payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرد: ایز (به معنی خطی که با چوب یا چیز دیگری در زمین بکشند و راه یا مسیر)+ آوآن (مخفف آهوان): نشانگاه شکار شکار گاه یا سرزمین رد پای شکار. ساکنین این روستا در حال حاضر از ۱۵ خانواده تجاوز نمی‌کند و بیشتر به کشاورزی و دامداری مشغول هستند. مهاجران بورچالی در ایزوان. بر اساس نوشته یوسف دیزماری پس از تحمیل عهدنامه ترکمانچای در زمان فتحعلیشاه قاجار، صده‌ها خانوار بورچالی از آن سوی ارس بویژه پیرامون ایروان، پنک و شوره گول به شرق دهستان دیزمارشرقی آمدند و در ایزوان(تغییر یافته ایروان)، مردانقم، اوشتبین و سایر
کانوی شهری در ایالت آرکانزاس در آمریکا است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۱۰ حدود ۵۸٬۰۰۰ نفر بود و این شهر هفتمین شهر بزرگ ایالت آرکانزاس است. این شهر جزئی از منطقه شهری لیتل راک است. شهروندان برجسته. کریس آلن
کارل راجرز (زاده ۸ ژانویهٔ ۱۹۰۲ – مرگ ۴ فوریهٔ ۱۹۸۷) روان‌شناس آمریکایی، یکی از نظریه‌پردازان معروف شخصیت و یکی از چهره‌های اصلی در رویکرد روان‌شناسی انسان‌گرایانه در روان‌شناسی است. راجرز به عنوان یکی از پدرهای تحقیقات روان‌درمانی شناخته می‌شود و به دلیل تحقیقات پیشرویی که انجام داده‌است، نشانِ مشارکت علمی برجسته از سوی انجمن روان‌شناسی آمریکا در سال ۱۹۵۶ به او تعلق گرفت. او موضعی پرسشگر و جرأت ورزانه به سوی قلمرو ناشناخته هم به عنوان یک فرد متخصص و و هم عادی داشت. رویکرد فرد محور به عنوان رویکرد
و و هم عادی داشت. رویکرد فرد محور به عنوان رویکرد منحصربه‌فرد او در شناخت شخصیت و روابط انسانی، کاربردهای بسیاری در حوزه‌های مختلف از جمله مشاوره و روان‌درمانی (درمان مخاطب محور)، آموزش (آموزش دانش‌آموز محور) و دیگر سازمان‌های گروهی مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۷۲ راجرز به دلیل کارهای حرفه‌ای‌اش، از سوی انجمن روان‌شناسی آمریکا به عنوان شایسته‌ترین فرد برای دریافت نشان مشارکت حرفه‌ای برجسته انتخاب شد. او پیش از مرگش در سال ۱۹۸۷ به پاس فعالیت‌هایش در زمینهٔ درگیری‌های داخلی آفریقای جنوبی و ایرلند شمالی،
درگیری‌های داخلی آفریقای جنوبی و ایرلند شمالی، نامزد دریافت جایزهٔ صلح نوبل شد. زندگی. کارل راجرز در ۸ ژانویهٔ ۱۹۰۲ در اوک پارک در حومهٔ شیکاگو به دنیا آمد. نام پدرش والتر و نام مادرش جولیا بود. آن‌ها شش فرزند بودند و راجرز چهارمین بود. پدرش مهندس عمران و پیمانکار بسیار موفقی بود، و به همین دلیل، راجرز در کودکی هیچ مشکل مالی نداشت. راجرز خودش را به این صورت توصیف می‌کند: «فرزند میانی در خانواده‌ای بزرگ و بسیار در هم بافته، که سخت کوشی و مسیحیت (پروتستان اصول گرا، حتی افراطی)، در آن ارزشمند بود.» راجرز
اصول گرا، حتی افراطی)، در آن ارزشمند بود.» راجرز می‌گوید که «بچه‌هایم باورشان نمی‌شود که آن زمان حتی آب گازدار نیز نوشابه‌ای مکروه محسوب می‌شد. یادم می‌آید که وقتی اولین نوشابهٔ گازدار را نوشیدم، احساس گناه به من دست داد.» والدین راجرز به او و دیگر بچه‌ها اجازه نمی‌دادند با بچه‌های غریبه دوست شوند زیرا هر کسی به غیر از خویشاوندان، به کارهای مشکوک مشغول بودند. در نتیجهٔ این پیش ذهنیت نسبت به «غیرخودیها»، راجرز مدت زمان زیادی را به تنهایی می‌گذراند، هر چه دم دستش می‌رسید را می‌خواند، از جمله دائرةالمعارفها و
می‌رسید را می‌خواند، از جمله دائرةالمعارفها و لغتنامه‌های مختلف. در اوک پارک، خانوادهٔ راجرز در محله‌ای نسبتاً مرفه‌نشین زندگی می‌کردند. در همان‌جا راجرز به مدرسهٔ ابتدایی هولمز رفت، همکلاسیهایش عبارت بودند از ارنست همینگوی (که دو سال از او بزرگتر بود) و فرزندان فرانک لوید رایت، آرشیتکت معروف آمریکا. راجرز در دوازده سالگی به همراه خانواده اش به مزرعه‌ای در ۵۰ کیلومتری شیکاگو نقل مکان کرد. زندگی در مزرعه به این معنا نبود که آن‌ها سبک زندگی نسبتاً لوکس و مرفه خود را کنار بگذارند. همه می‌دانند که راجرز در
