payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دارند و موضوعات مختلف آن‌ها به تاریخ معاصر ایران بازمی‌گردند. با این‌که حاجی‌زاده سال‌هاست در فرانسه زندگی می‌کند ولی در نقاشی او نشانی از این کشور و تأثیر آن دیده نمی‌شود. او خود بیشتر به نیویورک علاقه دارد تا فرانسه و ذهنش میان نیویورک و لیلاکوه، یعنی جایی که در آن بزرگ شده است می‌گردد. نقاشی‌های حاجی‌زاده در جامعهٔ هنری ایران جایی برای خود باز کرده است. در سال‌های ابتدایی فعالیت او منتقدان می‌گفتند او یکی از پیشگامان هنر مردمی در ایران است. وی نیز خود را متعلق به این سبک هنری می‌داند. موضوعات. نقاشی‌های
متعلق به این سبک هنری می‌داند. موضوعات. نقاشی‌های حاجی‌زاده بر اساس عکس‌هایی از دوران قاجاریان و همچنین چهره‌های فرهنگی و هنری معاصر ایران و همچنین زندگی مردم با استفاده از عکس‌های روزنامه‌هاست. یکی از موضوعات نقاشی‌های حاجی‌زاده قهرمانان هستند: میرزا کوچک‌خان جنگلی، چه گوارا، محمد مصدق و صادق هدایت. از دیگر موضوعات نقاشی‌های او سوژه‌هایی چون روسپی‌ها و مردان زن‌نمای تهران‌اند که به گفتهٔ خودش «زندگی‌های دوگانه داشتند؛ روزها با زن و بچه‌هایشان یک زندگی معمولی را می‌گذراندند و شب‌ها در دوره‌های خصوصی خودشان
را می‌گذراندند و شب‌ها در دوره‌های خصوصی خودشان با لباس زنانه شرکت می‌کردند.» حاجی‌زاده سوژهٔ نقاشی‌هایش را لابه‌لای عکس‌های قدیمی، میان آلبوم‌ها و لابه‌لای جراید قدیمی پیدا می‌کند. او بسیاری از سوژه‌های نقاشی‌هایش را از مجلاتی پیدا کرده است که پدرش در آن دوران آبونمان بود. تا پیش از مجموعهٔ جنبش جنگل، برای حاجی‌زاده عکس‌ها تنها دستمایه‌ای برای ساختن آثارش بودند. در آن دوران او با شوخ و شنگی خاصش به درهم‌ریزی عناصر عکس برای رسیدن به ترکیب‌های طنزآمیزی می‌پرداخت؛ اما در مجموعهٔ جنبش جنگل به علت علاقه‌اش به
اما در مجموعهٔ جنبش جنگل به علت علاقه‌اش به میرزا کوچک‌خان و خیزش جنگل این‌بار برخلاف باقی آثارش جهت‌دار عمل می‌کند. حاجی‌زاده در این مجموعه می‌کوشد با تأملی جانب‌دار بر زندگی میرزا کوچک‌خان و یارانش، زندگی آنان را به مثابهٔ قهرمانانی ترسیم کند که به نیاز عاطفی فردی و اجتماعی پاسخ می‌دهند. در آثار او در این مجموعه روزبه‌روز میرزا وضوح بیشتری می‌یابد، بزرگ می‌شود، فضا را اشغال می‌کند و در آب و خاک و هوا ریشه می‌گستراند؛ حضورش به‌اندازهٔ غیبتش مهم است و مرگش همان‌قدر حماسی است که زندگی‌اش. به دلیل این نگرش
همان‌قدر حماسی است که زندگی‌اش. به دلیل این نگرش شیفته‌وار است که تابلوهای میرزا، ابراهیم حشمت و دیگر یارانش بیش از آن‌که در گرو ضرورت‌های تجسمی باشد، وامدار احساسات عاشقانهٔ نقاش به شخصیتی است که بازتاب‌دهندهٔ نوستالژی جوانی وی است. حوادث روزنامه‌ها چه مربوط به ایران باشد، چه باقی دنیا برای او جالب و جذاب است. او عکس‌های این اتفاقات را جدا کرده و از آن‌ها بایگانی مفصلی برای خود تهیه کرده است. حاجی‌زاده معتقد است اتفاقات روز دنیا باعث ایجاد انگیزه‌های تازه در نقاشی‌های او می‌شوند؛ با این وجود، پرداختن به
