payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انجام گردیده بود، انجام شد. اساس این تحقیقات بر این موضوع استوار بود که آیا با تغییر سطح نور و با کم و زیاد کردن آن تغییری در عملکرد و بهره‌وری کارکنان ایجاد می‌شود؟ با اجرای این تحقیقات به نظر می‌رسید که عملکرد کارکنان افزایش یافته‌است و با پایان یافتن تحقیقات این عملکرد دچار کاهش شدیدی می‌شد. تاریخچه. این مطالعات به نام کارخانه‌ای که یک‌سری بررسی‌های چند مرحله‌ای و پی‌درپی انجام شد، نامیده شد. این مطالعات ما بین سال‌های ۱۹۳۲-۱۹۲۷ انجام گردید. آزمایش رله. در یکی از آزمایش‌ها، محققان دو بانو را انتخاب کرده
یکی از آزمایش‌ها، محققان دو بانو را انتخاب کرده و از آن‌ها خواستند تا چهار کارگر دیگر را انتخاب نمایند. آن‌ها به مدت پنج سال در دو اتاق مجزا مشغول به نصب رلهٔ تلفن بودند. خروجی این عمل به صورت مکانیکی و با شمردن رله‌های کامل شده، محاسبه می‌شد. این مطالعات از دوهفته قبل از اینکه این بانوان را به اتاق مجزا انتقال دهند آغاز شد و تا انتهای مطالعات این روند ادامه یافت. در این مطالعات سرپرستی بود که در ارتباط با تغییرات با کارکنان مشورت می‌کرد و در لحظه از نظرات آن‌ها استفاده می‌کرد. برخی از متغیرهایی که در این
آن‌ها استفاده می‌کرد. برخی از متغیرهایی که در این دورهٔ پنج ساله مورد تحقیق قرار گفته بودند عبارتند از: ایجاد هر نوع تغییری موجب بهبود عملکرد می‌گشت حتی اگر این تغییرات برگشتن به شرایط قبلی می‌بود. محققان هاثورن از التون مایو، روان‌شناس دانشگاه هاروارد کمک خواستند تا به آن‌ها در تحلیل نتایج حیرت‌آور این آزمایش‌ها یاری رساند. نتیجهٔ کمک وی، آن‌ها را به این نقطه رساند که تغییرات ناگهانی شرایط کاری زنان نسبت به محیط معمول کاری‌شان به حدی زیاد بوده که این نتایج را باعث شده‌است. برای مثال، خود محققان وظیفهٔ
را باعث شده‌است. برای مثال، خود محققان وظیفهٔ نظارت بر زنان را به عهده گرفته بودند و رابطه‌ای دوستانه با موضوع تحقیقشان – یعنی زنان کارگر – برقرار کرده بودند. دو تن از زنانی که در این پروژه همکاری لازم را نداشته بودند با دو زن دیگر جایگزین شده بودند. هیچ‌یک از این شرایط، با وضعیت کسانی که در طبقهٔ کارگر هستند هم‌خوانی ندارد. علاوه بر این، خود زنان نیز یک “روح رفاقتی” در میان خود ایجاد کرده بودند تا در کنار یکدیگر به عنوان یک تیم فعالیت کنند و اگر کسی از بقیه عقب ماند، او را تشویق کرده و به او یاری رسانند.
عقب ماند، او را تشویق کرده و به او یاری رسانند. به بیان دیگر زنان یک سیستم اجتماعی متمایز ساخته بودند و این سیستم به نوبهٔ خود تبدیل به بخشی از پروسهٔ تولید شده بود و هیچ شکی نیست که این امر در افزایش سطح بهره‌وری مشاهده شده در آزمایش‌ها نقش ایفا کرده‌است. حال، برخلاف تأکید ساده‌انگارانه بر این امر که یک متغیر مستقل (نظیر روشنایی) بر سایر متغیرها (نظیر خستگی) اثر می‌گذارد، محققان هاثورن شروع به درک روابط متغیرها در سیستم‌های اجتماعی و تأثیرات محتمل آن‌ها بر تولید نموده بودند. آزمون اتاق بررسی سیم‌کشی بانک.
