payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌کنند و بر اساس گروه‌بندی، به آنان سهمیهٔ آذوقه اختصاص می‌دهند. شهرنشینان، زمین‌داران، افسران سابق ارتش، کارمندان و تاجران در دستهٔ «نالایق‌ها» قرار می‌گیرند و سرنوشت اعدام، گرسنگی کشیدن و انجام کارهای طاقت‌فرسا در انتظارشان بود. دین و پول در کامبوج ممنوع می‌شود. توئُل اسلنگ که در ابتدا یک مدرسه بود، به دستور پل پوت به مرکز بازجویی تبدیل شد. پس از اینکه دستگیرشدگان به زندان می‌رسیدند، آنان را اندازه‌گیری می‌کردند و از آن‌ها عکس می‌گرفتند. سپس لباس‌هایشان را می‌گرفتند و آنان را در سلول‌هایی که به سختی جای
می‌گرفتند و آنان را در سلول‌هایی که به سختی جای نشستن بود، به کف زمین زنجیر می‌کردند. اکثر افرادی که کارشان به این سلول‌ها می‌کشید، از کادرهای خمرهای سرخ و خانواده‌هایشان بودند که به همکاری با دولت‌های خارجی یا جاسوسی برای سیا و کاگ‌ب متهم شده بودند. اکثر زندانیان توئُل اسلنگ، در نهایت با کامیون به «چوئیونگ اک» برده می‌شدند؛ یکی از جاهایی که به «میدان قتل» مشهور بود. گروهی از جلادان نوجوان در آنجا منتظر بودند که از قبل به آنان خبر داده شده بود تا یک قبر بزرگ بکنند. در این زندان که تنها یکی از ۱۵۰ زندان تحت
بکنند. در این زندان که تنها یکی از ۱۵۰ زندان تحت کنترل خمرهای سرخ بود، بیش از ۱۴ هزار زندانی سیاسی که رژیم خمرهای سرخ از آنان با عنوان «دشمن خلق» یاد می‌کرد، اعدام شدند. نخستین زندانیان، مقامات حکومت پیشین جمهوری خمر و پادشاهی خمر بودند. سپس متهمان به وابستگی به طبقه متوسط و بعدها بیشتر اعضای خمرهای سرخ که به وفادار نبودن مظنون بودند، به این زندان منتقل شدند. نگهبانان این زندان که بیشترشان نوجوان بودند، زندانیان را مجبور به نوشتن اعتراف به هر آنچه به آن متهم می‌شدند، می‌کردند. محکومان حتی مجبور می‌شدند که
می‌شدند، می‌کردند. محکومان حتی مجبور می‌شدند که دوستان و خانوادهٔ خود را نیز در این اتهامات درگیر کنند و در نتیجه، این افراد نیز بعداً به این زندان برده می‌شدند. هر کسی که از شکنجه زنده می‌ماند، به "مزارع کشتار" در خارج از پنوم‌پن برده می‌شد و در آنجا به قتل می‌رسید. تنها ۱۲ نفر از این زندان جان سالم به در بردند. زندان توئُل اسلنگ، نمونهٔ کوچکی از آنچه که در ابعاد بزرگ در کامبوج تحت حاکمیت خمرهای سرخ روی می‌داد، بود. تخمین زده می‌شود که در تلاش برای بازگرداندن این کشور به «سال صفر»، نود درصد هنرمندان،
این کشور به «سال صفر»، نود درصد هنرمندان، روشن‌فکران و معلّمان کامبوجی کشته شده باشند. «سال صفر» تصویری بود که پل پوت از یک جامعهٔ بدون طبقه و کشاورزی در ذهن داشت. محکومیت کنگ گک ایو، رئیس زندان توئُل اسلنگ. کنگ گک ایو، معروف به "رفیق دوخ" رئیس زندان توئُل اسلنگ در رژیم خمرهای سرخ بود. وی در سال ۲۰۰۹ (میلادی) در دادگاهی بین‌المللی به جرایمی چون «اعمال شکنجه، قتل، احیای برده‌داری و نیز جنایات جنگی» متهم شد. وی در تاریخ ۲۶ ژوئن ۲۰۱۰ میلادی، به ۳۵ سال زندان محکوم شد. رفیق دوخ در دورهٔ ریاستش بر زندان توئُل
محکوم شد. رفیق دوخ در دورهٔ ریاستش بر زندان توئُل اسلنگ، بایگانی بزرگی از عکس‌ها و اسناد، از جمله هزاران پرونده مربوط به اعتراف اجباری زندانیان را نگهداری می‌کرد. این عکس‌ها و اسناد، بسیاری از جنبه‌های داخلی دوران خمرهای سرخ را آشکار و به دادستان‌ها کمک کردند تا وضعیت ماه‌های پایانی زندگی هزاران زندانی را ردیابی کنند. شهادت رفیق دوخ در دادگاه، برای کامبوجی‌های رنج‌برده از حکومت خمرهای سرخ، بسیار مهم بود. وی در دادگاه گفت که عمیقاً پشیمان است و از خانواده‌های قربانیان عذرخواهی کرد؛ امّا در روزهای پایانی
قربانیان عذرخواهی کرد؛ امّا در روزهای پایانی دادگاه، خواستار آزادی خود شد و گفت که از اعضای ارشد خمرهای سرخ نبوده است.