خود را کنار بگذارند. همه می‌دانند که راجرز در مزرعه بزرگ شده‌است، اما کمتر کسی می‌داند که خانهٔ آن‌ها در مزرعه، سقف آردواز، کف کاشیکاری، هشت اتاق، و پنج حمام داشت. در پشت خانه، یک زمین تنیس خاکی قرار داشت. در همین مزرعه بود که راجرز برای اولین بار به علوم علاقه‌مند شد. پدرش اصرار داشت که مزرعه طبق اصول علمی اداره شود، به همین دلیل، در بارهٔ بسیاری آزمایش‌های علمی در بارهٔ کشاورزی مطالعه کرد. از روی این مطالعات، او به بید علاقه‌مند شد. او آن‌ها را می‌گرفت، بزرگ می‌کرد، و تولید مثلشان می‌داد. علاقه به علم
بزرگ می‌کرد، و تولید مثلشان می‌داد. علاقه به علم هرگز در راجرز از بین نرفت، هرچند که در تمام عمر، در یکی از غیرعینی‌ترین زمینه‌های روان‌شناسی فعالیت کرد. تمایل راجرز به تنهایی در دبیرستان ادامه یافت. در این مدت او فقط دو دوست داشت. او دانش آموزی ممتاز بود و تقریباً همیشه A می‌گرفت. دروس مورد علاقه اش، انگلیسی و علوم بود. در ۱۹۱۹، راجرز در دانشگاه ویسکانسین، در رشتهٔ کشاورزی ثبت نام کرد. این همان دانشگاهی بود که هم پدر و هم مادرش، دو برادر و یک خواهرش در آنجا درس خوانده بودند. راجرز در سال‌های اول دانشگاه
درس خوانده بودند. راجرز در سال‌های اول دانشگاه در امور مذهبی بسیار فعال بود. در ۱۹۲۲ با نُه نفر دیگر از دانشجویان برای شرکت در کنفرانس WSCFC به پکن (چین) اعزام شد. این سفر شش‌ماهه تأثیر عمیقی روی راجرز گذاشت. او بدون واسطه و به‌طور مستقیم با مردمی از فرهنگ‌ها و مذاهب مختلف آشنا شد. راجرز در بازگشت از چین، در کشتی، ناگهان به ذهنش رسید که مسیح نباید خدا باشد، بلکه باید انسانی مثل انسان‌های دیگر باشد. او تصمیم گرفت که دیگر به خانه برنگردد و در نامه‌ای به والدینش نوشت که دیگر نمی‌خواهد به مذهب پروتانیسم آن‌ها
نوشت که دیگر نمی‌خواهد به مذهب پروتانیسم آن‌ها مقید باشد. راجرز از مذهب افراطی پروتستانیسم انصراف داد ولی ظاهراً می‌بایست بابت این آزادی هزینه می‌پرداخت. در بازگشت از چین، او به دردهای معدوی شدیدی دچار می‌شد که سرانجام زخم معده اثنا عشری تشخیص داده شد. راجرز چندین هفته بستری شد و شش ماه تمام تحت مراقبت شدید قرار داشت. غیر از او، دو تن دیگر از خواهران و برادرانش (۵۰٪ فرزندان) در مرحله‌ای از زندگی خود زخم معده گرفتند. در بازگشت به دانشگاه، راجرز از کشاورزی به تاریخ تغییر رشته داد. او در ۱۹۲۴ مدرک لیسانس
به تاریخ تغییر رشته داد. او در ۱۹۲۴ مدرک لیسانس گرفت. بعد از فارغ‌التحصیلی، راجرز با دوست دوران کودکی خود، هلن الیوت، ازدواج کرد، هر چند که والدینش با این کار بسیار مخالف بودند. آن‌ها دو فرزند به دنیا آوردند (دیوید، ۱۹۲۶، و ناتالی، ۱۹۲۸). جالب این است که وقتی دیوید به دنیا آمد، راجرز می‌خواست او را طبق اصول رفتارگرایی واتسونی بزرگ کند. خوشبختانه، و به قول خود راجرز، همسرش هلن به اندازهٔ کافی عقل سلیم داشت تا به رغم همهٔ «دانش» روان‌شناسی راجرز، که بسیار مخرب بود، مادر خوبی برای فرزندانشان شود. راجرز
مخرب بود، مادر خوبی برای فرزندانشان شود. راجرز می‌گوید که مشاهدهٔ بزرگ شدن فرزندانش به او در بارهٔ انسان‌ها، رشد انسان، و روابط میان فردی آن‌ها چیزهایی یاد داده‌است که آموختن آن‌ها از طریق شغلی و حرفه‌ای غیرممکن بود. بعد از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه، راجرز در LUTS در نیویورک ثبت نام کرد. اما احساس می‌کرد که به غیر از کمک‌های مذهبی، باید روش دیگری برای کمک به مردم وجود داشته باشد. بعد از دو سال فعالیت در این سمینار، او به دانشگاه کلمبیا رفت و در رشتهٔ روان‌شناسی بالینی به تحصیل پرداخت و در ۱۹۲۸ فوق لیسانس، و