تولید نموده بودند. آزمون اتاق بررسی سیم‌کشی بانک. با مشاوره‌های وارنر درزمینهٔ طراحی، محققان هاثورن مرحلهٔ نهایی این پروژه را طراحی کردند که با نام آزمون اتاق بررسی سیم‌کشی بانک (BWOR) شناخته می‌شود. این بخش از پروژه بر مطالعهٔ آنچه کارکنان به‌واقع سرکار انجام می‌دهند، در مقابل آنچه دراین‌باره در خلال مصاحبه‌ها بیان می‌دارند متمرکز شده بود. برای BWOR، یک نمونه از یکی از سالن‌های تولید وسترن الکتریک ساخته شد که در آن یک گروه کاری متعارف (۱۴ کارمند مرد و سرپرستان آن‌ها) مشغول به کار شدند. کارکنان وظایف معمول
آن‌ها) مشغول به کار شدند. کارکنان وظایف معمول خود را کمافی‌السابق انجام می‌دادند درحالی‌که گروهی از مشاهده‌گران آموزش‌دیده آن‌ها را مشاهده کرده و اعمال آن‌ها را در طول بازهٔ زمانی چند ماه مابین سال‌های ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۲، تا زمان بروز رکود بزرگ اقتصادی، ثبت و ضبط می‌کردند. برای درک بهتر نقطه نظرات کارکنان، محققی دیگر که در اتاق مشاهده حضور نداشت، مصاحبه‌هایی منظم با کارکنان انجام می‌داد. وارنر محققان را بر آن داشته بود تا تئوری‌های انسان‌شناسی را مطالعه کنند و داده‌های مشاهده‌ای خود را هرچه بیشتر نظیر کار
و داده‌های مشاهده‌ای خود را هرچه بیشتر نظیر کار انسان‌شناسی که یک جامعهٔ محدود نظیر یک گروه یا قبیله را بررسی می‌کند، تحلیل نمایند. مطالعهٔ BWOR نخستین مطالعه‌ی تجربی است که در آن تضاد کامل میان دیدگاه‌های کارکنان و مدیران مشاهده می‌شد. مدیریت هاثورن ایدهٔ “مرد اقتصادی” فردریک تیلور را پذیرفته بود (یعنی کارکنان، فعالانی منطقی هستند که به انگیزه‌های اقتصادی پاسخ می‌دهند) و به همین خاطر آن‌ها طرح مشوق قطعی پیچیده‎ای به وجود آورده بودند که در آن حداقل دستمزد ساعتی روزانه بر مبنای حداقل استاندارد تولید (محلی)
روزانه بر مبنای حداقل استاندارد تولید (محلی) به‌اضافهٔ مبلغی اضافی که برمبنای میزان خروجی تمام اعضای گروه محاسبه می‌شد و با آن حداقل دستمزد ساعتی جمع می‌شد. مدیریت باور داشت که این سیستم می‌تواند کارکنان را به انگیزه‌ای برساند تا در مقابل خستگی و ناراحتی‌ها و موانع تولید، حداکثر تلاششان برای افزایش تولید را به کاربندند. بخشی از این طرح انگیزشی این ایده بود که کارکنان کندتر بر اثر سرعت بیشتر کار گروه سرعت خود را افزایش می‌دهند (همان‌طور که در آزمایش قبلی PATR شاهد آن بودیم). بااین‌حال در عالم واقع، سیستم
شاهد آن بودیم). بااین‌حال در عالم واقع، سیستم امتیازدهی پرداخت کاملاً مخالف پیش‌بینی مدیران عمل می‌کرد. کارکنان تعریف خودشان را از “کار روزانهٔ منصفانه” داشتند که به‌طور قابل‌توجهی کمتر از آن چیزی بود که انتظارات مدیران در سیستم مطلوب امتیازدهی پرداخت برمبنای آن شکل گرفته بود. استاندارد نانوشتهٔ کارکنان به تعداد معینی از محصولات ترجمه شده بود که باید هر فرد در طول یک روز آن را تولید می‌کرد؛ در واقع این تعداد، حداقل تعداد کارگران لازم محلی برای انجام کار بود. هر آنچه بیشتر از این حد تولید می‌شد توسط گروه
هر آنچه بیشتر از این حد تولید می‌شد توسط گروه مردود شناخته شده و به طرزی منفی محکوم می‎شد. اگر کارگری سرعت عمل به خرج می‌داد و بیش از حداقل استاندارد تولید می‌کرد مورد خشونت کلامی قرار گرفته و با عباراتی نظیر برده خطاب می‌شد (با استفاده از اتصال انگشت شست به انگشت سوم دست به تعبیری استعاری به او می‌فهماندند که مانند میگساران زیاده‌روی کرده‌است) و در نهایت وحشتناک‌ترین مجازات – استبداد تا انزوا و تبعید مجازی – توسط گروه در مورد او به اجرا درمی‌آمد. معمولاً کارگران در ساعات ابتدایی روز تعداد موردنظر را تولید
