payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پاشا بسیار مشهور هستند؛ اما هیچ‌کدام از آنها بر اساس منابع بی‌طرف و قابل اثبات نیستند. به خواست خرم کارهای خیریه فراوانی انجام شد و مجتمع عام‌المنفعه خاصگی سلطان در استانبول یادگار او می‌باشد. خرم سلطان با استفاده از علاقهٔ سلیمان به خود، تمام معیارها سابق حرم‌سرای عثمانی را به هم زد و پس از مرگ، در کنار خیرات و میراث فراوان، سرنوشت غم‌انگیزی را برای دربار عثمانی به جا گذاشت. «سلطنت زنان» در قصر عثمانی که در نتیجهٔ اقدامات خرم آغاز گردید، پس از او توسط زنانی چون عروسش نوربانو سلطان تا کوسم سلطان، خاصگی
چون عروسش نوربانو سلطان تا کوسم سلطان، خاصگی رومی‌تبار سلطان احمد که برای حفظ اقتدارش از مرگ فرزندان و مسموم نمودن نوه‌اش هم چشم‌پوشی نکرد، دنبال شد. قدرت‌گیری زنان در دربار و دخالت آنها در انتخاب و انتصاب مشاغل و متداول شدن رشوه‌گیری در واگذاری مقام‌ها و اراضی دولتی، از دلایل اصلی شتاب‌گرفتن انحطاط حکومت عثمانی شد. نام. مطابق برخی تواریخ متاخر، خرم با نام "الکساندرا رُزلانا لیسوفسکا" یا "آناستازیا لیسوفسکا" متولد شده و نام مستعار وی در دوران کودکی "ناستیا" بوده است. خرم در عثمانی بیشتر با نام "خاصگی خرم
بوده است. خرم در عثمانی بیشتر با نام "خاصگی خرم سلطان"، در زبان‌های اروپایی به نام‌های روکسلانا، روکسولانا، روکسِلین، روزا و رزیکا، در ترکی هورِم که از واژهٔ پارسی "خُرّم" گرفته شده و در عربی هم با نام "کَریمَة"، شناخته می‌شود. روکسِلانا (roxelana) احتمالاً یک نام واقعی نیست بلکه نامی مستعار است که به اصالت روسی وی اشاره دارد. نام اروپایی خرم که برای او ماندگار شد، نخستین‌بار توسط اوگیر بوسبک، سفیر روم مقدس در امپراتوری عثمانی در کتابش «چهار یادداشت از سفارت ترکیه» (به لاتین: Legationis Turcicae epistolae
ترکیه» (به لاتین: Legationis Turcicae epistolae quatuor) که به سال ۱۵۸۹ در پاریس منتشر شد، برای او به‌کار رفت. او در این کتاب خرم را «روکسولانا» (به روسی: Роксола́на) نامید که بر اساس خاستگاه فرضی خرم از نظر او، در سرزمینی به نام «روکسولانیا» بوده است. زندگی‌نامه. خرم سلطان که در منابع غربی با نام روزا یا روکسلانا مشهور است به سال ۱۵۰۰ در پادشاهی لهستان به دنیا آمد. منابع او را از ملیت‌های گوناگون ذکر کرده‌اند؛ ولی بر روس بودن او اتفاق نظر بیشتری وجود دارد. پدر روکسلانا یک کشیش ارتدوکس بود. روکسلانا در
پدر روکسلانا یک کشیش ارتدوکس بود. روکسلانا در جوانی توسط تاتارهای کریمه در حوالی رود دنیستر به اسارت گرفته شد که او را به عثمانی آوردند. احتمالاً ابتدا به بازار برده‌فروشان کَفّه و سپس به استانبول منتقل شد و از آنجا برای حرم‌سرای سلطان انتخاب شد. آمدن به حرم‌سرا. حرم‌سرای عثمانی از اجزاء پرحاشیه حکومت عثمانی بود. در قسمت اندرونی دربار، حرم همایونیِ سلطان قرار داشت. ورود به بخش زنان حرم ممنوع بود که توسط غلامان سیاه‌پوست محافظت می‌شد. در حرم همایونی جاریه‌ها و زنان زیبارو از نژادهای مختلف زندگی می‌کردند که
و زنان زیبارو از نژادهای مختلف زندگی می‌کردند که به دست مسئول گمرک خریداری یا به وسیلهٔ رجال و امرای ایالت‌ها به شکل انتخابی به دربار فرستاده می‌شدند. این زنان پس از معاینه توسط یک پزشک زنان و آموزش شعائر اسلامی، سواد، رقص، موسیقی، آواز و خیاطی وارد دربار می‌شدند. هر دختری که موفق می‌شد نظر سلطان را به خود جلب کند، پس از بوسیدن دامان سلطان، به او پوستینی از سمور، اتاق مخصوص و معاش ماهانه از دربار داده می‌شد. چهار تا شش دختری که مورد توجه سطان بودند، مقدم بر دیگران شده و عنوان «قادین» (یا کادین) دریافت