بالینی به تحصیل پرداخت و در ۱۹۲۸ فوق لیسانس، و در ۱۹۳۱ دکترا گرفت. تز دکترای وی در بارهٔ اندازه‌گیری تنظیم یا سازگاری شخصیت در کودکان بود. بعد از دریافت مدرک دکتری، راجرز به عنوان روان‌شناس در دپارتمان مطالعات کودکان در انجمن پیشگیری خشونت با کودکان در رُچستر، نیویورک، مشغول به کار شد. او در طول تحصیلات دکترا، در همین انجمن به عنوان همکار فعالیت داشت. در همان‌جا بود که راجرز با چندین تجربه مواجه شد که بعدها بر نظریهٔ شخصیت، و رویکرد وی به روان درمانی به شدت تأثیر گذاشتند. اولاً او متوجه شد که روانکاوی، که
تأثیر گذاشتند. اولاً او متوجه شد که روانکاوی، که رویکرد غالب در این انجمن بود، بیشتر اوقات ناموثر است. ثانیاً، متوجه شد که صاحب نظران مطرح در روان‌شناسی، در این مورد که برای درمان افراد مبتلا به اختلالات روانی کدام روش بهتر است، اختلاف نظر داشته، و نمی‌توانند به توافق برسند. ثالثاً، متوجه شد که گشتن به دنبال یک «بینش» (بصیرت یا شهود) به مشکلات روانی، معمولاً راه به جایی نمی‌برد و باعث دلسردی می‌شود. تقریباً در همین زمان بود که راجرز تحت تأثیر آلفرد آدلر قرار گرفت. او از آدلر آموخت که مطالعات موردی طولانی،
گرفت. او از آدلر آموخت که مطالعات موردی طولانی، موضوعاتی سرد، مکانیکی، و غیرضروری هستند. او همچنین متوجه شد که روان درمانگران مجبور نیستند وقتشان را در تحقیق و تفحص در گذشتهٔ بیماران صرف کنند. به جای آن، آن‌ها باید به زمان حال بیماران (محیط بلافاصله و بلاواسطهٔ) بپردازند و ببینند که بیماران در حال حاضر در چه شرایطی قرار دارند. راجرز اولین کتاب خود به نام «درمان بالینی کودکان دشوار» را در سال ۱۹۳۹، زمانی که هنوز در دپارتمان مطالعات کودکان بود، نوشت. در ۱۹۴۰، او از کار عملی به کار آکادمیک تغییر فعالیت داد.
او از کار عملی به کار آکادمیک تغییر فعالیت داد. در این سال، راجرز در دانشگاه اوهایو سمت استادی روان‌شناسی بالینی را به عهده گرفت. در همان‌جا بود که راجرز به فرمولبندی و امتحان رویکرد خودش به روان درمانی پرداخت. در ۱۹۴۲، کتاب «مشاوره و روان درمانی: مفاهیم عملی نوین تر» را نوشت. در این کتاب، او اولین جایگزین عمده برای روانکاوی را توصیف کرد. ناشر کتاب ابتدا تمایلی به چاپ آن نداشت، زیرا فکر می‌کرد که تیراژ ۲۰۰۰ نسخه‌ای آن به فروش نخواهد رفت. این تیراژ فقط برای پوشش هزینه‌های چاپ کافی بود. تا سال ۱۹۶۱، این کتاب
هزینه‌های چاپ کافی بود. تا سال ۱۹۶۱، این کتاب ۷۰۰۰۰ نسخه فروش داشت و هنوز هم فروش خوبی دارد. در ۱۹۴۴، به عنوان بخشی از فعالیت‌های مربوط به جنگ، راجرز ایالت اوهایو را ترک کرد و به نیویورک رفت. در آنجا در سازمان USO به عنوان مدیر خدمات مشاوره به کار مشغول گشت. بعد از یک سال، به دانشگاه شیکاگو رفت و در آنجا به عنوان استاد روان‌شناسی و مدیر مشاوره منصوب گشت. در همین دوران در دانشگاه شیکاگو بود که راجرز مهم‌ترین کتاب خود را نوشت: «روان درمانی مراجع-محوری: مفاهیم، شیوه‌ها، و کاربردها» (۱۹۵۱). در ۱۹۵۷، راجرز
شیوه‌ها، و کاربردها» (۱۹۵۱). در ۱۹۵۷، راجرز دانشگاه شیکاگو را ترک کرد و به دانشگاه ویسکانسین رفت. در آنجا او، هم به عنوان استاد روان‌شناسی و هم به عنوان استاد روان‌پزشکی مشغول به کار شد. راجرز متوجه شد که در دانشگاه ویسکانسین جوّ حاکم، بیشتر رقابتی است تا رفاقتی. او از همه بیشتر از نحوهٔ برخورد غیرانسانی (به زعم وی) با دانشجویان فوق لیسانس ناراحت بود، و چون نتوانست وضعیت را بهبود دهد، از آنجا استعفا داد. راجرز بعد از استعفا از دانشگاه ویسکانسین به لا هویا در کالیفرنیا رفت و به عضویت انستیتو علوم رفتاری
