payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تعداد ذره یکی از پارامترهای اساسی ترمودینامیکی است.این کمیت که با نماد formula_1 نشان داده می‌شود یک کمیت بدون بعد می‌باشد که به حجم و اندازه سیستم وابسته است.همچنین این کمیت یک کمیت مقداری است.به صورت ساده تعداد ذرات سیستم به صورت زیر تعریف می‌شود: که در این رابطه "NA" نشان دهنده عدد آووگادرو می‌باشد و formula_2 نشان دهنده مول های سیستم است..
پادشاهی کهن مصر دوره‌ای از تاریخ مصر است که به گفتهٔ خود مصریان باستان، اوج قدرت و تمدن آن‌ها در طول تاریخ بوده‌است. این دوره در اصل طولانی‌ترین دوران باثبات در تاریخ مصر باستان بوده‌است. پادشاهی کهن مصر (حدود ۲۶۸۶ تا ۲۱۸۱ پیش از میلاد) در کرانه‌های پرآب رود نیل شکوفا شد. این دوره عصر رونق، ثبات نسبی و حکومت قوی مرکزی بود، دوره‌ای که در آن اهرام بزرگ را ساختند و جامعه‌ی مصر پادشاهان یا فراعنه‌اش را به‌عنوان «خدایان روی زمین» می‌پرستیدند. جامعه‌ی عصر پادشاهی کهن را دولتی متمرکز به رهبری فرعون، که فرمانروایی
کهن را دولتی متمرکز به رهبری فرعون، که فرمانروایی بسیار قدرتمند بود، سختگیرانه اداره می‌کرد. این باور که فرعون موجودی «شبه‌خدایی» است که نقش واسطه‌ی میان خدایان و رعایایش را بازی می‌کند بنیان زندگی، سیاست و مذهب بود. فرعون، در نقش رهبری سیاسی و مذهبی، نه تنها بر آیین‌های مذهبی باشکوهی که بر رابطه‌اش با خدایان تاکید می‌کردند نظارت داشت، بلکه، به کمک لشکری از مشاوران و افسران که برترینشان را وزیر می‌نامیدند، تشکیلات سیاسی و اداریِ بزرگ و بسیار سازمان‌یافته‌ای را رهبری می‌کرد. این تشکیلات فرمانروایان محلی را
را رهبری می‌کرد. این تشکیلات فرمانروایان محلی را هم، که بر مناطقی که آن‌ها را «نُم» می‌نامیدند (مناطق سابقاً مستقل) حکومت می‌کردند، در بر می‌گرفت. اغلب، فراعنه را مستبد تصور می‌کنند. با این حال، گرچه سخن فراعنه قانون بود، بخش چشمگیری از اختیاراتشان را به حاکمان تفویض می‌کردند و، با ادامه‌ی عصر پادشاهی کهن قدرت بیش‌تر و بیش‌تری به آن‌ها دادند. متمرکزسازی قدرت که در دوران تینیتی آغاز شد در پادشاهی کهن به آرامی ادامه پیدا کرد و باعث دستاوردهای بزرگ در زمینه هنر و ساختمان‌سازی شد. در این دوره نه تنها هنر مصری
و ساختمان‌سازی شد. در این دوره نه تنها هنر مصری به شکل‌های گوناگون آن از جمله نقاشی‌ها، دیوارنگاره‌ها، و سنگ‌تراشی‌های بدیع رشد کرد که سامانه فرمانروایی کشور شکلی به خود گرفت که تا نزدیک سه هزار سال ادامه پیدا کرد. همچنین دوره‌ی ساخت اهرام مصر در عصر پادشاهی کهن مصر و از حدود ۲۶۸۶ تا ۲۱۸۱ پیش از میلاد بوده‌است. قدرت، وضعیت و دودمان‌ها. پادشاهی کهن دوره‌ای به طول نزدیک به ۵۰۰ سال را در بر می‌گیرد (از حدود ۲۶۸۶ تا ۲۱۸۱ پ.م.) و از چهار دودمان تشکیل شده: در این دوره نخستین هرم‌ها ساخته شدند: نخستین آن‌ها هرم
دوره نخستین هرم‌ها ساخته شدند: نخستین آن‌ها هرم پلکانی در سقاره است که در زمان فرعون جوزر بنا نهاده شد. سال‌ها پس از آن نیز سه هرم مجموعه اهرام جیزه را تشکیل دادند (متعلق به پادشاهان خوفو، خفرع، و منکورع). ساخت این هرم‌ها با هزینه مادی و انسانی بسیار همراه بود و باعث نارضایتی بسیار در میان مردم مصر گشت. دیودور سیسیلی نوشته‌است که شورشیان در فرصت مناسب از شدت ناخرسندی و عصبانیت اجساد مومیایی فراعنه را از آرامگاه‌های باشکوهشان بیرون می‌انداختند. نارضایتی‌هایی از این دست باعث شدند که ساخت هرم‌های بزرگ در