بر دیگران شده و عنوان «قادین» (یا کادین) دریافت می‌کردند. روکسلانا نیز یکی از این قادین‌ها گشت و به علت داشتن چهره‌ای شاد و خندان، نام پارسی «خرّم» به او داده شد. سلطان سلیمان پس از آشنایی با خرم، شیفتهٔ او شد. اولین شب‌نشینی آن دو تا سپیده دم روز بعد ادامه یافت و از آن روز، دیگر آن دختر فتنه‌برانگیز حرم، خود را در قلب سلیمان جا کرده بود و از نزد پادشاه جدا نمی‌شد. زمانی که او به حرم‌سرا آمد، سلطان سلیمان دو زن (غیرعقدی) دیگر به نام‌های گلفام و گل‌بهار (مشهور به ماه‌دوران) در زندگی خود داشت؛ اما
(مشهور به ماه‌دوران) در زندگی خود داشت؛ اما قدرتمندترین زن حرمسرا حفصه سلطان بود. او زن سلطان سلیم یکم و مادر سلیمان بود و نخستین زن عثمانی بود که عنوان «والده سلطان» اختیار کرد. حفصه سلطان تا زمان مرگش از سال ۱۵۳۴، قدرت حرم‌سرا را در دست داشت و خرم تا این موقع نفوذی زیادی در دربار نداشت. ولی مرگ حفصه سلطان موجب افزایش قدرت خرم و پیدا شدن رشته‌ای از خیره‌سری‌ها در او گردید. بعد از این تاریخ بود که می‌توان نقش خرم را در سیاست خارجی و داخلی امپراتوری عثمانی مشاهده کرد. خرم پس از آنکه سلیمان را شریک عشق خود
مشاهده کرد. خرم پس از آنکه سلیمان را شریک عشق خود ساخت، برای بیرون راندن سایر رقبای خود در حرم ازجمله گلفام و ماه‌دوران، کوشش‌های زیادی کرد. او که به ادبیات دیوانی ترکی آشنا بود، در سفرهای طولانی سلیمان و جدا ماندن از او، با نوشتن نامه‌های عاشقانه و جملاتی چون: «بنیم جانیم، گونولدن سوگلی شاهیم، روح و روانیم» عشق و علاقهٔ سلطان را بیش از پیش به سوی خود جلب می‌نمود. خرم که از طبع ادبی و هنری پادشاه آگاه بود، برای او نامه‌ها و اشعار عاشقانهٔ فراوان می‌نوشت. ایلبراورتیلی از مورخان معاصر ترک، می‌گوید: «خرم
ایلبراورتیلی از مورخان معاصر ترک، می‌گوید: «خرم سلطان به شعر علاقهٔ بسیاری داشت و زبان شعر را به بهترین شکلی مورد استفاده قرار می‌داد.» خرم در نامه‌های خود چنین می‌نوشت: «حضرت سلطان، در حسرت دیدن رخسار شما می‌سوزم. ای سلطان دولت بزرگ عثمانی دستان‌تان را می‌بوسم. بگذارید تا حال و احوال این جاریه را که عاشق شماست توضیح بدهم. برای ابراز عشقم به شما به ایزنیک آمده و توسط حجاج به حضور والایتان نامه فرستادم. آرزویم دریافت خبر سلامتی شماست.» او در یکی دیگر از نامه‌های عاشقانه‌اش چنین نوشته است: «عزیز دلم سلطان،
عاشقانه‌اش چنین نوشته است: «عزیز دلم سلطان، به خداوند بزرگ التماس می‌کنم که دیگر شما را از من جدا نکرده و رخسار عزیزتان را هرچه زودتر ببینم. ایزد منان ما را از جدایی رها سازد. حتی اگر آب دریاها مرکب شده و تمامی درختان به قلم تبدیل شوند، نمی‌توانند حسرت این جدایی را بازگو کنند. سلطانم، شبی نیست که از حسرت و شراره‌های قلبم جهان آتش نگیرد. هر روز آسمان از فریاد من که در حسرت دیدن رخسارتان به سرمی برم، پاره پاره می‌شود...» خاصگی سلطان. رقابت و تنش میان خرم و ماه‌دوران سوگلی دیگر سلطان سلیمان، به وضوح مشاهده
ماه‌دوران سوگلی دیگر سلطان سلیمان، به وضوح مشاهده می‌شد. روزی این دو زن بر سر چشمه یکدیگر را به باد کتک گرفتند. دیگر جاریه‌ها سعی می‌کردند تا به دعوا فیصله بدهند. این واقعه در مدت کوتاهی به گوش همه و حتی سفیران خارجی رسید. به طوری که پیترو براگادینو سفیر ونیز، طی گزارشی جنگ و جدل دو سلطانه عثمانی را به اطلاع سنای ونیز رساند. بر اساس این گزارش، ماه‌دوران مادر شاهزاده مصطفی ضمن کشیدن موهای خرم به صورتش چنگ انداخته و خرم سلطان نیز با دمپایی به کرات و شدت هرچه تمام بر سر او کوبیده است. پس از این ماجرا خرم
