payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گیوتین فرستاد. بازداشت دانتونیست‌ها. نبرد سیاسی مداوم، نبردی به قدر کافی خونین که دستکم از زمان دستگیری ژیروندن‌ها به عنوان حکومت ترور معروف شد، در بسط و گسترشش پایان ناپذیر به نظر می‌رسید. وقتی ابرتیست‌ها سرنگون شدند، روبسپیر مجبور شد تا سایر رقبایش در کلوب کوردلیه را از میان بردارد، لیستی که با اسامی فابر دِ گلانتین (واضع تقویم جدید جمهوری) و دوست نزدیک او ژرژ ژاک دانتون (وزیر عدلیهٔ پیشین و رئیس اسبق کمیته نجات خلقی) شروع می‌شد. این وکلای نیرومند طعمه‌های دشواری به حساب می‌آمدند؛ لیکن یک رسوائی مالی
دشواری به حساب می‌آمدند؛ لیکن یک رسوائی مالی بسیار عظیم در رابطه با کمپانی فرانسوی هند شرقی «دستاویز مناسب» را فراهم نمود. روبسپیر دوباره سن ژوست را به کنوانسیون روانه کرد تا «گزارش» کمیته (به تاریخ ۳۱ مارس ۱۷۹۴) را ارئه نماید. «گزارش در باب توطئهٔ دانتونیست‌ها» تحت نظارت روبسپیر و با مطالبی که او فراهم آورده بود توسط سن ژوست نوشته و سپس ارائه شد. رابینسون و استیونز معتقد هستند که در گزارش نُه صفحه‌ای مذکور «دروغی‌ترین اتهامات و واقعیت‌های معروف تحریف شده به بی رحمانه‌ترین طریق» مطرح شده‌اند. بخشی از
شده به بی رحمانه‌ترین طریق» مطرح شده‌اند. بخشی از صحبت‌های سن ژوست: " دانتون تو به هدف استبداد خدمت کرده‌ای. درست است که تو با {مارکی دو} لافایِت مخالف بوده‌ای؛ اما میرابو، دوک دو اورلِئان و دوموریه هم با او مخالف بودند. آیا جرائت داری انکار کنی که خودت را به این افراد فروخته بودی، به جابرترین توطئه گران علیه آزادی؟ ... تو خودت را از مونتان در میان خطرهایی که جریان داشت، سوا کردی. تو به‌طور آشکار این را به عنوان شایستگی ادعا کردی که گنسون، گوآده و بریسو را تقبیح نکرده‌ای. تو پیوسته شاخهٔ زیتون را به آنان
تقبیح نکرده‌ای. تو پیوسته شاخهٔ زیتون را به آنان عرضه کردی؛ وثیقهٔ اتحاد با ایشان علیه ملت و جمهوری خواهان سخت گیر. ... تو می‌دانستی چه طور خشم وطن پرستان را آرام کنی. تو بدبیاری‌های ما را نتیجهٔ سستی ارتش‌های ما نشان می‌دادی و توجه را از خیانت ژنرال‌ها برمی‌گرداندی تا {جیب خودت} را با خَراج‌های جدید آدم‌ها پر کنی. ... اگر فابر بی گناه است، اگر دوک دو اورلئان و دوموریه بی گناه بودند؛ بدون شک تو هم بی گناه هستی. من زیاد حرف زده‌ام: تو باید به عدالت جواب پس بدهی." و برای درخواست حکم اعدام این افراد چنین گفت:
و برای درخواست حکم اعدام این افراد چنین گفت: " از رومی‌ها به این طرف، جهان خالی است؛ آیا هنوز خاطرهٔ آن‌ها می‌تواند این خلاء را پر کند و آزادی را بشارت دهد؟" واقع امر این که روز قبل از ارائه، دانتون و کامیل دمولن دستگیر شده بودند. پس از یک محاکمهٔ نمایشی پر آشوب، فابر دِ گلانتین، کامیل دمولن، ژنرال فیلیپیو، ژنرال وسترمان، ژان-ماری اِرو دو سشل و سایر حامیان اصلی دانتون با رهبرشان در تاریخ ۱۶ ژرمینال (۵ آوریل ۱۷۹۴) به پای گیوتین روانه شدند. سن ژوست در گزارش خودش وعده داده بود که این «تصفیه یِ نهاییِ» دشمنانِ
وعده داده بود که این «تصفیه یِ نهاییِ» دشمنانِ جمهوری خواهد بود. در حالی که در ۱۳ آوریل پیر گاسپارد شومت به همراه لوسیل دوپله (بیوهٔ دمولن) و ماری مارگارت فرانسوا ابر (بیوهٔ ابر) و چند نفر دیگر به بهانهٔ دست داشتن در توطئهٔ خارجی برای انهدام جمهوری اعدام شدند. حذف خشن ابرتیست‌ها و دانتونیست‌ها فقط سرابِ پایداری را برای سن ژوست و روبسپیر فراهم آورد. مرگ رهبران محبوب این گروه‌ها خشم و رنجش عمیقی به وجود آورد و فقدان حضور ایشان، کار را برای ژاکوپن‌ها برای کنترل توده‌های سان کلوت، که به طرز خطرناکی پیش‌بینی
