payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داشته و سپس از هم جدا شوند، اندازه‌گیری روی یکی از آن‌ها تأثیری آنی در حالت دیگری ایجاد می‌کند، حتی اگر این دو ذره خیلی از هم دور شده باشند. به‌طور مثال با مشخص شدن اینکه اسپین یکی از ذرات بالا است، اسپین ذره دوم بی‌درنگ به حالت پایین می‌رود. ارتباط دو ذره توسط این پدیده تا امروز در فواصل چند ده متر (در آزمایشگاه) تا صدها کیلومتر آزموده شده است.
انتخابات مجلس موسسان تونس نخستین انتخاباتی بود که پس از انقلاب تونس برگزار شد. مجلس برآمده مسئول آماده کردن پیش‌نویس قانون اساسی نو را دارد و همزمان مجلس قانون‌گذاری نیز هست. در این انتخابات اسلامگرایان پیروز شدند.
انتشارات اساطیر از ناشران خصوصی ایرانی است که در حوزه‌های تاریخ ایران و اسلام، فلسفه، عرفان، ادیان، ادبیات فارسی و ادبیات غرب فعالیت دارد. تاریخچه. انتشارات اساطیر در سال ۱۳۶۱ با مدیریت عبدالکریم جربزه‌دار تأسیس شد. این مؤسسهٔ انتشاراتی، در طی سال‌ها فعالیت خود، آثار متعددی در حوزهٔ فرهنگ و تمدن ایران منتشر کرده و ضمن توسعهٔ دامنهٔ فعالیت خود در زمینه‌های گوناگون، موفق به چاپ و عرضهٔ نزدیک به ۶۰۰ عنوان کتاب شده‌است. زمینهٔ فعالیت. انتشارات این مؤسسه را می‌توان به لحاظ ساختاری و محتوایی به صورت زیر خلاصه
به لحاظ ساختاری و محتوایی به صورت زیر خلاصه کرد:
ژرژ لمبور نویسنده و شاعر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. ژان کوکتو او را استاد خود می دانست
سوزان، بارونِس لیلار (؛ ۲۱ مهٔ ۱۹۰۱ – ۱۲ دسامبر ۱۹۹۲) رمان‌نویس، نمایشنامه‌نویس، و مقاله‌نویس قرن بیستم میلادی اهل بلژیک بود.
کلود اَوِلین نویسنده و شاعر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه و از اعضای مقاومت فرانسه بود.
ژان پروو نویسنده و روزنامه‌نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. وی عضو مقاومت فرانسه بود.
مارسل امه نویسنده، دراماتورژ و داستان کوتاهنویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. زندگینامه. مارسل امه در سال ۱۹۰۲ در فرانسه متولد شد. او در کالج دودال فارغ‌التحصیل شد و سپس به عنوان روزنامه‌نگار در پاریس مشغول به کار شد. وی اولین رمان خود را در سال ۱۹۲۶ منتشر کرد. امه پس از موفقیت چشمگیر رمان مادیان سبز بیشتر بر روی رمان و داستان کودک تمرکز کرد. وی در سال ۱۹۶۷ درگذشت و در پاریس به خاک سپرده شد. سبک نوشتار. مارسل امه نگاه بدبینانه ای نسبت به جهان دارد ولی این نگاه به جای منتهی شدن به یاس و پوچی به طنزی سیاه
نگاه به جای منتهی شدن به یاس و پوچی به طنزی سیاه می‌رسد. او با درآمیختن واقعیت و خیال همراه با چاشنی طنز به حماقت‌های جمعی حمله می‌کند.
ریمون رادیگه نویسنده وشاعر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است که دو رمانش به خاطر مضامین صریح و سبک و لحن منحصر به فردشان مورد توجه قرار گرفته‌اند. در ایران. رمان دیو در تن او در سال ۱۳۵۳ توسط داوود نوابی ترجمه و منتشر شده‌است.
