payamvha/North_RAG huggingface dataset:
(آداب شرعی) را زیر پا گذاشتند و مایل بودند هرچه بیشتر خود را شبیه دیگر مردمان آن سرزمین‌ها سازند. این گروه از روشنفکران یهودی تحت عنوان «دانشوران» به تدریج از یهودیان شرعی فاصله گرفتند و عنوان «رفورمیست» (اصلاح گرا) بر خود گذاشتند و شاخه مذهبی رفورمیسم را به وجود آوردند. جستارهای وابسته. بازسازی خواهی در یهودیت
سازمان جهانی دیده‌بان جو یا اتمسفر که اختصاراً با نام "GAW" شناخته می‌شود، سازمانی جهانی برای نظارت بر روند جو زمین است که توسط سازمان جهانی هواشناسی و سازمان ملل متحد برنامه‌ریزی و پشتیبانی می‌شود. این سازمان بابت نگرانی‌های دولت‌ها برای اتمسفر در ۱۹۶۰ به وجود آمد. ماموریت سازمان دیده بان جو جهانی آن بسیار ساده و متشکل از سه نقطه مختصر است: اهداف. برنامه GAW با ۸ هدف استراتژیک هدایت می‌شود: افزایش قابلیت‌های خدمات ملی هواشناسی و هیدرولوژیکی در ارائه خدمات کیفیت هوای محیط شهری. این برنامه علاوه بر اینکه به
هوای محیط شهری. این برنامه علاوه بر اینکه به دنبال درک تغییرات در جو زمین است، بلکه فعالیت‌های انسانی احتمالی که باعث آنها می‌شوند را نیز کنترل و پیش بینی میکند.
کاخ ریاست‌جمهوری سوریه محل زندگی و دفتر کار رئیس‌جمهور سوریه است. کاخ ریاست‌جمهوری مجموعه‌ای از دو کاخ جداگانه است که در شهر دمشق، واقع شده‌اند. بشار اسد در ۸ دسامبر ۲۰۲۴ میلادی از کاخ ریاست‌جمهوری سوریه فرار کرد و ۵۳ سال دیکتاتوری خاندان اسد پایان یافت. یکی از کاخ‌ها به نام «کاخ مردم» (به عربی: قصر الشعب) بر بلندی‌های کوه قاسیون و در منطقه‌ای حفاظت‌شده در غرب دمشق، مُشرف به شهر است. کنزو تانگه معمار این کاخ بوده است. دیگر کاخ ریاست‌جمهوری سوریه به نام «کاخ مهاجرین» در محله مهاجرین در شمال شرقی دمشق واقع
مهاجرین» در محله مهاجرین در شمال شرقی دمشق واقع شده است. بشار اسد، رئیس‌جمهور پیشین رژیم بعثی سوریه تا قبل از آغاز جنگ داخلی معمولاً در «کاخ مهاجرین» سکونت داشت، اما ملاقات‌های رسمی با مقامات کشوری و مقامات خارجی را در «کاخ مردم» انجام می‌داد. کارکنان دفتر ریاست‌جمهوری در «کاخ الروضه»، که مقر رسمی ریاست‌جمهوری است، مستقر هستند.
باغ فردوس بزرگ‌ترین گورستان استان کرمانشاه است. در این گورستان بیش از ۱۳۰ هزار متوفی قرار دارد و در شرق شهر کرمانشاه کنار میدان شهدا (تقاطع غیر هم سطح) واقع شده است. در این گورستان، تنها شیعیان و یارسان خاک می‌شوند و اهل تسنن، مسیحی‌ها، یهودی‌ها و بهائیان کرمانشاه، هرکدام برای خود گورستانی جداگانه دارند. گسترهٔ گورستان کنونی نزدیک به ۵۶ هکتار است. با تکمیل شدن ظرفیت باغ فردوس در دهۀ ۱۳۹۰، سازمان آرامستان‌های شهرداری کرمانشاه، زمین‌هایی ۳۰ هکتاری را در روستای بریموند در فاصلهٔ ۲ کیلومتری این گورستان خرید و
بریموند در فاصلهٔ ۲ کیلومتری این گورستان خرید و گورستان تازه‌ای به نام بهشت زهرا تأسیس کرد. تاریخچه. تا پیش از تأسیس این گورستان، در کرمانشاه دو گورستان بزرگ در مکان خیابان آرامگاه کنونی و دیگری در خیابان شباب کنونی و نیز چند گورستان محلی کوچک وجود داشت. تا سال ۱۳۵۰، زمین‌های گورستان کنونی باغ فردوس باغ میوه و زمین زراعی روستاهای شاطرآباد و باغ نی بود. در این سال، شهردار وقت کرمانشاه به نام امان‌الله کیهان، این زمین‌ها و زمین‌های اطراف آن را از مردم این روستاها خرید و به خاک‌سپاری مردگان اختصاص داد. در
