payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با الهام از فیلم کاباره ساخته شد. در این ویدئو، آنی-فرید لینگستاد کلاهی بر سر دارد که یادآور سال‌های ۱۹۲۰ است. آنی-فرید در این ویدئو به هنگام خواندن ترانه در دنیای واقعی نمایش داده می‌شود و هنگامی که به اجرای همخوانان می‌رسد در رؤیای پول و یک زندگی خوب به تصویر کشیده می‌شود. لاس هالشتروم، کارگردان ویدئو بعدتر اذعان داشت که این بهترین موزیک‌ویدئوی آبا بوده که او کارگردانی کرده است. ویدئوی آلترناتیو دیگری نیز از این ترانه برای نمایش در برنامهٔ ویژهٔ تلویزیونی «آبا-دادا-دووو!!» ساخته شد که در آن آنی-فرید و
«آبا-دادا-دووو!!» ساخته شد که در آن آنی-فرید و آنگنیه‌تا فلتسکوگ لباس‌هایی به سبک سال‌های ۱۹۳۰ بر تن و پرهایی بر سر دارند. موقعیت در چارت‌های موسیقی. «پول، پول، پول» دومین ترانه از آلبوم "ورود" بود که به موفقیتی جهانی دست یافت. این ترانه در جداول موسیقی کشورهای استرالیا، آلمان غربی، بلژیک، فرانسه، نیوزیلند و هلند به مقام نخست رسید و در اتریش، ایرلند، بریتانیا، نروژ و سوئیس وارد ۳ آهنگ بالای جدول شد و جایگاه‌های سوم و دوم را در این کشورها به خود اختصاص داد.
الگوریتم لان یا فرمول لان، که به الگوریتم "پیمانه ۱۰" نیز مشهور است، یک فرمول ساده برای درستی یابی تعداد زیادی شماره شناسایی است، مانند شماره کارت‌های اعتباری، شماره‌های IMEI و شماره ملی. این روش توسط Hans Peter Luhn ابداع شد و در U.S. Patent No. ۲،۹۵۰،۰۴۸ توصیف شده. این الگوریتم به وفور استفاده می‌شود و به منظور یک تابع درهم‌ساز رمزنگارانه استفاده نمی‌شود. در واقع این روش برای حفاظت در برابر خطاهای تصادفی می‌باشد نه حملات عمدی. بسیاری از شماره‌های کارت‌های اعتباری و شناسه‌های دولتی از این روش برای متمایز
اعتباری و شناسه‌های دولتی از این روش برای متمایز کردن شماره‌های معتبر از هر جایگشت نا معتبری از اعداد استفاده می‌شود. نقاط قوت و ضعف. الگوریتم لان همه خطاهای تک رقمی را تشخیص می‌دهد، و همینطور جابجا شدن دو رقم کنار هم را. ولی جابجایی ۰۹ به ۹۰ و برعکس را نمی‌تواند تشخیص بدهد. و همینطور ۷ تا از ۱۰ تا خطای دوقلو را می‌تواند تشخیص دهد(این موارد را تشخیص نمی‌دهد: ۲۲ به ۵۵و ۳۳ به ۶۶ یا ۴۴ به ۷۷). الگوریتم‌های پیچیده تر مانند الگوریتم Verhoeff می توانند خطاهای جابجایی بیشتری را تشخیص دهند. الگوریتم Luhn mod N
جابجایی بیشتری را تشخیص دهند. الگوریتم Luhn mod N تعمیم این الگوریتم برای رشته‌های غیر عددی می‌باشد . به دلیل اینکه این الگوریتم به ترتیب راست به چپ روی ارقام عمل می‌کند و رقم‌های صفر فقط در صورتی که باعث تغییر مکان شوند نتیجه را تغییر می دهند، اضافه کردن صفر به اول یک رشته عددی محاسبات را تغییر نمی‌دهد. بنابراین، اجرای الگوریتم لان قبل و بعد از اضافه کردن چند رقم صفر به اول رشته نتیجه یکسانی خواهد داشت. توضیح غیر رسمی. این فرمول یک عدد را در برابر رقم تطبیق آن درستی یابی می‌کند، که عموماً به بک شماره حساب
