payamvha/North_RAG huggingface dataset:
واقع شده است و منابع آبی این منطقه عمدتاً شامل رودخانه‌ها، چشمه‌ها و جویبارهایی است که از ارتفاعات کوه‌ها سرچشمه می‌گیرند. آب این منابع برای کشاورزی و مصرف شرب مردم به کار می‌رود. با توجه به موقعیت جغرافیایی کوهستانی، منابع آبی در تیوره اغلب در فصل بهار و تابستان پرآب‌تر بوده و در زمستان با کاهش دما و یخ‌زدگی، مشکلاتی در دسترسی به آب به وجود می‌آید. ۲. زمین‌های کشاورزی. اگرچه تیوره به دلیل شرایط کوهستانی زمین‌های مناسب برای کشاورزی محدودی دارد، اما کشاورزی در این منطقه بر اساس آبیاری از منابع آبی طبیعی
در این منطقه بر اساس آبیاری از منابع آبی طبیعی انجام می‌شود. محصولات عمده کشاورزی در این منطقه شامل گندم، جو، سبزیجات و محصولات باغی همچون سیب و انگور هستند. در برخی از نواحی، به ویژه در دامنه‌های کوه‌ها، کشاورزی دیم نیز رایج است. ۳. چرای دام. چرای دام یکی از فعالیت‌های اقتصادی اصلی در تیوره به حساب می‌آید. چراگاه‌های طبیعی در این منطقه فراوان است و بسیاری از مردم به دامداری و پرورش حیوانات مانند گوسفند، بز، گاو و اسب مشغولند. این فعالیت به‌طور مستقیم به منابع طبیعی وابسته است و نقش مهمی در معیشت مردم
منابع طبیعی وابسته است و نقش مهمی در معیشت مردم منطقه دارد. ۴. معادن. ولسوالی تیوره به عنوان یک منطقه کوهستانی دارای ذخایر معدنی مختلف است. برخی از منابع معدنی که در این منطقه شناخته شده‌اند، شامل سنگ‌های ساختمانی، مواد معدنی مثل آهن و مس و گچ هستند. این معادن از جمله منابع مهم اقتصادی در تیوره محسوب می‌شوند که می‌توانند در صورت بهره‌برداری مناسب، نقش زیادی در توسعه اقتصادی منطقه ایفا کنند. ۵. جنگل‌ها و منابع گیاهی. تیوره به دلیل شرایط کوهستانی و بارش‌های قابل توجه، دارای پوشش گیاهی مناسبی است. این منطقه
قابل توجه، دارای پوشش گیاهی مناسبی است. این منطقه شامل جنگل‌های بلوط و درختان میوه‌دار مختلف است که به تأمین چوب و سایر منابع گیاهی مورد نیاز مردم کمک می‌کند. علاوه بر آن، گیاهان دارویی و خوراکی نیز در این منطقه رشد می‌کنند و برخی از آن‌ها برای درمان بیماری‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند. ۶. حیات وحش. منابع طبیعی تیوره همچنین شامل حیات وحش متنوعی است. گونه‌های مختلف جانوری همچون آهو، خرگوش، پرندگان و سایر حیوانات وحشی در این منطقه زندگی می‌کنند. این حیوانات به عنوان منبع تغذیه و درآمد برای برخی از ساکنان
به عنوان منبع تغذیه و درآمد برای برخی از ساکنان منطقه در نظر گرفته می‌شوند. در نهایت، اگرچه منابع طبیعی تیوره ظرفیت بالایی برای توسعه اقتصادی دارند، اما با چالش‌هایی مانند مشکلات زیست‌محیطی، کمبود منابع آبی در فصل‌های خشک، و کمبود زیرساخت‌های بهره‌برداری مواجه است که نیازمند برنامه‌ریزی و توجه بیشتر از سوی مسئولان است. جمعیت و ترکیب قومی. براساس آمارهای موجود، جمعیت ولسوالی تیوره حدود ۱۰۳٬۳۶۴ نفر است که اکثریت آن‌ها را تاجیک‌ها تشکیل می‌دهند. همچنین، گروه‌های کوچکی از پشتون‌ها و هزاره‌ها نیز در این منطقه
کوچکی از پشتون‌ها و هزاره‌ها نیز در این منطقه زندگی می‌کنند. تاریخچه و اهمیت فرهنگی. تیوره یکی از ولسوالی‌های تاریخی و کهن ولایت غور محسوب می‌شود که در دوره‌های مختلف تاریخ افغانستان نقش مهمی ایفا کرده است. این منطقه در زمان حکومت غوریان یکی از مراکز مهم تمدنی بود. آثار تاریخی و باستانی. قلعه غور. مرکز این ولسوالی به نام قلعه غور یاد می‌شود که نشان‌دهندهٔ اهمیت تاریخی آن است. مساجد و زیارتگاه‌ها. وجود مساجد قدیمی و زیارتگاه‌های متعدد نشان‌دهندهٔ پیشینهٔ فرهنگی و مذهبی این منطقه است. اقتصاد و معیشت. اقتصاد
