payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که برای مردها شامل دشداشه و چفیه است که چفیه را دور سرشان به صورت عمامه می‌پیچند و البته بعضی می‌توانند از عقال استفاده کنند. از نظر قرابت فرهنگی شباهت زیادی با عرب‌های خوزستان دارند. کشاورزی. جامعهٔ عرب هورنشین معمولاً به سه پیشه مشغولند، دستهٔ نخست به پرورش گاومیش می‌پردازد و دستهٔ دوم به کشت برنج، گندم، جو و ارزن مروارید می‌پردازند همچنین پرورش گاو و گوسفند نیز از دیگر فعالیت‌های آن‌ها است. کشت برنج در این میان اهمیت ویژه‌ای دارد که در زمین‌های کوچکی که ماه آوریل خالی می‌شوند و در میانه ماه مه به زیر
ماه آوریل خالی می‌شوند و در میانه ماه مه به زیر کشت می‌روند انجام می‌شود. در این منطقه فصل زراعت بر پایهٔ موقعیت ستارگان تعیین می‌شود. اکثر مردم هورنشین با نیزه به شکار گاومیش ، ماهی ، پرندگان و آهو و گوزن می پردازند بعضی از شاخه‌های معدان به صورت کوچرو زندگی می‌کنند این افراد گاومیشهای خود را در فصل‌های مختلف در نقاط مختلف هور جابه‌جا می‌کنند. بعضی ماهی‌گیر اند و به صید ماهی زردپرو پرندگان و گاومیش ها و آهو ها می‌پردازند که با نیزه و سم تاتوره انجام می‌شود، اما ماهی‌گیری در ابعاد وسیع‌تر با تور تا دوران
اما ماهی‌گیری در ابعاد وسیع‌تر با تور تا دوران اخیر توسط معدان به عنوان حرفه‌ای ناشایست شناخته می‌شد و بیشتر توسط طایفه‌ای جدا و سطح پایین که با عنوان بربریه شناخته می‌شد صورت می‌گرفت. در اوایل ۱۹۹۰ در هر حال، حدود ۶۰٪ ماهی‌های به دست آمده از آب‌های داخلی عراق از هورها صید می‌شدند. در اوایل سدهٔ بیستم، پیشهٔ تازهٔ حصیربافی از نی، در ابعاد تجاری، وارد زندگی عرب‌های هور شد. پیشه‌وران حصیربافی با اینکه اکثراً از کشاورزان درآمد بیشتری داشتند اما کشاورزان و معدان، آن‌ها را با چشم حقارت می‌نگریستند. با این حال
آن‌ها را با چشم حقارت می‌نگریستند. با این حال مشکلات اقتصادی سبب شد تا این پیشه به‌سرعت به‌عنوان یک حرفهٔ قابل احترام پذیرفته شود. دین. نصف مردم هور از مسلمانان شیعه هستند، ا گروه‌های بزرگ از مردم آرامی زبان غیر عرب مندائی (بیشتر به عنوان سازنده قایق و صنعتگر و شکار مشغولند) در میان آن‌ها زندگی می‌کنند. پیوستگی بومیان با قبایل عرب ساکن ایران ممکن است در گسترش مذهب تشیع در میانشان تأثیر گذاشته باشد. ویلفرد تزیجر گزارش می‌دهد که در حالی که تعداد کمی از مردم هورنشین را دیده که به حج رفته باشند، بسیاریشان برای
را دیده که به حج رفته باشند، بسیاریشان برای زیارت به مشهد رفته‌اند (که با عنوان زائر شناخته می‌شوند). یک تعداد از خانواده‌ها نیز خود را سید می‌دانند و چفیه سبز بر سر می‌بندند. معدان بیشتر عبادت‌هایشان را به صورت انفرادی انجام می‌دهند زیرا هیچ مکان مذهبی‌ای در هور وجود ندارد. بعضی به زیارت مقبره عزیردر هورالعظیم می‌روند که یکی از چند مکان مذهبی از هر نوعی در منطقه‌است. جامعه. مانند اکثر قبیله‌های جنوب عراق تصمیم گیرنده اصلی قبیله است. تا به امروز، هر گروه از عرب‌های هور به منظور ساخت مضیف از میان قبیله‌اش
عرب‌های هور به منظور ساخت مضیف از میان قبیله‌اش پول جمع می‌کند، مضیف مهمانخانه‌ای قبیله‌ای است که نقش یک مرکز سیاسی، اجتماعی، قضایی و دینی را در زندگی عرب‌های هور بازی می‌کند.. مضیف به عنوان مکانی برای حل و فصل اختلافات، مذاکره با دیگر قبایل و همچنین مرکزی برای برگزاری جشن‌های مذهبی و غیر مذهبی مورد استفاده قرار می‌گیرد. همچنین مکانی است که بازدیدکنندگان در آن مورد مهمان نوازی قرار می‌گیرند. با اینکه نقش اصلی با قبیله‌است، هر روستای معدان (که ممکن است از قبایل گوناگون تشکیل شده باشد) می‌تواند از تصمیمات
