payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۱۹۴۴ برچیده شد. علاوه بر اردوگاه اصلی دورا، که به طور متوسط ۱۵،۰۰۰ زندانی را در خود جای می‌داد، زیراردوگاه‌های اصلی عبارت بودند از Lager Ellrich (تاسیس شده در ۲ مه ۱۹۴۴، با میانگین حدود ۸،۰۰۰ زندانی)، Lager Harzungen (۱ آوریل ۱۹۴۴، ۴،۰۰۰ زندانی)، Lager Rottleberode (۱۳ مارس ۱۹۴۴، ۱،۰۰۰ زندانی) و واحدهای ساخت و ساز SS III و IV (در مجموع حدود ۳،۰۰۰ زندانی، توزیع شده در چندین اردوگاه کوچک در امتداد خط آهن تازه ساخته شده بین نوردهاوزن و هرتسبرگ آم هارتس). پس از استقلال رسمی میتلباو، زیراردوگاه‌های بیشتری اضافه
استقلال رسمی میتلباو، زیراردوگاه‌های بیشتری اضافه شدند. تا بهار ۱۹۴۵، تعداد زندانیان در حدود ۴۰ اردوگاه به بیش از ۴۰،۰۰۰ نفر رسید. از بهار/تابستان ۱۹۴۴، اردوگاه به مرکز سیستم زیراردوگاه خود تبدیل شد. در اصل، این‌ها هنوز بخشی از سیستم بوخنوالت بودند. با ایجاد Jägerstab (ستاد جنگنده)، به رهبری اشپر، به عنوان نهادی برای نظارت بر افزایش تولید هواپیماهای جنگنده و انتقال تولیدهای نظامی به زیرزمین، تأسیساتی برای تولید هواپیماهای جنگنده برای شرکت یونکرس قرار بود در اطراف نوردهاوزن ایجاد شود - همراه با زیرساخت‌های
اطراف نوردهاوزن ایجاد شود - همراه با زیرساخت‌های لازم. علاوه بر این، پس از ایجاد Geilenbergstab (به نام ادموند گایلنبرگ)، در تابستان ۱۹۴۴ ساخت و ساز زیرزمینی بیشتری برای صنعت نفت آلمان درخواست شد. تقاضا برای کارگران برای این پروژه‌ها با زندانیان اردوگاه‌های کار اجباری، و همچنین با کارگران اجباری خارجی، اسرای جنگی و آلمانی‌های اجبارشده برآورده شد. مدیریت اساس در اواخر سپتامبر ۱۹۴۴ میتلباو-دورا را از بوخنوالت جدا کرد و دورا مرکز آن شد. در واقع، اردوگاه جدید در ۱ نوامبر ۱۹۴۴ با ۳۲،۴۷۱ زندانی رسماً راه‌اندازی
۱ نوامبر ۱۹۴۴ با ۳۲،۴۷۱ زندانی رسماً راه‌اندازی شد. زندانیان. زندانیان از تقریباً تمام کشورهای اروپا آمده بودند؛ بسیاری از آن‌ها به دلایل سیاسی دستگیر شده بودند. پس از ماه مه ۱۹۴۴، یهودیان نیز به میتلباو آورده شدند. با انحلال به اصطلاح Zigeuner-Familienlager (اردوگاه خانوادگی کولی‌ها) در آشویتس-بیرکناو، اس‌اس بسیاری از کولی‌ها و سینتی‌ها را بین آوریل و اوت ۱۹۴۴ به میتلباو منتقل کرد.زندانیان در معرض خشونت شدید قرار داشتند. در نتیجه، آن‌ها اغلب دچار آسیب‌های جسمی، از جمله ناتوانی دائمی, بدشکلی، مرگ می‌شدند.
