payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مدال ماکس پلانک جایزه‌ای است که به دستاوردهای بسیار برجسته در فیزیک نظری، داده می‌شود. این مدال هر سال یک بار توسط انجمن فیزیک آلمان، بزرگترین سازمانِ فیزیکدان‌ها در جهان اعطا می‌گردد. این مدال، به خصوص به دستاوردهایی که با کارهای انجام شده توسط ماکس پلانک رابطه دارند داده می‌شود. جایزه شامل یک مدال طلا با تصویر چهره ماکس پلانک و نیز یک تقدیرنامهٔ دست نوشته‌است. پیوند به بیرون. اساسنامه مدال ماکس پلانک بر روی وبگاه انجمن فیزیک آلمان
آدولف پتروویچ برژه (۲۸ ژوئیه ۱۸۲۸ – ۳۱ ژانویه ۱۸۸۶) دیوانسالار و خاورشناس روسی و دوستدار تاریخ و فرهنگ قفقاز جنوبی بود. زندگی‌نامه. زیستگاهش سن پترزبورگ بود، زاده از پدری فرانسوی و مادری آلمانی، و به هر سه زبان روسی و آلمانی و فرانسوی مسلط بود و خاورشناسی را در دانشگاه ایالتی سن پترزبورگ خواند. او در ۱۸۵۱ با سمت صدراعظمِ نایب السلطنه قفقاز -شاهزاده میخائیل ورونتسف- به قفقاز گسیل‌شد. او در سال‌های ۱۸۵۳ و ۱۸۵۵ دو سفر علمی به ایران داشت. برژه از سال ۱۸۶۴ تا هنگام مرگ کرسی باستانشناسی قفقاز به مرکزیت تفلیس را
مرگ کرسی باستانشناسی قفقاز به مرکزیت تفلیس را دارا بود. او در ۱۸۶۴ درگذشت و از خود شماری جستار از تاریخ قفقاز و خاورمیانه، شامل مجموعه مقالات جاودانه‌ی ۱۱ جلدی به‌نام "جستارها، گردآوری شده در صدر هیئت نایب‌السلطنه قفقاز، از ۱۸۶۶ تا ۱۸۸۶، تفلیس" که جلد پایانی آن پس از مرگ برژه چاپ شد. برخی نوشته‌های او منبع خوبی برای بررسی زندگی میرزا شفیع واضح تبریزی و ارتباط او با فریدریش مارتین فون بودنشدت می‌باشد. جستارهای وابسته. فریدریش مارتین فون بودنشدتمیرزا شفیع واضح تبریزی
آموکو شرکت نفت و صنایع شیمیایی آمریکایی بود، که در سال ۱۸۸۹ توسط جان دیویس راکفلر، تحت نام "استاندارد اویل ایندیانا" و به‌عنوان شرکت تابعه استاندارد اویل تأسیس شد. که بخش تولید محصولات شیمیایی شرکت استاندارد اویل را برعهده داشت. این شرکت در دسامبر ۱۹۹۸ توسط بریتیش پترولیوم خریداری شد. استاندارد اویل ایندیانا سال‌ها وظیفه تولید و توزیع مواد شیمیایی را برای کمپانی استاندارد اویل برعهده داشت. بازوی دیگر شرکت استاندارد اویل ایندیانا، شرکت نفت آمریکا، یا آمریکن اویل کمپانی بود، که در سال ۱۹۱۰ توسط لوئیس بلاوستین
کمپانی بود، که در سال ۱۹۱۰ توسط لوئیس بلاوستین و پسرش جیکوب، در بالتیمور تأسیس شد. در سال ۱۹۲۲ بلاوستین اقدام به خریداری استاندارد اویل ایندیانا نمود، سپس دو شرکت در هم ادغام شده و فعالیت خود را، با نام "آموکو" آغاز کردند. در سال ۱۹۹۸ در پی خریداری آموکو توسط بی‌پی، دو شرکت با هم ادغام شدند و شرکت جدید، "بی‌پی-آموکو" نام گرفت. این نام در سال ۲۰۰۲ بار دیگر به بی‌پی تغییر یافت. دفتر مرکزی آموکو در ساختمان آموکو در شیکاگو، ایلی‌نوی که در حال حاضر "ایون سنتر" نام دارد، قرار داشت.
