payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود. ساخت اردوگاه. تصمیم برای شروع کار بر روی اولین اتاق‌های گاز ثابت در دولت عمومی سه ماه قبل از کنفرانس وانزه گرفته شد. اولین گام‌ها بین اواسط سپتامبر و اواسط اکتبر ۱۹۴۱ برداشته شد، و ساخت و ساز حدود ۱ نوامبر آغاز شد. سایت نزدیک بلژک به دلایل مختلف انتخاب شد: این سایت در مرز بین منطقه لوبلین و منطقه آلمانی گالیسیا که پس از عملیات بارباروسا تشکیل شده بود، قرار داشت. این سایت می‌توانست یهودیان هر دو منطقه را «پردازش» کند. سهولت حمل و نقل توسط تقاطع راه‌آهن در نزدیکی راوا-روسکا و بزرگراه بین لوبلین-اشتات و
در نزدیکی راوا-روسکا و بزرگراه بین لوبلین-اشتات و لمبرگ تأمین شد. مرز شمالی مرکز کشتار برنامه‌ریزی شده شامل یک خندق ضد تانک بود که یک سال قبل ساخته شده بود. این خندق که در ابتدا برای مقاصد نظامی حفاری شده بود، احتمالاً به عنوان اولین گور دسته‌جمعی خدمت می‌کرد. اودیلو گلوبوکنیک "اوبراشتورمفورر" ریشارد تومالا را که به حرفه مهندسی عمران مشغول بود و کارشناس ساخت اردوگاه در اس‌اس بود، به کار گرفت. کار در اوایل نوامبر ۱۹۴۱ با استفاده از سازندگان محلی تحت نظارت یک گروه از نگهبانان تراونیکی آغاز شد. این اردوگاه
یک گروه از نگهبانان تراونیکی آغاز شد. این اردوگاه شامل باراک‌های عایق‌بندی شده برای دوش گرفتن و چندین سازه دیگر بود. اس‌اس کار را در فوریه ۱۹۴۲ با نصب موتور تانک و سیستم‌های لوله‌کشی اگزوز برای گازگیری به پایان رساند. کشتارهای آزمایشی در اوایل مارس انجام شد. «راه‌حل نهایی» در کنفرانس وانزه در اواخر ژانویه ۱۹۴۲ توسط پیشروان گازگیری (که از وجود بلزک بی‌خبر بودند)، از جمله ویلهلم دولفید، لودویگ لوساکر، هلموت تانزمان و فرماندار اوتو واختر فرموله شد. دولفید با "اس‌اس-اوبرفورر" ویکتور براک در برلین برای استفاده
ویکتور براک در برلین برای استفاده از پرسنل عملیات تی۴ در این فرآیند مذاکره کرد. تنها دو ماه بعد، در ۱۷ مارس ۱۹۴۲، عملیات گازگیری روزانه در اردوگاه کشتار بلزک با رهبری تی۴ که از آلمان تحت پوشش سازمان تودت (OT) آورده شده بود، آغاز شد. تجربه در برنامه اتانازی آکسیون تی۴. سه فرمانده اردوگاه از جمله کریستیان ویرت و گوتلیب هرینگ، از سال ۱۹۴۰ در برنامه اتانازی اجباری شرکت داشتند، همانند تقریباً تمام کارکنان آلمانی آنها پس از آن. ویرت موقعیت رهبری به عنوان ناظر شش بیمارستان کشتار در رایش را داشت؛ هرینگ رئیس
شش بیمارستان کشتار در رایش را داشت؛ هرینگ رئیس غیرپزشکی تأسیسهای گازگیری زوننشتاین در زاکسن و همچنین در مرکز کشتار هادامار بود. کریستیان ویرت از ابتدا به عنوان شرکت‌کننده در اولین گازگیری تی۴ از افراد معلول در مرکز اتانازی براندنبورگ یک کارشناس کشتار بود. بنابراین، او انتخاب واضحی برای اولین فرمانده اولین اردوگاه کشتار ثابت عملیات راینهارد در دولت عمومی بود. پیشنهاد او استفاده از گاز اگزوز منتشر شده توسط موتور احتراق داخلی یک خودرو به عنوان عامل کشتار به جای کربن مونوکسید بطری شده بود، زیرا در مورد روش تی۴
کربن مونوکسید بطری شده بود، زیرا در مورد روش تی۴ نیازی به تحویل از خارج اردوگاه نبود. با این حال، ویرت تصمیم گرفت که فناوری مشابه ون‌های گاز متحرک که در اردوگاه کشتار چلمنو قبل از دسامبر ۱۹۴۱ (و توسط "آینزاتس‌گروپن" در شرق) استفاده شده بود، برای تعداد پیش‌بینی شده قربانیان از قطارهای هولوکاست که به رمپ جدید راه‌آهن می‌رسیدند، ناکافی بود. ویرت روش خود را بر اساس تجربه‌ای که در اتاق‌های گاز ثابت عملیت تی۴ کسب کرده بود، توسعه داد. حتی با وجود اینکه سیکلون ب بعداً به طور گسترده در دسترس قرار گرفت، ویرت تصمیم