ژان فولن نویسنده و شاعر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. اشعاری از ژان فولن از اصل فرانسه با ترجمه‌ی سهند آقایی و محمدمهدی شجاعی در زبان فارسی منتشر شده است. در ادامه شعری از فولن را از کار همین مترجمان می‌خوانیم: فسخ در سربالایی خیابان دری‌ست که گشوده می‌شود به یک تخت و بر بالای این تخت تندیس سیاه مسیح حکم می‌راند پنداری تا دیروز سخن می‌رانده و تمام روز هیچ نگفته و البته خاطره‌ها که نابود گشته و دست‌ها را در حالی که مگسی می‌پیمایدش حرکت می‌دهد خدا مگر عشق نیست زیرورو می‌کنیم خاکستر خاطرات را و خانه حافظ
نیست زیرورو می‌کنیم خاکستر خاطرات را و خانه حافظ بی‌منّت صاحبانش و ناگهان مرگ.. ژان فولن ترجمه‌ی سهند آقایی و سید محمدمهدی شجاعی
الا مایار (۲۰ فوریه ۱۹۰۳، ژنو - ۲۷ مارس ۱۹۹۷، چندولین)(۳۰ بهمن ۱۲۸۱ تا ۷ فروردین ۱۳۷۶خ) جهانگرد نویسنده و عکاس سده ۲۰ (میلادی) اهل سوئیس است. اوایل زندگی. الا به‌عنوان تنها فرزند یک تاجر ثروتمند پوست در ژنو متولد شد. پدرش سوئیسی و مادرش دانمارکی بودند. در سن ۲۰ سالگی او و یکی از دوستانش از کن به Corsica رفتند، سپس به ساردینیا، سیسیل و یونان رفتند. در المپیک تابستانی ۱۹۲۴ به‌عنوان ملوان در مسابقات المپیک شرکت کرد که در آن تنها رقیب زن بود و از ۱۷ نفر نهم شد. در این زمان او همچنین کاپیتان تیم هاکی روی زمین
در این زمان او همچنین کاپیتان تیم هاکی روی زمین زنان سوئیس بود و یک اسکی بازبین‌المللی بود. حرفه. از دهه ۱۹۳۰ به‌بعد وی سال‌ها به‌جستجوی جمهوری‌های مسلمان اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی شوروی، و همچنین سایر مناطق آسیا پرداخت و مجموعه‌ای غنی از کتاب‌ها را منتشر کرد، کتاب‌هایی که به‌عنوان عکس‌های او امروزه به عنوان شهادت تاریخی ارزشمند در نظر گرفته می‌شوند. "Turkestan Solo" "(تنها در ترکستان") سفری را در سال ۱۹۳۲م (۱۳۱۱خ) در ترکستان شوروی توصیف می‌کند. عکس‌های این سفر اکنون در بخش الا مایار موزه تاریخی
این سفر اکنون در بخش الا مایار موزه تاریخی کاراکول نمایش داده می‌شود. در سال ۱۹۳۴م (۱۳۱۳خ)، روزنامه فرانسوی Le Petit Parisien او را برای گزارش در مورد وضعیت تحت اشغال ژاپن به منچوری فرستاد. در آنجا بود که او با پیتر فلمینگ، نویسنده و خبرنگار مشهور روزنامه تایمز، ملاقات کرد و با او همکاری کرد تا از پکن به سرینگر (۳۵۰۰ مایل) از چین عبور کند، بیشتر مسیر از طریق مناطق بیابانی متخاصم و هیمالیای شیب دار است. این سفر در فوریه سال ۱۹۳۵ آغاز شد و هفت ماه طول کشید، که شامل سفر با قطار، کامیون، پیاده، اسب و عقب بود.
شامل سفر با قطار، کامیون، پیاده، اسب و عقب بود. هدف آن‌ها تشخیص آنچه در سین کیانگ (در آن زمان با نام سینکیانگ یا ترکستان چین نیز شناخته می‌شد) بود که در آن شورش کومول به پایان رسیده بود. مایار و فلمینگ با نیروهای مسلمان هوی ژنرال ما هوشن دیدار کردند. بعداً او این سفر را در کتاب سفر ممنوع خود ثبت کرد. در سال ۱۹۳۷ (۱۳۱۶خ) مایار برای گزارش پیت پاریسین برای گزارش در مورد افغانستان، ایران و ترکیه به آسیا بازگشت، در حالی که در سال ۱۹۳۹ (۱۳۱۸خ) و در آستانه جنگ جهانی دوم با همراهی نویسنده سوئیسی، آنه‌ماری
جنگ جهانی دوم با همراهی نویسنده سوئیسی، آنه‌ماری شوارتزنباخ، از ژنو به کابل سفر کرد. «the cruel way» عنوان کتاب مایار در مورد این تجربه است که با شروع جنگ جهانی دوم کوتاه شد. او سال‌های جنگ را در جنوب هند گذراند، از معلمان مختلف در مورد Advaita Vedanta، یکی از مدارس فلسفه هندو، یادگرفت. در بازگشت به سوئیس در سال ۱۹۴۵، او در ژنو و در Chandolin، یک روستای کوهستانی در کوه‌های آلپ سوئیس زندگی کرد. او تا اواخر زندگی به اسکی ادامه داد و آخرین بار در سال ۱۹۸۶ به تبت بازگشت. میراث. دست نوشته‌ها و اسناد الامایلارت
بازگشت. میراث. دست نوشته‌ها و اسناد الامایلارت در Bibliothèque de Genève (کتابخانه شهر ژنو) نگهداری می‌شود، کارهای عکاسی وی در موزه لیزه در لوزان سپرده می‌شود و فیلم‌های مستند (در مورد افغانستان، نپال و هند جنوبی) بخشی از مجموعه بایگانی فیلم سوئیس در لوزان سوئیس. فیلم‌هایی که او در سفر به ایران ثبت کرده، از کهن‌ترین نمونه‌های رنگی به‌جامانده از زندگی مردم و فضای کوچه و بازار ایران در آن دوران به شمار می‌روند. در میان این آثار، قدیمی‌ترین فیلم رنگی از خیابان‌های مشهد و حرم امام رضا (ع) نیز دیده می‌شود.
