payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چم چنگ، روستایی از توابع شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری است. شغل اکثر مردم چم چنگ کشاورزی و دامداری است و مردم این خطه از ایران به شجاعت زبانزد خاص و عام هستند. جمعیت. این روستا در شهرستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۴۵۵ نفر (۳۶۹خانوار) بوده است.
شوراب کبیر، روستایی ساحلی در حاشیه زاینده رود است که در شهرستان سامان از توابع استان چهارمحال و بختیاری قرار دارد. جمعیت. این روستا در دهستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳۸ نفر (۱۰۹خانوار) بوده‌است.
تکیه (رزن)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رزن در استان همدان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رزن قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۵۷ نفر (۸۷خانوار) بوده‌است.
محمدآباد طباطبائی، روستایی از توابع شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۸ نفر (۲۲خانوار) بوده‌است.
چلوان، روستایی ساحلی در حاشیه زاینده رود است که از توابع شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری می باشد. جمعیت. این روستا در دهستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۱۸ نفر (۱۹۹خانوار) بوده‌است.
چمزین، روستایی از توابع شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۹۱ نفر (۱۹۱خانوار) بوده‌است.
شوراب صغیر در شهرستان سامان از توابع استان چهارمحال و بختیاری است. جمعیت. این روستا در دهستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ برابر ۳۲۹۴ نفر بوده‌است.
خمایگان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رزن در استان همدان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رزن قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۰۴۷ نفر (۳۰۹خانوار) بوده‌است.
چم خرم، روستایی ساحلی در حاشیه زاینده رود است که از توابع شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری می باشد. جمعیت. این روستا در دهستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۰ نفر (۴۲خانوار) بوده‌است.
کاهکش ؛ روستایی در شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری می باشد.یکی از زیباترین روستاهای استان چهارمحال بختیاری به سبب مجاورت با رودخانه زاینده رود که دارای باغات بسیاری شامل: هلو، بادام، گردو وسایر میوه‌های سردسیری می باشد. فاصلهٔ این روستا از شهر سامان حدوداً ٥ کیلومتر است. گذشتن رودخانه زاینده رود از میان روستای کاهکش زیبایی بی مانند به این روستا بخشیده است. جمعیت. این روستا در دهستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۷۳ نفر (۲۰۶خانوار) بوده‌است.
چم نار، روستایی ساحلی در حاشیه زاینده رود است که در شهرستان سامان از توابع استان چهارمحال و بختیاری قرار دارد. جمعیت. این روستا در دهستان سامان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۰ نفر (۶۷خانوار) بوده‌است.
قراقوش قوش (به معنی پرنده بزرگ)، روستایی از توابع شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. قراقوش تشکیل شده از قارا یا قَرا به معنی سیاه و بزرگ و قوش است. در لغت نامه دهخدا قوش را مرغی شکاری آورده و قراقوش را باز شکاری معنی کرده‌است. در فرهنگ لغت ترکی به فارسی، قوش را پرنده، مرغ و قارا قوش را عقاب و شاهین دانسته‌است برخی قراقوش را همان قراسنقر می‌دانند. قراقوش نام روستایی زیبا در کنار رودخانه زیبا و با صفای زاینده رود است. دهخدا روستای قراقوش را به نقل از فرهنگ جغرافیایی ایران چنین تعریف