گس شرکت کالای لوکس آمریکایی است، که در زمینه طراحی، تولید و توزیع انواع پوشاک، لوازم جانبی بازار مد، ساعت مچی، جواهرات و عطر فعالیت می‌نماید. شرکت گس در سال ۱۹۸۱ توسط پل مارسیانو تأسیس شد و هم‌اکنون (۲۰۱۳) مالک شبکه‌ای از ۴۸۴ شعبه فروشگاه و بوتیک در سراسر جهان است. این شرکت همچنین مالک فروشگاه‌های زنجیره‌ای "مارسیانو استور" نیز می‌باشد. دفتر مرکزی و شعبه اصلی فروشگاه‌های شرکت گس در شهر لس‌آنجلس، کالیفرنیا قرار دارد و بخشی از سهام آن نیز در بازار بورس نیویورک مبادله می‌شود.
ایواکورا تومومی (زاده ۲۶ اکتبر ۱۸۲۵ - درگذشته ۲۰ ژوئیه ۱۸۸۳)، سیاستمدار و وزیر دولت‌های دوران باکوماتسو و میجی بود. ایواکورا از چهره‌های برجسته و مؤثر در اصلاحات میجی بود. او با میانجیگری بین دربار امپراتوری و نیروهای ضد حکومت توکوگاوا، در پیش‌برد اصلاحات میجی نقش مهم داشت. او در سال ۱۸۲۵ (بونسی ۸) متولد شد. او پسر دوم هوریکاوا یاسوچیکا، اشراف‌زادهٔ دون‌پایهٔ دربار بود و در سن ۱۴ سالگی توسط ایواکورا تومویاسو به فرزندی پذیرفته شد. از همان کودکی، او را کودکی بااستعداد می‌دانستند و بسیار مورد احترام بود، اما
بااستعداد می‌دانستند و بسیار مورد احترام بود، اما در دنیای اشراف، ارتباطات و پیوندها هستند که اهمیت دارند. او مدت زیادی در بدبختی زندگی کرد. نقطه عطف زمانی فرا رسید که ۳۰ ساله بود. ایواکورا همچنین در دولت تازه تأسیس میجی نقش کلیدی داشت. او رهبری هیئت اعزامی ایواکورا را به عهده داشت که برای هجده ماه در ایالات متحده و اروپا به بررسی پیشرفت‌های کشورهای غربی می‌پرداخت. اوایل زندگی. ایواکورا در کیوتو به دنیا آمد. پدر او هوریکاوا یاسوچیکا یک اشراف‌زاده و درباری پایین رتبه بود. همچنین مادر او از خویشاوندان
پایین رتبه بود. همچنین مادر او از خویشاوندان امپراتور نینکو و نوادگان امپراتور موراکامی بود. نام دوران کودکی او «کانه‌مارو» بود، اما چون ظاهر و رفتارش مشابه دیگر اشراف‌زادگان نبود، فرزندان اشرافی او را «ایواکیچی» صدا می‌کردند که معمولاً نام رعیتی محسوب می‌شد. فوسه‌هارا نوبوهارو محقق کنفسیوس‌گرایی دربار از دوران کودکی به کانمارو اصول کنفسیوس‌گرایی را آموخت. گفته می‌شود که فوسهارا، «کانه‌مارو» را «فردی با توانایی‌های عالی» توصیف می‌کرد و به همین دلیل به ایواکورا تومویاسو پیشنهاد کرد که کانمارو را به
به ایواکورا تومویاسو پیشنهاد کرد که کانمارو را به فرزندخواندگی بپذیرد. این کار انجام شد و کانمارو نام خود را به ایواکورا تومومی تغییر داد. پس از آن به تومومی لقب اعطا شد و رتبه بالاتری در دربار پیدا کرد. با اینحال خانواده ایواکورا، خاندان نوپایی محسوب می‌شد و به همین دلیل از مرتبه پایین‌تری برخوردار بود.همچنین خاندان ایواکورا تجارت خانوادگی خاصی نداشت و ثروتی به مراتب کمتر از سایر خاندان‌های درباری داشت. ایواکورا تومومی. ایواکورا تومومی در سال ۱۸۵۳ با تاکاتسوکاسا ماسامیچی نایب السلطنه و مشاور امپراتور