آن درستی یابی می‌کند، که عموماً به بک شماره حساب پاره ای به منظور تولید شماره حساب کامل اضافه می‌شود. این شماره حساب باید تست زیر را پاس کند: رقم تطبیق (x) بوسیلهٔ محاسبهٔ ضرب جمع ارقام در ۹ در پیمانه ۱۰ بدست می آید. به بیان Layman: روش جایگزین: رقم تطبیق بوسیلهٔ محاسبه تفریق رقم اول مجموع ارقام از ۱۰ بدست می آید. همهٔ این اعداد ۷۹۹۲۷۳۹۸۷۱۰، ۷۹۹۲۷۳۹۸۷۱۱، ۷۹۹۲۷۳۹۸۷۱۲، ۷۹۹۲۷۳۹۸۷۱۳، ۷۹۹۲۷۳۹۸۷۱۴، ۷۹۹۲۷۳۹۸۷۱۵، ۷۹۹۲۷۳۹۸۷۱۶، ۷۹۹۲۷۳۹۸۷۱۷، ۷۹۹۲۷۳۹۸۷۱۸، ۷۹۹۲۷۳۹۸۷۱۹ به صورت زیر درستی یابی می‌شوند. پیاده سازی درستی
به صورت زیر درستی یابی می‌شوند. پیاده سازی درستی یابی رقم تطبیق. در پایتون: def is_luhn_valid(cc): num = map(int, str(cc)) return sum(num[::-2] + [sum(divmod(d * 2, 10)) for d in num[-2::-2]]) % 10 == ۰ محاسبه رقم تطبیق. پیاده سازی بالا درستی یک شماره ورودی را با یک شماره تطبیق چک می‌کند. برای محاسبه رقم تطبیق تغییر کوچکی در پیاده‌سازی نیاز است: در پایتون: def calculate_luhn(cc): num = list(map(int, str(cc))) check_digit = 10 - sum(num[-2::-2] + [sum(divmod(d * 2, 10)) for d in num[::-2]]) % 10 return 0 if
* 2, 10)) for d in num[::-2]]) % 10 return 0 if check_digit == 10 else check_digit
کاکاسیاه و معادل لاتین آن نیگِر و نِگرو و نیگا به معنی سیاه، اشاره به بردگان سیاه دارد. کاکاسیاه در دوران ایلخانان، تیموریان، صفویه و زندیه به بردگانی که پوستی تیره داشتند، گفته می‌شده و معادل «زرخرید» بوده است. نیگر اشاره‌ای بسیار تحقیرآمیز برای خطاب قراردادن سیاه‌پوستان آمریکا دارد و در فهرست نام‌های تحقیرآمیز نژادی گنجانده شده است. این کلمه چنان توهین‌آمیز تلقی می‌شود که حتی برای ارجاع به آن از «کلمهٔ اِن‌دار (English : N word) » استفاده می‌شود. با این‌وجود سیاه‌پوستان در بین خود، در موسیقی هیپ هاپ و
سیاه‌پوستان در بین خود، در موسیقی هیپ هاپ و فرهنگ گَنگ آن را به‌صورت عامیانه به‌کار می‌برند و نیگا معنایی همچون داداش یا برادر دارد. سیاه پوستان با دوستان صمیمی، از لفظ مای نیگا استفاده می‌کنند. همچنین نام دو کشور آفریقایی نیجر و نیجریه از ریشهٔ لاتین سیاه ساخته شده است.
دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه علامه طباطبائی یکی از مشهورترین و معتبرترین دانشکده های جامعه شناسی ایران است که در شهر تهران، خیابان شریعتی، سه راه ضرابخانه، کوچه داوود گل‌نبی قرار دارد. تاریخچه. این دانشکده با نام دانشکده علوم سیاسی و ارتباطات اجتماعی، پس از ایجاد مجتمع دانشگاهی ادبیات و علوم انسانی در دی ماه ۱۳۶۰ تشکیل شد و به دنبال جدا شدن رشته علوم سیاسی از این مجتمع و انتقال آن به دانشگاه تهران و شهید بهشتی، به دانشکده علوم اجتماعی تغییر نام داد. دانشجویان این دانشکده متشکل از دانشجویان چندین دانشکده و
این دانشکده متشکل از دانشجویان چندین دانشکده و مدرسه عالی مانند مدرسه عالی شمیران، آموزشگاه عالی خدمات اجتماعی، دانشکده علوم ارتباطات اجتماعی و آموزشگاه مددکاری یاغچی‌آباد بوده‌اند. دانشکده علوم ارتباطات نیز در ابتدا بخشی از دانشگاه علوم اجتماعی بود که از سال ۱۳۹۴ از این دانشکده جدا شده و ساختمانی مجزا را برای خود در پردیس مرکزی دانشگاه علامه اختصاص داده و به طور جداگانه اقدام به پذیرش دانشجو کرده است.
