payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شهر آگوئاسکالینتس پایتخت ایالت آگوئاسکالینتس در مرکز باختری کشور مکزیک است. این شهر در کناره رود آگوئاسکالینتس واقع شده‌است و ۱۸۸۰ متر بالا تر از سطح دریا است. پیشینه. این شهر در ۲۲ اکتبر، ۱۵۷۵ میلادی به دست خوان د مونترو (Juan de Montoro) برای استراحتگاه برای خدمات پستی بین شهر زاکاتکاس و مکزیکو سیتی تأسیس شد. با اینکه بنیانگذاران آن پیش‌بینی نمی‌کردند که این شهر به یک شهر بزرگ تبدیل شود، بعد از مدتی این شهر به پایتخت ایالت تازه شکل گرفته به همین نام در زمانی که قلمرو خود را از دولت مجاور ایالت زاکاتکاس در
که قلمرو خود را از دولت مجاور ایالت زاکاتکاس در سال ۱۸۳۵ میلادی جدا کرده بود تبدیل شد. نام. نام این شهر از واژه اسپانیایی، "aguas calientes" سرچشمه میگیرد به برگردان آن به فارسی "چشمه های آب گرم،" میشود. بخشی از نام اصلی "ویلا د نوسترا سنییورا د اسسمپتیون د لاس آگواس کلینتس " (بانوی ما از فرض از آب داغ). هنگامی که این شهر برای اولین بار توسط خوان د مونترو و 12 خانواده تأسیس شد این نام را به خاطره فراوانی چشمه‌های آب گرم در منطقه به شهر دادند . این ویژگی‌های حرارتی چشمه‌های معدنی هنوز هم در این شهر بهره
حرارتی چشمه‌های معدنی هنوز هم در این شهر بهره برداری می‌شوند. امروزه. آگواسکالینتس امروز شهری هم سنتی و صنعتی است. مرکز شهر، نگهدارنده میراث غنی معماری و چشم انداز فرهنگی است. از سوی دیگر، بزرگراه‌های برنامه‌ریزی شده، و نیز راه‌های ماشین‌رو با پارک‌های صنعتی که به کار هزاران نفر از مردم بنا شده‌است.
جورابان یک شرکت تولیدی پوشاک ورزشی در ایران است. حمید استیلی و افشین پیروانی از سهامداران این شرکت هستند. این شرکت، از زمستان ۱۳۷۹ تامین‌کننده پوشاک باشگاه فوتبال پرسپولیس تهران شد و مدتی نیز بخشی از سهام آن در اختیار باشگاه بود. این شرکت مدتی تامین‌کننده پوشاک باشگاه فوتبال استقلال تهران هم بود. در سال ۱۳۸۲، ماجرای فسخ قرارداد پرسپولیس با جورابان و استفاده از پوشاک ورزشی دایی، تنش‌هایی میان دو شرکت ایجاد کرد. با ورود برندهای خارجی در چند سال اخیر، جورابان به کلی بازار خود را در لیگ برتر فوتبال ایران از دست
کلی بازار خود را در لیگ برتر فوتبال ایران از دست داده‌است.
حاج محمدکاظم کازرونی مشهور به گُلبُن، شاعر و عارف بنام قرن سیزدهم هجری ‌است. اثر مشهور او گلشن اسرار نام دارد. زندگی. گلبن کازرونی در ۱۴ سالگی به قصد تحصیل و تهذیب از کازرون خارج شده و به هندوستان، عراق، شامات، حجاز و اکثر نقاط ایران سفر کرد. پس از کسب تحصیلات و رسیدن به درجات عرفانی در ۷۰ سالگی به کازرون بازگشت و به بیان اندیشه‌های خود پرداخت. در آثار او به شکل ویژه به شهر کرمان اشاره شده که گلبن مدت‌ها در آنجا ساکن بوده است. همچنین مدتی را در میام اقوام لر زندگی کرده و سفرهایی نیز به شهرهای مسقط، ارفه و
زندگی کرده و سفرهایی نیز به شهرهای مسقط، ارفه و موصل داشته است. فتحعلی‌شاه قاجار پیش از رسیدن به پادشاهی و در زمانی که حاکم فارس بود، پس از شنیدن تعاریفی از گلبن، او را به شیراز دعوت کرد. اما گلبن از رفتن به شیراز خودداری نمود. پس از آن فتحعلی‌شاه برای دیدار گلبن به کازرون رفت و وارد باغ نظر، از باغ‌های تاریخی کازرون شد و گلبن را به نزد خود فراخواند، اما گلبن مجدداً از این دستور سر باز زد. نهایتاً فتحعلی‌شاه شخصاً به نزد گلبن رفت و سکه‌هایی به او هدیه کرد، اما گلبن نپذیرفت. آثار. آثار گلبن شامل ۱۰ جلد کتاب