در ساعات ابتدایی روز تعداد موردنظر را تولید می‌کردند و به ناگاه در طول بعدازظهر عملکرد آن‌ها به طرز ماهرانه‌ای کاهش می‌یافت و حتی وقت خود را برای تولید محصولات یک شرکت دیگر صرف می‌کردند (تمام این‌ها به‌ دور از چشم مدیریت انجام می‌پذیرفت). این فرهنگ کار برخاسته از این باور کارکنان بود که نرخ بیشتر تولید روزانه مدیران را بر آن می‌دارد تا حداقل تولید روزانه را افزایش دهند، حداقل دستمزد روزانه را بردارند و یا برخی از آن‌ها را اخراج کنند. پروژهٔ هاثورن در طول رکود بزرگ اقتصادی انجام شد و به همین خاطر عجیب نیست
بزرگ اقتصادی انجام شد و به همین خاطر عجیب نیست که کارکنان نسبت به انجام چنین اعمالی از سوی مدیران ترس‌هایی به دل راه می‌دادند. یافته‌های هاثورن در تقابل با تئوری مدیریتی رایج در آن روزگار بود. برمبنای گفته‌های تیلور، انسان اقتصادی یک فرد است و ساختارهای انگیزشی برای تشویق افراد بر این مبنا شکل‌گرفته‌اند که نهایت تلاش هر فرد بروز یابد و هرکدام را بر آن دارد تا نظیر فرد متناظر خود در آن سازمان بهره‌وری داشته باشند. بار دیگر در آزمون BWOR مشخص شد که کارکنان نه به‌عنوان افراد واحد، بلکه به‌عنوان یک گروه عمل
نه به‌عنوان افراد واحد، بلکه به‌عنوان یک گروه عمل کرده و تئوری مدیریتی نانوشته‎ی خود را که برمبنای عدم اعتماد به مدیران و نه علاقه به تئوری انسان اقتصادی است، دارا هستند. در اینجا نخستین نشانه‌های تجربی سازمان غیررسمی (چیزی که می‌توانیم آن را زیر فرهنگ حرفه‌ای و با ضد فرهنگ بنامیم) مشاهده شد که به‌عنوان الگوهای واقعی واکنش‌ها و روابط اجتماعی در میان اعضای یک سازمان تعریف شد که توسط مدیران مورد غفلت واقع شده بودند. محققان توانستند این سازمان غیررسمی را با شناسایی تعاملات میان کارکنان تطبیق داده و شبکه‌های
تعاملات میان کارکنان تطبیق داده و شبکه‌های روابط میان گروه‌های کاری مختلف یا مشتریان را به‌صورت گرافیکی ترسیم کنند که بسیار به تحلیل شبکه‌ای که امروزه برای شناسایی الگوهای غیررسمی ارتباطات و تبادلات میان افراد به کار می‌رود، شبیه است. سازمان غیررسمی که به تصویر کشیده شد بسیار با سازمان رسمی (تعاملاتی که برمبنای قوانین و سیاست‌های سازمان شکل گرفته بود) که مدیریت برای نیل به اهداف سازمان آن را به وجود آورده بود، تفاوت داشت. در نتیجه این سازمان شامل دو نوع سازمان بود که با یکدیگر مطابقت نداشتند – یکی سازمان
بود که با یکدیگر مطابقت نداشتند – یکی سازمان منطقی بود که برای اهداف سازمانی طراحی شده بود و دیگری شکل طبیعی و خودبه‌خودی تعاملات اجتماعی افراد بود که در پاسخ به منافع و نیازهای ذاتی انسان شکل گرفته بود. این یافته‌ها عیان ساخت که کارکنان تنها یک “فاکتور” ساده در تولید – به‌مانند ماشین‌ها – نیستند بلکه موجوداتی هوشمند هستند که تعریف خودشان را از پدیده‌ها دارند و برای دفاع از تمایلاتشان از مکانیزم‌هایی که توسط خودشان طراحی شده‌استفاده می‌کنند. گرچه این بینش امروزه برای ما چندان عجیب نیست اما در اوایل دههٔ
امروزه برای ما چندان عجیب نیست اما در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ موفقیتی شگفت‌آور به‌حساب می‌آمد و نقد شدیدی بر تئوری مدیریت علمی تیلور وارد آورده بود. یکی از مهم‎ترین نتایج پروژهٔ هاثورن درک این نکته بود که کارکنان تأثیر شدیدی بر بهره‎وری سازمانی دارند. تا زمانی که ماشین‌ها فرایند تولید را کنترل نمی‎کنند، و در آن روزگار قطعاً چنین بوده‌است، کارکنان می‌توانستند سرعت تولید را به شیوه‌های ظریف طوری کنترل کنند که بدون استفاده از ناظرین، امکان شناسایی آن وجود نداشته باشد. مدیریت دیگر برمبنای آنچه تئوری آن روزگار بیان
مدیریت دیگر برمبنای آنچه تئوری آن روزگار بیان می‌داشت، تنها در تصرف سازمان نیست بلکه باید با قدرت عظیم طبیعی مصالحه کند که ازنقطه‌نظر مدیریت به منطق محرک‌های اقتصادی پاسخ مناسبی نمی‌دهد. ازنقطه‌نظر کارکنان، افراد BWOR کاملاً منطقی بودند چراکه هر الگوی رفتاری غیرازاین که به کار می‌گرفتند می‌توانست کسب درآمد آن‌ها در بلندمدت را به خطر اندازد. جالب آنجاست که این نگاه انسان‌شناسانهٔ متأخر آن چیزی نبود که محققان هاثورن شناسایی، که پیش‌فرض‌های مایو را در مطالعاتشان به کار گرفته بودند و انتظار داشت که کارکنان