قبایل گوناگون تشکیل شده باشد) می‌تواند از تصمیمات رئیس آن بخش از قبیله (که مقامی ارثی است) نیز پیروی کند. خون بها، که تنها می‌تواند توسط رئیس‌ها حل و فصل شود، یکی از ویژگی‌های زندگی عرب‌های هور است که در میان بادیه‌نشینان عرب نیز مرسوم است. بسیاری از مسائل شرافتی در میان عرب‌های هور به بادیه‌نشینان شبیه‌است. بسیاری از عرب‌های هور در خانه‌های حسیری قوسی شکلی که خیلی از مضیف کوچکتر است زندگی می‌کنند. این سکونت‌گاه‌ها به‌طور معمول کمی بیش ازو ۲ متر عرض، ۶ متر طول و ۳ متر ارتفاع دارند و معمولاً کنار آب یا بر
طول و ۳ متر ارتفاع دارند و معمولاً کنار آب یا بر روی جزایر مصنوعی حصیری که به آن کباشه می‌گویند بنا می‌شوند. نوع پایدارتری از این جزایر که از لایه‌های حصیر و لجن ساخته می‌شوند نیز موجود است که به آن دیبین می‌گویند. خانه‌ها از دو طرف باز هستند و در میانشان پرده‌ای موجود است. یک قسمت برای سکونت مورد استفاده قرار می‌گیرد و یک قسمت برای نگهداری حیوانات در شرایط بد جوی. ربا سکونتگاهی حسابی‌تر است که با ورودی شمالی‌اش شناخته می‌شود و در صورتی که مضیفی موجود نباشد به عنوان مهمانخانه مورد استفاده قرار می‌گیرد.
به عنوان مهمانخانه مورد استفاده قرار می‌گیرد. قایق‌های سنتی (مشحوف و ترادا) برای جابه‌جایی مورد استفاده قرار می‌گیرند. معدان در فصل‌هایی که سطح آب پایین است برای ایجاد کانال گاومیشها را از میان باتلاقها رد می‌کنند که می‌تواند توسط قایق‌ها مورد استفاده قرار بگیرد. محیط هورها باعث شیوع بومی بیماری‌های خطرناکی مانند مالاریا و تب حلزون شده‌است. همچنین کشاورزی و خانه‌های معدان در برابر سیل‌ها و خشکسالی‌های دوره‌ای آسیب‌پذیر است. ارتباط با آکدی ها و آشوری ها. خاستگاه معدان هنوز هم توجه بسیاری را به خود جلب
خاستگاه معدان هنوز هم توجه بسیاری را به خود جلب کرده‌است. قوم نگار استعمار بریتانیا طبقه‌بندی بسیاری از رسوم اجتماعی معدان را سخت دانسته و بر این باور است که ایشان ممکن است خاستگاهی از بین النهرین داشته باشند. بسیاری از محققان ارتباطاتی تاریخی و ژنتیکی میان سامی ها مطرح کرده‌اند. بر پایه فعالیت‌های کشاورزی اشتراکی و روش‌های ساخت خانه‌ها (خانه های کاه گلی و مضیف های نی) . در صورتی که هیچ گزارشی از قبایل هورنشین تا قبل از قرن نهم پس از میلاد موجود نیست و آکدی ها توسط آشوریان در ۱۸۰۰ قبل از میلاد منقرض
و آکدی ها توسط آشوریان در ۱۸۰۰ قبل از میلاد منقرض شده‌اند چیزی حدود ۲۷۰۰ سال پیش آن است ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۳. هورها بارها به عنوان پناهگاه توسط عناصر مورد آزار و اذیت دولت صدام حسین مورد استفاده قرار گرفته شده، همان‌گونه که در قرون گذشته پناهگاه بردگان و رعایای فراری بوده‌است برای نمونه در جریان شورش صاحب الزنج. در میانه دهه هشتاد میلادی قیام کوچکی علیه پروژه تخلیه و اسکان مجدد حزب بعث در این مناطق گسترش یافت؛ که توسط عبدالکریم المحمداوی از البو محمد تحت عنوان ابوحاتم رهبری می‌شد. اخلال در آبگیری هورها در دهه ۱۹۷۰
رهبری می‌شد. اخلال در آبگیری هورها در دهه ۱۹۷۰ با گسترش پروژه‌های آبیاری آغاز شده بود اما پس از جنگ خلیج فارس در ۱۹۹۱ دولت عراق به تلافی انتفاضه شعبانیه به شدت آغاز به انجام برنامه‌ای برای منحرف کردن سیلاب‌های دجله و فرات از هورها کرد. این امر نخست منابع غذایی عرب‌های هور را از بین می‌برد و غیر از آن جلوی باقی‌ماندن شبه نظامیان در هورها را می‌گرفت چه نیروهای لشکر بدر و دیگر شبه نظامیان از هورها به عنوان پوشش استفاده می‌کردند. این برنامه با یک سری مقالات رژیم که حاوی تبلیغات سیاسی مستقیم علیه معدان بود