روستاها خرید و به خاک‌سپاری مردگان اختصاص داد. در آغاز کار، مساحت گورستان باغ فردوس ۳۲ هکتار بود و امکاناتی از قبیل غسالخانه، سالن‌های انتظار جداگانه برای زنان و مردان، مسجد و نیز سالنی ویژه برای برگزاری مراسم تذکر، مجلس ترحیم و فاتحه در آن ساخته شده بود. نخستین قبر در گورستان باغ فردوس، متعلق به شخصی به نام سبزمراد فرزند علی است که در بلوک ۱ ردیف ۱ قبر ۱ قرار دارد و متعلق به تاریخ ۱۹ تیر ۱۳۵۱ است. البته پیش از دفن این شخص، با توجه به تخریب گورستان قدیمی خیابان آرامگاه برای ساخت بیمارستان و خیابان، برخی از
آرامگاه برای ساخت بیمارستان و خیابان، برخی از خانواده‌ها بقایای درگذشتگان خود را از آنجا به این گورستان جدید منتقل کردند. تکمیل ظرفیت. ظرفیت گورستان باغ فردوس، در دهۀ ۱۳۹۰ رو به تکمیل شدن می‌رفت. به همین دلیل، سازمان آرامستان‌های شهرداری کرمانشاه تصمیم گرفت که دفن مردگان در این گورستان را محدود کند. در ۵ فروردین ۱۳۹۸، مدیر سازمان آرامستان‌های شهرداری کرمانشاه اعلام کرد که هیچ جایی برای دفن مردگان جدید در باغ فردوس وجود ندارد و از ابتدای فروردین سال ۱۳۹۸، فروش قبر و دفن جدیدی در این گورستان صورت نخواهد
فروش قبر و دفن جدیدی در این گورستان صورت نخواهد گرفت. با این حال امکان دفن مردگان در قبرهای پیش‌فروش‌شده همچنان وجود دارد و همچنین در قبرهایی که بیش از ۳۰ سال داشته باشند، دفن تنها یک نفر از بستگان درجه اول متوفی امکان‌پذیر است.
گریس ۲ عنوان فیلم سینمایی موزیکال و کمدی است که در سال ۱۹۸۲ به کارگردانی پاتریشیا برچ ساخته شد. این فیلم پس از فیلم گریس ساخته شد. خلاصه فیلم. در یک دبیرستان، دو گروه از دانش آموزان باهم رقابت دارند. در این حال یکی از پسران تازه‌وارد به یکی از دختران، علاقه‌مند می‌شود…
گلالی (فریده) معروف به مهوش از خوانندگان زن اهل افغانستان است. آهنگ‌های "ملا محمد جان" و "بشنو از نی چون حکایت می‌کند" از آهنگ‌های معروف او هستند. او اولین آوازخوانی است که در تلویزیون تازه‌تأسیس کابل که زیر نظر میرویس داوود، پسر سردار محمد داوود در مراحل اولیهٔ پخش قرار داشت، در آغاز ۱۳۵۷ خورشیدی به آوازخوانی پرداخت. مهوش تنها زنی در عرصه هنری افغانستان است که به لقب استادی دست یافته‌است. او با انسامبل کابل در کشورهای مختلف برنامه داشته و آلبوم «رادیو کابل» را در سال ۲۰۰۳ میلادی با آن ثبت نموده‌است. او در
را در سال ۲۰۰۳ میلادی با آن ثبت نموده‌است. او در همین سال از سوی بی‌بی‌سی جایزهٔ «وُرلد موزیک» را در بخش آسیا-پاسیفیک با آهنگ «للوللو» از وحید قاسمی و شعر علی شاه احمدی عباب دریافت کرد. استاد مهوش در سال ۲۰۰۷ میلادی، سال جهانی مولانا به عنوان اولین آوازخوان افغان در مقر سازمان ملل متحد برنامه اجرا کرد. زندگی‌نامه. مهوش در سال ۱۳۲۶ خورشیدی در کابل زاده شد. مادر او بی‌بی هاجره از اسحاق‌زی‌های قندهار و معلم زبان دری و قرآن بود. پدر مهوش، محمد ایوب نام داشت که از مردم کشمیر بود و به کابل آمده و در آنجا زبان