غُراب یا کلاغ شعری‌ست روایی اثر ادگار آلن پو نویسندهٔ آمریکایی که اولین بار در ژانویهٔ ۱۸۴۵ منتشر شد. این شعر را اغلب به خاطر آهنگ موسیقایی، زبان استیلیزیه و حال و هوای فراطبیعی آن مورد توجه قرار می‌دهند. شعر دربارهٔ غرابی سخن‌گوست که به شکلی مرموز با عاشقی پریشان‌حال ملاقات می‌کند و شاهد سقوط آرام مرد جوان به جنون است. عاشق، که اغلب او را دانشجو می‌دانند، در فراق معشوقش، لنور، زاری می‌کند. غراب روی مجسمهٔ نیم‌تنهٔ آتنا می‌نشیند و با تکرار دائمی کلمات «دیگر هرگز» به زجر و اندوه مرد جوان دامن می‌زند. در این
هرگز» به زجر و اندوه مرد جوان دامن می‌زند. در این شعر ارجاعاتی به فولکلور و ادبیات کلاسیک وجود دارد. فلسفه ترکیب و سرایش شعر غراب. یک سال پس از انتشار این شعر، پو در مقاله‌ای به نام «فلسفه ترکیب»، با دقت شرح می‌دهد که چگونه این شعر را نه از سر الهام، بلکه با برنامه‌ریزی دقیق و مرحله‌به‌مرحله، مثل معماری هوشمند، خلق کرده است . در «فلسفه ترکیب»، پو می‌گوید ایدهٔ اولیهٔ شعر «کلاغ» برایش خلق فضایی تیره، سوگناک و مالیخولیایی بوده است. او از ساختار شروع می‌کند: شعری چرخشی که هر بند با یک واژهٔ تکرارشونده پایان
شعری چرخشی که هر بند با یک واژهٔ تکرارشونده پایان یابد. نخست، به دنبال واکه‌ای می‌گردد که بیشترین حس اندوه را منتقل کند—«ــُــ» کشیده (/oː/). سپس صامتی انتخاب می‌کند که در کنار آن، حال‌وهوایی سرد و ماتم‌زده بسازد—«ر» (/r/). ترکیب این دو، به واژه‌هایی چون Lenore و Nevermore می‌رسد. پو می‌گوید واژهٔ «Nevermore» بی‌درنگ به ذهنش آمد. در ادامه، او ابتدا اوج روایت را می‌نویسد و بعد باقی شعر را طوری می‌سازد که خدشه‌ای به آن نقطهٔ اوج وارد نکند . برگردان به فارسی. این شعر تا کنون توسط افراد زیادی (به صورت‌های
این شعر تا کنون توسط افراد زیادی (به صورت‌های مخلتف) ترجمه شده است. به عنوان مثال: فرزانه دُرّی (شاعرانه، پرموسیقی، احساسی)، احمد میراعلايی (وفادار، نثرآمیز، تحلیلی)، صادق چوبک (آزاد، احساسی ولی غیرموزون)، محمدصادق رئیسی (استاندارد) و سپیده جدیری (نوگرا، خلاقانه، امروزی). با این وجود بهترین برگردان از آن دکتر محمد دهقانی است. این ترجمه نخستین بار در نشریه چیستا در ادامه مقاله‌ای به نام ادگار آلن پو و شعر «کلاغ» منتشر شده . برگردان منظومِ «کلاغ» محمد دهقانی. [۱] نیمه‌شبی دلتنگ و تار، آنگه که من نالان و زار
[۱] نیمه‌شبی دلتنگ و تار، آنگه که من نالان و زار اندیشه می‌کردم بدان از یاد رفته یادگار آن‌گه که خواب‌آلوده‌وار، برمی‌کشدم آه سرد ناگه صدای در رسید، آرام هم‌چون جویبار گویی کسی می‌زد به در، بر آستانِ کلبه‌ام با خویشتن گفتم به از «شاید در این شبگیر تار بر آستانِ کلبه‌ام، در می‌زند درمانده‌ای این است و دیگر هیچ چیز» [۲] آوخ، که آن شب را چه‌سان دارم به یاد اندر نهان تیره‌شبِ سردِ خزان، وز شعلهٔ آتش جهان جان می‌فشاندند اخگران بر پیکرِ سردِ زمین خسته ز تاریکیِ شب، مشتاقِ صبحی جاودان برمی‌گرفتم هر کتاب، بیهوده
شب، مشتاقِ صبحی جاودان برمی‌گرفتم هر کتاب، بیهوده می‌جُستم در آن پایانِ حُزن و سوگ را، سوگ «لنور» در عمقِ جان آن ماهرویی کآسمان، نامِ لنور کردش عطا شد تا ابد از یادها [۳] و آن پرده‌های ارغوان، با خشخشی ابریشمین موهوم و محزون و غمین، گویی ز روی خشم و کین آگنده‌ام می‌کرد بس، از وحشتی موهوم و تلخ هرگز مرا همره نبود، زآن پیش احساسی چنین پس تا شوم آسوده‌دل، برخاستم، گفتم به خود: «درمانده‌ای شاید بود از محنت و سرما غمین درمانده‌ای گم‌کرده ره، خواهد بیاساید دمی این است و دیگر هیچ چیز.» [۴] دل را قوی کردم سپس، بی
