payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خان، او درصدد حمله به اصفهان برآمد، بنابراین در سال ۱۱۶۳ هجری قمری، با سپاهی ۲۰ هزار نفری به سمت اصفهان حرکت کرد. ابوالفتح‌خان به اتفاق تعدادی از سرداران نادرشاه از جمله موسی‌خان افشار، سلیم‌خان قرقلوی افشار، صالح خان دربندی، میرمحمدخان عرب میش‌مست خراسانی و دیگر سرکردگان آذربایجان، عراق عجم و فارس، با لشکری قریب به ۵۰ هزار نفر و توپخانه مکمل، از اصفهان برای پیکار، به استقبال علیمردان خان و کریم‌خان رفتند، که بعد از یک نبرد خونین در منطقه کهیز، علیمردان‌خان بر سپاه افشاریه فایق آمد و اصفهان در جمادی‌الاول
بر سپاه افشاریه فایق آمد و اصفهان در جمادی‌الاول ۱۱۶۳ هـ. ق به تصرف قوای بختیاری درآمد. پس از فتح شهر ابوالفتح خان و دیگر سرداران و سران شهر که در اَرگ تبرک اصفهان پناه برده بودند، با شرایطی تسلیم شدند. علیمردان خان با وساطت برخی بزرگان از قتل ابوالفتح‌خان و دیگر سرداران افشاریه درگذشت. قتل ابوالفتح‌خان بختیاری. ابوالفتح خان بختیاری منکر مناهی بود و با صلاح و سداد و تقوا و شب‌زنده‌دار بود و علیمردان خان را حقیر می‌شمرد و با او به درشتی سخن می‌گفت، اتفاقاً علیمردان خان در حالت مستی از سخن درشت ابوالفتح خان
خان در حالت مستی از سخن درشت ابوالفتح خان متغیر شد و تبرزینی که در دست داشت را بر فرق ابوالفتح خان فرود آورد و او را به قتل رساند و بعد پشیمان شد و به آیین پادشاهی او را کفن و دفن نمود و قواعد تعزیت به جا آورد و بازماندگانش را به عذرخواهی نوازش نمود و تمشیت امور اصفهان با توابع و کاشان و قم با توابع و قلمرو علیشکر و قزوین و ری با توابع و کرمانشاهان و همدان با توابع، یزد و کرمان با توابع را به آنها داد. جنگ کوهرنگ. کریم خان پس از تصرف اصفهان و جمع‌آوری نیرو، با سپاه ۴۰ هزار نفری خود، به سمت غرب روانه شد، که
با سپاه ۴۰ هزار نفری خود، به سمت غرب روانه شد، که در کنار زاینده‌رود، در منطقه بازفت، دو سپاه به هم برخوردند و نبرد سنگینی درگرفت، که در کشاکش نبرد، به دلیل ترس از زیاد تر بودن سپاه کریم خان نسبت به سپاه علیمردان‌خان (سپاه زند ۳۵ تا ۴۰ هزار نفر و سپاه بختیاری ۲۰ تا ۱۵ هزار نفر بود) به صورت پنهانی، شاه اسماعیل سوم صفوی (ابوتراب)، زکریا خان کزازی و دیگر بزرگان همراه شاه اسماعیل سوم و بخشی از سپاه علیمردان خان، از اردوی او جدا و به سپاه کریم خان زند ملحق شد. همچنین علی صالح بیگ دورکی هفت‌لنگ و بختیاری‌های
همچنین علی صالح بیگ دورکی هفت‌لنگ و بختیاری‌های همراه او در حین نبرد از سپاه علیمردان خان جدا شدند و به کریم خان پیوستند، که این خبر باعث تحلیل روحیه سپاه علیمردان خان و نهایتاً شکست وی شد. پس از این شکست علیمردان خان همراه با اسماعیل‌خان فیلی؛ والی لرستان به کوه‌های بختیاری عقب‌نشینی کرد به منطقه بنه‌وار در خوزستان وارد شد. جنگ حاجی‌آباد کرمانشاه. علیمردان خان پس از گذشت ۱۸ ماه و جمع‌آوری ۸ هزار نفر سرباز از خوزستان و عقد پیمان با موالی هویزه و اعراب بنی لام و جمع‌آوری سپاه از لرهای فیلی توسط اسماعیل‌خان
