payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از نظر حفظ کربن در زمین‌های جنگلی، بهتر است از جنگل‌زدایی اجتناب شود تا اینکه درختان قطع شوند و متعاقباً دوباره کاشته شوند، زیرا جنگل‌زدایی منجر به اثرات جبران‌ناپذیری شامل از دست دادن تنوع زیستی و تخریب خاک می‌شود. علاوه بر این، اثرات مثبت جنگل‌کاری یا احیای جنگل‌ها در مقایسه با دست نخورده نگه داشتن جنگل‌های موجود در آینده دورتری نمایان خواهد شد، و خیلی بیشتر طول می‌کشد - چندین دهه - تا مناطق جنگلی به همان سطوح جذب کربن که در جنگل‌های استوایی بالغ وجود دارد بازگردند. تلفات ناخالص جهانی درختان تقریباً ۱۵
بازگردند. تلفات ناخالص جهانی درختان تقریباً ۱۵ میلیارد تخمین زده می‌شود و تعداد جهانی درختان از آغاز تمدن بشری حدود ۴۶ درصد کاهش یافته‌است. چهار راه اصلی وجود دارد که از طریق آن احیای جنگل و کاهش جنگل‌زدایی می‌تواند جذب کربن را افزایش دهد. ابتدا با افزایش حجم جنگل‌های موجود. دوم، با افزایش تراکم کربن جنگل‌های موجود در مقیاس توده و محیط. سوم، با گسترش استفاده از محصولات جنگلی که به‌طور پایدار جایگزین انتشار سوخت‌های فسیلی می‌شود. چهارم، با کاهش انتشار کربن ناشی از جنگل زدایی و تخریب. جنگل کاری
انتشار کربن ناشی از جنگل زدایی و تخریب. جنگل کاری (Afforestation) استقرار جنگل در منطقه‌ای است که قبلاً پوشش درختی وجود نداشته‌است. جنگل سازی (Proforestation) رشد یک جنگل موجود دست نخورده به پتانسیل کامل اکولوژیکی آن است. احیای جنگل (Reforestation) کاشت مجدد درختان در حاشیه زمین‌های زراعی و مرتع‌ها برای انتقال کربن از اتمسفر به زیست توده است. برای موفقیت این فرایند ترسیب کربن، کربن نباید در اثر سوختن یا پوسیدگی هنگام مرگ درختان به اتمسفر بازگردد. برای این منظور، زمین‌های اختصاص داده شده به درختان نباید به
زمین‌های اختصاص داده شده به درختان نباید به کاربری‌های دیگر تبدیل شود. از طرف دیگر، چوب از آنها نیز باید به عنوان مثال، از طریق بیوچار، استخراج انرژی از زیست توده، دفن بقایا یا «ذخیره» آن با استفاده در ساخت و ساز ترسیب شود. با این حال، احیای جنگل با درختان با عمر طولانی (بیش از ۱۰۰ سال) برای دوره‌های قابل توجهی کربن را ترسیب کرده و به تدریج آزاد می‌شود و تأثیرات آب و هوایی کربن را در قرن بیست و یکم به حداقل می‌رساند. زمین فضای کافی برای کاشت ۱٫۲ تریلیون درخت دیگر را دارد. کاشت و حفاظت از آنها می‌تواند حدود
دیگر را دارد. کاشت و حفاظت از آنها می‌تواند حدود ۱۰ سال انتشار CO2 را جبران کند و ۲۰۵ میلیارد تن کربن را جذب کند. احیای همه جنگل‌های تخریب‌شده در سراسر جهان در مجموع حدود ۲۰۵ میلیارد تن کربن را جذب می‌کند که حدود دو سوم کل انتشار کربن است. در طول یک دوره ۳۰ ساله تا سال ۲۰۵۰، اگر تمام ساخت و سازهای جدید در سطح جهان تا ۹۰٪ محصولات چوبی استفاده کنند، تا حد زیادی از طریق استفاده از چوب در ساخت و ساز می‌توان ۷۰۰ میلیون تن کربن در سال را جذب کرد. بنابراین تا سال ۲۰۱۹ تقریباً ۲٪ از انتشار کربن سالانه را خنثی
سال ۲۰۱۹ تقریباً ۲٪ از انتشار کربن سالانه را خنثی می‌کند. این علاوه بر حذف انتشار کربن از طریق جابجا کردن مواد ساختمانی مانند فولاد یا بتن است که تولید آنها نیز با انتشار کربن زیادی همراه است. تالاب‌ها. احیای تالاب شامل احیای عملکردهای طبیعی بیولوژیکی، زمین‌شناسی و شیمیایی تالاب از طریق بازسازی یا احیا است که به عنوان یک استراتژی بالقوه کاهش تغییرات آب و هوایی پیشنهاد شده‌است. خاک تالاب، به ویژه در تالاب‌های ساحلی مانند حرا، علف‌های دریایی، و شوره‌زارها، یک مخزن کربن مهم است. ۲۰ تا ۳۰ درصد از کربن خاک جهان