گلبن نپذیرفت. آثار. آثار گلبن شامل ۱۰ جلد کتاب شعر بوده است که تنها ۴ مورد شناسایی شده است: درگذشت. در مورد درگذشت گلبن دو نظر وجود دارد. حقایق‌نگار خورموجی، مورخ دورهٔ قاجار، مرگ گلبن را به‌وسیلهٔ سمی که همسرش به او خوراند، ذکر کرده است. با این وجود منابع دیگری ذکر کرده‌اند که همسر گلبن، پیش از او درگذشته است. سال دقیق مرگ گلبن نیز مشخص نیست و تنها اطلاعات موجود در این‌باره، آخرین تاریخ موجود در دیوان وی مربوط به سال فوت علی‌قلی خان کازرونی، حاکم وقت کازرون است که مربوط به سال ۱۲۶۶ هجری قمری می‌باشد. با
است که مربوط به سال ۱۲۶۶ هجری قمری می‌باشد. با این وجود به استناد روشی نامؤثق و خوابی که سعیدی کازرونی، از شعرای قدیم کازرون در مورد او می‌بیند، سال درگذشت او را ۱۲۷۰ هجری قمری ذکر کرده‌اند. آرامگاه. ناصر دیوان کازرونی، کلانتر کازرون در دورهٔ قاجار که ارادت ویژه‌ای به گلبن کازرونی داشت، مقبره او را مرمت نمود. آرامگاه گلبن در شمال حیاط وسیعی قرار داشته که طرفین آن ایوان، دو اتاق کوچک ساخته شده بوده و در یکی از آن‌ها نیز، ناصر دیوان کازرونی مدفون بوده است. با این وجود این مکان در سال‌های بعد ویران شد و امروز
این وجود این مکان در سال‌های بعد ویران شد و امروز از مکان دقیق مقبرهٔ گلبن اثری در دست نیست.
حصاری یک شرکت تولیدی پوشاک ورزشی در ایران است. عباس انصاری‌فرد از افراد نزدیک به این شرکت است. با ورود برندهای خارجی در چند سال اخیر، حصاری به مانند چند شرکت دیگر به کلی بازار خود را در لیگ برتر فوتبال ایران از دست داده‌است. تأمین لباس باشگاه پرسپولیس. نخستین قرارداد. این تولیدی در فصل ۱۳۸۶–۱۳۸۵ لباس باشگاه فوتبال پرسپولیس تهران را تأمین می‌کرد. جنجال لباس تقلبی ال اشپورت. در سال ۱۳۸۷، در حالی که باشگاه پرسپولیس با شرکت آل‌اشپورت برای تأمین لباسش قرارداد داشت، این شرکت لباس‌های تولید خود را با آرم کپی تقلبی
این شرکت لباس‌های تولید خود را با آرم کپی تقلبی اول‌اشپورت به عنوان لباس تمرین در اختیار باشگاه قرارداد. افشای این امر موجب تعجب رسانه‌ها شد و علی کریمی، بازیکن وقت پرسپولیس در این باره گفت: «بازیکنان یک دست لباس درست و حسابی ندارند و بعد مسئولان دنبال مربی خارجی می‌گردند!». قرارداد دوباره. در سال ۱۳۸۷، عباس انصاری‌فرد، مدیرعامل وقت باشگاه، پس از فسخ قرارداد با آل‌اشپورت، تأمین لباس‌های پرسپولیس را به شرکت حصاری سپرد. بازیکنان پرسپولیس از کیفیت پایینِ این لباس‌ها شکایت داشتند و به دلیل تنگ و کوتاه بودنِ
لباس‌ها شکایت داشتند و به دلیل تنگ و کوتاه بودنِ شورت‌ها، در چند بازی با پیراهن این شرکت و شورت مارک دیگری به بازی رفتند. همچنین، پرسپولیس در یک بازی دوستانهٔ آن فصل، تنها یک نیمه با لباس این شرکت بازی کرد.
پارس الکتریک کارخانه تولیدکننده لوازم صوتی و تصویری ایرانی است که در جاده مخصوص کرج بزرگراه شهید لشگری قراردارد. این شرکت در سال ۱۳۴۱ (خورشیدی) به دست محمدتقی برخوردار در خیابان آزادی تهران بنیانگذاری شد. پارس الکتریک در ابتدا به مونتاژ تلویزیون و رادیوهای گروندیگ می‌پرداخت. پس از انقلاب ۱۳۵۷، در جریان مصادره امول و دارایی‌ها، این کارخانه مصادره شد و تحت نظر سازمان صنایع ملی ایران قرار گرفت. محمد تقی برخوردار که تلاش ناموفق زیادی برای بازپس‌گیری اموالش داشت، در جلسه‌ای با حضور مهندس بازرگان می‌پرسد: «ما چه
در جلسه‌ای با حضور مهندس بازرگان می‌پرسد: «ما چه گناهی کرده‌ایم، تعداد زیادی کارگر تعلیم دادیم، تعدادی مهندس استخدام و مشغول کار کردیم؟» این شرکت در سال ۱۳۷۱ زیرمجموعه سازمان تأمین اجتماعی شد. نظرات و دیدگاه‌ها در مورد پارس الکتریک. حسن روحانی هفتمین رئیس‌جمهور ایران، پیش از پیروزی در انتخابات و در مناظره انتخاباتی خود انتقاد کرد که چرا پارس الکتریک خانه کبوتران شده‌است.