و جمع‌آوری سپاه از لرهای فیلی توسط اسماعیل‌خان فیلی والی لرستان و متحد علیمردان خان به دلیل دعوت عبدالعلی‌خان و میرزا محمدتقی که قعلهٔ کرمانشاه را در تصرف خود داشتند و از قدرت‌گیری کریم خان و حمله او به کرمانشاه هراس داشتند، به سمت کرمانشاه روانه شد. کریم خان که از این واقعه نگران شده بود، سپاه سی هزار نفری زند را به فرماندهی محمدخان زند روانه کرمانشاه کرد و خود کریم خان در اصفهان ماند، سپاه زندیه در منطقه حاجی‌آباد کرمانشاه رو در روی پیش قراولان سپاه بختیاری قرار گرفت، محمدخان فرمانده سپاه زند، می‌خواست
قرار گرفت، محمدخان فرمانده سپاه زند، می‌خواست قبل از رسیدن خبر ورود سپاه زندیه به حاجی‌آباد به پیش قراولان سپاه بختیاری به آن‌ها حمله کند، ولی پیش قراولان سپاه علی‌مردان خان از این موضوع خبر دار شده و قاصدی به سمت علیمردان خان ارسال و او را مطلع کردنند، در این هنگام اسب‌های سپاه بختیاری را برای چرا به مکان دوری برده بودند و فقط پانصد اسب در اختیار بختیاری‌ها بود، در همین هنگام محمد خان زند پس از کشتن و فراری دادن عده‌ای از پیش قراولان سپاه علیمردان خان به سمت سنگر شوشتری‌های همراه علیمردان خان رفت و از اسب
سنگر شوشتری‌های همراه علیمردان خان رفت و از اسب پیاده شد و شروع به تهدید آن‌ها کرد که اگر تسلیم او نشوند آن‌ها را خواهد کشت در این هنگام شوشتری‌ها به محمد خان فحاشی کردند، که محمد خان خشمگین شد و به سمت آن‌ها حمله برد در این هنگام شوشتری‌ها به سمت او تیراندازی کردند که باعث زخمی شدن و شکستن پای محمدخان شد، ولی خان زند توسط سواری از سپاه خود سوار اسبی شده و از میدان نبرد خارج شد، علیمردان خان که از این واقعه آگاه شد با سیصد سوار به سپاه زند حمله کرد، زندها که فکر می‌کردند مورد حملهٔ همهٔ سپاه بختیاری قرار
که فکر می‌کردند مورد حملهٔ همهٔ سپاه بختیاری قرار گرفتند شروع به فرار کردند، در این هنگام بقیهٔ سپاه علیمردان خان که در سنگر بودند، پیاده و سواره در پی لشکر شکست خوردهٔ زند دویدند و بار و بنه سپاه سی هزار نفری زند به تصرف بختیاری‌ها درآمد و همچنین، نهصد نفر از سپاه زند اسیر گرفته شد. جنگ نهاوند. کریم خان پس از شنیدن شکست سپاه زند توسط علیمردان خان، از اصفهان روانه همدان شد. علیمردان خان پس از شکست سپاه زند؛ تعقیب لشکر فراری زند را چهل روز به تأخیر انداخت سپس بعد از چهل روز برای مقابله با سپاه زند روانه
سپس بعد از چهل روز برای مقابله با سپاه زند روانه منطقه نهاوند شد، و در آنجا با سپاه دوباره سامان گرفتهٔ زند روبرو شد، و جنگی درگرفت که در روز اول به سود سپاه علیمردان خان بود در شب همان روز قرار شد سه هزار از بهترین افراد سپاه علیمردان خان به لشکر زند که هنوز کریم خان به آن‌ها نپیوسته بود، شبیخون بزنند ولی علیمردان خان آن شب به دلیل بخت برگشته از او و علیمردان (به گفتهٔ مؤلف کتاب مجمل التواریخ) به خواب سنگینی دچار شد و سرداران علیمردان که منتظر صدور فرمان حمله بودند، پس از مدتی صبر که فرمانی صادر نشده بود،
بودند، پس از مدتی صبر که فرمانی صادر نشده بود، دو دفعه به چادر علیمردان رفتند از او درخواست فرمان حمله کردنند که علیمردان خان به آن‌ها گفت حالا وقت حمله نیست تا اینکه صبح شد و علیمردان موقعیت را از دست داد، هنگامی علیمردان خان از خواب بیدار شد و قرار شبیخون را به یاد آورد، سرداران علیمردان خان را به حضور طلبید و آنها را به دلیل اینکه چرا او را بیدار نکردند مورد سرزنش قرار داد در همان هنگام سرداران علیمردان خان را از قضیهٔ شب و خواب سنگین او مطلع کردند که علیمردان خان پس از آگاهی از این وقایع با بخت خفتهٔ
