payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بزرگ‌ترین ماه‌های اورانوس هستند که در سال ۱۷۸۷ توسط ویلیام هرشل کشف‌شدند. نپتون. نپتون چهارمین سیاره بزرگ منظومهٔ شمسی و هشتمین سیارهٔ دور از خورشید و بازپسین سیارهٔ بیرونی منظومهٔ شمسی است که نمی‌توان آن را از زمین با چشم غیر مسلح مشاهده‌کرد. این سیاره با یک تلسکوپ کوچک به رنگ سبز و آبی به نظر می‌رسد. دورهٔ چرخش نپتون ۱۶٫۱۱ ساعت و تناوب مداری آن ۱۶۴ سال و ۲۸۸ روز است. جو نپتون از هیدروژن (H۲)، هلیم (He) و متان (CH۴) ساخته شده است. حلقه‌های غیرمعمولی نپتون یکسان نیستند، اما دارای گرد و غبارهای ضخیم درخشانی
نیستند، اما دارای گرد و غبارهای ضخیم درخشانی هستند که «"کمان"» نامیده می‌شوند. پنداشته می‌شود که حلقه‌های نپتون نسبتاً جوان هستند و عمر کوتاهی داشته‌اند. داده‌های سال ۲۰۰۵ نشان داد که ظاهراً حلقه‌های این سیاره بی‌ثبات‌تر از آن چیزی هستند که پیش از آن پنداشته می‌شد. شمار ماه‌های نپتون ۱۳ است. تریتون منحصر به فرد است و تنها ماه بزرگ منظومهٔ شمسی است که در جهت مخالف چرخش سیارهٔ خود (نپتون)، پیرامون آن می‌چرخد. تریتون تنها ماه کروی‌شکل نپتون است و ۱۲ ماه دیگر آن اشکال نامنظم دارند. منطقهٔ فرانپتونی. کمربند
آن اشکال نامنظم دارند. منطقهٔ فرانپتونی. کمربند کویپر. کمربند کویپر منطقه‌ای از فضا است که پیرامون خورشید و فراتر از نپتون واقع شده است و دارای اجسام کوچک یخی است. این منطقه به افتخار جرارد کویپر (ستاره‌شناس هلندی–آمریکایی) نام‌گذاری شده است و شامل صدها میلیون جسم فضایی است که پنداشته می‌شود بقایای سیارات بیرونی هنگام تشکیل آن‌ها هستند. برخی از دنباله‌دارها از کمربند کویپر سرچشمه می‌گیرند. کمربند کویپر کمربندی شبیه به یک بیضی یا دایره است و حدود ۴٫۵ تا ۷٫۵ میلیارد کیلومتر (۳۰ تا ۵۰ واحد نجومی) از خورشید
میلیارد کیلومتر (۳۰ تا ۵۰ واحد نجومی) از خورشید فاصله دارد و شکل‌گیری آن مانند شکل‌گیری کمربند سیارک‌ها بوده است. کمربند سیارک‌ها عمدتاً از فلز و سنگ ساخته شده است، اما اجسام کمربند کویپر تقریباً یا به‌طور کامل از تکه‌های یخی مواد مختلف ساخته شده‌اند. علاوه بر آب یخ‌زده، این اجرام از آمونیاک (NH۳) و هیدروکربن‌های مختلف (CnH۲n+2) از جمله متان ساخته شده‌اند. اگرچه دانشمندان بخش کوچکی از اجسام کمربند کویپر را کشف کرده‌اند، اما بر این باورند که بیش از ۷۰٬۰۰۰ جسم فضایی در این منطقه وجود دارد. برخی از اشیاء این
فضایی در این منطقه وجود دارد. برخی از اشیاء این کمربند مانند پلوتون که بزرگ‌ترین جسم این منطقه است، بزرگ هستند. جرم سیارک ۵۰۰۰۰ بیش از نیمی از جرم پلوتون است و اندازهٔ ماکی‌ماکی و هاومیا بسیار نزدیک به اندازهٔ پلوتون است. برخی از اجسام کمربند کویپر از جمله پلوتون و هاومیا دارای ماه هستند. پلوتون. پلوتون سیارهٔ کوتولهٔ بزرگی در کمربند کویپر است که قبلاً به عنوان بیرونی‌ترین و کوچک‌ترین سیارهٔ منظومهٔ شمسی در نظر گرفته می‌شد. در ماه اوت سال ۲۰۰۶، اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی با طبقه‌بندی اجرام آسمانی،
بین‌المللی اخترشناسی با طبقه‌بندی اجرام آسمانی، پلوتون را از فهرست سیارات حذف‌کرد و در طبقهٔ سیارات کوتوله قرار داد. پلوتون از گازهایی مانند نیتروژن و کربن دی‌اکسید به صورت یخ ساخته شده است. دورهٔ چرخش این سیارهٔ کوتوله ۱۵۳٫۲۹۲۸- روز و تناوب مداری آن ۲۴۷ سال و ۲۴۸٫۲۵ روز به طول می‌انجامد. بیش‌ترین دمای سطحی پلوتون °۲۲۳- سانتی‌گراد و کم‌ترین دمای سطحی آن °۲۳۳- سانتی‌گراد است. شمار ماه‌های پلوتون ۵ است. این پنج ماه عبارتند از: شارون، اس/۲۰۱۲ پی ۱، نیکس، اس/۲۰۱۱ پی ۱ و هیدرا است. شارون یک ماه بزرگ است و حجم