از این دست باعث شدند که ساخت هرم‌های بزرگ در دوره‌های بعدی پیگیری نشوند و مصطبه‌ها جای چنین آرامگاه‌های پر هزینه‌ای را بگیرند. پادشاهی خورشید نخستین فراعنه را تجلی زمینی شخصیت اسطوره‌ای حوروس، پسر خدایی به نام اُزیریس و ایزیس، می‌دانستند. حوروس پیوندی محکم با رع، آفریدگار زندگی و خدای سرشاهینیِ خورشید، داشت. خورشیدپرستی در دوره‌ی پادشاهی کهن بسیار رونق گرفت و رع در نقش موجودی مستقل از حوروس ظاهر شد. حتی واژه‌ی «رع» جزئی از نام‌های فراعنه شد. فرعون، به‌واسطه‌ی این پیوندها، حافظ نظام عدالتی بود که نظم کیهانی
این پیوندها، حافظ نظام عدالتی بود که نظم کیهانی را بازتاب می‌داد. همچنین او، به شکلی حیاتی، شخصیتی بود که با خدایان همکاری می‌کرد تا مطمئن شود که نیل هر سال سیلاب‌های پر گل‌و‌لای سالانه را، که دره‌ی نیل را برای تامین نیازهای کشور بزرگ مصر به‌اندازه‌ی کافی حاصلخیز می‌کردند، همراه می‌آورد. فرعون موجودی عالی بود که همه چیز را می‌دید و همه‌چیز را می‌دانست. اغلب او را با لباسی دامن‌مانند و ریش مصنوعی، در حالی که عصای سرکَج، تازیانه و گرزه‌ی سلطنتی در دست داشت و تاج دوگانه‌ی مصر علیا و مصر سفلی بر سرش بود، به
و تاج دوگانه‌ی مصر علیا و مصر سفلی بر سرش بود، به تصویر می‌کشیدند. در این تصویرها، یک مار کبرا هم، که «چشم» رع بود، از پیشانیش سر برآورده بود. خدمه‌ی بادبزن به‌دست همراهش بودند و مردم پیش پایش به خاک افتاده‌ بودند. به نظر می‌رسد مصری‌ها می‌دانستند که فرعون هم انسانی از گوشت و پوست است، اما قدرت مقدس او را می‌ستودند. «نعمت نیل» هرودوت، تاریخ‌نگار یونان باستان، سخاوت نیل را یک «نعمت» می‌خواند. این رود بزرگ از میان دره‌ای عظیم در گوشه‌ی شمال شرقی آفریقا می‌گذرد. در مصر سفلی در شمال، شاخه‌های فرعی نیل از هم
در مصر سفلی در شمال، شاخه‌های فرعی نیل از هم منشعب می‌شدند تا دلتایی وسیع و حاصلخیز بسازند که خانه‌ی جمعیتی انبوه بود. در جنوب دلتا، ممفیس، «شهر پایتخت» پادشاهی کهن مصر، قرار گرفته‌بود. اگر باز هم به طرف حنوب می‌رفتید، در مصر علیا، دره به نواری باریک بدل می‌شد که چند شهر در کرانه‌های حاصلخیزش پدید آمده بودند. طغیان سالانه‌ی نیل گل‌و‌لای غنی و سیاهی بر جای می‌گذاشت که مصری‌ها برای پرورش محصولاتشان به آن وابسته بودند. برای هدایت آب به زمین‌های وسیع کشاورزی، برنامه‌های بزرگ آبیاری را طراحی می‌کردند. زمین‌های
بزرگ آبیاری را طراحی می‌کردند. زمین‌های مردابی کنار ساحل تامین‌کننده‌ی پرنده‌های آبزی برای تغذیه (البته فقط برای ثروتمندان) و نی پاپیروس، که برای تولید ابزار نوشتار به‌کار می‌رفت، بودند. خود رود هم ماهی و شیوه‌ای برای جا‌به‌جایی از نقطه‌ای به نقطه‌ای دیگر در اختیار مردم می‌گذاشت. مصری‌ها، که گستره‌ی وسیعی از بیابان‌های خشک و زیست‌ناپذیر محاصره‌شان کرده‌بود، خوب می‌دانستند که چقدر به این دشت سیلابی بزرگ وابسته‌اند. به همین دلیل، در طول نیل در جنوب مصر، برج‌های دیده‌بانی ساخته‌بودند تا نشانه‌های کم‌آبی یا
دیده‌بانی ساخته‌بودند تا نشانه‌های کم‌آبی یا پرآبی را، که بر برداشت سالانه‌شان اثر می‌گذاشت، رصد کنند. وضعیت مردم؛ سازه‌ها، سیاست و فروپاشی. سلسله‌مراتب جامعه جامعه، به شکلی کاملاً آشکار، به طبقه‌هایی متفاوت تقسیم شده‌بود. خانواده‌ی سلطنتی در راس بودند و بر دربار و مقامات اداری، مانند کاتبان و کاهنان، نظارت می‌کردند. این سلسله‌مراتبی سختگیرانه بود و اثبات خدمتگزاری و وفاداری بیش‌ترین اولویت را داشتند. می‌گویند که بیشتر مردم عادی در دوران پادشاهی کهن زندگی‌هایی فلاکت‌بار داشتند و مجبور بودند برای فرعون کار
فلاکت‌بار داشتند و مجبور بودند برای فرعون کار کنند و، در ازای دستمزدی بخور و نمیر، سازه‌هایی عظیم بسازند یا برای تامین غذای شهرها کشاورزی کنند. اما شواهد نشان می‌دهند که زندگی محلی مستقلی هم وجود داشته‌است؛ از جمله بازارهایی که مردم مصنوعات تولیدی و ساده‌ی خودشان را می‌فروختند. این واقعیت که هر کسی، به لحاظ نظری، می‌توانست به مناسب عالی برسد هم با تصویر دیکتاتوری مطلق منافات دارد. عصر اهرام پادشاهی کهن را بیش‌تر با پیشرفت‌هایش در فنون ساخت‌و‌ساز سنگی می‌شناسند؛ فنونی که در «هرم پله‌ای» مشهور سقاره و، بعد،
