payamvha/North_RAG huggingface dataset:
همیشگی آن‌ها شده‌است. در بسیاری از موارد معتقدین مسلمان با ذکر این عبارت وفاداری خود را به مفهوم آن نشان می‌دهند و عملاً گفتن اینکه فلان کار در آینده انجام خواهد شد بدون لفظ ان شاء الله برایشان سخت و به نوعی نامانوس است. در مواردی هم افراد زیادی از این عبارت استفاده می‌کنند بی‌آنکه لزوماً گفتن آن با پشتوانه عقیدتی و فلسفی همراه باشد یا اساساً و به‌طور قطع قصد انجام آن کار وجود داشته باشد. در جوامع غیر اسلامی. «ان شاء الله» به همین صورت در بین گروه‌های مسیحی ساکن در کشورهای خاورمیانه و در برخی کشورهای
مسیحی ساکن در کشورهای خاورمیانه و در برخی کشورهای آفریقایی (عمدتاً شمال آفریقا) به کار می‌رود. در آمریکا و برخی دیگر از کشورهای انگلیسی زبان عبارت "God willing" با کاربردی مشابه در مورد وقایع آینده به کار می‌رود که در روزگار حاضر بیشتر معنی آن امید برای اتفاق افتادن یا نیفتادن چیزی است تا مفهومی اعتقادی در مورد اراده خدا در کارها. در کشورهایی که مردم به زبان اسپانیولی و پرتغالی گویش می‌کنند نیز عبارتی با کاربرد مشابه (در اسپانیایی ojalá و در پرتغالی oxalá) وجود دارد که بنابر نظر مورخین از فرهنگ اسلامی در
وجود دارد که بنابر نظر مورخین از فرهنگ اسلامی در دوره‌ای که مسلمانان بر بخش‌هایی از اروپا مسلط بودند وارد فرهنگ هیسپانیک شده‌است. منابع. مشارکت کنندگان ویکی‌پدیای انگلیسی در مقاله Insha'allah
انسان‌شناسی دین مطالعه نهادهای دینی و روابط آن‌ها با نهادهای اجتماعی و مقایسه اعتقادات مذهبی و اعمال دینی میان فرهنگ‌های مختلف است. انسان‌شناسی مدرن بر این باور است که میان سحرپنداری و دین پیوستگی مستقیمی وجود دارد، و هر دین محصول فرهنگی ایجادشده توسط جوامع بشری که آن‌ها را پرستش می‌کنند است.
تشریح دین (کتاب): ریشه‌های فرگشتی تفکر مذهبی کتابی نوشته انسان‌شناس شناختی، پاسکال بویر است که به بررسی روان‌شناسی فرگشتی دین و ریشه فرگشتی دین می‌پردازد. فهرست محتوا. "تشریح دین" نه فصل دارد:
خداناشناس‌دانی یا ایگناستیسیسم یا ایگتئیسم فرضیه‌ای است که معتقد به بی‌معنا بودن وجود خدا است؛ زیرا کلمه "خدا" هیچ تعریف روشن و واضحی ندارد. این فرضیه با ناشناخت‌گرایی الهیاتی قابل مقایسه است ولی نباید با آن اشتباه گرفته شود. تفاوت با ناشناخت‌گرایی الهیاتی. ایگتئیسم و ناشناخت‌گرایی الهیاتی به یکدیگر شباهت دارند، هرچند جایی که ایگتئیسم مدعی می‌شود که «تمام مواضع خداشناسی، بیش‌از حد در مورد مفهوم خدا فرض می‌گیرند»؛ ناشناخت‌گرایی الهیاتی مدعی می‌شود هرچه برچسب مفهوم خدا را بگیرد، مردود است.
بانوی گل سرخ ساخته مجتبی میرطهماسب، مستندساز ایرانی است. "بانوی گل سرخ" نامی است برای شهین‌دخت سرلتی (صنعتی)؛ بانویی که قبل از انقلاب به منطقه لاله زار کرمان رفت و گُل را جایگزین خشخاش، و گُلاب را جایگزین تریاک کرد و به جایی رساند که "گلاب زهرا" سرنوشت کشاورزی یک منطقه را دگرگون کرد. این ماجرا را از زبان همایون صنعتی زاده، همسرِ شهین دخت و سه سال پس از درگذشت او می‌شنویم. مردی که خود بنیانگذار مؤسسه انتشارات فرانکلین در ایران، چاپخانه اُفست، کاغذسازی پارس و در کل یکی از چهره‌های نادر فرهنگ، صنعت و مدیریت
و در کل یکی از چهره‌های نادر فرهنگ، صنعت و مدیریت ایران است. این فیلم ستایشی است از شور زندگی و ساختن در یک شرایط سخت. خلاصه فیلم. شهین‌دخت سرلتی (صنعتی) بانویی است که در سال‌های پیش از انقلاب اسلامی در منطقه لاله زار کرمان - که همگان به کاشت خشخاش مشغول بوده اند- به کاشت گل سرخ و گلاب‌گیری و فروش آن می‌پردازد و در نهایت چنان در رونق این کار می‌کوشد که موفق می‌شود کاشت خشخاش را متوقف نموده و گل سرخ را جایگزین آن نماید. خانم صنعتی در زمان ساخت فیلم درگذشته و شخصیت اصلی فیلم همایون صنعتی زاده، شوهر اوست. این
شخصیت اصلی فیلم همایون صنعتی زاده، شوهر اوست. این زوج هر دو در انجام کارهایی این چنین، و پشتکار در به انجام رساندن آن سابقه‌ای درخشان دارند. این مستند علاوه بر شخص همایون صنعتی زاده ،صحبت ها و‌خاطرات دوستان ،همراهان و همکاران همایون و شهین صنعتی را نیز در بردارد،افرادی همچون بهروز آگاه ،سباستین کوهنه،مهدی معاذاللهی ،محمد فلاح و احمد غلامی وقنبر شادروان درباره روند شکل گیری و دستاوردهای این زوج کارآفرین سخن می گویند.