جسمی، از جمله ناتوانی دائمی, بدشکلی، مرگ می‌شدند. ضرب و شتم شدید امری روزمره بود، همانطور که گرسنگی عمدی، شکنجه و اعدام‌های فوری. در مجموع، حدود ۶۰،۰۰۰ زندانی بین اوت ۱۹۴۳ و مارس ۱۹۴۵ از اردوگاه‌های میتلباو عبور کردند. تعیین دقیق تعداد افراد کشته شده غیرممکن است. پرونده‌های اس‌اس حدود ۱۲،۰۰۰ کشته را ثبت کرده‌اند. علاوه بر این، تعداد نامشخصی از زندانیان ثبت نشده در اردوگاه‌ها جان باختند یا به قتل رسیدند. حدود ۵،۰۰۰ بیمار و در حال مرگ در اوایل ۱۹۴۴ و در مارس ۱۹۴۵ به لوبلین و برگن-بلسن فرستاده شدند. از میان
۱۹۴۵ به لوبلین و برگن-بلسن فرستاده شدند. از میان کشته شدگان، حدود ۳۵۰ نفر به دار آویخته شدند (از جمله ۲۰۰ نفر به اتهام خرابکاری). نرخ اعدام‌ها به طور قابل توجهی پس از ورود پرسنل از آشویتس افزایش یافت: در فوریه و مارس ۱۹۴۵، اس‌اس در برخی روزها ۳۰ نفر، و در یک مورد حتی ۵۰ زندانی را به دار آویخت. عملیات اردوگاه. تولید راکت. در ۱ ژانویه ۱۹۴۴، میتلورک اولین سه راکت خود را تحویل داد که همگی از نقص‌های جدی تولید رنج می‌بردند. اس‌اس زندانیانی را که در پاییز و زمستان ۱۹۴۳/۴۴ تونل‌ها را گسترش داده بودند، برای کار
۱۹۴۳/۴۴ تونل‌ها را گسترش داده بودند، برای کار واقعی تولید غیرقابل استفاده می‌دانست، زیرا یا بسیار ضعیف شده بودند یا برای کار در خطوط مونتاژ صلاحیت نداشتند. در نتیجه، زندانیان جدیدی از اردوگاه‌های اجباری دیگر آورده شدند. از مارس ۱۹۴۴، دیگران به زیراردوگاه‌های تازه ایجاد شده در اطراف نوردهاوزن منتقل شدند، جایی که به حفر تونل‌های جدید یا کار در سایت‌های ساختمانی روی زمین ادامه دادند. تا اواخر ژانویه، ۵۶ راکت تولید شده بود. تا ماه مه، تولید ماهانه به ۴۰۰ واحد رسید. هنوز نقص‌هایی وجود داشت که منجر به انفجارهایی
هنوز نقص‌هایی وجود داشت که منجر به انفجارهایی در سکوی پرتاب و در هوا می‌شد. تولید هنوز بسیار پایین‌تر از هدف ۱،۰۰۰ واحد در ماه بود. ورنر فون براون در ۲۵ ژانویه ۱۹۴۴ و دوباره در ۶ مه ۱۹۴۴ از کارخانه نوردهاوزن بازدید کرد، زمانی که با والتر دورنبرگر، آرتور رودولف و آلبین ساواتزکی ملاقات کرد و درباره نیاز به به بردگی گرفتن ۱،۸۰۰ کارگر ماهر فرانسوی دیگر بحث کرد. در ۸ سپتامبر ۱۹۴۴، اولین موشک فاو-۲ ساخته شده در میتلباو با موفقیت به سمت لندن پرتاب شد. در آن ماه، تولید به ۶۰۰ واحد رسید، سرعتی که تا فوریه ۱۹۴۵ حفظ
به ۶۰۰ واحد رسید، سرعتی که تا فوریه ۱۹۴۵ حفظ شد. کاهش در تولید. تا زمانی که دورا در نوامبر ۱۹۴۴ عملیاتی شد، کاهش میتلباو-دورا قبلاً آغاز شده بود. با ازدحام بیش از حد زیر اردوگاه‌ها و سردتر شدن هوا، شرایط در تمام اردوگاه‌ها بدتر شد و میزان مرگ و میر به طور قابل توجهی افزایش یافت. پس از رسیدن به اوج ۷۵۰ کشته در ماه در مارس ۱۹۴۴، این تعداد تا تابستان به ۱۰۰ تا ۱۵۰ کشته در ماه کاهش یافته بود. از نوامبر تعداد کشته‌ها دوباره افزایش یافت و در دسامبر ۱۹۴۴، آمار رسمی ۵۷۰ کشته در ماه بود که ۵۰۰ نفر از آنها در Lager
۵۷۰ کشته در ماه بود که ۵۰۰ نفر از آنها در Lager Ellrich جان باختند. انتقال از آشویتس. در اواخر سال ۱۹۴۴، اس‌اس شروع به تخلیه زندانیان آشویتس و گروس-روزن در برابر پیشروی ارتش سرخ کرد. بسیاری از آنها به میتلباو منتقل شدند. تا مارس ۱۹۴۵، حدود ۱۶،۰۰۰ زندانی، از جمله زنان و کودکان، وارد شدند. اگرچه بسیاری در مسیر جان باختند، این امر تعداد یهودیان در میتلباو را افزایش داد. کسانی که زنده ماندند اغلب بسیار ضعیف یا بیمار بودند. بار دیگر، میزان مرگ و میر افزایش یافت: بین ژانویه و اوایل آوریل ۱۹۴۵، حدود ۶،۰۰۰ زندانی
بین ژانویه و اوایل آوریل ۱۹۴۵، حدود ۶،۰۰۰ زندانی جان باختند که حدود ۳،۰۰۰ نفر از آنها در Boelcke-Kaserne (یک پادگان سابق لوفت‌وافه) در نوردهاوزن بود که پس از ژانویه ۱۹۴۵ توسط اس‌اس به عنوان اردوگاه مرگ اصلی برای سیستم میتلباو استفاده می‌شد. همچنین از ژانویه تا آوریل ۱۹۴۵، حداقل ۱،۷۰۰ موشک فاو-۲ و بیش از ۶،۰۰۰ موشک فاو-۱ ساخته شد. تخلیه. در اوایل آوریل ۱۹۴۵، همزمان با پیشروی نیروهای آمریکایی به سمت هارتس، اس‌اس تصمیم گرفت اکثر اردوگاه‌های میتلباو را تخلیه کند. با عجله زیاد و خشونت قابل توجهی، زندانیان مجبور