به کار گرفته بودند و انتظار داشت که کارکنان BWOR به شیوه‌ای غیرمنطقی و برمبنای “تنظیم نادرست” روان‌شناختی واکنش نشان دهند، انتظار آن را داشته باشند. آیندهٔ صنعتی متفاوتی می‌توانست مورد انتظار باشد اگر نگاه متفاوتی به این مسئله اتخاذ شود. مطالعات هاثورن و انگیزش. هدف از انجام این مطالعات یافتن عواملی برای به انگیزش در آوردن کارگران بود و در ابتدا به نتایج خیره‌کننده‌ای رسید. با انجام این تحقیقات مشخص شد که تغییر در میزان نور تأثیر زیادی بر روی سطح تولید ندارد و نظر کلاسیک‌ها در این مورد اشتباه است. به نظر
و نظر کلاسیک‌ها در این مورد اشتباه است. به نظر محققان این گروه، افزایش سطح تولید به عوامل روانی بیشتر مربوط می‌شود تا به عوامل فیزیکی. واکنش‌های منفی و نقد. برخی مرورها و نقدهای بعدی نشان داده‌اند که آگاهی افراد از تحت‌نظر بودن، لزوماً همواره به بهبود عملکرد منجر نمی‌شود، بلکه در شرایطی می‌تواند باعث واکنش‌های منفی از جمله کاهش عملکرد یا حتی رفتار مقابله‌ای شود. به همین دلیل، شماری از پژوهشگران تأکید کرده‌اند که «اثر هاثورن» نباید صرفاً یک پدیده‌ی مثبت تلقی شود، بلکه باید آن را بخشی از طیفی گسترده‌تر از
شود، بلکه باید آن را بخشی از طیفی گسترده‌تر از واکنش‌پذیری دانست که می‌تواند در جهات مختلف عمل کند.
کتاب آخرین سفر شاه (The Shah's Last Ride) نوشته ویلیام شوکراس از برجسته‌ترین و مستند‌ترین کتاب هائی است که در باره سالهای آخر حکومت محمدرضاشاه نوشته شده‌است. در این کتاب نویسنده سعی نموده است با بهره‌گیری از منابع مستقیم و مستند و تا حدی بی‌طرف، سال‌های آخر حکومت شاه، جریان‌های دوره انقلاب، زندگی شاه در تبعید، سیر بیماری او، جریان‌های مربوط به معالجه و چگونگی مرگ وی را با گفتگو و مصاحبه با افراد مرتبط، بررسی نماید. فهرست مطالب. فصل‌های کتاب: نویسنده. ویلیام شوکراس William Shawcross روزنامه‌نگار و نویسنده
شوکراس William Shawcross روزنامه‌نگار و نویسنده انگلیسی سال هاست در روزنامه‌ها و مجلاتی مانند ساندی تایمز، آبزرور، واشنگتن پست و نیوزویک مقاله می‌نویسد. کتاب‌های متعددی نیز از وی چاپ شده‌است. کتاب حاضر نتیجه سه سال کوشش و پیگیری وی در باره روند زندگی محمد رضا شاه است. بررسی و مطالعات او در این مورد، متکی به دهها کتاب و صدها مقاله و مصاحبه بوده و زندگی شاه را در یک سال و نیم دوران تبعید، قدم به قدم پیموده است. در رسانه‌ها و فضای مجازی ایرانی نقدهایی نیز برای این کتاب نوشته شده‌است. پیشگفتار. نویسنده در
برای این کتاب نوشته شده‌است. پیشگفتار. نویسنده در پیشگفتار می‌نویسد:
بعدازظهر سگی سگی نام فیلمی است به کارگردانی مصطفی کیایی و با بازی مجید صالحی، رضا عطاران، بهاره رهنما، علی صادقی، سعید آقاخانی و… محصول سال ۱۳۸۸ است. خلاصه داستان. جوانی فارغ‌التحصیل رشته مهندسی مکانیک است که در صنعت خودروسازی طرح‌های مختلف ارائه کرده، اما کسی به او بها نمی‌دهد. او برای اینکه حرف خود را به گوش مسئولان برساند، بازی خطرناکی را آغاز می‌کند که منجر به گروگانگیری می‌شود. این فیلم به نحوی کپی شده از فیلم بعدازظهر سگی با بازی آل پاچینو است.
این فهرست فیلسوفان ایرانی از ایران باستان تا کنون، در مکتب‌های فکری مختلف است. حکمت و فلسفه در ایران پیش از تفکر میترائیسم شروع شده و اولین نام آن حکمت خسروانی است. بعدها با پذیرش اسلام و ترجمه متون یونانی در قالب حکمت مشاء ابوعلی سینا، حکمت اشراق سهروردی، حکمت یمانی میرداماد و حکمت متعالیه ملاصدرا درآمده است.