از مردم کشمیر بود و به کابل آمده و در آنجا زبان دری و پشتو را آموخته و به بازرگان برنج بود. مهوش در لیسهٔ (دبستان) زرغونه و سپس لیسهٔ رابعهٔ بلخی درس خواند. سیزده ساله بود که در کنسرت‌های مکتب در روزهای جشن معلم به آوازخوانی پرداخت. او بعداً در وزارت فوائد عامه (وزارت راه) و پس از آن به عنوان تایپست در وزارت معادن و صنایع کار کرد. از وزارت معادن و صنایع به دلیل این که «همیشه زمزمه می‌کند و مانع کار کردن دیگران می‌شود» اخراج شد. در هجده سالگی با جوانی به نام فاروق نقشبندی ازدواج کرد. آن‌ها پس از شش ماه
نام فاروق نقشبندی ازدواج کرد. آن‌ها پس از شش ماه نامزدی در سال ۱۳۴۴ خورشیدی با هم عروسی کردند. مهوش پس از ازدواج در وزارت مالیه (دارایی) و پس از آن به عنوان تایپیست در ریاست کلتور (اداره فرهنگ) کار کرد و بعد از آن‌که ریاست کلتور منحل شد، به رادیو افغانستان آمده و تایپست مدیریت موسیقی آنجا شد. به هنگام کار در اداره فرهنگ، حفیظ‌الله خیال، معاون ریاست کلتور، که آواز خواندن او را در سر کار شنیده‌بود با گرفتن اجازه از شوهر گلالی او را به خوانندگی تشویق کرد. حفیظ الله خیال شعر «روزگاری شد که گرد ما هوا
کرد. حفیظ الله خیال شعر «روزگاری شد که گرد ما هوا نگرفته‌است» را برای گلالی ساخت و نام هنری مهوش را برایش انتخاب کرد. در عقرب ۱۳۴۶ خورشیدی، مهوش با پخش این آهنگ از رادیو، گام در راه هنر موسیقی نهاد. در همان آغاز روی آوردن او به موسیقی، در سال ۱۳۴۸ خورشیدی «مروند می پریژده» یکی از آهنگ‌های حفیظ الله خیال را خواند که به عنوان بهترین آهنگ پشتوی سال جایزه دریافت کرد. کمی بعدتر در سال ۱۳۵۰ خورشیدی آوازخوان برگزیدهٔ سال انتخاب شد. مهوش از استاد نبی گل، حفیظ الله خیال، نینواز و محمدحسین سرآهنگ در مورد موسیقی
خیال، نینواز و محمدحسین سرآهنگ در مورد موسیقی آموخت. در سال ۱۳۵۲ خورشیدی نزد استاد محمد هاشم گُر ماند و شاگرد شد. وزارت اطلاعات و کلتور در سال ۱۳۵۶ خورشیدی برای مهوش لقب استادی داد. تا سال‌ها پدر و مادر او نمی‌دانستند که مهوشی که از رادیو می‌شنوند، دخترشان گلالی است. پس از این‌که روزی والدین او از آوازخوانی دخترشان باخبر شدند، با خبر کردن پلیس، شوهر او فاروق را به زندان انداخته و دختر خود را نیز مسموم کردند ولی مهوش پس از عمل جراحی از مرگ نجات یافت. سال ۱۹۹۱ میلادی عرصهٔ زندگی برای آن‌ها در کابل تنگ شد و
میلادی عرصهٔ زندگی برای آن‌ها در کابل تنگ شد و با رفتن به پاکستان مدتی را در آنجا سپری کرده و از آنجا به آمریکا کوچیدند. استاد مهوش با پنج دختر و ده نواسه و فاروق نقشبندی در ایالت کالیفورنیا زندگی می‌کند.
قربان‌علی تاری (زاده ۱۳۰۴ - تهران ۰ درگذشته ۱۸ مرداد ۱۳۹۷ - تهران) از نخستین دروازه‌بان‌های تیم ملی فوتبال ایران بود. وی سابقه ۱ بازی ملی در کارنامه دارد و در نخستین دوره بازی‌های آسیایی به همراه تیم ملی به مدال نقره رسیده‌است. وی علاوه بر دروازه‌بانی، نخستین گزارشگر ورزشی در رادیو، و مفسر ورزشی تلویزیون نیز بود. تاری که سابقه بازی در تیم‌های شاهین، دارایی و تاج را دارد، به گفته خودش یک سال نیز در پرسپولیس بازی کرده‌است، به گزارش خبرگزاری ایرنا وی در چهار بازی در شهرآورد تهران به عنوان بازیکن تاج و یک بازی
در شهرآورد تهران به عنوان بازیکن تاج و یک بازی به عنوان بازیکن پرسپولیس به میدان رفته‌است.
