payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فراری، مرسدس بنز و آئودی را نیز به فهرست خود اضافه کرد و با راه‌اندازی خط تولید خودروهای لوکس سفارشی، با تمرکز بر خودروهای سوپراسپورت، تا اواخر دهه ۲۰۰۰ میلادی، به برندی شناخته شده در بازار تیونینگ خودروها، تبدیل گردید. امروزه این شرکت طیف گسترده‌ای از خودروهایی با برندهای: استون مارتین، ب‌ام‌و، لامبورگینی، فراری، مرسدس بنز، آئودی، رنجرور، پورشه، بنتلی، رولز رویس، مک‌لارن، بوگاتی، مازراتی و لوتوس کارز را به‌طور ثابت تولید می‌نماید. شرکت منصوری در نمایشگاه اتومبیل ژنو در سال ۲۰۱۲ با ارائه لامبورگینی
اتومبیل ژنو در سال ۲۰۱۲ با ارائه لامبورگینی اونتادور، عنوان بهترین تیونر را کسب کرد. حوزه فعالیت. در حالی که شرکت‌های تیونینگ خودرو جهان، قطعات مختلف را از شرکت‌های دیگر دریافت و بر روی خودرو نصب می‌کنند، شرکت منصوری تمامی قطعات مورد نیاز خود، بجز لاستیک و تایر را در کارخانجات خود، در آلمان و سوئیس تولید کرده و این وجه تمایز اصلی این شرکت با دیگر تیونینگ کنندگان است. و یکی از برجسته‌ترین کارخانه‌جات تولیدکنندهٔ قطعات تیونینگ برای خودروهای لوکس و خودروهای سوپر اسپرت محسوب می‌شود، هر چند بیشترین تمرکز این
سوپر اسپرت محسوب می‌شود، هر چند بیشترین تمرکز این شرکت بر روی ماشین‌های اروپایی و آمریکایی‌ست اما محدودیتی در نحوهٔ عملکرد خود ندارد، به‌طوری که در کارنامهٔ آن، انواع گوناگونی از خودروها شامل انواع شاسی‌بلند، سدان و سوپر اسپرت به چشم می‌خورد. کورش منصوری مالک و مدیرعامل منصوری، در شرکتش تکنولوژی و دستگاه ساخت. فیبر کربن را در اختیار دارد و به دلیل دارا بودن سالن رنگ مدرن، مدل‌های رولز رویس فانتوم را برای کمپانی رولز-رویس رنگ می‌کند. شرکت منصوری هم‌اکنون تکنولوژی طراحی و تولید پلت فرم مستقل خودرو را داراست،
طراحی و تولید پلت فرم مستقل خودرو را داراست، که این شرکت را، در سال‌های اخیر، از یک تیونینگ‌کننده صرف خودرو، به یک شرکت خودروسازی تبدیل نموده‌است و این یعنی رسیدن از مرحله تیونینگ به تولید پلت روی آورد.
پرویز میرزاحسن (زاده ) بازیکن سابق فوتبال ایران است. وی سابقه بازی در باشگاه فوتبال پاس تهران را دارد. وی سابقه ۷ بازی ملی نیز در کارنامه دارد. او در ۱۵ اردیبهشت ۱۳۵۱ در دیدار دوستانه تیم منتخب تهران برابر سانتوس برزیل که با شکست پنج بر یک به پایان رسید، تک گل تیم منتخب را به ثمر رساند.
