payamvha/North_RAG huggingface dataset:
منسوخ شد و دیگر شکل ها و مقام های آن با پذیرفتن تغیرات چندی باقی مانده است کلمه هوره و نام گذاری آن قدمتی هفت هزار ساله دارد و به دوران پیامبری زرتشت می رسد.گات های یسنا که بخش مهمی از اوستا است به صورت منظوم نگاشته شده و مردمان برای خواندن آن و نیایش اهورامزدا آوازی سر می دادند که آن را هوره نامیده اند هوره در دستگاه ماهور اجرا می شود و ویژگی اش این است که آواز با تحریزهای حلقی بسیار اجرا می گردد هوره حاوی مضامینی مانند مرگ، طبیعت، اندوه، رنج و شادی است که بیشترین بخش این ترانه در بردارنده شادی و عشق
که بیشترین بخش این ترانه در بردارنده شادی و عشق است.برخی مقام های هوره عبارتند از :بان بنه ای، بنیری چِر، دودنگی، باریه، غریبی، ساروخانی، گل و دره، پایه موری، قطار، هجرانی، مجنونی، سحری، طرز رستم و هَی لاوه . نوع دیگر هوره به نام "هوره چمری " مخصوص مراسم عزا و غم است و ویژگی آن عدم رعایت وزن شعری در بیشتر موارد است مور آواز باستانی زاگرس نشینان است. مور ها تک بیت هایی با وزن هجایی و سرشار از اندوه و ناراحتی هستند.روح الله خالقی مور یا مویه را در دستگاه چهارگانه معرفی می کند برای مطالعه بیشتر: ادبیات کُردی
معرفی می کند برای مطالعه بیشتر: ادبیات کُردی برخی واژه ها در زبان کردی ایل خزل ایلام و کرمانشاه پوشاک. پوشاک خِزل متناسب با عقاید و فرهنگ اجتماعی پدید آمده‌است و عنصر شرایط اقلیمی و آب و هوا تأثیری بر نوع پوشش مردمان خزل نداشته‌است. نجابت و سادگی دو ویژگی پوشاک خزل بوده که هدف آن رفع شهوت، ایجاد امنیت اجتماعی و حفظ حریم خانواده بوده‌است. در فرهنگ خِزل پوششِ عالی نماد شکوه، جلال و جبروت و برهنگی استیصال، شرارت و نابکاری دانسته شده‌است. این آداب در ملل همسایه از جمله آشور دیده می‌شود. در آشور
در ملل همسایه از جمله آشور دیده می‌شود. در آشور باستان(۱۱۰۰–۱۴۰۰ پیش از میلاد) قوانین اجتماعی مشابهی وضع گردید در قوانین آشور کنیزان و روسپیان از داشتن پوشش و حجاب معاف بودند. در کتاب «زنان در خاور نزدیک باستان» آمده‌است: مرد یا زن [بیوه] یا زن [آشوری] که به گذرگاه اصلی شهر می‌روند، سرشان [برهنه] نباشد. یک فاحشه نباید خود را حجاب کند، باید سرش برهنه باشد. پوشش ایل خزل بر پایه اعتقادات و اندیشه های مذهبی خزل شکل گرفته است.نور تجلی مادی‌ خدا و خود(جسم انسان) از نور دانسته شده است که با کالبدی (تن پوش و جامه)
نور دانسته شده است که با کالبدی (تن پوش و جامه) فاخر آراسته می شود. چنان‌که در فرهنگ خزل هرکه جامه اندیشه ی خود را به تن می کند. پوشش عالی نشان از فضیلت و دانایی می دهد و رنگ سیاه در خزل به معنای نبود نور و عدم معرفت دانسته شده از این رو پوشاندن تن با جامه سیاه را نیک نمی دانند. پوشش مردان و زنان در خزل متفاوت از یکدیگر می‌باشد. پوشاک خِزل به صورت محدود در استان ایلام حفظ گردیده‌است و سایر مردمان ایل خِزل پوشش خود را از دست داده‌اند. پوشش زنان: سرون(Sarvan) زنان مقداری از موی طرفین سر خویش را پس از بافتن
زنان مقداری از موی طرفین سر خویش را پس از بافتن در دو طرف صورت آویزان کرده و به آن چَتر (Čatr) می گویند که فقط برای زیبایی بوده و بقیهٔ موی سر پوشانده می‌شود. سرون نوعی پوشش سر برای زنان است که متشکل از کلاه یا عرقچین و یک گلونی(Gwełwany) یا هِراتی که به دور عرقچین پیچیده میشود و مقداری از آن برای زیبایی به سمت پشت آویزان میگردد. گاهی نیز از هَبر (Habar) که نوعی سرپوش مشکی، از جنس مخمل و سه گوش است به جای سرون استفاده میشود. تاکاری (Tâkâri)نوعی سرپوش زنانهٔ حریر یا نخی مربع شکل و بزرگ است که از گولونی