مشهد و حرم امام رضا (ع) نیز دیده می‌شود. مایار، به دلیل نداشتن مجوز فیلم‌برداری، دوربین خود را زیر لباسش پنهان کرده بود. شاید همین ناآگاهی مردم از حضور دوربین باعث شده باشد که تصاویر، بازتابی واقعی و بی‌پیرایه از زندگی روزمره آن زمان باشند. منابع. ویکی انگلیسی :https://en.wikipedia.org/wiki/Ella_Maillart
جورج شِحادِه شاعر و نویسنده لبنانی است.
آنری شاریر نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. وی که به اتهام قتل توسط دادگاه فرانسه محکوم شده بود، مهمترین حوادث پیرامون این ماجرا را در کتابی با عنوان "پاپیون" به رشتهٔ تحریر در آورد. این کتاب بسیار موفق بود. وی ادعا داشت که بیشتر رخدادهای تحریر شده در "پاپیون" تا حد زیادی درست است، اما منتقدان مدرن بر این باورند که بسیاری از مواد کتاب در واقع خاطرات نقل‌شدهٔ دیگر زندانیان همراه «شاریر» بوده‌است. زندگی. شاریر در آردش متولد شد. او دو خواهر بزرگتر داشت. مادر او زمانی که وی ۱۰ ساله بود فوت کرد. در ۱۷ در
مادر او زمانی که وی ۱۰ ساله بود فوت کرد. در ۱۷ در سالگی و در سال ۱۹۲۳، در نیروی دریایی فرانسه به عنوان داوطلب خدمت سربازی و به مدت دو سال خدمت کرد. با توجه به آنچه از کتاب برمی‌آید، شاریر در ۲۶ اکتبر ۱۹۳۱ به اتهام قتل رولاند لوپتی، اتهامی که او به شدت تکذیب کرد، محکوم شد. او به زندگی در زندان و ده سال کار سخت محکوم شد. پس از یک زندان کوتاه در زندان‌های موقت در کن فرانسه، او در سال ۱۹۳۳ به زندان سنت لوران مارونی در رودخانه مارونی، به جزیره شیطان در ناحیه گویان در شمال شرقی آمریکای جنوبی منتقل شد. با توجه
در شمال شرقی آمریکای جنوبی منتقل شد. با توجه آنچه در کتاب آمده‌است، او برای اولین بار در ۲۸ نوامبر سال ۱۹۳۳ میلادی اقدام به فرار کرد. دوستان همراه وی در این فرار مااورت و کلوزت بودند که وی را در بسیاری از دوران فرار همراهی کردند. او همچنین در یکی از فرارهای خویش ماهها در میان یک قبیلهٔ سرخپوست زندگی نمود، اما به محض خروج از آن قبیله مجدداً دستگیر و زندانی شد. او نهایتاً پس از چندین مورد فرار و بازداشت به ونزوئلا گریخت و در آنجا با ریتا ازدواج نمود. او همچنین موفق شد رستورانی در کاراکاس و ماراکایبو افتتاح
موفق شد رستورانی در کاراکاس و ماراکایبو افتتاح نماید. از او حتی بعدها دعوت شد تا در برنامه‌های تلویزیونی شرکت نموده و به بیان خاطرات خویش بپردازد. او در سال ۱۹۶۹ به فرانسه بازگشت و در آنجا توانست ۱٫۵ میلیون نسخه از کتاب "پاپیون" را به فروش برساند، چیزی که البته مورد انتقاد وزیر وقت فرهنگ فرانسه قرار گرفت. نهایتاً این کتاب در ۱۹۷۳ تبدیل به فیلمی با کارگردانی فرانکلین جی شافنر و با بازیگری استیو مک کویین و داستین هافمن شد. شاریر در ۲۹ ژوئیه ۱۹۷۳ میلادی به علت ابتلا به سرطان‌های سر و گردن در شهر مادرید
به علت ابتلا به سرطان‌های سر و گردن در شهر مادرید درگذشت.
روژه ویان رمان‌نویس، دراماتورژ، روزنامه‌نگار و فیلم‌نامه‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. زندگی‌نامه. ویلند در آسی-آن-مولتین، اوآز متولد شد و در سن ۵۷ سالگی در میونا، ان درگذشت. او برای یکی از رمان‌هایش برنده جایزه گنکور شد. ویلند در طول اشغال نازی‌ها در مقاومت فرانسه شرکت کرد. Drôle de jeu (بازی با آتش) یکی از بهترین رمان‌های مقاومت ضد فاشیست به حساب می‌آید. ویلند به حزب کمونیست فرانسه پیوست اما پس از سرکوب انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان استعفا داد. او تا پایان عمر خود یک چپگرای مستقل باقی ماند.
پروتئین جهش‌یافته فرآوردهٔ پروتئینی ایست که از رمزخوانی یک ژن جهش‌خورده پدید آمده است. پروتئین‌های جهش‌یافته می‌توانند تغییرات تک آمینو اسیدی داشته باشند (که ممکن است جزئی باشد، اما در بسیاری از موارد تغییرات قابل توجهی را به همراه دارد که منجر به بیماری می‌شود) یا تغییرات وسیع‌تری در آمینو اسیدها داشته باشند، به عنوان نمونه، کوتاه شدن انتهای C (یا C-terminus) پس از معرفی کدون توقف زودرس.