و مذهبی این منطقه است. اقتصاد و معیشت. اقتصاد تیوره عمدتاً بر کشاورزی، دامداری و باغداری استوار است. کشاورزی. محصولات مهم زراعی شامل گندم، جو، نخود، لوبیا و سبزیجات است. آب‌یاری از طریق قنوات، چشمه‌ها و رودخانه‌های محلی انجام می‌شود. دامداری. دامداری یکی از ارکان اصلی معیشت مردم تیوره است و گوسفند، بز و گاو در این منطقه پرورش داده می‌شود. صنایع دستی و تجارت. صنایع دستی مانند قالی‌بافی و گلیم‌بافی در میان زنان رواج دارد. تجارت بیشتر محدود به فروش محصولات زراعی و دامی است. آموزش و بهداشت. وضعیت آموزشی. تیوره
و دامی است. آموزش و بهداشت. وضعیت آموزشی. تیوره دارای مکاتب ابتدایی و متوسطه است، اما دسترسی به آموزش عالی محدود است. کمبود امکانات آموزشی و معلمان متخصص از چالش‌های اصلی هستند. وضعیت بهداشت و درمان. این ولسوالی دارای یک شفاخانه محلی و چندین مرکز بهداشتی است، اما امکانات پزشکی در سطح پایین قرار دارد و بسیاری از مردم برای درمان به شهرهای دیگر مراجعه می‌کنند. امنیت و چالش‌های اجتماعی. تیوره در دو دههٔ گذشته شاهد ناامنی و درگیری‌های پراکنده بوده است. حضور گروه‌های مسلح، ضعف حاکمیت دولت مرکزی و مهاجرت گستردهٔ
مسلح، ضعف حاکمیت دولت مرکزی و مهاجرت گستردهٔ مردم به دلیل فقر و ناامنی از چالش‌های اصلی این منطقه است. نقش زنان در جامعه. زنان در تیوره نقش مهمی در اقتصاد خانواده دارند و بیشتر در بخش‌های قالی‌بافی، دامداری و کشاورزی فعالیت می‌کنند. اما به‌دلیل فرهنگ سنتی و محدودیت‌های اجتماعی، مشارکت آنان در آموزش و فعالیت‌های اجتماعی کم است.
دولت‌یار یکی از شهرستان های استان غور در افغانستان است. جمعیت آن در سال ۲۰۲۰ (میلادی) ۳۶٬۹۳۴ نفر اعلام شده‌است. این شهرستان از موقعیت استراتژیک برخوردار بوده و شاهراه مرکزی شرق و غرب افغانستان از آن عبور می‌کند. بیشتر ساکنان این شهرستان را تاجیک ها تشکیل می‌دهند. دولت‌یار یکی از شهرستان های امن و گردشگری و فقیر استان غور می‌باشد. کوچ اجباری مردم بومی. در سال ۱۴۰۳، والی طالبان در غور در تبانی با وزارت اقوام و قبایل این گروه، دستور تخلیه حدود ۶۰۰ خانوار را در ولسوالی دولت‌یار صادر کرده. براساس دستور طالبان،
ولسوالی دولت‌یار صادر کرده. براساس دستور طالبان، باشنده‌گان بومی منطقه باید به‌شکل فوری منطقه را ترک کنند. طبق دستور طالبان، هیچ باشنده محل حق انتقال دارایی‌ها، محصولات زراعتی و حتی دروازه و پنجره‌های خانه‌های‌شان را ندارند و باید با دستان خالی منطقه را ترک کنند.
دولینه یکی از شهرستان های استان غور افغانستان به مرکزیت شهر دولینه است. جمعیت آن در سال ٢۰٢۰ (میلادی) ۴۰٬٧٨٨ نفر اعلام شده‌است. مردم : ساکنان این شهرستان را تاجیک ها تشمکیل می دهند.
چهارسده یکی از شهرستان های ولایت غور افغانستان به مرکزیت شهر چهارسده است. جمعیت آن در سال ٢۰٢۰ (میلادی) ٣۰٬٩٥۶ نفر اعلام شده‌است. چهار سده با شهرستان مرغاب در شرق مرز مشترک دارد. ساکنان این شهرستان را تاجیک ها تشکیل می دهند.
شهرستان فیروزکوه یکی از ۱۱ شهرستان ولایت غور به مرکزیت شهر فیروزکوه در مرکز افغانستان است. جمعیت فیروزکوه در سال ٢۰٢۰ میلادی، ۱۶۶٬۲۳۶ نفر اعلام شده‌است و با ١١٬٧۶۴ کیلومتر مربع پهناورترین شهرستان ولایت غور می‌باشد. این شهرستان از شمال با شهرستان مرغاب و شهرستان چارسده و ولایت‌های بادغیس و سرپل، از شرق با ولایت بامیان و شهرستان دولت‌یار و لعل و سرجنگل، از جنوب شرق با ولایت ارزگان، از شرق با ولایت هرات و از جنوب با شهرستان دولینه و شهرک محدود می‌باشد. مردم. در فیروزکوه اقوام مختلف زندگی می‌کنند، که عمدتاً
در فیروزکوه اقوام مختلف زندگی می‌کنند، که عمدتاً تاجیک‌ها و ایماق‌ها اکثریت جمعیت آن را تشکیل میدهند. دیگر اقوام مانند هزاره‌ و اقلیت‌های از پشتون و ترکمن نیز در آن حضور دارند. فیروزکوه در گذشته به نام چغچران یاد می‌شد و نظر به فیصلهٔ تاریخی ۱ ثور ۱۳۹۳ شورای وزیران افغانستان به فیروزکوه تغییر نام یافت. این ولسوالی با ۵۲۹ قریه پر قریه‌ترین ولسوالی افغانستان می‌باشد.