ماسامیچی نایب السلطنه و مشاور امپراتور ارتباط برقرار کرد. ایواکورا نظر خود را به صورت کتبی مبنی بر ایجاد اصلاحات در دربار امپراتوری به ماسامیچی ارائه و از شایسته پروری حمایت کرد. جامعه اشرافی قوانین سختگیرانه در زمینه موقعیت اجتماعی داشت و ارتقا و اکتساب مقام رسمی صرفاً بر اساس مرتبه خانوادگی تعیین می‌شد و اشراف پایین رتبه درباری به سختی به مراسمات دربار دعوت می‌شدند. ماسامیچی پاسخ آنی نداد اما در نهایت با درخواست ایواکورا موافقت کرد. او رابطه خود را با ناکایاما تادایاسو، که بسیار مورد اعتماد امپراتور کومی
تادایاسو، که بسیار مورد اعتماد امپراتور کومی بود، عمیق‌تر کرد و به تدریج در دربار امپراتوری برجسته شد. حادثه دادخواست هشتاد و هشت درباری. پس از اردوکشی ناخدا پری، حکومت توکوگاوا تصمیم گرفت که به‌طور رسمی به انزوا ژاپن پایان دهد و کشور را به روی خارجی‌ها باز کند؛ تصمیمی که بیشتر درباریان، از جمله ایواکورا با آن مخالف بودند. اولین باری که او مهارت‌های تاکتیکی خود را به نمایش گذاشت در سال ۱۸۵۸ (دوره آنسی ۵) بود، زمانی که شوگون‌سالاری ادو به دنبال تأیید امپراتوری برای پیمان دوستی و تجارت بین ایالات متحده و
برای پیمان دوستی و تجارت بین ایالات متحده و ژاپن بود و مشاور ارشد، هوتا ماسایوشی، از دربار امپراتوری بازدید کرد. ایواکورا تومومی یک جنبش مخالفت شدید را آغاز کرد و با وجود اینکه صرفاً یک پیشکار بود، ۸۸ نفر از اشراف را گرد هم آورد و یک راهپیمایی اعتراضی به سمت دربار امپراتوری ترتیب داد. او طراح اصلی حادثه‌ای بود که به «حادثه دادخواست هشتاد و هشت درباری» معروف شد. این حادثه باعث شد امپراتور کومی مخالفت خود را با انعقاد معاهده‌ها آشکار کند و پس از آن دربار امپراتوری معاهدات با سایر کشورها را کاملاً رد کرد. پس
معاهدات با سایر کشورها را کاملاً رد کرد. پس از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری. شوگون‌سالاری ادو قصد داشت دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری را متحد کند تا شکاف موجود با دربار امپراتوری را پر کند. در سال ۱۸۶۱ (اولین سال بونکیو)، آنها ازدواجی را بین خواهر کوچکتر امپراتور کومه ای، پرنسس کازونومیا، و چهاردهمین شوگون، توکوگاوا ایه‌موچی، برنامه‌ریزی کردند. در آن زمان، اکثر دربار امپراتوری با این ازدواج مخالف بودند، زیرا شاهدخت چیکاکو، شاهدخت کازو از قبل نامزد کرده بود. با این حال، ایواکورا تومومی معتقد بود که
بود. با این حال، ایواکورا تومومی معتقد بود که ازدواج با پرنسس کازونومیا برای احیای قدرت امپراتوری مفید خواهد بود، بنابراین دادخواستی به امپراتور کومی ارائه داد. او نه تنها باعث وقوع این ازدواج شد، بلکه موفق شد شوگون‌سالاری را مجبور به قبول شرایط سختگیرانه‌ای برای آن کند. او به همراه پرنسس کازونومیا به ادو رفت و حتی شوگون‌سالاری را وادار به امضای تعهدی کرد که «این ازدواج تلاشی از سوی شوگون‌سالاری برای گروگان‌گیری از دربار امپراتوری نبوده است»، و بدین ترتیب مواضع شوگون‌سالاری و دربار امپراتوری را معکوس کرد.
