payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حکم دستگیری بسیاری از رهبران از جمله آنگ سان صادر شد. آنگ سان به چین گریخت و به دنبال ارتباط با حزب کمونیست چین بود، اما در این مدت توسط ارتش ژاپن پیدا شد و پیشنهاد حمایت از ژاپن دریافت کرد. این منجر به سازماندهی «می‌نامی کیکان» همراه با سرهنگ ارتش ژاپن کیجی سوزوکی به عنوان مهندس ارشد شد. محاصره جاده‌های برمه و قیام‌های مردمی در برمه اهداف اصلی «می‌نامی کیکان» بود. آنگ سان به‌طور موقت به برمه بازگشت و ۲۹ مرد جوان را برای آموزش در جزیره هاینان تحت اشغال ژاپن استخدام کرد. آنها در تاریخ استقلال برمه به سی
استخدام کرد. آنها در تاریخ استقلال برمه به سی رفیق معروف شدند. هنگامی که ارتش ژاپن بانکوک را در سال ۱۹۴۱ اشغال کرد، آنگ سان انتظار داشت ارتش ژاپن به برمه حمله کند و در سال ۱۹۴۲ تشکیل ارتش داوطلب استقلال برمه را اعلام کرد.
بانجو پترسون (؛ – ) یک شاعر اهل استرالیا بود.
بن هوگن (؛ – ) یک گلف‌باز اهل ایالات متحده آمریکا بود.
بیرگیت نیلسون (; – ) یک خواننده اهل سوئد بود که بیشتر بخاطر اجرای آثار ریشارد واگنر شناخته میشد.
چارلز الگرنون پارسونز (; – ) یک دانشمند اهل بریتانیا بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال کاپلی شده‌است.
چارلز استوارت پارنل (؛ – ) یک سیاست‌مدار اهل ایرلند بود. او از سال ۱۸۷۵ تا ۱۸۹۱ به عنوان نماینده پارلمان خدمت کرد، همچنین به عنوان رهبر "حزب خانه قانون" از ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۲ و سپس رهبر حزب "حزب پارلمانی ایرلند" از سال ۱۸۸۲ تا ۱۸۹۱ بود. حزب او موازنه قدرت را در مجلس عوام در طول بحث‌های حاکمیت داخلی ۱۸۸۵ - ۱۸۸۶ حفظ کرد. او که در یک خانواده قدرتمند پروتستان انگلیسی-ایرلندی در فرمانداری ویکلو متولد شد. او یک رهبر اعتراضی برای اصلاحات ارضی و بنیانگذار "اتحادیه ملی زمین ایرلند" در سال 1879 بود. او رهبر "اتحادیه حاکمیت
ایرلند" در سال 1879 بود. او رهبر "اتحادیه حاکمیت داخلی" شد و مستقل از حزب لیبرال عمل کرد و با ایجاد تعادل بین مسائل قانون اساسی، اقتصادی و با استفاده ماهرانه از رویه پارلمانی، نفوذ زیادی به دست آورد. او در سال 1882 در زندان "کیلمینهام"، در دابلین، زندانی شد، اما پس از انصراف از اقدامات خشونت آمیز خارج از پارلمان آزاد شد. در همان سال، او "اتحادیه قوانین داخلی" را به عنوان حزب پارلمانی ایرلند اصلاح کرد، که به عنوان اولین حزب منضبط دموکراتیک بریتانیا، آن را به طور جزئی کنترل می کرد. "حزب پارلمانی ایرلند" در
طور جزئی کنترل می کرد. "حزب پارلمانی ایرلند" در سال 1890 به دنبال افشای روابط عاشقانه طولانی پارنل، که منجر به امتناع بسیاری از لیبرال های بریتانیایی از همکاری با او شد و مخالفت شدید اسقف های کاتولیک با او را برانگیخت، منشعب شد. او تا زمان مرگش در سال 1891 ریاست یک جناح کوچک اقلیت را بر عهده داشت. پارنل به عنوان بهترین سازمان دهنده یک حزب سیاسی ایرلندی تا آن زمان و یکی از برجسته ترین چهره های تاریخ پارلمان شناخته می شود. علیرغم این استعداد برجسته برای سیاست، حرفه به یک رسوایی شخصی گرفتار شد که او در نهایت
حرفه به یک رسوایی شخصی گرفتار شد که او در نهایت تصویر او هرگز بهبود نیافت و او هیچ وقت نتوانست هدف همیشگی خود را برای به دست آوردن "خانه قانون" تحقق بخشد.
