payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پاتن موفق به کسب هفت جایزه اسکار، از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردانی و بهترین فیلمنامه اصلی شد. اسکات بهترین بازیگر مرد را برای بازی در نقش ژنرال پاتون برنده شد ، اما از پذیرش این جایزه امتناع ورزید. مونولوگ افتتاحیه ، ارائه شده توسط اسکات به عنوان ژنرال پاتن با یک پرچم عظیم آمریکایی در پشت خود ، یک نمادین و اغلب به نقل از تصویر در فیلم است. در سال 2003 ، پاتن توسط ایالات متحده ثبت ملی فیلم توسط کتابخانه کنگره به عنوان" دارای اهمیت فرهنگی ، تاریخی یا زیبایی شناختی "انتخاب شد. بایگانی فیلم آکادمی
یا زیبایی شناختی "انتخاب شد. بایگانی فیلم آکادمی "Patton" را در سال 2003 حفظ کرد.
حرف‌های خودمانی فیلمی ۹۸ دقیقه‌ای به کارگردانی مایکل گوردون با بازی راک هادسن و ژاکلین بیر است.
نقطه بی‌بازگشت یک فیلم اکشن، جنایی و درام آمریکایی محصول سال ۱۹۹۳ به کارگردانی جان بدهام با بازی بریجیت فوندا و گابریل بیرن است. این فیلم بازسازی فیلم فرانسوی دختری به نام نیکیتا (۱۹۹۰) می‌باشد. داستان. هنگامی که «مگی» در حال انجام یک سرقت یکی از افسران پلیس را به قتل می‌رساند، در دادگاه به مرگ محکوم می‌شود اما توسط دولت شانسی دوباره و در عین حال عجیب در مقابل وی قرار می‌گیرد و…
پورکو روسو یک انیمیشن کمدی ماجراجویی ژاپنی به نویسندگی و کارگردانی هایائو میازاکی که در سال ۱۹۹۲ منتشر شد. صداپیشگان این فیلم شویچیرو موریاما، توکیکو کاتو، آکمی اوکامورا و آکیو اوتسوکا هستند. توشیو سوزوکی تهیه‌کننده این فیلم است. این انیمیشن توسط استودیو جیبلی برای توکوما شوتن، خطوط هوایی ژاپن و شبکه تلویزیونی نیپون تلویژن ساخته شد و توسط توهو توزیع شد. آهنگساز ژاپنی جو هیسایشی این موسیقی را ساخته‌است. داستان. در طول آغاز سال‌های رکود بزرگ، زندگی در دریای مدیترانه و سواحل اطراف آن بسیار دشوار شده بود. غارت
و سواحل اطراف آن بسیار دشوار شده بود. غارت و تاخت و تاز دزدان هوایی بسیار زیاد شده، بنابراین به وجود محافظان ماهر نیاز است. یک از بهترین محافظان یک خوک بنام «پورکو روسو» است که زمانی انسان و یک خلبان درجه یک در زمان جنگ جهانی اول بوده‌است او حالا به کسانیکه دچار تنگدستی شده‌اند بدون هیچ گونه چشمداشتی کمک می‌کند…
تسخیرشده فیلمی ۱۰۸ دقیقه‌ای به کارگردانی کرتیس برنهارت با بازی جوآن کراوفورد است. در این فیلم زنی پریشان در خیابانهای لس آنجلس در جستجوی مردی به نام "دیوید" است. پس از بیهوش شدن در یک غذاخوری، او به بخش روانی یک بیمارستان برده می شود. فلش بکهایی علاقه شدید او به "دیوید" را که نتیجه اختلال شخصیت مرزی او است و منتهی به یک قتل شده را آشکار می کند...
جادوی عملی یک فیلم فانتزی و عاشقانه آمریکایی محصول سال ۱۹۹۸ که بر اساس رمان جادوی عملی نوشته آلیس هافمن در سال ۱۹۹۵ ساخته شده است. این فیلم به کارگردانی گریفین دان با بازی ساندرا بولاک، نیکول کیدمن، دایان ویست، استاکرد چنینگ، آیدان کوئین و گوران ویسنجیک ساخته شده است. بولاک و کیدمن نقش خواهران سالی و گیلیان اونز را بازی می‌کنند که از نسلی طولانی از جادوگران هستند. این خواهران که پس از مرگ والدینشان بر اثر یک نفرین خانوادگی، توسط عمه‌هایشان بزرگ شده‌اند، در دوران رشد خود با کاربردهای جادوی عملی آشنا شدند.
