payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ساحلی و فارس بیرونی تقسیم می‌شود. فارس بیرونی نیز به دو زیرپهنه کوچک‌تر به نام فارس ساحلی و فارس به‌تقریب ساحلی تقسیم می‌شود. بسیاری از زمین‌شناسان پهنه فارس را گستره واقع در میان دو گسل کازرون در غرب و گسل میناب در شرق می‌دانند ولی برخی دیگر ویژگی‌های زمین‌شناسی بخش شرقی پهنه فارس را متفاوت دانسته و آن را پس‌خشکی بندرعباس نامیده‌اند. پس‌خشکی بندرعباس. محدوده‌ای از پایانه جنوب شرقی زاگرس است که مرز شرقی آن گسل میناب و مرز جنوبی آن جبهه چین‌های زاگرس است که از درون خلیج فارس می‌گذرد. مرز شمالی آن منطبق بر
از درون خلیج فارس می‌گذرد. مرز شمالی آن منطبق بر گسل رازک است. دشت آبادان. این زیرپهنه واقع در انتهای جنوب‌غربی زاگرس است. دشت آبادان بخشی از جلگه میان‌رودان (بین‌النهرین) است که از نظر زمین‌شناختی پایانه شمالی سکوی عربی به‌شمار می‌رود. مرز شمالی و شمال‌شرقی آن محدود به جبهه چین‌های زاگرس (لبه جنوبی تاقدیس‌های سوسنگرد، آب‌تیمور، منصوری) است و پس از عبور از جنوب میدان نفتی رگ‌سفید وارد خلیج فارس می‌شود. مرز جنوبی دشت آبادان، خلیج فارس و عربستان است. لرزه‌خیزی. زاگرس از دید لرزه‌خیزی بسیار فعال و
لرزه‌خیزی. زاگرس از دید لرزه‌خیزی بسیار فعال و زلزله‌خیزترین منطقه ایران است. بیش از ۵۰ درصد زمین‌لرزه‌های ایران که توسط شبکه‌های جهانی به ثبت رسیده‌اند در گستره زاگرس روی داده‌است. اغلب زمین‌لرزه‌های رخ‌داده در زاگرس دارای بزرگی‌های کوچک تا متوسط هستند. اگرچه مراکز زمین‌لرزه‌ها در همه نوار چین‌خورده و رانده زاگرس پراکنده‌است، اما زمین‌لرزه‌های بزرگ زاگرس عمدتاً روی قطعات گوناگون گسل اصلی عهد حاضر روی داده‌اند. گسل اصلی عهد حاضر، دارای فعالیت لرزه‌خیزی بالایی است و بسیاری از زمین‌لرزه‌های عهد حاضر در
بالایی است و بسیاری از زمین‌لرزه‌های عهد حاضر در امتداد آن صورت گرفته‌است و حرکات کواترنری این گسل از نوع امتداد لغز راستگرد است که با تغییر شکل رسوبات کواترنر همراه است. گسل اصلی عهد حاضر زاگرس از نظر زمین‌ریخت‌شناسی و ساختاری در گستره زاگرس کاملاً مشخص بوده و سازوکار کانونی زمین‌لرزه‌ها و پتانسیل لرزه‌خیزی آن کاملاً متمایز از نوار چین‌خورده و رانده زاگرس است. زمین‌لرزه‌های بزرگ زاگرس عمدتاً بر روی قطعات گوناگون گسل اصلی عهد حاضر روی داده‌اند. زمین‌لرزه‌های ۲۳ ژانویه ۱۹۰۹ سیلاخور با بزرگی ۷٫۴، بزرگ‌ترین
۲۳ ژانویه ۱۹۰۹ سیلاخور با بزرگی ۷٫۴، بزرگ‌ترین زمین‌لرزه ثبت‌شده در زاگرس با ۴۵ کیلومتر گسیختگی سطحی است که بر اثر جنبش گسل دورود رخ داده‌است. اگرچه در مناطق برخورد قاره‌ای، زمین‌لرزه‌های نیمه‌عمیق (بین ۷۰ تا ۳۰۰ کیلومتر) می‌تواند به صورت پراکنده روی دهد، اما لرزه‌خیزی در زاگرس از نوع کم‌عمق است.