فنونی که در «هرم پله‌ای» مشهور سقاره و، بعد، در مقبره‌های هرمی عظیم سلطنتی سلسله‌ی چهارم (حدود ۲۶۱۳ تا ۲۴۹۴ پ.م.) به بار نشستند. این اهرام که در جیزه، نزدیک ممفیس در حاشیه‌ی بیابان، ساخته شده‌اند از بزرگ‌ترین شاهکارهای ساخت‌و‌ساز تاریخ هستند. هرم بزرگ -مقبره‌ی فرعون خوفو- یکی از عجایب هفتگانه دنیای باستان و تنها بنا در میان آن عجایب است که تا امروز سالم مانده‌است. درست در شرق این هرم، ابوالهول قرار گرفته‌است؛ مجسمه‌ای نیمه‌شیر و نیمه‌انسان که تصور می‌شود چهره‌ی خوفو را داشته‌باشد. اهرام جیزه از قدیمی‌ترین
خوفو را داشته‌باشد. اهرام جیزه از قدیمی‌ترین نمونه‌های به‌کار‌گیری سنگ‌های کانی هستند. قطعه‌های عظیم سنگ آهک را از نقاطی دور می‌آوردند، با دقتی حیرت‌انگیز می‌بُریدند و بعد بالا می‌بردند تا آنها را به‌شکلی بی‌نقص سر جای خودشان در سازه بگذارند. هیچ‌کس نمی‌داند که این کار دقیقاً چگونه انجام می‌شد. شاید دور هر هرم سطح شیب‌داری بوده‌است که، با افزایش ارتفاع هرم، بالاتر می‌رفته‌است. قطعه‌های سنگی را هم ممکن است به‌صورت دستی و با استفاده از غلتک و اهرم روی این سطح شیب‌دار بالا برده باشند. قدرتی خاور‌میانه‌ای در
شیب‌دار بالا برده باشند. قدرتی خاور‌میانه‌ای در دوران پادشاهی کهن، مصر در سیاست خاورمیانه بازیگری مهم شد. مدارکی درباره‌ی روابط دورادور مصر با بسیاری از مناطق، از جمله بخش‌هایی از سوریه، لیبی، لبنان و سودان امروزی وجود دارند. این روابط به این دلیل شکل گرفتند که مصر می‌خواست مرزهایش را امن نگه دارد و اقلامی مثل چوب را خرید‌ و فروش کند. حفاظت از مرزها یا گذشتن از آن‌ها بدون مذاکره ممکن نیست و بنابراین مصر باید از مهارت‌هایی دیپلماتیک، که موجب شهرتش شدند، استفاده می‌کرد. فروپاشی پادشاهی کهن نظریه‌های بسیاری
می‌کرد. فروپاشی پادشاهی کهن نظریه‌های بسیاری درباره‌ی فروپاشی پادشاهی کهن وجود دارند، اما هیچ‌کس دقیقاً نمی‌داند که چه اتفاقی افتاده‌است، در پایین می‌توانید چند نظریه را که دلیل این فروپاشی را توضیح می‌دهند، بخوانید. اشراف‌زادگان و نُم‌ها تا زمان سلسله‌ی ششم (حدود ۲۳۴۵ تا ۲۱۸۱ پیش از میلاد) فراعنه بخشی از قدرت را به اشراف‌زادگان و حاکمان یا «نُم‌ها» واگذار کرده‌بودند. شاید همین موضوع کم‌کم موجب تضعیف قدرت فراعنه شد. همچنین معنایش این بود که با خارج شدن قدرت از دست فراعنه، دیگران می‌توانستند قدرت بیش‌تری
از دست فراعنه، دیگران می‌توانستند قدرت بیش‌تری برای خودشان کسب کنند. فروپاشی پادشاهی کهن در پایان عصر سلسله‌ی ششم، مخصوصا پس از حکومت «پپی دوم»، پادشاهی کهن کم‌کم تضعیف شد و مصر به دوره‌ی نامطمئن‌تری پا گذاشت که آن را دوره‌ی میانه‌ی نخست می‌نامند. اقتدار سلطنتی ضعیف شد و ممفیس بخشی از اهمیتش را به دیگر شهرها واگذار کرد. چرا این اتفاق افتاد؟ بعضی این اتفاق را به وابستگی مصر به نیل ربط می‌دهند و می‌گویند طغیان شَدید، خشکسالی یا هر دوی این‌ها ویرانی یا قحطی بزرگی را به‌همراه آوردند. چنین چیزی، در شرایطی که
بزرگی را به‌همراه آوردند. چنین چیزی، در شرایطی که قدرت مرکزی ضعیف بود، می‌توانست بسیار فاجعه‌بار باشد. ممکن است تهدیدهایی از جانب مرزهای مصر هم در افول پادشاهی کهن موثر بوده‌باشند‌. نظریه‌ای درباره‌ی چگونگی فروپاشی پادشاهی کهن افول پادشاهی کهن با دودمان پنجم آغاز شد. نخستین فرعون این دودمان اوسرکاف (۲۴۵۸-۲۴۶۵ پ.م.) بود که با معرفی اصلاحاتی، قدرت مرکزی فرعون و دولت مرکزی را کاهش داد. پس از پادشاهی اوسرکاف و ساحورع، جنگ‌های داخلی میان نومارک‌هایی بر پا شدند که دیگر از دستورهای دولت مرکزی فرمان نمی‌پذیرفتند.