خان پس از آگاهی از این وقایع با بخت خفتهٔ خود به جدل پرداخت، در همین هنگام کریم خان به سپاه زند پیوست، وقتی سپاه علیمردان از ورود کریم خان به سپاه زند و خواب غفلت آمیز سردار خود اطلاع یافتند از روحیه و امید شان کاسته شد، بالاخره در همان روز نبردی درگرفت که علیمردان و اعراب بنی لام دلاوری زیادی از خود نشان دادند و تا قلب سپاه زند هم پیش رفتند، در کشاکش نبرد کریم خان که دفاع ضعیف از چادر و بنه اردوی علیمردان را مشاهده کرد دستور حمله به آن منطقه را داد، در هم‌زمان با این وقایع عده‌ای از علیمردان خان برای دفاع
با این وقایع عده‌ای از علیمردان خان برای دفاع از چادر و بنه وکمک به محافظان آن به عقب شتافتند، لشکر پیش تاز علیمردان خان که در نبرد با زندها بودند و از حمله زندها به چادر و بنه اطلاع نداشتند، این عمل را دال بر فرار آن‌ها دانسته و روحیه‌شان را از دست دادند و شروع به عقب‌نشینی نمودند در همین هنگام کریم خان که از وقایع مطلع بود دستور حمله داد، علیمردان خان که از عقب‌نشینی سپاهیان علیمردان آگاه شد هرچه تلاش کرد نتوانست از عقب‌نشینی سپاه خود جلوگیری کند و خود نیز به ناچار عقب‌نشینی کرد. علیمردان کوچک که از
نیز به ناچار عقب‌نشینی کرد. علیمردان کوچک که از سرداران نامی علیمردان خان بزرگ (مختارالدوله) و خواهر زادهٔ او بود چون وضع را چنین دید به سمت چادر و بنه علیمردان که توسط زندها در حال غارت بود حرکت کرد و عده‌ای از زندها را کشت و سپس وارد چادر خود شد و وسایل خود را سوار اسبش کرد از میان سپاهیان زند بیرون زد و به علیمردان خان پیوست. درگذشت. علیمردان خان پس از نبرد نهاوند ناامید نشده و برای رویارویی مجدد، به جمع‌آوری سپاه و تجهیزات نظامی به بغداد و سپس خوزستان و لرستان و روانه شد، علیمردان خان مختارالدوله در
و لرستان و روانه شد، علیمردان خان مختارالدوله در منطقهٔ «دربند» لرستان (دهستانی بزرگ در شهرستان کنونی ازنا)، یکی از سکونتگاه‌های شاخهٔ چهارلنگ بختیاری و در حالی که مشغول آماده‌سازی سپاهیان برای رویارویی دوباره با کریم خان زند بود، به دست محمدخان زند و یارانش در سال ۱۱۶۷ هجری قمری کشته شد و در همان‌جا بخاک سپرده شد.
عَلَس یا به فارسی حنطه که به آن گندم رومی و گندم شهرکردی نیز گفته میشود یک پلی‌پلوئید از گونه گندم است. حنطه مثل گندم است و خوراک مردمان صنعا در یمن، اروپای مرکزی و شمال اسپانیا به عنوان غذای سالم استفاده می‌شود. حنطه جزو مهمی در اروپا از عصر برنز تا قرون وسطی نیز بوده‌ است. حنطه گاهی به عنوان زیرگونه گونه‌ای نزدیکی به نام گندم معمولی شناخته می‌شود.
محمد عاکف ارسوی (۱۸۷۳، فاتح، استانبول - ۲۷ دسامبر ۱۹۳۶، استانبول) سرایندهٔ مارش استقلال شاعر و نویسنده مشهور ترک بود. او در اولین دوره مجلس ملی کبیر ترکیه (۱۹۲۰–۱۹۲۳) نماینده بوردور بود که در آن سال‌ها به تشویق حمدالله صبحی تانری‌اور وزیر آموزش وقت، مارش استقلال را سرود که به عنوان سرود ملی ترکیه انتخاب شد. او از طرفداران دموکراسی اسلامی و پان اسلامیسم بود. یک دانشگاه در بوردور و یک کالج در پریزرن به افتخار وی نامگذاری شده‌است همچنین تصویر وی به همراه چهار بیت از مارش استقلال بر پشت اسکناس‌های ۱۰۰ لیر ترک
بیت از مارش استقلال بر پشت اسکناس‌های ۱۰۰ لیر ترک از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۹ چاپ می‌شد.