شوگون‌سالاری و دربار امپراتوری را معکوس کرد. با افزایش قدرت جناح طرفدار امپراتوری و ضد خارجی، که حول قلمرو چوشو متمرکز بود، در کیوتو، زندگی ایواکورا تومومی مورد حمله قرار گرفت، زیرا او به عنوان فردی که برای اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری تلاش کرده بود، دیده می‌شد. جنبش‌هایی برای طرد ایواکورا تومومی در دربار امپراتوری شدت گرفت و در سال ۱۸۶۲ (دوره بونکیو ۲)، او از سمت خود استعفا داد و راهب شد. او به روستای ایواکورا (بخش ساکیو امروزی، شهر کیوتو) در حومه کیوتو نقل مکان کرد و مجبور شد حدود پنج سال در
کیوتو نقل مکان کرد و مجبور شد حدود پنج سال در انزوا زندگی کند. رهبری کودتا در جلسه کوگوشو. حتی در دوران انزوا، ایواکورا تومومی روابط نزدیکی با سامورایی‌های قلمرو ساتسوما داشت، گاهی سیاست‌ها را به آنها پیشنهاد می‌داد و گاهی استراتژی‌ها را به آنها منتقل می‌کرد. او متوجه شد که هدف اصلی‌اش برای بازگرداندن قدرت امپراتوری از طریق اتحاد ارتش و دربار دشوار است و به تدریج با سرنگونی شوگون‌سالاری، شروع به هدف قرار دادن بازگرداندن سلطنت کرد. پیشینه این امر، اتحاد ساتسوما-چوشو بود که در سال ۱۸۶۶ (دوره کیئو ۲) منعقد شد
بود که در سال ۱۸۶۶ (دوره کیئو ۲) منعقد شد و مرگ امپراتور کومی، که طرفدار اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری بود. در سال ۱۸۶۷ (دوره کیئو ۳)، هنگامی که امپراتور میجی به تخت سلطنت نشست و پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو، حکومت امپراتوری را احیا کرد، ایواکورا تومومی سرانجام مورد عفو قرار گرفت و به سیاست بازگشت. احیای حکومت امپراتوری، سنگ بنایی برای توکوگاوا یوشینوبو بود تا دولتی جدید به رهبری خانواده توکوگاوا ایجاد کند، اما ایواکورا تومومی از قبل در پشت صحنه فعالیت می‌کرد. درست زمانی که دربار امپراتوری
صحنه فعالیت می‌کرد. درست زمانی که دربار امپراتوری جلسه‌ای از اربابان فئودال تشکیل داد تا سیاست تصمیم‌گیری در مورد یک سیستم جدید از طریق اجماع را تعیین کند، ایواکورا با اوکوبو توشیمیچی و دیگران برای برنامه‌ریزی یک کودتا همکاری کرد. او قصد داشت به تنهایی جلسه‌ای از اربابان فئودال برگزار کند، شوگون‌سالاری را لغو کند و توکوگاوا یوشینوبو را از صحنه سیاسی حذف کند. خانواده توکوگاوا تنها از طریق یک استراتژی از دولت جدید برکنار شدند.. در سال ۱۸۶۷ (دوره کیئو ۳)، هنگامی که کاخ امپراتوری توسط سربازانی از قلمرو
هنگامی که کاخ امپراتوری توسط سربازانی از قلمرو ساتسوما، چوشو و توسا تحت هدایت ایواکورا تومومی محاصره شده بود، امپراتور میجی ظاهر شد و جلسه کوگوشو را برگزار کرد. این سند امپراتوری به‌طور مشترک توسط ایواکورا تومومی و محقق ادبیات ژاپنی، تاماماتسو میسائو، نوشته شد. این سند به وضوح لغو شوگون‌سالاری را بیان می‌کرد. با شنیدن این موضوع، یامائوچی یودو از خاندان توسا اعتراض کرد. او به توکوگاوا یوشینوبو توصیه کرده بود که قدرت را به امپراتور بازگرداند تا دولتی جدید به رهبری خاندان توکوگاوا تشکیل شود. او با عصبانیت از
رهبری خاندان توکوگاوا تشکیل شود. او با عصبانیت از غیبت توکوگاوا یوشینوبو انتقاد کرد و بحث داغ شد. با این حال، وقتی یامائوچی تویوشیگه با عصبانیت گفت: «احتمالاً این توطئه‌ای از سوی چند اشراف‌زاده است، شاید برای تسلط بر کشور با حمایت از امپراتور جوان…»، ایواکورا تومومی فرصت را غنیمت شمرد و گفت: «امپراتور، حاکم بزرگی است که مانند هیچ حاکم دیگری نیست. هیچ کدام از اتفاقی که امروز می‌افتد، بر اساس اراده امپراتور نیست.» این موضوع فضا را کاملاً تغییر داد. جلسه همان‌طور که ایواکورا تومومی در نظر داشت، پیش رفت و در
