payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به نمایندگی تبریز انتخاب شد. این بار مقوم‌الملک نماینده شهر ری به اعتبارنامه اش اعتراض و او را متهم به فساد مالی و اختلاس در دوران مسئولیتش در مالیه آذربایجان کرد اما مجلس پس از شنیدن دفاعیات محمدولی میرزا با ۶۵ رأی موافق در برابر ۳۸ رأی مخالف به اعتبارنامه اش رأی داد. در این دوره از مجلس دو برادرش عباس میرزا سالارلشکر و فیروز میرزا نصرت‌الدوله نیز نماینده بودند. این از موارد نادری است که سه برادر با هم نماینده مجلس بوده‌اند. مخالفت با حذف القاب. در همین دوره پنجم مجلس در پانزدهم اردیبهشت ۱۳۰۴ حذف القاب در
پنجم مجلس در پانزدهم اردیبهشت ۱۳۰۴ حذف القاب در مجلس شورای ملی به رأی گذاشته شد، محمدولی میرزا به مخالفت برخاست و گفت: «شما چکار دارید؟ بگذارید هر کس هر لقب داشته‌است و بگذارد این لقب را با خودشان به گور ببرند. حالا خوب یا بد القاب یک چیزی است که از قدیم مرسوم بوده‌است. اینجا یکی از آقایان اظهار کردند که از زمان خلفا بوده‌است و از هزار و صد سال قبل یک لقب‌هایی در مملکت ما داده شده‌است و این ترتیب در جاهای دیگر هم معمول است». محمدولی میرزا پس از به سلطنت رسیدن رضاشاه در دوره‌های و ششم و هفتم نیز کرسی
رسیدن رضاشاه در دوره‌های و ششم و هفتم نیز کرسی نمایندگی خود را از تبریز حفظ کرد اما با مغضوب و کشته شدن برادرش نصرت‌الدوله از نمایندگی کنار گذاشته شد. او که از مالکین مهم آذربایجان و صاحب املاک وسیعی در سرآب، میانه و میاندوآب بود، در آخرین انتخابات مجلس شورای ملی که در زمان رضا شاه در تابستان ۱۳۲۰ برگزار شد، توانست بار دیگر و این بار از حوزه انتخابیۀ سرآب به مجلس بازگردد (دوره سیزدهم). در مجلس چهاردهم نیز فرمانفرماییان کرسی نمایندگی خود را حفظ کرد. پس از آنکه برادرزاده‌اش مظفر فیروز که نخستین وزیر کار
آنکه برادرزاده‌اش مظفر فیروز که نخستین وزیر کار ایران بود، از این سمت کنار گذاشته شد، قوام‌السلطنه او را به جایش منصوب کرد. فرمانفرماییان سپس برای شرکت در انتخابات دوره پانزدهم مجلس از وزارت کنار رفت و این بار از حوزه انتخابیه شهریار و ساوجبلاغ نامزد شد اما نتوانست به مجلس راه یابد. محمدولی میرزا از همسر اولش دختری به نام سعیده و از همسر دومش شمسی فر عدل (۱۲۸۹–۱۳۸۴) که خواهر پروفسور یحیی عدل بود، دختری به نام گلناز داشت. جنگ جهانی اول. در پایان جنگ جهانی اول که کمونیست های روس املاک بسیاری را در آذربایجان
که کمونیست های روس املاک بسیاری را در آذربایجان تصرف کردند، محمد ولی میرزا برای تسویه حساب به مسکو رفت. او که خود را به شکل یک گدا درآورده بود، در مسیر شمال از گذرگاه های کوهستانی ترکیه عبور کرد اما توسط یک ژنرال ونزوئلایی به نام که در طرف آلمانی می جنگید دستگیر شد و نزدیک بود به عنوان جاسوس به او شلیک کند. محمد ولی میرزا تنها در آخرین لحظه فرار کرد زیرا با ژنرال به زبان فرانسوی صحبت کرد و ژنرال را بر آن داشت که همانطور که نوگلس در خاطرات خود می نویسد "او شاهزاده ای از دودمان فرمان فرما" است. پس از آن این
ای از دودمان فرمان فرما" است. پس از آن این دو با هم دوست شدند و محمد ولی میرزا بعداً به پاس قدردانی به نوگلس نشان داد. پس از انقلاب 1979 ایران را به همراه خانواده خود به مقصد ژنو سوئیس ترک کرد و تا زمانی که در سن 98 سالگی درگذشت به ایران بازنگشت.
سوار بر اسب سفید رمانی کوتاه اثر تئودور اشتورم، نویسندهٔ اهل آلمان است. اقتباس. سه فیلم در سال‌های ۱۹۳۴، ۱۹۷۸ و ۱۹۸۴ از این داستان اقتباس شده‌ است. همچنین "ویلفرد هیلر" هم در سال ۱۹۹۸ با اقتباس از این کتاب اپرایی را به صحنه برده‌است.
