payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود که تا به حال هیچ خواننده‌ای نتوانسته در ۱۰ روز آن را آماده کند. تا قبل از این که آلسو در سالن Rossiya مسکو آلبوم اولش را اجرا کند هیچ خواننده‌ای در این سالن اجرا نداشته‌است. اجرای دوم سفارشی برگزار شد که در آن فقط ۱٫۵۰۰ صندلی وجود داشت. اجرای سوم یک پاپ اروپایی یا همان آهنگ سولو بود. آن را در مجموعه ورزشی المپیک اجرا کرد که شامل آهنگ‌های جدید روسی و انگلیسی و مجموعه فانتزی بود. پس از اجرای سوم آلسو یک ویدئو برای آهنگ دیروز ساخت. در ۲۳ ژانویه ۲۰۰۳، آلسو آلبوم جدید روسی خود را با عنوان "۱۹" منتشر کرد.
آلبوم جدید روسی خود را با عنوان "۱۹" منتشر کرد. این cd در آوریل ۲۰۰۳ به فروش ۵۰۰٫۰۰۰ نسخه رسیده بود. این آلبوم آهنگ‌های "به هر حال", "اولین بار" , "دیروز" , "رویا هاً و (کارل فریسون این آلبوم را میکس دوباره کرد) آهنگ "پرواز در بالای ابر هاً و آهنگ "پدر" به زبان ترکی تاتاری را شامل بود. پس از موفقیت آلبوم " ۱۹"، او جایزه اول موسیقی ملی را از "Muz-TV" دریافت کرد. در تاریخ ۵ ژوئن ۲۰۰۳ , پس از ورود به مسکو و بعد از کار کردن در استودیوهای خارجی، آلسو نامزد جایزه "بهترین هنرمند زن" شد؛ و پس از رای‌گیری در روسیه
"بهترین هنرمند زن" شد؛ و پس از رای‌گیری در روسیه او جایزه را در حالی که اشک می‌ریخت دریافت کرد. پس از فروش آلبوم" ۱۹"، آلسو به اجرای کنسرت به روسیه، اوکراین، گرجستان، جمهوری آذربایجان، لتونی، اسرائیل و قزاقستان رفت. دومین آلبوم انگلیسی. برای تقریباً چهار سال، آلسو مشغول به کار بر روی آلبوم دوم انگلیسی خود «الهام» بود و آن را در لندن و لس آنجلس ضبط کرد. تک‌آهنگ همیشه در ذهن منی توسط مورتن اسچوجلین نوشته شد و آلسو آن را خواند. این ویدئو در سال ۲۰۰۴ توسط مدیر شناخته شده جوزف کان کارگردانی شد و انتشار یافت.
شناخته شده جوزف کان کارگردانی شد و انتشار یافت. این آهنگ در آغاز سال ۲۰۰۵، تنها در پایتخت و شبکه‌های رادیویی پخش شد و به بهترین تازه‌های هفته تبدیل شد. با این حال، ویدئوی سکسی این آهنگ به رتبهٔ سنگین در بریتانیا پیدا کرد و از این آهنگ در برنامه باشگاه‌ها و دیسکوها و کلوب‌های لندن استفاده کردند، ولی این آهنگ در انگلستان لغو شد، هر چند نسخه‌های آن برای مدت کوتاهی در دسترس بود؛ و آلبوم 'الهام' منتشر نشده باقی‌مانده‌است. آلسو آهنگ‌های بیشتری به این آلبوم اضافه کرد. این آلبوم توسط چند تن از بهترین تولیدکنندگان
کرد. این آلبوم توسط چند تن از بهترین تولیدکنندگان این صنعت از جمله لارنس رت و باس وارنر تولید شد. نسخه دوم این آلبوم به خوبی ضبط شد. یکی دیگر از آهنگ «ای کاش من هم نمی‌دانم» که به خوبی منتشر شده‌است با همکاری نلی خوانندهٔ آمریکایی تهیه شد، اگر چه فقط نسخهٔ نمایشی آن با تصاویری خشن تهیه شده‌است. آهنگ‌های آلبوم بیشتر با گیتار درست شده‌است. اول این آلبوم با تصنیف و ریتم آرام تنظیم شده بود ولی با تجدید نظر آن را تغییر دادند. در سال ۲۰۰۶، او یک آهنگ به نام عروسی که خودش آن را نوشته بود را خواند. در زمانی که آن
که خودش آن را نوشته بود را خواند. در زمانی که آن را اجرا کرد همسر آینده خود ایوان هم حضور داشت. این آهنگ فقط برای مهمانی عروسی منتشر شده بود. دربارهٔ آلبوم اصل. آلسو سومین آلبوم روسی خود به نام "Samoe Glavnoe" ("اصل")، ال. پی خود را که ۵ سال بر روی آن کار کرده بود را در، ۳۱، مارس ۲۰۰۸ توسط شرکت Universal Music روسیه منتشر کرد. فقط یک تک‌آهنگ از این آلبوم که آسمان نام داشت در سال ۲۰۰۵ منتشر شده بود. آهنگ اصل در سال ۲۰۰۶ تهیه شده بود و آلسو برای ساخت ویدئوی این آهنگ که به عنوان یک زن حامله که با گلوله تفنگ