حسین پاشا خان (۱۲۶۱–۱۳۳۶ ه‍.ق) ملقب به امیر بهادر، از رجال دورهٔ مشروطه و رئیس کشیک خانه (گارد سلطنتی) و وزیر دربار و وزیر جنگ مظفرالدین شاه و محمدعلی شاه بود. زندگی. امیر بهادر جنگ در حدود سال ۱۲۶۱ هـ. ق در تبریز متولد شد. جدّش از خوانین قفقاز بود که پس از امضای عهدنامه ترکمنچای مجبور به مهاجرت به ایران شده بود. او ابتدا در دوران ولیعهدی مظفرالدین شاه در تبریز مقام قوللر آقاسی دستگاه ولیعهد را یافت و پس از مدتی به پیشنهاد امیرنظام گروسی به مقام پیشکاری ولیعهد رسید. در سال ۱۳۱۰ هـ. ق از طرف ناصرالدین شاه
رسید. در سال ۱۳۱۰ هـ. ق از طرف ناصرالدین شاه لقب «امیربهادر» یافت و پس از جلوس مظفرالدین میرزا بر تخت سلطنت، رئیس کشیک خانه دربار شد. امیر بهادر در سال ۱۳۲۱ ه‍.ق به جای محمود حکیم‌الملک، وزیر دربار شد و تا سه سال بعد در این مسند باقی ماند. امیر بهادر به دلیل داشتن اعتقادات عمیق مذهبی و علاقه به نظام سلطنتی، از مخالفین مشروطه بود و از مشروعه حمایت می‌کرد. او پس از به توپ بستن مجلس و ظهور استبداد صغیر با لقب «سپهسالار اعظم» وزیر جنگ کابینه مشیرالسلطنه شد و تا فتح تهران در دو کابینه این منصب را با لقب امیر
تا فتح تهران در دو کابینه این منصب را با لقب امیر بهادر جنگ بر عهده داشت. وی در جوانی با دختر ذوالفقارخان اسعدالدوله به نام امیر بانو خواهر حسینقلی خان اسعدالدوله سردار و علیقلی خان اعظام السلطنه ازدواج نمود ولی امیر بانو به علت بیماری درگذشت و فرزندی از این ازدواج حاصل نشد. در خروج محمدعلی شاه از ایران، امیر بهادر نیز با او همسفر بود و مدتی در ادسا و استانبول اقامت گزید. او با وجود استبداد طلبی و مخالفت با مشروطه، مردی ادب پرور بود. در سفرهای مظفرالدین شاه معروف است که امیربهادر به قدری نشان‌های دولتی و
معروف است که امیربهادر به قدری نشان‌های دولتی و دربار ایران و اعطایی از سران ممالک دیگر دریافت کرده بود که در مهمانی‌ها و مراسم رسمی درباری و دولتی و سفارتخانه وی علاوه بر دو طرف سینه تا پای دامن لباس رسمی و ملیله‌دوزی شده خود را با نشان‌های داخلی و خارجی می‌پوشانید. امیر بهادر پس از مدتی اقامت در اروپا به ایران بازگشت و در سال ۱۳۳۶ هـ. ق در تهران درگذشت.