فریده گلبو (زادهٔ ۱۳۲۹) داستان‌نویس و پژوهشگر ایرانی‌ست. زندگی. فریده گلبو، متولد ۱۳۱۹ است. او از سنین نوجوانی فعالیت خود در عرصه روزنامه‌نگاری را با مجله فردوسی به سردبیری محمود عنایت آغاز کرد. گلبو در این دوره به تلخیص رمان‌های نویسندگان سرشناسی همچون جک لندن و انوره بالزاک پرداخت. او نخستین رمان خود یعنی "جاده کور" را قبل از ۲۰ سالگی تألیف کرد؛ رمانی که در واقع یک سه‌گانه بود و انتشارات امیرکبیر آن را به چاپ رساند. پس از آن گلبو در رشته روزنامه‌گاری دانشگاه تهران شروع به تحصیل کرد و سال‌های بسیاری را در
تهران شروع به تحصیل کرد و سال‌های بسیاری را در کسوت معلم در دبیرستان‌های تهران به تدریس ادبیات فارسی گذراند. در آن زمان دو کتاب "ماسوله" و "ابیانه" و همچنین کتاب آموزشی "رسانه‌های گروهی" را تألیف کرد. او در دهه ۱۳۷۰ و پس از چندین سال فعالیت در عرصه روزنامه‌نگاری شروع به تألیف رمان و به نثر درآوردن آثاری همچون "لیلی و مجنون"، "خسرو و شیرین"، "هفت پیکر" و "ویس و رامین" نظامی کرد. فعالیت‌های گلبو در عرصه داستان‌نویسی با این اتفاق‌ها نیز همراه بوده‌است؛ کسب جایزه قلم زرین برای کتاب "حکایت روزگار"، ترجمه کتاب
قلم زرین برای کتاب "حکایت روزگار"، ترجمه کتاب "دو غریب" به زبان انگلیسی، اقتباس فیلم "شیرین" ساخته عباس کیارستمی از کتاب "خسرو و شیرین" و همچنین فیلم "نیمه پنهان" تهیمنه میلانی از کتاب "بعد از عشق". او همسر پرویز کردوانی است.
اخترناوگان سازمانی تخیلی است در مجموعه تلویزیونی و فیلم‌های پیشتازان فضا که ماموریت آن انجام خدمات اکتشافی، صلح‌بانی و نظامی برای فدراسیون متحد سیارات در اعماق فضا است. اخترناوگان بازوی اصلی فدراسیون برای کاوش، پدافند، دیپلماسی و پژوهش در فضا است. مقر اخترناوگان در سان‌فرانسیسکو، واقع در کالیفرنیا، کره زمین، سامانه خورشیدی، بخش ۰۰۱ ربع آلفا، قرار گرفته‌است. اکثریت اعضای این ناوگان ستاره‌ای از انسان‌ها هستند اما افرادی از صدها گونه زیستی دیگر نیز در آن عضویت دارند. بخش‌ها. اخترناوگان از بخش‌ها و یگان‌های زیر
بخش‌ها. اخترناوگان از بخش‌ها و یگان‌های زیر تشکیل شده‌است: بسیاری از ساختمان‌های اخترناوگان در منطقه واقع در شرق پل گلدن‌گیت در منتهی‌الیه شبه‌جزیره سان‌فرانسیسکو واقع شده‌اند. منابع. Wikipedia contributors, "Starfleet," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Starfleet&amp;oldid=467738364 (accessed February 3, 2012).
رُمولوسی‌ها یکی از نژادهای تخیلی موجودات فضایی در مجموعه تلویزیونی پیشتازان فضا هستند. زاد و بوم رمولوسی‌ها دو سیاره نزدیک به هم به نام‌های رمولوس و رموس واقع در ربع بتا است و پایتخت آن‌ها در رمولوس قرار دارد. رمولوسی‌ها با ولکان‌ها خویشاوندی نژادی دارند. رمولوسی‌ها در اصل گروهی انقلابی از ولکان‌ها بودند که پس از آن‌که ولکان‌ها تصمیم گرفتند منطق را بر احساسات خود چیره کنند با این امر مخالفت کرده و از جهان ولکان کوچیده و به رمولوس رفتند. رمولوسی‌ها عموماً با فدراسیون متحد سیارات، سازمانی کیهانی که کره زمین
فدراسیون متحد سیارات، سازمانی کیهانی که کره زمین هم در آن عضو است، سر ستیز دارند و در بسیاری موارد مصالحه موجود را رعایت نمی‌کنند.
واساز دستگاهی تخیلی در سریال پیشتازان فضا است که با تنظیم و فشردن دکمه‌ای اشیا مورد نظر را می‌سازد یا بازیافت می‌کند. در قسمت‌های اولیه سریال از واسازها برای تهیه وعده‌های غذایی استفاده می‌شد ولی در قسمت‌های بعدی کاربردهای بسیار دیگری نیز از آن دیده می‌شود.