بیمارستان آیت‌الله خوانساری یکی از بیمارستان‌های شهر اراک و تنها مرکز درمانی بیماران سرطانی در استان مرکزی و یکی از قطب‌های درمان سرطان کشور ایران است. بهره‌برداری. کار ساخت این بیمارستان از سال ۱۳۵۸ تحت نظارت آیت‌الله خوانساری امام‌جمعه وقت شهر اراک آغاز شد. با مدیریت آقای صالحی و با دعوت از خیرین کار احداث بیمارستان سرعت گرفت و طبق نقشه ی تمام شده بیمارستان توسط مهندسین به نام، یک بیمارستان ۱۰۰۰ تختی با باند هلیکوپتر و فضای سبز مناسب طراحی شده و با تلاش های بی دریغ مدیریت بیمارستان و کمک خیرین فاز اول
های بی دریغ مدیریت بیمارستان و کمک خیرین فاز اول بیمارستان در سال ۱۳۷۵ مورد بهره‌برداری قرار گرفت. بیمارستان مجهز به جدیدترین دستگاه های آزمایشگاهی و درمانی شده، و با بخش های اورژانس، زنان و‌زایمان، اتاق عمل، بخش های بستری و بخش های ویژه بزرگسالان و اطفال، به صورت شبانه روزی و به صورت خیریه راه اندازی شد. بیمارستان با فضای سبز شاداب، روح بخش بیماران و همراهان بود. متاسفانه بدنبال کارشکنی های برخی مسئولین وقت استان، این بیمارستان که در حال خدمت رسانی به مردم بود، به صورت مظلومانه ای تعطیل شد. تعطیلی
به مردم بود، به صورت مظلومانه ای تعطیل شد. تعطیلی بیمارستان. علت تعطیلی این بیمارستان کار شکنی مسئولین استانی برای متوقف کردن وجود بیمارستان خیریه ای بود که توسط آیت الله خوانساری آغاز شده بود و با مجبور به استعفا کردن مدیر وقت بیمارستان، کار درمان در آن مرکز را متوقف و تعطیل کردند و بدنبال متروک کردن بیمارستان، شروع به تخریب های مکرر و بازسازی های مکرر طی سالیان طولانی کردند. متاسفانه با عدم رسیدگی، فضای سبز زیبا و نشاط آور بیمارستان، آسیب دیده و اقدام به خشک کردن درختان و قطع آنها کردند. در طی سالهای
به خشک کردن درختان و قطع آنها کردند. در طی سالهای تعطیلی فاز اول، در اقدام غیر قابل باور، اقدام به بخشش زمین های بیمارستان به سازمان های غیر درمانی کرده، و هدف اصلی آیت الله خوانساری که ساخت بیمارستان هزار تختی خیریه طبق نقشه موجود بود، به دست فراموشی سپرده شد. بازگشایی مجدد. بالاخره مسئولین وقت استان در سال ۱۳۸۵ پس از آسیب زدن کامل به پروژه ی خیریه بیمارستان و آسیب تمام به اراضی آن، این بیمارستان را به دانشگاه علوم پزشکی اراک واگذار کردند و با تخصیص بودجه از طرف هیات دولت به راه اندازی مجدد بیمارستان
از طرف هیات دولت به راه اندازی مجدد بیمارستان مشغول شدند. تبدیل به مرکز بیماران سرطانی. این بیمارستان به همت دولت نهم به قطب سرطان‌شناسی و پذیرش درمان بیماران سرطانی تبدیل شد. برنامه‌ها. ایده راه‌اندازی یکی از بزرگترین مراکز تحقیقات سرطان در ایران به این بیمارستان ارائه شد که در سال ۱۳۹۴ بخشی از آن گشایش یافت و مابقی درحال ساخت می‌باشد.
آرال آگ شرکت نفت آلمانی-لوکزامبورگی است، که دارای جایگاه‌های پمپ بنزین در کشورهای اروپای غربی و اروپای مرکزی می‌باشد. این شرکت در سال ۱۸۹۸ در شهر بوخوم، آلمان تأسیس شد. در تاریخ ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۱ شرکت بی‌پی شعبه آلمان، ۵۱ درصد از سهام این شرکت را خریداری کرد، سپس در ۱ فوریه ۲۰۰۲ شرکت بی‌پی بقیه سهام آرال را نیز بدست آورد. در حال‌ حاضر شرکت آرال آگ به‌عنوان یکی از شرکت‌های تابعه گروه بی‌پی محسوب می‌شود.
آرکو یا "آتلانتیک ریچفیلد کمپانی" شرکت نفت آمریکایی است، که حوزه فعالیت‌های آن در ایالات متحده، اندونزی و حوضه‌های نفتی دریای شمال و دریای جنوبی چین می‌باشد. این شرکت در سال ۱۹۶۶ در شهر لا پالما، کالیفرنیا تأسیس گردید و در سال ۲۰۰۰ توسط شرکت بریتانیایی بی‌پی خریداری شد. شرکت آرکو درحال‌حاضر دارای ۱٫۳۰۰ جایگاه پمپ بنزین در ایالات متحده می‌باشد.
جشنواره خورشید "فرییا دل سول" ، یا کارناوال گاوبازی آمریکا "کارناوال تورینو ده آمریکا" ، جشنواره بین‌المللی فرهنگی در شهر مریدا در کشور ونزوئلا است که در ماه فوریه هر سال برگزار می شود.جشنواره در کنار و همزمان با جشن کارناوال برگزار می شود. این جشنواره شامل مسابقات گاوبازی، نمایشگاه های فرهنگی، تجاری، کنسرت، رژه، ورزش، و یک رای گیری رقابت برای لا رینا دل سول (به فارسی: ملکه خورشید) است.