حریر یا نخی مربع شکل و بزرگ است که از گولونی ضخیمتر می باشد. زمینهٔ آن نیز سیاهرنگ و منقش به خطوط باریک و رگه های نازک قرمز تیره یا سبز و دارای ریسه در حاشیه است. وقتی این نوع سرپوش به دورسر بسته میشود حجم بزرگی را به صورت دایره وار حول سر ایجاد میکند و مقداری از اضافهٔ آن به پشت سر آویزان می‌گردد. تاوریشی(Tavrişî) نوعی شال سبک و نازک‌تر که سر و شانه‌ها را می‌پوشاند. روسری یا بانسری (Bânsary) و شال سر. دو نوع چادر در خزل رایج است نخست چادری کوتاه تا خط کمر را پوشانده و سفید رنگ است، چادر دیگر قتره (Qatra)
را پوشانده و سفید رنگ است، چادر دیگر قتره (Qatra) برخلاف چادرهای مرسوم دیگر، بزرگ است و دو آستین گشاد دارد. سورِک (Sorek) سربندی از پارچه ای نازک و رنگین که عروس در هنگام ازدواج به سر می‌بندد و اغلب به رنگ قرمز، شکری یا صورتی است. کمرچین (Kamarčin) در گذشته بالاپوش عمدهٔ زنان نوعی پالتو به اسم کمرچین بود که به علت استفادهٔ فراوان از نوارهای زربافت در تزیین آن، زیبایی خاصی داشت. جنس کمرچین از مخمل، رنگ آن قرمز، جگری، سبز، سرمه ای یا مشکی و آستین‌های آن بلند بود. جلوباز دوخته میشد و کمربند و دو جیب با دهانهٔ
جلوباز دوخته میشد و کمربند و دو جیب با دهانهٔ کج در طرفین داشت. کمرچینهای مشکی و سرمهای (رنگهای سنگین) مخصوص خانم‌های مسن بود. امروزه استفاده از این نوع پوشش در نزد زنان ایلامی تقریباً منسوخ شده است و فقط معدودی از زنان کهنسال در فصل سرما از آن استفاده می‌کنند. یل (Yal) نوعی کت زنانه از جنس مخمل که همچون کمرچین تزییناتی از نوارهای زربافت دارد. از این پوشش که آستیندار بود و جیب‌هایی در طرفین داشته برای حضور در مهمانیها استفاده میشود. بلندی آن تا بالای زانو و جلوباز بوده و دکمه هایی برای بستن بر روی آن تعبیه
جلوباز بوده و دکمه هایی برای بستن بر روی آن تعبیه شده بود. کولنجه (Kwełanja)کولنجه نوعی دیگر از بالاپوشهای زنان این منطقه است که از نظر رنگ، جنس، دوخت، تزیینات و کاربرد همانند کمرچین و البته از آن کوتاهتر و بالاتر از زانو بوده است. سخمه (Soxma) این نوع بالاپوش کاملاً شبیه جلیقه است از جنس مخمل و در رنگهایی شاد و روشن تهیه می‌شود، فاقد آستین بوده و حداکثر تزیینات را دارد؛ به‌طوری که در جلو و پشت آن از انواع آویزهای نقره ای، سکه‌های قالبدار و قروشی، گوی، اَقراج و نوارهای زربافت و سیمبافت استفاده می‌شود. نوع
و نوارهای زربافت و سیمبافت استفاده می‌شود. نوع و مقدار تزیینات آن نیز به وضع مالی افراد بستگی دارد. کراس یا شیو (saü/Kerâs)همان پیراهن بلند و آستیندار است بلندی این پیراهن تا روی پاست و گاهی در ناحیهٔ کمر مقداری تنگ میشود؛ ولی پایین آن کاملاً گشاد است. ژیر کراس (kerâs žêr)نوعی تنپوش زنانهٔ نخی با آستین حلقه ای یا کوتاه و یقهٔ گرد است که در زیر کراس یا پیراهن میپوشیدند و بیشتر از رنگهای سفید، صورتی و آبی تهیه می‌شود. بلوز: نوعی بالاپوش است که بلندی آن تا کمر میباشد و از انواع پارچه‌ها با جنسها و طرحهای ساده
میباشد و از انواع پارچه‌ها با جنسها و طرحهای ساده یا گلدار تهیه میشود. این باالپوش هم به شکل آستین بلند و هم آستین کوتاه دوخته میشود که بیشتر زنان جوان آن را همراه با دامن استفاده میکنند؛ البته دختران جوان و نوجوان بلوز را همراه شلوار میپوشند. قیون (Qaêywan)پارچه ای بلند و یکرنگ است که به عنوان شال به دور کمر بسته می‌شود جوراو (jurâw) در گذشته استفاده از جوراب در بین زنان منطقه مرسوم نبوده است؛ ولی امروزه استفاده از جورابهای موجود در بازار معمول است. شال کمر: در گذشته زنان منطقه از لچگ (laĉeg)برای بستن کمر
در گذشته زنان منطقه از لچگ (laĉeg)برای بستن کمر به هنگام کار کردن استفاده میکردند. کلاش (Kełâš) در گذشته زنان منطقه از نوعی کفش به نام کلاش استفاده می‌کردند. زیرهٔ این نوع کفش از چرم ضخیم یا لاستیک بوده و قابلیت ارتجاعی داشت و رویهٔ آن را به وسیلهٔ نخهای تابیده شده از پشم گوسفند میبافتند. سه طرح نیلوفر (زندگی)، چرخ (میترا یا خورشید) و عقاب (منسوب به اهورا مزدا) بر انواع پوشاک زنانه خِزل دیده می‌شود. پوشش مردانه: لباس مردان ایلام، نشانگر مردانگی، بزرگ منشی و جایگاه اقتصادی و اجتماعی آنان در جامعه بوده است.