ژان آنوی با نام کامل ژان ماری لوسیَن پیِر آنوی (Jean Marie Lucien Pierre Anouilh) (زادهٔ ۲۳ ژوئن ۱۹۱۰ در بوردو – ۷ اکتبر ۱۹۸۷ در لوزان) دراماتورژ و نمایشنامه‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. ژان آنوی ۲۳ ژوئن ۱۹۱۰ در شهر بوردو در فرانسه چشم به جهان گشود. پدرش خیاط و مادرش موزیسین بود. آنوی مدتی منشی لویی ژووه کارگردان معروف تئاتر بود. او کار نویسندگی را با نمایشنامه "سمور" (L'Hermine) آغاز کرد که در سال ۱۹۳۲ بر صحنه رفت. نمایشنامه "لاماندارین" و نمایشنامه "یک زندانی وجود داشت" که بترتیب در سال‌های ۱۹۳۳
"یک زندانی وجود داشت" که بترتیب در سال‌های ۱۹۳۳ و ۱۹۳۵ بر روی صحنه رفتند، موفقیت زیادی برای او همراه نداشتند اما نمایشنامهٔ "مسافر بی توشه" در ۱۹۳۷ با موفقیت همراه شد. این نمایشنامه جوانی را نشان می‌دهد که به هنگام جنگی حافظه خود را از دست داده و به دنبال گذشته خویش است. نمایشنامه "زن وحشی" دربارهٔ عشقی ناممکن در سال ۱۹۳۸ اجرای موفقی بدست می‌آورد. در همین سال نمایش "بالماسکهٔ دزدان" (مجلس رقص دزدان) مورد توجه فراوان قرار می‌گیرد. در سال ۱۹۴۴ نمایش "آنتیگون" مورد تحسین منتقدان واقع می‌شود. آنوی در "آنتیگون"
مورد تحسین منتقدان واقع می‌شود. آنوی در "آنتیگون" رئالیسم را با افسانه‌های تراژیک یونان باستان درهم می‌آمیزد. در سال ۱۹۵۳ او نمایش "چکاوک" را دربارهٔ ژان دارک می‌نویسد. شخصیت‌های داستان‌های ژان آنوی در جستجوی خوشبختی هستند اما از آنجا که بدنامی را نمی‌پذیرند به آن دست نمی‌یابند. ایده‌آل آنان در قهرمانی، دانایی یا ناسازگاری با معاصرینشان است.
لو تاراسف (Լևոն Թորոսյան/Lev Tarassov) معروف به هانری ترویا ؛ نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. وی از شخصیت‌های برجسته ادبیات معاصر فرانسه و نویسنده بیش از یک‌صد کتاب داستانی و غیرداستانی بود. وی همچنین یکی از بزرگ‌ترین نویسندگان، مورخان و رمان‌نویسان فرانسه بود. زندگی. هانری ترویا ۱ نوامبر ۱۹۱۱ در مسکو و در یک خانواده ارمنی‌تبار به دنیا آمد. افراد خانواده در جریان انقلاب روسیه تمام اموال خود را از دست دادند و از روسیه متواری شدند، مدتی را در استانبول و مدتی را در اتریش و بعد هم مدتی را در ونیز
و مدتی را در اتریش و بعد هم مدتی را در ونیز گذراندند تا در نهایت در سال ۱۹۲۰ در پاریس ساکن شدند. ترویا در فرانسه به تحصیل حقوق پرداخت اما با چاپ اولین کتابش "روز اشتباه" که با استقبال فراوان روبه رو شد به یک داستان‌نویس حرفه‌ای بدل شد و اولین جایزه ادبی خود را در سن ۲۴ سالگی دریافت کند. با انتشار پنجمین کتاب "عنکبوت "توانست جایزه گنکور سال ۱۹۳۸ را کسب نمایند. اگرچه آثارش را به زبان فرانسوی می‌نوشت، اما موضوع بیش‌تر کتاب‌هایش دربارهٔ روسیه بود. وی در روز شنبه ۲ مارس ۲۰۰۷ زمانی که در ضیافت نهار آکادمی فرانسه
۲ مارس ۲۰۰۷ زمانی که در ضیافت نهار آکادمی فرانسه در پاریس حضور داشت در سن ۹۵ سالگی درگذشت. وی که در سال ۱۹۵۹ عضو فرهنگستان فرانسه شده بود طولانی‌ترین مدت حضور در این آکادمی را داشت. از او بیش از یک‌صد کتاب، رمان و شرح حال به جای مانده، که از مهم‌ترین شرح‌حال‌های نوشته‌شده به قلم او به لئو تولستوی، آنتوان چخوف، بوریس پاسترناک، انوره دو بالزاک، گوستاو فلوبر، الکساندر دوما و ایوان تورگنیف می‌توان اشاره کرد. برگردان آثار به فارسی. کتاب‌های «راز عشق»، «چخوف»، «تولستوی»، «کاترین کبیر»، «شقایق و برف»، «شب مار
«تولستوی»، «کاترین کبیر»، «شقایق و برف»، «شب مار سفید»، «روزهای خاکستری» شماری از کتاب‌های ترجمه شده ترویا به زبان فارسی هستند. از هانری ترویا رمان‌های «تصویری در آینه» توسط داود نوابی (۱۳۵۵)، «ایوان مخوف» توسط مهین میلانی (۱۳۶۴)، «آوای غربت دل» توسط هوشنگ لاهوتی (۱۳۶۸)، «پرستار فرانسوی» (۱۳۷۱) و «پسر ساتراپ» (۱۳۷۸) توسط مهدی سمسار، «عنکبوت» توسط پرویز شهدی (۱۳۹۴)به فارسی ترجمه شده‌است.