با عجله زیاد و خشونت قابل توجهی، زندانیان مجبور شدند سوار واگن‌های باری شوند. چندین قطار، هر کدام با هزاران زندانی، تا ۶ آوریل منطقه را به سمت برگن-بلسن، زاکسن‌هاوزن و راونسبروک ترک کردند. دیگران مجبور شدند از میان تپه‌های هارتس به سمت شمال شرقی پیاده روی کنند. کسانی که نمی‌توانستند با این راهپیمایی‌های مرگ همراه شوند، توسط نگهبانان بدون محاکمه تیرباران می‌شدند. بدترین جنایت در گاردلگن رخ داد، که به کشتار گراده‌لگن معروف است. بیش از ۱،۰۰۰ زندانی از اردوگاه‌های فرعی میتلباو و نوینگامه در انباری که به آتش
فرعی میتلباو و نوینگامه در انباری که به آتش کشیده شد، به قتل رسیدند. کسانی که زنده نسوختند، توسط اس‌اس، ورماخت و مردان فولکس‌اشتورم تیرباران شدند. در مجموع، اگرچه آمار قابل اعتمادی از تعداد کشته‌شدگان در این انتقال‌ها وجود ندارد، تخمین‌ها تعداد زندانیان کشته شده را تا ۸،۰۰۰ نفر برآورد می‌کنند. آزادسازی. از آنجا که بیشتر اردوگاه‌های سیستم میتلباو کاملاً تخلیه شده بودند، زندانیان زیادی برای آزادسازی توسط متفقین باقی نمانده بودند. اس‌اس چند صد زندانی بیمار را در دورا و در Boelcke-Kaserne رها کرد. آنها زمانی
در دورا و در Boelcke-Kaserne رها کرد. آنها زمانی که نیروهای آمریکایی (شامل لشکر ۳ زرهی، لشکر ۱۰۴ پیاده و لشکر ۹ پیاده) در ۱۱ آوریل ۱۹۴۵ به نوردهاوزن رسیدند، آزاد شدند. همچنین حدود ۱،۳۰۰ زندانی مرده در سربازخانه‌ها وجود داشت. خبرنگاران جنگی از زندانیان مرده و در حال مرگ در دورا عکس و فیلم تهیه کردند. مانند مستندسازی جنایات نازی‌ها در برگن-بلسن، این‌ها در سراسر جهان منتشر شدند و به برخی از شناخته‌شده‌ترین شواهد جنایات نازی‌ها تبدیل شدند. بیشتر زندانیانی که از انتقال‌ها جان سالم به در بردند، در اواسط آوریل در
انتقال‌ها جان سالم به در بردند، در اواسط آوریل در برگن-بلسن یا سایر اردوگاه‌ها آزاد شدند. با این حال، برخی تا اوایل ماه مه زندانی ماندند و در مکلنبورگ یا اتریش آزاد شدند. در مجموع، حتی برآوردهای محافظه‌کارانه تعداد افرادی را که از فرستاده شدن به میتلباو-دورا جان سالم به در نبردند، بیش از ۲۰،۰۰۰ نفر تخمین می‌زنند. بنابراین، حدود یک نفر از هر سه نفری که در اینجا محبوس بودند، جان سالم به در نبرد. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Mittelbau-Dora
میلتورک کارخانه‌ای آلمانی بود که در جنگ جهانی دوم در زیرزمین در کنشتاین ساخته شد تا از بمباران متفقین جلوگیری شود. این کارخانه از کارگران اجباری از اردوگاه گردآوری میتلباو-دورا برای تولید موشک‌های بالستیک فاو-۲ و بمبهای پرنده فاو-۱ و دیگر تسلیحات استفاده می‌کرد. اولین آزمایش‌های موشکی وِرنر فون براون در پینه‌مونده انجام می‌شدند اما پس از شناسایی و بمب‌باران هوایی متفقین از سال ۱۹۳۶ این آزمایش‌ها در ادامه یافتند زیرا در این منطقه معدن گچی را در دل کوه انتخاب کردند که با ۷۰۰۰ برده کارگر که بسیاری از آنها کشته
که با ۷۰۰۰ برده کارگر که بسیاری از آنها کشته شدند دو تونل موازی در مجموع با طول ۳ کیلومتر حفر کردند که یکی راه‌آهن دوطرفه برای حمل و نقل باشد و دومی محل دستگاه‌های ساخت موشک. در بین این دو تونل موازی ۴۶ تونل هر کدام به طول ۱۵۰ متر حفر شدند که در مجموع ۱۱ کیلومتر تونل با مساحت ۹۳هزار متر مربع بود به نام میتلورک. به دلیل بیماری عظیم‌گرایی هیتلر پروژه پرتاب این موشک‌ها قرار بود از ساختمان بتن یکپارچه و عظیمی با ضخامت ۵ متر در شکاف کوه در انجام شود اما پایانه‌های پرتاب موشک توان مقاومت در برابر بمب‌باران را
پرتاب موشک توان مقاومت در برابر بمب‌باران را نداشتند در نتیجه همان‌طور که پیشتر ارتش پیشنهاد کرده بود از سکوهای پرتاب متحرک استفاده کردند که ۵۰۰۰ نفر قربانی در لندن داشت اما با پیش‌دستی متفقین پرتاب‌کننده‌های نازی از محدوده تیردست انگلستان خارج شدند. منابع. Mittelwerk ویکی انگلیسی