جایگاه اقتصادی و اجتماعی آنان در جامعه بوده است. کراس (پیراهن) جلوبسته و بدون درز که بلندی آن به زانو میرسد آستین بلندی دارد که با ملایمت از سرشانه به سوی مچ دست تنگ شده، چسبان و اندکی چین دار میشود. کووآ (قبای کُردی) روی کراس پوشیده می‌شود. بلندای آن تا مچ پا است و در دو نوع آستین دار و بدون آستین دوخته شده که نوع بدون آستین همچون شنل بوسیله دو نوار از طرفین یقه در زیر گلو گره می‌خورد و نوع آستین دار نیز دو نوار در میان تنه دارد. چوخا به نیم‌تنه‌ای می‌گویند که جلو باز است و بر روی پیراهن پوشیده می‌شود؛
که جلو باز است و بر روی پیراهن پوشیده می‌شود؛ قدِ این جامه تا بالای زانو و دارای آستین است کَپنَک از جنس نَمد و بدون آستین است. نظریه مبدأ غیر کردستانی. تئوری قفقازی بودن ایل خزل و ارتباط آن با «کازی کوموخ» (لاک‌ها) یا خزرها بر اساس کتاب مرآت البلدان مطرح می‌گردد که در آن آمده‌است:مسعودی مورخ گوید: انوشیروان در باب الابواب دیواری بنا کرده که طول آن چهل فرسنگ است و مقصودش منع طایفه سریر و خزل ولزگی بود که به ایران حمله نیاوردند.
پلان آزاد یکی از پیشنهادهای لوکوربوزیه معمار و شهرساز سویسی مشهور بود، که وی در اوایل سال‌های ۱۹۲۶، پیشنهادهای جدیدی برای طراحی معماری نوین ارائه داده بود. وی نظریه خود دربارهٔ استفاده از پلان آزاد در طراحی را به این شکل ارائه نمود که پلان‌های معماری همواره از جزرهای باربر پیروی می‌کردند و در حقیقت این جرزهای باربر ساختمان بودند که نوع طراحی را مشخص می‌نمودند. وی به این نکته اشاره کرد که استفاده از بتن مسلح، می‌تواند یک حاصل فوق العاده داشته باشد و آن طراحی در فرم و ساختار پلان آزاد است. در حقیقت پیشروی
در فرم و ساختار پلان آزاد است. در حقیقت پیشروی لوکوربوزیه در شکستن اجبار استفاده از دیوارهای باربر، نقطه شروعی بر یکی از نوین‌ترین فرم‌های طراحی معماری بود. تعریف. استفاده از پلان آزاد، یک اصطلاح کلی مورد استفاده برای طراحی معماری داخلی است. طراحی با پلان‌هایی که در آن فضاها به صورت باز و بزرگ دیده می‌شوند و حداقل کوچک سازی و محدود کردن در آن اتفاق می‌افتد. در مورد این ایده نوین طراحی همین کافی است که طراحی در فرم پلان آزاد یعنی رهایی از هر نوع محدودیت در انقباض و انبساط افقی پلان و امکان ایجاد یک ساختار،
و انبساط افقی پلان و امکان ایجاد یک ساختار، با ارزش برابر در تمام محیط. استفاده در طراحی. استفاده از پلان آزاد در محیط‌های اداری ، در اوایل سال ۱۹۵۰ آغاز شد. در ابتدا، ایده این که محیط‌های کاری از اتاق‌های محدود و بسته به محیط‌های باز و بدون پوشش تبدیل شوند، مخالفان و منتقدان زیادی داشت. اما به تدریج به یکی از محبوب‌ترین روش‌های طراحی دفاتر اداری تبدیل شد. استفاده از محیط‌ هایی که باز و بدون مرز بندی بودند باعث شد تا بسیاری مزایای این نوع طراحی را به مرور زمان درک و اجرا کنند. استفاده از فرصت‌های بیشتر
زمان درک و اجرا کنند. استفاده از فرصت‌های بیشتر برای مشاهده و آموختن از نیروهای خبره و یادگیری نا خودآگاه در اثر کار کردن کنار با تجربه‌ها، از اولین بازخوردهای این نوع طراحی در دفاتر کار بودند.
