payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زیبایی این گل منوط به نور زیاد است. این گل به آب فراوان نیازمند نیست، پس نباید با میزان آب‌دهی، گل را بیمار کرد. در صورت آب‌دهی زیاد باید خاک گل را تعویض کرد. به هیچ وجه نباید به گل زیاد آب داد زیرا این کار ریشه را می پوساند و گل را نابود می‌کند. این گونه در پاییز گل دادن را آغاز می‌کند و کل زمستان نیز گل‌هایش را حفظ می‌نماید ولی اگر شرایط آب و هوایی را برایش نامساعد کنید، شروع به ریزش خواهد کرد. محیطی که برای این گل مناسب است، گرم و اندکی مرطوب است، ولی اگر محیط بیشتر از نیاز گرم باشد، گل دهی به تأخیر
اگر محیط بیشتر از نیاز گرم باشد، گل دهی به تأخیر می‌افتد. اردیبهشت و تیر وقت مناسبی برای قلمه زدن گیاه است. برای داشتن گل‌های بزرگ و محکم باید از بوته‌های قوی و سالم برای قلمه زدن استفاده کرد. باورهای فرهنگی و مذهبی. آزتک‌ها از این گیاه برای رنگرزی و درمان تب استفاده می‌کردند. امروزه در مکزیک و گواتمالا آن را به نام گل شب کریسمس می‌شناسند. در اسپانیا آن را گل عید پاک می‌نامند و در شیلی و پرو به نام تاج کوه‌های آند شناخته می‌شود. در ترکیه به علت علاقه بسیار آتاتورک به این گیاه، آن را گل آتاتورک می‌نامند. در
به این گیاه، آن را گل آتاتورک می‌نامند. در انگلیسی نام این گیاه از نام نخستین سفیر ایالات متحده در مکزیک، "جوئل رابرت پوینست"، گرفته شده چرا که او کسی بود که در سال ۱۸۲۵ این گیاه را به آمریکا معرفی کرد. در عربی آن را "بنت القنصل"، به معنای دختر کنسول، می‌شناسند که اشاره به همان سفیر آمریکا در مکزیک دارد. رابطه این گیاه با کریسمس به قرن ۱۶ میلادی در مکزیک برمی‌گردد، جایی که افسانه‌ها داستان دختری به نام "پِپیتا" یا "ماریا" را نقل می‌کنند که به علت فقر نمی‌توانست هدیه‌ای برای شب تولد مسیح تدارک ببیند، او به
هدیه‌ای برای شب تولد مسیح تدارک ببیند، او به واسطه الهامی که از فرشتگان گرفته بود، گیاهان هرز کنار جاده را جمع کرد و به عنوان پیشکش در جلوی محراب کلیسا قرار داد. معجزه‌ای رخ داد و شکوفه‌های قرمز از میان گیاه رشد کردند و علف‌ها به سرخ‌برگه مبدل شدند. از قرن ۱۷ میلادی فرانسیسکویی‌ها در مکزیک شروع به استفاده از این گیاه برای تزیینات جشن کریسمس کردند. امروزه در آمریکای شمالی، سرخ‌برگه به گستردگی در تزیینات کریسمس منازل، کلیساها، دفاتر و فروشگاه‌ها به کار برده می‌شود. در ایالات متحده آمریکا روز ۱۲ دسامبر روز
می‌شود. در ایالات متحده آمریکا روز ۱۲ دسامبر روز ملی سرخ‌برگه است.
&lt;noinclude&gt; اثرات تغییر اقلیم شامل تغییرات زیست‌محیطی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی ناشی از افزایش دمای جهانی است. در مجامع علمی توافق بر این است که تغییرات آب و هوایی نتیجهٔ فعالیت‌های انسان روی کرهٔ زمین است. شواهد اصلی این تغییرات اقلیم ناشی از گرم‌شدن زمین شامل بالا آمدن سطح دریا و کاهش پوشش برف در نیمکره شمالی به همراه درجه حرارت‌های بالا می‌باشد. بر طبق هیئت بین دولتی تغییرات آب‌وهوایی بیشترین افزایش ثبت‌شده در درجه حرارت متوسط جهانی از اواسط قرن ۲۰ به احتمال بسیار زیاد به دلیل افزایش غلظت گازهای
به احتمال بسیار زیاد به دلیل افزایش غلظت گازهای گلخانه‌ای توسط انسان است. پیش‌بینی تغییرات آب و هوایی در آینده نشان‌دهندهٔ گرم شدن بیشتر کره زمین، بالا آمدن سطح دریا و افزایشی در تعداد و شدت برخی از حوادث آب و هوایی شدید را نشان می‌دهد. کنوانسیون سازمان ملل متحد در مورد تغییرات اقلیمی (UNFCCC) توافق کرده‌اند که «غلظت گازهای گلخانه‌ای در اتمسفر را در یک سطح که برای اتمسفر دیگر خطری نداشته‌باشد را تثبیت کنند.» برخی از دانشمندان، افزایش توفان‌ها و گردبادهای سهمگین را یکی از نتایج گرم شدن کره زمین قلمداد