تاریخ جزایر ریوکیو یا تاریخ استان اوکیناوا شامل تاریخ جزایر ریوکیو و مردم آن می‌شود و از دوران پیش از تاریخ، تا تاریخ نوین این جزایر را در بر می‌گیرد. دوران پیشاتاریخ. در حدود ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ و ۱٬۵۰۰٬۰۰۰ سال پیش، دو بار جزایر ریوکو به قاره آسیا متصل بوده‌است. در بار اول اتصال این جزیره حیواناتی مانند گوزن و غیره به جزیره وارد شدند. در حال حاضر گربه کوهی ایری‌اوموته که در ایری‌اوموته‌جیما یافت می‌شود، در حدود ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ پیش به این جزایر وارد شده‌است. کهن‌ترین اسکلت انسان یافت شده در این جزایر مربوط است به اسکلتی
انسان یافت شده در این جزایر مربوط است به اسکلتی که در یاماشتای ناها کشف شده و به نام یاماشتا دوجین شناخته می‌شود. این اسکلت در حدود ۳۲٬۰۰۰ سال قدمت دارد. همین‌طور اسکلت دیگری در منطقهٔ باستان‌شناسی میناتو گاوا یافت شده‌است که میناتو گاواجین نام دارد و در حدود ۱۸٬۰۰۰ سال قدمت دارد. ابزارهای یافت شده از برش استخوان گوزن، نشان می‌دهد که غذای اصلی ساکنان اولیه این جزایر گوزن بوده‌است و به غیر از گوزن از صدف، خرچنگ و پرنده نیز تغذیه می‌شده‌است. دوره کایتزوکا. زمانی مابین ۸۰۰ تا ۷٬۰۰۰ سال پیش دوران استفاده از
زمانی مابین ۸۰۰ تا ۷٬۰۰۰ سال پیش دوران استفاده از ابزار سنگ یا ظروف سفالی بود. این دوره به نام دوره اوکیناوا کایتزوکا نامیده شده‌است. در این دوره محل زندگانی مردم در کنار سواحل دریا بود. در این دوره مردم توانانی پخت مواد غذایی را داشتند و مواد غذایی در درون ظرف‌های سفالی آب‌پز یا کبابی می‌شدند و همچنین صدف یا استخوان حیوانات برای تزیین استفاده می‌شده‌است. آثار تأثیر فرهنگ مناطق کیوشوی ژاپن، اندونزی، تایوان، شبه جزیره کره و چین در آثار بر جای مانده از این دوره دیده می‌شود. ظروف سفالی بسیاری به سبک دوره
دوره دیده می‌شود. ظروف سفالی بسیاری به سبک دوره یایویی کشف شده‌است که نشان از ارتباط این مردم، با مردم کیوشو دارد. با شروع کاشت برنج این دوره به پایان رسید. دوره گوسوکو. کشت برنج و نگهداری حیوانات اهلی در سدهٔ ۱۲ آغاز شد. مردم به تدریج کمی از سواحل دریا فاصله گرفتند و محل زندگی خود را به نواحی داخلی‌تر انتقال دادند. انواع کارد و کورهٔ ابزارهای کشاورزی و تیر آهنی از این دوران کشف شده‌است. استفاده از آهن نسبت به خاک اصلی ژاپن، با ۱۰ سده تأخیر آغاز شده‌است. با رواج کاشت برنج جمع شدن چندین خانواده و زندگی و
با رواج کاشت برنج جمع شدن چندین خانواده و زندگی و آن‌ها در کنار یکدیگر شد. تمایل این گروه‌های کوچک به زندگی در محل‌هایی که تهیهٔ آب و زمین مناسب برای کشاورزی مساعدتر از دیگر نقاط بود، باعث به وجود آمدن گروه‌های اجتماعی بزرگتری شد. از دل این اجتماع بالاخره شخصی مدیریت آباد کردن زمین‌های بایر، انجام کارهای کشاورزی یا جنگ با دیگر گروه‌های رقیب را عهده‌دار شد که به زبان محلی به او "آجی" گفته می‌شد. از سده ۱۲ تا سده ۱۵، قلعه‌هایی به نام گوسوکو به هدف اقامت، توسط حکمرانان یا آجی‌های این نواحی ساخته شدند و به