این آهنگ که به عنوان یک زن حامله که با گلوله تفنگ کشته می‌شود به آمریکا رفت و به کارگردانی آلن کالزاتی این ویدئو را در صحراهای کالیفرنیا ساختند؛ و در سال ۲۰۰۸ آلسو این آلبو را در زبان تاتاری نیز ارائه کرد. آلسو تمام درآمد حاصل از آلبومی که با شرکت Universal Music روسیه منتشر کرده بود را به سازمان حمایت از کودکان یتیم تاتارستان اهدا کرد. کارهایی غیر موسیقی. در ژوئن ۲۰۰۴ در یک فیلم انگلیسی بازی کرد در کنار بازیگرانی بین‌المللی مثل اسپیریت تراپ، بیل پیپر، لووک مدلی، اما کاتروود و سام تراتون. این فیلم برای
مدلی، اما کاتروود و سام تراتون. این فیلم برای اولین بار در ماه اوت سال ۲۰۰۵ پخش شد. آلسو با بازی در صحنه‌ای که باید «گریه» می‌کرد بیش از حد توانایی‌های خود را به نمایش گذاشت و به خوبی ایفای نقش کرد. این فیلم کلمل مورد بررسی قرار گرفت و به بوکس آفیس بازگشت و به زودی در دی وی دی منتشر شد. در سال ۲۰۰۶ او در درام تاریخی روسیه به نام آنا ویوات هم بازی کرده بود! که فیلم در مورد چرخه‌ای از دربارهٔ سلطنت روسیه ساخته شده بود. او همچنین یک آهنگ برای آغاز فیلم درست کرده بود؛ و فیلم سومش در انتظار در سال ۲۰۰۸ پخش شد.
بود؛ و فیلم سومش در انتظار در سال ۲۰۰۸ پخش شد. برنامه‌ها. آلسو در حال حاضر در حال کار کردن بر روی آلبوم جدید روسی خود است. در حال حاضر او نیز دو آلبوم روسی از لالایی‌ها و ترانه‌های کودکان محبوب ضبط کرده‌است. در آغاز سال ۲۰۱۰، او شروع به ضبط یک آلبوم موسیقی جاز با کمک جورج بنسون شد. او به عنوان مجری، یوروویژن ۲۰۰۹ مسکو را میزبانی کرد. چون او مسلط بر زبان فرانسوی بود به راحتی این کار را انجام داد و میزبانی خوب بود. جایزه‌ها. آلسو قبل از سن ۱۸ سالگی جایزه‌هایی افتخاری دریافت کرده‌است. آهنگ‌شناسی. آلبوم‌ها.
افتخاری دریافت کرده‌است. آهنگ‌شناسی. آلبوم‌ها. "بیشتر آهنگ‌ها به زبان روسی منتشر شده به غیر از آن‌هایی که ذکر شده‌است"
ملانی رایزِس کلاین ، روان‌شناس مشهور اتریشی (که بعداً به تابعیت بریتانیا درآمد)، یکی از روانکاوان بنام است که بیشتر به خاطر کار با کودکان شهرت دارد. همچنین وی بر روی مفاهیم مربوط به فانتزی و نقش آن در زندگی روزمره تحقیقی را صورت داد که ابتدا در فرزندان خود هنگام بازی با آنان متوجه شد و این نقطه شروع او برای کار بر این مفهوم بود او از دخیل بودن فانتزی‌ها در ناخوداگاه و نقش آن‌ها در زندگی روزمره خبر داد. زندگی. ملانی کلاین روز ۳۰ مارس ۱۸۸۲ در وین، اتریش، از والدین یهودی به دنیا آمد. پدرش، دکتر رایزِس، که فردی
یهودی به دنیا آمد. پدرش، دکتر رایزِس، که فردی ضد قدرت مذهبی بود، به فرزندانش احترام به آداب و رسوم را یاد داد، اما مجبورشان نکرد مذهبی شوند. کلاین آتئیست بود اما احترامی عمیق برای ریشه‌های یهودی خود داشت. او چهارمین و آخرین فرزند خانواده بود، او نزد پدری که بزرگ‌ترین دختر خود را به سایر بچه‌ها ترجیح می‌داد، و پیش مادری سلطه جو و تهاجمی بزرگ شد که به رغم رابطهٔ مبهم و دو-پهلو با وی، به او بسیار نزدیک بود. در خانوادهٔ رایزِس، فرهنگ و یادگیری بسیار ارزش داشت، و ملانی کلاین در جوّی انتلکتوئِل زندگی می‌کرد که