توده‌های سان کلوت، که به طرز خطرناکی پیش‌بینی ناپذیر بودند، مشکل‌تر ساخت. احتمالاً به همین مناسبت سن ژوست در موسسات جمهوری نوشت: «انقلاب سرد شده است؛ تمام مبانی اش تضعیف شده‌اند؛ تنها کلاه‌های سرخی که دسیسه چینان بر سر می‌گذارند، باقی‌مانده. اِعمال ترور جنایت را بی‌قید ساخته، همان طوری‌که شراب‌های قوی کاخ را بی‌قید می‌سازد.» ثابت شد که فقدان این حمایت خیابانی توده‌هایی که انقلاب را به پیروزی رسانده بودند (معروف به طبقهٔ چهارم) در طول رویدادهای ماه ترمیدور (ژوئیه) تا چه حد مرگ بار بوده است. به عنوان پیک
(ژوئیه) تا چه حد مرگ بار بوده است. به عنوان پیک گزارش‌های کمیته، سن ژوست چهرهٔ آشکار ترور بود و وسیعاً با نام «فرشتهٔ مرگ» (L'Archange de la Terreur) شناخته شده بود. (این تصویر سن ژوست در نمایشنامه‌های رومن رولان مثل «بازی عشق و مرگ»، «دانتون» و «روبسپیر» مشخص است) بعد از رویدادهای ژرمینال سن ژوست کنترل خودش بر دستگاه امنیت دولتی را تشدید کرد. او دفتر جدید «پلیس عمومی» را برای کمیته نجات خلقی به وجود آورد؛ که قدرت‌هایی که به‌طور رسمی به کمیته امنیت عمومی داده شده بودند را غصب می‌کرد. با این حال مدت کوتاهی
شده بودند را غصب می‌کرد. با این حال مدت کوتاهی پس از تأسیس ادارهٔ جدید، وقتی که سن ژوست یک بار دیگر پاریس را به سمت خط مقدم جبهه ترک کرد، به روبسپیر واگذار شد. روزهای پایانی. نبرد فلوروس. هنگامی که سن ژوست برای انجام مأموریت به ارتش جمهوری در بلژیک ملحق گشت؛ دوباره نظارت فوق‌العاده بر ارتش شمال را بر عهده گرفت و این امر منجر به پیروزی فلوروس شد. این نبرد پر ستیزه ارتش اتریش را وادار به عقب‌نشینی نمود و نقطهٔ عطفی در جنگ نخستین اتحادیه به حساب می‌آید. فرانسه تا پیروزی نهایی در سال ۱۷۹۷ به حالت تهاجمی
فرانسه تا پیروزی نهایی در سال ۱۷۹۷ به حالت تهاجمی باقی‌ماند. بعد از بازگشت از صحنهٔ نبرد، از سن ژوست هم چون یک قهرمان استقبال شد و «از تمام جناح‌ها تشویق گشت.» قضیهٔ نبرد به این صورت بود که کمیته نجات خلقی با گردآوری ارتش‌های آردن و موزل و تقویت آن با ۹۰/۰۰۰ نفر به فرماندهی ژان-باتیست ژوردان و حمایت سن ژوست (این ارتش به زودی ارتش سامبر و موز (Sambre-et-Meuse) نامیده شد) آن‌ها را به مقابله با شارل لروی اعزام کرد، و او در ۷ مسیدور (۲۵ ژوئن ۱۷۹۴) تسلیم شد. در همین هنگام کوبورگ، در پی شکستی که در یپرس از ژنرال
هنگام کوبورگ، در پی شکستی که در یپرس از ژنرال پیشه گرو خورد؛ عقب‌نشینی کرد. وی به منظور حفظ عقبهٔ سپاه خود، در ۸ مسیدور (۲۶ ژوئن ۱۷۹۴) در فلوروس در نزدیکی شارل لروی به ژوردان حمله کرد اما پس از یک روز نبرد سنگین شکست خورد. سن ژوست با وادار کردن ستون‌های متوالی به حمله در این پیروزی نقش بسیار مهمی ایفا کرد اما از دادن هر گونه گزارشی به کنوانسیون امتناع نمود: «من آن لحظه‌ای که پیروزی‌ها اعلام می‌شوند را بسیار دوست می‌دارم، اما دلم نمی‌خواهد این پیروزی‌ها بهانه‌ای برای خودپسندی شخصی باشند. پیروزی فلوروس اعلام