به طور گسترده در دسترس قرار گرفت، ویرت تصمیم گرفت از آن استفاده نکند. زیکلون ب توسط یک شرکت خصوصی برای هر دو اردوگاه بیرکناو و مایدانک در نزدیکی تولید می‌شد، اما زیرساخت‌های آنها متفاوت بود. بلزک یک اردوگاه عملیات راینهارد بود که برای دور زدن مشکلهای تأمین طراحی شده بود و به جای آن، به یک سیستم کشتار مبتنی بر عوامل کشتار عادی و به راحتی در دسترس تکیه داشت. به دلایل اقتصادی و عملی، ویرت تقریباً از همان گاز کربن مونوکسید استفاده شده در تی۴ استفاده کرد که با گشتاور یک موتور بزرگ تولید می‌شد. برای حمل و
با گشتاور یک موتور بزرگ تولید می‌شد. برای حمل و نقل‌های بسیار کوچک یهودیان و کولی‌ها در فاصله کوتاه، نسخه کوچکی از فناوری ون گاز نیز در بلژک استفاده شد. شرکت‌کننده تی۴ و اولین اپراتور اتاق‌های گاز، "اس‌اس-هاوپت‌شرفورر" لورنتس هکن‌هولت، یک وسیله نقلیه پست اوپل بلیتز را با کمک یک صنعتگر محلی به یک ون گاز کوچک تبدیل کرد. فرآیند کشتار، با استفاده از کربن مونوکسید کشنده، اغلب به سرعت کامل نمی‌شد و باعث رنج وحشتناک قربانیان می‌شد که در حال خفگی بودند. نگهبانان به شوخی به محل کشتار به عنوان بنیاد هکن‌هولت اشاره
شوخی به محل کشتار به عنوان بنیاد هکن‌هولت اشاره می‌کردند. پنهان‌سازی هدف اردوگاه. منطقه «پردازش» بلزک شامل دو بخش بود که با یک حصار بلند سیم خاردار پوشیده شده با شاخه‌های بریده شده درختان کاج احاطه شده بود: اردوگاه ۱ که شامل منطقه تخلیه قربانیان با دو باراک برهنگی در بالاتر بود؛ و همچنین اردوگاه ۲ که شامل اتاق‌های گاز و گورهای دسته‌جمعی حفر شده توسط بیل مکانیکی بود. این دو منطقه کاملاً از یکدیگر جدا شده و تنها با یک راهرو باریک به نام "der Schlauch" یا «لوله» به هم متصل بودند. همه یهودیان وارد شده از
«لوله» به هم متصل بودند. همه یهودیان وارد شده از قطارها در یک سکوی منطقه پذیرش پیاده می‌شدند. آنها توسط "اس‌اس-شارفورر" فریتز جیرمان (ایرمان) که با یک بلندگو در تریبون ایستاده بود، ملاقات می‌شدند و توسط مردان زوندرکماندو به آنها گفته می‌شد که به یک اردوگاه ترانزیت رسیده‌اند. برای آماده شدن برای دوش جمعی، زنان و کودکان از مردان جدا می‌شدند. تازه‌واردان برهنه مجبور بودند در طول یک مسیر محصور به اتاق‌های گاز بدوند و به آنها زمانی برای درک اینکه کجا هستند داده نمی‌شد. این فرآیند به سرعت ممکن انجام می‌شد در
نمی‌شد. این فرآیند به سرعت ممکن انجام می‌شد در حالی که آلمانی‌ها به طور مداوم فریاد می‌زدند. گاهی اوقات، تعداد کمی از یهودیان در رمپ انتخاب می‌شدند تا تمام کارهای دستی مربوط به کشتار را انجام دهند. اتاق‌های گاز چوبی که با دیوارهای دوتایی ساخته شده بودند و با خاک بین آنها عایق‌بندی شده بودند، به عنوان باراک‌های دوش‌گیری مبدل شده بودند تا قربانیان هدف واقعی تأسیسات را درک نکنند. خود گازگیری که حدود ۳۰ دقیقه طول می‌کشید، توسط هکن‌هولت با نگهبانان اوکراینی و یک دستیار یهودی انجام می‌شد. برداشتن اجساد از
و یک دستیار یهودی انجام می‌شد. برداشتن اجساد از اتاق‌های گاز، دفن آنها، مرتب‌سازی و تعمیر لباس‌های قربانیان برای ارسال توسط کارگران زوندرکماندو انجام می‌شد. کارگاه‌ها برای زندانیان یهودی و باراک‌ها برای نگهبانان اوکراینی از منطقه «پردازش» پشت یک خاکریز خط قدیمی اتو با سیم خاردار در بالای آن جدا شده بودند. بیشتر یهودیان از واحد جسد ("Totenjuden") به طور دوره‌ای کشته می‌شدند و با تازه‌واردان جایگزین می‌شدند تا نتوانند شورش کنند یا زنده بمانند تا درباره هدف اردوگاه بگویند. اس‌اس آلمانی و اداره در دو کلبه خارج