شروین‌کوه یا جبال شروین نام کوهستانی است که در سده‌های نخستین هجری نقش مؤثری را در تاریخ طبرستان ایفا نموده‌است این کوهستان بخشی از جنوب خاوری مازندران (بر سر راه قومس به مازندران) بوده‌است و نام خود را از ملک الجبال شروین باوند فرمانروای طبرستان شرقی شامل هزارجریب غربی، فریم و سوادکوه و شهریارکوه گرفته‌است برخی مورخان با ناآگاهی جبال دیلم محل فرمانروایی شروین را در جنوب گیلان می‌دانند. حال آنکه در تاریخ ذکر گردیده که کوهستان فریم و دودانگه نیز به جبال دیلم موسوم بوده و در نواحی دیگری از البرز گاهی به جبال
موسوم بوده و در نواحی دیگری از البرز گاهی به جبال دیلم نامگذاری می‌شد. زادگاه اسپهبد شروین دربردارندهٔ بلندی‌های جنوبی فریم نامور به شهریارکوه در جنوب ساری می‌باشد که از آبادی‌های مهم آن فریم، چاشم، آسران، هیکوه و … بوده‌است اعتمادالسلطنه در دورهٔ قاجار شلفین را همان شروین دانسته و سوادکوه را «کوهستان شروین» نام‌گذاری نموده‌است اما شروین مانند شهریار تنها یکی از فرمانروایان باوندی تبرستان بوده و نام کوهستان پس از هر امیر پرآوازه دگرگون می‌شده‌است و شهریارکوه و کوه شروین ناحیهٔ کوهستانی جنوب فریم یک ناحیه
و کوه شروین ناحیهٔ کوهستانی جنوب فریم یک ناحیه با نام فرمانروای زمان خود می‌باشند ضمناً ابن فقیه کوه شروین را نزدیک قومس (شهری نابود شده بین سمنان و دامغان) می‌داند که با مختصات کوه غیر معروف شلفین که در حاشیه غربی جاده تهران فیروزکوه و مازندران است همخوانی ندارد سخت‌گذرترین راه مازندران خاوری ازگردنهٔ شهمیرزاد و روستای چاشم و کوه معروف نیزوا به فریم بوده‌است ضمناً در تاریخ طبری در مورد چسبیدگی کوه شروین به سمنان جُستاری را عنوان نموده‌است که پایهٔ نام‌گذاری کتاب «التدوین فی احوال جبال شروین» را زیر سؤال
کتاب «التدوین فی احوال جبال شروین» را زیر سؤال می‌برد در تاریخ طبری ذکر شده‌است که حیان بن جبله با چهارده هزار کس به قومس فرستاد که کنار کوه‌های شروین اردو زند مطابق مستندات تاریخی مشخص می‌گردد شهریارکوه و کوهستان شروین یکی ست که در جبال فریم قرار داشته و دامنه آن تا حدود کومش (دامغان و سمنان) گسترش داشته‌است اسپهبد شروین فرمانروای فریم در کوه‌های مشرف بر قومس، شهریارکوه بود و به «ملک الجبال» نیز آوازه داشت بر مسیر قومس (سمنان و دامغان) به مازندران قرار داشته‌است و امیرنشین آن شهر فریم بوده‌است که در قسمت
و امیرنشین آن شهر فریم بوده‌است که در قسمت شمالی قومس واقع بوده‌است که همچنان به دشت پریم شهرت دارد پس اعتمادالسلطنه به اشتباه شلفین را کوه شروین دانسته‌است امیرنشین کوه شروین فریم و آسران بوده‌است و جبال شروین با کوهستان شمالی شهمیرزاد و دودانگه فریم در جنوب ساری همخوانی دارد.
دل تاریکی نام رمانی کوتاه از جوزف کنراد است که در سال ۱۸۹۹ توسط مجلهٔ معروف "بلک‌وودز" در ۳ سری و به سبک «داستان در داستان» منتشر شد. خلاصهٔ داستان. ملوانی به نام مارلو از زمان کودکی مجذوب رودی بزرگ است که در منطقه‌ای کاوش‌نشده در آفریقا جاری است. سال‌ها بعد، شرکتی که مأمور کاوش در آن منطقه است، فرماندهی یک کشتی مخصوص حمل عاج را به او می‌سپارد. مارلو پس از سفری طاقت‌فرسا و تمام‌نشدنی و کابوس‌گونه سرانجام موفق می‌شود که در عمق منطقه به کمپ شرکت برسد اما همه چیز را آشفته و درهم‌ریخته و مرموز می‌یابد. سکوت