حکمرانان یا آجی‌های این نواحی ساخته شدند و به همین سبب این دوره، دوره گوسوکو نامیده می‌شود. تا به حال آثار باقی‌مانده از تقریباً ۱۷۰ گوسوکو در خاک اصلی جزیره اوکیناوا و جزایر اطراف آن یافت شده‌است. دوره سان‌زان. در سدهٔ ۱۴ میلادی درگیری بین فرمانروایان محلی یا آجی‌ها بر سر قدرت شدت گرفت. در این دوره جزیره اوکیناوا به سه منطقهٔ جداگانه تقسیم شد. قسمت شمالی جزیره هوکوزان به معنی "کوه شمالی"، قسمت میانی چوزان به معنی "کوه میانی" و قسمت جنوبی جزیره نانزان به معنی "کوه جنوبی" نامیده می‌شد. این دوره بنام سانزان
"کوه جنوبی" نامیده می‌شد. این دوره بنام سانزان به معنی "دوره سه‌کوه" نامیده می‌شود. در این سه ناحیه قوی‌ترین آجی به عنوان شاه انتخاب می‌شد. این سه ناحیه با یکدیگر رقابت داشتند و بین نیمه دوم سده ۱۴ تا سدهٔ ۱۵ درگیری‌های کوچکی مابین آن‌ها به وقوع پیوست. پس از حدود ۹۰ سال سلطهٔ مغول بر چین در سال ۱۳۶۸ سلسله مینگ توانست سلسله یوآن را براندازد. پس از استقرار سلسله مینگ چین، از کشورهای مختلف آسیا خواست که تبعه این کشور شوند. چین در سال ۱۳۷۲ فرستادگانی به چوزان اعزام کرد و پادشه چوزان ساتّو نفوذ سیاسی چین و
اعزام کرد و پادشه چوزان ساتّو نفوذ سیاسی چین و خراجگزاری به این کشور را پذیرفت. پس از آن در سال ۱۳۸۰ نانزان و سه سال بعد در سال ۱۳۸۳ هوکوزان نیز خراجگزار کشور چین شد. پادشاهی ریوکیو. شو هاشی نخستین شاه پادشاهی ریوکیو در سال ۱۴۰۶ میلادی، شاه چوزان را شکست داده و پدر خود را بر جای او نشاند. در سال ۱۴۱۶ به قلعه هوکوزان حمله کرده و شاه این منطقه را شکست داد و سال ۱۴۲۹ با غلبه بر نانزان توانست این سه منطقه را با یکدیگر متحد کرده و شاه هر سه منطقه شود. شو هاشی در شوری، اوکیناوا، به گسترش قلعه شوری پرداخت و در
در شوری، اوکیناوا، به گسترش قلعه شوری پرداخت و در سمت شمالی آن یک برکهٔ آب و در سمت غرب آن با کاشت درختان میوه، باغی احداث کرد. بدین ترتیب قلعه شوری به عنوان اقامتگاه پادشاه و مرکز پادشاهی ریوکیو انتخاب شد. اولین دودمان شو. سلسله‌ای که شو هاشی بنیان‌گذار آن بود به نام اولین دودمان شو خوانده می‌شود. در سال ۱۴۵۱ میلادی، در زمان پادشاهی شو کینپوکو، ناها به صورت بندری مجهز جهت بازرگانی خارجی درآمد. پس از آن در شورش‌های پی‌درپی در سال ۱۴۶۹ کانامارو توانست قدرت را غصب کند. با سقوط دولت قبلی، دوره دای‌ایچی شوشی
را غصب کند. با سقوط دولت قبلی، دوره دای‌ایچی شوشی پایان یافت. دومین دودمان شو. کانامارو پس از ربودن قدرت به نام شو اِن بر مسند پادشاهی نشست. سلسله‌ای که توسط او بنیان‌گذاری شد، به نام دومین دودمان شو خوانده می‌شود. این سلسله تا دوره میجی ادامه داشت. در زمان سومین شاه از سلسلهٔ دای‌نی شوشی بنام شو شین دوران طلایی پادشاهی ریوکیو آغاز شد. شو شین در سال ۱۴۷۷ بر مسند پادشاهی نشست او ابتدا حکمرانان یا آجی‌های مناطق را در شهر شوری سکونت داده و تمامی سلاح‌ها را در کشور ضبط و جمع‌آوری کرد. بدین ترتیب تا سدهٔ ۱۷
در کشور ضبط و جمع‌آوری کرد. بدین ترتیب تا سدهٔ ۱۷ میلادی و حملهٔ شیمازو از کیوشو به این جزایر، مردم اوکیناوا فاقد هرگونه سلاح بودند و در صلح و آرامش زندگی می‌کردند. سپس شو شین سیستم طبقاتی شدیدی را برقرار کرد و به تحکیم قدرت پادشاه پرداخت. زیر سلطهٔ قلمروی ساتسومای ژاپن ۱۸۷۲ – ۱۶۰۹. در سال ۱۵۹۷ امپراتور ژاپن، تویوتومی هیده‌یوشی دو بار به شبه جزیره کره لشکرکشی کرد. در این هنگام به قلمروی ساتسوما و پادشاهی ریوکیو امر داد که جهت لشکرکشی مواد غذایی و سرباز فراهم کنند. از آنجا که پادشاهی ریوکیو کشوری مستقل بود