را به نقل از فرهنگ جغرافیایی ایران چنین تعریف کرده‌است. «دهی از دهستان لار بخش حومه شهرستان شهرکرد واقع در ۳۵۰۰۰ گزی شمال شهرکرد و ۱۲۰۰۰ گزی راه بن به شهرکرد. موقع جغرافیایی آن کوهستانی، معتدل و سکنه آن ۱۲۰ تن، آب آن از رودخانه محلی و محصول آن برنج، غلات، کشمش، و شغل اهالی زراعت و گله داری است. راه مال رو دارد». قشقایی ها و تاریخ ایل قشقایی در روستای قراقوش شهرستان سامان وروستاهای آن محل زندگی مردمان شجاع ودلیر ایل بزرگ قشقایی می باشد، که طی مهاجرت ها وکوچ عشایری ازفارس به چهارمحال وبختیاری به مرورزمان
عشایری ازفارس به چهارمحال وبختیاری به مرورزمان دراین استان ساکن شده اند و هنوز اکثر آداب ورسوم راحفظ کرده اند. بزرگان وخوانین قشقایی به رسم عشایری وایلیاتی برای تمامی اشیاء وحیوانات خوداسامی انتخاب می کردند، به احتمال زیاد و برگرفته ازاسناد قدیمی روستا (چم قره قوش )قره:سیاه و قوش:همان پرنده شکاری یا باز بوده واحتمالا نسبت واستعاره به نام اسب یکی ازبزرگان وخوانین روستابوده است. قراقوش روستایی ترک زبان بامردمانی خون گرم وباصفا است که اکثریت مردم باهم رابطه خویشاوندی دارند و فامیل های زمانی،منصوری،شریفی،عظیمی
دارند و فامیل های زمانی،منصوری،شریفی،عظیمی ودکمه ای همه بایکدیگر وصلت داشته اند،مردم قراقوش پس ازانقلاب سه شهید گرانقدربه نام های (حاج لطف لله زمانی ،اسدالله عظیمی، نبی الله منصوری )و تعدادی جانباز عزیز را تقدیم ایران عزیزکرده اند مردمان قراقوش درحاشیه زاینده رود نسبت به جمعیت بیشترین معلم، مهندس و دانشگاهی رابه خود اختصاص داداند ودارای رتبه های علمی بالای می باشند، شغل فعلی مردم روستا کشاورزی بوده وتقریبا نیمی ازمردم روستا به شهرها و استان های مجاورمهاجرت کرده اند و یا بصورت فصلی ساکن روستا هستند. جمعیت.
کرده اند و یا بصورت فصلی ساکن روستا هستند. جمعیت. این روستا در دهستان زرین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۱۲۴ نفر (۴۲ خانوار) بوده‌است. منابع. 2.پایگاه اینترنتی: https://topomap.ir/?n=4479160437&amp;l=ghy
تازه‌کند (رزن) روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رزن در استان همدان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رزن قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۷۳ نفر (۸۰ خانوار) بوده‌است.
صادق‌آباد، روستایی ساحلی در حاشیه زاینده رود است که در شهرستان سامان از توابع استان چهارمحال و بختیاری قرار دارد. جمعیت. این روستا در دهستان هوره قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۰۶ نفر (۱۶۷خانوار) بوده‌است.
مارکده، روستایی از توابع شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان زرین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۶۰۱ نفر بوده‌است.
روستای یاسه چای، واقع در استان چهارمحال و بختیاری ،شهرستان سامان، بخش زاینده‌رود و دهستان هوره است. در ۵۴ کیلومتری شهرکرد و ۸۰ کیلومتر اصفهان واقع است. تاریخچه. پیش از این که یاسؽ‌چای تبدیل به روستا گردد، مزرعهٔ ییلاقی (سردسیر) خانواری از ایل قشقایی و مهاجرین آذربایجانی بوده‌است. افرادی که در فصول گوناگون به دلیل عدم وجود پل به ناچار از درون رودخانهٔ زاینده‌رود عبور می‌کرده‌اند پس ناگزیر به عبور از نقطه و محلی بوده‌اند که آب عمق کم‌تری نسبت به نواحی دیگر داشته باشد تا خود و محصولات و نیز دام‌هایشان آسیب
داشته باشد تا خود و محصولات و نیز دام‌هایشان آسیب کم‌تری ببینند. روبه‌روی این مزرعه (یاسه چای) چنین موقعیت مناسبی وجود داشته‌است. مردم. برگزاری مراسم عروسی مردم روستای یاسه‌چای با نغمه‌ها و ترانه‌های زیبای محلی هم‌راه است. موسیقی در میان مردم این روستا جای‌گاه ویژه‌ای دارد و مهم‌ترین آلات موسیقی روستائیان شامل کَرنا، سُرنا، ساز، نِی، دُهُل، تُم‌بَک، کَمان‌چه و… می‌باشد. قالی‌های خوش‌طرح و نقش و رنگ مهم‌ترین محصول صنایع دستی روستای یاسه‌چای به حساب می‌آید. آش‌دوغ، آش‌رشته، کاچی و… از خوراک‌های خوش‌طعم و