تمام بر سر او کوبیده است. پس از این ماجرا خرم سلطان خود را به انزوا کشانید و حتی از ملاقات با سلطان سلیمان امتناع کرد. مگر آنکه به عقد سلطان درآید و ماه‌دوران هرچه زودتر از کاخ توپکاپی و حتی پایتخت بیرون رانده شود. این رفتار و شروط گستاخانه نه تنها به زندگی خرم پایان نداد، بلکه سلیمان را شیفته‌تر کرد. پادشاه خواسته‌های خرم را به جای آورد؛ نخست شاهزاده مصطفی را والی مانیسا کرد که مادرش نیز باید همراه او می‌رفت. سلطان سلیمان به این نیز بسنده نکرد و برای نشان دادن عشق خود به خرم، برخی از دیگر جاریه‌های خود را
عشق خود به خرم، برخی از دیگر جاریه‌های خود را آزاد کرد و به عقد پاشاهای وقت درآورد و مراسم عروسی باشکوهی برای خودش و خرم برگزار کرد. بعدها یکی از تاریخ‌نویسان غربی دربارهٔ روابط سلطان سلیمان قانونی و خرم سلطان نوشت: «سلطان سلیمان قانونی به قدری خرم سلطان را دوست داشت و به او اعتماد می‌کرد که اطرافیان چنین می‌پنداشتند که او سلطان را جادو کرده است. حتی در گوش یکدیگر چنین نجوا می‌کردند که خرم یک جادوگر می‌باشد.» سرانجام سلیمان به اندازه‌ای شیفتهٔ خرم شد که او را همسر عقدی و رسمی خود کرد، عنوان «خاصگی سلطان»
را همسر عقدی و رسمی خود کرد، عنوان «خاصگی سلطان» به او داد و مهریه‌ای برای او تعیین کرد. انتقال حرم‌سرای عثمانی از کاخ قدیمی () به کاخ توپکاپی، از سیاست‌های خرم در راستای نزدیکی به سلطان سلیمان دانسته می‌شود. بالیوسوی ونیزی دربارهٔ خرم نوشته است: «خرم سلطان خیلی زیبا نبود؛ ولی زنی شیرین و بسیار جذاب بود. او با اندامی ظریف و چهره‌ای سفید، همیشه لباس آراسته می‌پوشید و به جز زبان روسی با ادبیات ترکی نیز آشنایی داشت.» شمس‌الدین سامی گفته است: «خرم سلطان فرزندانی چون سلیم، بایزید و مهرماه داشت. در اصل از اسرای
چون سلیم، بایزید و مهرماه داشت. در اصل از اسرای روس بوده که به علت حس جمال و عقل و درایت، قدرت زیادی در دربار عثمانی کسب نمود.» خرم زنی باهوش و جسور، با چشمانی آبی رنگ، موهای سرخ و چهره‌ای سفید توصیف شده است. سفیر کبیر وقت هاپسبورگ در توصیف پادشاه عثمانی نوشته است: «تنها چیزی که می‌توان در مورد سلطان سلیمان گفت، این است که او بیش از حد تحت تأثیر خرم سلطان قرار گرفته است.» در حقیقت، خرم که به خوبی از ضعف سلطان سلیمان در مقابل شعر و شاعری آگاه بود، از این امر در راستای اهداف خود بهره جست. این دو چنان برای
در راستای اهداف خود بهره جست. این دو چنان برای یکدیگر شعر می‌نوشتند که گویی با زبان شعر با هم سخن می‌کردند. سلیمان خرم را همسر ایده‌آل خود می‌دانست. این دو در کنار هم نقاط مشترکی مثل شاعری یافته بودند و حتی افکار سلیمان در کانون شخصیت و ذکاوت خرم متمرکز شده بود. سلیمان با تخلص «محبی»، شعر زیر را برای خرم سروده است: خرم سلطان در نقش خاصگیِ سلطان سلیمان، در کارهای دیپلماتیک همیار او بود. چنانچه هنگام پناهندگی برهان علی شاهزاده شروانی و القاص میرزا شاهزاده ایران، از این دو پذیرایی کرد و به خصوص هدایای
ایران، از این دو پذیرایی کرد و به خصوص هدایای شاهانه‌ای نظیر پیراهن‌های اعلا که به دست خود دوخته بود، با دستمال‌های ابریشمی به القاص میرزا داد. پس از انعقاد پیمان آماسیه میان شاه تهماسب یکم و سلطان سلیمان، برای بقای دوستی میان ایران و عثمانی مکاتبات زیادی بین این دو کشور رد و بدل کردید. در یکی از این مراودات، هیئت ایرانی نامه‌ای از طرف سلطان بیگم خواهر شاه تهماسب که عموماً مورد مشورت او هم بود، به خرم سلطان تقدیم کرد. خرم سلطان با از میان برداشتن رقبایش در حرم‌سرا و کسب قدرت، در صدد نابودی رقبای جانشینی
حرم‌سرا و کسب قدرت، در صدد نابودی رقبای جانشینی فرزندانش برآمد؛ زیرا با رسم متداول شده از زمان سلطان محمد فاتح، سلطان جدید عثمانی برای حفظ ثبات امپراتوری تمام برادران خود را به قتل می‌رساند. از هشت پسر سلطان سلیمان، سه تن به نام‌های مراد، محمد و شاهزاده عبدالله در کودکی مردند. نخستین پسر او از خرم یعنی شاهزاده محمد نیز در جوانی به مرگ طبیعی درگذشت. سلطان از میان چهار شهزاده باقی مانده خود، دوستدار جانشینی فرزند ارشد و شجاع خود مصطفی بود. در مقابل، خرم سلطان به تخت نشاندن فرزندان خود را می‌خواست. اصلی‌ترین
