payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سازمان نقشه‌برداری کشور، سازمانی دولتی در ایران است. این سازمان در حوزه امور زیربنایی و زیرساختی فعالیت دارد و زیرمجموعه سازمان برنامه و بودجه است و به‌عنوان عالی‌ترین نهاد حاکمیتی کشور در امور اطلاعات مکانی شناخته می‌شود. ریاست کمیته تخصصی نام‌نگاری و یکسان‌سازی نام‌های جغرافیایی کشوری در ایران نیز برعهده رئیس این سازمان است. تاریخچه. تاریخچه نقشه‌برداری در ایران. در دوره قاجار با اهتمام عباس‌میرزا (ولیعهد فتحعلیشاه) افرادی برای فراگیری دانش جدید به اروپا اعزام شدند. در زمان میرزا تقی‌خان امیرکبیر به‌منظور
شدند. در زمان میرزا تقی‌خان امیرکبیر به‌منظور گسترش و بهره‌گیری از علوم و فنون جدید، مدرسه دارالفنون تأسیس شد که در آن اساتید اتریشی به علاوه اساتید ایرانی تحصیل‌کرده اروپا، تدریس می‌کردند. یکی از دروسی که در دارالفنون تدریس می‌شد، نقشه‌برداری بود. دانشجویان نقشه‌برداری دارالفنون، همزمان با تحصیل، نقشه‌هایی از روستاهای اطراف تهران را تهیه می‌کردند. به‌تدریج در تشکیلات نظامی، وزارتخانه‌ها و دستگاه‌هایی که نیاز به خدمات نقشه‌برداری داشتند واحدهایی جهت رفع نیاز موردی در سطح کشور تشکیل شد که این واحدها به‌صورت
موردی در سطح کشور تشکیل شد که این واحدها به‌صورت پراکنده نقشه‌هایی را با روش برداشت زمینی تهیه می‌کردند. با تأسیس دانشگاه تهران، برخی دانشکده‌ها مانند دانشکده فنی، دانشکده نقشه‌برداری و دانشکده علوم، درس نقشه‌برداری را جزو دروس خود منظور کردند. تاریخچه سازمان. طی دوران برنامه هفت ساله اول (۱۳۲۷ تا۱۳۳۴) دایره ای به نام بنگاه مهندسی در سازمان برنامه وقت تشکیل شد که انجام امور نقشه‌برداری نیز بخشی از فعالیت‌های این بنگاه بود. از سال ۱۳۳۰ به بعد مهندسان مشاور خارجی برای اجرا و مشاوره پروژه‌های مختلف در کشور
خارجی برای اجرا و مشاوره پروژه‌های مختلف در کشور حضور داشتند که بابت هزینه عملیات نقشه‌برداری مبالغ زیادی دریافت می‌نمودند. طی این سالها گروهی از کارشناسان سازمان برنامه به فکر تأسیس سازمانی افتادند که بتواند پاسخگوی نیازهای نقشه‌برداری در سطح کشور باشد. با پیگیری‌های انجام گرفته در تاریخ هفتم خرداد ۱۳۳۲ به منظور تهیه نقشه کل کشور و تطبیق عملیات نقشه‌برداری که به وسیله عموم موسسات و دوایر دولتی در تمام کشور صورت می‌گرفت دولت وقت اقدام به تصویب قانون تأسیس سازمان نقشه‌برداری کشور زیر نظر سازمان برنامه وقت
سازمان نقشه‌برداری کشور زیر نظر سازمان برنامه وقت نمود. پس از این تصمیم، محمد ابراهیمی قاجار کرمانی که تحصیلات تکمیلی خود را در رشته فتوگرامتری در هلند گذرانیده بود، نسبت به تأسیس سازمان نقشه‌برداری کشور اقدام کرد و پس از فراهم آوردن مقدمات به عنوان نخستین رئیس سازمان منصوب شد. در ۲۱ مرداد۱۳۴۷ قانون تأسیس سازمان جغرافیایی کشور به تصویب مجلس سنای ایران و مجلس شورای ملی رسید و ابلاغ شد. برابر مفاد این قانون با ادغام سازمان نقشه‌برداری کشور با اداره جغرافیایی ارتش، سازمان جغرافیایی کشور بنیان نهاده شد. در
ارتش، سازمان جغرافیایی کشور بنیان نهاده شد. در ماده اول این قانون آمده: تشکیل سازمان جغرافیایی کشور در مهرماه سال۱۳۴ به منظور تعیین و تهیه مبانی جغرافیایی و تهیه نقشه‌های عمومی و نظامی با رعایت جنبه‌های حفاظتی کار و هماهنگ‌کردن، کلیه فعالیت‌های نقشه‌برداری کشور ایران (نقشه‌برداری زمینی، دریایی و عکسبرداری هوایی) سازمانی به نام سازمان جغرافیایی کشور در وزارت جنگ تأسیس می‌گردد. با پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ ،سازمان جغرافیایی وارد عرصه جدیدی شد. به گونه‌ای که پس از اشغال توسط مجاهدین خلق، بسیاری از اسناد و نقشه‌ها در
توسط مجاهدین خلق، بسیاری از اسناد و نقشه‌ها در آتش سوخت و از بین رفت و برخی نیز به مکان نامعلومی انتقال یافتند. در همین زمان، براساس رأی شورای انقلاب، سازمان نقشه‌برداری کشور از سازمان جغرافیایی جدا شد.