آش‌دوغ، آش‌رشته، کاچی و… از خوراک‌های خوش‌طعم و لذیذ یاسه‌چای می‌باشند. جمعیت. روستای یاسؽ‌چای براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۰۲ نفر (۲۲۲خانوار) بوده‌است اشتغال. پیشهٔ اهالی روستای یاسؽ‌چای کشاورزی و باغ‌داری و بعضاً دام‌داری می‌باشد که با شروع بهار تلاش آن‌ها برای رسیدگی به زمین‌ها و درختان آغاز می‌شود. بانوان این روستا علاوه بر کارهای روزمرّه منزل هم‌راه و پا به پای مردان به فعالیت‌های زراعی و دام‌داری و هم‌چنین به بافت قالی مشغول هستند که جلوه‌ای از تلاش خستگی‌ناپذیر مردمان این
هستند که جلوه‌ای از تلاش خستگی‌ناپذیر مردمان این دیار محسوب می‌شود. محصولات. معروف‌ترین سوغات روستای یاسؽ‌چای را خشک‌بار و انواع میوه‌جات تَر و خشک تشکیل می‌دهند. از اصلی‌ترین محصولات روستا می‌توان به گردو، بادام، هلو و… اشاره کرد که جزو محصولات با کیفیت و صادراتی کشور می‌باشد. از دیگر محصولات روستا زردآلو، آلبالو، گیلاس، آلوچه (گوجه‌سبز)، انگور، فندوق، گلابی، سیب‌درختی و… و گندم، جو، بنشن و… از محصولات باغی روستای یاسؽ‌چای به‌شمار می‌رود. جغرافیا. روستای تاریخی یاسه‌چای در مختصات جغرافیائی ۵۰ درجه و ۵۱
تاریخی یاسه‌چای در مختصات جغرافیائی ۵۰ درجه و ۵۱ دقیقه طول‌شرقی و ۳۳ درجه و ۳۷ دقیقه عرض‌شمالی در ۲۷ کیلومتری شمال‌غربی بخش سامان، ۱۵ کیلومتری شمال شهر بن و ۳۵ کیلومتری شهر شهرکرد، مرکز چهارمحال و بختیاری استقرار یافته و بافت مسکونی متراکمی دارد. ارتفاع این روستا از سطح دریا ۱۹۰۹ متر است که در تابستان دارای آب و هوای ملایم، معتدل و مطبوع و زمستان‌های بسیار سرد و سخت و پربارش است. رودخانهٔ پرآب زاینده‌رود در شرق، شمال‌شرق و جنوب‌شرق روستا جریان دارد. تنوع گل‌ها و گیاهان خودرو هم‌راه با گونه‌های متنوع جانوری
و گیاهان خودرو هم‌راه با گونه‌های متنوع جانوری از قبیل گراز، شغال، گرگ، روباه، خرگوش، قرقی، کبک و… جلوهٔ جالب توجهی به محیط روستا بخشیده‌است. بافت تاریخی روستای یاسه‌چای به عنوان نخستین بافت تاریخی روستائی کشور تحت عنوان روستای بدون کوچه در فهرست آثار ملی پذرفته و ثبت گردیده‌است. و بعنوان روستای بدون کوچه ایران شناخته میشود، آذربایجان کوچک از دیگر لقبهای روستای یاسه چای می باشد. 2 چهره‌های شناخته شده. احمد بیگدلی منابع. ۱۱. کتاب نیوز
هوره، شهری ساحلی در کرانه زاینده‌رود است. این شهر، مرکز بخش زاینده‌رود در شهرستان سامان از توابع چهارمحال و بختیاری است. مردمان این شهر به زبان ترکی قشقایی سخن می‌کنند. جمعیت. فامیل‌های اصلی در این شهر شامل بهارلو، درخشان و ولی‌زاده می‌باشند. اصالت مردم این شهر از ایل بزرگ بهارلو می‌باشد. این شهر در بخش زاینده‌رود شهرستان سامان واقع شده و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸۲۹ نفر بوده‌است. دربارهٔ هوره. شهر ساحلی هوره در ۲۰ کیلومتری شمال غربی شهر سامان و ۱۰ کیلومتری شمال شرقی شهر بن قرار
شهر سامان و ۱۰ کیلومتری شمال شرقی شهر بن قرار دارد. ارتفاع شهر هوره از سطح دریا ۱۹۰۰ متر است و آب و هوای آن در فصول بهار، تابستان و پاییز مطبوع و در زمستان، سرد و خشک است. بناهای تاریخی. پل هوره: این پل بسیار زیبا و تاریخی روی زاینده رود ساخته شده است. قلعه هوره: امروزه ویرانه ای بیش از آن به جا نمانده است. مشاغل. شغل اکثر مردم هوره، باغداری در زمینه بادام و گردو می باشد و همچنین به خاطر معماران زیاد و خوبی که در این شهر است به شهر معماران هم معروف شده است .و گروهی دیگر از مردم در امور خدماتی و تولید صنایع
گروهی دیگر از مردم در امور خدماتی و تولید صنایع دستی از جمله قالی بافی اشتغال دارند.