کنند. از آنجا که پادشاهی ریوکیو کشوری مستقل بود طبیعتاً به امر او گردن ننهاد و به فرمان جواب رد داد. به این علت توکوگاوا باکوفو که پس از هیده‌یوشی فرمانروایی ژاپن را عهده‌دار شد به پادشاهی ریوکیو که فاقد هرگونه سلاح و نیروی دفاعی بود، حمله کرد. در پایان حمله فرمانروای قلمروی ساتسوما، شیمازو تاداتسونه پادشاه وقت ریوکیو شو نی را اسیر کرده به ادو فرستاد. در نتیجه ۵ جزیره از جزایر ریوکیو به قلمروی شیمازو ملحق شد. همچنین ۱۵ شرط به پادشاهی ریوکیو تحمیل شد از آن جمله که بازرگانی با کشور چین ممنوع شد. همچنین برای
که بازرگانی با کشور چین ممنوع شد. همچنین برای انجام دادوستد اجازهٔ فرماندار ساتسوما ضروری اعلام شده و استفاده از واحد اندازه‌گیری ژاپنی جایگزین واحد اندازه‌گیری قبلی ریوکیو شد. پس از این حمله به سبب مالیات‌های سنگین و شرایط سختی که توسط فرماندار ساتسوما به مردم تحمیل شده بود، از نظر اقتصادی مردم ریوکیو در مضیقه بودند و به سختی زندگی می‌کردند. در اواخر سده ۱۷ سیاستمداری بنام هانِجی چُوشو اصلاحاتی برای بهبود وضع اقتصادی مردم انجام داد. در نتیجه در سدهٔ ۱۸ میلادی کشاورزی و کشت درخت در جزیره بسیار پیشرفت کرد.
کشاورزی و کشت درخت در جزیره بسیار پیشرفت کرد. در سدهٔ ۱۹ میلادی رفت‌وآمد کشتی‌های آمریکایی و اروپایی به ریوکیو آغاز شد. این جزیره محل مناسبی برای تهیه غذا و آب برای سرنشینان این کشتی‌ها بود. در سال ۱۸۵۳ ناوگان نظامی ناخدا پری آمریکایی در ریوکیو لنگر انداخت و ناخدا پری پس از ملاقات با پادشاه ریوکیو رهسپار اوراگا (در استان کاناگاوا) شد. سال بعد پس از بسته شدن عهدنامه کاناگاوا، دوران انزوای ژاپن به اتمام رسید. قلمروی اوکیناوا. در سال ۱۸۶۸ شوگون‌سالاری توکوگاوا یا دولت ادو باکوفو سقوط کرد و جای خود را به دولت
یا دولت ادو باکوفو سقوط کرد و جای خود را به دولت دوره میجی داد. در سال ۱۸۷۲ دولت میجی روابط سیاسی ۵۰۰ ساله بین چین و ریوکیو را قطع کرد همچنین پادشاهی ریوکیو را نیز الغا کرده نام آن را به قلمروی ریوکیو تغییر داد. پادشاه ریوکیو شو تای نیز به فرمانداری قلمروی ریوکیو منصوب شد. در سال ۱۸۷۹ ماتسو میچی‌یوکی طرحی به عنوان الغای قلمروی ریوکیو را پیشنهاد کرد و با تصویب آن نام قلمروی ریوکیو به استان اوکیناوا تغییر پیدا کرد. اعتراض شدید مردم ریوکیو نسبت به این اقدام دولت ژاپن، منجر به اعزام نیروهای نظامی از طرف دولت
ژاپن، منجر به اعزام نیروهای نظامی از طرف دولت میجی شد. در حدود ۱۶۰ پلیس و ۴۰۰ نفر ارتشی اعزام شده به قلعهٔ شوری وارد شدند و قلعه را تحت تصرف خود درآوردند. بدین ترتیب پادشاهی ۵۰۰ سالهٔ ریوکیو از میان برداشته شد. پس از الغای پادشاهی ریوکیو، شو تای آخرین پادشاه ریوکیو مجبور به سکونت در توکیو شد. دودمان چینگ حاضر به پذیرش الحاق ریوکیو به ژاپن نشد و پناهندگان ریوکیویی در چین نیز خواستار حمایت این کشور از استقلال ریوکیو بودند. دو کشور در مورد جزایر وارد مذاکره شدند و در نهایت پیشنهاد ژاپن مبنی بر تقسیم جزایر بین