شور زندگی نام یک کتاب ادبی دربارهٔ زندگی ونسان ون گوگ است که توسط ایروینگ استون، نویسندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا نوشته شده‌است. کتاب شور زندگی که آمیختهٔ دلپذیری از افسانه و حقیقت است، سرگذشت زندگی ونسان ون گوگ را در قالب داستان عرضه می‌کند. با آنکه قسمت‌هایی از کتاب از روی تخیل پرداخته شده، می‌توان اظهار داشت که روح و جوهر واقعیت در آن گم نیست. ایروینگ استون نویسندهٔ آمریکایی، با شکیبایی فراوان مدارک معتبر را دربارهٔ ون گوگ گردآورده، به همهٔ نقاطی که اقامتگاه یا گذرگاه او بوده است سفر کرده و وضع محل را به
یا گذرگاه او بوده است سفر کرده و وضع محل را به چشم دیده است، با همهٔ کسانی که خاطره‌ای یا روایتی از زندگی نقاش هلندی داشتند، گفتگو نموده و کوشیده است تا حتی‌المقدور تصویری شبیه به اصل از ماجرای او بپردازد. نامه‌های ونسان به برادرش تئو ون گوگ منبع گران‌بهایی برای پژوهش در حال اوست. این نامه‌ها نه تنها راهنمای صادقی برای وقوف به نحوهٔ زندگی و احساس و افکار او هستند بلکه از نظر ادبی نیز خود شاهکار لطف و سادگی بشمار می‌روند (به نوشته: محمدعلی اسلامی ندوشن)
سفر دراز روز در شب () نمایش‌نامه‌ای از یوجین اونیل است که در ۱۹۳۹–۱۹۴۱ نوشته شده و پس از مرگ نویسنده در ۱۹۵۶ منتشر شد. این اثر در ۱۹۵۷ برنده جایزهٔ پولیتزر شد. این اثر با وجود گذشت چند دهه از نگارش آن، هنوز از دیدگاه‌های متفاوت مورد بررسی قرار می‌گیرد. اونیل در این نمایش‌نامه یک روز غم‌انگیز از ماه اوت سال ۱۹۱۲ از ساعت هشت و نیم صبح تا نیمه شب را در خانوادهٔ تایرون به تصویر می‌کشد. چهار شخصیت اصلی نمایش‌نامه همگی به نحوی با معضل اعتیاد درگیرند. سه شخصیتِ مذکرِ داستان می‌خواره‌اند و مادر خانواده به علت
مذکرِ داستان می‌خواره‌اند و مادر خانواده به علت عارضه‌های ناشی از زایمان و تجویز نامناسب مورفین از سوی پزشکی غیرحاذق به مصرف آن معتاد شده است. پدر خانواده نیز به علت وضع مالی بدی که در گذشته داشته، بسیار مُمسک است و اعضای خانواده، خساست وی را عامل اصلی اعتیاد مادر می‌دانند و او را ملامت می‌کنند. داستان سفری طولانی از روز به شب آشکارا مبتنی بر زندگی شخصی اونیل است چرا که پدر خانواده بازیگر تئاتر و مدام در سفر برای اجرای نمایش است و مادر معتاد و دچار حمله‌های عصبی است. یکی از برادران عیاش و الکُلی و برادر
عصبی است. یکی از برادران عیاش و الکُلی و برادر دیگر یادآور برادر کوچک اونیل به نام ادموند است که در دو سالگی مرده و اونیل در اینجا نام یوجین را بر او نهاده است. منابع. نظم‌های سه‌گانهٔ لاکان در نمایش نامه ی سیر طولانی روز در شب اثر یوجین اونیل https://www.academia.edu/4804203/_
علی فرحبخش اقتصاددان و روزنامه‌نگار ایرانی است. دوران محکومیت. ایشان که پیشتر از این برای برخی روزنامه‌های اصلاح‌طلب چون شرق، صبح امروز و یاس نو مطلب می‌نوشت، در آذر سال ۱۳۸۵ هنگام بازگشت از یک کنفرانس اقتصادی در بانکوک در فرودگاه مهرآباد تهران بازداشت شد. سرانجام در ۵ اسفند ۱۳۸۵ جلسه محاکمه این خبرنگار بدون حضور هیئت منصفه، وکیل و خانواده وی برگزار و در نهایت در روز ۶ فروردین ۱۳۸۶ در دادگاهی غیرعلنی از سوی شعبه ۶ دادگاه انقلاب به اتهام "دریافت پول از بیگانگان" و "جاسوسی" به تحمل ۳ سال زندان و پرداخت ۲۳۰۰
و "جاسوسی" به تحمل ۳ سال زندان و پرداخت ۲۳۰۰ دلار جریمه نقدی محکوم شد. دوران زندانی فرح‌بخش که در بند ۲۰۹ زندان اوین گذشت همراه با بروز مشکلات جسمی و روحی اعم از ناراحتی در دستگاه گوارشی هم بوده‌است. تلاش برای آزادی. در این دوران تلاش‌هایی هم برای آزادی وی صورت گرفت که از آنجمله می‌توان به سازمان گزارشگران بدون مرز، انجمن صنفی روزنامه‌نگاران، انجمن دفاع از آزادی مطبوعات اشاره کرد. خانواده فرحبخش نیز در نامه‌ای از رئیس قوه قضائیه درخواست کردند تا برای نجات فرزندشان که در زندان بیمار هم شده‌بود کاری کند.