دوران رشد خود با کاربردهای جادوی عملی آشنا شدند. سالی و گیلیان در بزرگسالی باید از جادوی خود برای نابودی روح شیطانی دوست‌پسر بدرفتار گیلیان استفاده کنند، قبل از اینکه این روح آنها را بکشد. این فیلم در ۱۶ اکتبر ۱۹۹۸ اکران شد. این فیلم در سراسر جهان ۶۸ میلیون دلار در برابر بودجه ۷۵ میلیون دلاری فروش داشت. پس از اکران اولیه، این فیلم با نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان مواجه شد که ترکیب ژانرهای مختلف فیلم، از جمله فانتزی ماوراءالطبیعه، درام خشونت خانگی، کمدی رمانتیک و جنایی را نامطلوب می‌دانستند. از آن زمان، این
و جنایی را نامطلوب می‌دانستند. از آن زمان، این فیلم به دلیل بازیگران، موسیقی متن و مضامین فمینیستی‌اش، طرفداران زیادی پیدا کرده است. دنباله‌ای، با عنوان جادوی عملی ۲، قرار است در ۱۸ سپتامبر ۲۰۲۶ اکران شود.
سرباز بنجامین فیلمی کمدی به کارگردانی هاوارد زیف با بازی گلدی هان محصول سال ۱۹۸۰است. این فیلم یکی از موفق‌ترین فیلم‌ها در باکس آفیس در سال ۱۹۸۰ بود. داستان. جودی بنجامین (گلدی هان) زن بیست‌وهشت ساله یهودی است که آرزوی ازدواج مادام‌العمر با یک مرد حرفه‌ای را دارد. پس از آنکه شوهر دومش (آلبرت بروکس) سکته می‌کند و می‌میرد، در ارتش نام‌نویسی می‌کند. او در ابتدا با شرایط زندگی نظامی و دستور مافوق‌ها کنار نمی‌آید، اما آرام‌آرام قابلیت‌های خود را کشف می‌کند. او در هنگام انجام مأموریتی در پاریس، عاشق هنری تره‌مون
هنگام انجام مأموریتی در پاریس، عاشق هنری تره‌مون (آرماند آسانته) می‌شود که قبلاً نیز رابطه کوتاهی با او داشته است. سوابق کمونیستی هنری، جودی را بر سر دوراهی انتخاب میان عشق و ارتش می‌گذارد. جودی از ارتش بیرون می‌آید و آماده ازدواج با هنری می‌شود. پس از آنکه هنری با کنیز خانه جودی می‌خوابد، جودی در روز عروسی، می‌فهمد که در آستانه یک اشتباه بزرگ است. او از رفتن به مراسم عروسی خودداری می‌کند و آزادی و تنهایی را ترجیح می‌دهد و به سوی مکان ناشناخته‌ای حرکت می‌کند.
قول‌ها یک فیلم مستند محصول سال ۲۰۰۱ میلادی به کارگردانی کارلوس بولادو است که درگیری اسرائیل و فلسطین را از دیدگاه هفت کودک ساکن در جوامع فلسطین در کرانه باختری و محله‌های اسرائیل در اورشلیم بررسی می‌کند. این فیلم در بسیاری از جشنواره‌های فیلم به نمایش درآمده و نقدهای عالی و تحسین های زیادی دریافت کرده است. فیلمساز اسرائیلی-آمریکایی بی. زد. گلدبرگ در حالی که با هفت کودک فلسطینی و اسرائیلی بین ۹ تا ۱۳ سال ملاقات می‌کند، درگیری خاورمیانه را از چشم آنها می‌بیند. این به بچه‌های «معمولی» این امکان را می‌دهد تا
این به بچه‌های «معمولی» این امکان را می‌دهد تا پیوندهای طبیعی محبت را با بازی کردن با یکدیگر ایجاد کنند، پیوندهایی که فراتر از درهم‌کاری پیش‌داوری‌هایی است که از والدین و اطرافیانشان شنیده‌اند.
باران ارغوانی فیلمی در ژانر درام و موزیکال به کارگردانی آلبرت مانیولی و نویسندگی مانیولی و ویلیام بلین با بازی پرینس است. موسیقی متن. نوشتار اصلی:باران ارغوانی پرینس و گروهش دِ روولوشن، برای این فیلم، آلبومی به همین اسم ساختتند. این آلبوم که مورد استقبال منتقدین و مردم قرار گرفت، تا کنون بیش از بیست و دو میلیون نسخه فروخته‌است. "باران ارغوانی" عضوی ثابت در «لیست‌های برترین آلبوم‌های موسیقی تاریخ» است؛ و از آن به‌عنوان شاهکار پرینس یاد می‌شود، به طوری که از آن به عنوان بهترین قطعه موسیقی در سی سال اخیر یا
آن به عنوان بهترین قطعه موسیقی در سی سال اخیر یا حتی بهترین آلبوم موسیقی تاریخ نیز؛ یاد می‌کنند؛ هفته‌نامهٔ تایم در سال ۱۹۹۳، "باران ارغوانی" را در رتبهٔ پانزدهم فهرست "برترین آلبوم‌های موسیقی تاریخ" جای داد و این آلبوم در رتبه هجدهم، لیست شمارش معکوس لیست، "بزرگترین آلبوم راک اند رول تاریخ در وی‌اچ‌وان" نیز جا گرفت. رولینگ استون آن را دومین آلبوم برترِ دهه ۸۰ و هفتادوششمین آلبومِ تاریخ در فهرست ۵۰۰ آلبوم برتر تمام اعصار نامید.