توپ بدون لگد یا تفنگ بدون لگد سلاحی است که گاز حاصل از احتراق را در هنگام شلیک به سوی عقب رانده و در نتیجه لگد آن به طرز قابل ملاحظه‌ای کاهش یافته‌است. این سازوکار باعث می‌شود تا سلاح قادر به شلیک گلوله‌های بسیار بزرگتری در مقایسه با توپ‌های دارای لگد هم‌اندازه خود باشد. توپ‌های بدون لگد به‌طور دستی از ته گلوله‌گذاری شده، با فشار هوا خنک شده، و بیشتر به عنوان یک سلاح ضدتانک استفاده می‌شوند. فشاری که در هنگام شلیک این نوع سلاح‌ها به سمت جلو وارد می‌شود برابر با فشاری است که به عقب وارد می‌شود و گازهای
برابر با فشاری است که به عقب وارد می‌شود و گازهای باقی‌مانده از احتراق به سمت عقب حرکت کرده و از ته سلاح خارج می‌شوند، در نتیجه سلاح در هنگام شلیک تقریباً بدون حرکت می‌ماند. توپ بدون لگد را نخستین بار آلمانی‌ها در جنگ جهانی دوم استفاده کردند و ادامه پیشرفت آن در آمریکا به عنوان توپخانه ضدتانک نیروهای هوابرد انجام شد. پس از جنگ کره با پیشرفت زره تانک‌ها نیاز به سلاح‌های ضدتانک سنگین‌تر منجر به تولید انواع بزرگتری از جمله‌ام-۶۷ ۹۰ میلی‌متری و ام۴۰ ۱۰۶ میلی‌متری شد. سبکی و اندازه کوچک این نوع سلاح امتیاز اصلی
شد. سبکی و اندازه کوچک این نوع سلاح امتیاز اصلی آن است و بعضی انواع آن را می‌توان از روی دوش هم شلیک کرد، البته بیشتر از روی سه‌پایه‌های سبک شلیک می‌شوند. توپ‌های بدون لگد از گلوله‌هایی مشابه با گلوله‌های توپ استفاده کرده و توان شلیک آن‌ها را در مسافت و شتابی مشابه با توپ‌های سبک را دارند اما بیشتر برای شلیک گلوله‌های بزرگتر با شتاب کمتر و برد کوتاه‌تر استفاده می‌شوند. اختراع موشک‌های هدایت‌شونده ضدتانک در دهه‌های ۷۰–۱۹۶۰ باعث شد تا استفاده از توپ‌های بدون لگد رو به کاهش گذاشته و تا حد زیادی با این موشک‌ها
رو به کاهش گذاشته و تا حد زیادی با این موشک‌ها جایگزین شوند. با این حال برخی از انواع آن هنوز در کشورهای مختلف در حال استفاده است. توپ دوش‌پرتاب سوئدی ۸۴ م‌م کارل گوستاو که در سال ۱۹۴۶ طراحی شد هنوز به عنوان یکی از سلاح‌های خط مقدم در بسیاری از کشورها استفاده می‌شود و از جمله نیروی تفنگداران دریایی ایالات متحده از آن به عنوان سلاح ضدسنگر استفاده می‌کند. توپ آمریکایی ام۴۰ معروف به تفنگ ۱۰۶ و توپ ۷۳ م‌م اس‌پی‌جی-۹ ساخت شوروی هم هنوز در بسیاری از کشورها از جمله در ایران به عنوان سلاح ضد تانک کاربرد گسترده‌ای
در ایران به عنوان سلاح ضد تانک کاربرد گسترده‌ای دارند.
مقاومت بدون خشونت یا کنش بدون خشونت عمل دستیابی به اهداف از طریق تظاهرات نمادین، نافرمانی مدنی، عدم مشارکت اقتصادی و سیاسی و روش‌های دیگر، بدون استفاده از خشونت است. مقاومت بدون خشونت تا حد زیادی مترادف با "مقاومت مدنی" است. هرکدام از این واژه‌ها («مقاومت بدون خشونت» و «مقاومت مدنی») دارای برتری‌های خاص خود و دلالت‌های معنایی با اندکی تفاوت است، که به‌طور خلاصه در مدخل مقاومت مدنی بررسی می‌شود. فرم جدید از مقاومت بدون خشونت توسط مهاتما گاندی عمومیت یافت. او همچنین مؤثر بودن آن را در تلاش‌هایش برای به دست
همچنین مؤثر بودن آن را در تلاش‌هایش برای به دست آوردن استقلال هند از بریتانیا به اثبات رسانید. او همچنین در اعتراضات مسالمت‌آمیز شرکت داشت. از میان چهره‌های مطرح در حوزهٔ مقاومت بی‌خشونت می‌توان از مهاتما گاندی، مارتین لوتر کینگ، ، ، ، ، لئو تولستوی، آندره ساخاروف، جونیور، واسلاو هاول، جین شارپ و لخ والسا و… نام برد. مثال‌های بسیاری در مقاومت‌های بی‌خشونت در سراسر جهان قابل تأمل و مطالعه هستند. از مقاومت مردم ایران در سال ۲۰۰۹ که به جنبش سبز معروف شد گرفته تا دیگر جنبش‌های مردم کشورهای دیگر در آمریکا،