بگویند. اس‌اس آلمانی و اداره در دو کلبه خارج از اردوگاه مستقر بودند. عملیات اردوگاه. تاریخچه بلزک را می‌توان به دو (یا سه) دوره عملیاتی تقسیم کرد. مرحله اول، از ۱۷ مارس تا پایان ژوئن ۱۹۴۲، با وجود اتاق‌های گاز کوچکتر در سربازخانه‌هایی که از تخته ساخته شده و با شن و لاستیک عایق شده بودند، مشخص می‌شود. بلزک اولین مرکز کشتار عملیات راینهارد بود. تلاش‌های اولیه برای کشتار جمعی با مشکلهای فنی زیادی مواجه بود. نصب گاز ناقص بود و معمولاً فقط یک یا دو اتاق کار می‌کردند که باعث ایجاد ترافیک می‌شد. در سه ماه اول،
که باعث ایجاد ترافیک می‌شد. در سه ماه اول، ۸۰,۰۰۰ نفر کشته و در گودال‌هایی که با لایه نازکی از خاک پوشیده شده بودند، دفن شدند. قربانیان یهودیانی بودند که از گتوی لوبلین و اطراف آن تبعید شده بودند. سه اتاق گاز اولیه برای تکمیل هدف خود ناکافی بودند. مرحله دوم کشتار در ژوئیه ۱۹۴۲ آغاز شد، زمانی که اتاق‌های گاز جدیدی از آجر و ملات بر روی پایه‌ای سبک ساخته شد،&lt;ref name="bay/kola"&gt;همچنین در: باستان‌شناسان اسرار جدیدی از هولوکاست را فاش می‌کنند، خبرگزاری رویترز، ۲۱ ژوئیه ۱۹۹۸.&lt;/ref&gt; که به این ترتیب
۲۱ ژوئیه ۱۹۹۸.&lt;/ref&gt; که به این ترتیب امکان «پردازش» یهودیان دو تجمع بزرگ نزدیک از جمله گتوهای کراکوف و لووف را فراهم کرد. اتاق‌های گاز چوبی برچیده شدند. ساختمان جدید ۲۴ متر طول و ۱۰ متر عرض داشت و دارای شش اتاق گاز بود که با دیوارهای سیمانی عایق شده بودند. این ساختمان می‌توانست بیش از ۱۰۰۰ قربانی را در یک زمان مدیریت کند. طراحی آن به زودی توسط دو اردوگاه کشتار دیگر عملیات راینهارد: سوبیبور و تربلینکا تقلید شد. تا دسامبر ۱۹۴۲، حداقل ۳۵۰,۰۰۰ تا ۴۰۰,۰۰۰ یهودی در اتاق‌های گاز جدید کشته شدند. یک گروهبان
یهودی در اتاق‌های گاز جدید کشته شدند. یک گروهبان ورماخت در ایستگاه قطار ژشوف، ویلهلم کورنیدس، در دفترچه خاطرات خود مکالمه‌ای با یک پلیس آلمانی در ۳۰ اوت ۱۹۴۲ ثبت کرده است. اوردنونگس‌پولیتسای به او گفت: آخرین حمل و نقل یهودیان در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۲ به بلزک رسید. بقایای دفن شده اغلب در گرما به دلیل پوسیدگی و فرار گازها متورم می‌شدند. لایه سطحی خاک شکاف می‌خورد. در اکتبر ۱۹۴۲، نبش قبر و سوزاندن تمام اجساد به منظور پوشاندن جرم به دستور مستقیم اودیلو گلوبوکنیک، معاون هاینریش هیملر در برلین، دستور داده شد. اجساد بر
هاینریش هیملر در برلین، دستور داده شد. اجساد بر روی توده‌هایی از ریل‌های راه‌آهن قرار داده شده، با بنزین پاشیده و بر روی چوب سوزانده شدند. استخوان‌ها جمع‌آوری و خرد شدند. آخرین دوره عملیات اردوگاه تا ژوئن ۱۹۴۳ ادامه داشت که منطقه شخم زده شد و به عنوان یک مزرعه پنهان شد. اتاق‌های گاز. توصیف دقیقی از نحوه مدیریت اتاق‌های گاز در بلزک در سال ۱۹۴۵ توسط کورت گرشتاین، رئیس خدمات ضدعفونی فنی که در دوران هولوکاست سیکلون ب را از شرکت دگش به آشویتس تحویل می‌داد، ارائه شد. در گزارش پس از جنگ خود که در هتل روتوایل در
شد. در گزارش پس از جنگ خود که در هتل روتوایل در حالی که در بازداشت فرانسوی‌ها بود نوشته شده بود، گرشتاین بازدید خود از بلزک در ۱۸ یا ۱۹ اوت ۱۹۴۲ را توصیف کرد. او گواه تخلیه ۴۵ واگن گاو که با ۶۷۰۰ یهودی که از گتوی لووف کمتر از صد کیلومتر دورتر تبعید شده بودند، پر شده بود، بود، که از این تعداد ۱۴۵۰ نفر در اثر خفگی و تشنگی در هنگام رسیدن مرده بودند. تازه‌واردان باقی‌مانده به صورت دسته‌جمعی و برهنه به اتاق‌های گاز هدایت شدند؛ با شلاق زده می‌شدند تا بیشتر به هم فشرده شوند. بسته شدن و برچیده شدن. در مرحله آخر
فشرده شوند. بسته شدن و برچیده شدن. در مرحله آخر عملیات اردوگاه، تمام گورهای دسته‌جمعی قبلی توسط یک حفار مکانیکی از زمین بیرون آورده شدند. این نتیجه دستورهای مستقیم از رهبری نازی (احتمالاً از هیملر) بود، کمی پس از آنکه کشتار دسته‌جمعی کاتین توسط شوروی که شامل ۲۲،۰۰۰ سرباز لهستانی بود، در روسیه کشف شد. در کاتین، نبش قبرهای انجام شده توسط آلمان‌ها که توسط کمیسیون بین‌المللی کاتین انجام شد، با بررسی اجساد حفظ شده، جزئیات قتل عام را آشکار کرد. آلمان‌ها تلاش کردند از نتایج کمیسیون برای ایجاد شکاف بین متفقین