ارنی پیل (؛ – ) یک خبرنگار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
فرانچسکو مورازان (؛ – ) سیاست‌مدار اهل کاستاریکا بود. او از سال ۱۸۳۰ تا ۱۸۳۹ رئیس‌جمهور، جمهوری فدرال آمریکای مرکزی بود. زندگی شخصی. سال‌های اولیه و تحصیلات. خوزه فرانچسکو مورازان کوسادا در ۳ اکتبر ۱۷۹۲ در تگوسیگالیا (در آن زمان در قلمرو پادشاهی گواتمالا، و در حال حاضر پایتخت هندوراس) در سال‌های رو به زوال حکومت استعمار اسپانیا متولد شد. پدر و مادرش اوسبیو مورازان آلمان و گوادالوپه کئوسادا بورخاس، هر دو از خانواده‌های ثروتمند قوم کریولو و درکار تجارت و کشاورزی بودند. پدربزرگ و مادربزرگ او خوان باوتیستا
بودند. پدربزرگ و مادربزرگ او خوان باوتیستا مورازان (یک مهاجر کرس) و ماریا بورخاس آلوارنگا بودند. سیزده روز پس از تولدش مورازان در کلیسای سن میگوئل آرکانجل، توسط پدر خوان فرانچسکو مارکز، غسل تعمید یافت. در ۱۸۰۸ فرانچسکو مورازان و خانواده‌اش به موروسلی نقل مکان کردند و آنجا در زمین‌هایی که آقای اوزه بیو به ارث برده بود، کار کردند. علاوه بر این، خوزه فرانسیسکوی جوان نیز در کارهای اداری شهردار شهر به او کمک کرد. در سال ۱۸۱۳ خانواده مورازان به تگوسیگالپا بازگشتند. در آنجا آقای اوزه بیو فرزندش را تحت سرپرستی
در آنجا آقای اوزه بیو فرزندش را تحت سرپرستی لئون واسکز قرار داد که به او حقوق خصوصی، آیین دادرسی کیفری و کارهای دفتر اسناد رسمی را آموزش داد. فرانچسکو اکنون به کتابخانه‌ای دسترسی داشت که از آن توانست زبان فرانسه را بیاموزد. این به نوبه خود به او امکان داد تا با آثار مونتسکیو، قرارداد اجتماعی ژان ژاک روسو، انقلاب فرانسه، تاریخ اروپا و همچنین شرح زندگی رهبران یونان و روم باستان آشنا شود. این فداکاری و روحیه پیشرفت گاه فرانچسکو را در زادگاه خود برجسته می‌نمود، تا آنجا که او حتی نماینده منافع برخی افراد در
تا آنجا که او حتی نماینده منافع برخی افراد در دادگاه‌های استعمار سلطنتی بود. ازدواج و خانواده. فرانچسکو مورازان در ۳۰ دسامبر ۱۸۲۵ در کلیسای جامع کومایاگوئه با ماریا جوزفا لاستیری ازدواج کرد. آنها صاحب یک دختر شدند، آدلا مورازان لاستیری، که در سال ۱۸۳۸ در سان سالوادور متولد شد. لاستیری متعلق به یکی از ثروتمندترین خانواده‌های استان هندوراس بود. پدر او تاجر اسپانیایی خوان میگوئل لاستیری بود که نقش مهمی در توسعه تجاری منطقه تگوسیگالپا داشت. مادرش مارگاریتا لوزانو، عضو یک خانواده قدرتمند کریولی بود. ماریا جوزفا
عضو یک خانواده قدرتمند کریولی بود. ماریا جوزفا بیوه‌ای بود که برای اولین بار با استبان تراویسو یک زمین‌دار ازدواج کرده بود، و از او صاحب ۴ فرزند بود. با مرگ او، ماریا ثروت زیادی به ارث برد. این ثروت و حلقه جدیدی از دوستان قدرتمند و با نفوذی که از این ازدواج به دست آمد، شغل و کسب و کار مورازان و در نتیجه پروژه‌های سیاسی و نظامی وی را تقویت کرد.
گری پلیر (؛ زادهٔ ) یک گلف‌باز اهل آفریقای جنوبی است.
گوردون گلد (; – ) یک فیزیک‌دان اهل ایالات متحده آمریکا بود. بسیاری اختراع لیزر را به او نسبت می‌دهند. معروفیت او بیشتر به دلیل اختلافات حقوقی بود که او با تولیدکنندگان دستگاه لیزر داشته‌است. او ۳۰ سال برای ثبت اختراع و حقوق تجاری فن آوریهای مربوط به دستگاه لیزر تلاش کرد و بارها کارش به دادگاه کشیده شد. جوانی و تحصیل. گوردون گلد در نیویورک به دنیا آمد. او ۲ برادر داشت و خود پسر ارشد خانواده بود. پدرش مؤسس و سربیر مجله اسکلاستیک در شهر نیویورک بود. خانواده گوردون در یک شهرک در حومه نیویورک سکنی داشتند؛ جایی
در یک شهرک در حومه نیویورک سکنی داشتند؛ جایی که او تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را به پایان رساند. او در کالج یونیون ادامه تحصیل داد و نخست موفق به اخذ مدرک کارشناسی در رشته فیزیک شد. سپس مدرک کارشناسی ارشد در زمینه اپتیک و طیف‌سنجی را از دانشگاه ییل به‌دست آورد. بین مارس ۱۹۴۴ و ژانویه ۱۹۴۵ م در پروژه منهتن (پروژه‌ای که به ساخت بمب هسته ای انجامید) مشغول بکار بود اما به دلیل عضویت در یک انجمن کمونیستی اخراج شد. در سال ۱۹۴۹ برای تحقیق و ادمه تحصیل در مقطع دکترا به دانشگاه کلمبیا رفت. استاد راهنمای او در
دکترا به دانشگاه کلمبیا رفت. استاد راهنمای او در دانشگاه کلمبیا پولیکارپ کوش، برنده جایزه نوبل سال ۱۹۵۵ در رشته فیزیک بود. گوردون گلد نظرات خود را با استادان دانشگاه کلمبیا که روی تکامل لیزر کار می‌کردند؛ در میان گذاشت. چارلز هارد تاونز که همچنین استاد دانشگاه کلمبیا بود و بعداً به‌صورت مشترک موفق به دریافت جایزه نوبل ۱۹۶۴ در رشته فیزیک شد؛ گوردون گلد را برای ثبت رسمی نظراتش در مورد اختراع لیزر راهنمایی کرد و پذیرفت که به‌عنوان شاهد او اقدام کند.