گل یخ یک گیاه بومی چین می‌باشد که نمونه آن در ایران هم وجود دارد. این گیاه به گل کوهستان هم شهرت دارد و جزء خانواده آفتابگردان است. از نام این گیاه می‌توان فهمید که از گل‌های زمستانی محسوب می‌شود که در این فصل شکوفه می‌‌دهد. این گیاه یک گل تزیینی به حساب می‌‌آید که گل‌های آن معطر هستند. گل یخ یک درختچه خزان کننده با شاخه‌های بسیار است. قد این گیاه به 3 متر می‌رسد. برگ‌های آن به شکل نیزه و گل‌هایش فنجانی است گلبرگ‌هایی مومی با رنگ زرد دارد که گلبرگ‌های خارجی بلندتر هستند و گلبرگ‌های داخلی کوتاه‌ تر و به رنگ
بلندتر هستند و گلبرگ‌های داخلی کوتاه‌ تر و به رنگ ارغوانی می‌‌باشد. زمان گل‌دهی آن از اواسط آذر شروع می‌‌شود و تا اسفند ماه طول می‌‌کشد. گل یخ (نام علمی: "Chimonanthus"؛ به انگلیسی Wintersweet) است. این گیاه بومی چین است و در ایران نیز یافت می‌شود. گل یخ که اسم اصلی آن leon topodium alpinum یا leontopodium nivalssp است؛ مشهور به گل کوهستان و متعلق به خانواده آفتابگردان است. این گیاه به‌طور نابرابر پخش شده‌است و مکان‌های آهکی و صخره ای را در ارتفاع حدود ۱۸۰۰–۳۰۰۰ متر را برای زندگی ترجیح می‌دهد. این گل سمی
متر را برای زندگی ترجیح می‌دهد. این گل سمی نیست و به صورت سنتی به عنوان دارو برای شکم درد و بیماری‌های تنفسی استفاده می‌شود. موی بلند این گیاه به نظر می‌رسد نوعی سازش نسبت به ارتفاع بوده که عمل حفاظت از گیاه را در برابر سرما و اشعه ما فوق بنفش را بر عهده دارد. از انواع گل یخ که می‌توان آن را به راحتی در گلدانی متوسط در آپارتمان پرورش داد Aptenia Cordifolia است؛ برای کاشت این گیاه آپارتمانی، گلدانی مملو از کود آلی و ماسه و خاک برگ توصیه می‌شود. برای تکثیر این گیاه روش قلمه زدن و بذر قابل استفاده است. شرایط
گیاه روش قلمه زدن و بذر قابل استفاده است. شرایط کاشت و نگه داری. گل یخ می تواند در هر خاکی رشد کند و از نظر خاک کم توقع است. البته باید خاکی را برای پرورش این گیاه تهیه کنید که زهکشی پایینی داشته باشد تا آب بتواند به خاک نفوذ کند و ریشه این گیاه در معرض رطوبت باشد. بهتر است گل یخ را در خاکی با ترکیب خاک لوم و ماسه و خاک برگ بکارید. نکته قابل توجه این است که گل یخ نسبت به کم آبی مقاوم است و اگر بیش از حد آن را آبیاری کنید، ریشه این گیاه پوسیده می شود. زمانی که خاک این گیاه خشک باشد، به آبیاری زیادی نیاز
که خاک این گیاه خشک باشد، به آبیاری زیادی نیاز خواهد داشت. چون گل یخ برگ های گوشتی دارد و آب را می تواند در داخل برگ های خود نگه دارد و در زمان نیاز آن را مصرف کند. منابع. ترجمه گل یخ-انگلیسی به فارسی-ویکی‌پدیاومنابع مرتبط-مترجم، محمد رضا رست ، کارشناس مترجمی زبان انگلیسی
د سان (به انگلیسی: The Sun)، روزنامه نیم‌قطع است که توسط زیرمجموعه شرکت نیوز بریتانیا منتشر می‌شود. همچنین نسخه‌های خواهر این روزنامه در گلاسکو (د سان اسکاتلند) و دوبلین (د سان ایرلند) منتشر می‌شود. د سان دهمین نشریه پر فروش جهان که تا اواخر سال ۲۰۱۳، پرفروش‌ترین نشریه نسبت به سایر نشریات دیگر در بریتانیا بود اما پس از آن جایش را به دیلی میل داد و در مقام دوم قرار گرفت. میانگین شمارگان این روزنامه در سپتامبر ۲۰۱۹، ۱٬۲۰۶٬۵۹۵ بود. د سان متوسط تیراژ روزانه ۲٫۲ میلیون نسخه در مارس ۲۰۱۴ را داشته است درحالی‌که
میلیون نسخه در مارس ۲۰۱۴ را داشته است درحالی‌که بین ژوئیه تا دسامبر ۲۰۱۳ متوسط خوانندگان این روزنامه ۵٫۵ میلیون نفر در روز بودند. "سان" که به یک نشریه شایعه‌پرداز معروف است، شایعاتی مانند حواشی حادثه استادیوم فوتبال هیلزبورو، تهمت به التون جان در داشتن رابطه همجنسگرایانه با فاحشه‌های مرد، همجنسگرایی کریستین رونالدو، افشای مدارک کودک آزاری مایکل جکسون و امثال آن را در کارنامه خود دارد.
