payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ه.ق آغاز به سال 952 ه.ق پایان یافته‌است. اماکن تاریخی. بنای پل تاریخی حاج محمد باقر، در حاشیۀ غربی روستای سیاوشان حد فاصل دو بنای تاریخی حمام و حسینیۀ روستا، با استفاده از مصالح آجر و گل آهک بر روی رودخانه فصلی آشتیان بسته شده‌است. پنج دهانه با طرح رومی، عبور آب از زیر پل را در زمان سیلاب و فصل بهار میسر می‌سازند، در شمال اثر، درست در بالای چشمه میانی کتیبه ای سنگی در کادری از کاشی‌های خشتی آبی رنگ جای گرفته که بانی و سال ساخت پل را مشخص می‌کند. این پل حدود یکصد سال قدمت دارد. این پل در دوران پهلوی اول بر
یکصد سال قدمت دارد. این پل در دوران پهلوی اول بر روی رودخانۀ سیاوشان ساخته شده که به پل حاج محمد باقر معروف است، این اثر در تاریخ ۲۶ اسفند ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۲۰۷۶ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. يکی دیگر از آثاری که تاریخ را در این روستا ورق می زند، حمام تاریخی روستا است، مرمت و بازسازی این اثر تاریخی با کمک بخش خصوصی در حال اجراست که این موضوع می تواند راهگشای صنعت گردشگری در این روستا باید. جمعیت. این روستا در دهستان سیاوشان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت
براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۶۸۶ نفر (۲۶۱ خانوار) بوده‌است.
فیض‌آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. این روستا دارای قنات هایی همچون خوش آب، خلدر، حسین گل،قورچی ،شوراب، شورک آباد و ... است. این قنات ها در خارج روستا واقع است. مردمان این روستا اکثرا به مشاغلی چون کشاورزی و دامداری مشغول می‌باشند و کشاورزی به صورت دیم انجام می‌شود. کشت اغلب مزرعه‌ها گندم می‌باشد و گونه‌های دیگری مانند هندوانه، عدس، نخود، جو، یونجه، بادام نیز جزو محصولات اراضی این روستا می‌باشد. جمعیت. این روستا در دهستان سیاوشان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار
سیاوشان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۴۹ نفر (۱۰۸ خانوار) بوده‌است.
جمعیت. این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۹۳ نفر (۶۱ خانوار) بوده‌است.
زرنوشه روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۳۳۵ نفر (۱۱۳ خانوار) بوده‌است.
محسن‌آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۳۲۵ نفر (۱۱۷ خانوار) بوده‌است. احمد محسن آبادی فراهانی یکی از مشاهیر این روستا می‌باشد
سعدآباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۶۲ نفر (۲۳ خانوار) بوده‌است.
سِقرجوق از دو کلمه سقر یعنی آتش و جوق به معنی جوی آب تشکیل شده است. ‌ روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. سقرجوق روستایی با آب و هوای سرد و خشک است. و گاهی در زمستان دما در آن به منفی ۵ درجه نیز میرسد. جغرافیا. این روستا از: شرق با نادر آباد و شوره بالا، غرب با زرنوشه، جنوب شرقی با شوره پایین و فیض آباد، جنوب غربی با خورچه و محسن آباد، شمال با سعد آباد و شمال شرقی با موسی‌آباد هم‌مرز است. سقرجوق راه ارتباطی روستاهای مجاور خود است. جمعیت. این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و
است. جمعیت. این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۵۳ نفر (۱۰۴ خانوار) بوده‌است. هم اکنون جمعیت آن چیزی در حدود ۱۰۰ نفر( ۵۰ خانوار تخمین زده میشود.
شوره بالا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
شوره پایین، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
موسی‌آباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۹۰ نفر (۳۸ خانوار) بوده‌است.
