payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که با خوب بودن جشن برای موفقیت شهر موافق بودند، برخوردار بود. در حالی که بعضی از مخارج زیاد – مانند، چشمه زشت ایجاد شده در لاست لاگون استنلی پارک- به شدت نقد شد، مخارج دیگر مانند ساخت تالار شهر جدید (کنونی) در خیابان کمبی به شدت مورد استقبال مالی و عمومی قرار گرفت. جشن شهری بعدی در بازدید سال ۱۹۳۹ پادشاه به نشانه پایان کسادی بزرگ و شروع جنگ جهانی دیگر بر قرار شد. جنگ جهانی دوم. وقوع جنگ جهانی دوم موجب تغییرات عمده‌ای در ونکوور شد. واحدهای نظامی محلی اعضای جدیدی را به خدمت گرفتند و برای مثال کوهستان نشینان
را به خدمت گرفتند و برای مثال کوهستان نشینان کانادای ونکوور به مدت چهار ماه گردانی در انگلستان داشتند و تا پایان جنگ در اروپا باقی‌ماندند. هنگ بریتیش کلمبیا، هنگ پانزدهم زمینی RCA، هنگ ششم مهندسی، گروه اکتشاف HMCD و بقیه نیروها در جنگ شرکت داشتند. مخارج زیاد دولت و به‌کارگیری نیروها در ارتش و کارخانه‌ها پس از کسادی بزرگ جان تازه‌ای به اقتصاد نیازمند ونکوور داد. در میان محصولات و سلاح‌های جنگی بسیار تولید شده در ونکوور می‌توان به کشتی مین‌جمع‌کن و رزم‌ناو توپخانه‌ای برای نیروی دریایی پادشاهی کانادا و
توپخانه‌ای برای نیروی دریایی پادشاهی کانادا و تفنگ‌های ضد بمب‌افکن در برنابی و کارخانه هواپیمایی بویینگ در نزدیکی ریچموند که بخشی از بمب‌افکن B-29 را تولید می‌کرد، اشاره کرد. پدافند قدیمی بندر ونکوور با توپخانه ساحلی در پوینت‌گری (موزه انسان‌شناسی در بالای آن ساخته شده)، استنلی پارک، زیر پل لایونز گیت و پوینت اتکینسون تقویت شد. در ۱۹۴۲، چند ماه پس از حمله ژاپن به پرل هاربر، کانادایی‌های ژاپنی‌تبار از ساحل غربی اخراج شدند. در آمریکا نیز چنین رفتاری با ژاپنی‌ها شد. ژاپنی‌تبارها در مکان‌هایی مانند انبارهایی
شد. ژاپنی‌تبارها در مکان‌هایی مانند انبارهایی در هاستینگ پارک اسکان داده شدند و سپس دولت فدرال آن‌ها را در کمپ‌ها توقیف کرد که باعث ایجاد قانون محاسبات جنگ شد. به علت ترس از بمب‌گذاری و حمله با گاز سمی، در ۱۹۴۲ در ساحل غربی خاموشی کامل برقرارشد و به مدارس ماسک گاز داده شد. در حقیقت ژاپن به ساحل غربی حمله کرد. یک زیردریایی ژاپنی فانوس دریایی استوان پوینت را بمباران کرد و سربازان ژاپنی به جزایر اطراف آلاسکا حمله کردند و بمب‌های بالنی ژاپنی‌ها پروازکنان در جریان‌های هوایی اقیانوس آرام به جان جنگل‌ها و
در جریان‌های هوایی اقیانوس آرام به جان جنگل‌ها و شهروندان کانادایی و آمریکایی می‌افتادند. بعضی از این بمب‌ها در نزدیکی ونکوور در رابرتز پوینت به زمین نشستند که وجود آن‌ها تا پایان جنگ همچون رازی پنهان شد. از ۱۹۵۰ تا کنون. CBUT قدیمی‌ترین شبکه تلویزیونی غرب کانادا در دسامبر ۱۹۵۳ شروع بکار کرد. پل اوک استریت که ونکوور را از طریق رود فریزر به ریچموند متصل می‌کرد در ۱۹۵۷ افتتاح شد. در حالی که پل‌های سکوند نروز و لایونز گیت به ترتیب از ۱۹۲۵ و ۱۹۳۸ اتصالی را نورث شور ایجاد کرده‌اند گذر یادواره آهنگران سکوند نروز
شور ایجاد کرده‌اند گذر یادواره آهنگران سکوند نروز در ۱۹۶۰ ایجاد شد. آخرین بقایای تراموای شهری بریتیش کلمبیا و سیستم ریلی درون‌شهری در ۱۹۵۸ پیاده شد. دیگر پل مهم رود فریزر، پل پورت مان در سوری است که در ۱۹۶۴ افتتاح شد. دانشگاه انستیتو فناوری بریتیش کلمبیا در ۱۹۶۰ و دانشگاه سایمون فریزر در ۱۹۶۵ تأسیس شد. پردیس‌های اقماری در ونکوور دارند. ساکنان استارکونا که اغلب چینی هستند جنبشی اعتراضی را به رهبری ماری لی چان فعال اجتماعی ترتیب دادند و از ساخت آزادراهی که به انهدام محله می‌انجامید جلوگیری کردند. در ۱۹۶۷،
