بالا به آن‌ها دارد.این اثر برای اولین بار در جلسه‌ای از گروه شعر «یاما کای» که تحت سرپرستی شیکی برگزار می‌شد، ارائه شد و
کای» که تحت سرپرستی شیکی برگزار می‌شد، ارائه شد و با استقبال خوبی روبرو گردید. در ژانویه ۱۹۰۵ (سال سی و هشتم دوره میجی)، این داستان به عنوان یک داستان کوتاه در نشریه «هوتوتوگیسو» منتشر شد و به دلیل استقبال خوب خوانندگان، سوسه‌کی تصمیم به نوشتن ادامه داستان گرفت. از این زمان به بعد، او که به شدت آرزوی نویسنده شدن را در سر می‌پروراند و به سرعت آثار دیگری مانند «برج لندن» و «بوچّان» را منتشر کرد و به عنوان یک نویسنده محبوب شناخته شد. آثار سوسه‌کی عموماً حاوی عناصری از نوعی فلسفه زندگی به نام «تیکایشومی» هستند
از نوعی فلسفه زندگی به نام «تیکایشومی» هستند که سوسه‌کی خود آن را ابداع کرده است. این فلسفه بر این اساس است که انسان باید از زندگی روزمره فاصله بگیرد و به آرامی به زندگی نگاه کند. این رویکرد به شدت با گرایش‌های طبیعتگرا (ناتورالیستی) که در آن زمان در ادبیات ژاپن غالب بود، در تضاد بود و به عنوان یک رویکرد «ضدناتورالیستی» شناخته می‌شد. در سال ۱۹۰۶، سوسه‌کی به خانه‌ای در سنداگی نقل مکان کرد که در آنجا نویسندگانی چون کومیا تویوتاکا، سوزوکی میه‌کیچی و موری‌تا سوهی نیز رفت و آمد داشتند. با افزایش شهرت سوسه‌کی به
نیز رفت و آمد داشتند. با افزایش شهرت سوسه‌کی به عنوان یک نویسنده، تعداد مهمانان او نیز افزایش یافت و این امر به کار او آسیب می‌زد. سوزوکی روزهای پنج‌شنبه را به عنوان روز ملاقات تعیین کرد و این روز به مکانی برای جمع شدن بسیاری از شاگردان سوسه‌کی و گفتگو تبدیل شد. این جمع‌ها به تدریج به نام «گردهمایی پنجشنبه» شناخته شدند. طبق نامه‌ای که در تاریخ ۸ اکتبر ۱۹۰۶ نوشته شده، این جمع‌ها از ۱۱ اکتبر آغاز شده‌اند. در دسامبر همان سال، سوسه‌کی از خانه‌اش در سنداگی به آدرس ۱۰–۷، نیشی‌کاتا، منطقه هونگو (اکنون در منطقه
آدرس ۱۰–۷، نیشی‌کاتا، منطقه هونگو (اکنون در منطقه بونکیو، شماره ۱-۱۲-۸) نقل مکان کرد. ورود به روزنامه آساهی. در فوریه ۱۹۰۷ (سال چهلم دوره میجی)، ناتسومه سوسه‌کی تمامی مشاغل آموزشی خود را ترک کرد و به درخواست ایکه‌به سانزان، به روزنامه آساهی پیوست. حقوق ماهانه او در این روزنامه ۲۰۰ ین بود. در آن زمان، روزنامه‌ها به دلیل جنگ روسیه و ژاپن، به سرعت در حال افزایش تیراژ بودند و برای جلوگیری از کاهش فروش پس از پایان جنگ، به انتشار ادبیات جدی تمایل پیدا کرده بودند. سوسه‌کی از دو روزنامه یومیوری و اوساکا آساهی دعوت
سوسه‌کی از دو روزنامه یومیوری و اوساکا آساهی دعوت به همکاری دریافت کرده بود. با این حال، به دلیل اینکه شرط استخدام در اوساکا آساهی شامل نقل مکان به کان‌سای بود، سوسه‌کی با این شرط مخالفت کرد و در نهایت تصمیم بر این شد که به روزنامه آساهی توکیو بپیوندد و در هر دو روزنامه اوساکا و توکیو به انتشار آثارش بپردازد. همچنین، در آن زمان، کارانو کوایچی، که به عنوان اولین رئیس دانشکده ادبیات در دانشگاه امپریال کیوتو منصوب شده بود، از سوسه‌کی دعوت کرد که به عنوان استاد زبان انگلیسی به آنجا بپیوندد، اما سوسه‌کی این