و ملانی کلاین در جوّی انتلکتوئِل زندگی می‌کرد که بر وی تأثیر بسیار زیادی گذاشت. ملانی کلاین، خیلی زود، و چندین بار، با مرگ عزیزان خود مواجه شد. وقتی فقط چهار سال داشت، خواهرش سیدونی فوت کرد، کسی که به او خواندن، نوشتن، و اصول اولیهٔ ریاضی را یاد می‌داد. در ۱۸ سالگی، پدرش فوت کرد. دو سال بعد، نوبت برادرش امانوئل بود. مرگ برادرش، علاوه بر غم و اندوه بسیار زیاد، در وی احساس مقصر بودن به وجود آورد: «خیلی کارها می‌توانستیم بکنیم، و نکردیم، تا جلوی بیماری وی را بگیریم». به عقیدهٔ بسیاری از روان شناسان، به هنگام
به عقیدهٔ بسیاری از روان شناسان، به هنگام فرمولبندی نظریهٔ خود، جایگاهی که ملانی کلاین برای احساس تقصیرکاری، برای عزا، و برای ترمیم و تعمیر قائل می‌شود، به این تعداد زیاد از عزاها و ماتمها، حتماً ربط دارد. کلاین، در تمام طول زندگی، نسبت به اعتمادی که نزدیکانش به تواناییهای انتلکتوئل وی داشتند، حساس بود و وظیفهٔ خود می‌دانست که آنها را نومید و سرخورده نکند. در اواخر نوزده سالگی، با آرتور کلاین نامزد کرد، و دو سال بعد، با وی ازدواج نمود. او برای توانایی انتلکتوئل شوهرش احترام زیادی قایل بود، اما از زندگی
شوهرش احترام زیادی قایل بود، اما از زندگی زناشویی وی، بجز تولد سه فرزندش، احساس خوشبختی نمی‌کرد. او، مدتهای مدید، از این که این ازدواج مانع از به عمل درآوردن آرزویش برای تحصیل در رشتهٔ پزشکی شده بود، ناراحت بود. علتش این بود که شوهرش دائم انتقالی می‌گرفت و این جابجا شدنها، باعث می‌شد ملانی دایماً رشتهٔ دانشگاهی خود را عوض کند. در دانشگاه وین، او به تحصیل در تاریخ و هنر پرداخت، به نوشتن شعر روی آورد، اما خودش را تنها می‌دانست و به دنبال محرکهای انتلکتوئل می‌گشت. در ۱۹۱۰، هنگامی که شوهرش خانواده را به
می‌گشت. در ۱۹۱۰، هنگامی که شوهرش خانواده را به بوداپست نقل مکان داده بود، ملانی با نوشته‌های زیگموند فروید آشنا شد. او که خیلی زود شیفتهٔ روانکاوی شده بود، شروع به خواندن کتابها و مقالات فروید، که تا آن سال چاپ کرده بود، کرد. در سال ۱۹۱۲، کلاین یک بار دیگر با مرگ عزیزان خود مواجه می‌شود. در این سال، اولین فرزندش می‌میرد، و در سال ۱۹۱۴، مادرش را از دست می‌دهد. همان سال، به روانکاوی پناه برد، و روانکاوش، شاندُر فِرِنتسی بود. جنگ جهانی اول باعث شد این آشنایی عملی با روانکاوی، نیمه کاره بماند. در ۱۹۲۴، و بعد
عملی با روانکاوی، نیمه کاره بماند. در ۱۹۲۴، و بعد از طلاق گرفتن از همسرش، دوباره به روانکاوی پناه برد و این بار، روانکاوش کارل آبراهام بود. نُه ماه بعد، کارل آبراهام درگذشت. این عزای آخر، بشدت روی کلاین تأثیر گذاشت. او روانکاوی خود را با سیلویا پِین، روانکاو بریتانیایی، در انگلستان به پایان برد. در ۱۹۲۶، تحت تأثیر ارنست جونز، در انگلستان خانه گرفت و تا زمان مرگش، در سال ۱۹۶۰، در ۷۸ سالگی، در آنجا ماند. در ۱۹۱۹، و بعد از ارایهٔ اولین مقالهٔ خود، به عضویت انجمن روانکاوی بوداپست درآمد. اسم مقالهٔ وی، «رشد یک
روانکاوی بوداپست درآمد. اسم مقالهٔ وی، «رشد یک کودک» بود. در ۱۹۲۳، به عنوان عضو صاحب رأی انجمن روانکاوی برلین شد. در ۱۹۲۷، بعد از سکنی گزیدن در لندن، مکتب خودش را تأسیس کرد و در آن، به تدریس نظریهٔ خودش پرداخت. این کار باعث تحسین از سوی عده‌ای شد، اما باعث جنجال و ناراحتی از سوی عده‌ای دیگر، از جمله، آنا فروید، شد. کلاین تعداد زیادی مقاله و کتاب نوشت، از جمله، کتاب " «روانکاوی کودکان»"، که همزمان به انگلیسی و آلمانی چاپ شد. کلاین به عنوان یک نظریه‌پرداز، یک روانکاو، و یک استاد روانکاوی، چهره‌ای مهم در
