payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عمر خولیف، از موزه هنرهای معاصر در شیکاگو، و "پاپ آمریکا": آزادی رقابت، ۱۹۶۵–۱۹۷۵ به سرپرستی استر گابارا از بودند. برنامه اولین جایزه ساتبیز در سال ۲۰۲۰ به پایان رسید. فروش‌های قابل توجه. آثار هنری به حراج گذاشته شده. ساتبیز تعدادی از رکوردهای جهانی را برای آثار هنری حراج زده به ثبت رسانده‌است. مقادیر پولی زیر به دلار آمریکا ارائه شده‌است: کفش‌های کتانی ساتبیز. در سال‌های اخیر، ساتبیز کفش‌های کتانی (هم طرح‌های قدیمی، که در یک فروشگاه کفش‌های کتانی با نام "حالا بخر: buy-now"" و هم کفش‌های با ارزشی که برخی
بخر: buy-now"" و هم کفش‌های با ارزشی که برخی از آن‌ها توسط افراد مشهور پوشیده شده‌اند) را در حراج می‌فروشد. حراج‌های کفش کتانی تعداد فروش خوبی را برای ساتبیز به همراه داشته‌است. رکوردهای قابل توجه فروش حراج عبارتند از: جواهرات. در ۹ ژوئیهٔ ۲۰۲۱، ساتبیز یک الماس ۱۰۱٫۳۸ قیراطی را به قیمت ۱۲٫۳ میلیون دلار به صورت ارز دیجیتال فروخت. این فروش گران‌ترین شیء فیزیکی بود که تا آن زمان به صورت عمومی برای خرید با ارز دیجیتال عرضه شده بود. حاشیه‌ها. آثار باستانی غیرقانونی. رسوایی دهه ۱۹۹۰. در سال ۱۹۹۷، یک برنامه خبری
رسوایی دهه ۱۹۹۰. در سال ۱۹۹۷، یک برنامه خبری در شبکه تلویزیونی "Channel 4" ادعا کرد که ساتبیز به تجارت آثار باستانی بدون اشاره به خاستگاه و منبع پرداخته‌است و این سازمان حراج، از فروشندگانی که در قاچاق آثار باستانی فعالیت می‌کنند، استفاده می‌کند. از اواخر دهه ۱۹۸۰ تا اوایل دهه ۱۹۹۰، بخش آثار باستانی در لندن، توسط "برندان لینچ" و "الیور فورج" اداره می‌شد. "لینچ" مکرراً به هند سفر می‌کرد و قطعات ثبت نشده‌ای را از ("وامن گیا: Vaman Ghiya؛ قاچاقچی اشیاء باستانی") در راجستان خریداری می‌کرد که معلوم شد از معابد
در راجستان خریداری می‌کرد که معلوم شد از معابد و مکان‌های دیگر به سرقت رفته‌است. پیتر واتسون، مورخ و روزنامه‌نگار بریتانیایی، مقاله ""Sotheby’s: The Inside Story (1997)" را نوشت و به تشریح این فعالیت‌های غیرقانونی پرداخت که در برنامه "۶۰ دقیقه"" شبکه CBS نیز افشا شد. در نتیجه این افشاگری، ساتبیز جوابیه‌ای در مورد آثار باستانی غیرقانونی ارائه داد و اطمینان داد که فقط اقلام قانونی با منشأ منتشر شده در آینده معامله خواهند شد. این شرکت فروش آثار هنری آسیایی خود را در لندن متوقف کرد و اعلام کرد که از این پس
خود را در لندن متوقف کرد و اعلام کرد که از این پس قطعات آسیایی را تنها در نیویورک می‌فروشند، جایی که می‌توان اصالت و مشروعیت اجناس را بهتر کنترل کرد. "فورج" و "لینچ" از پست‌های خود برکنار شدند، اما هرگز اتهامی متوجه‌شان نشد. بعدتر آن‌ها یک شرکت مشاوره در لندن افتتاح کردند و به کسب و کار خود ادامه دادند. "گیا" در سال ۲۰۰۳، در هند دستگیر شد. او در سال ۲۰۰۸ مجرم شناخته شد و به حبس ابد محکوم شد. در سال ۲۰۱۴ دادگاه عالی هند این محکومیت را لغو کرد. برخی از قطعات غیرقانونی آسیایی به گالری ملی استرالیا منتقل شده و
آسیایی به گالری ملی استرالیا منتقل شده و از آن‌جا قطعه‌ای به نام "رقص شیوا" به گالری هنری استرالیای‌جنوبی ارسال شد. پس از طرح شک و تردیدها که در سال ۲۰۱۴ در خصوص این قطعه آغاز شد، مشخص شد که به احتمال زیاد یک قطعه سرقتی است و در سال ۲۰۱۹ به هند بازگردانده شد. مجسمه کامبوج (۲۰۱۲). در سال ۲۰۱۲، اداره مهاجرت و گمرک ایالات متحده اقدام به توقیف یک مجسمه ماسه‌سنگی کامبوجی متعلق به قرن دهم میلادی، از ساتبیز کرد، و طی شکایتی در دادگاه منطقه‌ای ایالات متحده، ناحیه‌جنوبی نیویورک ادعا کرد که این شرکت با وجود این‌که