کجا می‌روی فیلمی ۱۷۱ دقیقه‌ای به کارگردانی مروین لیروی با بازی رابرت تیلور است. خلاصه داستان. داستان در زمان حکومت روم قدیم و ظهور مسیحیت رخ می‌دهد. «مارکوس وینیسیوس» سرداری رومی و شجاع، دلباخته دختری از دودمان پادشاهی نابودشده‌ای به نام «کالینا» که بیشتر او را به نام «لیژیا» می‌شناسیم، می‌شود. داستان، آتش‌سوزی بزرگ روم و کشتار مسیحیان به دست امپراتور بدطینت روم «نرون» را به بهترین شکل روایت می‌کند. در نهایت عشق مارکوس به لیژیا؛ به دستیابی او به عشق بزرگ، یعنی عشق به خداوند و مسیحی شدن او می‌انجامد. جوایز.
عشق به خداوند و مسیحی شدن او می‌انجامد. جوایز. این فیلم کاندیدای ۷ اسکار (کاندیدای اسکار بهترین موسیقی-کاندیدای اسکار بهترین تدوین-کاندیدای اسکار بهترین طراحی لباس-کاندیدای اسکار بهترین طراحی هنری-کاندیدای اسکار بهترین فیلمبرداری-کاندیدای اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد-کاندیدای اسکار بهترین فیلم) در سال ۱۹۵۲ شد.
آشوب فیلمی حماسی از آکیرا کوروساواست که سال ۱۹۸۵ از روی نمایشنامه "شاه لیر" شکسپیر ساخته شد. فیلم یکی از بهترین اقتباس‌هایی است که از آثار شکسپیر انجام شده‌است و به باور بسیاری آخرین شاهکار کوروساوا است. آشوب آخرین فیلم‌نامه کوروساوا است که با فرد یا افراد دیگری به‌طور مشترک نگاشته شده‌است. در این فیلم تاتسویا ناکادای بازیگر قدیمی ژاپنی که در فیلم‌های دیگری از کوروساوا (مانند "یوجیمبو"، ۱۹۶۱) نقش آفرینی کرده بود، نقش اصلی را ایفا می‌کند. آشوب توانست در پنجاه و هشتمین دوره جوایز اسکار نامزد چهار جایزه اسکار
و هشتمین دوره جوایز اسکار نامزد چهار جایزه اسکار از جمله بهترین کارگردانی برای خود آکیرا کوروساوا شد و در آخر جایزه اسکار بهترین طراحی لباس را به‌دست آورد. "آشوب" آخرین فیلم حماسی کوروساوا و با اختلاف زیاد پرهزینه‌ترین فیلم او بود. در آن زمان، بودجه ۱۱ میلیون دلاری فیلم، آن را پرهزینه‌ترین فیلم ژاپنی در تاریخ کرد و از بودجه ۷٫۵ میلیون دلاری فیلم قبلی او، "کاگه‌موشا"، فراتر رفت. داستان. در دوران قرون وسطی، پادشاه هیداتورا ایشی مونجی (تاتسویا ناکادای) جنگاور سالخورده‌ای که در اواخر عمر خود تصمیم می‌گیرد تا
سالخورده‌ای که در اواخر عمر خود تصمیم می‌گیرد تا سلطنت خویش را به سه فرزندش واگذار کند. اما این انتقال قدرت به فاسد کردن پسران و درگیری بین آنها منجر می‌شود. هیداتورا سلطنتش را به فرزند ارشد خود تارو (آکیرا تئورا) واگذار می‌کند؛ اما سابارو (دایسوکی ریو) فرزند کوچکتر با این اقدام پدر مخالفت می‌ورزد و پدرش او را از فرزندی خود ساقط می‌کند. مدتی بعد، تارو پسر بزرگتر با حیله همسرش بانو کائه (میکو هارادا) از پدرش نشان امپراتوری را طلب می‌کند تا قدرت بلامنازع پیدا کند و پدر از این اقدام وی خشمگین می‌شود و به پسر
کند و پدر از این اقدام وی خشمگین می‌شود و به پسر وسطی جیرو (جینپاچی نزو) پناه می‌برد…
رودخانهٔ سرخ فیلمی وسترن به تهیه‌کنندگی و کارگردانی هاوارد هاکس و با بازی جان وین و مونتگومری کلیفت، محصول سال ۱۹۴۸ است. فیلم داستان خیالی اولین کوچ دام از تگزاس به کانزاس در مسیر چیسُلم را روایت می‌کند. تنش دراماتیک فیلم هنگامی ایجاد می‌شود که مؤسس گاوداری (جان وین) و پسرخوانده‌اش (مونتگومری کلیفت) در میانهٔ راه بر سر مدیریت کوچ به مشکل و درگیری برمی‌خورند. نقش‌های تکمیلی فیلم را والتر برنان، جوآن درو، کالین گری، هری کری، جان آیرلند، هنک وردن، نوا بری جونیور، هری کری جونیور و پائول فیکس بازی می‌کنند.