به انهدام محله می‌انجامید جلوگیری کردند. در ۱۹۶۷، محدوده منطقه‌ای ونکوور بزرگ‌تر تأسیس شد و گرینپیس یکی از موسسات بین‌المللی پیشرو در زمینه محیط زیست در ۱۹۷۱ در ونکوور تأسیس شد. در ۱۹۶۸ مجلس کانادا جایزه‌ای ۳۵۰۰ دلاری را برای زنده کردن سنت باستانی دلقک شهر به یواخیم فویکیس از ونکوور داد. او در تمام جلسات شورای شهر با لباس کامل دلقک ظاهر می‌شد و با اشعار کودکانه سخن می‌گفت و معمولاً به بازدیدهای همگانی و مورد توجه قرار گرفتن ونکوور به صورت جهانی علاقه نشان می‌داد. رشد پیوسته فرودگاه در سی آیلند موجب ساخت پل
رشد پیوسته فرودگاه در سی آیلند موجب ساخت پل دیگری به نام آرتور لینگ در ۱۹۷۵ شد. ایستگاه پاسیفیک سنترال به عنوان ایستگاه اصلی راه‌آهن در ۱۹۷۹ جایگزین ایستگاه واترفرانت شد که ایستگاه قدیمی‌تر ابتدا به پایانه اتوبوس دریایی و سپس، شش سال پس از آن، به ایستگاه مترو اسکای‌ترین تبدیل شد.. اولین ورزشگاه گنبدی کانادا در ۱۹۸۳ به نام ورزشگاه BC افتتاح شد. اسکای‌ترین و ورزشگاه بی‌سی پِلیس (جایگاه بریتیش کلمبیا) و همچنین موزه ساینس وورلد (موزه جهان دانش)، مرکز همایش‌های کانادا پِلیس (جایگاه کانادا) و میدان ملل برای
کانادا پِلیس (جایگاه کانادا) و میدان ملل برای اکسپو ۸۶ ساخته شد. این رویداد بین‌المللی مهم آخرین نمایشگاه جهانی برگزار شده در آمریکای شمالی بوده و با ۲۲۱۱۱۷۸ بیننده موفق در نظر گرفته شد. از ۱۲ تا ۲۸ فوریه ۲۰۱۰ میلادی، المپیک زمستانی ۲۰۱۰ در شهر ونکوور که این رقابت‌ها ۹۲۵ میلیون دلار برای کشور کانادا هزینه دربرداشت. خط کانادالاین، ونکوور کانونشن سنتر (مرکز همایش‌های ونکوور)، بازسازی خیابان گرنویل، و برخی دیگر از امکانات ورزشی، اجتماعی و جاذبه‌های گردشگری ونکوور برای این رویداد ساخته و آماده‌سازی شد.
سیرا نوادا د مریدا رشته‌کوهی واقع در شمال غربی ونزوئلا است که خود بخشی از تودهٔ کوهستانی بزرگتری موسوم به کوردیرا د مریدا را تشکیل می‌هد که این توده نیز خود بخشی از زبانهٔ شمالی رشته‌کوه‌های آند است. مرتفعترین قله‌های ونزوئلا که یخچال‌های این کشور را نیز در خود جای داده‌اند همچون پیکو بولیوار به ارتفاع ۴۹۸۱ متر، پیکو هامبولت به ارتفاع ۴۹۴۲ متر و پیکو بونپلند به ارتفاع ۴۸۹۳ متر در سیرا نوادا د مریدا قرار دارند. این یخچال‌ها در عین حال در حال ذوب‌شدن و ناپدیدشدن هستند. این رشته‌کوه همچنین بخشی از پارک ملی
هستند. این رشته‌کوه همچنین بخشی از پارک ملی سیرا نوادا را تشکیل می‌دهد که در سال ۱۹۵۲ تأسیس شده و منطقه‌ای به مساحت ۲۷۶۴ کیلومتر مربع را دربر می‌گیرد.
کیومرث میرزا عمیدالدوله شاهزاده قاجار و فرزند قهرمان میرزا پسر عباس میرزا بود. مادر عمیدالدوله حاجیه هما خانم دختر بهمن میرزا بهاءالدوله پسر فتحعلی شاه بود که پس از قهرمان میرزا به ازدواج فیروز میرزا پسر دیگر عباس میرزا درآمد. از این رو عمیدالدوله با نجم‌السلطنه، سرورالسلطنه و عبدالحسین میرزا فرمانفرما از طرف مادر برادر بود. کیومرث میرزا در سال ۱۲۷۵ هجری قمری با وزارت محمداسماعیل خان وکیل‌ا‌لملک به حکومت کرمان منصوب شد و چند سال در این مقام برقرار بود. کیومرث میرزا عمیدالدوله، عزیزالدوله دختر محمدشاه از بطن
میرزا عمیدالدوله، عزیزالدوله دختر محمدشاه از بطن خدیجه‌خانم چهریقی را به همسری گرفته بود و از او صاحب دو پسر به‌نام‌های تاج‌الدین میرزا و شعاع‌الدین میرزا و یک دختر به‌نام جمیل‌الدوله (عزیزالدوله ثانی) گردید.