بمباران راهبردی در جریان جنگ جهانی دوم به کارزار هوایی اشاره دارد که در برخی از دولت‌های درگیر در جنگ جهانی دوم جهت بمباران هوایی اهداف راهبردی در خاک دشمن در آن درگیر بودند. این اهداف شامل راه‌آهن، بندرها، مناطق غیرنظامی و مناطق صنعتی می‌شدند. این راهبرد معتقد بود پیروزی‌های بزرگ را می‌توان با حمله به زیرساخت‌های صنعتی و سیاسی دشمن به دست آورد. بمباران‌های اولیه علیه آلمان. به منظور اجتناب از گرفتار شدن به اقدامات تلافی‌جویانه "لوفت‌وافه" در اثر واردن آمدن تلفات غیرنظامی به آلمان، عملیات بمب‌افکن‌های
آمدن تلفات غیرنظامی به آلمان، عملیات بمب‌افکن‌های بریتانیایی علیه آلمان از روز ۴ سپتامبر سال ۱۹۳۹ با هدف گرفتن کشتی‌های جنگی "کریگس‌مارینه" در دریای شمال آغاز شد. ناو سنگین "ادمیرال شِر" و ناو "اِمدن" نخستین کشتی‌هایی بودند که مورد حمله قرار گرفتند. این و سایر حملات با وارد آوردن خسارت به ناوگان بمب‌افکن‌های بریتانیا به نتیجه خاصی نرسیدند. در همین زمان بریتانیایی‌ها همچنین اقدام به انتشار میلیون‌ها برگه تبلبغاتی به کمک بمب‌افکن‌های خود بر فراز مناطق مسکونی آلمانی کردند. این کار نیز در مواجهه با کاستی‌ها و
آلمانی کردند. این کار نیز در مواجهه با کاستی‌ها و مشکلات مختلف، با توجه به روحیه بالای حاصل از پیروزی‌های اولیه در میان آلمانی‌ها هیچ اثر مفیدی حاصل ننمود. نخستین حمله هوایی علیه یک هدف در خاک آلمان شب ۱۹ مارس سال ۱۹۴۰ صورت گرفت. همچنان با اجتناب از هدف گرفتن غیرنظامیان، پنجاه بمب‌افکن ویتلی و همپدن بریتانیا پایگاه هواگردهای دریایی "لوفت‌وافه" در هورنوم در جزیره کم‌جمعیت زیلت را بمباران کردند. با وجود ادعای خدمه در مورد اصابت قرار دادن چندین نقطه از تأسیسات، یک عملیات شناسایی عکس‌برداری متعاقب نشان‌گر هیچ
یک عملیات شناسایی عکس‌برداری متعاقب نشان‌گر هیچ خسارت جدی در نتیجه این حمله نبود. در چند هفته آتی الگوی حملات تغییری نکرد. در نهایت در پی بمباران روتردام در هلنددر میانه ماه مه توسط "لوفت‌وافه"، بریتانیایی‌ها نیز به دستور روز ۱۵ مه وینستون چرچیل، نخست‌وزیر این کشور دست از اجتناب از آسیب رساندن به غیرنظامیان آلمانی در حملات هوایی خود کشیدند. چرچیل در این هنگام معتقد بود کشورش از نیروی زمینی مناسبی جهت غلبه بر قدرت نظامی آلمان برخوردار نیست و محاصره اقتصادی علیه این کشور نیز شکست خورده‌است. از این رو به
علیه این کشور نیز شکست خورده‌است. از این رو به پندار او تنها اقدامی که می‌توانست آلمان را به زیر بکشد بمباران‌های «تخریب‌کننده و نابودگر» در سرزمین اصلی آن با بمب‌افکن‌های سنگین بود. بدین شکل، همان شب ۹۹ بمب‌افکن بریتانیایی راهی هدف گرفتن تأسیسات نفتی و راه‌آهن در ناحیه رور شدند تا بمباران راهبردی آلمان توسط متفقین رسماً آغاز شود. درحالی‌که با وجود خوشبینی ابراز شده از جانب فرماندهی نیروی بمب‌افکن‌های بریتانیا، بمباران‌های راهبردی هنوز سال‌ها با تصوری که چرچیل از آن‌ها داشت، فاصله داشتند. این گونه
که چرچیل از آن‌ها داشت، فاصله داشتند. این گونه بمباران‌ها گونه کاملاً جدیدی در رزم نوین بدون دکترین عملیاتی و فناوری لازم جهت پشتیبانی کامل از آن‌ها بودند. بمب‌افکن‌های بریتانیایی در آن زمان به ناوبری رادیویی و رادار مجهز نبودند و ابزار هدف‌گیری استانداری نداشتند. این بمب‌افکن‌ها در عملیات‌های شبانه مسیر خود را به درون اراضی آلمان را با ستارگان و اهدافشان را با نور ماه می‌یافتند. شرایط مناسب جوی هم لازمه این روش بود که البته به نفع اقدامات مقابله‌ای آلمانی‌ها نیز تمام می‌شد. آتشبارهای سنگین ضدهوایی آلمان
