payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تله، تقریباً برای تمامی دوربین‌ها وجود دارند. این نوع مبدل هم برای دوربین‌های با قابلیت تعویض لنز وجود دارد و هم مخصوص دوربین‌هایی که لنز آن‌ها از بدنه دوربین جدا نمی‌شود، طراحی و ساخته شده‌اند که در این مورد، مبدل به جلوی لنز بسته می‌شود. حلقه گسترش فاصله کانونی. حلقه‌ گسترش فاصله کانونی لوله‌ای است که به‌منظور عکاسی ماکرو مابین لنز و دوربین قرار می‌گیرد. معمولاً این وسیله در سه اندازه و به صورت پکیج ارائه می‌شود. این لوله‌ها حاوی هیچ نوع عنصر نور شناختنی (عدسی) نیستند. تنها کار این حلقه‌ها ایجاد فاصله
(عدسی) نیستند. تنها کار این حلقه‌ها ایجاد فاصله بین فیلم و لنز است. با استفاده از این حلقه‌ها، زمان نوردهی طولانی‌تر خواهد شد و عکسبرداری از سوژه‌های متحرک بخاطر نوردهی طولانی و خروج سوژه از عمق میدان وضوح که در این حالت به شدت کاهش می‌یابد، مشکل است. عدسی‌های درشت‌نما. عدسی درشت‌نما، یک لنز سادهٔ ثانویه‌است که عکاسی ماکرو را، بدون نیاز به لنز ماکرو، ممکن می‌سازد. در هنگام استفاده از آن‌ها، عمق میدان کاهش می‌یابد. فیلترهای کلوزآپ، نمونه‌های مدرنی از این نوع مبدل‌ها هستند که آن‌ها را با شماره‌های ۱ تا ۴
نوع مبدل‌ها هستند که آن‌ها را با شماره‌های ۱ تا ۴ مشخص می‌کنند که هر شماره برای فاصلهٔ معینی بکار می‌رود: شمارهٔ ۱ برای عکاسی در فاصلهٔ ۵۰ تا ۱۰۰ سانتی متر، شمارهٔ ۲ برای فاصلهٔ ۳۳٫۵ تا ۵۰ سانتی متر، شمارهٔ ۳ برای فاصلهٔ ۲۵ تا ۳۳٫۵ سانتی متر شمارهٔ ۴ جهت عکاسی در فاصلهٔ ۱۹ تا ۲۵ سانتی متر بکار می‌روند.
فیلتر UV یا فیلتر فرابنفش، شیشه‌ای شفاف است که پرتوهای فرابنفش خورشید را جذب می‌کند و مانع ورود آن‌ها به دوربین می‌شود. در واقع این فیلتر نقش محافظت از لنز و دوربین را دارد. علاوه بر این، این فیلتر به علت قیمت ارزانش، نقش محافظ فیزیکی لنز را نیز برعهده دارد؛ به‌این ترتیب که اگر لنز دوربین با جایی برخورد کند، به جای شکستن و آسیب رسیدن به لنز گران‌قیمت، فیلتر از بین می‌رود.
استاپ فیلترهای ND یا کاهندهٔ نور، فیلترهایی هستند که شدت نور را کم می‌کنند. این‌گونه فیلترها زمانی کاربرد دارند که لازم باشد سرعت شاتر را بیشتر از آنچه دیافراگم اجازه می‌دهد کاهش داد یا دیافراگم را بیش‌تر از آنچه سرعت شاتر اجازه می‌دهد، باز کرد. فیلترهای کاهندهٔ نور، خاکستری رنگ هستند و غیراز کاهش نور ورودی، هیچ تأثیری بر تون رنگ‌ها ندارند.
