payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تولید آن تا سال ۱۹۷۴ ادامه داشت. سکتهٔ مغزی کسل در سال ۱۹۹۲ باعث شد او تا زمان مرگش در سال ۲۰۰۱ از موسیقی دور بماند.
زبان وَخی یا واخانی یکی از زبان‌های ایرانی از شاخهٔ پامیری این زبان‌هاست که توسط مردم وخی صحبت می‌شود. به واسطهٔ وابستگی زبان وخی به زبان‌های پامیری، گاه وخی‌زبانان را پامیری می‌خوانند. خاستگاه این زبان واخان در افغانستان کنونی‌است. امروزه در ناحیه واخان در شمال افغانستان و همچنین در تاجیکستان، شمال پاکستان و چین بدین زبان صحبت می‌شود. طبقه‌بندی و پراکنش. وخی یکی از چندین زبانی است که به گروه زبان‌های منطقه پامیر تعلق دارد. اعتقاد بر این است که این زبان از نوادگان زبان سکایی-ختن باشد که زمانی در پادشاهی ختن
زبان سکایی-ختن باشد که زمانی در پادشاهی ختن بدان صحبت می‌شد. مردم وخی را گهگاه پامیری و گوهجلی می‌نامند. این زبان توسط ساکنان دالان واخان افغانستان، بخش‌هایی از گلگت—بلتستان پاکستان، منطقه بدخشان کوهستانی تاجیکستان و سین‌کیانگ در غرب چین صحبت می‌شود. وخی‌ها از نام قومی خود «X̌ik» استفاده می‌کنند و پسوند «wor» / «war» را بدان می‌افزایند تا زبان خود را با نام «X̌ik-wor» صدا بزنند. نام «X̌ik» از "*waxša-ī̆ka-" (ساکن "*Waxša-" «آمودریا»» آمده‌است. معادل‌های دیگری برای این نام، نام وخی (انگلیسی) یا واخانی (عربی
برای این نام، نام وخی (انگلیسی) یا واخانی (عربی و فارسی)، واخانتسی (روسی)، گوجالی/گوجو (دینگریک-ور/شینا)، گیتس/گوئیچو (بوروشاسکی) است. این زبان که هنوز دسته‌بندی جزئی آن بر اساس مطالعات و منابع تأیید نشده‌است، احتمالاً متعلق به گروه جنوبی زبان‌های پامیر، در گروه ایرانی از خانواده هندواروپایی است که در آن زبان‌های اشکاشمی، شغنی نیز موجود هستند. و زبان‌های وخی را هم شامل می‌شود. برآورد بسیار تقریبی از جمعیت وخی‌ها در سراسر جهان ۵۸۰۰۰ نفر است. وخی‌ها در شش کشور زندگی می‌کنند. در منطقه گلگت—بلتستان پاکستان،
زندگی می‌کنند. در منطقه گلگت—بلتستان پاکستان، مردم وخی عمدتاً در گوجال، اشکومن، دارکوت و در ناحیه چیترال بروغیل زندگی می‌کنند. آنها همچنین در برخی از مناطق واخان در افغانستان، بدخشان کوهستانی در تاجیکستان، شهرستان خودمختار تاشکورگان تاجیک در چین، روسیه و ترکیه زندگی می‌کنند. در افغانستان. در دالان واخان افغانستان، وخی از پوتور، نزدیک اشکاشم، تا بالای رودخانه آب واخان صحبت می‌شود. در تاجیکستان. در تاجیکستان، وخی‌ها و سایر جوامعی که به یکی از زبان‌های پامیر صحبت می‌کنند، خود را پامیری یا بدخشانی می‌نامند. در
می‌کنند، خود را پامیری یا بدخشانی می‌نامند. در پاکستان. در گلگت-بلتستان، وخی در قسمت‌های بالای پنج تا از شمالی‌ترین دره‌های کم جمعیت صحبت می‌شود: هنزه، گوجال، اشکومن، یاسین، گوپیس و یارکهون. دره هنزه بیشترین جمعیت وخی را در پاکستان دارد. وخی‌های اشکومن عمدتاً در دره Karambar، در شهر ایمیت و جاهای دیگر زندگی می‌کنند. در یاسین وخی‌ها بیشتر در مجاورت دارکوت و در یرحکون در باروغیل و در چند روستای کوچک دیگر در قسمت مرتفع و بالای دره زندگی می‌کنند. در پاکستان، سازمان مرکزی زبان وخی، انجمن فرهنگی وخی پاکستان