پی ۱ و هیدرا است. شارون یک ماه بزرگ است و حجم آن بیش از نصف حجم پلوتون است. فاصلهٔ میان پلوتون و شارون ۱۹٬۶۴۰ کیلومتر (۱۲٬۲۰۰ مایل) و کمتر از فاصلهٔ پرواز میان لندن و سیدنی است. تناوب مداری این ماه به دور پلوتون ۶٫۴ روز به طول می‌انجامد. هاومیا. هاومیا یک سیارهٔ کوتولهٔ غیرمعمولی با ابعاد ۱٬۰۰۰×۱٬۵۲۰×۱٬۹۶۰ کیلومتر (۶۲۰×۹۴۰×۱٬۲۲۰ مایل) است که از سنگ ساخته‌شده و یک لایهٔ نازک یخی روی آن را پوشش داده است. در سپتامبر ۲۰۰۸، اتحادیهٔ بین‌المللی اخترشناسی هاومیا را به عنوان پنجمین سیارهٔ کوتوله و چهارمین
هاومیا را به عنوان پنجمین سیارهٔ کوتوله و چهارمین پلوتونئید به رسمیت شناخت. دورهٔ چرخش هاومیا ۳٫۹۱۵۴ ساعت و تناوب مداری آن ۲۸۳ سال و ۱۴/۶۱ روز است. شمار ماه‌های هاومیا ۲ است. این دو ماه عبارتند از: هئیاکا و ناماکا است. هئیاکا از ناماکا بزرگ‌تر است و قطر آن حدود ۳۱۰ کیلومتر (۱۹۳ مایل) است. این ماه با هر بار گردش کامل پیرامون هاومیا در ۴۹ روز، مسافتی حدود ۴۹٬۵۰۰ کیلومتر (۳۰٬۷۵۸ مایل) را می‌پیماید. این ماه توسط گروه اخترشناسی مایکل براون در ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۰۵ کشف‌شد. قطر ناماکا حدود ۱۷۰ کیلومتر (۱۰۶ مایل) و
کشف‌شد. قطر ناماکا حدود ۱۷۰ کیلومتر (۱۰۶ مایل) و تناوب مداری آن ۳۴٫۷ روز است و در این مدت مسافتی حدود ۳۹٬۳۰۰ کیلومتر (۲۴٬۴۲۰ مایل) را می‌پیماید. این ماه نیز مانند هئیاکا، توسط گروه براون اما در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۵ کشف‌شد. ماکی‌ماکی. ماکی‌ماکی یک سیارهٔ کوتوله است که قطر آن برابر با ۱٬۵۰۰ کیلومتر (۹۰۰ مایل) است و رنگ آن مایل به قرمز است. دورهٔ چرخش ماکی‌ماکی ۷/۷۷۱ ساعت (۰٫۰۰۳ ساعت) و تناوب مداری آن ۳۱۰ سال است. تلسکوپ فضایی اسپیتزر با قابلیت‌های فروسرخ، ماکی‌ماکی را مورد مطالعه قرار داد و نشان داد که احتمالاً متان
مورد مطالعه قرار داد و نشان داد که احتمالاً متان در جو این سیارهٔ کوتوله وجود دارد. در آوریل ۲۰۱۱، ماکی‌ماکی میان زمین و ستاره‌ای بسیار دوردست قرار گرفت و از آن‌جا گذشت و ستاره‌شناسان با استفاده هفت تلسکوپ به مطالعه و بررسی دربارهٔ چگونگی تغییر نور ستاره پرداختند. خوزه لوئیس اورتیز مورنو در اینباره می‌گوید: «ماکی‌ماکی از مقابل ستاره گذشت و به جای این‌که محوشدن و روشن‌شدن ستاره به تدریج صورت گیرد، ستاره ناپدید و دوباره به‌طور ناگهانی پدیدار شد. معنای این چنین است که ماکی‌ماکی جو قابل توجهی ندارد.» ماکی‌ماکی
است که ماکی‌ماکی جو قابل توجهی ندارد.» ماکی‌ماکی هیچ ماهی ندارد. این کمبود، اندازه‌گیری جرم ماکی‌ماکی را سخت‌تر می‌کند، هر چند قطر آن مشخص‌شده و دو سوم پلوتون است. دیسک پراکنده. اشیاء دیسک پراکنده در واقع همان اشیاء کمربند کویپر هستند که خروج از مرکز مداری آن‌ها زیاد است. اوج این اجسام بیش از ۶۰ واحد نجومی و حضیض آن‌ها میان ۳۰ تا ۴۸ واحد نجومی است. این اجرام احتمالاً در اثر تعامل‌های گرانشی سیارات غول‌پیکر در اوایل تشکیل منظومهٔ شمسی به منطقهٔ دیسک پراکنده پرتاب شدند. پنداشته می‌شود که شمار کنونی اجرام
پرتاب شدند. پنداشته می‌شود که شمار کنونی اجرام دیسک پراکنده تنها در حدود ۱ درصد از آن چیزی است که در اوایل تشکیل منظومهٔ شمسی بود. تعاملات گرانشی اجرام دیسک پراکنده با نپتون می‌تواند نیم‌قطر بزرگ این اجرام را بسیار افزایش دهد. تاکنون بیش از ۱۵۰ جسم دیسک پراکنده و قنطورس شناخته شده است. اریس. اریس با قطر ۲٬۴۰۰ و ۱۰۰± کیلومتر (طبق برآورد تلسکوپ فضایی هابل) بزرگ‌ترین سیارهٔ کوتولهٔ منظومهٔ شمسی است و اندازهٔ آن ۱۰۵ درصد اندازهٔ پلوتون است (بر سر جنجال و اختلاف). دورهٔ چرخش اریس ۲۵٫۹ ساعت و تناوب مداری آن ۵۶۰
