payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لالهٔ واژگون حنایی یا گل سرنگون حنایی یکی از گونه‌های لاله واژگون است. ارتفاع آن در حدود ۲۰ تا ۳۰ سانتیمتر است و گل‌های واژگون آن ۲ و نیم تا ۳ سانتیمتر طول دارند و به صورت منفرد یا زوج ظاهر می‌گردند. ترکیب رنگ‌های قهوه‌ای مایل به قرمز و زرد گل‌های این‌گونه خیلی جالب و نامعمول است. برخی مواقع گل‌ها رنگ قهوه‌ای قرمز خود را از دست داده و به رنگ زرد متمایل به سبز در می‌آید. این‌گونه تنها در ایران و در یک ناحیهٔ کوچک در شرق کوه‌های زاگرس در غرب اصفهان و در چمنزارهای مرطوب می‌روید. ممکن است هزاران بوته از آن در
مرطوب می‌روید. ممکن است هزاران بوته از آن در چمنزارهای مرطوب بروید. زمان گلدهی در ماه اردیبهشت است.
لالهٔ واژگون زاگرس یا گل سرنگون زاگرس یکی از گونه‌های لاله واژگون است. ارتفاع آن به ۸ سانتیمتر می‌رسد و گل‌های واژگون بطول ۱ و نیم سانتیمتر است. رنگ آن متمایل به قهوه‌ای است و در مواردی به وفور در دامنه‌های سنگلاخی می‌روید به سادگی قابل رویت نبوده لکن از نزدیک می‌توان پی برد که همان زیبایی و جلوهٔ بسیاری از گونه‌های دیگر این جنس را دارا می‌باشد. بعضی مواقع دارای دو گل است و کپسول بیضی شکل آن افراشته و بطور غیر مترقبه‌ای بزرگ می‌شود. پراکندگی آن زیاد بوده و نسبتاً در زاگرس فراوان دیده می‌شود. بر همین اساس
نسبتاً در زاگرس فراوان دیده می‌شود. بر همین اساس نام لاتین آن از منطقه گرفته شده‌است. در دامنه‌های سنگلاخی کوه‌ها تا حدود ۲۶۰۰ متر ارتفاع می‌روید. زمان گلدهی در ماه فروردین و اردیبهشت است. پیوند به بیرون. برای دیدن عکس گیاه به سایت زیر مراجعه شود.
لالهٔ واژگون غرب یا گل سرنگون غرب یکی از گونه‌های لاله واژگون است. ارتفاع آن به ۳۰ سانتیمتر می‌رسد برگ‌های این گونه سبز شفاف و دو برگ متقابل پائین آن تا ۴ و نیم سانتیمتر عرض دارند که این چنین برگ‌هایی در سایر گونه‌های ایرانی این جنس یافت نمی‌شود. قطعات گل‌پوش گل‌های منفرد آن تا ۳ سانتیمتر طول دارند که به مرور زمان از رنگ تقریباً سبز خالص تا کم و بیش طرح شطرنجی قهوه‌ای مشخص تغییر رنگ می‌دهند. در کردستان و در شیب‌های سمت شمالی سنگلاخی و اغلب در زیر سایهٔ درختچه‌ها تا ارتفاع حدود ۲۷۰۰ متر می‌روید. زمان گلدهی
تا ارتفاع حدود ۲۷۰۰ متر می‌روید. زمان گلدهی در ماه فروردین و اردیبهشت است.
در این صفحه فهرستی از طول‌های میان متر و متر یا برابر آن یعنی ۱۰۰ پیکومتر و ۱ نانومتر داده شده‌است. طول‌های کوتاه تر از ۱۰۰ پیکومتر طول‌های بلندتر از ۱ نانومتر
پارک ملی پنجاری (به فرانسوی: Parc National de la Pandjari) منطقه‌ای حفاظت شده است که در شمال غربی بنین قرار دارد و به پارک ملی آرلی در بورکینافاسو می‌پیوندد. نام این پارک ملی از رود پنجاری گرفته شده است و از نامدارترین مکان‌های زندگی فیل، شیر، اسب آبی، گاومیش آفریقایی، و گونه‌های متعدد آهو در غرب آفریقا است. این پارک همچنین به خاطر تنوع بسیار گونه‌های پرندگانش نامدار است. موقعیت. پارک پنجاری منطقه‌ای به وسعت ۲۷۵۵ کیلومتر مربع است که در انتهای شمال غربی بنین قرار دارد. این پارک بخشی از منطقه حفاظت شده موسوم
قرار دارد. این پارک بخشی از منطقه حفاظت شده موسوم به WAP است که از سرواژه پارک‌های ملی دابلیو (W National Park) و آرلی (Arli National Park) و Pandjari گرفته شده و گستره‌ای وسیع از مناطق حفاظت شده میان بنین، بورکینا فاسو، و نیجر را در بر می‌گیرد.