سهمگین را یکی از نتایج گرم شدن کره زمین قلمداد می‌کنند. اغلب کارشناسان اقلیمی معتقدند که این روند می‌تواند به وقوع خشکسالی‌ها، سیل‌ها، باد‌های گرم و طوفان‌های مهیب‌تر منجر شود اما برخی از آن‌ها هم بر این باور هستند که بعضی از این حوادث رخ داده علامت گرم شدن زمین نیستند چون این آشفتگی و نابسامانی ویژگی طبیعی اقلیم است. از پیامدهای دیگر بالا آمدن آب دریاها، و در نتیجه رفتن مناطق ساحلی و جزایر زیر آب و رقیق‌شدن آب اقیانوس‌ها و در نتیجه افزایش بارندگی در تمام جهان است. گرم شدن زمین باعث شده است که دمای داخلی
جهان است. گرم شدن زمین باعث شده است که دمای داخلی یخچال‌های طبیعی واقع در نقاط مختلف جهان از جمله یخچال‌های واقع در شمالگان، جنوبگان و چین افزایش پیدا کند و در نتیجه با آب شدن تدریجی، حجم زیادی از ذخایر این یخچال‌ها ذوب شود. این مسئله از آنجا حائز اهمیت است که این یخچال‌ها بخش عمده‌ای از ذخایر آب آشامیدنی جهان را تشکیل می‌دهند. بنابراین منابع آب آشامیدنی سالم رو به کاهش می‌گذارد و احتمال شیوع بیماری‌هایی که از طریق آب آشامیدنی ناسالم شیوع می‌یابند، بیشتر می‌شود. گرمایش زمین همچنین تأثیر به‌سزایی در کاهش
می‌شود. گرمایش زمین همچنین تأثیر به‌سزایی در کاهش تعداد جوجه پنگوئن‌ها دارد. طبق برآوردهای سازمان بهداشت جهانی، بیماری‌هایی که از تغییرات اقلیمی و گرم شدن زمین ناشی می‌شود، هر ساله باعث مرگ و میر ۸۰ هزار نفر در کشورهای آسیایی می‌شود. مقامات سازمان ملل تاکنون چندین بار دربارهٔ پیامدهای گرم شدن زمین هشدار داده‌اند و خواستار اقدام فوری اعضای این سازمان در جلوگیری از این پدیده شده‌اند. گرم‌ترین سال تاریخ زمین. بر اساس اطلاعات منتشرشده از سوی ناسا (NASA) سال ۲۰۲۳ گرم‌ترین سال زمین تا کنون بوده است و در ۱۰ سال
گرم‌ترین سال زمین تا کنون بوده است و در ۱۰ سال گذشته، هرسال رکورد گرم‌ترین سال شکسته شده است. دانشمندان در این زمینه هم نظرند که این افزایش دمای بی‌سابقه به دلیل فعالیت‌های انسانی بوده است. البته در حال بررسی عوامل دیگر مثل پدیده ال‌نینو، آلاینده‌ها و فعالیت آتشفشانی هم هستند. تغییرات در اقیانوس‌ها. اثرات فیزیکی اصلی گرم‌شدن هوای کره زمین بر اقیانوس‌های جهان عبارتند از: افزایش سطح دریا، گرم‌شدن اقیانوس، اسیدی‌شدن اقیانوس، از دست‌دادن اکسیژن، افزایش گرمای امواج دریایی و تغییرات در جریان‌های اقیانوسی، از
امواج دریایی و تغییرات در جریان‌های اقیانوسی، از جمله کاهش یا خاموش‌شدن احتمالی گردش دماشوری. این تغییرات فیزیکی، اکوسیستم‌های دریایی را مختل نموده و می‌تواند باعث انقراض یا انفجار جمعیتی و تغییر توزیع جمعیت گونه‌های دریایی بشود و بر ماهی‌گیری و گردش‌گری ساحلی تأثیر بگذارد. پایین رفتن سطح آب دریا. برخلاف سایر مناطق دنیا که سطح دریاها در حال بالا آمدن است، در هوفن (Hofn) ایسلند سطح آب در حال پایین رفتن است. کلاهک یخی موجود در این منطقه، باعث فشرده شدن خاک زیر خود می‌شود. اما با آب شدن این کلاهک یخی در اثر
خود می‌شود. اما با آب شدن این کلاهک یخی در اثر گرمایش جهانی، سطح زمین بالاتر آمده است و حتی خطر برخورد کف کشتی‌ها به زمین وجود دارد. کلاهک‌های یخی و یخچال‌ها علاوه بر فشرده کردن زمین، به دلیل نیروی جاذبه، باعث کشیده شدن آب به سمت خود می‌شوند. با از بین رفتن یخچال‌ها، جریان آب از این ناحیه دور می‌شود و این نیز به پایین رفتن سطح دریا می‌افزاید. بر اساس گزارش ناسا، ایسلند سالانه حدود ۱۰ میلیارد تن کوه یخی را دارد از دست می‌دهد و اگر این روند کاهش نیابد، تا سال ۲۲۰۰ ایسلند، سرزمین یخ خالی از یخ خواهد بود.