زبان سومالیایی (به سومالیایی: Af-Soomaali) یکی از زبان‌های شاخهٔ کوشی شرقی از خانوادهٔ زبان‌های آفروآسیایی است. سومالیایی در میان زبان‌های کوشی ثبت شده‌ترین زبان از سوی زبان‌شناسان است و سابقهٔ تحقیقات علمی دربارهٔ آن به پیش از قرن بیستم می‌رسد. سومالیایی با داشتن بیش از شانزده میلیون گویشور، زبان رسمی سومالی، جیبوتی و سومالی‌لند، زبان کاری منطقه سومالی در اتیوپی و زبان اقلیتی در کنیا است. پراکندگی جغرافیایی. زبان سومالیایی عمدتاً توسط مردمان نژاد سومالیایی در کشورهای سومالی، جیبوتی، اتیوپی، یمن و کنیا
در کشورهای سومالی، جیبوتی، اتیوپی، یمن و کنیا استفاده می‌شود. از سال ۱۹۷۲ این زبان به عنوان زبان رسمی کشور سومالی برگزیده شده‌است و از الفبای لاتین برای نوشتن آن استفاده می‌شود. پس از سقوط دولت مرکزی سومالی در دهه هفتاد شمسی در جریان جنگ داخلی سومالی، این زبان همچنان عملاً به عنوان زبان رسمی دولت‌های منطقه‌ای حکمران در این کشور باقی‌مانده‌است. واج‌شناسی. این زبان دارای ۲۲ همخوان (واج بی‌صدا یا صامت) است و پنج واکه (واج صدادار یا مصوت) دارد. هر یک از این واکه‌ها می‌توانند به صورت پسین یا پیشین و همچنین به
می‌توانند به صورت پسین یا پیشین و همچنین به صورت کوتاه یا بلند تلفظ شوند و به این ترتیب ۲۰ واکهٔ مختلف در این زبان وجود دارند. دستور. سومالیایی زبانی پیوندی محسوب می‌شود (مانند ترکی و دیگر زبان‌های آلتایی). از تفاوت‌های جدی میان زبان سومالیایی و زبان‌های هندواروپایی می‌توان به وجود چند صورت برای بیشتر ضمایر شخصی، استفاده از کلمات برای نشان دادن بخش‌های مورد تأکید در جملات، و استفادهٔ گسترده از نواخت برای تعیین صیغه، شمار و جنسیت در این زبان اشاره کرد. در سومالیایی ترتیب واژگان در جمله به صورت
کرد. در سومالیایی ترتیب واژگان در جمله به صورت نهاد-مفعول-فعل است. در این زبان فاعل برای حالت دستوری نشانه می‌گیرد و مفعول برای آن نشانه‌ای ندارد که از این نظر سومالیایی در زبان‌های جهان غیرمعمول است. واژگان. بیشتر وام‌واژه‌های این زبان از یک زبان آفروآسیایی مهم دیگر، یعنی عربی آمده‌اند. این امر ناشی از ارتباطات گستردهٔ اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، و مذهبی‌ای بوده که بین مردم سومالی و مردمان نزدیک در شبه جزیرهٔ عربستان وجود داشته. علاوه بر این، در دوران استعمار واژگانی از انگلیسی و ایتالیایی نیز به این زبان
واژگانی از انگلیسی و ایتالیایی نیز به این زبان وارد شده‌اند. نوشتار. الفبای لاتین سومالیایی رسماً در سال ۱۹۷۲ پذیرفته شد و پرکاربردترین سامانه نوشتاری سومالیایی به‌شمار می‌رود. این خط توسط شماری از پژوهشگران سومالیایی با استفاده از حروف الفبای انگلیسی و با حذف حروف "p", "v" و "z" ایجاد شد. هیچ حرکت‌گذاری یا نویسه خاصی در این خط به جز آپاستروف برای نشان دادن انسدادی چاکنایی وجود ندارد. سه دونگاره در این خط وجود دارد: DH, KH و SH. نواخت نشان داده نمی‌شود و واکه‌های جلو و پشت قابل تشخیص نیستند. دیگر الفباهای
جلو و پشت قابل تشخیص نیستند. دیگر الفباهای مورد استفاده برای سومالیایی الفبای وداد (گونه‌ای از الفبای عربی)، الفبای عثمانیه، الفبای بوراما و الفبای کاداریه هستند که امروزه کاربرد چندانی ندارند. سه گونه الفبای سومالیایی به شرح زیرند: منابع. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Somali language»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (بازیابی در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۲).
رد پایی از خود نگذار (LNT) به مجموعه‌ای از آموزش‌ها و رهنمودهای اخلاقی در مورد حفظ محیط زیست گفته می‌شود. این فعالیت‌ها توسط یک سازمان مردم نهاد هماهنگ می‌شود که این اصول را می‌آموزد. اصول LNT برای ترویج حفاظت از فضاهای باز و محیط زیست طراحی شده‌است. سازمان "رد پایی از خود نگذار" برای این به وجود آمده است که به مردم در مورد تأثیرشان بر طبیعت آموزش‌های لازم را بدهد و همچنین به عنوان اصول LNT برای جلوگیری و به حداقل رساندن اثرات مضر بر طبیعت است. "رد پایی از خود نگذار" از هفت اصل تشکیل شده‌است: از پیش برنامه
نگذار" از هفت اصل تشکیل شده‌است: از پیش برنامه ریزی کن و آماده باش، روی سطوح بادوام سفر کن و چادر بزن، زباله را در مکان‌های در نظر گرفته شده، دور بریز، آن را که پیدا می‌کنید در جایش خودش بگذارید بماند، اثرات آتش اردوی خود را به حداقل برسانید، به حیات وحش احترام بگذارید، و حقوق بازدید کنندگان دیگر را لحاظ بفرمایید. اصول "رد پایی از خود نگذار" برای کودکان و نوجوانان در مورد رفتار مناسب پیاده‌گردی: تاریخچه. در اواسط قرن بیستم یک تغییر فرهنگی در اصول اخلاقی استفاده از وسائل چوبیحیات وحش به وجود آمد، که در آن
از وسائل چوبیحیات وحش به وجود آمد، که در آن به بازدید کنندگان حیات وحش که توانایی خود را دراتکا بر منابع طبیعی حفظ می‌کردند، جایزه می‌دادند. "رد پایی از خود نگذار" در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۷۰ شروع شد. در آن زمان، به خاطر ایجاد تجهیزات جدید تفریحی مانند اجاق گاز سفید، چادر مصنوعی، و کیسه خواب افزایش زیادی در بازدید از حیات وحش پیش آمد. این امر منافع تجاری را در تفریحات در فضای باز قرار داد که به نوبه خود باعث افزایش تعداد بازدید کنندگان از پارک‌های ملی شد. در این دهه، خدمات جنگل ایالات متحده، دفتر مدیریت زمین، و
دهه، خدمات جنگل ایالات متحده، دفتر مدیریت زمین، و خدمات پارک ملی شروع به آموزش بازدید کننده‌های خود در مورد چگونگی حداقل تأثیر بر روی زمین کردند.