چیز را آشفته و درهم‌ریخته و مرموز می‌یابد. سکوت مرموزی بر بومیان ساکن آنجا حاکم است. مارلو به جستجوی نماینده شرکت به نام مستر کورتس می‌پردازد اما خبری از او در دست نیست. مارلو بر اساس نشانه‌ها به اعماق جنگل‌های وحشی می‌رود و در آنجا کورتس را در حالتی که به الهه و خدای قبایل وحشی بدل شده، می‌یابد. کورتس که با اندیشه دعوت وحشیان به مسیحیت سفر خود را آغاز کرده بود، سرانجام به خدایگان و رئیس رقصندگان و قربانی‌کنندگان قبایل متوحش بدل شد. او بارها کوشید بگریزد اما وحشیان او را یافتند و حاضر نبودند خدای سفید خود
وحشیان او را یافتند و حاضر نبودند خدای سفید خود را از دست بدهند. او اینک در حالتی نیمه‌دیوانه و در حال مرگ با مارلو روبه‌رو می‌شود. مارلو می‌کوشد او را راضی کند تا با او بیاید اما او دیگر حاضر نیست. مارلو او را به‌زحمت و با زور همراه می‌کند اما سوار بر کشتی، کورتس می‌میرد. پایان‌بندی داستان با رقص زنی عریان از قبایل و یافتن بسته نامه‌ای متعلق به نامزد کورتس از سوی مارلو، خواننده را درگیر تردیدهای عظیم می‌کند. مارلو می‌رود که آن‌ها را به آن زن برساند اما در برابر خود زنی می‌یابد که قادر به ایثار و ایمان و
برابر خود زنی می‌یابد که قادر به ایثار و ایمان و رنج است و با یاد گم‌شده‌اش به زندگی ادامه می‌دهد. مارلو قادر نیست حقیقت زندگی و مرگ کورتس را بیان کند و تنها به زن اطمینان می‌دهد که کورتس در واپسین دم حیات به یاد او بوده و نام او را بر زبان رانده‌است. نقد داستان. به نظر می‌رسد نویسنده در رمان "دل تاریکی" انسان را به چالش کشیده و این موضوع را بیان کرده‌است که انسان بین خیر و شر حق انتخاب دارد. او می‌تواند با هیولای دربند درونی و بیرونی خود متحد شود و جامعهٔ انسانی را به تباهی بکشاند: «در آنجا آدم به چیزی
انسانی را به تباهی بکشاند: «در آنجا آدم به چیزی نگاه می‌کرد که هیولاوار بود…» یا حتی می‌تواند به‌خاطر دیگران از جان خویش بگذرد. آثار جوزف کنراد نشان‌دهندهٔ آگاهی عمیق و معنوی همراه با تکنیک‌های ماهرانه داستان‌نویسی‌اند و دربرگیرندهٔ ابعاد مختلف جامعه انسانی‌اند. او همچون دانته که "کمدی الهی" را در قرون سیاه وسطی سروده رمان "دل تاریکی" را در اواخر قرن ۱۹ میلادی نوشت که دولت‌های استعمارگر یا شرکت‌هایی نظیر شرکت جهانی آفریقا به بهانه‌هایی چون ترویج تمدن، انتقال مدنیت و تزکیهٔ روح بومیان تحت عنوان زایر شروع به
مدنیت و تزکیهٔ روح بومیان تحت عنوان زایر شروع به تاراج ثروت بومیان به‌ویژه در کنگو کردند. کتاب "دل تاریکی" در واقع سفرنامه‌ای واقعی هم به اعماق ضمیر انسان و هم به مناطق جغرافیایی آفریقاست که در آن انسان‌ها به گونه‌ای ترحم‌آمیز یا بردهٔ جهالت خویش‌اند یا بردهٔ حرص و طمع. کنگویی که دارای منابع ارزان نیروی کار، معادن طلا، الماس، کولتان و… است متعلق به بومیانی بود که ویژگی اصلی فرهنگ آن‌ها ساده‌انگاری و کج‌فهمی در زیبایی‌شناسی است، آن‌چنان‌که در آن دوره مهره‌ها و پارچه‌های رنگین را در مقابل جان حیوانات، عاج و
و پارچه‌های رنگین را در مقابل جان حیوانات، عاج و مهم‌تر از همه آزادی خود و دیگران مبادله می‌کردند. متأسفانه در عصر کنونی نیز صدها آفریقایی هرساله بر اثر جنگ و قحطی جان خود را از دست می‌دهند که نزدیک به بیست و پنج درصد آن‌ها زنان و کودکان‌اند. در این رمان برخی واژه‌ها مانند رودخانه جایگاه ویژه‌ای دارند. رودخانه دارای ویژگی‌هایی چون داشتن مبدأ، جاری بودن، رسیدن به مقصدی معین، حاصل‌خیزی اطرافش، پیچ‌وخم‌های مبهمش و گاه پیش‌بینی‌ناپذیری‌اش است که همچنین نشانه‌ای از چگونگی روح آدمی و دنیاست. دنیا گاه به روح به