پوستی که در آن زندگی می‌کنم فیلمی اسپانیایی در ژانر علمی تخیلی و دلهره‌آور روان‌شناختی به نویسندگی و کارگردانی پدرو آلمودوار در سال ۲۰۱۱ است. این فیلم بر اساس رمان "میگل" (به معنی رتیل) به قلم تیری ژونکت محصول سال ۱۹۸۴ ساخته شده‌است که ابتدا به زبان فرانسوی و سپس به زبان انگلیسی تحت عنوان "تارانتولا" منتشر شده‌است. آنتونیو باندراس، النا آنایا، ماریسا پاردس، جان کورنت، و روبرتو آلامو از بازیگران آن هستند. داستان. پزشکی ثروتمند به‌نام رابرت لگارد (با بازی آنتونیو باندراس) می‌خواهد با روش‌های ژنتیکی از
آنتونیو باندراس) می‌خواهد با روش‌های ژنتیکی از دی‌ان‌ای خوک، پوست جدید برای انسان بسازد که در برابر آتش و نیش حشرات مقاوم باشد. او که حالا از طرف همکارانش طرد شده‌است، در ویلایی مخفی همراه با مستخدمش ماریلیا که زنی بداخلاق (که در حقیقت مادرش) است به تحقیقاتش ادامه می‌دهد. در حادثه تصادف اتوموبیل همسر لگارد دچار سوختگی شدید می‌شود اما نمیمیرد و همین بهانه‌ای می‌شود که لگارد چنین تحقیقاتی را انجام دهد. همسر لگارد بعد از ماه ها درمان از تخت برمیخیزد و وقتی خود را در آینه میبیند خودش را از پنجره به بیرون پرت
را در آینه میبیند خودش را از پنجره به بیرون پرت میکند و خودکشی می‌کند درحالی که دختر کوچکش نورما شاهد خودکشی مادرش بوده است و این باعث مریض شدن روح و روان نورما می‌شود. چند سال بعد، زمانی که نورما تحت درمان های اعصاب و روان بود، در یک مهمانی مورد تجاوز یکی از مهمان‌ها به اسم وینسنت قرار می‌گیرد و مجددا دچار فروپاشی روان میشود و مثل مادرش خودکشی می‌کند. لگارد به دنبال وینسنت می‌گردد و او را در خانه خود زندانی می‌کند و آزمایش‌های پزشکی خودش را روی او انجام می‌دهد. با عمل جراحی جنسیتش را و نامش را از وینسنت
با عمل جراحی جنسیتش را و نامش را از وینسنت به ورا تغییر می‌دهد‌. چهره و پوست زنانه برای او میسازد و تلاش میکند که ظاهر او را شبیه همسر فوت شده‌اش شبیه‌سازی کند. بعد از گذشت شش سال از زندانی بودن و موش آزمایشگاهی بودن وینسنت، لگارد به موجود تازه ساخته‌اش علاقه‌مند می‌شود. اما وینسنت در نهایت موفق می‌شود از این فرصت استفاده کند تا لگارد و خدمتکارش را به قتل برساند و فرار کند.
میرزاحسن تبریزی (۱۲۶۸ هـ. ق-۱۳۳۷ هـ. ق، تبریز) مشهور به «میرزاحسن مجتهد» و «میرزاحسن آقا مجتهد» از روحانیون متمول و پرنفوذ تبریز در عصر مشروطه بود. خاندان و تحصیلات. میرزا حسن مجتهد فرزند میرزا باقر مجتهد بود. تحصیلات مقدماتی را در تبریز فرا گرفت و به عتبات عالیات مشرف گردید. مدتها در نجف اقامت کرد در فقه و اصول به مرتبه اجتهاد رسید. از میرزای شیرازی، سید حسین کوه کمری و ملاعلی نهاوندی استادهای خود اجازه اجتهاد گرفت. در عصر خود به مرتبه عالی علم نایل گردید. پس از فوت پدر جانشین او شد و متصدی مرافعه و قضاء
پس از فوت پدر جانشین او شد و متصدی مرافعه و قضاء در تبریز گردید. میرزاحسن از اعضای یکی از خاندان‌های برجسته روحانی شیعه به‌شمار می‌آمد که در قرون ۱۲ و ۱۳ هجری قمری در تبریز نفوذ و شهرت داشتند. پدرش میرزا محمدباقر امام جمعه تبریز و عمویش میرزا جوادآقا مجتهد هردو از علمای برجسته زمان خود بودند. در تبریز، از صد سال پیش از مشروطه پیشوایی و فرمانروایی از آن خاندان میرزا احمد بوده و اینان دارایی بسیار اندوخته و آبادی های بسیار بدست آورده و از هر باره ریشه دوانیده بودند. در زمان ناصرالدین‌شاه، رشته در دست حاجی
بودند. در زمان ناصرالدین‌شاه، رشته در دست حاجی میرزا جواد می بود که نزدیک به سی سال پیشوایی و فرمانروایی کرد. و چون او در سال ۱۲۷۴ خورشیدی (۱۳۱۳ قمری) در گذشت، نوبت به پسرش میرزا رضا رسید. و چون پس از سه سال این هم در گذشت، برادرزاده حاجی میرزا جواد، حاجی میرزا حسن مجتهد که از نجف بازگشته بود، به نام مجتهد رشته را بدست آورد. و از آن سوی برادرزاده این، حاجی میرزا کریم، به نام «امام جمعه» بکار پرداخت. در سالهای پیش از مشروطه، این دو تن میبودند و هر یکی دارایی بسیار و دستگاه بزرگی میداشتند و عمو و برادرزاده
