payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رفته و هنگام سوار بر کالسکه مورد هدف شلیک طپانچه سیمیتقو قرار می‌گیرد با شلیک گلوله سیمیتقو کردها آسوری‌ها را در آن دم نشانه گرفته و می‌زنند به طوری که تمام صد و چهل نفر آسوری به جز چند نفر همه کشته می‌شوند. پس از آن خود سمیتقو این داستان را بارها با افتخار تعریف می‌کرده که از پیش سر کشتن مارشیمون را داشته و بجز برادرش علی آقا کس دیگری را آگاه نکرده‌است تا مبادا مارشیمون بویی ببرد. وی مدعی بود که ایرانیان قدر این کشتن مارشیمون و دیگر آشوریان همراهش را ندانسته‌اند. پیامد کشته شدن مارشیمون. چون آسوریان از
پیامد کشته شدن مارشیمون. چون آسوریان از کشته شدن پیشوای خود آگاه شدند، سخت برآشفتند و همان شب به سوی کهنه شهر حرکت کردند و هرکه از مردم محلی را دیدند کشتند و شهر را به آتش کشیدند. بیش از هزار نفر زن و کودک و مرد در کهنه شهر کشته شد. روز دوشنبه ۲۷ اسفند که خبر کشته شدن مارشیمون به آسوریان و جلوها رسید، از سران خود برای کینه جویی اجازه خواستند که ایشان اجازه ۱۲ ساعت کشتار دادند. در نتیجه ده هزار و اندی دیگر از ساکنان بیگناه ارومیه کشته شدند. بسیاری از کلیمیان ارومیه هم در این گیرودار به قتل رسیدند. پس از آن
ارومیه هم در این گیرودار به قتل رسیدند. پس از آن آقا پتروس، برای کینه جستن از سمیتقو بابت کشتن مارشیمون همراه با توپچیان روسی به چهریق مقر سمیتقو حمله کرد و پس از فرار اسماعیل آقا سمیتقو، هر مردی را که در چهریق باقی‌مانده بود، قتل‌عام نمود و از زنان یکی مادر سمیتقو و دیگری دختر جعفر آقا برادرش بود که اسیر کردند و به پیروزمندانه به ارومیه بازگشتند. اما در دیلمقان چون خود مردم سلاح دست گرفتند و نیز با توجه به کمک رسیدن از تبریز و شرفخانه کشتار صورت نگرفت. اما پس از چندی دسته‌هایی دیگر از مسیحیان از ارومیه به
پس از چندی دسته‌هایی دیگر از مسیحیان از ارومیه به دیلمقان آمدند و چون شمار مسیحیان زیاد شد، مسلمانان بیمناک شدند. در آنگاه آشوریان پیام فرستادند که اگر شهر را بی‌جنگ تسلیم کنید به کسی آسیبی نمی‌رسد وگرنه با کشتار شهر را خواهیم گرفت. در آن هنگام وثوق‌الممالک نامی حاکم شهر بود و تصمیم گرفت شهر را تسلیم کند. مردم شهر عده‌ای نومیدانه شهر را ترک کردند و عده‌ای در خانه‌های خود ماندند. غروب همان روز سامون با دسته‌ای از ارمنیان به شهر آمدند و همان‌طور که گفته بودند غارت نکردند. فردا دستهٔ جلوها به همراه آقا پتروس
غارت نکردند. فردا دستهٔ جلوها به همراه آقا پتروس از چهریق بازگشته بودند به شهر آمدند و آنان ابتدا نیز غارت و کشتار نکردند اما شروع به آزار و اذیت مردم می‌کردند و کالا و ابزار گرانبها در خانه‌ها را می‌ربوند. آن عده که فرار کرده بودند بسیاریشان دوام نیاورند و مردند و عده کمی موفق شدند به خوی درآیند و مورد استقبال مردم خوی قرار گرفتند. بعدها منابع آشوری ادعا کردند که سمیتقو از حاکم تبریز دستور کشتن مارشیمون را گرفته بوده و علت انتقام گرفتن از مردم ارومیه همین بوده‌است، این منابع توضیح ندادند که بلافاصله پس از
این منابع توضیح ندادند که بلافاصله پس از اقدام سمیتقو، از کجا فهمیده بودند که دولت ایران در آن قتل دخیل بوده‌است. میزان قوای نظامی آسوریان. نزدیک به ۱۲ هزار خانواده جلو با مارشیمون از خاک عثمانی آمده بود. نزدیک به ۲۰ هزار خانوار از ارمنیان و آسوریان خود ارومیه و سلماس و سلدوز و پیرامون بودند که به آنان پیوستند. پنج تا شش هزار ارمنی از ایروان و وان و نخجوان گریخته و به اینان پیوسته بودند. بیست هزار سپاهی و هشتصد نفر سرکرده روسی و ۷۲ نفر سرکرده فرانسوی داشتند به همراه ۲۵ توپ و ۱۰۰ مسلسل. آشوریه آزاد ارومیه.