دورهٔ چرخش اریس ۲۵٫۹ ساعت و تناوب مداری آن ۵۶۰ سال و ۸۴٫۰۰۷۵ روز است. اریس جو قابل توجهی ندارد و دمای سطحی آن حدود °۲۱۷- سانتی‌گراد تا °۲۴۳- سانتی‌گراد است. دیسنومیا تنها ماه اریس است و در سال ۲۰۰۵ توسط مایکل براون و گروهی از دانشمندان، مدتی پس از کشف اریس کشف‌شد. قطر دیسنومیا تنها ۱۰۰ تا ۲۵۰ کیلومتر و کوچکتر از ایالت ماساچوست است. دانشمندان مطمئن نیستند که دیسنومیا از چه چیزی ساخته‌شده، اما بر این باورند که از آب منجمد ساخته شده است. ستاره‌شناسان برای شناسایی پلوتون و اریس از دیسنومیا استفاده می‌کنند؛
پلوتون و اریس از دیسنومیا استفاده می‌کنند؛ آن‌ها می‌دانستند که اریس از پلوتون بزرگتر است، اما نمی‌دانستند که جرم اریس از پلوتون بیشتر است. آن‌ها می‌توانند جرم جسم را با استفاده از ماه آن اندازه‌گیری کنند؛ به‌طوری‌که فاصلهٔ میان جسم و ماه آن و مدت زمان گردش ماه به دور جسم را اندازه‌گیری می‌کنند. با استفاده از این روش، ستاره‌شناسان دریافتند که جرم اریس ۲۷ درصد بیشتر از پلوتون است. دورترین مناطق. سدنا. سِدنا دورترین جسم مشاهده‌شده در منظومهٔ شمسی است که در سال ۲۰۰۳ در رصدخانهٔ پالومار در کالیفرنیا کشف شد.
سال ۲۰۰۳ در رصدخانهٔ پالومار در کالیفرنیا کشف شد. فاصلهٔ این جسم از خورشید دو برابر فاصلهٔ هر جسم دیگری در منظومهٔ شمسی از خورشید است و سه برابر دورتر از پلوتون یا نپتون است. تناوب مداری این جسم ۱۰٬۵۰۰ سال به طول می‌انجامد. اوج سدنا ۱۵۰ میلیارد کیلومتر (۱۰۰۰ واحد نجومی) و حضیض آن ۱۱٬۴۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومتر (۷۶ واحد نجومی) است. مدار سدنا به شدت بیضی‌شکل است و به سیارات منظومهٔ شمسی بسیار نزدیک است. این جسم اکنون ۱۳٬۵۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰ کیلومتر (۹۰ واحد نجومی) با خورشید فاصله دارد. ابر اورت بسیار دورتر از مدار سدنا است،
دارد. ابر اورت بسیار دورتر از مدار سدنا است، اما دانشمندان بر این باورند که سدنا مدرکی است که نشان می‌دهد ابر اورت بیش از آنچه که می‌پنداشتند، به سوی خورشید گسترش یافته است و سدنا را عضوی از ابر اورت می‌دانند. قطر سدنا حدود ۱٬۸۰۰ کیلومتر است. ابر اورت. ابر اورت ؛ یک ابر بزرگ کروی‌شکل است و دانشمندان برای تعیین اندازهٔ آن اختلاف نظر دارند. عده‌ای بر این باورند که این ابر از ۲٬۰۰۰ تا ۵٬۰۰۰ واحد نجومی دورتر از خورشید آغاز می‌شود و تا ۵۰٬۰۰۰ واحد نجومی ادامه می‌یابد. برخی نیز می‌پندارند که تا ۱۰۰٬۰۰۰ واحد
می‌یابد. برخی نیز می‌پندارند که تا ۱۰۰٬۰۰۰ واحد نجومی دورتر از خورشید ادامه می‌یابد. فرضیهٔ وجود ابر اورت در سال ۱۹۵۰ توسط یان اورت پیشنهاد شد و نام ابر اورت به افتخار یان اورت نام‌گذاری شده است. اگرچه وجود ابر اورت با مشاهدهٔ مستقیم اثبات نشده است، اما وجود آن در جوامع علمی پذیرفته شده است. این ابر شامل اشیاء یخی ساخته‌شده از آمونیاک، آب و متان است. دنباله‌دارها. یک گلولهٔ برفی کیهانی است که از گازهای منجمد، سنگ و گرد و غبار ساخته‌شده و تقریباً به اندازهٔ یک شهر کوچک است. دنباله‌دارها، غیر دوره‌ای و
یک شهر کوچک است. دنباله‌دارها، غیر دوره‌ای و دوره‌ای هستند. دنباله‌دارهای غیر دوره‌ای که از ابر اورت می‌آیند، گرانش محدود به خورشید ندارند و مدار آن‌ها به شکل سهمی است و تنها یک بار خورشید را می‌بینند و هرگز دوباره بازنمی‌گردند. دنباله‌دارهای دوره‌ای نیز شامل دنباله‌دارهای بلند مدت (بسیار بیشتر از ۲۰۰ سال) و کوتاه مدت است که به ترتیب از ابر اورت و کمربند کویپر سرچشمه می‌گیرند. ویژگی‌ها و رفتار دنباله‌دارهایی که از ابر اورت می‌آیند با دنباله‌دارهایی که از کمربند کویپر می‌آیند، متفاوت است. به‌طور کلی، دو