مخزن کربن مهم است. ۲۰ تا ۳۰ درصد از کربن خاک جهان در تالاب‌ها یافت می‌شود، در حالی که تنها ۵ تا ۸ درصد از زمین‌های جهان از تالاب‌ها تشکیل شده‌است. مطالعات نشان داده‌اند که تالاب‌های احیا شده می‌توانند به مخازن CO2 مولد تبدیل شوند. گذشته از مزایای اقلیمی، احیا و حفاظت از تالاب می‌تواند به حفظ تنوع زیستی، بهبود کیفیت آب و کمک به کنترل سیل کمک کند. همانند جنگل‌ها، برای موفقیت در فرایند ترسیب کربن، تالاب باید دست نخورده باقی بماند. اگر به نحوی مختل شود، کربن ذخیره شده در گیاهان و رسوبات دوباره به جو آزاد
ذخیره شده در گیاهان و رسوبات دوباره به جو آزاد می‌شود و اکوسیستم دیگر به عنوان یک مخزن کربن عمل نمی‌کند. علاوه بر این، برخی از تالاب‌ها می‌توانند گازهای گلخانه‌ای غیر مانند متان و اکسید نیتروژن آزاد کنند که می‌تواند مزایای بالقوه آب و هوایی را خنثی کند. اندازه‌گیری مقدار کربنی که از طریق کربن آبی توسط تالاب‌ها ترسیب می‌شود نیز می‌تواند دشوار باشد. تالاب زمانی ایجاد می‌شود که آب به خاکی با پوشش گیاهی سرریز می‌شود و باعث می‌شود گیاهان با اکوسیستم غرقاب سازگار شوند. تالاب‌ها می‌توانند در سه منطقه مختلف ایجاد
شوند. تالاب‌ها می‌توانند در سه منطقه مختلف ایجاد شوند. تالاب‌های دریایی در نواحی ساحلی کم عمق یافت می‌شوند، تالاب‌های جزر و مدی نیز ساحلی هستند اما دورتر در داخل خشکی یافت می‌شوند و تالاب‌های غیر جزر و مدی در داخل خشکی یافت می‌شوند و هیچ تأثیری از جزر و مد ندارند. تغییرات اقلیمی می‌تواند ذخیره‌سازی کربن خاک را تغییر دهد و آن را از یک مخزن به یک منبع تغییر دهد. با افزایش دما، افزایش گازهای گلخانه‌ای از تالاب‌ها به‌ویژه مکان‌هایی با خاک منجمد همراه می‌شود. هنگامی که این خاک منجمد ذوب می‌شود، اکسیژن و آب
هنگامی که این خاک منجمد ذوب می‌شود، اکسیژن و آب موجود در خاک را افزایش می‌دهد.Save translation به همین دلیل، باکتری‌های موجود در خاک، مقادیر زیادی دی‌اکسید کربن و متان ایجاد می‌کنند تا در جو آزاد شود. ارتباط بین تغییرات اقلیمی و تالاب‌ها هنوز به‌طور کامل شناخته نشده‌است. همچنین مشخص نیست که تالاب‌های احیا شده چگونه کربن را مدیریت می‌کنند در حالی که هنوز منبع تولیدکننده متان هستند. با این حال، حفظ این مناطق به جلوگیری از انتشار بیشتر کربن در جو کمک می‌کند. کشاورزی. در مقایسه با پوشش گیاهی طبیعی، خاک‌های
کشاورزی. در مقایسه با پوشش گیاهی طبیعی، خاک‌های زراعی از کربن آلی خاک تهی می‌شوند. هنگامی که یک خاک از زمین طبیعی یا زمین نیمه طبیعی مانند جنگل‌ها، مراتع، استپ‌ها و ساوانا به زمین کشاورزی تبدیل می‌شود، محتوای کربن آلی در خاک حدود ۳۰ تا ۴۰٪ کاهش می‌یابد. این کاهش به دلیل حذف مواد گیاهی حاوی کربن در زمان برداشت محصول است. هنگامی که کاربری زمین تغییر می‌کند، کربن موجود در خاک یا افزایش یا کاهش می‌یابد، این تغییر تا زمانی که خاک به تعادل جدیدی برسد ادامه می‌یابد. انحراف از این تعادل نیز می‌تواند تحت تأثیر
انحراف از این تعادل نیز می‌تواند تحت تأثیر اقلیم‌های متنوع باشد. با افزایش ورودی کربن می‌توان با کاهش کربن آلی خاک مقابله کرد. این عمل را می‌توان با چندین استراتژی انجام داد، به عنوان مثال، بقایای گیاهی پس از برداشت را در مزرعه بگذارید، از کود دامی استفاده کنید یا محصولات چند ساله را در تناوب زراعی قرار دهید. گیاه چند ساله بخش زیست توده زیر زمینی (ریشه) بیشتری دارد، که باعث افزایش کربن آلی خاک می‌شود. گیاهان چند ساله نیاز به خاک ورزی را کاهش می‌دهند و در نتیجه به کاهش فرسایش خاک کمک می‌کنند و ممکن است به
