payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیز اعتقاد داشت. اولین اقدام وی در این زمینه تشکیل انجمن ایرانیان مقیم فرانسه در پاریس بود که تا زمان بازگشت به ایران سمت دبیری آن را بر عهده داشت. درگذشت. وارطان هوانسیان، مهندس و معمار معروف ایرانی، در ۱۹۸۲ (۶ خرداد ۱۳۶۱)، در سن ۸۶ سالگی در تهران درگذشت و در آرامستان بوراستان، واقع در ابتدای جادهٔ خراسان تهران، به خاک سپرده شد. پس از فوت وی مجموعه ای از آثار و تحلیل هائی بر آنان در یادنامه ویژه ای توسط "جامعه مهندسان مشاور ایران" انتشار یافت. قدردانی‌ها. وارطان هوانسیان در طی زندگی حرفه‌ای خود به خاطر
وارطان هوانسیان در طی زندگی حرفه‌ای خود به خاطر طرح‌های ساختمانی اش بارها مورد تقدیر و قدردانی قرار گرفت. دریافت دو نشان مهم علمی هنری و لوح تقدیر یکی برای ساخت کاخ سعدآباد، کاخ ولی عهد وقت و دیگری برای بنای ساختمان بانک سپه، شعبهٔ بازار، از جملهٔ این موفقیت‌ها محسوب می‌شوند. فعالیت‌ها و سمت‌ها. آرشیتکت وارطان علاوه بر طرح و نظارت بر بناهای گوناگون، در دیگر زمینه‌های حرفه معماری به ویژه در نوشتن مقالات بسیار فعال بود. وی عضو هیئت مؤسس انجمن آرشیتکت‌های ایران، نماینده انتشارات و تبلیغات، عضو هیئت تحریریه
نماینده انتشارات و تبلیغات، عضو هیئت تحریریه مجله آرشیتکت و پس از چند سال بنیان‌گذار، صاحب امتیاز و مدیر مسئول مجله معماری نوین بود. دو مجله مذکور علی‌رغم دوره کوتاه انتشارشان از عوامل مؤثر بر تشدید فعالیت معماری در کشور بودند. آثار. بناهای دورهٔ اول ۱۹۴۰–۱۹۲۱ (۱۳۱۹–۱۳۰۰). وارطان هوانسیان با شروع فعالیتش در ایران تحت تأثیر آموزش حرفه‌ای در پاریس، سعی داشت پاسخگوی موضوعات متنوع معماری باشد. به همین دلیل، شیوه‌هایی متفاوت از معماری را در طرح ساختمان‌ها به کار برد. شروع به کار در پاریس را می‌توان آغاز دورهٔ
برد. شروع به کار در پاریس را می‌توان آغاز دورهٔ اول فعالیت حرفه‌ای او دانست و طرح مهمانخانهٔ راه‌آهن در تهران هم‌زمان با شروع جنگ جهانی دوم را می‌توان آخرین اثر وی در این دوره به حساب آورد. آثار او در این دوره عبارت اند از: هنرستان دختران. بنای هنرستان دختران بر اساس طرح وارطان هوانسیان در ۱۹۳۵ (۱۳۱۴) پایه‌ریزی شد و در ۱۹۳۸ (۱۳۱۷) به اتمام رسید. هنرستان دختران در ضلع شمالی خیابان سوم اسفند (سرهنگ سخائی فعلی) و ضلع غربی کوچهٔ هنرستان واقع شده است. این بنا در شمال میدان مشق و در شرق بنای وزارت جنگ، در کنار
شمال میدان مشق و در شرق بنای وزارت جنگ، در کنار چند بنای دیگر، مجموعه ای از بناهای دورهٔ معاصر ایران را در اوایل قرن حاضر تشکیل می‌دهد. هتل (مهمانخانهٔ) دربند. طرح این بنا جزو اولین آثاری است که وارطان هوانسیان پس از مراجعت از پاریس به کار بر روی آن پرداخت. وی تنها به ارائهٔ طرح این بنا اکتفا کرد و در اثر کمی وقت نتوانست شخصاً بر چگونگی اجرای آن نظارت داشته باشد. عملیات ساختمانی این بنا در دی ۱۹۳۵ (۱۳۱۴) تحت نظارت مهندس فرانسوی، ژان ونسان، آغاز و در ۱۹۳۸ (۱۳۱۷) ساختمان آن افتتاح شد. کاخ سعدآباد. کاخ
(۱۳۱۷) ساختمان آن افتتاح شد. کاخ سعدآباد. کاخ سعدآباد در ۱۹۳۷ (۱۳۱۶)، در بخش شمالی محوطهٔ سعدآباد، بنا شد. این ساختمان را ابتدا به نام قصر ولی عهد می‌شناختند اما بعدها، به قصر شاه یا کاخ سعدآباد معروف شد. پس از انقلاب، در ۱۹۸۱ (۱۳۶۰)، در ساختمان کاخ تغییراتی صورت گرفت و به موزهٔ تاریخ طبیعی تبدیل شد. مهمانخانهٔ ایستگاه راه‌آهن. طرح مهمانخانهٔ ایستگاه راه‌آهن را هوانسیان در ۱۹۴۰ (۱۳۱۹) تهیه و ارائه کرد اما به مرحلهٔ اجرا نرسید. بناهای دورهٔ دوم ۱۹۶۰–۱۹۴۱ (۱۳۲۹–۱۳۲۰). این دوره دوران پرکاری و اوج فعالیت