تا دیگر جنبش‌های مردم کشورهای دیگر در آمریکا، آرژانتین، فنلاند، هند، شیلی، برمه، و… در سال ۲۰۰۶ رفتارشناس صلح جودیت هند یک راهبرد برای پایان بخشیدن به جنگ با استفاده از تاکتیک‌های بی‌خشونت ارائه کرد (یک آیندهٔ بدون جنگ: راهبرد برای‌گذار از جنگ). در ۲۱ اکتبر ۱۹۶۷، تظاهرکنندگان به نیروهای نظامی در یک گردهمایی اعتراضی درآرلینگتون ویرجینیا، گل دادند. از سال ۱۹۶۶ تا سال ۱۹۹۹ مقاومت مدنی بی‌خشونت نقش مهمی را درگذار ۵۰ دولت تمامیت‌خواه به دمکراسی ایفا کرده‌است. مقاومت بی‌خشونت منجر به انقلاب گل رز در گرجستان
مقاومت بی‌خشونت منجر به انقلاب گل رز در گرجستان (۲۰۰۳) و انقلاب نارنجی در اکراین (۲۰۰۴) شده‌است. از دیگر جنبش‌ها و مقاومت‌های بی‌خشونت می‌توان از انقلاب جین بلاروس و انقلاب یاس در تونس و مبارزهٔ مخالفان کوبا یاد کرد. بسیاری از جنبش‌های ترویج فلسفهٔ عدم خشونت یا صلح‌دوستی، روش‌های صلح‌آمیز را به عنوان یک راه مؤثر برای رسیدن به اهداف اجتماعی و سیاسی خود اتخاذ کرده‌اند. آن‌ها از تاکتیک‌های مقاومت بی‌خشونت بهره می‌جستند مانند: جنگ اطلاعات، برپایی اعتصاب، بیدار (با سکوت در روز یا شب)، اعلامیه پخش کردن،
بیدار (با سکوت در روز یا شب)، اعلامیه پخش کردن، دست‌نویسی شعارها و اعلامیه‌ها، کپی کردن سخنرانی‌ها و نوارهای صوتی، اعتراض از طریق هنر شامل تئاترهای خیابانی، موسیقی و شعر اعتراض، آموزش جامعه و ارتقاء سطح آگاهی، لابی، مقاومت در برابر مالیات، نافرمانی مدنی، تحریم، درگیری حقوقی یا دیپلماتیک، خودداری از پرداخت مالیات، خودداری از دریافت جوایز و افتخارات، و اعتصاب عمومی. کنش بی‌خشونت با غیر منفعل بودن و مداخله برای برقراری صلح تفاوت دارد.
استارگیت (به معنی دوازه ستاره) یک گروه تهیه‌کننده موسیقی و ترانه‌سرا نروژی است، که از دو شخص به نام‌های میکل استورلیر اریکسن(؛ متولد ۱۹۷۲) و تور اریک هرمنسن (؛ متلود ۱۴ اکتبر ۱۹۷۲) است که در نیویورک فعالیت می‌کنند. سبک اعضای این گروه آراندبی معاصر، موسیقی پاپ و موسیقی هیپ هاپ است. استارگیت در تروندهایم، نروژ شکل گرفت. ترانه‌ها. این ترانه‌ها بخشی از ترانه‌های این گروه‌است که در جزو ده ترانه در فهرست‌های ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد و جدول ترانه‌های پادشاهی متحده بوده‌اند.
پنجاه‌وچهارمین مراسم جایزه گرمی در ۱۲ فوریه ۲۰۱۲ در استیپلز سنتر در لس‌آنجلس برگزار و از شبکه سی‌بی‌اس پخش شد. ال ال کول جی مجری رسمی برنامه بود. این بعد از هفت‌سال بود که برنامه یک مجری رسمی داشت. نامزدها در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۱ معرفی شدند. کانیه وست با هفت نامزدی بیشتری میزان نامزدی را داشت و بعد از آن ادل, فو فایترز, و برونو مارس هر کدام شش نامزدی داشتند و بعد از آن لیل وین, اسکریلکس, و ردیوهد در پنج زمینه نامزد شدند. ادل هر شش بخشی که نامزد شد بود، جایزه برد منجمله بهترین آلبوم سال، بهترین ترانه سال و بهترین
بهترین آلبوم سال، بهترین ترانه سال و بهترین ضبط سال. شب قبل از مراسم ویتنی هیوستون در لس آنجلس درگذشت، و به همین خاطر جنیفر هادسون به بزرگداشت ویتنی هیوستون من همیشه عاشقت خواهم بود را خواند. نامزدها و برندگان. بعضی از نامزدها و برندگان عبارتند از: عمومی. "غوطه‌ور در ژرفا" – ادل "۲۱ (آلبوم ادل)" – ادل "غوطه‌ور در ژرفا" بون ایور پاپ. "یکی مثل تو" – ادل "۲۱ (آلبوم ادل)" – ادل رکوردها. بیشترین نامزدی: بیشترین جوایز: منابع. Wikipedia contributors, "54th Grammy Awards," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
Grammy Awards," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=54th_Grammy_Awards&amp;oldid=498084902 (accessed June 21, 2012).