ادمون ژابِس (; ; ، ; زادهٔ ۱۶ آوریل ۱۹۱۲ در قاهره، از یک خانوادهٔ یهودی فرانسوی زبان، نویسنده و شاعر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. ژابس که با آلبر کوسری و آندره شدید و شمار قابل توجهی از شاعران و نویسندگان فرانسوی دوستی و مراودت داشت، و صاحب آثار بسیاری به فرانسه و نیز جوایز متعدد ادبی شد، در ۱۹۶۷ ملیت فرانسوی پیدا کرد. او در روز ۲ ژانویه ۱۹۹۱ در پاریس درگذشت.
آرمان روبن نویسنده، مترجم، روزنامه‌نگار و مجری رادیو قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. در ۲۷ مارس ۱۹۶۱، روبن به دلیل نداشتن سند هویتی دستگیر شد و سه روز بعد تحت شرایط مرموزی در بیمارستان پاریس درگذشت.
آلبر کوسری ، نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. وی از نژاد سوری-لبنانی بود و در شهر قاهره به دنیا آمد.
بئاتریکس بک نویسنده بلژیکی-فرانسوی در سدهٔ بیستم بود. او در ۳۰ ژوئیه ۱۹۱۴ در شهر ویلارسوراولون، سوئیس به دنیا آمد و در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۸ در سَن کلر فرانسه درگذشت. بئاتریکس بک در سال ۱۹۵۲ با انتشار رمان "لئون مورَن، کشیش" (Léon Morin, prêtre) برندهٔ جایزه گنکور شد. این رمان با همین عنوان لئون مورن، کشیش در سال ۱۹۶۱ به کارگردانی ژان-پیر ملویل و به بازیگری ژان-پل بلموندو، امانوئل ریوا و ایرن تانک به روی پردهٔ سینما رفت
لوسین بودار ؛ (۹ ژانویه ۱۹۱۴–۲ مارس ۱۹۹۸) نویسنده و روزنامه‌نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. لوسین بودار برنده چندین جایزه ادبی فرانسه شد. از جمله جایزه انترالیه برای «آقای کنسول» و جایزه گنکور برای «آن ماری» . آخرین کتاب او «سگ مائو» ، دربارهٔ جیانگ چینگ همسر سوم مائو تسه تونگ، در سال ۱۹۹۸ سالی که درگذشت منتشر شد. او در ۲ مارس ۱۹۹۸ درگذشت و مقبره وی در گورستان مون‌پارناس، پاریس است.
موریس دوریون ؛ (زاده ۲۳ آوریل ۱۹۱۸ - درگذشته ۱۴ آوریل ۲۰۰۹) نویسنده و سیاست‌مدار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. وی عضو آکادمی فرانسه بود و به عنوان دبیر دائمی این آکادمی بین سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۹۹ خدمت کرد. زندگی‌نامه. موریس دوریون در سال۱۹۱۸ در پاریس به دنیا آمد. وی پسر یک یهودی روسی مهاجر به نام لازار کسل (۱۸۹۹–۱۹۲۰) بود. موریس هرگز پدرش را نشناخت چرا که وقتی دو ساله بود، پدرش با شلیک یک گلوله به قلب خود به زندگی خود پایان داد. موریس در سن ۱۸ سالگی به واقعیت مرگ پدرش پی برد. نام خانوادگی موریس برگرفته از
مرگ پدرش پی برد. نام خانوادگی موریس برگرفته از «رنه دوریون»، یک محضردار اهل شمال فرانسه پس از ازدواج با مادرش است. وی بعدها تحت تأثیر عمویش «ژوزف کسل» و ملا ادبی او، به ادبیات روی آورد و از جمله رمان بسیار معروف شاهان نفرین شده را نوشت. موریس در ۱۴ آوریل ۲۰۰۹ در سن ۹۰ سالگی در پاریس درگذشت. سرود پارتیزان‌ها. موریس دوریون از نظر سیاسی طرفدار ژنرال دوگل بود و در زمان جنگ با آلمان نازی مخفیانه به انگلستان رفت و در کنار دوگل به مبارزه با دشمن ادامه داد. وی در دوران حضورش در لندن و همکاری با عمویش ژوزف کسل، شعر
حضورش در لندن و همکاری با عمویش ژوزف کسل، شعر فرانسوی سرود پارتیزان‌ها که رایج‌ترین سرود فرانسه آزاد و مقاومت فرانسه در زمان جنگ جهانی دوم بود را سرود و به همین خاطر به او پدر «سرود مقاومت» فرانسه می‌گویند. اشعار این سرود بیانگر ایده «یا مرگ یا پیروزی» در نبرد آزادیبخش ملی فرانسه است و موسیقی اش را آنا مارلی ساخته‌است. تیستوی سبزانگشتی. موریس دوریون نویسنده رمان معروف تیستوی سبزانگشتی است. موریس می‌گوید که رمان تیستوی سبزانگشتی را برای سنین یک تا صد ساله نوشته‌است. این کتاب توسط لیلی گلستان به فارسی ترجمه