سازمان مرکزی زبان وخی، انجمن فرهنگی وخی پاکستان (WCA) است، سازمانی که در دولت پاکستان ثبت شده‌است و با همکاری وزارت فرهنگ و گردشگری و موزه لوک ویرسا کار می‌کند. انجمن برای حفظ زبان و فرهنگ وخی و همچنین مستندسازی شعر و موسیقی آنها تلاش می‌کند. رادیو پاکستان گلگت برنامه رادیویی وخی «صدای بام دنیا»، را پخش می‌کند. انجمن فرهنگی وخی از سال ۱۹۸۴ بیش از بیست برنامه ترتیب داده‌است که شامل نمایش‌های فرهنگی، شب‌های موسیقی و جشنواره‌های بزرگ موسیقی با همکاری موزه لوک ویرسا، سرویس فرهنگی آقاخان پاکستان (AKCSP) و
لوک ویرسا، سرویس فرهنگی آقاخان پاکستان (AKCSP) و تلویزیون پاکستان است. در سال ۲۰۰۰، انجمن فرهنگی وخی پاکستان برنده جایزه برگزار کننده «بهترین برنامه» در جشنواره جاده ابریشم از رئیس‌جمهور پاکستان، پرویز مشرف شد. یک کدگذاری رایانه‌ای از خط وخی منتشر شده‌است که به ترویج برنامه توسعه زبان و مستندسازی شعر، ادبیات و تاریخ وخی کمک می‌کند. در چین. وخی همچنین در شهرستان خودمختار تاشکورگان تاجیک، در سین‌کیانگ چین، عمدتاً در شهرستان دافدار صحبت می‌شود. در روسیه. تقریباً ۶۰۰۰ وخی در روسیه وجود دارد که بیشتر آنها از
۶۰۰۰ وخی در روسیه وجود دارد که بیشتر آنها از تاجیکستان و افغانستان مهاجرت کرده‌اند. در ترکیه. روستاهای وخی در ترکیه در نواحی شرقی وجود دارد که در سال ۱۹۷۹ در جریان جنگ افغانستان و روسیه از افغانستان به آنجا مهاجرت کرده‌اند. متن نمونه. متن نمونه از کتاب مقدس منتشر شده به زبان وخی در سال ۲۰۰۱ در زیر نشان داده شده‌است: انتشارات. در پاکستان دو کتاب شعر وخی تا کنون با خط لاتین (IPA اصلاح شده) منتشر شده‌است. دفتر اول مجموعه شعر نذیر احمد بلبل با عنوان «بیاض بلبل» است. کتاب دوم مجموعه ای از اشعار و فولکلور قدیم و
است. کتاب دوم مجموعه ای از اشعار و فولکلور قدیم و جدید است که توسط مرکز میراث بولبولیک، گولمیت گردآوری شده‌است. منابع. Wikipedia contributors, "Wakhi language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Wakhi_language&amp;oldid=501176179 (accessed September 11, 2012).
انیپلکس یک ناشر و توزیع‌کننده محصولات مرتبط با انیمه و موسیقی که تابع شرکت سونی میوزیک انترتینمنت در ژاپن است. "انیپلکس" در سپتامبر ۱۹۹۵ تأسیس شده‌است و در برنامه‌ریزی، تولید و توزیع انیمه‌هایی مانند "انجل بیتز!"، "کیمیاگر تمام‌فلزی"، ، "فیت/گراند اوردر"، "مجموعه مونوگاتاری"، "ناکجاآباد موعود"، "ناروتو"، و "رورونی کنشین" نقش داشته‌است. به‌علاوه انیپلکس کار تولید و توزیع موسیقی و حاشیه صوتی از جمله اوریجینال ساوندترک برای تمامی بازی‌های ویدئویی و کامپیوتری سونی اینتراکتیو انترتینمنت را بر عهده دارد. محصولات
اینتراکتیو انترتینمنت را بر عهده دارد. محصولات مرتبط با انیمه. "انیمکس" در سری انیمه‌های زیر نقش داشته است:
استرپتوکوک آنژینوسوس ("Streptococcus anginosus")، گونه‌ای از استرپتوکوک است. این باکتری به همراه استرپتوکوک کانستلاتوس و استرپتوکوک اینترمدیوس، گروه آنژینوسوس را تشکیل می‌دهند گاهی اوقات به آن، گروه میلری (milleri group) نیز می گویند. ارتباط فیلوژنتیکی این گونه‌ها با استفاده از آنالیز توالی rRNA به تأیید رسیده‌است ویژگی‌های عمومی. بیشتر سویه‌های استرپتوکوک آنژینوسوس، از گلوکز، استوئین را تولید می‌کنند. آن‌ها لاکتوز، ترهالوز، سالیسین و سوکروز را تخمیر می‌کنند و آرژنین و اسکولین را هیدرولیز می‌نمایند.