شاهزاده گریگوری پوتمکین (؛ (n.s.) – (n.s.)) ژنرال و یک زبان‌شناس اهل روسیه بود. او معشوق کاترین بزرگ بود و نخستین صاحب کاخ تاوری در سن پترزبورگ بود.
گیوم دوفه (; – ) یک آهنگساز اهل فرانسه بود. او در سال ۱۴۰۰ در شهر کمبری به دنیا آمد و از سال ۱۴۰۹ به عنوان خواننده گروه کر پسران در کلیسای کمبری تعلیم دید. از سال ۱۴۲۰ در شهرهای مختلف ایتالیا و فرانسه اقامت داشت و سفرهای زیادی می‌کرد. این سفرها باعث به دست آوردن اطلاعات و تجربه گسترده‌ای در زمینه موسیقی ملی آن دوره اروپا در وی شد. دوفایی از جمله آهنگسازان مهم موسیقی انگلیسی قرن سیزده و چهارده میلادی محسوب می‌شود زیرا که از جنبه‌های موسیقی انگلیسی در کارهای خود استفاده می‌کرد و جان دانستیبل از آهنگسازان مورد
استفاده می‌کرد و جان دانستیبل از آهنگسازان مورد علاقه او به‌شمار می‌رفت. آثار او به موسیقی رنسانس شباهت بیشتری دارد تا قرون وسطا و حدود ۲۰۰ اثر از او به جا مانده‌است که مس‌های او شهرت بیشتری دارد. سبک‌شناسی کارهای دوفه. - کرال‌های چهار صدایی - استفاده از زیر ساخت‌های موسیقی انگلیسی - خطوط ملودی بسیار روان و غیر وابسته به ریتم - به کار گرفتن متد آهنگسازی مس کانتوس فیرموس. (مس به عنوان اثر مذهبی و پنج بخشی بسیار بزرگ) - توجه یکسان به گروه‌های مختلف صدایی، به صورتی که صدای تنور که تا آن زمان زیربنای آثار
به صورتی که صدای تنور که تا آن زمان زیربنای آثار آوازی محسوب می‌شد و بقیه صداها بر اساس آن آهنگسازی می‌شدند، اهمیت گذشته قبلی اش را از دست داد و به سطح یکسانی با صداهایی دیگر رسید.
پرنده‌دست نام یک سرده از تیره پرنده‌دستان است. در کرتاسه‌ی دیرین، یعنی حدود ۴۰ میلیون سال پیش از آن که "کوتزلکوتلوسِ" غول‌پیکر در دشت‌های آمریکای شمالی دایناسورها را شکار کند، خزنده‌ی بال‌دار عظیم‌الجثه‌ی دیگری بر اروپا و آمریکای جنوبی فرمان‌روایی می‌کرد. "پرنده‌دست"، این هیولای بزرگ، را گاهی "تیرآرواره" هم می‌نامند که البته حالا آن را نادرست می‌دانیم. "پرنده‌دست" معمای دیرپای دیرینه‌شناسان است، چون آن را فقط از سنگواره‌های تکه‌تکه و پراکنده‌اش می‌شناسند. بیش از ده گونه را به سرده‌ی "پرنده‌دست" منسوب
بیش از ده گونه را به سرده‌ی "پرنده‌دست" منسوب کرده‌اند، اما بیشتر این گونه‌ها را از تکه‌های پراکنده‌ی سنگواره‌ها می‌شناسیم؛ تکه‌هایی که مطالعه کردنشان دشوار است. با این حال، استخوان‌ها نشان می‌دهند که گستره‌ی بال‌هایش به حدود ۱۰ متر می‌رسید؛ تقریباً برابر با گستره‌ی بال "کوتزلکوتلوس"، که برای ما آشناتر است. سنگواره‌های فوق‌العاده سالم‌مانده‌ی یکی از خزندگان بال‌دار کوچک‌تر آمریکای جنوبی به‌نام "آنهانگووِرا"، که از خویشاوندان نزدیک "پرنده‌دست" بود، به دانشمندان امکان داده‌اند حتی جزئیات مغز قدرتمند این
امکان داده‌اند حتی جزئیات مغز قدرتمند این پرنده را هم دقیق مطالعه کنند. "آنهانگوورا" بی‌تردید حواس تیزی داشت و در حفظ تعادل هم قوی بود؛ ویژگی‌هایی که برای فعالیتی پیچیده و خطرناک مثل پرواز ضروری‌اند. "پرنده‌دست" از اسرارآمیزترین و شکوهمندترین خزندگان بال‌دار بود، اما سال‌هاست که دیرینه‌شناسان را هم سردرگم کرده‌است. این جانور را فقط از تکه‌های کوچک سنگواره‌هایش می‌شناسیم، اما همین تکه‌ها هم نشان می‌دهند که "پرنده‌دست" از بزرگ‌ترین جانوران پروازگر تاریخ و تقریباً هم‌اندازه‌ی هواپیمایی کوچک بوده‌است.