نادرآباد یا نَدْرآباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان گرکان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۹۴ نفر (۵۵ خانوار)، شامل ۱۰۲ مرد و ۹۲ زن بوده‌است. از جمعیت این روستا، مانند خیلی از روستاهای اطراف آشتیان، کاسته شده‌است.این ده ماه هاست آب لوله‌کشی و برق و گاز دارد. نام. به گفتهٔ سالمندان محلی، نام قدیم ده عزیزآباد بوده‌است. نادر شاه افشار در ابتدای امر شکست می‌خورَد. شبی اطراف این ده بود. دختری روستایی به او گفت:
شبی اطراف این ده بود. دختری روستایی به او گفت: برای آنکه پیروز شوی در جلوی سپاه خود قرار بگیر. نادر به دختر گفت: من این کار را می‌کنم. اگر پیروز شدم این ده را آباد می‌کنم، و اگر شکست خوردم این ده را ویران خواهم کرد. نادر پیروز می‌شود و ده را آباد می‌کند و نام ده به نادرآباد یا در زبان محلی‌ها نَدْرآباد تغییر می‌یابد. هرچند این گفته‌ها اثبات نشده‌است، اما در ده یک مسجد چند صد ساله هست که نمایانگر قدمت آن است.
بنچنار روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان آشتیان قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۸۶ نفر (۷۱ خانوار) بوده‌است. زبان. مردم روستای بنچنار به زبان خلجی و فارسی صحبت می‌کنند.
امیرآباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۲ نفر (۵ خانوار) بوده‌است.
انانجرد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۷۱ نفر (۷۵ خانوار) بوده‌است. لازم به ذکر است با توجه به آب و هوای مساعد روستا هر ساله در فصل تابستان بسیاری از اهالی از شهر به روستا مهاجرت کرده و به زراعت و دامداری مشغول می‌شوند. آداب و سنن. از دیرباز سنتهای زیبایی در روستای انانجرد نسل به نسل از پدران به فرزندان منتقل می‌شده است که می توان از این سنت ها به سرکو زدن، بازیهای
است که می توان از این سنت ها به سرکو زدن، بازیهای میدانی و... نام برد. در مراسمهای عزاداری به شیوه ی سنتی مراسم تعزیه خوانی که هر ساله به مناسبت ایام محرم در روستا برگزار می‌گردد می‌توان اشاره نمود. همچنین مراسم نخل گردانی که حمل تابوتی عظیم به جهت اعلام سوگواری می باشد که قربانی کردن گوسفند، دود کردن اسفند، سینه‌زنی، نوحه‌خوانی و... از آیین‌های جانبی این مراسم بزرگ و سنتی است. همچنین از سال ۱۳۹۰ شمسی با حضور جوانان روستا گروه تعزیه خوانی حرفه‌ای تشکیل شد که همه ساله در ایام مختلف بالاخص دهه اول محرم اقدام
همه ساله در ایام مختلف بالاخص دهه اول محرم اقدام به مراسم تعزیه خوانی بصورت حرفه ای می‌نمایند. هیئت قاسم ابن الحسن(ع) روستای انانجرد با حضور بیش از ۱۵۰۰ نفر از اهالی روستا در دهه اول محرم مراسم تعزیه خوانی با حضور اساتید تعزیه کشور و جوانان مشتاق روستا برگزار کرده که این مراسم با حضور مدیران و مسئولان کشوری و همچنین اهالی روستاهای مجاور از زیبایی های مراسمات عزاداری این روستا می‌باشد.
دوگوش روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۵ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
سعیدآباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
صالح‌آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۶۵ نفر (۶۹ خانوار) بوده‌است.
کوشکک روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. کوشکک در لغت به معنای قصر یا کوشک کوچک است و قدمت آن دقیقاً مشخص نیست ولی برخی ساکنین قدیمی وجود آن را به چندین قرن قبل نسبت می‌دهند. ساکنان اصلی آن به زبان فارسی با لهجه خاص این روستا (کوشککی) صحبت می‌کنند. کوشکک یک روستای قدیمی است که به دلیل نبودن شغل و امکانات جمعیت آن رو به نزول است. امروزه عمده ساکنین بومی آن به شهرهای اطراف از جمله قم، آشتیان، تهران و اراکمهاجرت کرده‌اند ولی برخی ساکنین جدید با احداث ویلا در آن به صورت موقت