این کتاب توسط لیلی گلستان به فارسی ترجمه شده‌است. کتاب داستانی تیستوی سبزانگشتی با جلد سبز حکایت پسری با موهای فرفری طلایی و چشم‌های سبز است. پسر بچه‌ای عجیب اما ساده که روزی متوجه می‌شود انگشتانش خاصیت سبزکنندگی همانند یک فرشته دارند. او به هرچه دست می‌زند، سرشار از گل و سبزه و پیچک می‌شود؛ و این دلیلی است که او را سبزانگشتی صدا می‌کنند. تیستو آرزو دارد تا با انگشت‌های سبزکننده‌اش همه ناتوانی‌ها و زشتی‌ها و نارسایی‌ها را به‌طور معجزه آسا سرشار از زیبایی کند. شاهان نفرین‌شده. کتاب شاهان نفرین‌شده، اثر
کند. شاهان نفرین‌شده. کتاب شاهان نفرین‌شده، اثر دیگری از موریس دوریون متشکل از رمان هفت‌گانه تاریخی است و در فاصله سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۷۷ نوشته و منتشر شده‌است. این مجموعه کتاب به جنگ‌های سلطنتی فرانسه در قرن چهاردهم و وقایع آن دوران می‌پردازند. از این رمان هفت‌گانه سریال تلویزیونی نیز تهیه شده‌است. گفتاوردها. تیستوی سبزانگشتی تیستوی سبزانگشتی در مورد خمینی و اسلام‌گرایی افراطی. روزنامه فیگارو تاریخ ۱۲ نوامبر ۲۰۰۴ به نقل از موریس دوریون دربارهٔ نقش کشور فرانسه در روی کار آمدن خمینی نوشت: «ماجرای نوفل‌لوشاتو،
در روی کار آمدن خمینی نوشت: «ماجرای نوفل‌لوشاتو، صفحه درخشانی در تاریخ فرانسه نیست. رفتار والری ژیسکاردستن که آن همه توجه و عنایت به یک پیغمبر دروغین کرد و آن همه وسیله در اختیارش گذاشت، قابل فهم نیست. اعتلای اسلام‌گرایی افراطی از همین‌جا آغاز شده.»
آلن بوسکه شاعر و نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. از "آلن بوسکه " در زبان فارسی کتاب "فردا بی من " که آخرین مجموعه شعر اوست با عنوان " نبودن خیلی راحت‌تره" با ترجمه سهند آقایی و سید محمدمهدی شجاعی سال ۱۳۸۷ توسط نشر مشکی منتشر شده‌است.
بوریس ویان نویسنده، شاعر، ترانه‌سرا، خواننده، موسیقی‌دان جاز، نقاش و آهنگساز قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. او هنرمندی جامع الاطراف بود اما اکنون بیشتر به واسطهٔ رمانهای جنجالی و صاحب‌سبکش شناخته می‌شود که گاه با نام حقیقی و گاه با نام مستعارِ «ورنون سولیوان» منتشر می‌شد. زندگی. &lt;br&gt; بوریس ویان سال ۱۹۲۰ در شهر ویل داوره در حومه پاریس چشم به جهان گشود. تحصیلات درخشانی کرد و سال 1942 از مدرسه مرکزی پاریس با مدرک مهندسی فارغ التحصیل شد. زمان دانشجویی ترومپت جاز می نواخت. در زمینه های مختلفی قلم می زد و
جاز می نواخت. در زمینه های مختلفی قلم می زد و با ژان پل سارتر و سایر اگزیستاسیالیست های آن زمان نشست و برخاست داشت. سال ۱۹۴۶ با نام مستعار رمان معروف خ"واهم رفت تا بر قبرهایتان تف کنم" را به انتشار رساند، این رمان انتقاد تندی به نژاد پرستی داشت و باعث شد نام نویسنده آن بر زبان ها بیافتد و حتی مورد تعقیب قضایی واقع شود.&lt;br&gt; نوشته های ویان یا به لحاظ اجتماعی دیوانه وار تحریک آمیز بود، یا فانتزی خالص شاعرانه داشت و یا بسیار غم انگیز بود. ویان وارد قلمروهای فراوانی شد، ترانه سرایی می کرد، نمایشنامه می