جسی واشینگتن یک کارگر مزرعهٔ هفده‌سالهٔ آفریقایی-آمریکایی بود که در ۱۵ مه ۱۹۱۶، در شهر وِیکو، تگزاس، لینچ شد؛ واقعه‌ای که بعدها به یکی از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌های لینچ در تاریخ آمریکا تبدیل شد. برخی افراد مدعی شده‌اند که واشینگتن ممکن است نیاکانی بومی-آمریکایی نیز داشته بوده باشد، اما این موضوع در اسناد تاریخی به‌طور گسترده ثبت نشده است. واشینگتن به اتهام تجاوز و قتل "لوسی فرایر"، همسر کارفرمایش در منطقهٔ روستایی رابینسون در تگزاس، محکوم شد. پس از اعلام حکم، تماشاگران او را با زنجیر از گردن کشان‌کشان از
تماشاگران او را با زنجیر از گردن کشان‌کشان از دادگاه شهرستان بیرون آوردند. او را در خیابان‌ها گرداندند، در حالی که مورد ضرب و جرح و چاقو قرار می‌گرفت. سپس او را به زمین میخ‌کوب کرده و اخته کردند. در نهایت، جلوی تالار شهر وِیکو او را لینچ کردند. بیش از ۱۰٬۰۰۰ تماشاگر، از جمله مقامات شهری و نیروهای پلیس، برای تماشای این صحنه جمع شدند. فضای میان جمعیت، حال‌وهوایی جشن‌گونه داشت و بسیاری از کودکان در ساعت ناهار در این «تماشاخانهٔ مرگ» حضور داشتند. اعضای جمعیت انگشتان دست او را بریدند و پس از آغشته‌کردنش با نفت
دست او را بریدند و پس از آغشته‌کردنش با نفت زغال‌سنگ، او را بالای آتش آویزان کردند. در طول حدود دو ساعت، جسدش بارها در آتش بالا و پایین برده شد. پس از خاموش‌شدن آتش، جنازهٔ سوختهٔ او را در سراسر شهر کشان‌کشان بردند. یک عکاس حرفه‌ای، لحظه‌به‌لحظهٔ این رویداد را ثبت کرد و تصاویری کمیاب از فرایند یک لینچ واقعی را به دست داد. این عکس‌ها چاپ شدند و به‌صورت کارت‌پستال در وِیکو به فروش رسیدند. اگرچه بسیاری از ساکنان وِیکو از این لینچ حمایت کردند، روزنامه‌های سراسر ایالات متحده آن را محکوم کردند. «انجمن ملی پیشرفت
ایالات متحده آن را محکوم کردند. «انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان» (NAACP)، "الیزابت فریمن" را برای تحقیق دربارهٔ این رخداد استخدام کرد؛ او با وجود امتناع بسیاری از ساکنان شهر از صحبت‌کردن، بررسی دقیقی در وِیکو انجام داد. فریمن نتیجه گرفت که بیشتر ساکنان محلی از لینچ‌کردن واشینگتن حمایت می‌کردند. او همچنین نتیجه گرفت که واشینگتن واقعاً لوسی فرایر را کشته بود. پس از دریافت گزارش فریمن، «دابلیو. ئی.بی. دیو بویس» — از بنیان‌گذاران NAACP و سردبیر مجلهٔ "The Crisis" — گزارشی جامع از این رویداد منتشر کرد که شامل
— گزارشی جامع از این رویداد منتشر کرد که شامل عکس‌هایی از جسد سوختهٔ واشینگتن نیز بود. NAACP مرگ او را در کارزار ضد لینچ خود برجسته ساخت. تاریخ‌نگاران معتقدند که مرگ واشینگتن دیدگاه عمومی دربارهٔ لینچ را تغییر داد. پوشش منفی گسترده در رسانه‌ها موجب کاهش حمایت عمومی از این اقدام شد. در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، برخی از ساکنان وِیکو خواهان ساخت یادواره‌ای برای این رخداد شدند، اما این ایده نتوانست حمایت گسترده‌ای در شهر کسب کند. در صدمین سالگرد این واقعه در مه ۲۰۱۶، شهردار وِیکو مراسمی رسمی برگزار کرد تا از
۲۰۱۶، شهردار وِیکو مراسمی رسمی برگزار کرد تا از خانوادهٔ واشینگتن و جامعهٔ آفریقایی-آمریکایی عذرخواهی کند. امروزه، یک نشان تاریخی برای گرامیداشت این لینچ در محل نصب شده است. پیش‌زمینه. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، هزاران مورد لینچ — عمدتاً در جنوب ایالات متحده — رخ داد. بین سال‌های ۱۸۹۰ تا ۱۹۲۰، حدود ۳٬۰۰۰ سیاه‌پوست آمریکایی که متهم به ارتکاب جرم بودند، به دست گروه‌های خشمگین کشته شدند. این اعدام‌ها خارج از سیستم قضایی صورت می‌گرفت: مظنونان از زندان یا دادگاه ربوده می‌شدند، یا پیش از دستگیری به
یا دادگاه ربوده می‌شدند، یا پیش از دستگیری به قتل می‌رسیدند. طرفداران لینچ، این عمل را راهی برای اعمال سلطه بر سیاه‌پوستان می‌دانستند؛ کسانی که به آن‌ها ذات مجرمانه نسبت می‌دادند. همچنین، لینچ‌کردن در فرهنگی با جمعیت و ساختار قدرت در حال تغییر، نوعی حس همبستگی میان سفیدپوستان ایجاد می‌کرد. با آنکه این اقدام در بخش زیادی از جامعهٔ جنوب تحمل می‌شد، مخالفانی نیز داشت؛ از جمله برخی رهبران مذهبی و انجمن نوپای «پیشرفت رنگین‌پوستان» (NAACP). در ۱۹۱۶، وِیکو، شهری پررونق با جمعیتی بیش از ۳۰٬۰۰۰ نفر بود. پس از آنکه
با جمعیتی بیش از ۳۰٬۰۰۰ نفر بود. پس از آنکه در قرن نوزدهم شهرتی در ارتباط با جرم و جنایت پیدا کرد، رهبران شهری تلاش کردند این تصویر را تغییر دهند؛ آن‌ها هیئت‌هایی را به سراسر کشور فرستادند تا وِیکو را به عنوان شهری آرمانی تبلیغ کنند. تا دههٔ ۱۹۱۰، اقتصاد وِیکو به ثبات رسیده بود و شهر، شهرتی مذهبی و اخلاق‌مدار یافته بود. در این دوران، طبقهٔ متوسطی از سیاه‌پوستان در شهر شکل گرفته بود و دو کالج برای سیاه‌پوستان نیز تأسیس شده بود. در میانهٔ دههٔ ۱۹۱۰، حدود ۲۰ درصد جمعیت وِیکو را سیاه‌پوستان تشکیل می‌دادند.