صخره‌های موهر (به ایرلندی: "Aillte an Mhothair" به‌معنای "صخره‌های ویرانه"، به انگلیسی: "Cliffs of Moher" و همچنین "Cliffs of Mohair") در دهکدهٔ ساحلی لیسکانور، در لبهٔ جنوب غربی منطقهٔ بورن در نزدیکی دولین واقع در شهرستان کلر در ایرلند قرار دارند. ارتفاع این صخره‌ها از سطح اقیانوس اطلس در هاگز هد ۱۲۰ متر است که در شمال برج اوبراین در فاصلهٔ ۸ کیلومتری از هاگز هد به حداکثر ۲۱۴ متر می‌رسد. در یک روز صاف و آفتابی می‌توان جزیره‌های آران در خلیج گالوی و دره‌ها و تپه‌های کونمارا را از فراز صخره‌های موهر دید،
و تپه‌های کونمارا را از فراز صخره‌های موهر دید، به‌همین سبب سالانه نزدیک به یک میلیون نفر برای دیدن مناظر اطراف به این مکان می‌آیند. برج اوبراین یک برج صخره‌ای مدور در تقریباً مرکز صخره‌های موهر است که در سال ۱۸۳۵ توسط سر کورنلیوس اوبراین، از نوادگان برایان بورو، پادشاه ایرلند برای تحت تأثیرقراردادن زنانی که به آنجا می‌آمدند ساخته شد. بازدیدکنندگان از بالای این برج می‌توانند جزیره‌های آران و خلیج گالوی، کوه‌های مومترک و توئلو بنز در شمال کونمارا و لوپ هد در جنوب را مشاهده نمایند. صخره‌های موهر در ژوئیهٔ
در جنوب را مشاهده نمایند. صخره‌های موهر در ژوئیهٔ سال ۲۰۰۹ به‌عنوان یکی از ۲۸ فینالیست عجایب هفتگانه طبیعت انتخاب شد. نام. نام صخره‌های موهر برگرفته از نام دژی قدیمی است که زمانی در هاگز هد در جنوبی‌ترین نقطهٔ این صخره‌ها قرار داشت. این دژ تا سال ۱۷۸۰ هنوز پابرجا بود و در گزارشی از جان لوید به‌نام "گشتی کوتاه در کلر" (۱۷۸۰) بدان اشاره شده بود. برجی که امروزه در نزدیکی مکان دژ پیشین قرار دارد یک برج نگهبانی است که در زمان جنگ‌های ناپلئونی ساخته‌شد. زمین‌شناسی و حیات وحش. صخره‌های موهر عمدتاً از بسترهای شیل
و حیات وحش. صخره‌های موهر عمدتاً از بسترهای شیل ناموریانی و ماسه‌سنگ تشکیل شده‌است و قدیمی‌ترین سنگ‌ها در پایین این صخره‌ها قرار گرفته‌اند. جانوران بسیاری بر روی این صخره‌ها زندگی‌می‌کنند که بیشترشان را پرندگان تشکیل می‌دهند. تخمین زده می‌شود که ۳۰٬۰۰۰ پرنده از بیش از ۲۰ گونه در این مکان می‌زیند که از این میان می‌توان به پرندگانی همچون پافین اقیانوس اطلس اشاره نمود که در دستجاتی بزرگ در بخش‌های دورافتادهٔ صخره‌های موهر و در جزیرهٔ کوچک گوت زندگی می‌کنند. گردشگری و فرهنگ عامه. صخره‌های موهر یکی از جاذبه‌های
و فرهنگ عامه. صخره‌های موهر یکی از جاذبه‌های گردشگری ایرلند است که با جذب تقریباً ۱ میلیون نفر بازدیدکننده در صدر مکان‌های توریستی در سال ۲۰۰۶ جای گرفت. همچنین صحنه‌هایی از چندین فیلم همچون سال کبیسه (۲۰۱۰) و هری پاتر و شاهزاده دورگه (۲۰۰۹) در این مکان فیلم‌برداری شده‌است.
لنز نرمال به لنزی گفته می‌شود که در آن فاصله کانونی، زاویه دید عدسی (لنز) با زاویه دید چشم انسان برابر باشد که معادل ۱۳۰ درجه است که از این بین ۴۵ درجه افقی و ۲۶ درجه عمودی را تشخیص می‌دهد. زاویه دید لنزهای نرمال نیز ۴۶ درجه است. تأثیرات بصری لنز نرمال شباهت زیادی به خواص چشم انسان دارد چون در یک لنز نرمال تعداد عدسی کرسی به کار رفته نور کمتری را جذب می‌کنند. محدوده‌ای تقریباً به اندازهٔ قطر فیلم می‌باشد. به‌طور مثال در دوربین‌هایی که از قالب ۳۵ میلیمتری استفاده می‌کنند، لنز نرمال حدود ۵۰ میلی‌متر است.
استفاده می‌کنند، لنز نرمال حدود ۵۰ میلی‌متر است. تصویری که لنز نرمال ایجاد می‌کند تقریباً همان چیزی است که چشم ما می‌بیند، بنابراین از این جنبه هم تصویر آن نرمال است.