(۱۳۲۹–۱۳۲۰). این دوره دوران پرکاری و اوج فعالیت وارطان هوانسیان در ایران محسوب می‌شود. در این دوره، تأثیر روش وی در ساخت بنا و اصول فنی و ساختمان سازی در بخش‌های مختلفی از شهر تهران و سایر شهرستان‌ها محسوس است. بناهای مربوط به این دوره عبارت اند از: سینما دیانا. از سینماهای قدیمی تهران که در خیابان انقلاب، نبش خیابان وصال واقع شده است. این سینما در سال ۱۹۴۳ (۱۳۲۲) با ظرفیتی بالغ بر ۶۰۴ نفر در یک سالن افتتاح شد این سینما پس از انقلاب به سینما سپیده تغییر نام داد و در سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۳) سالن دومی با ظرفیت ۸۴
داد و در سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۳) سالن دومی با ظرفیت ۸۴ نفر به این سینما اضافه گردید. مهمان‌پذیر لاله. احداث این بنا به سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۶ (۱۳۲۰ تا ۱۳۲۴) بازمی‌گردد. کاربری اولیهٔ ساختمان تجاری اداری بود، چنان‌که در سال‌های اولیهٔ پس از احداث مدتی به ادارهٔ اصل چهارم و مدتی نیز به خوابگاه دانشجویی اختصاص داشت اما در ۱۹۶۸ (۱۳۴۷)، با اجرای تغییراتی مختصر در فضای داخلی رسماً تبدیل به مهمان‌پذیر شد. ساختمان جیپ. بنای ساختمان جیپ بین سال‌های ۱۹۴۴–۱۹۴۶ (۱۳۲۳–۱۳۲۵) طراحی و ساخته شد. این بنا در ضلع شمالی خیابان اکباتان و
و ساخته شد. این بنا در ضلع شمالی خیابان اکباتان و در نبش شرقی معبری باریک، قرار گرفته است. بنا با حجمی کشیده بخشی از بدنهٔ خیابان اکباتان و کوچهٔ غربی آن را شکل داده و حیاط آن نیز در سمت شمالی مجموعه قرار گرفته است. هتل (مهمانخانهٔ) فردوسی. این هتل در ۱۹۳۵ (۱۳۱۴) در خانهٔ شخصی عزیز خان، واقع در خیابان فردوسی، ابتدای خیابان سوم اسفند، ساخته شده است. سینما متروپل. سینما متروپل از سینماهای قدیمی و معروف تهران در تقاطع خیابان لاله‌زار و خیابان جمهوری بود که توسط وارطان هوانسیان طراحی شده بود. این سینما در سال
وارطان هوانسیان طراحی شده بود. این سینما در سال ۱۹۴۶ (۱۳۲۵) با اکران فیلم «نگهبان مبارز» افتتاح شد و پس از انقلاب به سینما رودکی تغییر نام داد و در سال ۲۰۰۸ (۱۳۸۷) تعطیل شد. فیلم سینمایی متروپل ساخته مسعود کیمیایی دربارهٔ این سینما است و ماجراهای فیلم در سینما متروپل اتفاق می‌افتد. خانه مسکونی واقع در خیابان طالقانی. خانه وارطان در خیابان طالقانی (تخت جمشید) در ضلع جنوبی این خیابان و در نزدیکی میدان فلسطین (کاخ)، واقع شده است. به نظر می‌رسد این بنا در اواسط دههٔ ۱۹۴۰ (دهه ۱۳۲۰) احداث شده باشد. مجلهٔ
اواسط دههٔ ۱۹۴۰ (دهه ۱۳۲۰) احداث شده باشد. مجلهٔ آرشیتکت در ۱۹۴۸ (۱۳۲۷) با چاپ نقشه‌ها و عکس‌های این ساختمان به معرفی آن پرداخته است. ساختمان تجاری مسکونی اخوان. ساخت این بنا در ۱۹۴۸ (فروردین ۱۳۲۷) آغاز شد. این ساختمان، که در تقاطع خیابان‌های انقلاب و لاله زار قرار دارد، دارای سه نوع کاربری مختلف تجاری، اداری و مسکونی است. مجموعهٔ تجاری مسکونی جامی. عملیات ساختمانی این بنا در ۱۹۴۹ (۱۳۲۸) آغاز شد و تا ۱۹۷۸ (۱۳۵۷) در قالب مجموعهٔ تجاری مسکونی فعالیت داشت و وقف هنرستان دختران بود. بناهای دورهٔ سوم ۱۹۶۰–۱۹۵۱