ژانت پیکرینگ رانکین (؛ زاده ۱۱ ژوئن ۱۸۸۰- در گذشته ۱۸ مه ۱۹۷۳) نخستین زن در کنگره ایالات متحده آمریکا بود. رانکین از نظر سیاسی جمهوری‌خواه و صلح‌جو بود. رانکین از ایالت مونتانا در ۱۹۱۶ و دوباره در ۱۹۴۰ برگزیده شد. وی تنها کسی در کنگره ایالات متحده آمریکا بود که بر ضد وارد شدن ایالات متحده آمریکا در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم رای داد. رانکین تنها خانمی است که تا کنون در مونتانا برای کنگره انتخاب شده‌است. ژانت در مزرعه‌ای نزدیک میزولا، در مونتانا زاده شد. وی نخستین فرزند جان رنکین مزرعه دار، مهاجری از
وی نخستین فرزند جان رنکین مزرعه دار، مهاجری از کانادا بود. رنکین هفت خواهر و برادر داشت که یک از آن‌ها در کودکی درگذشت. رانکین که در عصر ترقی‌خواهی مبارزی برای گرفتن حق رای زنان بود، سازماندهی و تلاش کرد تا حقوق زنان را در چندین ایالت از جمله مونتانا، نیویورک و داکوتای شمالی قانونی کند. زمانی که در کنگره بود، قانونی را معرفی کرد که در نهایت به متمم نوزدهم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا تبدیل شد و حق رای نامحدودی را به زنان در سراسر کشور اعطا کرد. او در طول زندگی حرفه‌ای که بیش از شش دهه به طول انجامید، از
زندگی حرفه‌ای که بیش از شش دهه به طول انجامید، از بسیاری از موضوعات مختلف حقوق زنان و حقوق مدنی و سیاسی دفاع کرد. زندگی‌نامه. رانکین در ۱۱ ژوئن ۱۸۸۰ در نزدیکی میزولا در خطه مونتانا، نه سال قبل از تبدیل شدن آن به یک ایالت، در خانواده معلم مدرسه اولیو (پیکرینگ) و مهاجر اسکاتلندی-کانادایی جان رانکین، یک کارخانه دار ثروتمند، متولد شد. او بزرگ‌ترین فرزند از شش فرزند بود، از جمله پنج خواهر (که یکی از آنها در کودکی فوت کرد) و یک برادر به نام ولینگتون بود که دادستان کل مونتانا شد و بعداً قاضی دادگاه عالی مونتانا
کل مونتانا شد و بعداً قاضی دادگاه عالی مونتانا شد. یکی از خواهران او، ادنا رنکین مک کینون، اولین زن متولد مونتانا بود که در آزمون وکالت در مونتانا موفق شد و یک فعال اجتماعی اولیه برای دسترسی به پیشگیری از بارداری بود. رنکین در سال ۱۸۹۸ از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد. او در دانشگاه مونتانا تحصیل کرد و در سال ۱۹۰۲ به اخذ مدرک لیسانس زیست‌شناسی نایل شد. قبل از حرفه سیاسی و وکالت، او مشاغل مختلفی از جمله طراحی لباس، طراحی مبلمان و تدریس را بررسی کرد. پس از مرگ پدرش در سال ۱۹۰۴، رانکین مسئولیت مراقبت از خواهر و
در سال ۱۹۰۴، رانکین مسئولیت مراقبت از خواهر و برادر کوچکترش را بر عهده گرفت. فعالیت در جنبش حق‌رای. در سن ۲۷ سالگی، رانکین به سانفرانسیسکو نقل مکان کرد تا شغلی در زمینه مددکاری اجتماعی، که یک زمینه جدید و در حال توسعه بود، بگیرد. با اطمینان از اینکه خواسته خود را پیدا کرده‌است، در مدرسه بشردوستی نیویورک در شهر نیویورک ثبت نام کرد و سالهای ۱۹۰۸ و ۱۹۰۹ در آنجا بود. پس از یک دوره کوتاه به عنوان یک مددکار اجتماعی دراسپوکن، واشینگتن، رانکین برای حضور در دانشگاه واشینگتن به سیاتل نقل مکان کرد و در جنبش حق رای
واشینگتن به سیاتل نقل مکان کرد و در جنبش حق رای زنان درگیر شد. در نوامبر ۱۹۱۰، رای‌دهندگان واشینگتن اصلاحیه ای را در قانون اساسی ایالتی خود تصویب کردند و زنان به‌طور دائم از حق رای برخوردار شدند، این پنجمین ایالت در اتحادیه بود که این کار را انجام داد. با بازگشت به نیویورک، رانکین یکی از سازمان‌دهندگان حزب حق رأی زنان در نیویورک شد، که به سایر سازمان‌های حق رأی پیوست تا لایحه مشابهی را در مجلس قانونگذاری آن ایالت تبلیغ کند. در این دوره، رانکین همچنین به واشینگتن سفر کرد تا از طرف انجمن ملی حق رأی زنان
واشینگتن سفر کرد تا از طرف انجمن ملی حق رأی زنان آمریکایی (NAWSA) لابی کند. در فوریه ۱۹۱۱، او اولین زنی بود که در مقابل مجلس قانونگذاری مونتانا سخنرانی کرد و در حمایت از حق رای برای زنان در ایالت خود بحث کرد. در نوامبر ۱۹۱۴، مونتانا هفتمین ایالت شد که به زنان حق رای نامحدود اعطا کرد. رانکین تلاش‌های سازمان‌های مردمی مختلف را برای ترویج کمپین‌های حق رأی خود در نیویورک و مونتانا (و بعداً در داکوتای شمالی) هماهنگ کرد. بعدها، او از همان زیرساخت‌های مردمی در طول مبارزات انتخاباتی خود در کنگره در سال ۱۹۱۶