غزاویه بزرگ، روستایی در دهستان موران بخش سویسه شهرستان کارون در استان خوزستان ایران است. پیشینه و پیشینه نام. نام روستا از تلفیق ۲ واژه "غزو" و "ویه" تشکیل شده است که به معنای کسی‌است که به جنگ رفته و از جنگ برگشته است. ۹۰ درصد این اهالی از قبیله نواصر هستند. هستند. حدود ۲۰۰ سال پیش خانواده شیخ «طعمه بن دلافی» این محل را به دلیل نزدیکی به رودخانه کارون و موقعیت مناسب برای کشاورزی و دامداری، برای سکونت انتخاب کردند. اطراف این روستا را نخلستان‌های وسیعی دربر گرفته است. این روستا در ۹ کیلومتری اهواز و شرق
گرفته است. این روستا در ۹ کیلومتری اهواز و شرق رودخانه کارون واقع است و حدود ۸۵ درصد از اهالی آن کشاورز هستند. در این روستا حدود ۳۰۰ خانوار (نفر۱۵۰۰) ساکن هستند. اهالی روستا معتقدند که روستای غزاویه کبری در گذشته در دل محله دیگری به نام «ام صخیر» بوده که آثار تاریخی آن بجا مانده است. این روستا دارای ۴خیابان اصلی و حدود ۱۰ خیابان فرعی است. ساکنین این روستا به عربی سخن می‌گویند. ورزش. غزاویه دو تیم فوتبال به نام‌های شاهین و کارون دارد؛ تیم شاهین در سال ۱۳۷۵ تشکیل شد. این تیم مختص جوانان و تیم کارون تیم
تشکیل شد. این تیم مختص جوانان و تیم کارون تیم بزرگسالان این روستا است. در روستای غزاویه بزرگ رشته کاراته هم‌معنی دارد و در غزاویه یک باشگاه کاراته می‌باشد. جشنواره انگور. در روزهای ۱۴ و ۱۵ تیرماه سال ۱۳۹۷ اولین جشنواره برداشت انگور در روستای غزاویه برزگ برگزار شد. به گفته حسن ناصر مدیر اداره میراث فرهنگی شهرستان کارون، «در این جشنواره سفر به سفره‌ها را خواهیم داشت و چند نمونه غذای محلی پخت می‌شود؛ بازی‌های محلی و مراسم محلی قوم عرب مانند یزله و علوانیه که ثبت ملی شده‌اند در این جشنواره برگزار خواهند شد
ثبت ملی شده‌اند در این جشنواره برگزار خواهند شد همچنین اتفاق بسیار جالب عرضه انگور در ظرف‌های حصیری ۲ الی ۴ کیلو با قیمت بسیار مناسب به‌طور مستقیم توسط کشاورز در این جشنواره است.» این جشنواره با هدف معرفی پتانسیل‌های گردشگری مناطق محروم خوزستان برگزار شد و تلاش داشت تا به مردمان بومی آنجا کمک کند تا خسارات به بار آمده در دوران کم‌آبی را با کسب درآمد از طریق گردشگری جبران کنند. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا ۱٬۱۹۸ نفر (۳۲۵ خانوار) بوده است.