رژیم که حاوی تبلیغات سیاسی مستقیم علیه معدان بود همراه شد. تبدیل سیستماتیک هورها به نمکزار، بومیان را وادار به خروج از سرزمین‌هایشان کرد. روستاهای هور مورد حمله واقع شدند و به آتش کشیده شدند و گزارش‌هایی از مسموم کردن عمدی آب داده شد. جمعیت عمده معدان در نواحی مجاور هورهای تخلیه شده آواره شدند و شیوهٔ کشاورزی سنتی شان را ترک کرده و به شهرها و کمپ‌ها و مناطق دیگری در عراق یا کمپ‌های پناهندگان در ایران رفتند. تخمین‌های سال ۲۰۰۳ برآورد می‌کند که تنها ۱٬۶۰۰ نفر از ایشان به صورت سنتی بر روی دبین‌ها زندگی
نفر از ایشان به صورت سنتی بر روی دبین‌ها زندگی می‌کنند. هور الحمار در غرب و هور القرنه در مرکز کاملاً خشک شدند و هور الحویزه در شرق به صورت چشمگیری عقب نشسته‌است. عرب‌های هور که جمعیتشان در ۱۹۵۰ حدود نیم میلیون نفر برآورد می‌شد. در عراق بنا به گزارش سازمان ملل متحد به کمتر از ۲۰۰٬۰۰۰ نفر کاهش یافته‌اند. برآورد می‌شود که حدود ۸۰٬۰۰۰ تا ۱۲۰٬۰۰۰ نفر هم در اردوگاه‌های پناهندگان در ایران باشند. پس از ۲۰۰۳. با شکستن سدها توسط تشکل‌های محلی به دنبال حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ و پایان چهار سال خشکسالی مطابق
عراق در سال ۲۰۰۳ و پایان چهار سال خشکسالی مطابق آن فرایند معکوس شد و هورها به میزان قابل توجهی تجدید شدند. اکنون حدود ۵۰٪ مناطق مرطوب ۱۹۷۰ دوباره زیر آب رفته‌اند که تجدید قابل توجه هور الحمار و هور الحویزه و تجدید برخی مناطق هور القرنه را در پی داشته‌است. تلاش‌ها برای بازیابی هورها منجر به پیدایش نشانه‌های تدریجی تجدید حیات درشان شد، همچنان که آب بیابان‌های سابق را بازیابی می‌کند، اما بازیابی کامل اکوسیستم ممکن است خیلی بیشتر از زمانی که طول کشید که تخریب شود، زمان ببرد. تنها چند هزار نفر از نیم میلیون عرب
زمان ببرد. تنها چند هزار نفر از نیم میلیون عرب هور در منطقه باقی‌مانده‌اند. بیشترشان در دیگر مناطق شیعه‌نشین عراق به صورت پناهنده زندگی می‌کنند یا به ایران مهاجرت کرده‌اند و خیلی‌هایشان نمی‌خواهند به خانه‌های گذشته و شیوه زندگی گذشته‌شان برگرند که علی رقم استقلال با فقر و سختی شدید همراه بوده‌است. یکی از گزارش‌های نمایندگی ایالات متحده آمریکا برای انکشاف بین‌المللی اشاره دارد که زمانی که عده‌ای از معدان انتخاب کردن که به کارهای سنتی‌شان در هور بازگردند، به خصوص در هور الحمار، در مدت زمان کوتاه آبگیری
به خصوص در هور الحمار، در مدت زمان کوتاه آبگیری دوباره، آن‌ها از آب آشامیدنی تمیز، بهداشت و امکانات آموزشی محروم ماندند. بسیاری از عرب‌های هور بازگردانده شده به عضویت حزب‌الله عراق درآمده‌اند؛ عده‌ای دیگر به هواداران مقتدی الصدر پیوسته‌اند، که از طریق هر کدام آن‌ها کنترل سیاسی استان میسان عراق را به دست آورده‌اند. بی‌ثباتی سیاسی و دشمنی‌های محلی، که با فقر در میان جمعیت محروم عرب‌های هور تشدید می‌شود، به‌عنوان مشکلی جدی باقی‌مانده‌است. فیلم‌ها. فیلم‌هایی که دربارهٔ عرب‌های هور ساخته شده‌است:
حشره‌خوارسانان آفریقایی راسته‌ای از پستانداران جفت‌دار است که شامل موش کورهای طلایی جنوب آفریقا و تیغ‌پشتهای (تنرک‌های) ماداگاسکار و آفریقا می‌شود؛ دو تیره از پستانداران کوچک‌جثه که به صورت سنتی عضوی از راسته حشره‌خواران شناخته می‌شدند. این راسته در سال ۱۹۹۸ پس از بررسی‌های ملکولی به عنوان راسته‌ای جدا و مستقل شناخته و رده‌بندی شد.
