payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اسوان، جیزه، فیوم و پورت سعید اشاره کرد. شهرهایی مانند سلوم، بردیا، سیدی برانی، مطروح و العلمین نیز به سبب رویدادهایی که طی جنگ جهانی دوم در آن‌ها به وقوع پیوست مشهور گشته‌اند. تقسیمات کشوری. کشور مصر به ۲۷ استان بخش می‌شود: چگالی جمعیت در بیشتر این استان‌ها هزار نفر در کیلومتر مربع است درحالیکه در سه استان بزرگ مصر تراکم جمعیت تنها ۲ نفر در کیلومتر مربع است. دره و دلتای نیل. دره و دلتای نیل، وسیع‌ترین واحه روی زمین، توسط طولانی‌ترین رود جهان و منابع به ظاهر پایان‌ناپذیر آن ایجاد شده است. سرزمین مصر ادامه
پایان‌ناپذیر آن ایجاد شده است. سرزمین مصر ادامه صحرای بزرگ آفریقا است و بدون وجود رود نیل، مصر کاملاً بیابانی می‌بود. طول رود نیل در مصر در مسیر شمال خود از سه منبع آفریقای مرکزی - نیل سفید، نیل آبی، و رودخانه عطبره - در مجموع حدود ۱۶۰۰ کیلومتر است. رودخانه نیل در حدود ۱۲۰۰ کیلومتر (۷۵۰ مایل) از مسیر شمالی خود در این کشور، از میان بیابان برهنه عبور می‌کند و دره باریک آن یک نوار سبز کاملاً مشخص و بسیار حاصلخیز است که در تضاد با برهوت اطراف آن قرار دارد. از دریاچه ناصر، ورودی رودخانه به جنوب مصر، تا قاهره در
ناصر، ورودی رودخانه به جنوب مصر، تا قاهره در شمال، نیل در دره باریک خود توسط صخره‌های مرزی احاطه شده است، اما در قاهره این صخره‌ها ناپدید می‌شوند و رودخانه شروع به پخش شدن به دلتای خود می‌کند. نیل و دلتا اولین منطقه از چهار منطقه فیزیوگرافی را تشکیل می‌دهند، سه منطقه دیگر عبارتند از صحرای غربی، صحرای شرقی و شبه جزیره سینا. رود نیل فلات بیابانی را که از میان آن می‌گذرد به دو بخش نامساوی تقسیم می‌کند: صحرای غربی، بین رودخانه و مرز لیبی، و صحرای شرقی که تا کانال سوئز، خلیج سوئز و دریای سرخ امتداد دارد. هر یک
سوئز، خلیج سوئز و دریای سرخ امتداد دارد. هر یک از این دو ویژگی متمایز خود را دارند، همان‌طور که سومین و کوچک‌ترین بیابان‌های مصر، صحرای سینا، ویژگی‌های خود را دارد. صحرای غربی (شاخه‌ای از صحرای لیبی) خشک و بدون وادی (بسترهای خشک رودخانه‌های فصلی) است، در حالی که صحرای شرقی به‌طور گسترده توسط وادی‌ها شکافته شده و در شرق توسط کوه‌های ناهموار احاطه شده است. بیابان سینای مرکزی یک منطقه باز است که توسط تپه‌های مجزا شکسته شده و توسط وادی‌ها خط اندازی شده است. نیل سفید که از دریاچه ویکتوریا در اوگاندا آغاز
نیل سفید که از دریاچه ویکتوریا در اوگاندا آغاز می‌شود، حدود ۲۸ درصد از آب‌های مصری نیل را تأمین می‌کند. در مسیر خود از دریاچه ویکتوریا تا جوبا در سودان جنوبی، کانال نیل سفید بیش از ۶۰۰ متر کاهش می‌یابد. در مسیر ۱۶۰۰ کیلومتری خود از جوبا تا خارطوم، پایتخت سودان، این رودخانه تنها ۷۵ متر پایین می‌آید. در سودان جنوبی، نیل سفید از سود، دشتی وسیع و مسطح پوشیده از پوشش گیاهی باتلاقی می‌گذرد و تقریباً تا نقطه رکود کند می‌شود. نیل آبی که از دریاچه تانا در اتیوپی سرچشمه می‌گیرد، به‌طور متوسط حدود ۵۸ درصد از آب‌های
می‌گیرد، به‌طور متوسط حدود ۵۸ درصد از آب‌های مصری نیل را تأمین می‌کند. این رودخانه شیب تندتری دارد و بنابراین سریع‌تر از نیل سفید که در خارطوم به آن می‌پیوندد، جریان می‌یابد. بر خلاف نیل سفید، نیل آبی مقدار قابل توجهی رسوب را حمل می‌کند. برای چندین کیلومتر در شمال خارطوم، آب نزدیک به ساحل شرقی رودخانه، که از نیل آبی می‌آید، به وضوح گل‌آلود است، در حالی که آب نزدیک به ساحل غربی و از نیل سفید، شفاف‌تر است. رودخانه عَطبَره که بسیار کوتاه‌تر است و از اتیوپی سرچشمه می‌گیرد، در شمال خارطوم بین پنجمین و ششمین