جدایی‌خواهی که گاه به اشتباه تجزیه‌طلبی خوانده می‌شود، تقاضای جدایی یک فرهنگ؛ قبیله، دین، نژاد، دولت یا جنیست برای جدایی از گروه بزرگ‌تر است. گرچه اغلب از آن برای اشاره به تجزیه‌طلبی کامل سیاسی استفاده می‌شود، گروه‌های جدایی‌خواه ممکن است خواهان چیزی بیشتر از خودمختاری بیشتر نباشند.
امپرسیونیسم فرانسه (به انگلیسی: French Impressionism) جنبشی سینمایی است که در دهه ۱۹۲۰ در فرانسه شکل گرفت. این نسل از فیلمسازان کمتر به روایت سینمایی اهمیت می‌دادند و بیشتر به دنبال بازنمایی تصورات ذهنی و تخیلات و رویاهای کاراکترها در قالب فیلم هایشان بودند. در فیلم‌های آن‌ها شیفتگی به زیبایی‌ها و جلوه‌های بصری و علاقه به نقب زدن به دنیای درونی شخصیت‌ها و کندوکاو روانشناختی مشهود است. فیلم "سمفونی دهم" آبل گانس نخستین فیلم مهم جنبش سینمای امپرسیونیسم محسوب می‌شود. در زمینهٔ فرم فیلم، امپرسیونیست‌ها بر این
می‌شود. در زمینهٔ فرم فیلم، امپرسیونیست‌ها بر این باور بودند که سینما نباید از روایت‌های تئاتری یا ادبی تقلید کند. آن‌ها زیربنای سینما را نه داستان‌ها، بلکه عواطف می‌دانستند و از این رو معتقد بودند که فرم سینمایی باید بر ریتم دیداری استوار باشد. ارتباط جنبش با صنعت سینمای فرانسه. از آنجا که در سال‌های جنگ جهانی اول تولید فیلم در فرانسه افت کرده بود، پس از جنگ بخش اعظم فیلم‌های روی پرده در فرانسه توسط هالیوود اشغال شده بود . در سال‌های پس از جنگ دو شرکت فیلمسازی فرانسه یعنی پاته و گومون، برای مقابله با
فیلمسازی فرانسه یعنی پاته و گومون، برای مقابله با تولیدات هالیوودی به دنبال بدیلی برای سینمای آمریکا می‌گشتند و از این رو امپرسیونیست‌ها و جنبش آوانگارد سینمایی در فرانسه فرصت مطلوبی برای جذب سرمایه پیدا کردند. بسیاری از کارگردان‌هایی که نقش محوری در جنبش امپرسیونیستی بازی کردند (آبل گانس، مارسل لربیه، ژرمن دولاک و ژان اپستاین) نخستین فیلم‌های خود را برای شرکت‌های فیلمسازی بزرگ ساختند. نظریه امپرسیونیستی سینما. اساس نظریات امپرسیونیستی را نظریات ریچیوتو کانودو نظریه‌پرداز ایتالیایی شکل داد. کانودو در سال
نظریه‌پرداز ایتالیایی شکل داد. کانودو در سال ۱۹۱۱ بیانیهٔ "تولد هنر ششم" را در فرانسه منتشر کرد که در این بیانیه دو بحث مهم در حوزهٔ نظریه سینمایی مطرح شد؛ یکی بحث پیرامون واقع گرایی و رئالیسم سینمایی و دیگری در باب سینمای مبتنی بر فرم و ریتم که هدفش بازنمایی صرف واقعیت نیست. لویی دلوک، ژان اپستاین، آبل گانس و ژرمن دولاک نظریه‌پرداز/فیلمسازانی بودند که در کتاب‌ها و مقالاتشان به تبیین نظریه امپرسیونیستی سینما پرداختند و بعدها در کنار دیگر آوانگاردهای سینمایی به دنبال آفرینش "سینمای ناب" بودند. در ابتدا آنان
به دنبال آفرینش "سینمای ناب" بودند. در ابتدا آنان همچون نخستین نظریه پردازان سینمایی (ویچل لیندزی و هوگو مانستربرگ از این دست بودند)، سعی داشتند به سینما مقام یک هنر را اعطا کنند. اینان سینما را از این رو که آشفتگی و بی مفهومی دنیا را به ریتم و ساختار مستقلی بدل می‌کند با سایر هنرها برابر می‌دانستند. امپرسیونیست‌ها در درجه‌ای بالاتر سینما را هنری مستقل معرفی کردند. این جنبش، موسیقی، شعر و مهم تر از همه دنیای تخیل را بخشی از عناصر تجربه سینمایی به شمار می‌آورد. لویی دلوک از سینما به عنوان تنها هنر به واقع
لویی دلوک از سینما به عنوان تنها هنر به واقع مدرن یاد کرده‌است، زیرا از فناوری ای برای استیلیزه کردن زندگی واقعی استفاده می‌کند. ژرمن دولاک سینما را به «سمفونی دیداری» تشبیه کرده‌است و آبل گانس در "هنر سینماتوگرافی" اعلام کرد «زمانهٔ تصویر از راه رسیده است.» از دید گانس سینما به انسان‌ها نوعی آگاهی زیبایی شناسی دیداری جدید عطا می‌کند: تماشاگران «با چشم‌هاشان خواهند شنید.» امپرسیونیست‌ها که از اولین مدرنیست‌های هنری بودند، در تقابلی با رئالیست‌ها، محصول هنر را واقعیت صرف نمی‌دانستند. آنان معتقد بودند که هنر