فراوانی شد، ترانه سرایی می کرد، نمایشنامه می نوشت، حتی در وادی اپرا هم وارد شد و با این که بیمار بود و پزشکان توصیه به استراحت مطلق کرده بودند، او به فعالیت هایش در تمام زمینه ها ادامه داد تا سرانجام با حاد شدن بیماری اش سال ۱۹۵۹ در حالی که در اوج فعالیت های گوناگون بود، در سی و نه سالگی چشم از جهان فروبست.&lt;br&gt; خلوص احساسات، زبانی رویاگونه و جسور، بازی با کلمات و خلق واژه های جدید و تلخی سرنوشت از ویژگی های کلی رمان های او به شمار می روند. کف روزها یکی از مهمترین رمان های بوریس ویان محسوب می شود که
از مهمترین رمان های بوریس ویان محسوب می شود که بعد از انتشار با اقبال روبرو نشد و تنها اواخر دهه شصت میلادی بود که خوانندگان به خصوص جوان آن دوره به اهمیت آن پی بردند. این رمان با طنز و تخیلی بی همتا داستان دلخراش عشق یک زوج را بیان می کند. کلوئه قربانی نیلوفری می شود که شش های او را تسخیر کرده است. این رمان علاوه بر ترسیم سرنوشت تلخ یک عشق از زوایای مختلف به نقد اجتماعی هم می پردازد. ویژگی دیگر این رمان آمیختگی آن با موسیقی جاز است. بوریس ویان از مهمترین نوازندگان و قطعات معروف جاز در این رمان صحبت می
نوازندگان و قطعات معروف جاز در این رمان صحبت می کند. کلوئه یکی از شخصیت های کلیدی این رمان نام قطعه معروف دوک الینگتون "کلوئه" را بر خود دارد. کتاب شناسی. &lt;br&gt; عناوین منتشرشده از آثار بوریس ویان به زبان فرانسوی و به ترتیب انتشار به شرح زیر است. در مقابل آن نیز مشخصات عناوینی که به فارسی ترجمه شده‌است، براساس پایگاه کتابشناسی کتابخانه ملی ایران آمده‌است.
آلبر مِمی (زاده در شهر تونس – درگذشته در نوی-سور-سن) نویسنده و مقاله‌نویس سده ۲۰ (میلادی) یهودی، زاده تونس و اهل فرانسه بود. وی پیرو جنبش ترقی‌خواهی و پسااستعماری بود. او نزدیک به ۲۰ کتاب دربارهٔ استعمار، یهودیت و نژادپرستی نوشت و برای دهه‌ها به‌ویژه در نیمه دوم سده ۲۰ (میلادی) درانجمن‌های ادبی و فرهنگی از جمله درمیان روشنفکران ایرانی مطرح بود. آغاز زندگی. آلبر ممی در ۱۵ دسامبر ۱۹۲۰ در گتو یهودی‌نشین حاره در شهر تونس و در خانواده‌ای فقیر و پرجمعیت چشم به جهان گشود. پدر آلبر («فراجی» یا «فرانسوا») از یهودیان
گشود. پدر آلبر («فراجی» یا «فرانسوا») از یهودیان ایتالیا و مادرش («ماریا» یا «مارگارت») از یهودیان قوم بربر شمال آفریقا بود. خانواده ممی در خانه به زبان عبری-عربی حرف می‌زدند که با زبان عربی تفاوت داشت. پس از تولد آلبر، شهرداری تونس از پذیرش نام یهودی برای او خودداری کرد؛ بنابراین ناگزیر به او نامی فرانسوی دادند. تحصیل. آلبر دوران خردسالی را در یک مدرسه مذهبی یهودی گذراند. این آموزش باعث شد او در دوران بزرگسالی نوشته‌های کلاسیک عبری را به آسانی بخواند. در هفت سالگی به دبستان فرانسوی‌زبان اتحاد جهانی آلیانس
سالگی به دبستان فرانسوی‌زبان اتحاد جهانی آلیانس رفت و به خاطر ممتاز بودن، با هزینه دولت تونس، دوره آموزش متوسطه را در کارنو، بهترین دبیرستان تونس گذراند. آلبر ممی در ۱۹۳۹ دیپلم خود را در رشته فلسفه گرفت کرد و برای ادامه تحصیل به دانشگاه الجزیره در پایتخت الجزایر رفت. با این حال او بیشتر وقت خود را در تونس می‌گذراند و در دبیرستان کارنو کار می‌کرد. در دوره جنگ جهانی دوم و اشغال تونس به دست نازی‌ها به یک اردوگاه کار اجباری در تونس فرستاده شد. پس از جنگ، بار دیگر تحصیلات خود را در رشته فلسفه ادامه داد و پس از
تحصیلات خود را در رشته فلسفه ادامه داد و پس از دانشگاه الجزیره در دانشگاه سوربن پاریس ثبت‌نام کرد. با این حال تا سال ۱۹۵۳ به آموزگاری در دبیرستان کارنوی تونس ادامه داد و دبیر بخش فرهنگی نشریه "اکسیون" بود (که بعداً به "ژون آفریک" تغییر نام داد). کوچ به فرانسه. در دهه ۱۹۵۰ (میلادی) که تونس درگیر مبارزات استقلال‌خواهانه بود و آلبر ممی به فرانسه کوچ کرد و با اینکه می‌دانست در تونس استقلال‌یافته جایگاهی ندارد اما از جنبش استقلال‌خواهانه آن کشور پشتیبانی می‌کرد. او باقی عمر خود را در فرانسه گذراند و به تدریس