فرزندان هورین (The Children of Húrin) نام کتابی در سبک فانتزی والای حماسی است و جزئی از رشته‌افسانهٔ تالکین و داستان‌های حاشیه‌ای مجموعهٔ ارباب حلقه‌ها محسوب می‌شود. تالکین نسخهٔ اولیهٔ این کتاب را در ۱۹۱۰ میلادی نوشت، اما کتاب تا ۱۹۷۳ تکمیل نشد. فرزند وی، کریستوفر تالکین، دست‌نوشته‌های کتاب را ویراست تا به داستان قالبی روایی مستحکمی بدهد. کتاب سرانجام در سال ۲۰۰۷ میلادی به عنوان اثری مستقل به چاپ رسید. بررسی کتاب. انتشارات هارپر کالینز فرزندان هورین را در ۱۷ آوریل ۲۰۰۷ میلادی در انگلستان و کانادا منتشر
۱۷ آوریل ۲۰۰۷ میلادی در انگلستان و کانادا منتشر کرد. کتاب در همان سال توسط هافتون میفلین در آمریکا منتشر و پخش شد. آلن لی، تصویرگر کارهای فانتزی دیگر تالکین (هابیت و ارباب حلقه‌ها) طرح روی جلد و هشت نقاشی درون کتاب را تهیه کرد. همچنین کریستوفر تالکین مقاله‌ای در شرح چگونگی به وجود آمدن داستان و تطور آن به کتاب ضمیمه کرده‌است. همچنین چند جدول تبارشناسی و نقشه‌ای از بلریاند هم ضمیمه شده‌اند. داستان در دوران اول در سرزمین میانه می‌گذرد و ماجرای هورین تالیون و فرزندان او (تورین تورامبار و نیه‌نور) را باز
و فرزندان او (تورین تورامبار و نیه‌نور) را باز می‌گوید. خلاصه داستان. داستان تورین تورامبار، حکایت اندوه باری است از فرزندان هورین. «هورین» پسر «گالدور» از خاندان «هادور»، سومین خاندان انسان‌ها بود و این سه خاندان از یاوران الف‌ها بودند که در جنگ علیه «مورگوت» در دوران اول شرکت می‌کردند. در نبرد عظیم و به راستی اشک بار «اشک‌های بی‌شمار»، هورین فرماندهی اداین را در طول جنگ عهده‌دار بود که پس از شکست سپاه و پس از رشادت‌های فراوان به اسارت مورگوت در می‌آید و او را به چالش می کشد. مورگوت نیز او و خاندانش را
او را به چالش می کشد. مورگوت نیز او و خاندانش را نفرین می‌کند و هورین را به بند می کشد طوری‌که بتواند از بالای «تانگورودریم»، برج مخوف مورگوت سرنوشت شوم فرزندان خود را مشاهده کند. هورین به مدت ۲۸ سال زندانی بود و در این مدت ، تباهی همسر و فرزندان و زجر آن‌ها را با چشمان مورگوت دید و با گوش‌های او شنید. کتاب فرزندان هورین روایتی است از ماجراهای زندگی خانواده هورین با محوریت فرزند بزرگش، «تورین» معروف به «تورامبار» یا ارباب سرنوشت، که چگونه با تقدیر شوم خود دست و پنجه نرم می‌کنند و شاید تلخ ترین صحنه، لحظات
و پنجه نرم می‌کنند و شاید تلخ ترین صحنه، لحظات پایانی داستان است که خواننده به یاد می آورد در حقیقت این هورین است که مظلوم ترین فرد داستان است. ترجمه. در ایران کتاب فرزندان هورین با همین نام با ترجمه رضا علیزاده مترجم آثار تالکین در ایران با همکاری سید ابراهیم تقوی و نیز تحت عنوان «بچه‌های هورین» با ترجمه فرهاد سیدلو به ترتیب توسط نشر روزنه و نشر پیام امروز: هستان در سال ۱۳۸۸ و ۱۳۸۶ منتشر شد.
رقص اژدها جلد سوم مجموعه گوی آتش اثر جان کریستفر است .این مجموعه در ایران توسط انتشارات قدیانی به چاپ رسیده‌است. داستان. در این قسمت، قهرمانان داستان، براد و سایمون بعد از گشتن نیمی از دنیا، با دیدن معبدی چینی در آمریکای نا متمدن، کنجکاو می‌شوند تا از راز آن سر در بیاورند. به همین دلیل راضی می‌شوند که به عنوان برده با کشتی به شرق برده شوند. ماجرا درباره معبدی برای تعلیم انسان‌های خاص است که با افرادی درگیری پیدا می‌کند و پای قهرمانان نیز به این مشکلات باز می‌شود. داستان با تصمیم‌گیری براد و سایمون دربارهٔ