سال ۲۲۰۰ ایسلند، سرزمین یخ خالی از یخ خواهد بود. اثرات اقتصادی تغییر اقلیم. اثرات تغییر اقلیم محدود به تغییرات زیست‌محیطی نیست. سیستم اقتصادی جهان هم به تبع تغییرات اقلیمی تغییر می‌کند. نیکولاس استرن پیش‌بینی کرده است که تولید ناخالص داخلی جهانی به اندازه ۲۰ درصد کاهش می‌یابد. البته این پیش‌بینی محافظه‌کارانه به نظر می‌رسد. پل گیلدینگ در سال ۲۰۱۱ تغییرات زیر را پیش‌بینی کرده است: اثرات اجتماعی تغییر اقلیم. با درنظر گرفتن این نکته که خیلی از مردم جهان در نواحی ساحلی زندگی می‌کنند، بالا آمدن سطح دریا تأثیر
ساحلی زندگی می‌کنند، بالا آمدن سطح دریا تأثیر زیادی بر امنیت و ثبات منطقه خواهد داشت مخصوصاً در کشورهای فقیر و این احتمال وجود دارد که میلیون‌ها نفر متقاضی پناهندگی به وجود بیاید. که این تغییر به نوبه خود می‌تواند باعث بروز تنش‌های سیاسی و حتی تروریسم شود چرا که خیلی از تنش‌ها در طول تاریخ بعد از دست رفتن زمین (مثلا بر اثر بالا آمدن آب دریاها) و ایجاد حس بی‌عدالتی در آسیب‌هایی که به فرهنگ یا گروهی از مردم وارد شده، ایجاد شده است. اثرات سیاسی تغییر اقلیم. در آغاز سدۀ بیست و یکم به نظر می‌رسد که کشور ایالات
آغاز سدۀ بیست و یکم به نظر می‌رسد که کشور ایالات متحده آمریکا نتواند تسلط سیاسی و اقتصادی خود را حفظ کند و کشورهایی که در صنایع جدید سرمایه‌گذاری کرده‌اند مثل چین، قدرت را در سطح جهانی در دست بگیرند.
امپراتوری مَراتا یا کنفدراسیون مَراتا یک امپراتوری نیرومند در هند از ۱۶۷۴ تا ۱۸۲۰ میلادی بود. در بیش‌ترین وسعت، امپراتوری مراتا منطقهٔ وسیعی به مساحت ۲٫۵ میلیون کیلومتر مربع را در بر می‌گرفت. قدرت بیش از حد مراتا عملاً به فرمانروایی مغولان بر هند خاتمه داد؛ در واقع مراتا دولتی مستقل را با جنگ‌های متعدد تشکیل دادند. در ابتدا مراتاها گروهی کشاورز جنگاور بودند که در ناحیهٔ دَکَن می‌زیستند و به مرور زمان به داخل قلمرو عادلشاهیان و نظام‌شاهیان احمدنگر وارد شده و در آنجا سکونت گزیدند. امپراتوری مراتا توسط فردی به
آنجا سکونت گزیدند. امپراتوری مراتا توسط فردی به نام شیواجی تأسیس شد. او با انتخاب دژ رایگاد به عنوان پایتخت خویش، رسماً پادشاهی مراتا را مستقل اعلام کرد و به‌طور موفقیت‌آمیز بر ضد گورکانیان جنگید تا پادشاهی خود را حفظ کند. همچنین، مراتا طی طولانی‌ترین جنگ تاریخ هند که به جنگ ۲۷ ساله معروف شد، گورکانیان را از ۱۶۸۱ تا ۱۷۰۷ شکست دادند. تاریخچه. شیواجی و نوادگانش. شیواجی (1630-1680) یک اشراف‌زاده مراتا از قبیله بونسل و بنیانگذار ایالت مراتا بود. شیواجی در سال 1645 با فتح قلعه تورنا و به دنبال آن قلعه‌های بسیار
با فتح قلعه تورنا و به دنبال آن قلعه‌های بسیار دیگر، رهبری مقاومت علیه سلطنت بیجاپور را بر عهده داشت و منطقه را تحت کنترل خود درآورد و هندوی سواراجیا (حکومت خودگردان مردم هندو ) را تأسیس کرد . او یک ایالت مستقل مراتا با پایتخت رایگاد ایجاد کرد و با موفقیت علیه مغول‌ها برای دفاع از پادشاهی خود جنگید. او در سال 1674 به عنوان چاتراپاتی (حاکم) پادشاهی جدید مراتا تاجگذاری کرد. قلمرو مراتا تحت فرمان او حدود 4.1٪ از شبه قاره را تشکیل می‌داد، اما در مناطق وسیعی پراکنده بود. در زمان مرگ او، با حدود 300 قلعه تقویت