در نقاشی‌های او می‌شوند؛ با این وجود، پرداختن به این حوادث نیز کاملاً از دریچهٔ همان رویهٔ گذشته‌اش، یعنی علاقه به عکس‌های قدیمی است. به عنوان مثال، پس از تخریب تندیس‌های بودا در بامیان توسط طالبان در مارس ۲۰۰۱، این سوژه را دستمایه قرار داده و کاری در ابعاد ۳×۲ متر کشید که در آن با استفاده از عکسی از دوران قاجار، صحنه‌ای از قمه‌زنی را نشان می‌دهد در حالی که بتمن در کنار جمع ایستاده است. اما برخی چهره‌ها در نقاشی‌های او تکرار می‌شوند. یکی از این چهره‌ها تاج‌السلطنه همسر ناصرالدین شاه قاجار است. حاجی‌زاده
همسر ناصرالدین شاه قاجار است. حاجی‌زاده شخصیت این زن و این‌که سوگلی ناصرالدین شاه و یکی از زنان بانفوذ دربار قاجار بوده را دلایل علاقه‌اش به این شخصیت می‌داند. او گاهی یک تابلو را با تغییرات مختصری و هر بار با ابزار مختلفی نظیر مداد، آبرنگ یا ترکیب مواد و در ابعاد بزرگ چندین بار تکرار می‌کند و معتقد است نمایش این آثار در کنار هم برای بینندگان تأثیرگذار است. تأثیر و تأثر. حاجی‌زاده از کاوه گلستان به عنوان یکی از تأثیرگذارترین شخصیت‌های زندگی هنری خود نام می‌برد: قاسم حاجی‌زاده در آغاز آبستره کار می‌کرد؛ یک
قاسم حاجی‌زاده در آغاز آبستره کار می‌کرد؛ یک آبسترهٔ محض که هیچ‌گونه فرمی در آن نبود؛ اما در دههٔ ۱۳۵۰ به واسطهٔ همنشینی با اردشیر محصص، فیگورها به آثارش راه یافتند، محصص همواره به او توصیهٔ اکید می‌کرد که به نقاشی فیگوراتیو سوق یابد به طوری که ایدهٔ نقاشی از پرترهٔ شاعران را محصص به او داد و همچنین حاجی‌زاده تابلوی معروف «مهوش» را به سفارش محصص خلق کرد، که آن را فریدون آو خرید. حاجی‌زاده اردشیر محصص را بزرگ‌ترین استاد خود می‌داند و معتقد است معاشرت با او چیزهای زیادی از جدیدترین جریانات هنری آن روز دنیا
چیزهای زیادی از جدیدترین جریانات هنری آن روز دنیا به او آموخته است. به توصیهٔ محصص بود که او به کار در زمینهٔ نقاشی فیگوراتیو پرداخت و ایدهٔ نقاشی از پرترهٔ شاعران را به او داد. حاجی‌زاده همچنین ملاقاتش با منوچهر یکتایی را در شکل‌گیری دیدگاه هنری خود مؤثر می‌داند. نقاشی‌های حاجی‌زاده تا پیش از ملاقات با یکتایی تلفیقی بودند از آبستره و نقاشی فیگوراتیو اما یکتایی معتقد بود نقاشی یا باید آبستره باشد یا فیگوراتیو. پس از ملاقات با یکتایی بود که حاجی‌زاده دیگر در آثارش فرم‌های آبستره را ادامه نداد. کارنامه.
در آثارش فرم‌های آبستره را ادامه نداد. کارنامه. نمایشگاه‌ها. اولین و دومین نمایشگاه انفرادی حاجی‌زاده در گالری قندریز در سال‌های ۱۳۴۸ و ۱۳۵۰ برگزار شد که شامل مجموعهٔ آبستره‌های آثار وی بودند. از دیگر نمایشگاه‌های نمایشگاه او انجمن فرهنگی ایران و آمریکا در سال ۱۳۵۱ بود که نمایش نقاشی او از پرترهٔ شاعران و مقدمهٔ ورود قاسم حاجی‌زاده به نقاشی پاپ بود. همچنین می‌توان به نمایشگاه سال ۱۳۵۴ او در انستیتو گوته اشاره کرد که در آن اسکچ‌هایی از تابلوهای آینده‌اش و رویکرد جدیدش را نیز به نمایش گذاشت. نمایشگاه سال
رویکرد جدیدش را نیز به نمایش گذاشت. نمایشگاه سال ۱۳۵۵ او در انجمن ایران و آمریکا که در آثارش از عکس‌های خانگی، عکس‌های صفحات حوادث، روی جلد مجلات زرد استفاده کرده بود دیگر نمایشگاه اوست. حاجی‌زاده در ۱۳۵۶ خود منظره‌سازی را سوژه قرار می‌دهد و در استفادهٔ مجدد از عکس‌ها در نقاشی مشخصات زمانی و مکانی‌شان تحت‌الشعاع تخیل نقاش قرار می‌گیرد. نمایشگاه سال ۱۳۶۶ حاجی‌زاده در گالری «کارولین کور» پاریس به گفته خود مهم‌ترین نمایشگاه زندگی‌اش است. در این نمایشگاه مجموعهٔ میرزا کوچک‌خان او با استقبال مردم فرانسه مواجه