از چگونگی روح آدمی و دنیاست. دنیا گاه به روح به ما لبخند می‌زند و گاه دلمان را به درد می‌آورد. رودخانه زمانی همچون انسان آرامی است که از درون، روحش بی‌قرار است و آمادهٔ طغیان. رود گاهی سیلی ویرانگر می‌شود، همچون روح انسان دربند دیوهای طمع و قدرت. نکتهٔ اصلی این‌جاست که پیج‌وخم رودخانه تابع طبیعت است، اما انسان داستان کنراد مانند مارلو که به نظر می‌رسد شخصیت اصلی داستان است به‌دنبال داشتن روح کشف ناشناخته‌ها از کودکی و خسته از ابتذالات روزمره و رسیدن به معرفت درونی، مسیر پرپیچ‌وخم راه خود را برمی‌گزیند و با
درونی، مسیر پرپیچ‌وخم راه خود را برمی‌گزیند و با دانایی به ضمیر روشن می‌رسد. برخلاف او کسانی مانند کورتس به‌عنوان شخصیت دوم داستان (البته به‌ظاهر، چراکه در واقع کورتس و مارلو هردو یکی‌اند) به‌دنبال قدرت و ثروت با استفاده از توانمندی‌هایش با نژادپرستی در مغاک تیره‌روزی خود دفع می‌گردد، نژادپرستی که مارلو مخالف آن است و یکی ار سیاه‌ترین اعمال بشری محسوب می‌شود. اما همچون رود بیابان هم نقش ویژه‌ای در این اثر دارد: «در آخر بود که وقوف یافت منتها بیابان از همان دم او را کشف کرده بود…»، «... بیابان هم آن را در
دم او را کشف کرده بود…»، «... بیابان هم آن را در میان گرفت…»، «... بیابان بر سر او دست کشیده بود…» و جایی که مارلو می‌گوید: «خیال می‌کنم بیابان چیزهایی را که خودش از آن خبر نداشت به گوشش خوانده بود…» در این داستان بیابان مظهر ابهام و تضاد است. گرمای روز و سرمای شب بیابان می‌تواند کشنده باشد، خصوصیات موجودات درونش مسحورکننده است و سرابش مانند بی‌خبری انسان طماع از ظلمت و جنایت‌های اوست و شب‌های پرستارهٔ کویر و مهربانی شبانگاهی ستاره‌ها بازتابی از درخشش ستاره‌های ایثارگری انسان است. نظرات منتقدان. رمان "دل
ایثارگری انسان است. نظرات منتقدان. رمان "دل تاریکی" با بازخوردهای بسیار متنوع و متفاوتی روبه‌رو شده‌است. هارولد بلوم، منتقد مشهور آمریکایی، می‌گوید این رمان بیش از هر اثر دیگری که در برنامهٔ درسی دانشگاه‌هاست، مورد نقد و بررسی و تحلیل قرار گرفته‌است. خود بلوم دلیل این امر را «تمایل بی‌مانند [کنراد] به ابهام» می‌داند. فرانک ریموند لیویس این کتاب را «اثری پیش‌پاافتاده» دانست و «اصرار صفت‌وار آن بر رمزورازی ناگفتنی و بیان‌نشدنی» را مورد انتقاد قرار داد. آدام هوش‌چایلد، نویسندهٔ کتاب "روح شاه لئوپولد" معتقد
هوش‌چایلد، نویسندهٔ کتاب "روح شاه لئوپولد" معتقد است پژوهشگران ادبی در تفسیر ابعاد روان‌شناختی این اثر زیاده‌روی کرده‌اند و فراموش کرده‌اند که کنراد صرفاً داستان غارت کنگو به دست شاه لئوپولد را بازگو کرده‌است. هوش‌چایلد در این باره می‌نویسد: «دل تاریکی بازگویی تجربه‌ای است … که کمی (و فقط کمی) از فکت‌های ماجرا فراتر رفته‌است». با این حال، دل تاریکی همچنان جزء رمان‌های محبوب قرن بیستم به‌شمار می‌آید و در فهرست صد رمان برتر قرن بیستم به انتخاب کتابخانهٔ مدرن رتبهٔ ۶۷ را دارد.
در مکانیک کوانتومی، رُمبش یا فروریزش تابع موج (یا فروریزش بردار حالت) پدیده‌ای است که در آن یک تابع موج که ابتدا در یک برهم‌نهی از چند حالت ویژه ممکن برای آن است، بعد از برهم کنش با یک مشاهده گر به یکی از حالت‌های ویژه تغییر حالت می‌دهد. طبق اصل‌های مکانیک کوانتومی ارائه شده توسط جان فون نویمان، این فرایند یکی از دو فرایند ممکن برای سامانه کوانتومی برای تحول است. در مورد واقعیت و اصالت این پدیده نظرهای زیادی مطرح است، برخی این پدیده را یک پدیده مستقل و برخی آن را یک پدیده ثانویه ناشی از پدیده‌ای دیگر مانند
آن را یک پدیده ثانویه ناشی از پدیده‌ای دیگر مانند ناهمدوسی کوانتومی می‌دانند. پیشینه. مفهوم "فروریزش تابع موج" ابتدا توسط ورنر هایزنبرگ در سال ۱۹۲۷ در مقاله‌ای معرفی شد و در سال ۱۹۳۲ توسط فون نویمان در کتاب "اصول ریاضی مکانیک کوانتومی" در فرمول‌بندی ریاضی مکانیک کوانتومی به کار گرفته شد.