بود. در زمان مرگ او، با حدود 300 قلعه تقویت شده بود و حدود 40،000 سواره نظام و 50،000 سرباز و همچنین تأسیسات دریایی در امتداد ساحل غربی از آن دفاع می‌کردند. با گذشت زمان، پادشاهی از نظر اندازه و ناهمگونی افزایش یافت؛ تا زمان حکومت نوه‌اش، و بعداً در زمان پیشواها در اوایل قرن 18، به قلمرو وسیعی تبدیل شد. شیواجی دو پسر داشت: سمباجی و راجارام که مادران متفاوتی داشتند و برادران ناتنی بودند. در سال 1681، سمباجی پس از مرگ پدرش به سلطنت رسید و سیاست‌های توسعه‌طلبانه خود را از سر گرفت. سمباجی پیش از این پرتغالی‌ها
خود را از سر گرفت. سمباجی پیش از این پرتغالی‌ها و چیکا دوا رایا از میسور را شکست داده بود . برای خنثی کردن اتحاد بین پسر شورشی‌اش، اکبر، و مراتاها، امپراتور مغول ، اورنگ زیب ، در سال 1681 به سمت جنوب حرکت کرد. او با تمام دربار امپراتوری، دولت و ارتشی حدود 500000 سرباز، به گسترش امپراتوری مغول پرداخت و سرزمین‌هایی مانند سلطان‌نشین‌های بیجاپور و گلکنده را به دست آورد . در طول هشت سال پس از آن، سمباجی مراتاها را با موفقیت علیه مغول‌ها رهبری کرد. در اوایل سال 1689، سمباجی فرماندهان خود را برای یک جلسه
سال 1689، سمباجی فرماندهان خود را برای یک جلسه استراتژیک در سنگامشوار فراخواند تا حمله به نیروهای مغول را بررسی کنند. در یک عملیات دقیق برنامه‌ریزی شده، گانوجی و فرمانده اورنگ زیب، مکرب خان، در حالی که سمباجی تنها با چند نفر همراه بود، به سنگامشوار حمله کردند. سمباجی در 1 فوریه 1689 توسط نیروهای مغول کمین و دستگیر شد. او و مشاورش، کاوی کلاش ، توسط ارتش امپراتوری به بهادرگاد برده شدند و در 21 مارس 1689 توسط مغول‌ها اعدام شدند . اورنگ زیب، سمباجی را مسئول حملات نیروهای مراتا به برهانپور کرده بود . پس از مرگ
نیروهای مراتا به برهانپور کرده بود . پس از مرگ سمباجی، برادر ناتنی‌اش راجارام به تخت سلطنت نشست. محاصره ریگاد توسط مغول‌ها ادامه یافت و او مجبور شد برای حفظ جان خود به ویشالگاد و سپس به گینگی فرار کند . از آنجا، مراتهه‌ها به قلمرو مغول‌ها حمله کردند و بسیاری از قلعه‌ها توسط فرماندهان مراتهه مانند سانتاجی غورپاده ، داناجی جادهاو ، پارشورام پانت پراتینیدهی ، شانکاراجی نارایان ساچیف و ملگیری پاندیت بازپس گرفته شد. در سال 1697، راجارام پیشنهاد آتش‌بس داد اما این پیشنهاد توسط اورنگ زیب رد شد. راجارام در سال
این پیشنهاد توسط اورنگ زیب رد شد. راجارام در سال 1700 در سینهاگاد درگذشت . بیوه او، تارابای ، به نام پسرش شیواجی دوم ، قدرت را به دست گرفت . پس از مرگ اورنگ زیب در سال 1707، شاهو ، پسر سمباجی (و نوه شیواجی)، توسط بهادر شاه اول ، امپراتور جدید مغول، آزاد شد. با این حال، مادرش به عنوان گروگان نزد مغول‌ها نگه داشته شد تا اطمینان حاصل شود که شاهو به شرایط آزادی پایبند است. پس از آزادی، شاهو بلافاصله ادعای تاج و تخت مراتا را کرد و عمه‌اش تارابای و پسرش را به چالش کشید. جنگ پر هرج و مرج مغول و مراتا به یک ماجرای
کشید. جنگ پر هرج و مرج مغول و مراتا به یک ماجرای سه جانبه تبدیل شد. این امر منجر به ایجاد دو کرسی رقیب حکومتی در سال 1707 در ساتارا و کولهاپور به ترتیب توسط شاهو و تارابای شد. شاهو، بالاجی ویشوانات را به عنوان پیشوای خود منصوب کرد . پیشوا در به رسمیت شناختن شاهو توسط مغول‌ها به عنوان وارث برحق شیواجی و چاتراپاتی مراتاها نقش مهمی داشت . بالاجی همچنین در سال 1719 باعث آزادی مادر شاهو، یسوبای ، از اسارت مغولان شد. در زمان سلطنت شاهو، راگوجی بونسله پادشاهی را به سمت شرق گسترش داد. خاندرائو دبهاده و بعداً پسرش،