عبوذ ذرات از یک ممبران یا غشای بسیار کوچک، که تنها ذرات بسیار ریز (اولترامیکروسکوپیک) را از خود عبور دهد را فراپالایش یا اولترافیلتراسیون (Ultra-filtration) میگویند. فراپالایش با بهره‌گیری از غشاها/ممبران ها انجام می‌شود و از این نوع غشاء برای جداسازی ماکرومولکول‌هایی با اندازه ۲۰ تا ۱۰۰۰ انگستروم استفاده می‌شود. تمام نمک‌های حل شده و مولکول‌های کوچکتر از این محدوده از غشا عبور می‌کنند. در این روش جداسازی کلوئیدها، پروتئین‌ها، مواد میکروبی بیماری زاو مولکول‌های آلی بزرگ که وزن مولکولی آن بین ۱۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰
آلی بزرگ که وزن مولکولی آن بین ۱۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰ است انجام می‌شود. به‌طور کلی محلول‌هایی که در پشت غشاها جریان می‌یابند، مواد برگشتی یا «فاز ماندگار»، نامیده می‌شوند. آنچه از آن عبور می‌نماید، تراویده یا «فاز عبوری» به‌شمار می‌آید. ممبران اولترافيلتراسيون چیست؟. غشا یا ممبرانی که اندازه منافذ آن معمولا در محدود نانومتر قرار دارد و نقش فیلتر با سوراخ های ریز را ایفا میکند را ممبران اولترافیلتراسیون میگویند. این ممبران معمولاً از موادی مانند پلی‌اتیلن یا پلی‌سولفون ساخته می‌شوند و منافذ بسیار ریزی دارند. حین
ساخته می‌شوند و منافذ بسیار ریزی دارند. حین عبور آب از غشاهای اولترافیلتراسیون (UF)، ذرات معلق، باکتری‌ها، ویروس‌ها، کلوئیدها، و مواد آلی متوسطه به دلیل بزرگ تر بودن از منافذ این غشاها از آب خام ورودی حذف می گردند. که غشاهای اولترافیلتراسیون با انجام این فرآیند به کیفیت آب تولیدی یا تصفیه شده کمک خواهند کرد. ویژگی های ممبران اولترافيلتراسيون. اندازه منافذ: ممبران‌های UF دارای منافذی با اندازه 0.01 تا 0.1 میکرون هستند که می‌توانند ویروس‌ها، باکتری‌ها، مواد کلوئیدی و پروتئین‌ها را حذف کنند. مکانیزم تصفیه:
کلوئیدی و پروتئین‌ها را حذف کنند. مکانیزم تصفیه: تصفیه از طریق یک فرآیند فیزیکی انجام می‌شود که در آن آب تحت فشار از طریق یک غشاء نیمه‌تراوا عبور می‌کند. معایب استفاده از اولترافیلتراسیون. فشار مورد نیاز: نیاز به فشار نسبتاً بالا برای عبور آب از ممبران. هزینه‌های اولیه: هزینه‌های اولیه نصب و خرید ممبران‌های UF ممکن است نسبتاً بالا باشد. حساسیت به مواد شیمیایی: برخی از ممبران‌ها ممکن است به مواد شیمیایی خاص حساس باشند و نیاز به مراقبت ویژه دارند. کاربرد. یکی از کاربردهای رایج فراپالایش (UF)، استفاده از آن
از کاربردهای رایج فراپالایش (UF)، استفاده از آن برای تغلیظ شیر به منظور تولید پنیر می‌باشد. پروتئین تغلیظ شده آب پنیر که با استفاده از فرایند فراپالایش از آب پنیر تولید می‌شوند با درصدهای مختلف پروتئین، دارای خواص کاربردی زیادی می‌باشند. این خواص، استفاده از کنسانتره‌های پروتئینی آب پنیر را در فرمولاسیون فراورده‌های غذایی مقدور می‌سازد. ارزش تغذیه‌ای محصول نیز با استفاده از این روش بهبود می‌یابد، زیرا پروتئین‌های آب پنیر، درون بافت پنیر حفظ می‌شوند.