در طول مبارزات انتخاباتی خود در کنگره در سال ۱۹۱۶ استفاده کرد. رانکین بعداً کار خود را در جنبش حق رای زنان با ترویج سیاست خارجی صلح‌طلبانه‌ای که حرفه او در کنگره را تعریف کرد، مقایسه کرد. او مانند بسیاری از رای‌دهندگان آن دوره معتقد بود که فساد و ناکارآمدی دولت ایالات متحده ناشی از عدم مشارکت زنان است. او در یک کنفرانس خلع سلاح در دوران بین دو جنگ گفت: «مشکل صلح مشکل زنان است». مجلس نمایندگان. اولین دوره کنگره. کارزار رنکین برای به دست آوردن یکی از دو کرسی اصلی مجلس مونتانا در انتخابات کنگره ۱۹۱۶ توسط
اصلی مجلس مونتانا در انتخابات کنگره ۱۹۱۶ توسط برادرش ولینگتون، یکی از اعضای بانفوذ حزب جمهوری‌خواه مونتانا، تأمین مالی و مدیریت شد. او مسافت‌های طولانی را طی کرد تا به مردم ایالت که جمعیتی بسیار پراکنده بودند برسد. رانکین تلاش برای بدست آوردن حمایت را در ایستگاه‌های قطار، گوشه‌های خیابان‌ها، صرف شام در مزرعه‌ها و در مدرسه‌های کوچک دورافتاده ادامه داد. او به عنوان یک ترقی‌خواه در کارزار انتخاباتی شرکت کرد و بر حمایت خود از حق رای و رفاه اجتماعی تأکید کرد. در انتخابات مقدماتی جمهوری خواهان، رنکین بیشترین آرا
انتخابات مقدماتی جمهوری خواهان، رنکین بیشترین آرا را از بین هشت نامزد جمهوری‌خواه به دست آورد. در انتخابات سراسری در ۷ نوامبر، دو رای آورنده برتر کرسی‌ها را به دست آوردند. رنکین فرانک برد لیندرمن را شکست داد و در رای‌گیری دوم شد. او اولین زن منتخب کنگره شد. او در سخنرانی پیروزی خود گفت: به عنوان تنها زنی در کشور با قدرت رای در کنگره، «من عمیقاً از مسئولیتی که بر عهده من است آگاه هستم» مدت کوتاهی پس از آغاز دوره نمایندگی وی، کنگره در پاسخ به اعلام جنگ نامحدود آلمان بر تمام کشتیرانی در اقیانوس اطلس، به جلسه
آلمان بر تمام کشتیرانی در اقیانوس اطلس، به جلسه فوق‌العاده آوریل فراخوان داد. در ۲ آوریل ۱۹۱۷، رئیس‌جمهور وودرو ویلسون، در یک جلسه مشترک، از کنگره خواست تا با اعلان جنگ علیه آلمان، «جهان را برای دموکراسی امن کند». پس از بحث‌های فشرده، قطعنامه جنگ در ساعت ۳ صبح روز ۶ آوریل در مجلس به رای گذاشته شد.رنکین یکی از ۵۰ رای مخالف را به صندوق انداخت. او گفت: «من می‌خواهم برای کشورم دفاع کنم، اما نمی‌توانم به جنگ رای بدهم». برخی رای او را بی‌اعتبار کردن جنبش حق رای و اقتدار او در کنگره دانستند، اما برخی دیگر از جمله
اقتدار او در کنگره دانستند، اما برخی دیگر از جمله آلیس پال از حزب ملی زنان و نماینده فییورلو لاگواردیا از نیویورک، آن را تحسین کردند رنکین از دفتر خود برای ایجاد شرایط کاری بهتر برای کارگران استفاده کرد. در ۸ ژوئن ۱۹۱۷، در فاجعه معدن اسپکولاتور در بوت، ۱۶۸ معدنچی کشته شدند. کارگران خواستار اعتصاب اعتراضی گسترده به دلیل شرایط کاری شدند.رانکین سعی کرد مداخله کند، اما شرکت‌های معدن از ملاقات با او یا با معدنچیان خودداری کردند و قانون پیشنهادی او برای پایان دادن به اعتصاب ناموفق بود. دوره دوم کنگره. رانکین
دادن به اعتصاب ناموفق بود. دوره دوم کنگره. رانکین مبارزات انتخاباتی خود را برای کنگره در سال ۱۹۳۹ با بازدید از دبیرستان‌های مونتانا آغاز کرد. او ترتیب داد تا در ۵۲ دبیرستان از ۵۶ دبیرستان ناحیه اول کنگره سخنرانی کند تا پس از سال‌ها گذراندن بیشتر وقت خود در جورجیا، رابطه خود را با منطقه از نو برقرار کند.یک بار دیگر، رانکین از حمایت سیاسی برادرش ولینگتون که دوستان زیادی داشت برخوردار شد، هرچند اقوام نزدیک و خانوادگی‌اش سبک زندگی و دیدگاه‌های سیاسی متفاوتی داشتند. در رقابت ۱۹۴۰، رانکین - که اکنون ۶۰ ساله است
در رقابت ۱۹۴۰، رانکین - که اکنون ۶۰ ساله است - در انتخابات مقدماتی ژوئیه، جاکوب تورکلسون، یک یهودی‌ستیز معروف، و نماینده سابق جری جی اوکانل، را در انتخابات عمومی شکست داد. او در کمیته منابع عمومی و کمیته امور جزیره ای منصوب شد. سال‌های بعد. در طول بیست سال بعد، رانکین به نقاط مختلف جهان سفر کرد، و مکرراً از هند بازدید کرد. در آنجا او آموزه‌های صلح‌طلبانه مهاتما گاندی را مطالعه کرد. در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، نسل جدیدی از صلح‌طلبان، فمینیست‌ها و حامیان حقوق مدنی از رانکین الهام گرفتند و تلاش‌های او را به