سمت شرق گسترش داد. خاندرائو دبهاده و بعداً پسرش، تریامباکرائو، آن را به سمت غرب تا گجرات گسترش دادند. پیشوا باجیرائو و سه رئیس او، پاوار ( دار )، هولکار ( ایندور ) و اسکیندیا ( گوالیور ) آن را به سمت شمال گسترش دادند. دوران پیشوا. شاهو در سال ۱۷۱۳ بالاجی ویشوانات را به عنوان پیشوا منصوب کرد. اولین دستاورد بزرگ بالاجی ویشوانات، انعقاد پیمان "لوناوالا" در سال ۱۷۱۴ با کانهوجی آنگره ، قدرتمندترین فرمانده نیروی دریایی در ساحل غربی بود که بعدها شاهو را به عنوان چاتراپاتی پذیرفت. در سال ۱۷۱۹، مراتهه‌ها تحت فرمان
پذیرفت. در سال ۱۷۱۹، مراتهه‌ها تحت فرمان بالاجی به همراه سید حسین علی ، فرماندار مغول دکن، به دهلی لشکرکشی کردند و فرخ‌سیار ، امپراتور مغول، را برکنار کردند . امپراتور نوجوان جدید، رفیع الدرجات و دست‌نشانده برادران سید، به شاهو حق جمع‌آوری چاوت و سردشموکی را از شش استان مغولی دکن و همچنین مالکیت کامل سرزمین‌های تحت کنترل شیواجی در سال ۱۶۸۰ را اعطا کرد. پس از مرگ بالاجی ویشوانات در آوریل ۱۷۲۰، پسرش، باجی رائو اول ، توسط شاهو به عنوان پیشوا منصوب شد. باجیرائو به خاطر گسترش ده برابری پادشاهی مراتا از 3٪ به
به خاطر گسترش ده برابری پادشاهی مراتا از 3٪ به 30٪ از چشم‌انداز مدرن هند در طول 1720-1740 شناخته می‌شود. نبرد پالخد یک نبرد زمینی بود که در 28 فوریه 1728 در روستای پالخد، در نزدیکی شهر ناشیک، ماهاراشترا، هند بین باجی رائو اول و قمرالدین خان، آصف جاه اول از حیدرآباد، رخ داد. مراتاها نظام را شکست دادند . این نبرد نمونه‌ای از اجرای درخشان استراتژی نظامی در نظر گرفته می‌شود. در سال 1737، مراتاها تحت فرماندهی باجیرائو اول در نبرد دهلی (1737) به حومه دهلی در یک حمله برق‌آسا حمله کردند. نظام از دکن برای نجات
یک حمله برق‌آسا حمله کردند. نظام از دکن برای نجات مغول‌ها از حمله مراتاها حرکت کرد، اما در نبرد بوپال قاطعانه شکست خورد . مراتهه‌ها خراج زیادی از مغول‌ها گرفتند و پیمانی امضا کردند که مالوا را به مراتهه‌ها واگذار می‌کرد. نبرد واسای بین مراتهه‌ها و حاکمان پرتغالی واسای ، روستایی در ساحل شمالی نهر واسای، در 50 کیلومتری شمال بمبئی ، درگرفت . مراتهه‌ها توسط چیماجی آپا ، برادر باجی رائو، رهبری می‌شدند. پیروزی مراتهه‌ها در این جنگ دستاورد بزرگی در دوران باجی رائو بود. پسر باجی رائو، بالاجی باجیرائو (ناناساصاحب)،
بود. پسر باجی رائو، بالاجی باجیرائو (ناناساصاحب)، علی‌رغم مخالفت سایر رؤسا، توسط شاهو به عنوان پیشوای بعدی منصوب شد. در سال 1740، نیروهای مراتهه، به رهبری راغوجی بونسل، به آرکوت حمله کردند و نواب آرکوت ، دوست علی، را در گذرگاه دامالچری شکست دادند. در جنگی که پس از آن رخ داد، دوست علی، یکی از پسرانش حسن علی، و چندین فرد برجسته دیگر جان باختند. این موفقیت اولیه بلافاصله اعتبار مراتهه را در جنوب افزایش داد. مراتهه‌ها از دامالچری به آرکوت پیشروی کردند که بدون مقاومت زیاد تسلیم آنها شد. سپس، راغوجی در دسامبر
مقاومت زیاد تسلیم آنها شد. سپس، راغوجی در دسامبر 1740 به تریچینوپولی حمله کرد. چاندا صاحب که قادر به مقاومت نبود، قلعه را در 14 مارس 1741 به راغوجی تسلیم کرد. چاندا صاحب و پسرش دستگیر و به ناگپور فرستاده شدند. راجپوتانا نیز در این مدت مورد حملات مراتهه قرار گرفت. در ژوئن 1756 لوئیس ماسکارنهاس، کنت آلوا (Conde de Alva)، نایب السلطنه پرتغالی در عملیاتی توسط ارتش ماراتا در گوا کشته شد. پس از لشکرکشی موفقیت‌آمیز کارناتاکا و تریچینوپولی ، راگوجی از کارناتاکا بازگشت. او از سال 1741 تا 1748 شش لشکرکشی به بنگال