کردند از نتایج کمیسیون برای ایجاد شکاف بین متفقین استفاده کنند. تمام اجساد دفن شده در بلزک به طور مخفیانه نبش قبر شدند و سپس به تدریج بر روی تل‌های آتش طولانی در فضای باز سوزانده شدند، که بخشی از طرح سراسری معروف به دستور ویژه ۱۰۰۵ بود. تکه‌های استخوان خرد و با خاکستر مخلوط شدند تا شواهد قتل عام پنهان شود. محل اردوگاه با کاج‌های کوچک و گل‌های وحشی کاشته شد و تمام ساختارهای اردوگاه برچیده شدند. آخرین قطار با ۳۰۰ زندانی یهودی زوندرکماندو که عملیات پاکسازی را انجام داده بودند، در اواخر ژوئن ۱۹۴۳ برای گازرسانی
داده بودند، در اواخر ژوئن ۱۹۴۳ برای گازرسانی به اردوگاه مرگ سوبیبور اعزام شد. به آنها گفته شد که به آلمان منتقل می‌شوند. هر تجهیزاتی که می‌توانست دوباره استفاده شود، توسط پرسنل آلمانی و اوکراینی به اردوگاه کار اجباری مایدانک برده شد. خانه ویرت و ساختمان اس‌اس مجاور، که قبل از جنگ متعلق به راه‌آهن لهستان بود، تخریب نشدند. پس از آنکه مردم محلی شروع به حفاری برای یافتن اشیاء با ارزش در بلزک کردند، آلمان‌ها یک نگهبان دائمی مستقر کردند تا قتل عام آنها فاش نشود. پرسنل اس‌اس با گروه‌های کاری، اردوگاه را به یک
پرسنل اس‌اس با گروه‌های کاری، اردوگاه را به یک مزرعه جعلی تبدیل کردند و یک نگهبان اوکراینی اس‌اس مأمور شد تا به طور دائم با خانواده‌اش در آنجا ساکن شود. این مدل برای نگهبانی و پنهان کردن محل‌های قتل در اردوگاه‌های مرگ تربلینکا و سوبیبور نیز به کار گرفته شد. تعداد قربانیان اردوگاه بلزک. در ژانویه ۱۹۴۳، افسر هرمان هوفله تلگرامی به برلین فرستاد (که توسط اطلاعات بریتانیا رهگیری شد) و در آن گزارش داد که ۴۳۴،۵۰۸ نفر در اردوگاه بلزک در سال ۱۹۴۲ کشته شدند. تقریباً تمام قربانیان یهودی بودند، به جز تعداد کمی از
تمام قربانیان یهودی بودند، به جز تعداد کمی از کولی‌ها. قبل از کشف این گزارش در سال ۲۰۰۱، تخمین تعداد قربانیان در بلزک به دلیل کمبود اطلاعات درباره اردوگاه بسیار چالش‌برانگیز بود. این کمبود اطلاعات عمدتاً به این دلیل بود که تقریباً هیچ کس از این اردوگاه جان سالم به در نبرد، در نتیجه گواه های بسیار کمی باقی ماندند که بتوانند درباره آنچه در آنجا اتفاق افتاده بود گواهی دهند. تخمین‌های قبلی بین نیم میلیون تا یک میلیون یهودی متغیر بود و بر اساس موارد زیر بود: حتی پس از کشف گزارش هوفله، هنوز مشخص نیست آیا عدد
حتی پس از کشف گزارش هوفله، هنوز مشخص نیست آیا عدد ۴۳۴،۵۰۸ فقط شامل یهودیانی است که زنده به اردوگاه رسیدند و در آنجا به قتل رسیدند، یا اینکه شامل کسانی هم می‌شود که در راه، به دلیل شرایط سخت در واگن‌های حمل دام که با آنها به بلژک منتقل می‌شدند، جان باختند. بازماندگان. گمان می‌رود که حدود ۵۰ یهودی ممکن است از بلزک فرار کرده باشند و تنها هفت نفر در پایان جنگ هنوز زنده بودند. تعداد نامشخصی از زندانیان با خطر جانی از قطارهای هولوکاست در حال حرکت در مسیر اردوگاه بیرون پریدند. خاکریزهای راه‌آهن معمولاً با اجساد
بیرون پریدند. خاکریزهای راه‌آهن معمولاً با اجساد پوشیده شده بود. تنها دو فراری یهودی از اردوگاه گواهی خود را با کمیسیون اصلی لهستان برای تحقیق درباره جنایات نازی آلمان به اشتراک گذاشتند. آنها رودولف ردر و حایم هیرشمن بودند. در حالی که ردر در ژانویه ۱۹۴۶ در کراکوف گواهی داد، هیرشمن در مارس ۱۹۴۶ در خانه‌اش توسط به اصطلاح «سربازان نفرین شده» از سازمان مقاومت ضد کمونیستی TOW ترور شد. پس از پایان جنگ، هیرشمن به MBP، یک سازمان پلیس مخفی که توسط رژیم جدید استالینیستی در لهستان برای سرکوب مقاومت ضد کمونیستی ایجاد