میرزا کوچک‌خان او با استقبال مردم فرانسه مواجه شده و مدیران گالری نیز آن نمایشگاه را بی‌سابقه می‌دانستند، به طوری که مردم گاه برای تماشای آثار وی صف می‌کشیدند. این نقاش پرآوازه ایرانی پس از آن موفقیت‌های چشمگیری در خارج از ایران به دست آورده و نقاشی‌هایش در موزه بین‌المللی هنر نائیف، موزهٔ هنرهای معاصر سئول کرهٔ جنوبی، بنگلادش، اردن و موزهٔ هنرهای معاصر تهران نگهداری می‌شوند. در سال ۱۳۷۱ حاجی‌زاده به دعوت معصومه سیحون برای برگزاری نمایشگاه به ایران برگشت و در گالری سیحون نمایشگاه گذاشت. حاجی‌زاده پس از ۲۳
در گالری سیحون نمایشگاه گذاشت. حاجی‌زاده پس از ۲۳ سال دوری از ایران، در بهار ۱۳۹۱ آثارش را در قالب نمایشگاهی با عنوان «مروری بر آثار روی کاغذ» در گالری اثر تهران مرور کرد که در آن برگزیدهٔ نقاشی‌های حاجی‌زاده در فاصلهٔ سال‌های ۱۳۵۷ تا ۱۳۹۰ به نمایش درآمد. او خود دربارهٔ دلیل بازگشتش به ایران و برگزاری نمایشگاه این‌گونه می‌گوید: با این‌که حاجی‌زاده مدام در حال تولید اثر است، با این حال، خود را اهل حضور نمایشگاه‌ها نمی‌داند و اگر جایی دعوت نشود آثارش را ارائه نمی‌دهد. او یکی از دلایل این احساس در درون خودش
نمی‌دهد. او یکی از دلایل این احساس در درون خودش را تأثیری می‌داند که انقلاب ۱۳۵۷ ایران بر او گذاشته است. در شهریور ۱۳۹۲، برای اولین بار نمایشگاهی دربارهٔ هنر مدرن ایران با عنوان ایران مدرن در نیویورک و در موزهٔ انجمن آسیا برگزار شد و آثاری از حاجی‌زاده نیز در این نمایشگاه به نمایش درآمد. در دی ۱۳۹۲ آثاری از حاجی‌زاده در نمایشگاهی به نام «یادآوری آینده: هنر پساانقلابی ایران» در گالری برونئی در دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی دانشگاه لندن به نمایش درآمد. بیژن روحانی، آثار حاجی‌زاده را که در این نمایشگاه به
روحانی، آثار حاجی‌زاده را که در این نمایشگاه به نمایش درآمده بودند، از نمونه‌های مهم فتومونتاژ در ایران دانسته است. نگارخانهٔ شخصی. حاجی‌زاده هم‌اکنون در پاریس دو خانه و دو آتلیه دارد. آتلیهٔ شخصی وی در میدان بستی در پاریس است و او نقاشی‌هایش را از پشت شیشهٔ آن برای فروش عرضه می‌کند. دولت فرانسه به هنرمندان موفق فرانسوی آتلیه اعطا می‌کند و در ازای این امکانات از فروش آثار آنان مالیات اخذ می‌کند. حاجی‌زاده نیز به این ترتیب آتلیه‌ای به مساحت ۱۴۵ متر که سقف آن هشت متر ارتفاع دارد در منطقهٔ ممپغنس که منطقه‌ای
هشت متر ارتفاع دارد در منطقهٔ ممپغنس که منطقه‌ای هنری و مشهور در پاریس است، در اختیار گرفته است که آثار با ابعاد بزرگش را آن‌جا خلق می‌کند.
جعبه موسیقی فیلمی است به کارگردانی فرزاد موتمن و به تهیه‌کنندگی محمد خزاعی که در سال ۱۳۸۶ ساخته شد. فیلمنامهٔ آن را مسعود احمدیان با مشاورهٔ مسعود فراستی نوشت و رامبد جوان، نیکی کریمی، شاهرخ فروتنیان و ارسلان قاسمی نقش‌های اصلی آن را بازی کردند. جعبه موسیقی در بهمن ماه سال ۱۳۹۰ اکران شد. موضوع فیلم. داستان فیلم دربارهٔ پسربچه‌ای به نام علی (با بازی ارسلان قاسمی) است که به تازگی مادرش (نیکی کریمی) را از دست داده و با فرشته‌ای به نام ملکی (رامبد جوان) آشنا می‌شود. این آشنایی ماجراهایی را به دنبال دارد.