«دیگر هیچ‌وقت با هم نخواهیم بود» ترانه‌ای از تیلور سویفت خواننده و ترانه‌سرای آمریکایی است. این ترانه به عنوان ترانهٔ اصلی آلبوم سرخ محسوب می‌شود که همراه با آلبوم به عنوان هشتمین ترانه عرضه شد. متن این ترانه به داستان عاشقانه‌ای اشاره دارد که دوستان قدیمی دوباره خواهان به‌هم پیوستن هستند اما این روابط از نگاه سویفت تمام‌شده‌است. رولینگ استونز این ترانه را دومین ترانهٔ برتر سال ۲۰۱۲ اعلام کرد و همچنین این ترانه نامزد جایزه گرمی سال برای بهترین ترانهٔ سال شد. «دیگر هیچ‌وقت با هم نخواهیم بود» یک موفقیت تجاری
فرودگاه داخلی دوادمی یک فرودگاه همگانی با کد یاتا DWD است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن متر است. این فرودگاه در کشور عربستان سعودی قرار دارد و در ارتفاع متری از سطح دریا واقع شده‌است. شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. شرکت هواپیماییs offering scheduled passenger service:
پایگاه نیروی هوایی دیویس–مونتهن ، یک فرودگاه نظامی است. این فرودگاه در توسان، آریزونا، ایالات متحده آمریکا قرار دارد. ستاد فرماندهی نیروی هوایی دوازدهم در این پایگاه مستقر می‌باشد. این پایگاه در سال ۱۹۲۰ با عنوان فرودگاه دیویس-مونتهن ساخته شد، چند سال یعنی در سال ۱۹۴۰ کار خود را به عنوان گورستانی برای استراحت ابدی هزاران هوانورد نظامی که به کشورشان خدمت کرده‌اند، آغاز کرد. بخشی از این پایگاه ۱۰٬۰۰۰ کیلومتر مربعی محل استقرار گروه تعمیر، نگهداری و بازسازی هوایی ۳۰۹ است. این پایگاه تنها گورستان نظامی در آمریکا
۳۰۹ است. این پایگاه تنها گورستان نظامی در آمریکا و بزرگ‌ترین گورستان هوایی در جهان است. این پایگاه برای تمامی هواپیماهای نظامی آمریکا از تمامی نیروهای مسلح ایالت متحده شامل نیروی هوایی، نیروی دریایی، گارد ساحلی، سپاه تفنگداران دریایی، نیروی زمینی و … می‌باشد.
بارفتن (به انگلیسی: Barfatan) اصطلاحی است که از دوره قاجار در ایران به نوعی شیشه نیمه‌شفاف، ضخیم و نقشدار، و نیز بدل چینی گفته شده‌ است. "بارفتن" را به سبب مشابهت با سنگ اوپال، اوپالین یا اپالی نیز خوانده‌اند. بر خلاف شیشه‌های دیگری که شفافیت در آن‌ها مطلوب است، گونه‌های مختلف کدر بارفتن، به رنگ‌های شیری و آبی روشن و سبزِ روشن و زرد و صورتی مرغوبتر است.در سال 1361، برای اولین بار در ایران هنرمندی به نام صدراله سربندی فراهانی توانست "بارفتن" با کیفیت بالا و در چند رنگ تولید کند، و "نشان یک هنر" را برای تولید
چند رنگ تولید کند، و "نشان یک هنر" را برای تولید شیشه بارفتن از سازمان میراث فرهنگی کسب کند. اکنون بارفتن را با مارک‌های آمریکا، فرانسه و چین می‌شناسند. ظروف بارفتن ساخت آمریکا و چین در دنیا زبان‌زد هستند.
فرودگاه بین‌المللی دمشق یک فرودگاه نظامی و غیرنظامی مسافربری با کد یاتا DAM است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۳۶۰۰ متر است. این فرودگاه در حاشیه جنوبی شهر دمشق و در فاصله ۲۱ کیلومتری با مرکز شهر قرار دارد و در ارتفاع ۶۱۶ متری از سطح دریا واقع شده‌است. فرودگاه دمشق از طریق جاده‌ای به طول ۲۱ کیلومتر به شهر دمشق وصل می‌شود
سیلوینو ژوآئو ده کاروالیو (زاده ۲۰ مه ۱۹۸۱، در آراریپینا، برزیل) معروف به ژابا ، بازیکن فوتبال اهل برزیل است. این بازیکن پس از اتمام قراردادش با باشگاه آنتالیااسپور ترکیه در ماه مه ۲۰۱۲ به عنوان بازیکن آزاد محسوب می‌شود. او پیش از این به مدت ۴ سال در باشگاه رقیب -یعنی آنکارااسپور- در سوپرلیگ ترکیه بازی کرده بود. وی همچنین دارای تابعیت کشور ترکیه است.