می‌کنند و آرژنین و اسکولین را هیدرولیز می‌نمایند. دی‌اکسید کربن رشد باکتری را افزایش می‌دهد. این باکتری ممکن است بتا همولیتیک یا غیر همولیتیک باشد. برخی نیز ممکن است آلفا همولیتیک باشند. عفونت‌ها. این باکتری، بخشی از میکروفلور انسان است اما گاهی اوقات می‌تواند بیماریزا باشد مانند آبسه‌های کبدی و مغزی. باکتری از مناطق گوناگون بدن مانند دهان، گلو، مدفوع و واژن جدا شده‌است. درمان. بیشتر سویه‌ها به باسیتراسین، نیتروفورانتوئین و سولفونامیدها مقاوم هستند. بیشتر سویه‌ها به پنی سیلین، آمپی سیلین، اریترومایسین و
سویه‌ها به پنی سیلین، آمپی سیلین، اریترومایسین و تتراسایکیلین حساس می‌باشند.
استرپتوکوک بوویس ("Streptococcus bovis")، کوکسی‌های زنجیره‌ای یا جفت هستند که از نظر تولید آنزیم‌های کاتالاز و اکسیداز منفی هستند. آن‌ها غیر متحرک و غیر اسپورزا می‌باشند. استرپتوکوک بوویس در گروه D لنسفیلد قرار گرفته‌است. بیشتر سویه‌ها غیر همولیتیک (گاما همولیتیک) هستند اما برخی ممکن است بر روی آگار خوندار گوسفندی، آلفا همولیتیک باشند. استرپتوکوک بوویس به‌طور شایع در مجرای گوارشی گاوها، گوسفندان و سایر نشخوارکنندگان یافت می‌شود. بیماریزایی. این باکتری در انسان می‌تواند ایجاد اندوکاردیتو به‌طور نادر سپتی سمی
می‌تواند ایجاد اندوکاردیتو به‌طور نادر سپتی سمی نوزادانو مننژیت نماید. بحث‌های زیادی بر سر ارتباط این باکتری به ویژه بیوتیپ I (با نام جدید استرپتوکوک گالولیتیکوس/ "Streptococcus gallolyticus") با سرطان روده بزرگ مطرح می‌باشد. اثر بر نشخوار. از آنجایی که نشخوارکنندگان، رژیم غذایی سرشار از نشاسته و قند دارند. به همین دلیل، کربوهیدارت‌های قابل تخمیر موجب تکثیر باکتری در شکمبه خواهد شد. این باکتری از قندها، اسید لاکتیک تولید می‌کند. مقدار بالای اسید لاکتیک تولیدی موجب کاهش pH شکمبه و در نتیجه، ایجاد عوارضی
موجب کاهش pH شکمبه و در نتیجه، ایجاد عوارضی مانند اسیدوز شکمبه و نفخ در حیوان خواهد شد.
استرپتوکوک کنیس ("Streptococcus canis")، گونه‌ای از استرپتوکوک است. این باکتری در گروه G لنسفیلد قرار گرفته‌است. استرپتوکوک کنیس، اولین بار از سگ‌ها (canis در لاتین به معنای سگ است) و گوساله‌ها جدا شده‌است اما در سایر پستانداران نیز یافت می‌شود.
استرپتوکوک دیساگالاکتیه ("Streptococcus dysgalactiae")، گونه‌ای از استرپتوکوک است. این باکتری عامل بیماری ماستیت (ورم پستان) در گاو، میش و بز و همچنین پلی آرتریت در برهها است،که یک باکتری گرم مثبت ، بتا همولیتیک و کوکی است که از خانواده "استرپتوکوکاسه" است . این می تواند هم انسان و هم حیوانات را آلوده کند، اما اغلب به عنوان بخش مشترک دستگاه گوارش ، دستگاه تناسلی ، یا کمتر به عنوان بخشی از فلور پوست دیده می شود . تظاهرات بالینی در بیماری انسان از عفونت های سطحی پوست و التهاب لوزه تا فاسییت نکروزان شدیدو
سطحی پوست و التهاب لوزه تا فاسییت نکروزان شدیدو باکتریمی متغیر است . گزارش شده است که بروز بیماری های مهاجم رو به افزایش است. چندین گونه حیوانی مختلف مستعد ابتلا به عفونت "S. dysgalactiae" هستند ، اما ورم پستان گاوی و آرتریت عفونی در بره‌ها (بیماری مفصل) اغلب گزارش شده‌اند. "Streptococcus dysgalactiae" در حال حاضر به زیرگونه "Streptococcus dysgalactiae زیرگونه equisimilis" و "Streptococcus dysgalactiae زیرگونه dysgalactiae" تقسیم می شود . اولی بیشتر با بیماری های انسانی مرتبط است و دومی تقریباً به طور