مدنی از رانکین الهام گرفتند و تلاش‌های او را به گونه‌ای پذیرفتند که نسل خود او چنین نکرده بود. او این بار در مخالفت با جنگ ویتنام به فعالیت پرداخت. در ژانویه ۱۹۶۸، بریگاد ژانت رانکین، ائتلافی از گروه‌های صلح زنان، راهپیمایی ضد جنگی را در واشینگتن دی سی ترتیب داد که بزرگ‌ترین راهپیمایی زنان از زمان رژه حق رای زنان در سال ۱۹۱۳ بود. رانکین ۵۰۰۰ شرکت‌کننده را از ایستگاه یونیون به پای ساختمان کاخ کنگره آمریکا هدایت کرد و در آنجا طومار صلح را به جان مک کورمک، رئیس مجلس نمایندگان ارائه کردند. در همان همزمان،
رئیس مجلس نمایندگان ارائه کردند. در همان همزمان، گروهی منشعب از فعالان جنبش آزادی زنان با برپایی «دفن زنان واقعی» در گورستان ملی آرلینگتون، اعتراضی را در اعتراضات بریگاد ایجاد کردند تا توجه را به نقش منفعلانه‌ای که به زنان به عنوان همسر و مادر اختصاص داده می‌شود جلب کنند. مرگ و میراث. رانکین در ۱۸ مه ۱۹۷۳ در سن ۹۲ سالگی در کارمل کالیفرنیا درگذشت. برای او سنگ یادبودی در قبرستان میسولا گذاشته شده‌است. او دارایی خود، از جمله ملک در واتکینسویل، جورجیا، را برای کمک به «زنان کارگر بالغ و بیکار» به وصیت گذاشت.
کمک به «زنان کارگر بالغ و بیکار» به وصیت گذاشت. اقامتگاه او در مونتانا، که به عنوان مزرعه رانکین شناخته می‌شود، در سال ۱۹۷۶ به فهرست ثبت ملی مکان‌های تاریخی اضافه شد. مجسمه رانکین توسط تری میمناو با نوشته «من نمی‌توانم به جنگ رای بدهم» در سال ۱۹۸۵ در تالار مجسمه کنگره ایالات متحده قرار داده شد. مورخ جوآن هاف ویلسون در مراسم اهدای آن، رانکین را «یکی از بحث‌برانگیزترین و منحصر به فردترین زنان درمونتانا، تاریخ سیاسی آمریکا و جهان» نامید. نسخه‌ای ساخته شده از روی این مجسمه در ساختمان کنگره مونتانا در شهر هلنا
این مجسمه در ساختمان کنگره مونتانا در شهر هلنا قرار دارد. در سال ۱۹۹۳، رانکین وارد لیست تالار ملی مشاهیر زن شد.
هُویه وسیله‌ای است که برای ذوب لحیم و اتصال قطعات فلزی به یکدیگر به کار می‌رود. هویه‌ها را می‌توان به دو دستهٔ اصلی تقسیم کرد، "هویه‌های" غیربرقی (گازی، چکشی)، و برقی (الکتریکی). با توجه به جنس و اندازهٔ نقطهٔ اتصال، باید هویه مناسب که بتواند حرارت (دما) لازم را تولید کند، انتخاب کرد. هویه چکشی. هویه چکشی، ساده‌ترین و قدیمی‌ترین نوع هویه است، و معمولاً با استفاده از چراغ پریموس یا چراغ کوره‌ای داغ می‌شود و برای اتصالات سنگین به کار می‌رود. این نوع هویه دارای سه قسمت است اصلی است: برای پاک کردن سر هویه از
سه قسمت است اصلی است: برای پاک کردن سر هویه از سوهان یا برس استفاده می‌شود. هویه الکتریکی. هویه‌های الکتریکی به دو دستهٔ اصلی تقسیم می‌شوند، هویه‌های قلمی و هویه‌های هفت‌تیری (تفنگی). نوک هویه‌ها پس از مدتی کثیف می‌شود که باید با استفاده از اسفنج نسوز یا سیم ظرف‌شویی یا سمبادهٔ ریز تمیز شوند، البته تعویض سر هویه نیز ممکن است. هویه قلمی. هویه‌های قلمی از یک سیم‌پیچ نیکل-کُروم که دارای مقاومت زیادی است و به دور عنصر حرارتی پیچیده شده ساخته می‌شوند. این هویه‌ها معمولاً توانی بین ۲۰ تا ۵۰۰ وات دارند و برخی از
معمولاً توانی بین ۲۰ تا ۵۰۰ وات دارند و برخی از آن‌ها امکان تنظیم دما و توان دارند. هویه هفت‌تیری. هویه‌های هفت‌تیری برای توان‌های صد وات به بالا ساخته می‌شوند. کار با هویه‌های تفنگی از این نظر راحت‌تر است که سرعت گرم (داغ) شدن آن‌ها زیاد است، زیرا این هویه‌ها از ترانسفورماتور برای کاهش ولتاژ و افزایش جریان در ثانویه (نوک هویه) استفاده می‌کنند تا بر اثر عبور جریان زیاد از نوک هویه، گرمای لازم تولید شود. چون ثانویهٔ این هویه تقریباً اتصال کوتاه است، نباید آن را به مدت طولانی روشن نگاه داشت زیرا در اثر عبور
را به مدت طولانی روشن نگاه داشت زیرا در اثر عبور جریان زیاد، ممکن است ترانسفورماتور آن بسوزد.