به همراه ۲۵ توپ و ۱۰۰ مسلسل. آشوریه آزاد ارومیه. "مانیفست یکی‌سازی و اتحاد آشوریه آزاد ارومیه "، بیانیه‌ای بود که در ارومیه کمی پس از انقلاب اکتبر منتشر شد و فصل نخست آن حدود سرزمینی دولت مستقل ملی آشوری را شامل "ارومیه، موصل، طور عبدین، نصیبین، جزیره و جولارمگ " می‌دانست و همکاری با روسیه آزاد (یعنی غیر تزاری) را در زمینه اقتصاد، تجارت و البته نظامی درخواست می‌نمود و خواستار همپیمانی با روسیه بود.ص۱۳۰، بازآمدن سپاه عثمانی به آذربایجان. پس از شورش عرب‌ها در امپراتوری عثمانی و ورود آمریکا به جنگ، نیروهای
در امپراتوری عثمانی و ورود آمریکا به جنگ، نیروهای عثمانی برای جبران شکست‌ها در عراق و نواحی دیگر، سعی در تصرف مناطق ترک‌زبان (آذری) در شمال و جنوب رود ارس نمودند که در این راه با ارمنیان و گرجیان و آسوریان درگیر شدند. جنبش ترکان جوان که دارای گرایش‌های پان ترکیستی می‌بودند، تمایل به گسترش مرزهای سرزمینی خود داشتند. از آن جا که بیشتر سرزمین‌های اروپایی تحت سیطرهٔ خود را در خلال جنگ جهانی اول از دست داده‌بودند، در اندیشهٔ شکست دادن امپراتوری روسیه و گسترش مرزهای خود در شرق و ضمیمه ساختن مناطق ترک‌زبان قفقاز
خود در شرق و ضمیمه ساختن مناطق ترک‌زبان قفقاز و آسیای مرکزی به امپراتوری عثمانی افتادند. بر همین اساس، ترکان عثمانی شروع به پاکسازی مناطق غیرترک‌نشین امپراتوری کردند. در این راستا، ارمنیان که بزرگ‌ترین اقلیت غیرترک ساکن در عثمانی و همچنین جداکنندهٔ مناطق ترک‌زبان قفقاز و ترکان عثمانی از منظر جغرافیایی بودند، قربانی نخستین نسل‌کشی قرن بیستم شدند. همزمان اقوام دیگر نظیر آشوریان مسیحی نیز در همین راستا نسل‌کشی شدند. تا این زمان (پیش از بازگشت لشکریان عثمانی به آذربایجان)، در سلماس آبادی ای نمانده و مردم
به آذربایجان)، در سلماس آبادی ای نمانده و مردم بیچاره یا کشته یا پراکنده شده بودند، در ارومیه که هنوز عده‌ای از مردم باقی‌مانده بودند باز روزی نمی‌گذشت که چندین تن از زن و مرد و کوچک کشته شوند. ژنرال دنسترویل در این زمان به همدان و قزوین آمده بود. در نیمه نخست خرداد یک دسته از سپاه عثمانی از راه خوی به سلماس آمدند و مسیحیان به سرکردگی آقا پتروس را شکست دادند. آوارگی مسیحیان از سلماس به ارومیه باز باعث آدمکشی و غارت در ارومیه شد. در این میان آندرانیک، فرمانده سپاه داوطلب ارمنی، که برای متفقین می‌جنگید، به
سپاه داوطلب ارمنی، که برای متفقین می‌جنگید، به خوی حمله کرد که باعث عقب‌نشینی عثمانی‌ها از اطراف ارومیه شد. علت این حمله به خوی این بود که در ژانویه ۱۹۱۸ و تشکیل جمهوری ارمنستان در ۲۸ مه ۱۹۱۸ / هفتم خرداد ماه ۱۲۹۸ شمسی، داشناک‌ها لازم می‌بینند برای ایجاد ارمنستان کبیر محور وان، ایروان، و نخجوان را به همدیگر وصل کرده و نیروهای خود را به هم ارتباط دهند بنابرین تصمیم می‌گیرند به هر قیمتی شده خوی را تصرف کنند. سرکرده سپاه عثمانی در خوی از مردم شهر تقاضای کمک نمود که کسی به او نپیوست و خود عثمانیان به تنهایی در
که کسی به او نپیوست و خود عثمانیان به تنهایی در ایواوغلی که با خوی سه فرسنگ فاصله دارد با ارمنیان وارد جنگ شدند که شکست خوردند و هشت نفر زخمی از سپاه عثمانی در شهر باقی ماند. به‌دنبال فتوای مراجع تقلید خوی و همکاری مردم، اهالی شهر در مقابل سپاه آندرانیک مقاومت کرده تا هنگامی که لشکر عثمانی از سوی سلماس رسید و ارمنیان شکست خوردند. پس از دو سه روز عثمانیان تمام مردان ارمنی خوی و پیرامون آن را قتل‌عام نمودند. پس از این ناکامیها، آسوریان در ارومیه خشونت را افزایش داده و به مردم ارومیه می‌گفتند که عثمانیان را