جری رایس (؛ زادهٔ ) یک ورزشکار اهل ایالات متحده آمریکا است.
جیم براون (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) یک بازیکن سابق و پیشکسوت فوتبال و هنرپیشه آمریکایی بود. گزیده فیلم‌شناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می‌توان به شورش (فیلم ۱۹۶۹)، مریخ حمله می‌کند!، هر یکشنبه کذایی، انگشت‌ها، دوازده مرد خبیث، او بازی را برد، تقسیم اشاره کرد.
جوزف لوئیس بارو (; – ) بوکسور سنگین‌وزن اهل ایالات متحده آمریکا ملقب به «بمب‌افکن قهوه‌ای» بود. او بین سالهای ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۹ در ۲۶ مسابقه به مدت ۱۴۰ ماه سلطان بلامنازع بوکس جهان بود و یکی از برترین بوکسورهای تمامی ادوار شناخته می‌شود. وی در ۲۵ مسابقه متوالی مدافع عنوان قهرمانی بود. در سال ۲۰۰۵، لوئیس توسط سازمان بین‌المللی تحقیقات بوکس، به عنوان بهترین بوکسور سنگین وزن در تمام دوران انتخاب شد و در رتبه شماره ۱ جهان قرار گرفت. در فهرست "۱۰۰ نفر بزرگترین و تاثیرگذارترین افراد در همه زمان ها" مجله رینگ، لوئیس
افراد در همه زمان ها" مجله رینگ، لوئیس طولانی ترین دوره سلطنت را به عنوان قهرمان بوکس سنگین وزن در طول تاریخ دارد. تاثیر فرهنگی لویس در خارج از رینگ محسوس بود. وی به طور گسترده ای به عنوان اولین فرد آفریقایی-آمریکایی تبار شناخته می شود که به مقام قهرمانی سراسر کشور در ایالات متحده دست یافت. او همچنین نقطه کانونی مبارزات نژاد پرستی و ضد نازی بود که به جنگ جهانی دوم و در طول جنگ جهانی منجر شد. او نقش مهمی در ادغام بازیهای گلف و شکستن سد رنگ پوست در ورزش آمریکا در رویداد PGA سال ۱۹۵۲ داشت. دوران کودکی. لوئیس
در رویداد PGA سال ۱۹۵۲ داشت. دوران کودکی. لوئیس متولد روستای چمبرز (ایالت آلاباما) و فرزند هفتم از هشت فرزند مونرو بارو و لیلی بارو بود. او در بدو تولد ۵ کیلوگرم وزن داشت. هر دو والدین او فرزندان برده های سابق بودند. مونرو عمدتاً آفریقایی-آمریکایی با رگه هایی از اجداد سفید پوست، در حالی که لیلی نیمی از نژاد سرخپوستان قبیله سرخپوستان چروکی بود. لوئیس دوازده سال اول زندگی خود را در روستایی در آلباما گذراند، البته از کودکی وی اطلاعات چندانی در دست نیست. او در کودکی از نقص گویش رنج می برد و تا حدود شش سالگی
کودکی از نقص گویش رنج می برد و تا حدود شش سالگی بسیار کم حرف می زد. در حدود سال ۱۹۲۰، مادرش لوئیز با پت بروکس، پیمانکار ساختمانی محلی ازدواج کرد. پدرش مونرو بارو تا سال ۱۹۳۸ و بی خبر از شهرت پسرش زندگی کرد. در سال ۱۹۲۶ که تشکیلات سفید پوست کو کلوکس کلان باعث وحشت شده بود، خانواده لوئیس به دیترویت میشیگان نقل مکان کردند و بخشی از مهاجرت بزرگ پس از جنگ جهانی اول را تشکیل دادند. برادر جو برای شرکت Ford Ford کار کرد (جایی که جو خودش برای مدتی در کارخانه River Rouge کار می کرد) و خانواده در یک خانه در خیابان
Rouge کار می کرد) و خانواده در یک خانه در خیابان ۲۷۰۰ کاترین (اکنون مدیسون) در محله Black Bottom دیترویت مستقر شدند. لوئیس برای یادگیری کابینت سازی مدتی در دانشکده حرفه ای برونسون شرکت کرد. دوران بوکس آماتور. جو مدتی به گذراندن وقت خود در یک مرکز تفریحی محلی جوانان در خیابان ۶۳۷ بروستر در دیترویت کرد. مادرش تلاش کرد تا وی را به نوازندگی ویولون علاقه‌مند کند. طبق یک داستان روایت شده او سعی میکرد با حمل دستکش بوکس در داخل ویولن خود علاقه خود به بوکس را از مادرش پنهان کند. لوئیس در اوایل سال ۱۹۳۲ در سن ۱۷
