payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد. از دیگر اماکن تاریخی می‌توان به پل تاریخی چالانچولان که پایه آن در دوره ساسانیان بنا نهاده شده اشاره کرد. قدمت تاریخی این شهر به حدود ۱۳۰ سال می‌رسد. این شهرستان تا سال ۱۳۶۸ بخشی از شهرستان بروجرد محسوب می‌شد. مردمانش با گویش های مختلف زبان لری صحبت می‌کنند که مهم‌ترین آن‌ها لری بختیاری , لری خرم‌آبادی است. شهرستان دورود در دامنه رشته کوه باباهور زاگرس و در کنار اشترانکوه قرار گرفته‌است. دو سر شاخه رود دز یکی از شمال بنام تیره و یکی از شرق بنام ماربره در دورود به هم می‌پیوندند و با نام رود سزار سرچشمه
دورود به هم می‌پیوندند و با نام رود سزار سرچشمه اصلی رود دز می‌شوند. جمعیت. بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت شهرستان دورود در سال ۱۳۹۵ برابر با ۱۷۴٬۵۰۸ نفر بوده‌است. از این تعداد، ۱۲۱٬۶۳۸ نفر در نقاط شهری و بقیه در مناطق روستایی ساکن هستند. تعداد خانوارهای این شهرستان ۴۲٬۸۱۹ نفر است. این شهرستان، سومین شهرستان پرجمعیت لرستان بعد از خرم آباد و بروجرد است و همچنین یکصدمین شهرستان پرجمعیت کشور است. مردم شناسی. مردم. مردم شهرستان دورود از قوم لر هستند . زبان. مردم شهرستان دورود به زبان لری سخن می‌گویند.
مردم شهرستان دورود به زبان لری سخن می‌گویند. گویش‌های رایج در این شهرستان شامل لری بختیاری، و لری مینجایی با لهجه های لری سیلاخوری و لری خرم‌آبادی می‌باشد. بخش‌ها و دهستانها. شهرستان دورود شامل دو بخش مرکزی و سیلاخور است و ۱۴۶ روستای دارای سکنه دارد. جمعیت این شهرستان در سال ۱۳۸۴ بالغ بر ۱۵۰هزار نفر گزارش شده‌است. مرکز آن شهر دورود است و چالانچولان شهر دیگر آن است. جاذبه‌های طبیعی شهرستان دورود. دورود جاذبه‌های طبیعی و گردشگری فراوانی از قبیل کوه، جنگل، رودخانه، سراب، دره و حیات وحش ازاز: کشاورزی، جنگلداری
سراب، دره و حیات وحش ازاز: کشاورزی، جنگلداری و شیلات. در دورود همواره کشاورزی، جنگلداری و احداث شیلات به‌دلیل منابع آب کافی مورد توجه بوده‌است. در دورود ۳۸٬۷۲۱ هکتار زمین وجود دارد که در آن کشت صورت می‌گیرد که از این مساحت ۲۱٬۱۳۰ هکتار به‌صورت آبی و ۱۶٬۶۹۱ هکتار به صورت دیم آبیاری می‌شوند. د دورود گندم، جو، چغندر قند، نخود، لوبیا، برنج و سایر محصولات کشاورزی به صورت عمده کشت می‌شوند. در جدول زیر واحدهای فعال در بخش کشاورزی، جنگلداری و شیلات درج شده‌است: در دورود ۲۰٬۳۲۲ هکتار پارک جنگلی طبیعی وجود دارد و
دورود ۲۰٬۳۲۲ هکتار پارک جنگلی طبیعی وجود دارد و همچنین دارای ۱۰۰ هکتار ذخیره‌گاه جنگلی است. سد مروک. سد مروک دورود بزرگترین سد خاکی استان لرستان است که در ۳۷ کیلومتری شهر دورود واقع شده‌است. این سد از نوع مخزنی می‌باشد و هدف از احداث آن تأمین آب مورد نیاز اراضی کشاورزی است. گفتنی است طرح اولیه سد از سال ۱۳۶۲ آغاز شد اما با وقفه ای طولانی در سال ۱۳۸۲ عملیات اجرایی آن آغاز و پس از ۱۱ سال به بهره‌برداری رسید. حجم مخزن سد مروک ۱۲۰ میلیون متر مکعب است. این سد بر روی حوضه آبریز رودخانه‌های تیره و دز ساخته
سد بر روی حوضه آبریز رودخانه‌های تیره و دز ساخته شده‌است.
زحل اولجای (؛ ؛ زادهٔ ۱۰ اوت ۱۹۵۷) هنرپیشه و خوانندهٔ اهل ترکیه است. او از سال ۱۹۸۳در فیلم‌های مختلفی بازی‌کرده‌است که اولین فیلم وی «ژانویه خاتمه‌یافته» بود. او با بازی در فیلم «اثر انگشت» به شهرت رسید. همزمان با بازی در سینما به بازی در تئاتر نیز ادامه داد و در سال ۱۹۸۶ اولین جایزهٔ تئاتر خود را برای بازی در نقش نینا در نمایش مارتی بدست آورد.