جلال متینی ( – ) پژوهشگر تاریخ و فرهنگ ایران به‌ویژه در زمینهٔ شاهنامه بود. او تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ استاد تاریخ و رئیس دانشگاه فردوسی مشهد بود. وی پس از انقلاب به آمریکا مهاجرت کرد و به آموزش تاریخ و فرهنگ ایران در دانشگاه برکلی کالیفرنیا پرداخت. مجله‌های تخصصی "ایران‌شناسی" و "ایران‌نامه" توسط وی منتشر شده‌اند. به‌علاوه، ده‌ها اثر گوناگون به زبان‌های فارسی و انگلیسی منتشر کرده است. آغاز زندگی. جلال متینی در سال ۱۳۰۷ در تهران زاده شد. پدر و مادر او اهل کاشان بودند. پدرش او آموزگار و مدتی در هند با سید
کاشان بودند. پدرش او آموزگار و مدتی در هند با سید جلال‌الدین کاشانی (جلال مؤیدالاسلام) مدیر روزنامهٔ "حبل‌المتین" همکار بود و سال‌ها نیز نمایندهٔ "حبل‌المتین" در ایران بود. وی که شیفتهٔ جلال مؤیدالاسلام بود نام فرزند خود را جلال گذاشت و نام خانوادگی متینی را هم از حبل‌المتین گرفت. متینی در تهران به دبستان و دبیرستان رفت. او در دارالفنون رشتهٔ ادبی خواند. متینی در دهه ۱۳۲۰ جذب احزاب سیاسی به‌ویژه حزب توده نشد. هنگامیکه به آموزگاری پرداخت نیز اجازه نمی‌داد کلاس درسش عرصهٔ مبارزات و تبلیغات سیاسی شود. این
کلاس درسش عرصهٔ مبارزات و تبلیغات سیاسی شود. این رویه او مورد انتقاد دانش‌آموزان وابسته به گروه‌های سیاسی بود. تحصیلات. متینی در سال ۱۳۲۵ برای تحصیل ادبیات، وارد دانشگاه تهران شد. چون دایی و عموهای او وکیل و قاضی بودند به حقوق هم علاقه یافت و در دانشکدهٔ حقوق دانشگاه تهران، کارشناسی حقوق گرفت. او برای دبیر شدن، روان‌شناسی را نیز فرا گرفت. جلال متینی دورهٔ کارشناسی (۱۳۲۵–۱۳۲۸) و کارشناسی ارشد (۱۳۲۸–۱۳۳۰) و دکترا (۱۳۳۰–۱۳۴۶) را در دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران گذراند. او در دانشگاه، شاگرد محمدتقی بهار، احمد
گذراند. او در دانشگاه، شاگرد محمدتقی بهار، احمد بهمنیار، بدیع‌الزمان فروزانفر، ابراهیم پورداوود، جلال همایی، عبدالعظیم قریب، محمد معین، پرویز خطیبی و ذبیح‌الله صفا بود. محمدتقی بهار برای تنظیم و تدوین دیوان خود جلال متینی را برگزیده بود. جلال متینی سال‌ها پس از مرگ بهار، در آمریکا با پروانه، دختر ملک‌الشعرا بهار ازدواج کرد. جلال متینی رساله خود را با عنوان "بحث در آثار منثور دورهٔ سامانی از لحاظ سبک و نوادر لغات و فوائد مهم دستور" با بدیع‌الزمان فروزانفر و مشورت با ذبیح‌الله صفا گذراند. او در اردیبهشت ۱۳۳۶
با ذبیح‌الله صفا گذراند. او در اردیبهشت ۱۳۳۶ از رسالهٔ دکتری خود دفاع کرد (تاریخ مقدمهٔ رساله اسفند ۱۳۳۵ است). روش کار متینی در رساله‌اش خواندن سطربه‌سطر همهٔ آثار منثور بازمانده از دورهٔ سامانی که در آن زمان در دسترس بود، و بررسی دقیق شواهد خصائص سبکی و نکات لغوی و دستوری آن متون بود. کنش سیاسی. دوره تحصیلی جلال متینی همزمان با نخست‌وزیری محمد مصدق بود. او با وجود پیگیری اخبار و تحولات سیاسی و شرکت در برخی جلسات و تظاهرات، عضو هیچ حزبی نشد. آموزگاری. متینی از سال ۱۳۲۹ که به‌عنوان دبیر زبان و ادبیات فارسی
از سال ۱۳۲۹ که به‌عنوان دبیر زبان و ادبیات فارسی در وزارت فرهنگ استخدام شد، از ۱۳۲۹ تا ۱۳۲۶ در دبیرستان البرز زبان و ادبیات فارسی درس داد. در سال ۱۳۳۵ ضمن آموزگاری در دبیرستان البرز، مأمور خدمت در کمیسیون ملی یونسکو ایران شد که دبیرکل آن ذبیح‌الله صفا بود. او پس از دبیرستان البرز، از سال ۱۳۳۶ تا ۱۳۳۹ در دانشکدهٔ آمریکایی فنی آبادان، وابسته به شرکت نفت زبان و ادبیات فارسی درس داد. وی در همان ایام ازدواج کرد. همسر او عصمت یوسفی، خواهر غلامحسین یوسفی بود. او استادیار و سپس دانشیار و مدیر بخش زبان‌های فارسی
استادیار و سپس دانشیار و مدیر بخش زبان‌های فارسی آنجا بود. در این دانشکده مهندسی، همه درس‌ها به جز ادبیات، به زبان انگلیسی بودند. استادان جز دو نفر، خارجی بودند. دانشگاه فردوسی. جلال متینی در سال ۱۳۳۹ در امتحان استادی پذیرفته شد و به دانشگاه فردوسی مشهد رفت. او پس از چند سال، رئیس دانشکده ادبیات و سپس معاون آموزشی و پژوهشی رئیس دانشگاه و در سال ۱۳۵۳ رئیس همان دانشگاه شد. او گفته بود به دلیل فشارهای امنیتی پیش از انقلاب، آرام نگه داشتن دانشگاه بسیار دشوار بود. او مخالف خشونت‌های اعمال شده از سوی برخی