در لهستان برای سرکوب مقاومت ضد کمونیستی ایجاد شده بود، پیوسته بود. هیرشمن قبل از اینکه بتواند شرح کاملی از تجربیات خود در اردوگاه ارائه دهد، به قتل رسید. رودولف ردر خلاصه‌ای از حساب خود از زندان اردوگاه بلزک را در کتاب "«بلزک»" منتشر کرد که در سال ۱۹۴۶ توسط کمیته تاریخی یهودیان در کراکوف چاپ شد. این کتاب در سال ۱۹۹۹ توسط موزه دولتی آشویتس-بیرکناو با ترجمه مارگارت ام. روبل تجدید چاپ شد. از گواهی ردر:
اردوگاه مرگ نوینگامه از بزرگترین اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها بود که توسط رژیم نازی در سال ۱۹۳۸ در نزدیکی روستای نوینگامه ساخته شد. بیش از ۴۲ هزار نفر از یهودیان، لهستانی‌ها، روسها و بسیاری از کشورهای دیگر در این اردوگاه به قتل رسیدند. این اردوگاه ۸۴ اردوگاه فرعی نیز داشت.
پردیس سینمایی شکوفه (نام‌های پیشین: "سینما سیلوانا" - "سینما ملت") از مجموعه‌های سینمایی تهران است. این سینما در سال ۱۳۴۰ و در سه سالن با ظرفیت ۷۷۰ نفر تأسیس شد. این سینما دارای درجه کیفی "مدرن" می‌باشد. این سینما متعلق به مؤسسه فیلمیران می‌باشد و در سال ۱۳۸۹ توسط مؤسسه سینما شهر بازسازی شده‌است. سینما پردیس شکوفه در ضلع جنوب غربی میدان شهدا قرار دارد و نام آن پس از نوسازی، از سینما ملت به پردیس سینمایی شکوفه تغییر کرد.
ماکس کوگل (زاده ۱۶ اکتبر ۱۸۹۵ – درگذشته ۲۷ ژوئن ۱۹۴۶) یک نظامی آلمانی در دوره رایش سوم و از فرماندهان اردوگاه کار اجباری راونسبروک، اردوگاه کار اجباری مایدانک، اردوگاه کار اجباری فلوسنبورگ و اردوگاه کار اجباری لیختنبورگ بود. زندگی. وی در ۱۶ اکتبر ۱۸۹۵ در شهر فوسن در امپراتوری آلمان زاده شد. وی چهارمین فرزند نجاری بود که در یک کارخانه اثاثیه محلی کار می‌کرد. کمی پیش از تولد شش سالگی مادرش را از دست داد. در سال ۱۹۰۷ پدرش را نیز از دست داد و برای ادامه زندگی به مزرعه‌ای در نزدیکی خانه‌اش فرستاده شد. وی مجبور
مزرعه‌ای در نزدیکی خانه‌اش فرستاده شد. وی مجبور به ترک مدرسه شد و آموزش چوپانی دید و پس از آن به عنوان راهنمای کوهستان مشغول به کار شد. با شروع جنگ جهانی اول، وی داوطلبانه به خدمت پیاده‌نظام باواریا درآمد. تا ۱۲ ژانویه ۱۹۱۹ در ارتش خدمت کرد و به درجه سرجوخگی نیز رسید. سه بار در جنگ زخمی شد از جمله یک‌بار در نبرد وردن؛ و صلیب آهنین درجه ۲ را دریافت کرد. پس از جنگ به باواریا بازگشت و به عنوان کارمند در گارمیش-پارتنکیرشن مشغول به کار شد. در سال ۱۹۲۰ شغل خود را تغییر داد و یک فروشگاه سوغاتی باز کرد. پس از ۴
را تغییر داد و یک فروشگاه سوغاتی باز کرد. پس از ۴ سال ورشکست شد. در جستجوی کار به سوئیس و اتریش سفر کرد و در نهایت به فوسن بازگشت و به کار در کارخانه اثاثیه محلی که قبلاً پدرش در آن کار می‌کرد، مشغول به کار شد. در ۱۹۲۹ پسر هشت ساله‌اش را بر اثر سرخک از دست داد و پس از مدت کوتاهی از همسرش جدا شد. در ۲ مه ۱۹۳۲ به حزب نازی و در ژوئن ۱۹۳۲ به اس‌اس پیوست. اس‌اس. وی در سال ۱۹۳۷ آجودان فرمانده اردوگاه کار اجباری داخائو شد. از ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۲ ابتدا مدیر عامل اجرایی و سپس با درجه اشتورمبانفورر فرمانده اردوگاه کار
و سپس با درجه اشتورمبانفورر فرمانده اردوگاه کار اجباری لیختنبورگ در اردوگاه کار اجباری راونسبروک شد. در سال ۱۹۴۲ فرمانده اردوگاه کار اجباری مایدانک شد و اتاق‌های گاز را در این اردوگاه راه‌اندازی کرد. وی هم‌چنین از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ فرمانده اردوگاه کار اجباری فلوسنبورگ بود. وی پس از جنگ فرار کرد اما در ژوئن ۱۹۴۶ در شهر شواباخ در نزدیکی نورنبرگ دستگیر شد. وی در ۲۷ ژوئن ۱۹۴۶ در سلول زندانش خود را حلق‌آویز کرد.