گروه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران (Iranian liberal students and graduates)، گروهی است متشکل از فعالان فعلی و سابق دانشجویی ایران که طی سال‌های اخیر در عرصه سیاسی ایران حضور داشته‌اند. تاریخچه. تاریخچهٔ پیدایش این گروه به اوایل دهه ۸۰ باز می‌گردد که تعدادی از فعالان دانشجویی دانشکده فنی دانشگاه تهران، حلقه‌ای مطالعاتی را شکل دادند. بعدها و در سال ۱۳۸۴، از دل این حلقه مطالعاتی، گروه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال، با هدف توسعه و تبیین دیدگاه‌های لیبرالی منطبق با جامعه ایران در دانشگاه تهران تشکیل
منطبق با جامعه ایران در دانشگاه تهران تشکیل شد. و در ادامه دانشجویانی از سایر دانشگاه‌های ایران به عضویت آن درآمدند. «دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران» نخستین گروه ایرانی است که به گونه‌ای شفاف، از لیبرالیسم و ایجاد ساز و کارهای لیبرالی در ایران دفاع می‌کند؛ این گروه در بهار سال ۱۳۸۸، مانیفست خود را منتشر کرد که مجموعه دیدگاه‌های گروه را دربارهٔ مسائل کلان سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی تبیین می‌کند. در انتخابات جنجالی ریاست جمهوری دهم، گروه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال، با صدوربیانیه ای به‌طور
و دانش‌آموختگان لیبرال، با صدوربیانیه ای به‌طور رسمی به حمایت ازمهدی کروبی پرداخت. پس از برگزاری انتخابات نیز، گروه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران، از گروه‌های حامی جنبش سبز ایران بود که فعالیت اعضای آن در قالب جنبش سبز، منجر به برخورد امنیتی با این گروه شد. در تاریخ بیست‌وهشتم آبان ماه سال ۱۳۸۸، در پی هجوم مأموران امنیتی به جلسه کتاب‌خوانی و مطالعاتی گروه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال، ۷ تن از اعضای این گروه بازداشت شدند و پس از گذراندن دوره بازداشت خود از یک ماه تا سه ماه، به حبس‌های تعزیری و
خود از یک ماه تا سه ماه، به حبس‌های تعزیری و تعلیقی به مدت یک سال محکوم شدند. با وجود بازداشت اعضای گروه در آخرین روزهای آبان ماه ۱۳۸۸، این گروه در بیانیه‌ای از دانشجویان برای برپایی هرچه باشکوه‌تر روز ۱۶ آذر در همان سال دعوت کرد. اگر چه تعدادی از اعضای «دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال ایران» به قصد ادامه تحصیل یا به دلیل فشارهای امنیتی در کشور، ناگزیر به ترک ایران شده‌اند هم‌اکنون در خارج از کشور به سر می‌برند اما اکثریت اعضای آن هم‌چنان در داخل کشور حضور دارند. اهداف. «دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال
دارند. اهداف. «دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران»، در عرصه اقتصاد به اقتصاد بازار آزاد، دولت کمینه، کاهش مقررات دست و پاگیر، بازکردن درب‌های کشور به روی سرمایه‌گذاران خارجی، پیوستن به سازمان تجارت جهانی، خصوصی‌سازی حداکثری اموال در اختیار دولت، و مالیات‌های حداقلی معتقدند. این گروه در عرصه سیاست داخلی، چنان که در مانیفست خود آورده‌اند به دموکراسی لیبرال به عنوان فرمی از حکومت که با رای اکثریت اداره شده و در عین حال حقوق اقلیت را نیز حفظ می‌کند معتقدند. جدایی نهاد دین از نهاد دولت، تضمین حقوق اقلیت‌ها
جدایی نهاد دین از نهاد دولت، تضمین حقوق اقلیت‌ها و حکومت قانون از دیگر باورها مهم این گروه سیاسی است. «دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران»، در سیاست خارجی از روابط مبتنی بر احترام متقابل با تمامی کشورهای جهان، تبدیل ایران به یک کشور مسوول در منطقه، قطع حمایت از گروه‌های تروریستی و محور قرار گرفتن منافع ملی خصوصاً توسعه اقتصادی در تدوین سیاست خارجی ایران دفاع می‌کنند. به باور این گروه تفکیک دولت از امر قدسی و نهادهای دینی امری ضروری است، این به معنای دین‌ستیزی نیست بلکه به معنی آزادی و برابری پیروان
دین‌ستیزی نیست بلکه به معنی آزادی و برابری پیروان کلیه مذاهب و ادیان است، چرا که یکی از وظایف دولت لیبرال دموکرات، فراهم کردن فضایی امن و آزاد برای عبادت پیروان ادیان و مذاهب مختلف است. مرام‌نامه (مانیفست). مرامنامه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران شامل یک مقدمه و هفده بخش است که در آن به شرح خط فکری، اهداف و برنامه‌های این گروه پرداخته شده‌است. اعضای سازمان. سعید قاسمی نژاد از بنیانگذاران این گروه است. در حال حاضر امیرحسین اعتمادی دبیرکل «گروه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران» را بر عهده دارد.