داده و به مردم ارومیه می‌گفتند که عثمانیان را شما خواسته‌اید که به‌سر ما بیایند و پیاپی مردمان شهر را به قتل می‌رساندند؛ از کسانی بنامی که در این روزها کشتند آقا میر محمد پیشنماز خلخالی (که از سادات مجرب و محترم بود) که سرش را بریدند و تکه‌تکه اش کردند. در این هنگام چون کلیه خطوط تلگراف پاره شده بود و جمعیت محلی هم پراکنده، و رفت‌وآمدی هم به این ناحیه نمی‌شد، آسوریان در بلاتکلیفی و ترس شدیدی گرفتار شده بودند که ناشی از نزدیک شدن سپاه عثمانی و خبر نداشتن از وضعیت متفقین و محل استقرار آن‌ها بود. در دوشنبه
وضعیت متفقین و محل استقرار آن‌ها بود. در دوشنبه شانزدهم تیر، یک هواپیمای انگلیسی، وابسته به نیروی دنسترویل (ژنرال انگلیسی مأمور به عبور به سمت باکو) به ارومیه آمد و با آسوریان قرار گذاشت که در صایین قلعه به نیروهای انگلیسی بپیوندند تا پیوستگی عثمانیان را از راه همدان - ارومیه قطع کنند و با اشغال تبریز، قفقاز را از عثمانی‌ها بازپس گیرند. پس از این ملاقات، در ناحیه میانه درگیری شدیدی بین عثمانی‌ها و آسوری‌ها پیش‌آمد که منجر به عقب‌نشینی عثمانی‌ها شد، اما از طرف سلماس نیروی عثمانی پیش می‌آمد. باز در جریان
طرف سلماس نیروی عثمانی پیش می‌آمد. باز در جریان فرار آسوری‌ها از شهر، آدمکشی‌هایی اتفاق افتاد. پیشروان سپاه عثمانی که به شهر وارد شدند، خود به چپاول مسیحی و غیر مسیحی پرداختند. در مسیون مسیحی فرانسوی بسیاری از مسیحیان ضعیفی که امکان فرار از شهر را نداشتند، به‌دست عثمانیان قتل‌عام شدند و مسیو سونتاق که نماینده پاپ در ارومیه بود و واقعاً با مردم خوشرفتاری می‌کرد به‌دست عثمانیان کشته شد: این فرد در دوران چیرگی آسوریان از هیچ کوششی در نجات مردم و نکوهش رفتار جیلوها دریغ نمی‌کرد. با وجود اینکه مردم اجتماع نموده
دریغ نمی‌کرد. با وجود اینکه مردم اجتماع نموده و از عثمانیان درخواست آزادی این فرد و کشیشان دستگیرشده را نمودند، با این وجود عثمانیان پروا نکردند و ایشان را در جلوی مسجد مناره تیرباران کردند. بسیاری از اهالی بومی مسیحی شهر (به غیر از جلوها) در خانه‌های همسایگان مسلمان خود پنهان شدند که باعث شد عثمانیان خانه‌های شهر را تک به تک جستجو کنند و از کسانی که یافتند و به قتل رساندند، فردی بنام دکتر اسرائیل از سران مسیحی شهربود که اتفاقاً با مسلمانان خوشرفتار نبود و در زمان چیرگی جیلوها دائم تشویق به خونریزی می‌کرد،
زمان چیرگی جیلوها دائم تشویق به خونریزی می‌کرد، اما در خانه همسایه مسلمانش پناه گرفته بود. مسیحیانی که از شهر گریختند به سلماس رفتند و تعدادی عثمانی آن‌ها را تعقیب کرده و زنان و فرزندان ایشان را دستگیر می‌کردند، در میان خود ایشان هم هرکس به فکر خود بود و جلوها و ارمنیان قفقازی بقیه را غارت می‌کردند. در میاندوآب، مجدالسطنه دست به کشتار ایشان زد و سپس کردان هم بسیاری از ایشان را کشتند و غارت کردند. جمعاً حدود پنجاه هزار نفر به صایین قلعه رسیدند که دنسترویل ایشان را به بعقوبه فرستاد. کسروی تعداد کشته شدگان
ایشان را به بعقوبه فرستاد. کسروی تعداد کشته شدگان مسلمان را در طی کل این دوره بیش از صد وسی هزار نفر می‌داند و کشتگان مسیحی را انبوه ذکر می‌کند. پس از این دوران در نواحی سلماس و ارومیه جمعیت به حدی کم بود که تمام محصول در دهات دست نخورده می‌ماند و عثمانی‌ها افراد را به زور به دهات می‌فرستادند تا محصول را جمع کنند و به شهر بیاورند. دفاع ایرانیان از یکدیگر. کنسول انگلیس در سال ۱۹۱۵ می‌نویسد بسیاری از ایرانیان سعی در پناه دادن ارامنه و آسوری‌ها در منازل خود داشتند، ولی مأموران عثمانی نمی‌گذاشتند. همچنین در