به تخت نشاندن فرزندان خود را می‌خواست. اصلی‌ترین رقیب فرزندان خرم برای جانشینی، شاهزاده مصطفی بود که به دلیل توجه پدرش و داشتن مزیت‌های اخلاقی چون صداقت و فضل و نفوذ در میان لشکریان، جانشین شدن فرزندان خرم را در سایه قرار می‌داد. خرم از زمان ورود به حرم‌سرای عثمانی، موفق شده بود موانع گوناگون بر سر راه خود را یکی پس از دیگری از میان بردارد. اولین دسیسه‌ای که خرم چید، برای ابراهیم پاشای پارگایی وزیر اعظم مقتدر عثمانی بود؛ زیرا او از جانشینی شاهزاده مصطفی حمایت می‌کرد. خرم سلطان به خوبی می‌دانست تا زمانی که
می‌کرد. خرم سلطان به خوبی می‌دانست تا زمانی که ابراهیم پاشا در صحنه حضور داشته یاشد، او در پس پرده باقی خواهد ماند. در نتیجه خرم با دسیسه‌ای او را کشت و همسرش خدیجه سلطان و پسرشان محمد را نیز خفه کرد. با قتل ابراهیم پاشا در سال ۱۵۴۹، دربار عثمانی نیز همانند حرم‌سرا به دست خرم سلطان افتاد و شاید از همان زمان دورهٔ تازه‌ای در تاریخ عثمانی آغاز شد که بدان دوره «سلطنت زنان» می‌گویند. پس از ابراهیم پاشا، رستم پاشا وزیر اعظم عثمانی شد. مسلماً خرم در تعیین و انتصاب او به این مقام نقش مهمی داشته است. رستم پیش از
او به این مقام نقش مهمی داشته است. رستم پیش از آن، والی دیاربکر بود و خرم برای نزدیکی بیشتر با وی، دخترش مهرماه سلطان را به عقد او درآورده بود. پس از این ازدواج، اتحاد سه‌گانه‌ای میان خرم، مهرماه و رستم شکل گرفت که قدرت دربار را قبضه کرد. این سه توانستند چنان نفوذ خود را بر سلطان افزایش دهند که هر خواستهٔ خود را عملی سازند. این بار نوبت به شاهزاده مصطفی رسیده بود. او بزرگ‌ترین پسر سلطان و شاهزاده‌ای بسیار با استعداد بود که هم از سوی مردم و هم از سوی ارتش دوست داشته می‌شد. سلیمان نیز خود طرفدار او بود. خرم
داشته می‌شد. سلیمان نیز خود طرفدار او بود. خرم با همکاری دخترش مهرماه و دامادش رستم پاشا برای از میان برداشتن شاهزاده مصطفی، شایعهٔ قصد ازدواج او با دختر شاه تهماسب و تصاحب تاج و تخت سلطان را پخش کرد. رستم پاشا از زبان شاهزاده مصطفی نامه‌ای به پادشاه ایران نوشته که در آن آمده بود مصطفی می‌خواهد به جای پدرش بر تخت سلطنت نشسته و برای همین از پادشاه ایران یاری می‌خواهد. سلطان سلیمان صحت این نامه را باور کرد و تصمیم به اعدام پسرش گرفت. در روز جمعه ۶ اکتبر ۱۵۵۳، شاهزاده مصطفی با سپاهان هوادارش مقابل اردوی سلطان
شاهزاده مصطفی با سپاهان هوادارش مقابل اردوی سلطان در ارکلی قرار گرفتند. سرانجام جمعی از وزرا و فرماندهان سلطان، شاهزاده را با شکوه فراوان به خیمهٔ همایونی بردند و مصطفی که می‌رفت تا دست پدرش را ببوسد، به دستور اعدام شد. شاهزاده جهانگیر کوچک‌ترین پسر سلطان، پس از ۵۱ روز از شدت ناراحتی قتل برادرش، دق‌مرگ شد. بدین ترتیب سلطان سلیمان در مدتی کوتاه دو پسر خود را از دست داد و از ترس شورش ینی‌چری‌های خشمگین، میان آنها پول پخش کرد، رستم پاشا را از مقامش خلع کرد و قصد داشت او بکشد؛ اما با وساطت خرم، رستم زنده ماند
داشت او بکشد؛ اما با وساطت خرم، رستم زنده ماند و بعدها پس از قتل احمد پاشا جانشین رستم در صدارت، که آن هم با دسیسه خرم بود، دوباره در مقام وزارتش ابقا شد. خرم سلطان در ابتدا طرفدار جانشینی پسرش بایزید بود؛ به اتفاق دخترش مهرماه و رستم پاشا به طرفداری از او برآمدند. سلیم که دو سال از بایزید بزرگ‌تر بود، مردی خوش‌گذران و شیفهٔ مشروبات الکی بود. او شاهزاده‌ای مبارز و تامین‌کنندهٔ نیاز آن زمان تاج و تخت عثمانی نبود. در مقابل، بایزید شخصیت جدش سلطان سلیم را داشت و قلم و شمشیر را با هم به‌کار می‌گرفت و از زمان