برای خودپسندی شخصی باشند. پیروزی فلوروس اعلام شده است و کسانی که چیزی در این باره نگفته‌اند در آن جا بودند؛ در بارهٔ محاصره‌ها زیاد صحبت شده است و کسانی که چیزی در این باره نگفته‌اند در آن جا در سنگرها بودند.» با بازگشتن به پاریس سن ژوست فهمید که موقعیت سیاسی روبسپیر به طرز قابل ملاحظه‌ای تنزل کرده است. همان طوری‌که ترور به نقطهٔ اوجش نزدیک می‌شد – دورهٔ به اصطلاح "ترور عظیم"- خطر ضد حمله‌ای از طریق دشمنانش تقریباً ناگزیر می‌شد. با این حال سن ژوست در اتحاد و دوستی خودش با روبسپیر ثابت قدم باقی‌ماند. در
و دوستی خودش با روبسپیر ثابت قدم باقی‌ماند. در حالی که حامل خبر پیروزی بزرگ فلوروس بود؛ به دشمنان روبسپیر بهانه‌های بیشتری داد: تمام توجیه ترور مبتنی بر احتیاج به امنیت ملی در طول دوران جنگ بود اما آن احتیاج همان موقعی که ارتش پیروزی‌های بیشتری را تجربه می‌کرد شروع به ناپدید شدن کرد. «بهانهٔ اِعمال ترور به پایان رسیده بود.» مخالفان ترور از واژگان خود سن ژوست علیه او استفاده نمودند تا اجرای تمام و کمال قانون اساسی ۱۷۹۳ را درخواست نمایند. رقابت سیاسی که به اوج هیجان و آشفتگی رسیده بود؛ با معرفی لایحه‌ای که
هیجان و آشفتگی رسیده بود؛ با معرفی لایحه‌ای که نسخه جدیدتری از «قانون مظنونان» بود – قانون ۲۲ پره ریال سال دوم (۱۰ ژوئن ۱۷۹۴) تکمیل شد. دوست مشترک روبسپیر و سن ژوست، ژرژ کوتون این متن را در بیست و یک بند نوشت. از طریق این قانون مقولهٔ جدیدی از «دشمنان مردم» در واژگانی بسیار مبهم تعریف شده بود که از طریق آن تقریباً هر کسی می‌توانست متهم بشود. مدعی علیه‌ها حق مشاورهٔ حقوقی نداشتند و دادگاه انقلابی به موجب آن، مجازات تمام قانون‌شکنی‌ها را مرگ می‌دانست (بند هفتم). لایحهٔ مذکور به سرعت توسط روبسپیر معرفی و به
لایحهٔ مذکور به سرعت توسط روبسپیر معرفی و به صورت قانون درآمد. با وجود این که سن ژوست به‌طور مستقیم در تنظیم آن دخالت نداشت و مخالفت خود را در ستاد فرماندهی ارتش شمال این گونه بیان کرد: «انسان نمی‌تواند قانون سخت و سودمندی ارائه دهد، که بر طبق میل و هوس، دسیسه و جنایت و دیوانگی باشد؛ به منظور این که آن را به ابزار مرگ بدل سازد.» اساس نامهٔ جدید ترور عظیم را تعریف کرد: در ماه اول نرخ متوسط اعدام‌ها در پاریس از ۵ نفر در روز به ۱۷ نفر رسید و در ماه بعد بالغ بر ۲۶ نفر شد. قانون پره ریال صبر و حوصلهٔ مخالفان
بر ۲۶ نفر شد. قانون پره ریال صبر و حوصلهٔ مخالفان روبسپیر را به هم ریخت. مقاومت در برابر ترور در کنوانسیون گسترش یافت. (یکی از مخالفان اصلی ژوزف فوشه، کشیش سابق و رئیس پلیس آتی در زمان ناپلئون بناپارت، بود که به نزد نمایندگان می‌رفت و آن‌ها را علیه روبسپیر تحریک می‌نمود. وی به علت تبلیغات ضدّ دینی و تندروی مورد بازخواست روبسپیر قرار گرفته بود) سن ژوست وادار شد تا دسته را مورد خطاب قرار دهد. برتران بارر و سایر ترمیدوری‌ها ادعا کرده‌اند که وی مقام دیکتاتوری برای روبسپیر پیشنهاد کرده است. (باید دانست که
برای روبسپیر پیشنهاد کرده است. (باید دانست که دیکتاتوری به شیوهٔ رومی، مقامی با مدت زمان صدارت محدود-مثلاً شش ماه- و اختیار نامحدود در دو یا سه مسئولیت مهم مملکتی بوده است. پیش از وی، ژان-پل مارا نیز خواهان برقرار دیکتاتوری به سبک رومی شده بود) با این حال، بعضی از آن‌ها صحبت‌هایش را رضایت بخش یا حداقل مفید قلمداد کردند. تا این که وی در تاریخ ۹ ترمیدور (۲۷ ژوئیه ۱۷۹۴) دفاع عمومی مصالحه ناپذیرش از روبسپیر را به عمل آورد. بازداشت روبسپیریست‌ها (ارتجاع ترمیدوری). جلسهٔ کنوانسیون در ساعت یازده شروع شد. کولو