او از سال 1741 تا 1748 شش لشکرکشی به بنگال انجام داد. کنفدراسیون احیا شده مراتا در قرن 18 حملات وحشیانه‌ای را علیه ایالت مرفه بنگالی آغاز کرد که این امر به زوال نواب‌های بنگال دامن زد. در طول تهاجمات و اشغال بیهار و بنگال غربی تا رودخانه هوگلی و در طول اشغال بنگال غربی ، مراتاها جنایاتی را علیه مردم محلی مرتکب شدند. جنایات مراتاها توسط منابع بنگالی و اروپایی ثبت شده است که گزارش می‌دهند مراتاها درخواست پرداخت پول می‌کردند و هر کسی را که نمی‌توانست پرداخت کند، شکنجه یا می‌کشتند. راغوجی توانست با بهره‌برداری
شکنجه یا می‌کشتند. راغوجی توانست با بهره‌برداری موفقیت‌آمیز از شرایط آشفته‌ی بنگال پس از مرگ فرماندار آن ، مرشد قلی خان، در سال 1727، اودیشا را برای همیشه به پادشاهی خود ضمیمه کند. اودیشا که دائماً توسط بونسل‌ها مورد آزار و اذیت قرار می‌گرفت، بنگال و بخش‌هایی از بیهار از نظر اقتصادی ویران شده بودند. علیوردی خان، نواب بنگال، در سال 1751 با راغوجی صلح کرد و کاتک (اودیشا) را تا رودخانه سوبارناریکا واگذار کرد و موافقت کرد که سالانه 1.2 میلیون روپیه به عنوان چاوت برای بنگال و بیهار بپردازد. شهر دهلی بین سال‌های
برای بنگال و بیهار بپردازد. شهر دهلی بین سال‌های ۱۷۳۷ تا ۱۷۸۸ ده بار توسط مراتهه‌ها غارت شد. در این دوره، سربازان مراتهه به هزاران زن از جمله ۳۵۰ ملکه و شاهدخت مغول تجاوز کردند. در ماه مه ۱۷۵۴، مالهار رائو هولکار با ۲۰۰۰۰ سرباز مراتهه به اردوگاه امپراتور احمد شاه در سکندرآباد حمله کرد، آنها پس از فرار امپراتور، به غارت اردوگاه پرداختند و به صورت دسته جمعی به زنان از جمله ملکه‌ها و شاهدخت‌ها تجاوز کردند. بالاجی باجیرائو کشاورزی را تشویق کرد، از روستاییان محافظت کرد و بهبود قابل توجهی در وضعیت منطقه ایجاد
کرد و بهبود قابل توجهی در وضعیت منطقه ایجاد کرد. راغونات رائو ، برادر ناناصاحب، پس از غارت دهلی توسط احمد شاه ابدالی در سال 1756 ، به دنبال عقب‌نشینی افغان‌ها وارد عمل شد. دهلی در اوت 1757 توسط ارتش مراتا به فرماندهی راغونات رائو فتح شد و پادگان افغان را در نبرد دهلی شکست داد . این امر پایه و اساس فتح شمال غربی هند توسط مراتاها را بنا نهاد . در لاهور ، مانند دهلی، مراتاها اکنون بازیگران اصلی بودند. پس از نبرد اتک در سال 1758 ، مراتاها پیشاور را تصرف کردند و در 8 مه 1758 نیروهای افغان را در نبرد پیشاور شکست
در 8 مه 1758 نیروهای افغان را در نبرد پیشاور شکست دادند. درست قبل از نبرد پانی‌پات در سال ۱۷۶۱، مراتهه‌ها در یکی از لشکرکشی‌های خود به دهلی، «دیوان خاص» یا "تالار بار عام خصوصی" در قلعه سرخ دهلی را غارت کردند، جایی که امپراتوران مغول در یکی از لشکرکشی‌های خود به دهلی، از درباریان و مهمانان دولتی پذیرایی می‌کردند.مراتهه‌ها که به شدت از نظر مالی در مضیقه بودند، نقره سقف دیوان خاص را کندند و زیارتگاه‌های اختصاص داده شده به مولاناهای مسلمان را غارت کردند. در طول حمله مراتاها به روهیلخند در دهه ۱۷۵۰ میلادی
طول حمله مراتاها به روهیلخند در دهه ۱۷۵۰ میلادی مراتاها روهیلاها را شکست دادند، آنها را مجبور کردند که در تپه‌ها پناه بگیرند و کشورشان را به گونه‌ای غارت کردند که روهیلاها از مراتاها وحشت داشتند و از آن پس از آنها متنفر بودند. در سال 1760، مراتهه‌ها تحت فرماندهی ساداشیورائو بهائو در واکنش به خبر بازگشت افغان‌ها به شمال هند، ارتش بزرگی را به سمت شمال فرستادند. نیروی بهائو توسط برخی از نیروهای مراتهه تحت فرماندهی هولکار ، سیندیا ، گایکواد و گوویند پانت بوندله به همراه سورج مال تقویت شد . ارتش ترکیبی متشکل از