ورقستان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رزن در استان همدان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رزن قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن 1100نفر (300خانوار) بوده‌است.این روستا دارای‌کارگران زیادی اهل بابانظر می‌باشید. کشاورزی. محصولات کشاورزی این روستا شامل گندم (که اغلب به صورت دیم کشت می‌شود) و انگور است. در این روستا علاوه بر گندم محصولات دیم مانند عدس ونخود نیز کاشت می شود .همچنین در سال های اخیر در زمین های بزرگ محصولات جالیزی مانند خیار وسیب زمینی به عمل می اید صنعت.
جالیزی مانند خیار وسیب زمینی به عمل می اید صنعت. در این روستا تعداد زیادی کارگاه تولید موزائیک بتنی وجود دارد. در این روستا یک معدن بزرگ سنگ نیز فعال است که متاسفانه از عایدی ان ریالی برای ابادانی روستا هزینه نمی گردد
دشتی، روستایی از توابع شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان هوره قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳٩۵، جمعیت آن ٨٣۵ نفر بوده‌است. اما در آخرین بررسی توسط خانه بهداشت روستای دشتی، در سال ١۴٠٣ جمیعت این روستا به بیش از ١٠٠٠ نفر افزایش یافته است. تاریخچه. مردم این روستا همه از ایل بزرگ قشقایی هستند که هر قوم از مردم قشقایی پس از تبعید از شیراز به مکانی‌های مختلفی کوچ کردند و در آخر تعدادی از مردم تبعید شده در این روستا گرد هم آمده‌اند. زبان مردم این
شده در این روستا گرد هم آمده‌اند. زبان مردم این روستا ترکی قشقایی است که متأسفانه در جامعه امروزی رو به نابودی است و جوانان این روستا بیشتر فارسی صحبت می‌کنند و نوجوان‌ها سخن گفتن به زبان ترکی را نمیدانند! اما بیشتر جوانان و بزرگسالان و کهن سالان این روستا به زبان مادری خود (ترکی قشقایی) وفادر بوده و همچنان از این زبان پر غرور استفاده می‌کنند. مردم این روستا از قوم‌های یاری، گنجعلی، موسوی، عرب، مردانی، علیمردانی و... تشکیل شده‌اند. مردم این روستا در ابتدا فقط در کنار حاشیه زاینده رود خانه ساخته بودند اما
فقط در کنار حاشیه زاینده رود خانه ساخته بودند اما با گذشت زمان و افزایش جمعیت به سمت کوه رفتند و در دامنه بزرگ و دشت وسیع این کوه شروع به ساخت و ساز کردند که هم چنان این خانه‌ها پابرجا هستند. مردم در گذشته در حاشیه رودخانه صیفی جاتی چون پیاز، سیب زمینی، خیار، بادمجان، برنج و... کشت می‌کردن اما حالا چند ده سالی است که سرتاسر حاشیه زاینده رود به دست مردم درختکاری شده درختانی چون چنار، گردو و آلوچه. در گذشته مردم آب آشامیدنی مورد نیاز خود را از قناتی که حالا در مرکز روستا قرار دارد تأمین می‌کردند اما حالا
در مرکز روستا قرار دارد تأمین می‌کردند اما حالا چاهاهای این قنات بسته شده و آب قنات برای آبیاری باغات حاشیه رودخانه استفاده می‌شود که این آب در حوزچه نامطلوب مرکز روستا جمع‌آوری می‌شود! این قنات دارای آب معدنی بسیار خوبی است، این قنات می‌توانست یکی از جاذبه‌های گردشگری این روستا باشد که متأسفانه به آن رسیدگی نمی‌شود. گردشگری. گردشگری در این روستا در میان مسافران خارجی و داخلی طرفدار زیادی دارد به طوری که در روزهای آخر هفته مکان‌های تفریحی این روستا شلوغ است بخصوص در تابستان که باعث شده کسب و کارها کمی رونق