جلسهٔ کنوانسیون در ساعت یازده شروع شد. کولو دربوآ در آن زمان رئیس جلسه بود. سن ژوست به پشت تریبون رفت و چنین گفت: " من به هیچ دسته‌ای وابسته نیستم؛ من با تمام آن‌ها خواهم جنگید. آن‌ها هیچ وقت از بین نخواهند رفت مگر از طریق موسساتی که امنیتی به وجود می‌آورند که محدودهٔ قدرت را تنظیم می‌نمایند و برای همیشه نخوت آدمی را تحت اسارت آزادی همگانی قرار می‌دهند. جریان قضایا بدین معناست که این تریبونِ رسا سخن گفتن، احتمالاً برای کسی که به شما خواهد گفت اعضای مشخصی از دولت از مسیر خرد منحرف شده‌اند هم چون صخرهٔ تارپه
دولت از مسیر خرد منحرف شده‌اند هم چون صخرهٔ تارپه یَن خواهد بود {صخره‌ای که گناه کاران را از بالای آن به زیر می‌انداختند}. بر این باور هستم که شما لایق حقیقتی که با هوشیاری پیشنهاد شده هستید و این که کسی نمی‌تواند با نازک بینی آن سرسپردگی که با وجدان کسی تقبل شده تا یارای هر چیزی برای نجات سرزمین پدری باشد را فرو بشکند…" در همین موقع ژان-لامبر تالی ین وسط حرف‌های سن ژوست پرید و او را به کناری هل داد. پس از آن وادیه و دیگران شروع به صحبت کردند و درخواست حذف روبسپیر و تمام طرفدارانش را نمودند. ویکنت دو باراس
و تمام طرفدارانش را نمودند. ویکنت دو باراس به یاد می‌آورد که در میان بلوا سن ژوست «جایگاه خطابه را ترک نکرد، علی‌رغم وقفه‌هایی که هر کس دیگری را از میدان به در می‌کرد. او فقط چند قدم پائین آمد، سپس دوباره بالا رفت تا به غرور به گفتارش ادامه بدهد … بی‌احساس، بی تأثر به نظر می‌رسید که او هر کس را با آرامشش به مبارزه می‌طلبید.» سن ژوست وقار خودش را در جایگاه حفظ کرد ولی جانش را نه. روبسپیر برای دفاع از او مداخله کرد و صدایش گرفت. برادرش آگوستین، فیلیپ لوبا و سایر هم پیمانان کلیدی سعی کردند تا نمایندگان را
و سایر هم پیمانان کلیدی سعی کردند تا نمایندگان را کنار بزنند اما شکست خوردند. جلسه با دستور دستگیری ایشان پایان یافت. سن ژوست که کماکان روی جایگاه خطابه ایستاده بود، بی تأثر باقی‌ماند و «به طرز تحقیر آمیزی به صحنه می‌نگریست.» وقتی نیروهایی از کمون پاریس تحت فرمان آنریو برای آزادی ایشان آمدند؛ اطمینانش ظاهراً به تأیید رسید. اما در کمتر از چند ساعت تمام گروه در هتل دو ویل محصور شد. وقتی سربازان بالاخره وارد شدند، تعدادی از ژاکوپن‌های شکست خورده سعی کردند تا خودکشی نمایند. سن ژوست کنار لوبا ایستاده بود که با
نمایند. سن ژوست کنار لوبا ایستاده بود که با شلیک گلوله‌ای به سرش به زندگی خود خاتمه داد. این که آیا خود سن ژوست هم قصد خودکشی داشته نامعلوم است؛ اما تنها او آرام و ساکت از دستگیری نهایی خشن و وحشی پدیدار شد. در میان دستگیرشدگان «فقط سن ژوست، با دستان بسته اما با سر برافراشته قادر به قدم زدن بود.» روبسپیر، سن ژوست، کوتون، آنریو و حدود بیست نفر دیگر از هم پیمانانشان روز بعد اعدام شدند و سن ژوست به‌طور مشهور مرگ خودش را با افتخار و خونسردی پذیرفته است. در یک تعیین هویت رسمی نهایی، او به نسخه‌ای از قانون اساسی
هویت رسمی نهایی، او به نسخه‌ای از قانون اساسی ۹۳ اشاره کرد و گفت: «من کسی هستم که آن را به وجود آورده.» به هنگام مرگ حدوداً بیست و شش سال و یازده ماه داشت. سن ژوست در ادبیات. به سن ژوست در این کارها اشاره شده: "من فقط شهادت‌هایی را قبول دارم که خالی از محافظه کاری باشد. در غیر این صورت با اطلاعات خودم شهادت‌های شما را تأیید نخواهم کرد. روزنامه نویس لبخند زنان گفت: این بیان سن ژوست است." «اگر {آنژولار} در کنوانسیون بود؛ نقش سن ژوست را بازی می‌کرد…» پیوند به بیرون.