بیماری های انسانی مرتبط است و دومی تقریباً به طور انحصاری در دامپزشکی مشاهده می شود. با این حال، تعیین طبقه بندی دقیق آنها موضوعی است که در حال بحث است (به طبقه بندی مراجعه کنید ). نام ها از یونانی گرفته شده است . "استرپتوکوک" به معنای اجسام گرد توت مانند (کوکوس) تشکیل دهنده زنجیره (Streptos) است که به ظاهر معمول آنها در زیر میکروسکوپ نوری اشاره دارد . "Dys" (بد) "galactiae" (شیر) به تمایل آنها به ایجاد ورم پستان گاوی اشاره دارد. "Equi" (اسب) "similis" (مانند) شباهت را به گونه نزدیک به هم، "Streptococcus
شباهت را به گونه نزدیک به هم، "Streptococcus equi" استنباط می کند . همه گیرشناسی. "مدت‌ها تصور می‌شد استرپتوکوکوس دیسگالاکتیه" برای انسان غیر بیماریزا باشد . با این حال، افزایش شیوع عفونت "S. dysgalactiae" ثبت شده است، و در برخی مناطق جغرافیایی، میزان عفونت مهاجم حتی از "استرپتوکوک پیوژنز" نیز پیشی گرفته است . توزیع سنی موارد تهاجمی در بین انسان ها به وضوح به سمت افراد مسن منحرف است، در حالی که به نظر می رسد وضعیت ناقل سالم رابطه معکوس با سن دارد. افراد مبتلا به بیماری های مزمن، از جمله سرطان و دیابت نیز
به بیماری های مزمن، از جمله سرطان و دیابت نیز به ویژه در معرض عفونت هستند. این صفات فرصت طلب به عنوان یکی از مکانیسم های زیربنایی افزایش فراوانی مشاهده شده بیماری های مهاجم پیشنهاد شده اند. علاوه بر این، یک غلبه مردانه مشاهده شده است که احتمالاً به دلیل بار بیشتر بیماری های همراه است . به نظر نمی رسد بروز بیماری های غیر تهاجمی در انسان رو به افزایش باشد. نقش در بیماری انسان. "زیرگونه استرپتوکوکوس دیس گالاکتیه equisimilis" یک گونه مشترک در دستگاه گوارش و دستگاه تناسلی انسان است. گاهی اوقات از پوست جدا می
تناسلی انسان است. گاهی اوقات از پوست جدا می شود، اما معمولاً در رابطه با یک بیماری مزمن پوستی یا برخی از شکستن سد اپیتلیال است . تظاهرات بیماری غیر تهاجمی عمدتاً شامل التهاب لوزه و عفونت های سطحی پوست است. علاوه بر این، مدت طولانی است که به عنوان یک علت بالقوه سلولیت / اریسیپل شناخته شده است . با این حال، نقش "زیرگونه استرپتوکوکوس دیس گالاکتیه equisimilis" در سلولیت ممکن است قبلاً دست کم گرفته شده باشد و در یک مطالعه اخیر با اکثر موارد سلولیت مرتبط بود. تظاهرات بالینی در میان بیماری‌های تهاجمی نیز تحت سلطه
بالینی در میان بیماری‌های تهاجمی نیز تحت سلطه عفونت‌های پوست و بافت نرم است، از جمله زیر مجموعه کوچکی از بیمارانی که با فاسییت نکروزان شدید مراجعه می‌کنند . علاوه بر این، یکی از علل مهم عفونت های استخوان و مفاصل است و تظاهرات این بیماری در حال افزایش گزارش شده است. کمتر رایج است که می تواند به صورت ذات الریه ، اندوکاردیت ، عفونت های تناسلی یا داخل شکمی ظاهر شود. باکتریمی اولیه، عفونت بدون منشا کانونی قابل شناسایی، تقریباً 20 درصد موارد گزارش شده را تشکیل می دهد. اخیراً، "زیرگونه استرپتوکوکوس دیسگالاکتیه
می دهد. اخیراً، "زیرگونه استرپتوکوکوس دیسگالاکتیه equisimilis با" گلومرولونفریت پس از استرپتوکوک و تب روماتیسمی حاد مرتبط شده است . این عواقب ایمونولوژیک قبلا فقط با "استرپتوکوک پیوژنز" مرتبط بوده است . "استرپتوکوکوس دیسگالاکتیه زیرگونه دیس گالاکتیه" تقریباً منحصراً یک پاتوژن حیوانی است. با این حال، چند گزارش تصادفی از عفونت انسان و دام انسانی مستند شده است. نقش در بیماری های حیوانی. "استرپتوکوکوس دیسگالاکتیه" می تواند طیف وسیعی از میزبان های حیوانی را آلوده کند و هر دو زیرگونه از اهمیت بالایی برخوردار
کند و هر دو زیرگونه از اهمیت بالایی برخوردار هستند. با این حال، این باکتری اغلب به عنوان یک استعمارگر حیوانات سالم، به ویژه در دستگاه گوارش و ناحیه تناسلی، دیده می شود. در دامپزشکی، این یک علت شناخته شده ورم پستان گاوی است، از این رو به نام "دیس گالاکتیا" نامیده می شود . در برخی مناطق جغرافیایی، پس از "استافیلوکوکوس اورئوس" به عنوان عامل ورم پستان بالینی و تحت بالینی گزارش شده است . "S. dysgalactiae" به ویژه با ورم پستان در طول تابستان ("ماستیت تابستانی") مرتبط است و گسترش باکتری توسط حشرات پرنده پیشنهاد