ساغر یکی از ولسوالی های ولایت غور افغانستان به مرکزیت شهر ساغر است این ولایت بخشی از منطقه فراه رود در ولایت فراه بود. جمعیت آن در سال ٢۰٢۰ (میلادی) ٣٩٬١٩٣ نفر اعلام شده است.
شهرک یکی از شهرستان های استان غور افغانستان به مرکزیت شهرک است. جمعیت آن در سال ٢۰٢۰ (میلادی) ۶٧٬۶٢٥ نفر اعلام شده‌است. اکثر باشندگان این شهرستان را تاجیک ها تشکیل می دهند.
لعل‌ و سرجنگل یکی از ولسوالی‌های ولایت غور در افغانستان است که در شرق فیروزکوه و در فاصله ۵۷ مایلی غرب پنجاب بامیان واقع است. این ولسوالی حداقل متشکل از هشتصد روستا است. جمعیت آن در سال ۲۰۱۳ (میلادی) ۲۵۰٬۰۰۰ نفر اعلام شده بود؛ و در سال ۲۰۱۹ (میلادی) به اساس سروی از طرف وزارت احیا و انکشاف دهات جمعیت ۳۳۶٬۵۰۰ نفر اعلام شد. لعل و سرجنگل یکی از پرجمعیت‌ترین ولسوالی‌های ولایت غور است که تقریباً ۴۵٪ نفوس این ولایت را تشکیل می‌دهد. شهرستان لعل‌و‌سرجنگل به مرکزیت لعل متشکل از چند روستای بزرگ شامل (کرمان، گرماب، سنگ
متشکل از چند روستای بزرگ شامل (کرمان، گرماب، سنگ زرد، جوقل، سیاه سنگ جلسو، تلخک، دهپتاب، مرکز لعل، دیلک، سنگشانده و نوگله) می‌باشد. جغرافیا. لعل و سرجنگل با ولسوالی‌های مرغاب و دولت‌یار، یکاولنگ، پنجاب ولایت بامیان و سنگ تخت و بندر ولایت دایکندی مرز مشترک دارد. آب و هوا. این منطقه دارای آب وهوای سرد در فصل خزان و بسیار سرد در زمستان و آب وهوای معتدل در فصل تابستان است. در فصل زمستان برف آن تا ارتفاع بیش از یک متر می‌رسد؛ نداشتن کلینیک‌های صحی و آب‌وهوای برفی و بسیار سرد در فصل زمستان و قطع راه‌های مواصلاتی
و بسیار سرد در فصل زمستان و قطع راه‌های مواصلاتی در این فصل مشکلات مردم را چند برابر می‌کنند. یکی از مشکلات مهم مردم در ولسوالی لعل و سرجنگل، زمستان‌های طاقت‌فرسا و بهارهای سیل‌آسا می‌باشد برخی نقاط این ولسوالی به گونه‌ای است که در زمستان درختان از سردی می‌ترکند، در تابستان حاصلات به ثمر نمی‌رسند و در نیمه خزان حاصلات جو و گندم خرمن می‌شوند. از نیمه شب که همه خرمن‌های گندم یخ می‌بندند کوبیده می‌شوند. رنج و زحمت مردان و زنان در فصل کار تابستان و فصل سرد زمستان دیدن می‌خواهد. بنا به گفته مردم محلی در سالهای
دیدن می‌خواهد. بنا به گفته مردم محلی در سالهای اخیر هوای برخی مناطق این ولسوالی مقداری گرمتر از دهه‌های گذشته شده‌است هریرود. هریرود از ارتفاعات تقریباً ۴۰۰۰ متری لعل و سرجنگل در ولایت غور سرچشمه می‌گیرد. واژه هرَی از زبان ایرانی باستان هَرَیو آمده که به معنی «پُرشتاب» استدو شاخهٔ آغازین هریرود که در ناحیهٔ شینیهٔ ولسوالی دولت‌یار ولایت غور یک‌جا می‌شود، یکی از «لعل» و دیگری از «سرجنگل» می‌آید. آب «لعل» از درهٔ طولانی «کِشرَو» می‌گذرد و آب «سرجنگل» دشت دولت‌یار را پوشش می‌دهد. هریرود که از سرچشمه تا مرز
را پوشش می‌دهد. هریرود که از سرچشمه تا مرز ایران ۵۶۰ کیلومتر طول دارد، از فیروزکوه مرکز ولایت غور، منار جام، بندسلما، چشت شریف و دشت‌های پهناور هرات عبور می‌کند، خشک‌سالی‌های پی‌درپی و تغییرات اقلیمی اخیر، هریرود را متأثر کرده‌است معادن. معدن زغال‌سنگ کرمان که ذخایر آن به سه میلیون تُن می‌رسد و دارای جنسیت عالی بوده انرژی حرارتی آن زیاد فیصدی کاربن آن بلند می‌باشد. ذخایر سرب و آهن در منطقه سرجنگل وجود دارد. حیوانات. در ولسوالی لعل وسرجنگل حیوانات زیاد از قبیل خرگوش، سمور، کفتار، آهو، گرگ، روبا، پشک کوهی،