داشتند، ولی مأموران عثمانی نمی‌گذاشتند. همچنین در سلماس، ۷۵۰ نفر از آسوریان در منازل ایرانیان پنهان شدند که افسر عثمانی دستور حمله به خانه‌های ایرانیان را صادر نمود که این عده همگی کشته شدند. از سوی دیگر در مورد دفاع ایرانیان مسیحی از همسایگان مسلمانشان کسروی اینطور می‌گوید: «چنان‌که توفیق هم می‌نویسد این مسیحیان همه به یکحال نمی‌بودند و بسیاری از مسیحیان خود ارومی به پیش‌آمد خرسندی نداده و دلتنگی می‌نموده‌اند و کسانی از آنان آشنایان و دوستان خود را از مسلمانان نگه می‌داشته‌اند، و توفیق از اینگونه
از مسلمانان نگه می‌داشته‌اند، و توفیق از اینگونه می‌شمارد. بارون مناسگان بازرگان تبریزی و دکتر شموئیل و به‌به عیوضوف را.» درپی لشکرکشی آندرانیک به خوی و شکست خوردنش هم، آندرانیک دو قریه معتبر را (در نخجوان) با زن و بچه قتل‌عام نمود که به آن جهت علی احسان پاشا (فرمانده عثمانی) به روشنی به اقبال السلطنه ماکویی و ضابطین آن حدود نوشته بود که در عوض مسلمانان، ارامنه ماکو و کشمش تپه و قره کلیسا و خوی باید قتل‌عام شوند و اگر از خوانین و اهالی کسی جانبداری نماید، خودش مصلوب و همه داراییش مصادره خواهد شد. اقبال
خودش مصلوب و همه داراییش مصادره خواهد شد. اقبال السلطنه می‌نویسد که اهالی هیچ اقدامی برای اجرای دستور عثمانی نکردند، ولی " عساکر عثمانی با واغون آمده و در پایین محله ارامنه پیاده شده و با کمک مهاجرین قفقاز که از تعدیات ارامنه گریخته و به ماکو آمده بودند، اقدام به قتل‌عام نمودند. از اهالی کسی اشتراک ننمود " در قره کلیسا، اقبال السطنه، پسر خودش را فرستاد تا به مسیحیان بفهماند که یا بگریزند یا اموال خودشان را با سند و دست خط اقبال السلطنه به او امانت بدهند و ظاهراً ادعای مسلمانی کنند تا قتل‌عام نشوند، اما
و ظاهراً ادعای مسلمانی کنند تا قتل‌عام نشوند، اما آنان نپذیرفتند و اظهار کردند که باید با فائق افندی و لشکر عثمانی بجنگند. سرنوشت بازیگران کشتارها. سمیتقو، چندین سال بعد (۱۹۳۰) پس از بدون پشتیبان ماندن، از قوای دولتی شکست خورد و به همان روشی که مارشیمون را به قتل رسانده بود، کشته شد. بعضی از پاشاهای عثمانی از ترکان جوان که در نسل‌کشیها دست داشتند توسط داشناکها ترور شدند. دکتر ویلیام شت، کشیش آمریکایی که در برافروختن فجایع دست داشت را در راه صایین قلعه، کنار تیر تلگرافی مرده یافتند که در گورستان مسیحیان
تیر تلگرافی مرده یافتند که در گورستان مسیحیان تبریز (لیلاوا) دفن شد. آقا پتروس، سرکرده آسوریان که به بعقوبه رفت، در کنفرانس لوزان دوباره طرفدار ترکیه شد و قول داد که در مقابل برگشت به حکاری، نسبت به ترکیه وفادار بماند که نتیجه‌ای نداشت و بقایای جیلوها در عراق باقی ماندند: خود آقا پتروس هم در پرونده‌ای که شامل سوءاستفاده مالی از یک یتیم‌خانه بود در کانادا درگیر شد و از دست پلیس کانادا که در پی بازداشت او بود فرار کرد و به واتیکان رفت به عنوان اینکه می‌خواهد قبیله اش را از کلیسای آشوری تابع کاتولیک‌ها کند که