فرزندشان که در زندان بیمار هم شده‌بود کاری کند. هاشمی شاهرودی در حاشیه این نامه برای قاضی پرونده نوشت که قرار بازداشت را به وثیقه تبدیل کند تا فرح‌بخش بتواند نوروز را در کنار خانواده‌اش باشد اما حتی به درخواست رئیس قوه قضائیه هم ترتیب اثر داده‌نشد. ضمن اینکه محمود علیزاده طباطبایی وکیل مدافع فرح‌بخش نیز تقاضای تجدیدنظر در حکم او را کرد. نامه درخواست ۲۷۴ روزنامه‌نگار برای آزادی. روز یکشنبه، ۲ اردیبهشت ۱۳۸۶، ۲۷۴ تن از روزنامه‌نگاران ایران با انتشار نامه‌ای خطاب به محمود هاشمی شاهرودی، رئیس قوه قضاییه جمهوری
به محمود هاشمی شاهرودی، رئیس قوه قضاییه جمهوری اسلامی از وی خواستند تا علی فرحبخش روزنامه‌نگاری که از اوایل آذر سال ۸۵ در بازداشت به سر می‌برد را آزاد کند. در این نامه که در سایت انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران نیز نسخه‌ای از آن منتشر شده، روند بازداشت و زندانی کردن علی فرحبخش به عنوان یکی از موارد رعایت نشدن اصول و احکام تصریح شده در قانون و احترام به حقوق و آزادی‌های شهروندی برای بازداشت شدگان، متهمان و زندانیان جرایم سیاسی، فرهنگی و مطبوعاتی یاد شده‌است. آزادی. سرانجام فرح‌بخش در روز سه شنبه ۱۸ مهر و پس
آزادی. سرانجام فرح‌بخش در روز سه شنبه ۱۸ مهر و پس از تحمل ۱۱ ماه حبس از زندان اوین آزاد شد. دوران محکومیت وب در بندهای ۲۰۹ و ۳۵۰ زندان اوین سپری شد.
شاهزاده خداداد فرمانفرمائیان (زاده ۱۸ اردیبهشت ۱۳۰۷ – درگذشته ۲۵ آذر ۱۳۹۴) از خانواده فرمانفرمائیان، از نوادگان پسری فتحعلی‌شاه و از نوادگان دختری ناصرالدین‌شاه وی پسر هفتم شاهزاده عبدالحسین میرزا فرمانفرما و شاهدوخت (همدم السلطنه قاجار )است،اقتصاددان و رئیس پیشین بانک مرکزی و سازمان برنامه و بودجه ایران بود. وی همچنین سابقه عضویت در شورای عالی پول و اعتبار، شورای عالی اقتصاد و ریاست هیئت مدیره بانک صنایع را در کارنامه داشت. فرمانفرمائیان در زمان مسئولیت، نقش مهمی در ایجاد و بهبود ساختار برنامه‌ریزی و مفهوم
مهمی در ایجاد و بهبود ساختار برنامه‌ریزی و مفهوم آن در ایران ایفا کرد. زندگی. شاهزاده خداداد میرزا فرمانفرمائیان در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۰۷ در تهران متولد شد. وی هفدهمین پسره شاهزاده عبدالحسین میرزا فرمانفرما نتیجه فتحعلی‌شاه نوه عباس میرزا و همسر پنجم اش شاهدخت (همدم السلطنه قاجار)دختر ناصرالدین‌شاه و انیس‌الدوله بود. شاهزاده خداداد تنها دو نوه پسر با نام های فرهاد شریف فرمانفرمائیان و اهورا فرزاد شریف فرمانفرمائیان از فرزند اخر خود داریوش شریف فرمانفرمائیان داشتند ،ابتدا به مدرسه تربیت فرستاده شد ولی پس از
داشتند ،ابتدا به مدرسه تربیت فرستاده شد ولی پس از تعطیلی این مدرسه به اتهام ارتباط با بهائیت، در مدرسه شاپور ادامه تحصیل داد. خداداد دوران دبیرستان را ابتدا در دبیرستان ایرانشهر و سپس دبیرستان البرز مشغول تحصیل بود که به بیروت فرستاده شد و آنجا در کالج وابسته به دانشگاه آمریکایی بیروت توانست دیپلم خود را بگیرد. پس از پایان جنگ دوم جهانی او توانست برای رفتن به انگلستان ویزا بگیرد و در آنجا به یک آموزشگاه راهنما ثبت نام کند تا اورا برای کسب نمرهٔ الف درآزمون‌های تعیین سطح و ورود به دانشگاه لندن آماده کند.