«آغاز دوباره» () ترانه‌ای از خواننده-ترانه‌سرای آمریکایی تیلور سوئیفت است که برای چهارمین آلبوم استودیویی‌اش، "سرخ" (۲۰۱۲)، نوشت و ضبط کرد. این ترانه در ۱ اکتبر ۲۰۱۲ به‌عنوان دومین تک‌آهنگ از آلبوم به‌وسیلهٔ بیگ مشین منتشر شد. «آغاز دوباره» به‌تهیه‌کنندگی سوئیفت، دن هاف و نیتن چپمن، بالادی سافت راک و کانتری آرام با گیتار آکوستیک، گیتار هاوایی و سازهای کوبه‌ای است. اشعار آن در مورد عاشق شدن دوباره پس رابطهٔ پیشین شکست‌خورده و خطرناک است. منتقدان موسیقی از ساختار آرام و ترانه‌سرایی روایی آن تعریف کردند و
ساختار آرام و ترانه‌سرایی روایی آن تعریف کردند و دیدگاه بالغانهٔ سوئیفت در خصوصِ عشق مورد استقبال قرار گرفت. «آغاز دوباره» در سال ۲۰۱۴ نامزد بهترین ترانهٔ کانتری در پنجاه و ششمین مراسم جایزه گرمی شد. این ترانه در ایالات متحده به رتبهٔ هفتم جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ رسید و از طرف انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا گواهی‌نامهٔ پلاتین کسب کرد. این ترانه به رتبهٔ چهارم هات ۱۰۰ کانادا رسید و از میوزیک کانادا گواهی‌نامهٔ طلا دریافت کرد. موزیک ویدئوی همراه «آغاز دوباره» توسط فیلیپ آندلمن کارگردانی شد. این ویدیو که در
توسط فیلیپ آندلمن کارگردانی شد. این ویدیو که در پاریس ضبط شد، سوئیفت را در حال قدم زدن در شهر با معشوقه‌اش به تصویر می‌کشد. سوئیفت این ترانه را به صورت زنده در جوایز انجمن موسیقی کانتری ۲۰۱۲ اجرا کرد و آن را در فهرست اجراهای تور سرخ (۲۰۱۳–۲۰۱۴) قرار داد. او نسخهٔ مجدد ضبط‌شدهٔ این ترانه، تحت عنوان «آغاز دوباره (نسخهٔ تیلور)» را به‌عنوان بخشی از آلبوم دوباره ضبط‌شدهٔ "سرخ (نسخه تیلور)" (۲۰۲۱) منتشر کرد. پیش‌زمینه و ضبط. سوئیفت با کنایه گفت این ترانه «دربارهٔ زمانی است که از یک رابطهٔ واقعاً بد عبور کرده‌ای
زمانی است که از یک رابطهٔ واقعاً بد عبور کرده‌ای و در نهایت خودت را گردگیری می‌کنی و به‌دنبال اولین قرار ملاقات بعد از یک جدایی وحشتناک می‌روی و همچنین آسیب‌پذیری که همراه با همه اینهاست». او این ترانه را در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۲ در "صبح بخیر آمریکا" اطلاع‌رسانی کرد و روز بعد به‌صورت دیجیتالی از آی‌تیونز منتشر شد. این ترانه در ابتدا به عنوان تک‌آهنگ تبلیغاتی منتشر شد و اولین ترانه از چهار ترانه‌ای بود که چهار هفته قبل از انتشار چهارمین آلبوم استودیویی او، تحت عنوان "سرخ" منتشر شد. بعداً اعلام شد که این ترانه
عنوان "سرخ" منتشر شد. بعداً اعلام شد که این ترانه دومین تک‌آهنگ از "سرخ" خواهد بود. یک نسخهٔ سی‌دی تک‌آهنگ جداگانه در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۲ به‌طور انحصاری برای Amazon.com و فروشگاه رسمی سوئیفت منتشر شد.
می‌دونستم شَرّ میشی () ترانه‌ای است که توسط خواننده-ترانه‌پرداز آمریکایی تیلور سوئیفت برای چهارمین آلبوم استودیویی‌اش "سرخ" (۲۰۱۲) ضبط شده‌است. این ترانه در ۹ اکتبر ۲۰۱۲ توسط بیگ مشین رکوردز به عنوان سومین تک‌آهنگ تبلیغاتی از آلبوم منتشر شد؛ بعداً به عنوان سومین تک‌آهنگ آلبوم در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۲ تبلیغ شد. به عنوان چهارمین قطعه از آلبوم "سرخ"، این ترانه را سوئیفت، مکس مارتین و شلبک نوشته‌اند و مارتین و شلبک تهیه آن را انجام داده‌اند. «می‌دونستم شر میشی» به عنوان «کیس-آف» و «ترانه جدایی» با صدای پاپ راک،
عنوان «کیس-آف» و «ترانه جدایی» با صدای پاپ راک، الکتروپاپ و دنس پاپ، با تأثیرات قوی از دابستپ توصیف شده‌است. اشعار آن جزئیات یک رابطه سمی را بیان می‌کند.