بود. او مخالف خشونت‌های اعمال شده از سوی برخی دانشجویان معترض در دانشگاه بود. جلال متینی در سال ۱۳۵۶ از ریاست دانشگاه فردوسی مشهد کناره‌گیری کرد، اما به تدریس در آن دانشگاه ادامه داد. جلال متینی در دوره‌ای که استاد دانشگاه فردوسی مشهد بود، کتاب‌هایی را در زمینه تصحیح متون ادبیات کلاسیک فارسی منتشر کرد که از آن میان می‌توان به "خلاصه ویس و رامین"، "خلاصه بیژن و منیژه"، "هدایة المتعلمین فی طب" و "تفسیر قرآن مجید، نسخه محفوظ در کتابخانۀ دانشگاه کمبریج" اشاره کرد. محمدرضا شفیعی کدکنی از شاگران جلال متینی در
کرد. محمدرضا شفیعی کدکنی از شاگران جلال متینی در دوران تحصیل در دانشگاه فردوسی مشهد بود. علی شریعتی. هنگامی که جلال متینی معاون احمدعلی رجایی بخارایی رئیس وقت دانشگاه فردوسی بود، علی شریعتی و همسرش (پوران شریعت رضوی) خواستار تدریس در این دانشگاه شدند. به گفته متینی، شریعتی نخست خواستار استخدام در دانشگاه تهران شده بود ولی دانشگاه تهران نپذیرفته بودند. او استخدام شریعتی در دانشگاه فردوسی را به دلیل نوع تحصیلات او زیر سوال برده و گفته بود: «این که می‌گفتند ایشان دکترای دولتی در جامعه‌شناسی دارد، درست نیست.
دکترای دولتی در جامعه‌شناسی دارد، درست نیست. معمولا اگر آن را می‌داشت به دانشکده ادبیات می‌داد. مع هذا او را دکتر شناخته بودند.» در نهایت، شریعتی به عنوان استادیار تاریخ استخدام شد. او درباره رفتار شریعتی در دانشگاه گفته بود: «هر درسی که به او می‌دادند او همان حرف‌های مذهبی خودش را می‌زد.» جلال متینی درباره میزان محبوبیت شریعتی در دانشگاه گفته بود: «موجی از طرفداری و احساسات موافق به نفع او» در کلاس‌های درسش به وجود آمده بود: «وقتی سر کلاس یک حرفی می‌زد که کمی بودار بود، یکمرتبه می‌گفت که حالا کسی نرود این
بودار بود، یکمرتبه می‌گفت که حالا کسی نرود این مطلب را به اطلاع سازمان آب برساند. شریعتی در اینجا می‌شد پیغمبر. شریعتی با این هنر خوب صحبت کردن رگ خواب بچه‌ها را در دست داشت و می‌دانست چه باید بگوید.» متینی که در کتاب خاطرات خود درباره شریعتی با نام "دکتر علی شریعتی در دانشگاه مشهد"، جمهوری اسلامی را به سوءاستفاده از اسناد در مورد شریعتی متهم کرد. نشان‌های لیاقت. جلال متینی پیش از انقلاب نشان تاج از نشان‌های سلطنتی ایران را دریافت کرد و در سال ۱۳۴۴ موفق به گرفتن جایزهٔ سلطنتی بهترین تصحیح انتقادی متون
به گرفتن جایزهٔ سلطنتی بهترین تصحیح انتقادی متون فارسی شد. انقلاب ۱۳۵۷ و اخراج. جلال متینی در مهر ۱۳۵۷ به دعوت پرویز ناتل خانلری به عضویت فرهنگستان ادب و هنر ایران درآمد. ولی پس از انقلاب ۱۳۵۷ و در زمان دولت موقت مهدی بازرگان از همه مقام‌های خود کناره‌گیری کرد. "کیهان" به او اتهام‌هایی زد و متینی در ۲۰ خرداد ۱۳۵۸ در نامه‌ای به مهدی بازرگان همه اتهام‌های مطرح‌شده از سوی شورای انقلابی تزکیه را رد کرد. متینی در پاسخ به یکی از اتهام‌های «انتصاب به ریاست دانشگاه» گفت که چنین چیزی جرم نیست، زیرا طبق قانون همه
گفت که چنین چیزی جرم نیست، زیرا طبق قانون همه روسای دانشگاه‌ها باید با فرمان شاه به این سمت منصوب می‌شدند. جلال متینی پس در اردیبهشت ۱۳۵۸ از سوی شورای انقلابی دانشگاه فردوسی مشهد و بدون صدور حکمی از طرف دانشگاه، از دانشگاه اخراج شد. مهاجرت به آمریکا. او پس از مهاجرت به آمریکا از سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۰ در بخش خاورمیانهٔ دانشگاه یوتا در سالت لیک سیتی و از ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۰ در بخش خاور نزدیک دانشگاه کالیفرنیا، برکلی به‌عنوان استاد مهمان تدریس کرد. او در سال ۱۳۶۱ فصلنامه‌ "ایران‌نامه" متعلق به بنیاد مطالعات ایران و در
"ایران‌نامه" متعلق به بنیاد مطالعات ایران و در سال ۱۳۶۸ فصلنامه "ایران‌شناسی" متعلق به بنیاد کیان را راه‌اندازی و مدیریت کرد. این دو نشریه به فرهنگ و زبان فارسی و تاریخ ایران می‌پردازند. آثار. جلال متینی مجموعه مقالات شاهنامه‌پژوهی خود را با نام "سرود مولیان" توسط انتشارات محمود افشار در تهران به چاپ کرد.