تعیین سطح و ورود به دانشگاه لندن آماده کند. ولی پس از تلاشی ناموفق برای ورود به دانشگاه‌های بریتانیا، به فکر ترک انگلستان و عزیمت به ایالات متحده افتاد، چون درلندن هنوزدر سال‌های پساجنگ، یعنی ۱۹۴۶-۴۷، غذا جیره‌بندی بود تا جائی که خواهرش -که در آن هنگام همسر سفیر ایران در انگلیس بود- معمولاً ازاو خرجی زیادی می‌گرفت تا بتواند هفته‌ای یک وعده غذایی خوبی برایش فراهم نماید. به گفته او: «به طور کلی قوت غالبمان نشاسته، سیب‌زمینی، نان و امثالهم بود و بسیار کم پروتئین می‌خوردیم.» فرمانفرمائیان در سال ۱۹۴۷ (۱۳۲۵
می‌خوردیم.» فرمانفرمائیان در سال ۱۹۴۷ (۱۳۲۵ ه.ش) به آمریکا رفت و در شهر گریلی، کلرادو و در دانشکده علوم تربیتی کلرادو مشغول به تحصیل شد. در همان شهر بود که با جوانا هیلتون نوه تاجر معروف کنراد هیلتون آشنا شد و پس از مدت کوتاهی با وی ازدواج کرد. محیط کوچک دانشکده به مذاق خداداد فرمانفرمائیان خوش نمی‌آمد و علاقه‌مند بود که دانشگاهی با استانداردهای بالاتر و بزرگتر را تجربه کند، از همین روی به دانشگاه استنفورد رفت. در استنفورد توانست مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشدش را اخذ کند و دخترش کتایون نیز در همین شهر
ارشدش را اخذ کند و دخترش کتایون نیز در همین شهر متولد شد. پس از تمام شدن دروس دوره دکترا در دانشگاه کلرادو، برای تدریس به دانشگاه براون رفت و دو سال در آنجا درس داد. در پاییز ۱۹۵۷ و پس از آن‌که مدتی را به عنوان پژوهشگر با دانشگاه هاروارد همکاری کرد، به عنوان استاد در دانشگاه پرینستون مشغول به تدریس شد. خداداد فرمانفرمائیان به دعوت و اصرار ابوالحسن ابتهاج که قصد داشت دفتر اقتصادی سازمان برنامه را راه‌اندازی کند به ایران بازگشت و ریاست دفتر اقتصادی را بر عهده گرفت. وی بعدها به ریاست بانک مرکزی ایران و سازمان
گرفت. وی بعدها به ریاست بانک مرکزی ایران و سازمان برنامه و بودجه ایران رسید و نقش مهمی در تدوین برنامه‌های سوم و پنجم توسعه ایران در زمان پهلوی داشت. پس از استعفا از ریاست سازمان برنامه و بودجه به علت اختلاف با هویدا، رئیس هیئت مدیره بانک صنایع شد و تا زمان انقلاب ۱۳۵۷ در این سمت بود. درگذشت. او در چهارشنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۴ در لندن درگذشت.
ماندا زند کریمی (اروین) نویسنده، متفکر و فعال حقوق بشر ایرانی زادهٔ استان لرستان است. وی یکی از افراد طایفه زند است. وی نخستین زن مدیر کل گمرک در ایران پیش از انقلاب بود. اروین در سال ۲۰۰۸ میلادی در دوران ریاست جمهوری جرج دابلیو بوش، به نمایندگی از ایالات متحده در کمیسیون وضعیت زنان سازمان ملل متحد (سی‌اس‌دابلیو) منصوب شد. وی همسر سابق سیامک پورزند، مادر بنفشه پورزند و از جمله مشاوران نامزد جمهوری‌خواه ریاست‌جمهوری آمریکا ۲۰۱۲ میت رامنی است.
انتخابات نمایشی (همچنین انتخابات ساختگی یا انتخابات مُهر لاستیکی) انتخاباتی است که مطلقاً برای نمایش است و خالی از هر گونه هدف مشخص سیاسی می‌باشد. انتخابات نمایشی در رژیم‌های استبدادی بسیار مرسوم است برای اینکه تبلیغ نماید هنوز مشروعیت عمومی دارد. نتیجه معمولاً در حمایت از فهرست نامزدهای جبهه حاکم است.