اتحاد نجات بوراکو (بوراکو کیهو دومه‌ای) یکی از گروه‌های مدنی بوراکومین در ژاپن است. بوراکو عضوی از گروه‌های اجتماعی مختلفی است که از نسل انجمن‌های بازمانده مطرود در دوره فئودالی ژاپن هستند. تاریخچه. پیش از جنگ جهانی دوم. سرچشمه اتحاد نجات بوراکو به "انجمن همسطح‌سازی ملی" (زنکوکو سویهشا) برمی‌گردد که در سال ۱۹۲۲ پدید آمده یود. در سال ۱۹۴۲ برخی از رهبران فعال آن چون "آسادا زنوسوکه" به خدمت نظامی فراخوانده شدند و بدین ترتیب "انجمن همسطح‌سازی ملی" در همان سال از بین رفت. پس از جنگ جهانی دوم. پس از جنگ، اعضای
از بین رفت. پس از جنگ جهانی دوم. پس از جنگ، اعضای پیشینی از "انجمن همسطح‌سازی ملی"، کمیته ملی نجات بوراکو (بوراکو کایهو زنکوکو اینکای) را پدید آوردند که در سال ۱۹۵۵ به اتحاد نجات بوراکو (BLL) تغییر نام داد. در ۱۹۶۶، یکی از رهبران آن، جیچیرو ماتسوموتو ، درگذشت و پس از آن افرادی که با نظر رهبران گروه مبنی برنپذیرفتن کمک پولی از افراد بیرون از گروه، مخالف بودند پاکسازی شدند. ستیزه‌گیری. این گروه یکی از ستیزه‌گرترین گروه‌های مدنی بوکارومین به شمار می‌رفت. نشست‌های آنها معمولاً با انتقادهای خشن همراه بوده و
آنها معمولاً با انتقادهای خشن همراه بوده و مواردی از حرکات تبعیض‌آمیز و سخنرانی‌های از پیش طراحی شده در آن گزارش شده‌است. در نشست‌های اولیه آنها موارد ناگهانی خشونت و آدم‌ربایی رخ می‌داد که باعث دستگیر شدن تعدادی از فعالین آنها شد. یکی از گروه‌های مهم و فعال بوراکو با نام "فدراسیون جنبش نجات بوراکو برای تمام ژاپن" عضوی از حزب کمونیست ژاپن (JCP) است.
فرودگاه منطقه‌ای شاین (به زبان بومی: Jerry Olson Field) یک فرودگاه همگانی بهره‌برداری هوایی با کد یاتا CYS است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۲۸۲۵ متر است. این فرودگاه در شهر شاین، وایومینگ کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۱۸۷۸ متری از سطح دریا واقع شده‌است. شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. گریت لیکز ایرلاینز (operating independently and also as a قرارداد نماد مشترک partner for یونایتد ایرلاینز) flies 19-passenger Beechcraft 1900D commuter turboprops to Cheyenne. انووی ایر, flying
turboprops to Cheyenne. انووی ایر, flying on behalf of امریکن ایرلاینز, initiated nonstop امبرائر ئی‌آرجی ۱۳۵/۱۴۰/۱۴۵ regional jet service to Dallas/Fort Worth, Texas (DFW) on ۱۵ ژوئیه ۲۰۱۰ but then ended these flights on ۳ آوریل ۲۰۱۲. Occasional charter flights (known as "casino or gamblers' flights") go to لفلین، نوادا or وست وندور، نوادا, Nevada. فرانتیر ایرلاینز and یونایتد ایرلاینز use Cheyenne as a diversion airport on occasion for their respective services to دنور (DEN). Historical airline service:
to دنور (DEN). Historical airline service: 1950s through the 1990s. یونایتد ایرلاینز served Cheyenne until 1960. In 1954, United was operating direct, no change of plane Convair 340 "Mainliner" prop aircraft service from the airport to Chicago, Detroit, Philadelphia and New York City with a daily eastbound routing of Denver - Cheyenne - Scottsbluff, NE - North Platte, NE - Grand Island, NE - Lincoln, NE - Omaha - Chicago - Detroit - Philadelphia - New York لیبرتی نیوآرک. By 1959, United was only operating
لیبرتی نیوآرک. By 1959, United was only operating one roundtrip Convair 340 flight a day between Cheyenne and Denver. Western Airlines mainline بوئینگ ۷۳۷ jet service ended in 1979-80 with the airline previously operating لاکهید ال-۱۸۸ الکترا turboprops into the airport during the 1960s and داگلاس دی‌سی-۳ and داگلاس دی‌سی-۶ propliners into Cheyenne during the 1950s. In 1966, Western was operating direct, no change of plane Electra propjet service from southern California to the airport with a daily routing
California to the airport with a daily routing of Los Angeles - San Diego - Phoenix - Denver - Cheyenne - Casper - Sheridan, WY - Billings and was also operating direct Electra service to Calgary in western Canada with a daily routing of Denver - Cheyenne - Casper - Sheridan, WY - Billings - Great Falls - Calgary. By the early 1970s, Western was operating all flights into Cheyenne with Boeing 737-200 jets and in 1973 was operating two flights a day from the airport, one to Denver nonstop and the other to