أبو مِخنَف لوط بن یحیی بن سعید بن مخنف بن سُلیم الغامدی الأزدی (درگذشته به‌سال ۱۵۷ هجری قمری)، مورخ شیعهٔ اهل کوفه که به‌دلیل نگارش کتابی به‌نام «مقتل‌الحسین» مشهور است. وی در این کتاب عمدهٔ روایات موافق و مخالف دربارهٔ نبرد کربلا را گرد آورده است. ابن ندیم و نجاشی فهرست بلندی از کتاب‌های او را ارائه می‌کنند اما هیچ‌کدام از آن کتاب‌ها به روزگار ما نرسیده است و تنها، محمد بن جریر طبری در کتاب "تاریخ طبری"، بخش عمده‌ای از "کتاب مقتل‌الحسین" او را نقل کرده است. همچنین علاوه بر طبری، بلاذری نیز روایت‌هایی از او
همچنین علاوه بر طبری، بلاذری نیز روایت‌هایی از او را نقل کرده است. روایت‌های ابومخنف از حوادث صدر اسلام آن‌چنان دقیق، مفصل و با ذکر جزئیات واقعه است که خواننده را به زوایای مختلف حادثه راهنمایی می‌کند. علاوه بر این، نقل این روایات به‌دور از هرگونه تعصب دینی و قومی است؛ تا آن‌جا که مورخان اهل سنت و شیعه از کتاب‌های او استفاده کرده‌اند. هر چند که در منابع رجالی اهل سنت، محدثان که روی سند احادیث تکیه فراوانی داشتند، مورخانی نظیر ابو مخنف را اخباری خوانده و به عنوان راویان غیرقابل اعتماد می‌شناختند. چرا که این
راویان غیرقابل اعتماد می‌شناختند. چرا که این دسته از نویسندگان برآن بوده‌اند که همه اخبار موجود را اعم از درست و نادرست نقل کنند. به نظر محدثان با این شیوه این دسته از کتاب‌ها پرحجم شده و شامل جزییات فراوانی می‌شود. ابو مخنف نیز شامل دسته مورخانی می‌شده که محدثان اهل سنت با تردید در آثار او می‌نگریسته‌اند. ابومخنف توسط رجال شناسان اهل سنت تضعیف شده و ابن عدی(۳۶۵ ه‍.ق) او را شیعی افراطی خوانده است. به هر صورت می‌توان پذیرفت که وی نوعی عقیده به تشیع عراقی دارد؛ در همان حدی که در کوفه رایج بوده است؛ یعنی راجع
در همان حدی که در کوفه رایج بوده است؛ یعنی راجع به خلفای اول و دوم اثباتا و نفیا حرفی نداشته یا سکوت می‌کرده‌اند، اما نسبت به خلیفه سوم انتقادهای تندی داشته، و معاویه را به هیچ عنوان نمی‌پذیرفتند. زندگی و خانواده. دربارهٔ ابومخنف، اطلاعات تاریخی اندکی برجای مانده است چنان‌که حتی ترسیم طرحی ساده از احوال وی نیز دشوار است. همین موضوع موجب‌شده تا همگان توجه خود را به اخبار منقول از او معطوف دارند و در این اخبار نیز نکاتی که به روشن‌شدن زندگی او کمک کند، بسیار اندک است. تاریخ تولد ابومخنف بر ما مشخص نیست اما
اندک است. تاریخ تولد ابومخنف بر ما مشخص نیست اما اغلب تاریخ درگذشت وی را سال ۱۵۷ هجری قمری نوشته‌اند. شاید معلوم‌نبودن تاریخ تولد وی موجب اشتباه بعضی از علمای رجال دربارهٔ او شده است چنان‌که برخی او را از اصحاب علی، حسن و حسین برشمرده‌اند و برخی دیگر او را از یاران جعفر صادق می‌دانند. شیخ طوسی نقل می‌کند که ابومخنف از اصحاب علی بن ابی‌طالب و حسن و حسین بوده و خود ابومخنف، علی را ملاقات نکرده است. اما نجاشی او را از راویان جعفر صادق می‌داند و می‌گوید: «گفته‌شده است که او از ابوجعفر هم روایت نقل کرده است…
است که او از ابوجعفر هم روایت نقل کرده است… ولی این مطلب صحیح نیست». پس بنابه گفتهٔ نجاشی، او فقط از جعفر صادق روایت می‌کرده است و از اصحاب او به‌شمار می‌رود. حتی از محمد باقر هم روایت نکرده است، تا چه رسد به نقل روایت از علی. به گفتهٔ سزگین، ابومخنف در حدود سال ۷۰ قمری (۶۸۹ میلادی) زاده شده، زیرا از عبدالله بن علقمه خَثْعمی چندین خبر تاریخی روایت کرده است، اما بی‌گمان، میان این عبدالله بن علقمة خثعمی و عبدالله بن ابی اوفی اسلمی خلطی پیش آمده است. همچنین ولهاوزن گفته است که وی در سال ۸۲ قمری در میان‌سالی