کومندا یکی از گونه‌های نخستین (انواع اولیه) شرکت‌ها است که در ایتالیای قرون وسطا روایی داشته. این نوع شرکت تنها برای انجام یک مأموریت و میان دو طرف ایجاد می‌گردیده. یکی از دوطرف (سرمایه‌گذار) در ونیز می‌مانده و دیگری (کارآفرین) با سرمایهٔ شرکت به سفر تجاری رفته و برای شرکت ارزش افزوده ایجاد می‌کند. در نوعی از کومندا که یک طرفه بودند سرمایه‌گذار تا ۷۵ درصد از سود را برمی‌داشت. مطالعه اسناد رسمی نشان می‌دهد که کومندا عامل ترقی اجتماعی افراد بوده. براساس تحقیقات جاریوس باناجی (انگلیسی: Jairus Banaji) عقود
جاریوس باناجی (انگلیسی: Jairus Banaji) عقود اسلامی(احکام اسلام) مانند مضاربه و جعاله (یا Qirad) در اقتصاد اسلامی هستند که در سالهای نخستین اسلام روایی داشته‌اند بسیار شبیه به کومندا هستند. به نظر می‌رسد شرکت‌های تجاری محمد پیامبر اسلام نمونه‌هایی از کومندا هستند.
الیمینیشن چمبر یا اتاق نابودی یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه‌ای است که توسط کمپانی دبلیو دبلیو ای تهیه می‌شود و این دوره‌اش هم که پنجمین دوره آن بود در ۲۳ فوریه ۲۰۱۴ در مجموعه ورزشی تارگت سنتر شهر مینیاپولیس ایالت مینه‌سوتا برگزار شد. روند معمول این مسابقات این است که حداقل یک مسابقه درون محفظه نابودی خواهد بود. زمینه سازی. "الیمینیشن چمبر" شامل مسابقاتی بین دشمنی‌های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری‌هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه‌های راو یا اسمک داون پخش شده بود. کشتی‌گیرها با
راو یا اسمک داون پخش شده بود. کشتی‌گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می‌دهد و تنش را به حد اکثر می‌رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می‌گیرند. مسابقه اصلی، مسابقه الیمینیشن چمبر بود که طی آن رندی اورتِن که کمربند دبلیودبلیوئی سنگین وزن جهان خود را در رویال رامبل مقابل سینا حفظ کرده بود اینبار مقابل پنج نفر باید از آن دفاع می‌کرد. در "راو" شب بعد از رویال رامبل، دنیل براین با "رووسا" روبرو شد تا در مورد کنار گذاشته شدنش از مسابقه رامبل بحث کند. استفنی مک‌ماهون با گفتن اینکه خودش و تریپل
کند. استفنی مک‌ماهون با گفتن اینکه خودش و تریپل اچ نیخواستند که بر این در یک شب در دو مسابقه حضور داشته باشد تا آسیب نبیند، سعی کرد قضیه را جمع کند ولی بر این گفت که رووسا با او دشمنی شخصی دارند و همه‌اش بخاطر این است که او از آن‌ها محبوب‌تر است و سپس از تریپل اچ خواست تا او را هم وارد مسابقه "چمبر" کند تا مقابل اورتن قرار بگیرد. تریپل اچ گروه شیلد را وارد رینگ کرد تا به بر این حمله کنند ولی شیمسِ تازه بازگشته و جان سینا به کمک بر این آمدند. این درگیری باعث تعیین مسابقه‌ای در همان شب شد؛ یک مسابقه تگ تیم
تعیین مسابقه‌ای در همان شب شد؛ یک مسابقه تگ تیم شش نفره بین گروه شیلد و شیمس، بر این وسینا برای تعیین سه شخص حاضر در "چمبر" مقابل اورتن؛ به این صورت که هر کدام از این دو تیم برنده می‌شد هر سه عضو آن وارد "چمبر" می‌شود. طی این مسابقه ناگهان خانواده وایِت به بر این و شیمس و سینا حمله کردن و باعث "Disqualify" شدن گروه شیلد شدند؛ به این ترتیب، سینا، شیمس و بر این به مسابقه الیمینیشن چمبر راه یافتند. در قسمت ۳۱ ژانویه اسمک داون هم، کریسچن مقابل جک سوئگر و آنتونیو سزارو مقابل دولف زیگلر به برتری رسیدند تا دو نفر