مادرش پنهان کند. لوئیس در اوایل سال ۱۹۳۲ در سن ۱۷ سالگی به اولین موفقیت خود دست پیدا کرد. گفته میشود از مبارزه، لوئیس نام خود را آنقدر بزرگ نوشت که جایی برای نام خانوادگی وی وجود نداشت، و به این ترتیب نام او تا پایان حضورش در بوکس نام او "جو لوئیس" مانده و به این نام شناخته شد. به احتمال زیاد، لوئیس نام خانوادگی خود را عمداً مخفی نگه داشت تا فعالیت در بوکس را از مادرش مخفی نگه دارد. پس از این پیروزی لوئیس پیروزی های آماتور زیادی را به دست آورد و در نهایت دستکش طلایی را بدست آورد. در سال ۱۹۳۳، لوئیز به دلیل
طلایی را بدست آورد. در سال ۱۹۳۳، لوئیز به دلیل دسته بندی سبک وزن سنگین وزن، در مسابقات قهرمانی دستکش های طلایی در منطقه دیترویت، در برابر جو بیسکی پیروز شد که بعداً در مسابقات قهرمانان دستکش طلایی شیکاگو آن را از دست داد. سال بعد با رقابت در بخش اوپن دستکش های طلایی، او در رده بندی نیمه سنگین وزن قرار گرفت، این بار نیز در مسابقات قهرمانان شیکاگو پیروز شد. با این حال، مصدومیت دست باعث شد لوئیس از مسابقات قهرمانی دسته دوم قهرمانان نیویورک / شیکاگو برای مسابقات نهایی قهرمانی دستکش طلایی غافل شود. در آوریل
نهایی قهرمانی دستکش طلایی غافل شود. در آوریل ۱۹۳۴، او با پیروزی در مسابقات قهرمانی ملی AAU قهرمانی آماتور ایالات متحده در سنت لوئیز میسوری شکست شیکاگو را جبران کرد. با پایان کار دوره آماتور، رکورد لوئیز ۵۰ برد و ۳ باخت بود که ۴۳ برد با ناک اوت داشت. دوران بوکس حرفه ای. جو لوئیس در ۶۹ مبارزه حرفه ای خود تنها ۳ باخت داشته است. وی با ۵۲ مورد ناک اوت عنوان قهرمانی جهان را از سال ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۹ یدک میکشید، جو دارنده رکورد طولانی ترین دوره "عنوان وزن سنگین" در تمام طول تاریخ است. دوران جو لوئیس پس از اینکه در سال
طول تاریخ است. دوران جو لوئیس پس از اینکه در سال ۱۹۵۱ توسط روکی مارچیانو شکست خورد، پایان یافت و در پی بازنشستگی دیگر نتوانست عنوان قهرمانی را دوباره بدست آورد. افتخارات. جو لوئیس در رتبه بندی "100 بوکسور برتر سنگین وزن تمام دوران" مجله رینگ پس از محمد علی کلی در رتبه دوم، و در لیست برترین بوکسورهای سنگین وزن تمام دوران متعلق به سایت معتبر بوکس رک در رده اول جهان، قبل از محمد علی کلی قرار دارد
جان مویر (; – )، که با نام جانِ کوهستان (John of the Mountains) هم شناخته می‌شود، یک گیاه‌شناس، زمین‌شناس، سیاح، نویسنده، فیلسوف و از پیشگامان حفاظت طبیعت، در ایالات متحدهٔ آمریکا بود. نامه‌ها، مقالات و کتاب‌های بسیاری دربارهٔ گشت‌وگذارش در طبیعت (به‌ویژه در سیرا نوادا) نوشته‌است. فعالیت‌های او به حفظ طبیعت در دره یوسیمیتی، پارک ملی سکویا و دیگر مناطق حیات‌وحش، اختصاص یافته‌است. او همچنین کلوب سیرا (Sierra Club) را بنیان نهاد که از اولین سازمان‌های پیشگام حفظ محیط‌زیست است. وی در پایان عمرش، بیشتر زمانش را
محیط‌زیست است. وی در پایان عمرش، بیشتر زمانش را برای نگهداری از جنگل‌های غرب گذراند. درخواست او از کنگره ایالات متحده آمریکا برای لایحهٔ پارک‌های ملی در سال ۱۸۹۰ با پایه‌گذاری "پارک ملی یوسمیت" تصویب شد. اشتیاق او برای حفظ طبیعت در نوشته‌هایش نمایان است و خواننده‌هایش از جمله روسای جمهوری ایالات متحده و اعضای کنگره را به فعالیت به منظور حفظ محدوده‌های وسیع طبیعی تشویق کرده‌است. او را امروزه با لقب پدر پارک‌های ملی نیز می‌شناسند.