که ایواکورا تومومی در نظر داشت، پیش رفت و در نهایت خانواده توکوگاوا به‌طور کامل از دولت جدید کنار گذاشته شدند. نیروهای سابق شوگون‌سالاری، که به دلیل فراخوان بزرگ برای احیای حکومت امپراتوری در موقعیت دشواری قرار گرفته بودند، در قلعه اوساکا جمع شدند و با حدود ۱۵٬۰۰۰ سرباز شروع به راهپیمایی به سمت کیوتو کردند. آنها با نیروهای دولتی جدید در جاده‌های توبا-کایدو و فوشیمی-کایدو درگیر شدند و نبرد توبا-فوشیمی درگرفت که در آن شینسنگومی نیز شرکت داشت. در ابتدا، نبرد به‌طور متناوب ادامه داشت، اما ناگهان، هنگامی که
به‌طور متناوب ادامه داشت، اما ناگهان، هنگامی که نیروهای دولتی جدید پرچم نیشیکینومی (یا کینسن نو گوکی/پرچم امپراتوری نیشیکی/پرچم امپراتوری) را برافراشتند، نیروهای سابق شوگون‌سالاری اراده خود را برای جنگیدن از دست دادند و فرار کردند. پرچم نیشیکینومی از زمان‌های قدیم یک پرچم نمادین بوده است که ارتش امپراتور را نشان می‌دهد. نیروهای سابق شوگون‌سالاری، از ترس اینکه به عنوان دشمن دربار امپراتوری شناخته شوند، مجبور به عقب‌نشینی شدند و نیروهای دولتی جدید در نبرد توبا-فوشیمی پیروز شدند. با این حال، این پرچم
نبرد توبا-فوشیمی پیروز شدند. با این حال، این پرچم امپراتوری نیشیکی یکی از نقشه‌های ایواکورا تومومی بود. پرچم واقعی امپراتوری نیشیکی صدها سال استفاده نشده بود، بنابراین حتی اگر بدون اجازه ساخته می‌شد، هیچ‌کس نمی‌توانست بین پرچم واقعی و جعلی تمایز قائل شود؛ بنابراین ایواکورا تومومی با اوکوبو توشیمیچی و دیگران توطئه کرد و به تاماماتسو میسائو دستور داد تا مخفیانه پرچمی بسازد. با برافراشتن آن در بحبوحه یک نبرد شدید، موفق شد کاری کند که دشمن اراده خود را برای جنگیدن از دست بدهد. اتفاقاً، این پرچم زمانی ساخته شد
از دست بدهد. اتفاقاً، این پرچم زمانی ساخته شد که او در انزوا زندگی می‌کرد. این نشان می‌دهد که همه چیز طبق محاسبه‌های ایواکورا تومومی پیش رفته است، از برکناری شوگون‌ها گرفته تا تأسیس دولت جدید و استفاده از زور. به عنوان رهبر اصلاحات میجی. ایواکورا تومومی، که سهم بزرگی در تأسیس دولت جدید داشت، همچنین یکی از رهبران دولت میجی بود و به‌طور متوالی به عنوان مشاور، عضو شورا، وزیر ارشد، وزیر حقوق و غیره خدمت کرد. در سال ۱۸۷۱ (میجی ۴)، او به عنوان سفیر فوق‌العاده و تام‌الاختیار از اروپا و ایالات متحده بازدید کرد و
تام‌الاختیار از اروپا و ایالات متحده بازدید کرد و در تأسیس راه‌آهن داخلی نقش داشت. او همچنین سیاست تدوین قانون اساسی را تثبیت کرد و برای محافظت از خانواده امپراتوری و اشراف سخت کوشید. او تا زمان مرگش بر اثر بیماری در سال ۱۸۸۳ (۱۶ میجی) به مشارکت در نوسازی ژاپن ادامه داد. او در زمان مرگ ۵۹ سال داشت. ایتو هیروبومی، که به عنوان اولین نخست‌وزیر خدمت کرد، در مورد ایواکورا تومومی گفت: «او مردی با هوش، عزم، شجاعت و سخنوری واقعاً صریح بود. او مردی بود که می‌توانست به وضوح مزایا و معایب چیزها را ببیند.»
اوکوبو توشیمیچی متولد ۱۰ اوت ۱۸۳۰، مرگ ۱۴ می ۱۸۷۸ میلادی، از اهالی قلمروی ساتسوما، سیاستمدار و وزیر دولت میجی و یکی از پرنفوذترین وزیران کابینه در زمان اصلاحات میجی بود. او اولین وزیر وزارت نایموشو بود که در سال ۱۸۷۳ تأسیس شد. وظیفهٔ این وزارت در ۱۰ سال اول بعد از تأسیس تشویق و پیشبرد صنایع داخلی بود. توشیمیچی برای بررسی اوضاع به اروپا سفر کرد و از مشاهدهٔ فاصلهٔ زیادی که غرب با ژاپن داشت و دشواری پر کردن این فاصله ناامید شد. توشیمیچی با نقشهٔ حمله به کره به شدت مخالفت کرد. مخالفت او باعث ایجاد شکاف بین