اش را از کلیسای آشوری تابع کاتولیک‌ها کند که باعث شد واتیکان به او دو مدال بدهد، سرانجام در تولوز فرانسه سکته مغزی کرد و درگذشت (۵۲ سالگی). آندرانیک هم در ریچاردسون اسپرینگ کالیفرنیا آمریکا درگذشت و موفق به دیدن استقلال ارمنستان نشد. شاید شکست در نبرد خوی در این مسئله دخالت داشت دکتر هری پاکارد که جراح میسیون آمریکایی‌ها، نفر دوم پس از دکتر شت و طی دوران اشغال جیلوها رئیس پلیس آن‌ها بود پس از پایان درگیری‌ها به ارومیه برگشت، اما اهالی با مشاهده اینکه او به سران کردها پول پرداخت می‌کند و محافظان مسلح میسیون
کردها پول پرداخت می‌کند و محافظان مسلح میسیون همگی از ایشان هستند، پس از حمله ناموفق کردها (سمیتقو) به ارومیه، به میسیون آمریکایی حمله کردند و ۲۷۰ نفر مسیحی از ۹۰۰ نفر را که به آن مکان پناه برده بودند قتل‌عام کردند، در این میان مأموران دولتی توانستند جلوی مردم را بگیرند و دکتر پاکارد و خانواده‌اش سالم ماندند و به تهران رفتند (ششم خرداد ۱۲۹۸ شمسی ۲۸ می ۱۹۱۹). البته کسروی تعداد کشته‌شدگان را شصت نفر نوشته‌است. تا سال ۱۹۲۳ پاکارد هنوز قصد داشت به ارومیه برگردد که وزیر امور خارجه وقت (دکتر مصدق) با این عنوان
که وزیر امور خارجه وقت (دکتر مصدق) با این عنوان مخالفت نمود که «دکتر پاکارد قبلاً درگیر فعالیتهای انقلابی بوده‌است و بازگشت ایشان موجب بازگشت مشکلات قبلی خواهد شد» دکتر پاکارد پیش از اینکه در ۱۹۰۶ به میسیونری در ارومیه بیاید، در گارد ملی کلرادو نقش نظامی در سرکوب اعتراضات کارگران معادن کریپل‌کریگ (جنگ کارگران کلرادو) داشته و بقول هوگو میلر، نویسنده آمریکایی، «پاکارد یک نفر قوی‌هیکل با صدای قوی بود که وقتی سوار اسب می‌شد مثل ژنرالها بنظر می‌آمد». به هرحال، از دید پروفسور زیرینسکی، بازگشت پاکارد به ارومیه
از دید پروفسور زیرینسکی، بازگشت پاکارد به ارومیه ناعاقلانه بوده و شرایط را بدتر نموده؛ اینکه جمعیت ایرانی از حضور دوباره او و امکان جدایی ارومیه تحت حمایت انگلیسی‌ها هراس داشته و هراس آنان از روابط او با کردها، بی‌پایه نبوده‌است. سال‌شمار. سال‌شمار آشوریان و آذربایجان غربی در جنگ جهانی اول → "درگیریهای عثمانی و آسوریها قبل از جنگ اول جهانی " "در ۱۹۳۳ رضاشاه هرگونه میسیون را تعطیل کرد " ←
سید محمد پولادگر (زاده ۱۳۴۲ اصفهان)، آخوند و مدیر ورزشی دولتی ایرانی است. وی از تیرماه سال ۱۳۷۳ نائب‌رئیس و از خرداد سال ۱۳۷۹ تا دی‌ماه ۱۴۰۰ رئیس فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران بود. او پس از شکست در انتخابات فدراسیون تکواندو، به‌عنوان معاون توسعهٔ ورزش قهرمانی و حرفه‌ای وزارت ورزش و جوانان منصوب گردید و در بهمن ۱۴۰۲ با حکم کیومرث هاشمی وزیر وقت ورزش و جوانان از این سمت کنار رفت. پولادگر در حال حاضر مسئول ستاد و دبیرخانهٔ مشترک همکاری حوزه‌های علمیه و وزارت ورزش است. تحصیلات. وی سال‌ها در حوزه علمیه قم
ورزش است. تحصیلات. وی سال‌ها در حوزه علمیه قم مشغول به تحصیل بوده و دارای تحصیلات حوزوی پایان سطح ۲، لیسانس علوم سیاسی و فوق لیسانس فلسفه و حکمت اسلامی است. تکواندو و گواهینامه‌ها. سیدمحمد پولادگر تکواندو را سال ۱۳۵۸ نزد محمد قورچانی در اصفهان آغاز کرد. او دارای گواهینامه‌های زیر است: تنش با کانون تکواندوکاران ایران. محمد پولادگر مخالف جدی فعالیت انجمن صنفی کانون تکواندوکاران ایران است که درگیری‌های رسانه‌ای و قضایی را برای او به همراه داشته است. سیدمحمد پولادگر، ارکان مختلف سازمان تربیت بدنی را علیه اولین