جوزف دالتون هوکر (؛ – ) یکی از بزرگترین گیاه‌شناسان و جهانگردان اهل بریتانیا در سده نوزدهم میلادی بود. اولین طراحی از قله اورست در رشته‌کوه هیمالیا توسط وی، کشیده شده بود. هوکر این اثر را در سال ۱۸۴۸ در سن ۳۰ سالگی، زمانی که وی به مدت سه سال بر روی منطقهٔ هیمالیا تحقیق می‌کرد خلق کرد. جوزف هوکر، دوست چارلز داروین بود که در طبقه‌بندی گیاهانی که از جزایر گالاپاگس جمع‌آوری کرده بود با داروین همکاری نمود. جوایز. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال کاپلی شده‌است.
مارگارت یکم دانمارک که به عنوان مارگارت کبیر نیز شناخته می شود (; ۱۳۵۳ – )او نخست از سال ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۷ به عنوان نایب السلطنه پسرش اولاف دوم دانمارک به تنهایی حکومت می کرد بعد از مرگ پسرش اولاف خودش با نام مارگارت اول ملکهٔ سوئد، نروژ و دانمارک بر تخت سلطنت نشست و سلطنت کرد. او پادشاهی بود که اتحاد کالمار را با وسعتی ۳،۰۰۰،۰۰۰ کیلومتر مربع تأسیس کرد و به عنوان نخستین ملکه حاکم بزرگ تاریخ قاره اروپا شناخته می شود دوره حکومت وی عصر طلایی اتحاد کالمار بود. او را در دوران حکومتش با القاب «سمیرامیس شمال» و «خانم
در دوران حکومتش با القاب «سمیرامیس شمال» و «خانم شاهنشاه» می‌شناختند.
مارین اندرسون (به ؛ – ) یک خوانندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا بود.
منو سیمونز (؛ ۱۴۹۶ – ) رهبر فرقه مذهبی آناباپتیست اهل هلند بود.
نمدی آزیکیوه (؛ – ) یک نویسنده و سیاست‌مدار اهل نیجریه بود.
نیکون (به ؛ زاده ۷ مه ۱۶۰۵ – درگذشت ۱۷ اوت ۱۶۸۱) هفتمین پاتریارک مسکو و تمام روسیه در کلیسای ارتدکس روسی بود که به‌طور رسمی از سال ۱۶۵۲ تا ۱۶۶۶ میلادی فعالیت کرد. او به دلیل قدرت سخنوری، انرژی، تقوا و روابط نزدیک خود با تزار الکسی یکم مشهور بود. نیکون اصلاحات زیادی ازجمله اصلاحات مذهبی انجام داد که در میان محافظه‌کاران روسی محبوبیت نداشت. این تقسیمات در نهایت منجر به انشعابی ماندگار شد که به نام راسکول در کلیسای ارتدکس روسیه شناخته می‌شود. اوایل زندگی. نیکون با نام "نیکیتا مینین" به عنوان پسر یک کشاورز
با نام "نیکیتا مینین" به عنوان پسر یک کشاورز موردوین به نام مینا، در ۷ مه ۱۶۰۵ در روستای ولدمانوو در ۶۰ مایلی نیژنی نووگورود متولد شد. مادرش بلافاصله پس از تولد او فوت کرد و پدرش دوباره ازدواج کرد. نامادری تازه‌اش با او خوش‌رفتار نبود. نیکون خواندن و نوشتن را نزد کشیش محله‌اش آموخت و در سن ۱۲ سالگی از خانه به صومعه ماکاریف فرار کرد که تا سال ۱۶۲۴ به عنوان یک تازه کار در آنجا ماند. سپس، به اصرار پدر و مادرش به خانه بازگشت، ازدواج کرد و در روستای مجاور کشیش محل شد. توانایی نیکون در سخنوری توجه برخی از
کشیش محل شد. توانایی نیکون در سخنوری توجه برخی از بازرگانان مسکو را که به دلیل یک نمایشگاه تجاری معروف در محوطه صومعه ماکاریف به آن منطقه می‌آمدند، جلب کرد. آنها از نیکون دعوت کردند تا به عنوان کشیش در یک محله پرجمعیت در پایتخت خدمت کند. نیکون نیز حدود ده سال در آنجا خدمت کرد. در سال ۱۶۳۵، سه فرزند کوچک وی ناگهان مردند. او آن را نشانه مشیت الهی دید و تصمیم گرفت راهب شود. نیکون ابتدا همسرش را متقاعد کرد که حجاب کند و سپس خود را به آرامگاهی متروک در جزیره آنزرسکی در دریای سفید کشید. او پس از راهب شدن بود که