نیویورک ادعا کرد که این شرکت با وجود این‌که می‌دانسته این اثر از معبدی در دزدیده شده‌است، اقدام به فروش آن در حراج کرده‌است. رسوایی قیمت‌گذاری (۲۰۰۰). در فوریه ۲۰۰۰، آلفرد تاوبمن و "دیانا بروکس" مدیر عامل شرکت، به دلیل رسوایی در قیمت‌گذاری از سمت خود کناره‌گیری کردند. اف‌بی‌آی با بررسی شیوه‌های حراجی به تبانی مربوط به تعیین کمیسیون بین "کریستیز" و "ساتبی" پی برد. در اکتبر ۲۰۰۰، "بروکس" گناه خود را به امید عفو و کاهش مجازات پذیرفت و "تاوبمن" را درگیر ماجرا کرد. در دسامبر ۲۰۰۱، هیئت منصفه دادگاه شهر نیویورک،
در دسامبر ۲۰۰۱، هیئت منصفه دادگاه شهر نیویورک، "تاوبمن" را مجرم تشخیص داد. او به یک سال حبس محکوم شد که ده ماه از آن را در زندان سپری کرد، در حالی که "بروکس" به شش ماه حبس خانگی به پرداخت ۳۵۰۰۰۰ دلار آمریکا محکوم شد. "ساتبیز" هم به پرداخت ۴۵ میلیون دلار جریمه محکوم شد. و هیچ کارمندی از "کریستیز" مورد اتهام واقع نشد. پس از تحقیقات چهار ساله «ضد انحصار» توسط وزارت دادگستری ایالات متحده، حدود ۱۳۰۰۰۰ خریدار و فروشنده با این استدلال که در توطئه تعیین قیمت، توسط "ساتبیز" و "کریستیز" فریب خورده‌اند، شکایت دسته
"ساتبیز" و "کریستیز" فریب خورده‌اند، شکایت دسته جمعی ارائه کردند. در سال ۲۰۰۱، دادگاه منطقه‌ای ایالات متحده در ناحیه جنوبی نیویورک موافقت نهایی با یک قراردادی ۵۱۲ میلیون دلاری تأیید کرد. گفته می‌شود که ساختار تسویه‌حساب در قرارداد، به جلوگیری از ورشکستگی هر دو شرکت، به ویژه "ساتبیز" کمک کرده‌است. در زمان رسوایی، ۵۹ درصد از سهام "ساتبیز" متعلق به بارون فاندز بود. خطای حراج (۲۰۱۱). در ۱۰ مارس ۲۰۱۱، ساتبیز یک جفت چراغ دیواری تزئینی را که به اشتباه، به امیل-ژاک رولمان نسبت داده شده بود را فروخت. حق تألیف
رولمان نسبت داده شده بود را فروخت. حق تألیف هنرمندان (۲۰۱۲). در سال ۲۰۱۲، مارک ژانکو، دلال آثار هنری، شکایتی را به "دادگاه عالی ایالت نیویورک" ارائه کرد و از "ساتبیز" و کادی نولاند شکایت کرد؛ ظاهراً پس از این‌که خانه حراج اثری را که او توسط این هنرمند تحویل داده شده بود را از فروش خارج کرده بود. در این شکایت استدلال شده بود که نقض توافق‌نامه صورت گرفته‌است. "نولاند" به "ساتبیز" گفته بود که مشکلی در مورد وضعیت نقاشی «کابوی شیردوش» او (که متعلق به ۱۹۹۰ بود) وجود دارد که تخمین زده می‌شود بین ۲۶۰۰۰۰ تا ۳۵۰۰۰۰
دارد که تخمین زده می‌شود بین ۲۶۰۰۰۰ تا ۳۵۰۰۰۰ دلار فروخته شود. "جانکو" از "ساتبیز" برای پرداخت ۶ میلیون دلار غرامت و از "نولاند" برای ۲۰ میلیون دلار غرامت شکایت کرد. هر دو ("ساتبیز" و "نولاند") استدلال کردند که خروج این اثر از حراج در "حق تألیف هنرمند" تحت ""قانون حقوق هنرمندان تجسمی (VARA)" و "قانون حقوق هنرمندان نیویورک (AARA)" قرار دارد. اختلافات صنفی (۲۰۱۵). "خانه حراج ساتبیز لندن" امور نظافتی و سایر خدمات پشتیبانی خود را به شرکت "CCML: Cleaning and Maintenance (London) Limited"" واگذار کرده بود. در
(London) Limited"" واگذار کرده بود. در اوایل سال ۲۰۱۵، "اتحادیه UVW" (یک اتحادیه کارگری مستقل مردمی است که در لندن تأسیس شده‌است) یک مناقشه تجاری رسمی را بر سر دستمزد کم، حقوق خدمات درمانی، و مسائلی که در یک طرح با امضای ۲۴ نماینده مجلس تنظیم شده بود را آغاز کرده و تأکید کرد:تعلیق غیرقانونی کارگران در پی شکایتی که از برخورد نامناسب، و امتناع از استفاده از برخی مواد شیمیایی که آن‌ها را به مشکلات تنفسی، درد قفسه سینه و بثورات دچار می‌کند، کسر بی‌دلیل دستمزد، کار بیش از حد و خشونت رفتاری (فریاد زدن) که