بود؛ نقش سن ژوست را بازی می‌کرد…» پیوند به بیرون. http://translate.google.com/translate?hl=fa&amp;sl=en&amp;u=http://en.wikipedia.org/wiki/Louis_Antoine_de_Saint-Just&amp;prev=/search?q=san+just&amp;hl=fa&amp;biw=1024&amp;bih=452&amp;site=webhp&amp;sa=X&amp;ei=I0NDUb_2C8OZ0QHc3IDoAg&amp;ved=0CDUQ7gEwAQ
پادزهرها اولین آلبوم استودیویی گروه ایندی راک انگلیسی فولز است که در ۲۴ مارس ۲۰۰۸ به انتشار رسید. این آلبوم بنابر جدول موسیقی آلبوم‌های بریتانیا در جایگاه سوم قرار گرفت و رویهمرفته نقدهای مثبتی دریافت نموده است.
خوزه انریکه سانچز دیاز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سابق اهل اسپانیااست. انریکه سابقه بازی در تیم‌های نیوکاسل یونایتد و ویارئال و همچنین سابقه بازی در تیم‌های ملی پایه و جوانان اسپانیا را دارد. وی در ۱۱ اوت ۲۰۱۱ با قراردادی ۷ میلیون پوندی از نیوکاسل یونایتد به لیورپول پیوست.
این مقاله شامل فهرست پررفت‌وآمدترین فرودگاه‌ها در فرانسه است. فهرست فرودگاه‌ها در سال ۲۰۱۱. منبع: https://web.archive.org/web/20120503233531/http://www.aeroport.fr/fichiers/UAF_rapport_d_activite_2011_des_aeroports_francais.pdf فهرست فرودگاه‌ها در سال ۲۰۱۰. منبع: https://web.archive.org/web/20110709082811/http://www.aeroport.fr/fichiers/stats_2010.pdf فهرست فرودگاه‌ها در سال‌های ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸. منبع: https://web.archive.org/web/20120229142615/http://www.aeroport.fr/fichiers/stats_2007.pdf
شنای آزاد گونه‌ای از شنا است که توسط فینا تعریف شده و در مسابقات مختلف جهانی و المپیک اجرا می‌شود که از سریع‌ترین سبک‌های شنا محسوب می‌شود.
ال ماریاچی فیلمی به کارگردانی رابرت رودریگز محصول ۱۹۹۲ است. بازیگر نقش اول فیلم در این قسمت کارلوس گالاردو است. این فیلم اولین قسمت از سه‌گانه مکزیک (این سه‌گانه با نام‌های سه‌گانه ماریاچی و سه‌گانه دسپرادو نیز منتشر شده‌است) است. بودجه ساخت این فیلم یک هزارم بودجه ساخت قسمت بعدی سه‌گانه مکزیک (دسپرادو) است. پخش در ایران. در دهه هشتاد شمسی شرکت تصویر دنیای هنر این فیلم را دوبله سانسور و بر روی CD آن را توزیع نمود.دو نسخه دیگر این فیلم هم توسط همین شرکت در ایران توزیع شد. خلاصه داستان. در یک شهر کوچک در
ایران توزیع شد. خلاصه داستان. در یک شهر کوچک در مکزیک٫فردی به اسم آزول برای انتقام از موکو (رئیس باند فروش مواد مخدر) به دلیل نگرفتن سهم خود از فروش مواد٫تعدادی از افراد موکو را می‌کشد. آزول همیشه لباس سیاه می‌پوشد و جعبهٔ گیتاری در دست دارد که داخل آن به جای گیتار، تفنگ است. در همان روز یک گیتاریست دوره‌گرد برای پیدا کردن کار وارد آن شهر می‌شود. افراد موکو که دنبال آزول می‌گردند تا او را بکشند، اشتباهاً ال ماریاچی (همان گیتاریست دوره‌گرد) را تعقیب می‌کنند. ال ماریاچی برای دفاع از خود چهار نفر از افراد
ال ماریاچی برای دفاع از خود چهار نفر از افراد موکو را می‌کشد و به یک میخانه می‌رود و از دومینو (فروشندهٔ میخانه) می‌خواهد او را پنهان کند. فردای آن روز آزول به آن میخانه می‌آید و اشتباهاً به جای جعبهٔ گیتار خود، جعبهٔ گیتار ال ماریاچی را برمی‌دارد و می‌رود. افراد موکو آزول را دستگیر می‌کنند. اما وقتی در جعبهٔ گیتارش اسلحه‌ای نمی‌بینند او را رها می‌کنند. ال ماریاچی که متوجه این موضوع می‌شود جعبهٔ آزول را برمی‌دارد که به او پس بدهد. افراد موکو او را می‌بینند و تعقیب می‌کنند. ال ماریاچی بعد از کشتن چند تن از
و تعقیب می‌کنند. ال ماریاچی بعد از کشتن چند تن از آن‌ها می‌گریزد. فردای آن روز ال ماریاچی به بازار می‌رود تا برای خود گیتار جدیدی بخرد اما افراد موکو او را بیهوش می‌کنند و پیش موکو می‌برند. موکو که آزول را از نزدیک می‌شناسد، به افرادش می‌گوید که او آزول نیست. پس افراد موکو ال ماریاچی را در شهر رها می‌کنند. آزول که فهمیده در میخانه جعبهٔ گیتارش عوض شده، به آن جا می‌رود و جعبه را پس می‌گیرد و دومینو را با خود می‌برد تا دنبال ال ماریاچی بگردند. ال ماریاچی به هوش آمده و به میخانه برمی‌گردد ولی متوجه می‌شود