ارکان مختلف سازمان تربیت بدنی را علیه اولین فدراسیون غیردولتی ورزش ایران باخود همراه ساخت و با درخواست از ارگان‌های حکومتی دیگر، اجماع دولتی بی‌سابقه‌ای را علیه کانون تکواندوکاران شکل داده و سازمان‌دهی کرد. وی در سلسله حملاتش به کانون تکواندوکاران ایران در بخشنامه‌های دولتی، دستور العمل‌ها و مکاتبات اداری، در مطبوعات، خبرگزاری‌ها، و صدا و سیما، ضمن اطلاق الفاظی چون عده‌ای فرصت‌طلب و سودجو، افرادی با اهداف کاملاً مشخص و بَیِّن، و …، چندین بار خواستار دقت نظر وزارت کشور در تعیین صلاحیت علمی و فنی مدیران
نظر وزارت کشور در تعیین صلاحیت علمی و فنی مدیران کانون شد که واکنش این تشکل برای ارائهٔ سوابق تحصیلی و فنی پولادگر و همکاران او را به همراه داشت. سید علی حق‌شناس رئیس انجمن صنفی کانون تکواندوکاران ایران در گفت‌وگویی در ۱۴۰۱/۰۷/۱۱ بیان داشت: «توانایی زمین زدن کانون را در ظرفیت وجودی محمد پولادگر نمی‌بینم … دست فرصت‌طلبان و سودجویان واقعی، قانون‌شکنان و … را مستنداً برای مردم رو کردیم … روش کاری ما با این قبیل افراد بر مبنای اصل اقدام متقابل است.» بنیان‌گذار تاپ‌تکواندو در این گفت‌وگو تصریح کرد: «بیست سال
تاپ‌تکواندو در این گفت‌وگو تصریح کرد: «بیست سال پیش این شخص را پای میز محاکمه کشاندیم … باز هم در دادگاه صالحه زیارتش خواهیم کرد؛ او باید پاسخ‌گوی اعمالش باشد، عدالت تاریخ انقضاء ندارد.» حق‌شناس در نامه‌ای به سید حمید سجادی وزیر وقت ورزش و جوانان در ۱۴۰۱/۰۷/۲۳، ضمن انتقاد از سخنان وی دربارهٔ استفاده از ورزش‌های رزمی جهت سرکوب مردم، از انتصاب سید محمد پولادگر به سمت معاونت توسعهٔ ورزش قهرمانی و حرفه‌ای وزارت ورزش، به عنوان «شخصی بدون کم‌ترین سابقهٔ قهرمانی و مربی‌گری با پرونده‌های قضایی متعدد و حواشی
و مربی‌گری با پرونده‌های قضایی متعدد و حواشی پرتعداد مالی و …» انتقاد کرد. رئیس اتحادیه متخصصان ورزش‌های رزمی ایران در این نامه به گفته‌های پولادگر مبنی بر دعوت از ورزشکاران برای حفظ وحدت ملی، نیز واکنش نشان داد: «یاللعجب! فردی سخن از وحدت ملی می‌راند که برآیند ۲۷ سال مدیریت مُشعشَع وی در فدراسیون تکواندو، … نارضایتی عمومی همه‌جانبه در این ورزش بوده است …؛ ایضاً در چندماه مسئولیت او در سمت جدید نیز نارضایتی فاحش ورزش‌های دیگر هم‌چون ورزش اول ایران یعنی کشتی را شاهد هستیم. لازم است این گونه اظهارنظرها را به
را شاهد هستیم. لازم است این گونه اظهارنظرها را به اشخاصی در زیرمجموعهٔ خود واگذار نمایید که از مقبولیت و صلاحیت ورزشی و اجتماعی کافی و لازم برخوردار بوده تا در شرایط خاص فعلی، دعوت به وحدت ملی به سرخوردگی هرچه بیش‌تر ملی مُبدل نگردد.» رد صلاحیت در انتخابات شورای شهر تهران. سید محمد پولادگر در سومین دورهٔ انتخابات شورای شهر تهران در سال ۱۳۸۵ نامزد شد که صلاحیت او از سوی وزارت کشور تأیید نگردید. حاشیه‌ها. متهم به اخلال در نظام اقتصادی کشور. در شهریور ۱۳۹۱ دادستان عمومی و انقلاب تهران از سید محمد پولادگر به
عمومی و انقلاب تهران از سید محمد پولادگر به اتهام «معاونت در اخلال در نظام اقتصادی کشور» اعلام جرم کرد. در اسفند ۱۳۹۲ نیز دادیار دادسرای کارکنان دولت از پولادگر با اتهام «اخلال در نظام اقتصادی کشور» شکایت کرد. برای هردو شکایات مقامات قضائی کشور از محمد پولادگر، قرار منع تعقیب صادر و پرونده‌ها مختومه اعلام شدند. خرید ۹۰ هزار دلار هوگوی غیراستاندارد با ارز دولتی. در دی ماه ۱۳۸۷ خبری در خبرگزاری‌ها منتشر شد که فدراسیون تکواندو، ۱۲۰ عدد هوگوی [محافظ تنه] الکترونیکی غیراستاندارد و بدون تأیید فدراسیون جهانی را