میشل ابیبول، (زاده ۱۴ آوریل ۱۹۴۳) یک تاریخ دان، شرقشناس و آفریقاشناس یهودی اسراییل بوده و اکنون رئیس گروه افریقاشناسی دانشگاه عبری اورشلیم را دارد. ابیبول یک پروفسور آفریقاشناس و خاورشناس بنام جهانی است. وی به ویژه در زمینه مطالعات مربوط به روابط اعراب و یهود صاحب نظر است. وی استاد دانشگاه عبری اورشلیم است ولی در برخی موسسات دانشگاهی و مطالعاتی فرانسه (EPHE, EHESS, université Paris VIII, Institut d’Études Politiques) نیز تدریس نموده‌است. برای کارهای وی آکادمی فرانسه در سال ۲۰۰۰ جایزه Thiers d’histoire et de
فرانسه در سال ۲۰۰۰ جایزه Thiers d’histoire et de sociologie را به وی داد.
سامی الذیب، ، (زاده ۵ سپتامبر، ۱۹۴۹) وکیل و یک فلسطینی و سویسی است. در یک خانواده مسیحی در روستای زابابده در نزدیکی جنین زاده شد. وی دارای دکترای حقوق از دانشگاه فرایبورگ و دکترای علوم سیاسی از موسسه دانشگاهی مطالعات عالی بین‌المللی ژنو می‌باشد. حوزه‌های تخصصی فعالیت وی حقوق اسلام و عرب می‌باشد. سامی ذیب قرآن را بر اساس نسخه دانشگاه الازهر به زبان فرانسه ترجمه نموده‌است. او از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۹ رئیس بخش قوانین عرب و اسلامی در نهاد حقوق تطبیقی (Comparative Law) بود. هم چنین رئیس مرکز قوانین عرب و اسلامی بوده
بود. هم چنین رئیس مرکز قوانین عرب و اسلامی بوده و در دانشگاه‌های مختلفی در سویس، فرانسه و ایتالیا تدریس کرده‌است.
زبان‌های بریتونی یکی از دو شاخهٔ خانوادهٔ زبان‌های سلتیک جزیره‌ای است. شاخهٔ دیگر گائلیک نام دارد. نام بریتونی به پیشنهاد جان ریس-سلت‌شناس ولزی- و از روی نام بریتون‌ها - که مردمانی بودند متفاوت با آنگلوساکسون‌ها و گائل‌ها بودند- برساخته شده‌است. زبان‌های بریتونی از زبان بریتانیایی مشتق شده‌اند که در دورهٔ بریتانیای روم در خور فورث و همزمان با عصر آهن این زبان رواج داشته‌است. در سده‌های چهارم و پنجم میلادی مهاجرت برتون‌ها به اروپای قاره‌ای سبب گسترش این زبان بدین بخش از اروپا هم گردید. برجسته‌ترین سرزمینی که
بخش از اروپا هم گردید. برجسته‌ترین سرزمینی که کوچندگان برتونی‌زبان را به خود پذیرفت برتانی در فرانسهٔ کنونی بود. در سال‌های پس از آن زبان بریتون‌ها به چند زبان دیگر تجزیه‌شد: ولزی، کورنی، برتون و زبان کامبریایی. منابع. Wikipedia contributors, "Brythonic languages," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Brythonic_languages&amp;oldid=469745487 (accessed February 8, 2012).
حسن انوشه ( در بابل – در تهران) نویسنده، پژوهشگر تاریخ، زبان و ادبیات فارسی و سرپرست گروه نویسندگان "دانشنامهٔ ادب فارسی" بود. انوشه از همان اوایل دههٔ شصت که دایرةالمعارف تشیع به راه افتاد، با این پروژه همکاری کرد و بیش از دو هزار مدخل برای آن نوشت. همچنین همراه با برخی دیگر از فرهنگ‌نویسان کتاب «فرهنگ زندگینامه‌ها» را در اواخر دههٔ شصت منتشر کرد. حسن انوشه در سال‌های پایانی زندگی سرپرستی بخش تاریخ دایرةالمعارف بزرگ اسلامی را بر عهده داشت. مزدک انوشه فرزند اوست. آغاز زندگی. حسن انوشه در اسفند ۱۳۲۳ در شهر