به کاهش فرسایش خاک کمک می‌کنند و ممکن است به افزایش مواد آلی خاک کمک کنند. در سطح جهان تخمین زده می‌شود که خاک‌ها حاوی بیش از ۸٫۵ گیگاتن کربن آلی هستند که حدود ده برابر بیشتر از مقدار موجود در جو و بسیار بیشتر از پوشش گیاهی است. محققان دریافته اند که افزایش دما می‌تواند منجر به رونق جمعیت میکروب‌های خاک شود و کربن ذخیره شده را به دی‌اکسید کربن تبدیل کند. در مطالعات آزمایشگاهی گرم کردن خاک، خاک‌های غنی از قارچ نسبت به سایر خاک‌ها دی‌اکسید کربن کمتری آزاد می‌کنند. اصلاح روش‌های کشاورزی یک راه حل شناخته‌شده
اصلاح روش‌های کشاورزی یک راه حل شناخته‌شده برای ترسیب کربن است، زیرا خاک می‌تواند به عنوان یک مخزن کربن مؤثر برای جبران ۲۰ درصد از انتشار دی‌اکسید کربنی که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد عمل کند. احیای کشاورزی ارگانیک و کرم‌های خاکی ممکن است به‌طور کامل CO2 اضافی تا ۴ گیگاتن در سال را جبران کند و مقادیر مازاد در اتمسفر را کاهش دهد. روش‌های کاهش انتشار کربن در کشاورزی را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد: کاهش و/یا جابجایی انتشار و افزایش حذف کربن از جو. برخی از این کاهش‌ها شامل افزایش کارایی عملیات مزرعه (به عنوان مثال
شامل افزایش کارایی عملیات مزرعه (به عنوان مثال تجهیزات کم مصرف تر) است در حالی که برخی شامل وقفه در چرخه کربن طبیعی است. همچنین، برخی از تکنیک‌های مؤثر (مانند از بین بردن کلش از طریق سوزاندن) می‌توانند بر سایر نگرانی‌های زیست‌محیطی تأثیر منفی بگذارند (افزایش استفاده از علف‌کش برای کنترل علف‌های هرز که با سوزاندن از بین نمی‌روند). بیوچار. بیوچار زغال چوب است که توسط آذرکافت ضایعات زیست توده ایجاد می‌شود. مواد حاصل به محل دفن زباله اضافه می‌شود یا به عنوان بهبود دهنده خاک برای ایجاد خاک سیاه استفاده می‌شود.
دهنده خاک برای ایجاد خاک سیاه استفاده می‌شود. افزودن بیوچار یک استراتژی جدید برای افزایش ذخیره کربن خاک در درازمدت و کاهش گرمایش جهانی با جبران کربن اتمسفر (تا ۹٫۵ گیگاتن کربن در سال) است. در خاک، کربن بیوچار برای اکسیداسیون به CO2 و در نتیجه انتشار در اتمسفر در دسترس نیست. با این حال، نگرانی‌هایی در مورد تسریع انتشار کربن موجود در خاک توسط بیوچار مطرح شده‌است.
نیروگاه سیکل ترکیبی قاین یا نیروگاه سیکل ترکیبی شهید کاوه همچنین با نام دیگر نیروگاه سیکل ترکیبی قاینات (در استان خراسان جنوبی، کیلومتر ۴ جاده قائن – مشهد جنب پست ۴۰۰ کیلوولت قائنات، شروع احداث ۱۳۸۶ و بهره‌برداری ۲۹ اسفند ۱۳۸۷)، یکی از نیروگاه‌های ایران از نوع سیکل ترکیبی با ظرفیت تولید ۹۵۶ مگاوات است که شامل ۴ واحد گازی ۱۵۷.۵ مگاواتی از نوع می‌باشد و در فاز توسعه ۲ واحد بخار ۱۶۰ مگاواتی به آن اضافه خواهد شد. این مجموعه در زمینی به مساحت ۱۲۰ هکتار احداث گردیده است. سوخت اصلی نیروگاه گاز طبیعی و سوخت جایگزین
است. سوخت اصلی نیروگاه گاز طبیعی و سوخت جایگزین آن نفت گاز (گازوئیل) است که جهت ذخیره گازوئیل دارای ۲ مخزن فلزی هریک به ظرفیت ۲۰ هزار مترمکعب و مجهز به هیتر کفی، سیستم اطفا حریق فوم و سیستم آب‌پاش جهت خنک کردن به هنگام وقوع آتش‌سوزی است. نیروگاه دارای یک پست بلافصل ۴۰۰ کیلوولت و به صورت ۱٫۵ کلیدی و دارای شش خط خروجی بوده که خطوط خروجی ازآن به سمت پست قدیم قاینات (دو خط)، بیرجند، طبس، تربت جام و شادمهر می‌باشد. تاریخ شروع ساخت این نیروگاه ۳ مهر ۱۳۸۶ و تاریخ سنکرون اولین واحد آن ۲۹ اسفند ۱۳۸۷ بوده‌است. مشاور
اولین واحد آن ۲۹ اسفند ۱۳۸۷ بوده‌است. مشاور عالی طرح، مهندسین مشاور قدس نیرو، پیمانکار اصلی کلید در دست گروه مپنا، مشاور مقیم این طرح شرکت مهندسین مشاور نیرو و تأمین کنندگان اصلی تجهیزات (توربین، ژنراتور و سیستم کنترل) شرکت‌های توگا، پارس ژنراتور و مکو بوده‌اند.