نان پیتا یا ، نان صاف و گردی است که در حدود ۲۰ سانتیمتر قطر دارد. مصرف این نوع نان در مدیترانه، خاورمیانه و شمال آفریقا بسیار رواج دارد. مواد آن را آرد گندم، نمک، خمیر ترش، شکر و آب تشکیل می‌دهند. خمیر را پس از پهن کردن، مدت نسبتاً طولانی می‌گذارند تا ور بیاید، بعد خمیر را در داخل فر بسیار داغ قرار می‌دهند. داخل خمیر شروع به باد کردن می‌کند و به شکل پاکت در می‌آید. به همین علت به انگلیسی به آن pocket bread نیز گفته می‌شود. در داخل آن انواع مواد خوراکی برای نمونه حمص (خوراک لبنانی) (غذایی از نخود)، کباب و
نمونه حمص (خوراک لبنانی) (غذایی از نخود)، کباب و فلافل قرار داده می‌شود به مانند ساندویچ صرف می‌شود. این نان تاریخ چند هزار ساله در خاورمیانه دارد و منشأ پیتزا نیز دانسته شده‌است.
مومباتان یک سبک موسیقی تلفیقی است که در مارس سال ۲۰۱۰ به‌وسیلهٔ یک دی‌جی و تهیّه‌کنندهٔ موسیقی به نام دیو نادا (با نام واقعی دیوید ویلیگاس) از ادغام موسیقی هاوس و رگاتون به وجود آمد. از نظر موسیقی‌شناسی، مومباهتون در واقع داچ هاوس یا الکترو هاوسی است که سرعت آن کاهش یافته‌است و تمپوی آن، همان تمپوی سبک رگاتون (معمولاً ۱۱۵-۱۰۸ بی‌پی‌ام) است و در عین حال از نظر درام و پرکاشن نیز مشابه رگاتون است. منشأ. سبک مومباهتون در اواخر سال ۲۰۰۹ به‌وسیلهٔ دیو نادا به وجود آمد. پیشرفت‌های اخیر. در سال ۲۰۱۲، هنرمندان
وجود آمد. پیشرفت‌های اخیر. در سال ۲۰۱۲، هنرمندان معروفی همچون نایف پارتی و دیپلو در برخی از آثارشان از عناصر سبک مومباهتون استفاده کردند که کمک بسیار مهمّی به ترویج این سبک و ورود آن به جریان اصلی موسیقی کرد. در ژانویهٔ ۲۰۱۲، بیتپورت جدولی رسمی برای ترانه‌های مومباهتون برتر سال ۲۰۱۱ ایجاد کرد. این نخستین جدولی است که برای ترانه‌های مومباهتون ساخته می‌شود.
حواصیل ارغوانی حواصیلی است که در سال ۱۷۶۶ توصیف علمی شد. این پرنده در گیلان با نام محلی «سیاه چوئین» و «کبوتر قار» نیز نامیده می‌شود. مشخصات ظاهری. حواصیل ارغوانی ۷۵ تا ۸۰ سانتی‌متر طول دارد. بال‌ها و اندازه بدنش کوچک‌تر و تیره‌تر از حواصیل خاکستری است. سر آن بزرگ و گردنش باریک و دراز است. این پرنده دارای شاهپرهای سیاه، پیش‌بال خاکستری، چانه و گونه سفید است و سینه‌اش به رنگ بلوطی است. پشت بدن حواصیل ارغوانی به رنگ خاکستری پررنگ با لکه بزرگ به رنگ بلوطی روشن است. دارای گردن دراز، باریک، قرمز بلوطی با خطوط
است. دارای گردن دراز، باریک، قرمز بلوطی با خطوط طوطی سیاه در جلوی گردن، منقار زرد و پاهای سبزرنگ است. رگه‌های سیاهی از زیر چشمان تا پس گردن و از بالای گلو تا دو طرف گردن امتداد دارند. رنگ چانه و گونه سفید و سینه بلوطی‌رنگ است و رگه‌های عمودی سیاه در آن دیده می‌شود. این پرنده در فصل جوجه‌آوری عموماً دو پر سیاه دراز و رشته‌مانند از پس سرش آویزان است. پرنده نابالغ این گونه نیز قهوه‌ای با تارک تیره بوده و طرح‌های سیاه‌روی سر و گردن را ندارد. زیستگاه. این پرنده، در باتلاق‌ها، نیزارهای انبوه، سواحل و آبگیرهای پر
در باتلاق‌ها، نیزارهای انبوه، سواحل و آبگیرهای پر گیاه به سر می‌برد و به ندرت روی درختان دیده می‌شوند. تابستان‌ها در ایران، بیشتر در مناطق جنوبی دیده می‌شوند. در بهار به صورت مهاجر عبوری در شمال شرق کشور گزارش شده‌اند. حواصیل ارغوانی از گونه حمایت شده ایران بوده و شکار آن ممنوع است ولی این گونه در تالاب انزلی شکار می‌شود و به این خاطر در این منطقه رو به انقراض است.