airport, one to Denver nonstop and the other to Billings via intermediate stops in Casper and Sheridan,WY. The original Frontier Airlines (1950-1986) also served Cheyenne with Boeing 737-200 jets as well as with turboprop aircraft such as the Convair 580 and de Havilland Canada DHC-6 Twin Otter. By 1967, Frontier was operating direct, no change of plane Convair 580 service between the airport and Dallas, Oklahoma City, Tulsa, Little Rock, Salt Lake City, Colorado Springs and other destinations in addition
Springs and other destinations in addition to nonstop flights to Denver. The airline had previously served Cheyenne with Convair 340 and داگلاس دی‌سی-۳ prop aircraft. By 1977, Frontier was operating Boeing 737-200 jets in addition to turboprop aircraft on its flights into Cheyenne. In 1983, the airline was operating all of its Cheyenne flights with the Boeing 737-200 but was no longer serving the airport by the spring of 1985. Smaller regional and commuter airlines also previously served Cheyenne with
airlines also previously served Cheyenne with service primarily to Denver including Rocky Mountain Airways with de Havilland Canada DHC-6 Twin Otter and DHC-7 Dash 7 turboprops. In 1985, Rocky Mountain Airways was the only airline operating service between Cheyenne and Denver with up to nine round trip flights a day all operated with Twin Otter aircraft. By 1989, Rocky Mountain had become a Continental Express air carrier and was operating up to eight Beechcraft 1900C turboprop flights a day round trip
1900C turboprop flights a day round trip between the airport and Denver where کنتیننتال ایرلاینز had a connecting hub at the time. In 1991, Mesa Airlines operating as یونایتد اکسپرس had joined Continental Express at the airport with these air carriers operating a combined total of up to thirteen departures a day to Denver with both airlines flying Beechcraft 1900C propjets on the route. By 1995, Mesa operating as United Express with Beechcraft 1900Cs was the only airline operating service between Cheyenne
only airline operating service between Cheyenne and Denver. In 1999, گریت لیکز ایرلاینز had replaced Mesa as the United Express air carrier serving Cheyenne and was the only air carrier operating flights from the airport with Beechcraft 1900C service to the یونایتد ایرلاینز hub in Denver. Current airline service. گریت لیکز ایرلاینز flies every Thursday to and from دنور.
فرودگاه بین‌المللی چتومال، کینتانا رو یک فرودگاه همگانی مسافربری با کد یاتا CTM است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۲۰۸ متر است. این فرودگاه در شهر چتومال، کینتانا رو کشور مکزیک قرار دارد و در ارتفاع ۱۲ متری از سطح دریا واقع شده‌است. شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. Terminated flights. MexicanaClick formerly served this airport until 2010. Mexicana Click's flight to Chetumal was one of the many flights canceled by the company مکزیکانا دی اویاسیون before they filed for bankruptcy in 2010,
before they filed for bankruptcy in 2010, which led to Mexicana's operations to be ceased in ۳ اوت ۲۰۱۰. In Chetumal, آئرومکزیکو attempted to take over the services that Mexicana Click offered; however, Interjet's low prices made Aeromexico's service to Chetumal unprofitable. On ۲۳ فوریه ۲۰۱۳, Aeromexico ended its service to Chetumal. Aviacsa and ویواآئروبوس were among the first low-cost airlines that served the airport.
چروون-پوستوهورود (به زبان بومی: Червоне-Пустогород) یک فرودگاه نظامی است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۲۵۰۰ متر است. این فرودگاه در شهر هلوخیف کشور اوکراین قرار دارد و در ارتفاع ۱۹۴ متری از سطح دریا واقع شده است.