مسجد میرزا عبدالباقی خان درآخوند محله رامسر می باشد. ساختمان اولیه این مسجد از آثار دوره قاجاریه است. ابعاد مسجد، ۱۴×۱۹ متر است که پوشش چوبی داخلی، بر روی دو حمال قرار گرفته که هر سر حمال‌ها نیز روی سه ستون چوبین ضخیم قدیمی پا بر جا است. بالای سرنال‌ها، واشان کشی و پل کوبی است. سه ستون از سرستون‌ها، قدیمی است. طرف شرقی، پنجره‌های ارسی قدیمی یی بوده که بعدها تبدیل به پنجره‌هایی آهنین شده است. ستون‌های چوبین ایوان‌ها، لاچ لنگری مارپیچ و هفت وهشت است. پوشش بیرونی مسجد، سفال سر است. در گذشته، در کنار مسجد،
بیرونی مسجد، سفال سر است. در گذشته، در کنار مسجد، مدرسه‌ای وجود داشته که امروزه از بین رفته است.
مسجد جامع یالو در روستای یالو از روستاهای یالورود شهرستان نور در استان مازندران واقع گردیده‌است. این مسجد شبستانی است که شش فیلپای مربع به ابعاد هر ضلع ۱۱۸ سانتی‌متر، پوشش طاق و گنبد آن را استوار ساخته‌است. این بنا، محرابی گچکاری دارد که سوره نور بر اطراف آن گچبری شده‌است. در سال ۱۲۳۰ هجری قمری این مسجد مرمت و بازسازی شده‌است.
شک دکارتی (به انگلیسی: Cartesian doubt) شکی است که بنای فلسفه رنه دکارت بر آن نهاده شده‌است. توضیح شک. این شک رنه دکارت ، مبتنی بر آن است که انسان به‌طور شک دستوری و سیستماتیک در همه چیز شک کند و تنها چیزی که در آن شک نکند شک در شک کردن است. یعنی بالاخره یک «من» وجود دارد که شک می‌کند و در این من شکاک نمی‌توان شک کرد. از این نقطه فلسفه دکارت آغاز می‌شود و این اندیشه شکاکانه وی را که به ادعای او زیربنای یقین‌های فلسفه اوست در جمله «می‌اندیشم پس هستم» و «شک می‌کنم پس هستم» که به کوگیتو، کوژیتو و کوجیتو معروف
پس هستم» که به کوگیتو، کوژیتو و کوجیتو معروف است تبلور یافته‌است. تأثیرات شک دکارتی. شک دکارتی تأثیرات زیادی در تاریخ و اندیشه غرب ایفا نموده و به ویژه در نوع نگرش فلاسفه و نیز تحول در رنسانس مؤثر بوده‌است. نقدهای وارد بر شک دکارتی. چه در غرب و چه در بین اندیشمندان مسلمان نقدهای زیادی بر شک دکارت که دارای مغالطه‌هایی چون دور و تحصیل حاصل است وارد گشته و خود دکارت در تاملات سعی در جواب دادن این اشکالات دارد و توجیهاتی را نیز بیان داشته‌است. نقد مطهری. مرتضی مطهری در نقد شک دکارت می‌نویسد: «قطع نظر از همه
مطهری در نقد شک دکارت می‌نویسد: «قطع نظر از همه ایراداتی که از طرف ما و دیگران بر این روش وارد شده اساساً انتخاب این راه برای نقطه شروع فلسفه متضمن فائده‌ای نیست زیرا که به اعتراف خود دکارت شک وی در همه چیز سوای وجود خویشتن شک واقعی و حقیقی نبود بلکه شک دستوری و فرضی بود و البته ممکن نیست که کسی بتواند در یقینیات فطری خویش که جبراً و اضراراً به آن‌ها اذعان دارد واقعاً شک کند و بقول پاسکال «شکاک واقعی وجود ندارد» و حتی سوفسطائی‌ترین افراد نیز طبق فطرت ادراک و اراده خویش در عمق ذهن خود به بسیاری از حقائق
و اراده خویش در عمق ذهن خود به بسیاری از حقائق جزما اعتراف دارد... بنابراین اینکه دکارت می‌گوید: «در هر چیزی اگر شک کنم خواهم گفت ولی در خود اندیشه نمی‌توانم شک کنم» جز یک بیان شاعرانه چیزی نیست. مطهری در نقد دیگری می‌نویسد: اگر کسی شک را مبنا قرار دهد نمی‌تواند از آن به حقیقت برسد؛ زیرا هرچه را بخواهد به عنوان زیربنای گزاره‌های معرفتی خود قرار دهد در معرض شک واقع می‌شود (یعنی در آن هم شک خواهد کرد)؛ بنابراین عبور از شک و رسیدن به حقیقت برایش غیرممکن می‌شود؛ لذا اشکال دیگری که به شک دکارتی می‌کنید این است