مرتبط است و گسترش باکتری توسط حشرات پرنده پیشنهاد شده است. ورم پستان در حیوانات دیگر نیز مستند شده است. "S. dysgalactiae" از پلی آرتریت عفونی در چندین گونه حیوانی از جمله خوک، بره، گوساله و بز جدا شده است. علاوه بر این، در مرگ و میر نوزادان در میان توله سگ ها نقش دارد . اخیراً "زیرگونه استرپتوکوکوس دیسگالاکتیه دیس گالاکتیه به عنوان یک پاتوژن" نوظهور در ماهی ها توصیف شده است که باعث ایجاد زخم های نکروزه برق آسای دم دمی می شود که نرخ مرگ و میر بالایی را در پی دارد. تظاهرات بالینی با سپسیس شدید و تشکیل آبسه
دارد. تظاهرات بالینی با سپسیس شدید و تشکیل آبسه های کوچک غالب استو رابطه بین شدت بیماری و بیان فاکتورهای حدت استرپتولیسین S و SPEGdys استنباط شده است. درمان و حساسیت ضد میکروبی. پنی سیلین داروی انتخابی برای درمان عفونت های استرپتوکوکی باقی می ماند و سویه های "S. dysgalactiae" با کاهش حساسیت به پنی سیلین هرگز گزارش نشده است. مدت درمان بسته به تشخیص بالینی از 5 روز تا 3 ماه متغیر است. عوامل خط دوم شامل ماکرولیدها و کلیندامایسین هستند ، اگرچه افزایش مقاومت، به دلیل جریان و اصلاح هدف، در برخی مناطق جغرافیایی
دلیل جریان و اصلاح هدف، در برخی مناطق جغرافیایی ثبت شده است. آمینوگلیکوزیدها به دلیل عدم متابولیسم تنفسی در برابر استرپتوکوک ها فعال نیستند. با این حال، به نظر می رسد که آمینوگلیکوزیدها در ترکیب با یک آنتی بیوتیک بتالاکتام تجویز می شوند.اثر هم افزایی نسبت به استرپتوکوک ها "استرپتوکوکوس دیسگالاکتیه به طور یکنواخت به" گلیکوپپتیدها و اگزازولیدون ها حساس است . طبقه بندی. دیرنهوفر برای اولین بار در سال 1932 از نام "استرپتوکوکوس دیسگالاکتیه" استفاده کرد و یک استرپتوکوک با منشاء دامپزشکی را توصیف کرد. متعاقباً،
با منشاء دامپزشکی را توصیف کرد. متعاقباً، فراست در سال 1936 کشف پاتوژن انسانی "Streptococcus equisimilis را گزارش کرد" اگرچه، در معاصر، ربکا لنسفیلد طبقه‌بندی استرپتوکوک‌ها را بر اساس آنتی‌ژن‌های کربوهیدراتی آن‌ها ابداع کرد و به‌طور متوالی استرپتوکوک‌ها را به گروه C19 تعلق داشت. و گروه G (1935). ارتباط ویژگی کربوهیدرات گروه با گونه های پیشنهادی "S. dysgalactiae" و "S. equisimilis" ، با جزئیات مورد بررسی قرار نگرفت. اینطبقه بندی Lancefield به زودی به روش ترجیحی شناسایی آزمایشگاهی برای استرپتوکوک تبدیل شد و
شناسایی آزمایشگاهی برای استرپتوکوک تبدیل شد و نام "S. dysgalactiae" و "S. equisimilis" از بین رفت. در سال 1980، آنها حتی از فهرست گونه های باکتریایی تایید شده حذف شدند. با این حال، سه سال بعد، مطالعات هیبریداسیون DNA شباهت‌های گسترده‌ای را بین موجودات "Streptococcus dysgalactiae" ، "Streptococcus equisimilis" ، گروه C و گروه G استرپتوکوک تشکیل‌دهنده کلنی بزرگ با منشاء انسانی، و برخی از گروه‌های تشکیل‌دهنده کلنی بزرگ C، G نشان داد. و استرپتوکوک L با منشاء حیوانی. بر این اساس، آنها به یک گونه ادغام
منشاء حیوانی. بر این اساس، آنها به یک گونه ادغام شدند،"استرپتوکوک دیس گالاکتیه" . "با این حال، بررسی‌های مولکولی بعدی ناهمگنی را در این گونه جدید نشان داد و در سال 1996 به زیرگونه S. dysgalactiae equisimilis" و "S. dysgalactiae زیرگونه dysgalactiae" تقسیم شد . تقسیم بندی طبقه بندی "Streptococcus dysgalactiae" به دو زیرگونه آن منشأ سردرگمی های زیادی بوده است و موضوع بحث های جاری است. اگرچه هیچ استاندارد طلایی طبقه بندی رسمی وجود ندارد، جدیدترین و گسترده ترین تعریف توسط Vieira و همکاران منتشر شد. در سال