تبریزی یکی از گویش‌های زبان ترکی آذربایجانی است و در شهر تبریز به آن صحبت می‌شود. روستاهای اطراف تبریز مانند خسروشاه و روستاهای دامنه‌های شمالی سهند و باسمنج، هربی، بیرق، لیقوان، زینجناب، خلتدوکان و شهناز تبریز ازجمله مناطقی هستند که گویش آن‌ها با کمی تفاوت تبریزی است. این گویش شبیه به گویش شکی در جمهوری آذربایجان است. از خصوصیات گویش تبریز کشیدن صداهاست. در خود تبریز سه گویش با اندکی تفاوت وجود دارد. ویژگی‌های آوایی گویش تبریزی. چند اواک مهم در لهجه تبریز که در رابطه با دیگر لهجه‌های ترکی و همچنین تجوید
که در رابطه با دیگر لهجه‌های ترکی و همچنین تجوید زبان عربی متفاوت می‌باشد عبارتند از: اندام‌های سازندهٔ این دو آواک، زبان و لثهٔ بالاست. در تلفظ این دو آواک بست در محل نوک زبان به پشت دندان‌های پائین می‌چسبد دندان‌ها روی هم قرار گرفته، نفس حبس شده، کناره‌های زبان به دیوارهٔ دندان‌های کناری بالا می‌چسبند، به طوری که امکان فرار هوا از دو طرف زبان وجود ندارد نرم کام به بالا کشیده می‌شود و راه عبور هوا از طریق بینی به وسیلهٔ حبس نفس در گلو بسته می‌شود و جلو ی زبان به سخت کام چسبیده و هوای فشرده شده در گلو آزاد
به سخت کام چسبیده و هوای فشرده شده در گلو آزاد شده و فشار جریان هوا هنگام عبور از گذرگاه تنگ موجب سایش آن به دندان‌ها و نوک زبان می‌گردد و حرف ج ادا می‌شود حرف چ نیز چنین ادا می‌شود منتها نفس زیاد حبس نشده و غلظت گرفتن اندام‌های مذکور در ادای چ کم است و همچنین مدت چسبیدن زبان به سخت کام، کم است. اندام‌های تولید کنندهٔ این آواک‌ها، انتهایی‌ترین قسمت عقب زبان و قسمت پایانی نرم کام هستند، عقب زبان که رو به روی زبان کوچک قرار دارد، بالا رفته و در مقابل نرم کام و در فاصلهٔ کمی از آن قرار می‌گیرد و بدین طریق
و در فاصلهٔ کمی از آن قرار می‌گیرد و بدین طریق مجرایی تنگ برای گذر هوا پدید می‌آید. نرم کام در موقعیت بالا قرار گرفته، راه عبور هوا تار آواها نقشی ندارند؛ بنابراین /x/ از طریق بینی بسته می‌شود. در تولید آواک مذکور واک دار است. در تولید این آواک‌ها تیغهٔ زبان به ابتدای لثهٔ بالا چسبیده و پشت دندان‌های پیشین بالایی قرار گرفته و گذرگاه تنگی به وجود می‌آید. اطراف زبان با دو طرف دندان‌های کناری تماس می‌یابند. نرم کام در موقعیت بالا قرار گرفته، راه عبور هوا از طریق بینی بسته می‌شود. لب‌ها در موقعیت تولید آوای
طریق بینی بسته می‌شود. لب‌ها در موقعیت تولید آوای بعدی قرار می‌گیرند. در تولید آواک /k/ تار آواها در موقعیّت تولید واک قرار می‌گیرند؛ بنابراین آواک فوق واک دار است؛ در حالی که در تولید /g/تار اواها نقشی ندارند بنابراین /g/ یک آواک بی واک است. نشانه «ک» در الفبای موجود، علاوه بر آواک فوق، برای نشان دادن آواک خاص نیز به کار می‌رود که در مثال‌های زیر دیده می‌شود: در این ترجمه، اوّلی را به صورت /k/ و دوّمی را به شکل /ķ/ و سومی را به شکل /k/ می‌باشد. برای تولید این واکه قسمت پسین زبان به اندازه‌ای که برای
این واکه قسمت پسین زبان به اندازه‌ای که برای /o/بالا می‌آید برای /ö/ نیز به همان اندازه بالا می‌آید. زبان مقدار کمی به دندان‌های پیشین فشار می‌آورد، یعنی: زبان کمی به جلو رانده می‌شود. کناره‌های زبان با کناره‌های داخلی دندان‌های بالا و پایین مماس است. لب‌ها کمی گرد شده و به بیرون خم می‌شوند. مانند: گؤز، سؤز. برای تولید این واکه قسمت پسین زبان به طرف نرم کام بالا می‌رود و در فاصله‌ای از آن قرار می‌گیرد که جریان هوا بتواند به آزادی عبور کند؛ ولی مجرای هوا آنقدر تنگ نمی‌شود که سایش ایجاد شود. نوک و جلوی زبان
تنگ نمی‌شود که سایش ایجاد شود. نوک و جلوی زبان آزاد است، اما در نتیجهٔ بالا رفتن قسمت عقب زبان، قسمت جلوی آن نیز به عقب کشیده می‌شود و بخش میانی حاشیه‌های زبان به لبهٔ دندان‌های آسیایی بالا می‌چسبد. مانند: اوٚزوٚم (= انگور) برای تولید این واکه قسمت پسین زبان به طرف نرمکام بالا می‌رود و در فاصله‌ای از آن قرار می‌گیرد که جریان هوا بتواند به آزادی عبور کند؛ ولی به حدی نزدیک نمی‌شود که سایش تولید شود. ارتفاع قسمت پسین زبان در تولید /ı/ کمتر از ارتفاع آن در تولید/u/ است. در تولید /ı/ لب‌ها حالت گسترده دارند.