بسیار و دستگاه بزرگی میداشتند و عمو و برادرزاده با یکدیگر همچشمی و کشاکش نیز می‌نمودند. از آنسوی مجتهدان دیگری نیز از میرزا صادق آقا و برادر او حاجی میرزا محسن و حاجی میرزا ابوالحسن انگجی و دیگران نیز میبودند. میرزا حسن نزد میرزای شیرازی، سید حسین کوه کمری، ملاعلی نهاوندی و محمدحسن ممقانی تحصیل کرده بود و دارای مقام اجتهاد بود. برادرزاده وی میرزا عبدالکریم امام جمعه تبریز بود. در جنبش مشروطه ایران. در زمان آغار جنبش مشروطه همانند سایر علما موافق مشروطه و کمک‌رسان آن بود. بست نشستن در کنسولخانه انگلیس. در
آن بود. بست نشستن در کنسولخانه انگلیس. در تهران فرمان مشروطه داده شده و مجلس چند گاهه برپا گردیده و «نظامنامهٔ انتخابات» نوشته می شد. ولی در تبریز و دیگر شهرها نشانی دیده نمی‌شد. کوشندگان در تکاپو می‌بودند و نشستها برپا می‌کردند. در این میان در کوی دوچی یک دستهٔ دیگری برای کوشش پدید آمده بود. رنجیدگی حاجی میر مناف را از محمد علی میرزا نوشتیم. او از یک خاندان بزرگی که «سادات ارزل» نامیده میشدند می بود و همگی آنان با محمد علی میرزا دشمن شده بودند. میر هاشم که از آن سیدها و خود یکی از پیش نمازان می بود کسانی
از آن سیدها و خود یکی از پیش نمازان می بود کسانی را بi سر خود گرد آورده و از آنان پیمان گرفته بود که نترسند و دست بهم داده بکوشند. بدین سان آمادگی ها می رفت تا در آخرهای شهریور نامه‌هایی رسید که دربار همچنان دشمنی و ایستادگی می کند و شاه از دستینه نهادن به «نظامنامهٔ انتخابات» خودداری می نماید، و دوباره بازارها بسته شده و شور و خروشی برخاسته. از این آگاهی ها کوشندگان در اینجا نیز به تکان آمدند و بر آن شدند که در اینجا نیز جنبشی نمایند، و به این کار میرهاشم و همدستان او پیشگام گردیدند. در اینجا هم به پیروی
و همدستان او پیشگام گردیدند. در اینجا هم به پیروی از تهران رفتن به کونسول خانه انگلیس را برگزیدند. پنجشنبه (۲۸ شهریور ۱۲۸۵ خورشیدی) کار به رونق خود افزود. زیرا از یکسو انبوه مردم رو به کونسولخانه آوردند. کسانیکه دیروز بازار را بسته و به خانه‌های خود شتافته و به اینجا نیامده بودند امروز می آمدند. کسانی که دیروز داستان را نشنیده بودند امروز شنیده و به اینجا می شتافتند. کونسولخانه و آن پیرامونها پر از مردم می بود. مسجد صمصام خان را در آن نزدیکی فرش کردند و جایگاه دیگری برای گرد آمدن مردم پدید آوردند. از یکسو
دیگری برای گرد آمدن مردم پدید آوردند. از یکسو هم علمای بزرک، از حاجی میرزا حسن مجتهد و حاجی میرزا کریم امام جمعه و میرزا صادق و حاجی میرزا محسن و ثقةالاسلام و حاجی سید محمد قره‌باغی و دیگران همگی به مردم پیوستند و به مسجد صمصام خان آمدند. اندیشیدنی ست که شاه که یک ماه و نیم پیش از این، فرمان مشروطه را داده بود و این زمان در تهران نمایندگان شصت‌گانه دارالشوری برگزیده می شدند، بهر چه پاسخ تبریزیان را زود نداد، و پس از آن کارها ایستادگی چه انگیزه میداشت؟! پیداست که جلوگیرهایی در میان می بوده و کارهایی در پرده
که جلوگیرهایی در میان می بوده و کارهایی در پرده میرفته که ما هنوز ندانسته‌ایم. رشته کارهای آذربایجان بیش از همه در دست محمد علی میرزا می بود و می توان گفت ایستادگی از سوی این پیش می آمده. کارهای آن روزی دربار نه چندان در هم و آشفته می بوده که با اندیشه توان دریافت. هر چه بود دولت خواه و ناخواه گردن گذاشت و روز پنجشنبه چهارم مهر ماه (هشتم شعبان) می بود که از تهران به ولیعهد پاسخ رسید، و او این را با دست خطی از خود، به نزد مستر راتسلاو کونسول انگلیس فرستاد و نامه‌ای هم نوشت، و مستر راتسلاو رونویس آن دستخط و