هنرستان دختران بود. بناهای دورهٔ سوم ۱۹۶۰–۱۹۵۱ (۱۳۳۹–۱۳۳۰). تغییر شرایط سیاسی و اجتماعی در دهه ۱۹۵۰ (دههٔ ۱۳۳۰) و نیز تحولاتی که در زمینهٔ پیش رفت مصالح و فناوری در اواخر این دهه در سطح کشور به وجود آمد، شیوهٔ معماری وارطان هوانسیان را، هرچند که به نگرش شخصی خود همچنان وفادار بود، دچار تغییراتی محدود کرد. او در این سال‌ها کوشید تا تعادلی نسبی و منطقی میان روش خود و شیوه‌های نو و منطبق بر ذائقهٔ عمومی ایجاد کند. مجموعهٔ آثار وارطان هوانسیان در این دوره نشان از گرایش به سادگی در طرح جزئیات ساختمانی و تغییر
از گرایش به سادگی در طرح جزئیات ساختمانی و تغییر در انتخاب مصالح و رنگ ساختمان دارد. آثار مربوط به این دوره عبارت اند از: دبیرستان حرفه ای نمازی (شیراز). بر طبق تاریخ حک شده بر سردر ساختمان، دبیرستان حرفه‌ای نمازی در محل فعلی آن در ۱۹۴۹ (۱۳۲۸) به دست مهندس نمازی احداث شده است. طرح این ساختمان را وارطان هوانسیان در زمینی به وسعت یک هزار متر مربع، با دو هزار متر مربع زیربنا ارائه داد. در این دبیرستان شش شاخهٔ نجاری، معماری، لوله‌کشی، آهنگری، رنگرزی و افزارسازی تأسیس شد و در چهارده کلاس آن هفتصد دانش آموز
تأسیس شد و در چهارده کلاس آن هفتصد دانش آموز تحصیل می‌کردند. ویلای شخصی وارطان هوانسیان (زعفرانیه). بنای مسکونی زعفرانیه یکی از سه ویلایی است که هوانسیان در باغ بزرگی متعلق به سرتیپ مشیری طراحی و اجرا کرد. دو ویلای دیگر یکی متعلق به مالک باغ بود، در شرق ویلای وارطان هوانسیان و دیگری در غرب آن قرار داشت که در سال‌های بعد تخریب شد و ساختمانی مرتفع جای آن را گرفت. این ویلا، که وارطان هوانسیان در ۱۹۵۱ (۱۳۳۰) آن را برای خود ساخته بود در ۲۰۰۷ (۱۳۸۶) تخریب شد. ساختمان بانک سپه، شعبهٔ توپخانهٔ تهران. طرح این بنا
بانک سپه، شعبهٔ توپخانهٔ تهران. طرح این بنا در ۱۹۲۵ (۱۳۰۴) به تصویب رسید اما عملیات ساخت آن در ۱۹۵۰ (۱۳۲۹) شروع شد و در ۱۹۵۳ (۱۳۳۲) به پایان رسید. در کتیبه ای که در محل ورودی بانک نصب بوده به نام وارطان هوانسیان به منزلهٔ طراح و ناظر ساختمان اشاره شده است. ساختمان بانک سپه شعبهٔ مرکزی اصفهان. ساخت بنای بانک سپه اصفهان در ۱۹۵۷ (۱۳۳۶) آغاز شد و در ۱۹۵۹ (۱۳۳۸) پایان یافت. در سنگ نوشتهٔ موجود بر روی دیوارهٔ بانک آمده است که طراحی و نظارت طرح زیر نظر وارطان صورت گرفته و پیمانکار آن شرکت فاخ و مهندسین مظفر فهم و
گرفته و پیمانکار آن شرکت فاخ و مهندسین مظفر فهم و اکبر خندانی بوده است. ساختمان بانک سپه شعبهٔ بازار. این ساختمان، که به ساختمان ۲۵ شهریور معروف شد، در ۱۹۵۵ (۱۳۳۴) رسماً افتتاح شد. اندیشه و سبک معماری. ساختمان‌های هوانسیان از معماری مدرن پیش از جنگ جهانی دوم، آرت نوو، دیدگاه‌های باوهاوس و آثار آدلف لوس و لوکوربوزیه متأثر بود. او مخالف التقاط‌گرایی و تقلید از شکل‌های معماری سنتی ایرانی بود. با این وجود توجه زیادی به رسوم اجتماعی داشت و سعی می‌کرد در ساختمان‌های مدرن به آن پاسخ گوید. میراث سبک هوانسیان را
مدرن به آن پاسخ گوید. میراث سبک هوانسیان را می‌توان در عدم استفاده از تقارن، رعایت اصول عقلانی و عملی، خالص‌گرایی فرم‌ها، پنجره‌های افقی به سبک لوکوربوزیه، ایجاد خم در نبش ساختمان‌های دو نبش، روکار سازی‌های سیمانی با رنگ‌های مختلف، پلکان‌های معلق، لبه‌های سیمانی بالای پنجره‌ها، دور ساده سقف یا به اصطلاح «چفته وارطان» یافت.
حزب جمهوری افغانستان، یک تشکل سیاسی است که در آن، گروهی از شهروندان با هدف کسب قدرت، از راه به‌دست آوردن تعدادی از چوکی‌های پارلمان و اجرای برنامه‌ها و اهداف خود در قالب مرام و مسلک سیاسی، گرد هم آمده‌اند و فعالیت می‌کنند. اعضای بلند پایهٔ در دولت افغانستان پس از ماه‌ها مشورت و گفتگو سرانجام تشکیل حزب سیاسی جدید زیر را با نام حزب جمهوری افغانستان اعلام داشتند.