درصد جمعیت وِیکو را سیاه‌پوستان تشکیل می‌دادند. "پاتریشیا برنشتاین"، روزنامه‌نگار، در پژوهش خود در ۲۰۰۶ دربارهٔ لینچ، شهر وِیکو را در آن زمان دارای «پوششی نازک از صلح و وقار» توصیف می‌کند. با این حال، تنش نژادی در شهر وجود داشت: روزنامه‌های محلی اغلب بر جرایمی که توسط سیاه‌پوستان انجام می‌شد تأکید می‌کردند، و در ۱۹۰۵، مردی سیاه‌پوست به نام "سنک میجرز" در نزدیکی مرکز شهر وِیکو از یک پل به دار آویخته شد. شمار کمی از فعالان ضد لینچ در منطقه زندگی می‌کردند، از جمله رئیس دانشگاه بیلر در وِیکو. در ۱۹۱۶، چند عامل
رئیس دانشگاه بیلر در وِیکو. در ۱۹۱۶، چند عامل باعث افزایش نژادپرستی در وِیکو شد؛ از جمله نمایش فیلم "تولد یک ملت" که کو کلاکس کلن را ستایش می‌کرد و فروش عکس‌های مرد سیاه‌پوستی که به‌تازگی در شهر تمپل، تگزاس لینچ شده بود. قتل و دستگیری. در ۸ مه ۱۹۱۶، "لوسی فرایر" در حالی که تنها در خانه‌اش در رابینسون، تگزاس بود، به قتل رسید. او را در حالی یافتند که با ضربات جسمی سخت کشته شده و در آستانهٔ انبار بذر مزرعه‌اش افتاده بود. صحنه‌ای هولناک بود که نشانه‌هایی از تعرض جنسی نیز در آن مشاهده می‌شد. مقامات تشخیص دادند
جنسی نیز در آن مشاهده می‌شد. مقامات تشخیص دادند که از یک جسم سخت به عنوان سلاح قتل استفاده شده است. لوسی و شوهرش "جورج"، مهاجرانی اهل انگلستان بودند که در جامعهٔ روستایی محل سکونتشان به دلیل فعالیت‌های مزرعه‌داری، احترام زیادی کسب کرده بودند. خبر قتل به‌سرعت به "سَمویل فلمینگ"، کلانتر شهرستان مک‌لِنَن رسید و او بلافاصله به همراه گروهی از نیروهای انتظامی، مردان محلی و یک پزشک، تحقیقات را آغاز کرد. پزشک تشخیص داد که "فرایر" بر اثر ضربهٔ شدید به سر کشته شده است. مردان محلی به "جسی واشینگتن"، جوانی سیاه‌پوست
مردان محلی به "جسی واشینگتن"، جوانی سیاه‌پوست هفده‌ساله که به مدت پنج ماه در مزرعهٔ خانوادهٔ "فرایر" کار کرده بود، مظنون شدند. یکی از مردان گفته بود که لحظاتی پیش از کشف جسد لوسی، واشینگتن را در نزدیکی خانهٔ فرایر دیده است. آن شب، معاونان کلانتر به خانهٔ واشینگتن رفتند و او را در حالی که شلوار کارش آغشته به خون بود، در جلوی خانه یافتند. جسی گفت لکه‌های خون به دلیل خون‌دماغ‌شدن اوست. "جسی"، برادرش "ویلیام" و والدینشان برای بازجویی به وِیکو منتقل شدند؛ گرچه پدر، مادر و برادرش پس از مدتی کوتاه آزاد شدند، اما
مادر و برادرش پس از مدتی کوتاه آزاد شدند، اما جسی برای بازجویی بیشتر بدون حضور وکیل یا خانواده‌اش نگه داشته شد. بازجویان در وِیکو گزارش دادند که جسی هرگونه دخالت در مرگ فرایر را انکار کرده، اما در مورد اقداماتش جزئیاتی متناقض ارائه داده است. پس از دستگیری واشینگتن، شایعاتی در شهر پخش شد مبنی بر اینکه چند روز پیش از قتل، او با مردی درگیر شده بود. در تاریخ ۹ مه، کلانتر فلمینگ، جسی واشینگتن را به شهرستان مجاور، هیل منتقل کرد تا از اقدامات خودسرانهٔ مردمی جلوگیری کند. کلانتر "فرد لانگ" در هیل، به همراه فلمینگ،
کند. کلانتر "فرد لانگ" در هیل، به همراه فلمینگ، جسی را بازجویی کرد. در نهایت، واشینگتن اعتراف کرد که پس از مشاجره‌ای دربارهٔ قاطرهای فرایر، او را کشته و مکان و نوع سلاح قتل را شرح داد. سپس لانگ، واشینگتن را به دالاس منتقل کرد و فلمینگ به رابینسون بازگشت. فلمینگ اعلام کرد که در همان مکانی که جسی گفته بود، پتکی خونی یافته است. در دالاس، واشینگتن اظهاراتی دربارهٔ تجاوز و قتل فرایر را دیکته کرد و امضا نمود؛ این اعتراف فردای آن روز در روزنامه‌های وِیکو منتشر شد. روزنامه‌ها قتل را به شکلی هیجان‌زده و اغراق‌آمیز