هوش آمده و به میخانه برمی‌گردد ولی متوجه می‌شود دومینو به مقر موکو رفته‌است. موکو به دومینو علاقه دارد و وقتی می‌فهمد دومینو با ال ماریاچی رابطه دارد او و آزول را می‌کشد. ال ماریاچی خود را سریعاً به مقر موکو رسانده و با جسد دومینو رو به رو می‌شود. موکو به دست ال ماریاچی شلیک می‌کند تا او دیگر نتواند گیتار بنوازد. ال ماریاچی نیز با هفت تیر به موکو شلیک می‌کند و او را می‌کشد و جعبهٔ گیتار آزول را برداشته و از آن‌جا دور می‌شود. کتاب شورشی بدون عوامل پشت صحنه. رابرت رودریگز فیلم ال ماریاچی را با بودجه هفت هزار
رودریگز فیلم ال ماریاچی را با بودجه هفت هزار دلار ساخت که رقم بسیار پایینی برای تولید یک فیلم بلند است؛ اما با این حال فیلم به یکی از پرسودترین فیلم‌های تاریخ تبدیل شد. رودریگز تجریبات خود را در مورد ساخت فیلم ال ماریاچی در قالب کتابی به نام شورشی بدون عوامل پشت صحنه منتشر کرد تا فیلمسازان جوان را تشویق کند تا با وجود کمبود بودجه فیلم خود را بسازند. کتاب با نام سینماگر دست‌تنها با ترجمه پارسا زاهدی و انتشار نشر روزنه کار در ایران منتشر شده است.
جنگ فرسایشی یک راهبرد نظامی است که شامل تلاش متخاصمین برای فرسودن دشمن تا حد فروپاشی، با وارد کردن تلفات مستمر در نیروی انسانی و تجهیزاتش برای کسب پیروزی می‌باشد. پیروز جنگ معمولاً طرفی است که مقدار بیشتری از منابع مذکور را داراست و استقامت بیشتری دارد. ابعاد استراتژیکی. نظریه پردازان نظامی و استراتژیکی به جنگ فرسایشی به عنوان چیزی که باید از آن اجتناب نمود، نظر می‌کنند. جنگ فرسایشی نشانگر تلاش برای فرسایش تدریجی دشمن و نفرات اعظمش است، این استراتژی در مقابل اصول عادی جنگ قرار می‌گیرد که در آنها هر طرف تلاش
اصول عادی جنگ قرار می‌گیرد که در آنها هر طرف تلاش می‌کوشد با مانور، تمرکز نیروها، غافلگیری و امثالهم، و بهره‌گیری از حداقل زمان و منابعِ لازم، پیروزی قاطعی کسب کند. از سوی دیگر، طرفی که خود را از لحاظ توانایی اجرای مانورهای جنگی یا تاکتیک واحدها، پست‌تر می‌بیند، احتمال دارد عمداً به این راهبرد در جهت خنثی کردن برتری دشمن متوسل شود. اگر دو طرف از نظر توانایی مشابه یکدیگر باشند، نتیجهٔ جنگ چیزی مشابه با یک پیروزی پیروسی است. سون تزو گفته بود: «هیچ موردی وجود ندارد که ملتی از یک جنگِ بیش از حد دراز مدت سود
ندارد که ملتی از یک جنگِ بیش از حد دراز مدت سود برده باشد.» تفاوت مابین جنگ فرسایشی و سایر اشکال جنگ، تا اندازه ای مصنوعی است چرا که جنگ همواره دربردارندهٔ عنصری از فرسایش است. اگر یکی از طرفین تخاصم، هدف اصلی خود را تضعیف تدریجی توان دشمن تا حد سطحی غیرقابل قبول یا نامناسب تعریف کند و در عوض تلفات تدریجی خود را به سطحی قابل قبول یا مناسب محدود کند، می‌توان گفت که از استراتژی فرسایش سود می‌بَرد. این راهبرد را می‌توان به عنوان جایگزینی برای دیگر اهداف اصلی از جمله تصرف منابع یا سرزمین دشمن یا تلاش برای وارد
جمله تصرف منابع یا سرزمین دشمن یا تلاش برای وارد کردن تلفاتی عظیم به وی با یک تک ضربه (مانند محاصره یا اسارت گرفتن)، در نظر گرفت. از منظر تاریخی، شیوه‌های فرسایشی تنها به عنوان آخرین حربه مورد استفاده قرار گرفته‌اند، زمانی که شیوه‌های دیگر شکست خورده یا آشکاراً انجام پذیر نیستند. زمانی که راهبردهای فرسایشی، دشمن را تا حد اجرایی شدنِ دیگر شیوه‌های جنگ، تضعیف نمودند، آنگاه راهبرد فرسایش رها شده تا دیگر استراتژی‌ها مورد استفاده قرار گیرند. در جنگ اول جهانی، پیشرفت‌ها در قدرت آتش و نه در ارتباطات و بسیج
پیشرفت‌ها در قدرت آتش و نه در ارتباطات و بسیج نیروها، فرماندهان را مجبور به تکیه بر راهبرد فرسایش کردند؛ اقدامی که تلفاتی دهشتناک به بار آورد. معمولاً راهبردهای فرسایشی برای این که ملتی از جاه طلبی بی موردش دست بشوید، کافی است اما برای تسلیم کردنِ بلا قید و شرط وی، به‌طور کلی راهبردهای دیگر ضروری هستند. تاریخچه. اغلب گفته می‌شود که بهترین نمونهٔ جنگ فرسایشی، در جبهه غرب در طول جنگ اول جهانی بود. هر دو طرفِ تخاصم خود را در مواضع دفاعیِ ثابتی در سنگرها دیدند؛ سنگرهایی که از سوئیس تا کانال مانش امتداد داشتند.