وسوسهٔ یک فرشته () یک مجموعهٔ تلویزیونی محصول اِس‌بی‌اِس کرهٔ جنوبی است. داستان این مجموعهٔ دربارهٔ مردی بی‌گناه به نام شین هیون وو است که خود را قربانی همسرش جو آه ران می‌بیند. که نزدیک بود او را بکشد. شین هیون وو قسم خورد انتقام خود را بگیرد و تحت عمل جراحی پلاستیک قرار گرفت تا ظاهر خود را تغییر دهد و هویت جدیدی به عنوان آن جائه سونگ با کمک یون جائه هی برای خود بدست آورد. این یک نسخهٔ با محوریت مردانه از سریال دیگری به نام "وسوسه همسر" (۲۰۰۸) است. به سو-بین و لی سو یئون کمتر از یک سال پس از پایان یافتن
و لی سو یئون کمتر از یک سال پس از پایان یافتن این سریال، در مجموعهٔ تلویزیونی "افسانه دونگ‌یی" (۲۰۱۰) دوباره با یکدیگر همبازی شدند. خلاصهٔ داستان. جو آه ران و شین هیون وو در یک هتل مجلل عروسی مفصلی دارند. شین هیون وو صمیمانه جو آه ران را دوست دارد، اما جو آه ران انگیزه های پنهانی برای ازدواج دارد. خانوادهٔ جو آه رانز توسط والدین شین هیون وو نابود شدند و به همین دلیل او در یک نقشه مخفیانه برای انتقام با شین هیون وو ازدواج می‌کند. مدتی پس از ازدواج آنها، شین هیون وو درگیر یک تصادف وحشتناک رانندگی می‌شود و او
وو درگیر یک تصادف وحشتناک رانندگی می‌شود و او را وارد کما می‌کند. هنگامی که شین هیون وو از کما بیدار می‌شود، از نقشه انتقام جو آه ران باخبر می‌شود و سپس برای انتقام شروع به اقدام می‌کند...
ترومن استرکفوس پرسونز (زادهٔ ۳۰ سپتامبر ۱۹۲۴، درگذشتهٔ ۲۵ اوت ۱۹۸۴ لس آنجلس) معروف به ترومن کاپوتی رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس، فیلمنامه‌نویس و بازیگر اهل آمریکا بود. چندین داستان کوتاه، رمان و نمایشنامهٔ نوشتهٔ او اکنون آثار ادبی کلاسیک محسوب می‌شوند از جمله رمان کوتاه صبحانه در تیفانی (۱۹۵۸) و رمان جنایی در کمال خونسردی (۱۹۶۶) که کاپوتی آن را یک «رمان غیرداستانی» نامیده بود. آثار کاپوتی در بیش از ۲۰ فیلم و درام تلویزیونی مورد اقتباس قرار گرفته است. کاپوتی به خاطر طلاق والدین، غیبت طولانی مادر و مهاجرت‌های
خاطر طلاق والدین، غیبت طولانی مادر و مهاجرت‌های متعدد، کودکی دشواری داشت. او از هشت سالگی استعداد نویسندگی را در وجود خود کشف کرده بود و روی آن کار می‌کرد. کاپوتی نویسندگی حرفه‌ای را با نوشتن داستان کوتاه آغاز کرد. یکی از داستان‌های کوتاه او به نام "مریم" ("Miriam") (۱۹۴۵) تحسین منتقدان را برانگیخت و باعث شد انتشارات مشهور راندوم‌هاوس تصمیم بگیرد برای نوشتن رمانی که "صداهای دیگر، اتاق‌های دیگر" (۱۹۴۸) نام گرفت، با کاپوتی قرارداد ببندد. کاپوتی پس از نوشتن در کمال خونسردی که اثری ژورنالیستی دربارهٔ قتل اعضای
کمال خونسردی که اثری ژورنالیستی دربارهٔ قتل اعضای یک خانواده در مزرعه‌شان بود، به اوج شهرت خود رسید. او شش سال را صرف نوشتن این کتاب کرد و در این مدت، دوست قدیمی‌اش هارپر لی (نویسندهٔ رمان کشتن مرغ مقلد) به او کمک می‌کرد. کودکی و نوجوانی. ترومن کاپوتی در شهر نیواورلئان در ایالت لوئیزیانا متولد شد. مادرش "لی‌لی می فولک" نام داشت و پدرش فروشنده‌ای بود به نام "آرچلس پرسونز". وقتی ترومن دو ساله بود والدینش از یکدیگر جدا شدند و او را به مونروویل، آلاباما فرستادند. او تا چهار یا پنج سال بعد در این شهر و با اقوام
او تا چهار یا پنج سال بعد در این شهر و با اقوام مادرش زندگی می‌کرد و خیلی زود با یکی از بستگان دور مادرش به نام "ننی رامبلی فولک" انس گرفت. ترومن در این شهر با هارپر لی همسایه و دوست شد که او هم بعدها نویسندهٔ مشهوری شد و این دو سالها دوست باقی ماندند. هارپر لی در رمان "کشتن مرغ مقلد" احتمالاً خصوصیات "دیل هریس" را از کاپوتی گرته‌برداری کرده است. کاپوتی کودکی تنها بود و خودش خواندن و نوشتن را قبل از ورود به کلاس اول آموخت. او از پنج سالگی همیشه لغت‌نامه و دفترچه همراه خود داشت و از ۱۱ سالگی شروع به