جونیور، هری کری جونیور و پائول فیکس بازی می‌کنند. فیلمنامه را بوردن چیس و چارلز شنی، بر اساس داستانی از بوردن چیس نوشتند. "رودخانهٔ سرخ" در زمان اکران با موفقیت تجاری و استقبال منتقدان روبه‌رو و نامزد دو جایزه اسکار شد. این فیلم در سال ۱۹۹۰ از سوی کتابخانهٔ کنگرهٔ آمریکا برای حفظ در فهرست ملی ثبت فیلم این کشور انتخاب شد. در سال ۲۰۰۸، انستیتوی فیلم آمریکا در فهرست ۱۰ فیلم برتر در ۱۰ ژانر به انتخاب بفا، "رودخانهٔ سرخ" را به‌عنوان پنجمین فیلم وسترن برتر تاریخ برگزید. داستان. توماس دانسن (جان وین) قصد دارد در
برگزید. داستان. توماس دانسن (جان وین) قصد دارد در تگزاس یک گاوداری راه بیندازد. او همراه با یک کاروان راهی کالیفرنیاست اما در میانهٔ راه، مسیرش را از آنها جدا می‌کند و همراه با پیرمردی به نام "نادین گروت" به دنبال زمینی برای تأسیس گاوداری به سوی تگزاس راه می‌افتد. اندکی بعد، دانسن خبردار می‌شود که زن محبوبش، "فِن"، در حملهٔ یکی از قبایل بومی آمریکا به کاروان، کشته شده‌است. فِن خواهش کرده بود همراه او بیاید اما دانسن اجازه نداده بود. آن‌شب دانسن و گروت با حملهٔ بومیان مقابله می‌کنند. دانسن می‌بیند که یکی از
بومیان مقابله می‌کنند. دانسن می‌بیند که یکی از این بومیان، دستبند یادگار مادرش را که پیش از ترک کاروان به فِن داده بود به مچ بسته‌است. روز بعد، پسربچهٔ یتیمی به نام "متیو گارث" (میکی کوهن) اتفاقاً به اردوی دانسن و گروت برمی‌خورد. او تنها بازماندهٔ کاروان است و دانسن او را به فرزندی قبول می‌کند. دانسن، گروت و مَت با عبور از رودخانه سرخ وارد تگزاس می‌شوند و در جنوب تگزاس در نزدیکی ریو گرانده مستقر می‌شوند. دانسن نام گاوداری‌اش را Red River D (رودخانه سرخ و حرف اول "دانسن") می‌گذارد و به مَت قول می‌دهد که اگه
اول "دانسن") می‌گذارد و به مَت قول می‌دهد که اگه او بتواند خودش را ثابت کند، حرف اول نام او یعنی M را هم به نام گاوداری اضافه خواهد کرد. ۱۴ سال می‌گذرد و دانسن حالا صاحب یک گاوداری بزرگ است اما به‌خاطر فقر شدید و گسترده‌ای که به دنبال جنگ داخلی آمریکا در جنوب آمریکا ایجاد شده، در حال ورشکستگی است. او تصمیم می‌گیرد گلهٔ عظیم خود را صدها مایل به سوی شمال به ایستگاه راه‌آهن واقع در سدالیا، میزوری ببرد و آنجا به قیمت خوبی بفروشد. دانسن مردانی را برای کمک استخدام می‌کند از جمله یک هفت‌تیرکش حرفه‌ای به نام "چری
می‌کند از جمله یک هفت‌تیرکش حرفه‌ای به نام "چری والانس" (جان آیرلند) و کوچ به سوی شمال آغاز می‌شود. در طول کوچ، مشکلات زیادی سر راه آنها قرار می‌گیرد. یکی از مردان کاروان به نام "بانک کنیلی" در یکی از درشکه‌ها سروصدا به راه می‌اندازد و باعث می‌شود گاوها رَم کنند که منجر به مرگ "دَن لتیمر" (هری کری جونیور) می‌شود. وقتی دانسن می‌خواهد "بانک" را به مجازات این کار شلاق بزند، بانک هفت‌تیر می‌کِشد. مَت فوراً با یک شلیک، هفت‌تیر بانک را می‌اندازد و در واقع جان او را از شلیک دانسن نجات می‌دهد. بانک از کاروان اخراج
از شلیک دانسن نجات می‌دهد. بانک از کاروان اخراج می‌شود و به خانه برمی‌گردد. دانسن مَت را سرزنش می‌کند که چرا بانک را نکشته و او را ضعیف می‌خواند. در ادامهٔ کوچ، "چری والانس" تعریف می‌کند که راه‌آهن به شهر ابیلین، تگزاس رسیده که از سدالیا به‌مراتب نزدیک‌تر است. وقتی دانسن مطمئن می‌شود که خود والانس شخصاً راه‌آهن ابیلین را ندیده، حرف او را نادیده می‌گیرد و به مسیر میزوری ادامه می‌دهد. رهبری خودکامهٔ دانسن کم‌کم مردان کاروان را آزار می‌دهد. دانسن سه نفر از مردان را که قصد داشتند از کاروان جدا شوند می‌کشد و