یک روانکاو، و یک استاد روانکاوی، چهره‌ای مهم در روانکاوی است و کارهایش هنوز مورد استناد قرار می‌گیرد. او جزو اولین روانکاوان کودک بود. ترجمه به فارسی. آثار زیر از ملانی کلاین یا دربارهٔ وی به فارسی ترجمه شده است:
شرم فیلم بریتانیایی در سبک درام روان‌شناختی و اروتیک به کارگردانی استیو مک‌کوئین محصول سال ۲۰۱۱ است. فاکس سرچ‌لایت پیکچرز حدود ۴۰۰ هزار دلار برای بدست آوردن حق پخش این فیلم در آمریکا پرداخت. فیلم در ۲ دسامبر ۲۰۱۱ به‌طور محدود در آمریکا نمایش داده شد. داستان فیلم. برندون مرد جوانی است که به تنهایی در شهر نیویورک زندگی می‌کند. برندون یک کارمند ساده است و زندگی خوبی دارد اما در پس این زندگی مدرنیته به ظاهر آرام مشکلات زیادی وجود دارد. برندون از اختلال جنسی رنج می‌برد و معتاد به روابط جنسی است. شهوت برندان چنان
و معتاد به روابط جنسی است. شهوت برندان چنان در گوشت و پوست او نفوذ کرده که تقریباً تمامی امور زندگیش را مختل کرده‌است. در حالی که اوضاع روز به روز خطرناک تر می‌شود خواهر برندون که سیسی نام دارد و در زندگیش شکست خورده برای زندگی به نزد او می‌آید. حالا برندون باید بین خواهرش و راز تاریکش یکی را انتخاب کند و این در حالی است که رابطه او با سیسی یک رابطه خواهر و برادری ساده نیست… تولید. استیو مک‌کوئین که در سال ۲۰۰۸ با یان کانینگ تهیه‌کننده فیلم گرسنگی کار کرده‌بود، با انتخاب مایکل فاسبندر که اولین و تنها
کرده‌بود، با انتخاب مایکل فاسبندر که اولین و تنها انتخاب او برای نقش اول فیلم شرم بود، ساخت فیلم را آغاز کرد. درجه‌بندی. فیلم "شرم" بخاطر وجود صحنه‌های واضح و زننده جنسی درجه NC-17 دریافت کرد؛ بدین معنی که افراد کمتر از هفده سال به هیچ وجه قادر به تماشای آن در سالن‌ها سینما نبودند. فیلم‌برداری. فیلم‌برداری طبق برنامه قرار بود از ژانویه ۲۰۱۱ در نیویورک آغاز شود. فاسبندر بعداً در مصاحبه‌ای گفت صحنه‌های مربوط به او از اوایل مارس فیلم‌برداری شدند. فیلمبرداری، اواخر مه برای برداشت دوباره و پس از تولید تمام شد.
هاینتس کوهوت (۱۹۱۳–۱۹۸۱)، روانکاو اتریشی بود که بعدها به تابعیت آمریکا درآمد. هاینتس کوهوت در ۱۳ مه ۱۹۱۳ در وین به دنیا آمد. او که تنها فرزند فلیکس کوهوت و الس لامپل بود، چند سال اول زندگی خود را با مادرش به تنهایی سپری کرد زیرا پدرش در جنگ جهانی اول به جبههٔ روسیه اعزام شده بود. والدین یهودی او موزیسین بودند، اما پدرش، بعد از بازگشت از جبهه، مجبور شد شغل خود را کنار بگذارد. کوهوت در یک محیط آزاداندیشی و دور از آداب و رسوم یهودی بزرگ شد. خودش می‌گفت که هرگز با یهودیت ارتباط برقرار نکرده‌است. محیط اطراف او
با یهودیت ارتباط برقرار نکرده‌است. محیط اطراف او از لحاظ علمی و فرهنگی بسیار غنی بود اما کوهوت کودکی و نوجوانی خود را در تنهایی سپری کرد. پدر و مادرش، با این که زیاد در خانه حضور نداشتند، اجازه ندادند به مدرسه برود زیرا به آموزش و پرورش عمومی اعتماد نداشتند و برایش معلم خصوصی گرفتند. به عقیدهٔ بسیاری از صاحب نظران، اهمیتی که کوهوت در نظریهٔ خود به همدلی می‌دهد، تا حد بسیار زیادی تحت تأثیر کمبود عاطفی در کودکی و نوجوانی بوده‌است. در ۱۹ سالگی، کوهوت وارد دانشکدهٔ پزشکی شد، و یک سال را در پاریس گذراند، و در