نامه‌ای هم نوشت، و مستر راتسلاو رونویس آن دستخط و آن نامه را، با خود تلگراف شاه، به نام «انجمن عدالت طلبان تبریز» به نزد حاحی مهدی آقا و دیگر سران جنبش فرستاد. نیز همان روز تلگرافی از سفارت خانه انگلیس به کونسول رسید که رونویس آنرا نیز فرستاد. از این مژده مردم شاد گردیدند و همان روز از مسجد و کونسولگری بیرون آمدند و بازارها را باز کردند، و بچراغان و شادمانی پرداختند. دادن وکالت فروش غلات خود به انجمن ملی تبریز. در آخرهای آذر ماه، روزی میرزا حسن نمایندگان انجمن را به خانه خود خواند، و چون رفتند رو بایشان
انجمن را به خانه خود خواند، و چون رفتند رو بایشان گردانیده چنین گفت: «میان مردم پراکنده‌اند که مجتهد بدخواه مشروطه است. اگر در آغاز کار خواهان آن بود اکنون نمی‌باشد. نیز مرا به انبارداری بدنام ساخته‌اند. اکنون که غله گران و مردم از رهگذر نان در رنج و فشارند این دروغ را بآسانی باور میکنند. من برای آنکه نان ارزان و مردم آسوده گردند، به دلخواه خود رشته همه دیه هایم را به دست شما میسپارم که گندمهای مرا آورده به هر بهایی که میخواهید بفروشید و این کار را میکنم تا مردم بدانند من خواهان مشروطه هستم.» نمایندگان
تا مردم بدانند من خواهان مشروطه هستم.» نمایندگان درخواست او را نمی‌پذیرفتند و او پافشاری نمود و نوشته پایین را با مهر خود سپرد: «داعی به جهت صلاح ملت و تنزل قیمت، اختیار غله تمام دهات و علاقجات خود را به اجزای محترمین انجمن مقدس داده و ایشان را وکیل مطلق بلاعزل نمودم که تمام غله دهات مرا ضبط و تصرف نموده هر وقت به هر قیمت که دانند بفروش رسانند. در خصوص اجرت عمله و کرایه و سایر مخارج هر قراری گذارند قبول دارم. بالکلیه اختیار با ایشان است، حتی در وصولی. هر چه گویند به کمال اعتماد و اطمینان تصدیق خواهم داشت.
گویند به کمال اعتماد و اطمینان تصدیق خواهم داشت. به تاریخ چهارم ذیقعده الحرام ۱۳۲۴» (برابر با ۲۸ آذر ۱۲۸۵) از این رفتار توانستیمی گفت که مجتهد از درون دل بمیان توده آمده بوده و این زمان دلسوزانه با مردم راه میرفته. ولی کارها و رفتارهای دیگر این مرد که سپس خواهیم دید جلو چنین گمانی را می گیرد. می باید گفت انگیزه این بیش از همه ترس بوده. زیرا چون در سایهٔ بی‌پروایی نظام‌الملک و کارشکنی دیه‌داران و دیگران غله به شهر کمتر می آمد و این روزها نان کمیاب شده باز به مردم سخت می گذشت و مردم به دیه‌داران خشمناک شده
مردم سخت می گذشت و مردم به دیه‌داران خشمناک شده بدگویی بسیار می کردند و در میان آزادی‌خواهان گفتگوی آن می رفت که انبارهای دیه‌داران را بدست گیرند و آنان را به فروش گندمهای خود وا دارند، مجتهد برای نگه داری آبروی خود به آن رفتار برخاست. هر چه هست کار نیکی بود، و حاجی میرزا محمود تاجر باشی که یکی از نمایندگان انجمن می بود بر گمارده شد که گندمهای او را به شهر آورد و بفروشد و او تا هشتاد خروار آورانید و فروخت، و سپس کناره‌جویی نمود. مخالفت با حضور بلژیکی ها در گمرک و پستخانه تبریز. در تبریز کارکنان گمرک و
در گمرک و پستخانه تبریز. در تبریز کارکنان گمرک و پستخانه به سران اروپایی خود شوریدند، و همگی دست از کار کشیدند و چنین گفتند که تا اداره‌ها از دست اروپاییان گرفته نشود ما به کار نخواهیم پرداخت. انجمن پشتیبانی از آنان نموده تلگرافی به دارالشوی فرستاد. بدزبانی بلژیکیان به همگی برخورده بود و بارها در انجمن گله از رفتار آنان بمیان آمد. انجمن خواستار بود که چنانکه نوز رفته دیگر بلژیکیان هم بروند، و این بود به شورش کارکنان گمرک و پستخانه ارج بیشتر میگزاشت. گذشته از تلگرافهایی که به دارالشوری و نمایندگان آذربایجان