برخی ساکنین جدید با احداث ویلا در آن به صورت موقت اقامت گزیده‌اند یا محل سکونت خود را به اقامتگاه بوم گردی تبدیل کرده‌اند. این روستا از لحاظ جغرافیایی از جاده اصلی که به سمت آشتیان می‌رود حدود ۵ کیلومتر فاصله دارد. این جاده به صورت آسفالته تا دهانه روستا کشیده شده است. اطراف کوشکک را تپه‌ها و کوه‌ها فراگرفته اند. زمین‌های هموار اطراف ده را نیز زمین‌های کشاورزی دربر گرفته‌اند. محصول اصلی این روستا گندم است که به دو صورت آبی و دیم در آن کشت می‌شود. با این حال باغات زیادی نیز به خصص در پایین دست ده وجود دارد
باغات زیادی نیز به خصص در پایین دست ده وجود دارد که محصول اصلی آنها انگور می‌باشد. این روستا به کلیه امکانات آب سالم، برق سراسری، گاز لوله‌کشی و تلفن ثابت و همراه دسترسی دارد. تأمین اصلی آب روستا از طریق سلسله چاه‌های یک قنات بسیار قدیمی تأمین می‌شود که البته در معرض ویرانی بوده و اخیراً به خاطر تغییراتی غیراصولی که روی آن انجام داده‌اند موجب کاهش و گاهی قطع آب آن شده‌اند. آب قنات به‌طور معمول برای استفاده کشاورزی به کار می‌رود؛ هرچند که در زمان‌های پیشتر به عنوان منبع آب شرب نیز مورد استفاده بوده است. آب
عنوان منبع آب شرب نیز مورد استفاده بوده است. آب قنات به دو استخر که درمرکز روستا (جلوی مسجد) واقع شده‌اند وارد شده و پس از جمع شدن به سمت کشت و کارهای اطراف روستا روانه می‌شود. هم‌اکنون یک منبع آب شرب در کنار روستا که از طریق آب چاه تأمین می‌شود نیز موجود است (تأسیس ۱۳۶۹) که آب آشامیدنی و لوله‌کشی روستا از آن تأمین می‌شود. منابع آبی روستا به‌طور معمول به‌طور سالانه کلر زنی می‌شود. آب و هوای این روستا از نوع نیمه خشک می‌باشد و هوایی بسیار مطبوع و تمیز دارد. در شب‌های بدون ابر تعداد بسیار زیادی ستاره را
در شب‌های بدون ابر تعداد بسیار زیادی ستاره را می‌توان در آسمان روستا مشاهده کرد. پوشش گیاهی این روستا به خصوص درختان توت و همچنین برخی درختان میوه دیگر می‌باشد. از نظر تنوع گیاهی در اطراف روستا گونه‌های گیاهی زیادی از جمله گون، انواع خار، تره کوهی، خاکشیر، شنگ، شقایق و غیره و همچنین انواعی از گونه‌های جانوری و حشرات از جمله خرگوش، گرگ، روباه، موش صحرایی، مار، قورباغه، پروانه، ملخ، مارمولک، سوسمار، گنجشک، شاهین، کلاغ و زاغچه، دارکوب (شانه به سر) و غیره را می‌توان مشاهده کرد. البته به واسطه عدم رعایت اصول
می‌توان مشاهده کرد. البته به واسطه عدم رعایت اصول زیست‌محیطی اخیراً تعداد گونه‌های جانوری و گیاهی این خطه به شدت کاهش یافته است. برای مثال تپه‌های بکر اطراف روستا به زمین کشاورزی تبدیل شده‌اند و حتی قنات روستا به دلیل مشکلات مهندسی خشک شده است. از لحاظ معماری در خانه‌های قدیمی که بیشتر آنها به دلیل مهاجرت سکنه رو به ویرانی هستند خانه‌ها از جنس خشت گلی و با سبک طاق منحنی خشتی یا تیرچوبی می‌باشند. البته خانه‌های تازه تأسیس و ویلایی به از جنس آهن و بتن هستند و سقف‌های آنها شیروانی می‌باشد. یکی از قدیمی‌ترین
و سقف‌های آنها شیروانی می‌باشد. یکی از قدیمی‌ترین ساختمان‌های این روستا حمام قدیمی آن می‌باشد که به به صورت محرابی و به سبک ساسانیان ساخته شده است. متأسفانه پس از احداث حمام عمومی جدید بتنی در اوایل انقلاب و از کاربرد خارج شدن این حمام سنتی رو به ویرانی می‌باشد. این حمام شامل یک خزینه نیز می‌باشد که شبیه جکوزی حمام‌های مدرن می‌باشد. لازم است ذکر شود که مدرسه این روستا (شهدای کوشکک) نیز که به صورت بتنی ساخته شده است به دلیل خالی از سکنه شدن روستا به ویلای خصوصی تبدیل شده است. از لحاظ سیاسی در دوره قاجار و
تبدیل شده است. از لحاظ سیاسی در دوره قاجار و پهلوی اول این روستا به صورت اربابی (حکمرانی خان‌ها) اداره می‌شده است ولی پس از آن به صورت شورایی اداره می‌شود. جمعیت. این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۴ نفر (۱۱ خانوار) بوده است.