و قلم و شمشیر را با هم به‌کار می‌گرفت و از زمان مرگ شاهزاده مصطفی، تمام امید لشکریان به بایزید بود. ولی او با مرگ مادرش خرم، بزرگ‌ترین حامی خود را از دست داد. مرگ. خرم سلطان علیرغم هوش و ذکاوت بالای خود، نتوانست مسیر سرنوشت را تغییر دهد و شاهد رسیدن به مقام «والده سلطان» باشد. سرانجام، خرم در سال ۱۵۵۸ بیمار شد و در ادیرنه درگذشت. او در مسجد سلیمانیه و در مقبره‌ای که سلطان سلیمان برای وی ساخته بود، به خاک سپرده شد. خرم سلطان حتی نتوانست شاهد جنگ جانشینی میان پسرانش سلیم و بایزید باشد. دو برادر در دشت قونیه
پسرانش سلیم و بایزید باشد. دو برادر در دشت قونیه مقابل یکدیگر قرار گرفتند که نبردشان با شکست بایزید به پایان رسید. در نتیجه بایزید با ۱۲ هزار نفر از نیروهای همراه خود و چهار پسرش به ایران پناهنده شد. نامه‌هایی که بایزید برای پدرش نوشت نیز با دسیسه لالامصطفی پاشا که پیشتر در خدمت بایزید بود و سپس به جانب سلیم رفت، هیچگاه به دست سلطان نرسید. لذا با درخواست سلطان سلیمان، شاه تهماسب پناهندگان را تحویل فرستادگان عثمانی داد که بایزید و پسرانش را اعدام کردند و جسدشان را در سیواس دفن کردند. میراث. خرم سلطان در
جسدشان را در سیواس دفن کردند. میراث. خرم سلطان در منابع مختلف، هم با خیرات و هم با دسیسه‌هایش به یاد آورده می‌شود. او قریب به ۳۸ سال با سلطان سلیمان قانونی، بزرگ‌ترین پادشاه عثمانی زندگی کرد و این دو تنها در سفرهای طولانی مدت سلیمان از هم جدا می‌ماندند. خرم سلطان با استفاده از علاقهٔ سلیمان به خود، تمام معیارهای سابق حرم‌سرای عثمانی را به هم زد و پس از مرگ، در کنار خیرات و میراث فراوان، سرنوشت غم‌انگیزی را برای دربار عثمانی به جا گذاشت. به‌طور کلی، می‌توان گفت که تحرکات زنان در دربار عثمانی، از زمان خرم و
گفت که تحرکات زنان در دربار عثمانی، از زمان خرم و سلطان سلیمان آغاز شد. زنان حرم از والده سلطان‌ها گرفته تا سایر زوجات، با سواستفاده از علاقهٔ سلاطین و خردسالی شاهزادگان، اعمال نفوذ خود را در عزل و نصب‌ها و ولخرجی‌ها آغاز نمودند. دورهٔ سلطنت سلیمان قانونی نقطهٔ اوج امپراتوری عثمانی و در عین حال، زمان آشکار شدن نشانه‌های ضعف این حکومت بود. قدرت‌گیری زنان در دربار و دخالت آنها در انتخاب و انتصاب مشاغل و متداول شدن رشوه‌گیری در واگذاری مقام‌ها و اراضی دولتی، موجب شتاب گرفتن این ضعف عثمانی شد. خرم با ازدواج
موجب شتاب گرفتن این ضعف عثمانی شد. خرم با ازدواج رسمی با سلطان عثمانی، عرف ۲۰۰ ساله آن حکومت را شکست و نخستین همسر یک سلطان عثمانی بود که به مقام «خاصگی سلطان» رسید. این عنوان که برای بیش از یک قرن مورد استفاده قرار می‌گرفت، قدرت عظیمی را به همسران سلاطین عثمانی بخشید که اکثر آنها سابقاً برده بودند. نقل مکان خرم از کاخ قدیمی به کاخ توپکاپی هم یکی دیگر از سنت‌شکنی های بسیار مهم او در دربار عثمانی بود؛ زیرا سلطان محمد فاتح شخصاً به‌طور خاص و مؤثر فرمانی را صادر کرده بود مبنی بر اینکه به هیچ زنی اجازه نخواهد
کرده بود مبنی بر اینکه به هیچ زنی اجازه نخواهد داد در کاخ محل کار خود که مرکز قدرت بود، سکونت داشته باشد. بعدها با انتقال کل حرم‌سرا به کاخ توپکاپی، آنجا به‌طور ویژه به یک نقطهٔ مهم دولت در آینده تبدیل شد و به این شکل، شرایط دخالت روزافزون همسران، به ویژه مادران سلاطین را فراهم کرد. می‌توان گفت که خرم و سلیمان نه تنها آداب و رسوم قدیمی را زیر پا گذاشتند، بلکه سنت جدیدی را برای جانشینان آینده خود در امپراتوری عثمانی ایجاد کردند. در آن سنت، یک کنیز می‌توانست با ازدواج رسمی با سلاطین، دولت و به ویژه مسئلهٔ