ماکسیمیلیانو «ماکسی» گاستون لوپز (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل آرژانتین است که به عنوان مهاجم بازی می کرد. وی دارای پاسپورت آرژانتینی و ایتالیایی است. اسطوره‌ی بی نام و نشانی که به دلیل اعتراض به طرز هدایت عملی فوتبال از فوتبال حرفه ای اش محروم شد و همان حوالی هم اتفاقات ناخوشایند برای او پیش آمد و خانواده‌اش از هم پاشیدند. از القاب او می‌توان به "El Rubio" (بور) و "La Gallina de Oro" (مرغ طلایی) اشاره کرد. زندگی شخصی. او در سال ۲۰۰۸ با واندا نارا، مدل آرژانتینی ازدواج کرد که حاصل این ازدواج ۳ پسر به
آرژانتینی ازدواج کرد که حاصل این ازدواج ۳ پسر به نام‌های والنتینو گاستون (زاده ۵ ژانویه ۲۰۰۹)، کنستانتینو (زاده ۱۹ دسامبر ۲۰۱۰) و بندیکتو (زاده ۲۰ فوریه ۲۰۱۲) است. این زوج در سال ۲۰۱۳ از یکدیگر جدا شدند و وندا نارا با مائورو ایکاردی دوست صمیمی لوپز وارد رابطه شد که این کار جنجال و حواشی بسیاری میان این دو بازیکن فوتبال و در رسانه‌ها ایجاد کرد.
موسیقی مینیمال سبک و تکنیکی از موسیقی است که در ارتباط با آثار تعدادی از آهنگسازان آمریکایی مانند لامونته یانگ، تری رایلی، استیو رایش و فیلیپ گلس است. پیدایش این سبک واکنشی به پیچیدگی نظری و عملی موسیقی مدرن بود. تاریخچه. این سبک موسیقی ابتدا در دهه ۶۰ در نیویورک به وجود آمد و در ابتدا به شکل گونه‌ای از موسیقی تجربی شناخته شد و به آن "مدرسه هایپنوتیک نیویورک" (New York Hypnotic School) گفته می‌شد. تعریف و ویژگی. منظور از اختصار در موسیقی با گرایش‌های مینیمالیستی اشاره به عناصر سازنده و ساختار موسیقایی آن
اشاره به عناصر سازنده و ساختار موسیقایی آن موسیقی است. درحالی‌که در هنر مینیمال، عناصر سازنده اثر به اشکال هندسی محدود شده‌است در موسیقی مینیمال تعداد نتها، فواصل و شدت کاهش می‌یابد. علاوه بر این آهنگسازان این سبک از استفاده از ساختارهای پیچیده موسیقایی اجتناب می‌کنند. ویژگی‌های کلی این موسیقی هارمونی‌های ثابت، پالس‌های یکنواخت، تغییر فرم آهسته و تدریجی و تکرار عبارت‌های موسیقی یا بخش‌های کوچک‌تر به مثابه موتیف‌ها یا سلول‌ها است. این سبک ممکن است ویژگی‌های دیگری مانند تغییر مُد داشته باشد. آهنگسازان شاخص.
دیگری مانند تغییر مُد داشته باشد. آهنگسازان شاخص. علاوه بر آهنگسازان آمریکایی سبک مینیمال (لامونته یانگ، تری ریلی، استیو رایش و فیلیپ گلس)، در اروپا موسیقی آهنگسازانی مانند لوییس آندریسن، کارل گویوارتز، مایکل نایمن، گاوین برایرز، استیو مارتلند، هنریک گورتسکی، آروو پارت، یان تیرسن و جان تاونر نشان دهنده برخی ویژگی‌های موسیقی مینیمال است. موسیقی مینیمال در دهه ۱۹۷۰ میلادی بر تعداد زیادی از گروه‌های موسیقی راک مانند گروه یس، آیرون باترفلای، جفرسن ایرپلین و در دهه ۱۹۸۰ میلادی بر جنبش نیو ایج تأثیر گذاشت.
جغد جیغ‌اره‌ای شمالی نوعی از جغدان راستین است که بومی آمریکای شمالی است. نام‌گذاری این جغد به خاطر شباهتی است که فریاد آن به صدای اره‌ای که تیز می‌کنند دارد.