سنگرهایی که از سوئیس تا کانال مانش امتداد داشتند. برای چند سال بی آنکه فرصتی برای مانور وجود داشته باشد، تنها راهی که برای غلبه بر دشمن به مخیله فرماندهان می‌رسید تهاجم شاخ به شاخِ مستمر جهت تضعیف تدریجی دیگری بود. مثالی از پایاترین نبرد فرسایشی در جبهه غرب، نبرد وردن بود، نبردی که در تمامی طول سال ۱۹۱۶ جریان داشت. ژنرال اریش فون فالکنهاین بعدها ادعا کرد که تاکتیک‌هایش نه به جهت تصرف شهر وردن بلکه برای از میان بردن ارتش فرانسه در مواضع دفاعی اش بود. وی به عنوان شخصی که می‌خواست «خون فرانسه را بمکد» توصیف
عنوان شخصی که می‌خواست «خون فرانسه را بمکد» توصیف شد. راهبرد فرسایشی ممکن است به عنوان اقدامی مناسب برای حفظ آبرو پس از نبردهای بی‌حاصل دیده شود. در بسیاری از موارد مشکل است که منطق عملیات جنگی را به فرسایش محدود کنیم، چرا که مشخصاً در حجم خساراتی که به دشمن وارد می‌شود و نیز خساراتی که ممکن است به منابع محدود و ارزشمند خودی وارد گردد، ابهام وجود دارد. تاریخ نگارانی من جمله جان ترن و گری شفیلد این راهبرد را به مثابه اقدامی ضروری در راه تحصیل پیروزی نهایی می‌دانند، فرسایش تدریجی ای که در سال ۱۹۱۸ قدرت
می‌دانند، فرسایش تدریجی ای که در سال ۱۹۱۸ قدرت نیروهای محور را تقلیل داده و آنان را بی دفاع کرد. شایسته نیست بگوئیم که یک ژنرال در حالی که در دستیابی به اهداف جنگی اش می‌کوشد، برای تحمل تلفات عظیم احتمالی آماده نیست. نمونه ای از استفاده از این راهبرد در خنثی کردن برتری مانوردهی و تاکتیک‌های دشمن، در اواخر جنگ داخلی آمریکا دیده شد؛ زمانی که ژنرال «یولیسیز اس. گرانت» از اتحادیه، مستمراً ارتش کنفدراسیون را علی‌رغم تلفات به عقب می‌راند. وی به درستی پیش‌بینی کرد که منابع افزونتر و نفراتِ بس بیشترِ نیروهای
کرد که منابع افزونتر و نفراتِ بس بیشترِ نیروهای اتحادیه، نیروهای کنفدراسیون (یا ائتلاف) را به ورطه فروپاشی خواهد کشاند؛ هر چند که نسبت تلفات نامناسب بود. پانویس. شامل آلمان، اتریش_مجارستان، عثمانی و بلغارستان.
شنای مختلط ترکیبی از چهار شنا، شنای پروانه، کرال پشت، شنای قورباغه و شنای آزاد است. طرح ایجاد این گونه شنا به دهه ۱۹۵۰ میلادی برمیگردد که در سال ۱۹۵۴ برگزاری آن الزامی شده است. رکوردهای جهانی. مرد
فرودگاه بین‌المللی اولیور تامبو (ORTIA) یک فرودگاه بین‌المللی بزرگ در خاوتنگ، کشور آفریقای جنوبی است که در نزدیکی شهر ژوهانسبورگ قرار دارد. فرودگاه بین‌المللی اولیور تامبو، فرودگاه اصلی برای پروازهای داخلی و بین‌المللی از/به آفریقای جنوبی است و با جابه‌جایی ۲۸ میلیون مسافر در سال، پررفت‌وآمدترین فرودگاه در آفریقای جنوبی محسوب می‌شود. از این فرودگاه پروازهای مستقیمی به همهٔ جهان به‌جز جنوبگان انجام می‌شود. قطب هواپیمایی آفریقای جنوبی و چند شرکت هواپیمایی دیگر نیز در این فرودگاه قرار دارد. در سال ۲۰۱۴ میلادی،
نیز در این فرودگاه قرار دارد. در سال ۲۰۱۴ میلادی، مجموعاً ۱۸ مسافر از طریق این فرودگاه جابه‌جا شده‌اند.