دیگر از دستورهای دولت مرکزی فرمان نمی‌پذیرفتند. این جنگ‌های داخلی که روز به روز بدتر می‌شدند یکپارچگی دولت را دستخوش تغییر کردند و باعث قحطی شدند. طبق یک نظریه واپسین ضربه کاری به این روند خشکسالی بزرگی بود که منطقه را فرا گرفت و باعث کم شدن شدید بارش میان سال‌های ۲۲۰۰ تا ۲۱۵۰ پ.م. گشت و باعث آن شد که سیلاب هر سالهٔ نیل پدید نیاید. نتیجه آن شد که سقوط پادشاهی کهن در پی دهه‌ها جنگ و خشکسالی پدید آمد. نوشته‌ای مهم در آرامگاه آنختیفی - نومارکی در سال‌های آغازین دوره نخست میانی - وضعیت اسفناک کشور را در حالی
دوره نخست میانی - وضعیت اسفناک کشور را در حالی که خشکسالی بر آن حاکم بود به تصویر می‌کشد.
جمهوری سوسیالیستی بوسنی و هرزگوین، که تا سال ۱۹۶۳ با نام "جمهوری خلق بوسنی و هرزگوین" شناخته می‌شد، یکی از جمهوری‌های سوسیالیستی تشکیل‌دهندهٔ جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود. این جمهوری، امروزه به کشور مستقل بوسنی و هرزگوین، شامل فدراسیون بوسنی و هرزگوین و جمهوری صرب بوسنی تبدیل شده‌است.
جمهوری سوسیالیستی کرواسی، یکی از جمهوری‌های سوسیالیستی تشکیل‌دهندهٔ جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود. این جمهوری، از نظر مساحت و جمعیت، دومین جمهوری تشکیل‌دهندهٔ یوگسلاوی پس از صربستان بود. این جمهوری، امروزه به کشور مستقل کرواسی تبدیل شده‌است.
جمهوری سوسیالیستی مقدونیه، یکی از شش جمهوری‌های سوسیالیستی تشکیل‌دهنده جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود. این جمهوری، امروزه به کشور مستقل جمهوری مقدونیه تبدیل شده‌است. پس از تغییر نظام سیاسی به نظام پارلمانی، این جمهوری نام خود را به نام رسمی جمهوری مقدونیه در سال ۱۹۹۱ تغییر داد. و پس از آغاز فروپاشی یوگسلاوی خود را یک کشور مستقل معرفی کرد. از لحاظ جغرافیایی، جمهوری سوسیالیستی مقدونیه، با آلبانی از غرب، با یونان از جنوب و با بلغارستان از شرق هم‌مرز بود. درون یوگسلاوی، با صربستان و کوزوو نیز هم‌مرز بود.