واقعیت صرف نمی‌دانستند. آنان معتقد بودند که هنر تجربه‌ای شخصی از سوی هنرمند می‌آفریند و این تجربه احساساتی در درون تماشاگر را برمی انگیزاند. این احساسات نه از راه مستقیم بلکه از طریق بیدار کردن عواطف و احساسات با اشاره غیر مستقیم بیان می‌شوند. در واقع آثار هنری احساسات فرار، یا امپرسیون‌هایی، تولید می‌کنند. در سال ۱۹۲۰ این نگرش به هنر نسبتاً کهنه می‌نمود، زیرا در زیبایی شناسی رمانتیک و سمبلیک سدهٔ نوزدهم ریشه داشت. دلوک تلاش داشت تصور خود را از این هنر جدید در واژه عرفانی «فتوژنی» خلاصه کند. فتوژنی کیفیتی
در واژه عرفانی «فتوژنی» خلاصه کند. فتوژنی کیفیتی ویژه سینماست که به تنهایی جهان و بشریت را در حرکتی ساده دگرگون می‌کند. لویی دلوک در حوالی سال ۱۹۱۸ این اصطلاح را به کار برد. وی فتوژنی را کیفیتی می‌دانست که یک نمای سینمایی را از شی اصلی که از آن فیلم گرفته می‌شود متمایز می‌سازد. او معتقد بود که فرایند فیلمبرداری از واقعیت، ادراکات تازه‌ای برای تماشاگر فراهم می‌کند که با دریافت او از واقعیت متفاوت است. دلوک فتوژنی را قاعدهٔ سینما و اپستاین آن را ناب‌ترین شکل سینما نامیده است: «با مفهوم فتوژنی ایدهٔ هنر سینما
نامیده است: «با مفهوم فتوژنی ایدهٔ هنر سینما زاده شد. برای مفهوم تعریف ناپذیر فتوژنی چه تعریفی بهتر از این که نسبتش با سینما مانند نسبت رنگ است به نقاشی و حجم است به مجسمه‌سازی. فتوژنی جز منحصربه‌فرد این هنر است.» اپستاین در جایی دیگر فتوژنی را این گونه تعریف کرده‌است: «جنبه‌ای از اشیاء، موجودات یا افراد که شخصیت اخلاقی شان با بازتولید فیلمی ارتقا می‌یابد.» دمیتری کیرسانف دیگر فیلمساز امپرسیونیست می‌نویسد: «هر چیزی که در این جهان هستی دارد، بر پرده سینما هستی دیگری را می‌شناسد.» در واقع فتوژنی توسط خصوصیات
دیگری را می‌شناسد.» در واقع فتوژنی توسط خصوصیات دوربین فیلمبرداری ایجاد می‌شود به این گونه که قاب بندی اشیا را از محیط شان جدا می‌کند، فیلم سیاه و سفید صامت ظاهر و ارتباط تصویر با واقعیت را متحول می‌کند و جلوه‌های بصری تغییر شکل بیشتری را بر تولید سینمایی وارد می‌سازد. از این رو امپرسیونیست‌ها معتقد بودند که سینما با این ویژگی‌ها دسترسی ما به دنیایی ورای تجربهٔ روزمره را فراهم می‌آورد. مولفه‌های سبکی. سبک فیلم‌های امپرسیونیستی تا حدودی از اعتقادات کارگردان‌های این مکتب به سینما به عنوان شکلی هنری سرچشمه
این مکتب به سینما به عنوان شکلی هنری سرچشمه می‌گیرد. در فیلم‌های امپرسیونیستی عموماً تکنیک برای انتقال ذهنیت و عواطف شخصیت‌ها به کار برده می‌شد. این شامل تصویرهای روانی مانند خاطرات، تخیلات، رویاها، توهمات، نماهای دیدگاه اپتیکی (POV) و دریافت رویدادها از سوی شخصیت‌ها بدون استفاده از نماهای دیدگاه است. هرچند در همهٔ کشورهای دیگر هم فیلم‌ها از تمهیداتی مانند سوپرایمپوز برای نشان دادن افکار و احساسات آدمی بهره می‌جستند، اما امپرسیونیست‌ها در این جهت بسیار جلوتر رفتند. میزانسن. چون امپرسیونیست‌ها بیشتر به
جلوتر رفتند. میزانسن. چون امپرسیونیست‌ها بیشتر به اثرات کار دوربین و تدوین بر موضوعی که از آن فیلمبرداری می‌کردند علاقه داشتند، بخش کوچکی از تمایزات این مکتب به حوزه میزانسن مربوط می‌شود و از این لحاظ در نقطه مقابل جنبشی که همزمان با آن‌ها در آلمان شکل گرفته بود یعنی اکسپرسیونیست‌ها جای می‌گیرند. صحنه. امپرسیونیست‌ها با به کارگیری دکورهای مدرنیستی و فیلمبرداری در محل‌های واقعی سعی داشتند صحنه‌ها و مکان‌های چشمگیری برای فیلم هایشان برگزینند. از آن جا که امکانات و وسعت استودیوهای فرانسوی با همتایان آمریکایی