را که قصد داشتند از کاروان جدا شوند می‌کشد و آنها را دفن می‌کند. بعد از آن، دانسن اعلام می‌کند که قصد دارد دو نفر از مردانی را که از آذوقهٔ کاروان دزدی کرده و قصد فرار داشته‌اند مجازات کند اما مَت طغیان می‌کند و با کمک مردان دیگر، کنترل گله را به دست می‌گیرد و دانسن را کنار می‌گذارد. مَت گله را در مسیر چیسُلم به سوی ابیلین پیش می‌برد و والانس و باستر (نوا بری جونیور) معاونان او می‌شوند. دانسن قسم می‌خورد که مَت را به‌خاطر این خیانت خواهد کشت. در راه ابیلین، مَت و همراهانش با اعضای یک قبیله بومی که به یک
مَت و همراهانش با اعضای یک قبیله بومی که به یک قافله از قماربازان و دختران رقاص حمله کرده‌اند مقابله می‌کنند. یکی از دخترانی که نجات پیدا می‌کند، "تِس میلی" (جوآن درو) است که عاشق مَت می‌شود. این دو یک شب را با هم سپری می‌کنند و مَت دستبند مادر دانسن را به تِس می‌دهد. مَت که می‌خواهد زودتر از دانسن به ابیلین برسد، سحرگاه آنجا را ترک می‌کند، درست مانند دانسن که زن محبوبش را ۱۴ سال قبل ترک کرده بود. کمی بعد، تِس با دانسن روبه‌رو می‌شود که مَت را تعقیب کرده و حالا می‌بیند که تِس دستبند مادر او را به دست دارد.
می‌بیند که تِس دستبند مادر او را به دست دارد. دانسن که خسته و احساساتی شده به تِس می‌گوید در این دنیا چیزی نمی‌خواهد جز اینکه یک فرزند پسر داشته باشد. تِس پیشنهاد می‌کند که حاضر است برای او پسری به دنیا بیاورد اما به شرطی که دست از تعقیب مَت بردارد. دانسن همان اندوهی را در وجود تِس می‌بیند که هنگام خداحافظی با فِن دیده بود، و تصمیم می‌گیرد تعقیب مَت را همراه با تِس ادامه بدهد. وقتی مَت به ابیلین می‌رسد می‌بیند که مردم شهر منتظر رسیدن و خرید چنین گله‌ای بوده‌اند. او پیشنهاد خرید را قبول می‌کند و دوباره تِس
او پیشنهاد خرید را قبول می‌کند و دوباره تِس را می‌بیند. اندکی بعد، دانسن همراه با گماشتگانش به ابیلین می‌رسد. دانسن و مَت با هم درگیر می‌شوند اما تِس دعوای آنها را قطع می‌کند و از آنها می‌خواهد بفهمند که واقعاً یکدیگر را دوست دارند. دانسن و مَت آشتی می‌کنند. دانسن به مَت توصیه می‌کند که با تِس ازدواج کند و به او می‌گوید که وقتی به گاوداری برگردند، بالاخره حرف اول اسم مَت را هم به نام گاوداری اضافه خواهد کرد و همین کار را می‌کند.
سرخ‌ها فیلمی حماسه‌ای درام آمریکایی به کارگردانی، تهیه‌کنندگی و هنرپیشگی وارن بیتی است. این فیلم به‌طور گسترده‌ای به عنوان یکی از بهترین فیلم‌های حماسی تاریخ سینما یاد می‌شود. بنیاد فیلم آمریکا، "سرخ‌ها" را به عنوان نهمین فیلم ژانر حماسی برگزید. از بازیگران این فیلم در کنار بیتی می‌توان به دایان کیتن در نقش لوئیس بریانت، جک نیکلسون در نقش یوجین اونیل، ادوارد هرمن، یرژی کوشینسکی و مورین استیپلتون اشاره کرد. خلاصه داستان. اوایل قرن بیستم «جان رید» (بیتی)، روزنامه‌نگاری رادیکال، رابطه‌ای پرفرازونشیب با
روزنامه‌نگاری رادیکال، رابطه‌ای پرفرازونشیب با نویسنده‌ای به نام «لوییز برایانت» (کیتن) دارد. «رید»، همچنین با گروهی از شخصیت‌های سرشناس معاصر خود برخوردها و رفت‌وآمدهایی داشته‌است. جوایز. این فیلم برندهٔ ۳ اسکار (برنده اسکار بهترین فیلمبرداری-برنده اسکار بهترین کارگردانی-برنده اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن) و کاندیدای ۹ اسکار دیگر (کاندیدای اسکار بهترین تدوین-کاندیدای اسکار بهترین صدا-کاندیدای اسکار بهترین طراحی لباس-کاندیدای اسکار بهترین طراحی هنری-کاندیدای اسکار بهترین فیلم‌نامه غیر اقتباسی-کاندیدای
اسکار بهترین فیلم‌نامه غیر اقتباسی-کاندیدای اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد-کاندیدای اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن-کاندیدای اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد-کاندیدای اسکار بهترین فیلم) در سال ۱۹۸۲ شد.