گفته است که وی در سال ۸۲ قمری در میان‌سالی بوده و دوست محمد بن سائب کلبی به‌شمار می‌رفته است. از استادان و چگونگی زندگانی علمی و تعلیم و تعلم ابومخنف اطلاع دقیقی در دست نیست. ابومخنف در کوفه از خاندانی بزرگ و مشهور از تیرهٔ غامد و از قبیلهٔ بزرگ أزد برخاسته بود. نیای او مخنف بن سلیم براساس گزارش خود ابومخنف در سال ۶ قمری، زمانی که محمد به دعوت ابوظبیان ازدی پرداخت، اسلام آورد. او را در شمار اصحاب آورده‌اند زیرا از محمد احادیثی روایت کرده است. مذهب ابومخنف. یولیوس ولهاوزن عقیده دارد که همدلی ابومخنف معطوف
یولیوس ولهاوزن عقیده دارد که همدلی ابومخنف معطوف به عراق و علی است در برابر شام و امویان؛ ولی دراین‌باره نمی‌توان به گرایش چندانی در او پی برد. اما به‌عقیدهٔ غلامحسین زرگری‌نژاد، دربارهٔ تعلق اعتقادی و سیاسی ابومخنف به علی بن ابی‌طالب و فرزندان او تردیدی نمی‌توان داشت. رسول جعفریان او را شیعهٔ عراقی می‌داند به این معنی که ابومخنف خلافت ابوبکر و عمر را قبول داشت، علی را بر عثمان ترجیح می‌داد ولی او نه امامی و نه زیدی بود. ولی از روزگاری دور اهل سنت و شیعه، ابومخنف را یک شیعی دو آتشه می‌شناخته‌اند. ابن ندیم
را یک شیعی دو آتشه می‌شناخته‌اند. ابن ندیم دربارهٔ جد دوم ابومخنف که مخنف نام داشته می‌نویسد: إنّ مخنفاً هذا کان من أصحاب علی بن أبی طالب، وقد ورث أبو مخنف من جده؛ یعنی مخنف از یاران علی بن ابی طالب بود و ابوخنف نیز شیعی گری را از جدش به ارث برده است. همچنین بزرگان اهل سنت بر مذهب شیعی ابومخنف تأکید کرده‌اند. صاحب «القاموس» می‌نویسد: إن أبا مخنف إخباریّ شیعی تالف متروک؛ یعنی ابومخنف یک محدث شیعی است که تألیفاتش-بر اثر طعن بر صحابه- متروک است. ابوحاتم رازی نیز به همین دلیل می‌نویسد که ابومخنف متروک الکلام
نیز به همین دلیل می‌نویسد که ابومخنف متروک الکلام است. إنه متروک الحدیث. دارقطنی نیز می‌نویسد وی این‌گونه است: إخباری متروک الحدیث، و ابن عدی هم می‌نویسد ابومخنف یک شیعه دوآتشه و داغ است و اخبار شیعیان را نقل می‌کند: شیعی محترق، صاحب أخبارهم. وثاقت از دیدگاه رجالی. از آنجایی که شیعه و سنی از ابومخنف روایت نقل کرده‌اند، رجال حدیث هر دو گروه در مورد وثاقت احادیث او اظهار نظر کرده‌اند. محدثان که بر روی سند احادیث تأکید فراوانی داشتند، مورخان را که به دنبال جمع‌آوری تمام اخبار بودند را اخباری نامیده و آنان را
تمام اخبار بودند را اخباری نامیده و آنان را تضعیف می‌کردند. ابومخنف نیز همانند ابن اسحاق، مدائنی، و واقدی مشمول این قاعده گشته است. ابومخنف توسط رجال سنی تضعیف شده و او را شیعهٔ افراطی خوانده است: «شیعی محترق، صاحب أخبارهم.» ذهبی می‌نویسد: إخباری تالف لا یوثق به. و یحیی بن معین نیز می‌گوید: «لیس بثقة». در مقابل رجال شیعه او را از اصحاب جعفر صادق دانسته و توثیق‌اش کرده‌اند: نجاشی می‌نویسد: «أبو مخنف، شیخ أصحاب الاخبار بالکوفة ووجههم، وکان یسکن إلی ما یرویه». از معاصران، خوئی می‌افزاید: «ثقة مسکون إلی
از معاصران، خوئی می‌افزاید: «ثقة مسکون إلی روایته.» آثار. گفته می‌شود که ابومخنف برای نگارش تاریخ اسلام، حدود چهل کتاب نوشته‌بود که امروزه فقط نام آن‌ها برجای‌مانده و متن آن‌ها از بین رفته‌اند. البته برخی از آثار وی توسط تاریخ‌نگاران بعدی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. به‌گفتهٔ یولیوس ولهاوزن، ابومخنف با علاقهٔ خاص و به تفصیل، موضوعات مربوط به خوارج و قیام‌های شیعه و شورش عراقی‌ها را مورد بررسی قرار می‌دهد و بیش‌تر، روایات کوفی را نقل می‌کند. کتاب‌های او به‌احتمال زیاد از زمرهٔ آثاری بوده که انتشار گسترده