پیروزی پیرهی یا پیروزی شکست‌آمیز، یک اصطلاح نظامی در توصیف نوعی از پیروزی است که چنان خسارت زیادی بر طرف پیروز وارد می‌کند که با شکست تفاوت چندانی ندارد. چنین پیروزی هرگونه حس واقعی موفقیت را نفی می‌کند و به پیشرفت بلندمدت آسیب می‌زند. پیروزی پیرهی از نام پیرهوس، پادشاه اپیروس در یونان باستان گرفته شده است. پادشاه جنگاوری که با شکست دادن رومی‌ها در نبرد آسکولوم متحمل خسارات سنگینی شد. این اصطلاح بر این واقعیت تأکید می‌کند که همهٔ پیروزی‌ها مفید نیستند؛ به‌ویژه در زمانی که هزینهٔ پیروزی و نتیجهٔ آن هدف اصلی
در زمانی که هزینهٔ پیروزی و نتیجهٔ آن هدف اصلی جنگ را نفی کند. با اینکه واژهٔ «پیرهی» اغلب برای توصیف مسائل نظامی استفاده می‌شود، کاربرد آن گسترش یافته و امروزه به‌طور فزاینده‌ای برای توصیف شرایطی غیر از جنگ و نبرد استفاده می‌شود. واژه‌شناسی. پیروزی پیریک یا پیرهی (Pyrrhic victory) یک اصطلاح انگلیسی است که از نام پیرهوس، پادشاه اپیروس در یونان باستان گرفته شده است. پادشاه جنگاوری که با شکست دادن رومی‌ها در آسکولوم (۲۸۰ پ.م) متحمل خسارات سنگینی شد. واژهٔ «پیریک» (Pyrrhic) اولین‌بار در اواخر سدهٔ هفدهم
«پیریک» (Pyrrhic) اولین‌بار در اواخر سدهٔ هفدهم میلادی به شکل صفت به‌کار رفت و به معنای «مربوط به پیرهوس» یا «مانند پیرهوس» بود. این واژه در کاربرد اولیهٔ خود، تنها در اشاره به جنگی که پادشاه اپیروس به راه انداخته بود به‌کار می‌رفت. در اوایل سدهٔ نوزدهم، واژهٔ "پیریک" کم‌کم با واژهٔ «پیروزمندی» (winship) جفت شد و این دو کلمه (Pyrrhic winship) معنای خاص «پیروزیِ به دست آمده با هزینهٔ گزاف» را به خود گرفتند. به علاوه، واژهٔ "پیریک" معمولاً در کنار واژه «چیرگی» (triumph) به‌کار می‌رفت که البته به اندازهٔ
(triumph) به‌کار می‌رفت که البته به اندازهٔ واژهٔ «پیروزی» (victory) رایج نمانده است. ریشه تاریخی. اصطلاح پیروزی پیرهی از یک نقل قول پیرهوس پادشاه اپیروس یونان سرچشمه می‌گیرد. پیرهوس با ۲۵٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ سرباز و ۲۰ فیل جنگی جهت دفاع از یونان در برابر سلطهٔ رومیان در سواحل جنوبی ایتالیا (در تارنتوم، مگنا گراسیا) پیاده شد. اپیروسی‌ها در دو نبرد اولیهٔ در سال ۲۸۰ پ.م و در سال ۲۷۹ پ.م پیروز شدند. با این حال، پیرهوس در جریان این دو نبرد تعداد زیادی از سربازان خود را از دست داد. با کاهش سربازان، ارتش اپیروس برای
را از دست داد. با کاهش سربازان، ارتش اپیروس برای ادامهٔ جنگ بسیار ضعیف شد و در نهایت در جنگ شکست خورد. در هر دو پیروزی پیرهوس بر رومی‌ها، جمهوری روم تلفات بیشتری نسبت به یونانیان متحمل شد؛ اما رومی‌ها نسبت به یونانیان توانایی بیشتری برای تجدید قوای خود داشتند. در نتیجه، خساراتی که رومیان متحمل شدند به نسبت اپیروسی‌ها کمتر بود. پس از نبرد آسکولوم، پلوتارک در گزارشی از دیونیسیوس در کتابش "زندگی پیرهوس"، شرایط را چنین توصیف می‌کند: خلاصه این داستان اغلب چنین نقل می‌شود: یا تعریف. «پیروزی پیرهی» نوعی از پیروزی
می‌شود: یا تعریف. «پیروزی پیرهی» نوعی از پیروزی است که چنان خسارت زیادی بر طرف پیروز وارد می‌کند که با شکست تفاوت چندانی ندارد. اگرچه طرف برنده در نهایت پیروز تلقی می‌شود، اما هزینه‌های متحمل شده هرگونه حس واقعی موفقیت را نفی می‌کند و به پیشرفت بلندمدت آسیب می‌زند. این نوع پیروزی گاهی «پیروزی پوچ» (hollow victory) نیز نامیده می‌شود. "دیکشنری مریام وبستر" پیروزی پیرهی را چنین تعریف می‌کند: «پیروزی که ارزش دست یافتن ندارد، زیرا برای رسیدن به آن چیزهای زیادی از دست می‌رود.» در زمینهٔ جنگ، پیروزی پیریک به