تلگرافهایی که به دارالشوری و نمایندگان آذربایجان در آنجا می شد، حاجی میرزا حسن مجتهد و ثقةالاسلام و حاجی میرزا محسن هر کدام تلگرافی به شاه فرستادند و بر داشته شدن بلژیکیان را خواستار گردیدند. ولی این کوششها نتیجه نداد، و با حال آنروزی نشدنی بود که به یکبار دست بلژیکیان را از کار دور گردانند. از کوششهای انجمن تنها این نتیجه بدست آمد که در تبریز سران گمرک و پست از کارکنانی که شوریده بودند دلجویی نموده و نوید نیک رفتاری داده و دوباره به سر کارشان بردند. حمایت مجتهد از مالک قره چمن و همدستی وی با حاکم
حمایت مجتهد از مالک قره چمن و همدستی وی با حاکم آذربایجان در سرکوب مردم. در این روزها در قریه قراچمن که حوالی میانج است غائله فیمابین حاج محمد علی نام یکی از ملاک آنجا و پاره رعیت اتفاق افتاد، مذکور شد که رعیت ریخته غله او را برده اند و نهایت بی حرمتی بر خودش کرده کار به جایی رسیده که اهل و عیال خود را به دهات فرستاده است. به تبریز آمد و نزد مجتهد به شکایت رفت. چون تیول وکیل الملک بود، منصور الملک گماشته او حمایت از او کرد. شب جمعه به خانه منصور الملک رفته خواستند بگیرند از پشت بام فرار کرد دعوی غلظت پیدا
خواستند بگیرند از پشت بام فرار کرد دعوی غلظت پیدا نمود، مجتهد از حکومت تنبیه ایشان را خواست. واقعه از آنجا آغاز می شود که مردم قره‌چمن با حاجی محمد علی نامی که دارندهٔ دیه و یا اجاره‌دار آن می‌بود گفتگویی پیدا میکنند. مجتهد هواداری از این نموده به نظام الملک سپارشی میکند. نظام‌الملک که خود خواهان چنین فرصتی میبوده نصرالسلطان حاکم میانج را با صد سواره و صد پیاده بر سر قراچمن می فرستد، و اینان دیه را چاپیده و در ستمگری اندازه نمی شناسند. چنین گفته میشد که سه تن بچه از ترس مرده‌اند و چند زن در حال مردن می
سه تن بچه از ترس مرده‌اند و چند زن در حال مردن می باشند. سپس به برخی خانه ها آتش زده و چون گروهی از قراچمنیان به دیه ازومدل گریخته بودند از دنبال آنان رفته و کسانی راهم در آنجا می کشند. این آگاهی چون به تبریز رسید همگی سخت آزردند و روز آدینه بیست و دوم فروردین ۱۲۸۶ (۲۸ صفر) هنگام پسین یک دسته از طلبه‌ها و از قراچمنیان و دیگران در حیاط انجمن گرد آمده و به ناله و دادخواهی پرداختند و هیاهوی بزرگی بر پا کردند. ولی چون انجمن تهی و جز چند تن از سران پیشه‌وران کسی در آنجا نمی بود آن روز را پراکنده شده و رفتند.
در آنجا نمی بود آن روز را پراکنده شده و رفتند. فردا شنبه همچنان در حیاط انجمن گرد آمدند. و چون نامه‌ای بنام دادخواهی از قراچمن رسیده بود آن را خواندند که کسانی به گریه افتادند. بیشتری از نمایندگان انجمن نیامده بودند و راستی آن بود که به پیش آمد ارج ننهاده می خواستند با بی ‌پروایی آن را از میان برند. کسانی از سران پیشه‌وران می‌گفتند سه تن فرستاده به دیه فرستیم که پیش آمد را رسیدگی کنند و آگاهی درستی آورند. شادروان شیخ سلیم ایستادگی نموده گفت: «داستانی به این آشکاری چه نیاز به رسیدگی است ؟! کاری که می ‌باید
آشکاری چه نیاز به رسیدگی است ؟! کاری که می ‌باید کرد آنست که حاجی محمدعلی را که مایه این گزند است بگیرند و بند کنند و از نظام‌الملک پرسیده شود که بهر چه دستور چنین تاراج و کشتاری را داده؟!» در نتیجه این سخن سه تن را برگزیده به نزد نظام‌الملک فرستادند و اینان هنگام پسین که دوباره مردم در انجمن گرد آمده بودند بازگشته و چنین آگهی آوردند: «نظام‌الملک نخست می‌گفت اینها که می گویند دروغ است. سواران تاراجی نکرده و آدمی هم نکشته اند.» سپس چون پافشاری نمودیم پاسخ داد: «حاکم شرع خودتان حاجی میرزا حسن آقا که
پاسخ داد: «حاکم شرع خودتان حاجی میرزا حسن آقا که نافذالحکم است حکم فرموده و من هم مأمور فرستاده‌ام». نیز آگاهی آوردند که نظام‌الملک دستور داده بود حاجی محمد علی را بگیرند و بند کنند و او چون دانسته گریخته و در خانه حاجی میرزا حسن بستی نشسته. از این آگاهی داستان رنگ دیگری پیدا کرد، و مردم پی به راستی برده و دانستند که مجتهد با مشروطه بدخواهی آغاز کرده، و این بود چنین نهادند که فردا بازارها را بسته و در انجمن گردآیند و به پیش آمد چاره کنند. فردا یکشنبه بازارها را بسته و در انجمن گرد آمدند و به فریاد و ناله