سرچشمه می‌گیرد، در شمال خارطوم بین پنجمین و ششمین آبشار (مناطق با تندآب‌های شیب‌دار) به نیل اصلی می‌پیوندد و حدود ۱۴ درصد از آب‌های نیل در مصر را تأمین می‌کند. در طول فصل کم‌آبی که از ژانویه تا ژوئن ادامه دارد، آتبارا به تعدادی استخر کوچک می‌شود. اما در اواخر تابستان، زمانی که باران‌های سیل‌آسا در ارتفاعات اتیوپی می‌بارد، عطبره ۲۲ درصد از جریان نیل را تأمین می‌کند. نیل آبی الگوی مشابهی دارد. این رودخانه در فصل کم‌آبی ۱۷ درصد از آب‌های نیل و در فصل پرآبی ۶۸ درصد از آب‌ها را تأمین می‌کند. در مقابل، نیل سفید
درصد از آب‌ها را تأمین می‌کند. در مقابل، نیل سفید تنها ۱۰ درصد از آب‌های نیل را در طول فصل پرآبی تأمین می‌کند اما بیش از ۸۰ درصد در طول دوره کم‌آبی کمک می‌کند؛ بنابراین، قبل از اینکه سد اسوان در سال ۱۹۷۱ تکمیل شود، نیل سفید در طول سال بخش مصری رودخانه را آبیاری می‌کرد، در حالی که نیل آبی، که باران‌های فصلی را از اتیوپی حمل می‌کرد، باعث می‌شد نیل از کناره‌های خود سرریز کند و لایه‌ای از گل حاصلخیز را در مزارع مجاور رسوب دهد. سیل بزرگ نیل اصلی معمولاً در ماه‌های اوت، سپتامبر و اکتبر در مصر رخ می‌داد، اما گاهی
اوت، سپتامبر و اکتبر در مصر رخ می‌داد، اما گاهی اوقات در اوایل ژوئن در اسوان آغاز می‌شد و اغلب تا ژانویه کاملاً کاهش نمی‌یافت. نیل چند کیلومتر در شمال وادی حلفا، شهری در سودان که به‌طور کامل در زمین‌های مرتفع بازسازی شد، وارد مصر می‌شود، زمانی که محل اصلی آن در مخزن سد ایجاد شده توسط سد بلند اسوان غرق شد. در نتیجه ساخت این سد، نیل در واقع جریان خود را به مصر به عنوان دریاچه ناصر آغاز می‌کند که از جنوب سد به طول ۳۲۰ کیلومتر تا مرز و ۱۵۸ کیلومتر دیگر در داخل سودان امتداد دارد. آب‌های دریاچه ناصر منطقه را از
سودان امتداد دارد. آب‌های دریاچه ناصر منطقه را از طریق نوبیای سفلی (مصر علیا و شمال سودان) در داخل ژرف‌دره باریک بین پرتگاه ماسه‌سنگ و سنگ خارا ایجاد شده توسط جریان رودخانه در طول قرن‌ها پر می‌کند. در پایین دست اسوان، نوار دشت سیلابی زیر کشت تا ۲۰ کیلومتر گسترش می‌یابد. در شمال اسنا (۱۶۰ کیلومتری شمال اسوان)، فلات در دو طرف دره تا ۵۵۰ متر بالاتر از سطح دریا بالا می‌رود. در قنا (حدود ۹۰ کیلومتری شمال اسنا)، صخره‌های آهکی ۳۰۰ متری نیل را مجبور می‌کنند که مسیر خود را به سمت جنوب غربی برای حدود ۶۰ کیلومتر
مسیر خود را به سمت جنوب غربی برای حدود ۶۰ کیلومتر تغییر دهد و سپس برای حدود ۱۶۰ کیلومتر به سمت شمال غربی به سمت اسیوط بپیچد. از شمال آسیوط، دیواره‌ها در هر دو طرف کاهش می‌یابد و دره تا حداکثر ۲۲ کیلومتر گسترش می‌یابد. در قاهره، نیل در جایی که زمانی یک پای‌رود وسیع بود، پخش می‌شود و متعاقباً توسط رسوبات گل و لای پر می‌شود تا آنچه را که اکنون یک دلتای حاصلخیز و بادبزن شکل است، تشکیل دهد که در انتهای دریا حدود ۲۵۰ کیلومتر عرض و حدود ۱۶۰ کیلومتر از شمال به جنوب امتداد دارد. دلتای نیل تقریباً ۲۲۰۰۰ کیلومتر مربع
امتداد دارد. دلتای نیل تقریباً ۲۲۰۰۰ کیلومتر مربع (تقریباً معادل مساحت ماساچوست) را پوشش می‌دهد. بر اساس روایت‌های تاریخی از قرن اول پس از میلاد، زمانی هفت شاخه از نیل از دلتا می‌گذشت. بر اساس روایت‌های بعدی، نیل در حدود قرن دوازدهم، تنها شش شاخه داشت. از آن زمان، طبیعت و انسان تمام خروجی‌های اصلی رود نیل را به جز دو خروجی بسته‌اند: شاخه شرقی، دمیاط (به طول ۲۴۰ کیلومتر) و شاخه غربی، رشید (به طول ۲۳۵ کیلومتر). نام هر دو خروجی از بندرهایی گرفته شده است که در دهانه‌های مربوطه خود قرار دارند. شبکه‌ای از
که در دهانه‌های مربوطه خود قرار دارند. شبکه‌ای از آبراهه‌های زهکشی و آبیاری این خروجی‌های باقی‌مانده را تکمیل می‌کنند. در شمال، نزدیک ساحل، دلتای نیل مجموعه‌ای از مانداب‌های شور و دریاچه‌ها را در بر می‌گیرد که برجسته‌ترین آنها ادکو، البرلس و المنزله هستند. حاصلخیزی و بهره‌وری زمین‌های مجاور نیل تا حد زیادی به لای رسوب‌شده توسط سیلاب بستگی دارد. تحقیقات باستان‌شناسی نشان می‌دهد که مردم زمانی در ارتفاع بسیار بالاتری نسبت به امروز در امتداد رودخانه زندگی می‌کردند، احتمالاً به این دلیل که رودخانه بالاتر بوده