است. در تولید /ı/ لب‌ها حالت گسترده دارند. مانند: قؽز، قؽزؽل. برخی خصوصیات گویش تبریزی. در لهجه تبریز هیچ پسوند آوایی چه در آخر یا اول کلمات اضافه نمی‌شود نظیر: گینان – گینه و… همچنان در لهجه تبریز کلمات به صورت کشیده ادا می‌شوند به‌طورمثال کلمه گئدیسن، گئسه ن گفته می‌شود. ازجمله نکات بارز این لهجه تبدیل آواک «ر» به «ی» می‌باشد که این ویژگی در شهرهای جنوبی شهر تبریز نیز به چشم می‌خورد اما در تبریز این غلظت نسبت به شهرهای دیگر کم می‌باشد. در این ویژگی به‌طورمثال کلمه «قره ملیک»، «قیه ملیک» یا «قیه ملیح»
کلمه «قره ملیک»، «قیه ملیک» یا «قیه ملیح» تلفظ می‌شود که ازجمله خصوصیات یکی از اقوام ترک به نام «قپچاق» می‌باشد که در تشکیل جمعیت تبریز نقش بسزایی به همراه اغوزها داشتند و در واقع می‌توان گفت لهجه تبریز از ترکیب لهجه این دو قوم ترک به وجود آمده است. آن افرادی که حرف «ر» را در صحبت‌های محاوره خود نمی‌توانند تلفظ کنند حنجره‌هایشان از زمان‌های بسیار قدیم بدون تغییر مانده است. همواره به‌طورکلی تلفظ کردن «ر» و بیشتر مواقع «غ» برای آذربایجانی‌ها سخت بوده و این بطورکامل مشهود هست (به‌خصوص در آذربایجان میانی
بطورکامل مشهود هست (به‌خصوص در آذربایجان میانی (آذربایجان شرقی، آذربایجان غربی و اردبیل) البته با توجه به گسترش رسانه‌های ارتباط جمعی و مهاجرت‌ها این مشخصه کم‌کم‌رو به زوال گذاشت ولی هنوز هم به حیات خود ادامه می‌دهد حتی در کلانشهری مثل تبریز نیز هنوز منقرض نشده و می‌شود تخمین زد که این لهجه در شرق تبریز ۷۵٪ و در کناره‌ها و غرب تبریز ۲۵٪ بخصوص محلاتی که کمترین مهاجر را در خود جا داده‌اند انقراض یافته و هستند کسانی که هنوز هم این لهجه را بکار می‌برند و البته این‌ها به شرطی این لهجه را بکار می‌برند که:زیاد با
به شرطی این لهجه را بکار می‌برند که:زیاد با زبان‌های دیگر مثل فارسی زندگی نکرده باشند. یا خودشان خواسته باشند این لهجه را اصلاح کنند. این لهجه فاقد حروف: (ر-R) می‌باشد. در این صورت حرف (ر)(R) درخواندن (ی)(Y) تلفظ می‌شود. حرف (غ) (Ğ) نیز کمتر استفاده می‌شود و بجای آن از «ق» که معادل آن در فارسی «گ» هست استفاده می‌گردد یا بجای آن از «و» استفاده می‌شود یا آن‌قدر نرم ادا می‌شود که انگار تلفظ نشده و حرف قبلی کشیده شده و بعضی اوقات مقداری زبر شده و تلفظ آن مشخص می‌شود. مانند: سوغان =سووان / ساغول=ساوول علاوه بر
مانند: سوغان =سووان / ساغول=ساوول علاوه بر تلفظ این سه حرف، حروف (ک)(K)، (چ) و (گ)(G)، (ج) تلفظ می‌شود (این تلفظ ویژه تبریز نیست بلکه یکی از خصوصیات گویش Azb می‌باشد.البته در لهجه‌ی مردمان زنجان، قزوین و همدان این تلفظ رایج نیست و هر حرف صدایی جدا دارد.) در این صورت حرف (ج)(C) و (چ)(Ç) (باز بنا به ویژگی گویش Azb) بدین منوال تلفظ می‌شوند: حرف (ج) و (چ) که با روال بقیه ملت‌ها و ویژگی گویش Azj, وسط زبان تلفظ می‌شوند، با نوک زبان ادا می‌شوند یا به عبارت دیگر حرف (ج) به (dz) و حرف (چ) به (ts) تبدیل
دیگر حرف (ج) به (dz) و حرف (چ) به (ts) تبدیل می‌شود.(البته به استثنای زنجان، قزوین و همدان) (مانند برخی ملیت و قومیت همچون قفقازی‌ها، ژاپنی‌ها، اصفهانی‌ها و…)
تی. آر. ای. اس ۴ بزرگترین کرهٔ شناخته و بر اساس نقشه برداری‌های سال ۲۰۰۶ نام گذاری شده‌است. در این نقشه برداری که در آن صورت فلکی زانوزده بررسی می‌شد، پی به وجود این کره بردند. این کره نسبت به جرمش خیلی بزرگ است، حجم بسیارزیادی دارد و حدود ۷۰ درصد بزرگتر از مشتری است ولی جرمش تنها ۸۰ درصد مشتری است. اگرچه تی. آر. ای. اس ۴ به نسبت حجمش سبک است،۱۸ برابر بزرگتر از زمین می باشد. هنوز دانشمندان به طور کامل مطمئن نیستند که چرا تی. آر. ای. اس ۴ تا به این حد بزرگ شده‌است. بر اساس یکی از نظریه‌ها، فاصلهٔ نزدیک کره
بر اساس یکی از نظریه‌ها، فاصلهٔ نزدیک کره به ستارهٔ هم جوار باعث به عمل آمدن مواد شیمیایی زیادی در اتمسفر آن شده است که گازهای گلخانه‌ای را در خود نگه می‌دارد. فاصلهٔ این کره از ستاره‌اش فقط ۵ درصد فاصلهٔ زمین از خورشید و این کره آنقدر به این ستاره نزدیک است که هر مدارش ۳٫۵ روز طول می‌کشد.