و دانش‌آموختگان لیبرال ایران» را بر عهده دارد. دیگر اعضای این مجموعه از فعالین دانشجویی و زندانیان سیاسی هستند. سایت خبری. تارنمای خبری بامداد خبر، ارگان دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال ایران است که علاوه بر انتشار اخبار، بیانیه‌ها، یادداشتها و مصاحبه‌های مربوط به این گروه اخبار مربوط به ایران و جهان را در زمینه‌های مختلف سیاسی، اقتصادی، هنر و ادبیات، جامعه و فرهنگ، دانشگاه و حقوق بشر پوشش می‌دهد. کمپین نه به حجاب اجباری. گروه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال دانشگاه‌های ایران در تازه‌ترین فعالیت خود،
لیبرال دانشگاه‌های ایران در تازه‌ترین فعالیت خود، «کمپین نه به حجاب اجباری»را در اعتراض به حجاب اجباری در ایران راه انداخته‌است. در این کمپین تعداد زیادی از فعالان سیاسی، اجتماعی، دانشجویی، روزنامه‌نگاران و مدافعان حقوق بشر مشارکت کرده‌اند و تعداد اعضای صفحه فیسبوک مربوط به آن بیش از شصت هزار نفر است. این کمپین توانست در مسابقات Bobs در بخش بهترین فعال اجتماعی رتبه اول بخش آرای عمومی را کسب کند کمپین نه به سربازی اجباری. گروه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال دانشگاه‌های ایران در تازه‌ترین فعالیت خود،
لیبرال دانشگاه‌های ایران در تازه‌ترین فعالیت خود، «کمپین نه به سربازی اجباری»را در اعتراض به سربازی اجباری در ایران راه انداخته‌است. در این کمپین تعداد زیادی از فعالان سیاسی، اجتماعی، دانشجویی، روزنامه‌نگاران و مدافعان حقوق بشر و مخالف با سربازی مشارکت کرده‌اند و تعداد اعضای صفحه فیسبوک مربوط به آن بیش از سیزده هزار نفر است. عبدالرضا احمدی، یکی از مسئولان این گروه و مسئول کمپین درباره هدف راه‌اندازی آن به دویچه وله می‌گوید:«این کمپین با ترجمه متون اقتصادی و حقوق بشری و مصاحبه و یادداشت سعی در آسیب شناسی
و حقوق بشری و مصاحبه و یادداشت سعی در آسیب شناسی سربازی اجباری در ایران دارد.» مدرسه لیبرالی. مدرسه لیبرالی یکی از فعالیت‌های این گروه در حوزه لیبرالیسم است. «مدرسه لیبرالی» با جمع اوری متون و اثار مشاهیر لیبرالیسم و معرفی ان کوشیده است، مخاطب فارسی زبان را با مفاهیم لیبرالیسم آشنا سازد.
وینتل رایانه‌هایی اطلاق می‌گردد که از پردازشگرهای اینتل یا ای‌ام‌دی با سیستم‌عامل مایکروسافت ویندوز بهره می‌گیرند. در گذشته به این دستگاه‌ها رایانه‌های سازگار با آی‌بی‌ام اطلاق می‌گردید؛ اما در حال حاضر رایانه‌های سازگار با آی‌بی‌ام شامل دستگاه‌هایی که از سیستم‌عامل‌های دیگر مانند یونیکس، لینوکس، ویندوز استفاده می‌نمایند نیز می‌شود که گسترهٔ بیش‌تری را شامل میگردد.
سازگار با آی‌بی‌ام عبارتی است که به رایانه‌هایی گفته می‌شود که برپایهٔ سازگاری با ساختار معماری آی‌بی‌ام ساخته شده اند. سازگار با آی‌بی‌ام به وینتل تبدیل گردید. در دههٔ ١٩٩٠ نفوذ آی‌بی‌ام بر ساختار معماری رایانه‌های شخصی کاهش چشم‌گیری داشت. این امر باعث گردید تا نام آی‌بی‌ام از یک غول قانون‌گذار به یک نشان تجاری افت نماید. به‌جای ادامهٔ تمرکز بر سازگاری رایانه‌ها با ساختار معماری آی‌بی‌ام، تأمین‌کنندگان سخت‌افزار ترجیح دادند تا محصولات خود را با ویندوز مایکروسافت که در حال تکامل و پیشرفت بود سازگار نمایند.
که در حال تکامل و پیشرفت بود سازگار نمایند. بنابراین مایکروسافت و اینتل که در حال توسعه و پیش‌رفت بودند، در بازار رایانه بسیار مهم شدند و کلمهٔ مرکب «وینتل» از الحاق کلمات ویندوز و اینتل که نشان از دو شرکت مهم سخت‌افزاری و نرم‌افزاری بود جایگزین کلمهٔ «سازگار با آی‌بی‌ام» گردید.