بخصوص در تابستان که باعث شده کسب و کارها کمی رونق پیدا کنند اما همچنان این روستا از حمایت‌های دولتی محروم است بخصوص در بخش گردشگری کمترین حمایت دولتی از این روستا صورت گرفته است! در سال های گذشته این روستا فاقد دارای مکان‌های عمومی برای اسکان مانند هتل، مسافر خانه و... بود، حتی از سرویس عمومی هم بهرمند نبود. اما در چندین سال گذشته دو بومگردی بزرگ و زیبا (بوم گردی بی بی ماه سلطان و بوم گردی میرزاطاهر) توسط خود مردم این روستا افتتاح و در اختیار مسافران و گردشگران قرار گرفته است، همچنین مردم این روستا ویلاهای
قرار گرفته است، همچنین مردم این روستا ویلاهای ساخته و در اختیار گردشگران خارجی و داخلی قرار می‌دهند تا با اسکان در آن از این روستا رضایت داشته باشند. همچنین دو مسجد در این روستا وجود دارد که توسط مردم همین روستا ساخته شده تا برای نماز و استراحت استفاده شود و این مکان‌ها دارای سرویس‌های بهداستی است که مسافران می‌توانند از آن استفاده کنند. گردشگران در این روستا می‌توانند محصول‌های دامی محلی و خشکبار محلی مرغوبی را خریداری کنند و یا خود از باغ فروشنده برداشت کنند.
چم کاکا، روستایی از توابع شهرستان سامان در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان هوره قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن حدود 700نفر بوده‌است.
سوادجان، روستایی ساحلی در حاشیه زاینده رود است که در شهرستان سامان، بخش زاینده رود از توابع استان چهارمحال و بختیاری قرار دارد. جمعیت. این روستا در شهرستان سامان، بخش زاینده رود قرار دارد و براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن ایران (۱۳۹۵) جمعیت آن ۱٬۳۱۶ نفر (۴۲۹ خانوار) بوده است. اما جمعیت واقعی و شناور روستا (با توجه ساحلی و گردشگری بودن) نزدیک به ۱۷۰۰ نفر می‌باشد. دربارهٔ سوادجان. سوادجان یکی از قدیمی‌ترین روستاهای منطقه بابیش از ۶۰۰ سال است. نام قبلی این روستا قره باغ بوده است. وجه تسمیه / شجره نامه سوادجان
قره باغ بوده است. وجه تسمیه / شجره نامه سوادجان قدمت این روستا به قبل از پادشاهی شاه عباس اول صفوی برمیگردد که اجداد آن‌ها متعلق به ایل بزرگ شاهسون و طایفه یا نژاد قزلباش می‌باشند. پس از به قدرت رسیدن شاه عباس صفوی پایتخت از قزوین به اصفهان منتقل می‌شود و بسیاری از افراد ایل شاهسون بخاطر همراهی شاه عباس را تا اصفهان مشایعت می‌نمایند، پس از تاجگذاری و اعلام رسمی اصفهان بعنوان پایتخت، اجداد ما قصد بازگشت به آذربایجان را می‌کنند که شاه عباس بخاطر لطف فراوان و محبتی که به آنها داشته مانع از بازگشت آنان می‌شود
محبتی که به آنها داشته مانع از بازگشت آنان می‌شود و به پاس قدردانی و سپاسگزاری و بخاطر همراهی و حمایت افراد ایل، آنان را در چم و خم‌های زاینده رود که یکی از بهترین نقاط برای کشاورزی و دامداری بوده سکنی می‌دهد، اجداد ما در این منطقه سکونت می‌گزینند و به کشاورزی و دامداری با بهره‌مندی از چراگاه‌ها و رودخانه زاینده رود مشغول شده و به زندگی خود ادامه می‌دهند. نام اولیه این روستا قره باغ بوده که دلیل نامگذاری آن درختان بلند قامت و سر به فلک کشیده این قریه بوده است و به علت قامت بلند درختان اکثر اوقات روز، نور