سزارو مقابل دولف زیگلر به برتری رسیدند تا دو نفر باقی‌مانده مسابقه الیمینیشن چمبر هم مشخص شود. در "راو" ۳ فوریه، استفنی مک‌ماهون اعلام کرد که اورتن باید در هفته‌های باقی‌مانده پیش رو تا الیمینیشن چمبر در مقابل تک تک رقبایش قرار بگیرد. او از بر این در همان شب شکست خورد؛ در اسمک‌داون ۷ فوریه کریسچن را شکست داد، سپس در راو ۱۰ فوریه از سینا و در اسمک‌داون ۱۴ فوریه از سِزارو شکست خورد. آخرین رقیب او یعنی شیمس هم در راو ۱۷ فوریه، بخاطر دخالت گروه شیلد و کمک به اورتِن با تسلیم به برتری رسید. در قسمت ۳۱ ژانویه
اورتِن با تسلیم به برتری رسید. در قسمت ۳۱ ژانویه اسمک داون همچنین از آنجایی که خانواده وایِت باعث شدند تا اعضای گروه شیلد فرصت قهرمانی کمربند دبلیودبلیوئی سنگین وزن جهان را از دست بدهند، شیلد آن‌ها را به یک مسابقه در "PPV" پیش رو فراخواندند و بعد از اینکه به توصیه تریپل اچ مبنی بر فراموش کردن موضوع توجهی نکردند این مسابقه تگ تیم شش نفره بین این دو گروه ثبت شد. پس از اینکه در دسامبر، بازگشت باتیستا به دبلیودبلیوئی اعلام شد آلبرتو دل ریو هر زمان که تبلیغی از باتیستا پخش می‌شد وارد صحنه شده و می‌گفت همه باید
باتیستا پخش می‌شد وارد صحنه شده و می‌گفت همه باید دربارهٔ او صحبت کنند نه در مورد باتیستا و قسم خورد که در مسابقه "رویال رامبل" او را از رینگ به بیرون خواهد انداخت؛ در راو ۲۰ ژانویه، دل‌ریو ری میستریو را شکست داد؛ در همان حال که دلریو پیروزی‌اش را جشن می‌گرفت باتیستا وارد شد (اینجا بازگشت باتیستا به کمپانی است) و سپس به دل‌ریو فن "باتیستا بام" زد. دل‌ریو به عنوان شماره ۲۷ و باتیستا به عنوان شماره ۲۸ وارد "رامبل" شدند. باتیستا خیلی زود دل‌ریو را از رینگ خارج کرد. در راو ۳ فوریه، باتیستا مشغول صحبت در رینگ
کرد. در راو ۳ فوریه، باتیستا مشغول صحبت در رینگ بود که دل‌ریو وارد شد و به او حمله‌ور شد. دل‌ریو وقتی دید باتیستا دوباره دارد بر او غلبه می‌کند از رینگ فرار کرد. در راو هفته بعد، بعد از اینکه دل‌ریو دولف زیگلر را شکست داد باتیستا وارد شده و به دل‌ریو حمله کرد و با فن "باتیستا بام" او را بر روی میز گزارشگران کوبید. دقایقی بعد، تریپل اچ اعلام کرد که این‌دو، در "PPV" با هم مسابقه خواهند داد. طبق اعلام وب‌سایت WWE.com قرار شد در این پِی-پِر-ویو "برادران اوسو"(جیمی و جِی اوسو) در یک مسابقه تگ تیم برای قهرمانی
و جِی اوسو) در یک مسابقه تگ تیم برای قهرمانی کمربند تگ تیم به مصاف "دِ نو اِیج اَوت‌لاز"(دِ رُود داگ و بیلی گان) بروند. این مسابقه بعد از درخواست برادران اوسو مبنی بر مبارزه بر سر کمربند ثبت شد که اَوت‌لاز هم آن را پذیرفتند. دو یار گروه منحل شدهٔ Prime Time Players یعنی تایتِس اُنیل و دِرِن یانگ هم در این مسابقات با هم مبارزه می‌کنند. این مسابقه در اسمک‌داون ۳۱ ژانویه شکل گرفت بعد از اینکه آن‌ها در یک مسابقه تگ تیم شکست خوردند و تایتس ناگهان به یانگ حمله کرد و گفت که یانگ «یک بار اضافه» است و «باعث پس‌رفت»
و گفت که یانگ «یک بار اضافه» است و «باعث پس‌رفت» او شده‌است. در اسمک‌داون ۱۳ فوریه، جک سوئگر در یک مسابقه مرگبار چهار جانبه مارک هنری، ری میستریو و کوفی کینگستون را شکست داد تا رقیب شماره یک بیگ ای برای کمربند قهرمانی بین قاره‌ای شود و قرار شد در "PPV" با او مبارزه کند. مسابقه آغازین این "PPV" بین برادران رودز(کُدی و گُلداست) و رایبک و کورتیس اکسل بود.