در کالیفرنیا رفت و به عضویت انستیتو علوم رفتاری غربی درآمد. در ۱۹۶۸، راجرز و تنی چند از دیگر اعضایی که رویکردی انسانگرایانه تری داشتند، انستیتو علوم رفتاری غربی را ترک کردند تا مرکز مطالعات شخص را، باز هم در لا هویا، تأسیس کنند. بسیاری از تغییر مسیرهای راجرز با یک تغییر جهت در علایق، تکنیکها، یا فلسفه، همراه بودند. آخرین تغییر مسیر وی، علاقهٔ راجرز به «فرد، در همان زمانی که دنیا را تجربه می‌کند» را نشان می‌دهد. راجرز می‌گفت که او به «شخص» علاقه‌مند است، ولی از روش‌های قدیمی که انسان را به عنوان «موضوع»
ولی از روش‌های قدیمی که انسان را به عنوان «موضوع» تحقیق مورد مطالعه قرار می‌دهند منزجر است. در سال‌های بعد، راجرز با گروه‌های رویارویی کار می‌کرد و به آن‌ها آموزش حساسیت تدریس می‌کرد. او بیشتر به این موضوع علاقه داشت که شرایطی را کشف کند که شخص در آن‌ها می‌تواند پتانسیلهای خود را کاملاً به فعل درآورد. همچنین، در اواخر فعالیت حرفه‌ای خود، راجرز به ارتقای صلح جهانی علاقه‌مند شد. او پروژهٔ صلح ژنو را در سال ۱۹۸۵ سازمان دهی کرد. در سال ۱۹۸۶ نیز چندین ورکشاپ صلح در مسکو را رهبری کرد. او تا روز ۴ فوریهٔ ۱۹۸۷ به
در مسکو را رهبری کرد. او تا روز ۴ فوریهٔ ۱۹۸۷ به این فعالیت‌ها ادامه داد. در این روز، او به علت ایست قلبی در گذشت. او ۸۵ سال داشت. نظریهٔ شخصیت راجرز. فرضیه‌های نظریهٔ راجرز آشکارا نشان می‌دهد که او در مطالعهٔ شخصیت، شخص را مرکز توجه قرار داده‌است. به همین دلیل، نظریهٔ وی در روان درمانی، روان درمانی شخص-محور نام دارد.
سیگْرید اونْدْسِت نویسنده نروژی بود که در سال ۱۹۲۸ برندهٔ جایزه نوبل ادبیات شد. او در شهر کالوندبورگ در دانمارک به دنیا آمد، ولی وقتی دو سال داشت، با همراه خانواده‌اش به نروژ رفتند. در سال ۱۹۲۴، او به کاتولیک تغییر دین داد. او در سال ۱۹۴۰، به دلیل مخالفت با نازیسم هیتلری و حملهٔ آلمان به نروژ، از نروژ فرار کرد و به ایالات متحدهٔ آمریکا رفت و در پایان جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۵ به کشورش بازگشت. بهترین اثر ادبی وی سه‌گانه‌ی "Kristin Lavransdatter" است که ماجرای زندگی در اسکاندیناوی در دوران قرون وسطی است و زندگی
در اسکاندیناوی در دوران قرون وسطی است و زندگی یک زن از زمان تولد تا مرگ را به تصویر کشیده‌است. سه جلد این کتاب بین سال‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۲ منتشر شد. زندگی. سیگرید اوندست در شهر اسلو بزرگ شد. وقتی ۱۱ سال داشت، پدرش که باستان‌شناس بود، به‌دنبال یک بیماری سخت و طولانی، در ۴۰ سالگی درگذشت. وضعیت اقتصادی خانواده طوری بود که سیگرید نمی‌توانست امیدی به تحصیلات دانشگاهی داشته باشد. او در سال ۱۹۰۷ به اتحادیهٔ نویسندگان نروژ پیوست و بین سال‌های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۵ سرپرستی کمیسیون سوادآموزی را بر عهده داشت و در نهایت به‌عنوان
سوادآموزی را بر عهده داشت و در نهایت به‌عنوان رئیس اتحادیه از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۰ خدمت کرد. نویسندگی. او بعد از سال ۱۹۲۹ مجموعه رمان‌هایی را در اسلو با گرایش‌های قویِ کاتولیکی تکمیل کرد. اوندست موضوعات کتاب‌های خود را از جامعهٔ کوچک کاتولیک در نروژ انتخاب می‌کرد. همچنین، تعدادی از آثار مهم تاریخی را منتشر کرد که تاریخ نروژ را در جایگاهی هشیارانه قرار می‌دهد. او همچنین چند کتاب ایسلندی و مقالات ادبی را به زبان نروژی نو ترجمه کرد. در پایان دههٔ ۱۹۳۰، او نوشتن یک رمان تاریخی را شروع کرد که به قرن ۱۸ در
نوشتن یک رمان تاریخی را شروع کرد که به قرن ۱۸ در اسکاندیناوی مربوط می‌شد؛ ولی فقط جلد اول آن در سال ۱۹۳۹ چاپ و منتشر شد؛ چراکه در همین سال، جنگ جهانی دوم شروع شد و او نتوانست کار خود را تکمیل کند. وقتی ژوزف استالین به فنلاند حمله کرد، سیگرید با اهدای جایزه نوبل ادبیات خود در ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۴۰، از تلاش نظامی فنلاند حمایت کرد.