لذا اشکال دیگری که به شک دکارتی می‌کنید این است که اگر واقعاً دکارت از شک شروع کند چگونه می‌خواهد من می‌اندیشم را ـ که مبنای خروج او از شکَّش است ـ اثبات کند؛ زیرا در همین من می‌اندیشم نیز باید شک کند تا واقعاً از شک شروع کرده باشد و وقتی در آن شک کرد چگونه می‌خواهد از آن به حقیقت برسد.(پاورقی اصول فلسفه و روش رئالیسم، انتشارات صدرا، چاپ سوم، ج۳، ص۲۷ و ۲۸. و ج۲، ص۶۷ و ۶۸.) نقد دینانی. دکتر دینانی می نویسد: شک بر دو نوع است: شک واقعی و دستوری. شک غزالی، شک واقعی بود. او در همه چیز، خدا و پیامبر شک کرد و
واقعی بود. او در همه چیز، خدا و پیامبر شک کرد و نیمه شب همه چیز را رها کرد. این حالت دو ماه در وی طول کشید به حسب حال نه به حسب مقال. او سه روز در مناره مسجد دمشق معتکف شد. غزالی می‌گوید که نوری در قلب او تابیدن گرفت و عقاید از دست رفته او دوباره بازگشت. این بازگشت از روی تحقیق بود نه از روی تقلید. دکارت در همه چیز، حتی در بدن خود شک کرد، اما در شک کردن خود، شک نکرد. شکِ در شک، دیگر شک نیست و شک از بین می‌رود. فقها می‌گویند خُمس، مخمس نمی‌شود. ادبا می‌گویند جار، مجرور واقع نمی‌شود. او گفت در اینکه در اشیاء
جار، مجرور واقع نمی‌شود. او گفت در اینکه در اشیاء شک می‌کنم، شک ندارم. شک کردن یعنی اندیشیدن. تنها چیزی که می‌توانم به آن اعتماد کنم، اندیشیدن است. دکارت گفت: می‌اندیشم پس هستم. (شک دارم پس هستم) غزالی هم دید که سایه او حرکت می‌کند اما چشم او آن را ثابت می‌بیند. سایه، ثابت نیست ولی ما آن را ثابت می‌بینیم. او دریافت که ادراکات حسی دچار خطا می‌شوند و در شرایط مختلف، احکام مختلف صادر می‌کند، لذا نمی‌توان به ادراک حسی خود اعتماد کنم و حکم مطلق به آن تصور کنم. معنی کوجیتوی دکارت این نیست که بگوید می‌اندیشم، پس
کوجیتوی دکارت این نیست که بگوید می‌اندیشم، پس «اندیشنده هستم» بلکه معتقد است «می‌اندیشم، پس اندیشه هستم» دکارت اصالت را به مِتُد داد و چهره جهان را عوض کرد. عقل از نظر دکارت، مِتُد است. حکما معتقدند: عقل مِتُد نیست، بلکه متدساز است. نقد عابدینی. دکتر عابدینی در نقد کوژیتوی دکارت می نویسد: «یکی از اشکالات وارد بر دکارت این است که شکِ در خود، اصولاً منطقی نیست و اینکه دکارت می گوید من این شک را نه یک شک حقیقی که یک شک دستوری می گیرم، هم حرف صحیحی نیست. چون در چیزی که نتوان در آن شک کرد، چگونه می‌توان شک فرضی
چیزی که نتوان در آن شک کرد، چگونه می‌توان شک فرضی تصور نمود و سپس بر همان چیز معتقدات یقینی خود را قرار داد؟ وقتی چیزی را انسان بداند، دانستن مجددش -حتی بی زحمت، چه برسد به زحمت و مسیری که دکارت طی کرده- یک کار عبث و بیهوده و تحصیل حاصل و اثبات ثابت و اندوختن اندوخته و خوردن غذای خورده شده‌است و این دور باطل و مصادره به مطلوب و طلبیدن معشوقی که در آغوش است، کاری نابخردانه تلقی می‌شود. به علاوه شک دکارت در همه چیز، طبیعتاً شامل بسیاری از بدیهیات می‌شود و به عنوان نمونه قاعده‌ی امتناع جمع نقیضین و رفع آن‌ها
عنوان نمونه قاعده‌ی امتناع جمع نقیضین و رفع آن‌ها را هم شامل می‌شود. حال آنکه شک در صحت این قضیه و رد کردن آن موجب فقدان نتیجه‌گیری در مسیر دستوری و فرضی دکارت می‌شود. یعنی به دکارتی که می گوید می‌اندیشم پس هستم، باید گفت تو علاوه بر بیان اینکه می‌اندیشی پس هستی، می‌توانی بگویی نمی‌اندیشم پس هستم؛ و از سوی دیگر می‌توانی بگویی هم هستم و هم نیستم.»