پوره سیب‌زمینی غذایی است که از پوره کردن سیب‌زمینی پخته شده درست می‌شود. دستور پخت این غذا تا قبل از ۱۷۴۷ وجود نداشت و اولین بار در کتاب "هنر آشپزی" از هانا گلس دیده شد. پودر پوره سیب‌زمینی و فریز شدهٔ آن نیز در بازار موجود است. مواد اولیه. استفاده از نوع «آردی» سیب‌زمینی معمولاً پیشنهاد می‌شود، هر چند سیب‌زمینی‌های «مومی» نیز برای بافت متفاوتش استفاده می‌گردند. کره، روغن گیاهی، شیر یا خامه نیز برای بهتر کردن مزه و بافت اضافه شده و به سیب‌زمینی‌ها نیز نمک، فلفل سیاه یا هر ادویه مورد علاقه زده می‌شود.
نمک، فلفل سیاه یا هر ادویه مورد علاقه زده می‌شود. چاشنی‌های معمول که در این غذا استفاده می‌شوند عبارت‌اند از: سیر، پنیر، تکه‌های بیکن، خامه ترش، پیاز، خردل، ادویه‌هایی چون جوز، گیاهان خرد شده‌ای چون جعفری و رومارن، شلغم سفید و واسابی.
استان شرقی بزرگترین استان در عربستان سعودی است. مرکز این استان شهر دمام است که پرجمعیت‌ترین شهر استان است. استاندار فعلی این استان شاهزاده سعود بن نایف است. جمعیت این منطقه بین اکثریت سنی و اقلیت شیعه است. عمدهٔ تولیدات نفتی عربستان در این استان است. شرکت سعودی آرامکو (شرکت ملی نفت عربستان) نیز در شهر ظهران واقع در این استان قرار دارد. عمدهٔ شیعیان عربستان سعودی در این استان زندگی می‌کنند. شیعیان اکثریت را در القطیف نیمی از جمعیت احسا را شامل می‌شوند. در بقیه شهرهای شرقی مانند دمام ، خبر ، ظهران ، جبیل و
شهرهای شرقی مانند دمام ، خبر ، ظهران ، جبیل و راس تنوره ، حفر الباطن ، النعيريه ، قرية العلياء ، خفجي ، بقيق ساكنان سنى هستند.
سینما ناهید از سینماهای تهران است. این سینما در سال ۱۳۵۰ افتتاح شد. این سینما در حال حاضر و پس از بازسازی توسط مؤسسه سینما شهر در سال ۱۳۸۸ انجام شد با ۱ سالن مجهز با ظرفیت ۴۳۰ نفر به فعالیت خود ادامه می‌دهد. این سینما دارای درجه کیفی «ممتاز» می‌باشد. سینما ناهید در خیابان ۱۷ شهریور، ابتدای خیابان ابن سینا واقع شده است.
ترک تلکام شرکت مخابرات ترکیه‌ای است، که در زمینه ارائه خدمات خطوط تلفن ثابت، شبکه تلفن همراه، اینترنت و تلویزیون دیجیتال فعالیت می‌کند. شرکت ترک تلکام در سال ۱۹۹۵ در پی تفکیک از شرکت پست ترکیه تأسیس شد، سپس در سال ۲۰۰۵ خصوصی شد و تا سال ۲۰۰۹ دارای ۱۶٫۸ میلیون مشترک تلفن ثابت، ۱۲٫۱ میلیون مشترک خطوط جی‌اس‌ام و ۶ میلیون کاربر خطوط ای‌دی‌اس‌ال در کشور ترکیه بود. دفتر مرکزی این شرکت در شهر آنکارا، ترکیه قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس استانبول معامله می‌شود. ترک تلکام مالک اصلی ورزشگاه ترک تلکام آرنا
ترک تلکام مالک اصلی ورزشگاه ترک تلکام آرنا می‌باشد.
سینما پارامونت از سینماهای تهران بود. این سینما در سال ۱۳۴۵ توسط «شرکت پارامونت» در خیابان تخت جمشید سابق (طالقانی فعلی) تأسیس شد. تاریخچه. در سال ۱۳۴۵، پارامونت دو سالن را کنار هم تأسیس کرد. مالک این سینما، رضا انوری بود. این دو سالن به نام‌های «پارامونت» و «سینه‌موند» در خیابان تخت‌جمشید (طالقانی کنونی) واقع شده بودند. بعدها سینما پارامونت در آتش‌سوزی از بین می‌رود و سینما سینه‌موند به سینما قیام تغییر نام می‌دهد.