است و به علت قامت بلند درختان اکثر اوقات روز، نور خورشید کمتر به کف می‌رسیده و به همین خاطر بیشتر ساعات روز، آبادی تاریک به نظر می‌رسید لذا نام آن قره باغ بوده که این نام به زبان آذری یعنی باغ سیاه، که پس از مدتی ساکنان قره باغ به دلایل نامعلوم مدتی به حاشیه سوادجان کنونی و در محل گلزار شهدای فعلی نقل مکان کرده و سکونت پیدا می‌کنند. بنا به گفته بزرگان روستا، این کنده‌ها برای سکونت آنها استفاده می‌شده و در کنار کنده‌ها، آغل‌های زیرزمینی وجود داشته که محل نگهداری دام‌هایشان بوده است، پس از مدتی سیل مهیبی در
دام‌هایشان بوده است، پس از مدتی سیل مهیبی در آنجا روی می‌دهد که خسارت سنگین جانی و مالی در پی داشته است که به ناچار مجددأ به حاشیه قره باغ سابق ودر اطراف قبر امامزاده ای که سید سلیمان نام داشته و در آنجا مدفون و از نوادگان امام حسن مجتبی (ع) بوده پناه می‌آورند که در واقع محل کنونی روستای سوادجان می‌باشد و در این قسمت زندگی خود را آغاز می‌کنند. مردم در این مکان روزگار می‌گذراندند و در کنار هم به زندگی خود ادامه دادند لازم است ذکر شود که اهالی قره باغ در دوران حکومت شاه عباس صفوی از حمایت‌های ایشان بی بهره
حکومت شاه عباس صفوی از حمایت‌های ایشان بی بهره نبودند و چراگاه‌های زیادی در اختیار داشتند که از طرف ایل قشقایی که بعدها از استان فارس به این منطقه کوچ کرده بودند به دستور شاه عباس مالیات چراگاه به اهالی قره باغ پرداخت می‌شد. کم‌کم روستا گسترش پیدا کرده و با توجه به عدم امنیت در آن زمان، مردم اقدام به ساخت منازل قدیمی مستحکم با پی‌های سنگی و دیوارهای خشتی پهن کردند که این منازل بوسیله دالان‌های طویل و معماری زیبا و منحصر به فرد به هم راه داشتند و گذرهای ارتباطی اهالی بودند که در چهار گوشه دالان‌ها چهار برج
اهالی بودند که در چهار گوشه دالان‌ها چهار برج دیده‌بانی وجود داشته که شبها به علت امنیت بیشتر، بصورت نوبتی توسط اهالی قره باغ در برج‌ها نگهبان مستقر می‌شد که تا چندین سال قبل خرابه‌های بجا مانده از برج‌ها موجود بود. اهالی قره باغ در منازل قدیمی و دالان‌های زیبا زندگی خود را با سادگی و صمیمیت پیش می‌بردند، و کماکان از حمایت‌های شاه عباس برخوردار بودند که می‌توان به معافیت از پرداخت مالیات آب به مدت ۳۰۰ سال طبق اظهارات بزرگان روستا اشاره کرد، اهالی قره باغ در فصل گرما در اتاق‌های مخصوص تابستانه زندگی
باغ در فصل گرما در اتاق‌های مخصوص تابستانه زندگی می‌کردند و به دامداری و کشاورزی مشغول بودند و آذوقه فصل سرما و برف و یخبندان را مهیا می‌نمودند و پس از فرارسیدن روزهای سرد و برفی در منازل قدیمی و اتاق‌های زمستانه مخصوص خود در کنار هم و حضور در منازل یکدیگر شب‌نشینی‌های گرمی را فراهم می‌ساختند، پس از گذشت سالها و از آنجاییکه اهالی قره باغ به سواد و علم اندوزی علاقه زیادی داشتند، با هماهنگی و اصرار فراوان شخصی بنام محمد ابن نوروز نجف آبادی معروف به ملاعلی که فردی باسواد بوده را به روستا دعوت کرده و اسباب