کمربند کویپر می‌آیند، متفاوت است. به‌طور کلی، دو تفاوت میان این دنباله‌دارها وجود دارد: نخست این که ویژگی‌های دینامیکی آن‌ها متفاوت است. دوم این که دنباله‌دارهایی که از ابر اورت سرچشمه می‌گیرند، دارای دوره‌های بلند و دنباله‌دارهایی که از کمربند کویپر سرچشمه می‌گیرند، دارای دوره‌های کوتاه (۲۰ تا ۲۰۰ سال) هستند و ویژگی‌های مداری آن‌ها نیز متفاوت است. دو خانوادهٔ بزرگ از دنباله‌دارهای کوتاه مدت وجود دارد: نخست خانوادهٔ برجیس با دورهٔ کمتر از ۲۰ سال و دوم خانوادهٔ هالی با دورهٔ ۲۰ تا ۲۰۰ سال. تفاوت‌های
خانوادهٔ هالی با دورهٔ ۲۰ تا ۲۰۰ سال. تفاوت‌های دینامیکی این دو گروه ناشی از تأثیر اجسام دیگر است. اجسام ابر اورت توسط رویدادهایی که فراتر از منظومهٔ شمسی رخ می‌دهد، آشفته می‌شوند. اما دنباله‌دارهای کمربند کویپر به‌طور مستقیم توسط هیچ ستاره‌ای به جز خورشید نمی‌توانند آشفته شوند. اگر خورشید از کنار ستارهٔ دیگری (یا یک ابر بزرگ مولکولی) بگذرد، دنباله‌دارها در مداری بیضی‌شکل و به سمت منظومهٔ شمسی به گردش درمی‌آیند. اما سیارهٔ نپتون که بسیار نزدیک به کمربند کویپر است، نقش مهمی در ثبات مدار اجسام کمربند یا
کویپر است، نقش مهمی در ثبات مدار اجسام کمربند یا برعکس هل دادن اجسام به دورتر از مدار پیشین خود دارند. ترکیبات شیمیایی دنباله‌دارهای بلند مدت و کوتاه مدت مشابه است، اگرچه ترکیبات سازندهٔ دنباله‌دارهای بلند مدت تمایل بیشتری به فرار دارند. دلیل این تفاوت می‌تواند سرچشمه‌گیری از ابر اورت یا کمربند کویپر باشد. در واقع در طول شکل‌گیری منظومهٔ شمسی، اجسام کوچک در بخش‌های درونی دیسک و در نزدیکی سیارات غول‌پیکر ساخته شدند. سپس این اجسام توسط نیروهای گرانشی از منظومهٔ شمسی خارج‌شدند و آن اجسامی که به‌طور کامل فرار
شمسی خارج‌شدند و آن اجسامی که به‌طور کامل فرار کردند، ابر اورت را تشکیل دادند. آن دسته از اجسامی که نتوانستند فرار کنند و هیچ تعامل گرانشی با سیارات نداشتند، به عنوان اجسام کمربند کویپر باقی‌ماندند. مرزها و گذر از منظومهٔ شمسی. منظومهٔ شمسی تا جایی گسترش می‌یابد که دیگر تحت تأثیر خورشید (نفوذ نور خورشید، گرانش خورشیدی، میدان مغناطیسی خورشید و باد خورشیدی) نباشد. هر چه قدر از خورشید دور می‌شویم، نور آن کم‌تر می‌شود؛ اما هیچ مرزی وجود ندارد که در آن نور خورشید نفوذ نداشته‌باشد یا در آن‌جا ضعیف‌تر شود. گرانش
نفوذ نداشته‌باشد یا در آن‌جا ضعیف‌تر شود. گرانش خورشیدی هم مانند نور آن حد و مرزی ندارد و هر چه قدر از خورشید دور می‌شویم، گرانش آن ضعیف‌تر می‌شود. دانشمندان بر این باورند که باد خورشیدی نوعی خلأ است، اما اثرات گاز و گرد و غبار در آن وجود دارد. هورسپهر منطقه‌ای است که میدان مغناطیسی خورشید و پروتون‌ها و الکترون‌های بادهای خورشیدی را در بر می‌گیرد. باد خورشیدی تا بیرون از منظومهٔ شمسی جریان می‌یابد و وارد فضای میان‌ستاره‌ای می‌شود و سرعتش را از دست می‌دهد. منطقه‌ای که سرعت بادهای خورشیدی در آن کاهش می‌یابد،
که سرعت بادهای خورشیدی در آن کاهش می‌یابد، هلیوهیث نام‌دارد. هلیوپاز مرز بیرونی هلیوهیث است و هم‌چنین مرز بیرونی منظومهٔ شمسی در نظر گرفته می‌شود و برآورد شده است که میان ۱۱۰ تا ۱۷۰ واحد نجومی از خورشید فاصله دارد. فضاپیماهای کاسینی-هویگنس و اکسپلورر که به ترتیب در مدار زحل و زمین بودند، نشان‌دادند که هلیوسفر در واقع یک کره است. وویجر ۱ و ۲ به ترتیب در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۷ از فاصلهٔ ۹۴–۸۴ واحد نجومی از خورشید گذشتند و اکنون در جهات مختلف در حال سفر به خارج از منظومهٔ شمسی هستند.