روزنامه‌ها قتل را به شکلی هیجان‌زده و اغراق‌آمیز گزارش کردند، از جمله مقاومت فرایر در برابر حملهٔ واشینگتن؛ اما پزشکی که جسد او را معاینه کرده بود، نتیجه گرفت که لوسی پیش از هرگونه تعرضی کشته شده است. آن شب، گروهی از مردم خشمگین در وِیکو گرد آمدند تا زندان محل را برای یافتن واشینگتن جست‌وجو کنند، اما چون او را نیافتند، متفرق شدند. یکی از روزنامه‌های محلی از تلاش آن‌ها تمجید کرد. در همان شب، مراسم تدفین و خاکسپاری کوچکی برای لوسی فرایر برگزار شد. در ۱۱ مه، هیئت منصفه‌ای در شهرستان مک‌لِنَن تشکیل شد و
مه، هیئت منصفه‌ای در شهرستان مک‌لِنَن تشکیل شد و به‌سرعت کیفرخواستی علیه واشینگتن صادر کرد؛ دادگاه برای ۱۵ مه برنامه‌ریزی شد. روز ۱۲ مه، روزنامهٔ "تایمز-هرالدِ" وِیکو در مطلبی از مردم خواست تا اجازه دهند قانون دربارهٔ سرنوشت واشینگتن تصمیم بگیرد. کلانتر فلمینگ در ۱۳ مه به رابینسون سفر کرد تا از مردم بخواهد آرامش خود را حفظ کنند؛ سخنرانی او با استقبال روبه‌رو شد. برای دفاع از واشینگتن، چند وکیل کم‌تجربه منصوب شدند. این وکلا دفاعیه‌ای آماده نکردند و گزارش دادند که واشینگتن در روزهای پیش از دادگاه آرام به‌نظر
که واشینگتن در روزهای پیش از دادگاه آرام به‌نظر می‌رسیده است. محاکمه و لینچ. صبح روز ۱۵ مه، دادگاه وِیکو به سرعت از جمعیت پر شد؛ ازدحام به‌قدری بود که تقریباً مانع ورود برخی اعضای هیئت منصفه شد. پیاده‌روهای اطراف ساختمان دادگاه هم پر از ناظران بود؛ بیش از دو هزار تماشاگر در محل حضور داشتند. حاضران تقریباً همگی سفیدپوست بودند، اما تعدادی از اعضای جامعهٔ سیاه‌پوست وِیکو نیز آرام در آنجا حاضر بودند. وقتی جسی واشینگتن را به داخل دادگاه آوردند، یکی از تماشاگران سلاحی به سمت او نشانه رفت اما بلافاصله توسط دیگران
به سمت او نشانه رفت اما بلافاصله توسط دیگران خلع سلاح شد. با آغاز محاکمه، قاضی "ریچارد اربی مونرو" تلاش کرد نظم جلسه را حفظ کند و از حاضران خواست سکوت کنند. انتخاب هیئت منصفه به‌سرعت انجام شد؛ وکلای مدافع هیچ‌یک از انتخاب‌های دادستان را به چالش نکشیدند. قاضی مونرو از واشینگتن خواست تا به اتهامش پاسخ دهد و مجازات‌های احتمالی را برایش توضیح داد. واشینگتن با صدایی نامفهوم، احتمالاً گفت «بله» که دادگاه آن را به‌عنوان اعتراف به گناه تلقی کرد. دادستان اتهامات را تشریح کرد و دادگاه شهادت افسران پلیس و پزشکی که
تشریح کرد و دادگاه شهادت افسران پلیس و پزشکی که جسد لوسی فرایر را معاینه کرده بود، شنید. پزشک دربارهٔ نحوهٔ مرگ فرایر صحبت کرد اما هیچ اشاره‌ای به تجاوز نکرد. دادستان پرونده‌اش را بست و وکیل واشینگتن از او پرسید: «آیا مرتکب این جرم شده است؟» واشینگتن پاسخ داد: «همینیه که کردم» و آرام عذرخواهی کرد. دادستانِ اصلی خطاب به دادگاه اعلام کرد که محاکمه عادلانه برگزار شده، و این سخن باعث تشویق حاضران شد. هیئت منصفه برای رای‌گیری فرستاده شد. تنها چهار دقیقه بعد، رئیس هیئت منصفه حکم را اعلام کرد: گناهکار، با مجازات