ترین تعریف توسط Vieira و همکاران منتشر شد. در سال 1998. " زیرگونه S. dysgalactiae dysgalactiae را" صرفاً به عنوان فنوتیپ آلفا همولیتیک حاوی آنتی ژن گروه C Lancefield تعریف می کند . بقیه به عنوان "زیرگونه S. dysgalactiae equisimilis" طبقه بندی می شوند، (عمدتا) بتا همولیتیک هستند و می توانند حاوی آنتی ژن های کربوهیدراتی Lancefield گروه A، C، G یا L باشند. با این حال، یک مطالعه اخیر نشان می دهد که زیرگونه Streptococcus "dysgalactiae equisimilis"سویه‌های منشأ حیوانی و انسانی از نظر ژنتیکی واگرا هستند و
منشأ حیوانی و انسانی از نظر ژنتیکی واگرا هستند و طبقه‌بندی‌های طبقه‌بندی مجدد آینده قابل تصور است. شناسایی آزمایشگاهی. "استرپتوکوکوس دیسگالاکتیه" پس از 24 ساعت انکوباسیون، کلنی های بزرگ (&gt; 0.5 سانتی متر) را تشکیل می دهد و در خون آگار همولیز ایجاد می کند. "استرپتوکوکوس دیسگالاکتیه زیرگونه دیس گالاکتیه" آلفا همولیتیک است، در حالی که "زیرگونه استرپتوکوکوس دیسگالاکتیه equisimilis" عمدتاً بتا همولیتیک است. آنها بی هوازی اختیاری هستند ، قادر به متابولیسم تنفسی نیستند، اما تحمل هوا دارند. رشد با انکوباسیون در
نیستند، اما تحمل هوا دارند. رشد با انکوباسیون در اتمسفر CO 2 5٪ افزایش می یابد ، اما آنها معمولاً به اندازه کافی در هوای محیط رشد می کنند. دمای مطلوب برای رشد تقریباً 37 درجه سانتیگراد است. آنتی ژن های کربوهیدرات گروه C و G Lancefield عمدتا بیان می شوند، اما گروه A و L مستند شده اند. "با این حال، ویژگی های فوق منحصر به S. dysgalactiae" نیست و آزمایشات بیشتری برای تایید هویت گونه مورد نیاز است. اگرچه بسیاری از آزمایشگاه‌ها در حال حاضر باکتری‌ها را با طیف‌سنجی جرمی شناسایی می‌کنند (زمان دفع لیزر به کمک
جرمی شناسایی می‌کنند (زمان دفع لیزر به کمک ماتریکس/یونیزاسیون پرواز MALDI TOF MS)، آزمایش فنوتیپی هنوز به طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد. بر خلاف "استرپتوکوک پیوژنز" (دارای آنتی ژن Lancefield گروه A)، "S. dysgalactiae" PYR منفی و مقاوم به باسیتراسین است . تمایز از گروه استرپتوکوک آنژینوزوس (Lancefield A، C، G یا F) را می توان با اندازه کلنی و تست Voges Proskauer (VP) انجام داد . S.anginosus "_"معاونت مثبت گروه "استرپتوکوک equi" حاوی Lancefield گروه C، و "Streptococcus canis" دارای گروه G است، اما بر
و "Streptococcus canis" دارای گروه G است، اما بر خلاف "S. dysgalactiae ، هر دو" هیالورونیداز منفی هستند . شناسایی "S. dysgalactiae" در سطح زیرگونه با اطمینان بیشتر توسط تایپ توالی چند لوکوس انجام می شود . MALDI TOF MS در حال حاضر وضوح طبقه بندی فراتر از سطح گونه ندارد. تایپ مولکولی. چندین سیستم تایپ متفاوت برای "Streptococcus dysgalactiae" استفاده شده است، که اکثریت آنها در ابتدا برای گونه های نزدیک به "Streptococcus pyogenes" ابداع شدند . پرکاربردترین روش "emm" -typing است. ژن "emm" پروتئین M را رمزگذاری
"emm" -typing است. ژن "emm" پروتئین M را رمزگذاری می‌کند ، یک فاکتور حدت اصلی در هر دو "S. pyogenes" و "Streptococcus dysgalactiae" . این در همه جا در "زیرگونه استرپتوکوکوس دیسگالاکتیه equisimilis" با منشاء انسانی وجود دارد، و تغییرپذیری بیش از حد آن در ناحیه 5'-پایانه پایه ای را برای طبقه بندی به انواع "emm-" انواع جداگانه تشکیل می دهد. تا به امروز، بیش از 100"زیرگونه استرپتوکوکوس دیسگالاکتیه equisimilis emm" -انواع شرح داده شده است ( CDC Strep Lab ). "انواع emm" غالب در مناطق جغرافیایی مختلف متفاوت است و