آغاز استقرار یهودیان در گیلان نامعلوم است ولی اولین اشاره به یهودیان ساکن چاهخان، جایی در نزدیکی شهر لاهیجان در نوشتجات میرظهیرالدین در ۱۴۴۱ صورت گرفته‌است. دومین منبع تاریخ بابایی بن لطف است که در قرن هفدهم به شهر رشت اشاره می‌کند. منبع سوم متعلق به کشیش ارمنی اراکل است که در همان قرن به شهر فومن اشاره می‌کند. منبع چهارم ضبط یعکوو دیلمانیان در خصوص انتقال یهودیان از گیلان و دیلمان به مشهد است. یاوبرت و ه.ل.رابینو به زندگی حدود ۵۰ خانوادهٔ یهودی در رشت در وضع فلاکت بار در ۱۸۰۶-۰۹ اشاره می‌کنند. بسیاری از
وضع فلاکت بار در ۱۸۰۶-۰۹ اشاره می‌کنند. بسیاری از یهودیان در طاعون ۱۸۳۰ رشت که یک سوم جمعیت شهر را تلف کرد کشته شدند. در رشت جایی به اسم یهودی‌تپه است که کسی به یاد نمی‌آورد چه زمانی یهودی در آن می‌زیسته‌است. سیاهکل دیگر شهر یهودی‌نشین مهم گیلان است که جمعیت یهودی‌اش سنتی دارد که بنابر آن نسبش را به شاه داوود می‌رساند. یهودیان سیاهکل برخلاف رشت در بین خود به گیلکی سخن می‌گویند که نشان دهندهٔ قدمتشان در گیلان است. به گفتهٔ رابینو در ابتدای قرن بیستم ۱۵ تا ۲۰ خانوادهٔ یهودی در این شهر به‌عنوان تاجر کار
تا ۲۰ خانوادهٔ یهودی در این شهر به‌عنوان تاجر کار می‌کردند. پوگرومی (کشتاری) در سیاهکل رخ داد که طی آن بسیاری از یهودیان کشته برخی به اسلام گروانده شدند و بقیه شهر را به مقصد رشت ترک کردند. ممکن است این پوگروم (کشتار) در حدود ۱۸۸۰ رخ داده باشد. یهودیان کاشان پس از آزار و اذیت در دوره شاه سلطان حسین به دیلمان کوچ کردند. آن‌ها در دیلمان به تجارت و تعمیر زینتهای زنانه، خرید اشیاء عتیقه و انتقالشان به قزوین برای فروش و انداختن و فروش شراب می‌پرداختند. ناآرامی گیلان در دوران نهضت جنگل یهودیان را از سیاهکل فراری
در دوران نهضت جنگل یهودیان را از سیاهکل فراری داد و به غیر از چند خانواده که اسلام آورند که به اطراف لاهیجان پناه برده که آخرین فرد با تغییر نام خود به عیسی بابایی (از بابایی بن لطف) ، دیگران امکان ادامهٔ زندگی در گیلان را نیافته و از روی ناچاری به تهران رفتند. در آغاز حکومت پهلوی از ۹۰ خانوار یهودی ساکن یهودی محلهٔ سیاهکل تنها ۵ خانوادهٔ یهودی مسلمان شده در سیاهکل باقی ماندند. یهودیان سیاهکل در مکالمات بین خود به عبری سخن می‌گفتند ولی در تماس با مردم محلی از زبان گیلکی استفاده می‌کردند. اسناد به جا مانده
از زبان گیلکی استفاده می‌کردند. اسناد به جا مانده از آن‌ها نیز به عبری و فارسی نوشته شده‌است. در اوایل قرن بیستم برخی از یهودیان گیلان در ماه رمضان روزه می گرفتند. اشاره‌های کلی به اسکان یهودیان در جاهای مختلف گیلان چون افرمجان، خمام، یهودکلایه، لاهیجان، رودبار، فومنات و دیگر شهرها وجود دارد. در ۱۹۴۸ رشت و بندر پهلوی بیشترین جمعیت یهودی را داشتند. بیشتر یهودیان مهاجرین از کاشان اصفهان و سیاهکل بودند و بیشتر شان در تجارت نساجی کار می‌کردند. رشت ۳۰ خانواده یهودی یک کنیسا و یک دبیرستان به نام کورش داشت. جمعیت
یک کنیسا و یک دبیرستان به نام کورش داشت. جمعیت یهودی پهلوی نصف رشت بود. پس از انقلاب اسلامی تنها یک خانواده یهودی در رشت ماند. گزارشی از وجود جوامع یهودی در اوایل قرن ۲۱ م در سایر شهرهای گیلان وجود ندارد. امنون نتصر و شائول موفاز از جمله یهودیان سرشناس گیلان هستند
کارلو ماریا مارتینی (زادۀ ۱۵ فوریه ۱۹۲۷ در تورین - درگذشتۀ ۳۱ اوت ۲۰۱۲ در گالاراته) کاردینال یسوعی کلیسای کاتولیک ایتالیا بود. وی از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۲ میلادی اسقف اعظم کلیسای میلان بود و در سال ۱۹۸۳ به سمت کاردینالی رسید. زندگی و تحصیل. او در ۱۵ فوریه ۱۹۲۷ در تورین ایتالیا متولد شد پدرش لئوناردو و مادرش اولگا مراسم غسل تعمید او را در روز ۲۲ همان ماه انجام دادند. تحصیلات اولیهٔ خود را در مدرسه Istituto Sociale که یسوعی‌ها آن را اداره می‌کردند، گذراند. در سال ۱۹۴۴ با سمت کشیش در همان مدرسه تدریس می‌کرد. وی
۱۹۴۴ با سمت کشیش در همان مدرسه تدریس می‌کرد. وی فلسفه را در شهر گالاراته و الهیات را در شهر کیه‌ری خواند و به اتمام رساند و دکترای خود را که در مورد «بررسی مسائل و مشکلات قیامت» بود، از دانشگاه اسقفی این شهر اخذ نمود. عقاید. کاردینال مارتینی یکی از آزادی‌خواه‌ترین و مصلح‌ترین کاردینال‌های کاتولیک بود. نوشته‌ها و کتاب‌ها و سخنرانی‌های وی به‌طور گسترده توجه جهان مسیحی را به خود جلب کرده‌، هرچند انتقادهایی را نیز برانگیخته است. در سال ۲۰۰۰ وی بیانیهٔ کمیتهٔ دکترین ایمان را که مورد تائید پاپ ژان پل دوم و پاپ
ایمان را که مورد تائید پاپ ژان پل دوم و پاپ بندیکت شانزدهم بود، در مورد برحق بودن اختصاصی کلیسای کاتولیک مورد شک و شبهه قرار داد و آن را دست‌نیافتنی نامید. در مصاحبه‌ای که کمی قبل از مرگش انجام شده بود، خواستار ایجاد اصلاحات اساسی در کلیسای کاتولیک شده و گفته بود «ما بیست سال عقب هستیم» و نیز گفته بود «فرهنگ ما پیر شده، کلیساهای ما بزرگ ولی خالی هستند و دیوانسالاری بر آنها حاکم است». . همچنین وی عقاید نوگرایانه‌ای در مورد نقش کلیسا در مسائل اجتماعی و حضور زنان در آن و نیز زمان حیات جنین و آسان‌گیری در مورد
در آن و نیز زمان حیات جنین و آسان‌گیری در مورد روش‌های پیشگیری حاملگی بیان نموده است..
دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات سمنان در مهر ۱۳۸۹ با سه رشته ارشد مکاترونیک، مدیریت بازگانی، و مهندسی مکانیک تبدیل انرژی در شهر سمنان آغاز به‌کار کرد. این واحد در مهر ۱۳۹۰ موفق به اخذ ۱۲ رشته دیگر از تکمیل ظرفیت واحد علوم و تحقیقات همچون رشته مهندسی معماری، مدیریت اجرایی، حسابداری، حقوق جزا و حقوق خصوصی، روان شناسی بالینی و عمومی، توسعه اقتصادی و برنامه ریزی، مدیریت مالی، آموزش زبان انگلیسی، مهندسی برق-قدرت مهندسی تکنولوژی نرم‌افزار کامپیوتر شد و تلاش دارد در راستای اهداف متعالی واحد علوم و تحقیقات
دارد در راستای اهداف متعالی واحد علوم و تحقیقات گام بردارد.
ریشارد گلوکس (زاده ۲۲ آوریل ۱۸۸۹ – مرگ ۱۰ مه ۱۹۴۵)یک مقام ارشد اس‌اس آلمان در دوران نازی بود. از نوامبر ۱۹۳۹ تا پایان جنگ جهانی دوم، او فرماندهی بازرسی اردوگاه‌های کار اجباری را بر عهده داشت که بعداً در اداره اصلی اقتصادی و اجرایی اس‌اس به عنوان «آمت د» ادغام شد. به عنوان زیردست مستقیم هاینریش هیملر، او مسئول کار اجباری زندانیان اردوگاه‌ها بود و ناظر بر رویه‌های پزشکی در اردوگاه‌ها بود، از آزمایش‌های انسانی نازی تا اجرای «راه‌حل نهایی»، به ویژه قتل عام زندانیان با گاز سیکلون ب. پس از تسلیم آلمان، گلوکس با
با گاز سیکلون ب. پس از تسلیم آلمان، گلوکس با بلعیدن کپسول سیانید پتاسیم خودکشی کرد. اوایل زندگی. گلوکس در سال ۱۸۸۹ در اودنکیرشن (که اکنون بخشی از مونشن‌گلادباخ است) در راینلند به دنیا آمد. پس از اتمام دبیرستان در دوسلدورف، در کسب‌وکار پدرش، یک آژانس بیمه آتش‌سوزی، کار کرد. در سال ۱۹۰۹، گلوکس به عنوان داوطلب به مدت یک سال به ارتش پیوست و در توپخانه خدمت کرد. در سال ۱۹۱۳، او در انگلستان بود و بعداً به عنوان تاجر به آرژانتین نقل مکان کرد. هنگامی که جنگ جهانی اول آغاز شد، گلوکس در ژانویه ۱۹۱۵ با هویتی جعلی با
آغاز شد، گلوکس در ژانویه ۱۹۱۵ با هویتی جعلی با یک کشتی نروژی به آلمان بازگشت و دوباره به ارتش پیوست. در طول جنگ، او در نهایت فرمانده یک واحد توپخانه شد و صلیب آهنین درجه یک و دو را دریافت کرد. گلوکس در نبرد وردن و نبرد سم جنگید. پس از جنگ، او به عنوان افسر رابط بین نیروهای آلمانی و کمیسیون نظامی بین‌المللی کنترل، که نهاد متحد برای کنترل محدودیت‌های اعمال شده بر آلمان در معاهده ورسای در مورد تجدید تسلیحات و قدرت نیروهای مسلح آنها بود، خدمت کرد. تا سال ۱۹۲۴، او در آن موقعیت باقی ماند و سپس به کارکنان لشکر
او در آن موقعیت باقی ماند و سپس به کارکنان لشکر ششم پروس پیوست. او همچنین در فرای‌کورپس خدمت کرد. صعود تحت رژیم نازی. در سال ۱۹۳۰، گلوکس به حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (NSDAP) پیوست و دو سال بعد به اس‌اس ملحق شد. از ۶ سپتامبر ۱۹۳۳ تا ۲۰ ژوئن ۱۹۳۵، گلوکس عضو کارکنان گروه اس‌اس «غرب» بود و به درجه اس‌اس - اشتورم‌بان‌فورر صعود کرد. در حالی که فاقد کاریزما بود، مورخ نیکولاس واچسمن ادعا می‌کند که گلوکس دارای «تعهد ایدئولوژیک فراوان» بود. در ۱ آوریل ۱۹۳۶، گلوکس به رئیس ستاد تئودور آیکه تبدیل شد، که در