زیاد از زمرهٔ آثاری بوده که انتشار گسترده داشته و به‌ویژه شیعیان، آن‌ها را مشتاقانه می‌خوانده‌اند. برخی از تألیفات به‌دست‌آمده که منسوب به اوست، ظاهراً پاکسازی‌های بسیار آزاد متأخری است که به‌مرور زمان تفاوت‌های بیش‌تری با متن اصلی پیدا کرده است. با این حال این آثار دارای هسته‌ای اصلی و در برخی جاها شامل متن تغییرنیافته است، چنانچه فردیناند ووستنفلد در مورد هر ۲ کتاب "مقتل‌الحسین" و "المختار الثقفی" این نکته را دریافته است. مهم‌ترین اثر ابومخنف، گزارشی از نبرد کربلا است که به نام "«کتاب مقتل الحسین»" معروف
کربلا است که به نام "«کتاب مقتل الحسین»" معروف است. این کتاب از مهم‌ترین منابع برای بررسی تاریخی این واقعه به‌شمار می‌آید. نسخهٔ خطی از این کتاب در برلین نگهداری می‌شود و لئورا وچا ولیری آن را تماماً معتبر نمی‌داند. متن اصلی این اثر از میان رفته است و در حال حاضر متنی به نام "«مقتل ابومخنف»" در دست داریم که حاوی روایاتی سست و ناهمگون است که هرگز مورد اعتماد مورخان و پژوهشگران قرار نگرفته و اعتبار آن مورد تردید است. اکنون چندین نسخه به نام‌های "مقتل‌الحسین" یا "اخبار مقتل‌الحسین" یا "مَصرَع‌الحسین" و "ماجری
"اخبار مقتل‌الحسین" یا "مَصرَع‌الحسین" و "ماجری له" در کتابخانه‌ها هست، اما به سبب تصرفاتی که در آن‌ها شده، هیچ‌یک را نمی‌توان مسلماً تألیف کامل ابومخنف پنداشت. کتابی هم که به نام مقتل الحسین یا مقتل ابی مخنف بارها در عراق و ایران چاپ‌شده و در صدر اسناد آن، ابومخنف از شاگردش هشام کلبی روایت کرده و نیز به دلیل‌های متعدد دیگر بی‌شک مجعول است. حتی میان یکی از نسخ این اثر منسوب، با کتابی که در همین موضوع به عالم شیعی، سید بن طاووس نسبت داده شده —یعنی لهوف—، اشتراک بسیار دیده می‌شود، بدان حد که تألیف یکی از روی
بسیار دیده می‌شود، بدان حد که تألیف یکی از روی دیگری، احتمال داده شده است. با این حال، کتاب ابومخنف به سبب اهمیت و ارزشی که داشته است مورد توجه مورخان و محققان قرار گرفت و بسیاری از مورخان قرون بعدی، متن آن را به طرق مختلف در آثار خویش آورده‌اند. احتمالاً متن کتاب ابومخنف تا حدود قرن چهارم هجری باقی بوده است؛ زیرا محمد بن جریر طبری در "تاریخ طبری" آن را بی‌واسطه بازگو کرده است. اما دقیقاً نمی‌توان گفت طبری تا چه اندازه در نقل کامل این اثر امانت به خرج داده، اما به هر حال، مهم‌ترین مآخذ مستند نویسندگان بعدی
اما به هر حال، مهم‌ترین مآخذ مستند نویسندگان بعدی دربارهٔ واقعهٔ کربلا همین اثری است که به مقتل ابی مخنف شهرت یافته است. طبری به‌روشنی توضیح نداده است که وی این روایات ابومخنف را چگونه و از چه طریقی به دست آورده است. آیا متن کامل مقتل‌الحسین را در دست داشته و گزیده‌ای از روایات موجود در آن متن را گزارش کرده است یا آنکه وی نیز آن روایات را از طریق نوشته‌ای دیگر به‌دست آورده است؟ مجموع روایات طبری دربارهٔ نبرد کربلا از طریق ابومخنف، ۱۲۶ روایت است که از این تعداد، ۱۰۰ روایت به‌طور مستقیم از "مقتل ابومخنف"
تعداد، ۱۰۰ روایت به‌طور مستقیم از "مقتل ابومخنف" گرفته‌شده و ۱۰ روایت نیر روایاتی‌ست که طبری آن‌ها را با واسطهٔ هشام بن محمد کلبی از ابومخنف ذکر کرده است. این اثر بعدها مورد توجهٔ دیگر علمای امامی قرار گرفت و آن‌ها در گزارش واقعهٔ کربلا به این کتاب استناد بسیاری کردند. تردید دربارهٔ کتاب‌های مقتل منسوب به ابومخنف موجب‌شده تا روایت طبری از او اهمیت بیشتری یابد و به همین سبب، برخی بر آن شدند تا آن منقولات را از تاریخ طبری بیرون کشند و جداگانه منتشر سازند. این منقولات نخستین بار به نام مقتل الحسین به کوشش حسن