از دست می‌رود.» در زمینهٔ جنگ، پیروزی پیریک به پیروزی گفته می‌شود که با چنان هزینهٔ کمرشکنی به دست می‌آید که عملاً به شکست منجر می‌شود. این هزینه می‌تواند شامل تلفات جانی، هدر رفتن منابع، تزلزل ثبات یا هر عنصر تعیین‌کنندهٔ دیگر باشد که از انواع دستاوردهای کوتاه‌مدت مخرب‌تر است. این اصطلاح بر این واقعیت تأکید می‌کند که همهٔ پیروزی‌ها مفید نیستند؛ به‌ویژه در زمانی که هزینهٔ پیروزی و نتیجهٔ آن هدف اصلی جنگ را نفی کند. در طول تاریخ، مبارزان بسیاری چنان پیروزی‌های پرهزینه‌ای را تجربه کرده‌اند که چشم‌اندازهای
پرهزینه‌ای را تجربه کرده‌اند که چشم‌اندازهای سیاسی و استراتژی‌های نظامی وقت را تغییر می‌داده است. این پیروزی‌های سخت درس‌های ارزشمندی در مورد استراتژی نظامی ارائه می‌دهند. تاریخ به ما یادآوری می‌کند که با اینکه یک پیروزی پرهزینه ممکن است دستاوردهای کوتاه‌مدتی داشته باشد، اما پیروزی واقعی به میزان پایداری آن بستگی دارد، نه فقط به جانفشانی برای بردن. با اینکه واژهٔ «پیرهی» اغلب برای توصیف مسائل نظامی استفاده می‌شود، کاربرد آن گسترش یافته و امروزه به‌طور فزاینده‌ای برای توصیف شرایطی غیر از جنگ و نبرد استفاده
برای توصیف شرایطی غیر از جنگ و نبرد استفاده می‌شود. برای مثال در دنیای ورزش، اگر تیم «الف» در یک بازی فصلی عادی تیم «ب» را شکست دهد، اما بهترین بازیکنان خود را هم به دلیل مصدومیت در طول بازی از دست بدهد، این یک پیروزی پیرهی محسوب می‌شود. اگرچه تیم «الف» در مسابقه فعلی پیروز شد، اما از دست دادن بهترین بازیکنان خود برای ادامه فصل، هرگونه احساس واقعی موفقیت را از بین می‌برد و همچنین دستاوردهایی که تیم می‌توانست در ادامهٔ رقابت‌ها به آنها برسد را تهدید می‌کند. مثال‌ها. نبرد آسکولوم: در ، اپیروسی‌ها به رهبری
مثال‌ها. نبرد آسکولوم: در ، اپیروسی‌ها به رهبری پادشاه پیرهوس، در نخستین نبرد خود علیه روم یعنی نبرد هراکیا و همچنین نبرد سرنوشت‌ساز آسکولوم پیروز شدند؛ اما پیروزی‌های آنها به قیمت تحمل تلفات زیاد و مرگ بهترین جنگجویان به دست آمد. بقای رومیان باوجود شکست‌های اولیهٔ خود به این معنی بود که آنها به دلیل تعداد زیاد سربازانشان می‌توانستند تجدید قوا کنند و در نبرد سوم‌شان با پیرهوس، قاطعانه پیروز شوند و به جنگ پایان دهند. نبرد بورودینو: در طول حمله ناپلئون به روسیه، فرانسوی‌ها در تاریخ ۷ سپتامبر ۱۸۱۲ با تلفات
فرانسوی‌ها در تاریخ ۷ سپتامبر ۱۸۱۲ با تلفات سنگین در نبرد بورودینو پیروز شدند. اگرچه ارتش فرانسه متعاقباً با موفقیت مسکو را اشغال کرد، اما دولت روسیه از تسلیم شدن به ناپلئون خودداری کرد. ناپلئون که مایل نبود ماندن در زمستان‌های کشندهٔ مسکو را به جان بخرد، تلاش کرد عقب‌نشینی کند؛ اما ژنرال روسی میخائیل کوتوزوف راه او را سد کرد. هنگامی‌که که ارتش عظیم ناپلئون عقب‌نشینی خود را از روسیه به پایان رساند، حدود چهار پنجم قوای خود را از دست داده بود. نبرد بانکرهیل: نتیجهٔ اولین نبرد بزرگ انقلاب آمریکا از نظر فنی یک