گلوکس به رئیس ستاد تئودور آیکه تبدیل شد، که در آن زمان بازرس اردوگاه‌های کار اجباری و رئیس اس‌اس-توتن‌کوپف‌فربانده بود. بازرس اردوگاه‌های کار اجباری. وقتی آیکه در تابستان ۱۹۳۹ فرمانده میدانی لشکر سوم زرهی اس‌اس توتن‌کوپف شد، گلوکس توسط هیملر در ۱۵ نوامبر ۱۹۳۹ به عنوان جانشین آیکه به سمت بازرس اردوگاه‌های کار اجباری ارتقا یافت. او مستقیماً تحت فرمان هیملر بود - همانطور که آیکه بود - اما برخلاف رابطه گرم بین هیملر و آیکه مسن‌تر، گلوکس به ندرت با هیملر ملاقات می‌کرد، که او را نه به خاطر توانایی‌های رهبری‌اش
می‌کرد، که او را نه به خاطر توانایی‌های رهبری‌اش بلکه به خاطر توانایی‌اش در «تأمین تداوم اداری» با سیاست‌های آیکه ارتقا داد. کمتر بازتابی از انرژی و استعداد گلوکس، ارتقای او بیشتر به دلیل مهارت‌های مدیریتی ناکارآمد آیکه بود. گلوکس پس از تصدی این سمت تغییرهای کمی ایجاد کرد و ساختار سازمانی را همانطور که آیکه تنظیم کرده بود دست نخورده باقی گذاشت؛ همان سخت‌گیری بی‌رحمانه در اردوگاه‌ها اجرا می‌شد - هیچ بازپروری و هیچ تلاشی برای بهره‌برداری از پتانسیل کاری زندانیان وجود نداشت. چون گلوکس هرگز در داخل یک اردوگاه
وجود نداشت. چون گلوکس هرگز در داخل یک اردوگاه کار اجباری خدمت نکرده بود، برخی از اعضای ارشد اردوگاه به او مشکوک بودند و او را چیزی بیش از یک بوروکرات پشت میزی نمی‌دانستند. از نظر سبک رهبری، او مردان عمل را ترجیح می‌داد و به آنها در اداره اردوگاه‌های مربوطه‌شان مقداری خودمختاری می‌داد. گلوکس به عنوان «بی‌خیال، فاقد انرژی اگر نه تنبل» و حتی «ناآگاه» توصیف شده است، که ممکن است تا حدی رویکرد دست‌نخورده او را توضیح دهد. مسئولیت‌های گلوکس در ابتدا عمدتاً شامل استفاده از زندانیان اردوگاه‌ها برای کار اجباری بود.
از زندانیان اردوگاه‌ها برای کار اجباری بود. در این مرحله، او فرماندهان اردوگاه‌ها را ترغیب کرد تا نرخ مرگ و میر در اردوگاه‌ها را کاهش دهند، زیرا این امر با اهداف اقتصادی دپارتمان او در تضاد بود. دستورهای دیگر او این بود که از زندانیان خواسته شود به طور مداوم کار کنند. در همان زمان، این گلوکس بود که در ۲۱ فوریه ۱۹۴۰، آشویتس، یک پادگان سواره نظام سابق اتریشی، را به عنوان مکانی مناسب برای یک اردوگاه کار اجباری جدید به هیملر و راینهارد هایدریش توصیه کرد. گلوکس در ۱ مارس ۱۹۴۱ همراه با هیملر و چندین مدیر ارشد
در ۱ مارس ۱۹۴۱ همراه با هیملر و چندین مدیر ارشد آی.گه. فاربن برای بازدید از آشویتس رفت، جایی که تصمیم گرفته شد اردوگاه به ظرفیت ۳۰,۰۰۰ زندانی گسترش یابد، یک اردوگاه اضافی در نزدیکی بیرکناو تأسیس شود که قادر به اسکان ۱۰۰,۰۰۰ اسیر جنگی باشد، و یک کارخانه در نزدیکی اردوگاه ساخته شود که زندانیان در اختیار آی.گه. فاربن قرار گیرند. در ۲۰ آوریل ۱۹۴۱ گلوکس به رتبه اس‌اس- بریگاده‌فورر ارتقا یافت و در نوامبر ۱۹۴۳، گلوکس به اس‌اس- گروپن‌فورر و ژنرال‌لوتنانت وافن-اس‌اس منصوب شد. از سال ۱۹۴۲ به بعد، گلوکس به طور