دیجیتال پلی گراوند یک کارگاه آمریکایی ضبط فیلم پورنوگرافی است که مقر آن در ون نویس، لس‌آنجلس، کالیفرنیا می‌باشد. دیجیتال پلی گراوند به عنوان یکی از پنج کارگاه ضبط (studio) پورنوگرافی نامیده می‌شود. این شرکت در سال ۱۳۸۵ (۲۰۰۶) توسط خبرگزاری رویترز به عنوان یکی از چند شرکت انگشت شمار مسلط بر صنعت پورنوگرافی آمریکا توصیف شد. این کارگاه ضبط در خط مقدم معرفی فناوری‌های ارتباطی جدید برای پدیدار شدن در صنعت پورنوگرافی قرار دارد. جون، کارگردان فیلم‌های بزرگسالان، این شرکت را در سال ۱۳۷۲ (۱۹۹۳) بنیان نهاد. این شرکت
شرکت را در سال ۱۳۷۲ (۱۹۹۳) بنیان نهاد. این شرکت در اصل لوح فشرده فقط خواندنی (CD ROM) و بازی‌های رایانه‌ای مخصوص بزرگسالان تولید می‌کرد. بنیان‌گذار این شرکت در اظهار نظری در مورد گذار صنعت پورنوگرافی از اقتصادی زیرزمینی به شرکت‌های رسمی پذیرفته شده گفته‌است: "من به صنعت پورنوگرافی نگاه می‌کردم در جایی که لاس‌وگاس و قماربازی در دهه ۷۰ میلادی به سر می‌برد." "وگاس هنوز تحت تسلط گروه‌های مافیایی و در حال انتقال از آن گروه‌های کوچک از مردم به سوی مالکیت شرکتی بود." "من فکر می‌کنم همین اتفاق دقیقاً دارد برای
بود." "من فکر می‌کنم همین اتفاق دقیقاً دارد برای صنعت پورنوگرافی می‌افتد.". دیجیتال پلی گراوند در ساخت محصولات هرزه نگاری برای دسترسی در رایانه‌های شخصی یک شرکت مبتکر شده‌است. در سال ۱۳۸۲ (۲۰۰۳) دی پی (دیجیتال پلی گراوند) با یک شرکت متخصص در فناوری تمام نگاشت با هدف آوردن زنان بازیگر "به اتاق نشیمن بینندگان" آغاز به همکاری نمود. در سا ل ۲۰۰۵ (۱۳۸۴) دی پی فیلم سازی با ویدئو با وضوح بالا را آغاز نمود.. در ژانویهٔ ۲۰۰۶ (۱۳۸۵) شرکت دیسک بلو-ری را در برابر قالب ویدئویی رقیبش اچ‌دی دی‌وی‌دی انتخاب کرد زیرا جون
ویدئویی رقیبش اچ‌دی دی‌وی‌دی انتخاب کرد زیرا جون احساس می‌کرد دیسک بلو-ری در آینده کاربردی تر خواهد بود. دیجیتال پلی گراوند در آغاز برای پیدا کردن شرکتی که حاضر باشد برایش فیلم‌ها را در قالب ویدئویی دیسک بلو-ری تولید کند مشکلاتی پیدا کرد، چون شرکت‌های تولیدکننده فیلم با قالب ویدئویی دیسک بلو-ری برای همکاری با صنعت پورنوگرافی رغبتی نداشتند. کارگاه ضبط دیجیتال پلی گراوند "پیشگام" در وارد کردن فناوری‌های آی‌پد، تلویزیون با تصویر وضوح بالا و و برجسته‌بینی (در سینما و تلویزیون) در صنعت پورنوگرافی می‌باشد. رییس
و تلویزیون) در صنعت پورنوگرافی می‌باشد. رییس اجرایی پیشین دی پی سامانتا لوویس، که تهیه و کارگردانی فیلم‌های دی پی را نیز بر دوش داشته ادعا کرده‌است که " بسیاری از فناوری‌ها برای آزمایش بازارهای جدید در صنعت سرگرمی بزرگسالان استفاده می‌شود. در مارس ۲۰۱۲ (اسفند ۱۳۹۰) شرکت توسط مانوین تصاحب شد. فیلم ها. آمیزش جنسی مجازی. دیجیتال پلی گراوند با تولید پرفروش ترین لوح فشرده فقط خواندنی و دی‌وی‌دی در سبک سکس مجازی پیشگام شد. در این سبک بیننده می‌تواند با انتخاب صحنه‌های آشکار از یک فهرست به یک بازیگر پورنوی معروف
آشکار از یک فهرست به یک بازیگر پورنوی معروف فرمان دهد. نخستین فیلم در این شیوه در سال ۱۹۹۸ (۱۳۷۷) عرضه شد. در این سری از فیلم‌ها بازیگر یکراست به دوربین می‌نگرد و مستقیماً با بیننده صحبت می‌کند. بر طبق گفته‌های جون " این نزدیک‌ترین حالت است، شما همیشه با دخترهای ما سکس خواهید داشت بدون این که واقعاً با آن‌ها سکس داشته باشید". "هنگامی که شما یک فیلم پورنو معمولی می‌بینید، شما در حالت سوم شخص هستید". "شما اساساً با نگاه شهوتتان را ارضا می‌کنید". "این راه (آمیزش مجازی) یک تجربهٔ اول شخص است". "در حالتی که زن