و در نهایت پیشنهاد ژاپن مبنی بر تقسیم جزایر بین دو کشور مورد توافق چین قرار گرفت اما به علت مخالفت شدید پناهندگان ریوکیویی در چین موافقت‌نامه به امضاء نرسید. سپس چین درگیر جنگ‌های مرزی با روسیه شد. پس از آن نیز نخستین جنگ چین و ژاپن (۱ اوت ۱۸۹۴ تا ۱۷ آوریل ۱۸۹۵) آغاز شد. ژاپن در این جنگ توانست بخش‌هایی از خاک چین از جمله تایوان را تصرف کند بنابراین چین قدرت و موقعیت قبلی خود را برای اعمال نفوذ در این موضوع از دست داد. استان اوکیناوا، ۱۹۴۵ – ۱۸۷۹. پس از تشکیل استان اوکیناوا در همین حال نظام‌های نادرست
تشکیل استان اوکیناوا در همین حال نظام‌های نادرست بسیاری از قبل باقی‌مانده بود. یکی از نظام‌های باقی‌مانده نحوهٔ پرداخت مالیات بود. در این زمان در خاک اصلی ژاپن قانون اساسی تصویب شده و مجلس نیز تشکیل شده بود اما با این وجود کشاورزان اوکیناوا از سنگینی مالیات در رنج بود. کشاورزان با فرستادن چند نفر به توکیو شکایت خود را نسبت به نحوهٔ سیستم مالیات به دولت اعلام کردند. این شکایت در مجلس ژاپن مورد بررسی قرار گرفت و در سال ۱۹۰۳ مجلس با لغو نظام مالیات قبلی، در سیستم مالیات تغییراتی به نفع کشاورزان منطقه به وجود
مالیات تغییراتی به نفع کشاورزان منطقه به وجود آورد. از آنجائیکه محل درآمد بسیاری از کشاورزان اوکیناوا از کاشت شکر و فروش آن بود. در جنگ جهانی اول قیمت شکر به‌شدت ترقی کرد و باعث رفاه کشاورزان منطقه شد. با پایان یافتن جنگ صادرات شکر از این استان کاهش یافته و به تبعیت از آن قیمت شکر نیز کاهش یافت و استان را بحران اقتصادی فراگرفت. بانک‌ها و شرکت‌های خصوصی ورشکست شدند و پرداخت مالیات برای مردم مشکل شد اما مردم با کوشش خود توانستند بر این بحران فائق شوند. جنگ جهانی دوم. در هشتم ژانویه سال ۱۹۴۱، ژاپن به بندر پرل
دوم. در هشتم ژانویه سال ۱۹۴۱، ژاپن به بندر پرل هاربر حمله کرد و به دنبال آن جنگ با ایالات متحده آمریکا و ژاپن آغاز شد. در آغاز ارتش سلطنتی ژاپن به پیروزی‌های بسیاری دست یافت اما بعد شرایط به ضرر ژاپن تغییر کرده و قدم به قدم مجبور به عقب‌نشینی شد. در اواخر جنگ جهانی دوم، ژاپن که از حملهٔ آمریکا به نواحی مرکزی ژاپن بیمناک بود اوکیناوا را به عنوان محل مصاف با ارتش آمریکا و به قصد ضعیف کردن این نیرو انتخاب کرد. در ۲۶ مارس ۱۹۴۵ آمریکا در غرب ناها نیرو پیاده کرد. به دنبال آن در روز اول آوریل نیز در از طرف ساحل
به دنبال آن در روز اول آوریل نیز در از طرف ساحل جزیره اوکیناوا به این جزیره وارد شد. نیروهای ژاپنی در اطراف قلعه شوری جهت مقابله در برابر نیروهای آمریکایی مستقر شده بودند اما با وجود مقاومت بسیار شدید ارتش ژاپن، در ماه مه نیروهای آمریکایی تا نزدیک قلعه شوری پیشروی کردند. پس از حمله آمریکا ارتش ژاپن و مردم به طرف جنوب جزیره اوکیناوا گریختند. به علت فرار دست جمعی در حدود ۳۰۰٬۰۰۰ نفر بطرف منطقهٔ کوچکی در این جزیره هرج و مرج بزرگی بین فراریان به وجود آمد، از جمله واقعه خودکشی‌های دسته‌جمعی اوکیناوا است که در
واقعه خودکشی‌های دسته‌جمعی اوکیناوا است که در نواحی مختلف به وقوع پیوست. در مدت سه ماه در جنگ شدیدی که درگرفت در حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر از مردم کشته شدند همچنین کشته شدگان ارتش ژاپن نیز بالغ بر ۹۰٬۰۰۰ نفر بود که در این بین در حدود ۲۴٬۰۰۰ نفر از آنان اهالی استان اوکیناوا بودند. بدین ترتیب در آن زمان استان اوکیناوا در حدود یک چهارم جمعیت خود را از دست داد. پس از جنگ. پس از پایان جنگ مردم اوکیناوا در اردوگاه‌هایی که بر پا شده بود اسکان داده شدند و در عوض کار برای ارتش آمریکا لباس یا غذا دریافت می‌کردند. پس از مدتی