چَخانسور شهر کوچکی است در جنوب غربی افغانستان که مرکز ولسوالی چخانسور ولایت نیمروز می‌باشد. این شهر مرکز ولسوالی چخانسور در ولایت نیمروز است؛ که در از گذشته‌ها جز منطقه تاریخی سیستان به‌شمار می‌آید. باشندگان این ولایت را مردم بلوچ تشکیل می دهند. چخانسور شهر اصلی دلتای بیابانی رود خاشرود است و در پایین‌دست این رود واقع شده‌است. پیشینه. بازمانده‌های باستان‌شناسی و شبکه‌های کهن آبیاری نشان می‌دهد که انسان‌ها از دیرباز در این محل زندگی می‌کرده‌اند اما نام چخانسور در کتاب‌های تاریخی از سده سیزدهم هجری (۱۹
چخانسور در کتاب‌های تاریخی از سده سیزدهم هجری (۱۹ میلادی) به این‌سو ذکر شده‌است. ممکن است چخانسور همان سرووار/سروزان باستانی باشد که اصطخری در نوشته‌های خود از آن یاد کرده‌است. چخانسور را چغانسور نیز می‌نوشتند و سور را در این نام به معنای جشن و عروسی می‌دانند. هنری راولینسون معنای آن را «تپه عروسی» دانسته و نام‌گذاری آن را با روایات سنتی «ازدواج دختر رستم» مرتبط می‌داند. این شهر در سال ۱۸۴۵ حدود ۱٬۵۰۰ تا ۱٬۸۰۰ خانه داشت و از قلعه‌ای بزرگ، بازار، پنج گرمابه همگانی، دو کاروانسرا و یک مسجد برخوردار بود.
همگانی، دو کاروانسرا و یک مسجد برخوردار بود. ذوالفقار کرمانی، نویسنده کتاب جغرافیای نیمروز، که در سال ۱۲۸۸ قمری به دستور ناصرالدین‌شاه قاجار، شاه ایران، برای تهیهٔ نقشه سیستان و تعیین مرزهای ایران با افغانستان به آن منطقه رفته به چخان‌سور نیز سر زده و از آن با نام چخنشور و گاه خچنشور یاد می‌کند. وی در صفحه ۹۷ کتاب جغرافیای نیمروز می‌نویسد:یوم سه‌شنبه دهم، اول صبح چند راس گوسفند خریده قربانی نموده سوار شدیم تا یک فرسخی چخنشور رفته همه‌جا نقشه برداشته، خود چخنشور با دوربین خوب دیده می‌شد. تحقیق وضع چخنشور را
با دوربین خوب دیده می‌شد. تحقیق وضع چخنشور را از میردرویش‌خان که از صاحبان چخنشور بود کردم از قراری که مذکور داشت سه قلعه در میان هم، قلعه سیم که ارک است روی تپه واقع شده، دور تپه هم قلعه دیگری در وسط ارک که خانه سردار ابراهیم خان سنجرانی بلوچ می‌باشد برج بلند مستحکمی سه مرتبه. سردار ابراهیم خان سنجرانی در میان همان برج منزل دارد. حالت سردار ابراهیم خان سنجرانی این است که از مردم دوری می‌کند؛ تمام حکمرانی میان طایفه را زنش، مادر خانخان، می‌کند... از قرار مذکور قلعه اول چخنشور خیلی مستحکم است. قطر دیوار با
قلعه اول چخنشور خیلی مستحکم است. قطر دیوار با خاکریزی که وصل به دیوار است بیست و پنج ذرع است. عرض شمالی چخنشور ۳-۸-۳۱، طول شرقی‌اش از دارالخلافه ۲۰-۲۳-۱۰. اطراف چخنشور در تمام صحرا نیزار و علامت مرداب است که از آب خوش‌رود مرداب بوده‌است. تاریخ. چخانسور جز ولایت تاریخی سیستان بوده که از نظر جغرافیا جز افغانستان به‌شمار می‌آید که حاکمان چخانسور از دیر زمان کم و بیش از دولت افغانستان اطاعت می‌کردند. در سال ۱۲۸۴ ناصرالدین‌شاه با گماردن امیر علم‌خان حشمت‌الملک امیر قائنات به حکومت سیستان، کوشش به الحاق این
امیر قائنات به حکومت سیستان، کوشش به الحاق این منطقه به ایران نمود که با ناکامی مواجه شد. امیر حشمت‌الملک کوشید مناسبات نزدیکی با دیگر خاندان‌های بلوچ و بزرگان آن‌ها برقرار کند و او اقدامات زیادی را نیز برای متقاعدکردن حاکمان چخانسور و لاش و جوین به اطاعت از دولت ایران انجام داد اما این تلاش‌هابه هیچ جایی نرسید. از آنجا که چخانسور از سابق جز لاینفک افغانستان بود از طرف حاکمان چخانسور علاقه به دولت ایران نشان داده نشد و حکومت افغانستان، اعتماد خان‌جهان خان حاکم چخانسور را جلب می‌کند و فرمانروای چخانسور متحد