است و دیگر هیچ چیز.» [۴] دل را قوی کردم سپس، بی هیچ تردیدی دگر گفتم «مرا بخشایشی، ای مانده در آن‌سوی در بر آستانم منتظر! زیرا که خواب‌آلوده‌ام و آهسته تو در می‌زدی، من هم ز دردِ خویش کَر گویا تو را نشنیده‌ام. شاید که بخشایی مرا کز خویش بودم بی‌خبر، در یادهایم غوطه‌ور٬» در را گشودم، بعد از آن، بیرون فقط تاریکی بود تاریکی آنگاه هیچ چیز. [۵] خیره به تاریکیِ شب، حیران و در ترس و گمان «شاید که کابوسی بود، تازیده بر من بی‌امان آشفته‌وش خوابی چنین، کس را نبوده پیش از این» امّا در آن آرامشِ خاموش و گنگ و بی‌نشان
از این» امّا در آن آرامشِ خاموش و گنگ و بی‌نشان تنها کلامی گفته شد، نجواگرِ نامِ «لنور» من رانده بودم بر زبان نامِ «لنور» نجواکنان تنها طنینِ این صدا، پیچید در تاریک شب تنها همین و هیچ چیز. [۶] چون بازگشتم دل پریش، می‌سوخت روحم گوئیا ناگه دوباره سخت‌تر آمد صدای ضربه‌ها گفتم به خویش: «این بی‌گمان، ای بی‌گمان چیزی بود بر روزنِ آن پنجره، کو می‌خورد بر شیشه‌ها بگذار دریابم که چیست این ضربه‌های رازناک باید نمایم آشکار این رازِ وحشت‌زای را بگذار قلبِ خسته‌ام آرام گیرد لحظه‌ای، باد است و دیگر هیچ چیز.» [۷] آنگه
گیرد لحظه‌ای، باد است و دیگر هیچ چیز.» [۷] آنگه گشودم پنجره، با لرزشی در جان و تن ناگه کلاغی با وقار، از روزگاران کهن آن روزگارِ پاک خوش، پَر زد درونِ کلبه‌ام بی هیچ گونه اعتنا، یا صبر یا ترسی ز من گویی که اربابِ من است بر آستانم برنشست، دیدم چسان آمد فرود، بنشست او آسوده بر تندیسِ زیبای «پالاس»—بُنهاده بر بالایِ در— بنشست و دیگر هیچ چیز. [۸] این‌سان پرنده آبنوس، با رامش و صبر و قرار پیچیده خود را سخت در سیمایی از کِبر و وقار آورد بر لب‌های من، لبخند، بعد از اضطرار گفتم «اگرچه کاکلت ببریده‌اند آن‌گونه زار
اضطرار گفتم «اگرچه کاکلت ببریده‌اند آن‌گونه زار امّا تو ترسو نیستی، می‌دانم این را بی‌گمان هان ای کلاغِ باستان، سرگشته در شبگیرِ تار! بَر گوی نامت را تو در این دوزخین ساحل ز شب» گفت او چنین «هرگز دگر!» [۹] بس مانده بودم در شگفت، زین مرغِ شومِ زشت‌رو، کاین‌گونه می‌راند او سخن، هرچند در گفتارِ او، بود از یکی معنی نشان کاندک مناسب می‌نمود آری که هیچ امید نیست آن را —بر درگاه او بنشسته مرغی تیره‌گون— دیگر که بختش یار باد مرغی‌ست یا درنده‌ای! کو می‌کند آن‌گونه یاد از نامِ شومِ خویشتن، بر پیکری بالایِ در نامی
یاد از نامِ شومِ خویشتن، بر پیکری بالایِ در نامی چنین «هرگز دگر» [۱۰] بنشسته بود امّا کلاغ، تنها بر آن تندیسِ سرد پیوسته می‌گفت آن سخن و آورد جانم را به درد گویی که با آن نامِ زشت می‌کرد عریان روحِ خویش چیزی نگفت او بیش از آن با جنبشی دیگر نکرد تا این‌که من با خویشتن، گفتم به سختی این سخن: «یارانِ دیگر پیش از این، رفتند و فردا نیز زاغ بدرود می‌گوید مرا—چون آرزو— امّا کلاغ، گفت این سخن: «هرگز دگر» [۱۱] زین پاسخی کو می‌شکست خاموشیِ شب را چنان وحشت‌زده جستم ز جا، با خویش گفتم «بی‌گمان آ‌‌ن‌چه که می‌گوید کلاغ،
با خویش گفتم «بی‌گمان آ‌‌ن‌چه که می‌گوید کلاغ، آموخته است از صاحبش از صاحبی بس تیره‌بخت، کو را بَلایی بی‌امان هر دم رسیده سخت‌تر، آن‌گونه که آوازهاش آگنده از بارِ غم است، بر آرزویش سوگوار، بر گردهٔ خود می‌بَرَد این دهشت افزاینده بار: «هرگز دگر، هرگز دگر!» [۱۲] اما هنوز آن مرغ می‌آورد بر لب‌های من لبخند بعد از اضطراب. یک صندلی را بی‌سخن بگذاشتم من پیشِ در، پیش در و تندیس و زاغ در مخملِ آن صندلی، رفتم فرو در خویشتن پوییدم اندر ذهنِ خود، پندارِ هر پنداره را اندیشه می‌کردم بسی، کاین زشت‌رو مرغِ کهن، این مرغِ