اولین نبرد بزرگ انقلاب آمریکا از نظر فنی یک پیروزی برای بریتانیا بود؛ زیرا بریتانیایی‌ها موفق شدند نیروهای آمریکایی را از مواضع مستحکم خود بیرون برانند. با این حال، این پیروزی با دو برابر تلفات بیشتر از مدافعان آمریکایی به دست آمد. اگرچه آمریکایی‌ها در نهایت به دلیل کمبود مهمات عقب‌نشینی کردند، اما نبرد بانکرهیل برای آنان تبدیل به نماد مقاومت و پایداری شد و بلعکس، تلفات سنگین بریتانیایی‌ها روحیهٔ آنها را تضعیف کرد و چالش‌های سرکوب یک قیام ضداستعماری مصمم را آشکار ساخت. ایستادگی شدید شبه‌نظامیان نسبتاً
را آشکار ساخت. ایستادگی شدید شبه‌نظامیان نسبتاً آموزش ندیده در برابر سربازان باتجربهٔ بریتانیایی، به سرعت الهام‌بخش حمایت گسترده از آرمان‌های انقلابی شد. نبرد چنسلورزویل: در طول جنگ داخلی آمریکا، رابرت ئی. لی ژنرال ارتش مؤتلفه در چنسلورزویل، سپاه بسیار کوچک‌تر خود را در مقابل سپاه اتحادیه به بخش‌های گوناگون تقسیم کرد. این استراتژی او قماری بسیار جسورانه بود که در ابتدا نتیجه داد. با این حال، حین تعقیب سربازان اتحادیه که در حال عقب‌نشینی بودند، ژنرال استون‌وال جکسن ناخواسته بر اثر آتش خودی کشته شد. از دست
جکسن ناخواسته بر اثر آتش خودی کشته شد. از دست دادن ژنرال توانمندی چون استون‌وال و تلفات زیاد حدود ۱۳٬۰۰۰ نفری، این پیروزی غیرمنتظره را به صورت یک شکست نمایان کرد. در ادامه رابرت ئی. لی سعی کرد با حمله به پنسیلوانیا، موضع تهاجمی به خود بگیرد. شکست متعاقب آن در نبرد گتیسبرگ مؤتلفه را به شدت تضعیف کرد و جنگ را به نفع جبههٔ اتحادیه تغییر داد. محاصره سیگت‌وار: در طول جنگ‌های عثمانی و هابسبورگ در سال ۱۵۶۶، سپاه ۱۰۰٬۰۰۰ نفری عثمانی با حضور سلطان سلیمان قانونی قلعهٔ مجارستانی سیگت‌وار را که تنها حدود ۳٬۰۰۰ سرباز
مجارستانی سیگت‌وار را که تنها حدود ۳٬۰۰۰ سرباز از آن دفاع می‌کردند، با هدف نهایی تصرف وین محاصره کرد. باوجود هفته‌ها آتش‌باری توپخانه جهت نابودی استحکامات قلعه، یورش‌های گوناگون عثمانیان تنها تلفاتی سنگین را روی دست آنها می‌گذاشت. پس از ۳۳ روز، قلعه با هزینه‌ای گزاف برای عثمانی‌ها سقوط کرد؛ دفاع سرسختانهٔ مدافعان به علاوهٔ شیوع اسهال خونی، جان ۳۰٬۰۰۰ سرباز عثمانی را گرفت و حتی خود سلطان سلیمان در این فاصله مرد. با اینکه عثمانیان سرانجام در تسخیر قلعه موفق شدند، اما پیشروی آنها به اروپا به تأخیر افتاد و در
اما پیشروی آنها به اروپا به تأخیر افتاد و در نهایت متوقف شد. فهرست پیروزی‌های شکست‌آمیز. فهرست برخی از مشهورترین پیروزی‌های شکست‌آمیز در طول تاریخ به شرح زیر است:
نائیری نامی است که در منابع میخی آشوری، به سرزمین اورارتو واقع در مناطق مرزی امروزی ترکیه، ایران، عراق و ارمنستان اطلاق شده‌بود. نائیری در سالنامه‌های سمیرامیس و آداد-نراری سوم به سرزمین‌های بی‌شماری اطلاق گشته‌است و در اراضی مزبور اقوام و قبایل متنوع ایرانی و غیرایرانی ساکن بودند. در سال‌های پس از -۸۰۰ پ.م. - آشوریان قصد داشتند کوهستان‌های زاگرس و البرز را کاملاً مطیع و منقاد خویش سازند. دربارهٔ این لشکرکشی‌ها فقط از یادآوری فهرست‌واری که در فهرست اسامی مردان سال به عمل آمده و همچنین از یک نبشتهٔ رسمی که
سال به عمل آمده و همچنین از یک نبشتهٔ رسمی که اندکی مشروح‌تر است اطلاعات مختصری در دست هست. لوح نمرود. از نبشتهٔ مزبور چنین مستفاد می‌گردد که آشوریان در سال -۸۰۲ پ.م. - مدعی فرمانروایی بر الی پی، خارخار، آرازیاش و مسو و کشور مادها و سراسر گیزیل بوندا و مَنا و پارسوآ و آلابریا و آبدادان تا آندیا و دریای کاسپی (خزر) بودند. همهٔ این سرزمین‌ها در این لوح و نوشتهٔ شامشی آداد پنجم تحت عنوان نائیری تسمیه شده‌اند.