با ازدواج رسمی با سلاطین، دولت و به ویژه مسئلهٔ جانشینی را تحت تأثیر قرار دهد. به‌علاوه، نقش مادر شاهزادگان در آموزش و راهنمایی فرزندانشان در طول زندگی برجسته‌تر گشت که موجب تأثیرگذاری بیشتر آنان در زمینهٔ جانشینی و جنگ‌های داخلی حکومت شد. «سلطنت زنان» در قصر عثمانی که در نتیجهٔ اقدامات خرم آغاز گردید، پس از او توسط زنانی چون نوربانو سلطان تا کوسم سلطان، خاصگی رومی‌تبار سلطان احمد که برای حفظ اقتدارش از مرگ فرزندان و مسموم نمودن نوه‌اش هم چشم‌پوشی نکرد، دنبال شد. اگرچه روایت‌ها دربارهٔ نقش خرم در اعدام‌های
شد. اگرچه روایت‌ها دربارهٔ نقش خرم در اعدام‌های ابراهیم پاشا، شهزاده مصطفی و احمد پاشا بسیار مشهور هستند؛ اما در واقع هیچ‌کدام از آن‌ها بر اساس منابع دست اول نیستند. تمام توصیفات دیگر از خرم (اعم از داستان‌ها یا نقاشی‌های او)، با اظهار نظر مورخان عثمانی در قرن شانزدهم و هفدهم و نیز دیپلمات‌ها، ناظران و مسافران اروپایی صورت گرفته که بی‌طرفانه توصیف نمی‌شوند. از آنجا که به هیچ‌یک از این افراد (نه عثمانی‌ها و نه خارجی‌ها) اجازه ورود به حلقه درونی حرم امپراتوری داده نمی‌شد، آن‌ها تا حد زیادی به شهادت خادمان و
داده نمی‌شد، آن‌ها تا حد زیادی به شهادت خادمان و درباریان یا شایعات مشهوری که در اطراف استانبول می‌چرخید تکیه می‌کردند. حتی گزارش‌های سفرای ونیزی دربار سلیمان که گسترده‌ترین و عینی‌ترین منبع دست اول غربی در مورد خرم تا به امروز است، غالباً با تفسیرهای خود نویسندگان از شایعات حرم پر شده است. خیرات. خرم سلطان زنی خیر بود و در مکه و مدینه دو عمارت‌خانه برای نیازمندان ساخته بود. به فرمان او آب آشامیدنی شهر ادیرنه تأمین شده و چندین چشمه احداث گردید. در استانبول که متشکل از مسجد، مدرسه، عمارت و دارالشفا
که متشکل از مسجد، مدرسه، عمارت و دارالشفا (بیمارستان) است، با خواست او و با فرمان سلطان سلیمان ساخته شد. او دستور داد تا در نزدیکی ایا صوفیه، حمامی بنا کنند که امروزه واقع در میدان سلطان احمد و نام دارد. این حمام توسط معمار سنان مشهور ساخته شده است. ساخت حمام در زمان عثمانیان از سوی سلطانه‌ها آداب و سنن خاصی محسوب می‌شد و فرهنگ حمام‌سازی علی‌الخصوص در آن دوره رایج بود. خرم به اتفاق همسرش، دخترش مهرماه و دامادش رستم پاشا، بناهای عام‌المنفعه زیادی احداث نمودند. بناهای خرم سلطان شامل مسجد، مدرسه، راه، حمام و
بناهای خرم سلطان شامل مسجد، مدرسه، راه، حمام و دارالشفا می‌باشند که در خود عثمانی به بناهای «خیره خاصگی سلطان» مشهور بودند. سلطان سلیمان هم برای ادارهٔ این اماکن خیریه، املاک و مزارع زیادی را به خرم بخشید که وقف آنها شدند. سلطان پس از مرگ خرم، در بازار عررت استانبول بناهای خیریه زیادی احداث نمود. او همچنین چشمه‌های آب زلال در ادیرنه به یاد همسرش جاری نمود و یک دارالایتام (یتیم‌خانه) در مدینه تأسیس کرد که روزانه صدها تن از فقرای مکه و مدینه در آنجا پذیرایی می‌شدند. در فرهنگ عامه. خرم سلطان یا همان روکسلانا،
در فرهنگ عامه. خرم سلطان یا همان روکسلانا، هم در ترکیه امروزی و هم در اروپا بسیار شناخته شده است و موضوع اصلی بسیاری از کارهای هنری قرار گرفته است. در سال ۱۵۶۱، سه سال پس از مرگ خرم، نویسندهٔ فرانسوی گابریل بونین یک تراژدی با عنوان "سلطانه" دربارهٔ نقش خرم سلطان در مرگ شاهزاده مصطفی نوشت. این تراژدی نخستین نمایشنامه در مورد عثمانیان است که در فرانسه بر روی صحنهٔ تئاتر رفت. خرم همچنین الهام‌بخش بسیاری از نقاشی‌ها، آثار موسیقی چون یوزف هایدن)، اُپرایی از ، نمایشنامه‌ها و بسیاری از رمان‌ها به زبان‌های
از ، نمایشنامه‌ها و بسیاری از رمان‌ها به زبان‌های اوکراینی، انگلیسی، فرانسوی و آلمانی می‌باشد.