سودا (به یونانی: Σοῦδα) دانشنامهٔ بزرگ بیزانسی، مربوط به قرن دهم میلادی است که در مورد دنیای مدیترانه باستان است. سابق بر این، تالیف این دانشنامه را به سویداس نسبت می دادند. دانشنامه سودا، دانشنامه ای واژگانی است که دارای ۳۰٬۰۰۰ مدخل به زبان یونانی است. تعدادی تصویر از منابع کهن نیز در کتاب موجود بوده که از بین رفته است. مطالب این دانشنامه از منابع مسیحی قرون وسطی اخذ شده است. واژه سودا از واژه یونانی بیزانسی "souids" به معنای دژ یا قلعه نظامی مشتق شده است. نام دیگر این کتاب سویدا است ریشهٔ آن در این است که
دیگر این کتاب سویدا است ریشهٔ آن در این است که اوستاتیوس که به غلط می‌پنداشت، سویدا نام مؤلف این دانشنامه است.
مرکز فرهنگی کوهلر از میراث فرهنگی و تاریخی شهر سن آنتونیو در تگزاس است. سبک معماری این بنا، ویکتوریایی است و امروزه متعلق به کالج سن آنتونیو است. این بنا در سال ۱۹۰۱ ساخته گردید و معمار آن شخصی بود بنام Carl von Seutter که از شاگردان جیمز رایلی گوردن بود.
آبجو یکی از کهن‌ترین نوشیدنی‌هایی است که انسان تولید کرده است. تاریخ مکتوب مصر باستان و میان‌رودان استفاده از آبجو را ثبت کرده‌اند، و این نوشیدنی در سراسر جهان گسترش یافته است؛ یک شعر سومری مربوط به ۳٬۹۰۰ سال پیش که در ستایش نینکاسی، الههٔ حامی آبجوسازی، سروده شده، کهن‌ترین دستور باقی‌مانده برای تهیهٔ آبجو را دربردارد و روش تولید آن از نان جو را شرح می‌دهد. کهن‌ترین نمونهٔ شیمیایی تأییدشده از آبجو، قطعات کوزه‌ای متعلق به ۵٬۴۰۰ تا ۵٬۰۰۰ سال پیش است که در گودین‌تپه در زاگرس مرکزی ایران کشف شده‌اند. همچنین، در
در زاگرس مرکزی ایران کشف شده‌اند. همچنین، در چین، پسماندهایی بر روی ظروف سفالی مربوط به حدود ۵٬۰۰۰ سال پیش نشان می‌دهد که در آن زمان، آبجو با استفاده از جو و غلات دیگر تهیه می‌شده است. توسعهٔ نان و آبجو به پیدایش فناوری و تمدن‌های ساکن انجامید. گمان می‌رود که آبجو در اروپای دوران نوسنگی تا حدود ۵٬۰۰۰ سال پیش نیز شناخته شده بوده‌باشد، و عمدتاً در مقیاس خانگی تهیه می‌شده است. آبجویی که پیش از انقلاب صنعتی تولید می‌شد، همچنان در مقیاس خانگی ساخته و فروخته می‌شد، هرچند از قرن هفتم میلادی، تولید و فروش آن در
هرچند از قرن هفتم میلادی، تولید و فروش آن در صومعه‌های اروپایی نیز رواج یافت. در طول انقلاب صنعتی، تولید آبجو از سطح صنعتگران به سطح تولید صنعتی منتقل شد و تا پایان قرن نوزدهم، تولید خانگی اهمیت خود را از دست داد. پیشرفت آب‌سنج‌ها و دماسنج‌ها روند آبجوسازی را دگرگون کرد، زیرا به آبجوساز امکان کنترل بیشتر بر فرایند و آگاهی دقیق‌تر از محصول نهایی را می‌داد. امروزه، صنعت آبجوسازی یک صنعت جهانی به‌شمار می‌رود که از چند شرکت چندملیتی بزرگ و هزاران تولیدکنندهٔ کوچک‌تر، از میخانه‌های آبجوسازی تا کارخانه‌های
کوچک‌تر، از میخانه‌های آبجوسازی تا کارخانه‌های آبجوسازی منطقه‌ای، تشکیل شده است. سالانه بیش از ۱۳۳ میلیارد لیتر (۳۵ میلیارد گالن) آبجو به فروش می‌رسد که در سال ۲۰۰۶، درآمدی جهانی برابر با ۲۹۴٫۵ میلیارد دلار (۱۴۷٫۷ میلیارد پوند) را به همراه داشت. بر پایهٔ گزارشی از شرکت تکنویو، پیش‌بینی می‌شود بازار جهانی آبجو در فاصلهٔ سال‌های ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۸ به اندازهٔ ۱۴۸٫۴۳ میلیارد دلار رشد کند. آبجوهای اولیه. از آنجا که تقریباً هر نوع غله‌ای که حاوی مقدار مشخصی شکر باشد می‌تواند به‌طور خودبه‌خودی تحت تخمیر توسط مخمرهای