شهرستان‌های انگلستان تقسیم‌بندی منطقه‌ای در انگلستان است که برای اهداف اداری، علامت‌گذاری جغرافیایی و سیاسی انجام شده است. در انگلستان به غیر از لندن بزرگ و جزایر سیلی، ۸۳ شهرستان وجود دارد. شهرستان‌ها می‌توانند از یک بخش تنها یا از چند بخش تشکیل شده باشند. در آوریل ۲۰۰۹، ۲۷ عدد از این شهرستان‌ها دارای تقسیم‌بندی چند بخشی شدند و به همین دلیل شورای شهرستان در آنها ایجاد شد. شش عدد از این شهرستان‌ها که دارای مراکز شهری و جمعیتی مهم و متعددی هستند با نام شهرستان‌های شهری (شهرستان‌های متروپولیتن) نامیده می‌شوند
شهری (شهرستان‌های متروپولیتن) نامیده می‌شوند که البته دارای شورای شهرستانی نیستند، هرچند بعضی از توابع آنها به صورت سازمان یافته‌ای هماهنگ عمل می‌کنند. تمام انگلستان (به انضمام لندن بزرگ و جزایر سیلی) همچنین به ۴۸ شهرستان تشریفاتی تقسیم می‌شوند که همچنین با نام شهرستان‌های جغرافیایی شناخته می‌شوند. اغلب این شهرستان‌های تشریفاتی با شهرستان‌های اصلی مطابقت دارند، اما در بعضی موارد مرزهای متفاوتی دارند.
دستور زبان انگلیسی (به انگلیسی: English grammar) به مجموعه قوانین و مقررات موجود در زبان انگلیسی که بین کلمات، جمله‌ها، گروه‌ها و شبه‌جمله‌ها حاکم است گفته می‌شود. به عنوان مثال طبقه‌بندی واژه‌ها به اسم، فعل، ضمیر، مفعول، فاعل، حرف اضافه، قید، وند و غیره جزء دستور زبان محسوب می‌گردد. دستور زبان انگلیسی؛ ساختار و سامانه زبان انگلیسی است. دستور زبان انگلیسی شامل زبان‌شناسی نحوی و ساخت‌شناسی واژگانی این زبان است. بسیاری بر این باور هستند دستور زبان یا گرامر انگلیسی شامل قوانین زبان انگلیسی است در صورتی که
انگلیسی شامل قوانین زبان انگلیسی است در صورتی که حقیقتاً هیچ زبانی شامل قانون نیست (به استثناء زبان اسپرانتو). زیرا قانون توسط عده‌ای وضع می‌شود ولی گرامر توسط هیچ‌کس وضع نشده‌است. زبان انگلیسی به مرور زمان تغییر کرده‌است. به تعریفی دیگر دستور زبان انگلیسی بازتابی از زبان انگلیسی در یک دوره مشخص است. گرامر زبان انگلیسی باعث می‌شود تا آموزندگان این زبان سریع تر و تأثیرگذارتر آن را بیاموزند. وقتی آموزندگان زبان انگلیسی؛ دستور زبان انگلیسی را بیاموزند، قادرند خیلی چیزها را خود درک کنند و از مراجعه به معلم و
خیلی چیزها را خود درک کنند و از مراجعه به معلم و کتاب بی‌نیاز شوند. نقش‌های دستور زبانی واژگان در زبان انگلیسی. در زبان انگلیسی یک واژه می‌توان با توجه به کاربرد و جایگاهش نقش‌های متفاوتی در جمله داشته باشد. این نقش‌ها عبارتند از: نام. بزرگ‌ترین دسته واژه‌ها در زبان انگلیسی را شامل می‌شود. اسم در زبان انگلیسی واژه‌هایی هستند که نام اشیا، افراد، ایده‌ها و … را نشان می‌دهند. اسمها در زبان انگلیسی به دو دسته اسامی خاص و اسامی عام دسته‌بندی می‌شوند. جنسیت اسامی در زبان انگلیسی. در زبان انگلیسی در بیشتر موارد
در زبان انگلیسی. در زبان انگلیسی در بیشتر موارد جنسیت طبیعی یک اسم نشان دهنده جنسیت گرامری آن است. این بدان معناست که اسمی که به یک زن نسبت داده می‌شود از نظر گرامری هم مؤنث است. از نظر گرامری اسامی می‌توانند یکی از جنسیت‌های زیر را داشته باشند: همان‌طور که گفته شد جنسیت طبیعی و گرامری اسامی در انگلیسی معمولاً یکی است. برای تمام اسامی اشیا، اسامی انتزاعی (ایده‌ها، امیدها، تفکرات و …) از اسامی خنثی استفاده می‌شود. در طول زمان تأثیر جنسیت اسامی در زبان انگلیسی به شدت کاهش یافته‌است. در حال حاضر تفاوت این