احتمالاً به این دلیل که رودخانه بالاتر بوده یا سیل شدیدتر بوده است. زمان و مقدار جریان سالانه همیشه غیرقابل پیش‌بینی بود. اندازه‌گیری جریان‌های سالانه به میزان ۱٫۲ میلیارد متر مکعب و به میزان ۴٫۲۵ میلیارد متر مکعب ثبت شده است. قرن‌ها مصریان تلاش کردند تا این جریان‌ها را پیش‌بینی کنند و از آنها بهره ببرند و در نتیجه شدت سیل را تعدیل کنند. ساخت سد بر روی نیل، به ویژه سد بلند اسوان، این رودخانه بزرگ را به یک آبراهه آبیاری بزرگ و قابل پیش‌بینی تبدیل کرد. دریاچه ناصر، بزرگ‌ترین دریاچه مصنوعی جهان، امکان استفاده
ناصر، بزرگ‌ترین دریاچه مصنوعی جهان، امکان استفاده برنامه‌ریزی‌شده از نیل را بدون توجه به میزان بارندگی در مرکز آفریقا و شرق آفریقا فراهم کرده است. این سدها همچنین بر حاصلخیزی دره نیل تأثیر گذاشته‌اند، که قرن‌ها نه تنها به آبی که به زمین قابل کشت آورده می‌شد، بلکه به موادی که توسط آب باقی مانده بود نیز وابسته بود. محققان تخمین زده‌اند که رسوبات گل و لای مفید در این دره از حدود ۱۰ هزار سال پیش آغاز شده است. میانگین رسوب سالانه خاک قابل کشت در طول مسیر دره رودخانه حدود نه متر بود. تجزیه و تحلیل جریان نشان داد
حدود نه متر بود. تجزیه و تحلیل جریان نشان داد که سالانه ۱۰٫۷ میلیون تن ماده جامد از قاهره عبور می‌کند. امروزه سد بلند اسوان بیشتر این رسوبات را مسدود می‌کند که اکنون در دریاچه ناصر نگهداری می‌شوند. کاهش رسوبات سالانه لای به بالا آمدن سطح آب‌های زیرزمینی و افزایش شوری خاک در دلتا، فرسایش کناره‌های رودخانه در مصر علیا و فرسایش مخروط افکنه در امتداد ساحل دریای مدیترانه کمک کرده است. بیابان غربی. صحرای غربی با مساحتی در حدود ۷۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع، تقریباً دو سوم از کل مساحت زمین مصر را تشکیل می‌دهد. این بیابان
از کل مساحت زمین مصر را تشکیل می‌دهد. این بیابان وسیع در غرب نیل از دریای مدیترانه به سمت جنوب تا مرز سودان امتداد دارد. فلات جلف الکبیر در این بیابان، با ارتفاع متوسط حدود ۱۰۰۰ متر، یک استثنا در قلمرو بی‌وقفه سنگ‌های زیرین است که توسط لایه‌هایی از رسوبات افقی پوشیده شده و یک دشت عظیم یا فلات کم‌ارتفاع را تشکیل می‌دهند. دریای ماسه‌ای بزرگ در داخل دشت بیابان قرار دارد و از سیوه تا جلف الکبیر امتداد می‌یابد. دیواره‌ها (پشته‌ها) و فرورفتگی‌های عمیق (حوضه‌ها) در چندین بخش از بیابان غربی وجود دارند و هیچ
در چندین بخش از بیابان غربی وجود دارند و هیچ رودخانه یا جویباری به داخل یا خارج از این منطقه جریان ندارد. دولت صحرای غربی را یک منطقه مرزی در نظر گرفته و آن را در حدود مدار ۲۸ درجه به دو استان تقسیم کرده است: استان مطروح در شمال و استان وادی جدید در جنوب. هفت فرورفتگی مهم در بیابان غربی وجود دارد و همه آنها به جز بزرگ‌ترین، فرورفتگی قطاره که آب آن شور است، واحه در نظر گرفته می‌شوند. فرورفتگی قطاره، که شامل پست‌ترین نقطه کشور است، ۱۹۶۰۵ کیلومتر مربع وسعت دارد، که مشابه اندازه دریاچه انتاریو است. این
دارد، که مشابه اندازه دریاچه انتاریو است. این فرورفتگی عمدتاً پایین‌تر از سطح دریا است و در پایین‌ترین نقطه خود ۱۳۳ متر پایین‌تر از سطح دریا قرار دارد. بدبوم‌ها، باتلاق‌های نمک و دریاچه‌های نمک، فرورفتگی قطاره را که کم‌جمعیت است، می‌پوشانند. در شش فرورفتگی دیگر، تولید کشاورزی محدود، وجود برخی منابع طبیعی و اجتماع دائمی یافت می‌شود که همگی آب شیرین را از نیل یا آب‌های زیرزمینی محلی تأمین می‌کنند. واحه سیوه، نزدیک به مرز لیبی و در غرب قطاره، از بقیه مصر جدا شده است اما از زمان‌های قدیم زندگی را حفظ کرده است.