نورمن شوارتسکوف جونیور (زادهٔ ۱۹۳۴ – درگذشته ۲۰۱۲) ارتشبد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود، که در فاصله سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۱ به‌عنوان سومین فرمانده مرکزی ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد. شواتسکوف دانش‌آموخته کارشناسی ارشد مهندسی مکانیک، همچنین کارشناسی ارشد مهندسی هوافضا از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی و نیز آموزش دیده مدرسه پیاده‌نظام ارتش ایالات متحده آمریکا و کالج فرماندهی و ستاد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا بود و فعالیت نظامی را از سال ۱۹۵۶ در نیروی زمینی آمریکا آغاز کرد. وی از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵ جانشین
زمینی آمریکا آغاز کرد. وی از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵ جانشین فرمانده تیپ ۱۷۲ پیاده بود، از ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸ فرماندهی تیپ ۱ لشکر ۹ پیاده را برعهده داشت و از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۰ به‌عنوان مدیر طرح‌های فرماندهی اقیانوس هند-آرام ایالات متحده آمریکا فعالیت می‌کرد. او از ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۲ فرمانده لشکر ۸ پیاده بود، از ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۴ فرماندهی لشکر ۲۴ پیاده را برعهده داشت و از ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷ به‌عنوان فرمانده سپاه اول فعالیت می‌کرد. پدر وی هربرت نورمن شوارتسکف از افسران عالی رتبه سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) و از چهره‌های پشت پرده کودتای ۲۸
آمریکا (سیا) و از چهره‌های پشت پرده کودتای ۲۸ مرداد بود. کودکی. هربرت نورمن شوارتسکف جونیور، متولد ترنتون، نیوجرسی، پسر روت آلیس (نام اصلیش بومن) و هربرت نورمن شوارتسکف بود. پدربزرگ و مادربزرگ پدری‌اش آلمانی بودند. پدر او در ارتش ایالات متحده خدمت کرده بود و سپس به عنوان سرپرست پلیس ایالت نیوجرسی، جایی که او به عنوان یک بازرس در سال ۱۹۳۲در مورد آدم‌ربایی کودک لیندنبرگ انحام وظیفه نمود. بعد از آن به ارتش بازگشت و تا رتبه سرلشکری ترفیع یافت.در ژانویه ۱۹۵۲، شوارتسکف جوان گواهی تولد خود را به "اچ. نورمن
شوارتسکف جوان گواهی تولد خود را به "اچ. نورمن شوارتسکف" اصلاح کرد. این عمل انتقام‌جویانه علیه دانشجویان کلاس بالایی در وست پوینت انجام شد چرا که پدر او متنفر از نام خود "هربرت " بود و هنگامی که او در وست پوینت بود دانشجویان سال بالاتر برای امضای نامش بر سرش فریاد می‌زدند: "اچ. نورمن شوارتسکف". ارتباطش با منطقه خلیج فارس خیلی زود در سال۱۹۴۶، زمانی که او ۱۲ ساله بود، آغاز شد. او و سایر اعضای خانواده اش به پدرش، مستقر در تهران، ایران، پیوستند جایی‌که پدرش نقشی کلیدی در عملیات آژاکس، کودتای ۲۸ مرداد، داشت و در
کلیدی در عملیات آژاکس، کودتای ۲۸ مرداد، داشت و در نهایت به تشکیل پلیس مخفی شاه ساواک، منجر شد. ژنرال شوارتسکوف پدر از سال‌های ۱۳۲۱ تا ۱۳۲۷ ریاست هیئت نظامی آمریکا در ژاندارمری ایران را به عهده داشت. شوارتسکف جوان در دبیرستان جامعه اقلیت در تهران، بعد در مدرسه بین‌المللی ژنو در لا شَتَنیُره، دبیرستان فرانکفورت در فرانکفورت آلمان درس خوانده و در آخر به آکادمی نظامی ولی فورج رفت و از آن فارغ‌التحصیل شد. تحصیلات. پس از آکادمی نظامی ولی فورج، شوارتسکف، به آکادمی نظامی ایالات متحده رفت، و از آنجا با رتبه ۴۳ در
نظامی ایالات متحده رفت، و از آنجا با رتبه ۴۳ در کلاس خود در سال ۱۹۵۶ با مدرک کارشناسی فارغ‌التحصیل شد. سپس در سال ۱۹۶۴ از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، مدرک کارشناسی ارشد در مهندسی مکانیک دریافت کرد. زمینه تخصصی اش مهندسی موشک‌های هدایت شونده بود، برنامه‌ای که USC با ارتش ایالات متحده، توسعه داده و آموزش‌های هوانوردی و مکانیک را در بر می‌گرفت. او بعدها به دانشکده جنگ ارتش ایالات متحده پیوست. حرفه نظامی. پس از فارغ‌التحصیل شدن از آکادمی نظامی وست پوینت با درجه ستوان دوم وارد خدمت شد و آموزش‌های پیاده‌نظام