که فردی باسواد بوده را به روستا دعوت کرده و اسباب سکونت وی را فراهم می‌کنند و پس از مدتی و با همکاری اهالی مکتب خانه ای را راه اندازی می‌نمایند مکتب خانه باتعدادی شاگرد که نزد ملاعلی علم و دانش را فرا می‌گرفتند فعالیت خود را آغاز می‌کند، که پس از مدتی تعداد باسوادان روستا بیشتر شده و نتیجه زحمات ملاعلی به ثمر می‌نشیند و شاگردانی همچون میرزا شکراله، میرزا عبداله و ملاحسین پرورش پیدا می‌کنند که کم‌کم همین شاگردان که حالا به معلمی باسواد تبدیل شده‌اند به آموزش دیگر افراد مشغول می‌شوند و رفته رفته به تعداد
دیگر افراد مشغول می‌شوند و رفته رفته به تعداد باسوادان روستا افزوده می‌شود و به همین خاطر نام این روستا از قره باغ به سوادجان تغییر می‌یابد، سوادجان از دو بخش سواد + جان تشکیل شده که بیانگر علاقه زیاد اهالی به مقوله سواد بوده است یعنی مردم این روستا سواد را به اندازه جانشان دوست داشتند، و در لغت سوادجان به جایی اطلاق می‌گردد که مردم آن روستا اهمیت فراوانی برای سواد و علم قائل بودند. به گفته بزرگان روستا و طبق اسناد موجود قدیمی بسیاری از صیغه‌های عقد و طلاق در این روستا جاری می‌شده است بطوری که از تیران و
در این روستا جاری می‌شده است بطوری که از تیران و کرون کنونی و بن برای انجام امورات ثبتی به این روستا و نزد باسوادان مراجعه می‌نموده‌اند، از آثار قدیمی بجا مانده می‌توان به دست نوشته نفیس و زیبای قرآن کریم که توسط همان استادان مکتب خانه نوشته شده بود اشاره کرد که بیش از ۱۹۰ سال قدمت داشت، جلد این کلام‌الله مجید از پوست آهو بوده و در انتهای آن صفحات مخصوصی برای ثبت متوفیات وجود داشته که کلیه وقایع آن زمان در آن به ثبت می‌رسیده است، که امروزه هر کدام از اهالی روستا که می‌خواستند اجداد خود را بشناسند با مراجعه
که می‌خواستند اجداد خود را بشناسند با مراجعه به این قرآن قادر بودند چندین نسل نسبی قبل خود را شناسایی کنند که متأسفانه در سال ۸۴ و با توجه به اینکه این قرآن در مسجد جامع سوادجان نگهداری می‌شد توسط فرد یا افرادی سودجو که از ارزش بالای آن باخبر بودند به سرقت رفت، متعاقب آن توسط نیروهای پلیس آگاهی استان موضوع صورتجلسه شد و تحقیقاتی نیز صورت گرفت که متأسفانه هیچگونه اثری از آن مشاهده نگردید و هنوز پرونده آن در اداره آگاهی باز است، که به گفته مدیرکل و معاون وقت سازمان میراث فرهنگی استان، کسی برای این اثر
وقت سازمان میراث فرهنگی استان، کسی برای این اثر گرانبها نمی‌توانست قیمتی تعیین کند چون که جزء میراث فرهنگی و تاریخی بشمار می‌رفت. به این دلیل سوادجان به مهد علم و دانش در منطقه لقب گرفت و اهالی فهیم این روستا به گذشتگان و نام سوادجان به خود می‌بالند. منابع. قاسم کریمی سوادجانی/ شهرستان سامان ۱۳۹۰ میراث فرهنگی و گردشگری چهارمحال و بختیاری
کَتَک، روستایی از توابع بخش لاران شهرستان شهرکرد در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان لار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰۱ نفر (۴۹خانوار) بوده‌است.
وفس (رزن)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رزن در استان همدان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رزن قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۴۰۹ نفر (۱۳۰خانوار) بوده‌است.