است اما از زمان‌های قدیم زندگی را حفظ کرده است. معبد آمون در سیوه، به خاطر پیشگوهایش بیش از ۱۰۰۰ سال مشهور بود. هرودوت و اسکندر مقدونی از جمله افراد مشهوری بودند که در دوران پیش از مسیحیت از این معبد بازدید کردند. سایر واحه‌های اصلی یک زنجیره توپوگرافی از فرورفتگی‌ها را تشکیل می‌دهند که از واحه فیوم (که گاهی اوقات فرورفتگی فیوم نامیده می‌شود) که ۶۰ کیلومتر در جنوب غربی قاهره قرار دارد، تا جنوب به واحه‌های واحات البحریه، فرافره و داخله ادامه می‌یابد و قبل از رسیدن به بزرگ‌ترین واحه کشور، خارجه، ختم می‌شود.
رسیدن به بزرگ‌ترین واحه کشور، خارجه، ختم می‌شود. یک دریاچه آب شور، دریاچه قارون، در شمال واحه فایوم، در زمان‌های قدیم به نیل می‌ریخت. قرن‌ها چاه‌های آرتزین آب شیرین در واحه فَیّوم، امکان خاک‌ورزی گسترده را در یک منطقه آبیاری شده که بیش از ۱۸۰۰ کیلومتر مربع وسعت دارد، فراهم کرده‌اند. بیابان شرقی. صحرای شرقی مصر با ویژگی‌های کوهستانی خود، با صحرای غربی که در سمت دیگر رود نیل قرار دارد، تفاوت چشمگیری دارد. ارتفاع زمین در این بیابان به سرعت از کناره نیل افزایش می‌یابد و یک فلات ماسه‌ای شیب‌دار در فاصله ۱۰۰
می‌یابد و یک فلات ماسه‌ای شیب‌دار در فاصله ۱۰۰ کیلومتری جای خود را به تپه‌های سنگی خشک و بی‌گیاه می‌دهد که از شمال تا جنوب، بین مرز سودان و دلتای نیل کشیده شده‌اند. این تپه‌ها تا ارتفاع بیش از ۱۹۰۰ متر می‌رسند. برجسته‌ترین ویژگی این منطقه، رشته‌کوه‌های ناهموار شرقی به نام تپه‌های دریای سرخ است که از دره نیل به سمت شرق تا خلیج سوئز و دریای سرخ گسترش یافته‌اند. این منطقه مرتفع دارای یک شبکه زهکشی طبیعی است که به دلیل بارش کم باران، به ندرت فعال می‌شود. همچنین در این منطقه مجموعه‌ای از دره‌های خشک و عمیق به
در این منطقه مجموعه‌ای از دره‌های خشک و عمیق به نام وادی وجود دارد که به سمت غرب و به طرف نیل امتداد می‌یابند. محیط بیابانی تا سواحل دریای سرخ ادامه دارد. شبه‌جزیره سینا. شبه‌جزیره سینا، یک شبه جزیره سه‌گوش با مساحت حدود ۶۱۱۰۰ کیلومتر مربع است که کمی کوچک‌تر از کشور لتونی است. این شبه جزیره نیز مانند بیابان شرقی، در بخش جنوبی خود دارای کوه‌هایی است که در واقع ادامه زمین‌شناسی تپه‌های دریای سرخ هستند. در میان این کوه‌ها، کوه کاترین (جبل کاترینه) با ارتفاع ۲۶۴۲ متر از سطح دریا، بلندترین نقطه مصر قرار دارد.