سنسورهای دنده عقب حسگرهایی هستند برای وسایل نقلیه جاده‌ای که می‌توانند راننده را از وجود موانع در پشت خودرو در هنگام حرکت به سمت عقب مطلع سازد. این به عنوان سیستم کنترل فاصله پارک نامیده می‌شود. این سنسورها معمولاً به 2 دسته تقسیم می‌شوند: 1-سنسورهای الکترومغناطیس. این نوع با توجه به حرکت آرام و یک نواخت وسیله نقلیه به موانع عمل می‌کند. زمان تشخیص مانع اگر خودرو نسبت به مانع توقف کند سیستم اعلام هشدار را متوقف می‌سازد و در صورت ادامه حرکت دوباره اقدام به اعلام هشدار می‌نماید که بیشتر برای تشخیص مانع مورد
هشدار می‌نماید که بیشتر برای تشخیص مانع مورد استفاده قرار می‌گیرد. سنسورهای الکترو مغناطیس اغالبا جهت نصب نیاز به سوراخ کاری نداشته و در سطح داخلی سپر خودرو نصب می‌گردند. 2-سنسورهای اولترا سونیک. از این به بعد به توضیح در مورد سنسورهای اولتراسونیک(مافوق صوت می پردازیم). این سنسورها در حال حاضر در بسیاری از کارخانه‌های خودروسازی تحت عنوان‌های پارکترونیک سنسور و دستیار پارک مورد استفاده قرار می‌گیرند. سیستم‌های مشابه این محصول برای نصب روی خودروهای فاقد پارک سنسور به عنوان تجهیزات اضافی در بازار موجود است.
سنسور به عنوان تجهیزات اضافی در بازار موجود است. توضیحات. سنسورهای دنده عقب اولتراسونیک(ما فوق صوت) با استفاده از حسگرهای تشخیص فاصله که در سپرهای جلو یا عقب یا هر دو طرف خودرو نصب می‌شوند، فاصله خودرو را با اجسام نزدیک به آن مشخص می‌کنند. این حسگرها فاصله زمانی بین سیگنالهای ارسالی از خود را تا زمان بازگشت انعکاس آن اندازه‌گیری کرده و با توجه به سرعت خودرو و فاصله، راننده را به صورت صوتی یا تصویری یا هردو از خطرات احتمالی آگاه می سازد. این سنسورها معمولاً در سپر پشت خودرو نصب می‌شوند و گاهی اوقات از آن‌ها
سپر پشت خودرو نصب می‌شوند و گاهی اوقات از آن‌ها در سپر جلو نیز استفاده می‌شود. سنسورهای پشت با قرار دادن دنده در حالت دنده عقب فعال می‌شوند و با خارج شدن از آن غیر فعال می گردند. سنسورهای جلو برای جلوگیری از هشدارهای بی‌مورد در مکان‌های شلوغ و با حرکت کند ،معمولاً با فشار یک دکمه فعال شده و پس از رسیدن خودرو به سرعتی مشخص غیر فعال می گردند. هشدار صوتی. رایج‌ترین نوع اخطار صوتی به راننده صدای بیپ است که معمولاً آهنگ فاصله تکرار این بوق با نزدیکتر شدن به موانع سریعتر می گردد و در کمترین فاصله به بوق ممتد
سریعتر می گردد و در کمترین فاصله به بوق ممتد تبدیل می گردد که در این حالت راننده باید کامل توقف نماید. هشدار تصویری. برخی از سیستم ها به صورت تصویری یا تصویر به همراه بوق راننده را هنگام پارک یاری می‌کنند مانند مدل‌های دارای نمایشگر LED یا مدل‌های دارای نمایشگر LCD که فاصله و جهت موانع با نمادهای مختلفی در آن‌ها نمایش داده می‌شود. نکات. از آنجا که این سیستم‌ها مبتنی بر انعکاس امواج صوتی هستند ممکن است در تشخیص اجسامی که دارای سطحی صاف نبوده یا به اندازه کافی بزرگ نباشند مانند اجسام باریک یا اجسام باریک اما
بزرگ نباشند مانند اجسام باریک یا اجسام باریک اما بزرگ از لحاظ طول افقی، دچار مشکل شوند. سنسورهای دنده عقب معمولاً در برخورد با اجسام یا قرارگیری تحت شرایط مختلف پس از چند سال کارایی خود را از دست می دهند و باید تعویض شوند. اکثر سیستم‌ها دارای قابلیت آزمایش اتوماتیک خود هستند و در صورت خرابی به راننده هشدار می دهند که جهت تشخیص موانع و حرکت به عقب به سنسورها تکیه نکند. این هشدار معمولاً به صورت هشدار مداوم به محض استفاده از دنده عقب است. جایگزینی سنسورهای خراب در خودروها متفاوت است. تعویض سنسور در برخی
خراب در خودروها متفاوت است. تعویض سنسور در برخی خودروها نیازمند بازکردن سپر یا رنگ کردن سنسورهای با افشانه به منظور هم رنگ شدن با رنگ سپر است. در برخی از خودروها سنسورها روی یک زه با رنگ مشکی یا سفید برای راحتی در جایگزینی نصب می‌شوند. با وجود اینکه سنسورهای اولتراسونیک با امواج مافوق صوت کار می‌کنند و این اصوات توسط انسان قابل شنیدن نیستند اما برای امتحان کردن آن‌ها می‌توان هنگامی که موتور خاموش است سوییچ خودرو را در حالت روشن و دنده را در حالت عقب قرار داد و با چسباندن گوش به صدای آن گوش داد. از سنسور
داد و با چسباندن گوش به صدای آن گوش داد. از سنسور سالم به صورت متوالی صدای تیک تیک به گوش می رسد. در صورت عدم تولید این صدا یا صدای ضعیف تر نسبت به سایر سنسورها احتمال خرابی سنسور مورد نظر زیاد است.