ستوان دوم وارد خدمت شد و آموزش‌های پیاده‌نظام پیشرفته و هوابرد را در فورت Fort Benning، جورجیا گذراند. او فرمانده یک جوخه بود و به عنوان افسر اجرایی یک گروهان در دومین گروه رزمی هوابرد، هنگ ۱۸۷ پیاده‌نظام هوابرد در فورت کمپبل، کنتاکی خدمت کرد. سپس آجودان فرماندهی تیپ برلین در سال ۱۹۶۰ و ۱۹۶۱ شد، در یک برهه زمانی بسیار مهم در تاریخ از این شهر تقسیم شده (فقط یک هفته پس از ترک او دیوار برلین ساخته شده توسط آلمان شرقی و نیروهای شوروی صورت گرفت). در سال ۱۹۶۵، پس از اتمام دوره کارشناسی ارشد خود از USC، شوارتسکف
از اتمام دوره کارشناسی ارشد خود از USC، شوارتسکف به آکادمی نظامی وست پوینت رفت و به عنوان مربی در گروه مهندسی مکانیک، مشغول به کار شد. جنگ ویتنام. روز به روز تعداد بیشتری از همکلاسی‌های سابقش به عنوان مشاور ارتش ویتنام جنوبی راهی ویتنام می‌شدند. در سال ۱۹۶۵، یک سال پس از عضویت شوارتسکف در دانشکده وست پوینت، او به‌طور داوطلبانه و به عنوان مشاور نیروی ضربت لشکر هوابرد ویتنام جنوبی خدمت کرد، در آن زمان، او از درجهٔ سروانی به سرگردی ترفیع یافت. هنگامی که دورهٔ خدمت در ویتنام به پایان رسید او به تدریس در وست
خدمت در ویتنام به پایان رسید او به تدریس در وست پوینت بازگشت. در سال ۱۹۶۸، سرگرد شوارتسکف سرهنگ دوم شد. در همین سال با برندا هولسینگر ازدواج کرد. در طول جنگ ویتنام، در ماه مارس ۱۹۷۰، شوارتسکف مردان گردان خود را از میدان مین نجات داد. او پیامی دریافت کرده بود که مردان تحت فرمانش با یک میدان مین در شبه جزیره Batangan مواجه شده بود، و با عجله با هلی کوپتر خود را به صحنه رساند، و متوجه شد هنوز چند تن از سربازان در میدان مین به دام افتاده‌اند. شوارتسکف از آن‌ها خواست جای پای خود را پیدا کنند و به آرامی در همان
خواست جای پای خود را پیدا کنند و به آرامی در همان مسیری که پیش رفته‌اند به عقب برگردند. با این حال، یکی از آن‌ها با چاشنی یک مین برخورد کرد و به شدت زخمی شد اما همچنان هوشیار بود. همان‌طور که سرباز زخمی از درد به خود می‌پیچید و تقلا می‌کرد، سربازان در اطراف او می‌ترسیدند که باز هم به یکی دیگر از مینها برخورد کند. شوارتسکف، که از انفجار زخمی شده بود، با خزیدن در میدان مین خود را به مرد رساند و او را نگه داشت (با استفاده از فنون کشتی که در وست پوینت یادگرفته بود) تا سایر سربازان پای آسیب دیدهٔ او را آتل‌بندی
تا سایر سربازان پای آسیب دیدهٔ او را آتل‌بندی کنند. یک سرباز که برای شکستن شاخه‌ها و ساخت آتل دور شده بود مین دیگری را منفجر کرد و خود و دو سربازی که نزدیکش بودند کشت و به یک دست و پای افسر رابط توپخانه آسیب رساند. در نهایت، سرگرد شوارتسکف باقی‌مانده مردان خود را به محل امنی برد، از مهندسین لشکر خواست با خمیر ریش محل مین‌ها را علامت گذاری کنند. (برخی از مینها ساخت فرانسه بودند و به جنگ هندوچین که دههٔ ۱۹۵۰و بقیه مربوط به نیروهای ژاپنی در جنگ جهانی دوم بود). شوارتسکف در زندگی‌نامه خود می‌گوید: این کار یک
شوارتسکف در زندگی‌نامه خود می‌گوید: این کار یک قهرمان است که این حادثه موجب شهرتش به عنوان افسری شد که زندگی خود را برای سربازان تحت فرمانش به خطر می‌اندازد. شوارتسکف به مردان خود گفت که ممکن است برخی از قوانین سختگیرانه‌اش را دوست نداشته باشند، اما این برای خوبی خود آنهاست. او به آن‌ها گفت: "هنگامی که شما در هواپیما درحال رفتن به خانه‌اید، اگر آخرین چیزی که در مورد من فکر می‌کنید این است که:" من از اون حرومزاده بدم می‌آید "، خوب است چرا که شما زنده و در حال رفتن به خانه‌اید. سرتیپ هال مور بعدها نوشت که در
رفتن به خانه‌اید. سرتیپ هال مور بعدها نوشت که در مدت همین زمان در ویتنام بود که شوارتسکف تندخویی خود را که بعدها به آن مشهور شد، به دست آورد، زمانیکه از طریق بی‌سیم مشاجره می‌کرد تا هلکوپترهای آمریکایی در حال عبور به زمین نشسته و سربازان زخمی او را با خود ببرند. ژنرالی. در طول دههٔ ۱۹۷۰، ستاره شوارتسکف همچنان رو به پیشرفت بود. او در دانشکده جنگ ارتش ایالات متحده در پادگان کارلایل، پنسیلوانیا شرکت کرد (با یک سال تأخیر که او بتواند تحت عمل جراحی پشت قرار گیرد تا مشکل مادرزادی راکه بر اثر خدمت در جنگ تشدید