مجازی) یک تجربهٔ اول شخص است". "در حالتی که زن زیر مرد است، دوربین به صورتی که سمت زن به طرف پایین نگاه می‌کند قرار دارد، همان طور که اگر واقعاً آن زن در محل می‌بود انجام می‌شد". "درآن لحظه شما خدای جهانتان هستید". بر طبق آمار فروش پایگاه وب adultdvdempire.com "آمیزش مجازی با جنا جیمسون" یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های پورنوگرافی در تمام تاریخ است. بیننده می‌تواند زاویه‌های دوربین، روش آمیزش جنسی بازیگر انتخاب شده و رفتار او (مظلوم یا شرور بودن) را انتخاب کند. در سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۳) دی پی نخستین فیلم پورنو در قالب
سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۳) دی پی نخستین فیلم پورنو در قالب ویدئو با وضوح بالا (تب جزیره ۳) را در تاهیتی و بورا بورا ساخت. دخترکی تهیه کننده ها. گروه تهیه کننده‌های دیجیتال پلی گراوند توسط رابی و جون رهبری می‌شود. جون سبک "آمیزش جنسی مجازی" را کارگردانی کرده‌است. جایزه ها. جایزه‌های کارگاه‌های ضبط فهرست غیر جامع جایزه‌های مربوط به صنعت هرزه نگاری که فیلم‌های دیجیتال پلی گراوند برنده شده‌است:
وی‌اچ‌اس با نام کامل سامانه ویدئوی خانگی (که به اختصار به آن VHS نیز می‌گویند)، استانداردی برای کاست‌های ضبط آنالوگ برای مصارف خانگی بر پایه نوار مغناطیسی بود که توسط شرکت جی‌وی‌سی توسعه داده‌شد. دهه ۱۹۷۰ دورانی بود که ضبط ویدئویی، اصلی‌ترین هم‌بخش‌گر در صنعت تلویزیون شده‌بود. مانند هر نوآوری در زمینه فناوری، تعداد زیادی از شرکت‌های کوچک و بزرگ، شروع به ایجاد و توسعه استانداردی برای ضبط تلویزیونی کردند که بتواند بخش گسترده‌ای از جهان پذیرای آن باشند. در قله این نوآوری‌ها، در صنعت ویدئو خانگی، جنگی برای
قله این نوآوری‌ها، در صنعت ویدئو خانگی، جنگی برای توسعه استاندارد نوار ویدئویی ایجاد شد. در این زمینه دو فرم وی‌اچ‌اس و بتامکس بیشتر در معرض دید رسانه‌ها و عموم مردم قرار گرفتند که در نهایت در این جنگ قالب ویدئویی وی‌اچ‌اس به پیروزی رسید و تا پایان دوران نوار ویدئویی خانگی در این زمینه فرمانروایی کرد. با ورود فناوری‌های نو و معرفی و پذیرش جهانی فرم پخش ویدئویی دی‌وی‌دی در سال ۲۰۰۰، پایه‌های فرمانروایی وی‌اچ‌اس در زمینه ویدئو خانگی شروع به فروریزی کرد تا در نهایت در سال ۲۰۰۶ استودیوهای فیلم‌سازی آمریکایی،
نهایت در سال ۲۰۰۶ استودیوهای فیلم‌سازی آمریکایی، عرضه فیلم‌های تازه خود را با قالب وی‌اچ‌اس متوقف کردند. در تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۰۸، بزرگ‌ترین پخش‌کننده وی‌اچ‌اس‌های از پیش ضبط شده آمریکا یعنی شرکت پخش صدا و تصویر، آخرین محموله نوارهای ویدئویی وی‌اچ‌اس را به بندر پالم در ایالت فلوریدا آمریکا ارسال کرد. VHS یک نوار ویدئویی قدیمی است که برای تبدیل آن به دی وی دی باید از عمل کپچر استفاده شود. تاریخ ویدئو و VHS در ایران. تقریباً از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۳ در اختیار داشتن و خرید و فروش دستگاه‌های پخش ویدئو و نوارهای VHS
و خرید و فروش دستگاه‌های پخش ویدئو و نوارهای VHS یا بتامکس در ایران ممنوع بود. پس از رواج سامانهٔ ماهواره و تأسیس شبکه‌های ماهواره‌ای، حساسیت‌ها از روی ویدئو به عنوان یک رسانهٔ فرهنگی برداشته شد.