مسجد کاظم‌بیگ (بیک) واقع در میدان محله سرحمام شهرستان بابل می‌باشد. این ساختمان به صورت مسجد و مدرسه در سال ۱۰۹۲ هجری قمری به وسیله حاج سید محمدکاظم‌بیک در کاظمیه ی پدربزرگش بنا شده و پس از بارش شدید باران (در سال ۱۱۰۱) توسط فرزندش "آقا سیدمحمد رضا" و سپس در سال ۱۱۶۹ توسط "مولانا میرنظام الدین محمد" بازسازی شده است. بنای مسجد شامل حیاطی وسیع و مربع است. در دو سوی غرب و شرق حیاط، ایوان‌هایی با پوشش مسطح سفال‌پوش، تکیه داده شده بر هشت فیلپا قرار دارد. شبستان اصلی مسجد، در سوی جنوب قرار دارد و از سه قسمت اصلی
مسجد، در سوی جنوب قرار دارد و از سه قسمت اصلی تقسیم می‌شود. قسمت میانی، بزرگتر است و با گنبد اصلی پوشش یافته است. این گنبد بر روی چهار طاق جناغی که بر روی ۴ فیلپا قرار گرفته، استوار شده است. دو قسمت دیگر، در دو سوی گنبد اصلی قرار گرفته و با گنبدهای کوچکتری پوشش یافته‌اند. سمت غربی، محلی برای بانوان، و سمت شرقی، مقبره سه تن از علما است. در ضلع جنوبی بخش میانی، محرابی تعبیه شده که بر دو طرف آن، دو سنگ نوشته، متضمن ابیاتی به تاریخ ۱۱۶۹ و به خط نستعلیق نصب شده است. این مسجد در سال ۱۳۴۲ خورشیدی توسط متولی آن
است. این مسجد در سال ۱۳۴۲ خورشیدی توسط متولی آن "محمدجعفر کاظم‌بیگی" تعمیر گردید و سردر ورودی شمالی آن به شکل جدیدی ساخته شد. این مسجد در سال ۱۳۹۵ مجددا تعمیر و بازسازی شد و از جمله کار های انجام شده اضافه شدن مناره به دروازه ی ورودی و حوض به حیاط و منقش شدن حجره های مسجد به معماری اصیل ایرانی است . میرزا محمد کاظم فرزند میرزا محمد علی فرزند کمال الدین کاظم حسینی مازندرانی است، کمال الدین بین سالیان ۹۵۲ تا ۹۶٠ قمری مجموعه کاظمیه را ساخت که شامل: گورستان، کاروانسرا، حمام و مقبره ای بود که در آن مقبره بعدا
حمام و مقبره ای بود که در آن مقبره بعدا میرزا محمد علی بیک و همسرش، میرزا محمد کاظم بیک و میرزا محمد مقیم بیک مدفون شدند. این مسجد یکی از بزرگترین دسته روی های شمال کشور را داراست به طوری در سال ۹۷ بیش ۷۶۵ نفر به این دسته امدند که در روز های تاسوعا و عاشورا از مسجد کاظم بیک به طرف امام زاده قاسم حرکت می‌کنند.
مسجد میرزا محمدعلی در نیاکی‌محله آمل و کنار تکیه نیاکی می‌باشد. این بنا در سال ۱۲۵۵ هجری قمری توسط "میرزا محمد علی نیاکی" ساخته شده و در دوره‌های بعد، تغییرات و تعمیراتی در آن انجام شده است. بر بالای محراب، لوحه‌ای چوبین به تاریخ ۱۲۵۵ هجری قمری نصب شده است.
مسجدسیدعزیزالله مربوط به سدهٔ ۱۳ ه.ق است و در تهران، بازار واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۱۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این بنا در محله بازار تهران، نزدیک چهارسوق کوچک و بزرگ واقع گردیده و از بناهای دوره فتحعلی شاه قاجار در تهران است. از بانی مسجد اطلاعاتی موجود نیست. بنای مسجد شامل صحن سه ایوانه، گنبد، شبستان تابستانی و زمستانی و تزیینات زیبای کاشی‌کاری است که در دوره اخیر متحمل تغییرات و تبدیلات ناشایستی گردیده؛ به طوری که صورت قدیمی آن دگرگون شده است. شبستان اصلی مسجد در
صورت قدیمی آن دگرگون شده است. شبستان اصلی مسجد در سمت جنوب به سبکی زیبا و پایدار ساخته شده بوده که بر اثر تعمیرات و اضافات بعدی، از جنبه تاریخی آن کاسته شده است. در ضلع شمالی، شبستان زیرزمینی سراسری قرار داشته که آن را در دوره اخیر خراب کرده و شبستان جدیدی به جای آن ساخته‌اند. در سمت شرق و غرب صحن نیز شبستان‌های کوچکتری قرار دارد که با ساختن اتاقک‌های جدید، شکل نامناسبی به مسجد داده‌اند. نام فتحعلی شاه بر کاشی‌های جبهه شمالی صحن به طور مکرر نگاشته شده بوده که با بناهای جدید از بین رفته است. تاریخ کتیبه‌های
با بناهای جدید از بین رفته است. تاریخ کتیبه‌های ایوان جنوبی و شرقی، ۱۳۱۰ هجری قمری است که مربوط به تکمیل کاشی‌کاری و تزیینات مسجد در دوره بعد است. در داخل شبستان جنوبی زیر گنبد، سه کتیبه کمربندی قرار دارد که دو تای آنها جدید و یکی دیگر قدیمی است و بر انتهای آن، تاریخ ۱۲۷۴ قمری ثبت شده است. در سمت در خروجی که به سمت بازار چهارسوق بزرگ است، یک منبع آب سنگی با آیینه کاری قرار دارد. مسجد از نظر طرح و هیئت گنبد دوپوش و کاشیکاری‌های داخل ایوان‌ها و رعایت تناسب ابعاد ساختمانی، بنای قابل توجهی به شمار می‌رود. سقف
ساختمانی، بنای قابل توجهی به شمار می‌رود. سقف و ایوان این مسجد در زمان سید حسین طباطبایی بروجردی و با کمک‌های وی بازسازی شده است. این بنا به شماره ۴۱۵ به ثبت تاریخی رسیده است.