بهارستان روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. روستای بهارستان در ناحیه خلجستان واقع شده که به زبان خلچی صحبت میکنند. جمعیت. این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۷۵ نفر (۷۳ خانوار)‌ بوده‌است.
مزرعه نو روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۵۲۴ نفر (۲۰۴ خانوار) بوده‌است.
خوراک‌آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۵۲ نفر (۲۰ خانوار) بوده‌است.
سرهرود روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۶۳ نفر (۵۴ خانوار) بوده‌است.
کردیجان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. نام قدیمی کردیجان، گردجان، کردجان و گردجهان بوده که به دلایلی نامعلوم به کردیجان تغییر می‌کند. البته مردم به کردیجان، کاردیان هم می‌گویند که اسمی غیررسمی محسوب می‌شود. کردیجان بزرگ‌ترین روستای شهرستان آشتیان و یکی از بزرگ‌ترین روستاهای منطقه تفرش، آشتیان و فراهان می‌باشد. در معنای کاردیان و وجه تسمیه کاردیان یا کردیجان زبان شناسان به موارد جالبی اشاره می‌کنند: یکی از معانی این است: کاردیان به محلی گفته می‌شود که افراد قلعه بان و
کاردیان به محلی گفته می‌شود که افراد قلعه بان و دژبان با استفاده از کارد و خنجرهایی که داشتند به دفاع و نگهبانی و مراقبت مشغول بوده‌اند، این معانی می‌تواند بسیار تاریخی و با قدمت بسیار زیادی باشد، بر سر درِ حمام قدیمی روستای کردیجان بر روی کاشی نام روستا گِرد جهان یا گِردجان قید شده است، به نظر می‌رسد این نوشته گُردجهان بوده و به معنای پهلوان و شجاع است واین معنا به نظر صحیح تر است، چرا که" گِردجهان" یک ترکیب کلی است. اگر منظور این باشد که مردمان روستای کردیجان در گذشته‌های بسیار دور، پس از صحرا گردی و
کردیجان در گذشته‌های بسیار دور، پس از صحرا گردی و چادرنشینی در این محل ساکن شده و به همین علت با عنوان" گِرد جهان " نامگذاری شده است، می‌توان گفت که این وجه تسمیه برای نامیدن این مکان صحیح نیست، چون بیشتر یا تمام ایل‌ها وطایفه‌های کوچ رو و چادرنشین‌ها، مسافت‌های زیادی را طی کرده و بعد از تحمل سختی‌های طبیعت، بالاخره زندگی یکجانشینی و توسعه کشاورزی را پیشه کرده و زمینهٔ پیشرفت‌های دیگر را در زندگی خود فراهم کرده‌اند، اگر کُردیجان قدیم یعنی گِرد جهان به این معنا و با همین مناسبت نامگذاری شده باشد، باید نام
معنا و با همین مناسبت نامگذاری شده باشد، باید نام تمام گروه‌های انسانی را که مدت طولانی در حرکت و کوچ بوده‌اند، گِرد جهان نامید. پس گُردجهان به معنای پهلوان جهان صحیح تر به نظر می‌رسد. با عنایت به زبان خلجی وقدمت این زبان و این موضوع که ایل خلج در جنگ خوارزمشاهیان علیه مغول‌ها شرکت داشته و در راه دفاع از کشورشان رشادت‌های زیادی نشان داده‌اند و در سلسله‌های حکومتی (دوره اسلامی)، به عنوان نظامیان و پاسداران و قلعه بانان شجاع تعریف شده و سپس به افراد کارآزموده نظامی تبدیل شده‌اند، لذا واژه " گُرد جهان" از
نظامی تبدیل شده‌اند، لذا واژه " گُرد جهان" از دژبانی و قلعه بانی گرفته شده است. جغرافیا و آب و هوا. کردیجان در منطقه ای نسبتاً سردسیر و بادخیز قرار دارد. در زمستانها هوای سرد و کوهستانی و در تابستانها هوای خنک و مطبوعی دارد. فاصله روستای کردیجان تا مرکزشهرستان (شهرآشتیان) ۱۲کیلومتر، مرکزاستان (شهراراک) ۸۶کیلومتر، تا شهر قم ۹۵ کیلومتر و تا پایتخت کشور ۲۲۰ کیلومتر می‌باشد. ارتفاع روستای کردیجان از سطح دریا ۱۹۴۰ متر می‌باشد. همسایگان منطقه ای کردیجان روستاهای خوراک آباد، سیاوشان، هزارآباد، مزرعه نو و سرهرود