شمتوچ (به تاجیکی: Шамтуч) دهکده‌ای کوهستانی در قلمرو جماعت دهوتی شمتوچ، ناحیهٔ عینی، ولایت سغد، جمهوری تاجیکستان است. این روستا در ۵۴ کیلومتری جنوب‌شرقی مرکز ناحیه (شهرک عینی) و ۸ کیلومتری مرکز جماعت قرار دارد. جغرافیا و اقلیم. شمتوچ در دامنه‌های سرسبز رشته‌کوه زرافشان واقع شده‌است. اقلیم آن کوهستانی، هوا پاک و چشمه‌های فراوان دارد. اطراف روستا مکان‌های طبیعی و تاریخی متعددی وجود دارد که برای مردم محلی اهمیت فرهنگی و معنوی دارند، از جمله: کرگتوده، دشتی بالا، اوستانک، ویب‌کک، دوآبه، بیدک، دره آسیو، چندک‌وزت،
اوستانک، ویب‌کک، دوآبه، بیدک، دره آسیو، چندک‌وزت، چشیل، سرای حوض، شاخی نوروزگاه و شاخی دوکوشه. اقتصاد. ساکنان روستا عمدتاً به کشاورزی، دامداری و باغداری مشغول‌اند. زردآلوهای شیرین آن، به‌ویژه انواع کندک، مایزک و میرسانچلی، معروف‌اند و از آن‌ها خشکبار سنتی به نام «اشتک» تهیه می‌شود. همچنین سیب، بِه، گلابی، شفتالو و میوه‌های دیگر نیز در باغ‌های روستا پرورش داده می‌شود. تاریخ و فرهنگ. شمتوچ یکی از قدیمی‌ترین روستاهای درهٔ زرافشان است. سنگ‌نوشته‌ها و کتیبه‌هایی به زبان‌های فارسی، تاجیکی و عربی در کوه‌های اطراف
به زبان‌های فارسی، تاجیکی و عربی در کوه‌های اطراف آن کشف شده‌اند که قدمت آن‌ها به قرون چهاردهم تا هجدهم میلادی می‌رسد. این نوشته‌ها بازتابی از زندگی، اندیشه و باورهای مردم آن دوره‌اند. یکی از کتیبه‌های ارزشمند، شعری از ظهیرالدین محمد بابُر، بنیان‌گذار سلسلهٔ گورکانیان هند است. او در سال ۹۰۷ هجری قمری (۱۵۰۱/۱۵۰۲ میلادی) این بیت را روی سنگی در قبرستان شمتوچ حک کرده‌است: کافرو مردم‌شکارو یک زمان آهسته‌تر، کآهوی بیچاره را بر تیر پیکان تاب نیست. این بیت دعوتی است به رحم، شفقت و پرهیز از ظلم، و تاکنون به‌عنوان
به رحم، شفقت و پرهیز از ظلم، و تاکنون به‌عنوان نماد اخلاق انسانی در حافظهٔ فرهنگی مردم باقی مانده‌است. سنگ‌نوشته‌های شمتوچ همچنین به شخصیت‌های معنوی‌ای مانند میر شیخ شمتوچی و قاسمی شمتوچی نسبت داده می‌شوند که از عرفای برجستهٔ منطقهٔ زرافشان بوده‌اند. اماکن زیارتی. در شمتوچ دو مزار معروف وجود دارد: آیین‌ها و جشن‌ها. مردم شمتوچ آیین‌های کهن و سنتی را گرامی می‌دارند. جشن‌های نوروز، عید فطر و عید قربان با شکوه و شادی برگزار می‌شوند. هنگامی که خورشید پشت کوه شاخی نوروزگاه غروب می‌کند، نشانه‌ای است برای آغاز
شاخی نوروزگاه غروب می‌کند، نشانه‌ای است برای آغاز آماده‌سازی برای نوروز.
ارزین یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان منجوان غربی بخش منجوان شهرستان خداآفرین واقع شده است. جمعیت روستا ۵۰ هست ولی سال‌ها پیش ۷۰ خانوار در آن حضور داشته اند. معنی نام این روستا ار(ər) به معنای مرد زین(zin) نشانه جمع که در کل ərzin (ارزین) به معنای مردان و ارزین کندی (Ərzin kəndi) به معنای سرزمین مردان است.
رزین یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان بزکش بخش مرکزی شهرستان اهر واقع شده‌است.این روستا ۱۰۷ نفر جمعیت دارد. رزین یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در [[ طبق شواهد و آثار بجا مانده این روستا محل زندگی زرتشتیان بوده و از تاریخی چند هزار ساله برخوردار است. History museum. [[رده:روستاهای شهرستان اهر]] [[رده:مناطق مسکونی در شهرستان اهر]]
گودرز احمدی، (زاده ۱۳۲۲ تهران) استاد مهندسی مکانیک و مهندسی هوافضا در دانشگاه کلارکسون آمریکا است. وی از برگزیدگان جایزه البرز در سال ۱۳۵۴ و دومین همایش چهره‌های ماندگار در سال ۱۳۸۱ در رشته مهندسی مکانیک است. احمدی تاکنون بیش از ۶۰۰ مقاله در ژورنال‌های مختلف، دو کتاب و مقالات متعددی را در کنفرانس‌های ملی و بین‌المللی منتشر ساخته‌است.