هنری مورای متولد ۱۸۹۳ میلادی یکی از روان شناسان آمریکایی است. مورای هم مانند آلپورت مطالعه شخصیت را در یک موقعیت دانشگاهی انجام داد تا در موقعیت بالینی. هر چند او به روانکاوی پرداخت، آن را برای درمان بیماران بکار نبست، زیرا ترجیح می‌داد که شخصیت انسان را از طریق مطالعه گسترده افراد بهنجار بررسی کند. زندگی. دوره کودکی موری با طرد شدن از سوی مادر سطح بالای حساسیت نسبت به درد و رنج دیگران، و گونه‌ای از جبران نارسایی به شیوه آدلری برای دو نقص-لکنت زبان و ناتوانی در ورزش-مشخص شده‌است. او پس از فارغ‌التحصیل شدن
در ورزش-مشخص شده‌است. او پس از فارغ‌التحصیل شدن از دانشکده پزشکی دانشگاه کلمبیا، وارد رشته جراحی شد، در بیوشیمی پژوهش کرد، و از دانشگاه کمبریج در رشته بیوشیمی درجه دکترا گرفت، که مطمئناً یکی از راه‌های پیرامونی ورود به حرفه روان‌شناسی است. پس از گذراندن سه هفته با یونگ که ظاهراً برایش روشنگر بود و گذراندن یک شب فراموش نشدنی با فروید و دخترش آنا، موری مطالعاتش دربارهٔ شخصیت را در کلینیک روان‌شناسی هاروارد آغاز کرد. نظرات. با در نظر گرفتن تحصیلاتش در پزشکی و بیوشیمی، جای شگفتی نیست از اینکه موری به کارکرد
و بیوشیمی، جای شگفتی نیست از اینکه موری به کارکرد فیزیولوژیکی آن گونه که به شخصیت مربوط می‌شود تأکید کرد. او بر مفهوم کاهش تنش تأکید ورزید، که به نظرش نخستین قانون دربارهٔ رفتار آدمی است. همچنان که فروید هم این گونه می‌اندیشید. موری همچنین به شیوه فرویدی اهمیت ناهوشیار و تأثیر تجارب کودکی را بر رفتار بزرگسالی مورد توجه قرار داد. او مفاهیم فروید دربارهٔ نهاد، من، و فرامن را البته با بعضی تغییرات وارد نظام خود کرد. او شخصیت را به سه بخش نهاد، من و فرامن تقسیم کرد (مورای، ۱۹۳۸). نهاد شامل گرایش‌های مادرزادی و
کرد (مورای، ۱۹۳۸). نهاد شامل گرایش‌های مادرزادی و تکانشی ماست و انرژی لازم برای عملکرد شخصیت را فراهم می‌کند. این دیدگاه در اصل همانند دیدگاه فروید است. درنظام مورای نهاد علاوه بر تکانه‌های ابتدایی و شهوانی گرایش‌های اجتماعی مطلوبتری مانند همدلی، همانند سازی، و شکل‌های عشق غیر شهوی را نیز شامل می‌شود. در نظام مورای من در تعیین رفتار نقش فعالتری دارد تا در نظریه فروید. مورای عقیده دارد که من خدمتگزار صرف نهاد نیست بلکه سازمان دهنده‌ای است که همه رفتارها را هوشیارانه انتخاب می‌کند. من به سرکوبی تکانش‌های
هوشیارانه انتخاب می‌کند. من به سرکوبی تکانش‌های نامطلوب نهاد برمی‌خیزد و بروز تکانه‌های مطلوب را تسهیل می‌کند. مورای با فروید هم عقیده بود که فرامن نمایانگر درونی ساختن ارزش‌های فرهنگی است و اینکه افراد رفتار خود را بر اساس این ارزش‌ها ی درونی شده ارزشیابی می‌کنند. نظر وی در مورد نیروهایی که فرامن را شکل می‌دهند و دوره‌ای که فرامن در آن تشکیل می‌شود با نظر فروید تفاوت دارد. مورای استدلال می‌کرد که فرامن نه تنها بر اساس تعلیمات والدین شخص ساخته می‌شود بلکه همچنین گروه‌های همسالان، ادبیات و اساطیر جامعه در
همچنین گروه‌های همسالان، ادبیات و اساطیر جامعه در ساختن آن نقش دارند. فرامن در پنج سالگی تثبیت نمی‌شود بلکه در سراسر عمر به رشد خود ادامه می‌دهد. پرسونولوژی یا شخصیت شناسی. از نظر هنری موری مفهوم شخصیت، یک فرضیه یا یک سازه است که به ما کمک می‌کند تا رفتار افراد را درک کنیم. موری اعتقاد داشت که مفهوم شخصیت، به هیچ ماده یا جوهری فیزیکی واقعی اشاره نمی‌کند، به عقیده وی شخصیت افراد به فرایندهای مغزی وابسته است، بنابر این مرکز آناتومیک شخصیت مغز است. بین فیزیولوژی مغز و شخصیت رابطه بسیار نزدیکی وجود دارد.