نیز تمام می‌شد. آتشبارهای سنگین ضدهوایی آلمان در ارتفاع کمتر از سه هزار متر و آتشبارهای سبک خودکار ۳۷ و ۲۰ میلی‌متری آن در ارتفاع‌های پایین تأثیر بالایی علیه هواگردهای دشمن به نمایش گذاشتند. بمب‌افکن‌های بریتانیایی برای در امان ماندن از آتش این تسلیحات اقدام به پرواز در ارتفاع‌های بسیار بالا، حرکات زیگ‌زاگ یا عمل در شب‌های غیر مهتابی می‌کردند. درنتیجه این بمباران‌ها به اندازه‌ای بدون دقت صورت می‌گرفت که آلمانی‌ها را در شناسایی اهداف مورد نظر بریتانیایی‌ها به زحمت می‌انداخت. در چهار ماهه نخست تهاجم هوایی
به زحمت می‌انداخت. در چهار ماهه نخست تهاجم هوایی علیه آلمان، نیروی هوایی بریتانیا ۴۰۰۰ سورتی اجرا کرد که در جریان آن ۱۶۳ هواگرد خود را از دست داد. تا این زمان توپ‌های ضدهوایی سنگین آلمان به حدود ۴۵۰ عدد رسیده بود. بریتانیا تا سال ۱۹۴۱، هر شب می‌توانست تنها نزدیک به ۴۰۰ بمب‌افکن به منظور عملیات فراهم کند که بسیار کمتر از توان آلمان بود. با وجود بدون تأثیر بودن یا اثر ناچیز این بمباران‌ها بر روحیه آلمانی‌ها یا بر ظرفیت تولید تسلیحات آن‌ها و با مشاهده اثر مشابه بمباران‌های دشمن بر خود، رهبران بریتانیا همچنان
بمباران‌های دشمن بر خود، رهبران بریتانیا همچنان بر نقش تعیین‌کننده آن اصرار داشتند. در نهایت با آغاز یورش آلمان به شوروی در جریان عملیات بارباروسا، بریتانیا دیگر نمی‌توانست بی تأثیر بودن کارزار بمباران‌های خود را انکار کند. به شکلی که آمار ارائه شده توسط سخنگوی دولت این کشور نشان‌گر نرسیدن ۸۰ درصد از این بمب‌افکن‌ها به منطقه‌ای به مساحت ۲۰۰ کیلومتر مربعی حول هدف مورد نظر بود. این بمب‌افکن‌ها بمب‌های خود در مزارع و جنگل‌ها فرومی‌ریختند. همان تعداد اندکی نیز که به آن مساحت بسیار بزرگ حول هدف می‌رسیدند نیز
که به آن مساحت بسیار بزرگ حول هدف می‌رسیدند نیز خطای زیادی در اصابت داشتند. بدین ترتیب با وجود این که بریتانیا این روش را تنها راه واکنش به آلمان می‌دید، نتایج حملات به سختی توجیه کننده اقدام به آن بودند. در ده تهاجم هوایی که بین ماه‌های ژوئن تا نوامبر سال ۱۹۴۱ علیه برلین صورت گرفت تنها ۱۳۳ آلمانی کشته شدند؛ درحالیکه این عدد در تلفات خدمه بمب‌افکن‌های بریتانیایی تقریباً به سه برابر می‌رسید. در مجموع در این سال بیش از هزار خدمه بمب‌افکن‌های بریتانیایی در عملیات‌های بمباران علیه آلمان جان خود را از دست دادند
بمباران علیه آلمان جان خود را از دست دادند که در مقایسه با سال قبل از آن دو برابر شده بود. تهدید بمب‌افکن‌های بریتانیایی تا اوایل سال ۱۹۴۲ به اندازه‌ای برای آلمانی‌ها پایین بود که "لوفت‌وافه" تنها دو جناح شکاری برای محافظت از حریم هوایی تمامی اروپای غربی به کار گرفته بودند. بدین ترتیب چرچیل هم که طرح‌های بلندپروازانه‌ای بدین منظور داشت، شروع به تعدیل نظرات خود کرد. شوروی علیه آلمان. پس از آن که نخستین حملات هوایی آلمان به مسکو در ماه ژوئیه سال ۱۹۴۱ صورت گرفت، سپهبد سیمیون ژاورونکوف، فرمانده نیروی هوانوردی
سپهبد سیمیون ژاورونکوف، فرمانده نیروی هوانوردی دریایی شوروی، تصمیم به اجرای حملات تلافی‌جویانه هوایی علیه برلین گرفت. با وجود آگاهی از خسارت مادی حداقلی چنین حملاتی، این طرح ضربه زدن به حیثیت آلمان و تقویت روحیه نیروهای شوروی با کشیدن جنگ به داخل خاک دشمن را دنبال می‌کرد. با توجه به پیشروی عمیق ورماخت تا بدین زمان در خاک شوروی، تنها نقطه‌ای که امکان دسترسی شوروی به برلین را می‌داد یک پایگاه هوایی در جزیره سارمنا در استونی در دریای بالتیک بود. نخستین حمله روز ۷ اوت سال ۱۹۴۱ با ۱۵ بمب‌افکن دی‌بی-۳تی انجام
روز ۷ اوت سال ۱۹۴۱ با ۱۵ بمب‌افکن دی‌بی-۳تی انجام شد. طبق پیش‌بینی آسیب وارد آمده تا حدود زیادی ناچیز بود. به هر صورت هواگردها اهداف خود را مورد اصابت قرار دادند و همگی به پایگاه بازگشتند. دفاع هوایی برلین در جریان این حمله کاملاً غافلگیر شد؛ چرا که دیده‌بانی آن غالباً به سمت غرب متمرکز بود. شوروی شب روز بعد ۸ اوت حمله هوایی دیگری به برلین ترتیب داد و ۷۲ بمب و ۲۵۰۰ برگه تبلیغات بر آن ریخت. این بار یک هواگرد شوروی از دست رفت. پیش از تهاجم آلمانی‌ها به جزیره سارمنا ۷ حمله هوایی دیگر نیز علیه برلین صورت گرفت.