در نظریه ایدئالیسم یا لیبرالیسم ارتباطات بین‌الملل به عنوان وسیله‌ای برای کنار هم قراردادن ملت‌ها و به عنوان قدرتی که به سازمان‌های بین‌المللی در انجام خدمات خود به جامعهٔ جهانی کمک می‌کند، نگریسته می‌شود. از این دیدگاه، ارتباطات با ایده‌آل‌ترین شکل آن به عنوان زمینه‌ساز درک متقابل میان ملت‌ها و صلح مورد توجه قرار می‌گیرد. آرمانگرایی کلاسیک. ایدئالیسم کلاسیک یا آرمانگرایی آمریکایی پس از جنگ جهانی اول بر پایه سه گزاره عمده شکل گرفت: از نظر آرمانگرایی جنگ و بی نظمی بین‌المللی نتیجه شکستن ارتباطات عقلایی است.
نظمی بین‌المللی نتیجه شکستن ارتباطات عقلایی است. آنچه باعث بروز جنگ می‌شود حکومت‌ها هستند و نه سیستم، بنابراین با دموکراتیزه کردن حکومت‌ها میتوان از بروز جنگ جلوگیری کرد. دیپلماسی سنتی از نظر این مکتب دچار چند مشکل بود. این فرایند غیردموکراتیک و محرمانه بود و توازن قوا که در قالب کنسرت اروپا عامل جلوگیری از بی نظمی بین‌المللی بود خود باعث بروز و آغاز جنگ جهانی اول شده بود. ایدئالیسم خواهان جلوگیری از بروز مجدد شرایطی بود که منجر به شکل‌گیری رفتارهای تعرضی میشدند. در مقابل واقع گرایان خواهان محدود کردن
میشدند. در مقابل واقع گرایان خواهان محدود کردن پدیده جنگ بودند. از جمله تلاشهای آرمانگرایان باید به تعمیم داده رژیم‌های لیبرال دموکرات به تمام کشورها، اصل تعیین سرنوشت و سیستم امنیت دسته جمعی بود که در آن جامعه بین الملل استفاده غیر مشروع از خشونت را ممنوع میکرد. از مهمترین آثار این دوره باید به اصول چهارده گانه ویلسون اشاره کرد.
ینس گرهارد لمان (متولد ۱۰ نوامبر ۱۹۶۹ در اسن) دروازه‌بان ملی‌پوش سابق فوتبال اهل آلمان می‌باشد. لمان دو مرتبه (فصل‌های ۹۷-۱۹۹۶ و ۰۶-۲۰۰۵) به عنوان بهترین دروازه‌بان سال اروپا نیز انتخاب شده است. او در مسابقات لیگ قهرمانان اروپا دارای رکورد می‌باشد٬ بطوریکه در فصل‌های ۰۶-۲۰۰۵ و ۰۷-۲۰۰۶ در طی ۱۰ بازی (۸۵۳ دقیقه) هیچ گلی دریافت نکرد. وی نقش مهمی در نایب قهرمانی تیم آرسنال در مسابقات لیگ قهرمانان اروپا فصل ۰۶-۲۰۰۵ نیز داشت. وی سابقه‌ی حضور در باشگاه‌های شالکه ٬ آ.ث. میلان٬ بروسیا دورتموند٬ آرسنال٬ اشتوتگارت را
آ.ث. میلان٬ بروسیا دورتموند٬ آرسنال٬ اشتوتگارت را دارد. وی در سال ۲۰۱۱ از فوتبال باشگاهی خداحافظی کرد. بازی با پای خوب، خروج‌های موفق و شجاعانه از دروازه در کنار شخصیت و توانایی رهبری از او یک دروازه‌بان مطمئن ساخته بود. او همچنین برای تیم ملی فوتبال آلمان در مسابقات جام جهانی و جام ملت‌های اروپا به میدان رفته است. تیم ملی. لمان اولین بازی ملی خود را در فوریه ۱۹۹۸ مقابل تیم ملی عمان به انجام رساند. او در مجموع در ۶۱ بازی برای تیم ملی آلمان به میدان رفته است که بسیاری از آن‌ها بازی دوستانه بوده است. وی در
که بسیاری از آن‌ها بازی دوستانه بوده است. وی در جام جهانی ۲۰۰۲ به عنوان دروازه‌بان دوم نیز حضور داشت. در تاریخ ۷ آوریل ۲۰۰۶ یورگن کلینزمن مربی وقت تیم ملی آلمان اعلام کرد که لمان دروازه‌بان اول تیم آلمان در مسابقات جام جهانی است. به این ترتیب لمان در مسابقات جام جهانی ۲۰۰۶ گلر اول تیم ملی آلمان بود که در هفت بازی انجام شدهٔ آلمان٬ در شش بازی به میدان رفت. الیور کان در بازی رده‌بندی این مسابقات مقابل پرتغال به میدان رفت. وی در تیم ملی فوتبال دارای (رکورد ۶۸۱) دقیقه بدون گل خورده می‌باشد. او در تاریخ ۸ اوت
دقیقه بدون گل خورده می‌باشد. او در تاریخ ۸ اوت ۲۰۰۸ بازنشستگی خود را از بازی‌های ملی اعلام کرد. او این تصمیم را پس از صحبتی دو ساعته با یوآخیم لوو مربی تیم ملی آلمان و آندریاس کوپکه مربی دروازه‌بانان این تیم گرفت و اعلام کرد.