و وسعت استودیوهای فرانسوی با همتایان آمریکایی و آلمانی شان قابل مقایسه نبود، فیلمسازان فرانسوی بیش از فیلمسازان دیگر کشورها به سراغ محل‌های واقعی برای فیلمبردری می‌رفتند. از این رو بناهای تاریخی فرانسه در بسیاری از فیلم‌های صامت فرانسوی دیده می‌شوند. بدین سان فیلمسازان فرانسوی دهه ۱۹۲۰ با فیلمبرداری در طبیعت و روستاهای فرانسوی، نقصان یاد شده را به مزیت کارشان تبدیل کردند. بازیگری. چون امپرسیونیست‌ها معتقد بودند که فیلم‌ها برای پرهیز از کیفیت تئاتری باید از بازی‌های ناتورالیستی بهره بگیرند، بازیگری در بیشتر
ناتورالیستی بهره بگیرند، بازیگری در بیشتر فیلم‌های امپرسیونیستی با خویشتنداری چشمگیری همراه است. نورپردازی. امپرسیونیست‌ها علاقه‌مند بودند اشیا را چنان نورپردازی کنند که فتوژنی آن‌ها حتی الامکان افزایش یابد. رنگ. در سینما، رنگ‌ها الزاماً نباید بازتاب دقیق واقعیت باشند. در واقع، در بسیاری از آثار، به ویژه فیلم‌های با رویکرد امپرسیونیستی، رنگ‌ها به شیوه‌ای ذهنی و احساسی دستکاری می‌شوند تا تأثیرات عمیق‌تری بر بیننده بگذارند. کار با دوربین و قاب بندی. امپرسیونیست‌ها سخت به ارتقاء فتوژنی فیلم هایشان علاقه‌مند
سخت به ارتقاء فتوژنی فیلم هایشان علاقه‌مند بودند. از این رو در زمینهٔ کار با دوربین بسیار پیشرو بودند و علاقه زیادی به نوآوری‌های تکنیکی در زمینه کار با دوربین و استفاده از جلوه‌های نوری نظیر سوپرایمپوز داشتند. ممکن بود استفاده از این تمهیدات در جهت تأثیرگذارتر کردن و چشم‌نواز کردن تصویر سینمایی باشد اما از آنجا که امپرسیونیست‌ها از هیچ کوششی برای نقب زدن به دنیای درونی کاراکترهای فیلم هایشان دریغ نمی‌کردند، در بیشتر اوقات منظور از به کارگیری حقه‌های نوری انتقال احساسات ملموس شخصیت‌ها بود. به‌طور مثال درهم
احساسات ملموس شخصیت‌ها بود. به‌طور مثال درهم آمیزی تصاویر ممکن بود افکار، عواطف یا خاطرات شخصیت را بیان کند. فیلمبرداری از درون آینه انحنادار نیز راهی بود برای آن که تصویر سینمایی را از شکل طبیعی آن خارج کنند و به‌طور مثال از این تصویر از ریخت افتاده به عنوان نمای دیدگاه استفاده کنند. همچنین از فوکوس خارج کردن دوربین و تار کردن تصویر می‌توانست بر حالت درونی شخصیت فیلم دلالت کند. قاب بندی نما نیز می‌توانست نقطه دید خاص یا وضعیت درونی ویژه کاراکتر را به مخاطب القا کند. آبل گانس در فیلم ناپلئون با استفاده از
القا کند. آبل گانس در فیلم ناپلئون با استفاده از سه دوربین سکانس‌هایی از فیلم را به صورت عریض فیلمبرداری کرد. این قطع که خود آن را سه لته‌ای می‌نامید، از اولین نمونه‌های پرده عریض در تاریخ سینما به شمار می‌رود. گانس از این جلوه برای ارائه یک چشم‌انداز وسیع و همچنین ایجاد روایت موازی و قرار دادن سه تصویر مجزا استفاده کرد. وی همچنین در فیلم چرخ ماسک‌های گوناگون دایره‌ای و بیضی شکل به کار برد. تدوین. در مکتب امپرسیونیست فرانسه روایت اغلب نسبت به تدوین ریتمیک محض اولویت دوم را داشت. در سال ۱۹۲۳ دو فیلم چرخ
محض اولویت دوم را داشت. در سال ۱۹۲۳ دو فیلم چرخ ساختهٔ آبل گانس و قلب وفادار اثر ژان اپستاین به نمایش درآمدند که برای بیان وضعیت روحی شخصیت فیلم از تدوین بسیار سریع استفاده کرده بودند. این نوع تدوین که به سرعت به یکی از علائم مشخصه فیلم‌های امپرسیونیستی بدل شد، با استفاده از نماهای کوتاه بعضاً تک فریم، سعی داشت تا احساسات و هیجانات کاراکتر را مخصوصا در نقاط اوج داستان به مخاطب منتقل کند. به‌طور مثال در فیلم چرخ سکانسی وجود دارد که در آن حالات عصبی و هیجان شخصیت فیلم با تدوین سریع همراه می‌شود و در این