۷ حمله هوایی دیگر نیز علیه برلین صورت گرفت. شوروی در مجموع ۵۴ سورتی علیه این شهر به انجام رساند که در جریان آن ۲۰ هواگرد آن ساقط شدند.
اقیانوس تتیس یا فراخکرت، اقیانوسی باستانی که میان قاره‌های گندوانا و لورازیا در بیشتر دوران میانه‌زیستی (پرمین بالایی تا ژوراسیک میانی) بود. انتهای غربی این اقیانوس بعدها اروپای جنوبی و آفریقای شمالی را از هم جدا کرد. تحول. کمی پس از ۶۵ میلیون سال پیش تا ۵۵ میلیون سال پیش، بخشی از ابرقاره گوندوانا از آن جدا شد که بعدها صفحه هند-استرالیا را تشکیل داد. این بخش که به صورت مستمر به راه خود ادامه می‌داد، در پایان به اوراسیا نزدیک و نزدیک‌تر شد تا آنکه برخورد آن با اوراسیا پایان تتیس و پدید آمدن رشته کوه هیمالیا
اوراسیا پایان تتیس و پدید آمدن رشته کوه هیمالیا را رقم زد. بسته شدن این اقیانوس میانه‌زیستی به احتمال زیاد از دوران کرتاسه بالایی آغاز شد. پیش از قرار گرفتن در میان هند و آسیا، تتیس برای ۴۵ میلیون سال میان لوراسیا و گوندوانا بود. تصور می‌شود دریای خزر (یا کاسپین همچنین در برخی موارد به مازندران)، دریای سیاه ،دریاچه ارومیه و دریاچه آرال جزو این اقیانوس بوده‌اند و هم‌اکنون تنها بازمانده‌های آن هستند. امروزه تتیس جای خود را به هند، پاکستان، اندونزی و اقیانوس هند داده است.
گرمناب یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان منجوان غربی بخش منجوان شهرستان خداآفرین واقع شده‌است. در اوایل قرن بیستم ساکنین روستا ارمنی بودند که تدریجاً به تبریز یا ارمنستان مهاجرت کردند. در زمان رضا شاه یکی از خوانین ایل محمد خانلو، به نام رضاقلی خان، مالکیت روستا را بدست آورد. در بحبوحهٔ جنگ جهانی دوم روستا توسط شیعیان و پیروان اهل حق دوباره آباد شد. بر این اساس اسدالله خان محمد خانلو، در مصاحبه‌ای در سال ۱۳۴۲، اهالی گرمناب را از اعضای ایل محمد خانلو بشمار آورده است. در اواخر دهه ۹۰
ایل محمد خانلو بشمار آورده است. در اواخر دهه ۹۰ میلادی گرمناب کاملاً تخلیه شد. از سال ۲۰۰۵ تعدادی از ساکنین قبلی، که به تهران مهاجرت کرده بودند، برگشته و در مراتع نزدیک محل ده سابق خانه‌های مدرن ساختند. این افراد تابستان را در روستا می‌گذرانند، و زمستانها به تهران بر میگردنند. زیارتگاه بابا سیف الدین، در نزدیکی گرمناب، تا قبل از تخلیه کامل روستا مورد توجه اهالی، چه شیعه و چه اهل حق، قرار داشت. مردم در محیط سر سبز گوسفندی قربانی را کباب کرده و هنگام ترک محل از درختان داغداغان ریسمان‌های رنگی آویزان
ترک محل از درختان داغداغان ریسمان‌های رنگی آویزان می‌کردند. این درخت در فرهنگ مردم مقدس و محترم است.
کَمیل شمعون (؛ ۳ آوریل ۱۹۰۰ – ۷ اوت ۱۹۸۷)، سیاستمدار اهل لبنان و به مدت شش سال از ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۸، عهده‌دار ریاست‌جمهوری لبنان بود. زندگی‌نامه. شامون در سال ۱۹۰۰م، در لبنان و در یک خانواده مسیحی به دنیا آمد، در سال ۱۹۴۳م، ابتدا به عنوان نماینده پارلمان لبنان و سپس در سال ۱۹۵۱م، به عنوان سفیر لبنان در بریتانیا برگزیده شد. شامون در سال ۱۹۵۲م، به عنوان رئیس‌جمهور لبنان انتخاب شد.