کیسه اندامی در بدن کیسه‌داران ماده‌است (به همراه نمونه‌های بسیار کمی از نرهای دارای کیسه همچون صاریغ آبی) که پذیرای جنین شکل‌نگرفته جانور می‌شود. هنگامی که جنین متولد می‌شود از درون بدن مادر به آهستگی بالا می‌رود تا به کیسه برسد. کیسه پوششی از پوست با تنها یک ورودی است که نوک پستان‌ها را می‌پوشاند تا از بچه در هنگام بزرگ شدن محافظت کند. کیسه کانگوروها در جلوی بدن باز می‌شود و بچه‌کانگورو ناچار است فاصله به نسبت زیادی را برای فرورفتن دوباره در کیسه هنگامی که بیرون از آن است، طی کند. کانگوروها و والابی‌ها
که بیرون از آن است، طی کند. کانگوروها و والابی‌ها اجازه می‌دهند تا فرزندانشان حتی پس از آنکه توانایی فیزیکی کامل برای زندگی بر روی زمین را پیدا کردند، در کیسه بمانند. آن‌ها اغلب دو نوزاد را در کیسه خود نگه می‌دارند، یکی جوان و به خوبی بزرگ‌شده، و دیگری کوچک و لاغر مانده.
شبهای نویسندگان و شاعران ایران که با نام شب‌های شعر گوته نیز شناخته می‌شود یک رویداد فرهنگی سالانه در دههٔ ۱۳۵۰ در تهران بود که واپسین دوره‌اش از ۱۸ تا ۲۷ مهر ۱۳۵۶ برگزار و زبانزد شد. در سال ۱۳۵۶ کانون نویسندگان ایران با همکاری انجمن روابط فرهنگی ایران و آلمان، انستیتو گوته، به مدت ده شب، مراسم شعرخوانی و سخنرانی در باغ انجمن فرهنگی روابط ایران-آلمان برگزار کردند. در این ده شب که به «شب‌های شعر گوته» معروف شد، بیش از شصت نویسنده و شاعر با گرایش‌های مختلف ولی عمدتاً چپ علیه «فضای اختناق و سانسور حاکم» شعر
عمدتاً چپ علیه «فضای اختناق و سانسور حاکم» شعر خواندند و سخنرانی کردند. در شب‌های آغازین شب‌های شعر گوته، جمعیتی بالغ بر ۱۰ هزار نفر در این مراسم شرکت می‌کردند. اما بارش بارانی چندروزه در تهران منجر به کاهش جمعیت در شب‌های پایانی به حدود ۳ هزار نفر شد. جرقه انقلاب ۱۳۵۷. در پاییز ۱۳۵۶، ماه‌ها قبل از آن‌که حرکت‌های اعتراضی منتهی به انقلاب ۱۳۵۷ ایران آغاز شود، گردهمایی ادبی جمعی از نویسندگان و شاعران ایران فضای سیاسی کشور را دگرگون کرد. شب‌های نویسندگان و شاعران در انستیتو گوته تهران و به ابتکار کانون
و شاعران در انستیتو گوته تهران و به ابتکار کانون نویسندگان ایران برپا شد که در آن شاعران و نویسندگان طی ده شب، آشکارا حزب رستاخیز را محکوم کردند و از «خفقان» و «لجنزار بی‌قانونی‌های تنگ‌چشمانه» و «برداشت‌های فاشیستی نظام حاکم» سخن گفتند. یرواند آبراهامیان در کتاب "تاریخ ایران مدرن" می گوید: «به دنبال برگزاری ده شب شعر توسط کانون به تازگی احیا شده نویسندگان ایران و انستیتو گوته در مهر ۱۳۵۶، نویسندگان که همگی از مخالفان سرشناس بودند به انتقاد از رژیم پرداختند و نهایتاً در شب پایانی این برنامه، شرکت کنندگان
و نهایتاً در شب پایانی این برنامه، شرکت کنندگان همگی به خیابان ریختند و با پلیس درگیر شدند. در این تظاهرات یک دانشجو کشته و هفتاد نفر زخمی و بیش از یکصد نفر دستگیر شدند. اعتراضات در تهران طی ماه های بعد به ویژه در روز ۱۶ آذر ادامه یافت. افراد دستگیر شده در این اعتراضات به دادگاه های غیر نظامی سپرده شدند که یا آزاد شدند یا محکومیت های سبکی گرفتند. این اقدام عملاً در حکم پیام آشکاری برای دیگران از جمله طلاب حوزه علمیه قم بود». سخنرانی‌ها و شعرخوانی‌ها. شب یکم: مهدی اخوان ثالث، سیاوش مطهری، تقی هنرور شجاعی و
مهدی اخوان ثالث، سیاوش مطهری، تقی هنرور شجاعی و منصور اوجی. در شب اول کسی پیش بینی نمی‌کرد ده شب تاریخی در پیش باشد. این نشست با سخنرانی رحمت‌الله مقدم مراغه‌ای آغاز شد. بیانیه کانون نویسندگان خوانده شد و سیمین دانشور درباره نقش هنر و هنرمند سخنرانی کرد. پس از آن شعرخوانی مهدی اخوان ثالث (شعر «آنک! ببین» از کتاب دوزخ اما سرد)، سیاوش مطهری، تقی هنرور شجاعی و منصور اوجی اجرا شد. سیمین دانشور در سخنرانی خود گفت دفاع از آزادی مهم‌ترین مسئله‌ای است که در هنر معاصر مطرح می‌شود و هنرمندان واقعی با وجود عوامل