غیراستاندارد و بدون تأیید فدراسیون جهانی را از شرکتی با نام لاجاست کره جنوبی با قیمت ۹۰ هزار دلار و با ارز دولتی خریداری کرده است. نمایندهٔ انحصاری این شرکت در ایران و خاورمیانه، غلامحسن ذوالقدری (حسن ذوالقدر) سرمربی پیشین و مدیر وقت تیم‌های ملی و فرد نزدیک به محمد پولادگر بود که این هوگوها از طریق وی به فدراسیون تکواندو جمهوری اسلامی ایران فروخته شده بود! این درحالی بود که در آن زمان، محصول این شرکت به تأیید کمیتهٔ کارشناسی فدراسیون جهانی که اتفاقاً سید محمد پولادگر رئیس فدراسیون تکواندو ایران یکی از
محمد پولادگر رئیس فدراسیون تکواندو ایران یکی از اعضای آن بود - نرسیده بود! پولادگر طرح این مسئله را منسوب به عده‌ای فرصت‌طلب در آستانهٔ انتخابات فدراسیون تکواندو دانست و از تأیید قطعی این هوگوها از سوی (WT) خبر داد. فدراسیون تکواندو نیز جوابیه‌ای به پیوست دو تصویر در ۲۰ دی ماه ۱۳۸۷ به سایت تابناک ارسال کرد و مطابق با تبصرهٔ ۴ ماده ۲۳ قانون مطبوعات حق شکایت از انتشاردهندگان افترا و اخبار کذب نزد مراجع ذی‌صلاح قانونی را برای خود محفوظ دانست. تابناک با درج جوابیه و تصاویر ارسالی، پاسخ داد: «این صرفاً یک خبر
و تصاویر ارسالی، پاسخ داد: «این صرفاً یک خبر منتشره در سایت فدراسیون جهانی است و متأسفانه تنها در این خبر به تأیید قرارداد «لاجاست» با فدراسیون جهانی تکواندو توسط این فدراسیون جهانی اشاره شده و در هیچ بخشی از این خبر، اشاره‌ای به تأیید هوگوی تولیدشده توسط این شرکت کره‌ای نشده است … برای لوازم و پوشش‌های ورزشی مورد تأیید فدراسیون‌های جهانی ورزشی، گواهینامه‌های ویژه‌ای صادر می‌شود که هنوز گواهینامه‌ای برای این وسیله از سوی فدراسیون جهانی تکواندو ارائه نشده و تنها در این صورت، می‌توان بر تأیید این هوگوها صحه
تنها در این صورت، می‌توان بر تأیید این هوگوها صحه گذاشت.» فدراسیون تکواندو، هم‌چنین در جوابیه به تابناک که عنوان کرده بود خرید هوگوها توسط ذوالقدری، مشمول قانون منع مداخله کارکنان دولت در معاملات دولتی است و بنابراین غیرقانونی می‌باشد، نوشت: «ذوالقدر کارمند فدراسیون نیست و هیچ دلیلی بر کارمند فدراسیون بودن وی وجود ندارد. مشارالیه کارمند بازنشسته وزارت آموزش و پرورش می‌باشد و هر زمان که فدراسیون به خدمات وی تحت عنوان سرمربی یا مدیر فنی به لحاظ تخصص و تجربه او نیاز داشته، با ایشان قرارداد موقت ارائهٔ خدمات،
نیاز داشته، با ایشان قرارداد موقت ارائهٔ خدمات، حداکثر برای سه ماه منعقد کرده و از خدمات او استفاده نموده است.» تابناک در پاسخ عنوان کرد: «با این قیاس، فدراسیون تکواندو، فاقد کارمند است، چراکه کارمندان این فدراسیون ازجمله ذوالقدر، غالباً با قرارداد موقت و در محدودهٔ زمانی مشخص به فعالیت می‌پردازند و قطعاً مدیر فنی تیم ملی تکواندو، نمی‌تواند مشمول عنوان پیمانکار این سازمان شود.» غلامحسن ذوالقدری واردکنندهٔ هوگوها نیز در ۲۴ دی ۱۳۸۷ به ایسنا گفت: «هوگوهای الکترونیکی ساخت شرکت لاجاست، تنها هوگوهای مورد تأیید
ساخت شرکت لاجاست، تنها هوگوهای مورد تأیید فنی فدراسیون جهانی است و به‌طور قطع بخش حقوقی فدراسیون در این زمینه اقدامات لازم را برای کسانی که مدیریت زبانزد پولادگر را تضعیف می‌کنند، انجام خواهد داد.» او به ایرنا نیز گفت: «۱۲۰ عدد هوگو را به قیمت ۹۰ هزار دلار به‌صورت نقدی با کمک دوستان سرمایه‌گذار، از شرکت لاجاست خریداری کرده و به‌صورت قسطی در اختیار فدراسیون قرار دادیم … اگر فدراسیون برای خرید اقدام می‌کرد، می‌بایست پول را به‌صورت نقدی پرداخت می‌کرد، اما ما به‌صورت اقساطی آن را در اختیار فدراسیون گذاشتیم.»