خوراک آباد، سیاوشان، هزارآباد، مزرعه نو و سرهرود می‌باشند. محلات. روستای کردیجان به دو محلهٔ اصلی بالا (قلعه بالا) و پایین (قلعه پایین) تقسیم می‌شود. محلهٔ بالا در ارتفاعات کوه به نام " عباس دره سی" و محلهٔ "چغور تپه" یا "چقور تپه" واقع شده است، این دو محلهٔ اصلی مربوط به قلعه بالا می‌باشند، زمین‌های دشت واقع در روستای کردیجان به نام لورگه معروف است، محدوده باغ علی ارباب نیز جزء لَوَرگه است. همین محدوده باغ علی ارباب راً لَوَرگه کوچک" می‌گویند و محدوده نزدیک تر به روستا را " لَوَرگه بزرگ " می‌گویند. لَورگ
تر به روستا را " لَوَرگه بزرگ " می‌گویند. لَورگ به سرزمین‌هایی گفته می‌شود که خاک آن پس از خیس شدن و تبدیل شدن به گِل بصورت چسبناک و سفت می‌باشد وبرای انجام کار کشاورزی احتیاج به آب فراوان دارد. قسمت‌های زیادی از این دشت (لَوَرگه)، هنوز دست نخورده باقی مانده و ساختمان‌های کمتری در این قسمت روستا ساخته شده است و به نوعی منطقه دشت یا زراعت آبی در ۳۰ الی ۴۰ سال گذشته بوده و در حال حاضر به دلیل کم آبی، از چرخه فعالیت کشاورزی آبی خارج شده است. لازم به ذکر است که محلهٔ ی "عباس دره سی " و محلهٔ "چقور تپه "
است که محلهٔ ی "عباس دره سی " و محلهٔ "چقور تپه " دردامنهٔ کوه قرار دارند، و محلهٔ پایین (قلعه پایین) در زمینی هموار قرار دارد. ولی قلعه بالا درقسمت شمال جغرافیایی روستا واقع شده است. این دو محله در دو طرف یک رودخانه واقع شده‌اند، که توسط رودخانه ای که از قسمت شمالی روستا به طرف جنوب و جنوب شرقی روستا جریان دارد، جدا می‌شود. در محدودهٔ این رودخانه، دو پل قرار دارد: ۱_ پل مرکزی که از وسط آبادی از جنوبی‌ترین نقطه روستای کردیجان شروع شده و از جنوب به شمال روستا گسترش یافته است. این پل در سال ۱۳۴۸ توسط حاج
گسترش یافته است. این پل در سال ۱۳۴۸ توسط حاج قربانعلی عبدالحمیدی ساخته شد، البته هزینه آن توسط مرحوم مغفور حاج قربانعلی عبدالحمیدی تأمین شد و افراد بنا و معماران کردیجانی در ساخت این پل مشارکت داشتند. ۲_ پل امید (یادگار زنده یاد امید قنبری) که در امتداد و موازی با پل اصلی روستا قرار دارد و در مسیر پایین‌تری قرار دارد. محلهٔ ی آرامستان یا مزار روستای کردیجان نیز در قسمت قلعه پایین واقع شده است. منطقه ومحل دیگری که در روستای کردیجان وجود دارد، منطقه هموار است، جدیدترین محلهٔ که شهرک اُمید نیز در آن واقع شده
جدیدترین محلهٔ که شهرک اُمید نیز در آن واقع شده است، سالن ورزشی، مدرسه راهنمایی شهید بهشتی کردیجان و درمانگاه روستا در منطقه هموار واقع شده‌اند. مناطق تفریحی. از مکانهای دیدنی روستا می‌شود به «دربند» یا درهٔ گله مران (به لهجهٔ محلی گلمران)، قنات باش کهریز و ینگجه اشاره کرد. مناطق تاریخی. حمام عمومی گردجهان تأسیس سال ۱۳۲۷، نامیست که برسر در آن برروی کتیبه ای ازجنس کاشی به رنگ آبی نصب شده است. ورودی ازطریق دالانی به سربینه می‌رسد. سربینه فضایی چهارگوش (مستطیلی) با چهارستون سنگی می‌باشد. دور تا دور آن سکو