مغز و شخصیت رابطه بسیار نزدیکی وجود دارد. فرایندهای نوروفیزیولوژیک منبع رفتارهای انسان است. نیازهای انسانی. بزرگترین خدمت موری به مطالعه شخصیت، احتمالاً تحقیقات گسترده وی درباره نیازهای انسانی بود. او فهرستی از نیازهای انسانی تهیه کرد، که بدون شک دقیق ترین و کاملترین نیازهایی است که تاکنون در روانشناسی تهیه شده است. نیازهای اولیه و ثانویه. نیازهای اولیه نیازهای (بدن زاد)، از حالات بدنی-جسمی درونی نشأت می‌گیرند و نیازهایی هستند که برای بقا ضرورت دارند (مثل نیاز به غذا آب و هوا و آسیب گریزی), و همچنین
(مثل نیاز به غذا آب و هوا و آسیب گریزی), و همچنین نیازهای مثل سکس و شناخت حسی. نیاز های واکنشی و کنشی. نیازهای واکنشی عبارتند از واکنش به یک عامل خاص و مشخص محیط، که تنها زمانی برانگیخته می شوند که همان عامل ظاهر شود. برای مثال، نیاز به «آسیب گریزی» تنها زمانی فعال می‌شود که یک عامل خطرناک ظاهر شود. فشار یا پرس. موری مفهوم فشار یا پرس را ارائه داد. فشار یا پرس یعنی نیروی وارده از اشیا یا افراد، که در نیل به اهداف کمک می کنند یا مانع آن می‌شوند. به عبارت دیگر، پرس عبارت است از اثر محیط و رویدادهای گذشته در
پرس عبارت است از اثر محیط و رویدادهای گذشته در نیازهای کنونی و فعال کردن آنها. محرک‌هایی که نیازها را بر می انگیزند، به ما انگیزه می دهند تا به دنبال فشارها(پرس‌ها) برویم و از بعضی دیگر اجتناب کنیم آزمون اندریافت موضوع. موری آزمون اندریافت موضوع را به همراه کریستینا مورگان طراحی کرد. TAT، به عنوان یک آزمون فرافکنی، موارد استفاده گسترده ای پیدا کرده است. این آزمون از سی تصویر مبهم تشکیل شده است. از آزمودنی خواسته می‌شود که برای هر یک از تصاویر داستان هایی بسازد. او باید بگوید که، پیش از تصویر چه اتفاقی
بسازد. او باید بگوید که، پیش از تصویر چه اتفاقی افتاده، در حال حاضر چه اتفاقی در حال روی دادن است، شخصیت های درون تصویر در حال فکر کردن به چه چیزی هستند، چه احساساتی دارند، و داستان به کجا ختم خواهد شد. پاسخ ها می توانند نشان دهند که آزمودنی، در رابطه با محیط فیزیکی و اجتماعی، چگونه فکر می کند. پاسخ ها، از لحاظ تما مورد تحلیل قرار می‌گیرد (به همین دلیل «تماتیک» یا «موضوعی» نامیده می‌شود).