و دفترچه همراه خود داشت و از ۱۱ سالگی شروع به داستان‌نویسی کرد. پدر ترومن به جرم کلاهبرداری مدتی به زندان افتاد و والدینش جدال حقوقی سختی بر سر حضانت او داشتند. ترومن نهایتاً در سال ۱۹۳۲ به نیویورک رفت تا با مادر و ناپدری‌اش که "خوزه گارسیا کاپوتی" نام داشت و اهل کوبا بود زندگی کند. ناپدری‌اش او را به فرزندی پذیرفت و نام او را به "ترومن گارسیا کاپوتی" تغییر داد. در همین سال وارد مدرسهٔ ترینیتی در نیویورک شد و سپس در آکادمی نظامی سنت جوزف تحصیل کرد. در سال ۱۹۳۹ خانوادهٔ کاپوتی به گرینویچ، کنتیکت نقل مکان
۱۹۳۹ خانوادهٔ کاپوتی به گرینویچ، کنتیکت نقل مکان کردند و ترومن در دبیرستان گرینویچ درس می‌خواند و برای مجلات ادبی مدرسه‌اش مطلب می‌نوشت. خانوادهٔ او در سال ۱۹۴۱ به نیویورک برگشتند. کاپوتی وارد مدرسهٔ فرانکلین واقع در آپر وست ساید نیویورک و در سال ۱۹۴۲ فارغ‌التحصیل شد. این نقطهٔ پایان تحصیلات رسمی او بود. حین تحصیل در دبیرستان فرانکلین در سال ۱۹۴۲، کاپوتی در واحد هنری مجلهٔ نیویورکر به عنوان مسئول زیراکس کار می‌کرد. او دو سال مشغول این کار بود اما بعد از آن به خاطر عصبانی کردن شاعر معروفی به نام رابرت فراست
خاطر عصبانی کردن شاعر معروفی به نام رابرت فراست اخراج شد. او سپس به آلاباما برگشت تا با اقوامش زندگی کند و نوشتن اولین رمانش به نام "گذر تابستان (Summer Crossing)" را آغاز کرد. کارنامهٔ نویسندگی. داستان کوتاه. کاپوتی نوشتن داستان کوتاه را از حدود ۸ سالگی شروع کرد. در سال ۲۰۱۳، یک ناشر سوئیسی ۱۴ داستان منتشرنشده را در بایگانی کتابخانه عمومی نیویورک پیدا کرد که کاپوتی در نوجوانی نوشته بود. در سال ۲۰۱۵ انتشارات راندوم‌هاوس این داستان‌ها را در قالب کتابی با عنوان "نخستین داستان‌های ترومن کاپوتی" منتشر کرد. بین
"نخستین داستان‌های ترومن کاپوتی" منتشر کرد. بین سال‌های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۶، کاپوتی چندین داستان کوتاه نوشت که برخی از این داستان‌ها در نشریات ادبی و مجلات مشهور مانند ماهنامهٔ آتلانتیک، هارپرز بازار، مجله هارپر، مادمازل، نیویورکر منتشر شد. داستان کوتاه "مریم" در ژوئن ۱۹۴۵ در مجله مادمازل منتشر شد و سال بعد جایزهٔ بهترین داستان اول را دریافت کرد. انتشارات راندوم‌هاوس، ناشر یکی از رمان‌های کاپوتی به نام "صداهای دیگر، اتاق‌های دیگر" را منتشر کرده بود با انتشار یک مجموعه داستان کوتاه دیگر از کاپوتی به نام "درخت شب و
داستان کوتاه دیگر از کاپوتی به نام "درخت شب و داستان‌های دیگر" در سال ۱۹۴۹ به موفقیت تجاری دست یافت. کاپوتی مدتی بعد از انتشار "درخت شب"، سفرنامه‌های خود را در قالب مجموعه‌ای به نام "حال و هوای محلّی (Local Color)" در سال ۱۹۵۰ منتشر کرد که شامل ۹ جستار بود که پیش از آن طی سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۰ در مجلات چاپ شده بود. داستان "خاطره‌ای از کریسمس" که اثری عمدتاً اتوبیوگرافیک است و در دههٔ ۱۹۳۰ می‌گذرد، در سال ۱۹۵۶ در مجلهٔ مادمازل به چاپ رسید. این داستان در سال ۱۹۶۶ به‌طور مستقل هم چاپ شد و تا کنون بارها
سال ۱۹۶۶ به‌طور مستقل هم چاپ شد و تا کنون بارها تجدیدچاپ شده است. رمان. در دههٔ ۱۹۴۰ کاپوتی رمانی نوشت که در نیویورک می‌گذرد و به رابطهٔ رمانتیک یک زن سرشناس می‌پردازد. کاپوتی بعدها ادعا کرد که متن دست‌نویس این رمان را از بین برده اما ۲۰ سال پس از مرگش، در سال ۲۰۰۴، روشن شد که پیشخدمت آپارتمانی که کاپوتی مدتی در آن ساکن بوده در سال ۱۹۵۰ این متن را از زباله درآورده و نگه داشته است. این رمان در سال ۲۰۰۶ توسط انتشارات راندوم‌هاوس به نام "گذر تابستان (Summer Crossing)" منتشر شد. اسکارلت جوهانسون در سال ۲۰۱۳ حق