جوآن ترایمیر گیگنیلیات وودوارد (زادهٔ ۲۷ فوریه ۱۹۳۰) هنرپیشه تلویزیون و سینما اهل آمریکا است که جوایز بسیاری کسب کرده‌است. زندگی شخصی. وی پس از همبازی شدن با پل نیومن (یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌های سینمای هالیوود) در سال ۱۹۵۸ با او ازدواج کرد که این پیوند تا زمان مرگ نیومن در سال ۲۰۰۸ ادامه یافت. فیلم‌هایی که با نیومن همبازی بود. Both appeared in the HBO miniseries "Empire Falls" but had no scenes together. او در پنج فیلم که نیومن کارگردانی یا تهیه‌کننده آن بود نقش آفرینی کرد اما in which he did not star:
پیش از اسلام. اهواز در روزگار ساسانیان از شهرهای عمده خوزستان به شمار می‌رفت و از مراکز عمده صنایع نساجی خوزستان بود و یکی از کانونهای مسیحیت در ایران، و از اسقف نشینهای خوزستان محسوب می‌شد. علاوه بر این، این شهر از مراکز عمده بازرگانی بوده، و نیز به واسطة واقع شدن در کنار رود کارون - که قابلیت کشتیرانی داشته - محل مناسبی برای تجمع مال‌التجاره و دادوستد به شمار می‌رفته است دوران اسلامی. بعد از تاخت و تاز اعراب در عراق، آنها در اواخر دهه ۶۳۰ میلادی به خوزستان حمله کردند. فرمانده عتبه بن گزوان نیمه اداری شهر
حمله کردند. فرمانده عتبه بن گزوان نیمه اداری شهر را ویران کرد ولی نیمه تجاری شهر را حفظ کرد. فرمانده ایرانی، هرمزان از اهواز به شوشتر عقب‌نشینی کرد ولی بعد از مدت طولانی در محاصره بودن، در ۲۱ ه. ق/۶۴۱–۶۴۲ به نیروهای عمر تسلیم شد. اعراب پس از پیروزی در جنگ نهاوند پادگانهایی در شهرهای فتح شده، از جمله در اهواز ساختند. شهرهای خوزستان از جمله اهواز از نخستین پناهگاه‌های خوارج در ایران بود. در ایام خلافت علی برخی از موالی اهواز که از میزان خراج درخواستی والی آن ناخرسند بودند، به شورش خوارج پیوستند. در زمان
آن ناخرسند بودند، به شورش خوارج پیوستند. در زمان خلافت یزید بن معاویه شهرهای خوزستان از جمله اهواز دستخوش جنگ و گریزهای خوارج با سپاهیان اموی گشت.جغرافی دانان متذکر شدند که اهواز به خاطر شورش زنگیان-که عراق کوچک و خوزستان را دربرگرفته بود- در اواخر قرن ۳ ه. ق/۹ م بشدت صدمه دیده است. مقدسی متذکر می‌شود که دلیل ویرانی‌های شهر اشغال آن توسط شورشیان به رهبری المبرقع (نقابدار) است و طبری می‌گوید در سال ۲۶۱ه. ق/۸۷۴–۸۷۵ م زنگیان که شهر را اشغال کرده بودند، شهر را غارت کرده، مردم را به بردگی گرفته و خانه‌ها را آتش
کرده، مردم را به بردگی گرفته و خانه‌ها را آتش می‌زدند شهر اهواز در سده‌های نخستین اسلامی به واسطه سدی که بر کارون بسته شده بود، از بزرگ‌ترین و آبادترین شهرهای خوزستان به شمار می‌آمد. این شهر تا ۲۵۶ق/۸۷۰م شهری پررونق و آباد بود، اما در این سال اهواز به تصرف سپاهیان صاحب‌الزنج درآمد. اهواز پس از پایان فتنه زنگیان رونق و آبادانی گذشتة خود را از دست داد، اما در زمان عضدالدوله دیلمی بار دیگر اهمیت پیشین خود را به عنوان مرکزی تجاری به دست آورد. همچنین بنا به گفته مقدسی، عضدالدوله پل هندوان را که دو بخش اهواز را
مقدسی، عضدالدوله پل هندوان را که دو بخش اهواز را به هم متصل می‌کرد و همچنین مسجد زیبایی را که در کنار آن بوده، بازسازی و مرمت نمود. شهر اهواز از پایگاه‌های عمدة مذهب تشیع در ایران به شمار می‌آمد و به گفتة مقدسی نیمی از مردم آنجا شیعه بودند و پیوسته میان شیعیان (مروشیان) و سنیان (فضلیان) درگیری و کشاکش وجود داشت. اهواز تا اواخر سدة ۵ق شهری آباد بود، اما از این زمان به بعد رونق خود را از دست داد، به گونه‌ای که مرکزیت خوزستان از آنجا به شوشتر منتقل شد. در سدة ۶ق اهواز به شهری ویران و خالی از سکنه تبدیل شد.
۶ق اهواز به شهری ویران و خالی از سکنه تبدیل شد. حافظ ابرو از آن به عنوان قصبه‌ای نام می‌برد و به اشتباه اهواز را با سوق الاربعا (چهارشنبه بازار) یکی می‌داند در قرن چهارم هجری نهری کوچک به طول سیصد متر و عرض بیست‌متر از کارون منشعب شده، شهر را به دو قسمت تقسیم کرده بود محله غربی را «جزیره» می‌گفتند و محله شرقی «مدینه» نام داشت، این دو بخش به وسیله پلی به نام «پُل هندوان» به هم وصل می‌شدند. در آن دوره اهل شهر دو دسته بودند و دربارة اصحاب پیامبر دو نظر داشتند، این شهر انبار بصره و بارانداز فارس و اصفهان بود.