شخصیت فیلم با تدوین سریع همراه می‌شود و در این سکانس از نماهایی استفاده شده‌است که کمتر از یک ثانیه بر روی پرده می‌ماند. اینجا احساسات و درونیات کاراکتر کمتر از طریق بازی و بیشتر به کمک تدوین تند و ضرباهنگین به تصویر کشیده می‌شود. در فیلم چرخ صحنه‌ای وجود دارد که نخستین مورد شناخته شدهٔ کاربرد نماهای تک فریم در تاریخ سینماست. امپرسیونیست‌ها با استفاده از تدوین تند کمابیش به سبک ریتمیک که در نوشته هایشان خواستار آن شده بودند رسیدند. مولفه‌های تماتیک. تمهیدات سبکی امپرسیونیست‌ها به نحو حیرت انگیزی نو و
سبکی امپرسیونیست‌ها به نحو حیرت انگیزی نو و ابتکاری، اما بیشتر روایت‌های آن‌ها روایت‌های متعارف بودند. روایت و طرح داستانی اکثر فیلم‌های امپرسیونیستی به گونه‌ای بود که در آن قهرمان فیلم طی سلسله‌ای از حوادث به موقعیتی دچار می‌شود که این موقعیت‌ها بستری برای استفاده از تمهیدات سبکی و بیان احساسات و درونیات کاراکتر را مهیا می‌کند؛ در این موقعیت ممکن است شاهد تعدادی فلاش بک باشیم یا تصاویری از تخیلات، رویاها یا توهمات او را نظاره کنیم. شخصیت‌های فیلم‌های امپرسیونیستی مست می‌کنند، کور می‌شوند یا در معرض خودکشی
مست می‌کنند، کور می‌شوند یا در معرض خودکشی و مرگ قرار می‌گیرند و تمام این‌ها از طریق تکنیک‌های سبکی مناسب و ارائه تصاویر مسحورکننده به شکلی تأثیرگذار به تصویر برگردانده می‌شود. آکسیون معمولاً به شیوه‌ای متعارف پیش می‌رود و از صحنه‌هایی تشکیل شده‌است که طی آن بیننده فرصت کافی برای تامل بر روی واکنش‌ها و اوضاع روحی شخصیت‌ها پیدا می‌کند. در نتیجه روایت‌های فیلم‌های امپرسیونیستی به مقدار زیادی به انگیزش‌های روانی شخصیت‌ها متکی اند. در اینجا هم چون روایت‌های کلاسیک، علت‌ها و معلول‌ها الگوی بسط فرمال فیلم را به
علت‌ها و معلول‌ها الگوی بسط فرمال فیلم را به وجود می‌آورند، اما علت‌ها بیشتر از خصوصیات و دلمشغولی‌های متضاد شخصیت‌ها بر می‌خیزد. اما اغلب امپرسیونیست‌ها در نظریه هایشان نگاه متفاوتی به این مقوله داشتند. ژرمن دولاک کسانی را که سنگ روایت را بر سینه می‌زنند به «خطایی جنایتکارانه» متهم کرد. ژان اپستاین داستان‌های سینمایی را دروغ می‌خواند و معتقد بود: «داستانی در کار نیست، هرگز داستانی در کار نبوده است؛ فقط موقعیت‌هایی هست بی سر و ته، بی هیچ آغاز و میانه و انجامی.» آینه سه بر اثر ژان اپستاین یکی از
و انجامی.» آینه سه بر اثر ژان اپستاین یکی از متهورانه‌ترین فیلم‌های جنبش امپرسیونیستی، طرح داستانی پیچیده و مبهمی خلق می‌کند. سه زن بسیار متفاوت روابط خود را با مرد واحدی توصیف می‌کنند و قصه‌های آن‌ها تصویر متناقضی از این مرد ترسیم می‌کند. در این روایت راشومون وار، تقریباً تمامی روایت از صافی مشاهدات این سه زن می‌گذرد و مشاهده مستقیم مرد در سکانس پایانی فیلم، چیز زیادی دربارهٔ او برای ما روشن نمی‌کند. پایان امپرسیونیسم فرانسه. از سه جنبش فیلمسازی اروپایی در دهه ۱۹۲۰ همزمان شکل گرفتند، یعنی امپرسیونیسم
در دهه ۱۹۲۰ همزمان شکل گرفتند، یعنی امپرسیونیسم فرانسه، اکسپرسیونیسم آلمان و مونتاژ شوروی، امپرسیونیسم فرانسه از همه دیرتر پایید؛ ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۹. در اواخر دهه بیست چند عامل به سقوط این جنبش کمک کردند. در اواخر این دهه علائق فیلمسازان امپرسیونیست از یکدیگر فاصله گرفت و گروهی از فیلمسازان این جنبش به فیلمسازی در سبک‌های دیگری علاقه‌مند شدند. همچنین این گونه به نظر می‌رسید که موفقیت این جنبش سبب شده‌است که در فیلم‌های بسیاری از تکنیک‌های ابداعی و ویژه آن‌ها استفاده شود. اپستاین در سال ۱۹۲۷ به این موضوع اشاره