خسرو شاکری (زند) (۱۳۱۷–۹ تیر ۱۳۹۴) استاد بازنشستهٔ تاریخ مدرسه عالی مطالعات علوم اجتماعی در پاریس و محقق در زمینه گروه‌ها و اندیشه چپ بود. از وی کتاب‌های زیادی چون «جملهٔ انقلاب مشروطه» و «انکشاف سوسیال دموکراسی»، «میلاد زخم» دربارهٔ جنبش جنگل، کتابی دربارهٔ تقی ارانی، «اسناد سوسیال دموکراسی ایران» منتشر شده‌است. زندگی و حرفه. خسرو شاکری در ۶ آبان سال ۱۳۱۷ در تهران به دنیا آمد. پدرش تاجر فرش و مادرش از جمله زنانی بود که در ابتدای دوره پهلوی شغل دبیری را پذیرفته بود. خسرو تحصیلات متوسطهٔ خود را در دبیرستان
بود. خسرو تحصیلات متوسطهٔ خود را در دبیرستان رهنما و دبیرستان البرز به پایان رساند و به سانفرانسیسکو رفت و لیسانس اقتصاد خود را از دانشگاه دولتی کالیفرنیا گرفت. پس از آن یک سال در مدرسه اقتصاد لندن به تحقیق مشغول بود. وی سپس به دانشگاه ایندیانا رفت و در رشته اقتصاد فوق لیسانس گرفت. او موفق به اخذ دکترای تاریخ از دانشگاه سوربن شد. موضوع پایان‌نامه‌اش "تکوین، انکشاف و پایان حزب کمونیست ایران" بود. وی در معرفی خود می‌نویسد: وی از جمله نیروهای فعال سازمان کنفدراسیون جهانی محصلین و دانشجویان ایرانی-اتحادیه ملی
جهانی محصلین و دانشجویان ایرانی-اتحادیه ملی و نیز جبهه ملی بود. او در سال ۱۳۳۹ در حالی که سعی داشت به کوبا برود، در مکزیک بازداشت شد. یک سال بعد شاکری برای راه‌اندازی یک ایستگاه رادیویی در قاهره به منظور پخش برنامه‌هایی علیه رژیم پهلوی، با مقامات مصری تماس گرفت که در نهایت به نتیجه‌ای نرسید. در اواخر سال ۱۳۴۲، طی سفری به الجزایر با احمد بن بلا رئیس‌جمهور وقت این کشور ملاقات کرد و مذاکراتی برای دریافت کمک جهت مبارزه با رژیم شاه انجام داد. شاکری سال ۱۳۴۳ به نمایندگی از کنفدراسیون در گردهمایی‌های اتحادیه
به نمایندگی از کنفدراسیون در گردهمایی‌های اتحادیه بین‌المللی دانشجویان که در نیوزیلند و نیز بلغارستان برگزار گردید، شرکت کرد. شاکری در سال ۱۳۴۴ به عنوان یکی از اعضای دبیرخانه کنفدراسیون، مشغول بود و سپس به عنوان دبیر بین‌المللی کنفدراسیون ملاقات‌هایی را با اوتانت -دبیرکل وقت سازمان ملل- به منظور جلب حمایت‌های بین‌المللی از مبارزات دانشجویی علیه رژیم پهلوی کرد. شاکری در سال ۱۳۴۷ به عنوان دبیر انتشارات کنفدراسیون مکاتباتی با مصطفی خمینی داشت که ضمن اعلام حمایت کنفدراسیون از آیت الله خمینی، تعدادی از نسخه‌های
کنفدراسیون از آیت الله خمینی، تعدادی از نسخه‌های نشریهٔ «شانزدهم آذر» را نیز فرستاد. خمینی در پاسخ با توجه به اعتقادات مذهبی ملت ایران، از محتوای نشریات ارسالی اظهار نارضایتی کرد و خواستار توجه بیشتر گردانندگان آن به مسائل و موضوعات دینی شد. شاکری در سال ۱۳۵۱ نیز پس از اعدام تعدادی از اعضای سازمان مجاهدین و چریک‌های فدایی خلق با کورت والدهایم -دبیر کل وقت سازمان ملل- ملاقات کرد و اعتراض کنفدراسیون را به این اقدامات به اطلاع وی رسانید. پس از انقلاب ۱۳۵۷ به ایران بازگشت و با احمد شاملو در کتاب جمعه همکاری
ایران بازگشت و با احمد شاملو در کتاب جمعه همکاری کرد. در دهه شصت به پاریس بازگشت و انتشارات پادزهر و در پاییز ۱۳۶۳ "کتاب جمعه‌ها" را راه‌اندازی کرد که تا سال ۱۳۶۸ برقرار بود. شاکری در فرانسه، تاریخ ایران و آسیای باختری نیز تدریس کرد و استاد بازنشسته تاریخ مدرسه عالی مطالعات علوم اجتماعی پاریس بود. خسرو شاکری سه‌شنبه ۹ تیرماه ۱۳۹۴ در اثر سکتهٔ مغزی در بیمارستانی در پاریس درگذشت؛ در حالی که مشغول آماده‌سازی کتابی سه جلدی دربارهٔ حزب توده ایران بود.