برگشتن بخت فیلمی ۱۱۱ دقیقه‌ای به کارگردانی باربت شرودر با بازی جرمی آیرونز است. خلاصه داستان. آلان درشوویتز پروفسور با استعداد حقوق است که توسط کلاوس وان بالو استخدام می‌شود که اتهام‌های وارده به او مبنی بر اقدام به قتل همسر ثروتمندش را از او رفع اتهام کند… جوایز. این فیلم برنده اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد و کاندیدای ۲ اسکار دیگر (اسکار بهترین فیلمنامه اقتباسی و اسکار بهترین کارگردانی) در سال ۱۹۹۱ شد.
بر دشت مرتفع بتاز که در اروپا با نام اسلحه‌ها در بعدازظهر اکران شد، فیلمی ۹۴ دقیقه‌ای به کارگردانی سم پکینپا محصول سال ۱۹۶۲ است. بازیگران اصلی آن راندولف اسکات و جوئل مک‌کری هستند. خلاصه داستان. در اوایل قرن بیستم، استیو جاد، کلانتر بازنشسته‌ای که سال‌ها از اوج جوانی و شهرتش گذشته، توسط یک بانک استخدام می‌شود تا محموله طلا را از یک معدن کوهستانی به شهر هورنیتوس منتقل کند. شش معدنچی اخیراً در حین انتقال طلا به قتل رسیده‌اند. جاد که زمانی مورد احترام بود، اکنون با لباس‌های مندرس و عینک ضخیمش نشان می‌دهد دوران
با لباس‌های مندرس و عینک ضخیمش نشان می‌دهد دوران اوجش به پایان رسیده است. او از دوست و همکار قدیمی‌اش، گیل وسترام، برای محافظت از محموله کمک می‌خواهد. گیل که خود را به عنوان تیرانداز افسانه‌ای «کید اورگان» معرفی می‌کند، دستیار جوانش، هک لانگتری را نیز به همراه می‌آورد. این سه مرد به سمت معدن کورسگلد حرکت می‌کنند، در حالی که جاد از نقشه گیل و هک برای دزدیدن طلا بی‌خبر است. در راه، شب را در مزرعه جاشوا کانودسن و دخترش السا سپری می‌کنند. کانودسن مردی متعصب و مذهبی است که به تجارت طلا هشدار می‌دهد و سر میز شام
است که به تجارت طلا هشدار می‌دهد و سر میز شام با جاد به بحث آیات کتاب مقدس می‌پردازد. آن شب، السا و هک به طور پنهانی در مهتاب با هم ملاقات می‌کنند، اما کانودسن آن‌ها را می‌بیند و دخترش را با خود می‌کشد. در خانه، او السا را به خاطر این عمل سرزنش کرده و سیلی محکمی به او می‌زند.
سواری با اهریمن فیلمی ۱۳۸ دقیقه‌ای به کارگردانی انگ لی با بازی توبی مگوایر است. داستان. «جیک رودل» (مگوایر)، پسر یک مهاجر فقیر آلمانی، در میزوری بزرگ شده است. «جک بول چایلز» (آلریش)، پسر مزرعه دار محلی، مثل برادر به «جیک» نزدیک است. وقتی در جنگ داخلی، مزرعه نابود می‌شود و پدر «جک» به دست اوباش شمالی به قتل می‌رسد، دو پسر مغرور جنوبی به جبهه می‌روند.