شبستان زمستانی یا "دارالشتا" یا "بیت‌الشتا" در مساجد فضاهای سرپوشیده و دارای ستون‌های یک شکل و موازی‌اند بوده که برای فرار از سرمای زمستان معمولاً در زیر زمین و با کمترین ارتباط به صحن اصلی و فضای بیرون ساخته می‌شده‌است. پوشش سقف شبستان زمستانی غالبا با مودول کلمبو، چهاربخشی یا گنبد بوده‌است. برای نورگیری سوراخ‌های در سقف ایجاد می‌کرده‌اند که با سنگ مرمر پوشیده می‌شد و نور کم، فضایی آرام، دل‌پذیر و عرفانی به فضا می‌بخشید. شبستان زمستانی غالبا نسبت به شبستان‌های اصلی کوچک‌تر بوده‌است.
حقابهٔ ایران از هیرمند، به دادخواست حقوقی ایران از آب رود هیرمند در منطقهٔ سیستان اشاره دارد. این رود در گذشته در هر دو کشور افغانستان و ایران جاری بوده‌است. جداکردن هرات از ایران در سال ۱۸۵۷ (میلادی) به موجب معاهدهٔ پاریس و خودداری گستردهٔ حاکمیت افغانستان از جاری ساختن رود هیرمند در خاک ایران، مسئلهٔ حقابهٔ رود هیرمند را به یکی از مسائل مهم سیاسی، اجتماعی و زیست‌محیطی دو کشور مبدل ساخته‌است. تاریخچه. دوره قاجار. همواره در مواقع بی‌آبی بین ایرانیان و افغان‌های ساکن حوزه رود هیرمند اختلافات و مناقشاتی به
ساکن حوزه رود هیرمند اختلافات و مناقشاتی به وقوع می‌پیوست و این اختلافات و مناقشات و همچنین اختلافات سرحدی، دولت ایران را وادار کرد که طبق ماده ششم عهدنامه صلح ایران و انگلیس در سال ۱۸۵۷ میلادی، مسئله تقسیم آب هیرمند و مشخص‌سازی مرزها را به حکمیت دولت انگلیس ارجاع کند. این عهدنامه دولت ایران را متعهد کرده بود که کلیه اختلافات خود با دولت افغانستان را به داوری انگلستان ارجاع کند و دولت انگلیس هم تعهد کرده بود این اختلافات را مطابق حق و با در نظر گرفتن حیثیت دولت ایران تصفیه کند. وزارت امور خارجه انگلستان
دولت ایران تصفیه کند. وزارت امور خارجه انگلستان ژنرال گلد اسمیت را مأمور رسیدگی کرد که در سال ۱۸۷۲ رأی داوری خود را صادر کرد. این رأی که سال بعد مورد قبول دولتین ایران افغانستان واقع شد، تماماً مربوط به تعیین مرزها بود. فقط جمله آخر آن مقرر می‌داشت که هیچ یک از طرفین نباید به عملیاتی مبادرت کند که باعث کسر آب لازم برای آبیاری سواحل هیرمند شود اما به تقاضای دولت افغانستان، وزیر امور خارجه انگلیس با جلب نظر ژنرال گلد اسمیت قرار داوری را به گونه‌ای تفسیر کرد که شامل مجاری فعلی یا قدیمی غیر مستعمل نشود که دولت
شامل مجاری فعلی یا قدیمی غیر مستعمل نشود که دولت افغانستان قصد تعمیرشان داشت. جمله مزبور مانع حفر مجاری جدید نمی‌شد، مشروط بر این که مقدار آبی که برای مشروب ساختن قسمت ایران لازم بود کسر نشود. خلاصه رأی حکمیت گلداسمیت این بود که هر دو کشور ایران و افغانستان باید به طور متساوی‌الطرفین از آب هیرمند برخوردار شوند و اگر افغانستان نهرهایی را که از این رود منشعب می‌شوند آباد کند، نباید به زیان حقابه ایران باشد. اما در اواخر قرن نوزدهم، تغییر مجاری هیرمند باعث بروز اختلافات جدیدی شد و این اختلافات در سال‌های ۱۲۷۹
اختلافات جدیدی شد و این اختلافات در سال‌های ۱۲۷۹ تا ۱۲۸۱ خورشیدی به سبب کم آبی شدت یافت که در نتیجه دولت ایران بار دیگر بر اساس ماده ششم عهدنامه صلح، از دولت انگلیس تقاضای حکمیت کرد. در سال ۱۲۸۱ کلنل مک‌ماهون مأمور رسیدگى شد. هم ایران و هم افغانستان شرط گذاشتند که در رأی مک‌ماهون باید نظر گلداسمیت رعایت شود وگرنه حکمیت را نخواهند پذیرفت. مک‌ماهون در زمستان ۱۲۸۴ رأی خود را داد که از آب هیرمند که به بند کمال خان می‌رسید، دو سوم را به افغانستان و یک سوم را به ایران می‌داد و دولتین ایران و افغانستان را مجاز