این فهرست شامل مقالات مرتبط با مهندسی شیمی می باشد. A. جذب -- جذب سطحی -- شیمی تجزیه -- B. Bioaccumulate -- مهندسی زیست‌شیمیایی -- زیست‌شیمی -- Biochemistry topics list -- بیوانفورماتیک -- زیست‌شناسی -- Bioprocess Engineering -- Biomolecular Engineering -- بیوانفورماتیک -- مهندسی پزشکی -- Bioseparation -- زیست‌فناوری -- بیورآکتور -- بیوتیت -- C. کاتالیزور -- کراکینگ کاتالیزوری سیال بستر -- Catalytic reforming -- Catalytic reaction engineering -- سرامیکs -- مهندسی شیمی -- سینتیک شیمیایی -- واکنش شیمیایی --
مهندسی شیمی -- سینتیک شیمیایی -- واکنش شیمیایی -- سنتز شیمیایی -- Chemical vapor deposition (CVD) -- Chemical solution deposition -- شیمی -- Chromatographic separation -- Circulating fluidized bed -- احتراق -- Computational fluid dynamics (CFD) -- پایستگی انرژی -- پایستگی جرم -- تکانه -- بلور سازی -- D. Dehumidification -- هیدروژن‌زدایی -- Depressurization -- Desorption -- Desulfonation -- Desulfurization -- پخش (فیزیک) -- تقطیر -- ضریب درگ -- خشک کردن -- خشک کردن انجمادی -- E. Electrochemical engineering
کردن انجمادی -- E. Electrochemical engineering -- Electrodialysis -- Electrokinetics -- Electrodeposition -- برق‌کافت -- Electrolytic reduction -- آبکاری الکتریکی -- فیلتر الکترواستاتیک -- الکترو وینینگ -- نامیزه -- انرژی -- مهندسی -- اقتصاد مهندسی -- Enzymatic reaction -- F. فیلتراسیون -- دینامیک سیالات -- Flow battery -- پیل سوختی -- Fuel technology -- G. گازی‌سازی -- H. انتقال حرارت -- تاریخچه مهندسی شیمی -- Hydrometallurgy -- I. Immobilization -- شیمی معدنی -- تبادل یونی -- K. سینتیک -- L. آزمایشگاه --
-- تبادل یونی -- K. سینتیک -- L. آزمایشگاه -- Leaching -- M. موازنه جرم -- انتقال جرم -- مهندسی و علم مواد -- شیمی دارویی -- Microelectronics -- Microfluidics -- Microreaction technology -- کانه‌آرایی -- Mixing -- انتقال اندازه حرکت -- N. Nanoengineering -- فناوری نانو -- O. شیمی آلی -- P. جدول تناوبی (استاندارد) -- داروشناسی -- شیمی‌فیزیک -- پلاستیک -- بسپار -- کنترل فرایند -- Process design -- Process Modeling -- Q. Qualitative inorganic analysis -- Quantitative analysis -- شیمی کوانتومی -- کوارتز -- R.