دربارهٔ آزادی رساله‌ای فلسفی نوشته فیلسوف بریتانیایی، جان استوارت میل در سال ۱۸۵۹ میلادی است. این رساله برای خوانندگان دوره ویکتوریایی درون‌مایه‌ای تندورانه داشت زیرا از اخلاق فردی پشتیبانی کرده و بر رهایی اقتصادی از دولت تأکید می‌کند. در این رساله، جان استوارت میل یکی از پیچیده‌ترین مفاهیم فلسفی یعنی آزادی را مورد مطالعه قرار داده و کوشیده‌است حدود آزادی فردی و اصول آن را روشن سازد و رابطه آن را با قدرت و سلطه اجتماع نشان دهد. جان استوارت در اوایل سده نوزدهم به دنیا آمد و در میانه‌های همین سده، کتاب
نوزدهم به دنیا آمد و در میانه‌های همین سده، کتاب دربارهٔ آزادی را نوشت و در این کتاب با طرح این نکته که حتی «حکومت اکثریت می‌تواند به دیکتاتوری اکثریت منجر شود»، بر اهمیت حفظ آزادی‌های فردی تأکید می‌کند. این نظریه‌پرداز انگلیسی که به دو مکتب لیبرالیسم و فایده‌باوری تعلق و اعتقاد داشته، دامنه اختیارات حکومت را «محدود به حفاظت افراد در برابر تعدی دیگران به آزادی‌های او» می‌داند، و استفاده از قدرت حکومت در محدودسازی اراده فرد را در جایی که مزاحم آزادی‌های دیگری نیست رد می‌کند. بسیاری از نکاتی که او در نقد
نیست رد می‌کند. بسیاری از نکاتی که او در نقد جامعه آن روز انگلستان در مورد حقوق مردم به ویژه اقلیت‌ها و دگراندیشان متذکر شده – از جمله حق زنان در مشارکت‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی- امروز در قوانین این کشور اِعمال شده‌است. استوارت میل بر این باور بود که پیشرفت سیاسی و اجتماعی یک کشور و بهتر شدن وضعیت و شهروندان آن، تنها در صورت دست یافتن یکایک مردم به آزادی امکان‌پذیر است. الگوی مورد نظر. مدل جان استوارت میل از مردم‌سالاری، یک مدل اخلاقی در میان مدل‌های دموکراسی لیبرال است که بر شکوفایی انسان تأکید دارد.
لیبرال است که بر شکوفایی انسان تأکید دارد. وی در رساله "دربارهٔ آزادی"، که یکی از آثار معروف اوست، ضمن دفاع از آزادی علیه دو خطر، می‌گوید: «… اگر ما افراد جامعه را آزاد بگذاریم که ترتیب زندگانی خود را به هر نحوی که دل‌شان خواست بدهند و در همان حال از آن‌ها بخواهیم که ذوق و سلیقه انفرادی همدیگر را تحمل کنند (نه این که همدیگر را مجبور سازند که مطابق میل و سلیقه دیگران زندگانی کنند) در آن صورت برای ساختن دنیایی همکاری کرده‌ایم که زندگانی بشر در آن با سود و سعادت حقیقی توأم‌شدنی است … امروز تقریباً هیچ نیازی
حقیقی توأم‌شدنی است … امروز تقریباً هیچ نیازی به توضیح یا اثبات این نظر نیست که ما نباید به یک هیئت مقننه یا مجریه که منافع‌اش با منافع خلق یکی نیست اجازه دهیم که برای افراد جامعه عقیده تجویز کند یا این که تصمیم بگیرد که چه نوع نظرات و دلایل باید به گوش مردم برسد… دوران زجر و کیفر دادن به نویسندگان و ناشران به جرم مطالبی که نوشته و عقایدی که پخش کرده‌اند به پایان رسیده‌است.»