emm" غالب در مناطق جغرافیایی مختلف متفاوت است و شیوع کلونال گزارش شده است. برخلاف "S. pyogenes" ، ارتباطی بین نوع "emm و تظاهرات یا شدت بیماری برای S. dysgalactiae" ثابت نشده است . الکتروفورز ژل میدان پالسی از لحاظ تاریخی برای اکتشاف روابط کلونال بین "S. dysgalactiae" استفاده شده است ، اما با افزایش در دسترس بودن و کاهش هزینه های توالی یابی، احتمالاً با تایپ کردن توالی چند لوکوس و تجزیه و تحلیل پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی جایگزین می شود . عوامل بیماری زایی و بیماریزایی. مسیرهای پاتوژنتیک "استرپتوکوکوس دیس
و بیماریزایی. مسیرهای پاتوژنتیک "استرپتوکوکوس دیس گالاکتیه" به طور دقیق مورد بررسی قرار نگرفته است. چندین عامل حدت شناسایی شده‌اند، اما عمدتاً با غربالگری جدایه‌های "S. dysgalactiae برای" همولوگ‌های ژن‌های حدت "S. pyogenes" به خوبی مشخص شده‌اند. در مطالعه ای بر روی 216 ژن حدت "S. pyogenes" ، مشخص شد که "S. dysgalactiae تقریباً نیمی از آنها را در خود جای داده است." در واقع، مقایسه کل ژنوم یک شباهت ژنتیکی 70 درصدی را بین این دو گونه نشان می‌دهد که نشان‌دهنده یک اصل و نسب ژنتیکی مشترک است. با این حال، شواهدی
یک اصل و نسب ژنتیکی مشترک است. با این حال، شواهدی از انتقال افقی ژنتیکی نیز گزارش شده است. اولین مرحله اساسی در پاتوژنز عفونی ، اتصال به بافت میزبان است. پروتئین M، فاکتور حدت "equisimilis زیرگونه استرپتوکوک دیس گالاکتیه که به طور گسترده مورد مطالعه قرار گرفته است، برای تسهیل چسبندگی و" درونی شدن به سلول های میزبان ثبت شده است . چسبنده های دیگری نیز توصیف شده اند، از جمله ژن های "gfba" ، "fnB" ، "fbBA" ، "fnBB" ، "lmb" و "gapC" . همه واسطه اتصال به فیبرونکتین . "gfba"اخیراً نشان داده شده است که به درونی
. "gfba"اخیراً نشان داده شده است که به درونی شدن باکتری در سلول های اندوتلیال و تداوم درون سلولی کمک می کند. این ویژگی‌ها ممکن است تمایل باکتریمی مکرر مشاهده شده در موارد انسانی ناشی از "زیرگونه استرپتوکوکوس دیسگالاکتیه equisimilis" را توضیح دهد . به منظور ایجاد عفونت، باکتری ها باید از پاسخ ایمنی میزبان فرار کنند و در استرپتوکوک ها، زرادخانه متنوعی از استراتژی های باکتریایی شرح داده شده است. پروتئین M با مهار فاگوسیتوز و غیرفعال کردن سیستم کمپلمان به فرار ایمنی کمک می کند . علاوه بر این، "استرپتوکوکوس
ایمنی کمک می کند . علاوه بر این، "استرپتوکوکوس دیسگالاکتیه" دارای پروتئین G است ، یک فاکتور حدت که به ایمونوگلوبولین‌های در حال گردش متصل می‌شود و در نتیجه با پاسخ آنتی‌بادی میزبان تداخل می‌کند . DrsG، یک پروتئین حدت که اثر پپتیدهای ضد میکروبی را لغو می کند.که توسط سلول های ایمنی انسان ترشح می شود، همچنین توسط زیر مجموعه ای از "گونه های زیرگونه استرپتوکوکوس دیسگالاکتیه equisimilis" نگهداری می شود . "چندین سم و آنزیم ترشح شده در Streptococcus dysgalactiae" شناسایی شده است ، از جمله همولیزین های Streptolysin
شده است ، از جمله همولیزین های Streptolysin O (SLO) و Streptolysin S (SLS)، و ارتباط بین بیان SLO و SLS و شدت بیماری استنباط شده است. "speGdys" ، همولوگ "S. pyogenes" superantigen "speG ، در برخی از سویه‌های S. dysgalactiae" ثبت شده است . با این حال، به نظر می‌رسد که تنها دارای قابلیت‌های سوپرآنتی ژن در حیوانات است و ارتباط آن در بیماری‌های انسانی هنوز مشخص نشده است. به نظر می رسد استرپتوکیناز در همه جا موجود است"S. dysgalactiae" ، فیبرینولیز را قادر می سازد و به گسترش باکتری از طریق بافت ها کمک می کند.