analysis -- شیمی کوانتومی -- کوارتز -- R. معادله سرعت -- اسمز معکوس -- S. علم -- جداسازی -- شیمی حالت جامد -- استخراج مایع-مایع -- Supercritical fluids -- T. ترمودینامیک -- کشف عناصر شیمیایی -- پدیده‌های انتقال U. فراپالایش -- عملیات واحد -- V. Volatility -- W. Water and waste water treatment -- Waste minimization -- Z. زئولیت -- روی -- زینوالدیت -- زیرکن -- زیرکونیم -- Zone melting --
فاجعهٔ هیلزبورو حادثه‌ای بر اثر تجمع انسانی بود که در مرحلهٔ نیمه‌نهایی جام حذفی فوتبال انگلستان و در ورزشگاه هیلزبورو شهر شفیلد، انگلستان بین تیم‌های لیورپول و ناتینگهام فارست در ۱۵ آوریل ۱۹۸۹ به وقوع پیوست. در این حادثه ۹۷ نفر جان خود را از دست دادند و ۷۶۶ نفر مجروح شدند که همگی آن‌ها جزو هواداران لیورپول بودند. با مرگ اندرو دیواین یکی از مجروحین این حادثه در سال ۲۰۲۱ تعداد جان‌باختگان این حادثه به ۹۷ نفر رسید. فاجعهٔ هیلزبورو یکی مرگبارترین حوادث ورزشی در بریتانیا و تاریخ فوتبال جهان است. شرح رخداد. در
بریتانیا و تاریخ فوتبال جهان است. شرح رخداد. در ۱۵ آوریل ۱۹۸۹ طبق برنامه مسابقات، قرار بود لیورپول در نیمه‌نهایی جام حذفی با ناتینگهام فارست بازی کند. طبق قوانین جام حذفی انگلستان، بازی نیمه‌نهایی باید در زمینی بی‌طرف برگزار می‌شد که بر طبق این قانون، اتحادیه فوتبال انگلستان، «هیلزبورو»، ورزشگاه اختصاصی تیمِ شفیلد ونزدی، را برای این دیدار برگزید. هواداران دو تیم، چنان‌که در بازی‌های داخلی انگلستان رسم است، از هم جدا می‌شدند و بخش لیورپولی‌ها سکوهای غربی ورزشگاه بود، که در بازی‌های خانگی شفیلد به تماشاگران
بود، که در بازی‌های خانگی شفیلد به تماشاگران مهمان داده می‌شد. هواداران لیورپول که از ظهر راهی ورزشگاه شده بودند، مجبور بودند از نرده‌های گردان قدیمی و کوچک سکوی غربی وارد شوند. لحظه به لحظه به ازدحام جمعیت افزوده شد و پلیس وقتی با حضور بیش از حد جمعیت در بیرون ورزشگاه روبرو شد، در تصمیمی غیره منتظره تصمیم به گشودن یکی از دروازه‌هایی که معمولاً تنها برای خروج هواداران از آن استفاده می‌شد را گرفت. با این کار ورود سیل جمعیت شتاب بیش از حدی گرفت و مردم در حالی به سمت داخل ورزشگاه هجوم می‌بردند، که نمی‌دانستند
به سمت داخل ورزشگاه هجوم می‌بردند، که نمی‌دانستند مشغول «له کردن» افرادی هستند که در نزدیک فنس‌ها به تماشای بازی می‌پردازند. در این‌گونه موارد پلیس معمولاً مأمورانی را در درب ورودی هر بخش مستقر می‌کند تا با پر شدن آن، بقیه هواداران را به سمت سایر قسمت‌ها هدایت کنند؛ اما به طرز عجیبی هیچ پلیسی آن‌جا حاضر نبود. بعدها تلویزیون بی‌بی‌سی در گزارشی نشان داد که تنها حضور دو نیروی اسب‌سوار پلیس در آن موقعیت می‌توانست همانند سدی جلوی ورود جمعیت را بگیرد. ری لوئیس، داور بازی به توصیهٔ پلیس، پنج دقیقه پس از زدن سوت
داور بازی به توصیهٔ پلیس، پنج دقیقه پس از زدن سوت آغاز، مسابقه را متوقف کرد ولی در همان لحظه در بیرون از چمن بازی، مسابقه‌ای برای فرار از مرگ میان تماشاگران آغاز شد. هواداران لیورپول با بالا رفتن از همدیگر و فنس‌های اطراف قصد خروج از آن منطقهٔ پرازدحام را داشتند و برای فرار کردن از له شدن و خفگی به تقلا و تلاش بیشتری می‌پرداختند. آن روز ۹۴ نفر که بین ۱۰ تا ۶۷ سال داشتند، جان خود را از دست دادند. چهار روز پس از واقعه یک پسر چهارده‌سالهٔ دیگر که با کمک دستگاه‌های پزشکی زنده مانده‌بود کشته شد تا جمع قربانیان
پزشکی زنده مانده‌بود کشته شد تا جمع قربانیان حادثه به ۹۵ نفر برسد. پسری ۲۲ ساله نیز پس از چهار سال زندگی نباتی، با جدا شدن دستگاه‌هایی که او را در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان قادر به ادامهٔ حیات می‌کردند، جان خود را از دست داد تا جمع قربانیان این حادثه به ۹۶ نفر برسد. انگشت اتهام از همان ابتدا به‌سوی تماشاگران لیورپول گرفته شد و دولت و پلیس، دلیل فاجعه را «ازدحام جمعیت و اوباش‌گری تماشاگران لیورپولی» اعلام کردند. این اتهام کم‌تر از چهار سال پس از «فاجعه ورزشگاه هیسِل» (مسابقه بین لیورپول و یوونتوس که در