هیئت منصفه حکم را اعلام کرد: گناهکار، با مجازات مرگ. کل محاکمه حدود یک ساعت به طول انجامید. افسران دادگاه قصد داشتند واشینگتن را از سالن خارج کنند، اما با یورش تماشاگران مواجه شدند. او را از دادگاه بیرون کشیدند و با خود بردند. واشینگتن ابتدا مقاومت کرد و حتی یکی از افراد را گاز گرفت، اما به‌سرعت مورد ضرب‌وشتم شدید قرار گرفت. زنجیری به گردنش انداختند و او را به سمت ساختمان شهرداری کشیدند؛ در راه، لباس‌هایش را درآوردند، با چاقو و اجسام سخت به او ضربه زدند. وقتی به میدان رسیدند، کنار درختی روبه‌روی ساختمان،
به میدان رسیدند، کنار درختی روبه‌روی ساختمان، تلی از هیزم آماده کرده بودند. واشینگتن، نیمه‌هوشیار و غرق در خون، با نفت آغشته و از درخت آویزان شد و بعد به زمین کشیده شد. جمعیت، انگشتان، انگشتان پا و آلت تناسلی او را بریدند. سپس آتش برافروخته شد و او را بارها به داخل شعله‌ها بردند و بالا کشیدند، تا زمانی که زنده زنده در آتش سوخت. دانشمند آلمانی، "مانفرد برگ"، معتقد است که آزاردهندگان می‌خواستند با زنده نگه داشتن او، رنجش را بیشتر کنند. واشینگتن تلاش کرد از زنجیر بالا برود، اما بدون انگشتانش، توانش را نداشت.
بالا برود، اما بدون انگشتانش، توانش را نداشت. پس از دو ساعت، آتش خاموش شد و برخی حاضران تکه‌هایی از زنجیر و استخوان‌هایش را به‌عنوان یادگاری برداشتند. یکی از تماشاگران بخشی از آلت تناسلی او را برای خود نگه داشت؛ گروهی از کودکان دندان‌های او را بیرون کشیدند تا بفروشند. در پایان، بدنش چنان سوخته بود که دست و پاهایش از بین رفته، بدنش ذغال‌مانند و جمجمه‌اش نمایان شده بود. جسدش از درخت پایین آورده شد و در شهر، پشت اسب کشیده شد. بعد به رابینسون منتقل و در آنجا برای مدتی به نمایش گذاشته شد، تا سرانجام یک مأمور
برای مدتی به نمایش گذاشته شد، تا سرانجام یک مأمور انتظامی جسد را گرفت و به خاک سپرد. تماشای این صحنه دلخراش، جمعیتی بین ۱۰ تا ۱۵ هزار نفر را جذب کرده بود؛ از جمله شهردار "جان دالینز" و رئیس پلیس، "گای مک‌نامارا"، با اینکه لینچ کردن در تگزاس غیرقانونی بود. کلانتر فلمینگ به نیروهایش دستور داده بود که مانع این اقدام نشوند، و هیچ‌کس بعد از ماجرا بازداشت نشد. "برنستاین" گمان می‌برد "فلمینگ" قصد داشته با این رویکرد چهره‌ای قاطع از خود نشان دهد تا برای انتخابات پیش رو رأی بیاورد. شاید شهردار هم با انگیزهٔ سیاسی
رو رأی بیاورد. شاید شهردار هم با انگیزهٔ سیاسی جمعیت را تحریک کرده باشد. ساکنان با تماس‌های تلفنی، دوستان‌شان را از ماجرا باخبر کردند و همین موجب شد جمعیت بیشتری نسبت به زمان‌های پیش از وجود تلفن، گرد هم آیند. رسانه‌های محلی گزارش دادند که هنگام سوختن واشینگتن، فریاد شادی شنیده می‌شد، اگرچه اشاره کردند که برخی هم نارضایتی خود را ابراز کرده بودند. روزنامهٔ "وِیکو نیمه‌هفتگی" ادعا کرد چند نفر از سیاه‌پوستان وِیکو هم در صحنه حاضر بودند، ادعایی که مورخ دانشگاه ویرجینیا، "گریس هِیل"، آن را مشکوک می‌داند. بیشتر
ویرجینیا، "گریس هِیل"، آن را مشکوک می‌داند. بیشتر جمعیت، که احتمالاً هیچ نسبتی با خانوادهٔ فرایر نداشتند، از خود وِیکو آمده بودند. برخی نیز از روستاهای اطراف برای دیدن ماجرا به شهر آمده بودند. چون این اتفاق در میانهٔ روز رخ داد، بچه‌های مدرسه هم برای تماشا آمدند و برخی از آن‌ها از درخت‌ها بالا رفتند تا دید بهتری داشته باشند. بسیاری از والدین، حضور فرزندان‌شان را در این صحنه تأیید و حتی تحسین می‌کردند. بعضی از تگزاسی‌ها، شرکت در مراسم لینچ را نوعی مراسم بلوغ برای پسران جوان می‌دانستند. پیامدها. "فرد