کار بیش از حد و خشونت رفتاری (فریاد زدن) که کارگران و نظافتچی‌ها با آن مواجه هستند. توبیخ یک باربر به دلیل استفاده از سرویس بهداشتی در خارج از وقت استراحت، تهدید نظافتچی به تعلیق به دلیل تراشیده نشدن…پس از اینکه "CCML" اکثر خواسته‌های "UVW" را پذیرفت، "ساتبیز" تصمیم گرفت تمام خدمات پشتیبانی را با یک شرکت جدید به نام سروست (به انگلیسی: "Servest)" محول کند. هنگامی که "UVW" اعتراضی پر سر و صدا، و تحصن در ورودی ساتبی برگزار کرد، در حالی که مشتریان برای رکوردشکنی در حراج‌های هنر معاصر در شبی تابستانی (از جمله
در حراج‌های هنر معاصر در شبی تابستانی (از جمله آثار اندی وارهول و فرانسیس بیکن) وارد شده می‌شدند، نتیجه معکوس داشت. چهار کارگر به دلیل دست داشتن در این اعتراض تعلیق و مورد تحقیق قرار گرفتند که منجر به طرح دیگری با امضای ۴۲ نماینده مجلس شد:"ساتبیز" و "سروست" اعتراض مسالمت‌آمیز را اقدامی نادرست می‌دانند. همچنین تصمیم "ساتبیز" برای ممنوعیت کارگران و نظافتچیان که در این اعتراض و برای درخواست دستمزد کم، حقوق خدمات درمانی و پایان دادن به سوءاستفاده از اتحادیه‌های کارگری شرکت کرده بودند را محکوم می‌کند.با بازگشت
کارگری شرکت کرده بودند را محکوم می‌کند.با بازگشت تنها دو نفر از چهار کارگر، اعتراض دیگری، مرکز حراج خودروهای کلاسیک ساتبیز در بترسی لندن را مختل کرد. در فوریه ۲۰۱۶ اعلام شد که "ساتبیز" و "سروست" به توافقی دست یافته‌اند که به همه کارگران برون‌سپاری شده شرکتی، دستمزدی کافی برای زندگی در لندن و حقوق خدمات درمانی پرداخت کنند. ادعای گمراه کردن در معامله (۲۰۱۶–۲۰۱۹). در سال ۲۰۱۶، سه تاجر آثار هنری نیویورک - "وارن ادلسون"، رئیس "گالری ادلسون"، و همچنین دلالان آثار هنری مستقر در نیویورک، "الکساندر پریش" و "رابرت
هنری مستقر در نیویورک، "الکساندر پریش" و "رابرت سایمون" - قصد داشتند از "ساتبیز" به اتهام کلاهبرداری در مورد فروش مجدد تابلوی نقاشی سالواتور موندی اثر لئوناردو داوینچی شکایت کنند. آن‌ها در سال ۲۰۱۳، این اثر را از طریق "ساتبیز" به قیمت ۸۰ میلیون دلار فروخته بودند. و پس از اطلاع یافتن از این‌که خریدار تابلو، فروشنده آثار هنری سوئیسی، "ایو بوویر"، تابلو نقاشی را به مبلغ ۱۲۷٫۵ میلیون دلار به میلیاردر روسی "دیمیتری ریبولوفوف" فروخته‌است، احساس کردند که در مورد ارزش واقعی تابلو توسط "ساتبیز" فریب خورده‌اند. بر
ارزش واقعی تابلو توسط "ساتبیز" فریب خورده‌اند. بر اساس اسناد دادگاه، این فروشندگان جویا شدند که آیا ساتبیز می‌دانست که این اثر هنری می‌توانست به قیمت بیشتری فروخته شود، و آیا آن‌ها «فریب خورده‌اند، که اثر را با مبلغ کمتری توسط ساتبیز بفروشند؛ زیرا بوویه مشتری محترمی است». خانه حراج اطلاع از این که "ریبولولوف" خریدار مورد نظر بوده را رد کرده‌است و به دنبال رد دعوی پیشگیرانه بوده‌است. در سال ۲۰۱۸، در موردی مشابه، "ریبولوفلف" از "ساتبیز" شکایت کرده و درخواست ۳۸۰ میلیون دلار غرامت به دلیل تبانی با "ایو بوویر"