معاصر مطرح می‌شود و هنرمندان واقعی با وجود عوامل بازدارنده این رسالت مهم را از یاد نبرده‌اند و اینکه زشتی هنر معاصر به‌علت زشتی زمانهٔ ماست. دانشور درباره سه جریان هنری معاصر یعنی واقع‌گرایی یا واقع‌گرایی انتقادی، رئالیسم سوسیالیسم و هنر مدرن توضیح داد. شب سوم: شمس آل احمد، بهرام بیضایی، محمد زهری، طاهره صفارزاده، سیروس مشفقی، فاروق امیری و محمد کسیلا. شب سوم نقطه عطف شب‌های شعر گوته بود. به تخمین یک گزارش ساواک کمابیش هشت‌هزار شنونده در این شب بارانی حاضر بودند. متن و صدای این سخنرانی سپس‌تر بارها منتشر
بودند. متن و صدای این سخنرانی سپس‌تر بارها منتشر شد و از مهم‌ترین سخنرانی‌ها دربارهٔ سانسور حکومتی و اجتماعی، مخصوصاً در ایران، و آزادی بیان گشت. «در موقعیت تئاتر و سینما» نامی است که سخنرانی سی‌دقیقه‌ای بهرام بیضایی در شرح «اثرات سوء ممیزی و تفتیش» در شب سوم شب‌های شعر گوته در ۲۰ مهر ۱۳۵۶ بدان نامور است. با این که بیشتر سخنرانی‌ها و شعرهای اعضای کانون نویسندگان ایران در شب‌های دهگانهٔ شعر گوته به سال ۱۳۵۶ علیه سانسور حکومتی بود، بیضایی و چند سخنران دیگر، از جمله سیمین دانشور و غلامحسین ساعدی و هوشنگ
از جمله سیمین دانشور و غلامحسین ساعدی و هوشنگ گلشیری و علی موسوی گرمارودی، از مسائل دیگری نیز سخن گفتند. بیضایی به ریشه‌های اجتماعی و مردمی سانسور پرداخت و از کار هنرمند گفت؛ که در نتیجهٔ فشارها هنر «گره‌دار» و «کمپلکسه» می‌شود؛ که سزا نیست هنرمند پیروی گروه باشد، بلکه او «احتمالاً قراره نیازهایی رو بگه که جمع نمی‌دونه بهش احتیاج داره.» و چنین به پایان برد که اگر بناست دستگاه دولتی هم از آزادی سخن بگوید و «ما» هم، «من یک کمی راجع به این آزادی، مشکوکم.» هوشنگ گلشیری، که مجری جلسه بود، بیضایی را فراخواند؛ و
گلشیری، که مجری جلسه بود، بیضایی را فراخواند؛ و او پشت میکروفون برای جمعیت سخن گفت. بیضایی این سخنرانی را به این صورت ننوشته بود، بلکه به‌طور ارتجالی سخن گفت. متن و صدای سخنرانی سپس‌تر منتشر شد. بیضایی، در گفتگو با ماهنامهٔ "اندیشه پویا" (۱۳۹۵) گفته است: «نوشتهٔ آماده‌ای نبود. به شادروان به‌آذین گفتم می‌خواهم دربارهٔ فشار بر نمایش چیزی بگویم و به ویژه چشم‌انداز بستهٔ نمایش شهرستان‌ها. اما با پرخاش‌های تندی که بر کارگاه نمایش و تئاترهای جشن هنر در سخنرانی‌ها شد، دیدم در واقع می‌گویند چرا فشار بر نمایش کم
شد، دیدم در واقع می‌گویند چرا فشار بر نمایش کم است و چرا حکومت سانسورهای خواستهٔ ما را اعمال نمی‌کند! همان‌جا از خودم پرسیدم آیا ما از آزادی دفاع می‌کنیم یا آزادی می‌خواهیم برای سانسور دیگران؟» بیضایی این سخنرانی نیم‌ساعته را چنین به پایان برد: در نظر دیگران. نعمت آزرم مصداق اشارهٔ بیضایی را سعید سلطان‌پور می‌داند که چند سال پیش‌تر نمایش "سلطان مار" بیضایی را سخت نکوهیده بود. سال ۱۳۴۸ سلطان‌پور با گروهی حمله کرده و نمایش "سلطان مار" را در مشهد برآشفته و برچیده بود. اسماعیل خویی نیز، همچون آزرم، رای بیضایی
بود. اسماعیل خویی نیز، همچون آزرم، رای بیضایی را دربارهٔ همدستی روشنفکران با سانسور تأیید کرده؛ ولی بر این باور است که تأکید اصلی بیضایی جای دیگر است: «آنچه بهرام جان بیضایی بر آن تکیه دارد، و به گمان من هم حق با اوست، همنوا شدن روشنفکران با برخی جنبه‌های عوامانهٔ زندگانی مردمان است». محمدعلی سپانلو اهمیت سخن بیضایی در میان گفته‌های سخنرانان دیگر ده شب را از آن می‌داند که «بر خلاف بعضی از سخنگویان که عقیده‌ای سوای اکثریت جمعیت داشتند لکن به احترام یا ملاحظهٔ آنان می‌کوشیدند از کنار قضایا بگذرند، این یکی