درون یوگسلاوی، با صربستان و کوزوو نیز هم‌مرز بود. پیش زمینه. اولین کشور مقدونیه‌ای با نام مقدونیه دموکراتیک فدرالی () در اولین جلسه عمومی مجمع ضد فاشیستی برای آزادی ملی مقدونیه در دوران جنگ جهانی دوم در مقدونیه یوگسلاویایی اعلام استقلال کرد. این مجمع به صورت پنهانی در روز ۲ اوت ۱۹۴۴ در منطقه اشغالی یوگسلاوی به دست بلغارستان برپا شد. این روز به دست مقدونی‌ها به عنوان روز جمهوری شناخته و برپا داشته می‌شود و این روز همچنین روز شورش ایلیندن علیه امپراتوری عثمانی در سال ۱۹۰۳ میلادی نیز می‌باشد. هرچند پس از
در سال ۱۹۰۳ میلادی نیز می‌باشد. هرچند پس از اینکه بلغارستان با فشار شوروی از منطقه مقدونیه بازنشینی کرد، یک دولت وابسته به آلمان نازی به نام مقدونیه خودمختار پایه‌گذاری شد. در اوایل اکتبر همان سال، زیر نظر دولت نوین وابسته به شوروی بلغارستان، ارتش بلغارستان باری دیگر به یوگسلاوی وارد شد تا جلوی نیروهای آلمانی را از عقب‌نشینی از یونان بگیرد. در مقدونیه بلغارها شانه به شانه همراه با پارتیزان‌های مقدونی علیه آلمان جنگیدند. واردار مقدونیه در نوامبر ۱۹۴۴ در نام از اشغال آلمانی‌ها آزاد گشت. با این حال،
در نام از اشغال آلمانی‌ها آزاد گشت. با این حال، آلبانیایی‌های ضدکمونیست همچنان می‌خواستند در غرب مقدونیه در قدرت بمانند. آن‌ها تلاش کردند تا از ادغام شدن ناحیه به دست پارتیزان‌های یوگسلاویایی جلوگیری کنند، مدت کوتاهی پس از اینکه پارتیزان‌ها اعلام پیروزی کردند. ایدئولوژی این یوگسلاوی نوین پنهان باقی مانده بود. پارتیزان‌ها از یوگسلاوی یک «فدراسیون دموکراتیک» با شش جمهوری در ذهنشان ساخته بودند. پس از اینکه تیتو به عنوان رئیس‌جمهور در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۵ پذیرفته شد، جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی اعلان شد و قانون
جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی اعلان شد و قانون اساسی آن در ۱۹۴۶ نوشته شد. به همین خاطر، مقدونیه نامش را به جمهوری خلق مقدونیه تغییر داد و به عنوان یک جمهوری در فدراسیون یوگسلاوی پذیرفته شد. با این وجود، برخی از مردم علیه فدراسیون بودند و خواستار خودمختاری بیشتر از سوی مراجع فدرال شدند و همین منجر به برخی اعدام‌ها و تبعیدها شد. یکی از قربانیان این اعدام‌ها، اولین رئیس‌جمهور جمهوری مقدونیه یعنی متوحیجا آنتونوف-چنتو بود. برای از بین بردن نمادهای بلغاروفیل، کمونیست‌های یوگسلاویایی یک پروسه سنگین از
کمونیست‌های یوگسلاویایی یک پروسه سنگین از مقدونی‌سازی و ملت‌سازی را آغاز کردند. کسانی که رؤیای یک مقدونیه آزاد و بلغاری داشتند و ضد-یوگسلاوی بودند از مقامشان منع شدند و اکثراً مجازات و زندانی شدند. در بیشتر مواقع آنها به صورت دسته جمعی اعدام می‌شدند، مانند کریسمس خونین (۱۹۴۵). شمار قربانیان همچنان نامشخص است، اما تحقیقات به دست بلغاری‌ها نشان می‌دهد که حدود ۵۰٬۰۰۰ تن کشته، زندانی، تبعید، کار اجباری و شکنجه شدند. زبان مقدونی زبان ملی جمهوری تعیین شد. این جمهوری بر اساس واردار مقدونیه، بخشی از ناحیه مقدونیه
بر اساس واردار مقدونیه، بخشی از ناحیه مقدونیه پایه‌گذاری شد. برخی سیاستمداران مقدونی ایدئولوژی مقدونیه متحد را ارائه کردند، که شامل مقدونیه اژه‌ای و مقدونیه پیرین می‌شد. این ایدئولوژی تاحدی به دست مقامات یوگسلاوی پذیرفته شده بود. در سال ۱۹۶۳ میلادی، نام جمهوری به جمهوری سوسیالیستی مقدونیه تغییر گشت. قانون اساسی. جمهوری سوسیالیستی مقدونیه، به عنوان یک دولت ملی از مقدونی‌ها و دیگز اقلیت‌های نژادی تعریف شده بود. قانون اساسی جمهوری همچنین تعیین سرنوشت و جدایی‌خواهی را به رسمیت می‌شناخت. مرزهای جمهوری فقط با
را به رسمیت می‌شناخت. مرزهای جمهوری فقط با تصمیم مجلس تغییر می‌کرد. ساکنان جمهوری از شهروندی یوگسلاوی و یک شهروندی مقدونی داخلی برای امور تجاری نیز بهره‌مند بودند. این جمهوری قانون اساسی، نهاد ریاست‌جمهوری، حکومت، مجلس، زبان رسمی و نشان ملی خود را دارا بود. اقلیت‌ها. هرچند که مقدونی‌ها اکثریت مردم بودند و یکی از کشورهای تشکیل دهنده یوگسلاوی بودند، حق و حقوق اقلیت‌ها در قانون اساسی نیز رعایت می‌شد. زبان رسمی جمهوری مقدونی بود اما مقدونی‌های ترک و مقدونی‌های آلبانیایی حق تحصیل در زبان خود و استفاده آن در
آلبانیایی حق تحصیل در زبان خود و استفاده آن در رسانه را داشتند. دین. اگرچه حکومت کمونیستی قدرت دین را تضعیف می‌کرد، آزادی ادیان تاحدی مجاز بود. مقامات به کلیسای ارتدکس مقدونیه نیز اجازه فعالیت دادند. در سال ۱۹۷۲ ساخت و ساز بزرگترین کلیسای ارتدکس یعنی کلیسای سنت کلمنت از اوهرید آغاز گشت. مسلمانان، کاتولیک‌ها، پروتستان‌ها و دیگر جوامع مذهبی نیز می‌توانند سازمان‌های خود و عبادتگاه‌ها را حفظ کنند. جغرافی. جمهوری سوسیالیستی مقدونیه از لحاظ اندازه و جمعیت چهارمین کشور درون یوگسلاوی بود. درون یوگسلاوی، از شمال با
کشور درون یوگسلاوی بود. درون یوگسلاوی، از شمال با جمهوری سوسیالیستی صربستان و از شمال غرب با استان سوسیالیستی خودمختار کوزوو و با یونان از جنوب و از شرق با جمهوری خلق بلغارستان و از غرب با جمهوری سوسیالیستی خلق آلبانی هم‌مرز بود.