می‌کردم بسی، کاین زشت‌رو مرغِ کهن، این مرغِ شومِ ترسناک، دارد چه اندیشه به سر از گفتنِ «هرگز دگر» [۱۳] این‌گونه بنشستم بسی، بودم گرفتارِ گمان می‌سوخت عمقِ سینه‌ام را مرغِ شومِ بدنشان با آن نگاهِ آتشین. بنشسته بودم بارها بر مخملِ این صندلی، بس روزهای پیش از آن آن نیلگون مخمل که بود، آیینهٔ نورِ چراغ امّا دگر هرگز «لنور»، با خنده‌ای شادان و مست بر مخملِ این صندلی آیا دمی خواهد نشست؟ افسوس، نه؛ هرگز دگر. [۱۴] ناگه هوا آگنده شد، گویا که عطرآگین شده‌ است با مجمری نادیدنی کآن را «سرافیون» (سراف‌ها) به دست دارند
نادیدنی کآن را «سرافیون» (سراف‌ها) به دست دارند و با خود می‌برند هرجا درونِ کلبه‌ام فریاد کردم خویش را «بیچاره ارزانی شده‌ است بهرت ز درگاهِ خدا، اینک مفرَّح ای چنین با یادهایت از «لنور» آن را خدا آمیخته‌ است برگیر و آن را نوش کن، وین شعله را خاموش کن!» گفت آن کلاغ: «هرگز دگر» [۱۵] گفتم بدو با التِجا «پیغام‌بر! پیغام‌بر! پرنده باشی یا که دیو ای زادهٔ زشتی و شر! شیطان تو را شد رهنما، یا کرد طوفانت اسیر در این خراب‌آبادِ غم، در این فسون‌گشته کویر من چون بدانم چیستی، پیغمبری یا نیستی، لیک التماست می‌کنم،
چیستی، پیغمبری یا نیستی، لیک التماست می‌کنم، می‌گویمت پیغام‌بر! برگو به من، برگو به من، دردِ مرا درمان بود؟» گفت آن کلاغ: «هرگز دگر» [۱۶] گفتم بدو با التِجا «پیغام‌بر! پیغام‌بر! پرنده باشی یا که دیو، ای زادهٔ زشتی و شر! سوگند دادم من تو را، بر آسمانِ بیکران بر آن خداوندی که ما هر دو پرستش می‌کنیم برگو بدان روحِ غمین: در سرزمینِ مردگان در بر دگر خواهم کشید آن دخترِ معصوم را آن ماهرویی کآسمان نامِ «لنور» کردش عطا؟» گفت آن کلاغ: «هرگز دگر» [۱۷] ناگه ز جا برخاستم، فریاد کردم خشمگین: «ای مرغ یا دیوِ پلید! «هرگز
فریاد کردم خشمگین: «ای مرغ یا دیوِ پلید! «هرگز دگر!» آنِ تو باد! برگرد در طوفانِ سرد، در شبْ کرانِ دوزخین! چون یادگاری زین دروغ، کآن را کند روح تو یاد هیچ ز پرَت این‌جا مباد! تنها مرا بگذار و رو! برکش برون از قلبِ من، منقارِ خود را زودتر تندیس را بنمارها! هان! دور شو از پیشِ در! گفت آن کلاغ: «هرگز دگر» [۱۸] هرگز نرفت آری کلاغ! بنشسته آن‌جا او هنوز روی همان تندیسِ سرد—بُنهاده بر بالایِ در— گویا که چشمانش کنون، چون چشمِ دیوی کینه‌توز در خواب و در رؤیاستی؛ نورِ چراغش رویِ سر جاری شده‌ست و سایه‌اش را می‌نماید
چراغش رویِ سر جاری شده‌ست و سایه‌اش را می‌نماید آشکار امّا دگر روحِ مرا، آیا بود هرگز فرار زین سایه کآنک بر زمین جاریست هر دم تیره‌تر؟ «هرگز دگر، هرگز دگر»
اَکوره خَتَّک شهر کوچکی است با حدود ۱۹ هزار نفر جمعیت در جاده پیشاور به راولپندی در استان خیبر پختونخوا پاکستان. اکوره ختک زادگاه خوشحال‌خان ختک، شاعر نامدار پشتون است و به یاد او در شهر اکوره ختک کتابخانه‌ای به نام «کتابخانه یادبود خوش‌حال خان ختک» ساخته شده‌است. پیشینه. شهرک اکوره نام خود را از نام «ملک اکور» پدربزرگ خوش‌حال خان گرفته‌است. ارتش شیرشاه سوری در این مکان دو چاه کندند و آن را به استراحتگاهی تبدیل کردند و به آن نام «سرای ملِک پوره» دادند و کاروان‌هایی که از آسیای میانه می‌آمد در این محل
و کاروان‌هایی که از آسیای میانه می‌آمد در این محل می‌آسودند. در سال۱۵۸۱ میلادی جلال‌الدین محمد اکبر، پادشاه گورکانی هند، برای رویارویی با شورش برادر خود، میرزا حکیم، به پیشاور آمد و چند سالی را در آن شهر گذارند. در جریان اقامت او در پیشاور وی جرگه‌ای برای بهبود اوضاع منطقه ترتیب داد و در این جرگه ریش‌سفیدان از فردی به نام ملک اکور خان نام بردند که در نیلاب (نظام‌پور) زندگی می‌کرد و با راهزنی‌های خود در شاهراه‌های اصلی برای حکومت گروکانی مشکلاتی را ایجاد کرده‌بود. پادشاه برای چاره کردن این مشکل دستور داد تا