می‌تواند به‌طور خودبه‌خودی تحت تخمیر توسط مخمرهای طبیعی موجود در هوا قرار گیرد، احتمال دارد که نوشیدنی‌های شبیه به آبجو به‌طور مستقل در نقاط مختلف جهان، به‌محض اهلی کردن غلات توسط یک قبیله یا فرهنگ، پدید آمده باشند. آزمایش‌های شیمیایی روی کوزه‌های سفالی باستانی نشان می‌دهند که حدود ۳٬۵۰۰ پیش از میلاد در ناحیه‌ای که امروزه ایران نام دارد، آبجو تولید می‌شده است و این یکی از نخستین نمونه‌های شناخته‌شدهٔ مهندسی زیستی بوده است که در آن، فرایند زیستی تخمیر به‌کار رفته است. کهن‌ترین نمونهٔ شیمیایی تأییدشده از
رفته است. کهن‌ترین نمونهٔ شیمیایی تأییدشده از آبجوی جو تاکنون، در گودین‌تپه در زاگرس مرکزی ایران کشف شده است، جایی که قطعات کوزه‌ای متعلق به ۵٬۴۰۰ تا ۵٬۰۰۰ سال پیش، پوشیده از کلسیم اگزالات—یک محصول جانبی فرایند آبجوسازی—یافت شد. یافته‌های باستان‌شناسی همچنین نشان می‌دهند که روستاییان چینی تا حدود ۷٬۰۰۰ سال پیش از میلاد نوشیدنی‌های الکلی تخمیری تولید می‌کرده‌اند، آن‌هم در مقیاسی کوچک و فردی، و با روش‌هایی مشابه با روش‌های رایج در مصر باستان و تمدن‌های باستانی غرب آسیا. توماس سینکلر در کتاب خود، "آبجو، نان و
غرب آسیا. توماس سینکلر در کتاب خود، "آبجو، نان و بذرهای دگرگونی: نقش کشاورزی در تاریخ جهان"، می‌گوید که کشف آبجو ممکن است نتیجهٔ یک کشف تصادفی بوده باشد. پیش‌درآمد آبجو، خیساندن دانه‌های غله در آب و تهیهٔ نوعی حریره یا فرنی بوده، چرا که غلات به‌تنهایی جویدنی و سخت‌هضم بودند. مردمان باستان این حریره را گرم می‌کردند و آن را برای چند روز رها می‌کردند تا مصرف شود. یکی از فواید گرم‌کردن حریره، گندزدایی آب بود، و دمایی که برای تغییر ساختار پروتئین‌های غله لازم است، می‌توانست میکروب‌های بیماری‌زا را نیز از بین
است، می‌توانست میکروب‌های بیماری‌زا را نیز از بین ببرد. رها کردن این حریره در گذر زمان، آن را دچار تغییر می‌کرد. تخمیر آغاز می‌شد، و مردم متوجه تغییر طعم و اثر آن می‌شدند. مخمرها روی مخلوط می‌نشستند و به‌سرعت اکسیژن موجود را مصرف می‌کردند. با کاهش اکسیژن، مخمرها از طریق تنفس بی‌هوازی شروع به تجزیهٔ قندها می‌کردند، که در نتیجهٔ آن، اتانول (الکل) و دی‌اکسید کربن به‌عنوان محصولات جانبی آزاد می‌شدند—و این‌گونه بود که آبجو پدید آمد. قدیمی‌ترین شواهد باستان‌شناختی از تخمیر، مربوط به بقایای آبجویی به قدمت ۱۳٬۰۰۰
از تخمیر، مربوط به بقایای آبجویی به قدمت ۱۳٬۰۰۰ سال است که با غلظتی شبیه به حریره، توسط فرهنگ ناتوفی نیمه‌کوچ‌نشین برای جشن‌های آیینی استفاده می‌شده است. این شواهد در غار رقفت واقع در کوه کرمل در نزدیکی حیفا در اسرائیل کشف شده‌اند. نخستین اسناد مکتوب دربارهٔ آبجوسازی از بین‌النهرین به‌دست آمده‌اند. این اسناد شامل شواهدی از وجود آبجو در شعری سومری به قدمت ۳٬۹۰۰ سال هستند که در ستایش نینکاسی، الههٔ حامی آبجوسازی، سروده شده است. این شعر کهن‌ترین دستور باقی‌ماندهٔ تهیهٔ آبجو را در خود دارد و تولید آن را از
تهیهٔ آبجو را در خود دارد و تولید آن را از طریق جو و نان شرح می‌دهد. حدود ۵٬۰۰۰ سال پیش، کارگران شهر اوروک دستمزد خود را به‌صورت آبجو دریافت می‌کردند. آبجو همچنین در "حماسهٔ گیلگمش" نیز ذکر شده است، جایی که «مرد وحشی» انکیدو را وادار به نوشیدن آبجو می‌کنند: «... تا سیر شد خورد، هفت خمره آبجو نوشید، دلش سبک شد، چهره‌اش درخشید و با شادی آواز سر داد.» در فوریهٔ ۲۰۱۹، باستان‌شناسان شرکت زیرساختی «هدلند مولا» به همراه کارشناسان ادارهٔ بزرگراه‌های انگلستان در جریان عملیات جاده‌سازی در کمبریج‌شر، شواهدی از نخستین