منتشر شد. اسکارلت جوهانسون در سال ۲۰۱۳ حق ساخت فیلمی بر اساس این رمان را خریده است. استقبال منتقدان از داستان کوتاه "مریم" (۱۹۴۵) باعث شد انتشارات راندوم‌هاوس تصمیم بگیرد برای نوشتن رمان با کاپوتی قرارداد ببندد. کاپوتی پس از دریافت ۱۵۰۰ دلار پیش‌پرداخت، به مونروویل بازگشت و نوشتن رمان "صداهای دیگر، اتاق‌های دیگر" را آغاز کرد. نگارش این رمان در نانتاکت، ماساچوست به پایان رسید و در ۱۹۴۸ چاپ شد. این رمان روایتی نیمه اتوبیوگرافیک از کودکی کاپوتی در آلاباما است. عکس مشهور هارولد هلما. رمان "صداهای دیگر،
است. عکس مشهور هارولد هلما. رمان "صداهای دیگر، اتاق‌های دیگر" به فهرست پرفروش‌ترین کتاب‌های نیویورک تایمز راه پیدا کرد، ۹ هفته در این فهرست باقی ماند و بیش از ۲۶٬۰۰۰ نسخه فروخت. تبلیغات و جنجال‌های مربوط به این رمان، کاپوتی را به شهرت رساند. عکاسی به نام هارولد هلما در سال ۱۹۴۷ عکسی از ترومن کاپوتی گرفته بود که این عکس برای تبلیغ رمان "صداهای دیگر" استفاده می‌شد و خودْ جنجالی به پا کرده بود. بخش زیادی از توجه به شخص کاپوتی، متمرکز بر تفسیرهای مختلف از این عکس بود چراکه برخی ژست کاپوتی در این عکس را
این عکس بود چراکه برخی ژست کاپوتی در این عکس را تحریک‌آمیز و عشوه‌گرانه می‌دانستند. این عکس تأثیر عمیقی بر اندی وارهول ۲۰ ساله گذاشت و او پس از رفتن به نیویورک بارها تلاش کرد کاپوتی را از نزدیک ببیند. شیفتگی وارهول نسبت به کاپوتی، الهام‌بخش اولین اثر نمایشی او در نیویورک به نام "پانزده نقاشی بر اساس نوشته‌های ترومن کاپوتی" بود که در سال ۱۹۵۲ در گالری هوگو به نمایش درآمد. نمایشنامه‌نویسی، فیلمنامه‌نویسی و مجله‌نویسی. در اوایل دهه ۱۹۵۰، کاپوتی به تئاتر برادوی و سینما روی آورد و یکی از رمان‌های کوتاهش به نام
و سینما روی آورد و یکی از رمان‌های کوتاهش به نام "چنگ چمن‌زار" ("The Grass Harp)" (۱۹۵۱) را در قالب نمایشنامه اقتباس کرد. این تئاتر در سال ۱۹۵۲ اجرا شد و در سال ۱۹۷۱ در قالب فیلم موزیکال و در سال ۱۹۹۵ در قالب فیلم داستانی چنگ چمن ساخته شد. کاپوتی پس از آن فیلمنامهٔ موزیکالی به نام "خانهٔ گل" (۱۹۵۴) نوشت که هارولد آرلن آن را کارگردانی کرد. کاپوتی با همکاری جان هیوستون فیلمنامهٔ شیطان را بران (۱۹۵۳) را نوشت. او همراه با تور اپرای "Porgy and Bess" به اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد و طی این زمان، سلسله مقالاتی
جماهیر شوروی سفر کرد و طی این زمان، سلسله مقالاتی برای مجله نیویورکر نوشت که این مقالات در قالب اولین کتاب غیرداستانی او به نام "The Muses Are Heard" در سال ۱۹۵۶ به چاپ رسید. کاپوتی در سال ۱۹۵۹ جستاری اتوبیوگرافیک به نام "بروکلین هایتس: یک شرح حال شخصی" را برای مجلهٔ "هالیدی" (یکی از مجلات محبوبش) نوشت که مربوط به دوران زندگی او در محلهٔ بروکلین هایتس نیویورک در دههٔ ۱۹۵۰ بود. صبحانه در تیفانی. صبحانه در تیفانی: یک رمان کوتاه و سه داستان در سال ۱۹۵۸ منتشر شد که شامل رمان کوتاه صبحانه در تیفانی و سه داستان
که شامل رمان کوتاه صبحانه در تیفانی و سه داستان کوتاه به نام‌های "خانهٔ گل"، "گیتاری از جنس الماس" و "خاطره‌ای از کریسمس" بود. "هالی گولایتلی" (قهرمان زن "صبحانه در تیفانی)" تبدیل به یکی از مشهورترین شخصیت‌های مخلوق کاپوتی شد و نثر این کتاب نیز ستایش بسیاری برانگیخت، از جمله نورمن میلر که کاپوتی را «بی‌نقص‌ترین نویسنده نسل من» نامید. این رمان کوتاه در اصل قرار بود در شمارهٔ ژوئیهٔ ۱۹۵۸ هارپرز بازار به چاپ برسد. ناشر مجله از کاپوتی خواست پیش از انتشار، تغییراتی در زبان زنانهٔ داستان بدهد که او هم با بی‌میلی