اوست. آغاز زندگی. حسن انوشه در اسفند ۱۳۲۳ در شهر بابل چشم به جهان گشود. نیای وی، میرزا محمدتقی نوری مازندرانی (۱۲۰۱–۱۲۶۳ هجری)، از فقهای نور مازندران و صاحب تعزیهٔ عطف بود، اما پدر و مادر او هر دو بی‌سواد و فقیر بودند. بی‌سوادی آن دو، باعث شد فرزندان خود را به تحصیل، تشویق کنند تا آنها گرفتار سختی و رنج نشوند. پدر حسن انوشه، یک کارگر کشاورز بود. حسن به‌همراه پدرش و برادرانش روی زمین کار می‌کرد. این سخت‌کوشی، الهام‌بخش کارهای ادبی او شد. در سال ۱۳۴۲ یا ۱۳۴۳ زمین‌لزره‌ای، ساختمان ادارهٔ پست در کنار باغ خانهٔ
ساختمان ادارهٔ پست در کنار باغ خانهٔ انوشه را ویران کرد؛ بنابراین، رئیس ادارهٔ پست و تلگراف مجبور شد برای خانوادهٔ خود، در باغ خانهٔ حسن، چادری برپا کند. خانواده رئیس ادارهٔ پست، اهل مطالعه و کتاب‌خوانی بودند. این کتاب‌خوانی آنها باعث علاقهٔ حسن انوشه به کتابخوانی شد. او در آغاز، برای مطالعه، کتاب‌های خانواده رئیس اداره پست را می‌خواند. او در هنگام گرفتن دیپلم، شاگرد اول استان مازندران شد. حسن انوشه تحصیل خود در رشته زبان و ادبیات عربی را در سال ۱۳۴۴ در دانشگاه تهران آغاز کرد و در سال ۱۳۴۸دانش‌آموخته شد و
تهران آغاز کرد و در سال ۱۳۴۸دانش‌آموخته شد و پس از فارغ‌التحصیلی به سربازی رفت. او در دوران سربازی با بهاءالدین خرمشاهی آشنا شد و خرمشاهی او را به کامران فانی و سعید حمیدیان معرفی کرد. وی همچنین در این مدت، زبان انگلیسی را فرا گرفت. برگردان کتاب. حسن انوشه پس از پایان سربازی در سال ۱۳۵۰ به استخدام وزارت آموزش و پرورش درآمد و تا هنگام انقلاب ۱۳۵۷ ایران در مدارس شاهی (قائم‌شهر کنونی) و بابل آموزش می‌داد. او همزمان کار برگردان را نیز آغاز کرد. نخستین برگردان او، تاریخ کوتاهی از دریانوردی در جهان بود. اما
او، تاریخ کوتاهی از دریانوردی در جهان بود. اما نوشته‌های خود را گم کرد و انتشار آن سرانجامی نیافت. پس از آن کتاب "تاریخ غزنویان" نوشته کلیفورد ادموند باسورث را به پیشنهاد کامران فانی و بهاءالدین خرمشاهی به فارسی برگرداند و مؤسسه انتشاراتی امیرکبیر آن را در سال ۱۳۵۵ منتشر کرد. حسن انوشه در سال ۱۳۶۳ به همراه انتشارات امیرکبیر، برگردان یکی از جلدهای "تاریخ ایران کمبریج" و همچنین کتاب "ایران و تمدن ایرانی" نوشته کلمان اوار را منتشر کرد. سپس برگردان "ایران در سپیده دم تاریخ" نوشته جرج کامرون را در سال ۱۳۶۵ با
دم تاریخ" نوشته جرج کامرون را در سال ۱۳۶۵ با همراهی انتشارات علمی و فرهنگی منتشر کرد. در اوایل دهه ۱۳۷۰ (خورشیدی) یکی دیگر از جلدهای تاریخ ایران کمبریج و همچنین یک جلد از تاریخ آفریقا را در انتشارات علمی و فرهنگی منتشر کرد. فرهنگ‌نویسی. حسن انوشه از نخستین دست‌اندرکاران تهیه دایرةالمعارف تشیع در اوایل دهه ۱۳۶۰ (خورشیدی) بود. او بیش از دو هزار مدخل برای آن دانشنامه نوشت و مداخلی نیز برای بخش دوم "دائرةالمعارف" فارسی (معروف به "دائرةالمعارف مصاحب") تألیف کرد. وی همچنین با همراه با برخی دیگر از فرهنگ‌نویسان،
وی همچنین با همراه با برخی دیگر از فرهنگ‌نویسان، کتاب "فرهنگ زندگینامه‌ها" را در اواخر دههٔ ۱۳۶۰ منتشر کرد. پس از آن به فرهنگ‌نویسی به صورت فردی پرداخت و در سال ۱۳۷۲ با همکاری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، دانشنامه‌ای ویژهٔ زبان و ادب فارسی راه‌اندازی کرد و کتابخانه‌ای تخصصی با بیش از چهل هزار جلد کتاب فراهم آورد. این اثر سترگ که حوزه‌های جغرافیایی فرهنگ و ادب فارسی را شامل می‌شود (مانند ادب فارسی در آسیای میانه، افغانستان، شبه‌قاره، قفقاز، آناتولی و بالکان، جهان عرب)، یک مجلد موضوعی نیز با عنوان فرهنگ‌نامهٔ