سلام‌الله جاوید پزشک، از فعالان جنبش چپ ایران، وزیر کشور و استاندار آذربایجان در حکومت ملی آذربایجان بود. در دیماه ۱۳۲۵ دستگیر شد و در دادرسی ارتش به ۲ سال حبس محکوم شد ولی شاه بلافاصله او را عفو کرد و آن‌ها دوباره کارهای خویش را ادامه دادند. او از روز انتصاب به وزارت در خفا هم با سفارت آمریکا در تهران و هم با شاه ارتباط مستقیم داشت. او مؤلف آثاری در زمینه پزشکی و بهداشت، آموزش زبان ترکی و فرهنگ مردم آذربایجان است. فرقه دمکرات. قبل از انتشار بیانیه ۱۲ شهریور ۱۳۲۴، که خبر از تشکیل فرقه دموکرات آذربایجان
۱۳۲۴، که خبر از تشکیل فرقه دموکرات آذربایجان می‌داد، جاوید از اقداماتی که منجر به پیدایش این حزب شده بود، خبر نداشت. پس از آن، او را از تهران به تبریز فرا خواندند و در همایش اول فرقه (۱۰–۱۲ مهر ۱۳۲۴) به عضویت کمیته مرکزی و دفتر سیاسی درآمد و در کنگره ملی که مجلس مؤسسان نامیده شد (۲۹–۳۰ آبان ۱۳۲۴)، عضو هیئت ملی ۳۹ نفری، که عالی‌ترین مقام اجرایی فرقه بود، شد. این هیئت در ۲۱ آذر ۱۳۲۴ جای خود را به مجلس ملی آذربایجان داد. جاوید در مذاکره با سرتیپ درخشانی، فرمانده لشکر آذربایجان، که به امضای توافقنامه ۲۲ آذر
لشکر آذربایجان، که به امضای توافقنامه ۲۲ آذر ۱۳۲۴ انجامید، شرکت داشت. او در ۲۱ آذر ۱۳۲۴ در دولت پیشه‌وری، به وزارت داخله رسید و تا امضای موافقتنامه ۲۳ خرداد ۱۳۲۵ بین مظفر فیروز (معاون سیاسی قوام السلطنه) و پیشه‌وری (که به انحلال حکومت ملی و تبدیل آن به سازمان اداری دولت مرکزی در آذربایجان انجامید) این مقام را حفظ کرد. زان پس بر اساس مادّه دوم همان موافقتنامه و با تأیید مظفر فیروز، که جاوید را «از طرفداران دولت مرکزی» می‌شناخت، به استانداری ایالت آذربایجان منصوب گردید. وی پیش از آن در دی ۱۳۲۴ در هیئت پانزده
گردید. وی پیش از آن در دی ۱۳۲۴ در هیئت پانزده نفری منتخب مجلس ملی برای تدوین قانون اساسی حکومت فرقه شرکت داشت و به هنگام سفر پانزده روزه پیشه‌وری در رأس هیئتی به تهران قائم مقام او بود و از مظفر فیروز استقبال کرد و در مذاکرات سران فرقه با وی حاضر بود. ایرج اسکندری جاوید را جزو فراکسیون پنج نفری مورد اعتماد پیشه‌وری، که همه امور را حل و فصل می‌کردند، به‌شمار آورده است. جاوید در ۲۵ خرداد ۱۳۲۵، برای مذاکره با قوام السلطنه و بعضی از وزرا و مقامات حکومت مرکزی عازم تهران شد و پس از شرکت در مصاحبه‌های مطبوعاتی و
تهران شد و پس از شرکت در مصاحبه‌های مطبوعاتی و سخنرانی در رادیو تهران به تبریز بازگشت. او بعد از یک ماه ونیم اقامت در تبریز و رفتن به شهرهای دیگر استان برای اطلاع از نیازهای آن‌ها، در سی مرداد به اتفاق تعدادی از نمایندگان فرقه، از جمله حاجی علی شبستری (رئیس انجمن ایالتی)، برای ادامه مذاکرات روانه تهران شد. این سفر حدود دو ماه ونیم طول کشید. وی در این دوره در مذاکرات مربوط به مسائل مورد اختلاف با مقامات حکومتی به تبادل نظر پرداخت و با رجال و نمایندگان سازمان‌های سیاسی ملاقات کرد. سرانجام پس از فراهم آوردن
سیاسی ملاقات کرد. سرانجام پس از فراهم آوردن مقدمات واگذاری زنجان به دولت مرکزی در ۱۳ آبان، حدود چهل روز مانده به سقوط حکومت فرقه، به تبریز بازگشت. رهبری فرقه، در واکنش به هجوم ارتش به آذربایجان در ۱۹ آذر، به دو جناح منشعب شد: جناح پیشه‌وری ـ پادَگان که خواهان مقاومت مسلحانه و مبارزة چریکی فرسایشی بود؛ و جناح جاوید ـ شبستری، که طرفدار ترک مقاومت و تسلیم کامل بود. نظر اخیر با حمایت کنسول شوروی بر نظر دیگر غلبه کرد. پس از فرار و اختفای اکثر سران فرقه، زمام امور به دست جناح جاوید ـ شبستری افتاد و به قولی آنان