در نظریه احتمالات، توزیع احتمال مرکب توزیعی است که وقتی در توزیع احتمالی، یک یا چند پارامتر نیز از توزیعی دیگر پیروی می‌کنند. به بیان ریاضی می‌توان توزیع حاصل را به صورت زیر توضیح داد: که در آن formula_2 خود دارای توزیع دیگر است. با انتگرال گیری نسبت به این متغیر، می‌توان توزیع ترکیبی حاصل را بدست آورد.
در نظریه احتمالات توزیع پواسون مرکب به تابع توزیع مجموع تعدادی متغیر تصادفی مستقل و هم توزیع گفته می‌شود که تعداد آنها خود متغیر تصادفی با توزیع پواسون است. تعریف. فرض کنیم در اینصورت توزیع formula_2 متغیر تصادفی دارای توزیع پواسون با پارامتر λ که دارای توزیع IID هستند مشروط بر تعداد متغیرها عبارت است از می‌توان توزیع حاشیه‌ای formula_4 را با انتگرال‌گیری نسبت به "N" به‌دست آورد.
در نظریه احتمالات و آمار توزیع نرمال-نمایی-گاما (یا توزیع NEG ) یک توزیع احتمال دارای سه پارامتر هست. این توزیع دارای سه پارامتر مکان formula_1، پارامتر مقیاس formula_2 و پارامتر شکل formula_3 است. تابع چگالی احتمال. تابع چگالی این توزیع متناسب است با :
سه‌گانه مکزیک (که با نام‌های سه‌گانه ال ماریاچی یا سه‌گانه دسپرادو نیز منتشر شده‌اند) سری فیلمی است که به کارگردانی رابرت رودریگز از سال‌های ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۳ ساخته شده‌اند. در ایران در دهه ۱۳۸۰ هر سه قسمت این سه‌گانه توسط شرکت تصویر دنیای هنر دوبله و پخش شدند. تاریخچه. کوئنتین تارانتینو دوست رابرت رودریگز به او پیشنهاد داد سری فیلم‌هایی مانند "سه‌گانه دلار" بسازد. سه‌گانه دلار سری فیلم‌های وسترن اسپاگتی ای بودند که توسط سرجو لئونه ساخته شده بودند. این فیلم‌ها به ترتیب "به خاطر یک مشت دلار" و "به خاطر چند دلار
ترتیب "به خاطر یک مشت دلار" و "به خاطر چند دلار بیشتر" و "خوب، بد، زشت" نام داشتند. رودریگز این پیشنهاد را پذیرفت و شروع به ساختن سه‌گانه خود کرد. فیلم روزی روزگاری در مکزیک نیز شباهت زیادی به فیلم‌های وسترن اسپاگتی دارد. در هر قسمت از این سه‌گانه، ال ماریاچی با افراد جدیدی سر و کار دارد و نقش کاراکترهای فیلم قبلی کمرنگ‌تر می‌شود. توضیحات فیلم‌ها. "ال ماریاچی". این فیلم اولین قسمت از این سه‌گانه است که با بودجه اندک هفت هزار دلار در سال ۱۹۹۲ ساخته شد. در این فیلم کارلوس گالاردو نقش ال ماریاچی را بازی
در این فیلم کارلوس گالاردو نقش ال ماریاچی را بازی می‌کند و به همراه رابرت رودریگز تهیه‌کننده این فیلم است. داستان این فیلم دربارهٔ جوان گیتاریستی است که اشتباهی به جای یک قاتل توسط افراد خلافکار تحت تعقیب قرار می‌گیرد. طی جریانات فیلم او با دختری به نام دومینو دوست می‌شود. "دسپرادو". این فیلم دومین قسمت از این سه‌گانه و محصول سال ۱۹۹۵ است. بودجه این فیلم هزار برابر قسمت قبلی سه‌گانه یعنی هفت میلیون دلار است. این فیلم پس از اکران و به سرعت علاقه‌مندان زیادی را مجذوب خود کرد. در این فیلم نقش ال ماریاچی به
را مجذوب خود کرد. در این فیلم نقش ال ماریاچی به آنتونیو باندراس داده شد و کارلوس گالاردو فقط نقش کوتاهی در فیلم بازی می‌کرد. داستان این فیلم ادامه داستان فیلم ال ماریاچی است. بعد از کشته شدن دومینو، ال ماریاچی به دنبال رئیس خلافکاران می‌گردد و در نهایت او را می‌کشد. در طی داستان فیلم ال ماریاچی با دختری به نام کارولینا آشنا می‌شود و با او دوست می‌شود. "روزی روزگاری در مکزیک". این فیلم سومین و آخرین قسمت از این سه‌گانه است. این فیلم ساخته سال ۲۰۰۳ است و علاوه بر آنتونیو باندراس و سلما هایک افراد مشهور دیگری