او باقی عمر خود را در فرانسه گذراند و به تدریس روانکاوی اجتماعی در دانشگاه‌ها پرداخت. اما زندگی در فرانسه را به «زندگی دور از وطن» توصیف می‌کرد. دوستی با سارتر و کامو. آلبر ممی از همان سال‌های آغازین تحصیل در پاریس با انجمن‌های روشن‌فکری پاریس آشنا شد. نویسندگان مطرح آن دوره فرانسه، مانند ژان-پل سارتر و آلبر کامو خیلی زود توانایی نویسندگی آلبر ممی را کشف کردند به گونه‌ای که آلبر کامو مقدمه‌ای برای نخستین رمان آلبر ممی به نام "مجسمه نمکی" نوشت. استعمار. آلبر ممی در دهه ۱۹۵۰ به درونمایه استعمار می‌پرداخت. پس
ممی در دهه ۱۹۵۰ به درونمایه استعمار می‌پرداخت. پس از انتشار دو کتاب دیگر به نام‌های "آگار" و "چهره استعمارگر، چهره استعمارزده" آلبر ممی به شهرت جهانی رسید. دولت فرانسه که درگیر جنگ الجزایر بود به کتاب "چهره استعمارگر، چهره استعمارزده" روی خوش نشان نداد و درخواست تابعیت فرانسوی آلبر ممی را رد کرد و ۱۶ سال پس از انتشار این کتاب درخواست تابعیت او را پذیرفت. آلبر ممی در کتاب‌های "وابستگی" و "چهره رها شده از استعمار" به پیامدهای استعمار می‌پردازد. یهودیت. آلبر ممی در دهه ۱۹۶۰ بیشتر به هویت یهودی پرداخت و در این
در دهه ۱۹۶۰ بیشتر به هویت یهودی پرداخت و در این راستا کتاب‌هایی چون چهره "یک یهودی"، "آزادی یهودی"، و "یهودیان و اعراب" را نوشت. نژادپرستی. آلبر ممی در دهه ۱۹۸۰ به بررسی نژادپرستی پرداخت. او در سال ۱۹۸۲ با انتشار کتاب "نژادپرستی" را نوشت که به بررسی مفهوم دیگرهراسی می‌پرداخت. او دیگرهراسی را یک گام فراتر از نژادپرستی بیولوژیک و بسیار گسترده‌تر از آن می‌دانست. از دید او دیگرهراسی با عبور از مرزهای نژادی، تلاش می‌کند انسان‌ها را بر پایه طبقه اجتماعی و فرهنگی و حتی ویژگی جنسیتی گروه‌بندی از یکدیگر جدا کند و
و حتی ویژگی جنسیتی گروه‌بندی از یکدیگر جدا کند و به خشونت فیزیکی بینجامد. آلبر ممی باور داشت که نژادپرستی، تنها، شاخه‌ای از دیگرهراسی است. نویسندگی. آلبر ممی با نوشته‌های خود پل‌هایی میان فرهنگ‌ها و نژادهای گوناگون ساخت. انسان‌گرایی، مضمون اصلی و پس‌زمینه همه آثار او است. او فراتر از همه تفاوت‌ها و اختلاف‌ها، به رعایت حقوق انسانی می‌اندیشید. نوشته‌های او دربارهٔ یهودیت، استعمار، و دیگرهراسی مورد توجه دیگر روشنفکران قرار گرفتند. او در دو دهه پایانی زندگی‌اش، به گردآوری خاطرات و یادداشت‌های پراکنده‌اش پرداخت
به گردآوری خاطرات و یادداشت‌های پراکنده‌اش پرداخت که در قالب کتاب منتشر شدند. همچنین در این سال‌ها نسبت به آنچه بهار عربی نام گرفت چندان شیفتگی نشان نداد و امیدواری‌های به وجود آمده را پوچ می‌دانست و می‌گفت: «اگر مردم عرب مسلمان پذیرای سکولاریسم نباشند مشکل هرگز حل نمی‌شود… و اگر با فساد مبارزه نشود همه حرف‌ها توخالی خواهند بود». جوایز. در سال ۲۰۰۴ فرهنگستان فرانسه، بالاترین نهاد در زمینه زبان و ادبیات فرانسه، جایزه بزرگ فرانکوفونی را به آلبر ممی، بابت همه نوشته‌هایش اهدا کرد و وزارت فرهنگ این کشور نیز
نوشته‌هایش اهدا کرد و وزارت فرهنگ این کشور نیز نشان لژیون دونور را به او داد.
گابریل ویتکوپ (۲۷ مهٔ ۱۹۲۰ - ۲۲ دسامبر ۲۰۰۲) بانوی نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. در ایران. در ایران کتاب «نکروفیلیاک یا مرده‌خواه» او توسط علی طباخیان به فارسی ترجمه شده است.