زبان انگلیسی به آنجا بپیوندد، اما سوسه‌کی این پیشنهاد را رد کرد و به‌طور جدی شروع به فعالیت به عنوان یک نویسنده حرفه‌ای کرد. در ژوئن همان سال، سوسه‌کی اولین اثر خود به عنوان نویسنده حرفه‌ای به نام “گل‌های وحشی” را آغاز کرد. در حین نوشتن این اثر، او از مشکلاتی چون خستگی عصبی و بیماری معده رنج می‌برد. در سپتامبر همان سال، سوسه‌کی به آدرس ۷، محله واسدا، منطقه اوشی‌کومه (که به عنوان «سوسه‌کی آن» شناخته می‌شود) نقل مکان کرد. در تاریخ ۲۳ مارس ۱۹۰۸ (سال چهل و یکم دوره میجی)، سوسه‌کی به دنبال ماجرای خودکشی نافرجام
میجی)، سوسه‌کی به دنبال ماجرای خودکشی نافرجام یکی از شاگردانش، موری‌تا سوهی، با آکیکو هیراتسوکا (که به نام هیراتسوکا رایچو نیز شناخته می‌شود) در شیوبارا، در استان توچیگی، مشغول به کار شد (که به عنوان «حادثه شیوباراً شناخته می‌شود). در سال ۱۹۰۹ (سال چهل و دوم دوره میجی)، به دعوت دوست نزدیکش، ناکامورا کورکیو، که رئیس راه‌آهن مانچوریا بود، به مانچوریا و کره سفر کرد. گزارش این سفر در روزنامه آساهی تحت عنوان “مناطق مختلف مانچوریا و کره» منتشر شد. در ماه اکتبر همان سال، در راه بازگشت از سفر به مانچوریا، سوسه‌کی
سال، در راه بازگشت از سفر به مانچوریا، سوسه‌کی به دیدار هاسگاوا نیوزکان، که در اوساکا زندگی می‌کرد، رفت و در این سفر به یک رستوران در هامادرا نیز سر زد. سه‌گانه اولیه: «سانشیرو»، «پس از آن» و «دروازه». در ژوئن ۱۹۱۰ (سال چهل و سوم دوره میجی)، ناتسومه سوسه‌کی در حال نگارش سومین اثر از سه‌گانه اولیه‌اش به نام «دروازه» بود که به دلیل ابتلا به زخم معده به بیمارستان گین‌یو بستری شد. در آگوست همان سال، به توصیه یکی از شاگردانش، ماتسونه تویوجو، برای درمان به شهر شوزنجی در ایزو سفر کرد و در مهمان‌خانه کیکویا به
شوزنجی در ایزو سفر کرد و در مهمان‌خانه کیکویا به درمان خود ادامه داد. اما در آنجا دچار بیماری او دوباره عود کرد و به شدت خونریزی داشت. طوری که حدود ۸۰۰ گرم خون از دست داد و به حالت بحرانی و نزدیک به مرگ افتاد. این واقعه به عنوان «بیماری بزرگ شوزنجی» شناخته می‌شود. تجربه موقتی «مرگ» در این زمان تأثیر عمیقی بر آثار بعدی سوسه‌کی گذاشت. خود سوسه‌کی در کتاب «به یاد آوردن چیزها» به این واقعه اشاره کرده است. گفته می‌شود که در سال‌های پایانی زندگی‌اش، سوسه‌کی به دنبال ایده «نُکوتن کُوشی» بود که به معنای رها کردن
ایده «نُکوتن کُوشی» بود که به معنای رها کردن خود و توجه به دیگران است و این وضعیت روحی را به تصویر می‌کشد. در اثر «درون در شیشه‌ای» نیز عواطف واقعی و حقیقی سوسه‌کی را می‌توان مشاهده کرد. در اکتبر همان سال، وضعیت سوسه‌کی بهبود یافت و به بیمارستان گین‌یو بازگشت و دوباره بستری شد. او در سال‌های بعد نیز بارها از زخم معده و دیگر بیماری‌ها رنج برد. سه‌گانه پایانی: «تا آنسوی زندگی»، «مسافر» و “کوکورو”. در اوت ۱۹۱۱ (سال چهلم و چهارم دوره میجی)، پس از یک سخنرانی در منطقه کان‌سای، ناتسومه سوسه‌کی به دلیل عود زخم