در زبان زنانهٔ داستان بدهد که او هم با بی‌میلی پذیرفت چون عکس‌های "دیوید اتی" و طراحی مدیر هنری مجله را دوست داشت اما علیرغم این تغییرات، ناشر باز هم به مجله دستور داد که داستان را چاپ نکند. به نظر آنها زبان و موضوع داستان همچنان «نامناسب» بود و نگران بودند شرکت تیفانی که یکی از تبلیغ‌دهندگان بزرگ مجلات بود، واکنش منفی نشان بدهد. کاپوتی که از این تصمیم به خشم آمده بود رمان کوتاهش را به مجله اسکوایر فروخت تا در شماره نوامبر ۱۹۵۸ به چاپ برسد. به گفته خود کاپوتی، او به اسکوایر گفته تنها در صورتی مایل است
کاپوتی، او به اسکوایر گفته تنها در صورتی مایل است داستان را چاپ کنند که مجموعه عکس‌های "دیوید اتی" هم در کنار آن چاپ شود اما در کمال نومیدی، اسکوایر تنها یک عکس تمام‌صفحه را منتشر کرد. مدت کوتاهی پس از آن، انتشارات راندوم‌هاوس این رمان کوتاه را به صورت مستقل به چاپ رساند. در کمال خونسردی. "در کمال خونسردی: گزارش واقعی از چند فقره قتل و پیامدهای آن" (۱۹۶۵) الهام‌گرفته از مقاله‌ای ۳۰۰ کلمه‌ای بود که در ۱۶ نوامبر ۱۹۵۹ در نیویورک‌تایمز به چاپ رسید. در این خبر، قتل اعضای خانوادهٔ "کلاتر" در منطقه روستایی
خبر، قتل اعضای خانوادهٔ "کلاتر" در منطقه روستایی هولکومب، کانزاس توصیف و از کلانتر محل نقل قول شده بود که این جنایت ظاهراً به دست یک قاتل سایکوپات انجام شده است. کاپوتی فوراً مجذوب این پرونده شد و همراه با هارپر لی به هولکومب سفر کرد تا از صحنه جنایت دیدن کند. طی سال‌های بعد، کاپوتی با تمام کسانی که در روند رسیدگی به این پرونده دست داشتند و همچنین با اغلب ساکنان این شهر کوچک آشنا شد. به جای یادداشت‌برداری حین گفتگو، کاپوتی حرف‌ها را به خاطر می‌سپرد و به محض پایان گفتگو، هرچه به یاد می‌آورد می‌نوشت. "در
محض پایان گفتگو، هرچه به یاد می‌آورد می‌نوشت. "در کمال خونسردی" ابتدا در قالب سلسله مقاله در مجله نیویورکر و پس از آن در سال ۱۹۶۶ توسط انتشارات راندوم‌هاوس چاپ شد. این کتاب که خود کاپوتی آن را «رمان غیرداستانی» می‌نامید، با اقبال خوبی مواجه شد و جزو کتاب‌های پرفروش بین‌المللی قرار گرفت. شخصیت و گرایش جنسی. ترومن کاپوتی علناً همجنسگرا بود. یکی از اولین پارتنرهای او استاد ادبیات کالج اسمیت به نام "نیوتن آروین" بود که در سال ۱۹۵۱ به خاطر نوشتن بیوگرافی هرمان ملویل توانسته بود جایزه ملی کتاب را کسب کند و
ملویل توانسته بود جایزه ملی کتاب را کسب کند و کاپوتی رمان "صداهای دیگر، اتاق‌های دیگر" را به او تقدیم کرد. اما کاپوتی بخش اعظم زندگی خود را با پارتنرش "جک دانفی" سپری کرد که او هم نویسنده بود. "دانفی" در کتابش به نام "نابغهٔ عزیز… خاطراتی از زندگی با ترومن کاپوتی"، کوشیده است در کنار توصیف ترومن کاپوتی در مقام معشوق و شریک زندگی، به ابعاد دیگر شخصیت کاپوتی از جمله تقلای او برای موفقیت و در نهایت اعتیادش به مخدر و الکل هم بپردازد. هرچند دانفی و کاپوتی تا پایان عمر کاپوتی پارتنر یکدیگر بودند اما به نظر
پایان عمر کاپوتی پارتنر یکدیگر بودند اما به نظر می‌رسد در مقاطعی زندگی چندگانه داشته‌اند. این دو گاهی محل زندگی‌شان را از هم جدا می‌کردند تا خودمختاری بیشتری داشته باشند و دانفی هم ترجیح می‌داد گاهی خود را از عذاب تماشای اعتیاد کاپوتی به الکل و مخدر خلاص کند. کاپوتی به دلیل صدای نازک و خاص، ادا و اصول‌های گفتاری و لباس‌های نامتعارفش هم معروف بود. او اغلب ادعا می‌کرد افرادی را از نزدیک می‌شناسد در حالی که هرگز آنها را از نزدیک ندیده بود از جمله گرتا گاربو. او می‌گفت با مردان بسیاری که گمان می‌رفت همجنسگرا