بلوغ برای پسران جوان می‌دانستند. پیامدها. "فرد گیلدرسلیو" ، عکاس حرفه‌ای اهل وِیکو، اندکی پیش از آغاز لینچ‌کردن به ساختمان شهرداری رسید، احتمالاً به درخواست شهردار، و از این رویداد عکس گرفت. عکس‌های او نمایی کم‌نظیر از یک لینچ در حال وقوع ارائه می‌دهند، چرا که عکس‌های معمول لینچ معمولاً تنها پیکر بی‌جان قربانیان را نشان می‌دهند. عکس‌های "گیلدرسلیو" نمایی از جمعیت را از بالای یک ساختمان و تصاویری نزدیک از بدن واشینگتن نشان می‌دهند؛ برخی از این عکس‌ها احتمالاً توسط دستیار او گرفته شده‌اند. گیلدرسلیو
احتمالاً توسط دستیار او گرفته شده‌اند. گیلدرسلیو کارت‌پستال‌هایی ساخت که در آن‌ها نوجوانانی، حتی کودکانی دوازده‌ساله، گرد بدن واشینگتن جمع شده‌اند. افرادی که در عکس‌ها دیده می‌شوند، تلاشی برای پنهان‌کردن هویت خود نکرده‌اند. "مانفرد برگ" بر این باور است که این بی‌پروایی در برابر دوربین نشان می‌دهد که آنان می‌دانستند کسی بابت قتل واشینگتن تحت پیگرد قرار نخواهد گرفت. گرچه برخی از ساکنان وِیکو این کارت‌ها را برای بستگان خود در شهرهای دیگر فرستادند، چند تن از چهره‌های سرشناس محلی، گیلدرسلیو را متقاعد کردند که
سرشناس محلی، گیلدرسلیو را متقاعد کردند که از فروش آن‌ها دست بکشد، زیرا نگران بودند این تصاویر به وجههٔ شهر آسیب بزند. در روزهای پس از لینچ، روزنامه‌ها با شدتی کم‌سابقه این رویداد را محکوم کردند. در عرض یک هفته، خبر این واقعه حتی تا لندن نیز منتشر شد. در سرمقالهٔ نیویورک تایمز آمده بود: «در هیچ سرزمینی که حتی تظاهر به تمدن کند، ممکن نیست مردی را در خیابان‌های یک شهر بزرگ با سوزاندن بکشند، آن‌هم در میان شادی وحشیانهٔ ساکنانش». "جیمز ولدون جانسون" در نشریهٔ "عصر نیویورک" اعضای این جمعیت را «پست‌تر از هر مردمی
نیویورک" اعضای این جمعیت را «پست‌تر از هر مردمی که اکنون روی زمین زندگی می‌کنند» توصیف کرد. اگرچه بسیاری از روزنامه‌های جنوبی تا پیش از آن، از لینچ کردن به‌عنوان راهی برای دفاع از تمدن حمایت کرده بودند، پس از مرگ واشینگتن دیگر چنین موضعی نگرفتند. روزنامه "مونتگومری ادوِرتایزر" نوشت: «هیچ وحشی‌ای هرگز چنین بیرحمانه رفتار نکرد… که آن مردانی که در این ماجرای وحشتناک و باورنکردنی شرکت کردند». در تگزاس، "هیوستون کرونیکل" و "آستین آمریکن" جمعیت خشمگین را نکوهش کردند، ولی وِیکو را ستودند. "دالاس مورنینگ نیوز" خبر
ولی وِیکو را ستودند. "دالاس مورنینگ نیوز" خبر را گزارش کرد اما سرمقاله‌ای در این‌باره منتشر نکرد. در وِیکو، "تایمز-هرالد" از نوشتن سرمقاله در این باره خودداری کرد. "وِیکو مورنینگ نیوز" تنها اشاره‌ای کوتاه به نارضایتی از این رویداد داشت و تمرکز خود را بر انتقاد از روزنامه‌هایی گذاشت که به باورشان ناعادلانه به وِیکو حمله کرده بودند. آن‌ها مقالات سرزنش‌آمیز پس از لینچ را «ژست‌های ریاکارانهٔ تقدس» نامیدند. نویسنده‌ای در "وِیکو سمی‌ویکلی تریبیون" از لینچ دفاع کرد و نوشت که واشینگتن سزاوار مرگ بود و سیاه‌پوستان
و نوشت که واشینگتن سزاوار مرگ بود و سیاه‌پوستان باید این اتفاق را به‌عنوان هشداری علیه ارتکاب جرم ببینند. این روزنامه بعدها مقاله‌ای از "هیوستون پست" را در نکوهش لینچ منتشر کرد و آن را حمله‌ای به شهر قلمداد کرد. برخی از ساکنان لینچ را محکوم کردند، از جمله واعظان و مسئولان دانشگاه بیلر. قاضی‌ای که بر دادگاه واشینگتن ریاست داشت بعدها گفت اعضای جمعیتِ لینچ‌کننده «آدم‌کش» بودند؛ رئیس هیئت منصفه به انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان (NAACP) گفت که با این اقدام مخالف بوده است. بعضی از شاهدانِ رویداد، بعدها دچار