حلقه فیلمی ژاپنی در ژانر وحشت روان‌شناختی به کارگردانی هیدئو ناکاتا، تهیه‌کنندگی تاکا ایچیسه و با بازی ناناکو ماتسوشیما محصول سال ۱۹۹۸ است. این فیلم به نویسندگی هیروشی تاکاهاشی اقتباسی از رمانی به همین نام نوشتهٔ کوجی سوزوکی است. اولین دنباله‌ای که برای فیلم ساخته شد مارپیچ بود. اما دنبالهٔ دیگری نیز با نادیده گرفتن فیلم مارپیچ با عنوان حلقه ۲ ساخته شد. چند نسخه هالیوودی نیز از فیلم ساخته شد از جمله حلقه که بازسازی همین فیلم است. خلاصهٔ داستان. داستان این فیلم دربارهٔ نوار ویدئو مرموزی است که هر کس آن را
فیلم دربارهٔ نوار ویدئو مرموزی است که هر کس آن را ببیند تلفن با او تماس می‌گیرد و به او می‌گوید هفت روز بعد خواهد مرد…
در زبان‌شناسی، مفهوم اشاره ، یعنی استفاده از کلماتی که معنایشان وابسته به موقعیت گفت‌وگو است؛ یعنی برای درک آن‌ها باید بدانیم چه کسی صحبت می‌کند، کجا ایستاده، دربارهٔ چه زمانی حرف می‌زند و به چه چیزی اشاره دارد. چند مثال ساده: انواع اشاره‌گری: بنابر این اشاره‌گری یعنی استفاده از واژه‌هایی که بدون دانستن شرایط گوینده، مکان، زمان یا افراد حاضر، نمی‌توان معنی دقیقشان را فهمید. در حوزهٔ اشاره، شیوهٔ ارجاع توسط عبارت‌هایی است که معنای خود را از درون بافت متن به‌دست می‌آورند. واژه‌ها زمانی اشاره‌ای هستند که معنای
می‌آورند. واژه‌ها زمانی اشاره‌ای هستند که معنای آن‌ها بسته به زمان و مکان تغییر کند. ضمایر شخصی (من، تو، او …) عبارت‌های زمانی (حالا، دیروز ، ...)، و عبارت‌های مکانی (اینجا، آنجا،...) از جمله عبارت‌های اشاره‌ای هستند. انتخاب یک نوع از عبارات ارجاعی، از بین سایرین، تا حد زیادی بر این اساس است که چه چیزی را گوینده فرض می‌کند که شنونده پیش از این می‌دانسته است. در زمینه‌های بصری مشترک، آن ضمایری که عملکردشان به عنوان عبارات اشاره‌ای است (برای مثال، «این را بگیر»، «به او نگاه کن»)، برای یک ارجاع موفق ممکن است
«به او نگاه کن»)، برای یک ارجاع موفق ممکن است کافی باشد، اما جایی‌که هویت پیچیده‌تر باشد، عبارات اسمی پیچیده‌تری را بکار می‌گیرند. (برای مثال، «آن خارجی با نگاه مسخره را بیاد داری؟») پس ارجاع، آشکارا به اهداف گوینده (برای مثال، شناخت چیزی) و اعتقادات گوینده (به این معنا، آیامی‌توان از شنونده انتظار داشت که چیز خاصی را بداند؟) در کاربرد زبان ارتباط دارد. نظام اشاری عبارت است از: توضیح گونه‌ها. سه نوع اصلی از واژه‌های اشاره‌گر وجود دارد که چارلز جی. فیلمور آن‌ها را دسته‌بندی کرده است: اشاره‌گری شخصی، مکانی و
را دسته‌بندی کرده است: اشاره‌گری شخصی، مکانی و زمانی. در برخی زبان‌ها، مانند زبان اشاره، این نوع‌ها ممکن است با یکدیگر هم‌پوشانی داشته باشند، برای نمونه، اشاره‌گری مکانی و شخصی در ضمایر اشاره‌ای. همچنین برخی زبان‌شناسان گونهٔ چهارمی به نام اشاره‌گری اجتماعی را نیز مطرح کرده‌اند. اشاره‌گری شخصی. اشاره‌گری شخصی به افرادی مربوط می‌شود که در یک گفتار نقش دارند. این نوع شامل ضمایر شخصی مانند «من»، «تو»، «او»، «ما» و «آن‌ها» می‌شود. در برخی زبان‌ها حتی ضمیر چهارم یا پنجم هم وجود دارد. این ضمایر می‌توانند
چهارم یا پنجم هم وجود دارد. این ضمایر می‌توانند اطلاعاتی دربارهٔ شخص، مانند جنسیت یا جایگاه اجتماعی، نیز بدهند. نمونه‌ها: اشاره‌گری مکانی. اشاره‌گری مکانی به مکان‌هایی اشاره دارد که نسبت به محل گوینده یا شنونده تعیین می‌شوند. این واژه‌ها شامل قیدهایی مانند «اینجا» و «آنجا» و نیز واژه‌های اشاره‌ای مانند «این»، «آن»، «این‌ها» و «آن‌ها» هستند، گرچه فقط محدود به این‌ها نیستند. این واژه‌ها معمولاً مکان را از دید گوینده مشخص می‌کنند. نمونه: در این‌جا، «آن طرف خیابان» یعنی نسبت به جایی که گوینده اکنون حضور دارد.
یعنی نسبت به جایی که گوینده اکنون حضور دارد. واژه‌های اشاره‌گر مکانی ممکن است بر اساس فاصله از گوینده یا شنونده به چند دسته تقسیم شوند: برای نمونه، زبان مالاگاسی هفت درجهٔ فاصله را با دو درجهٔ دید ترکیب می‌کند و بسیاری از زبان‌های اسکیمو، مانند زبان‌های اینویت، سامانه‌هایی بسیار پیچیده‌تر دارند. اشاره‌گری زمانی. اشاره‌گری زمانی به زمان‌هایی اشاره دارد که نسبت به زمان گفتار یا دریافت گفتار تعریف می‌شوند. این نوع شامل قیدهایی مانند «اکنون»، «به‌زودی»، اسامی زمانی مانند «فردا» و نیز کاربرد زمان دستوری است.