و به گسترش باکتری از طریق بافت ها کمک می کند. اخیراً، ظرفیت تشکیل بیوفیلم گزارش شده است که بقا و تکثیر را در محیط های متخاصم تسهیل می کند. اگرچه این به طور بالقوه می تواند پیامدهایی برای درمان عفونت "S. dysgalactiae" داشته باشد ، اهمیت بالینی آن هنوز مشخص نشده است.
زبان سَریقُلی یا سریکلی یکی از زبان‌های ایرانی شرقی از شاخهٔ پامیری است و تاجیک‌های چین بدان زبان سخن‌می‌رانند. در چین به آن تاجیکی می‌گویند ولی این زبان با فارسی تاجیکی تفاوت‌دارد. استفادهٔ نام سریقلی برای آن از اواخر سدهٔ نوزدهم میلادی در مجامع جهانی باب شده‌است. گویشوران این زبان بیشتر در تاشکورگان می‌زیند و برای ارتباط با دیگر مردمان در سین‌کیانک از زبان‌های چینی و اویغوری به عنوان زبان میانجی استفاده می‌کنند. نامگذاری. سریقلی در چینبه طور رسمی با نام «تاجیکی» (، "Tǎjíkèyǔ")شناخته می‌شود. با این حال،
«تاجیکی» (، "Tǎjíkèyǔ")شناخته می‌شود. با این حال، این زبان با فارسی تاجیکی (شکلی از فارسی) که در تاجیکستان صحبت می‌شود، یکی نیست زیرا سریقلی یک زبان ایرانی شرقی است که نزدیک به سایر زبان‌های پامیری است که عمدتاً در مناطق بدخشان تاجیکستان و افغانستان صحبت می‌شوند، در حالی که فارسی یک زبان ایرانی غربی است. همچنین به عنوان تاشکورگانی، (پایتخت باستانی پادشاهی سریقلی) - اکنون شهرستان خودمختار تاشکورگان تاجیک در سین کیانگ چین - نیز شناخته می‌شود. با این حال، استفاده از اصطلاح تاشکورگانی در بین دانشمندان رواج
از اصطلاح تاشکورگانی در بین دانشمندان رواج ندارد. اولین گزارش‌های مکتوب از سریقلی به زبان انگلیسی مربوط به دهه ۱۸۷۰ است که معمولاً از نام «سریقلی» برای اشاره به این زبان استفاده می‌کنند، اما برخی گزارش‌های مکتوب از آن زمان ممکن است از تلفظ متفاوتی استفاده کنند که از رونویسی آوایی چینی این اصطلاح به انگلیسی نشات گرفته‌است (مانند Selekur(i)). محققان مدرن چینی اغلب در مقالات خود نام‌های سریقلی و تاجیک را ذکر می‌کنند. پراکنش گویشوران. تعداد گویشوران در حدود ۳۵۰۰۰ است. اکثر آنها در شهرستان خودمختار تاشکورگان
است. اکثر آنها در شهرستان خودمختار تاشکورگان تاجیک در استان سین کیانگ جنوبی چین ساکن هستند. نام چینی زبان سریقلی، و همچنین استفاده از سریقل به عنوان یک جای‌نام، Sàléikuòlèyǔ () است. گویشوران در چین معمولاً از چینی و اویغوری برای برقراری ارتباط با مردم سایر گروه‌های قومی منطقه استفاده می‌کنند. سایر گویشوران این زبان در بخش تحت کنترل پاکستان در کشمیر یافت می‌شوند که نزدیک مرزهای بین‌المللی پاکستان و چین است. سیستم نوشتاری. این زبان هیچ فرم نوشتاری رسمی ندارد. زبان‌شناس Gāo Èrqiāng که نوشته‌هایش در چین منتشر
زبان‌شناس Gāo Èrqiāng که نوشته‌هایش در چین منتشر می‌شود، از الفبای آوانگاری بین‌المللی برای رونویسی صداهای سریقلی در کتاب و فرهنگ لغت خود استفاده کرد، در حالی که Tatiana N. Pakhalina که نوشته‌هایش در روسیه منتشر می‌شود، از الفبای مشابه با الفبای زبان واخی در آثارش استفاده کرد. اکثر گویشوران سریقلی در مدارس با استفاده از زبان اویغوری آموزش می‌بینند. در آثار علمی. در سال ۱۹۵۸، زبان‌شناس Gāo Èrqiāng، سریقلی را با همکاری زبان شناسان تاجیک، با استفاده از ۳۷ علامت از الفبای آوایی بین‌المللی برای رونویسی زبان