پزشکی شد، و یک سال را در پاریس گذراند، و در آنجا، دوره‌های اینترنی مختلف را در بیمارستانهای پاریس گذراند. در سال ۱۹۳۸، مدرک پزشکی خود را دریافت کرد. یک سال قبل از آن، پدرش فوت کرد و کوهوت بسیار تحت تأثیر این فقدان قرار گرفت. اندکی بعد از فارغ‌التحصیلی، نازیها وارد اتریش شدند و کوهوت مجبور شد پنهان شود و اندکی بعد فرار کند. او ابتدا به لندن پناه برد، بعد به یکی از دوستان دوران نوجوانی خود در نیویورک پیوست. در ۱۹۴۰ برای همیشه در شیکاگو ساکن شد و اندکی بعد مادرش در آنجا به او پیوست. در شیکاگو به عنوان انترن و
در آنجا به او پیوست. در شیکاگو به عنوان انترن و بعد به عنوان رزیدنت در یک هتل مشغول به کار شد، و به این ترتیب، توانست در کارش تخصص یابد. در سال ۱۹۴۴ مدرک نورولوژی گرفت و سه سال بعد، مدرک روان‌پزشکی دریافت کرد. در طول این سالهای تحصیلی، و به رغم وضعیت اقتصادی نه چندان مناسب، شروع به روانکاوی با روت آیسلر کرد. بعد، با فریتز مالِنهاف شروع به روانکاوی کرد. در ۱۹۴۸، مدرک روانکاوی دریافت کرد، و در ۱۹۵۳، یک مدرک دیگر به عنوان استاد و مدرس روانکاوی دریافت کرد. در طول تحصیلاتش در انستیتوی شیکاگو، با بتی مایر، همسر
تحصیلاتش در انستیتوی شیکاگو، با بتی مایر، همسر آینده‌اش آشنا شد، که در آنجا به عنوان مددکار اجتماعی کار می‌کرد. آنها اسم تنها فرزند خود را توماس اوت گذاشتند که این نامگذاری، به احترام اوت آیکهورن بود، کسی که کوهوت اولین روانکاوی خود را با او در وین انجام داده بود. آیکهورن که با نوجوانان کار می‌کرد، به شیوهٔ خاص خودش، با نوجوانان در بارهٔ تأثیر و اهمیت «خودشیفتگی» سؤال و جواب می‌کرد. کاریزمای شخصی کوهوت، معلومات عموم و تخصصی وی، عشقی که به کارش داشت، و فرهیختگی عظیم وی، باعث شد به او لقب «آقای روانکاوی»
عظیم وی، باعث شد به او لقب «آقای روانکاوی» بدهند. در انستیتوی روانکاوی شیکاگو، او را بسیار دوست داشتند و در عین حال، کارهایش با مخالفتهای زیادی مواجه می‌شد، با این حال، او تأثیر زیادی روی این انستیتو گذاشت، و خیلی زود، راه مخصوص به خودش را پیدا کرد و مفاهیم جدیدی را اختراع کرد. او می‌گفت که روانکاوی در یک بن‌بست از کانفورمیسم (همرنگی و همشکلی) گیر کرده‌است و در انستیتوی روانکاوی، باید همهٔ افراد از رشته‌های مختلف یا با نظریه‌های متفاوت بتوانند عضویت داشته باشند. به عقیدهٔ کوهوت، حتماً باید رشتهٔ روانکاوی
باشند. به عقیدهٔ کوهوت، حتماً باید رشتهٔ روانکاوی را در رابطه با روان‌شناسی و سایر علوم، از نو تعریف کرد. در ۱۹۶۴، کوهوت رئیس انجمن روان‌شناسی آمریکا، و در ۱۹۶۵، معاون انجمن روانکاوی بین‌المللی شد. او که ابتدا به نظریهٔ فرویدی وفادار بود، بعدها روان‌شناسی مختص به خود را بر محور مفاهیمی مثل همدلی و خودشیفتگی بنا نهاد. او کتابهای زیادی نوشت، از جمله کتاب “The Self” را در ۱۹۷۱ به چاپ رساند که در آن، رسماً اعلام کرد از روانکاوی کلاسیک جدا شده‌است. تفکر، نوشته‌ها، و تدریس او تأثیر زیادی در روان شناسان آمریکایی
و تدریس او تأثیر زیادی در روان شناسان آمریکایی گذاشت. در ۱۹۷۸، اولین کنفرانس سالانه در بارهٔ روان‌شناسی «خود» تشکیل شد که باعث به حرکت درآمدن جنبش جدیدی به نام روان‌شناسی خود (self) شد. روان‌شناسی «خود» امروزه نیز طرفداران بسیار زیادی دارد. در ۱۹۷۱ دو بدشانسی به طور همزمان برای وی روی دادند: خودش به سرطان مبتلا شد و مادرش نیز به اختلالات روانی مبتلا گشت. مادرش در ۱۹۷۲ درگذشت. چند سال بعد، کوهوت به یک بیماری دیگر نیز مبتلا شد و مجبور گشت قلبش را به تیغ جراحی بسپارد. از آن به بعد، و تا زمان مرگش در ۱۹۸۱،
بسپارد. از آن به بعد، و تا زمان مرگش در ۱۹۸۱، کوهوت به تدریج خود را از انظار عمومی عقب کشید و وقتش را به بسط نظریهٔ خودش اختصاص داد.