زمانی مانند «فردا» و نیز کاربرد زمان دستوری است. اشاره‌گری زمانی می‌تواند به زمان گفتار (زمان «اکنون» گوینده) یا زمان دریافت (مثلاً هنگام خواندن یا شنیدن جمله) بستگی داشته باشد. هرچند در گفتار رودررو معمولاً این دو یکی هستند، ولی در متن‌های مکتوب یا ضبط‌شده ممکن است متفاوت باشند. نمونه: زمان‌های دستوری معمولاً به دو دسته تقسیم می‌شوند: اشاره‌گری گفتمانی. اشاره‌گری گفتمانی (یا اشاره‌گری متنی) به کاربرد واژه‌هایی در درون یک گفتار اشاره دارد که به بخش‌هایی از همان گفتار یا متن اشاره می‌کنند، از جمله خود آن
همان گفتار یا متن اشاره می‌کنند، از جمله خود آن جمله. برای نمونه، در جملهٔ «"این" داستان فوق‌العاده‌ای است»، واژهٔ «این» به بخشی از گفتار که در ادامه خواهد آمد اشاره دارد. یکی از گونه‌های اشاره‌گری گفتمانی، Switch reference است که ویژگی دستوری برخی زبان‌هاست و مشخص می‌کند که فاعل یک بند، همان فاعل بند پیشین است یا نه. برای نمونه، در ترجمه‌ای مانند «جان به تام مشت زد، و رفت-[نشانهٔ فاعل یکسان]»، منظور این است که جان رفت. اما در «جان به تام مشت زد، و رفت-[نشانهٔ فاعل متفاوت]»، این تام است که رفته است.
فاعل متفاوت]»، این تام است که رفته است. اشاره‌گری گفتمانی در ارتباطات با واسطه رایانه نیز دیده شده، به‌ویژه از طریق شکل‌هایی مشابه فلش یا نمادهای بصری که برای اشاره به بخش‌هایی از متن یا گفتار به کار می‌روند. اشاره‌گری اجتماعی. اشاره‌گری اجتماعی به اطلاعات اجتماعی‌ای اشاره دارد که در برخی واژه‌ها نهفته است، مانند جایگاه اجتماعی یا میزان آشنایی میان گوینده و شنونده. این نوع شامل تمایزهایی مانند تمایز T–V (تو/شما) و واژه‌های احترام‌آمیز می‌شود. مرکز اشاره‌گری. «مرکز اشاره‌گری» (deictic center) یا «اوریگو»
«مرکز اشاره‌گری» (deictic center) یا «اوریگو» مجموعه‌ای از نقطه‌های نظری است که واژه‌های اشاره‌گر بر اساس آن‌ها تفسیر می‌شوند. چون بسیاری از واژه‌های اشاره‌گر به‌صورت خودمرکز (egocentric) به‌کار می‌روند، معمولاً مرکز اشاره‌گری گوینده، مکان و زمان گفتار، جایگاه در گفتمان و عوامل اجتماعی مربوط به آن است. اما در برخی موقعیت‌ها، مرکز اشاره‌گری می‌تواند به شرکت‌کنندگان دیگر در گفتگو یا به اشخاص/مکان‌هایی در یک روایت منتقل شود. برای نمونه، در جملهٔ: مرکز اشاره‌گری، گوینده در زمان و مکان گفتار است. اما اگر دو نفر
گوینده در زمان و مکان گفتار است. اما اگر دو نفر از لندن و نیویورک تلفنی با هم صحبت کنند، فردی که در لندن است می‌تواند بگوید: که در آن، مرکز اشاره‌گری لندن است. یا می‌تواند بگوید: که در این حالت، مرکز اشاره‌گری نیویورک است. همچنین هنگام روایت داستان دربارهٔ فردی دیگر، مرکز اشاره‌گری معمولاً به آن شخص منتقل می‌شود؛ مثلاً در جملهٔ: «چپ» در اینجا به سمت چپ فردی اشاره دارد که داستان دربارهٔ اوست، نه لزوماً چپِ گوینده. کاربردها. می‌توان میان دو نوع کاربرد اشاره‌گری تفاوت گذاشت: اشاره‌گری دیداری‌حرکتی (gestural)
تفاوت گذاشت: اشاره‌گری دیداری‌حرکتی (gestural) و اشاره‌گری نمادین (symbolic). همچنین گاه واژه‌های اشاره‌گر در کاربردهایی به‌کار می‌روند که اصلاً اشاره‌گر نیستند. در جملهٔ: واژهٔ «این» کاربرد اشاره‌گر ندارد، بلکه مانند حرف تعریف عمل می‌کند و در واقع می‌توانست به‌جای آن «یه» (a) هم بنشیند. تفاوت با واژه‌های مشابه. مرز بین اشاره‌گری (deixis) و ارجاع همیشه روشن نیست. معمولاً، ارجاع به چیزی در متن اشاره دارد که قبلاً معرفی شده است. مثلاً در جملهٔ «سوزان بشقاب را انداخت. "آن" شکست»، واژهٔ «آن» به «بشقاب» اشاره