آنان می‌کوشیدند از کنار قضایا بگذرند، این یکی مستقیماً به قلب موضوع می‌زند، یعنی آشکارا از خود شنوندگان انتقاد می‌کند. اگر این سخنرانی نبود، امروزه پس از گذشت سال‌ها، به نظر می‌آمد که هیچ‌کس از تعبداتی که جمعیت بر سخنران‌ها تحمیل کرد، ناراضی نبوده‌است.» شب چهارم: غلامحسین ساعدی. در شب چهارم غلامحسین ساعدی دربارهٔ «شبه هنرمند» سخن راند. شب پنجم: باقر مؤمنی، سعید سلطان‌پور، علی موسوی گرمارودی. در شب پنجم باقر مؤمنی در سخنرانیش بیش از صد بار از لغت ممنوعهٔ «سانسور» استفاده کرد. شعرخوانی سعید سلطان‌پور، علی
استفاده کرد. شعرخوانی سعید سلطان‌پور، علی رغم پافشاری به‌آذین در کوتاه کردنش، شوری در مستمعان برانگیخت. شب دهم. در شب دهم محمود اعتمادزاده (م.ا. به‌آذین)، رییس کانون نویسندگان رو به مردمی که در باغ گرد هم آمده بودند گفت: «ده شب، به صورت جمعیتی که غالبا سر به ده هزار و بیشتر می‌زد، آمدید و اینجا، روی چمن و خاک نمناک، روی آجر و سیمان لبه حوض، نشسته و ایستاده، در هوای خنک پاییز و گاه ساعت‌ها زیر باران تند، صبر کردید و گوش به گویندگان دادید. چه شنیدید؟ ـ آزادی و آزادی و آزادی...» رییس وقت انستیتو گوته هم
و آزادی و آزادی...» رییس وقت انستیتو گوته هم درباره این شب‌ها گفته است: «البته من فارسی‌ام خیلی خوب نبود ولی دستیارم در گوشم گفت که دکتر بکر آنها علیه رژیم حرف می‌زنند. یک کلمه‌هایی وجود داشت در آن دوران مثل گل سرخ؛ یک واژه‌های بخصوصی که وقتی این واژه‌ها به زبان آورده می‌شد، نیروهای اطلاعاتی خیلی گوش‌به‌زنگ و خبردار می‌شدند. من با اطمینان می‌گویم که نیروهای امنیتی اطلاعاتی در جمع بودند و من می‌ترسیدم که جلسه به هم بخورد و خوب آن طوری، یک جنجال بزرگ سیاسی می‌شد که جمع‌وجور کردنش سخت بود اما خوشبختانه
می‌شد که جمع‌وجور کردنش سخت بود اما خوشبختانه همه‌چیز به‌خوبی پیش رفت. من مطمئنم که شهبانو باعث شد که هیچ برخوردی با انستیتو و شخص من صورت نگیرد.»
"با دیگر سقوط‌های بغداد اشتباه نگیرید." محاصره بغداد و سقوط بغداد در اوایل سال ۱۲۵۸ میلادی رخ داد. ارتش بزرگی به فرماندهی هولاکو، یکی از شاهزادگان امپراتوری مغول، پس از یک سری تحریکات از سوی حاکم وقت، خلیفه المستعصم، به پایتخت تاریخی خلافت عباسی حمله کرد. در عرض چند هفته، بغداد سقوط کرد و توسط ارتش مغول غارت شد. المستعصم به همراه صدها هزار نفر از رعایای خود کشته شد. سقوط این شهر به طور سنتی به عنوان پایان عصر طلایی اسلام در نظر گرفته شده است؛ هرچند در واقعیت، پیامدهای آن نامشخص است. پیروزی برادر هولاکو،
پیامدهای آن نامشخص است. پیروزی برادر هولاکو، منگوقاآن، و نشستن به تخت پادشاهی مغول در سال ۱۲۵۱، باعث شد هولاکو، نوه چنگیز خان، به سمت غرب به ایران فرستاده شود تا منطقه را ایمن کند. ارتش عظیم او متشکل از بیش از ۱۳۸,۰۰۰ نفر، سال‌ها طول کشید تا به منطقه برسد، اما سپس به سرعت به اسماعیلیان نزاری (حشاشین) حمله کرد و در سال ۱۲۵۶ آنها را شکست داد. مغول‌ها انتظار داشتند که المستعصم برای ارتش آنها نیروی کمکی فراهم کند، اما عدم انجام این کار توسط خلیفه، همراه با تکبر او در مذاکرات، هولاکو را متقاعد کرد که او را در