آمریکا لباس یا غذا دریافت می‌کردند. پس از مدتی به مردم اجازه برگشت به محل زندگی‌شان داده شد اما تا جایی که چشم کار می‌کرد چیزی جز ویرانی و زمین‌های سوخته در استان دیده نمی‌شد به غیر از این زمین برخی از مردم نیز برای ساخت پایگاه‌های آمریکایی تصرف شده بود. در سال ۱۹۵۱ در قرارداد سانفرانسیسکو استان اوکیناوا درحالی‌که به عنوان بخشی از خاک ژاپن بود، تحت تسلط آمریکا قرار گرفت. پس از آن آمریکا به‌طور جدی گسترش پایگاه‌های خود را آغاز کرد و با توسل به زور به تصاحب زمین پرداخت و حوادث و ناامنی بسیاری توسط نیروهای
زمین پرداخت و حوادث و ناامنی بسیاری توسط نیروهای آمریکایی ایجاد شد. مردم اوکیناوا فاقد هر گونه تضمینی بودند و ناامنی و عدم آزادی موجب ناخوشنودی مردم بود. از آنجائیکه به جز کشاورزی صنایع دیگری در اوکیناوا وجود نداشت. برخی از مردم برای دریافت حقوق در پایگاه‌های آمریکایی شروع به کار کردند. در زمان اشغال اوکیناوا توسط آمریکا مردم نمی‌توانستند که آزادانه کتاب چاپ کنند یا به خاک مرکزی ژاپن رفت‌وآمد داشته باشند. از طرفی دیگر محاکمهٔ اتباع آمریکایی که جرمی را مرتکب شده بودند نیز مجاز نبود. بالاخره خشم مردم در اثر
شده بودند نیز مجاز نبود. بالاخره خشم مردم در اثر عملکرد آمریکا منجر تشکیل انجمن‌های معترض و بروز تظاهرات اعتراضی در این استان شد. در سال ۱۹۵۹ سقوط جت ارتش آمریکا بر روی یک مدرسهٔ ابتدایی باعث کشته و زخمی شدن تعدادی از دانش آموزان شد. این حادثه بار دیگر خطرات و دشواری‌های زندگی در کنار پایگاه‌های نظامی را به مردم اوکیناوا یادآوری کرد. در پانزدهم ماه مه سال ۱۹۷۲ اوکیناوا بار دیگر به ژاپن باز پس داده شد.
کلاه قرمزی ۹۲ چهارمین سریال نوروزی کلاه قرمزی پس از کلاه قرمزی ۸۸، کلاه قرمزی ۹۰ و کلاه قرمزی ۹۱ است. تولید. این سریال قرار بود پانزدهم بهمن کلید بخورد، اما چند روز بعد حمید مدرسی تهیه‌کننده این مجموعه تولید این سریال را به دلیل مشکلات مالی منتفی دانست. اما یک هفته بعد علی بخشی زاده مدیر شبکه دوم سیما این موضوع را تکذیب کرد و عنوان کرد که مجموعه کلاه قرمزی قطعاً در نوروز پخش خواهد شد. اما چند روز بعد حمید مدرسی بیان کرد که منتظر کلاه قرمزی نباشید. پس از کش و قوس‌های فراوان ایجاد شده و برگزاری جلسهٔ مدیران
و قوس‌های فراوان ایجاد شده و برگزاری جلسهٔ مدیران سازمان صدا و سیما با حضور حمید مدرسی و علی دارابی معاونت سیما؛ وی عنوان کرد که کلاه قرمزی نوروز ۹۲ هم از تلویزیون پخش خواهد شد. این سریال از پربیننده‌ترین مجموعه‌های تلویزیونی در نوروز۹۲ بود
کوچا یا کوچه یکی از شهرهای باستانی شمال غربی چین است که در منطقه خودمختار امروزی سین کیانگ قرار دارد. این منطقه در دامنهٔ شمالی تیان شان، در شمال آبریز رود تاریم جای دارد. نام کوچا برگرفته از نام کوشان (تیره ای از ایرانیان شرقی) است که سرانجام شاهنشاهی کوشانی را در ختن، کابل، قندهار و بخشی از خراسان بزرگ تا سند و پنجاب و شمال هندوستان پایه ریزی کردند. کوچا در میان جادهٔ باستانی ابریشم قرار داشت.