ایران می‌داد و دولتین ایران و افغانستان را مجاز می‌کرد از نهرهای موجود استفاده کنند و نهرهای متروکه را احیا و نهرهای تازه‌ای احداث کنند، مشروط بر اینکه مقدار آبی که برای آبیاری اراضی هر یک از دو کشور لازم باشد، کم نشود. وزارت امور خارجه ایران در نامه‌ای به تاریخ بهمن ۱۲۸۳ خورشیدی (هجدهم ذیقعده ۱۳۲۲ قمری) به وزارت خارجه انگلیس به حکمیت مک‌ماهون اعتراض و اعلام کرد که یک سوم آب هیرمند برای ایران کافی نیست و با توجه به میزان زراعت طرفین، بایستی دو سوم به ایران و یک سوم به افغانستان داده شود. همچنین اینکه تنها
و یک سوم به افغانستان داده شود. همچنین اینکه تنها برای دولت ایران شرط گذاشته شده بود که سهم خود در آب هیرمند را بدون موافقت افغانستان به کشور ثالثی واگذار کند، اما برای افغانستان چنین شرطی گذاشته نشده بود، برای ایران توهین آمیز بود. اعتراض دیگر ایران به این بود که مک‌ماهون مقرر کرده بود یک مهندس دائمی در کنسولگری انگلیس در سیستان به منظور رفع اختلافات آینده حضور داشته باشد و ایران چنین تصمیمی را مغایر با حق حاکمیت ایران می‌دانست. در نتیجه، ایران داوری ژنرال مک‌ماهون را نپذیرفت و همان قرار تقسیم مساوی آب
مک‌ماهون را نپذیرفت و همان قرار تقسیم مساوی آب رسما برقرار ماند. مأمورانی از ایران می‌رفتند و آب را تقسیم می‌کردند، دوره پهلوی. رضا شاه. اختلافات و حتی زد و خورد بین ایرانیان سیستان و افغان‌های چخانسور بر سر آب هیرمند ادامه یافت. در زمان رضا شاه پهلوی که دو کشور برای نزدیکی به یکدیگر گام‌هایی برداشتند، از سال ۱۳۱۱ مذاکراتی را در مورد اختلافات بر سر مرزها و حقابه هیرمند آغاز کردند که در سال ۱۳۱۴ به حل اختلافات مرزی انجامید. چون مذاکرات بر سر حقابه هیرمند ممکن بود به طول انجامد، دولتین ایران و افغانستان
ممکن بود به طول انجامد، دولتین ایران و افغانستان نمایندگان خود را به محل اعزام کردند که در سوم اسفند (حوت) ۱۳۱۵ با امضای پروتکل موقتی قرار گذاشتند هر مقدار آبی که به بند کمال خان برسد، در پایین‌دست به صورت مساوی میان دو کشور تقسیم شود. در ششم بهمن (دلو) ۱۳۱۷ مهذب‌الدوله کاظمی سفیر ایران و علی محمد خان وزیر امور خارجه افغانستان در کابل اعلامیه مشترکی امضا کردند که در آن، دو کشور توافق می‌کردند همه ساله هر مقدار آب رودخانه هیرمند که به بند کمال خان می‌رسد، از آن بند به بعد به صورت مساوی میان دو کشور تقسیم
از آن بند به بعد به صورت مساوی میان دو کشور تقسیم شود و در پایین‌دست این بند، نصف حق آبه در مسیر تا رسیدن به مرز مصرف گردد و بقیه به مصرف پایین‌دست در ایران برسد. براى آنکه از ده چهار برجک تا بند کمال خان، زائد بر مقدار آبی که در آن زمان برده می‌شد مصرف نشود، دولت افغانستان تعهد کرد در فاصله میان ده چهار برجک تا بند کمال خان، آبراه تازه‌ای احداث نکند. همچنین هر دو دولت ایران و افغانستان تعهد کردند هیچ گونه اقدامات و عملیاتی از بند کمال خان تا ده دوست محمد خان و سیخ سرکه که آخرین تقسیم‌گاه آب بود نکنند که
خان و سیخ سرکه که آخرین تقسیم‌گاه آب بود نکنند که باعث کاهش سهم هر یک از طرفین بشود. مجلس شوراى ملى ایران این اعلامیه را در یازدهم اردیبهشت (ثور) ۱۳۱۸ تصویب کرد اما مجلس افغانستان حاضر به تصویب اعلامیه نشد و در پی آن، افغان‌ها شروع به کندن نهرهای بقرا و سراج به صورت مهندسی شده کردند که ایران را از بخش عمده آب هیرمند محروم کرد. افغان‌ها مسیر آب را در خواجه على و قاضى شیرجان بند آورده و بسوی نهرهای تازه منحرف کرده بودند و اندک آبی هم که از این محل می‌گذشت در بند کوهک فرو می‌رفت. محمدرضا شاه. موضوع کندن نهر