جسیکا دارلین (زاده ۲۲ مارس ۱۹۷۶، ویلمینگتن دلاویر آمریکا) بازیگر پیشین فیلم‌های پورنو آمریکایی است. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Jessica_Darlin
برنامه‌نویسی رویدادگرا یا برنامه نویسی رخدادگرا یک الگوی برنامه‌نویسی است که در آن، روند اجرای برنامه توسط رویدادها - مانند خروجی یک سنسور، تعاملات کاربر (مانند کلیک موس و فشار دادن کلیدها) یا پیام‌های دریافتی از سایر برنامه‌ها یا ریسه‌ها - تعیین می‌گردد. برنامه‌نویسی رویدادگرا به عنوان یکی از پارادایم‌های برنامه‌نویسی، به‌طور گسترده برای توسعه نرم‌افزارهای مدرن، از جمله رابط‌های کاربری گرافیکی و سیستم‌های توزیع‌شده استفاده می‌شود. این مدل به کمک حلقۀ رخداد (Event Loops) کار می‌کند که به‌طور مداوم رویدادها
(Event Loops) کار می‌کند که به‌طور مداوم رویدادها را پایش و مدیریت می‌کنند. ساختار برنامه‌نویسی رویدادگرا. در برنامه‌نویسی رویدادگرا، نرم‌افزار از یک حلقه اصلی تشکیل شده است که وظایف زیر را برعهده دارد: حلقۀ رخداد در این ساختار نقشی کلیدی دارد و به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم مسئول مدیریت و اجرای توابع مرتبط با رویدادهاست. این حلقه، صف رویدادها (Event Queue) را بررسی کرده و با پردازش رویدادها، برنامه را از حالت انتظار به وضعیت اجرا درمی‌آورد. فریم‌ورک‌ها و کتابخانه‌ها. در بسیاری از فریم‌ورک‌های مدرن
و کتابخانه‌ها. در بسیاری از فریم‌ورک‌های مدرن برنامه‌نویسی، کد منبع مربوط به حلقه‌های رخداد از قبل پیاده‌سازی شده است و برنامه‌نویسان تنها نیاز به تعریف نگهدارنده‌های رویداد (Event Handlers) دارند. برای مثال: نمونه‌ای از نگهدارنده رویداد. در برنامه‌نویسی رویدادگرا، کدهایی که برای پاسخ‌گویی به یک رویداد خاص نوشته می‌شوند، نگهدارنده رویداد (Event Handler) نام دارند. برای مثال: وقتی کاربر کلید "Enter" را فشار می‌دهد، یک نگهدارنده رویداد مانند "OnKeyEnter()" فراخوانی می‌شود که وظیفه اجرای کد مرتبط با آن رویداد
می‌شود که وظیفه اجرای کد مرتبط با آن رویداد را بر عهده دارد. در ادامه نمونه‌ای از پیاده‌سازی ساده ارائه می‌شود: function onKeyEnter(inputText) { console.log("کاربر متن زیر را وارد کرد:"); console.log(inputText); let numbers = inputText.split(" "); if (numbers.length === 2) { let sum = parseInt(numbers[0]) + parseInt(numbers[1]); console.log("مجموع اعداد وارد شده برابر است با: " + sum); } else { console.log("ورودی نامعتبر است. لطفاً دو عدد وارد کنید."); onKeyEnter("12 34"); ارتباط با حلقۀ رخداد.
onKeyEnter("12 34"); ارتباط با حلقۀ رخداد. برنامه‌نویسی رویدادگرا به‌طور مستقیم بر پایهٔ حلقۀ رخداد بنا شده است. حلقه رخداد وظیفه پایش و مدیریت رویدادها را بر عهده دارد و از طریق فراخوانی نگهدارنده‌های رویداد، پاسخ مناسبی به ورودی‌ها یا پیام‌ها ارائه می‌دهد. منابع.
سایمون تیموتی «تیم» راث زاده بازیگر و کارگردان انگلیسی است که بخاطر ایفای نقش «آقای نارنجی» را در فیلم "سگ‌های انباری" شهرت دارد. زندگی خصوصی. تیم راث در لندن زاده شد، مادرش یک نقاش و معلم مدرسه و پدرش یک روزنامه‌نگار بود.
دبیرستان فروغ (۱۷ شهریور): یکی از قدیمی‌ترین دبیرستانهای دخترانه شهر رشت است که در سال ۱۲۸۲ خورشیدی تأسیس شد. تاریخچه. این مدرسه ابتدا با نام مدرسه اناثیه آمریکایی به وسیله آمریکایی ها تأسیس شد. بنای اصلی که بیمارستان بود به مدرسه تبدیل و در سال ۱۳۱۲ خورشیدی توانست امتیاز دوره کامل متوسطه را دریافت کند. بودجه مدرسه پسرانه و دخترانه آمریکایی به وسیله انجمن خیریه آمریکا تأمین میشد. این مدرسه با نام دبیرستان فروغ به کار خود ادامه داد تا انقلاب که به دبیرستان ۱۷ شهریور تغییر نام یافت. از فارغ التحصیلان این
۱۷ شهریور تغییر نام یافت. از فارغ التحصیلان این دبیرستان می‌توان به آذر اندامی پزشک و باکتری شناس نامی اشاره کرد. همچنین سرور مهکامه محصص لاهیجانی شاعر و دوست پروین اعتصامی مدتی ریاست این دبیرستان را به عهده داشت. تخریب دبیرستان. از سال ۱۳۸۷ بنای تاریخی تمام آجر این دبیرستان ۱۰۵ ساله در معرض خطر تخریب قرار گرفت که مورد اعتراض شخصیت‌های فرهنگی و مردم استان گیلان واقع شد. خوشبختانه با پیگیری مردم و نهادهای مختلف و بر اساس نامه سازمان میراث فرهنگی،صنایع دستی و گردشگری استان گیلان بنای تاریخی مدرسه فروغ به
و گردشگری استان گیلان بنای تاریخی مدرسه فروغ به شماره ۲۴۳۷۹ در فهرست آثارملی کشور به ثبت رسید و هرگونه دخل و تصرف در آن غیرقانونی می‌باشد ..سر در زیبا و تاریخی این مدرسه برای ساختن ساختمان بزرگ و جدید در حیاط قدیمی مدرسه پیش از این تخریب شده بود.