کلید ازدواج فیلمی با بازی رضا عطّاران و علیرضا خمسه به کارگردانی داوود موثّقی و ساختهٔ سال ۱۳۷۶ ایران است. خلاصه فیلم. مرد جوانی به نام صادق (مهران غفوریان) که قرار است جنس قاچاقی را با خود به تهران بیاورد و تحویل یک باند بدهد، کیف خالی را که قبلاً محتوی جنس قاچاق بوده، در یکی از صندوق‌های امانات راه‌آهن می‌گذارد و کلید آن را با خود می‌برد. رئیس باند، ادریسی (حمید لولایی) حرف‌های او را مبنی بر ربوده شدن جنس، باور نمی‌کند و به دو مأمورش عبدل (رضا عطاران) و یادگار (نادر سلیمانی)، دستور می‌دهد صادقی را کتک
یادگار (نادر سلیمانی)، دستور می‌دهد صادقی را کتک بزنند و با خود ببرند، از طرفی کلیدساز جوانی به نام تقی (علیرضا خمسه)، که دوازده بار به خواستگاری دختری به نام غوغا (فاطمه صامتی) رفته و هربار جواب رد شنیده، سوار بر وانتش که ترمز آن بریده‌است، پس از برخورد با دکه اکبر برادر غوغا با اتومبیل حامل عبدل، یادگار و صادقی تصادف می‌کند. تقی، اکبر و سه خلافکار را سوار آمبولانس می‌کند، ولی آن سه می‌گریزند و تنها اکبر در بیمارستان بستری می‌شود. غوغا ابتدا می‌پندارد تقی به خاطر گرفتن انتقام، برادرش اکبر را مجروح کرده،
به خاطر گرفتن انتقام، برادرش اکبر را مجروح کرده، اما با مراقبت‌های مداوم تقی که صورتحساب هزینه‌های بیمارستان را نیز می‌پردازد، نظر مثبتی نسبت به تقی پیدا می‌کند. عبدل و یادگار که صادقی را مرده می‌پندارند او را خارج از شهر رها می‌کنند و به دنبال کلید صندوق امانات راه‌آهن به سراغ تقی و اکبر می‌آیند. آنها اکبر را کتک می‌زنند و تقی را با خود نزد ادریسی می‌برند. تقی بین راه می‌گریزد و به هتل ادریسی می‌رود که در آن غوغا به عنوان حسابدار به کار مشغول است. در آنجا تقی از چنگ عبدل و یادگار می‌گریزد، اما ندانسته در
تقی از چنگ عبدل و یادگار می‌گریزد، اما ندانسته در چنگ ادریسی می‌افتد که او را تحویل یادگار، عبدل و دیگر دستیار قوی هیکل می‌دهد. غوغا آنها را تعقیب می‌کند. بین راه، دختری به نام پرستو که به ادریسی در ازای کارهای خلافش قول ازدواج داده همه سرنشینان را به خانه ای می‌برد که ادریسی در آن در انتظار آنهاست. تقی که خاله اش و غوغا را در چنگ ادریسی می‌بیند، کلید را به او می‌دهد. اما عبدل و یادگار هنگام بازکردن در صندوق در راه‌آهن هستند که نیروی انتظامی با هماهنگی صادقی، آنها را تعقیب می‌کند تا به خانه ادریسی می‌رسد.
آنها را تعقیب می‌کند تا به خانه ادریسی می‌رسد. آنها هنگامی به خانه ادریسی می‌رسند که پرستو به روی ادریسی اسلحه کشیده و خواهان محتویات صندوق است. در صندوق و کیف داخل آن باز می‌شود و همه آن را خالی می‌یابند. تقی با غوغا ازدواج می‌کند و صاحب بچه‌های سه قلو می‌شوند.
اردوگاه کار اجباری داخائو از بزرگ‌ترین اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی بود که توسط رژیم نازی در سال ۱۹۳۳ در ۱۶ کیلومتری شمال مونیخ در نزدیکی شهر داخائو در ایالت بایرن آلمان ساخته شد. این اردوگاه ۱۲۳ اردوگاه فرعی نیز داشت. زندانیان در ترس دائمی از رفتار وحشیانه و بازداشت‌های خشونت‌آمیز زندگی می‌کردند، از جمله سلول‌های ایستاده، شلاق زدن، به اصطلاح آویزان کردن از درخت یا تیر و ایستادن در حالت خبردار برای مدّت‌های بسیار طولانی. بیش از ۳۰٬۰۰۰ نفر از یهودیان، لهستانی‌ها، روس‌ها و بسیاری از کشورهای دیگر در این
روس‌ها و بسیاری از کشورهای دیگر در این اردوگاه به قتل رسیدند. سرانجام در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵، نیروهای آمریکایی داخائو را آزاد کردند و حدود ۳۲ هزار زندانی گرسنه تا سرحد مرگ را در اردوگاه اصلی پیدا کردند. آن‌ها بیش از ۳۰ واگن پُر از اجساد را بر راه‌آهن منتهی به اردوگاه پیدا کردند که متعلق به زندانیانی بود که در مسیر رسیدن به داخائو جان داده بودند و پیکرشان در حال تجزیه بود. تاریخچه. تأسیس. پس از تصرف باواریا در ۹ مارس ۱۹۳۳، هاینریش هیملر که در آن زمان رئیس پلیس مونیخ بود، شروع به صحبت با مدیریت یک کارخانهٔ متروکه