پت-ام آر ای (PET-MRI) نام یک سیستم مولتی مدالیته است که از ترکیب ام آر آی و پت اسکن به وجود می‌آید. ایدهٔ ترکیب PET/MRI در سال ۱۹۹۰ قبل از این که PET/CT به صورت تجاری در دسترس قرار گیرد به وجود آمد و در سال 2011 در ماه ژوئن توسط FDA تأیید شد. برخلاف PET/CT که دو جزء تشکیل دهنده پشت سر هم قرار می‌گیرند و از طریق تخت بیمار به هم مرتبط می‌شوند در PET/MRI، اسکنر PET درون دستگاه MRI قرار گرفته و امکان تصویربرداری هم‌زمان فراهم شده‌است. مزیت‌های PET/MRI بر PET/CT. MRI نه تنها اطلاعات آناتومیکی با رزولوشن فضایی
MRI نه تنها اطلاعات آناتومیکی با رزولوشن فضایی بالا فراهم می‌کند و کنتراست بافت نرم آن نسبت به CT بسیار بیشتر است امکان استفاده از FMRI و MRS را نیز فراهم می‌کند. مزیت دیگر MRI بر CT عدم حضور تشعشعات یونیزه‌کننده است. معمولاً نیازی به تزریق عامل‌های کنتراست زا که ممکن است تأثیرات جانبی بر بیمار داشته باشد، نیست. تصویربرداری هم‌زمان PET وMRI زمان تصویربرداری را کاهش می‌دهد همچنین آرتیفکت‌های حرکتی بین دو تصویر کاهش می‌یابند. مشکلات PET/MRI را می‌توان در هزینه بالا سرعت کم و دشواری در تصحیح تضعیف تصاویر PET
بالا سرعت کم و دشواری در تصحیح تضعیف تصاویر PET دانست. ملاحظات طراحی در سیستم‌های PET/MRI. ساخت سیستم ترکیبی PET/CT نسبتاً راحت بوده و با ترکیب دو روش تصویربرداری موجود بدون تغییر تکنولوژی یا عملکردشان صورت می‌گیرد، در مقابل ترکیب PET و MRI نیازمند اصلاحات قابل توجهی به ویژه در تکنولوژی آشکارساز PET است. برای توسعه یک اسکنر PET که بتواند به‌صورت ترکیبی با یک اسکنر MR کار کند باید بر دو محدودیت عمده غلبه کرد که یکی محدودیت فضای داخل مغناطیس داخل MR و دیگر تداخل بین دو دستگاه (تداخل بین سیگنال‌های RF و
تداخل بین دو دستگاه (تداخل بین سیگنال‌های RF و گرادیان‌های MRI و سیگنال‌های الکترونیکی PET) است. طراحی اسکنر. بطور کلی سه روش اصلی برای تحقق یک اسکنر ترکیبی PET/MRI وجود دارد. ساده‌ترین روش این است که دو اسکنر به‌صورت متوالی به یکدیگر متصل گردد (tandom) و یک تخت مشترک مورد استفاده قرار می‌گیردوMRI و PET به صورت متوالی یکی بعد از دیگری در دو اسکنر جدا عکس می‌گیرند. این روش اجازه می‌دهد داده‌های PET و MRI به صورت متوالی و نه هم‌زمان بدست آید. این راه از لحاظ اقتصادی به صرفه‌ترین راه است، چرا که تنها پیشرفت
اقتصادی به صرفه‌ترین راه است، چرا که تنها پیشرفت تکنولوژی استفاده شده در آن عایق بندی قویتر میدان مغناطیسی MR برای کاهش تأثیر آن در کارایی دستگاه PET نزدیک به آن، و وجود تختی است که در هردو اسکنر قابل استفاده باشد.روش طراحی دیگر PET insert است، که slip-fitها داخل قطر MRI قرار می‌گیرد. میدان دید هر دو اسکنر منطبق می‌گردد و بدست آوردن داده‌ها به صورت هم‌زمان صورت می‌گیرد. مزایای این روش این است که اسکنر MRI می‌تواند به تنهایی مورد استفاده قرار گیرد و اسکنر PET می‌تواند در مواقع لزوم گذاشته یا برداشته
PET می‌تواند در مواقع لزوم گذاشته یا برداشته شود.بالاترین انعطاف‌پذیری در انجام تصویربرداری پیشرفته با یک ماشین whole-body PET/MRI فراهم می‌گردد که حلقه آشکارساز PET در داخل محفظه MRI به صورت کامل یکپارچه گردیده است. همچنین امکان تصویربرداری هم‌زمان whole body PET و MRI در این روش فراهم گردیده است تا توانایی هر دو تکنیک مورد استفاده قرار گیرد. آشکارسازی در PET/MRI. آشکارساز PET معمولاً از کریستال‌های جرقه زن و تیوب‌های ضرب‌کننده نوری بسیار حساسPMT تشکیل شده‌است. کریستال‌های جرقه زن اشعه‌های گاما را به