به همراه سورج مال تقویت شد . ارتش ترکیبی متشکل از بیش از 50000 سرباز منظم، دهلی، پایتخت سابق مغول‌ها را در اوت 1760 از یک پادگان افغان بازپس گرفت. دهلی به دلیل تهاجمات قبلی بارها به خاکستر تبدیل شده بود و اردوگاه مراتهه با کمبود شدید آذوقه مواجه بود. بهائو دستور غارت شهر خالی از سکنه را داد. گفته می‌شود که او قصد داشت برادرزاده‌اش و پسر پیشوا، ویشواسرائو ، را بر تخت سلطنت مغول بنشاند. تا سال 1760، با شکست نظام در دکن ، قدرت مراتهه با قلمرویی بیش از 2,500,000 کیلومتر مربع (970,000 مایل مربع) به اوج خود
کیلومتر مربع (970,000 مایل مربع) به اوج خود رسیده بود. احمد شاه درانی از روهیله‌ها و نواب اود خواست تا در بیرون راندن مراتهه‌ها از دهلی به او کمک کنند. [ "نیازمند منبع" ] ارتش‌های عظیمی از نیروهای مسلمان و مراتهه‌ها در 14 ژانویه 1761 در نبرد سوم پانی‌پات با یکدیگر درگیر شدند . ارتش مراتهه در این نبرد شکست خورد و این امر گسترش امپراتوری آنها را متوقف کرد. جات‌ها و راجپوت‌ها از مراتهه‌ها حمایت نکردند. مورخان از رفتار مراتهه‌ها با گروه‌های هندو انتقاد کرده‌اند. کاوشیک روی می‌گوید: «رفتار مراتهه‌ها با همکیشان
کاوشیک روی می‌گوید: «رفتار مراتهه‌ها با همکیشان خود - جات‌ها و راجپوت‌ها - قطعاً ناعادلانه بود و در نهایت مجبور شدند بهای آن را در پانی‌پات بپردازند، جایی که نیروهای مسلمان به نام دین متحد شده بودند.» مراتهه‌ها با وضع مالیات‌های سنگین بر جات‌ها و راجپوت‌ها، مجازات آنها پس از شکست دادن مغول‌ها و دخالت در امور داخلی آنها، با آنها دشمنی کرده بودند. [ "نیازمند منبع" ] مراتهه‌ها توسط راجا سورج مال از بهاراتپور رها شدند، کسی که قبل از شروع نبرد بزرگ از اتحاد مراتهه در آگرا خارج شد و نیروهای خود را عقب کشید، زیرا
در آگرا خارج شد و نیروهای خود را عقب کشید، زیرا ژنرال مراتهه، ساداشیوراو بهائو، به توصیه ترک خانواده‌های سربازان (زنان و کودکان) و زائران در آگرا و نبردن آنها با سربازان به میدان نبرد توجه نکرد و همکاری آنها را رد کرد. زنجیره‌های تأمین آنها (که قبلاً توسط راجا سورج مال تضمین شده بود ) وجود نداشت. [ "نیازمند منبع" ] پِشوا مادهاورائو اول، چهارمین پِشوا از کنفدراسیون مراتا بود. او به عنوان یک نیروی متحدکننده در کنفدراسیون فعالیت می‌کرد و برای تسلط بر میسور و نظام حیدرآباد به جنوب نقل مکان کرد تا قدرت مراتا را
حیدرآباد به جنوب نقل مکان کرد تا قدرت مراتا را تثبیت کند. او ژنرال‌هایی مانند بونسل، اسکیندیا و هولکار را به شمال فرستاد، جایی که آنها تا اوایل دهه 1770 اقتدار مراتا را دوباره برقرار کردند. [ "نیازمند منبع" ] مادهاو رائو اول در سال 1767 از رودخانه کریشنا عبور کرد و حیدرعلی را در نبردهای سیرا و مادگیری شکست داد. او همچنین آخرین ملکه پادشاهی کلادی نایاکا را که توسط حیدرعلی در قلعه مادگیری زندانی شده بود، نجات داد. در اوایل سال 1771، ده سال پس از فروپاشی اقتدار مراتهه بر شمال هند پس از نبرد سوم پانی‌پت،
اقتدار مراتهه بر شمال هند پس از نبرد سوم پانی‌پت، ماهاداجی شینده دهلی را بازپس گرفت و شاه عالم دوم را به عنوان حاکم دست‌نشانده بر تخت سلطنت مغول نصب کرد و در عوض عنوان "وکیل‌المطلق" یا نایب‌السلطنه امپراتوری را دریافت کرد و عنوان "وکیل‌المطلق" به درخواست او به پیشوا اعطا شد. مغول‌ها همچنین عنوان "امیرالاماره" (رئیس امیران) را به او دادند. پس از تصرف دهلی، مراتهه‌ها در سال 1772 ارتش بزرگی را برای مجازات روهیله‌های افغان به دلیل دخالتشان در پانی‌پت فرستادند. ارتش آنها با غارت و چپاول و همچنین به اسارت گرفتن