خرگوش، سمور، کفتار، آهو، گرگ، روبا، پشک کوهی، شغال، سنجاب، انواع مار و غیره یافت می‌شود. مکان‌های دیدنی. لعل‌وسرجنگل دارای طبیعت زیبا و دیدنی است که سالانه هزاران نفر بازدیدکننده دارد. مناطق دیدنی لعل وسرجنگل از قرار ذیل اند: بوم قره باغی، مزار جوقل، مزار سیاه، مزار سرپخک به نام مزار بند در سرپشبند جوقل واقع در کوتل بندآخو یک دره زیبا و تفریحی در جنوب لعل است که هرسال مردم لعل وسرجنگل و بیرون از لعل وسرجنگل به آنجا تفریح می‌روند. دریای هریرود که یک دریای زیبا سرچشمه گرفته از لعل و سرجنگل است نیز انسان‌های
سرچشمه گرفته از لعل و سرجنگل است نیز انسان‌های زیادی را به تماشایش جذب می‌کند. مزار خواجه‌جوش که در کنار آن حفره عمیق آب واقع است نیز بازدیدکنندگان را به خود جذب می‌کند. حکومت. وضعیت امنیتی. قبل از تسلط گروه طالبان در افغانستان طالبان بارها با فرستادن نامه و بعضاً اعلامیه تهدید آمیز، خواهان تسلیم شدن مردم به این گروه شده بودند. لعل و سرجنگل از ولسوالی‌های امن و آرام ولایت غور است و طی سال‌ها طالبان نتوانستند به این ولسوالی نفوذ کنند که بالاخره در ۱۱ اوت ۲۰۲۱ ۴ روز قبل از تسلط طالبان بر افغانستان توسط این
۴ روز قبل از تسلط طالبان بر افغانستان توسط این گروه به تصرف درآمد. اقتصاد. ولسوالی لعل و سرجنگل یکی از ولسوالی‌های محروم افغانستان به‌شمار می‌رود که تاهنوز جاده‌های آسفالت‌شده در این ولسوالی وجود ندارند. اکثریت مردم آن به کشاورزی و دامداری اشتغال دارند. حاصلات مهم کشاورزی آن جو، گندم، نخود، لوبیا، کچالو، زردک، شلغم وغیره می‌باشند. علیرغم وجود ظرفیت انسانی کلان در ولسوالی لعل و سرجنگل، این ولسوالی از محروم‌ترین مناطق غور و کل افغانستان به حساب می‌آید. در این ولسوالی یک کارخانه تولیدی مایع ظرفشویی، یک فارم
ولسوالی یک کارخانه تولیدی مایع ظرفشویی، یک فارم گاو و چندین فارم مرغ فعالیت دارد که از جمله می‌توان از فارم مرغداری لعل باستان نام برد. علم و دانش. بر اساس آمار اعلام شده از سوی ادارات محلی در غور، در تمام ولسوالی لعل و سرجنگل، بیش از چهل و پنج هزار شاگرد در آن‌واحد، در حال تحصیل هستند. از این میان، حدود ۲۲ هزار نفر از شاگردان مکاتب، از قشر بانوان می‌باشند که در نوع خود کم‌نظیر است. از مجموع مکاتب فعال در ولسوالی لعل و سرجنگل، فقط ۲۸ مکتب دارای تعمیر بوده و بقیه مکاتب، کلاس‌های خود را در کنار خانه‌های
و بقیه مکاتب، کلاس‌های خود را در کنار خانه‌های مخروبه یا زیر چادر برگزار می‌کنند. در این ولسوالی چندین کتابخانه وجود دارد که از جمله می‌توان از کتابخانه دهکده در گرماب، کتابخانه شهید مدینه لعلی، کتابخانه لعل‌وسرجنگل، کتابخانه گرماب و غیره نام برد. یک مکتب خصوصی بنام لیسه رهنورد نور در این ولسوالی فعالیت دارد که دارای ۶۰۰ شاگرد شامل ۲۷۵ دختر می‌باشد. دو انستیتیوت (انستیتیوت منار جام و انستیتیوت زراعت) و چندین مراکز آموزشی (کورس) نیز در این ولسوالی فعالیت دارند. مردم. مردم این ولسوالی تماماً از مردم هزاره
مردم. مردم این ولسوالی تماماً از مردم هزاره هستند که به زبان فارسی با گویش‌ هزارگی صحبت می‌کنند. دین و مذهب. ولسوالی لعل و سرجنگل یک منطقه تماماً شیعه‌نشین در ولایت غور محسوب می‌شود. در برخی از کتابها اینگونه آمده که مردم غور، اولین افرادی بودند که در افغانستان به آیین اسلام مشرف شدند و چون فتح غور، در زمان خلافت علی ابن ابی‌طالب صورت گرفت، اسلام آوردن مردم غور، با شیعه شدن آنها به‌طور همزمان صورت پذیرفته‌است. تاریخ اولیه. تاریخ اولیه این ولسوالی در افسانه‌ها و فولکلور از جمله داستان‌هایی که چگونه