میلیون دلار غرامت به دلیل تبانی با "ایو بوویر" را نمود، با این ادعا که "ساتبیز" «به بزرگ‌ترین کلاهبرداری هنری در تاریخ دامن زده‌است»، زیرا نایب رئیس فروش خصوصی "ساتبیز" «ارزیابی‌های با قیمت بالا» نوشته‌است. "بوویر" نیز این ارزیابی‌ها را برای تیم "ریبولولوف" ارسال کرده، و برخی از آثار هنری که بوویر به‌طور خصوصی از طریق ساتبیز خریده، قیمت‌های بالا به این مرد روس فرستاده‌است. "ریبولوفلف" مدعی شد که "ایو بوویر" با این کار، در طی چندین سال از او یک میلیارد دلار کلاهبرداری کرده‌است. "ساتبیز" این اتهام‌ها را رد
کلاهبرداری کرده‌است. "ساتبیز" این اتهام‌ها را رد کرد و «کاملاً بی‌اساس» خواند و اعلام کرد که به دنبال پایان دادن این پرونده است. با این حال، در ۲۵ ژوئن ۲۰۱۹، دادگاه فدرال ایالات متحده درخواست "ساتبیز" برای رد پرونده را نپذیرفت، با این استدلال که "اگرچه دعوای قضایی موازی در سوئیس در جریان است، اما "ساتبیز" نمی‌تواند ثابت کند که "شرایطی استثنایی" برای تبرئه شدن از شکایت وجود دارد." دادگاه همچنین دستور داد "ساتبیز" تمام اطلاعات محرمانه قبلی مربوط به دعوی را ارائه کند و درخواست خانه حراج برای حذف جزئیات خاص از
کند و درخواست خانه حراج برای حذف جزئیات خاص از اسناد دادگاه را رد کرد. "ساتبیز" در بیانیه‌ای تصمیم دادگاه را «ناامیدکننده» خواند و اعلام کرد که «در مورد ماهیت پرونده در سوئیس و نیویورک شکایت خواهد کرد.» در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۹، دادگاه استیناف نیویورک حکم را تأیید کرده و ساتبیز را ملزم به تحویل اطلاعات محرمانه مربوط به پرونده کرد. "ساتبیز" استدلال کرده بود که تحویل اسناد، هم اصل محرمانه بودن شرکت را نقض می‌کند و هم اصرار داشت که به دلیل نام بردن از این اسناد در جریان دادرسی در سوئیس، باید «از دستورهای اسناد
در جریان دادرسی در سوئیس، باید «از دستورهای اسناد محافظت شود» که دادگاه هر دو را رد کرد. سرمایه گذاران فعال. در سال‌های ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴، "ساتبیز" هدفی برای سرمایه‌گذاری دانیل اس. لوب سهام‌دار کنشگر و مؤسس یک شرکت مشاوره سرمایه‌گذاری در نیویورک "(ترد پوینت)"، با بیش از ۱۴ میلیارد دلار دارایی، قرار گرفت. شرکت او در فوریه ۲۰۱۳ شروع به خرید سهام "ساتبیز" کرد. تا ژوئیهٔ ۲۰۱۳، سهام "لوب" در "ساتبیز" به ۳٫۷ درصد افزایش یافت و در ماه اوت، او سهام خود را به ۵٫۷ درصد رساند و درخواست کرد که با مدیریت و هیئت مدیره وارد
و درخواست کرد که با مدیریت و هیئت مدیره وارد مذاکره شود. در ماه ژوئیه، فعالان شرکت ماراکتو کاپیتال منجمنت (به انگلیسی: Marcato Capital Management) از سهام ۶٫۶ درصدی خود خبر دادند و گفتند که ارزش سهام کم شده‌است. در آن زمان، "مارکاتو" و "ترد پوینت" پس از گروه مشاوران "بلکراک فاند" (به انگلیسی: BlackRock Fund) دومین و سومین سهامداران بزرگ ساتبیز بودند. خرید شرکت مشاوره سرمایه‌گذاری لوب سهم این شرکت را در اوت، به ۳٫۹ میلیون سهم رساند. در ۲ اکتبر، "ترد پوینت" سهم خود از "ساتبیز" را به ۹٫۳ درصد افزایش داد و در
خود از "ساتبیز" را به ۹٫۳ درصد افزایش داد و در نامه‌ای به رئیس، مدیر عامل و رئیس هیئت مدیره ساتبیز ویلیم اف. راپرچ، عنوان کرد همان‌طور که فروش‌های هنر معاصر و مدرن در چندین سال گذشته نشان می‌دهد، ساتبیز درگیر "حاشیه‌های عملیاتی ضعیف شرکت و وخامت وضعیت رقابتی شده، و خواستار تغییر مدیریت شد. "لوب" می‌خواست این شرکت در سطح جهانی گسترش یابد و پیشنهاد داد «فوراً به هیئت مدیره بپیوندد و به استخدام چندین مدیر جدید کمک کند». در ۳ اکتبر ۲۰۱۳، "ساتبیز" با اعلام پذیرش طرح حقوق سهامداران، که به عنوان "قرص سمی" شناخته