در منطقه کان‌سای، ناتسومه سوسه‌کی به دلیل عود زخم معدهاش به بیمارستان گوارش اوساکا بستری شد. پس از بازگشت به توکیو، او به دلیل ابتلا به بواسیر (هموروئید) تحت درمان قرار گرفت. در سپتامبر ۱۹۱۲ (سال اول دوره تای‌شو)، سوسه‌کی برای بار دیگر تحت عمل جراحی بواسیر قرار گرفت. در دسامبر همان سال، به دلیل بیماری، برای اولین بار نوشتن رمان «مسافر» را متوقف کرد. در سال ۱۹۱۳ (سال دوم دوره تایشو)، سوسه‌کی تا حدود ماه ژوئن از خستگی عصبی و زخم معده رنج می‌برد. در سپتامبر ۱۹۱۴ (سال سوم دوره تای‌شو)، او به دلیل عود زخم معده
(سال سوم دوره تای‌شو)، او به دلیل عود زخم معده برای چهارمین بار به بستر بیماری افتاد. در سال‌های پایانی زندگی‌اش، سوسه‌کی به نوشتن ادامه داد این در در حالی بود که با بیماری‌های متعدد دست و پنجه نرم می‌کرد. آثار او به بررسی خودخواهی انسانی پرداخته و به سه‌گانه پایانی معروف به «تا آنسوی زندگی»، «مسافر» و «کوکورو» منتهی می‌شود. ناتسومه سوسه‌کی و مدرنیته. توجه به سویه‌ی تلخ و تاریک تمدن یکی از مضامین اصلی آثار ناتسومه است که در بسیاری از کارهای داستانی و غیرداستانی او به نحوی مطرح می‌شود. بر اساس یادداشت‌ها و
او به نحوی مطرح می‌شود. بر اساس یادداشت‌ها و خاطرات به جا مانده از ناتسومه می‌توان چنین نتیجه گرفت که این نوع نگاه به غرب و فرهنگ و تمدن غربی از زمانی که در لندن ساکن شد در او شکل گرفته است و او در داستان بالش علفی (۱۹۰۶) برای توصیف مدرنیته از استعاره‌ی قطار استفاده می‌کند: یا در داستان مسافر (۱۹۱۲) از زبان ایچی‌رو ناگانو استاد دانشگاه به برادر کوچکترش می‌گوید: ناتسومه که به تمدن غربی خوش‌بین نیست، تقلید چشم و گوش بسته ژاپنی‌ها از غرب را سرچشمه بسیاری از مشکلات ژاپن می‌داند. او در مقاله‌ای با عنوان ((جریان
ژاپن می‌داند. او در مقاله‌ای با عنوان ((جریان ادبی پس از جنگ (جنگ ژاپن و روسیه از ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۵) )) می‌نویسد: ناتسومه با این که تقلید را اساس مشکلات مردم ژاپن می‌داند، اما بین تقلید در علوم و تقلید در آداب و رسوم تفکیک قائل می‌شود. او در یک سخنرانی با عنوان ((رفتار نویسنده خلاق)) که در سال ۱۹۰۸ در توکیو ایراد کرده است می‌گوید: ناتسومه سوسه‌کی در سخنرانی خود در سال ۱۹۱۱ منطقه کان‌سای ژاپن درباره اختراعات انسان مدرن اینگونه می‌گوید: وی همچنین در این سخنرانی در رابطه با تجدد ژاپن نظر خود را چنین بیان می‌کند:
رابطه با تجدد ژاپن نظر خود را چنین بیان می‌کند: در آثار ناتسومه سوسه‌کی بارها با خلأ ژاپنی که در سنت و مدرنیته گیر کرده و افرادی که مجبور به عادت دادن خود با این پیشرفت نابه‌هنگام هستند مواجه می‌شویم و این موضوع آزاردهنده برای او، در نظر ما نیز روشن می‌گردد.