فرودگاه بین‌المللی چنای (به زبان بومی: Madras Airport) یک فرودگاه همگانی مسافربری با کد یاتا MAA است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۳۶۵۸ متر است. این فرودگاه در شهر چنای کشور هند قرار دارد و در ارتفاع ۱۶ متری از سطح دریا واقع شده‌است. شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. Domestic flights operate from the Kamaraj Terminal, while the Anna Terminal is used for international flights. The old terminal at Meenambakkam is used for cargo operations. The airport serves as the regional headquarters of the
serves as the regional headquarters of the Airports Authority of India for the southern region of India comprising the states of تامیل نادو، آندرا پرادش، تلانگانا، کارناتاکا, and کرالا and the union territories of پودوچری and لاکشادویپ. Chartered and other airlines. Chartered airlines operating at Chennai airport include سانوهه تانگشان, TAJ, فریدمن ممریال, Swajas, India Cement, Indira Air, Reliance, Orient Flying School, Omega, Lakshmi Mills, and Rainbow Air. The Indian Air Force and Coast Guard also use
The Indian Air Force and Coast Guard also use the airport for their operations.
مُدگرایی یا مُدپرستی به توجه افراطی به مد و پیروی جدی از آن گفته می‌شود. مدگرایان که گاهی به آنها «قربانی مد» نیز گفته می‌شود ممکن است دچار مشکلات جسمی و روانی مختلف شوند.
میندان یا اتحاد کره‌ای‌های مقیم ژاپن نام یکی از دو سازمان کره‌ای‌های مقیم ژاپن است. سازمان دیگر، چونگ‌ریون نام دارد. این سازمان به کره جنوبی وابستگی‌هایی دارد و در سال ۱۹۴۶ در توکیو ایجاد شده‌است. امروزه از میان ۶۱۰۰۰۰ کره‌ای مقیم ژاپن که هنوز چندان در فرهنگ ژاپنی جذب نشده‌اند حدود ۶۵٪ عضو میندان و نزدیک به ۲۵٪ آن‌ها عضوی از چونگ‌ریون هستند. اعضای میندان، نام امروزی‌تر "کانکوکو" (韓国) را برای کره به کار می‌برند. اعضای چونگ‌ریون که بیشتر از کره شمالی هستند، نام قدیمی جوسان (朝鮮) را برای کره ترجیح می‌دهند.
نام قدیمی جوسان (朝鮮) را برای کره ترجیح می‌دهند. تاریخچه. میندان در سال ۱۹۴۶ با نام "زای‌نیهون چوسن کیوریو میندان" (在日本朝鮮居留民団) تشکیل شد اما با ایجاد کشور کره جنوبی در سال ۱۹۴۸، نام چوسن منسوخ شده و نام این گروه به "زای‌نیهون دایکان‌مینکوکو کیوریو میندان" (在日本朝鮮居留民団) تغییر یافت. در دورهٔ جنگ کره (۱۹۵۰-۱۹۵۳) بین اعضای این گروه و گروه چونگ‌ریون در حمایت از کره شمالی و جنوبی اختلاف شدیدی پیش آمد. برخی از اعضای گروه میندان نیز به عنوان سربازان داوطلب به کره‌جنوبی رفتند. هنگامی که کیوریو (به معنای مقیم) به
رفتند. هنگامی که کیوریو (به معنای مقیم) به اصطلاحی سیاسی تبدیل شد، این گروه نامش را در ۱۹۹۴ با حذف کیوریو تغییر داد. با وجود نام رسمی، این گروه را در ژاپن با نام‌های "کانکوکو میندان" یا "میندان" می‌شناسند. فعالیت‌ها. این گروه در سال ۲۰۱۱ برای زلزله‌زدگان زلزله توهوکو کمک‌های غذایی تهیه کرد.