به شدت مخالفت کرد. مخالفت او باعث ایجاد شکاف بین وزیران و محافل با نفوذ ژاپن شد. او نظر داشت که در شرایط آن زمان ژاپن نمی‌تواند هزینهٔ این ماجراجویی را تأمین کند و بهتر است به‌جای آن به فکر تقویت بنیهٔ اقتصادی خود باشد. او ۷۰ درصد بودجهٔ وزارتخانهٔ نوبنیاد را صرف تأسیس کارخانه‌های دولتی کرد. او یک شرکت حمل و نقل دولتی را با شرکت کشتی سازی میتسوبیشی ادغام کرد تا به سلطهٔ آمریکا و انگلیس در زمینهٔ حمل و نقل پایان دهد. او گروه‌های تحقیقی در زمینهٔ حمل و نقل به غرب فرستاد. نظام تجارتی ایجاد کرد که نمایندگی‌های
غرب فرستاد. نظام تجارتی ایجاد کرد که نمایندگی‌های خارجی را دور می‌زد. تولید ابریشم، فعالیت‌های کشاورزی و دیگر صنایع را تحت حمایت مالی خود گرفت. نمایشگاه‌های ملی راه انداخت تا مزایای صنعتی شدن سریع را تبلیغ و ترویج کند. زندگی. اوکوبو توشیمیچی سیاستمداری بود که از پایان دوره ادو تا اوایل دوره میجی زندگی می‌کرد. او در سال ۱۸۳۰ (دوره بونسی ۱۳) در خانواده‌ای از سامورایی‌های رده پایین از قلمرو ساتسوما متولد شد. «توشیمیچی» نام او پس از آغاز دوره میجی بود و در پایان دوره ادو با نام‌های «شوسوکه» و «ایچیزو» شناخته
دوره ادو با نام‌های «شوسوکه» و «ایچیزو» شناخته می‌شد. وقتی او ۱۱ ساله بود، جنگ‌های تریاک در سرزمین اصلی چین آغاز شد. دودمان چینگ، که بر سرزمین اصلی حکومت می‌کرد، از بریتانیا شکست خورد و تسلیم شد. اوکوبو توشیمیچی دوران کودکی تأثیرپذیر خود را در دوران بحرانیِ پیشروی قدرت‌های اروپایی و آمریکایی به آسیا گذراند. به همین دلیل، «ساختن کشوری که بتواند با غرب رقابت کند» به هدف همیشگی اوکوبو توشیمیچی تبدیل شد. در قلمرو ساتسوما، اوکوبو توشی‌میچی با سایگو تاکاموری متحد شد تا سِیچوگومی، یک گروه رادیکال از اصلاح‌طلبان
شد تا سِیچوگومی، یک گروه رادیکال از اصلاح‌طلبان در حکومت قلمرو، را سازماندهی کند، در عین حال به عنوان واسطه‌ای برای جلوگیری از اصطکاک بین قلمرو و سِیچوگومی نیز عمل می‌کرد. با حفظ این موضع، او اعتماد شیمازو هیسامیتسو را که به عنوان پدر ارباب قلمرو شیمازو تادایوشی قدرت واقعی را در دست داشت، جلب کرد. با وجود اینکه او یک سامورایی رده پایین بود، به یک مقام کلیدی در قلمرو ارتقا یافت. سپس در سال ۱۸۶۲ (دوره بونکیو ۲)، با پشتوانه قدرت قلمرو قدرتمند ساتسوما (قلمرویی با نفوذ بر شوگون‌سالاری) به سیاست مرکزی روی آورد.
با نفوذ بر شوگون‌سالاری) به سیاست مرکزی روی آورد. در آن زمان، برای جبران کاهش اقتدار شوگون‌سالاری، قلمروهای قدرتمندی مانند قلمرو ساتسوما برای حمایت از شوگون‌سالاری متحد شدند و در بحبوحه ترویج «کوبو گاتای» (ائتلاف دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری) بودند. قرار بود قدرت شوگون‌سالاری با ادغام شوگون‌سالاری با دربار امپراتوری تثبیت شود و با وضعیت دشوار پیشروی قدرت‌های غربی مقابله کند. با این حال، درگیری بین شوگون‌سالاری و قلمرو ساتسوما رخ داد و این طرح برای اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری از هم پاشید. این
دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری از هم پاشید. این باعث شد توشیمیچی اوکوبو فکر کند که «ژاپن آینده‌ای ندارد مگر اینکه شوگون‌سالاری را سرنگون کنیم و دولت جدیدی تأسیس کنیم که بتواند به تغییرات زمان پاسخ دهد» و به همراه متحدش تاکاموری سایگو، قلمروها را برای حمایت از سرنگونی شوگون‌سالاری رهبری کرد. به دنبال توصیه ریوما ساکاموتو و شینتارو ناکائوکا، او تصمیم گرفت با قلمرو قدرتمند چوشو که تا آن زمان دشمن او بود، اتحادی منعقد کند. پس از انعقاد اتحاد ساتسوما-چوشو، توشیمیچی اوکوبو گام‌های بلندی در جهت سرنگونی مسلحانه
اوکوبو گام‌های بلندی در جهت سرنگونی مسلحانه شوگون‌سالاری برداشت. در دسامبر ۱۸۶۷ (دوره کیئو ۳)، او به همراه «اعلامیه بزرگ احیای حکومت امپراتوری» به عضویت کابینه دولت جدید میجی درآمد. او مقام‌های دولت سلطنتی، مانند ایواکورا تومومی و سانجو سانه‌تومی را که از اشراف‌زادگان بودند و تمایلی به استفاده از زور نداشتند، متقاعد کرد و شروع به آماده شدن برای نبردی سرنوشت‌ساز کرد. در ۳ ژانویه ۱۸۶۸ (دوره کیئو ۴)، نبرد توبا-فوشیمی آغاز جنگ بوشین بین دولت جدید میجی و نیروهای شوگون‌سالاری سابق بود. در نتیجه پیروزی در این