افسانه‌ها و فولکلور از جمله داستان‌هایی که چگونه هزاره‌های جنوبی کنترل این استان ایماق‌نشین را به دست گرفتند، مبهم است. اما مناطقی که امروزه به نام لعل، سرجنگل و کرمان شناخته می‌شوند در کتاب‌های تاریخی ثبت شده‌اند. غبار لعل و کرمان را چراگاه اسب‌های ارتش مغول تحت فرمان چنگیز خان فاتح بزرگ می‌داند. به‌طور سنتی، در جامعه فئودالی هزاره قبل از کشتار هزاره‌ها در سال‌های ۱۸۸۰–۱۸۹۰، لعل و سرجنگل بخشی از منطقه دایزنگی بزرگ بود که در بخش‌هایی توسط رؤسای فئودال معروف به میر و بیگ اداره می‌شد. چرای کشور از نظر تاریخی
به میر و بیگ اداره می‌شد. چرای کشور از نظر تاریخی ثابت کرده بود که برای نگهداری ارتش‌های بزرگ توسط میرها مفید است. از میرهای برجسته دوران قدیم می‌توان به نوروز بیگ و یوسف بیگ اشاره کرد که در فولکلور محلی از احترام قابل توجهی برخوردارند. قرن ۲۰. در دوره ای که پس از نسل‌کشی عبدالرحمن و شکست دولت در پی ترور نادرخان، نخبگان هزاره و شیعه با دولت کابل به توافق رسیدند. فرمانداران ولسوالی‌ها تقریباً همیشه پشتون‌ها توسط دولت مرکزی منصوب می‌شدند که مانند اکثر مناطق کشور با کمک ارباب‌های منصوب از سوی دولت منطقه را
کشور با کمک ارباب‌های منصوب از سوی دولت منطقه را اداره می‌کردند. در این دوره، این ناحیه بر ظهور بسیاری از روسای فئودال که به سیاستمداران تبدیل شده بودند نظارت داشت. این دوره برای شیعیان و هزاره‌ها دوران سختی بود، اما مردم لعل با تلاش و فداکاری از این مرحله جان سالم به در بردند و تا دهه ۱۹۷۰ این ولسوالی در جامعه شیعه و هزاره به دلیل تعداد زیادی از روشنفکران، فارغ التحصیلان دانشگاه و شخصیت‌های برجسته شهرت داشت. از چهره‌های برجسته این دوره می‌توان به خادم حسین بیگ نماینده مجلس، حاجی سرور و حاجی سید اکبر اشاره
بیگ نماینده مجلس، حاجی سرور و حاجی سید اکبر اشاره کرد. به همین ترتیب، نام‌هایی مانند کلبی رضا بیگ، سید نصیر لعلی، میرمحمد امیر بیگ، ارباب نادرشاه و دیگر رهبران محلی، از سیاستمداران برجسته محلی و مورد احترام مردم بودند. نخبگان لعل به دلیل تقوا و درک نیازهای مردم به خوبی قابل احترام هستند. کمونیسم و نخبگان تحصیل کرده لعلی. لعل سرجنگل درست قبل از انقلابی که در سال ۱۹۷۸ رخ داد، جامعه ای پر جنب و جوش و در حال تغییر و مترقی بود. نخبگان تحصیل کرده ولسوالی با این حال عموماً توسط رژیم کمونیستی نورمحمد تره کی و حفیظ
عموماً توسط رژیم کمونیستی نورمحمد تره کی و حفیظ الله امین، عمدتاً به اتهام مائوئیست بودن، قتل‌عام شدند. از رهبران برجسته دانشجویی این ولسوالی می‌توان به عزیز طغیان و محمد رنجبر اشاره کرد. از سوی دیگر، اعضای حزب دموکراتیک خلق از لعل و سرجنگل نیز برجسته و بسیار موفق بودند. اولین ولسوال لعل سرجنگل از جمعیت هزاره محلی عوض علی بود که بعداً توسط اعضای گروه مجاهدین به قتل رسید. دوره ظهور حزب دموکراتیک خلق افغانستان تعدادی از جوانان لعل را نیز تربیت کرد که بعداً در دولت افغانستان مناصب مهمی گرفتند. نام‌هایی مانند