او می‌گفت با مردان بسیاری که گمان می‌رفت همجنسگرا هستند رابطه داشته است از جمله با ارول فلین. او در داخل و خارج آمریکا، با حلقه‌های اجتماعی مختلفی مانند نویسندگان، منتقدان، تاجران، خیرین، چهره‌های مشهور تئاتر و هالیوود و طبقه اشراف، حشر و نشر داشت. بخشی از وجهه عمومی‌ای که او سعی می‌کرد برای خود بسازد، در رقابت دیرین او با گور ویدال ریشه داشت. کاپوتی جز نویسندگان محبوبش (ویلا کاتر، کارن بلیکسن و مارسل پروست) به‌ندرت حاضر بود نویسنده دیگری را ستایش کند اما کسی که توانست تأیید و ستایش او را دریافت کند
اما کسی که توانست تأیید و ستایش او را دریافت کند روزنامه‌نگاری به نام "لِیسی فازبرگ" بود که کتابی به نام "وقت پایان: داستان واقعی قتل گودبار" (۱۹۷۷) را نوشته بود. کاپوتی همچنین کتاب اندی وارهول به نام "فلسفهٔ اندی وارهول: از الف تا ب و برعکس" را ستایش کرد. هرچند کاپوتی هرگز از جنبش حقوق همجنسگرایان حمایت نکرد اما صراحت و بی‌پردگی او دربارهٔ گرایش جنسی‌اش و تشویق دیگران به همین کار، باعث شد نقش و تأثیر مهمی در زمینه حقوق همجنسگرایان داشته باشد. مرگ. ترومن کاپوتی در ۲۵ اوت ۱۹۸۴ در بل ایر، لس آنجلس درگذشت.
کاپوتی در ۲۵ اوت ۱۹۸۴ در بل ایر، لس آنجلس درگذشت. طبق گزارش پزشک قانونی، علت مرگ او بیماری کبدی همراه با فلبیت و چندین مسمومیت دارویی بود. او در خانهٔ دوست قدیمی‌اش، جوآن کارسون (همسر مجری مشهور تلویزیون جانی کارسون)، از دنیا رفت. گور ویدال پس از شنیدن خبر درگذشت کاپوتی، آن را «یک حرکت حرفه‌ای خردمندانه» نامید. جسد کاپوتی سوزانده شد و خاکستر او را چندین بار دزدیدند. جک دانفی در سال ۱۹۹۲ درگذشت و خاکستر او و کاپوتی را ظاهراً در دریاچه‌ای بین بریج‌همپتون، نیویورک و سگ‌هاربر، نیویورک واقع در لانگ آیلند پخش
و سگ‌هاربر، نیویورک واقع در لانگ آیلند پخش کردند. کاپوتی در وصیت‌نامهٔ خود نوشته بود که پس از مرگ جک دانفی، باید با درآمد آثار او یک تراست ایجاد شود و از این محل جوایز ادبی، کمک‌هزینهٔ تحصیلی و بورسیه اعطا شود از جمله "جایزهٔ ترومن کاپوتی برای نقد ادبی به یادبود نیوتن آورین"، که یاد کاپوتی و پارتنر او نیوتن آروین (که پس از افشای همجنسگرایی‌اش شغلش را در دانشگاه از دست داد) زنده می‌دارد. این تراست با نام "تراست ادبی ترومن کاپوتی" در سال ۱۹۹۴، دو سال پس از مرگ دانفی، ایجاد شد.
شبیحه (عربی شامی: ) اصطلاحی محاوره‌ای و عموماً تحقیرآمیز برای گروه‌های شبه‌نظامی سوری و شرکت‌های نظامی خصوصی وفادار به حکومت بعث و خانواده اسد قبل از فروپاشی این رژیم است که به‌ویژه در مرحله اولیه جنگ داخلی سوریه استفاده می‌شد. با گسترش جنگ، بسیاری از گروه‌هایی که قبلاً «شبیحه» در نظر گرفته می‌شدند، در نیروهای دفاع ملی سوریه و سایر گروه‌های شبه‌نظامی، ادغام شدند. ریشه این گروه‌ها به زمان حکومت حافظ اسد (۱۹۷۱–۲۰۰۰) برمی‌گردد. این نیروها در جریان اعتراضات ۲۰۱۱ سوریه نیز به تهدید و ارعاب، ضرب و شتم و قتل
۲۰۱۱ سوریه نیز به تهدید و ارعاب، ضرب و شتم و قتل معترضان به حکومت بشار اسد متهم شده‌اند. مخالفان سوری آن‌ها را «جوخه‌های مرگ» نامیده و آن‌ها را مسئول قتل و شکنجه هزاران معترض در جریان این اعتراضات می‌دانستند. همچنین شبیحه در کشتار حوله، نقش قابل‌توجهی است. این افراد به سلاح‌های سنگین مجهزند، بیشتر به جامعه علویان و دیگر اقلیت‌های چشمگیری، نظیر قبیله سنی بکاره در دیرالزور و قبیله سنی مذهب بری در حلب و دروزی‌ها تعلق دارند، و در کنار ارتش و واحدهای امنیتی می‌جنگند. «شبیحه» در اصل اسم جمع «شبیح» از ریشه "شبح"