فیلترها در عکاسی، صفحاتی از جنس شیشه، پلاستیک یا ژلاتین با قابی که می‌تواند از فلز، مقوا یا پلاستیک فشرده بوده و یا بدون قاب هستند که در مقابل لنز یا منبع نور قرار داده می‌شوند تا باعث تغییراتی در کیفیت یا کمیت نور می‌شوند. انتهای لنز دوربین‌های تک‌لنزی بازتابی و دوربین‌های شبیه تک‌لنزی بازتابی، رزوه است و می‌شود فیلتر را به آن پیچ نمود. انواع فیلتر. فیلترها انواع و کاربردهای مختلفی دارند که به چند نمونه از آن‌ها اشاره می‌شوید: فیلترهای اصلاح کیفیت (دمای رنگ). فیلتر فرابنفش. فیلتر فرابنفش یا UV شیشه‌ای شفاف
فیلتر فرابنفش. فیلتر فرابنفش یا UV شیشه‌ای شفاف است که پرتوهای فرابنفش خورشید را جذب می‌کند و مانع ورود آن‌ها به دوربین می‌شود. در واقع این فیلتر با جذب پرتوهای فرابنفش باعث شفاف‌تر شدن تصویر می‌شود و علاوه بر آن نقش محافظت از لنز و دوربین را دارد. فیلتر پولارایزر. نور، خاصیتی به نام «پولاریته» (قطبیت) دارد که زاویهٔ محور موج الکتریکی نور را با محور مبنا مشخص می‌کند. نور در همهٔ جهات و زوایا حرکت و به سطح اشیا برخورد می‌کند و سپس در همهٔ جهات ممکن، منعکس می‌شود. اما در سطوح غیرفلزی و مخصوصاً آب و شیشه،
می‌شود. اما در سطوح غیرفلزی و مخصوصاً آب و شیشه، امواج نوری پس از برخورد با سطح آن‌ها فقط در یک جهت انعکاس پیدا می‌کنند که اصطلاحاً می‌گویند، امواج پلاریزه یا قطبی شده‌اند. فیلتر اسکای لایت (s.l). فیلتر اسکای لایت عملکرد شبیه فیلتر فرابنفش دارد. یعنی می‌تواند جهت جلوگیری از نفوذ پرتو فرابنفش بکار رود. این فیلتر یک تون صورتی کمرنگ در عکس ایجاد می‌کند ولی فیلتر فرابنفش تون آبی کمرنگ در عکس پدید می‌آورد. فیلترهای اصلاح کمّیت (میزان نور). فیلترهای کاهنده نور. فرض کنید در زیر آفتاب شدید می‌خواهیم از جسمی
نور. فرض کنید در زیر آفتاب شدید می‌خواهیم از جسمی عکس‌برداری کنیم، و فضای اطراف سوژه پر از عناصر دیدگانی است، و در صورت ثبت واضح آن‌ها بر روی فیلم، تصویر سوژه مورد نظر ما در آن میان به چشم نیامده و منظور ما پنهان خواهد بود. در این صورت چاره‌ای جز باز کردن دیافراگم به منظور کاهش عمق میدان نداریم؛ ولی نور موجود صحنه حتی با سرعت شاتر ۲۰۰۰/۱ ثانیه نیز برای ثبت یک اکسپوز کم عمق زیاد بوده و این کار غیرقابل انجام است. در این حالت ما راهی جز کاهش نور ورودی نداریم. این کار در هر نوع فیلم و اسلاید با فیلترهای کاهنده
کار در هر نوع فیلم و اسلاید با فیلترهای کاهنده نور ND امکان‌پذیر می‌باشد. فیلترهای کاهنده نور، فیلترهای خاکستری رنگی هستند که جز کاهش نور ورودی هیچ تأثیری بر تنالیته رنگ‌ها ندارند. فیلتر در عکاسی سیاه و سفید. از فیلترهای رنگی در عکاسی سیاه و سفید برای اثرگذاری و تغییر رنگ درجه‌های مختلف و همچنین تغییر در کنتراست آن‌ها استفاده می‌شود. فیلتر قطبی کننده. صافی قطبی‌کننده (Polarizing Filter) ابزاری قدرتمند در سینما است که به فیلم‌سازان اجازه می‌دهد تا کنترل دقیق‌تری بر نور و رنگ‌های تصویر داشته باشند. این فیلتر
بر نور و رنگ‌های تصویر داشته باشند. این فیلتر با کاهش انعکاس نور از سطوح غیر فلزی مانند آب، شیشه و برگ‌ها، کنتراست تصویر را افزایش داده و رنگ‌ها را غنی‌تر می‌کند.
پوآچا یا پوغاچا نوعی پیراشکی است که در انواع مختلفی در بوسنی و هرزگوین، بلغارستان، کرواسی، اسلونی، مقدونیه، صربستان، مونته‌نگرو، مجارستان، یونان (Μπουγάτσα)، ترکیه پخته و خورده می‌شود و در اتریش نیز pogatschen خوانده می‌شود. گاهی داغ به‌عنوان پیش‌غذا و به جای نان سرو می‌شود. پوآچای داغ با پنیر فتا یک غذای مخصوص خوش‌مزه در ترکیه و بلغارستان است. پوآچای توپی ترکیه‌ای. خمیر پوآچای توپی ترکیه را با آرد، تخم‌مرغ، روغن و ماست تهیه می‌کنند. مواد از پیش آماده شده را داخل خمیر قرار می‌دهند و آن را به شکل توپ‌های
را داخل خمیر قرار می‌دهند و آن را به شکل توپ‌های کوچک درمی‌آورند و در فر می‌پزند. برای مواد داخل پوآچای توپی بسته به ذائقه می‌توان مثلاً از گوشت چرخ‌کرده با فلفل دلمه یا سوسیس و پنیر پیتزا یا ترکیبات غیرگوشتی مثل پوره سیب‌زمینی پخته‌شده همراه جعفری یا هر ترکیب مناسب دیگر استفاده کرد.