بود، شروع به صحبت با مدیریت یک کارخانهٔ متروکه باروت و مهمات کرد. او از این محل بازدید کرد تا ببیند آیا می‌توان از آن برای اسکان زندانیان تحت حفاظت استفاده کرد. اردوگاه کار اجباری داخائو در ۲۲ مارس ۱۹۳۳ با ورود حدود ۲۰۰ زندانی از زندان اشتادلهایم در مونیخ و زندان لاندسبرگ (جایی که هیتلر در دوران حبس خود «"نبرد من"» را نوشته بود) افتتاح شد. هیملر در روزنامهٔ «"مونشنر نویسته ناخریشتن"» اعلام کرد که این اردوگاه می‌تواند تا ۵۰۰۰ نفر را در خود جای دهد و آن را به عنوان «اوّلین اردوگاه متمرکز برای زندانیان سیاسی»
عنوان «اوّلین اردوگاه متمرکز برای زندانیان سیاسی» توصیف کرد که برای بازگرداندن آرامش به آلمان استفاده می‌شود. این اردوگاه به اوّلین اردوگاه متمرکز منظم تبدیل شد که توسط دولت ائتلافی حزب کارگر ملّی سوسیالیست آلمان (حزب نازی) و حزب ملّی خلق آلمان (منحل شده در ۶ ژوئیه ۱۹۳۳) تأسیس شد. شاهدان یهوه، همجنس‌گرایان و مهاجران پس از تصویب قوانین نورنبرگ در سال ۱۹۳۵ که تبعیض نژادی را نهادینه کرد، به داخائو فرستاده شدند. در اوایل سال ۱۹۳۷، اس‌اس با استفاده از نیروی کار زندانیان، ساخت مجموعه‌ای بزرگ را آغاز کرد که قادر
زندانیان، ساخت مجموعه‌ای بزرگ را آغاز کرد که قادر به نگهداری ۶۰۰۰ زندانی بود. ساخت و ساز رسماً در اواسط اوت ۱۹۳۸ به پایان رسید. مخالفان سیاسی بیشتر و بیش از ۱۱٬۰۰۰ یهودی آلمانی و اتریشی پس از الحاق اتریش و سودتنلند در سال ۱۹۳۸ به این اردوگاه فرستاده شدند. صدها نفر از سینتی و کولی در سال ۱۹۳۹ به اردوگاه فرستاده شدند و بیش از ۱۳٬۰۰۰ زندانی از لهستان در سال ۱۹۴۰ به این اردوگاه اعزام شدند. نمایندگان کمیته بین‌المللی صلیب سرخ در سال‌های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۸ از این اردوگاه بازدید کردند و شرایط سخت آن را مستند کردند. کار
بازدید کردند و شرایط سخت آن را مستند کردند. کار اجباری. زندانیان اردوگاه داخائو در اصل قرار بود، به عنوان نیروی کار اجباری برای یک کارخانهٔ مهمات‌سازی و گسترش اردوگاه خدمت کنند. این اردوگاه به عنوان یک مرکز آموزشی برای نگهبانان اس‌اس-توتن‌کوپف‌فربانده استفاده می‌شد و الگویی برای سایر اردوگاه‌های کار اجباری بود. اردوگاه حدود ۳۰۰ متر در ۶۰۰ متر به شکل مستطیل بود. ورودی زندانیان با دروازه‌ای آهنی با شعار «کار آزاد می‌کند» (Arbeit macht frei) ساخته شده بود. این شعار بازتاب‌دهندهٔ تبلیغات نازی بود که این
این شعار بازتاب‌دهندهٔ تبلیغات نازی بود که این اردوگاه‌ها را به عنوان اردوگاه‌های کار و بازآموزی معرفی می‌کرد. این هدف اصلی آن‌ها بود، امّا این هدف و شعار به‌زودی به استفاده از کار اجباری به عنوان روشی برای شکنجه و قتل تغییر یافت. شعار اصلی روی دروازه‌ها باقی ماند. از سال ۱۹۳۸، روند پذیرش تازه‌واردان در "Schubraum" انجام می‌شد، جایی که زندانیان باید لباس‌ها و دارایی‌های خود را تحویل می‌دادند. آلبرت تایس، یکی از زندانیان سابق لوکزامبورگی، دربارهٔ این اتاق گفت: «در آنجا همهٔ لباس‌هایمان را از ما گرفتند. همه
«در آنجا همهٔ لباس‌هایمان را از ما گرفتند. همه چیز باید تحویل داده می‌شد: پول، حلقه، ساعت. اکنون کاملاً برهنه بودیم.» اردوگاه پس از عملیات بارباروسا. بیش از ۴۰۰۰ اسیر جنگی شوروی توسط گارد فرمانده داخائو در میدان تیراندازی اس‌اس واقع در هبرتس‌هاوزن، دو کیلومتری اردوگاه اصلی، در سال‌های ۱۹۴۳–۱۹۴۱ به قتل رسیدند. اس‌اس از اصطلاح کنایه‌آمیز «رفتار ویژه» (Sonderbehandlung) برای این اعدام‌ها استفاده می‌کرد. اوّلین اعدام‌های اسرای جنگی شوروی در میدان تیراندازی هبرتس‌هاوزن در ۲۵ نوامبر ۱۹۴۱ انجام شد. پس از سال
هبرتس‌هاوزن در ۲۵ نوامبر ۱۹۴۱ انجام شد. پس از سال ۱۹۴۲، تعداد زندانیان نگهداری شده در اردوگاه به بیش از ۱۲٬۰۰۰ نفر رسیده بود. داخائو در ابتدا در سال ۱۹۳۳ کمونیست‌ها، سوسیالیست‌های برجسته و دیگر «دشمنان دولت» را نگه می‌داشت، امّا با گذشت زمان، نازی‌ها شروع به فرستادن یهودیان آلمانی به اردوگاه کردند. در سال‌های اوّلیه زندان، به یهودیان اجازهٔ مهاجرت به خارج از کشور داده می‌شد، به شرطی که «داوطلبانه» اموال خود را برای افزایش خزانه عمومی هیتلر واگذار کنند. پس از الحاق اتریش و انحلال چکسلواکی، شهروندان هر دو