را بسته و در انجمن گرد آمدند و به فریاد و ناله برخاسته و چنین گفتند: «مجتهد باید بیاید و با بودن پیشنمازان پاسخ دهد که برای چه این کار را کرده؟!» چنان که گفتیم بسیاری از نمایندگان دل به سوی مجتهد می داشتند و این بود به خاموش گردانیدن مردم می ‌کوشیدند. ولی مردم خاموش نمی شدند. در این میان از شیخ سلیم در خواستند که وی به خاموش گردانیدن مردم بکوشد. شیخ سلیم چون با درخواست مردم هم داستان می‌بود آن را نپذیرفت. نمایندگان به او نیز بد گفتند و ناپاسداری نمودند. شیخ سلیم آزرده گردیده از انجمن بیرون رفت. برای نخستین
سلیم آزرده گردیده از انجمن بیرون رفت. برای نخستین بار از انجمن تبریز بدخواهی دیده میشد. نمایندگان با زور و فشار مردم را از انجمن بیرون کرده و به باز کردن بازار فرستادند، ولی مردم بویژه ستمدیدگان ایستادگی نشان داده و چون از انجمن بد رفتاری می دیدند، این بار در مسجد آدینه گرد آمدند و به ناله و فریاد بر خاستند. یکی از گله های ایشان رفتار بدی بود که در انجمن با شیخ سلیم شده بود. از آن سوی نمایندگان بدخواه انجمن چون از چگونگی آگاه شدند کسانی را فرستاده و مردم را از مسجد نیز بپراکندند و برای دلجویی از ایشان چنین
از مسجد نیز بپراکندند و برای دلجویی از ایشان چنین نهادند که چهار تن پیش نماز را برگزینند و برای بازپرس و رسیدگی به قراچمن فرستند. از آن سوی برای پرده ‌پوشی به پیش آمد روزنامه انجمن داستان را جز به کوتاهی ننوشت و پرده از روی کار مجتهد و همدستان او بر نداشت. اقدام میرزا حسن به بیرون کردن واعظان مشروطه خواه از تبریز. ماه ربیع الاول ۱۳۲۵ شد. شب ششم ماه از تلفون اطلاع داده ملک التجار و حاج نظام الدوله و حاجی جلیل مرندی و آقا موسی مرتضوی مرا خواستند تلفن ها به هم بسته صحبت کردند که شیخ سلیم مفسد است باید از شهر
بسته صحبت کردند که شیخ سلیم مفسد است باید از شهر بیرون برود، مجتهد را پای تلفن احضار کردند و قرار شد فردا در خانه مجتهد جمع شده قرار بگذارند. صبح در خانه ملک التجار اصناف و اعضای انجمن و غیره جمع شده مشورت کردند بعد به خانه مجتهد رفته در ضد شیخ سلیم و میرزا علی واعظ مذاکرات کرده و بالاخره حکم اخراج او را صادر کردند، با مهر انجمن کاغذ نویساندند. پنداشته میشد داستان بپایان رسید. ولی بد خواهان خود رها نکردند و همان روز در انجمن بگفتگو از بیرون کردن شیخ‌سلیم از شهر پرداختند... کسانی تنها باو بس نکرده بیرون
از شهر پرداختند... کسانی تنها باو بس نکرده بیرون کردن آقا میرزا علی ویجویه و دیگران را هم خواستند. پیداست که دست مجتهد و نظام‌الملک در میان می ‌بود... لیکن مجاهدان و توده آزادیخواهان از این سخت بیازردند و این کار انجمن را جز نتیجه بد خواهی برخی نمایندگان نشناختند. این بود گردن به نهش انجمن نگزاردند و فردا که چهارشنبه بیست و هفتم فروردین (۳ ربیع‌الاولی) بود دسته دسته به خانه‌های شیخ سلیم و میرهاشم و دیگران رفته و آنان را باشکوه به مسجد آدینه آوردند و بنام آنکه بنیاد مشروطه را اینان نهاده‌اند بستگی بایشان
آنکه بنیاد مشروطه را اینان نهاده‌اند بستگی بایشان آشکار گردانیدند و همگی با هم پیمان کوشش و جانفشانی تازه کردند. بدینسان بیزاری خود را از کردار و رفتار انجمن بی‌پرده گردانیدند، و بدینسان دو تیرگی میانه ایشان با انجمن (یا بهتر گویم: با نمایندگان بدخواه) پدید آمد... مجتهد با آن کینه‌توزی این بر نمی تافت که دو سه واعظ را از شهر بیرون کردن نتواند... روز شنبه دانسته شد حاجی میرزا حسن در خانه خود تفنگچی گرد آورده و کسان بسیاری به آنجا می روند. از آنسوی نمایندگان انجمن و همچنین سران پیشه وران به خانه حاجی