ایل یوسفوند یکی از ایلات لر و از ایلات ساکن در شهرستان سلسله است. تاریخ. در آغاز سده بیستم نواحی سلسله که ییلاق ایلات و طوایف لک مانند ایل ترکاشوند، ایل حسنوند، ایل یوسفوند و ایل قلیوند بوده و به عنوان سکونتگاه دائمی آن‌ها شناخته شده که در ۱۳۱۲ه‍.ش همگی آن ایلات تخته‌قاپو شدند. ساکنان الشتر از ایلات و طوایف لک بوده و ساختار اجتماعی الشتر به صورت ایلی می‌باشد و ایل یوسفوند ساکن این شهر می‌باشند. سلسله نام جد حسنوندها و ترکاشوندها و کولیوندها و یوسفوندها بوده است. بین ایلات شناخته شده لک مشهور است که یوسف و
است. بین ایلات شناخته شده لک مشهور است که یوسف و حسن و ترکاش و کلی یا قلی و… فرزندان شخصی به نام سلسله بوده‌اند. در حال حاضر به جز حسنوندها که بیشتر در همان شهرستان سلسله و اندکی در شهرهای مجاور پراکنده‌اند، بخش اعظمی از ترکاشوندها و یوسف‌وندها و کولیوندها در شهرهای مختلف ایران ساکن هستند. طوایف ایل یوسفوند. طوایف ایل یوسفوند که در شهر الشتر در دهستان‌های یوسفوند قرار دادند شامل طوایفی مانند ویسی، دکاموند، ترکاشوند، جانجان، مؤمن، گاوکش، حسین جانی، چقندر، چهارتخمه، پیرکه و عالی هستند.
زینبیه (با نام قدیمی ارزنان) محله ای حاشیه نشین در اصفهان است که در منطقه ١۴ شهرداری اصفهان قرار دارد. زینبیه که از شمال به روستای حبیب آباد از شرق به محله هفتون و از جنوب به میدان طوقچی(قدس) و از غرب به محله باطون (بعثت) منتهی می‌شود. زینبیه امروزه یکی از مناطق شهری شمال شرق اصفهان محسوب می شود و با محله‌های باتون، عمان سامانی، دارک، شهرک امام حسین مجاورت دارد. آرامگاه زینب ابن موسی بن جعفر در این محله واقع شده است و از مهمترین اماکن مذهبی این منطقه به شمار می آید. تاریخچه. ابن فقیه همدانی در کتاب
به شمار می آید. تاریخچه. ابن فقیه همدانی در کتاب «البلدان» از آن بعنوان یکی از بخش‌های اصفهان نام برده‌است. یاقوت حموی در «معجم‌البدان» در حرف الف می‌نویسد: «ارزنان بالفتح ثم السکون و ضم‌الزای ونون و الف و نون اخی من قری اصبهان». (۲) فیروزآبادی نیز در قاموس می‌نویسد: «ارزنان قریهٌ باصبهان»(۳) حرم زینبیه. حرم زینبیه زیارتگاهی منسوب به زینب دختر موسی بن جعفر در اصفهان است. آثار و وقف‌نامه‌ها، قدمت ساختمان حرم را به قرن هفتم قمری و سپس دوران صفویه می‌رسانند. این امامزاده تا پیش از سال ۱۳۵۱ق/۱۳۱۲ش مقبره کوچکی
امامزاده تا پیش از سال ۱۳۵۱ق/۱۳۱۲ش مقبره کوچکی داشت و «بچه زینب» یا «بی‌بی زینب» یا «بیجه زینب» خوانده می‌شد. زینبیه پس از ۱۳۱۲ش بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. برخی محققان،‌ بر این باورند که زینبیه اصفهان آرامگاه زینب دختر هارون بن موسی بن جعفر است. مقبره زینبیه در چهار دوره توسعه یافت. دو دوره آن پیش از انقلاب اسلامی ایران (۱۳۵۷ش) و دو دوره پس از تاریخ یادشده است. زینبیه در هر دوره نسبت به دوره‌ قبل از گستردگی و امکانات بیشتری برخوردار شد. در آخرین مرحله، طرح توسعه زینبیه با مشارکت شهرداری اصفهان اجرا
طرح توسعه زینبیه با مشارکت شهرداری اصفهان اجرا شد. مساحت حوزه زیارتی طرح توسعه اخیر حرم، چهار هکتار و زیرینای کل طرح ۸۵۰۰۰ مترمربع است. همچنین مساحت بقعه ۱۵۰۰ مترمربع و دارای زیربنای ۲۴۰۰ مترمربع است. بقعه از سه طرف به سه صحن شرقی و غربی و جنوبی دسترسی دارد. مساحت صحن امام رضا ۸۵۰۰ مترمربع و مساحت صحن شرقی و غربی هر کدام ۱۵۰۰ مترمربع و دارای شبستانی در زیر صحن است. مشاهیر. از مشاهیر ارزنان در قرن چهارم و پنجم هجری به این دو نفر اشاره شده‌است: ۱- «حسین بن احمدبن محمد ارزنانی ابوالقاسم» معلم اعمی متوفی به