با چهارستون سنگی می‌باشد. دور تا دور آن سکو قرار دارد. دیوارها، دالان، گرمخانه و سربینه با کاشی‌های سفید جدید پوشیده شده، گرمخانه هم مانند سربینه است. خزینهٔ آب گرم و سرد در ضلع شمالی آن ساخته شده که با دو پله می‌توان وارد آن شد، و هر یک دارای نورگیر است. این حمام که به گفتهٔ اهالی ازسوی بانویی نیکوکار بنا شده، یکی ازحمام‌های قابل توجه ازنظر معماری سنتی قلمداد می‌شود. به همین جهت، برای حفاظت و مرمت آن باید چاره ای اندیشید. بنای حمام از آجر و سنگ و دیوارهای خارجی از لاشه‌های بزرگ باملات ساروج و آهک است، بام
از لاشه‌های بزرگ باملات ساروج و آهک است، بام آن از نمای بیرون به شکل سه گنبد تخم مرغ آجری است.پل: در جنوب حمام قدیمی قرار گرفته است، رودخانهٔ کردیجان از زیر آن جاریست. پل به‌طور تقریبی چهارمتر و عرض پنج متر با آجر بنا شده است. بر پیشانی آن کتیبهٔ سنگی بنا شده با این عبارت: بنای ساختمان این پل به همت والای حاج قربانعلی عبدالحمیدی، فرزند شیر علی به تاریخ ۱۰/۸/۱۳۴۸خ، به اتمام رسید. (البته به دلیل تردد بیشتر وسایل نقلیه نسبت به گذشته، پل حدود سه متر تعریض گردیده). لازم است ذکر شود وجود نامهای کهن و پر رمز و
لازم است ذکر شود وجود نامهای کهن و پر رمز و راز و پراکندگی سفالهای متعدد در بعضی نقاط روستا و نیز کشف بیست سکهٔ مربوط به دورهٔ ایلخانی، حکایت از قدمت و تاریخ فراموش شدهٔ کردیجان دارد. جمعیت. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۶۶۷ نفر (۴۰۹خانوار) بوده است. و بر اساس سرشماری سال ۹۵ جمعیت روستای کردیجان ۱۶۳۵نفر می‌باشد. زبان. مردم روستا به زبان ترکی خلجی صحبت می‌کنند؛ ولی این زبان به دلایل مختلف درنسل جدید جای خود را به زبان فارسی داده است. منابع. __بافهرست__
هزارآباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال۱۴۰۰، جمعیت آن ۱۴۰ نفر (۴۰ خانوار) بوده‌است.
ورسان روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آشتیان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مزرعه نو قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۱۲ نفر (۴۷ خانوار) بوده‌است.
جلال‌آباد (فراهان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۷ نفر (۳۷خانوار) بوده‌است.
حسین‌آباد روستایی در دهستان فرمهین بخش مرکزی شهرستان فراهان استان مرکزی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۸۵ نفر (۳۶خانوار) بوده‌است.
مجدآباد کهنه ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است.در واقع مجدآباد کهنه جدا شده از ده خرابه‌ی ذلف آباد است که به علت قدیمی بودن آن را مجدآباد کهن می نامند. این روستا در بخش مرکزی شهرستان فراهان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۶۷ نفر (۱۸۴خانوار) بوده‌است. مشاهیر. حبیبه مجدآبادی, مسعود امرالهی
نوده حاجی نبی (فراهان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۷ نفر (۱۸خانوار) بوده‌است.
علی‌آباد روستایی در دهستان فرمهین بخش مرکزی شهرستان فراهان استان مرکزی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۲۴ نفر (۱۰خانوار) بوده‌است.
اهنگران روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۹۸ نفر (۱۲۷خانوار) بوده‌است.
حاتم‌آباد ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در بخش فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۴۱ نفر (۱۹خانوار) بوده‌است.
عزیزآباد (فراهان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۴۷۶ نفر (۱۵۵خانوار) بوده‌است.