طرح حقوق سهامداران، که به عنوان "قرص سمی" شناخته می‌شود، به انباشت سریع سهام توسط "ترد پوینت" پاسخ داد و به موجب آن دارایی‌های سرمایه‌گذاران را در تلاش برای جلوگیری از تصرف کاهش داد. "ترد پوینت" این اقدام را "یک پاسخ نامتناسب" و "یادگاری از دهه ۱۹۸۰" توصیف کرد. بین اکتبر ۲۰۱۳ و فوریه ۲۰۱۴، نمایندگان "ساتبیز" و "ترد پوینت" تعدادی جلسه‌هایی حضوری و تلفنی برگزار کردند که در آن «دربارهٔ ایده‌های "ترد پوینت" در مورد چگونگی افزایش ارزش سهام بحث کردند.» در این جلسه‌ها، "ترد پوینت" بر تعداد کرسی‌های بیشتر در هیئت
"ترد پوینت" بر تعداد کرسی‌های بیشتر در هیئت مدیره "ساتبیز" اصرار داشت. اما "ساتبیز" فقط یک کرسی برای خود "لوب" پیشنهاد داد. در فوریه ۲۰۱۴، "ترد پوینت" که بزرگ‌ترین سهامدار "ساتبیز" بود، در بیانیه‌ای اعلام کرد که سه نفر - "لوب، هری ویلسون و اولیویر رضا" - را برای هیئت مدیره "ساتبیز" معرفی کرده و گفت که اعضای فعلی هیئت مدیره «برای بازسازی ساختار عملیاتی شرکت و بهبود فرهنگی "ساتبیز" از دیدگاه‌های نو برخوردار نیستند.» "ترد پوینت" در ۲۷ فوریه ۲۰۱۴، به‌طور رسمی به "ساتبیز" اطلاع داد که "لوب"، "ویلسون" و "رضا" را
"ساتبیز" اطلاع داد که "لوب"، "ویلسون" و "رضا" را به عنوان نامزدهای هیئت مدیره معرفی می‌کند، "ترد پوینت" "ساتبیز" را به دلیل انجام اقدامات خاصی که "ترد پوینت" را مولد تلقی می‌کرد تحسین کرد، اما اظهار داشت که «کارهای زیادی برای ارتقاء باقی مانده‌است.» کارهایی چون تمرکز بر موقعیت رقابتی شرکت، تمرکز بر استراتژی و افزایش ارزش سهام. در اوایل ماه مارس گزارش شد که "مارکاتو" از نامزدهای "ترد پوینت" برای عضویت در هیئت مدیره حمایت خواهد کرد. در ۱۳ مارس، یک روز پس از اینکه "ترد پوینت" سهام خود در ساتبیز را به ۹٫۶ درصد
"ترد پوینت" سهام خود در ساتبیز را به ۹٫۶ درصد افزایش داد، شرکت نامزدهای هیئت مدیره "ترد پوینت" را رد کرد. در عوض، ساتبیز جسیکا بیبلیوویچ، مدیر اجرایی و "کوین کانروی"، مدیر سابق "AOL" و "Univision" را نامزد کرد. ۲۰۱۴: توصیه‌نامه ISS. در ۲۴ آوریل ۲۰۱۴، شرکت مشاوره سرمایه‌گذاری "ISS (Institutional Shareholder Services)" توصیه کرد که سرمایه‌گذاران "ساتبیز" باید به دو نفر از سه عضو هیئت مدیره که "دانیل لوب" توصیه کرده‌است، از جمله خود او، رأی دهند. دومین عضو هیئت مدیره توصیه شده توسط "ISS"، "اولیویر رضا" بود؛
مدیره توصیه شده توسط "ISS"، "اولیویر رضا" بود؛ «یک بانکدار سابق که خانواده جواهر فروشش با "ساتبیز" تجارت کرده‌است.» قبل از توصیه "ISS"، در ۲۱ آوریل ۲۰۱۴، آقای "لوب" نامه‌ای به هیئت مدیره "ساتبیز" نوشت و به موارد زیر اشاره کرد:ما متقاعدیم که داشتن دیدگاه مالک در هیئت‌مدیره نتایج بهتری به همراه خواهد داشت، این هیئت‌مدیره نیاز مبرمی به بینش‌های تازه دارد و نامزدهای ما واجد شرایط‌تر از نمایندگاه "ساتبیز" هستند و به دنبال جایگزینی آن‌ها هستیم.در این گزارش، "ISS" اشاره کرد که «در جزئیات انتقادات آن‌ها از مواردی
اشاره کرد که «در جزئیات انتقادات آن‌ها از مواردی مانند حاشیه کمیسیون، دلیل معتبری وجود دارد که معتقد باشیم انتقاد ما در مورد نزدیک‌بینی استراتژیک تا حدی اعتبار دارد». "ISS" به سهامداران توصیه کرد به "لوب" و "اولیویرا رضا" رأی دهند و تغییر در هیئت‌مدیره ضروری است. "الکساندریا استیونسون" در ۲۴ آوریل ۲۰۱۴ برای نیویورک تایمز می‌نویسد:آقای "لوب"، "ساتبیز" را متهم کرده‌است که هزینه‌هایی را که برای فروش آثار چند میلیون دلاری دریافت می‌کند را کاهش خواهد داد، و هزینه‌های کمتری از خریدار، برای جذب مخاطب بیشتر دریافت