شود. اپستاین در سال ۱۹۲۷ به این موضوع اشاره کرد: «تمهیدات اصیلی مانند مونتاژ سریع و حرکت پن یا تراکینگ دوربین امروز به ابتذال کشیده شده‌اند. آن‌ها کهنه شده‌اند و لازم است از سبک دیداری چشمگیر دوری جست تا بتوان فیلمی ساده پدید آورد.» عامل دیگری که در جنبش امپرسیونیسم انشقاق ایجاد می‌کرد، ظهور فیلم‌های تجربی از قبیل فیلم‌های سورئالیستی، دادائیستی و انتزاعی (که تماماً به همراه فیلم‌های امپرسیونیستی تحت عنوان «سینمای ناب» شناخته می‌شد) بود که در برنامه‌های سینمای هنری و سینه کلوب‌ها در کنار فیلم‌های
سینمای هنری و سینه کلوب‌ها در کنار فیلم‌های امپرسیونیستی نمایش داده می‌شدند. طبیعی بود که این گونه پراکندگی سبکی سرانجام هرگونه یگانگی را در میان آثار امپرسیونیست‌ها از بین برد و به حیات این نهضت پایان داد. در آخرین سال‌های دهه ۱۹۲۰ شرکت‌های بزرگ تولید فیلم نظیر پاته و گومون علاقه‌ای به تأمین مالی فیلم‌های امپرسیونیستی نشان نمی‌دادند و از طرفی هم فیلمسازان امپرسیونیستی کمپانی‌های مستقل خودشان را از دست دادند و این گونه برای تأمین مالی ساخت فیلم با مشکل روبرو بودند. ورود صدا به سینما در سال ۱۹۲۹ و هزینهٔ
بودند. ورود صدا به سینما در سال ۱۹۲۹ و هزینهٔ بیشتر تولید فیلم ناطق عملاً بازیابی استقلال از دست رفته را برای امپرسیونیست‌ها به امری غیرممکن مبدل ساخت.
تیراندازی دبستان سندی هوک در تاریخ چهاردهمِ دسامبرِ ۲۰۱۲ رخ داد که ۲۶ نفر، شامل ۲۰ دانش‌آموز و ۶ نفر از کارکنان دبستان سندی هوک، در نیوتاون به دنبال تیراندازی جوانی مسلح کشته شدند. در همان روز و پیش از کشتار مدرسه، مادر تیرانداز و یک نفر دیگر هم پیش از حرکت او به سمت مدرسه توسط او کشته شدند. تیرانداز، جوانی ۲۰ ساله به نام آدام لانزا بود که بعد از کشتار و تیراندازی در همان مدرسه خودکشی کرد. این واقعه سومین اتفاق خشونت‌بار کشتار جمعی با اسلحه در سال ۲۰۱۲ در آمریکا است. پیش از حادثه. پیش از حادثه، دبستان سندی
است. پیش از حادثه. پیش از حادثه، دبستان سندی هوک، مدرسه‌ای با ۴۵۶ دانش‌آموز شامل پیش‌دبستانی و چهار سال آموزش ابتدایی بود. بر اساس دستورالعمل‌های امنیتی جدید دبستان از سال تحصیلی جدید همه مراجعه کنندگان برای ورود می‌بایست توسط دوربین‌های مداربسته هویتشان مورد تایید قرار می‌گرفت. درهای دبستان ساعت نه و نیم صبح بسته می‌شد. جزئیات حادثه. پیش از تیراندازی در مدرسه، آدام، مادر ۵۴ ساله خود را که در آن دبستان کار می‌کرد به ضرب گلوله از پای درآورد. این واقعه بعد از حمله سال ۲۰۰۷ میلادی در دانشگاهی در ویرجینیا که
حمله سال ۲۰۰۷ میلادی در دانشگاهی در ویرجینیا که ۳۶ نفر کشته شدند، مرگبارترین حمله در یک مرکز آموزشی در آمریکا بوده است. قربانیان. اجساد قربانیان از مدرسه خارج شد و در طول شب بعد از تیراندازی شناسایی شد. پزشکی قانونی گفت همه مرگ و میرها ناشی از زخم گلوله‌های متعدد بوده است. یک سرباز دولتی به هریک از خانواده‌های قربانیان برای حمایت از حریم خصوصی‌شان و ارائه اطلاعات به‌طور مستقیم به آنها قبل از انتشار در مطبوعات از سوی مقامات اختصاص داده شد. متهم. به گفته پلیس، تیرانداز، جوان بیست ساله‌ای به نام آدام لانزا،