این شهر انبار بصره و بارانداز فارس و اصفهان بود. اما علی‌رغم رشد و توسعه اهواز در قرون اولیه اسلامی، در نیمه دوم قرن چهارم هجری این شهر رو به ویرانی گذاشت و مردم آن پراکنده شدند. و کار به جایی رسید که در اوایل قرن ششم این شهر به طور کلی ویران شد. عبدالکریم بن محمد سمعانی که در نیمه دوم قرن ششم می‌زیسته شهر اهواز را این چنین توصیف کرده: «اهواز یکی از شهرهای مشهور بود که دانشمندان و روحانیون و تجار و ثروتمندان بسیاری از مردم آن شهر به همراه غیر اهوازی‌ها در آن زندگی می‌کردند. بخش عمده این شهر ویران شد و فقط
زندگی می‌کردند. بخش عمده این شهر ویران شد و فقط ویرانه‌هایی از آن باقی‌مانده که مردم اندکی را خود جای داده‌است.» علت ویرانی «سوق‌الاهواز» یا همان اهواز به درستی مشخص نیست. هر آنچه تاکنون گفته شده حدس و گمان است که به وسیله وقایع‌نگاران و مورخان متأخر نوشته شده‌است. احمد کسروی «ویرانی اهواز کهن را یکی از معماهای تاریخ خوزستان دانسته که نه زمان و نه علت آن را در جایی ننوشته‌اند.» او در ادامه می‌گوید: «آنچه ما از جستجو بدست آورده‌ایم زمان آن را آخرهای قرن پنجم یا آغاز قرن ششم بوده.» این سخن کسروی نیز درست
یا آغاز قرن ششم بوده.» این سخن کسروی نیز درست نیست چون ابن‌حوقل که در نیمه دوم قرن چهارم می‌زیسته، ویرانی اهواز را از قرن چهار هم روایت کرده‌است. با این وجود کسروی علت ویرانی را دو چیز پنداشته: یکی شکستن بند و دیگری برگشتن مسرقان از جوی خود و پیوستن آن به دجیل [کارون]. از قرن ششم هجری قمری به بعد به علت خراب شدن سد شادروان و پائین رفتن سطح آب رونق دهنده شهر و نیز جنگ‌ها و اغتشاشات داخلی و بروز بیماری‌های وبا و طاعون، اهواز رو به خرابی رفت تا آن که در سال ۱۸۶۹ میلادی (۱۲۴۸ هجری خورشیدی) هم‌زمان با حفر کانال
میلادی (۱۲۴۸ هجری خورشیدی) هم‌زمان با حفر کانال سوئز که منجر به کوتاه شدن مسیر تجارت دریائی اروپائیان و توجه آنها به منطقه شد رونق تازه‌ای گرفت. ناصرالدین شاه قاجار هم از این فرصت برای گسترش تجارت و کشتیرانی بر روی رود کارون استفاده کرد و در سال ۱۲۶۶ هجری خورشیدی کشتی‌رانی را بر رود کارون برای خارجیان آزاد اعلام کرد و توسط والی خوزستان در کنار اهواز قدیم بندرگاهی به نام «بندر ناصری» احداث کرد. در پی احداث این بندر نام اهواز به «ناصریه» تبدیل شد تا اینکه در دورهٔ پهلوی و به تبع سیاست قاجار زدائی رضا شاه نام
پهلوی و به تبع سیاست قاجار زدائی رضا شاه نام باستانی «اهواز» احیا شده و جای ناصری را گرفت. سیدعبدالله جزایری که در قرن دوازدهم یعنی قرن‌ها پس از ویرانی اهواز می‌زیسته. فتنة صاحب‌الزنج را عامل عدم اعتنا و بی‌رغبتی خلفا دانسته که «بعد از تسکین فتنه چون خلفا را به عمارت آن ولایت رغبت باقی نماند و واماندگان آن‌جا از عمدة ضبط آن همه نیشکر و ادای مال و جهات دیوانی آن‌ها بیرون نتوانستند آمد، لاجرم اکثر جلای وطن نمودند و...» به هر حال پس از ویرانی شهر اهواز در قرن چهارم هجری، فقط ویرانه‌ای از آن باقی‌مانده بود و
چهارم هجری، فقط ویرانه‌ای از آن باقی‌مانده بود و در دورة مشعشعیان و پس از آن دسته‌ای از آل کثیر در آنجا کپرها یا چینه‌هایی بالا آورده دهکده‌ای آباد کرده بودند. سپس هم آنان رفته دسته‌ای از کعبیان در آنجا نشیمن داشته و در آن نزدیکی دیم‌کاری می‌کردند. با توجه به نوشته سیدعبدالله جزایری پیداست که در اواخر قرن دوازدهم هجری نیز اهواز حال و روز خوبی نداشته‌است. او می‌نویسد: «اکنون از عمارات آن‌جا همان قلعه موجود است که شیخ ناصر بن حمید آن را حصار کشیده مشتمل بر چند خانه‌وار رعیت دیم‌کار.» دوران معاصر. پس از آن