عرب)، یک مجلد موضوعی نیز با عنوان فرهنگ‌نامهٔ اصطلاحات، موضوعات و مضامین ادب فارسی دارد. تألیف کتاب "افغانستان در غربت" (۱۳۸۳) که به زندگی‌نامه و نمونهٔ سروده‌های شاعران تبعیدی افغانستان می‌پردازد، از تلاش‌های انوشه برای برقراری پیوند میان اقوام و ملت‌های مختلفی است که در حوزهٔ گستردهٔ جهان ایرانی پراکنده‌اند. افزون بر این، انوشه در دههٔ آخر زندگی خود، به نگارش دو فرهنگ پرداخت. یکی دربارهٔ فارسی افغانستان به نام "فارسی ناشنیده" بود که در جوایز کتاب سال جمهوری اسلامی ایران از آن ستایش شد. دیگری، دانشنامهٔ
اسلامی ایران از آن ستایش شد. دیگری، دانشنامهٔ مازندران بود که برای آن بنیادی را در شهر بابل تأسیس کرد. این اثر در سال ۱۴۰۰ به همت بنیاد انوشه در سه مجلد منتشر شد. انوشه در واپسین سال‌های حیات خود، با همراهی احمد مسجدجامعی، کتاب دانشنامهٔ تهران را در دست تألیف داشت که با درگذشت او، این اثر در مراحل نهایی تدوین و بازخوانی، ناتمام ماند. از وی مقالات و مداخل فراوانی نیز در مجلدات مختلف دانشنامهٔ حافظ و حافظ‌پژوهی (به سرپرستی عبدالله جاسبی) به جای مانده‌است. دیدگاه. حسن انوشه عقیده داشت که مقالات دانشنامه‌ای
حسن انوشه عقیده داشت که مقالات دانشنامه‌ای باید کوتاه و پر خبر باشند. مقالات دانشنامه‌ای باید دور از جانبداری بوده و از سیاست‏، پیروی نکنند. دانشنامه، جای ستایش یا نکوهش نیست و کار آن، تنها، اطلاع‌رسانی است. دانشنامه، تنها برای آشنایی اولیه با یک مطلب، خوب است و دانش عمیقی به خواننده آن نمی‌دهد. او دربارهٔ مشکلات فرهنگ‌نویسی در شرایط امروزی ایران می‌گفت: «عواملی چون شتاب در به پایان رساندن یک جلد و رسیدن به جلدی دیگر و رعایت وضع مالی دانشنامه که همیشه مساعد نیست و گه‌گاه پیش می‌آید که برای گرفتن بودجه تازه
نیست و گه‌گاه پیش می‌آید که برای گرفتن بودجه تازه باید مجلدی از کتاب را به پایان برسانیم تا بتوانیم قراردادی تازه ببندیم، ناگزیرمان می‌کند پاره‌ای مقالات را که می‌تواند کوتاهتر هم باشد به دانشنامه راه دهیم و توازنی را که به آن می‌اندیشیم رعایت نکنیم.» از دیگر انتقادهای او به فرهنگ‌نویسی، روزآمد نشدن فرهنگ‌ها و دانشنامه‌ها در زبان فارسی بود و می‌گفت دولت‌ها باید کمک بیشتری به فرهنگ‌نویسان بکنند. ویراستاری. یکی از پرآوازه‌ترین کارهای ویراستاری حسن انوشه، ویراستاری جلد نهم تاریخ تمدن (عصر ولتر) ویل دورانت
جلد نهم تاریخ تمدن (عصر ولتر) ویل دورانت است. درگذشت. حسن انوشه در روز ۲۳ فروردین ۱۳۹۹ پس از تحمل یک دوره بیماری درگذشت. خاک‌جای او در بهشت زهرا (س)، قطعهٔ نام‌آوران است.
الزورت هانتیگتن (زادهٔ ۱۶ سپتامبر ۱۸۷۶- مرگ ۱۷ اکتبر ۱۹۴۷) استاد جغرافیا در دانشگاه ییل بود. او بیشتر از برای نوشته‌هایش پیرامون رشد اقتصادی، جبر اقلیمی و جغرافیای اقتصاد نامور است. او همچنین در ۱۹۱۷ به ریاست جامعهٔ بوم‌شناسی آمریکا رسید. در ۱۹۲۳ رئیس انجمن جغرافیدانان آمریکا شد و میان سال‌های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۸ هم رئیس هیئت مدیره جامعه بهسازی نژادی آمریکا بود. هانتگینگتن سفرهایی اکتشافی به آسیای مرکزی و فلسطین داشت. هانتیگتن با مقایسهٔ آب و هوای منطقه‌های گوناگون جهان به این نتیجه رسیده‌بود که نظر به آب و هوا و
جهان به این نتیجه رسیده‌بود که نظر به آب و هوا و حاصل‌خیزی جنوب ایران ممکن است جایگاه بالندگی و رشد انسان آغازین بوده‌باشد.