متر از سطح دریا، بلندترین نقطه مصر قرار دارد. احتمالاً دریای سرخ به خاطر رنگ سرخ این کوه‌ها، به این نام خوانده می‌شود. سمت جنوبی شبه جزیره سینا یک پرتگاه تند دارد که پس از یک فلات ساحلی باریک که به سمت دریای سرخ و خلیج عقبه شیب دارد، به پایان می‌رسد. ارتفاع لبه جنوبی سینا حدود ۱۰۰۰ متر است و با حرکت به سمت شمال، ارتفاع این فلات آهکی کاهش می‌یابد. یک سوم شمالی سینا یک دشت ساحلی هموار و شنی است که از کانال سوئز تا نوار غزه و اسرائیل امتداد دارد. قبل از اشغال نظامی سینا توسط اسرائیل در جنگ ژوئن ۱۹۶۷ (جنگ شش
نظامی سینا توسط اسرائیل در جنگ ژوئن ۱۹۶۷ (جنگ شش روزه اعراب و اسرائیل)، کل شبه جزیره توسط یک استاندار مصری اداره می‌شد. اما پس از بازگشت سینا به مصر در سال ۱۹۸۲، دولت مرکزی شبه جزیره را به دو استان تقسیم کرد: سینای شمالی با مرکزیت العریش و سینای جنوبی با مرکزیت الطور. در نگاه اول ممکن است فراوانی زندگی در شبه جزیره سینا چندان مشخص نباشد. این موضوع ریشه در نحوه سازگاری حیوانات بیابان با زندگی در این منطقه دارد. بسیاری از گونه‌ها، به ویژه پستانداران، اما همچنین خزندگان و حتی پرندگانی مانند جغدها، شب‌زی
همچنین خزندگان و حتی پرندگانی مانند جغدها، شب‌زی هستند. آنها ساعات روز را در خنکای نسبی لانه‌ها، زیر تخته‌سنگ‌ها یا در شکاف‌ها و ترک‌های سنگ می‌گذرانند. بسیاری از این موجودات فقط از روی ردپا و مسیرهایشان یا از یک نگاه اجمالی در نور چراغ‌های خودرو در شب قابل مشاهده هستند. حتی آن دسته از حیواناتی که در گرمای روز بیرون می‌آیند، معمولاً فقط در صبح زود یا عصر فعال هستند.
آشنایی با کشورهای اسلامی عنوان کتابی است نوشته حسن روحانی که به موضوعات جهان اسلام، مردم و فرهنگ کشورهای اسلامی پرداخته است.
مهدی عموزاده (زاده ۱۳۵۳ - قم) کاراته کای اهل ایران است. وی قهرمان کاراته آسیا و اولین دارنده مدال طلای تاریخ تیم ملی کاراته ایران در مسابقات قهرمانی کاراته جهان (سال ۱۹۹۶ سان سی تی آفریقای جنوبی) است. مهدی عموزاده، مجید عبدالحسینی، مهدی جعفری، سعید آشتیان و علیرضا کتیرایی از ورزشکاران پر مدال دهه ۷۰ و اواسط دهه ۸۰ ورزش کشور و از پر افتخارترین ورزشکاران تاریخ استان قم به حساب می‌آیند. حضور در تیمهای ملی کاراته جمهوری اسلامی ایران. وی در سال ۱۳۸۵ با توجه به استعفای مربی خود غلامرضا دباغیان از سرمربیگری تیم
استعفای مربی خود غلامرضا دباغیان از سرمربیگری تیم ملی کاراته ایران به همراه قهرمانانی همچون مجید عبدالحسینی و علیرضا کتیرایی برای همیشه از دنیای قهرمانی و تیم ملی کاراته ایران به عنوان بازیکن خداحافظی کرد. او دارنده اولین مدال طلای جهان در رشته کاراته می‌باشد که در تاریخ کاراته ایران کسب شده‌است.
هند یا هندوستان با نام رسمی جمهوری هندوستان (هندی: भारत गणराज्य؛ تلفظ: بْهَارَتْ گَنَرَاجْیَه) کشوری در جنوب آسیا است که پایتخت آن دهلی نو است. هند از شمال باختری با پاکستان؛ از شمال با چین، بوتان، نپال و تبت؛ و از شمال خاوری با برمه و بنگلادش همسایه‌است. همچنین هند از باختر با خلیج همیشه فارس(خلیج فارس)، از خاور با خلیج بنگال، و از جنوب نیز با اقیانوس هند مرز آبی دارد. پهناوری هند ۳٬۴۰۲٬۸۷۳ کیلومتر مربع (هفتم در جهان، ۲ برابر ایران) است. بیشتر سرزمین هند پست و هموار است و رشته‌کوه هیمالیا که در شمال کشور
و هموار است و رشته‌کوه هیمالیا که در شمال کشور قرار دارد باعث شده‌است که رطوبت و ابرهای باران‌زا به شمال آسیا نفوذ نکند و در نتیجه هند کشوری پرباران و مرطوب و دارای خاک بسیار حاصلخیز است. این موضوع باعث شده‌است که این کشور بتواند جمعیّت بسیاری را در خود جای دهد. جمعیت هند ۱٬۲۱۰٬۱۹۳٬۴۲۲ نفر است که دومین کشور پرجمعیت دنیا پس از چین به‌شمار می‌آید. بندر بمبئی (مومبائی) با جمعیتی نزدیک به ۱۴ میلیون تن، پرجمعیت‌ترین شهر هند است. هند بیش از سی و پنج شهر بزرگ با جمعیت بالای یک میلیون تن دارد. بمبئی (مومبائی)،