بوده است. بعضی از شاهدانِ رویداد، بعدها دچار کابوس‌ها و آسیب‌های روانی ماندگار شدند. شماری از شهروندان به فکر اعتراض افتادند اما از ترس واکنش یا متهم شدن به دورویی، از این کار صرف‌نظر کردند. پس از لینچ، مسئولان شهر مدعی شدند که این کار را تنها گروهی «اخلال‌گر» انجام داده‌اند. اگرچه این ادعا با شواهد تصویری نقض می‌شود، شماری از تاریخ‌نگاران وِیکو این روایت را تکرار کرده‌اند. هیچ پیامد منفی‌ای دامن‌گیر شهردار "جان دالینز" یا رئیس پلیس، "گای مک‌نامارا"، نشد؛ با وجود این‌که هیچ تلاشی برای جلوگیری از جمعیت
با وجود این‌که هیچ تلاشی برای جلوگیری از جمعیت نکردند، همچنان در وِیکو محترم باقی ماندند. چنان‌که در این‌گونه حملات رایج بود، هیچ‌کس بابت لینچ واشینگتن تحت تعقیب قضایی قرار نگرفت. اگرچه رهبران جامعهٔ سیاه‌پوست وِیکو به‌صورت عمومی به خانوادهٔ فرایر تسلیت گفتند، از لینچ‌کردن واشینگتن تنها در محافل خصوصی ابراز نارضایتی کردند. یک استثنا نشریهٔ "پل کویین ویکلی" متعلق به کالج سیاه‌پوستان پل کویین در تگزاس بود. این نشریه چندین مقاله در نکوهش جمعیت خشمگین و رهبران شهر منتشر کرد. در یکی از این مقاله‌ها نویسنده
شهر منتشر کرد. در یکی از این مقاله‌ها نویسنده اعلام کرد که جسی واشینگتن بی‌گناه و جرج فرایر گناه‌کار است. "اِی. تی. اسمیت"، سردبیر نشریه، بعدها به جرم افترا محکوم شد. زمانی که "جرج فرایر" کالج را بابت متهم‌کردن او به قتل همسرش تحت پیگرد قانونی قرار داد، برخی از ساکنان رابینسون همین خشمگین‌شدن او را نشانه‌ای از گناه‌کار بودنش دانستند. برنشتاین معتقد است که احتمال دست‌داشتن جرج فرایر در قتل همسرش بسیار اندک است، ولی اشاره می‌کند که «سایه‌ای از احتمال» گناه‌کاری او همچنان باقی است. در یازدهم مه ۱۹۵۳، یک ،
او همچنان باقی است. در یازدهم مه ۱۹۵۳، یک ، مرکز شهر وِیکو را درنوردید و ۱۱۴ نفر را کشت و ۵۹۳ تن دیگر را زخمی کرد. برخی از اعضای جامعهٔ آفریقایی-آمریکایی محلی، این گردباد را انتقام الهی بابت لینچ‌کردن جسی واشینگتن در بیش از سی سال پیش دانستند. تحقیقات و کارزار انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان. سازمان NAACP (انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان)، "الیزابت فریمن"، فعال حقوق زنان اهل نیویورک را برای تحقیق دربارهٔ این لینچ به کار گرفت. او در اواخر ۱۹۱۵ یا اوایل ۱۹۱۶ برای کمک به سازماندهی جنبش حق رأی زنان به تگزاس سفر
کمک به سازماندهی جنبش حق رأی زنان به تگزاس سفر کرده بود و در اوایل ماه مه برای یک گردهمایی ایالتی در دالاس حضور داشت. فریمن کمی پس از وقوع این حادثه، مأموریتش را در وِیکو آغاز کرد؛ او خود را به‌عنوان خبرنگار جا زد و تلاش کرد از مردم دربارهٔ ماجرا پرس‌وجو کند. اما دریافت که اغلب ساکنان تمایلی به گفت‌وگو در این‌باره ندارند. او با مقام‌های شهری مصاحبه کرد و عکس‌هایی از لینچ را از "گیلدرسلیو" به دست آورد؛ با آن‌که "گیلدرسلیو" در ابتدا مایل به تحویل عکس‌ها نبود. گرچه فریمن نگران امنیت خود بود، اما از چالش این