احمدبن محمد ارزنانی ابوالقاسم» معلم اعمی متوفی به سال ۴۳۵هـ. ق(۱) ۲- «ابوجعفر محمدبن عبدالرحمن بن زیاد حافظ ثبت» متوفی به سال ۳۱۷ یا ۳۲۲.(۲) وی در شهرهای مختلف از مشایخ محدّثین اخذ حدیث نموده و جمعی دیگر از محدّثین اصفهان و غیره از او روایت می‌کنند که از آن جمله‌است: حافظ ابوالشیخ ابن حیّان اصفهانی (ص۲۶۹، جلد دوم، ذکر اخبار اصبهان). نویسنده رساله‌ای دربارهٔ علیا مکرمه زینب دختر گرامی موسی بن جعفر علیهماالسلام و سیر تاریخی قدیم ارزینان و منسوبین بدان جا وضع کنونی آن تألیف کرده‌است که امید است قریباً از چاپ
کنونی آن تألیف کرده‌است که امید است قریباً از چاپ خارج شود. بافت جمعیتی. زینبیه دارای مردمی با گویش‌های مختلف (لُر، ترک، عرب، کرد ، بلوچ ، عراقی) می‌باشد که اکثراً از مناطق کشور عراق و فریدن و خوزستان به این منطقه مهاجرت کرده‌اند. محله زینبیه به علت بافت قدیمی دارای کوچه های پیچ خورده و باریک است. در حال حاضر. محله زینبیه نمادی از چالش‌های زندگی در حاشیه شهر است. بااین‌حال، اراده و تلاش ساکنان آن، به‌ویژه جوانان، نشان‌دهنده امید به تغییر و بهبود است. با حمایت‌های مناسب اجتماعی و اقتصادی، می‌توان چشم‌انداز
مناسب اجتماعی و اقتصادی، می‌توان چشم‌انداز بهتری برای این محله و ساکنان آن ایجاد .کرد. منابع. ۱- ابن فقیه همدانی، ترجمه مختصرالبلدان، ترجمه ح-مسعود، تهران، بنیاد فرهنگ ایران، ۱۳۴۹ ش، ص ۹۸؛ رفیعی مهرآبادی، آثار ملی اصفهان، ص۷. ۲- یاقوت بن عبدالله الحموی، معجم البلدان، بیروت، دارسادر، الجزء الاول، ص ۱۵۰، ذیل کلمه ارزنان. ۳- به نقل از کشف الخبیه عن مقبره الزینبیه، ص ۴۷. ۴- تاریخ اصفهان و ری، ص۱۵۹.
مجمع بین‌المللی انرژی یا آی‌ای‌اف ، بزرگترین محل گردهم‌آیی وزیران انرژی کشورهاست. این مجمع از این نظر که شرکت کنندگان آن شامل اعضای آژانس بین‌المللی انرژی (آی‌ای‌اِی) و اوپک، و همچنین کشورهایی چون برزیل، چین، هند، مکزیک، روسیه و آفریقای جنوبی می‌شود در نوع خود بی‌همتاست. نود درصد عرضه و تقاضای نفت و گاز جهانی در کشورهای عضو آی‌ای‌اف انجام می‌شود. این مجمع همایش‌هایی دوسالانه برگزار می‌کند که طی آن چهارچوب مذاکرات غیررسمی بین کشورهای تولیدکننده و مصرف‌کننده نفت و گاز را درباره موضوعات و مسائل تأثیرگذار برکل
و گاز را درباره موضوعات و مسائل تأثیرگذار برکل بازار جهانی انرژی مشخص می‌شود. ایران یکی از اعضای آی‌ای‌اف است و در آذرماه ۱۳۹۰ قانون عضویت ایران در مجمع بین‌المللی انرژی که در مجلس شورای اسلامی تصویب و به تأیید شورای نگهبان رسیده است، از سوی رئیس جمهور برای اجرا ابلاغ شد.
ترابری در ایران به شکل سیستمی، به دوران باستان و شاهنشاهی هخامنشی می‌رسد. کانون‌های جمعیتی ایران، در سراسر این کشور گسترش یافته‌اند و این پراکندگی، ترابری در ایران را دشوار ساخته است. بودجه و نگهداری کم، کارایی بزرگراه‌های این کشور را کاهش داده است. با این وجود، وسایل نقلیهٔ موتوری به ویژه اتوبوس و کامیون، مهم‌ترین وسایل برای حمل مسافر و کالا هستند. اکنون، تقریباً نیمی از جاده‌ها آسفالت شده‌اند. استانداردهای ایمنی جاده‌های این کشور به‌روز نیستند و نبود نشانه‌گذاری و دیگر مشکلات راه‌های زمینی آن، باعث افزایش
و دیگر مشکلات راه‌های زمینی آن، باعث افزایش تصادف‌ها شده است. خط اصلی سیستم ریلی کشوری، دریای خزر را به خلیج فارس پیوند داده و بسیاری از مراکز استان‌ها را پشتیبانی می‌کند. در سال ۱۳۵۰، راه‌آهن ایران از راه ترکیه، به راه‌آهن اروپا متصل شد؛ این پیوند مهم، بازرگانی و گردشگری را به طرز چشم‌گیری تقویت می‌کند و نیاز به راه آبی و هوایی را در مسیر از بین می‌برد. راه‌آهن ایران گسترش و موقعیت قابل توجهی دارد و این کشور به یک مسیر عبور کارا و کم‌هزینه برای کشورهای منطقه تبدیل شده است. هواپیمایی ملی ایران، ایران ایر،