عملیات جاده‌سازی در کمبریج‌شر، شواهدی از نخستین آبجوی عصر آهن را کشف کردند که قدمتی بیش از ۲٬۰۰۰ سال دارد. در فوریهٔ ۲۰۲۱، باستان‌شناسان کارخانه‌ای برای تولید انبوه آبجو به قدمت ۵٬۰۰۰ سال را در ابیدوس کشف کردند که به دوران حکومت پادشاه نارمر، یعنی دورهٔ آغازین دودمانی مصر بازمی‌گردد. شواهد مکتوب تأییدشده‌ای از تولید آبجو در دوران باستان در ارمنستان را می‌توان در اثر گزنفون به نام آناباسیس (قرن پنجم پیش از میلاد) یافت، زمانی که او در یکی از روستاهای باستانی ارمنستان اقامت داشت و نوشت: آبجو به بخش حیاتی تمام
اقامت داشت و نوشت: آبجو به بخش حیاتی تمام تمدن‌های مبتنی بر کشت غلات در اوراسیا و شمال آفریقای باستان، از جمله مصر، تبدیل شد تا آنجا که در سال ۱۸۶۸، جیمز دِث در کتابی با عنوان "آبجویِ کتاب مقدس" نظریه‌ای مطرح کرد مبنی بر اینکه «منّ» آسمانی که خدا به بنی‌اسرائیل داد، نوعی آبجوی نانی‌شکل و شبیه به حریره به نام "ووسا" ("wusa") بوده است. این آبجوها اغلب غلیظ بودند و بیشتر به حریره شباهت داشتند تا نوشیدنی، و سومری‌ها از نی نوشیدنی برای نوشیدن آن استفاده می‌کردند تا از ذرات تلخ باقی‌مانده از فرایند تخمیر دوری
تا از ذرات تلخ باقی‌مانده از فرایند تخمیر دوری کنند. اگرچه در روم باستان نیز آبجو نوشیده می‌شد، اما به‌مرور محبوبیت خود را در برابر شراب از دست داد. تاسیتوس با لحنی تحقیرآمیز از آبجوی تهیه‌شده توسط ژرمن‌ها یاد کرده است. تراکیان نیز از قرن پنجم پیش از میلاد آبجویی از چاودار می‌نوشیدند، چنان‌که هلانیکوس میتیلنی، تاریخ‌نگار یونانی، روایت کرده است. نام آن‌ها برای آبجو «بروتوس» ("brutos") یا «بریتوس» ("brytos") بود. رومی‌ها این نوشیدنی را «سرِویسیا» ("cerevisia") می‌نامیدند که برگرفته از واژهٔ سلتیکی آن است.
می‌نامیدند که برگرفته از واژهٔ سلتیکی آن است. ظاهراً برخی از سربازان لژیون رومی نیز از آبجو لذت می‌بردند. برای نمونه، در میان لوح‌های ویندولاندا (از ویندولاندا در بریتانیا، با قدمت حدود ۹۷–۱۰۳ میلادی)، افسر سواره‌نظام دهکوریونی به نام ماسکولوس در نامه‌ای به فرمانده فلاویوس سریالیس دربارهٔ دستورات روز بعد برای سربازانش پرس‌وجو می‌کند—و در آن نامه، محترمانه درخواست می‌کند تا برای سربازخانه آبجو فرستاده شود، چرا که ذخیرهٔ قبلی آن‌ها تمام شده بود. نوبی‌های باستان از آبجو به‌عنوان دارویی آنتی‌بیوتیکی استفاده
از آبجو به‌عنوان دارویی آنتی‌بیوتیکی استفاده می‌کردند. در بین‌النهرین باستان، لوح‌های رُسی نشان می‌دهند که بیشتر آبجوسازان احتمالاً زن بوده‌اند و آبجوسازی در آن دوران شغلی نسبتاً محترم شمرده می‌شده است؛ چرا که تنها حرفه‌ای در میان مشاغل میان‌رودانی بوده که از مشروعیت اجتماعی و حمایت الهی برخوردار بوده است—آن هم از سوی ایزدبانوان. به‌ویژه: نینکاسی که متولی تولید آبجو بود، سیریس که در معنای مجازی برای اشاره به آبجو به‌کار می‌رفت، و شیدوری که نماد لذت بردن از آبجو بود. به‌نظر می‌رسد که در شیوهٔ آبجوسازی
از آبجو بود. به‌نظر می‌رسد که در شیوهٔ آبجوسازی میان‌رودانی از نان جو دو بار پخته‌ای به نام "باپیر" استفاده می‌شده است، که به‌طور اختصاصی برای تولید آبجو به‌کار می‌رفت. مردم از همان آغاز دریافته بودند که استفادهٔ مکرر از همان ظرف برای تخمیر مَش (مایهٔ آبجو) نتایج قابل اطمینان‌تری به‌دست می‌دهد؛ به همین دلیل، آبجوسازانی که در حال جابه‌جایی بودند، لگن‌های خود را همراه می‌بردند. الواح ابلا که در سال ۱۹۷۴ در ابلا، سوریه کشف شدند، نشان می‌دهند که در این شهر در حدود ۲۵۰۰ پیش از میلاد، آبجو تولید می‌شده است.