شده‌است. کریستال‌های جرقه زن اشعه‌های گاما را به فلش‌های نوری ضعیف تبدیل می‌کند و تیوب‌های ضرب‌کننده نوری، این نور را به سیگنال‌های الکتریکی تبدیل می‌کند. PMT از یک تیوب خلاء بزرگ و یک میدان الکتریکی قوی برای شتاب الکترونی به‌منظور بدست آوردن دامنه زیاد سیگنال الکتریکی استفاده می‌کند. میدان‌های مغناطیسی می‌تواند مسیر الکترون‌ها را تحت تأثیر قرار دهد و منجر به یک تغییر قابل توجه در بهره شود؛ بنابراین PMT به شدت به میدان مغناطیسی حساس است و نمی‌تواند به راحتی به‌عنوان آشکارسازهای نوری در ترکیب PET/MRI مورد
به‌عنوان آشکارسازهای نوری در ترکیب PET/MRI مورد استفاده قرار گیرد. همچنین PMTها ابزارهای حجیمی با طول در حد چندین سانتیمتر هستند که نیاز به فضای بسیار زیادی دارد تا بتواند داخل یک محفظه MRI قرار گیرد. فوتو دیودهای آوالانچ (APD) جایگزین مناسبی برای PMT در سیستم PET است. این فوتو دیودها دارای بهره ۱۰۰۰ وبالاتر هستند وتغییرات بهره آن‌ها تابعی خطی از ولتاژ بایاس است و تغییرات بهره با افزایش ولتاژ افزایش می‌یابد. همچنین بهره آن‌ها باافزایش دما کاهش می‌یابد. عدد نویز بسته به بهره از دو تا ده تغییر می‌کند. APD
نویز بسته به بهره از دو تا ده تغییر می‌کند. APD بسیار فشرده است و به میدان‌های مغناطیسی بسیار بزرگ نیز کاملاً غیر حساس هستند و بنابراین یک گزینه خوب برای آشکارسازهای نور جرقه زن در سیستم PET/MRI هستند. یکی دیگر از آشکارسازهای نوری، Sipmها هستند که ماتریسی از GM-APD ها است که به وسیلهٔ یک لایه مقاومتی به‌صورت موازی به یکدیگر متصل گردیده‌اند. این آشکارسازها کوچک، سبک و غیرحساس به میدان مغناطیسی هستند و در اشکال مختلف و به‌صورت آرایه‌های یک بعدی و دوبعدی پیاده‌سازی می‌شوند. یک آشکارساز PET که درون یک سیستم
می‌شوند. یک آشکارساز PET که درون یک سیستم MRI کاملاً یکپارچه می‌شود، نیازمند قرار دادن اجزای مختلفی در داخل یک میدان مغناطیسی است؛ بنابراین ملاحظات سازگاری مغناطیسی این مواد برای حفظ کارائی MRI ضروری است زیرا MRI نسبت به مغناطیس پذیری‌های مختلف بسیار حساس است. برای حداقل کردن اعوجاج در تصاویر MRI باید مواد سازنده آشکار ساز PET مغناطیس‌پذیری نزدیک به بافت‌های بدن انسان داشته باشد. در نتیجه لزوماً نمی‌توان گفت مواد غیرمغناطیسی کاملاً با MRI سازگارند. علاوه بر مغناطیس‌پذیری رسانایی مواد هم نقش مهمی دارد چرا
مغناطیس‌پذیری رسانایی مواد هم نقش مهمی دارد چرا که جریان‌هایEDDY که به وسیلهٔ میدان‌های RF و گرادیان MRI القاء می‌شود می‌تواند منجر به خراب شدن طیف MR، ناهمگونی و اثرات دیگر در تصاویر MR شود. علاوه برآن مواد با ساختارهای با مقاومت الکتریکی پایین می‌تواند هم دامنه و هم پلاریزاسیون RF را تحت تأثیر قرار دهد و باعث افت کیفیت تصویر به دلیل نوسانات میدان B۱ شود. یدیدسدیم با ناخالصی تالیم [NaI(Tl)]، یدید سزیم با ناخالصی تالیم [CsI(Tl)] ژرمانانات بیسموت[BGO] و اکسی ارتوسیلیکات لوتتیوم[LSO] رفتار مغناطیس‌پذیری
اکسی ارتوسیلیکات لوتتیوم[LSO] رفتار مغناطیس‌پذیری تقریباً مشابه بافت بدن انسان دارند. مواد باید علاوه بر سازگاری مغناطیسی ورسانایی پایین، عدد اتمی و چگالی بالایی داشته باشند. سایر روش‌ها برای کاهش مواد مورد نیاز در میدان دید MRI به وسیلهٔ تحقیق در روش‌های هدایت نور حاصل از جرقه‌ها به خارج از اسکنر MR (یا حداقل خارج از میدان دید MRI) دنبال می‌شود. با این روش می‌توان PMTهای حساس را خارج از میدان مغناطیسی قرار داد و نیاز به مواد سازگار از نظر رسانایی و مغناطیسی درون MRI را کاهش داد. برای این منظور از فیبرهای
درون MRI را کاهش داد. برای این منظور از فیبرهای نوری برای انتقال نور حاصل از جرقه‌زن‌ها استفاده می‌شود.