گرچه فریمن نگران امنیت خود بود، اما از چالش این مأموریت لذت می‌برد. در گفت‌وگو با رهبران شهر، فریمن آن‌ها را قانع کرد که پس از بازگشت به شمال، قصد دارد از وِیکو در برابر انتقادها دفاع کند. اما خبرنگاران محلی به‌زودی به او مشکوک شدند و به مردم هشدار دادند که با غریبه‌ها صحبت نکنند. در مقابل، جامعهٔ سیاه‌پوستان وِیکو از او به‌گرمی استقبال کرد. فریمن با کلانتر فلمینگ و قاضی پرونده گفت‌وگو کرد؛ هر دو گفتند که تقصیری در این ماجرا ندارند. یک معلم مدرسه که واشینگتن را می‌شناخت به فریمن گفت که او بی‌سواد بوده و
را می‌شناخت به فریمن گفت که او بی‌سواد بوده و همهٔ تلاش‌ها برای آموزش خواندن به او بی‌نتیجه مانده است. فریمن نتیجه گرفت که ساکنان محلی به‌طور کلی از لینچ واشینگتن پس از محکومیتش حمایت می‌کردند، هرچند بسیاری از آن‌ها از مثله شدن او ناراحت بودند. او تشخیص داد که گروهی که واشینگتن را از دادگاه بیرون کشیده بودند، متشکل بودند از یک آجرکار، یک صاحب میخانه، و چند کارگر شرکت یخ. انجمن، هویت این افراد را به‌صورت عمومی اعلام نکرد. فریمن نتیجه گرفت که واشینگتن فریر را کشته و احتمالاً از رفتار سلطه‌جویانهٔ او نسبت به
کشته و احتمالاً از رفتار سلطه‌جویانهٔ او نسبت به خودش خشمگین بوده است. دابلیو. ئی. بی. دیو بویس از شنیدن این حملهٔ وحشیانه خشمگین شد و گفت: «هر سخنی از پیروزی مسیحیت یا گسترش فرهنگ انسانی، یاوه‌ای بیش نیست تا زمانی که لینچ وِیکو در ایالات متحده ممکن باشد.» پس از دریافت گزارش فریمن، او تصویری از پیکر سوختهٔ واشینگتن را روی جلد نشریهٔ "The Crisis"، نشریهٔ انجمن، منتشر کرد. این شمارهٔ ویژه به این رویداد اختصاص داشت. شمارهٔ مذکور تحت عنوان "وحشت وِیکو" به‌عنوان ضمیمهٔ هشت‌صفحه‌ای به نسخهٔ ژوئیه اضافه شد. دیو
ضمیمهٔ هشت‌صفحه‌ای به نسخهٔ ژوئیه اضافه شد. دیو بویس این عبارت را به‌عنوان نامی برای لینچ واشینگتن رایج کرد؛ پیش از آن نیز روزنامه‌های "هیوستون کرونیکل" و "نیویورک تایمز" واژهٔ «وحشت» را برای توصیف این رویداد به کار برده بودند. در ۱۹۱۶، تیراژ "The Crisis" حدود ۳۰ هزار نسخه بود، یعنی سه برابر شمار اعضای انجمن. با این‌که "،" پیش‌تر نیز با لینچ مخالفت کرده بود، اما این نخستین بار بود که تصاویری از چنین حمله‌ای را منتشر می‌کرد. هیئت مدیرهٔ انجمن در ابتدا برای چاپ این تصاویر دل‌نگران بود، اما دیو بویس بر چاپ
چاپ این تصاویر دل‌نگران بود، اما دیو بویس بر چاپ آن‌ها پافشاری کرد و استدلال کرد که پوشش بی‌سانسور، مردم آمریکا را به حمایت از تغییر ترغیب خواهد کرد. در این شماره، روایت‌هایی از لینچ نیز درج شده بود که فریمن از ساکنان وِیکو جمع‌آوری کرده بود. مقالهٔ اصلی این شماره را دیو بویس نوشت؛ او گزارش فریمن را ویراست و تدوین کرد، اما در شمارهٔ منتشرشده از او نامی نبرد. مقالهٔ دیو بویس با فراخوانی برای حمایت از جنبش ضد لینچ پایان یافت. انجمن، این گزارش را برای صدها روزنامه و سیاستمدار ارسال کرد و این کارزار به محکومیت
و سیاستمدار ارسال کرد و این کارزار به محکومیت گستردهٔ این لینچ انجامید. بسیاری از ناظران سفیدپوست از دیدن عکس‌های کسانی که این رویداد را جشن گرفته بودند، وحشت‌زده شدند. در شماره‌های بعدی نشریه نیز تصاویر بیشتری از لینچ‌ها منتشر شد. مرگ واشینگتن همچنان در نشریه مورد بحث قرار می‌گرفت. "اسوالد گَریسون ویلارد" در یکی از شماره‌ها نوشت: «جنایت وِیکو چالشی است در برابر تمدن آمریکایی ما.» دیگر روزنامه‌های سیاه‌پوستان نیز پوشش گسترده‌ای از این رویداد داشتند، همچون مجلات لیبرال ماهانه‌ای چون "نیو ریپابلیک" و "نیشن."