پادشاه برای چاره کردن این مشکل دستور داد تا ملک اکور خان را مسئول خراج گرفتن از کاروان‌ها در گذرگاه رود سند در منطقه اَتُک کنند. ملک اکور خان نیز برای این منظور به «سرای ملک پوره» آمد و این محل را اقامتگاه خود نمود. این روستا با گذر زمان به «سرای اکور ختک» معروف شد و بعدها نام آن به صورت اکوره ختک درآمد. در سال ۱۸۲۰ سیک‌های پنجاب پیشاور و دیگر مناطق پشتون‌نشین را تسخیر کردند و تا سال ۱۸۴۹ در این مناطق فرمان راندند. در سال ۱۸۲۶ مجاهدین اسلام به همراه سید احمد بریلوی در اکوره ختک با سیک‌ها جنگیدند. در سال
بریلوی در اکوره ختک با سیک‌ها جنگیدند. در سال ۱۸۳۴ سردار لهنه سینگ در اکوره ختک دژی را در نزدیکی رود کابل بنا کرد و احمد خان را سرکرده این دژ نمود. در زمان انگلیسی‌ها در سال ۱۸۵۰ شهرستان اکوره ختک تأسیس شد و لرد دالهوزی، فرماندار کل هندوستان در ۲۳ مارس ۱۸۵۱ از اکوره ختک بازدید کرد. در دوران مولانا محمود الحسن (۱۸۵۰ـ ۱۹۲۱) که یکی از برجسته‌ترین علمای نسل دوم مکتب دیوبندی به شمار می‌آید، مدارس دینی زیادی با تفکر دیوبندی در ایالت سرحد پاکستان تأسیس شد. همزمان با این دوره، مدارس متعلق به اهل حدیث (جناح دیگر
با این دوره، مدارس متعلق به اهل حدیث (جناح دیگر وابسته به دیوبند) نیز در ایالت سرحد شمال غربی بر فعالیت‌های خود افزودند و مدارسی را در اکوره ختک، اترک، دره کتر و دیگر نقاط ایجاد کردند. حوزه دینی دارالعلوم حقانیه اکوره ختک از مدرسه‌های دینی معروف در این بخش از پاکستان شد. سناتور مولانا سمیع‌الحق مدیر دارالعلوم حقانیه اکوره ختک و عضو مجلس سنای پاکستان روز سوم اردیبهشت ۱۳۸۳ برای شرکت در کنفرانس وحدت اسلامی به ایران آمد. در سال ۱۹۱۶ نخستین کلانتری پلیس در اکوره ختک برپا شد و در سال ۱۹۲۳ راه‌آهن از این منطقه
ختک برپا شد و در سال ۱۹۲۳ راه‌آهن از این منطقه گذشت. در سال ۸۹ خورشیدی منابع پاکستانی اعلام کردند که توطئه قتل بی‌نظیر بوتو، نخست‌وزیر پیشین پاکستان از سوی «تحریک طالبان» این کشور و در مدرسه حقانیه اکوره ختک طراحی شده بود.
ساعت آبی یا ساعت آبکی بویژه نوع کاربردی در ایران با نام پنگان ابزاری ساده و در عین حال بسیار دقیق، کارآمد و همیشگی بوده و در زندگی کشاورزی جامعه ایران به ویژه در مناطق کویری که آب مایه حیات و عنصر اصلی زندگی اجتماعی بوده ضروری و نقش کارآمدی داشته‌است و برای نظارت بر آن مدیر یا مدیران دایمی تعیین می‌شده‌است. با مطالعه استفاده از ساعت آبی در کشورهای مختلف می‌توان گفت در هیچ جای جهان ساعت آبی به اندازه کشور ایران کارآمد، تأثیرگذار و ثمربخش نبوده‌است. این ساعت حتی در زمانی‌که ساعت‌های نوین تازه به بازار آمده
حتی در زمانی‌که ساعت‌های نوین تازه به بازار آمده بود با آن‌ها رقابت می‌کرد و کشاورزان حاضر به کنار گذاشتن آن و استفاده از ساعت‌های نوین نبودند. در ایران افرادی که فعالیت تقسیم آب بر اساس زمان‌بندی مبتنی بر ساعتِ آبی را انجام می‌دادند به میرآب معروف بوده‌اند. این افراد سهم آب هر کشاورز را با مقیاس ساعتِ آبی معرفی و ثبت می‌کردند. لازم است ذکر شود هم‌اکنون نیز با اندکی تغییر (استفاده از ساعت عقربه‌ای یا دیجیتالی) فعالیت این افراد در روستاهای کویری ایران انجام می‌گیرد. تاریخ ساعت آبی در ایران. از حدود ۴ هزار
می‌گیرد. تاریخ ساعت آبی در ایران. از حدود ۴ هزار سال قبل نشانه‌هایی از بکارگیری ابزار برای سنجش زمان مشاهده شده‌است. در مصر، ایران، عراق، هند و دیگر تمدن‌های قدیم ابزارهایی پیدا شده که باستان شناسان می‌گویند برای سنجش زمان بوده‌اند. اما به نظر بیشتر پژوهشگران این ابزارها برای سنجش زمان نبوده بلکه بیشتر جنبه مذهبی و دینی داشته‌است. در گذشته بشر برای دانستن وقت و زمان، با توجه به تجربه و دانش زمان، ابزارهایی را اختراع کرده و مورد استفاده قرار داده‌است که استفاده از آفتاب و آب مهم‌ترین آن‌ها بوده‌است. ساعت با