ویلیام تکامسه شرمن ژنرال ارتش اتحادیه در طول جنگ داخلی آمریکا بود. راهبردهای نظامی او، نقش مهمی در پایان‌گرفتن جنگ داخلی به نفع اتحادیه و پیروزی شمالی‌ها داشت. هرچند راهبرد نظامی جنگ تمام‌عیار او با نیروهای ایالات مؤتلفه آمریکا از جمله تاکتیک نظامی زمین سوخته، مورد انتقادات شدید قرار داشت. ویلیام شرمن از سال ۱۸۶۹ تا ۱۸۸۳، مقام فرماندهی کل ارتش ایالات متحده آمریکا را برعهده داشت. وی از دانش‌آموختگان آکادمی نظامی وست‌پوینت بود. خانواده. ویلیام شرمن فرزند چارلز روبرت شرمن، وکیل دعاوی و از اعضای دادگاه عالی
روبرت شرمن، وکیل دعاوی و از اعضای دادگاه عالی اوهایو بود. پس از مرگ ناگهانی پدرش، توماس اوینگ، دوست و همکار پدرش سرپرستی او را برعهده گرفت. وی از اعضای ارشد حزب ویگ بود که بعدها سناتور و اولین وزیر کشور ایالات متحده شد. ویلیام شرمن، از اقوام دور سناتور راجر شرمن، از پدران بنیان‌گذار ایالات متحده آمریکا بود. چارلز تیلور شرمن، برادر بزرگ‌تر او وکیل دعاوی و بعدها قاضی فدرال شد. جان شرمن، برادر کوچک‌تر او سناتور جمهوری‌خواه و بعدها وزیر خزانه‌داری ایالات متحده و وزیر امور خارجه آمریکا شد. هویت شرمن، دیگر برادر
وزیر امور خارجه آمریکا شد. هویت شرمن، دیگر برادر کوچک‌ترش بانک‌دار موفق و بعدها بسیار متمول شد. در سال ۱۸۵۰ میلادی، با ایلن اوینگ، دختر سناتور توماس اوینگ، ازدواج کرد. در مراسم عروسی‌شان زکری تیلور، رئیس‌جمهور وقت ایالات متحده آمریکا و بسیاری از چهره‌های مهم سیاسی و نظامی شرکت داشتند. هیو بویل اوینگ و توماس اوینگ جونیور، دو برادر زن ویلیام شرمن، در طول جنگ داخلی آمریکا به مقام سرلشکری رسیدند و هم‌چون ژنرال شرمن، نقش مهمی در پیروزی‌های شمالی‌ها و پایان‌دادن به جنگ داخلی ایفا کردند. عقاید. ژنرال شرمن به
به جنگ داخلی ایفا کردند. عقاید. ژنرال شرمن به یکپارچگی ایالات متحده آمریکا سخت باور داشت، اما به «برابری سفیدپوستان با سیاه‌پوستان» باور چندانی نداشت و با برده‌داری مخالفت نمی‌کرد. پیش از شروع جنگ داخلی، ضمن هم‌دردی با جنوبی‌ها در مورد ضرورت برده‌داری، چند بار ادعا کرده بود که نژاد سیاه از برده‌بودن سود می‌جوید و به نفع سیاهان در آمریکا است تا برده باقی بمانند. در طول جنگ داخلی، هیچ‌گاه از میان سیاهان در لشکرش سربازگیری نکرد. یادمان‌ها. تاکنون ۳ تمبر منقش به فرتور ژنرال ویلیام شرمن در سال‌های ۱۸۹۳، ۱۸۹۵ و
فرتور ژنرال ویلیام شرمن در سال‌های ۱۸۹۳، ۱۸۹۵ و ۱۹۳۷ توسط پست ایالات متحده منتشر شده‌اند. نام درخت عظیمی در پارک ملی سکویا که به افتخار ویلیام شرمن نام‌گذاری شده‌است. گفتاورد مشهور. ویلیام شرمن در جواب درخواست‌ها برای قبول نامزدی ریاست‌جمهوری پس از پایان جنگ داخلی آمریکا گفته‌بود: «اگر نامزد شوم، انصراف می‌دهم. اگر اعزام شوم، مخالفت می‌کنم و اگر انتخاب شوم، استعفاء می‌دهم!».
یاروسلاو خردمند (؛ زاده ۰۹۷۸ درگذشته ) یک نجیب‌زاده روس بود. وی شاهزاده ولیکی نووگورود و کی‌یف بود و این دو سرزمین را تحت فرمان خود متحد کرد. یاروسلاو در سال ۱۰۱۰ میلادی به عنوان نایب‌السلطنه نووگورود منصوب شد. پس از مرگ پدرش در سال ۱۰۱۵، وارد جنگ‌های داخلی با برادر ناتنی خود، سویاتوپولک ملعون، شد. در نهایت، در سال ۱۰۱۹ با حمایت مردم نووگورود و مزدوران وایکینگ، بر تخت کی‌یف نشست و به عنوان شاهزاده بزرگ کی‌یف تا زمان مرگش در ۲ فوریه ۱۰۵۴ میلادی حکمرانی کرد.
