payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کمک های دوجانبه در جهان تبدیل شد. آکیهیکو تاناکا جانشین او شود. او در 27 نوامبر 2014 عضو شورای مشورتی قانون کاخ سلطنتی بود. این شورا ارگان مشاوره خصوصی نخست وزیر وقت جونیچیرو کویزومی بود که به دفتر کابینه تعلق داشت. شورا از 25 ژانویه 2005، 17 بار برای بحث در مورد بحث جانشینی ژاپن و قانون خانوار سلطنتی تشکیل جلسه داد. در 24 نوامبر 2005، توصیه شورای مشورتی شامل حق اعضای زن بر تاج و تخت، از جمله حق تعمیم به دودمان زن، و گسترش نسل اولیه به اعضای زن خانواده امپراتوری بود. هم دانشگاه اوگاتا و هم ملکه میچیکو
امپراتوری بود. هم دانشگاه اوگاتا و هم ملکه میچیکو دانشگاه قلب مقدس است. در 17 آوریل 2012، وزیر امور خارجه، کوئیچیرو گنبا، در 17 آوریل 2012، یک "پذیرایی برای احترام به کمک های خانم ساداکو اوگاتا به کشور ما و جامعه بین المللی" در توکیو برگزار شد. نخست وزیر یوشیهیکو نودا سخنرانی کرد. او گفت: "به دلیل زلزله و سونامی توهوکو در سال 2011، پیشنهاد کمک به ژاپن از بیش از 160 کشور و بیش از 40 سازمان بین المللی به دستاوردهای خانم ساداکو اوگاتا بی ربط نبود. اوگاتا در بنیاد Sergio Vieira de Mello شرکت داشت. نقل و قول
بنیاد Sergio Vieira de Mello شرکت داشت. نقل و قول ها. "اگر ما وضعیت اسفناک پناهندگان یا بار کشورهایی را که آنها را پذیرفته اند نادیده بگیریم، می ترسم در خشونت های مجدد هزینه سنگینی بپردازیم. باید فوراً شرایطی فراهم شود تا پناهندگان بتوانند به کشور بازگردند و در صلح و مدارا زندگی کنند. در کشور خودشان." - سخنرانی پذیرش مدال آزادی، 4 ژوئیه 1995 زندگي شخصي. در سال 1960، او با شیجورو اوگاتا (1927–2014)، پسر تاکتورا اوگاتا، که همچنین یکی از مقامات بانک ژاپن بود ازدواج کرد و سپس مدیر اجرایی آن شد. او پس از ازدواج
کرد و سپس مدیر اجرایی آن شد. او پس از ازدواج نام خود را از ساداکو ناکامورا به ساداکو اوگاتا تغییر داد. او یک پسر (آتسوشی اوگاتا، کارگردان سینما) و یک دختر دارد. اوگاتا در 22 اکتبر 2019 در سن 92 سالگی درگذشت. مرگ. ساداکو اوگاتا در ۲۲ اکتبر ۲۰۱۹، در سن ۹۲ سالگی درگذشت.
سادائو آراکی (؛ زاده درگذشته ) ارتشبد در نیروی زمینی امپراتوری ژاپن قبل و در طول جنگ جهانی دوم بود. وی به عنوان یکی از اصلی‌ترین نظریه‌پردازان سیاسی راست‌گرای ملی در امپراتوری ژاپن، به عنوان رهبر جناح رادیکال جناح راه امپراتور در درون ارتش ژاپن قلمداد می‌شد. به عنوان وزارت نیروی زمینی امپراتوری ژاپن تحت نخست‌وزیری اینوکای تسویوشی خدمت کرد. وی بعداً به عنوان وزیر در وزارت آموزش، فرهنگ، ورزش، علوم و فناوری در دوره دولت‌های کونوئه فومیمارو و هیرانوما کی‌ایچیرو خدمت کرد. در سال ۱۹۳۱، ژنرال آراکی به عنوان وزیر
خدمت کرد. در سال ۱۹۳۱، ژنرال آراکی به عنوان وزیر جنگ ژاپن منصوب شد. او عقاید تندی داشت. او همچون بسیاری دیگر از مقامات بلندپایهٔ ارتش ژاپن باور داشت که ژاپن یا باید به کشوری امپریالیستی بدل شود یا منتظر نابود شدن ملتش بنشیند. او به مبلغ علنی تمامیت‌خواهی، نظامی‌گری، توسعه‌طلبی و کوکوتای بدل شد. پس از جنگ جهانی دوم، وی به جرم جنایات جنگی ژاپن محکوم شد و به حبس ابد محکوم شد اما در سال ۱۹۵۵ آزاد شد.
سای‌اونجی کینموچی ؛( زاده درگذشته ) یک سیاستمدار اهل ژاپن بود. پسر توکودایجی کین‌ایتو بود.
ساکاموتو ریوما ؛ زاده درگذشته یک سیاست‌مدار اهل ژاپن بود. وی در یک خانواده سامورایی دون پایه متولد شد. یکی از فعالان سیاسی بود که با شوگون‌سالاری توکوگاوا مخالف بود وی سعی در اتحاد بین قلمروی ساتسوما و قلمروی چوشو که با هم درگیر بودند، داشت. وی با سایگو تاکاموری از اهالی قلمروی ساتسوما ملاقات داشت و با افکارش در مورد نابودی نظام شوگونی آشنا گردید. وی اولین شرکت تجارت بین‌المللی را با کمک سایگو راه اندازی کرد. عواید این شرکت برای تقویت و آماده‌سازی نیروهای مخالف سیستم شوگون‌سالاری می‌رسید. در سال ۱۸۶۶
مخالف سیستم شوگون‌سالاری می‌رسید. در سال ۱۸۶۶ ساکاموتو در یک درگیری با تپانچه‌ای که در دست داشت یکی از کاپیتان‌های پلیس شوگون را به قتل رساند و به زندان افتاد. وی که قبلاً هم به زندان افتاده بود برای بار دوم آزاد شد. وی یک برنامهٔ ۸ ماده‌ای را برای تغییر سیستم و کنار گذاری دولت شوگون و ایجاد دولت جدید طراحی کرد. در سال ۱۸۶۷ تایسی هوکان (بازگشت قدرت به امپراتور) توسط یامائوچی تویوشیگه فرماندار ولایت توسا به توکوگاوا یوشینوبو پیشنهاد شد و به‌طور غیرمنتظره شوگون این برنامه را پذیرفت و برای اجرای این برنامه
این برنامه را پذیرفت و برای اجرای این برنامه آماده شد. در تاریخ ۹ نوامبر وی از مقام شوگونی استعفا داد. برنامه‌های ساکاموتو شامل تغییرات سیاسی و اقتصادی زیادی در ژاپن می‌شد که در اثر اجرای این تغییرات ساکاموتو ریوما به عنوان پدر مدرنیزه شدن ژاپن یاد می‌شود. در تاریخ ۱۰ دسامبر ۱۸۶۷ ساکاموتو ریوما به قتل رسید. به نظر می‌رسید که این ترور توسط شینسنگومی و یا گروهی دیگر از نیروهای تحت امر شوگون باشند انجام شده باشد اما قاتل واقعی هیچگاه پیدا نشد. وضعیت زمانه. در اواخر قرن نوزدهم ژاپن از نظر اقتصادی کشوری
در اواخر قرن نوزدهم ژاپن از نظر اقتصادی کشوری کم‌توسعه‌یافته بود که از سال ۱۶۰۰ توسط خاندان توکوگاوا اداره می‌شد که در سال ۱۶۰۳، لقب شوگون را برای خود انتخاب کرده بودند. در طول این دوره امپراتوری ژاپن در کناری ایستاده بود و تنها یک نقش تشریفاتی محض داشت. شوگون‌های توکوگاوا از اعضای بسیار بانفوذ طبقه فئودال‌ها بودند که از قلمروهای خود مالیات می‌گرفتند. این شوگون‌ها همراه با ملازمان ارتشی خود، سامورایی‌ها، جامعه‌ای را به وجود آورده بودند که شبیه اروپای قرون وسطی بود که در آن طبقات شغلی و تجارت محدود بود و
وسطی بود که در آن طبقات شغلی و تجارت محدود بود و بالاترین نرخ‌های مالیاتی را باید کشاورزان پرداخت می‌کردند. در کشور سیاست ساکوکو به معنای سیاست درهای بسته اعمال می‌شد، و هدف آن محدود و ممنوع کردن ارتباط و تجارت مردمان کشور ژاپن با اتباع خارجی بود. در دوره ادو ورود خارجی‌ها و خروج ژاپنی‌ها می‌توانست مجازات مرگ را در پی داشته باشد. شوگون در ادو مستقر بود و تمام تجارت خارجی را کنترل و در انحصار خود درآورده بود. نهادهای اقتصادی و سیاسی، محدود بودند و ژاپن در فقر به سر می‌برد. مخالفان برعکس این را می‌خواستند.
به سر می‌برد. مخالفان برعکس این را می‌خواستند. آنان به دنبال آن بودند تا با آسیا و اروپا تجارت کنند، نهادهای فئودالی قدیم را منسوخ کنند و یک دولت مدرن در ژاپن تشکیل دهند. آنان برای آنکه حامیان خود را افزایش دهند، انگیزه خود را قدرت گرفتن امپراتور ژاپن در امور کشور عنوان می‌کردند. اوکوبو توشیمیچی (۱۸۳۰–۱۸۷۸ میلادی)، از سیاستمداران مشهور این دوره ادعا می‌کرد «یک کشور نمی‌تواند دو سلطنت داشته باشد، یک خانه نمی‌تواند دو ارباب داشته باشد، دولت باید تنها به یک حاکم واگذار شود.» اما قصد اصلی آنان تنها حفظ
یک حاکم واگذار شود.» اما قصد اصلی آنان تنها حفظ امپراتور بر سریر قدرت نبود بلکه آنان به دنبال تغییر کامل نهادهای اقتصادی و سیاسی بودند. زمینه زندگی. در اواخر دوره سنگوکو، چوسوکابه موریچیکا فرماندار ولایت توسا بود. وی در نبرد سکیگاهارا (۱۶۰۰ میلادی) در جبهه خاندان تویوتومی علیه خاندان توکوگاوا جنگید. پس از شکست در این جنگ املاک وی توسط خاندان توکوگاوا ضبط شد. وی دوباره ۱۵ سال بعد در محاصره اوساکا (۱۶۱۵ میلادی) به نفع خاندان تویوتومی جنگ کرد و کشته شد. پس از آن فرمانداری ولایت توسا به یامائوچی کاتسوتویو یکی
آن فرمانداری ولایت توسا به یامائوچی کاتسوتویو یکی از ملازمان خاندان توکوگاوا واگذار شد. از این پس در این ولایت سامورایی‌های وابسته خاندان یامائوچی به عنوان سامورایی‌های طبقه بالا یا جوشی و سامورایی‌های خاندان چُوسُوکابه به عنوان سامورایی‌های طبقه پایین یا گوشی (سامورایی) درآمدند. برخلاف سامورایی‌های جوشی که فقط به کار اختصاصی خود اشتغال داشتند، سامورایی‌های گوشی به غیر از انجام کارهای سپاهی، کشاورزی یا تجارت هم می‌کردند. ولایت توسا از ولایت‌هایی بود که اختلاف طبقاتی در آن شدید بود. خانواده ریوما ساکاموتو
طبقاتی در آن شدید بود. خانواده ریوما ساکاموتو هر چند از طبقهٔ سامورایی‌های گوشی بودند ولی از سه نسل قبل به تجارت مشغول بودند و از نظر ثروت در موقعیت بسیار خوبی قرار داشتند. اوایل زندگی. ۳ ژانویه، ۱۸۳۶ به عنوان دومین پسر ساکاموتو هاچیهی و ساکاموتو کو در قلمروی توسا (نام امروزی استان کوچی) متولد شد. وی یک برادر و سه خواهر بزرگتر از خود داشت. پدر وی یک سامورایی گوشی (طبقه پایین سامورایی‌ها) بود و به ساخت و تجارت ساکی و همچنین سمساری اشتغال داشت. ریوما کوچکترین فرزند خانواده و مورد عشق و علاقه تمامی اعضای
فرزند خانواده و مورد عشق و علاقه تمامی اعضای خانواده بود. در کودکی شخصیت نازپرورده و ضعیفی داشت و چون به آسانی گریه می‌کرد و شب‌ادراری داشت، هم سالانش وی را اذیت و آزار می‌کردند. ریوما در سن ۱۰ سالگی مادر خود را بر اثر بیماری از دست داد و از این پس خواهر بزرگترش ساکاموتو اوتومه مواظبت از وی را برعهده گرفت. ریوما در ۱۱ سالگی به مدرسه فرستاده شد اما پس از دعوا با یکی از همکلاسی‌هایش که از طبقه جوشی بود، با کارد زخمی شد. هر چند همکلاس وی مقصر تشخیص داده شد و از مدرسه اخراج شد اما پدر ریوما نیز وی را از ادامه
مدرسه اخراج شد اما پدر ریوما نیز وی را از ادامه رفتن به مدرسه بازداشت. به این ترتیب وی بیش از چند ماه تحصیل نکرد. خواهر بزرگتر وی، اوتومه که احساس می‌کرد مادرش ریوما را لوس بار آورده، بخاطر نگرانی از آینده تصمیم گرفت برادرش را قوی سازد. اوتومه در ورزش شنا، کنجوتسو (شمشیرزنی)، سوارکاری، تیراندازی با کمان ماهر بود و این مهارت‌ها را به ریوما یاد داد. همچنین مراقب بود که ریوما در طول روز تمرین نوشتن و مطالعه کتاب را انجام دهد. در سن ۱۳ سالگی ریوما وارد مدرسه شمشیرزنی شد و به علت مهارتی که کسب کرده بود، در میان
شد و به علت مهارتی که کسب کرده بود، در میان دوستانش اعتباری به دست آورد. اتحاد دادن قلمروی ساتسوما و چوشو. قلمروی ساتسوما و قلمروی چوشو هر دو جزو قلمروهای پرقدرت (یوهان) در دوره باکوماتسو بودند. در سال ۱۸۶۳ قلمروی ساتسوما با کمک قلمروی آیزو قلمروی چوشو را از دنیای سیاست در پایتخت بیرون رانده بود (تغییر سیاسی روز هیجدهم ماه هشت) و در سال بعد ۱۸۶۴ با اسلحه گرم (حادثه کینمون) توانسته بود سربازان قلمروی چوشو را که به کیوتو آمده بودند را شکست دهد و از پایتخت براند. بدین ترتیب رابطه مابین دو قلمرو به دشمنی
براند. بدین ترتیب رابطه مابین دو قلمرو به دشمنی گرایید. در سال‌های دهه ۱۸۶۰، ساتسوما تمایل داشت موقعیت ممتاز خود را در راستای حفظ وضعیت موجود حفظ کند، در حالی که هدف چوشو به قیام با هدف سرنگونی حکومت تبدیل شده بود. ساکاموتو ریوما از طریق میانجیگری توانست، رهبران نظامی ساتسوما سایگو تاکاموری و اوکوبو توشیمیچی و از طرف دیگر کیدو تاکایوشی (کاتسورا کوگورو) از قلمروی چوشو را گرد هم بیاورد. اگر چه این دو قلمرو به‌طور سنتی دشمنان شدید یکدیگر بودند، رهبران آنها موافقت کردند که زمان مناسب برای تغییر رسیده‌است و
موافقت کردند که زمان مناسب برای تغییر رسیده‌است و موافقت کردند که در صورت حمله از طرف دیگران به یکدیگر کمک کنند. همچنین قلمروی چوشو به شدت به سلاح‌های مدرن نیاز داشت، اما ارتباطات بسیار محدودی با قدرت‌های غربی داشت. از طرف دیگر، قلمروی ساتسوما، یک تجارت اساسی قابل توجه با بریتانیای کبیر از طریق توماس بلیک گلاور، یک اسکاتلندی، وابسته به شرکت جاردین ماتسون برقرار کرده بود. با پیشنهاد ساکاموتو ریوما، سایگو توافق کرد که سلاح مورد نیاز قلمروی چوشو برای مبارزه با شوگون‌سالاری توکوگاوا را تأمین کند. این اتحاد
با شوگون‌سالاری توکوگاوا را تأمین کند. این اتحاد برای حمایت از چوشو جهت مقاومت در برابر عملیات تنبیهی دومین اردوکشی چوشو که در تابستان سال ۱۸۶۶ توسط شوگون‌سالاری انجام شد، بسیار مؤثر بود، و منجر به شکست کامل شوگون‌سالاری در برابر قلمروی چوشو شد. هشت طرح از درون کشتی. در سال ۱۸۶۷ میلادی ساکاموتو ریوما، یک برنامه هشت‌بندی را به پانزدهمین شوگون و آخرین حکمران شوگون‌سالاری توکوگاوا، توکوگاوا یوشینوبو ارائه داد و از او خواست تا استعفا دهد تا جنگ داخلی صورت نگیرد. هشت اصل هشت طرح از درون کشتی: ترور. در تاریخ ۱۰
هشت اصل هشت طرح از درون کشتی: ترور. در تاریخ ۱۰ دسامبر ۱۸۶۷ ساکاموتو ریوما به همراه ناکائوکا شینتارو که برای گفتگو به نزد وی رفته بود به قتل رسید. به نظر می‌رسید که عاملان قتل شینسنگومی و یا گروهی دیگر از نیروهای تحت امر شوگون باشند اما قاتل واقعی هیچگاه پیدا نشد. آرامگاه. آرامگاه ریوما ساکاموتو در معبد شینتویی، معبد کیوتو ریوزن گوکوکو در شرق کیوتو قرار دارد. گرچه وی در اوایل سنین ۳۱ سالگی ترور شد، عده زیادی از طرفداران او همچنان در پای آرامگاهش گل نثار می‌کنند. تفکرات و تاثیرات. ساکاموتو فرد بلندپروازی
تفکرات و تاثیرات. ساکاموتو فرد بلندپروازی بود که رویای ژاپن مستقلی را در سر می پروراند که نظام ارباب‌رعیتی یا طبقاتی بر آن حاکم نبود. او از الگویی مشابه ایالات متحده که در آنجا «همهٔ مردمان برابر آفریده شده‌اند» الهام گرفته بود. ساکاموتو اصول دموکراتیک را تحسین می‌کرد و درباره حاکمیت دموکراتیک مطالعه داشت؛ به ویژه کنگره ایالات متحده و مجلس بریتانیا، به عنوان الگویی برای حکومت ژاپن پس از اصلاحات میجی. ساکاموتو استدلال می‌کرد که دربار امپراتوری پس از قرن‌ها بدون قدرت سیاسی، فاقد منابع و امکانات لازم برای
بدون قدرت سیاسی، فاقد منابع و امکانات لازم برای اداره کشور است. او هشت طرح را در حالی نوشت که درون کشتی بود و درباره الگو حکومت آینده ژاپن با گوتو شوجیرو بحث می‌کرد. ساکاموتو لزوم شکل‌گیری دو مجلس مقننه، مبتنی بر رأی‌گیری دموکراتیک، و نوشتن قانون اساسی را تشریح کرد و ضرورت تشکیل ارتش ملی و نیروی دریایی و نیز تنظیم نرخ مبادله طلا و نقره را نشان داد. ساکاموتو درباره جهان غرب مطالعه کرده و پی برده بود که ژاپن نیازمند به نوسازی هست؛ تا بتواند با دنیای پیشرفته و صنعتی خارجی رقابت کند. تصور می شود که پیشنهادهای
صنعتی خارجی رقابت کند. تصور می شود که پیشنهادهای ساکاموتو، مبنایی برای نظام پارلمانی حکومت تازه‌ تأسیس بوده که پس از مرگ او به کار گرفته شد. ساکاموتو همچنین به‌عنوان آمیزه‌ای جالب‌ توجه از سنت و مدرنیته به نظر می‌آید؛ که ترجیح او برای پوشش سامورایی در حین علاقه به کفش‌های غربی نمایانگر آن است. ارزیابی تاریخی. در سال ۲۰۰۶ میلادی طبق نظرسنجی‌های یک برنامه تلویزیونی از نیپون تلویژن برای تعیین ۱۰۰ شخصیت تاریخی محبوب در ژاپن، ساکاموتو ریوما بعد از اودا نوبوناگا محبوب‌ترین شخصیت تاریخی جهان از نظر مردم ژاپن است.
سی شوناگون (؛ زاده ۹۶۶ – درگذشته ۱۰۱۷) شاعر اهل ژاپن بود.
سن‌جورو هایاشی ؛ زاده درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل ژاپن بود.
ستسوکو هارا ( ؛ زاده ۱۷ ژوئن ۱۹۲۰ – درگذشته ۵ سپتامبر ۲۰۱۵) هنرپیشه اهل ژاپن بود.
سوگاوارا نو میچی‌زانه ؛ زاده ۰۸۴۵ درگذشته ) یک سیاستمدار، محقق، شاعر در دوره هی‌آن اهل ژاپن بود.او یکی از سه روح انریو در افسانه های ژاپنی است.
تادامیچی کوری‌بایاشی (؛ زاده درگذشته ) یک فرد نظامی اهل ژاپن بود. دلیل شهرت کوری بایاشی نبرد ایوجیما بود که با هوشیاری این فرمانده اولین و مستحکم‌ترین تونل‌های پیچیده دفاعی برای دفاع از جزیره ساخته شد که بعدها در نبرد اوکیناوا هم توسط ژاپنی‌ها از این تجربه استفاده شد.لازم به ذکر است تا قبل از این ، استراتژی‌های دفاعی ژاپنی به اندازه کافی کار آمد نبوده و باعث تلفات زیادی می شد.
تاکاهاشی کوره‌کیو ؛ زاده – درگذشته ) یک سیاستمدار اهل ژاپن بود.
تاکاشی شیمورا (زاده ۱۲ مارس ۱۹۰۵ – درگذشته ۱۱ فوریه ۱۹۸۲) هنرپیشه اهل ژاپن بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۶ تا ۱۹۸۱ میلادی فعالیت می‌کرد. عمده شهرت او به خاطر حضور در ۲۱ فیلم از ۳۰ فیلم آکیرا کوروساوا است. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها بازی کرده، می‌توان به "یوجیمبو"، "کوایدان"، "راشومون"، "زیستن"، "هفت سامورایی"، "سریر خون"، "گودزیلا" و "" اشاره کرد.
لگوگلوبین یا لگ‌هموگلوبین ، گلوبینی است که از پایدارکنندگان نیتروژن به‌شمار می‌رود و در باقلاییان و حبوبات یافت می‌گردد. این حمل‌کنندهٔ اکسیژن و نیتروژن در حبوبات در پاسخ به ریشه‌های درگیرشده به‌وسیله یک باکتری تثبیت‌کننده نیتروژن، مشهور به ریزوبین، به‌عنوان بخشی از هم‌زیستی میان گیاه و باکتری تولید می‌گردد. منابع. ویکی‌پدیا آلمانی
ترائوچی ماساتاکه (؛ زاده درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل ژاپن بود.
تتسویا نومورا (؛ زاده ) یک طراح هنری، طراح و کارگردان بازی‌های ویدئویی ژاپنی است که برای اسکوئر انیکس (اسکوئر سابق) کار می‌کند. او شخصیت‌هایی را برای سری "فاینال فانتزی" طراحی کرد که با "فاینال فانتزی ۶" شروع به کار کرد و قسمت‌های بعدی را ادامه داد. علاوه بر این، "نومورا" توسعه مجموعه بازی‌های "کینگدم هارتس" را از زمان آغاز به کار آن در سال ۲۰۰۲ رهبری کرده، و همچنین کارگردان فیلم پویانمایی "" بود. اوایل زندگی. پدر نومورا در اوایل علاقه خود را به هنر و بازی تحت تأثیر قرار داد، نقاشی‌های کوچک و بازی‌های
تحت تأثیر قرار داد، نقاشی‌های کوچک و بازی‌های تخته‌ای منحصر به فرد سوگوروکو را برای او درست کرد. نومورا از سه سالگی شروع به نقاشی کرد و در دوران دبستان بازی‌های سوگوروکو خود را توسعه داد. از کودکی اوقات فراغت خود را به بازی بیسبال، شنا، ماهیگیری و قلعه سازی می‌گذراند. هنگامی که او در مدرسه راهنمایی بود، پدرش به او گفت که دورانی از کامپیوتر فرا می‌رسد و کامپیوتر شخصی خود را برای او خریداری می‌کند. نامورا Legends of Star Arthur: Planet Mephius را روی آن بازی کرد و با یادگیری برنامه‌نویسی شروع به ساخت
بازی کرد و با یادگیری برنامه‌نویسی شروع به ساخت بازی‌های ویدیویی خود کرد. او ابتدا محصولی از نینتندو را با نسخه تنیس و پینگ-پنگ کنسول کالر تی‌وی گیم امتحان کرد. در همان زمان "پویش اژدها" مورد علاقهٔ "نومورا" قرار گرفت و او را با بازی‌های ویدیویی با عناصر داستانی آشنا کرد. معلم هنر وی در دبیرستان او را به سمت کارهای تصویرگر یوشیتاکا آمانو از "فاینال فانتزی" راهنمایی کرد. نومورا همچنین در طول کلاس مانگای شخصی خود را ایجاد کرد و قصد داشت این کار را به عنوان یک حرفه انجام دهد، گرچه در نهایت این ایده را رها
یک حرفه انجام دهد، گرچه در نهایت این ایده را رها کرد. نومورا برای یادگیری مجله و تبلیغات آثار هنری به هنرستان رفت. او سپس به دنبال کار تبلیغات در یک شرکت انتشارات گشت. با این حال، او سرانجام پس از دیدن آگهی استخدام با نقاشی توسط یوشی‌تاکا آمانو، به شرکت اسکوئر مراجعه کرد.
تومیچی مورایاما (؛ زاده ) یک سیاست‌مدار اهل ژاپن است. وی از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ نخست‌وزیر ژاپن بود. تومیچی مورایاما در ۳ مارس ۲۰۲۴، ۱۰۰ ساله شد. او در حال حاضر ()، در سن سالگی دومین رهبر پیر در جهان و پیرترین نخست‌وزیر پیشین ژاپن است که در قید حیات می‌باشد.
توموکازو سکی (؛ زاده ) یک خواننده و صدا پیشه اهل ژاپن است.
تورو تاکه‌میتسو (؛ زاده درگذشته ) آهنگساز اهل ژاپن بود که موسیقی بسیاری از فیلم‌های کلاسیک سینمای ژاپن را ساخته‌است.
تسوگوهارو فوجیتا (؛ زاده درگذشته ) یک هنرمند اهل ژاپن بود.
تسوگومی اوبا () یک مانگاکا، و نویسنده اهل ژاپن است. او نویسنده آثار مانگا "دفتر مرگ" و "باکومن" است.
یاسوهیرو ناکاسونه (؛ زاده – درگذشته ۲۹ نوامبر ۲۰۱۹) سیاست‌مدار ژاپنی بود. وی از سال ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۷ نخست‌وزیر ژاپن بود. وی از سران حزب لیبرال دموکرات ژاپن و مقام‌دار وزراتخانه‌های گوناگون بوده‌است. یاسوهیرو ناکاسونه در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۹، در بیمارستانی در توکیو در سن ۱۰۱ سالگی درگذشت. او در زمان مرگ پیرترین رهبر پیشین جهان و پیرترین نخست‌وزیر پیشین ژاپن بود.
یوسا بوسون (؛ زاده ۱۷۱۶ درگذشته ) یک شاعر و نقاش اهل ژاپن در دوره ادو بود. وی یکی از سه شاعر بزرگ دوره ادو محسوب می‌شود. در حدود ۲۰ سالگی، بوسون به ادو (در حال حاضر توکیو) نقل مکان کرد و تحت آموزش استاد هایکای هایانو هاجین شعر را فراگرفت. پس از درگذشت حاجین، بوسون به شیموزا نقل مکان کرد. بوسون در مسیر سفر ماتسو باشو، به هونشو در شمال رفت. این منطقه الهام بخش خاطرات سفر مشهور باشو بود که راه باریک به مناطق مرکزی نام گرفته‌است. وی یادداشت‌های خود را از این سفر در سال ۱۷۴۴ منتشر کرد. پس از سفر به نقاط مختلف
در سال ۱۷۴۴ منتشر کرد. پس از سفر به نقاط مختلف ژاپن، از جمله تانگو و سانوکی، بوسون در سن ۴۲ سالگی در شهر کیوتو مستقر شد. در این زمان است که وی شروع به کار و در نوشته‌هایش از نام یوسا که برگرفته از زادگاهش بود، استفاده کرد. بوسون در ۴۵ سالگی ازدواج کرد و یک دختر به نام کونو داشت. از این زمان به بعد، او در کیوتو باقیماند و در سومیه به نگارش و تدریس شعر پرداخت. بوسون در سن ۶۸ سالگی درگذشت و در کنپوکو-جی در کیوتو دفن شد. نمونه‌های آثار. نمونه‌هایی از هایکو‌های وی: بر دستفروش دوره‌گرد. درختان هلو غرق شکوفه اند.
بر دستفروش دوره‌گرد. درختان هلو غرق شکوفه اند. در شبی که در هر شالیزار ماه ابرآلوده است. به زمستان صدای مفصل پیر آرنج مرا می‌دهد! نهال بید گریان را کاشتم. وقتی که باران بند آمد.
یوشیکو اوتاکا (؛ زاده – درگذشته ۷ سپتامبر ۲۰۱۴) هنرپیشه ژاپنی بود. وی بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۵۸ میلادی فعالیت می‌کرد.
یوشی‌تاکه آمانو (؛ زاده ) یک هنرمند اهل کشور ژاپن است.
یوئی هوریئه (؛ زاده ) صداپیشه و خواننده ژاپنی است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت است.
زآمی موتوکیو ؛ زادهٔ ح. ۱۳۶۳ - ح. درگذشتهٔ ۱۴۴۳) یک فیلسوف زیبایی‌شناسی، هنرپیشه و نمایشنامه‌نویس اهل ژاپن بود. به فارسی. داریوش آشوری و بهرام بیضایی کار مشهور او به نام "آتسوموری" را به فارسی درآورده‌اند.
زنکو سوزوکی (؛ زاده – درگذشته ) یک سیاست‌مدار اهل ژاپن بود. وی از ۱۷ ژوئیه ۱۹۸۰ تا ۲۷ نوامبر ۱۹۸۲ نخست‌وزیر این کشور بود. زنکو سوزوکی در ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۴ در سن ۹۳ سالگی درگذشت.
تام کونتی (؛ زاده ) هنرپیشه اسکاتلندی است. وی از سال ۱۹۶۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده‌است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به "شوالیه تاریکی برمی‌خیزد"، "رقص خیابانی ۲"، "روبن، روبن"، "خرابکاری"، "دادگاه جزا"، "کریسمس مبارک، آقای لارنس"، "یک کتاب بسته" و اوپنهایمر اشاره کرد.
دکستر گوردون (؛ زاده درگذشته ) هم مانند مایلز دیویس در خانواده ای از طبقهٔ متوسط (در لس آنجلس) به دنیا آمد، جایی که او به دلیل دور بودن از مرکز موسیقی جَز در دههٔ ۳۰، آن را تقریباً مانند «زندگی در اروپا» می‌دانست! او که در ابتدا مانند دیگر نوازندگان ساکسفون تنور، کلمن هاوکینز را به عنوان الگو برای بداهه نوازی هارمونیک خود انتخاب کرد، اولین بار بعد از شنیدن صدای ساکسفونِ لستر یانگ در سال ۱۹۳۹ که به همراه گروه کانت بیسی به لس آنجلس آمده بود، شیفتهٔ "شیوهٔ تلخ و شیرین (bittersweet)" او شد. او دربارهٔ لستر
تلخ و شیرین (bittersweet)" او شد. او دربارهٔ لستر می‌گوید: "لستر یک روش برای گفتن یک داستان با هرچیزی که می‌نواخت داشت." به دکستر گوردن به دلیل قد بلندش، لقب "Long Tall Dexter" داده بودند و هم چنین دارای شوخ‌طبعی خاص خود بود که حتی موسیقی اش نیز از این ویژگی بهره می‌برد. در دههٔ ۴۰ با ورود به نیویورک، با چارلی پارکر و بی باپ آشنا شد. او ملودی‌های موجز یانگ را با هارمونی پیشرو و ریتم‌های نامتقارن چارلی پارکر ترکیب کرد که حاصل آن، صدایی شفاف و مسحورکننده بود. دکستر هم مانند مایلز، گرفتار وجه تاریک زندگی
بود. دکستر هم مانند مایلز، گرفتار وجه تاریک زندگی بِرد، یعنی هروئین شد که موجب شد دههٔ بعدی برای او به دلیل محکومیت‌های مکرر، تبدیل به فاجعه شود. اما او توانست در دههٔ ۶۰ جایگاه خود را به عنوان یکی از برترین نوازندگان ساکسفون نسل خود، با آلبوم‌های شاهکار Go! و Our man in Paris (طی همکاری با کمپانی بلونت) تثبیت کند. دکستر بمدت ۱۴ سال، در اروپا (پاریس و کوپنهاگ) ساکن شد. (همانند بسیاری از نوازندگان دیگر سیاهپوست که اروپا برای آن‌ها به دلیل تبعیض نژادی در آمریکا مثل یک "پناهگاه آسوده" بود) و در سال ۱۹۷۶ با
مثل یک "پناهگاه آسوده" بود) و در سال ۱۹۷۶ با اجرا در کافهٔ ویلیج ونگارد و آلبوم "Homecoming" بازگشتی رؤیایی به نیویورک داشت. او که سال ۱۹۹۰ از دنیا رفت، بر روی نوازنده‌های زیادی از جمله جان کولترین و سانی راولینز (به اذعان خودشان) تأثیر گذاشت. او در سال ۱۹۸۹ با توانست با بازی در فیلم نزدیک نیمه شب (به کارگردانی برتران تاورنیه) کاندید اسکار شود.
دمیان بیچیر (به ؛ زاده ) یک هنرپیشه اهل مکزیک است. وی برای بازی در فیلم یک زندگی بهتر نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شده‌است. زندگی. حرفه. بیچر در تورئون به دنیا آمد. پدرش الهاندرو بیچر و مادرش نجرا ماریکروز هر دو بازیگر بودند، همچنین دو برادر بیچر، اودیسو و برونو نیز هر دو بازیگر هستند. او فعالیت هنری خود را با بازی در تئاتر آغاز کرد و با اجرای نمایشنامه‌های شکسپیر و فیودور داستایفسکی توانست چندین جایزه از سوی انجمن منتقدان تئاتر مکزیک دریافت کند. بیچر بازیگری در عرصه سینما را با بازی در فیلم
بیچر بازیگری در عرصه سینما را با بازی در فیلم تا مرگ آغاز کرد. او از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲ در مجموعه تلویزیونی علف بازی کرد، بیچیر در سال ۲۰۰۸ و در فیلم چه در نقش فیدل کاسترو، سیاستمدار کوبایی ظاهر شد. بازی در فیلم یک زندگی بهتر نقدهای مثبتی برای او به همراه داشت و توانست نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شود. او در سال ۲۰۱۵ به عنوان یکی از بازیگران اصلی در فیلم هشت نفرت‌انگیز به کارگردانی کوئنتین تارانتینو بازی کرد. زندگی شخصی. بیچر با لایست در سال ۲۰۰۱ میلادی ازدواج کرد اما این ازدواج پس از دو سال
میلادی ازدواج کرد اما این ازدواج پس از دو سال به جدایی ختم شد و آنها در سال ۲۰۰۳ میلادی از هم جدا شدند. پس از آن بیچر با استفانی شرک در سال ۲۰۱۱ وارد رابطه شد. در ۱۲ آوریل سال ۲۰۱۹ استفانی شرک خودکشی کرد و پس از هشت روز درگذشت. بیچیر یک دختر به نام گالا دارد. همچنین بیچیر سفیر اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا است.
ماری درسلر (؛ زاده درگذشته ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال‌های ۱۸۹۲ تا ۱۹۳۴ میلادی فعالیت می‌کرد. زندگینامه. لیلا ماری کوئربر () در ۹ نوامبر ۱۸۶۸ در سنتا باربارا، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا زاده شد و در ۲۸ ژوئیه ۱۹۳۴ در سن ۶۵ سالگی در کوبورگ، انتاریو، کانادا درگذشت و در آرامگاه فارست لان مموریال پارک به خاک سپرده شد
جین الکساندر (؛ زاده ) هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت و چهار مرتبه نامزد جایزه اسکار بازیگری شده است. از فیلم‌هایی که وی در آن نقش داشته‌است، می‌توان به ""، "کرامر علیه کرامر"، "حلقه"، "همه مردان رئیس‌جمهور"، "خز"، "متولدنشده"، "بگو که دوستم داری"، "رقص محلی آمریکا"، "بتسی" و "افتخار" اشاره کرد.
الی مک‌گرو (؛ زاده ) هنرپیشه، مانکن، مؤلف و فعال حقوق حیوانات اهل ایالات متحده آمریکا است. زندگی‌نامه. با نام تولد الیزابت آلیس مک‌گرو در ۱ آوریل ۱۹۳۹ در پاند ریج، نیویورک زاده شد. الی مک‌گرو قبل از بازی در فیلم به مشاغل مختلفی همچون دستیار فیلمبردار، مدل لباس، دکوراتور داخلی و بازی در چند آگهی بازرگانی پرداخته بود. در سال ۱۹۶۹ با بازی در فیلم "خداحافظ کلمبوس" توجهات را به طرف خود جلب کرد. اما نقش جنیفر در فیلم "داستان عشق" (۱۹۷۰) بود که درهای شهرت و محبوبیت را بروی او باز کرد. الی مک‌گرا و رایان اونیل با
را بروی او باز کرد. الی مک‌گرا و رایان اونیل با بازی در این فیلم به محبوبیت و شهرتی افسانه‌ای دست یافتند که هر بازیگر آرزوی آن را داشتند. مک‌گرو به خاطر این فیلم نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن و برندهٔ جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم درام شد و به دنبال آن عکس او بر صفحهٔ اول مجله "تایمز" جای گرفت. در سال ۱۹۷۲ در فیلم "گریز" ("این فرار مرگبار") با استیو مک‌کوئین همبازی شد و در طول بازی در این فیلم بود که رابطهٔ عاشقانه او با استیو مک کوئین شروع شد و اَلی از همسرش رابرت اوانز که
مک کوئین شروع شد و اَلی از همسرش رابرت اوانز که تهیه‌کننده فیلم بود، طلاق گرفت و در سال ۱۹۷۳ با استیو مک‌کوئین ازدواج کرد. پس از ۵ سال زندگی جنجالی، در سال ۱۹۷۸ پس از اینکه شایعات مربوط به درگیری عاطفی استیو با مانکنی به نام باربارا مینتی (که استیو عکس او را در یک آگهی تجاری دیده بود) در افواه پیچید، آن دو از هم جدا شدند و الی مک‌گرو که در این چند سال فیلمی بازی نکرده بود دوباره بازی در فیلم و سریال‌های تلویزیونی را شروع کرد. الی مک‌گرا جمعاً ۳ بار ازدواج کرد. او در سال‌های اخیر به فعالیت‌های انسان دوستانه