دولت افغانستان مناصب مهمی گرفتند. نام‌هایی مانند جنرال مراد علی مراد فرمانده نیروی زمینی افغانستان و محمد حسین غرجستانی رئیس دفتر معاونت ریاست جمهوری بخشی از تعداد زیادی از افسران و کادرهای این ولایت هستند. احزاب در دهه هفتاد. لعل و سرجنگل از سال ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۱ توسط سازمان‌های جهادی نوظهور کنترل می‌شد. حزب وحدت با مبارزات سید عبدالحمید سجادی شکل گرفت. اولین کنوانسیون وحدت توسط رهبران مقاومت هزاره در لعل به شمول محمد محقق که نماینده هزاره‌های شمالی به رهبری عبدالعلی مزاری بود امضا شد. اما اکثر میرهای دایزنگی
مزاری بود امضا شد. اما اکثر میرهای دایزنگی به حزب اسلامی گلبدین حکمتیار پیوستند؛ به شمول خلف کلبی رضا بیگ مانند: خلیفه انور، علی حسین بیگ، بصیر بیگ، علی حسن بیگ، حسین پسر حاجی علی جان بیگ، همای خادم بیگ، تیمور بیگ، میر احمد بیگ، محمد امیر پسر میر عالی، اکبر بیگ شادمان، انجنیر حسین بیگ سعیدی و … - حاجی سرور بیگ خیلی‌ها: خلیفه حسن بیگ، ناصر بیگ، محمد حسین بیگ، غلام بیگ، حاجی مربی بیگ صاحب منصب امینت ملی در دوره جمهوریت، رجب بیگ، اکرم بیگ، انور بیگ و … - حیدر بیگ خیلی‌ها شامل: غلام حیدر بیگ مهدوی، ابراهیم
بیگ خیلی‌ها شامل: غلام حیدر بیگ مهدوی، ابراهیم بیگ، عزیز بیگ، حسین علی بیگ، امیر بیگ، و دها تن دیگر همه در زمان سازمان نصر و به تعقیب آن حزب وحدت، به حزب اسلامی حکمتیار پیوستند که فرماندهی آنرا در ولسوالی لعل و سرجنگل سید نادر شاه مجاهد به عده داشت. بعد از ۲۰۰۱ لعل هرگز به دست طالبان نیفتاد. با سقوط طالبان، رقابت‌های قدیمی دو جناح حزب وحدت یعنی اکبری و خلیلی همچنان در این ولسوالی وجود داشت. صحت عامه. در ولسوالی لعل و سرجنگل ۱۱ مرکز صحی وجود دارد. شامل مرکز صحی ولسوالی لعل، سفید آب، دایمیرداد، خم شور، قلعه
صحی ولسوالی لعل، سفید آب، دایمیرداد، خم شور، قلعه پچی، کرمان، تلخک و گرماب، مرکز صحی غیغانچه، مرکز صحی جمعیت هلال احمر افغانستان در دره تلخک می‌باشد. و کلینیک بهداشتی ویژه LEPCO برای درمان بیماران سل و جذام. تمام مراکز صحی توسط وزارت صحت عامه از طریق تطبیق سازمان‌های غیردولتی افغان که خدمات صحی ضعیفی را ارائه می‌کنند، تمویل می‌شوند، به استثنای کلینیک‌های ARCS و LAPCO که توسط سازمان‌های ملی و بین‌المللی تمویل می‌شوند. اقبال پزشکان، متخصصان، متخصصین زنان و زایمان و تکنسین‌های پزشکی واجد شرایط، چالش بزرگی
زایمان و تکنسین‌های پزشکی واجد شرایط، چالش بزرگی برای ارائه خدمات بهداشتی به جامعه است. کیفیت نامناسب سرک، انزوای ولسوالی از مرکز و مرکز ولایت، کادر صحی فاقد صلاحیت، عدم آموزش مناسب برای کادر موجود و عدم علاقه کادر پزشکی برای کار از خارج از لعل و سرجنگل بر چالش‌ها می‌افزاید. و مشکلات سلامتی میزان مرگ و میر مادران و کودکان در این استان به دلیل نبود سلامت مناسب مادران، خودروهای پس از زایمان و ضد زایمان، بد بودن جاده‌ها مشکل دسترسی آسان به مراکز بهداشتی و همچنین پایین بودن دانش کادر بهداشتی موجود را ایجاد
پایین بودن دانش کادر بهداشتی موجود را ایجاد می‌کند. عفونت‌های حاد تنفسی و سایر بیماری‌های تنفسی در فصل زمستان و کاسترو آنتریت حاد در تابستان به دلیل عدم دسترسی به آب آشامیدنی تمیز شایع است. برخی بیماری‌ها مانند عفونت‌های ادراری، سوء تغذیه در کودکان و زنان و درد مفاصل نیز در تمام فصول سال در این منطقه شایع است.