یورکی کاتاینِن (؛ زاده ) یک سیاست‌مدار اهل فنلاند است.
آساموا جیان (؛ زاده ) یک بازیکن سابق فوتبال اهل غنا است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال غنا بازی کرده‌است. او در فصل ۲۰۱۳-۲۰۱۴ لیگ قهرمانان آسیا، با تیم العین آقای گل این رقابت‌ها شد.آساموا جیان ۲۰ ژوئن ۲۰۲۳ رسما از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.
ایوان استپانوویچ کونیِف (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) افسر نظامی اهل روسیه، از فرماندهان ارتش سرخ، و مارشال اتحاد جماهیر شوروی بود که در پایان جنگ جهانی دوم بخش‌های زیادی از چکسلواکی را آزاد کرد و از امضاکنندگان پیمان ورشو بود. وی همچنین در زمان انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان فرماندهی نیروهای زرهی شوروی برای سرکوب معترضان را برعهده داشت. سال ۱۹۸۰ تندیس مارشال ایوان کونیف در یکی از محلات پراگ نصب شد، اما این تندیس پس از کشمکش‌های فراوان، سرانجام در آوریل ۲۰۲۰ برداشته شد. وزارت امور خارجهٔ روسیه به‌شدت به این اقدام اعتراض کرد
امور خارجهٔ روسیه به‌شدت به این اقدام اعتراض کرد و دولت روسیه گفت که در این زمینه «تحقیقات کیفری» انجام خواهد داد.
پائولت گودارد (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۹۲۶–۱۹۷۲ فعالیت می‌کرد. وی به مدت شش سال (۱۹۳۶–۱۹۴۲) همسر چارلی چاپلین بود. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "بی‌تفاوت‌ها"، "گوی بلورین"، "عصر جدید"، "جای خواب"، "خاطرات یک خدمتکار"، "دیکتاتور بزرگ"، "دختر کولی"، "جلوی سحر را بگیرید" و "زحمت را کم کن" اشاره کرد.
تامس کلستیل (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل اتریش بود. وی از سال ۱۹۹۲ تا زمان مرگ رئیس‌جمهور اتریش بود. تامس کلستیل در ۶ ژوئیه ۲۰۰۴، دو روز پیش از پایان دوره ریاست جمهوری اش در سن ۷۱ سالگی درگذشت.
آگوست ماری ژوزف ژان لئون ژورس (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست‌مدار سوسیالیست فرانسوی بود. او که در ابتدا یک جمهوری‌خواه میانه‌رو بود، بعداً یکی از اولین سوسیال دموکرات‌ها و رهبر حزب سوسیالیست فرانسه در سال ۱۹۰۲ شد که با حزب انقلابی سوسیالیست فرانسه ژول گسد مخالفت کرد. این دو حزب در سال ۱۹۰۵ در بخش فرانسوی بین‌المللی کارگران (French Section of the Workers' International) ادغام شدند. ژورس که یک انترناسیونالیست بود در آغاز جنگ جهانی اول ترور شد و یکی از شخصیت‌های تاریخی اصلی چپ فرانسه باقی مانده‌است. ژورس یک
تاریخی اصلی چپ فرانسه باقی مانده‌است. ژورس یک مارکسیست هترودکس بود، او دیکتاتوری پرولتاریا را رد کرد و سعی کرد ایده آلیسم و ماتریالیسم، فردگرایی و جمع گرایی، دموکراسی و مبارزه طبقاتی، میهن‌پرستی و انترناسیونالیسم را با هم آشتی دهد. وی همچنین استاد فلسفه، مبارز، منتقد ادبی، و خبرنگار اهل فرانسه بود. او از بنیانگذاران حزب سوسیالیست فرانسه و نیز پایه‌گذار روزنامهٔ اومانیته بود که اکنون ارگان حزب کمونیست فرانسه است. ژورس همچنین از واضعان قانون جدایی دولت از کلیسا در سال ۱۹۰۵ میلادی بود، و از مخالفان برجستهٔ