کمتری از خریدار، برای جذب مخاطب بیشتر دریافت خواهد کرد. او با استراتژی خانه حراج مبنی بر تمرکز بر مشتریان برتر و فروش فصلی مخالفت کرده‌است. او حتی از سهام نسبتاً پایین اعضای هیئت‌مدیره از سهام شرکت انتقاد کرده‌است.بعد از ظهر همان روز، "ساتبیز" در رابطه با گزارش "ISS" بیانیه‌ای صادر کرد:ما معتقدیم که سهامداران ساتبیز باید به همه نامزدهای مدیریت ساتبیز رأی دهند. متذکر می‌شویم که ISS یکی از نامزدهای ترد پوینت را رد کرد و به سهامداران توصیه می‌کند که به پیشنهاد آن‌ها رأی دهند.در ۵ مه، "لوب" و "ساتبیز" به
آن‌ها رأی دهند.در ۵ مه، "لوب" و "ساتبیز" به توافقی دست یافتند که بر اساس آن "لوب"، "اولیویر رضا" و "هری جی ویلسون" به هیئت‌مدیره ملحق شدند، و در ازای این‌که "ترد پوینت" سقف مالکیت ۱۵ درصدی داشته باشد، "ویلیام روپرشت" به عنوان مدیرعامل و نماینده باقی بماند. در مجمع عمومی، در مورد جدیدترین اعضای هیئت‌مدیره، "بیل راپرچ"، رئیس و مدیرعامل "ساتبیز" خاطرنشان کرد:ما به مدیران جدید خود در هیئت‌مدیره خوش‌آمد می‌گوییم و مشتاقانه منتظر همکاری با آن‌ها هستیم، با اطمینان از این‌که هدف مشترک، ارائه بیشترین ارزش به
از این‌که هدف مشترک، ارائه بیشترین ارزش به مشتریان و سهامداران ساتبیز باشد. این توافق تضمین می‌کند که تمرکز ما بر تجارت است و از پنج نظر و دیدگاه جدید بهره‌مند خواهیم شد. ۲۰۱۶: کسب بزرگ‌ترین سهام توسط شرکت بیمه عمر تایکانگ. در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۶، شرکت بیمه چینی تایکانگ، که توسط چن دونگ‌شنگ، نوه مائو تسه تونگ اداره می‌شود، ۱۳٫۵ درصد از سهام "ساتبیز" را خریداری کرد و بالاترین سهام فعال خانه حراج را در اختیار داشت.
خواب و بیدار یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی به نویسندگی و کارگردانی مهدی فخیم‌زاده است که از شهریور تا اسفند سال ۱۳۸۱ از شبکه یک سیما روی آنتن رفت. داستان. توران (رؤیا نونهالی) که به ناتاشا شهرت دارد و یک تبهکار حرفه‌ای است، پس از سال‌ها به ایران بازمی‌گردد. او با عبدالله پلنگ که یک خلافکار سابقه‌دار بوده و سال‌هاست کار خلاف را کنار گذاشته، شروع به سرقت مسلحانه می‌کنند و پلیس در پی دستگیری آن‌هاست که… روند ساخت سریال. مهدی فخیم‌زاده نویسنده و کارگردان سریال «خواب و بیدار» دربارهٔ روند ساخت این سریال در
«خواب و بیدار» دربارهٔ روند ساخت این سریال در مصاحبه‌ای تلویزیونی گفت: «آقای قالیباف آن زمان فرمانده نیروی انتظامی بود. به سراغ من آمد و گفت می‌خواهم کاری دربارهٔ پلیس بسازی. گمان کردم به دنبال یک فیلم تبلیغاتی باشند. گفتند نه، فیلم تبلیغاتی نمی‌خواهیم، امروز مردم در جامعه، ما را به چشم همان آژان‌ها می‌بینند؛ در صورتی که ما به دنبال طراحی یک پلیس مدرن هستیم و آن زمان تازه ۱۱۰ راه‌اندازی شده بود. با شناختی که به این فضا پیدا کردم، سریال «خواب و بیدار» را ساختم.» او ادامه داد: «دوستان نیروی انتظامی هم
را ساختم.» او ادامه داد: «دوستان نیروی انتظامی هم مشاوره‌هایی دربارهٔ این کار می‌دادند، امّا به‌هیچ‌وجه دخالتی در خط داستان و قصه نمی‌کردند. آن زمان آقای قالیباف با این کار قصد داشت، ساخت فیلم‌هایی در این ژانر را ترویج کند و این اتفاق افتاد؛ امّا به مرور مخصوصاً از زمانی که «ناجی هنر» شکل گرفت، عملاً ترمزی شد برای تولید این جنس فیلم‌ها. چون اساساً به دنبال یک فیلم پروپاگاندا در جهت سیاست‌های بروکراتیک نیروی انتظامی و شکل‌گیری یک شخصیت کلیشه‌ای رفتند.»