نوستالژیا یک فیلم درام شوروی-ایتالیایی، محصول ۱۹۸۳ به کارگردانی آندری تارکوفسکی و بازیگری اولگ یانکوفسکی، دومیتسیانا جوردانو و ارلاند یوسفسون است. تارکوفسکی فیلمنامه را با تونینو گوئرا نوشت. داستان. داستان فیلم که در حوالی حمام‌های آب گرم وینیونی در تپه‌های توسکانی فیلمبرداری شده، دربارهٔ تبعید مردی روس است که برای تحقیق دربارهٔ زندگی یک آهنگساز روسی در قرن هفدهم به ایتالیا می‌رود. انتقادات. وینسنت کنبی در نقدش در "نیویورک تایمز" نوشت: «گورباچف خیلی کم تحقیق می‌کند و بیشتر در حال تفریح است که اغلب شکل فلاش
می‌کند و بیشتر در حال تفریح است که اغلب شکل فلاش بک‌ها و تخیلاتی زیبا به خود می‌گیرد… زیبایی، به نظرم، واقعاً موضوع این فیلم است… تارکوفسکی شاید یک شاعر سینما باشد اما شاعری است با دایرهٔ لغات محدود. همان تصاویر در نهایت ملال آور، در همهٔ فیلم‌هایش تکرار می‌شود. همان چشم‌اندازهای مرطوب، مرداب‌ها، تپه‌هایی در مه و ساختمان‌هایی مخروبه با سقف‌هایی که از آن آب چکه می‌کند» ایوت بیرو در ویلج وویس گرچه نگاهی انتقادی به تارکوفسکی داشت ولی نسبت به زیبایی فیلم گشاده‌روتر بود. او نوشت: «"نوستالژیا" به طرز باشکوه و
بود. او نوشت: «"نوستالژیا" به طرز باشکوه و آزاردهنده‌ای، چنان‌که در خود فیلم هم اشاره شده، زیباست اما تا حدی به همین دلیل دچار عدم توازن می‌شود و متأسفانه در جستجوی نومیدانه‌اش برای یافتن زیبایی راه گم می‌کند.»
حسین شب‌زنده‌دار جهرمی (۱۳۰۸ – ۴ مرداد ۱۳۹۳) مجتهد، عالم شیعه، مفسر قرآن کریم و از استادان مطرح اخلاق در حوزه علمیه قم بود که بیش از ۴۰ سال سابقه تدریس دروس عالیه حوزه علمیه را داشت. وی پدر و استاد مهدی شب‌زنده‌دار، از فقهای شورای نگهبان، است. تولد. حسین شب زنده‌دار در سال ۱۳۰۸ شمسی (۸ شوال ۱۳۴۷) در خانه کربلایی احمد واقع در محله قدیمی سنان جهرم، دیده به جهان گشود. پدرش کربلایی احمد و برادرش حاج قنبر با همسر و فرزندان در یک خانه ساده زندگی می‌کردند. هر دو کاسبی ساده بودند که روزانه کالاهای مورد نیاز را تهیه
ساده بودند که روزانه کالاهای مورد نیاز را تهیه می‌کرد و برای فروش به محل می‌برد. وی ضمن گذران امر معاش از این راه احکام دینی و مسائل شرعی را نیز به اهالی می‌آموخت. قمر خانم مادر حسین نیز از زنان شایسته محل بود و او نیز همچون همسرش به کمالاتی آراسته بود. تحصیلات. حسین بین ۶ تا ۷ سالگی به مکتب خانه محل زادگاهش رفت. خواندن و نوشتن، قرائت قرآن و برخی از آداب و رسوم و احکام شرعی را آموخت. تحصیل در جهرم. نوجوان جهرمی که عاشق علم و دانش بود و به خاطر ارتباط و ملازمت پدر با اهل علم و مردان حق، علاقه شدیدی به
ملازمت پدر با اهل علم و مردان حق، علاقه شدیدی به روحانیان و عالمان دینی پیدا کرده بود، با آنان ارتباط و مراوده برقرار کرد و با راهنمایی آنان در مدرسه خان (زمانیه) جهرم حجره گرفت و مشغول تحصیل شد. او در مدرسه خان (زمانیه) جهرم حجره گرفت و مقدمات علوم، ادبیات، مقداری از مسائل فقهی و شرعیات و آداب و اخلاق را از سید حسن شریعتمداری (۱۳۵۲ش)، میرزا محمد نمازی (۱۳۶۴ش)، سید حسن موسوی نائینی (۱۳۶۹ش)، علی اکبر ناصری (۱۳۶۸ش)، سید محمد احمدی (۱۳۵۶ش)، سید محمدرضا اصفهانی (۱۳۶۲ش)، به‌طور ویژه سید ابراهیم حق‌شناس (۱۳۶۰ش)