در حدود ۲۵۰۰ پیش از میلاد، آبجو تولید می‌شده است. ردهایی اولیه از آبجو و فرایند آبجوسازی در تمدن بابل نیز یافته شده است. در آن دوران، آبجوسازان نه‌تنها زنان، بلکه کاهنه‌ها نیز بوده‌اند. برخی انواع آبجو به‌طور ویژه برای آیین‌های مذهبی استفاده می‌شده است. در سال ۲۱۰۰ پیش از میلاد، حمورابی پادشاه بابل، قوانینی را دربارهٔ اداره‌کنندگان میکده‌ها در قانون‌نامهٔ سلطنتی خود گنجاند. در هند باستان، وداها و رامایانا از نوشیدنی‌ای شبیه به آبجو با نام "سورا" یاد کرده‌اند که در دوران ودایی (حدود ۱۵۰۰ تا ۵۰۰ پیش از
که در دوران ودایی (حدود ۱۵۰۰ تا ۵۰۰ پیش از میلاد) مصرف می‌شده است. این نوشیدنی مورد علاقهٔ ایزد ایندرا بود. در ارته‌شاستره نیز از دو نوشیدنی مست‌کنندهٔ تهیه‌شده از برنج با نام‌های "مدکا" ("Medaka") و "پراسَنّا" ("Prasanna") یاد شده است. آبجو بخشی از رژیم غذایی روزانهٔ فرعون‌های مصر بیش از ۵٬۰۰۰ سال پیش بوده است. در آن زمان، آبجو از نانِ جو پخته‌شده تهیه می‌شد و در آیین‌های مذهبی نیز کاربرد داشت. در دوران ساخت مجموعهٔ اهرام جیزه، هر کارگر روزانه جیره‌ای معادل چهار تا پنج لیتر آبجو دریافت می‌کرد، که هم
معادل چهار تا پنج لیتر آبجو دریافت می‌کرد، که هم به‌عنوان خوراک و هم نوشیدنی نشاط‌آور، نقشی حیاتی در پیشبرد ساخت اهرام داشت. نویسندهٔ یونانی سوفوکل (۴۵۰ پیش از میلاد) دربارهٔ مفهوم اعتدال در مصرف آبجو در فرهنگ یونانی سخن گفته و باور داشت که بهترین رژیم غذایی برای یونانیان شامل نان، گوشت، انواع سبزیجات و آبجو بوده است—که آن را «ζῦθος» ("زوتوس") می‌نامیدند. یونانیان باستان همچنین شراب جو نیز می‌ساختند (به زبان یونانی: «κρίθινος οἶνος» – "کریتینوس اینوس"، به‌معنای «شراب جو») که مورخ یونانی پولیبیوس در اثر خود
«شراب جو») که مورخ یونانی پولیبیوس در اثر خود "تاریخ‌ها" به آن اشاره کرده است؛ او می‌نویسد که فایاکسی‌ها شراب جو را در کراترهایی از جنس نقره و طلا نگهداری می‌کردند. در جریان ارتقای ۱٫۵ میلیارد پوندی بزرگراه A14 در کمبریج‌شر، شواهدی کشف شد که نشان می‌دهد بیش از ۲٬۰۰۰ سال پیش در بریتانیا آبجو تهیه می‌شده است. استیو شرلوک، مسئول باستان‌شناسی پروژهٔ A14 گفت: «این واقعیتی شناخته‌شده است که جوامع باستانی از فرایند آبجوسازی برای تصفیهٔ آب و ایجاد منبعی ایمن برای آب‌رسانی استفاده می‌کردند، اما این احتمالاً نخستین
استفاده می‌کردند، اما این احتمالاً نخستین شاهد فیزیکی از اجرای آن فرایند در بریتانیاست.» راجر پروتز، سردبیر پیشین «راهنمای آبجوی خوب» منتشرشده از سوی کارزار آبجوی اصیل، گفت: «وقتی رومی‌ها به بریتانیا یورش بردند، با قبایلی روبه‌رو شدند که نوعی آبجو به نام "کُرمی" ("curmi") می‌ساختند.» در اروپا، در دوران قرون وسطی، صنف‌های آبجوسازان ممکن بود یک قدیس حامی برای حرفهٔ خود برگزینند. آرنولف مس (حدود ۵۸۲–۶۴۰) و آرنولف اودنبرگ (حدود ۱۰۴۰–۱۰۸۷) از سوی برخی آبجوسازان فرانسوی و فلاندری‌ها مورد احترام قرار می‌گرفتند.
فرانسوی و فلاندری‌ها مورد احترام قرار می‌گرفتند. آبجوسازان بلژیکی نیز آرنولف اودنبرگ (یا همان آرنولد سوآسون) را گرامی می‌داشتند، که همچنین به‌عنوان قدیس حامی گلچین‌کنندگان رازک نیز شناخته می‌شود. راهبان مسیحی، صومعه‌هایی با کاربری آبجوسازی بنا کردند تا خوراک، نوشیدنی و سرپناهی برای مسافران و زائران فراهم آورند. شارلمانی، پادشاه فرانک‌ها و فرمانروای امپراتوری مقدس روم در سدهٔ هشتم، آبجو را بخشی مهم از زندگی می‌دانست و گاه گفته می‌شود که خود برخی از آبجوسازان را آموزش داده است. اروپای قرون وسطی. آبجو یکی از