شوگون‌سالاری سابق بود. در نتیجه پیروزی در این جنگ، دولت جدید میجی به دولت مرکزی جدید ژاپن تبدیل شد. به عنوان وزیر کشور، کنترل قدرت را به دست گرفت. اوکوبو توشیمیچی پس از مجبور کردن نیروهای شوگون‌سالار سابق به تسلیم، راهی ابداع کرد تا شوکو (اصطلاحی که در اواخر دوره ادو برای دایمیوها به کار می‌رفت) در سراسر ژاپن، سرزمین‌ها و کنترل مردم خود را به دربار امپراتوری بازگردانند. به عنوان اولین قدم، او اربابان فئودال ساتسوما، قلمرو توسا، قلمرو چوشو و قلمرو ساگا را متقاعد کرد که «سرزمین» (قلمرو) و «ملیت» (موضوع) خود
کرد که «سرزمین» (قلمرو) و «ملیت» (موضوع) خود را به امپراتور بازگردانند و سپس این را به همه اربابان فئودال در سراسر کشور تعمیم داد. در سال ۱۸۶۹ (میجی ۲)، او به «بازگرداندن زمین و ملیت» دست یافت و بلافاصله پس از آن «لغو قلمروهای فئودالی و تأسیس بخشداری‌ها» را انجام داد. در سال ۱۸۷۱ (میجی ۴)، او به عنوان معاون فرستاده، هیئت ژاپنی به اروپا (هیئت اعزامی ایواکورا)، به رهبری ایواکورا تومومی، را همراهی کرد. این هیئت از آمریکا عبور کرد و از ژوئیه تا نوامبر ۱۸۷۲ (میجی ۵) به مدت چهار ماه در انگلستان اقامت داشت. آنها
۵) به مدت چهار ماه در انگلستان اقامت داشت. آنها کارخانه‌ها، کشتی‌سازی‌ها، راه‌آهن‌ها، کارخانه‌های فولاد و غیره را در شهرهای بزرگی مانند لندن، ادینبورگ، گلاسکو، منچستر و بیرمنگام بازرسی کردند. او همچنین از کشورهای مختلف اروپایی، از جمله فرانسه، هلند و آلمان بازدید کرد و در سال ۱۸۷۳ (۶ میجی) پس از بازگشت به ژاپن، به عنوان مدیر کل وزارت تازه تأسیس امور داخلی و نایموشو/وزیر کشور منصوب شد. این سمت معادل چیزی بود که امروزه نخست‌وزیر ژاپن نامیده می‌شود و او عملاً قدرت واقعی را در دولت میجی در دست داشت. او موفق شد
واقعی را در دولت میجی در دست داشت. او موفق شد جایگاه محکمی در دولت ایجاد کند. یکی از وظایفی که توشیمیچی اوکوبو در این زمان بر عهده گرفت، سرکوب شورش‌های سامورایی‌های ناراضی بود؛ سامورایی‌های سابقی که از نحوهٔ ادارهٔ حکومت میجی ناراضی بودند. در مخالفت با جریان‌های عصر جدید، جنگ‌های داخلی بزرگ متعددی از جمله شورش ساگا، شورش شینپورن و شورش هاگی رخ داد. شدیدترین این جنگ‌ها، جنگ سینان بود که توسط متحد او، سایگو تاکاموری، در سال ۱۸۷۷ (دهم میجی) آغاز شد. اوکوبو توشیمیچی تمام این شورش‌ها را سرکوب کرد و برای تقویت
تمام این شورش‌ها را سرکوب کرد و برای تقویت اقتدار امپراتور و دولت میجی سخت تلاش کرد. ایجاد تعادل بین سیاست‌های صنعتی و توسعه منابع انسانی. توشیمیچی اوکوبو پس از بازدید از اروپا و ایالات متحده و مشاهده وضعیت سیاست و اقتصاد پیشرفته در آنجا، به شدت بر هر دو جنبه سیاست و اقتصاد تأثیر گذاشت. او در سیاست، سیستم بوروکراتیک را کاملاً ساده‌سازی کرد و در اقتصاد، توسعه صنعتی را ارتقا داد. به‌طور خاص، در حوزه توسعه صنعتی، دولت سیستمی از حمایت را بر اساس این ایده که «کشورهای در حال توسعه در مراحل اولیه توسعه صنعتی به
در حال توسعه در مراحل اولیه توسعه صنعتی به راهنمایی دولت نیاز دارند» ایجاد کرد. به عنوان مثال، در کشاورزی، یک مدرسه کشاورزی در کومبا، توکیو افتتاح شد که در آن روش‌های کشاورزی غربی معرفی و آزمایش شدند. توشیمیچی اوکوبو ۵۴۰۰ ین (تقریباً ۱۰۸ میلیون ین به پول امروز)، که در آن زمان مبلغ زیادی بود، به مدرسه کشاورزی اهدا کرد. این کمک مالی به دانشجویان برجسته داده می‌شد و هنگامی که این مدرسه به دانشکده کشاورزی دانشگاه امپراتوری توکیو تبدیل شد، به عنوان «بورسیه تحصیلی اوکوبو توشیمیچی» شناخته شد. او همچنین تلاش‌های