چخانسور را جلب می‌کند و فرمانروای چخانسور متحد این حکومت می‌شود. آثار باستانی. از آثار باستانی چخانسور میتوان از: قلعه ابراهیم خان سنجرانی، قلعه نِشک، خرابه های کاروانسرای پوست گاو (پَسیل پوست‌گاو)، کده، دیوالی و... نام برد مردم‌شناسی. باشندگان امروزی چخانسور شامل مردم بلوچ،براهویی،تاجیک و پشتون که به کشاورزی و دامداری مشغول‌اند می‌شود ولی در گذشته قومیت‌های گوناگون به این محل مهاجرت نموده و دوباره از این‌جا رفته‌اند. پشتون‌های برزگر ساکن این منطقه شامل اقوام خروت غلجایی، درانی، نورزایی، علی‌زایی و غیره
خروت غلجایی، درانی، نورزایی، علی‌زایی و غیره می‌شود و همچنان بلوچ‌ها در این ولسوالی مسکون بوده که به زبان بلوچی سخن می‌گویند. منطقهٔ چخانسور تا سال ۱۸۸۵ میلادی منطقه‌ای نسبتاً خودمختار بود که با دستور مالیات‌دهی توسط امیر عبدالرحمن خان و قیام مردم این منطقه علیه امیر عبدالرحمن‌خان جنگ سختی میان مردم بومی و قوای دولت درگرفت که با مقاومت سرسختانهٔ مردم بومی و عقب‌نشینی لشکر حکومت به فرماندهی نایب سالار به اتمام رسید، در جریان همین جنگ معروف بود که نایب بنیاد کشانی از فرماندهان قوای بلوچ و از جنگجویان ایشان
کشانی از فرماندهان قوای بلوچ و از جنگجویان ایشان کشته شد. یارمحمد دهمرده، گل محمد خان خروت و نایب احمد نهتانی از دیگر فرماندهان جنگجویان بلوچ بودند. در این جنگ نایب بنیاد کاشانی کشته شد و قوای بلوچ در حال شکست خوردن بود که منصور خان وگل محمد خان خروت فرماندهی سپاه را بر عهده گرفتند و بلوچ‌ها توانستن ارتش امیر عبدالرحمان راشکست داده چهل تن از فرماندهان ایشان را که معروف به خاسه داران بودند در جنگ کشتند. پس از این جنگ در جریان حکومت ابراهیم‌خان سنجرانی، در زمان جنگ داخلی افغانستان و نهایتاً با تهاجم گروه
زمان جنگ داخلی افغانستان و نهایتاً با تهاجم گروه طالبان در سال ۱۴۰۰ هـ.ش شمار زیادی از مردم بلوچ از این منطقه مهاجرت کردند و امروز جمعیت وسیعی از بلوچ های چخانسور در استان سیستان و بلوچستان، استان گلستان و مازندران در ایران و همچنان کشور ترکمنستان ساکن هستند به‌طوری که اکثریت بلوچ‌های ترکمنستان اصالتاً مربوط به چخانسور هستند وضعیت امروزی. امروزه شهر چخانسور یک شهر بسیار کم‌جمعیت و دور از راه‌های بازرگانی بوده از این رو جایگاهی برای بازرگانی و برنامه‌ریزی راهبردی ندارد. در چخانسور کمتر آثار تمدن جدید به
راهبردی ندارد. در چخانسور کمتر آثار تمدن جدید به چشم. می‌خورد و بیشتر مردم آن از نیروی برق بی‌بهره‌اند. صنایع دستی. از صنایع دستی تولیدی در این شهر به فرش بلوچی و سوزن دوزی بلوچی که توسط بلوچ های افغانستان عرضه می شود می توان نام برد.
دکتر محمد صادق برنا آصفی پدر روانپزشکی افغانستان است. وی در ۵ حوت (اسفند) ۱۳۹۰ در لندن انگلستان در گذشت. زندگی‌نامه. وی در سال ۱۹۷۰ میلادی برای تحصیل وارد انگلستان شد و تا دکترا در رشته روانپزشکی تحصیل کرد. دکتر برنا در سال ۱۹۸۲ به افغانستان بازگشت و در زمینه معرفی شیوه‌های تازه درمان بیماری‌های روانی شروع به کار کرد.