بند کوهک فرو می‌رفت. محمدرضا شاه. موضوع کندن نهر در افغانستان و کاهش آب هیرمند برای ایران پس از شهریور ۱۳۲۰ به عرصه عمومی و رسانه‌ها کشید. نخستین هشدار رسمی و علنی را معتصم‌السلطنه فرخ نماینده سیستان در مجلس شورای ملی در سال ۱۳۲۴ داد که با تکذیب سفارت افغانستان در تهران روبرو شد. بار دیگر محمدعلی منصف نماینده بیرجند و قائنات در نطقی در مجلس شورای ملی به تاریخ دوم اسفند ۱۳۲۴ هشدار داد که افغان‌ها در مسیر رود هیرمند مشغول حفر نهر جدیدی در پانزده کیلومتری جنوب کرشک در ولایت قندهار هستند که پنج تا نه متر عمق
کرشک در ولایت قندهار هستند که پنج تا نه متر عمق دارد، تا ۵۹ متر عرض و بیش از دویست کیلومتر طول دارد که ۲۴ تا ۳۶ هزار کارگر با ماشین‌آلات جدید زیر نظر مهندسان خارجی در آن مشغول به کارند و اگر تمام شود و جریان پیدا کند، «تصور نمی‌کنم که بعداً سیستانی وجود داشته باشد». شمار بندهایی که افغانستان روی آب هیرمند زد، رو به افزایش گذاشت: بند سراج، بند کز کشک، بند رودبار، بند مهرآباد، بند چهار برجه، بندکمال خان، بند قلعه فتح، بند خوابگاه و یکى دو بند دیگر. آب هیرمند در ایران چنان کاهش چشمگیری یافت که تنها در سال
در ایران چنان کاهش چشمگیری یافت که تنها در سال ۱۳۲۶ به مرگ بیش از ۲۴۰۰ رأس گاو و کوچ گسترده اهالی سیستان انجامید. موضوع به رسانه‌ها کشید و اعتراض برانگیخت. در اوائل سال ۱۳۲۶ دولت ایران پیشنهاد داد برای بررسی موضوع، هیئتى به سرپرستی وزیر کشاورزی به افغانستان بفرستد اما دولت افغانستان نپذیرفت و بازدید هیئت ایرانی از مسیر رود هیرمند را مداخله در امور داخلی خود قلمداد و اعلام کرد که حتی اگر هیئتی هم بیاید، حاضر به اجرای اعلامیه سال ۱۳۱۷ نیست. ایران هم در مقابل، در مهر ۱۳۱۷ ضرب‌الاجل پانزده روزه‌ای برای
مقابل، در مهر ۱۳۱۷ ضرب‌الاجل پانزده روزه‌ای برای افغانستان تعیین کرد که یا حکمیت ژنرال گلداسمیت را بپذیرد یا اعلامیه سال ۱۳۱۷ را وگرنه به هر اقدامی که مقتضی بداند، دست خواهد زد. با خودداری افغانستان از عمل به این خواسته، دولت ایران تصمیم به شکایت به مراجع بین‌المللی گرفت. اما جورج آلن سفیر امریکا در تهران پا درمیانی کرد و پیشنهاد داد که دولت امریکا برای حل اختلاف ایران و افغانستان بر سر آب هیرمند، میانجی شود. با پذیرش این پیشنهاد، وزیر فوائد عامه افغانستان به واشینگتن رفت و او و سفیر ایران مذاکرات
به واشینگتن رفت و او و سفیر ایران مذاکرات جداگانه‌ای با و میانجی معرفی شده از دولت امریکا کردند. در ۲۴ اسفند ۱۳۲۶ سفارت ایران در واشینگتن گزارشى از نظریه وزارت خارجه امریکا درباره تقسیم آب هیرمند داد که پیشنهاد می‌کرد کمیسیون فنى سه نفره‌ای از دولت‌های بی‌طرف به انتخاب ایران و افغانستان تمام مسیر هیرمند را در دو کشور ایران بازدید کرده، با مطالعه میزان آب و شمار نهرهایی که از هیرمند منشعب شده و سدها و تأسیساتى که در آن بنا شده و ملاحظه و مراعات قرار‌داد‌هایی که کشورهای دیگر در موارد مشابه بسته‌اند، پیشنهاد
که کشورهای دیگر در موارد مشابه بسته‌اند، پیشنهاد خود را به طرفین توصیه کنند و دو دولت ظرف سی روز پذیرش یا عدم پذیرش پیشنهاد را اعلام کنند. دولت ایران این پیشنهاد را به شرط حضور یک ایرانی در «کمیسیون بی‌طرف» و افزایش مهلت رد و قبول به شصت روز پذیرفت و در ۱۵ فروردین ۱۳۲۷ به امریکا اعلام کرد. همزمان دولت ایران از دولت افغانستان خواست تا زمان حل اختلاف، حفر نهر را متوقف کند. در همین سال ۱۳۲۷ منصورالسلطنه عدل نماینده ایران در سازمان ملل متحد شکوائیه‌ای علیه افغانستان به شورای امنیت این سازمان درباره توسعه
افغانستان به شورای امنیت این سازمان درباره توسعه زیرساخت‌های آبی در سوی افغانستان داد. دولت آمریکا وابسته‌ کشاورزی سفارت خود در تهران به نام پولستر را برای تهیه گزارشی موشکافانه از وضعیت سیستان و آب هیرمند به منطقه فرستاد. برمبنای گزارش پولستر، دولت ایالات متحده آمریکا کمیسیون بی‌طرفی به نام «کمیسیون دلتا» برای راه حل این معضل پیشنهاد کرد. در مارس ۱۹۵۰ سه کارشناس با نام‌های فرانسیسکو دومین گوئز از شیلی، رابرت لوری از آمریکا و کریستوفر نی وب از کانادا برگزیده شدند. برآیند پژوهش این کمیسیون در ۱۹۵۱ (میلادی)