به دست جناح جاوید ـ شبستری افتاد و به قولی آنان به توصیه دولت شوروی ماندند تا مأمور اجرای امور مربوط به تسلیم به دولت باشند اما به گفته خود جاوید، وی برای جلوگیری از برادرکشی و خونریزی، خطر ماندن در شهر را به جان خریده بود. نوشته‌های وی و گزارشهای دیگران از آن روزها نیز کم و بیش مؤید این ادعاست. جاوید که از طرف بعضی از سران فرقه و حزب توده و نویسندگان دیگر متهم به ارتباط داشتن با مأموران امنیتی ایران و مزدوری قوام و سوءاستفاده‌های مالی شده بود، پس از استقرار ارتش در آذربایجان، در ۲۵ آذر ۱۳۲۵ دستگیر و همراه
ارتش در آذربایجان، در ۲۵ آذر ۱۳۲۵ دستگیر و همراه شبستری به تهران برده شد و به دو سال زندان محکوم شد ولی با یک درجه تخفیف شاهانه، بعد از شش ماه، در ۶ مرداد ۱۳۲۷ آزاد گردید. جاوید پس از آزادی از زندان به طبابت و تألیف و نوشتن خاطرات خود مشغول شد. او در خاطراتش از فرقه دموکرات کوشیده است ضمن یادآوری خدمات خویش، در مقابل اتهاماتی که به وی زده بودند از خود دفاع کند. گزارشهای مقامات امنیتی مندرج در پرونده ساواک جاوید، حاکی از آن است که آمد و رفتها و مراودات و فعالیت‌های وی، از همان سال آزادی از زندان تا واپسین
وی، از همان سال آزادی از زندان تا واپسین ماه‌های حکومت پهلوی محلّ مراقبت مقامات مذکور بوده و دست کم یک بار زندانی شده است، اما به گفتة خودش، در دورة محمدرضا پهلوی شش بار زندانی شده است.
تیمیان رده درمانی: داروهای گیاهی تنفسی اشکال دارویی: شربت موارد مصرف. شربت تیمیان به عنوان ضد سرفه و خلط‌آور بکار می‌رود. مصرف خوراکی در عفونت دستگاه تنفسی فوقانی، مشکلات گوارشی، آسم، لارنژیت، گاستریت حاد و سیاه سرفه، مصرف خارجی این دارو به عنوان دهان شویه در التهابات دهان و گلو، خارش و درماتیت می‌باشد. مکانیسم اثر. این شربت حاوی عصاره گیاهان آویشن، مرزه، رازیانه و اکالیپتوس می‌باشد. اسانس وعصاره آویشن (Thyme) دارای اثر ضد عفونی‌کننده قوی و ضدسرفه در عین حال سمیت کم می‌باشد. در مطالعات حیوانی ثابت شده‌است
سمیت کم می‌باشد. در مطالعات حیوانی ثابت شده‌است که اثرات ضد اسپاسمی مربوط به فلاون و اثرات خلط‌آور مرتبط با ترپن‌ها می‌باشد. عوارض جانبی. حساسیت به ترکیبات آن. جستارهای وابسته. آویشن
ترانکزامیک اسید رده درمانی: داروهای منعقد کننده (آنتی فیبرینو لیتیک) اشکال دارویی: آمپول و قرص موارد مصرف. درمان خون‌ریزی زیاد قاعدگی هایپرمنوره و سایر موارد خون‌ریزی مانند خون‌ریزی بعد از کشیدن دندان و خون دماغ (اپیستاکسی). مکانیسم اثر. ترانکزامیک اسید با ممانعت از عملکرد پلاسمین مانع لیز شدن لخته‌های خونی می‌شود. ترانکزامیک اسید آنالوگ لیزین است و به پلاسمینوژن و پلاسمین باند می‌شود و توانایی آن‌ها را برای باند شدن به باقی‌مانده لیزین در فیبرین مهار می‌کند و بنابراین مانع فیبرینولیز می‌شود. عوارض جانبی.
و بنابراین مانع فیبرینولیز می‌شود. عوارض جانبی. تهوع، اسهال، سردرد، علایم سینوس و بینی، درد پشت، درد شکم، درد عضلانی مفصلی، کرامپ‌های عضلانی، کم خونی و خستگی. جستارهای وابسته. انعقاد خون
رفتاردرمانی (به انگلیسی: Behaviour therapy) یا روان‌درمانی رفتاری یک اصطلاح گسترده است که به روان‌درمانی بالینی گفته می‌شود و از تکنیک‌های ناشی از رفتارگرایی استفاده می‌کند.