جمهوری سوسیالیستی مونته‌نگرو (به صربی‌کرواتی: Socijalistička Republika Crna Gora, Socialist Republika Black Гора)، یکی از جمهوری‌های سوسیالیستی تشکیل‌دهندهٔ جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود. این جمهوری، امروزه به کشور مستقل مونته‌نگرو تبدیل شده‌است.
جمهوری سوسیالیستی اسلوونی، یکی از جمهوری‌های سوسیالیستی تشکیل‌دهندهٔ جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود. این جمهوری، امروزه به کشور مستقل اسلوونی تبدیل شده‌است.
استان سوسیالیستی خودمختار کوزوو، یکی از دو استان خودمختار جمهوری سوسیالیستی صربستان (از ۱۹۶۳ تا ۱۹۹۰) و یکی از بخش‌های فدرال تشکیل‌دهندهٔ جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی (از ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۰) بود. پایتخت آن، پریشتینا بود. این استان، در سال ۱۹۹۰ و پس از فروپاشی یوگسلاوی با کاهش اختیارات به استان خودمختار کوزوو و متوهیا تغییر نام داد. پس از آنکه در سال ۱۹۹۲، جمهوری فدرال یوگسلاوی با اتحاد صربستان و مونته‌نگرو شکل گرفت، کوزوو، توسط اکثریت آلبانیایی‌تبار آن و همچنین کشور آلبانی، یک کشور مستقل با نام جمهوری کوزوو
کشور آلبانی، یک کشور مستقل با نام جمهوری کوزوو شناخته می‌شد. این استان خودمختار، امروزه به کشور مستقل کوزوو تبدیل شده‌است. بیشتر کشورهای جهان، هنوز کوزوو را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت نشناخته‌اند.
تئوداهاد (زادهٔ پیرامون ۴۸۰ - مرگ دسامبر ۵۳۶) پادشاه اوستروگوت‌تبار ایتالیا از ۵۳۴ تا ۵۳۵ به‌طور مشترک با آمالاسونتا و پس از برکناری او به‌تنهایی از ۵۳۵ تا ۵۳۶ بود. قتل آمالاسونتا سبب شد تا امپراتوری بیزانس به بهانهٔ خونخواهی ملکه به ایتالیا حمله کند. زندگینامه. تئوداهاد فرزند آمالافریدا از پدری نامعلوم و خواهرزادهٔ تئودوریک کبیر، پادشاه اوستروگوتی ایتالیا بود. پس از مرگ تئودریک در سال ۵۲۶، دخترش آمالاسونتا، به‌عنوان نایب‌السلطنهٔ پسر ۱۰ ساله‌اش آتالاریک که جانشین پدربزرگش تئودریک شده‌بود قدرت را در دست
که جانشین پدربزرگش تئودریک شده‌بود قدرت را در دست گرفت. آمالاسونتا که خود به‌خوبی آموزش دیده بود از هنر و ادبیات حمایت می‌کرد و سیاستی دوستانه در ارتباط با امپراتوری بیزانس داشت. تمایل او به آموزش پسرش به شیوهٔ رومی با اعتراض شدید بسیاری از نجیب‌زادگان اوستروگوتی روبه‌رو شد و این موضوع او را بیشتر به سمت ژوستینین یکم، امپراتور بیزانس سوق داد. آمالاسونتا در سال ۵۳۳ با موفقیت توطئه‌ای علیه خود را خنثی کرده و سه نفر از نجبایی که مشکوک به شرکت در این توطئه بودند را اعدام کرد. با مرگ آتالاریک در اکتبر ۵۳۴،
بودند را اعدام کرد. با مرگ آتالاریک در اکتبر ۵۳۴، آمالاسونتا که اینک شهبانوی ایتالیا شده بود به منظور تحکیم موقعیت خود از پسرعمه‌اش تئوداهاد برای فرمانروایی مشترک با او به‌عنوان پادشاه دعوت نمود. تئوداهاد این دعوت را پذیرفت با وجود این هنوز قدرت واقعی در دستان آمالاسونتا قرار داشت. با بالاگرفتن دشمنی‌ها علیه سیاست‌های آمالاسونتا، تئوداهاد که خود نیز تحت تأثیر مخالفان قرار گرفته بود در سال ۵۳۵ فرمان به دستگیری و تبعید ملکه به جزیره‌ای در دریاچه بولسنا در نزدیکی اورویتو در توسکانی داد. آمالاسونتا در سال ۵۳۴
اورویتو در توسکانی داد. آمالاسونتا در سال ۵۳۴ و در وان حمامش به قتل رسید. او را افرادی از بستگان نجیب‌زادگان اعدام‌شده پس از توطئهٔ ۵۳۳ خفه کرده بودند و گفته می‌شود که تئوداهاد نیز در این کار دست داشت. مرگ آمالاسونتا، فرصتی را برای ژوستینین یکم فراهم آورد تا به بهانهٔ خونخواهی ملکهٔ مقتول، ارتش امپراتوری بیزانس را به فرماندهی بلیساریوس روانهٔ ایتالیا کند. بلیساریوس با موفقیت سیسیل و ناپل را فتح کرد و در اواخر سال ۵۳۶ به سوی رم لشکر کشید. ارتش وحشت‌زده گوت‌ها که در باتلاق‌های پونتینه گرد هم آمده بود در همان
که در باتلاق‌های پونتینه گرد هم آمده بود در همان سال تئوداهاد را از قدرت خلع و ویتیگیز را جانشین او ساختند. تئوداهاد به سمت راونا گریخت اما سرانجام دستگیر و در ویا فلامینیا به‌دست یکی از گوت‌ها کشته‌شد.