به‌صورت اقساطی آن را در اختیار فدراسیون گذاشتیم.» ذوالقدری در ۲۷ دی ۱۳۸۷ در گفت‌وگو با فارس اظهار داشت: «بازنشستهٔ آموزش و پرورش هستم و به‌طور پاره‌وقت به عنوان مدیر تیم‌های ملی در فدراسیون کار می‌کنم و هیچ منع قانونی برای فعالیت اقتصادی من وجود ندارد.» غلامحسن ذوالقدری، یک‌سال بعد (۱۳۸۸) با حکم پولادگر دبیرکل فدراسیون تکواندو شد. وی تا زمان دخالت مستقیم مراجع نظارتی به مدت چهارسال در این سمت باقی ماند. ذوالقدر پس از آن در اسفند ۱۳۹۲، رئیس «سازمان جدیدالتأسیس تیم‌های ملی تکواندو» شد. به‌نوشتهٔ روزنامهٔ
تیم‌های ملی تکواندو» شد. به‌نوشتهٔ روزنامهٔ همشهری: «این سازمان به‌دلیل عدم حضور ذوالقدری در کادر فنی فدراسیون تکواندو تأسیس گردید و تشکیلات مشخصی ندارد.» به‌گزارش خبرگزاری فارس در ۲۵ دی ۱۳۸۷، «چین سوک یانگ»، دبیرکل وقت فدراسیون جهانی تکواندو طی نامه‌ای به شرکت لاجاست در ۷ مهر ۱۳۸۷ نسبت به استفاده از این هوگوها پیش از تأیید قطعی و رسمی این فدراسیون هشدار داده و اظهار تعجب کرده بود؛ «دای سون لی»، رئیس اتحادیه تکواندو آسیا نیز در تاریخ ۶ مرداد ۱۳۸۷ در نامه‌ای، فدراسیون ایران را دربارهٔ استفاده از هوگوهای
فدراسیون ایران را دربارهٔ استفاده از هوگوهای الکترونیکی موظف به اجرای کلیه قوانین وضع شده از سوی جهان و آسیا دانسته بود. فارس در این گزارش از ورود بازرسی سازمان تربیت بدنی به مسئله خبر داد. در اردیبهشت سال ۱۳۹۰، سید محمد پولادگر مسئول بررسی عملکرد هوگوهای الکترونیکی لاجاست در مسابقات جهانی کره‌جنوبی جهت تأیید این هوگوها برای استفاده نخستین بار از آن‌ها، در المپیک لندن شد! در نهایت هوگوهای لاجاست به تأیید فدراسیون جهانی تکواندو نرسید! پولادگر در ۲۱ اسفند ۱۳۹۰ از خرید مجدد هوگوهای مورد تأیید فدراسیون جهانی
از خرید مجدد هوگوهای مورد تأیید فدراسیون جهانی تکواندو (هوگوهای دی دو) با هزینهٔ کمیته ملی المپیک ایران به صورت خرید تعدادی محدود در هر سفر، به دلیل کمبود بودجه خبر داد. دادگاهی به جُرم خیانت در امانت، جعل امضاء و تحصیل مال نامشروع. در آذر ۱۳۹۴ محمد باقری معتمد قهرمان جهان و نائب قهرمان المپیک ۲۰۱۲ لندن به تابناک گفت: «کمیته بین‌المللی المپیک برای چند قهرمان در رشته‌های مختلف مبلغی را به‌عنوان بورسیه ارسال کرد، حالا دوست دارم یکی از آقایان جواب بدهد که این دلارها که به نام من به ایران آمده بود، کجا رفته
دلارها که به نام من به ایران آمده بود، کجا رفته است؟! چه کسی به جای محمد باقری‌معتمد، رسیدِ آن پول‌ها را امضاء کرده و آن مبالغ را تحویل گرفته است؟» باقری معتمد در تاریخ یکم شهریور ۱۳۹۵ از پولادگر به اتهام «جعل امضاء، خیانت در امانت و اختلاس» شکایت کرد. وی طی بیانیه‌ای به‌تاریخ ۷ شهریور ۱۳۹۵ به‌شدت از پولادگر انتقاد و بدون ذکر نام او، وی را عوام‌فریب، مغرض و ناجوانمرد خواند که از موفقیت ملی‌پوشان و مربیان برای حفظ جایگاه خود سوءاستفاده کرده است. او در خاتمهٔ بیانیهٔ مفصل خود نوشت: «به نظر من اشخاصی که برای
بیانیهٔ مفصل خود نوشت: «به نظر من اشخاصی که برای بقاء و جایگاه خود از موفقیت‌های افراد موفق، نام شهدا، قرآن و اهل بیت استفاده می‌نمایند نه اخلاق دارند، نه اعتقاد و نه صداقت، که اینجانب و بسیاری دیگر گواه صحت گفته‌های بنده می‌باشند، که البته اشکالات دیگری وجود دارد که از عهده و نظر دستگاه‌های ذیصلاح، قابل بررسی خواهد بود.» باقری در آذر ۱۳۹۵ اظهار کرد: «تخریب نخبگان این رشته و هتک حرمت نسبت به آن‌ها فقط مختصری از اقدامات و رفتارهای … مدیران فدراسیون تکواندو است؛ البته حرف‌ها و افشاگری‌های زیادی دربارهٔ این
است؛ البته حرف‌ها و افشاگری‌های زیادی دربارهٔ این فدراسیون دارم که در آیندهٔ نزدیک حرف‌هایم را شفاف‌تر و به همراه اسناد و مدارک مطرح خواهم کرد.» وی در مهرماه سال ۱۳۹۶ در گفت وگو با ورزش سه از شکایت علیه سید محمد پولادگر در دادسرای فرهنگ و رسانه به اتهام «خیانت در امانت» و عدم پرداخت چندین هزار دلار بورسیهٔ کمیته بین‌المللی المپیک از سوی پولادگر به وی خبر داد و گفت: «۱۸ ماه قبل و پس از مدت‌ها از موضوع اطلاع پیدا کردم که پول من را بدون آگاهی‌ام می‌گرفته است و از وی شکایت کرده‌ام.» باقری‌معتمد در ۵ مهرماه