ارتش آنها با غارت و چپاول و همچنین به اسارت گرفتن اعضای خانواده سلطنتی، روهیلهند را ویران کرد. مراتاها برای انتقام از جنایات روهیلاها در جنگ پانی‌پت به روهیلاها حمله کردند . مراتاها به رهبری ماهاداجی شینده وارد "سرزمین" سردار نجیب‌الدوله شدند که پس از مرگ او توسط پسرش زابیتا خان اداره می‌شد . زابیتا خان در ابتدا با شجاعت سید خان و سعادت خان در برابر حمله مقاومت کرد، اما سرانجام با مرگ سعادت خان توسط مراتاها شکست خورد و مجبور به فرار به اردوگاه شجاع‌الدوله شد و کشورش توسط مراتاها ویران شد. ماهاداجی شینده
شد و کشورش توسط مراتاها ویران شد. ماهاداجی شینده خانواده زابیتا خان را اسیر کرد، به قبر نجیب‌الدوله بی‌احترامی کرد و قلعه او را غارت کرد. با فرار روهیلاها، بقیه کشور به جز شهر عمروهه که توسط هزاران قبیله عمروهه سید دفاع می‌شد، به آتش کشیده شد . روهیله‌ها که نتوانستند مقاومتی از خود نشان دهند، به ترای گریختند و از آنجا سردار حافظ رحمت خان باریچ که باقی مانده بود، در توافقی که با نواب اود ، شجاع الدوله، منعقد شد، درخواست کمک کرد. در این توافق، روهیله‌ها موافقت کردند که در ازای کمک نظامی علیه مراتهه‌ها، چهار
کردند که در ازای کمک نظامی علیه مراتهه‌ها، چهار میلیون روپیه بپردازند. حافظ رحمت، برخلاف دیدگاه دیگر روهیله‌ها مانند علی محمد و نجیب خان، از خشونت غیرضروری بیزار بود و به نقش خود به عنوان یک میانجی سیاسی افتخار می‌کرد و برای دور نگه داشتن مراتهه‌ها از روهیله‌ها، به دنبال اتحاد با اود بود. او خود را ملزم به پرداخت از طرف روهیله‌ها کرد. با این حال، پس از آنکه او از پرداخت خودداری کرد، اود به روهیله‌ها حمله کرد. شاه عالم دوم ، امپراتور مغول، شش سال را در قلعه الله آباد گذراند و پس از تصرف دهلی در سال 1771
الله آباد گذراند و پس از تصرف دهلی در سال 1771 توسط مراتهه‌ها، تحت حمایت آنها به پایتخت خود عزیمت کرد. او توسط ماهاداجی شینده به دهلی اسکورت شد و در ماه مه 1771 از الله آباد خارج شد. در طول اقامت کوتاه خود، مراتهه‌ها دو معبد در شهر الله آباد ساختند که یکی از آنها معبد معروف آلوپی دیوی مندیر بود . با این حال، شاه عالم پس از رسیدن به دهلی در ژانویه 1772 و پی بردن به قصد مراتهه‌ها برای تجاوز به قلمرو، به ژنرال خود نجف خان دستور داد تا آنها را بیرون کند. در تلافی، توکوجی رائو هولکار و ویساجی کروشنا بینیواله به
توکوجی رائو هولکار و ویساجی کروشنا بینیواله به دهلی حمله کردند و نیروهای مغول را در سال 1772 شکست دادند. به مراتهه‌ها "سند" امپراتوری برای کورا و الله آباد اعطا شد . آنها توجه خود را به اوده معطوف کردند تا این دو قلمرو را به دست آورند. با این حال، شجاع حاضر به تسلیم آنها نبود و از انگلیسی‌ها درخواست کمک کرد و مراتهه‌ها در نبرد رامغات عملکرد خوبی نداشتند. ارتش‌های مراتهه و بریتانیا در رامغات جنگیدند، اما سقوط ناگهانی پیشوا و جنگ داخلی در پونا برای انتخاب پیشوای بعدی، مراتهه‌ها را مجبور به عقب‌نشینی کرد.
پیشوای بعدی، مراتهه‌ها را مجبور به عقب‌نشینی کرد. پیروزی مادهاورائو پیشوا بر نظام حیدرآباد و حیدرعلی میسور در جنوب هند، سلطه مراتهه‌ها را در دکن تثبیت کرد. از سوی دیگر، پیروزی ماهاداجی بر جات‌های ماتورا، راجپوت‌های راجستان و پشتون-روهیله‌های روهیلخند ( بخش بریلی و بخش مرادآباد اوتار پرادش امروزی ) مراتهه‌ها را در شمال هند دوباره تثبیت کرد. با تصرف دهلی در سال 1771 و تصرف نجیب‌آباد در سال 1772 و معاهدات با امپراتور مغول، شاه عالم دوم ، به عنوان پادشاهی محدود به تاج و تخت تحت حاکمیت مراتهه، احیای قدرت مراتهه