تاریخ فخری کتابی است تاریخی نوشته مورخ شیعه قرن هفتم ابن طقطقی. کتاب از دو بخش تشکیل شده است ، بخش اول به دانش سیاست و ملک داری است و بخش دوم پیرامون تاریخ اسلام پس از درگذشت محمد.
مالین ماریا اُکرمان (زاده ۱۲ مه ۱۹۷۸) بازیگر، خواننده و مدل سوئدی-کانادایی است. وی بیشتر به عنوان بازیگر شهرت دارد. فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که مالین اکرمان در آنها به ایفای نقش پرداخته‌است:
ابوسعید گناوه‌ای (به عربی: ابوسعید حسن بن بهرام جنّابی) بنیانگذار قرمطیان در بحرین و احساء بود. وی اصالتاً ایرانی بود. مطرح شده که وی از نوادگان پادشاهی ایرانی در گذشته بوده، اینکه او ان ادعا را مطرح کرده یا بعداً به وی نسبت داده شده مشخص نیست. او در شصت و چند سالگی، به‌سال ۳۰۰ قمری (۹۱۳ میلادی) در بحرین به‌قتل رسید. به نقل از بریتانیکا: قرمطیان، عضو جریان شیعه اسماعیلی بودند، که ادعای عبیدالله خلیفه فاطمی نسبت به امامت را رد کردند. قرمطیان در قرن نهم تا یازدهم در عراق، یمن و به ویژه بحرین شکوفا شدند و نام
در عراق، یمن و به ویژه بحرین شکوفا شدند و نام خود را از حمدان قرمط آن گرفته‌اند. که رهبری این فرقه را در جنوب عراق در نیمه دوم قرن نهم بر عهده داشت. قرمطیان به دلیل شورش در سوریه و عراق در سال‌های ۹۰۳ تا ۹۰۶ و سیاست‌های دو رهبر بحرینیش میان حکومت‌های منطقه بدنام شدند. ابوسعید جنابی و پسرش که چندین بار به عراق حمله کردند و در سال ۹۳۰، پسر ابوسعید یعنی ابوطاهر جنابی مکه را غارت کرد و حجرالاسود کعبه را با خود برد. ابوسعید بن بهرام جنابی در دههٔ چهار (یا نیمهٔ اوّل دههٔ شش) قرن سوم قمری در شهر جنابه (گناوه
اوّل دههٔ شش) قرن سوم قمری در شهر جنابه (گناوه کنونی) استان بوشهر در یکی از محله‌های قدیمی احتمالاً محله تل‌گوری متولد شد. زمانی که مقتدر عباسی به خلافت رسید، ابوسعید جنّابی، یکی از رهبران قرامطه بود که در بحرین قیام کرد (۲۸۶ قمری برابر ۸۹۹ میلادی). وی به کمک قبایل عبدالقیس و ربیعه بحرین شهر الاحسا را تسخیر کرد و حکومت قرامطه را تشکیل داد. با حمایت یک ارتش قوی متشکل از طوایف، ابوسعید شروع به حمله به شهرهای منطقه کرد: قطیف، زاره، صفوان، زهران، الاحسا و جواتا. او تا شرق به صحار (که بعد از چند تلاش آن را
او تا شرق به صحار (که بعد از چند تلاش آن را موقتی تصرف کرد) در عمان و غرب تا بلاد الفلاح و جنوب تا یبرین پیش رفت. منطقه الیمامه نیز ویران و خالی از سکنه شد، زیرا قبایل محلی مانند بنی قشیر و بنی سعد یا کشته شدند یا مجبور به فرار شدند. الیمامه احتمالاً تحت کنترل قرمطیان قرار نگرفت، اما با بنی الاکهیدر که در آن زمان بر آنجا حکومت می‌کردند، درگیر شدند و بعدها به متحدان قرمطیان تبدیل شدند. در یک زمان نامعلوم، ابوسعید حتی جزیره آوال (بحرین امروزی) را تصرف کرد و تعرفه‌هایی برای حمل و نقل دریایی در آنجا وضع کرد.