او در مذاکرات، هولاکو را متقاعد کرد که او را در اواخر سال ۱۲۵۷ سرنگون کند. با حمله به بین‌النهرین از همه جهات، ارتش مغول به زودی به بغداد نزدیک شد و در ۱۷ ژانویه ۱۲۵۸ با غرق کردن اردوگاه دشمن، یک حمله سریع را دفع کرد. سپس بغداد را محاصره کردند که تنها حدود ۳۰,۰۰۰ سرباز داشت. حمله در پایان ژانویه آغاز شد. نیروهای محاصره مغول‌ها در عرض چند روز استحکامات بغداد را شکستند و نیروهای بسیار آموزش‌دیده هولاکو تا ۴ فوریه دیوار شرقی را تحت کنترل خود درآوردند. المستعصم که روز به روز ناامیدتر می‌شد، به طور دیوانه‌واری
که روز به روز ناامیدتر می‌شد، به طور دیوانه‌واری سعی کرد مذاکره کند، اما هولاکو مصمم به پیروزی کامل بود و حتی سربازانی را که سعی در تسلیم داشتند، کشت. خلیفه سرانجام در ۱۰ فوریه شهر را تسلیم کرد و مغول‌ها سه روز بعد شروع به غارت کردند. تعداد کل کشته‌شدگان نامشخص است، زیرا احتمالاً با شیوع بیماری‌های بعدی افزایش یافته است؛ هولاکو بعداً تعداد کل کشته‌شدگان را حدود ۲۰۰,۰۰۰ نفر تخمین زد. پس از اعلام عفو عمومی برای غارت در ۲۰ فوریه، هولاکو خلیفه را اعدام کرد. برخلاف اغراق‌های مورخان مسلمان بعدی، بغداد تحت حکومت
اغراق‌های مورخان مسلمان بعدی، بغداد تحت حکومت ایلخانان هولاکو رونق گرفت، اگرچه در مقایسه با پایتخت جدید، تبریز، افول کرد. عملیات. اکثر ساکنان قتل‌عام شدند - شاید صدها هزار نفر. مغول‌ها تحت فرمان هولاگو، برادر خاقان مونگکه خان بودند، که قصد داشت حکومت خود را به بین‌النهرین گسترش دهد، اما مستقیماً خلافت را سرنگون نکند. با این حال، مونگکه به هولاکو دستور داده بود که اگر خلیفه المستعصم درخواست مغول را برای تسلیم و پرداخت خراج رد کرد، به بغداد حمله کند. هولاکو لشکرکشی خود را در ایران علیه دژ اسماعیلیان نزاری در
خود را در ایران علیه دژ اسماعیلیان نزاری در الموت آغاز کرد. سپس به بغداد لشکر کشید و از المستعصم درخواست تسلیم کرد. اگرچه عباسیان آماده نبرد نبوند، خلیفه حاضر به تسلیم نشد. هولاگو متعاقباً شهر را محاصره کرد که پس از ۱۲ روز تسلیم شد. در طی یک هفته بعدی، مغولان بغداد را غارت کردند و جنایات زیادی مرتکب شدند. مورخان از میزان تخریب کتاب‌ها و کتابخانه‌های وسیع عباسیان مطمئن نیستند. مغولان خلیفه را کشته و بسیاری از ساکنان شهر را که به شدت خالی از سکنه شد، قتل‌عام کردند. این محاصره پایان دوران طلایی اسلام بود، که
کردند. این محاصره پایان دوران طلایی اسلام بود، که طی آن خلفا حکومت خود را از شبه جزیره ایبری تا سند گسترش داده بودند و دستاوردهای بسیاری در زمینه‌های مختلف داشت. زمینه. بغداد قرن‌ها پایتخت خلافت عباسی بود. در سال ۷۵۱، عباسیان بنی امیه را سرنگون کردند و مقر خلیفه را از دمشق به بغداد منتقل کردند. در اوج خود یک میلیون نفر جمعیت داشت و ارتشی متشکل از ۶۰۰۰۰ سرباز از آن دفاع می‌کردند. در اواسط قرن سیزدهم میلادی، قدرت عباسیان کاهش یافته بود و جنگ سالاران ترک و مملوک غالباً بر خلفا غلبه داشتند. البته بغداد همچنان
غالباً بر خلفا غلبه داشتند. البته بغداد همچنان اهمیت نمادین زیادی داشت و شهری غنی و فرهنگی باقی ماند. خلفای قرون ۱۲ و ۱۳ شروع به ایجاد ارتباط با امپراتوری در حال گسترش مغول در شرق کرده بودند. خلیفه الناصر الدین الله، که از ۱۱۸۰ تا ۱۲۲۵ سلطنت کرد، زمانی که سلطان محمد دوم خوارزمی تهدید به حمله به عباسیان کرد، با چنگیزخان متحد شد. در زمان هارون الرشید خلیفه عباسی (۷۸۶ تا ۸۰۹ میلادی) با گشایش بیت الحکمه در بغداد، بزرگ‌ترین شهر جهان در آن زمان، دوران طلایی اسلام آغاز شد. بغداد جایی بود که در آن همه‌چیزدانان و