از آفتاب و آب مهم‌ترین آن‌ها بوده‌است. ساعت با فرم امروزی اش(۲۴ ساعتی) از قرن پانزدهم میلادی مورد استفاده بوده و در یک قرن گذشته رواج عمومی پیدا کرده‌است. کالیستنس مورخ یونانی که در لشکرکشی اسکندر مقدونی به ایران همراه او بود و رویدادهای روز و مشاهداتش را همیشه یادداشت می‌کرد در یادداشتی که بعداً با محاسبات تقویمی معلوم شده که متعلق به سپتامبر ۳۲۸ پیش از میلاد است نوشته‌است: در اینجا (ایران)، در دهکده‌ها که آب را برحسب نوبت به کشاورزان برای آبیاری می‌دهند، یک فرد از میان آنان (کشاورزان) انتخاب می‌شود تا بر
فرد از میان آنان (کشاورزان) انتخاب می‌شود تا بر مدت زمان نوبت (و تقسیم زمانی سهام) نظارت داشته باشد.. این فرد در کنار مجرای اصلی آب و محل انشعاب آن میان کشاورزان، بر سکویی می‌نشیند و ظرفی فلزی را که سوراخ بسیار ریزی در آن تعبیه شده‌است در ظرفی بزرگتر و پر از آب قرار می‌دهد که پس از پر شدن ظرف کوچک (یک بار یا چند بار) که به آهستگی و طبق محاسبه قبلی ابعاد سوراخ آن صورت می‌گیرد، آب را قطع و آن را به جوی کشاورز دیگر باز می‌کند و این کار دائمی است و این وسیله (ساعت آبی) عدالت را برقرار کرده بود و مانع از نزاع
آبی) عدالت را برقرار کرده بود و مانع از نزاع کشاورزان بر سر آب می‌شد. با توجه به گزارش کالیستنس می‌توان گفت که ساعت آبی قبل از دوره اسکندر مقدونی در ایران گسترده بوده و اختراع آن باید در سده‌های قبل در ایران روی داده باشد. ساعت آبی انواعی داشته اما ساده‌ترین و دقیق‌ترین آن ساعت آبی ایرانی پنگان یا فنجان بوده‌است که بر اساس دو ظرف و دستکم یک محاسبه گر انسانی و تعدادی سنگ ریزه یا تشله قرار داشته‌است. پنگان (ساعت آبی) در دوره اسلامی، بنکام و فنجان هم نامیده شده‌است. در طبقه‌بندی علوم اسلامی، ساخت و کاربرد
شده‌است. در طبقه‌بندی علوم اسلامی، ساخت و کاربرد پنگان و دیگر انواع ساعت‌های آبی جزو علم ” البنکامات ” که از فروع علم هندسه به‌شمار می‌آمده بوده‌است. علم البنکامات را چنین تعریف کرده‌اند: علمی که با شناختن و به کار بردن ابزار آن، زمان اندازه‌گیری می‌شود و هدف از آن آگاهی از اوقات نماز و نیایش‌های شبانه و نظر و تأمل در امور مملکت و رعیت که با وقت و زمان ارتباط پیدا می‌کرده بوده‌است. کسانی که به پنگان و علم البنکامات می‌پرداخته‌اند، «فنجامییّن» لقب داشته‌اند.پرونده: بر اساس بررسی‌های اولیه ساعتی آبی در ایران
بر اساس بررسی‌های اولیه ساعتی آبی در ایران دست کم ثبت مکتوب و کاربرد ۲۴۰۰ ساله دارد. چگونگی تعیین زمان. از ابتدای اختراع قنات، تعیین زمان و تقسیم عادلانه آب بین سهامداران توسط میرآب و با ابزار ساعت آبی یا فنجان (پنگان) انجام می‌شده‌است. ساعت آبی متشکل است از: فنجان عبارت است از یک کاسه کوچک با روزنه‌ای در وسط آن و چند درجه یا علامت عددی در بدنه داخلی آن که درون یک دیگ بزرگ پر از آب قرار می‌گیرد (مانند تصویر فنجان قنات زیبد گناباد). این وسیله در ابتدا برای تعیین زمان دقیق استفاده از آب قنات و تقسیم عادلانه
زمان دقیق استفاده از آب قنات و تقسیم عادلانه زمان سهام هر یک از سهامداران اختراع شده‌است ولی بعدها کاربردهای دیگری نیز یافت و برای تعیین بزرگترین روز سال - بزرگترین شب- طولانی‌ترین روز- برابری شب و روز و تعیین اوقات شرعی در دوره اسلامی بکار برده شد. این ساعت دست کم دو هزار سال قدمت دارد. از ابتدای ساخت قنات گناباد مورد استفاده بوده‌است مدیریت این ساعت آبی توسط دستکم یک‌نفر نوبت روز و یک‌نفر نوبت شب انجام می‌شده و زمان (دقیقه‌ها) بر اساس تعداد پرآب شدن فنجان و با تعدادی تشله یا سنگ جمع آن محاسبه می‌شده‌است.