استیو رادنی مک‌کوئین متولد: ۹ اکتبر ۱۹۶۹) کارگردان، تهیه‌کننده و نمایش‌نامه‌نویس انگلیسی است. وی بخاطر فیلم ۱۲ سال بردگی موفق به کسب جوایز مختلفی من‌جمله جایزه اسکار، گلدن گلوب و بفتا برای بهترین فیلم شد. او اولین کارگردان سیاه‌پوست در تاریخ سینماست که موفق شد جایزه اسکار بهترین فیلم را برای فیلم خودش دریافت کند. استیو مک‌کوئین همچنین بخاطر همکاری‌اش با مایکل فاسبندر در فیلم‌هایش شناخته می‌شود. کودکی. مک‌کوئین متولد شهر لندن است و در منطقه غرب لندن دوران کودکی‌اش را گذراند. در سال ۲۰۱۴ طی مصاحبه‌ای مک‌کوئین
را گذراند. در سال ۲۰۱۴ طی مصاحبه‌ای مک‌کوئین اظهار می‌کند که دوران مدرسه برای او بسیار سخت بوده. او را در کلاسی از دانش‌اموزان می‌نشاندند که گفته می‌شد آنها برای کارگری، لوله‌کشی و کارگری ساختمان مناسب‌تر هستند. بعد از تغییر مدیر مدرسه، مدیر جدید به وجود قوانین نژادپرستانه در این مدرسه اعتراف کرد. طبق گفته‌های مک‌کوئین، وی دچار نوعی خوانش‌پریشی بود. مک‌کوئین در دوران مدرسه علاقه شدیدی به فوتبال داشت. وی در دوران دانشجویی در رشته هنر و طراحی در دانشکده هنر و طراحی چلسی مشغول به تحصیل شد و بعد در دانشگاه
و طراحی چلسی مشغول به تحصیل شد و بعد در دانشگاه لندن شروع به تحصیل در رشته هنرهای زیبا کرد. در این دانشگاه بود که او به فیلم‌سازی علاقه‌مند شد. بعد از مدتی تحصیل دانشگاه لندن را ترک کرده و در آمریکا در دانشگاه نیویورک مشغول تحصیل می‌شود. فیلم‌های کوتاه. اولین فیلم کوتاه وی فیلمی به نام "خرس" محصول سال ۱۹۹۳ بود. این فیلم کوتاه در دانشکده سلطنتی هنر شهر لندن به نمایش درآمد. نمایش این فیلم بحث‌های فراوانی در مورد نژادپرستی و خشونت را به میان آورد اگرچه که خود مک‌کوئین گفت که بحث نزاد جزء اولویت‌های این فیلمش
مک‌کوئین گفت که بحث نزاد جزء اولویت‌های این فیلمش نبود. فیلم "پنج قسمت آسان" فیلم بعدی او است که در سال ۱۹۹۵ ساخته شد و سپس فیلم کوتاه دیگر با نام "بالای سرم" را یک سال بعد، در سال ۱۹۹۶ منتشر کرد. اکزودوس فیلم دیگرش است که در سال ۱۹۹۷ ساخته شد و در نهایت فیم کوتاه "عمق وسترن" را در سال ۲۰۰۲ ساخت. مک‌کوئین در سال ۲۰۰۶ به عنوان یک فیلم‌ساز جنگی به عراق و در ادامه همین سال، فیلم "ملکه و سرزمین" را منتشر می‌کند که در مورد سربازان بریتانیایی‌ای است که در جنگ عراق کشته شدند. فیلم‌های حرفه‌ای. اولین فیلم حرفه‌ای
کشته شدند. فیلم‌های حرفه‌ای. اولین فیلم حرفه‌ای و اصلی وی در سال ۲۰۰۸ با نام "گرسنگی" عرضه شد که در جشنواره فیلم کن ۲۰۰۹ به نمایش درآمد. در این جشنواره وی برنده جایزه دوربین طلایی شد. او اولین کارگردان انگلیسی بود که این جایزه را کسب کرد. از دیگر جوایز این فیلم می‌توان به کسب جوایزی در جشنواره فیلم سیدنی و جشنواره فیلم تورنتو اشاره نمود. فیلم بزرگ بعدی وی نیز شرم نام دارد که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. در این فیلم مایکل فاسبندر به ایفای نقش پرداخته‌است. فیلم بعدی مک‌کوئین تحت عنوان ۱۲ سال بردگی است. این فیلم بر
مک‌کوئین تحت عنوان ۱۲ سال بردگی است. این فیلم بر اساس کتابی به همین نام، نوشته سالومون نورثاپ است. داستان کتاب روایت‌گر زندگی واقعی نویسنده است. در سال ۱۸۴۱ سالومون نورثاپ را که یک سیاه‌پوست آزاد بوده ربوده و به عنوان برده می‌فروشند. سپس وی را به لوئیزیانا برده و ۱۲ سال به عنوان برده از او کار می‌کشند. در مارس ۲۰۱۴ این فیلم موفق شد برنده جایزه اسکار بهترین فیلم را دریافت کند. مک‌کوئین اولین کارگردان سیاه‌پوستی شد که این جایزه را کسب کرد. مک‌کوئین در حال حاضر در حال کار روی دو پروژه خود است. یکی از این
حاضر در حال کار روی دو پروژه خود است. یکی از این پروژه‌ها برای شبکه اچ‌بی‌او بوده و دیگری مستندی درام در مورد یک سیاه‌پوست برای شبکه بی‌بی‌سی است. زندگی شخصی. مک‌کوئین علاوه بر سکونت در لندن، از سال ۱۹۹۷ به همراه نامزدش (که مدت طولانی ای است که با هم هستند) در شهر آمستردام سکونت دارد. این دو صاحب دو فرزند نیز هستند.