شبکهٔ رادیو استودیو ۵۴ با نام مستعار استودیو ۵۴ ایستگاه رادیویی ایتالیایی است که به‌طور خصوصی اداره می‌شود و در لوکری، کالابریا قرار دارد. استودیو ۵۴ بر روی موج اف‌ام پخش می‌شود و در ۹ استان و ۵ منطقه در جنوب ایتالیا از جمله استان مسینا، استان رجیو کالابریا، استان ویبو والنتیا، استان کاتانزارو، استان کزنتزا، استان کروتون، استان لچه، استان پوتنزا و استان سالرنو قابل دریافت است. این شبکه ۲۴ ساعت در روز برنامه دارد و همچنین می‌توان پخش برنامه‌های این رادیو را در سراسر جهان از طریق اینترنت دنبال کرد.
همین دیروز از اجراهای شارل ازناوور، خواننده، ترانه‌سرا و بازیگر مشهور ارمنی-فرانسوی است. شارل ازناوور در سال ۱۹۶۱ به همراه ژرژ گارورانتس آهنگ و شعری (به زبان فرانسه) به نام «همین دیروز» ساخت که به زبان‌های انگلیسی، ایتالیایی و اسپانیایی هم ترجمه شده‌است. اجراهای دیگر. شعر انگلیسی ترانه را «هربرت کرتزمر» نوشته و «روی کلارک» آن را اجرا کرده‌است. از آن به بعد تاکنون دست کم ۳۰ اجرای مختلف توسط خوانندگان متفاوت از این آهنگ ضبط شده که می‌توان به اجراهای بینگ کرازبی، داستی اسپرینگفیلد، ادی آرنولد، دین رید، یونی
داستی اسپرینگفیلد، ادی آرنولد، دین رید، یونی ماتیس، مارک آلموند، گلن کمبل، مل تورم، لنا هورن، اندی ویلیامز، جیمی درنت، نورا آونر، جان متیس، ال مارتینو، شرلی بسی، بابی بر، پاتریسیا کاس و خولیو ایگلسیاس و… اشاره کرد. این ترانه توسط فرهاد مهراد نیز اجرا شده‌است. برگردان فارسی ترانه از زبان اصلی، همچنین متن انگلیسی آن
مستأجر عمارت وایلدفل دومین و آخرین رمان به سبک نامه‌نگارانه نوشتهٔ آن برونته، شاعر و نویسندهٔ انگلیسی است که در سال ۱۸۴۸ با نام مستعار اکتون بِل منتشر شد. این رمان یکی از تکان‌دهنده‌ترین رمان‌های خواهران برونته است که موفقیتی خارق‌العاده پیدا کرد. پس از مرگ آن، خواهرش شارلوت تا سال ۱۸۴۵ از چاپ مجدد آن در انگلستان، جلوگیری کرد. این کتاب با عنوان مستاجر وایلدفل هال توسط رضا رضایی و با عنوان حقیقت عشق توسط روشن آقاخانی به فارسی ترجمه شده‌است. داستان. این رمان مجموعه‌ای از نامه‌های گیلبرت مارکهام به دوستش در
مجموعه‌ای از نامه‌های گیلبرت مارکهام به دوستش در مورد ملاقات خود با بیوه‌زنی جوان و مرموز به نام هلن گراهام است، که با پسر جوان و خدمتکارش به عمارت متروک وایلدفل، عمارتی مربوط به عصر الیزابت می‌آید. او برخلاف هنجارهای اوایل قرن نوزدهم، با دنبال کردن حرفهٔ هنرمندی و فروش تصاویرش کسب درآمد می‌کند. گوشه‌گیری سفت و سخت او به زودی باعث شایعاتی در دهکده همسایه شده و از جامعه طرد می‌شود. گیلبرت با امتناع از باور موضوعاتی که سبب رسوائی او شده، با دوستی وی، به گذشته‌اش پی می‌برد. هلن دفتر خاطرات روزانه‌ای به گیلبرت