آغاز شد. بغداد جایی بود که در آن همه‌چیزدانان و علمای مسلمان از مناطق مختلف در آنجا حضور داشتند و شروع به ترجمه دانش کلاسیک شناخته شده جهان به زبان‌های آرامی و عربی کردند. طی این دوره سرزمین تاریخی اسلام زیر حاکمیت خلفا بود و با اختراع‌های دوران طلایی اسلامی و گسترش علم، اقتصاد و فرهنگ مشخص می‌شود. بر اساس تاریخ سری مغولان، چنگیز و جانشین او اوگتای خان به سردار خود جورماغون دستور حمله به بغداد را دادند.در سال ۱۲۳۶، جورماغون لشکری از لشکر مغول را به اربیل رهبری کرد که تحت حکومت عباسیان باقی ماند. حملات
رهبری کرد که تحت حکومت عباسیان باقی ماند. حملات بیشتر به اربیل و سایر مناطق خلافت تقریباً سالانه به وقوع پیوست.گفته می‌شود که برخی از حملات به خود بغداد رسیده است، اما این تهاجمات مغول همیشه با موفقیت همراه نبود و نیروهای عباسی متجاوزان را در سال‌های 1238و 1245شکست دادند. عباسیان علیرغم موفقیت‌های خود امیدوار بودند که با مغول‌ها کنار بیایند و تا سال ۱۲۴۱ رسم ارسال خراج سالانه به دربار خاقان را در پیش گرفتند. فرستادگان خلیفه در مراسم تاجگذاری گیوک خان به عنوان خاقان در سال 1246 و تاجگذاری مونکو خان در سال
خاقان در سال 1246 و تاجگذاری مونکو خان در سال ۱۲۵۱ حضور داشتند.گیوک در طول سلطنت کوتاه خود اصرار داشت که خلیفه المستعصم کاملاً تسلیم حکومت مغول شود و شخصاً به قراقروم بیاید. خاقان بایجو را به دلیل امتناع خلیفه و سایر مقاومت‌های عباسیان در برابر افزایش تلاش‌های مغولان برای گسترش قدرت خود مقصر می‌دانستند. روایت خیانت وزیر شیعی. بعضی از مورخان شکست خلیفه را در اثر نقشه‌کشی و خیانت عمدی وزیر شیعه مذهب او ابن علقمی دانسته‌اند. ابن کثیر می‌گوید ابن علقمی کوشش تمام بکار برد تا ارتش را خالی کند و اسم ارتشیان را از
بکار برد تا ارتش را خالی کند و اسم ارتشیان را از دیوان ارتش پاک نموده و آن‌ها را اخراج می‌نمود، تعداد ارتشیان در ایام المستنصر حدود صد هزار جنگجو بود که پیوسته آن‌ها را کم نموده تا این‌که بیش از ده هزار نفر باقی نگذاشت سپس با تاتار مراسله نموده و آن‌ها را برای حمله به کشور تشویق نمود و نقاط ضعف کشور را برایشان روشن نمود. عملیات. پس از بین رفتن اسماعیلیه هولاکو از همدان فرستادگانی برای اعلام الزام فرمانبرداری نزد خلیفهٔ عباسی به بغداد فرستاد. خلیفه خواه ناخواه هدایایی برای او ارسال داشت و در عین حال سعی کرد
هدایایی برای او ارسال داشت و در عین حال سعی کرد او را از عواقب شوم درافتادن با عباسیان بترساند. اما نتوانست از حرکت هولاکو به بغداد جلوگیری کند و به زودی تختگاه عباسیان به محاصره افتاد. محاصرهٔ بغداد از ۲۲ محرم ۶۵۶ ه‍.ق شروع شد و تا آخر این ماه طول کشید. به همین دلیل خلیفه مستعصم ناچار در چهارم صفر ۶۵۶ ه‍.ق به اردوگاه هولاکو آمد، این امر نیز مانع غارت و کشتار بغداد نشد. در نهم صفر هولاکو به بغداد وارد شد و مستعصم به دست خویش کلید گنجینه‌های پانصد سالهٔ اجدادی را به او داد. در بیست چهارم صفر خلیفه و پسر
را به او داد. در بیست چهارم صفر خلیفه و پسر بزرگ‌تر او با عده کثیری از رجال دولت به قتل رسیدند. تعداد کشته‌شدگان بغداد در این زمان به قولی بالغ بر ۸۰۰ هزار نفر بوده است که به‌طور مشخص مبالغه است. سقوط خلافت در افکار عامه و حتی شاعران عصر، سعدی تأثیر دردآمیز نهاد اما چون هولاکو حکومت بغداد و عراق را به عطاملک جوینی یک والی مسلمان داد، این تأثیر تا حدی تخفیف یافت. زمامداری ۵۰۸ ساله خلفای عباسی با غارت و تسخیر بغداد توسط مغولان به پایان رسید. ایرانیان نقش به سزایی در سرنگون کردن و منقرض کردن این حکومت عرب
سزایی در سرنگون کردن و منقرض کردن این حکومت عرب تبار داشتند چرا که افراد زیادی از ارتش مهاجم هولاکو خان را ایرانیان تشکیل می‌دادند و خواجه نصیر الدین توسی با تحریک هولاکو خان مقدمات براندازی این حکومت را فراهم ساخت.