&lt;mapframe latitude="34.476858" longitude="49.722868" zoom="15" width="400" height="300" align="right" /&gt; مجدآباد نو (فراهان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و جمعیت آن 196نفر (40خانوار) بوده‌است. مکان های تجمع عمومی. حسینیه مجد آباد نو بنا های تاریخی. حمام مجدآباد نو (قدمت تاریخی حدود ۳۲۰ سال) حسینیه مجدآباد نو مکان های گردشگری. گلحصار مجد آباد نو ( ۱ کیلومتری مجدآباد نو) قنات گلحصار تپه خاکی گلحصار کوچه باغ سنجد کوچه باغ
گلحصار تپه خاکی گلحصار کوچه باغ سنجد کوچه باغ گردو استل آب مجدآباد.
ولاشجرد (فراهان)، روستایی از توابع بخش فراهان شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. روستای ولاشجرد جزء روستا های باستانی استان مرکزی و فراهان است و حداقل بیشتر از 1600 سال قبل تاسیس و ایجاد شده است در مورد تاسیس این روستا دو احتمال وجود دارد اولین احتمال این است که این روستا در زمان بلاش پادشاه اشکانی بوجود امده باشد و دومین احتمال این است که در زمان بلاش پسر یا برادر فیروز ساسانی تاسیس شده باشد که احتمال دوم بر اساس تاریخ قم معتبر تر است. در این کتاب آمده است : ابن مقفع گوید که این دیه را بلاش بن فیروز
است : ابن مقفع گوید که این دیه را بلاش بن فیروز (بلاش ساسانی) بناکرده است.نام این روستا معرب‌ شده نام «بلاشگرد» بوده‌است که این نام نیز در اصل ترکیبی از «بلاش» (نام پادشاه ساسانیان یا اشکانیان) و «گرد» در زبان پارسی پهلوی به معنای شهر و آبادی بوده‌است، زیرا در زبان فارسی، تبدیل «ب» موحده به «و» زیاد انجام می‌شود. این روستا دارای دو ورودی اصلی بنام های شهید علی اکبر آزموده و شهید ولاشجردی می باشد که کلیه تردد ها از انها صورت می گیرد . شهید علی اکبر آزموده و شهید غلامعباس ولاشجردی و شهید احمدرضا ولاشجردی از
شهید غلامعباس ولاشجردی و شهید احمدرضا ولاشجردی از مفاخر این روستا می باشند که مزار آن ها در امامزاده شاهزاده علی این روستا دفن می باشد. انگور ، سیب ، زردآلو ، پسته و هلو از محصولات باغات این روستا می باشد. از مکان های دیدنی و تاریخی این روستا می توان به حمام تاریخی ولاشجرد در زمان (قاجاریه) امامزاده شاهزاده علی در زمان (صفویه) و قنات آن اشاره کرد وجه‌تسمیه و جمعیت. ولخشگرد (ولاشجرد): ولخش ،والاش و بلاش » نام چند تن از شاهان اشکانی است و ولخشکرت یا ولخش گرد بمعنای ساخته ولخش که در زبان تازی ولاشجرد گردیده
بمعنای ساخته ولخش که در زبان تازی ولاشجرد گردیده است. این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۷۶ نفر (۲۸خانوار) بوده‌است.
غیاث‌آباد (فراهان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱٬۲۳۱ نفر (۳۹۲ خانوار) بوده‌است.
دولت‌آباد روستایی در دهستان فرمهین بخش مرکزی شهرستان فراهان استان مرکزی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این مکان ۸۳ نفر (۲۸خانوار) بوده‌است.
جونوش (فراهان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۱۴۷ نفر (۴۹خانوار) بوده‌است. بزرگ ترین طایفه،طایفه علی اصغر جونوشی فراهانی می‌باشد.
عراقیه (فراهان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان فراهان در استان مرکزی ایران است. روستای عراقیه که از املاک شاهزاده ناصر الدوله بود در ابتدای قرن حاضر توسط مرحوم میرزا آقا خان خانقاهی از نخستین کارمندان مالیه اراک و نوادگان میزا عیسی قائم مقام فراهانی خریداری شد . ایشان در آبادانی عراقیه بسیار کوشید و روستای کم رونق عراقیه را رونق بسیار بخشید. جمعیت. این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۱۲۵ نفر (۵۸ خانوار) بوده‌است.
مخلص‌آباد (تفرش)، روستایی از توابع بخش فراهان شهرستان تفرش در استان مرکزی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فرمهین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۱۴ نفر (۱۰۵خانوار) بوده‌است.