در دریای سفید کشید. او پس از راهب شدن بود که نام «نیکون» را برای خود برگزید. در سال ۱۶۳۹، او با کشیش مافوق خود نزاع کرد و با قایق از صومعه گریخت. طوفانی در گرفت و قایق او به ساحل جزیره کیی برده شد؛ جایی که او بعداً یک صومعه بزرگ را در آنجا تأسیس کرد. نیکون سرانجام به صومعه کوژئوزرسکی، در اسقف‌نشین نووگورود رسید که در آن راهب شد. ملاقات با تزار و مقام مطران. نیکون در مقام رسمی خود در سال ۱۶۴۶ از مسکو دیدن کرد و طبق رسوم آن زمان به تزار جوان الکسی یکم ادای احترام کرد. الکسی که نسبتاً وارسته بود، کاملاً تحت
کرد. الکسی که نسبتاً وارسته بود، کاملاً تحت تأثیر نیکون قرار گرفت و او را به عنوان ارشماندریت صومعه مهم نووسپاسکی در مسکو منصوب کرد. این صومعه به ویژه با خاندان رومانوف مرتبط بود. نیکون درحالی‌که در صومعه نووسپاسکی خدمت می‌کرد به عضویت انجمن زیلوت‌های تقوا درآمد. آنان گروهی از افراد کلیسایی و سکولار بودند که در اواخر دهه ۱۶۳۰، شروع به جمع شدن در اطراف استفان وونیفاتیف، رهبر روحانی تزار الکسی کردند. به دنبال عصر مشکلات، اعضای انجمن بر این باور بودند که مشکلات آن زمان مظهری از خدای خشمگین از بی‌دینی مردم
آن زمان مظهری از خدای خشمگین از بی‌دینی مردم روسیه بود. این گروه خواستار تولد دوباره مذهب ارتدوکس روسیه و تجدید تقوای مذهبی توده‌ها بودند. در سال ۱۶۴۹، نیکون مطران ولیکی نووگورود شد. در آنجا امتیازات خاصی به او داده شد. در دوران تصدی او، شورش در نووگورود شروع شد و نیکون توسط اوباش به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفت. با این وجود، او با رهبری یک راهپیمایی مذهبی علیه آشوبگران، توانست مسائل را به صورت مسالمت‌آمیز حل کند. مقام پاتریارک و فعالیت‌ها. در ۱ اوت سال ۱۶۵۲، نیکون به عنوان پدرسالار یا پاتریارک مسکو انتخاب
نیکون به عنوان پدرسالار یا پاتریارک مسکو انتخاب شد. نیکون می‌دانست که در میان اشراف آن‌چنان محبوب نیست و از این‌رو، چندین بار این پیشنهاد را رد کرد. نیکون به دشواری و تنها پس از آن که بویارها و خود تزار در مقابلش به زانو افتادند این مقام را پذیرفت. هنگامی که نیکون منصوب شد، اصلاحات کلیسایی از قبل در حال اجرا بود. تعدادی از بزرگان کلیسایی که به حزب پروتوپاپ‌ها معروف هستند، مسئولیت بازنگری کتاب‌های کلیسایی را ​​که توسط پدرسالار فقید جوزف تنظیم شده بود و چند اصلاح جزئی دیگر در برخی از مراسم باستانی را در دست
جزئی دیگر در برخی از مراسم باستانی را در دست داشتند؛ اما آن‌ها کم‌جرئت‌تر از آن بودند که واقعاً کار مؤثری انجام دهند. ولی نیکون اصلاحات جسورانه‌ای را آغاز کرد. او با دانشمندترین روحانیون یونانی در خارج از کشور گفت و گو و آنها را به یک مناظره در مسکو دعوت کرد و سرانجام دانشمندان قسطنطنیه و کیف، نیکون را متقاعد کردند که کتاب‌های خدمات مسکووی هترودوکسی هستند و تمثال‌هایی که واقعاً مورد استفاده قرار می‌گرفتند، بسیار از مدل‌های باستانی قسطنطنیه دور شده‌اند و عمدتاً با تأثیرات باروک فرانک و لهستانی (اروپا غربی)
با تأثیرات باروک فرانک و لهستانی (اروپا غربی) آغشته بودند. نیکون استفاده از این تمثال‌های جدید را به شدت مورد انتقاد قرار داد. او دستور داد تا خانه به خانه مردم را جستجو کنند و سربازان و خادمانش چشمان بدعت‌گذاران گمراه را درآورند و سپس آنها را به تمسخر در شهر بگردانند. او همچنین یک فرمان دولتی صادر کرد و تمام کسانی را که جرأت ساختن یا استفاده از چنین تمثال‌هایی در آینده را در سر داشتند با شدیدترین مجازات‌ها تهدید کرد. ماموریت بعدی این بود که مشخص شود کتاب‌های دینی مسکووی به اعتباری متفاوت از آثاری در زمان