جمعیت بالای یک میلیون تن دارد. بمبئی (مومبائی)، دهلی، کلکته، مدرس، بنگلور، حیدرآباد، اگرا، میسور، جی‌پور، گوا، پونا، بوپال، تریواندروم، سورات، کانپور و احمدآباد از شهرهای مهم این کشور پهناور هستند. پیشینه زمین‌شناختی. خاک هندوستان تماماً در صفحه زمین‌شناختی هند جای گرفته‌است، یک صفحه بزرگ تکتونیکی که هنگام جدا شدن از قاره باستانی گوندوانلند (زمینی باستانی، متشکل از قسمت جنوبی ابرقاره پانگه‌آ) شکل گرفته‌است. صفحه هند-استرالیا به دو صفحه هند و استرالیا تقسیم می‌شود. در حدود ۹۰ میلیون سال پیش، در اواخر دوره
می‌شود. در حدود ۹۰ میلیون سال پیش، در اواخر دوره کرتاسه، صفحه هند با سرعت حدود ۱۵ سانتی‌متر در سال شروع به حرکت کرد. حدود ۵۰ تا ۵۵ میلیون سال پیش، در عصر ائوسن دوره نوزیستی، این صفحه پس از پیمودن مسافتی ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ کیلومتری، با حرکتی سریع‌تر از هر صفحه شناخته‌شده دیگر، به آسیا برخورد کرد. در سال ۲۰۰۷، زمین‌شناسان آلمانی به این نتیجه رسیدند که صفحه هند قادر است خیلی سریع حرکت کند، زیرا ضخامت آن نصف صفحات دیگری است که در گذشته گوندوانا را تشکیل داده بودند. برخورد هند با صفحه اوراسیا در امتداد مرز امروزی بین
هند با صفحه اوراسیا در امتداد مرز امروزی بین هند و نپال، کمربندی از کوه‌زایی ایجاد کرد که باعث پدید آمدن فلات تبت و هیمالیا شد. اکنون صفحه هند با سرعت ۵ سانتی‌متر در سال به سمت شمال شرق در حال حرکت است، در حالی که صفحه اوراسیا تنها ۲ سانتی‌متر در سال به سوی شمال حرکت می‌کند. از این رو هند به عنوان «پرسرعت‌ترین قاره» شناخته می‌شود. این امر باعث تغییر شکل صفحه اوراسیا می‌شود و صفحه هند هم با سرعت ۴ سانتی‌متر در سال درهم فشرده می‌شود. جغرافیای طبیعی. هند، بخش بزرگ جنوب آسیا و شبه قاره هند را به خود اختصاص
بزرگ جنوب آسیا و شبه قاره هند را به خود اختصاص داده‌است. این کشور با پاکستان، بنگلادش، نپال، بوتان، چین و برمه هم‌مرز است. جغرافیای هند به‌طور کلی به سه بخش تقسیم می‌شود: فلات بلند هیمالیا، جلگه گنگ و شبه جزیره جنوب هند که مناطق مختلف کوهستانی، دره رودخانه‌ای، کویر، دشت و جنگل را در بر می‌گیرد. پائین‌ترین سطح هند، در اقیانوس هند، با ارتفاع صفر و بلندترین نقطه این کشور، قله کانچنجونگا، با ارتفاع ۸۵۶۸ متر در هیمالیا قرار دارد که سومین قله مرتفع جهان است. جفرافیای هند بسیار متنوع است و کوه، بیابان، دشت، تپه و
هند بسیار متنوع است و کوه، بیابان، دشت، تپه و فلات را شامل می‌شود. آب و هوای این کشور از آب و هوای گرمسیری در جنوب تا آب و هوای معتدل در شمال متغیر است. مساحت ناحیهِ قابل کشت هند ۱٫۲۶۹٫۲۱۹ کیلومتر مربع (۷۸/۵۶٪ کل مساحت کشور) است که به دلیل رشد سوی جمعیت ر و افزایش شهرنشینی رو به کاهش است. سطح نواحی پوشیده از آب در هند معادل ۳۱۴٫۴۰۰ کیلومتر مربع است و میانگین باران این کشور ۱٫۱۰۰ میلیمتر در سال است. بیش از ۹۲ درصد استفاده آب در هند برای مصارف آب‌رسانی است که در سال ۱۹۷۴ حدود ۳۸۰ کیلومتر مربع بود و بر اساس
در سال ۱۹۷۴ حدود ۳۸۰ کیلومتر مربع بود و بر اساس پیش‌بینی‌ها تا سال ۲۰۲۵ به سقف ۱٫۰۵۰ کیلومتر مربع می‌رسد که برابر با مصارف صنعتی و خانگی است. منابع آبی هند شامل رودخانه‌ها، کانال‌ها، آبگیرها، دریاچه‌ها و سواحل غربی و شرقی اقیانوس هند و سایر خلیج‌ها و خلیج کوچک برای بیش از ۶ میلیون نفر در بخش ماهیگیری اشتغال ایجاد کرده‌اند. هند ششمین کشور تولیدکنندهِ ماهی در سطح جهان و دومین تولیدکنندهِ ماهی بومی در سطح جهان است. رودخانه‌های طویل هند، شامل: براهماپوترا و سند ۲۹۰۰ کیلومتر، گنگ۲۵۰۰ کیلومتر، گوداواری ۱۴۷۰