راه ستون پشتی-لمنیسکوس داخلی (به اختصار DCML) یا راه ستون خلفی-لمنیسکوس داخلی (PCML) همانند راه نخاعی-تالاموسی یک راه حسی در دستگاه عصبی مرکزی است. این راه حس‌های مکانیکی را انتقال می‌دهد. راه ستون پشتی بیشتر مربوط به ارسال پیام‌ها از گیرنده‌های حسی با تطابق سریع است. این راه در درک وضعیت و حالت بخش‌های مختلف بدن نسبت به یکدیگر نقش دارد. ستون پشتی، اطلاعات حس عمقی را که مربوط به تحریک اندام‌های داخلی بدن است (به غیر از حس احشاء) به دستگاه عصبی مرکزی گزارش می‌دهد. اطلاعات حس عمقی مربوط به اطلاعات حاصل از
می‌دهد. اطلاعات حس عمقی مربوط به اطلاعات حاصل از گیرنده‌های موجود در ماهیچه‌ها، مفاصل، رباط‌ها، تاندون‌ها، کپسول مفصلی و فاشیا است که در درک موقعیت و حس حرکت نقش دارند. حس‌ها. حس‌هایی که در راه ستون پشتی-نوار داخلی انتقال می‌یابند درارتباط با حواس مکانیکی است که عبارتنداز: ستون خلفی در مقایسه با راه نخاعی-تالاموسی (راه انتقال حس‌های درد، حرارت و لمس غیر دقیق)، جدیدتر و تکامل یافته تر است. رشته‌های ستون خلفی به علت قطر بیشتر، سرعت بیشتری نسبت به راه نخاعی-تالاموسی در انتقال پیام‌های عصبی دارند. در دستگاه
در انتقال پیام‌های عصبی دارند. در دستگاه نخاعی-تالاموسی، بیشتر احساس‌ها ازنظر شدت فقط در ۱۰ الی ۲۰ نوع قابل تشخیص هستند، ولی برای دستگاه ستون خلفی تا ۱۰۰ نوع هم امکان‌پذیر است. مسیر آناتومیکی. پیام‌های حسی راه ستون پشتی-نوار داخلی از طریق هسته‌های کونئاتوس و گراسیلیس در بصل النخاع به تالاموس و سپس به قشر مغز در ناحیه آهیانه ارسال می‌گردند. یک موضوع جالب و حیرت انگیز درارتباط با این راه، طول زیاد برخی از نورون‌های یک قطبی آن است که از کف پا تا هسته گراسیلیس امتداد یافته‌اند (حدود ۱۵۰ سانتی‌متر یا ۵ فوت).
امتداد یافته‌اند (حدود ۱۵۰ سانتی‌متر یا ۵ فوت). رشته‌ها از هسته‌های کونئاتوس و گراسیلیس یک مسیر قوسی را طی می‌کنند که در اینجا به نام رشته‌های قوسی درونی (Internal arcuate fibers) نامیده می‌شوند. این رشته‌های اخیر از خط میانی گذشته و با رشته‌های طرف مقابل تقاطع می‌کنند (در بصل النخاع) و سپس در ساقه مغز تحت عنوان نوار داخلی (Medial lemniscus) به طرف تالاموس صعود می‌کنند. در نهایت از طریق کپسول داخلی از تالاموس به لوب آهیانه در قشر مغز می‌روند (مثلاً نواحی حسی اولیه و ثانویه). لمس دقیق. اولین نورون‌ها وارد
اولیه و ثانویه). لمس دقیق. اولین نورون‌ها وارد نخاع شده و در طناب خلفی به دو گروه تقسیم می‌گردند: مسیر رشته‌های کوتاه نزولی. این رشته‌ها در نخاع پایان می‌یابند. دومین نورون‌ها در طناب خلفی و طناب خلفی خارجی صعود کرده که به هسته‌های کونئاتوس و گراسیلیس بصل النخاع ختم می‌گردند. مسیر رشته‌های بلند صعودی. این رشته‌ها در طناب خلفی به راه خود ادامه داده و در هسته‌های کونئاتوس و گراسیلیس پایان می‌یابند (به عنوان اولین نورون). رشته‌هایی که وارد هسته کونئاتوس می‌گردند مربوط به اندام فوقانی و قسمت نیمه فوقانی تنه
مربوط به اندام فوقانی و قسمت نیمه فوقانی تنه هستند (ازطریق فاسیکولوس کونئاتوس). هسته گراسیلیس، رشته‌های اندام تحتانی و نیمه تحتانی تنه را دریافت می‌کند (به وسیله فاسیکولوس گراسیلیس). حس عمقی. حس عمقی (پروپریوسپشن) به دو صورت است: حس عمقی خودآگاه (ادراکی). این مسیر برای اندام‌های فوقانی و تحتانی یکسان نیست. مسیر حس عمقی خودآگاه در نهایت به تالاموس و سپس به ناحیه آهیانه در قشر مغز است. حس عمقی خودآگاه اندام فوقانی. مسیر حس عمقی برای اندام فوقانی، راه ستون خلفی-نوار داخلی است. آوران‌های اولیه از دوک‌های