زبرجدی سیر (Viridian) یک پرده از رنگ سبز است. این رنگ از اکسید کروم(III) گرفته می‌شود و اشباعی متوسط و رنگی سیر دارد. زبرجدی سیر مایه‌هایی از آبی نشان می‌دهد اما بیشتر سبز است تا آبی. رنگ آن به رنگ زبرجد ماننده‌است اما تیره‌تر از آن است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
کوپل‌پورت (Koppelpoort) دروازه‌ای قرون وسطایی در شهر آمرسفورت کشور هلند است. ساختن این دروازه در حدود سال ۱۴۲۵ پایان یافت. دروازهٔ کوپل‌پورت نمونه‌ای از معماری دفاعی قرون وسطی است، ترکیبی از دروازه زمینی و آبی و بخشی از دیوار دوم شهر آمسفورت، که بین سال‌های ۱۳۸۰ و۱۴۵۰ میلادی ساخته شده‌است. دروازه کوپل‌پورت ظاهر کنونی خود را مدیون مرمت پیر کایپرس در سال ۱۸۸۵و۱۸۸۶است. در میان دیگر تغییرات، کایپرس پله بین دو دروازه را حذف و آن را با یک شیب جایگزین کرد. از سال ۱۹۶۹تا سال ۱۹۹۳تئاتر عروسکی خیمه‌شب‌بازی درون
سال ۱۹۶۹تا سال ۱۹۹۳تئاتر عروسکی خیمه‌شب‌بازی درون دروازه قرار داشت. آخرین بازسازی در سال ۱۹۹۶ به پایان رسید. در طول اجرای بازسازی، مصالح قدیمی ساختمانی بسیار با احتیاط و با احترام خاصی به آثار باستانی جابه‌جا می‌شدند، در نتیجه در طول بازسازی کمترین صدمه ممکن به مصالح قدیمی وارد آمد. به خاطراین بازسازی شهر آمسفورت، برندهٔ جایزه اروپا نوسترا شد.
ویلیام جیمز و کارل لانگه هر کدام به طور جداگانه تبیین‌های یکسانی را برای حالت‌های هیجانی عنوان کردند که در مجموع از آن با نام نظریهٔ جیمز-لانگه یاد می‌شود. بر پایه این نظریه موقعیت‌های هیجان انگیز سبب برانگیختن پاسخ‌های فیزیولوژیکی ویژه‌ای می‌شود مانند،لرزیدن، عرق کردن و افزایش ضربان قلب. هم چنین رفتارهایی مانند، گره کردن مشت یا جنگیدن را نیز فرا می‌خواند. مغز از عضلات و اندامهایی که این واکنش‌ها را ایجاد می‌کند، پسخوراند حسی در یافت کرده و این پسخوراند است که احساس‌های مربوط به هیجان را به وجود می اورد.
که احساس‌های مربوط به هیجان را به وجود می اورد. جیمز می‌گوید، احساس‌های هیجانی ما مبتنی بر عملی است که از ما سر می‌زند و پسخوراند حسی که از عضلات و اندام‌های درونی دریافت می‌کنیم. بنابراین هنگامی که خود را در حال لرزیدن و حالت تهوع می‌یابیم ترس را تجربه می‌کنیم.
پروانه رز زرشکی از گونه‌های مربوط به خانواده پرستودمان است. زیستگاه و پراکندگی این گونه در هند، سری‌لانکا و ساحل غربی میانمار می‌باشد. زیست بوم. این گونه هم در جنگل و هم در دشت ها و زمین های باز زندگی می کند. در فصل خشک این پروانه در ارتفاع ۲۴۰۰ متری از سطح دریا و در جنوب هند دیده می شود. ظاهر. بال جنس نر سیاه با لکه‌های پهن ناپیوسته سفید می‌باشد. دو بال سینه‌ای پروانه دارای لکه‌های سفید و دو بال پایینی دارای لکه‌های زرشکی است. تیرگی سیاهی پروانه در جنس ماده کم‌رنگ‌تر است.
پروانه بامدادی گندمی از گونه‌های مربوط به خانواده پشیزبال است. زیستگاه و پراکندگی این گونه در هند و آسیای جنوب شرقی می‌باشد. زیست‌گاه. این گونه پروانه در ساراواک، مگالایا، مانیپور، میزورام، میانمار، هندوچین، تایلند، ویتنام، لائوس، مالزی، سوماترا و بورنئو زندگی می‌کند. وضعیت بقاء. این گونه پروانه کم تراکم و نادر است.
دهستان شاهرود یا دهستان خانندبیل مرکزی نام دهستانی در بخش شاهرود شهرستان خلخال، استان اردبیل در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۶۴ نفر (۵۷۴ خانوار) بوده‌است. روهستاهای شاهرود عبارتند از:خمس، اسکستان، اسبو، درو، کلور، دیلمده، شال، خانلر(قشلاق گیلوان)، گیلوان، خانقاه، طارمدشت، صومعه رودبار، علی‌آباد (آل وار)، ماجولان، کهل و دشت اندر.اولکش ، فرج آباد ، گلوزان ، عزیزآباد ، تیل لرد ، دیز ، قشلاق دیز ، میانرودان ، سجرود ، وفراوارد ، تازه کند
دهستان پلنگا یا دهستان خانندبیل جنوبی یا دهستان خورش رستم مرکزی نام دهستانی در بخش شاهرود شهرستان خلخال، استان اردبیل در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۰۵۷ نفر (۱۲۰۰ خانوار) بوده‌است.