جلوخان، فضایی وسیع در جلو پیش‌طاق ورودی بعضی از بناهای بزرگ و مهم است. جلوخان به معانی پیشگاهِ‌خانه، میدانگاهِ جلو درِ خانه و محوطه بازِ روبه‌روی درِ خانه و مسجد و کاروانسرا و زیارتگاه به‌کار می‌رود در بعضی از شهرهای ایران، جلوخان یا پیشخان مترادف با پیشطاق نیز هست. بررسی فضاهای ساخته شده معماری ایران نشان می‌دهد عبور ازیک فضای همگانی به صورتی بلافصل و بی واسطه تحقق نمی‌یافته و همواره فضایی به عنوان یک فصل، فضای همگانی را از فضای اندرون جدا کرده و حایل میان این دو بوده‌است که این مهم با عنصری در معماری به
این دو بوده‌است که این مهم با عنصری در معماری به نام جلوخان محقق شده‌است. دسته‌بندی جلو خان‌ها. در راستای شناخت بهتر این عنصر در معماری مسکونی بومی ایران، می‌توان جلوخانها را بر اساس شکل، وسعت و همچنین میزان ایفای نقش در زمینه ارتباطات اجتماعی می‌توان به سه دسته کلی طبقه‌بندی نمود. دسته اول ساده‌ترین شکل جلوخان می‌باشد که در بدنه بیرونی تعداد زیادی از خانه‌های روستایی و شهری مشاهده می‌شود. گاهی به آن پیش تاق نیز گفته می‌شود. این دسته از جلوخانها فضای کوچک‌تری را نسبت به دیگر انواع به خود اختصاص می‌دهند. در
را نسبت به دیگر انواع به خود اختصاص می‌دهند. در دسته دوم، جلوخان به شکل یک فضای تعریف شده در جلوی ورودی مطرح می‌گردد در این دسته، جلوخان در قالب فضایی وسیع تر از آنچه در دسته اول دیده شد به ایفای نقش بین بنا و گذر می‌پردازد و از لحاظ جزئیات و تزیینات غنی تر و بارزتر از دسته اول بوده و دارای سر در رفیع تر و گاه پیر نشین گسترده‌تری می‌باشند. در، سر در که گاه با آجر کاری، مقرنس یا کاربندی تزیین گردیده‌است. این دسته از جلو خان‌ها عموماً در خانه‌های شاخص و متعلق به افراد خاص و متمول شهر یا روستا مشاهده
و متعلق به افراد خاص و متمول شهر یا روستا مشاهده می‌گردند. علاوه بر مسکن‌های خاص، در ورودی بناهای عمومی مانند مساجد، مدارس، بازارها و حمام‌ها به ایفای نقش می‌پردازند. در دسته سوم، جلوخان به شکل فضایی وسیع و گاه میدانی کوچک در جلوی در ورودی بنا به ایفای نقش می‌پردازد. عموماً در این دسته، جلوخان به صورت یک مفصل قوی و شاخص، حلقه ارتباطی بین ورودی بنایا گذر و فضاهای مجاور می‌باشد و بستر لازم را برای این ارتباط فراهم می‌نماید. در این دسته جلوخان به صورتی وسیع تر از دو دسته دیگر مطرح می‌باشد؛ سر در و پیش تاق،
تر از دو دسته دیگر مطرح می‌باشد؛ سر در و پیش تاق، رفیع تر است. تزیینات و جزئیات آن کامل تر و وسیع تر می‌باشد و با ظرافت بیشتری کار شده‌است. پیر نشین‌ها عموماً گسترده‌تر و گاه دارای اشکالی متنوع و متفاوت نسبت به دو دسته دیگر می‌باشند. با توجه به ویژگی‌های آن نسبت به دو دسته دیگر از نظر تعداد کمتر است. یکی از مصادیق بارز این دسته، جلوخان خانه حاج علی آقا در شهر رفسنجان می‌باشد. این خانه که به بزرگ‌ترین خانه خشتی جهان معروف است متعلق به یکی از تجار سرشناس زمان قاجار به همین نام بوده‌است. اجزای جلوخان عبارتند
قاجار به همین نام بوده‌است. اجزای جلوخان عبارتند از: درب، سردرب، پیش تاق و پیر نشین. در: مهم‌ترین نقش آن کنترل ورود و خروج به خانه است و استفاده‌کنندگان پس از عبور از آن به اندرون خانه وارد یا از آن خارج می‌شوند. ابعاد تزیینات و تناسبات آن با توجه به تناسبات ورودی که خود با جایگاه و اهمیت خانه و ساکنین آن مرتبط است تعیین می‌گردد. سردرب: بخشی از دیوار بالای در بنا، سردرب نام دارد. به ویژه در خانه‌های بزرگ این قسمت دارای تزییناتی از قبیل آجرکاری، کاشی کاری، گچ کاری، مقرنس یا انواع کاربندی می‌باشد. پیش تاق:
گچ کاری، مقرنس یا انواع کاربندی می‌باشد. پیش تاق: یکی از این اجزا که در گونه‌های مختلف آن مشاهده می‌شود، پیش تاق است که به صورت فضایی سرپوشیده و نیمه باز در جلوی درگاه ورودی می‌باشد به عبارتی یک بخش پیوسته به ساختمان در قسمت بیرونی است که یک فضای سرپوشیده برای درگاه ایجاد می‌کند. به فراخور کارکرد بنا، ابعاد و تزیینات پیش تاق نیز تغییر می‌یابد. هرچه خانه شاخص تر و جلو خان آن وسیع تر، به تناسب، ابعاد این پیش تاق نیز بزرگ‌تر شده و تزیینات بیشتری را شامل می‌گردد. همان‌طور که پیش تر اشاره شد گاهی به پیش تاق،