تیرانداز، جوان بیست ساله‌ای به نام آدام لانزا، مبتلا به اختلال شخصیت بوده که تا پیش از این هیچ پرونده جنایی نداشته است. او در کینگستون، در نیوهمپشایر، جایی که پدر و مادرش با هم ازدواج کرده بودند متولد شده بود. آدام همراه با مادرش در خانه‌ای در سندی هوک در ۸ کیلومتری از دبستان سندی هوک زندگی می‌کرد. مادرش از علاقه‌مندان به تفنگ بوده که براساس حرف‌های یک آشنا، اغلب دو پسرش را به تیراندازی‌های محلی می‌برد. پدر آدام که در دانشگاه نورث‌ایسترن در بوستون تدریس می‌کند تا کنون از اظهار نظر درباره تیراندازی خودداری
تا کنون از اظهار نظر درباره تیراندازی خودداری کرده است. نانسی و پتر لانزا پدر آدام لانزا در سال ۲۰۰۹ از هم جدا شده بودند. پتر لانزا پدر آدام نایب رئیس شرکت GEcapital در نیوجرسی است. دانش‌آموزان و معلم‌هایی که آدام لانزا را در مدرسه می‌شناختند، او را به‌عنوان یک فرد باهوش اما عصبی و بی‌قرار توصیف کردند و می‌گفتند که او به‌طور معمول توجه نمی‌کند. راننده اتوبوسی که برادران لانزا را از مدرسه می‌آورد از آنها به‌عنوان «پسران واقعاً خوب و با رفتار خوب» یاد کرد. باتوجه به حرف‌های همکلاسی‌های سابق آدام لانزا، او از
به حرف‌های همکلاسی‌های سابق آدام لانزا، او از لحاظ اجتماعی آدم راحتی نبود و هیچ دوست نزدیکی در مدرسه نداشت. دیلی تلگراف، لانزا را فردی علاقه‌مند به کامپیوتر و بازی‌های ویدئویی توصیف کرد. واکنش‌ها. پس از بروز این واقعه در واشینگتن حدود ۲۰۰ نفر در حالی که شمع در دست داشتند، در محوطه مقابل کاخ سفید تجمع کردند. گروهی از این تجمع‌کنندگان خواهان اقدام دولت برای کنترل استفاده از سلاح‌های گرم در آمریکا بودند. کاخ سفید. باراک اوباما زمانی که بیانیه تلویزیونی خود را در برابر دوربین‌ها می‌خواند، بارها سکوت کرد تا اشک
برابر دوربین‌ها می‌خواند، بارها سکوت کرد تا اشک را از گوشه چشم‌هایش پاک کند همچنین وی گفت باید کنار هم قرار بگیریم و فارغ از سیاست، اقدامی معنی‌دار انجام دهیم تا از فجایعی بیشتر شبیه این حمله جلوگیری کنیم. این واقعه بار دیگر زمینه‌ساز آغاز بحث‌ها درباره مقررات مربوط به خرید و فروش سلاح‌های گرم در آمریکا شده است. سایر کشورها. مقامات بین‌المللی و رهبران کشورهای مختلف از جمله بان کی‌مون، دبیرکل سازمان ملل متحد؛ جولیا گیلارد، نخست‌وزیر استرالیا؛ فرانسوا اولاند، رئیس‌جمهور فرانسه؛ دیوید کامرون، نخست‌وزیر
رئیس‌جمهور فرانسه؛ دیوید کامرون، نخست‌وزیر بریتانیا؛ کاترین اشتون، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، خوزه مانوئل باروسو، رئیس کمیسیون اروپا؛ و رامین مهمانپرست، سخنگوی وزارت امور خارجه ایران، به بازماندگان این حادثه تسلیت گفتند و ابراز همدردی کردند.
باشگاه ورزشی یورگوردن باشگاه ورزشی سوئدی است که در رشته‌های گوناگون ورزشی فعالیت می‌کند و در شهر استکهلم قرار دارد. تاریخچه. این باشگاه در سال ۱۸۹۱ (۱۲۷۰) توسط گروهی از ورزشکاراران در منطقه یورگوردن شهر استکهلم بنیان نهاده شد. این باشگاه در ابتدا در ورزش‌های زمستانی، فوتبال و دو و میدانی فعالیت داشت اما به سرعت وارد رشته‌های دیگر شد و در نهایت به یکی از موفق‌ترین باشگاه‌های ورزشی سوئد در قرن ۲۰ و ۲۱ بدل گردید. در حال حاضر بخش‌های فوتبال و هاکی روی یخ باشگاه بسیار پرطرفدار است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
تیم فوتبال یورگوردن یکی از بخش‌های باشگاه ورزشی یورگوردن است که در شهر استکهلم قرار دارد. ورزشگاه خانگی این تیم ورزشگاه المپیک استکهلم است که در منطقهٔ اوسترمالم استکهلم قرار دارد. از سال ۲۰۱۳ یورگوردن به ورزشگاه جدیدش تله۲ آرنا منتقل شده‌است. افتخارات. لیگ برتر فوتبال سوئد. دیورگاردن تاکنون ۷ بار قهرمان لیگ سوئد شده‌است جام حذفی فوتبال سوئد. دیورگاردن تا کنون ۴ بار قهرمان جام حذفی سوئد شده‌است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی