payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یونکرس یو ۵۲ یک هواگرد ترابری سه‌موتوره ساخت شرکت یونکرس در آلمان بود. این هواگرد اوایل دهه ۱۹۳۰ طراحی و به شکل گسترده در کاربری‌های نظامی و غیرنظامی به کار برده شد. طراحی و توسعه. یونکرس یو ۵۲ به عنوان یک هواپیمای مسافربری با هفده صندلی توسط گروه ارنست سیندل طراحی شد. سال ۱۹۳۴ یک نسخه نظامی از مدل یو ۳/۵۲ام برای "لوفت‌وافه" که هنوز فعالیت مخفی داشت، پدید آمد. این هواگرد با عنوان یو ۳/۵۲ام‌گه۳ایی یک بمب‌افکن سنگین با چهار خدمه بود. مجموع تولیدات مدل یو ۳/۵۲ام، شامل هواگردهای غیرنظامی، بین سال‌های ۱۹۳۹ تا
شامل هواگردهای غیرنظامی، بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۴ بالغ بر ۴۸۴۵ فروند بود. تاریخچه عملیاتی. سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۵ دست کم ۴۵۰ فروند از آن‌ها به "لوفت‌وافه" تحویل داده شد و در قالب جناح ۱۵۲ رزمی "هیندنبورگ" وارد خدمت گردید. حدود دو سوم از آرایش‌های بمب‌افکن لوفت‌وافه تا پایان سال ۱۹۳۵ به این هواگرد مجهز شدند. ماه اوت سال ۱۹۳۶ بیست فروند به خلبانی «داوطلبان» آلمانی به جنگ داخلی اسپانیا فرستاده شد. نخستین مأموریت آن‌ها انتقال ۱۰٬۰۰۰ تن از نیروهای ملی‌گرا از مراکش به اسپانیا بود. لژیون کوندور ماه نوامبر ۵۰ فروند
به اسپانیا بود. لژیون کوندور ماه نوامبر ۵۰ فروند بمب‌افکن یو ۳/۵۲ام‌گه۴ایی در اختیار داشت. عملیات‌ها شامل حمله به بندرهای جمهوری‌خواه در کرانه مدیترانه و پشتیبانی از نیروی زمینی می‌شد. این هواگردها در بمباران گرنیکا مشارکت داشتند. بمب‌افکن یو ۵۲ در خدمت "لوفت‌وافه" به زودی با نمونه‌های جدیدتر از جمله یو ۸۶ و دو ۱۷ جایگزین شد و از آن پس صرفاً به عنوان هواگرد ترابری نظامی عمل کرد. در جریان جنگ جهانی دوم، ماه آوریل سال ۱۹۴۰ هواگردهای یو ۵۲ در خط مقدم تهاجم به دانمارک و نروژ بودند. صد و شصت فروند از آن‌ها
به دانمارک و نروژ بودند. صد و شصت فروند از آن‌ها نیروهای چترباز را برای تسخیر پایگاه‌های هوایی کلیدی انتقال دادند و در همین حال ۳۴۰ فروند دیگر تدارکات و نیروی کمکی می‌رساندند. حدود ۴۷۵ فروند یو ۵۲ برای تهاجم به هلند به‌کارگرفته شد که در مراحل اولیه آن متحمل خسارات سنگین (۱۶۷ فروند) گشتند. تهاجم هوابرد بعدی یعنی نبرد کرت در ماه‌های مه و ژوئن سال ۱۹۴۱، آخرین عملیات از نوع خود در "لوفت‌وافه" بود. در این تهاجم ۴۹۳ فروند یو ۵۲ به‌کار برده شدند. این عملیات هم بسیار پر خسارت بود و منجر به از دست رفتن ۲۷۱ فروند از
پر خسارت بود و منجر به از دست رفتن ۲۷۱ فروند از این هواگردها شد. شش گروه از هواگردهای یو ۵۲ از تهاجم آلمان به شوروی از ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ پشتیبانی می‌کردند. بعدها ۲۶۶ هواگرد در جریان تلاش برای نجات ارتش ششم از محاصره استالینگراد از بین رفتند. با ۱۵۰ فروند از تهاجم اروین رومل در شمال آفریقا پشتیبانی شد. بین ماه‌های ژوئیه تا سپتامبر سال ۱۹۴۲، این‌ها و سایر هواگردهای ترابری ۴۶٬۰۰۰ نفر نیروی کمکی و ۴٬۰۰۰ تن تجهیزات به شمال آفریقا رساندند. پش از شکست در نبرد العلمین جنگنده‌های متفقین خسارت سنگینی به آن‌ها وارد
جنگنده‌های متفقین خسارت سنگینی به آن‌ها وارد کردند. بین رزوهای ۲۵ اکتبر تا ا دسامبر ۷۰ هواگرد منهدم شد. تا پایان سال ۱۹۴۲ حدود ۳۰۰ هواگرد در جبهه مدیترانه عمل می‌کردند. شدیدترین تلاش آن‌ها در سال ۱۹۴۳ صورت گرفت که در آن آلمانی‌ها و ایتالیایی‌ها تلاش فراوانی برای تدارکات‌رسانی به نیروهای محور در تونس انجام دادند. تنها در روز ۷ آوریل سال ۱۹۴۳ جنگنده‌های آمریکایی و بریتانیایی ۵۲ فروند از ۷۷ هواگرد یو ۵۲ حاضر در نزدیکی رأس الطیب را منهدم کردند. بین روزهای ۵ تا ۲۲ آوریل دست کم ۴۳۲ هواگرد ترابری آلمانی، غالبا یو
آوریل دست کم ۴۳۲ هواگرد ترابری آلمانی، غالبا یو ۵۲، از بین رفتند. مشخصات فنی. "یو ۳/۵۲ام":
لا تراویاتا اپرایی در سه پرده که توسط جوزپه وردی ساخته شده‌است. اپرانامه آن را فرانچسکو ماریا پیاوه، اپرانامه‌نویس و شاعر ایتالیایی، بر اساس نمایش‌نامه خانم کاملیا (۱۸۵۲ میلادی) اقتباس شده از رمانی اثر الکساندر دوما (پسر)، نوشته است. این اپرا در تاریخ ۶ مارس ۱۸۵۳، با نام "ویولتا" - شخصیت اصلی داستان - برای نخستین بار در خانه اپرای لا فنیچه ونیز به روی صحنه رفت. تاریخچه. پیاوه و وردی قصد داشتند که زمان رخداد وقایع این اپرا را برای دوران معاصر تنظیم کنند، اما اصرار افراد مسئول و با نفوذ در خانه نمایش لا فنیچه
افراد مسئول و با نفوذ در خانه نمایش لا فنیچه باعث شد که زمان گذشته (حدود ۱۷۰۰ میلادی) برای آن انتخاب شود؛ تا اینکه سرانجام در سال ۱۸۸۰، آهنگساز و اپرانویس این اثر پر طرفدار، توانستند به خواسته خود؛ یعنی برگرداندن زمان اپرا به عصر حاضر، تحقق بخشند. از اواخر ۱۸۵۱ تا مارس ۱۸۵۲، جوزپه وردی و همسرش از پاریس دیدن می‌کردند و در ماه فوریه بود که به تماشای نمایش"خانم کاملیا" اثر "الکساندر دوما (پسر) " رفتند. بنابر گفته‌های زندگی‌نامه‌نویس وردی، این آهنگساز به شدت تحت تأثیر داستان این اثر قرار گرفته و بلافاصله تصمیم
تأثیر داستان این اثر قرار گرفته و بلافاصله تصمیم به ساخت اپرایی با همین مضمون می‌کند؛ که بعدها "لا تراویاتاً نام می‌گیرد. از طرفی ژولیان بادن - پژوهشگر اپرا و تهیه‌کننده برنامه‌های رادیویی - اظهار می‌داشت که وردی قبل از دیدن این نمایش، کتاب آن را خوانده بوده و هنگامی که به ایتالیا بازگشته و روی اپرای " تراواتور " کار می‌کرده، اندیشه ساخت لا تراویاتا را در سر می‌پرورانده است. پس از نخستین اجرای این اپرا، عده ایی آن را مورد نقد قرار دادند؛ چرا که ایفای نقش ویولتا، که کم سنّ و به شدت بیمار بوده، بر عهده " فنی
که کم سنّ و به شدت بیمار بوده، بر عهده " فنی سالوینی- دوناتلی " که زنی ۳۸ ساله و با وزن بالا بود، گذاشته می‌شود. وردی نیز قبلاً، به نامناسب بودن این انتخاب اشاره کرده بود؛ اما مسئولین تئاتر نظر او را نادیده گرفته بودند. با این وجود، پایان نمایش نخست با تشویق و تحسین اندک حضار همراه بود؛ در حالیکه در پایان، در بخشی که خواننده سوپرانوی فربه در بستر مرگ افتاده بود، حضار این صحنه را غیرواقعی یافته و به تمسخر نمایش پرداختند. کار به جایی کشید که صدای خوانندگان نیز شنیده نمی‌شد. وردی اجرای آن شب را «شکستی
نیز شنیده نمی‌شد. وردی اجرای آن شب را «شکستی مفتضحانه» نامید. او فردای آن روز به دوستش نوشت: «زمان مشخص خواهد کرد که دلیل ناموفق بودن این اثر چیست؛ آیا اشکال از بازیگران است یا خود اپرا!؟» دومین اجرای لا تراویاتا به اصرار یکی از دوستان وردی و در سالن کوچک‌تری و با بازیگران جدیدی انجام گرفت که با استقبال مردم روبرو شد. از آن زمان لا تراویاتا کم‌کم به سالن‌های اپرای اروپا نیز راه یافت و در تاریخ ۳ دسامبر ۱۸۵۶، در آمریکا - آکادمی موسیقی نیویورک - اجرا شد. جرج تمپلتون استرانگ، وکیل و روزنامه‌نگار آمریکایی،
تمپلتون استرانگ، وکیل و روزنامه‌نگار آمریکایی، می‌نویسد: "مردم می‌گویند که صحنه‌های این اپرا غیر اخلاقی است، اما من در مقایسه با اپراهای دیگر چیز بدتری نمی‌بینم؛ چه بسا که اپرای دون ژوان مملو از صحنه‌های بی بند و باری و شهوترانی می‌باشد. " روزنامه‌نگاران نیویورک پست نیز این اپرا را با دون ژوان مقایسه کرده و ابراز داشتند که اگر کسی نشسته و تمامی صحنه‌های آن را با بیخیالی نگاه کرده، بعید است که هنگام تماشای لا تراویاتا خم به ابرو بیاورد یا صورتش سرخ شود! با گذشت زمان، لا تراویاتا به اثری فوق‌العاده مشهور و
گذشت زمان، لا تراویاتا به اثری فوق‌العاده مشهور و محبوب تبدیل شده و هم‌اکنون در رده‌بندی پر اجراترین‌ها در دنیا، رتبه نخست را به خود اختصاص داده است. خلاصه داستان. مکان: پاریس و حومه آن زمان: اوایل قرن ۱۸ میلادی پرده یک. "تالاری در خانه ویولتا" ویولتا، به مناسبت احساس بهبودی از بیماری، در خانه‌اش جشن بزرگی بر پا کرده‌است. گاستون - یک اشراف زاده - به همراه دوستش آلفردو جرمونته، در میهمانی حضور دارند؛ آلفردو مدت زیادیست که مجذوب ویولتا شده و دورادور او را زیر نظر دارد. هنگام وارد شدن به سالن، گاستون به
زیر نظر دارد. هنگام وارد شدن به سالن، گاستون به ویولتا می‌گوید که آلفردو عاشقش شده و در تمام مدتی که او بیمار بوده، هر روز به در خانه‌اش آمده و جویای حالش بوده‌است. آلفردو هم به میان صحبت آن‌ها آمده و گفته‌های گاستون را تأیید می‌کند. بارون دوفول - معشوق فعلی ویولتا - منتظر ویولتاست تا او را در سالن همراهی کند؛ میهمانان تقاضا دارند که بارون با ایراد یک سخنرانی، فضا را صمیمانه تر کرده و باده نوشی را آغاز کنند؛ اما او قبول نمی‌کند؛ بنابراین، مدعوین رو به آلفردو کرده و از او می‌خواهند که یک «بریندیزی» (آواز
کرده و از او می‌خواهند که یک «بریندیزی» (آواز قبل از نوشیدن) برایشان بخواند؛ مرد جوان هم قبول می‌کند (آلفردو، ویولتا، گروه کر: بیایید از جام‌های شادی‌بخش بنوشیم). از سالنی دیگر، صدای ارکستر به گوش می‌رسد و میهمانان برای رقص به آنجا می‌روند. ویولتا احساس سر گیجه می‌کند و به دوستانش می‌گوید که کمی بعد، وقتی حالش بهتر شود به آن‌ها ملحق خواهد شد. میهمانان سرگرم شادمانی و پایکوبی می‌شوند؛ در حالیکه ویولتا در آینه، به چهره رنگ پریده و بیمارگونه خود می‌نگرد. آلفردو پیش او می‌آید و می‌گوید که بسیار نگران سلامتی
پیش او می‌آید و می‌گوید که بسیار نگران سلامتی اوست و سپس عشق و عواطف قلبی اش را به او ابراز می‌دارد (Alfredo, Violetta: Un dì, felice, eterea). ویولتا گفته‌های مرد جوان را نادیده می‌گیرد و اظهار می‌دارد که عشق برایش هیچ معنایی ندارد؛ در حالیکه در درون خود احساس می‌کند علاقه آلفردو نسبت به او با دیگران متفاوت است. این احساس درونی ویولتا باعث می‌شود که هنگام ترک آلفردو، گلی را به او بدهد و از وی بخواهد وقتیکه گل پژمرده شد، نزدش باز گردد و به مرد عاشق وعده ملاقات در آن روز را می‌دهد. وقتی میهمان‌ها می‌روند،
در آن روز را می‌دهد. وقتی میهمان‌ها می‌روند، ویولتا به فکر فرو می‌رود که آیا آلفردو می‌تواند مرد زندگی اش باشد (Violetta: Ah, fors'è lui)؛ از طرفی، تمایلی هم به کنار گذاشتن آزادی‌ها و نحوه زندگی کنونی خود ندارد(Violetta: Sempre libera). از دور صدای آلفردو که آوازی عاشقانه برای ویولتا می‌خواند، به گوش می‌رسد. پرده دو. صحنه اول: "ویلای ویولتا در حومه شهر پاریس" سه ماه بعد، آلفردو و ویولتا زندگی شاد و آرامی را در ویلای ویولتا، در حومه شهر پاریس، می‌گذرانند. ویولتا دلباخته آلفردو شده و شیوه زندگی گذشته خود را
دلباخته آلفردو شده و شیوه زندگی گذشته خود را کاملاً کنار گذاشته است. آلفردو هم از بودن با ویولتا بسیار راضی و خوشحال است (Alfredo: De' miei bollenti spiriti / Il giovanile ardore). آنینای خدمتکار، از پاریس به آنجا میاید؛ وقتی آلفردو دلیلش را می‌پرسد، او می‌گوید که برای رفاه بیشتر آن‌ها در زندگی کنونی شان، ویولتا اسبها، کالسکه‌ها و دیگر اموالش را در پاریس به فروش گذاشته است و می‌باید به مسائل مربوط رسیدگی شود. آلفردو از این خبر جا می‌خورد و بلافاصله برای سر و سامان دادن به امور و به قصد پاریس آنجا را ترک
و سامان دادن به امور و به قصد پاریس آنجا را ترک می‌کند. ویولتا به خانه می‌آید و کارت دعوتی از طرف دوستش فلورا، برای حضور در میهمانی همان عصر در پاریس، دریافت می‌کند. پدر آلفردو، جیورجو جرمونته، به ویلای ویولتا میاید؛ او از زن جوان می‌خواهد که رابطه اش با آلفردو را هر چه زودتر تمام کند؛ چرا که وصلت با بانوی بدنامی مثل او در شأن خانواده آن‌ها نبوده و به‌علاوه باعث برهم خوردن نامزدی دخترش نیز خواهدشد (Giorgio: Pura siccome un angelo). رفتار متشخصانه و موقرانه ویولتا، تا حدود زیادی با آنچه که پدر آلفردو از یک
ویولتا، تا حدود زیادی با آنچه که پدر آلفردو از یک روسپی انتظار داشته متفاوت تر می‌نماید؛ اما با این حال و حتی با وجود دریافتن عشق خالصانه او به پسرش، به اصرار از او می‌خواهد که دیگر آلفردو را نبیند. تن دادن به این جدایی برای ویولتا بسیار سخت بود؛ اما او در آخر، به خاطر مصلحت‌های خانوادگی آلفردو، به شکستن عهدش با معشوقش رضایت می‌دهد(Violetta, Giorgio: Dite alla giovine sì bella e pura). برای سپاس و قدرشناسی از لطف و تصمیم فداکارانه ویولتا، جیورجیو بوسه ایی بر پیشانی دختر دلشکسته می‌زند و او را با ضجه‌ها و
بر پیشانی دختر دلشکسته می‌زند و او را با ضجه‌ها و غٔصه‌هایش تنها می‌گذارد. ویولتا نامه ایی به فلورا نوشته و دعوتش را برای میهمانی پاریس قبول می‌کند؛ سپس به رسم وداع، نامه ایی نیز برای آلفردو می‌نویسد. آلفردو سر می‌رسد؛ ویولتا نمی‌تواند اندوهش را مخفی نگاه دارد و شروع به گریه و زاری می‌کند؛ او به‌طور مکرر علاقه پاکش به آلفردو را بزبان می‌آورد و از او نیز می‌خواهد که این عشق را همیشه به خاطر بسپارد (Violetta: Amami, Alfredo, amami quant'io t'amo). ویولتا با عجله نامه خداحافظی را به خدمتکارش می‌دهد تا پس از
عجله نامه خداحافظی را به خدمتکارش می‌دهد تا پس از خروج او، به دست آلفردو برساند. پس از رفتن ویولتا به مهمانی فلورا، خدمتکار نامه را به آلفردو می‌دهد و همچنان که وی مشغول خواندن بوده، پدرش وارد می‌شود و برای منحرف کردن ذهن آشفته پسرش، شروع به صحبت از خانواده‌شان در پروانس می‌کند (Giorgio: Di Provenza il mar, il suol chi dal cor ti cancellò? your heart). آلفردو احساس می‌کند که ویولتا از عشق او دلزده شده و دوباره حال و هوای بارون به سرش زده است؛ او کارت دعوت را هم روی میز می‌بیند و فکر می‌کند که ویولتا برای
را هم روی میز می‌بیند و فکر می‌کند که ویولتا برای خوش گذرانی و دیدن دوستان قدیمی‌اش، رفتن به این میهمانی را قبول کرده‌است. مرد جوان به شدت خشمگین و مضطرب شده و تصمیم می‌گیرد که به آن میهمانی رفته و با ویولتا رودررو گردد؛ تلاش‌های پدرش هم برای ممانعت وی از اینکار بی‌نتیجه می‌ماند و آلفردو راهی پاریس می‌شود. صحنه دوم: "میهمانی خانه فلورا" فلورا از جدایی ویولتا و آلفردو خبر دار می‌شود و مانند همه کسانی که به این ماجرا پی برده بودند، شگفت زده می‌شود. موسیقی و رقص و آواز برای شادی و سرگرمی میهمانان آغاز
و رقص و آواز برای شادی و سرگرمی میهمانان آغاز می‌شود(Chorus: Noi siamo zingarelle venute da lontano; Di Madride noi siam mattadori) گاستون و دوستانش نیز شروع به آواز خواندن می‌کنند (Gastone, chorus, dancers: È Piquillo un bel gagliardo Biscaglino mattador). ویولتا با بارون وارد می‌شوند؛ آن‌ها آلفردو را پای میز قمار می‌بینند؛ وقتی آلفردو نیز آن‌ها را با هم می‌بیند، با صدای بلند اعلام می‌کند که امشب ویولتا را با خود به خانه بر خواهد گرداند. برای تلافی حرف‌های آزار دهنده آلفردو، بارون با او پای میز قمار نشسته
آزار دهنده آلفردو، بارون با او پای میز قمار نشسته و شروع به بازی می‌کند؛ تا زمانی‌که فلورا حضار را به میز شام دعوت می‌کند، آلفردو مقدار زیادی پول برنده شده بوده و با دست پر، بازی را برای صرف غذا ترک می‌کند. وقتی مدعوین به سمت سالن غذا خوری می‌رفتند، ویولتا آلفردو را به کناری می‌برد و از او می‌خواهد که میهمانی را ترک کند؛ چرا که بارون از حضور وی بسیار عصبانیست و ممکن است به وی پیشنهاد دوئل بدهد. آلفردو باز هم خیال می‌کند که ویولتا میل دارد با بارون تنها باشد و بدون حضور او خوش بگذراند؛ او از ویولتا می‌خواهد
و بدون حضور او خوش بگذراند؛ او از ویولتا می‌خواهد که به بیوفایی اش اعتراف کند. ویولتا قولش به پدر آلفردو را به خاطر می‌آورد و با اندوه و عذاب وجدان، اظهار می‌دارد که عاشق بارون است. پس از این گفته، آلفردو خشمگینانه میهمانان را صدا می‌زند تا شاهد آنچه می‌گوید باشند (Questa donna conoscete). او جلوی همه، شروع به تحقیر و تقبیح ویولتا می‌کند و همه پولی را که از قمار برنده شده بود، بابت باز پرداخت آن چند ماهی که ویولتا خود را در اختیار وی گذاشته، به سمتش پرتاب می‌کند. ویولتا از شدت غٔصه و ناراحتی بیهوش می‌شود و
ویولتا از شدت غٔصه و ناراحتی بیهوش می‌شود و حضار هم شروع به سرزنش آلفردو کرده و از وی می‌خواهند که هر چه زودتر آنجا را ترک کند (Di donne ignobile insultatore, di qua allontanati, ne desti orror). پدر آلفردو که به دنبال پسرش به سمت پاریس راه افتاده بوده، سر می‌رسد؛ او با دیدن ویولتا روی زمین و وحشت مدعوین، پی به رفتارهای ناشایست فرزندش می‌برد و عکس‌العمل‌های او را مایه سرافکندگی می‌شمارد. وی ابراز می‌کند که اگر یک مرد به زنی توهین کند، هر چقدر هم که عصبانی بوده باشد، خود نیز مستحق دشنام و ناسزاست (Giorgio,
باشد، خود نیز مستحق دشنام و ناسزاست (Giorgio, Alfredo, Violetta, chorus: Di sprezzo degno sè stesso rende chi pur nell'ira la donna offende). حال ویولتا کمی بهتر می‌شود؛ فلورا و دیگر بانوانی که آنجا بودند از او می‌خواهند که سالن را ترک کند؛ اما زن رنجیده خاطر به سمت آلفردو می‌رود و ابراز می‌دارد که او هیچگاه عشق پاک ویولتا را درک نکرده‌است (Alfredo, Alfredo, di questo core non puoi comprendere tutto l'amore...). پرده سه. "اتاق خواب ویولتا" دکتر گرنویل به آنینا می‌گوید که بیماری سل ویولتا به شدت پیشرفت کرده
می‌گوید که بیماری سل ویولتا به شدت پیشرفت کرده و او مدت زیادی دوام نخواهد آورد. هنگامی که ویولتا در اتاقش تنها گذاشته می‌شود، نامه پدر آلفردو را می‌خواند مبنی بر اینکه آلفردو و بارون دوئل کرده‌اند و نتیجه آن تنها زخمی شدن بارون بوده‌است. او همچنین ویولتا را مطلع می‌سازد که همه چیز را به پسرش گفته و حالا آلفردو میداند که به چه دلیل ویولتا تصمیم گرفته او را ترک کند. جیورجیو در ادامه می‌نویسد که به زودی آلفردو برای دیدن ویولتا و عذر خواهی از او نزدش خواهد آمد؛ اما حس بیماری و ضعف شدید ویولتا به او می‌گوید که
اما حس بیماری و ضعف شدید ویولتا به او می‌گوید که دیگر بسیار دیر شده و رویاهایی که در سر داشته، هیچگاه به واقعیت نخواهند پیوست (Violetta: Addio, del passato bei sogni ridenti). آنینا با عجله وارد اتاق ویولتا می‌شود و خبر ورود آلفردو را می‌دهد. این دو دلداده با دیدن هم، یکدیگر را در آغوش می‌گیرند و آلفردو از ویولتا می‌خواهد که با هم پاریس را ترک کنند و دوباره زندگی مملو از عشق و شادیشان را از سر بگیرند (Alfredo, Violetta: Parigi, o cara, noi lasceremo). با دیدن آلفردو، ویولتا جان تازه ایی می‌گیرد و برای
دیدن آلفردو، ویولتا جان تازه ایی می‌گیرد و برای لحظاتی احساس می‌کند که بیماری از وجودش رخت بربسته؛ اما اندکی بعد، باز هم درد و ناتوانی به سراغش می‌آید و به معشوقش می‌گوید که قسمت او مرگ در جوانی است و شاید سرنوشت آلفردو جور دیگری رقم خورده باشد (Alfredo, Violetta: Gran Dio!...morir sì giovane). حال ویولتا لحظه به لحظه وخیم تر می‌شود و پدر آلفردو، در حالیکه به شدت از کرده خود پشیمان بوده، به همراه دکتر وارد می‌شود. ویولتا و آلفردو یکدیگر را در آغوش می‌گیرند و با هم آوازی عاشقانه می‌خوانند. ناگهان ویولتا از
و با هم آوازی عاشقانه می‌خوانند. ناگهان ویولتا از جا بلند می‌شود و می‌گوید که دیگر هیچ دردی او را آزار نمی‌دهد؛ اما تنها لحظاتی بعد، در میان بازوان آلفردو جان می‌سپارد.
دیدبانی خودکشی به عملی گفته می‌شود که در آن یک یا چند تن اقدام به مواظب و پایش شخص یا اشخاصی می‌کنند که احتمال ارتکاب خودکشی بر آن‌ها می‌رود. دیدبانی خودکشی در واقع فعالیتی است در جهت پیشگیری از خودکشی. این عمل معمولاً در مکان‌هایی همچون زندان، بیمارستان، بیمارستان روانپزشکی و پایگاه نظامی – که در آن‌ها این احتمال وجود دارد که بیمار، زندانی یا سرباز دست به خودکشی بزند – توسط مأموران و مراقبان انجام می‌شود. اگر احساس شود که فردی به گونه‌ای قصد خودآزاری دارد، وی را تحت دیدبانی خودکشی قرار می‌دهند. اشکال.
وی را تحت دیدبانی خودکشی قرار می‌دهند. اشکال. اشکال گوناگونی از دیدبانی خودکشی وجود دارد. مثلاً ممکن است زندانبان یا پرستار به‌طور مداوم یا پی در پی فردی رو مورد دیدبانی قرار داده و در صورت لزوم از خودکشی وی پیشگیری به عمل آورند. از مهم‌ترین اشکال دیدبانی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد. دیدبانی دوره‌ای. دیدبانی خودکشی دوره که در بیشتر بیمارستان‌های روانپزشکی امری شناخته شده‌است، به معنای آن است که در دوره‌های مشخص زمانی فرد مظنون به خودکشی زیر نظر گرفته شود. دیدبانی شدید. دیدبانی شدید نیز حالتی است که در
دیدبانی شدید. دیدبانی شدید نیز حالتی است که در آن فردی را به منظور دیدبانی دائم و به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم استخدام می‌کنند.
اریک یان هانوسن (۲ ژوئن ۱۸۸۹ وین - ۲۵ مارس ۱۹۳۳ برلین) روزنامه‌نگار اتریشی-یهودی و متخصص روشن بینی بود که با هیتلر همکاری می‌کرد. نام اصلی او هرمان اشتاین شنایدر بود و با تغییر اسم خود اصالت یهودی خود را پنهان کرده بود. هانوسن که به داشتن توانایی در هیپنوتیزم، علم غیب، و طالع بینی مشهور بود در جمهوری وایمار و دوره نازیها مشغول به فعالیت بود. او به هیتلر نحوه خاص سخنرانی کردن را آموخت. کودکی. بر خلاف ادعای هانوسن مبنی بر اصالت دانمارکی اش، او در واقع یهودی و اسلاو بود که نام واقعی او نیز هرمان اشتاین شنایدر
اسلاو بود که نام واقعی او نیز هرمان اشتاین شنایدر بود. پدر هانوسن، زیگفرید اشتاین شنایدر (۱۸۵۸–۱۹۱۰)، هنرپیشه بود و مسئولیت نگهداری از کنیسه را به عهده داشت و با آنتونی جولی کوهن در وین پایتخت اتریش ازدواج کرد. پدر و مادر هانوسن همیشه در حال سفر بودند. پدر او هنرپیشه و مادرش خواننده بود. آن‌ها با درآمدی کم، در نواحی بین ایتالیا و اتریش سفر می‌کردند و هانوسن را با خود به سفر می‌بردند. جوانی. پس از جنگ جهانی اول، هانوسن با انجام هیپنوتیزم و ذهن خوانی در برلین به شهرت زیادی رسید. او در دوران اوج شهرت خود با
به شهرت زیادی رسید. او در دوران اوج شهرت خود با سران ارشد ارتش آلمان و بازرگانان آلمانی در ارتباط بود و حتی توانست به به نیروهای اس آ نزدیک شود و به آن‌ها مبلغ‌های زیادی وام می‌داد. او به رغم داشتن اصالت یهودی، که آن را از دیگران مخفی می‌کرد، از نازی‌ها حمایت می‌کرد. داستان‌های زیادی در مورد ملاقات هانوسن و هیتلر، قبل از انتخابات نوامبر ۱۹۳۲ وجود دارد، که در آن ملاقات هانوسن به هیتلر روش‌هایی را یاد می‌داد تا بتواند جمعیت را جذب و علاقه‌مند کند. هانوسن همچنین با دیگر سران نازی - به عنوان مثال اریک ارنست و
با دیگر سران نازی - به عنوان مثال اریک ارنست و وولف هاینریش گراف فون هلدورف - ارتباط نزدیکی داشت، که به اغلب آن‌ها پول قرض می‌داد. دکتر والتر لانگر، روانکاوی که مسئول بررسی و تحلیل روانشناختی شخصیت هیتلر برای سازمان اطلاعات و جاسوسی آمریکا در زمان جنگ جهانی دوم بود، در سال ۱۹۴۳ به هانوسن اشاره می‌کند، "نخستین سالهای دهه ۲۰، هیتلر به صورت منظم نزد هانوسن نحوه سخنرانی و کنترل جمعیت می‌آموزد، هانوسن طالع بین و پیش گو است. او شخص بسیار باهوشی است و به هیتلر شیوه سحر کردن جمعیت را آموخته‌است. در سال ۱۹۳۱،
شیوه سحر کردن جمعیت را آموخته‌است. در سال ۱۹۳۱، هانوسن چاپخانه‌ای خریداری کرد و به چاپ مجله‌ای در مورد علوم خفیه پرداخت. مجله هانوسن و خبرنامه بونته که دوهفته نامه‌های مشهور برلین بودند از جمله مجلاتی است که به چاپ می‌رساند. در این مجله‌ها ستونی به طالع بینی اختصاص یافته بود. او از درآمد حاصل از فروش مجله‌ها و نمایش‌هایش خانه‌ای بزرگ خرید و آن را به کاخ علوم خفیه نامید. او در این کاخ افراد را دعوت می‌کرد و در آن آینده آنها را پیش‌بینی می‌کرد. او در کار خود بسیار موفق بود و همیشه برای اجرای چنین برنامه‌هایی
موفق بود و همیشه برای اجرای چنین برنامه‌هایی از او دعوت می‌شد. آلفرد نوی بائور، مدیر مشهور تیم موتورسواری، در زندگی‌نامه خود که در سال ۱۹۶۰ نوشته شده‌است به هانوسن اشاره می‌کند که از هانوسن پرسیده‌است که در مسابقات سال ۱۹۳۲ آلمان چه کسی برنده می‌شود. هانوسن دو نام را یک تکه کاغذ نوشت و آن کاغذ را تا کرد و در یک پاکت گذاشت. هانوسن سپس گفت «یکی از ما می‌میرد و یکی از ما برنده می‌شود، هر دو نام در این پاکت هستند». او کاغذ را به رئیس کاباره داد تا از آن نگهداری کند و گفت تا زمان مسابقه نباید پاکت باز شود. در
کند و گفت تا زمان مسابقه نباید پاکت باز شود. در این مسابقه، پرینس لولوکویتس، یکی از مسابقه دهندگان، کشته شد، و براوخیتچ برنده شد. نویباور می‌نویسد که پس از مسابقه پاکت را باز کرد و آن نام‌ها را روی کاغذ دید. ترور. پیش‌بینی آتش گرفتن ساختمان رایشس‌تاگ در سال ۱۹۳۳ که باعث شد هیتلر به قدرت نامحدود برسد، مهم‌ترین پیش گویی هانوسن به حساب می‌آید. او پس از مدت کوتاهی از این پیش گویی ترور شد. هانوسن در ۲۵ مارس ۱۹۳۳، احتمالاً توسط گروهی از افراد اس آ به قتل رسید و به سرعت در حومه شهر برلین، نزدیکی اشتانس دورف به
به سرعت در حومه شهر برلین، نزدیکی اشتانس دورف به خاک سپرده شد. او رقیب یوزف گوبلس و هرمان گورینگ در جلب نظر هیتلر به حساب می‌آمد و این قضیه می‌تواند عامل کشته شدن او باشد. ادعاهای اثبات نشده‌ای مبنی بر دخالت او در آتش‌سوزی ساختمان رایشستاگ وجود دارد، که او مارینوس فان در لوبه، کسی که آتش‌سوزی را به راه انداخت، را برای انجام آتش‌سوزی هیپنوتیزم کرده بوده‌است.
والتر کرونکیت (؛ زاده درگذشته ) گزارشگر و مجری آمریکایی تلویزیون بود. او بین سال‌های ۱۹۳۵ تا ۲۰۰۹ میلادی فعالیت می‌کرد و شهرتش بیشتر به‌عنوان گوینده اخبار بخش شبانگاهی سی‌بی‌اس نیوز در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ میلادی است.اغلب به عنوان «معتمدترین مرد در آمریکا» از او نام می‌بردند. کرونکیت حوادث بسیاری را از ۱۹۳۷تا ۱۹۸۱ گزارش کرد، از جمله بمباران در جنگ جهانی دوم. محاکمه نورنبرگ؛ نبرد در جنگ ویتنام؛ هواپیماربایی میدان داوسون. واترگیت؛ بحران گروگان‌گیری در سفارت ایالات متحده آمریکا در ایران؛ و ترور رئیس‌جمهور جان اف
متحده آمریکا در ایران؛ و ترور رئیس‌جمهور جان اف کندی، مارتین لوتر کینگ جونیور پیشگام حقوق مدنی و جان لنون نوازنده بیتل‌ها. او همچنین به دلیل پوشش گسترده برنامه فضایی ایالات متحده، از پروژه عطارد گرفته تا فرود روی ماه و شاتل فضایی شناخته شده بود. او تنها دریافت کننده جایزه سفیر اکتشاف غیر از ناسا بود. کرونکیت در ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۹ در سن ۹۲ سالگی بر اثربیماری‌ مغزی-عروقی در خانه خود درگذشت.
والتر لیپمن (؛ زاده درگذشته ) روزنامه‌نگار، خبرنگار و مفسر سیاسی آمریکایی و یکی از نخستین کسانی که مفهوم جنگ سرد را معرفی کرد، وی همچنین رایج کننده اصطلاح «کلیشه» یا تفکر قالبی در روان‌شناسی مدرن بود و در ستون مطبوعاتی و چندین کتاب از جمله درخشان ترینش «دیدگاه عمومی» (۱۹۲۲) به نقد رسانه و دموکراسی می‌پرداخت. لیپمن همچنین نقش قابل توجهی در هیئت تحقیق وودرو ویلسون پس از پایان جنگ جهانی اول به عنوان مدیر تحقیقات ایفا کرد. نظرات او راجع به نقش روزنامه‌نگاری در دموکراسی در تناقض با نوشته نویسنده هم عصرش جان
در دموکراسی در تناقض با نوشته نویسنده هم عصرش جان دیویی بود که اکنون از آن به عنوان مباحث لیپمن-دیویی نام برده می‌شود. لیپمن دوبار برنده جایزه پولیتزر شد، یکبار به خاطر ستونش در روزنامه سندیکایی «امروز و فردا» و دیگری مصاحبه اش با نیکیتا خروشچف در ۱۹۶۱. او همچنین با عناوینی چون «تاثیرگذارترین روزنامه‌نگار قرن بیستم» تا «پدر روزنامه‌نگاری مدرن» ستایش شده‌است. مایکل شادسون نوشته که جیمز دبلیو کری کتاب «دیدگاه عمومی» والتر لیپمن را «کتاب پایه‌گذار روزنامه‌نگاری مدرن و تحقیقات رسانه در آمریکا» قلمداد کرده‌است.
مدرن و تحقیقات رسانه در آمریکا» قلمداد کرده‌است. نظریات. لیپمن از فلاسفه و متفکران لیبرالی بود که تحت تأثیر تحولات تاریخی قرن بیستم، به صورت ویژه با تجربه دو جنگ جهانی و همچنین بحران رکود اقتصادی و سیاست جدید دولت روزولت در ایالات متحده، دچار تحول فکری شد و از فردگرایی به نوعی جمع گرایی روی آورد. وی حتی اندیشه برنامه‌ریزی و مدیریت جمعی در قرن بیستم را هم پایهٔ کشف عقل در یونان باستان می‌شمرد. اما مسئلهٔ مهمی نیز وی را به خود مشغول داشته و آن نیز تعارض میان ارزش‌های عمده لیبرال دموکراسی به ویژه نظم با آزادی
عمده لیبرال دموکراسی به ویژه نظم با آزادی و بازار آزاد با عدالت اجتماعی بود. دموکراسی نه تنها نوعی سازمان حکومتی بلکه نوعی راه زندگی است. آثار. مقدمه‌ای بر سیاست (۱۹۱۳) افکار عمومی (۱۹۲۲) جامعه خوب (۱۹۳۷) گفتارهایی در فلسفه عمومی (۱۹۵۵)
جان پیلگر (؛ – ) خبرنگار، مستندساز، و نویسنده اهل استرالیا بود. پلیگر منتقد شدید سیاست خارجی کشورهای آمریکا، استرالیا و بریتانیا بود و تونی بلر نخست‌وزیر وقت بریتانیا را برای نقش این کشور در حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ جنایتکار جنگی نامید. او همچنین منتقد رفتار کشور خودش استرالیا با بومیان استرالیایی بود. نخستین فیلم مستند ساخته او "The Quiet Mutiny" یا «شورش خاموش» سال ۱۹۷۰ است که در نخستین بازدید او از ویتنام ساخته شده است. جان پیلگر پیلجر در طول دوران کاری خود از بسیاری از کشورهای بحران‌زده دنیا