دهستان خانندبیل غربی یا دهستان خورش رستم غربی نام دهستانی در بخش مرکزی شهرستان خلخال، استان اردبیل در ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۵۷۲ نفر (۱۳۵۱ خانوار) بوده‌است.
ریکاردو دِ الیویرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال در پست مهاجم اهل برزیل است که برای باشگاه اتلتیکو مینیرو در لیگ برتر فوتبال برزیل به عنوان مهاجم بازی می‌کند. تیم ملی. او همراه تیم ملی برزیل در دهه ۲۰۰۰، برنده دو جام کوپا آمریکا و جام کنفدراسیون‌ها شد.
تریکانا پوویرا (Tricana poveira) سبکی سنتی از جامه‌های زنانه در شهر پووا دوارزیم پرتغال است. این‌گونه جامه، متشکل از لباس‌های رنگارنگ، از دهه ۱۹۲۰ تا دهه ۱۹۶۰ مد روز و در این شهر رایج بود. زنانی که به سبک تریکانا پوویرا لباس می‌پوشیدند به عنوان دختران تریکانا معروف بودند. در اوج روزگار رواج این لباس، دختران تریکانا به‌طور معمول یک شال، یک پیش‌بند، دامن، دستمال و دمپایی‌های براق پاشنه‌بلند می‌پوشیدند. در آن زمان از آن‌ها به عنوان مظهر زیبایی منطقه پووا یاد می‌شد. خوزه آزودو، نویسنده پرتغالی، با اشاره به سبک
خوزه آزودو، نویسنده پرتغالی، با اشاره به سبک راه رفتن و جامه پوشیدن دختران تریکانا، آن‌ها را «مردم عادی با رفتار سلطنتی» نامید. پیشینه. گرچه این نوع لباس از سنت ماهیگیران منطقه سرچشمه می‌گیرد اما دختران تریکانا اغلب فرزندان پیشه‌ورانی چون کفاشان و درودگران و غیره بودند و خودشان نیز بیشتر در حرفه خیاطی مشغول بودند. این دختران خیاط دانش دوزندگی را که به ارث برده و از آن در حرفه خود استفاده می‌کردند به مرور به جامه‌های شخصی خود هم منتقل کرده و این سبک از لباس را وارد زندگی خود کردند. در این دوره محله بایرو
را وارد زندگی خود کردند. در این دوره محله بایرو دامارتیز (Bairro da Matriz) به عنوان مرکز دوخت تریکاناهای زیبا مشهور بود. در همین حال، زنان شاغل در صنعت ماهیگیری، لباس‌های سنتی خود را می‌پوشیدند که اگرچه ظاهری مشابه با دختران تریکانا داشت اما به وضوح فقیرانه‌تر و با دامن‌های بلندتر ساخته شده از پارچه‌هایی با کیفیت پایین و در رنگ‌های تیره‌تر بود. سیک تریکانا لباس اصلی در میان نوجوانان طبقه متوسط این شهر بود تا زمانی که در دهه ۱۹۷۰ لباس‌های آماده به سبک جدید به بازار آمد. هم‌اینک تریکانا پوویرا تنها در
جدید به بازار آمد. هم‌اینک تریکانا پوویرا تنها در برنامه‌های گروه‌های فرهنگی شهر و در دسته‌های جشن و غیره پوشیده می‌شود. امروزه این لباس‌ها گران هستند ولی توجه به آن‌ها هم‌چنان قوی است و هرساله در جشن‌های پطرس مقدس که ۲۸ و ۲۹ ژوئن در این شهر برگزار می‌شود می‌توان دختران تریکاناپوش را دید. منابع. Wikipedia contributors, "Tricana poveira," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Tricana_poveira&amp;oldid=491700225 (accessed May 11, 2012).
امیرهادی انواری (متولد ۲۵ اردیبهشت ۱۳۶۳، تهران) روزنامه‌نگار سیاسی و اقتصادی ایرانی. سابقه همکاری با روزنامه‌های: هم‌میهن، شرق، اعتماد ملی، اعتماد، آرمان، کارگزاران، جهان صنعت، پول، دنیای اقتصاد و مجلات شهروند امروز، ایران‌دخت، چلچراغ و همشهری ماه را در کارنامه دارد. وی همچنین همکار سایت‌های آینده نیوز، بازتاب و عصر ایران بوده‌است. در سال ۱۳۸۶ در حالی که در روزنامه کارگزاران مشغول به کار بود مطلبی تحت عنوان «هر دو روز یک انتصاب در ۲۸ روز در سازمان میراث فرهنگی» در روزنامه کارگزاران منتشر کرد. اندک زمانی پس