هیسِل» (مسابقه بین لیورپول و یوونتوس که در آن ۳۹ نفر که بیش‌تر هواداران تیم ایتالیایی بودند، کشته شدند) به هواداران باشگاه لیورپول وارد شد و حتی «جکز جورج»، رئیس وقت یوفا، هواداران لیورپول را «هیولا» نامید. اما این تیتر روزنامهٔ «عامه‌پسند» سان بود که تنها چهار روز پس از حادثه، سبب ایجاد تنش در شهر لیورپول و شمال‌غربی انگلستان شد. واکنش روزنامهٔ سان. پس از این ماجرا کلوین مک‌کنزی سردبیر روزنامهٔ سان برای تیتر اصلی روزنامه از عبارت «حقیقت» استفاده کرد و زیر آن سه تیتر فرعی دیگر نوشت که عبارت بودند از: «بعضی
سه تیتر فرعی دیگر نوشت که عبارت بودند از: «بعضی هواداران کیف پول قربانیان را برداشتند»، «بعضی هواداران بر روی پلیس‌های شجاع ادرار کردند» و «بعضی هواداران، افسران پلیسی را که در حال دادن تنفس مصنوعی بودند را کتک زدند». این تیتر روزنامهٔ سان با واکنش مردم انگلستان و به‌ویژه مردم شهر لیورپول مواجه شد و این روزنامه توسط همگی خبرگزاری‌های شهر لیورپول تحریم شد. مدتی بعد باشگاه لیورپول در اطلاعیه‌ها و بروشورهایی مردم و هواداران خود را به تحریم این روزنامه دعوت کرد. این روزنامه تا به امروز هم‌چنان در میان هواداران
این روزنامه تا به امروز هم‌چنان در میان هواداران باشگاه لیورپول در این شهر تحریم شده‌است. روشن شدن علت اصلی سانحه. لیورپولی‌ها از همان آغاز که گمان می‌کردند دولت و پلیس سعی در پنهان کردن بسیاری از حقایق برای فرار از انتقادات وارد شده و هجمهٔ ایجادشده در زمان نخست‌وزیری مارگارت تاچر هستند، با تشکیل شورایی ویژه خواهان علنی شدن مدارک برای احقاق حقوق خود شدند. این شورا با رهبری آن ویلیامز، یکی از مادرانی که در این حادثه پسر نوجوان خود را از دست داده بود اداره می‌شد که در نهایت پس از ۲۳ سال تلاش برای اثبات
می‌شد که در نهایت پس از ۲۳ سال تلاش برای اثبات حقیقت بی‌گناهی هواداران کشته‌شدهٔ این سانحه، در ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۲ با رأی دیوان عالی بریتانیا با مضمون بی‌گناهی هواداران کشته‌شده به هدفشان رسیدند. در این روز، هیئت مستقل هیلزبورو نتایج دو سال تحقیق خود را پس از مطالعهٔ بیش از ۴۰۰ هزار صفحه سند از ۸۰ سازمان، منتشر کرد؛ اسنادی که تا پیش از این توسط پلیس، پنهان نگاه داشته شده بود: «تماشاگران لیورپول به هیچ عنوان مقصر نبودند و دلیل اصلی فاجعه ناکارآمدی پلیس در کنترل جمعیت بوده». در این گزارش همچنین نوشته شده بود:
جمعیت بوده». در این گزارش همچنین نوشته شده بود: «اگر نیروهای امداد، سریع‌تر عمل می‌کردند، احتمال داشت تا ۴۱ نفر از قربانیان نجات پیدا می‌کردند.» پس از این گزارش بود که مشخص شد میزان الکل مصرفی توسط تماشاگران «ناچیز» بوده و این فرضیه که بیش‌تر آن‌ها «مست» بودند، کاملاً منتفی است. عذرخواهی سران وقت. ۲۳ سال طول کشید تا مشخص شود آن ماجرا نه فاجعه‌ای بزرگ در تاریخ ورزش بریتانیا بلکه فاجعه‌ای عظیم در تاریخ قضایی این کشور بوده‌است. این بار موج عذرخواهی از قربانیان به راه افتاد. همچنین پس از اعلام رأی مبنی بر
به راه افتاد. همچنین پس از اعلام رأی مبنی بر بی‌گناهی کشته‌شدگان حادثهٔ هیلزبورو توسط دیوان عالی بریتانیا، دیوید کامرون نخست‌وزیر انگلیس طی یک سخنرانی رسمی در مجلس عوام اعلام کرد که «بی‌عدالتی مضاعف» در حق کشته‌شدگان این حادثه رخ داده و از این که سعی شده قربانیان حادثه به‌عنوان مقصران حادثه قلمداد شوند، از خانوادهٔ آنان به‌صورت رسمی عذرخواهی کرد. کلوین مکنزی، سردبیر وقت روزنامهٔ سان نیز اظهار کرد که آن تیتر معروف به‌جای حقیقت، باید "دروغ‌" خوانده شود.
نجات چهره فیلم مستند ۵۲ دقیقه‌ای است که در سال ۲۰۱۲ برنده جایزه اسکار در رشته فیلم‌های مستند کوتاه شد. این فیلم درباره وضعیت گروهی از زنان در پاکستان است که قربانی حمله با اسید شده‌اند. مستند توسط شرمین عبید چنائی و دانیل جانگ کارگردانی شده‌است. نمایش جهانی فیلم از مارس ۲۰۱۲ در هلند آغاز شده‌است.