هارونی شهری در شهرستان شهرکرد از توابع استان چهارمحال و بختیاری است. مردم. مردم این شهر از ایل بختیاری می باشند و به گویش لری بختیاری تکلم می کنند. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۵ُ۶۰۱ نفر (در ۴۹۶ خانوار)
اسدآباد، روستایی از توابع بخش لاران شهرستان شهرکرد در استان چهارمحال و بختیاری است. مردم شناسی. مردم این روستا از طایفه پبدنی می باشند و به گویش بختیاری تکلم می کنند. جمعیت. این روستا در دهستان لار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۱۹ نفر (۱۸۸خانوار) بوده‌است.
وانان، روستایی در بخش لاران، شهرستان شهرکرد از توابع استان چهارمحال و بختیاری است. این روستا در فاصله ۲۲ کیلومتری شمال غربی شهرکرد قرار دارد. مردم این روستا به گویش چهارمحالی فارسی صحبت می‌کنند. جمعیت. این روستا در دهستان لار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳٬۰۴۴ نفر (۶۹۳خانوار) بوده‌است. مکان‌های تاریخی. حمام وانان. حمام وانان مربوط به دوره قاجار است و در تاریخ ۷ خرداد ۱۳۸۷ با شمارهٔ ثبت ۲۲۹۵۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. مسجد جامع وانان. مسجد جامع وانان
ثبت رسیده‌است. مسجد جامع وانان. مسجد جامع وانان در میانه روستای وانان قرار دارد. این مسجد دارای یک شبستان و دو ورودی در شمال خاوری و جنوب باختری می‌باشد که ورودی شمال خاوری به شکل هشتی ساخته شده‌است. شبستان مسجد پلانی مستطیل شکل دارد و به شیوه طاق و چشمه بر روی هشت ستون سنگی مشعلی شکل استوار شده‌است. مسجد وانان فاقد تزیینات خاص است و رسمی بندی‌هایی که از آجر و در نمای ورودی شمال مسجد به کار رفته تنها تزیینات آن است. مصالح مورد استفاده در این مسجد که قدمت آن به اواخر دوره قاجاریه می‌رسد، عبارتند از: آجر، گچ
به اواخر دوره قاجاریه می‌رسد، عبارتند از: آجر، گچ و ساروج. جستارهای وابسته. فهرست روستاهای شهرستان شهرکرد
آق‌بلاغ روستایی از توابع شهرستان شهرکرد در استان چهارمحال و بختیاری است جمعیت. این روستا در دهستان لار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۳ نفر (۹۲خانوار) بوده‌است. وجه تسمیه. واژه آق بلاغ از ترکیب دو واژه ترکی (آق) به معنای سفید و (بلاغ) به معنای چشمه تشکیل شده است که به معنای چشمه سفید می باشد . و این نام به دلیل وجود چشمه هایی با آب زلال و خروشان برای این روستا انتخاب شده است .
فارسجین (رزن)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رزن در استان همدان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رزن قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۸۵۳ نفر (۲۶۱خانوار) بوده‌است.
فتح‌آباد (شهرکرد)، روستایی از توابع بخش لاران شهرستان شهرکرد در استان چهارمحال و بختیاری است. جمعیت. این روستا در بخش لاران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۰۷ نفر (۶۸خانوار) می‌باشد.
محمدآباد (شهرکرد)، روستایی از توابع بخش لاران شهرستان شهرکرد در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان لار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
مصطفی‌آباد (شهرکرد)، روستایی از توابع بخش لاران شهرستان شهرکرد در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. مردم. مردم این روستا لر هستند و به زبان لری سخن می‌گویند. جمعیت. این روستا در دهستان لار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲٬۲۵۷ نفر (۵۸۸خانوار) بوده‌است.
اوج بغاز، روستایی از توابع بخش لاران شهرستان شهرکرد در استان چهارمحال و بختیاری است. مردمان این روستا به زبان ترکی چهارمحالی سخن می‌گویند. جمعیت. این روستا در دهستان مرغملک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۶ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است. پوشش. از آنجا که مطالعات زیادی در مورد ترک های چهارمحالی وجود ندارند متاسفانه اطلاعاتی در مورد پوشش این مردم وجود ندارد‌.
امتلر، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رزن در استان همدان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رزن قرار دارد و براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن ایران جمعیت آن ۲۲۵۶ نفر (۶۰۷) خانوار بوده است.