سند ۲۹۰۰ کیلومتر، گنگ۲۵۰۰ کیلومتر، گوداواری ۱۴۷۰ کیلومتر، یامونا ۱۳۷۰ کیلومتر، نارمادا ۱۳۰۰ کیلومتر و کریشنا ۱۲۹۰ کیلومتر هستند. هند از آب و هوایی بسیار متنوع بهره می‌برد، از شمال به رشته‌کوه‌های هیمالیا ختم می‌شود و رودخانه‌های متعددی که از این بلندی‌ها سرچشمه می‌گیرند هوایی بارانی و خاکی بارآور را به نواحی شمالی هند می‌بخشند. رودهای گنگ و براهماپوترا مهم‌ترین این رودخانه‌ها هستند که هر دو به خلیج بنگال سرازیر می‌شوند. هندوها همچنین رود گنگ را مقدس می‌دانند. هند از زیست جانوری بسیار متنوعی بهره می‌برد،
هند از زیست جانوری بسیار متنوعی بهره می‌برد، منطقه حفاظت شده‌ای به وسعت ۱۴۱۲ کیلومتر مربع در استان گجرات تنها پناهگاه باقی‌مانده حدود ۳۰۰ شیر آسیایی است. هند زیستگاه بسیاری از پستانداران بزرگ مانند فیل آسیایی، کرگدن تک شاخ و ببر می‌باشد. بیش از ۲۰۰۰ گونه پرنده و سه نوع تمساح در این کشور زندگی می‌کنند. آب و هوا. آب و هوای هند دارای تنوع بسیار قابل توجهی است و از کوهستان‌های همیشه پوشیده از برف هیمالیا تا منطقه گرمسیری میانه و جنوب و کویر خشک غرب این کشور را دربر می‌گیرد. چهار فصل هند شامل: "سرد وخشک" از ماه
می‌گیرد. چهار فصل هند شامل: "سرد وخشک" از ماه دسامبر تا فوریه، " گرم و خشک" از ماه مارس تا مه، "فصل بارش" از ماه ژوئن تا سپتامبر و "معتدل" در ماه‌های اکتبر و نوامبر است. به‌طور میانگین ۱۰۰۰ تا۱۵۰۰ میلمتر باران در سال، تقریباً سراسر هند را دربر می‌گیرد که این مقدار به ۲۵۰۰ میلیمتر در سواحل و ناحیه شمال شرقی هند می‌رسد. میانگین بارندگی سالانه در بنگال غربی به بیش از ۱۱هزار میلیمتر در سال می‌رسد. بر اساس سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن، هند دارای شش زیرگروه بزرگ اقلیمی است، اعم از کویر خشک در غرب، سرددشت‌های
اقلیمی است، اعم از کویر خشک در غرب، سرددشت‌های کوهستانی و یخچال‌های طبیعی در شمال، و مناطق گرمسیری مرطوب که از جنگل‌های بارانی جنوب غرب و قلمروهای جزیره‌ای پشتیبانی می‌کنند. هیمالیا به عنوان مانعی در جلوی وزش بادهای سرد پایین‌رو که از آسیای میانه می‌وزد، عمل می‌کند؛ بنابراین، شمال هند در طول زمستان گرم یا فقط معتدل خنک است. در تابستان، همین پدیده هند را نسبتاً داغ می‌کند. اگرچه مدار رأس‌السرطان، یعنی مرز بین مناطق استوایی و نیمه‌گرمسیری، از وسط هند می‌گذرد، کل این کشور گرمسیری در نظر گرفته می‌شود. تابستان
کل این کشور گرمسیری در نظر گرفته می‌شود. تابستان در بیشتر مناطق هند بین مارس و ژوئن ادامه دارد. دمای هوا می‌تواند در طول روز بیش از ۴۰ درجه سانتی‌گراد باشد و در مناطق ساحلی بیش از ۳۰ درجه سانتی‌گراد همراه با رطوبت زیاد. در منطقه بیابانی تار دما می‌تواند از ۴۵ درجه سانتی‌گراد فراتر رود. ابرهای موسمی باران‌زا به سامانه کم‌فشار ایجاد شده توسط کویر تار جذب می‌شوند. جبهه باران‌زای موسمی جنوب غرب به دو شاخه تقسیم می‌شود، یکی شاخه خلیج بنگال و دیگری شاخه دریای عرب. شاخه خلیج بنگال در اوایل ماه ژوئن با گذر از شمال
شاخه خلیج بنگال در اوایل ماه ژوئن با گذر از شمال شرقی هند به سمت شمال حرکت می‌کند. شاخه دریای عرب به سمت شمال حرکت می‌کند و بخش اعظمی از باران خود را در سمت بادگیر گهات غربی فرومی‌ریزد. زمستان‌های شبه‌جزیره هند روزهای معتدل تا گرم و شب‌های خنکی دارد. در شمال هوا سردتر است. دمای هوا در بعضی از مناطق دشت‌های هند گاهی زیر نقطه انجماد می‌رود. بیشتر شمال هند در این فصل دچار مه‌گرفتگی می‌شود. بالاترین دمای ثبت شده در هند ۵۱ درجه سانتی‌گراد (۱۲۴ درجه فارنهایت) در فالودی راجستان بوده است. کمترین دمای کشور، منفی ۴۵