خلفی-نوار داخلی است. آوران‌های اولیه از دوک‌های عصبی-ماهیچه‌ای و کپسول‌های مفصلی از طریق طناب کونئاتوس به هسته کونئاتوس در بصل النخاع می‌روند. دومین نورون از هسته کونئاتوس پس از تقاطع در بصل النخاع تحت عنوان نوار داخلی (لمنیسکوس داخلی) به تالاموس سیر می‌کنند. نورون سوم از تالاموس خارج شده و در قشر مغز (ناحیه آهیانه) پایان می‌یابد. حس عمقی خودآگاه اندام تحتانی. ابتدا آوران‌های اولیه از دوک‌های عصبی-ماهیچه‌ای و کپسول‌های مفصلی به هسته کلارک (Clarcke's nucleus) در ماده خاکستری نخاع می‌روند. نورون‌های درجه
در ماده خاکستری نخاع می‌روند. نورون‌های درجه دوم، راه نخاعی-مخچه‌ای پشتی را تا بصل النخاع ادامه می‌دهند، ولی به هسته Z رفته که این هسته نسبت به هسته گراسیلیس کمی جلوتر و بالاتر قرار گرفته‌است. سپس همانند رشته‌های هسته‌های گراسیلیس و کونئاتوس پس از تقاطع در بصل النخاع تحت عنوان نوار داخلی به تالاموس و در پایان به قشر آهیانه‌ای مغز می‌روند. حس عمقی ناخودآگاه (غیر ادراکی). این مسیری است که پیام‌ها از گیرنده‌های حس عمقی به مخچه می‌روند. در این مسیر، دومین نورون در مخچه خاتمه می‌یابد. راه حس عمقی ناخودآگاه شامل
در مخچه خاتمه می‌یابد. راه حس عمقی ناخودآگاه شامل دو راه است: با توجه به اینکه دو راه نخاعی-مخچه‌ای پشتی و کونئوسربلار غیر متقاطع هستند، بنابراین به نیمکره مخچه‌ای همان طرف می‌روند. بر این اساس، برخلاف قشر حرکتی مغز که حرکات طرف مقابل بدن را کنترل می‌کند، هر نیمکره مخچه‌ای در تنظیم حرکات همان سمت نقش دارد. مخچه از طریق راه‌های فوق در هر لحظه در جریان وضعیت و حالت قسمت‌های مختلف بدن قرار می‌گیرد.
بن ثانی آل ثانی، (زاده ۱۷۸۸ - درگذشته ۱۸۷۸) معروف به محمد بن ثانی بن محمد آل ثامر نخستین امیر قطر و بنیانگذار خاندان آل ثانی می‌باشد که بر کل شبه جزیره قطر حکمرانی کرد. وی در سال ۱۸۵۰ در دوحه مستقر شد و پس از اتحاد با فیصل بن ترکی در سال ۱۸۵۱ خود را امیر قطر نامید، ولی عملأ در سال ۱۸۶۸ موفق شد تمامی سرزمین‌های فعلی قطر را یکپارچه نموده و در همین سال، دولت قطر را تأسیس نماید و در حرکت سیاسی خود با نماینده بریتانیا لوئیس پلی دیدار نماید. مهم‌ترین اقدام محمد بن ثانی آل ثانی، مقابله با ارتش امپراتوری عثمانی بود
ثانی آل ثانی، مقابله با ارتش امپراتوری عثمانی بود که در نهایت به امضای پیمان نامه‌ای مشترک که در سال ۱۸۷۱ با دولت عثمانی به امضا رسانید منجر شد. این پیمان نامه کشور تازه تأسیس قطر را از هر گونه تجاوز خارجی محافظت نمود. او در تاریخ ۱۸ دسامبر ۱۸۷۸ در سن نود سالگی درگذشت. ابتدای زندگی. شیخ محمد بن ثانی فرزند شیخ ثانی بن محد در فویرط قطر متولد شد. شیخ محمد دومین پسر بزرگ پدرش به همراه چهار خواهر و برادرش بود.
ولسوالی اَلمار یکی از ۱۴ ولسوالی‌‌‌‌ ولایت فاریاب، به مرکزیت شهر المار در شمال غربی افغانستان است. المار از ولسوالی‌های درجه دوم ولایت فاریاب بوده، پهناوری آن ۱۷۰۷٫۳ کیلومتر مربع است و با ۸۰٬۸۳۸ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، ششمین ولسوالی پر جمعیت‌ ولایت فاریاب می‌باشد. ولسوالی المار از شمال غرب با ترکمنستان، از جنوب غرب با ولسوالی قیصار، از شمال شرق با ولسوالی شیرین تگاب، از شرق با ولسوالی پشتون کوت و از جنوب با ولسوالی کوهستان محدود می‌باشد. ولسوالی آموزش. در ولسوالی المار ۲۹ مکتب موجود است که ۹ مکتب برای دختران
المار ۲۹ مکتب موجود است که ۹ مکتب برای دختران و ۲۰ مکتب برای پسران است، تنها یک لیسهٔ پسرانه در این ولسوالی موجود است، تنها ۳ مکتب دارای ساختمان رهایشی و بقیه فاقد ساختمان رهایشی‌اند، تعداد معلمان ۲۷۰ تن است که ۲۵۸ تن مرد و ۱۲ تن زن است. در این ولسوالی ۱۳٬۹۳۳ تن دانش‌آموز وجود دارد که ۱۰٬۰۱۶ آن‌ها پسر و ۳٬۹۱۷ تن آن‌ها دختر است.