فاطمه مدرسی تهرانی معروف به سیمین فردین (زاده ۱۳۲۷ در تهران - درگذشتهٔ ۶ فروردین ۱۳۶۸)، نوۀ شیخ علی مدرس تهرانی، مترجم، نویسنده، زندانی سیاسی و از کادری‌های برجسته سازمان نوید بود؛ که پس از انقلاب ۱۳۵۷ در تشکیلات غیرعلنی حزب توده ایران، یکی از دو عضو رهبری کمیته تهران در این سازمان شد. وی در فروردین سال ۱۳۶۸ با جوخه آتش اعدام شد. زندگی. فاطمه مدرسی در سال ۱۳۲۷ در تهران متولد شد. او دارای فوق لیسانس رشته حسابداری و پیش از دستگیری در شرکت نفت شاغل بود. فاطمه مدرسی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ از کادرهای برجسته سازمان
مدرسی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ از کادرهای برجسته سازمان مخفی نوید بود و پس از انقلاب ۱۳۵۷ در تشکیلات غیرعلنی حزب یکی از اعضا رهبری کمیته تهران و عضو مشاور کمیتهٴ مرکزی حزب تودهٴ ایران، بود. نیاز یعقوب شاهی شاعر، نویسنده و زندانی سیاسی، همسر فاطمه مدرسی بود. او نوۀ شیخ‌علی مدرس تهرانی از نمایندگان معروف مجلس شورای ملی بود. بازداشت و زندان. اکثر رهبران و اعضای حزب توده از سال ۱۳۶۱ دستگیر و زندانی شدند. در یکی از حملات به حزب توده در سال ۱۳۶۲ مدرسی را همراه همسر و دخترش (نازلی) دستگیر کردند. فاطمه مدرسی در اردیبهشت
(نازلی) دستگیر کردند. فاطمه مدرسی در اردیبهشت ۱۳۶۲ دستگیر و به زندان اوین منتقل شد. به نوشته کتاب «شهیدان توده‌ای» او در اثر شکنجه کاهش وزن شدیدی پیدا کرده بود و از بیماری‌های کلیوی و ریوی رنج می‌برد. زمان دستگیری، دختر یک سال و نیمه اش به اجبار همراهش بود. اما بازجویان زندان سه هزار، علی‌رغم آن، همان روز اول فردین را برای شکنجه می‌برند. او دربارهٔ شکنجه شدنش می‌گوید: عفت ماهباز از زندانیان سیاسی و همسر علی رضا اسکندری از اعدام شدگان کشتار تابستان ۱۳۶۷ دربارهٔ او می‌گوید: اعدام. او در ششم فروردین سال ۱۳۶۸
او می‌گوید: اعدام. او در ششم فروردین سال ۱۳۶۸ اعدام شد. فاطمه مدرسی تهرانی، تنها زن چپی بود که در سال ۱۳۶۸ گفته می‌شود با «حکم ویژه» در زندان اوین تیرباران و اعدام شد.
شهر شریوپورت سومین شهر بزرگ لوئیزیانا و ۱۱۳ امین شهر بزرگ ایالات متحده آمریکا است. جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۹۹٬۳۱۱ نفر بوده‌است. صنعت فیلم‌سازی. مشوق‌های مالیاتی دولت ایالتی لوئیزیانا باعث شده‌است که این ایالت بعد از کالیفرنیا و نیویورک به سومین قطب بزرگ فیلم‌سازی در آمریکا تبدیل شود، به همین دلیل لوئیزیانا به نام هالیوود جنوبی معروف است. شهر شروپورت هم از این قاعده استثناء نیست و تعدادی از فیلم‌ها در این شهر ساخته شده‌اند. فهرست برخی از فیلم‌هایی که در شریوپورت ساخته شده‌اند:
گشت ارشاد نام فیلمی ایرانی با ژانر کمدی و اجتماعی ساختهٔ سعید سهیلی است که در سال ۱۳۹۰ ساخته شده و حمید فرخ‌نژاد، پولاد کیمیایی، ساعد سهیلی، جمشید هاشم‌پور، نیوشا ضیغمی و سحر قریشی در آن بازی کرده‌اند. خلاصهٔ داستان. این فیلم ماجرای سه جوان جنوب تهران با نام‌های عطا، حسن و عباس است، که برای بدست آوردن پول و گذراندن زندگی دست به کارهای خلاف می‌زنند. آن‌ها با گیر دادن به دختر و پسرهای جوان با نام گشت ارشاد پول آن‌ها را می‌گیرند و از این راه زندگی خود را می‌گذرانند. اکران. نمایش در سینما. ابتدا "گشت ارشاد" و