و با تعدادی تشله یا سنگ جمع آن محاسبه می‌شده‌است. ساعت آبی یکی از فن‌های مهم علمی است که کاربرد میدانی دقیقی داشته و از چند هزار سال پیش تا ۵۰ سال قبل در بسیاری از مناطق ایران مورد استفاده مستمر بوده‌است. در مقایسه با استاریاب (اسطرلاب) که از نظر علمی بیشتر جنبه طالع بینی و خرافی داشته تا کاربرد علمی و عملی، فنجان یا ساعت آبی ابزار و تکنیک بسیار ساده و در عین حال بسیار مهم و حیاتی در زندگی و کارکرد عملی مردم داشته‌است و هرگز جنبه خرافاتی پیدا نکرده‌است. مزیت‌ها و کاربردهای ساعت آبی. مزیت ساعت آبی بر
مزیت‌ها و کاربردهای ساعت آبی. مزیت ساعت آبی بر ساعت‌های آفتابی و شنی این بوده‌است که خطای محاسباتی نداشته و دقیق بوده‌است و در طول شب و روز مورد استفاده بوده‌است؛ مثلاًمیرآب دقیقاً می‌دانسته‌است که از زمان غروب تا زمان طلوع خورشید چند فنجان بوده‌است و بر اساس محاسبات فنجان دقیقاً، روزی را که تعداد فنجان‌ها با تعداد فنجان‌های شب برابری می‌کرد(۹۶ فنجان) را روز اول سال نو نوروز می‌نامیدند. طولانی‌ترین روز چله تابستان (اول تیرماه) و طولانی‌ترین شب چله زمستان یلدا (حدود ۱۱۵ فنجان) را تعیین می‌کرده‌اند. محمد
یلدا (حدود ۱۱۵ فنجان) را تعیین می‌کرده‌اند. محمد میرآب که حدود ۶۰ سال فنجان دار زیبد بوده‌است تمام این محاسبات را به‌طور دقیق انجام می‌داده‌است. پرونده:ساعت آبی قنات زیبدگناباد تا سال ۱۳۵۴ فعال بوده‌است؛ و سپس ساعت‌های نوین برای تقسیم سهام و حق آبه هر سهامدار و باغدار بکار گرفته شده‌است. با ساعت‌های جدید معلوم شدکه هر فنجان قدیم معادل ۷ دقیقه و نیم به ساعت‌های فعلی بوده‌است. اما هنوز هم واحد شمارش در سهام قنات فنجان است؛ مثلاً می‌گویند فلانی ۱۰ فنجان از آب قنات سهم دارد. روش کار. تا سده‌های میانه (قرون
آب قنات سهم دارد. روش کار. تا سده‌های میانه (قرون وسطی) پیشرفته‌ترین وسیله برای اندازه‌گیری زمان ساعت آبی بود. ساعت آبی در ساده‌ترین شکلش از یک کاسه (فنجان) کوچکی تشکیل می‌شد که وسط زیر آن روزنه‌ای ایجاد شده بود. این فنجان بر روی سطح آب یک ظرف بزرگتر (دیگ) قرار می‌گرفت، آب از راه منفذ به آرامی به داخل کاسه وارد می‌شد و پس از چندی (فنجان‌ها استاندارد یکسانی نداشتند) فنجان زیبد ۷/۵ دقیقه بوده) آن را پر می‌کرد و در نتیجه در آب فرومی‌رفت. طول مدت پر شدن ظرف به روزنه و سنگینی کاسه بالا بستگی داشت. چنین ظرفی را
روزنه و سنگینی کاسه بالا بستگی داشت. چنین ظرفی را تاس ساعت، پنگان یا فنجان می‌نامیدند و واحد زمان را نیز که همان مدت پر شدن ظرف بود پنگان یا فنجان می‌خواندند. تا ۴۰ سال قبل هنوز در برخی روستاه‌های ایران همچنان برای توزیع آب چشمه و قنات از پنگان استفاده می‌شد. طریقه کار فنجان یا ساعت بدین گونه بود که میر آب با چشم دوختن به فنجان با هر بار پر شدن و غرق شدن آن و خوردن کاسه به کف دیگ یک فنجان یا هفت دنگ و نیم یا(۷ دقیقه و نیم امروزی) محاسبه نموده و یک سنگ کوچک برای هر بار غرق شدن کاسه در یک کیسه یا یک ظرف
برای هر بار غرق شدن کاسه در یک کیسه یا یک ظرف سفالی می‌گذاشت وقتی که باغ فرد مورد نظر آبیاری می‌شد و اعلام انتقال آب به باغ فرد دیگر می‌شد برای محاسبه جمع کل (تعداد فنجان)هایی و زمانی که آب برای مزرعه یا باغ رها می‌شده تعداد تشله‌ها یا سنگ‌ها یا چوب خط شمرده می‌شد و معلوم می‌شد که مثلاً فرد ۱۰ فنجان یا به عبارت امروز ۷۵ دقیقه آب برده‌است؛ لذا تعداد فنجان‌ها و زمانی که سهامدار قنات آب برای باغ خود یا زمین می‌برده را دقیقاً حساب می‌شد مثلاً اگر ۱۰ سنگ درون کیسه باشد یعنی ۱۰ فنجان یا معادل امروزی(۷۵ دقیقه) آب