به شدت کاهش یافته‌است. در حال حاضر تفاوت این جنسیت تنها در ضمایر شخصی سوم شخص مفرد در زبان انگلیسی قابل تشخیص است و در موقعیت‌های گرامری دیگر از اسامی با جنسیت‌های متفاوت دقیقاً به یک گونه استفاده می‌شود. حروف تعریف. در زبان انگلیسی حرف تعریف نشان دهنده معرفه یا نکره بودن یک اسم است. از طریق استفاده از نشان معرفه "the" یا نشانه نکره "a/an" می‌توان معرفه یا نکره بودن یک اسم را نشان داد. در زبان انگلیسی برخلاف زبان فرانسه یا آلمانی حرف تعریف اسم هیچ گونه تغییری با توجه به جنسیت اسم نخواهد داشت. ضمایر. زبان
با توجه به جنسیت اسم نخواهد داشت. ضمایر. زبان انگلیسی دارای شکل‌های متفاوتی از ضمایر است: زمان‌ها در زبان انگلیسی. زمان انگلیسی از نظر تعدد زمان‌ها گرامری (tenses) یکی از پیچیده‌ترین زبان‌های دنیا به‌شمار می‌رود. اصلی‌ترین زمان‌های زبان انگلیسی عبارتند از: گذشته از زمان‌های اشاره شده زمان‌ها دیگری هم در زبان انگلیسی وجود دارد که کاربردهای پیچیده تری دارند:
افعال یکی از بخش‌های اصلی اجزای سخن (یا کلاس‌های واژگانی) در زبان انگلیسی هستند. مانند سایر انواع واژه‌ها در این زبان، افعال انگلیسی تغییرات صرفی زیادی ندارند. اغلب ترکیب‌های زمان (tense)، نمود (aspect)، وجه (mood) و حالت (voice) به‌صورت پیرامونی (periphrastically) بیان می‌شوند، یعنی با کمک ساختارهایی که از افعال کمکی تشکیل شده‌اند. به‌طور کلی، تنها شکل‌های صرف‌شده‌ی افعال انگلیسی عبارتند از: بیشتر افعال انگلیسی به‌صورت منظم و ساده صرف می‌شوند، هرچند حدود ۲۰۰ فعل بی‌قاعده هم وجود دارد. بی‌قاعدگی بیشتر این
فعل بی‌قاعده هم وجود دارد. بی‌قاعدگی بیشتر این افعال معمولاً مربوط به شکل گذشته و اسم مفعولی آن‌هاست. فعل ربطیِ "be" از جمله افعالی است که شکل‌های صرفی بیشتری دارد و به‌شدت بی‌قاعده است. گرچه بسیاری از افعال پرکاربرد در زبان انگلیسی (و تقریباً تمام افعال بی‌قاعده) از انگلیسی باستان ریشه گرفته‌اند، بسیاری دیگر از زبان‌های لاتین یا فرانسوی وارد شده‌اند. همچنین، در انگلیسی امکان تبدیل اسم‌ها یا صفت‌ها به فعل وجود دارد (این فرآیند را "تبدیل" یا "Conversion" می‌نامند). به‌عنوان مثال، صفاتی مثل "separate" و
می‌نامند). به‌عنوان مثال، صفاتی مثل "separate" و "direct" در قرن شانزدهم به افعال تبدیل شدند. بعدها تبدیل اسم مفعول‌های لاتینی به فعل (حتی اگر خودِ صفت معادل انگلیسی نداشت) به یک قاعده‌ی پذیرفته‌شده تبدیل شد. گاهی افعالی از ریشه‌های لاتینی ساخته می‌شدند که اصلاً در لاتین به صورت فعل وجود نداشتند، صرفاً با اضافه‌کردن پسوند "-ate" (مثل "capacitate"). یا مثلاً از واژه‌های فرانسوی افعالی ساخته می‌شدند، مانند "isolate" که از واژه فرانسوی "isoler" گرفته شده است. برای جزئیات بیشتر درباره‌ی کاربردهای زمان‌های
برای جزئیات بیشتر درباره‌ی کاربردهای زمان‌های مختلف و سایر شکل‌های افعال انگلیسی، به مقاله‌ی "کاربردهای اشکال افعال انگلیسی" مراجعه کنید. شکل‌های صرف‌شده‌ی فعل‌ها. اجزای اصلی فعل‌ها. یک فعل با قاعده در زبان انگلیسی تنها یک بخش اصلی دارد که از طریق آن می‌توان تمام شکل‌های دیگر فعل را به‌طور پیش‌بینی‌پذیر ساخت. این شکل پایه یا فرم واژه‌نامه‌ای (base form) است. برای مثال، از فرم پایه‌ی "exist" می‌توان تمام شکل‌های صرف‌شده‌ی آن (exist, exists, existed, existing) را به‌راحتی ساخت. این فرم پایه را همچنین مصدر