نولان رمزی نورث (زاده ۳۱ اکتبر ۱۹۷۰)، صداپیشه و هنرپیشه آمریکایی است که در شهر نیوهیون ایالت کانتیکت متولد شده‌است. او بیشتر به دلیل حضور در بازی‌های ویدئویی و انیمیشن شناخته شده‌است. وی در ده‌ها بازی رایانه‌ای به عنوان صدا پیشه حضور داشته است که از جمله آن‌ها می‌توان به بازی‌های بزرگی همچون مجموعه آنچارتد (در نقش ناتان دریک)، بازی شاهزاده ایران (در نقش شاهزاده ایران) ، بازی SWAT4(در نقش جرارد"Girard") ، بازی کیش یک آدم‌کش (در نقش دسموند مایلز) روی عروسک (۲۰۱۰)و ددپول (2013) اشاره کرد. همچنین وی در بازی‌های
ددپول (2013) اشاره کرد. همچنین وی در بازی‌های ندای وظیفه، مارول علیه کپ‌کام، فاینال فانتزی، خدای جنگ، چرخ‌دنده‌های جنگ، هیلو، پورتال ۲ و چندین بازی و انیمیشن دیگر فعالیت داشته است. مجموع کارهای او تا سال 2016 حدود 340 اثر بوده است. نولان نورث تا به حال 2 بار نیز برای صداپیشگی شخصیت ناتان دریک در آنچارتد 2 (2009) و آنچارتد3 (2011) نامزد جوایز BAFTA Awards شده است منابع. ویکی‌پدیا انگلیسی
توماس کامن (۱۸۵۰ - ۱۹۱۹)، مترجم و منتقد، که چندین کتاب نیچه را به زبان انگلیسی ترجمه کرده‌است. اطلاعات کمی در مورد زندگینامه او وجود دارد، با این‌حال می‌دانیم که او یک محقق بسیارخوب، تحصیل کرده و باسواد بود که در منطقه کرستورفین، اسکاتلند زندگی می‌کرده. در اواسط دهه ۱۸۹۰ او به پروژه‌ای به رهبری الکساندر تایل جهت ترجمه کامل آثار نیچه به زبان انگلیسی، پیوست. از ترجمه‌های این گروه می‌توان به ترجمه انگلیسی «چنین گفت زرتشت» اشاره کرد که در سال ۱۹۰۹ منتشر شد.
ترازاموند یا تراساموند (زادهٔ ۴۵۰ – درگذشتهٔ ۵۲۳) پادشاه وندال‌ها و آلان‌ها از ۴۹۶ تا ۵۲۳ و چهارمین فرمانروای پادشاهی وندال در شمال آفریقا بود. مدت زمان حکومت او در آفریقا پس از پدربزرگش گایسریک، از دیگر پادشاهان وندال بیشتر بود. زندگینامه. ترازاموند سومین نوهٔ مذکر گایسریک از چهارمین پسرش گنتو بود که در ۴۹۶، پس از آنکه تمامی پسران گایسریک و حتی برادر خودش گونتاموند درگذشتند به پادشاهی وندال‌ها رسید. در واقع او در زمان مرگ گونتاموند، یکی از تنها دو نوهٔ زندهٔ مذکر گایسریک بود که بنا بر قانون وضع‌شده توسط
مذکر گایسریک بود که بنا بر قانون وضع‌شده توسط پدربزرگش مبنی بر رسیدن پادشاهی به بزرگترین فرد مذکر از خاندان پادشاه درگذشته، قدرت را در دست گرفت. ترازاموند سپس با آمالافریدا، خواهر بیوه‌شدهٔ تئودوریک بزرگ ، پادشاه اوستروگوت‌ها ازدواج کرد. جهیزیهٔ آمالافریدا لیلیبیوم در جزیرهٔ سیسیل و حشمی شامل ۱۰۰۰ سرباز نخبه و ۵۰۰۰ ملازم مسلح بود. بنا به باور هرویگ ولفرم این ازدواج در سال ۵۰۰، درست پس از جنگ‌های ۳۰ سالهٔ تئودوریک با روم شرقی اتفاق افتاد. اما علی‌رغم این اتحاد، ترازاموند در کمک به تئودوریک درماند و نتوانست
ترازاموند در کمک به تئودوریک درماند و نتوانست به‌هنگام حملهٔ فرانک‌ها به ویزیگوت‌ها در نبرد ووییه، آلاریک دوم، داماد تئودوریک بزرگ را یاری رساند زیرا ناوگان امپراتوری بیزانس که کرانه‌های جنوبی ایتالیا را مورد حمله قرار داده بود مانع عبور وندال‌ها می‌شد. این نبرد با کشته‌شدن آلاریک و پیروزی فرانک‌ها به پایان رسید. پروکوپیوس، تاریخ‌نگار بیزانسی در نوشته‌های خود به توصیف نبردهایی بین بربرهای طرابلس و وندال‌ها می‌پردازد و به تاکتیک‌های غیرمعمول بربرها در شکست سواره‌نظام وندال‌ها اشاره می‌کند. بربرها همچنین در
وندال‌ها اشاره می‌کند. بربرها همچنین در آخرین سال حکومت ترازاموند، شهر بندری مهم لپتیس مانیا (لبده امروزی) را غارت کردند. ترازاموند در دوران حکومتش به سال‌ها آزار و اذیت کاتولیک‌ها که از زمان حکومت عمویش هونریک آغاز شده‌بود پایان داد و در نتیجهٔ آن، باعث بهبود روابط بین وندال‌ها و امپراتوری بیزانس شد. چنانکه پروکوپیوس می‌نویسد ترازاموند، دوست ویژهٔ آناستاسیوس یکم، امپراتور وقت بیزانس بود." ترازاموند در سال ۵۲۳ درگذشت و پس از او هیلدریک، نخستین پسر هونریک به پادشاهی رسید.