مایکل فاسبندر (؛ زادهٔ ۲ آوریل ۱۹۷۷) بازیگر ایرلندی-آلمانی است. نخستین فیلم بلند او "۳۰۰" (۲۰۰۷) بود که در آن نقش یک جنگجوی اسپارتی را داشت. پیش از آن، وی بازیگر تئاتر و تلویزیون بود، از جمله در سریال تلویزیونی "جوخه برادران" (۲۰۰۱) و "هکس" (۲۰۰۵–۲۰۰۴) ایفای نقش نموده بود. نخستین نقشی که نگاه‌ها را به سوی او متوجه ساخت، ایفای نقش بابی ساندز عضو سابق ارتش موقت جمهوری‌خواه ایرلند در فیلم "گرسنگی" (۲۰۰۸) بود که برایش جایزهٔ فیلم ایندیپندنت بریتانیا را به ارمغان آورد. نقش‌های بعدی او در "تنگ ماهی" (۲۰۰۹)، ستوان
آورد. نقش‌های بعدی او در "تنگ ماهی" (۲۰۰۹)، ستوان نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا در "حرامزاده‌های لعنتی" (۲۰۰۹)، "جین ایر" (۲۰۱۱)، کارل گوستاو یونگ در "یک روش خطرناک" (۲۰۱۱)، رُبات اندروید ذی‌شعور در "پرومتئوس" (۲۰۱۲) و دنبالهٔ آن "" (۲۰۱۷)، و موسیقی‌دانی مغرور در کمدی-درام "فرانک" (۲۰۱۴) بود. در سال ۲۰۱۱، فاسبندر نقش اَبَرشرور مارول کامیکس با نام مگنیتو را در ' عهده‌دار شد و این نقش را در ' (۲۰۱۴)، "" (۲۰۱۶) و "دارک فینکس" (۲۰۱۹) ادامه داد. همچنین در سال ۲۰۱۱، فاسبندر با بازی در نقش یک معتاد جنسی در فیلم
فاسبندر با بازی در نقش یک معتاد جنسی در فیلم "شرم"، برندهٔ جام ولپی بهترین بازیگر مرد و نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب و جایزهٔ فیلم بفتا شد. در سال ۲۰۱۳، او نقش برده‌دار آمریکایی و سومین ارباب سالومون نورثاپ، «ادوین اِپس» را در فیلم "۱۲ سال بردگی" ایفا نمود که مورد تحسین واقع شد و بابت آن، نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. وی در سال ۲۰۱۳ در یکی دیگر از فیلم‌های ریدلی اسکات به نام "مشاور" بازی کرد. فاسبندر در سال ۲۰۱۵، نقش استیو جابز را در فیلم "استیو جابز" به‌عهده گرفت و نقش مکبث
را در فیلم "استیو جابز" به‌عهده گرفت و نقش مکبث ویلیام شکسپیر را در فیلم "مکبث" بازی کرد که برای هنرنمایی در نقش استیو جابز نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر مرد شد. وی در سال ۲۰۱۵ تهیه‌کنندگی فیلم وسترن "غرب آهسته" را به عهده گرفت و خودش نیز در آن بازی کرد. فاسبندر رانندگی حرفه‌ای و شرکت در مسابقات اتومبیل‌رانی را از سال ۲۰۱۷، با حضور در «چالش فراری» آغاز نمود. نام او در سال ۲۰۲۰ در فهرست برترین بازیگران فیلم ایرلند در روزنامهٔ "آیریش تایمز" در رتبهٔ نهم قرار گرفت. اوایل زندگی. مایکل فاسبندر در ۲
نهم قرار گرفت. اوایل زندگی. مایکل فاسبندر در ۲ آوریل ۱۹۷۷ میلادی در شهر هایدلبرگ آلمان غربی زاده شد. مادرش «اَدل» یک ایرلندی از شهر لارن (واقع در شهرستان انتریم) و پدرش «یوزف فاسبندر» آلمانی بود. مطابق قانون شهروندی دولت آلمان، ملیتِ آلمانیِ پدری او سبب می‌شود که وی نیز مطابق اصل خون، آلمانی محسوب شود. مطابق آنچه در خانوادهٔ به‌صورت دهان‌به‌دهان نقل شده‌است، مادر او با مایکل کولینز از رهبران جنگ استقلال ایرلند نسبت خانوادگی دارد. وقی مایکل دو ساله بود، والدین او به شهر کیلارنی در شهرستان کری نقل مکان کردند
او به شهر کیلارنی در شهرستان کری نقل مکان کردند و در آن، رستورانی به نام «وست اِند هاوس» را اداره می‌کردند که پدرش سرآشپز آنجا بود. علت این تغییر مکان، آن بود که پدر و مادرش می‌خواستند فرزندان آنها در دل طبیعت بزرگ شوند تا یک محیط صنعتی نظیر محل زندگی‌شان در آلمان. وی تحت تعالیم کلیسای کاتولیک بزرگ شد و در کودکی، خادم کلیسایی بود که والدینش برای عبادت به آنجا می‌رفتند. او یک خواهر بزرگتر به نام «کاترین» دارد که عصب‌روان‌شناس است. مایکل و خواهرش، تعطیلات تابستان را در آلمان می‌گذراندند و او زبان آلمانی را