دینی مسکووی به اعتباری متفاوت از آثاری در زمان نیکون توسط یونانیان استفاده می‌شد تعلق دارند و کتاب‌های مسکووی اصلاح‌نشده در واقع قدیمی‌تر و قابل احترام‌تر از کتاب‌های یونانی‌ای بودند که در طول قرن‌ها مورد دست‌برد‌های متعددی قرار گرفته بودند، و جدیدتر و دارای نوآوری بودند. در سال ۱۶۵۴، نیکون مجمعی را برای بررسی مجدد کتاب‌های خدماتی که توسط پاتریارک جوزف مسکو اصلاح شده بود فراخواند و اکثریت مجمع تصمیم گرفتند که «باید از سنت یونانیان پیروی کرد تا از سنن خودمان». شورای دومی که در سال ۱۶۵۶ در مسکو برگزار شد،
شورای دومی که در سال ۱۶۵۶ در مسکو برگزار شد، تجدید نظر در کتب دینی را طبق پیشنهاد شورای نخست تأیید کرد و اقلیت مخالف را که شامل حزب پروتوپاپ‌ها و اسقف پاول بود، مورد تحقیر قرار داد. این اصلاحات با طاعون بزرگ در سال ۱۶۵۴ مصادف شد. ساخت کلیساهای خیمه مانند (که کلیسای جامع سنت باسیل نمونه بارزی از آن است) به شدت ممنوع گشت و بسیاری از کلیساهای قدیمی غیر متعارف تخریب شدند تا راه را برای کلیساهای جدید باز کنند که به سبک «بیزانسی قدیم» طراحی شده بودند. این بی‌رحمی تا حد زیادی توضیح می‌دهد که چرا از آن زمان
تا حد زیادی توضیح می‌دهد که چرا از آن زمان کینه‌ای غیرقابل جبران در میان گروهی که بعدها باورمندان کهن نام گرفتند، نیکون و همه آثارش را در بر گرفت. پاتریارک نیکون صومعه‌های بزرگ بسیاری تأسیس کرد که از میان آنها، می‌توان به صومعه والدی ایورسکی، صومعه اورشلیم جدید و صومعه جزیره کیی اشاره کرد. او صومعه‌های باشکوهی را که ساخته بود با کتابخانه‌هایی ارزشمند غنی کرد. فرستادگان او مسکووی و مشرق‌زمین را برای یافتن دست نوشته‌های گرانبهای یونانی و اسلاوونی، اعم از مقدس یا نامقدس جست‌و‌جو کردند. قدرت سیاسی. از سال ۱۶۵۲
یا نامقدس جست‌و‌جو کردند. قدرت سیاسی. از سال ۱۶۵۲ تا ۱۶۵۸، نیکون نه در حد وزیر بلکه در واقع همکار تزار بود. او هم در اسناد عمومی و هم در نامه‌های خصوصی مجاز به استفاده از عنوان سلطنتی بود؛ این امر به ویژه در طول جنگ روسیه با دولت مشترک‌المنافع لهستان–لیتوانی در خلال سال‌های ۱۶۵۴–۱۶۶۷، زمانی که تزار با ارتش خود از پایتخت دور بود آشکار است. در سال ۱۶۵۴، تزار درحالی‌که لشکرکشی بزرگش را آغاز می‌کرد، نیکون را به عنوان حاکم موقت اصلی منسوب کرد. بدیهی است که این امر باعث ایجاد نارضایتی قابل توجهی در بین بویارهای
باعث ایجاد نارضایتی قابل توجهی در بین بویارهای سطح بالا شد. نیکون ماموریت خود را برای حذف کلیسا از قدرت سکولار و جدا کردن دائمی آن از دولت قرار داد. او اعتقاد داشت که کلیسا و دولت باید در هماهنگی و در عین حال جدا از یکدیگر کار کنند. وی تصریح کرد که «دو شمشیر اقتدار وجود دارد، یکی معنویت و دیگری سکولاری» و «اسقف اعظم از تزار بالاتر است». او همچنین به دنبال سازماندهی کلیسا تحت کنترل کامل پدرسالار با سلسله مراتبی مشابه دولت بود. در یادداشت شخصی، نیکون و الکسی پیوند خود را به رسمیت شناختند، زیرا تزار پدرخوانده
خود را به رسمیت شناختند، زیرا تزار پدرخوانده پاتریارک را پدرخوانده همه فرزندانش کرد. نیکون به ویژه در سال ۱۶۴۹ به "قانون کلیسای جامع" اعتراض کرده بود؛ قانونی که طبق آن جایگاه روحانیت کاهش می‌یافت، مالیات از اراضی خانقاه‌ها به نفع دولت استفاده می‌شد و کلیسا را عملاً مطیع دولت می‌کرد. اقدامات نیکون انبوهی از دشمنان را علیه‌اش برانگیخت و تا تابستان ۱۶۵۸، آنها الکسی را متقاعد کردند که «پاتریارک مقتدر» در حال تحت‌الشعاع قرار دادن «تزار مستقل» است. الکسی از آن وقت نسبت به نیکون که او را دوست صمیمی صدا می‌کرد،