راجستان بوده است. کمترین دمای کشور، منفی ۴۵ درجه سانتی‌گراد در کشمیر ثبت شده است. منابع طبیعی. منابع اصلی مواد معدنی هند شامل زغال‌سنگ (از لحاظ میزان ذخایر در رده چهارم جهان قرار دارد) آهن، منگنز، میکا، بوکسیت، تیتانیوم، کرومیت، گاز طبیعی، الماس، نفت خام، سنگ آهک، توریوم (بیشترین در جهان در سواحل ایالت کرالا) می‌باشد. ذخایر نفت هند که در ساحل بمبئی درماهاراشترا، گجرات و در شرق آسام وجود دارند، بیش از ۲۵٪ از نیازهای داخل را برطرف می‌کنند. هند بزرگترین تولیدکننده بلوک‌های میکا و تکه‌های میکا است. هند در بین
بلوک‌های میکا و تکه‌های میکا است. هند در بین بزرگترین تولیدکنندگان باریت و کرومیت در جهان در رده دوم قرار دارد. سیستم پلیستوسن سرشار از مواد معدنی است. هند سومین تولیدکننده زغال‌سنگ در جهان است و در تولید سنگ آهن رتبه چهارم را دارد. این کشور همچنین پنجمین تولیدکننده بوکسیت و دومین تولیدکننده بزرگ فولاد خام است که از فوریه ۲۰۱۸ در این رتبه جایگزین ژاپن شده‌است. هند هفتمین تولیدکننده بزرگ سنگ منگنز و هشتمین تولیدکننده بزرگ آلومینیوم است. هند دارای منابع قابل توجهی سنگ معدن تیتانیوم، الماس و سنگ آهک است.
توجهی سنگ معدن تیتانیوم، الماس و سنگ آهک است. هندوستان دارای ۲۴٪ توریم شناخته شده و بادوام اقتصادی جهان است که در سواحل کرالا قرار دارند. طلا در دشت‌های طلای کولار در کارناتاکا استخراج می‌شود. کل منابع آب تجدیدپذیر هند در سال ۱٬۹۰۷٫۸ کیلومتر مربع برآورد می‌شود. مقدار سالانه آب تأمین‌شده از سفره‌های زیرزمینی ۳۵۰ میلیارد متر مکعب است. در هند تنها ۳۵٪ از منابع آب زیرزمینی مورد استفاده قرار می‌گیرد. سالانه حدود ۴۴ میلیون تن بار از طریق رودخانه‌ها و آبراه‌های اصلی کشور منتقل می‌شود. آب‌های زیرزمینی ۴۰٪ از آب
اصلی کشور منتقل می‌شود. آب‌های زیرزمینی ۴۰٪ از آب موجود در کانال‌های آبیاری هند را تأمین می‌کنند. ۵۶٪ از اراضی کشور قابل کشت و زراعت است. خاک‌های سیاه مقاوم در برابر رطوبت هستند و برای کشت خشک و رشد پنبه، کتان و غیره ارجحیت دارند. خاک‌های جنگلی برای مزارع چای و قهوه استفاده می‌شوند. خاک‌های سرخ دارای میزان زیادی آهن هستند. بیشتر ذخایر نفتی ۵٫۴ میلیارد بشکه‌ای هند در حوضه‌های بمبئی بالا، آسام بالا، کامبای، کریشنا-گُدواری و کاوری واقع شده‌است. هند حدود هفده تریلیون فوت مکعب گاز طبیعی در آندراپرادش، گجرات و
تریلیون فوت مکعب گاز طبیعی در آندراپرادش، گجرات و اُدیشا دارد. در آندراپرادش اورانیوم استخراج می‌شود. تولید انرژی زمین‌گرمایی در هفت ایالت این کشور امکان‌پذیر است. تقسیمات کشوری. کشور هند شامل ۲۸ ایالت و ۷ ناحیه هم‌پیوسته‌است. ناحیه‌های هم‌پیوسته. A• جزایر آندامان و نیکوبار B• چندیگر C• دادرا و ناگار هاولی D• دامان و دیو E• لاکشادویپ F• ناحیه پایتختی ملی دهلی G• پودوچری
مکزیک کشوری در بخش جنوبی قاره آمریکای شمالی است. مکزیک در سراسر شمال خود با ایالات متحده مرز مشترک دارد و از غرب و جنوب به اقیانوس آرام، از شرق به خلیج مکزیک و دریای کارائیب و از جنوب شرقی به گواتمالا و بلیز محدود می‌شود. مکزیک از نظر جغرافیایی جزوی از آمریکای شمالی است اما بنابر تعریف زبانی آمریکای لاتین، مکزیک سومین کشور بزرگ آمریکای لاتین پس از برزیل و آرژانتین به‌شمار می‌آید. مکزیک ۱۲۶ میلیون نفر جمعیت دارد و پایتخت آن مکزیکوسیتی این شهر که بیش از 22 میلیون نفر جمعیت دارد از پرجنب و جوش ترین شهر های