را در آلمان می‌گذراندند و او زبان آلمانی را روان و سلیس صحبت می‌کند، گرچه خودش بعدها در مصاحبه‌ای گفت که پیش از شروع فیلم‌برداری "حرامزاده‌های لعنتی"، لازم بوده تا روی آلمانی حرف‌زدنش تمرین کرده و دستی به سر و گوشش بکشد چون «کمی گیر داشت». او همچنین به زبان ایرلندی مسلط است، چون در کری بزرگ شده‌است. او به «مدرسهٔ ملی فوسا» و «کالج سنت برندان» رفت که هر دو، در کری واقع شده‌اند. وقتی ۱۷ ساله بود، تصمیم گرفت که بازیگر شود و در یک نمایشنامه بازی کرد. در سن ۱۹ سالگی جهت تحصیل در مرکز درام لندن به این شهر رفت که
جهت تحصیل در مرکز درام لندن به این شهر رفت که از مراکز وابسته به آموزشگاه هنر دانشگاهی «سنترال سنت مارتینز» است. در سال ۱۹۹۹، تحصیلاتش را در این مرکز نیمه‌کاره رها کرد و با یک گروه هنری تئاتر به نام هدلانگ جهت اجرای نمایش "سه خواهر" همراه شد. مایکل پیش از آغاز حرفهٔ بازیگری، مدتی به‌عنوان مأمور پست و متصدی بار مشغول به کار بود. از شغل‌های دیگر او، می‌توان به کارگری، مطالعات بازار برای پست سلطنتی و کارمند شرکت رایانهٔ دِل اشاره کرد. حرفه. فعالیت‌های آغازین (۲۰۰۱–۲۰۰۷). نخستین فعالیت هنری فاسبندر، بازی در
(۲۰۰۱–۲۰۰۷). نخستین فعالیت هنری فاسبندر، بازی در نقش «برتون پت کریستنسون» در جوخه برادران (۲۰۰۱) بود. وی سپس در نقش عزازیل در سریال "هکس" در شبکهٔ اسکای۱ و همچنین نقش اصلی موزیک ویدئوی «خلبانان نابینا» از گروه موسیقی بریتانیایی «کوپر تمپل کلاز» ظاهر شد. در این موزیک ویدئو، او نقش مردی را بازی می‌کند که در یک مهمانی مجردی، با پوشیدن یک گردن‌بند زنگوله‌ای، کم‌کم مبدل به یک بز می‌شود. فاسبندر، سپس نقشِ جاناتان هارکر را در مجموعه داستانی «"دراکولا"» در رادیو بی‌بی‌سی ایرلند شمالی بازی کرد که از ۲۴ نوامبر تا ۵
ایرلند شمالی بازی کرد که از ۲۴ نوامبر تا ۵ دسامبر ۲۰۰۳ از برنامهٔ رادیویی «"کتاب هنگام خواب"» پخش شد. وی همچنین در اوایل سال ۲۰۰۴ در تبلیغ تلویزیونی گینس به نام «"نزاع"»، نقش مردی را بازی کرد که طول اقیانوس اطلس شمالی را از ایرلند تا نیویورک شنا می‌کند تا شخصاً از برادرش عذرخواهی کند. این تبلیغ تلویزیونی برندهٔ مدال طلای فَـب در سال ۲۰۰۵ شد. در جشنوارهٔ ادینبرا فرینج سال ۲۰۰۶، نقش نیای مادری خود مایکل کولینز را در نمایشنامهٔ «پیمان وفاداری» اثر مری کنی ایفا نمود که دربارهٔ ملاقات این رهبر ایرلندی با
ایفا نمود که دربارهٔ ملاقات این رهبر ایرلندی با وینستون چرچیل بود. علاوه بر این، فاسبندر، یک نسخهٔ تئاتری از "سگ‌های انباری" کوئنتین تارانتینو را به روی صحنهٔ برد که افزون بر بازی در آن، خودش کار کارگردانی و تهیه‌کنندگی را بر عهده داشت. وی در فیلم "فرشته" که در مورد شهرت و تنزل نویسنده‌ای جوان و خودمحور (با بازی رامالا گری) در اوایل سده بیستم است. فاسبندر در نقش مردی به نام «اِسمی» ظاهر می‌شود که این نویسنده به او علاقمند است. این فیلم درام که توسط فرانسوا اوزون و بر پایهٔ رمانی از الیزابت تایلور ساخته شده
و بر پایهٔ رمانی از الیزابت تایلور ساخته شده بود، در ۱۷ فوریه ۲۰۰۷ در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین و در ۱۴ مارس ۲۰۰۷ در پاریس اکران شد. کمی بعد او در نقش «بارنی» در سریال تلویزیونی سوگلی‌های عروسی بازی کرد و در آن با لهجهٔ اسکاتلندی صحبت می‌کرد. موفقیت‌های اصلی (۲۰۰۶–۲۰۱۵). در سال ۲۰۰۶، فاسبندر در نقش دینه‌کیس (اِستِـلیوس)، یک جنگاور جوان اسپارتی در فیلم فانتزی-اَکشن "۳۰۰" به کارگردانی زک اسنایدر بازی کرد که با موفقیت تجاری خوبی مواجه شد. جهت آماده شدن برای بازی در نقش بابی ساندز، زندانی ارتش موقت