(۱۳۶۲ش)، به‌طور ویژه سید ابراهیم حق‌شناس (۱۳۶۰ش) و عطاءالله حقدان(۱۳۳۰ش) به خوبی فراگرفت. با اتمام دروس این دوره، عطش فراگیری و کسب بهره‌های علمی و معنوی در او بیشتر شد. وی می‌خواست به حوزه بزرگ شیراز برود، اما با موانعی مانند نامساعد بودن وضع مالی پدر، سختی تحمّل جدایی از پدر، عمو و سایر بستگان، فراق مادر از دست رفته و مسائلی دیگر رو به رو شد، ولی همچنان امید عزیمت به شیراز را داشت. تحصیل در شیراز. شب زنده دار جهرمی برای مدتی در مدرسه مقیمیه و پس از آن در مدرسه منصوریه شیراز اقامت گزید و به تحصیل مشغول
مدرسه منصوریه شیراز اقامت گزید و به تحصیل مشغول گردید. در این دوره کتاب‌های درسی رایج در معانی و بیان، فقه و اصول و کلام و عقاید را نزد استادان و بزرگان حوزه علمیه شیراز چون شیخ محمدجواد آیت الهی (۱۳۵۲)، ملاّ احمد دارابی، سید علی خفری، بهاءالدین محلاّتی (۱۴۰۱ق)، شیخ ابوالحسن حدائق (۱۳۸۸ق) و سید عبدالعلی آیت اللّهی آموخت. در پایان این دوره سه ساله به دستور حدائق که محبت سرشاری به شب زنده دار داشت، مجلس جشنی در باغ مدرسه منصوریه برگزار گردید و حدائق ضمن اهدای عبا و عمامه به شب زنده دار با دستان خود عمامه بر
عبا و عمامه به شب زنده دار با دستان خود عمامه بر سر وی گذاشت و او را به لباس روحانیت درآورد. تحصیل در قم. وی که حدود هجده بهار از عمرش را پشت سر گذاشته و متون دروس دوره سطح متوسطه را خوانده بود، تصمیم گرفت، برای ادامه تحصیلات عالی به قم مهاجرت کند. وی در آغاز سال تحصیلی ۱۳۶۵ق. (۱۳۲۶ش) با اجازه پدر و استاد به قم مهاجرت نمود. نخست در مدرسه فیضیه و پس از مدتی در مدرسه حجتیه سکونت گزید و به تحصیل مشغول گردید. او قسمتی از درس‌هایی را که در دوره سطح متوسطه نخوانده بود، نزد محمد صدوقی (۱۴۰۱ق) خواند. سپس فراگیری
بود، نزد محمد صدوقی (۱۴۰۱ق) خواند. سپس فراگیری متون دروس سطح عالی را شروع کرد. «رسائل»، «مکاسب» و «کفایة الاصول» در فقه و اصول را نزد محمدتقی بهجت، مرتضی حائری یزدی (۱۴۰۶ق)، سید رضا بهاءالدینی (۱۴۱۸ق)، سید محمدباقر سلطانی طباطبایی (۱۴۱۸ق)، شیخ عبدالجواد اصفهانی (۱۴۰۷ق)، میرزا محمد مجاهدی تبریزی (۱۳۸۰ق)، آقا سید رضا صدر (۱۴۱۵ق) و عبدالرزاق قاینی (۱۴۱۴ق)، خواند و «شرح تجرید و شوارق» در کلام و حکمت را نزد سید احمد خوانساری (۱۴۰۵ق) و … خواند و دوره سطح را به پایان رسانید. پس از آن خود را برای استفاده از مباحث
رسانید. پس از آن خود را برای استفاده از مباحث دوره خارج آماده کرد. شب زنده دار سال‌ها به‌طور مرتب و منظم و مجدّانه در دروس خارج فقه و اصول سید حسین بروجردی (۱۳۸۰ق)، سید محمد محقق داماد(۱۳۸۸ق)، محمدعلی اراکی (۱۴۱۵ق)، روح‌الله خمینی (۱۴۰۹ق)، سیدمحمدرضا گلپایگانی (۱۴۱۴ق)، عباسعلی شاهرودی (۱۳۸۳ق) حاضر شد و هم‌زمان در درس تفسیر سید محمدحسین طباطبایی (۱۴۰۲ق) حضور یافت و ضمن مباحثه، تقریر برخی از دروس یاد شده را نگاشت و از آن پس خود در شمار استادان حوزه قرار گرفت. شب زنده دار، در سال‌هایی که در حلقه دروس خارج