اوکوبو توشیمیچی» شناخته شد. او همچنین تلاش‌های خود را در صنعت پوشاک متمرکز کرد و سعی در تولید پشم داخلی داشت. او کارخانه‌های دولتی زیادی تأسیس کرد که یکی از آنها کارخانه ابریشم تویمی‌اوکا است که اکنون به عنوان یک میراث جهانی تعیین شده است. او در سفری به انگلستان متوجه شد که منبع ثروت ژاپن، کشتیرانی است و در سال ۱۸۷۵ (۸ میجی)، مبلغ هنگفتی از شرکت کشتیرانی میتسوبیشی متعلق به ایواساکی یاتارو حمایت مالی کرد تا انحصار کشتیرانی را به میتسوبیشی زایباتسو واگذار کند که در نهایت باعث شد شرکت‌های کشتیرانی بریتانیایی
که در نهایت باعث شد شرکت‌های کشتیرانی بریتانیایی و آمریکایی از مسیر کشتیرانی بین یوکوهاما و شانگهای خارج شوند. اگرچه توشیمیچی اوکوبو اهل قلمرو ساتسوما بود که روحیه رزمی قوی داشت، اما هیچ حکایتی در مورد او در رابطه با شمشیر یا شمشیربازی ژاپنی وجود ندارد. تصور می‌شود که این به این دلیل است که او در کودکی از نظر جسمی ضعیف بوده و نتوانسته خود را وقف آموزش هنرهای رزمی کند. به جای شمشیر ژاپنی، این عقل بی‌نظیر او بود که تیزبینی استثنایی خود را به رخ می‌کشید. طبق شهادت سایگو تسوگومیچی، برادر کوچکتر سایگو تاکاموری،
سایگو تسوگومیچی، برادر کوچکتر سایگو تاکاموری، اوکوبو توشیمی‌چی «هرچه عصبانی‌تر می‌شد، استدلالش منطقی‌تر می‌شد.» در صورتی که حتی اگر کلمه‌ها و اعمال یک فرد معمولاً منظم باشند، وقتی ذهنش تحت سلطه خشم باشد، نامنسجم می‌شوند. هرچه خشم قوی‌تر باشد، منطق بیشتر تمایل به فروپاشی دارد. با این حال، عکس این قضیه برای اوکوبو توشیمیچی صادق بود. هر چه بیشتر عصبانی می‌شد، منطقش منسجم‌تر و آرام‌تر و متین‌تر می‌شد. سایگو تسوگومیچی که شهادت داد، گفت: «او واقعاً آدم مرموزی بود.» این حکایت نشان می‌دهد که اوکوبو توشیمیچی ذهن
این حکایت نشان می‌دهد که اوکوبو توشیمیچی ذهن خاصی داشت. در اوایل صبح ۱۴ مه ۱۸۷۸ (۱۱ میجی)، اوکوبو توشی‌میچی با یامایوشی موریسوکه، فرماندار استان فوکوشیما، با لحنی غیرمعمول و پرشور صحبت کرد و قبل از ترک خانه‌اش گفت: «ده سال پس از پایان جنگ سینان، دوره سازندگی خواهد بود. من، اوکوبو بی‌ارزش، غنی‌سازی کشور و تقویت ارتش آن و ارتقای صنعت و تجارت را ترویج خواهم کرد.» چند ساعت بعد، در حالی که با کالسکه اسبی به سمت کاخ امپراتوری در حرکت بود، توسط سامورایی‌های ناراضی از استان ایشیکاوا که در کمین او بودند، ترور شد و
از استان ایشیکاوا که در کمین او بودند، ترور شد و به زندگی ۴۷ ساله اش پایان داد.
ورن یا ورنه(به انگلیسی: varna)به هر یک از دسته بندی‌های طبقات چهارگانه اقتصادی-اجتماعی هندوان گفته می‌شود که سابقه آن به سنتی شفاهی که در ریگ ودا ذکر شده‌است بر می گردد. ریگ ودا کتابی است که مابین سال‌های ۱۲۰۰ تا ۱۵۰۰ قبل از میلاد تاریخ‌گذاری شده‌است. معنای اولیه این واژه که از ریشه vr گرفته شده، عبارت است از پرده، پوشش، حفاظ ، روبند و لفافه ؛ بنابر این، باید گفت رنگ تنها یکی از ابعاد فراوان این واژه است. این واژه برای اشاره به گروه‌هایی به کار رفته که دارای رنگ پوست‌های متفاوتی‌اند. از آن جا که این واژه در
رنگ پوست‌های متفاوتی‌اند. از آن جا که این واژه در اصل به معنای «رنگ» به کار رفته، برخی از اندیشمندان به ویژه در اواخر قرن 19 به این نتیجه رسیده‌اند که این واژه به «رنگ پوست» و از همین رو به دسته‌های نژادی اشاره می‌کند که در میان هندوها وجود دارد. در واقع، بومیان هند از واژه ورنه برای اشاره به طبقات اجتماعی جامعه خود استفاده می‌کردند. واژه دیگری که در این باره کاربرد گسترده دارد، «کاست» است که نخستین بار با نام کاستا (Casta) و توسط مهاجمان پرتغالی قرن پانزدهم میلادی برای اشاره به تقسیم بندی طبقات اجتماعی