منقولات نخستین بار به نام مقتل الحسین به کوشش حسن غفاری در ۱۳۹۸ قمری در قم به چاپ رسید. سپس همان اثر به همان طریق به نام "وقعةالطفّ" در ۱۳۶۷ خورشیدی در قم به کوشش محمد هادی یوسفی غروی، همراه با مقدمه‌ای در معرفی ابومخنف و کتاب مقتل الحسین و همچنین فهرست‌های گوناگونی از شیوخ و راویان مؤلف با توضیحات و تعلیقات منتشر شد. اگرچه از میان‌رفتن تمام آثار ابومخنف، بررسی مستقیم آثار وی و نقد و ارزیابی محتوای آن‌ها را نامیسر ساخته و حتی داوری جدی و استوار در باب شخصیت علمی خود او را نیز دشوار می‌سازد. اما می‌توان از
علمی خود او را نیز دشوار می‌سازد. اما می‌توان از طریق وارسی مقتل‌الحسین او، یعنی کتابی که بخش عمده‌ای از آن توسط طبری برجای مانده و به دست ما رسیده است؛ همچنین به یاری پراکنده‌هایی از روایات وی در منابع روایی و تاریخی قرون اولیه، تا حد زیادی هم به خصایص روش‌شناختی ابومخنف در گردآوری و تنظیم و تدوین اخبار و حوادث تاریخی پی برد و هم بر عرصه‌هایی از شخصیت وی وقوف یافت. ابومخنف در مقتل‌الحسین، اصل را بر جمع‌آوری همهٔ مسموعات گذارد و همهٔ آنچه را که شنیده بود، روایت کرد. به‌خلاف ابن اسحاق، واقدی، ابن سعد و
روایت کرد. به‌خلاف ابن اسحاق، واقدی، ابن سعد و معاصران ایشان که عمدتاً به نقل روایات موافقان توجه داشتند، ابومخنف نه تنها در گزارش تاریخ کربلا به روایت گزارش‌های مخالفان و قاتلان حسین و یارانش توجه کرده، بلکه کوشیده است تا در پرتو این دست از روایات که خود نیز به اعتبار و ارزش آن‌ها اعتقادی نداشته، بخشی از باورهای نادرستی را که در میان برخی از مردم رواج داشته است، منعکس کند. منابع ابومخنف برای نوشتن مقتل‌الحسین. ابومخنف از روایت دو گروه عمده برای نوشتن این کتاب استفاده کرده است: ابو مخنف روایات غالب اینان
کتاب استفاده کرده است: ابو مخنف روایات غالب اینان را با واسطه و روایات برخی را بی‌واسطه گزارش کرده است. واقعیت اخیر بدان معناست که یا ابومخنف عمری دراز داشته و عصر نوجوانی وی با دورهٔ پیری این دسته از راویان معاصر بوده است، یا آنکه اینان در زمان واقعهٔ کربلا در سن نوجوانی بوده‌اند.
چهل سال پس از شکست و فرار سلطان محمد خوارزمشاه، در سال ۶۵۳ ه‍.ق (۱۲۵۵ میلادی) مغولان بار دیگر در سپاهی به دستور منگوقاآن حاکم جدید امپراتوری مغول و به رهبری هلاکو به ایران آمدند. اما اینان با سپاه پیشین یعنی سپاه چنگیز، که به قصد تاخت و تاز آمده بودند، تفاوت بسیاری داشتند. این نسل تازه از مغولان در این مدت با ایران بیشتر آشنایی پیدا کرده و از غارتگری و وحشی‌گری عهد چنگیز، به مراتب معتدل‌تر و مجرب‌تر به نظر می‌رسیدند. لشکرکشی هلاکو برخلاف چنگیز، با طرح و نقشه‌ای پیش پرداخته همراه بود. منازل بین راه از پیش
پیش پرداخته همراه بود. منازل بین راه از پیش تعیین و راه‌گذار لشکر آماده و حتی پل‌ها و گذرگاه بازسازی شده بود. این بار تجربه به فرمانروایی مغول نشان داده بود که برای ایجاد یک قدرت پایدار در ایران، برچیدن بساط خلافت بغداد و اسماعیلیه ضرورت دارد و آن‌ها می‌بایست به جای کشتار و تخریب بیهوده و بی‌نقشه، این دو قطب متضاد دنیای اسلام را که به خاطر جنبهٔ مذهبی خویش، مانع از استقرار فرمانروایی آن‌ها در ایران به‌شمار می‌آمدند، از بین بردارد. افراد غیرمغول از جمله چینی یا ختایی نیز، به‌خصوص در نقش سازندگان ادوات
چینی یا ختایی نیز، به‌خصوص در نقش سازندگان ادوات محاصره، در این سپاه ۸۰ هزار نفری حضور داشتند. مادر هولاکو سرقویتی بیگی زنی مسیحی بود و همسرش دوقوز خاتون نیز به مذهب نسطوری (مسیحی) ایمان داشت. کسانی که در این حمله به هلاکو کمک می‌کردند یکی اتباع مسلمان مغول بودند که خواهان برافتادن اسماعیلیه بودند و دیگر ارمنی‌ها بودند که به علت اختلافات مذهبی با مسلمانان تابع خلفای عباسی مایل بودند که هلاکو بغداد را بگیرد و مسلمانان مصر و شام را نیز که با عیسویان صلیبی جهاد می‌کردند شکست داده و اسلام را براندازد. به همین