تعرفه‌هایی برای حمل و نقل دریایی در آنجا وضع کرد. در سال‌های ۹۰۰ میلادی، سقوط قطیف موجب نگرانی مردم بصره شد، زیرا آن‌ها متوجه شدند که حمله قرمطیان به این شهر ممکن است. به همین دلیل، اقداماتی فوری برای ساخت دیواری آجری در اطراف بصره که تا آن زمان بدون استحکام بود، آغاز شد. اوایل سال ۹۰۰، ابوسعید محاصره هجر را شروع کرد. خبر محاصره هجر واکنش خلیفه عباسی، المعتضد را برانگیخت. در آوریل ۹۰۰، او فرمانده‌اش العباس بن عمر الغنوی را به عنوان والی بحرین و یمامه منصوب کرد و او را با ۲۰۰۰ سرباز و تعدادی داوطلب به سمت
کرد و او را با ۲۰۰۰ سرباز و تعدادی داوطلب به سمت نیروهای ابوسعید فرستاد. در ۳۱ ژوئیه، ارتش عباسی در نبردی در یک باتلاق نمکی که حدود دو روز از قطیف فاصله داشت، شکست خورد. الغنوی اسیر شد و بعداً آزاد گردید، اما سایر اسرا که تعدادشان ۷۰۰ نفر تخمین زده می‌شود، اعدام شدند. ابوسعید در نامه‌ای به معتضد عباسی، علت قیام خود را «بیداد» و ظلم خلیفه دانست، وی همچنین از خلیفه پرسید که چرا بیهوده جان پیروانش را به خطر می‌اندازد. او همچنین اظهار داشت که حمله خلیفه به سرزمین‌هایش در صحرا محکوم به شکست است، چرا که خودش و
در صحرا محکوم به شکست است، چرا که خودش و یارانش به زندگی سخت در سرزمین‌های خشن و بی‌رحم خو گرفته‌اند، در حالی‌که سربازان عباسی در آن محیط ناآشنا و خصمانه، از شرایط خارج از توان خود قرار می‌گیرند. بعد از مرگ او در سال ۳۰۰ قمری (۹۱۳ میلادی)، پسرش ابوطاهر، رهبر قرامطهٔ بحرین شد. وی به مقتدر نامه نوشت و در آن، سپاه خود را ارتش خدا معرفی کرد. قرامطهٔ بحرین دردسرهای فراوانی برای عباسیان ایجاد کردند؛ حج را چند بار متروک کرده، حجرالاسود را ربودند. حسن قرمطی جنّابی (دیلمی) مکنی به ابوسعید در ذیحجه ۳۰۰ قمری در حمام
(دیلمی) مکنی به ابوسعید در ذیحجه ۳۰۰ قمری در حمام مقتول شد.
جزیره روبن جزیره‌ای در آفریقای جنوبی که بیشتر به دلیل زندانی کردن مخالفان آپارتاید در آن مشهور است. نلسون ماندلا در آن زندانی بود.
تورج کشتکار با نام هنری توجی متولد ماه مه ۱۹۸۷ خواننده نروژی است که در شیراز-ایران به دنیا آمده‌است و به عنوان مدل نیز کار می‌کند. وی همجنسگرا است. توجی به عنوان نماینده نروژ در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۲ که در باکو پایتخت آذربایجان برگزار شد شرکت کرد. وی در این مسابقه موفق به عبور از مرحله نیمه پایانی شد اما در فینال در میان ۲۶ شرکت کننده بیست و ششم شد. زندگی هنری. توجی متولد شیراز است اما از یک سالگی در نروژ زندگی می‌کند. وی بعد از مدتی کار به عنوان مدل، در شبکه‌ام تی وی نروژ مشغول شد و برنامه‌های "Super
شبکه‌ام تی وی نروژ مشغول شد و برنامه‌های "Super Saturday"و "Tooji's Top 10" از کارهای وی در این شبکه بود. او برنده مسابقه Melodi Grand Prix 2012 شده و شانس حضور در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۲ را به عنوان نماینده نروژ کسب کرد. اولین کار هنری وی با نام "Swan Song" در سال ۲۰۰۸ ارائه گردید. این خواننده جوان بعد از شرکت در نیمه نهایی دوم (Semi Final 2) مسابقه یوروویژن به عنوان نماینده کشور نروژ در شب ۴ خرداد ماه و خواندن آهنگ محبوبش Stay به فینال مسابقات یوروویژن ۲۰۱۲ باکو رسید و با گرفتن ۷ امتیاز به عنوان نفر
۲۰۱۲ باکو رسید و با گرفتن ۷ امتیاز به عنوان نفر آخر توسط ۴۲ کشور انتخاب شد. در این مسابقه کشور سوئد اول شد.