شدند. برآیند پژوهش این کمیسیون در ۱۹۵۱ (میلادی) گزینش ۶۴۰ میلیون متر مکعب در سال یا ۲۲ متر مکعب در ثانیه برای ایران بود. افغانستان نظر این کمیسیون را پذیرفت اما چون بعضی قسمت‌های گزارش کمیسیون به ضرر سیستان و قسمت‌هایی از آن مبهم بود و به علاوه نسبت به چند موضوع مورد ادعای دولت ایران اظهارنظر نشده بود، ایران نه پیشنهادهای کمیسیون را پذیرفت و نه رد کرد. در دوران نخست‌وزیری دکتر مصدق که توجه دولت معطوف به مسئله نفت بود، روند رسیدگی به مطالبات ایران از آب هیرمند پیشرفتی نکرد و سیستان همچنان دچار بحران کمابی
پیشرفتی نکرد و سیستان همچنان دچار بحران کمابی بود. پس از سرنگونی دولت مصدق، دوباره این مسئله هم در دستور کار دولت قرار گرفت و هم به محض بازگشایی مجلسین در بهار ۱۳۳۳ از سوی قانونگذاران طرح شد. در مذاکرات مجلس سنا بر سر برنامه دولت سپهبد زاهدی، معتصم‌السلطنه فرخ گفت افغان‌ها به مردم شیب آب، پشتاب، نازوکی و کلنگی اعلام کرده اند که اگر به افغانستان کوچ کنند، به آنها زمین و صد روپیه پول می‌دهند که ۳۶ هزار نفر به افغانستان و عده‌ای هم به گرگان و تهران کوچ کرده‌اند. در فروردین ۱۳۳۴ و پس از آن‌که بی‌آبی باعث از
در فروردین ۱۳۳۴ و پس از آن‌که بی‌آبی باعث از میان رفتن هفتاد درصد محصول بلوک شیرآب و ده درصد محصول رومیان کنگی شد، سرداران و سران ایلات سیستان و عمده مالکان میان کنگی در تلگراف‌خانه تحصن و خطاب به نخست‌وزیر وقت اعلام کردند که «اگر د‌ر مرکز، عملی مقدور نیست، برای احقاق حق خود و کشیدن سدهای افغان، ما اهالی سیستان شخصاً اقدام نماییم». متحصنان با ارسال تلگرامهایی به بنگاه مستقل آبیاری و معتصم‌السلطنه فرخ و جمال امامی سناتورهای خراسان و تهران هشدار دادند: «مهاجرت اهالی شدت یافته که هر تعداد کامیون به زابل
اهالی شدت یافته که هر تعداد کامیون به زابل می‌رسد و مهاجرین را حرکت می‌دهد. بیست و چهار کامیون دیگر پیش فروش شده که به زابل بیاید و مهاجرین را از سیستان منتقل نماید. استدعای توجه عاجل را دارد و اینها کسانی هستند که به داخل مهاجرت می‌نمایند اما عده‌ای که به کشور افغانستان فرار می‌کنند، خیلی بیشتر از اینهاست و اگر قریباً فکری نشود، سیستان خالی از سکنه خواهد شد. آب رودخانه هیرمند ساعت به ساعت رو به کاهش می‌رود. مقدار آبی که قبلاً طرف ایران می‌آید، مختصر زه‌آب گندیده سبز رنگ بیش نیست که برای مصرف یک بخش هم
گندیده سبز رنگ بیش نیست که برای مصرف یک بخش هم کافی نمی‌باشد. منتظر اقدامات مقامات صلاحیت‌دار زابل بودیم و تاکنون بنا به توصیه آنان از شکایت خودداری کردیم و مردم را به زبان و وعده و وعید از متواری شدن مانع شدیم. متأسفانه اکنون نتیجه اقدامات دوایر محلی برای ما روشن نشده، روز به روز بر خشکی محصول افزوده می‌شود. عنان اختیار از دست ما مالکان به در رفته و ساعت به ساعت کامیون‌های زارعین به خارج از سیستان روانه می‌باشد. اگر اقدامات مؤثر و سریع برای اضافه شدن آب هیرمند و ول کردن آب از طرف افغان‌ها به عمل نیاید،
هیرمند و ول کردن آب از طرف افغان‌ها به عمل نیاید، محققاً زابل به ویرانه تبدیل می‌شود». در پی این شکایت، هیئتی از طرف دولت به سیستان فرستاده شد و در نتیجه کوشش‌های دولت، آب هیرمند باز شد. سرانجام در ۲۲ اسفند ۱۳۵۱ گزارش کمیسیون دلتا میان امیرعباس هویدا، نخست‌وزیر آن هنگام ایران و محمد موسی شفیق، نخست‌وزیر آن هنگام افغانستان در کابل به امضاء رسید و مقرر شد در هر ثانیه ۲۶ مترمکعب آب (معادل ۸۵۰ میلیون مترمکعب در سال) سهم سیستان و دریاچه هامون باشد که جمع ۲۲ متر مکعب آب در ثانیه بر پایه گزارش کمیسیون دلتا و چهار