payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اتحادیه عرب، جلسه شورای امنیت برقرار شد. قطعنامه ۵۸۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد در تاریخ ۲۴ فوریه ۱۹۸۶ / ۵ اسفند ۱۳۶۴ طی نشست ۲۶۶۶ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. در جلسه تصویب این قطعنامه، نماینده عمان و عراق حاضر بودند. جلسه بررسی در ۳ اسفند برگزار شد و شورای در ۵ اسفند این قطعنامه را تصویب کرد. متن قطعنامه. شورا در این قطعنامه پس از اشاره به وقفه شش ساله خود و ادامه درگیری بین ایران و عراق، از اقدامات اولیه ای که جنگ ایران و عراق را آغاز کرد و ادامه درگیری‌ها ابراز تاسف کرد. در این قطعنامه
و ادامه درگیری‌ها ابراز تاسف کرد. در این قطعنامه با یادآوری شش سال درگیری شورا با مسئله و با ابراز نگرانی نسبت به طولانی شدن درگیری و تعهد اعضای سازمان ملل به حل و فصل صلح‌آمیز اختلافات و یادآوری تعهّد اعضا به خودداری از کاربرد گازهای خفه کننده و مسموم در جنگ‌ها و تأکید بر غیرقابل قبول بودن کسب اراضی از راه زور، از اقدامات اولیه‌ای که سبب بروز و ادامه منازعه شده، ابراز تاسف گردیده است. در این قطعنامه همچنین از تشدید حملات به مناطق غیرنظامی، حمله به کشتی‌های بی‌طرف و استفاده از سلاح‌های شیمیایی اظهار تاسف
بی‌طرف و استفاده از سلاح‌های شیمیایی اظهار تاسف شده و خواهان آتش‌بس گردیده است. واکنش‌ها. عراق. نماینده عراق در سازمان ملل اعلام کرد که این قطعنامه را در صورتی که طرف ایرانی بدون هیچ قید و شرطی بپذیر، پذیراست. ایران. مقامات ایران، اعلام کردند که حکومت ایران هیچ امیدی به شورای امنیت نداشته و ندارد و این قطعنامه را بی اثر دانست. درخواست ایران در این پیام، اعلام طرف آغازگر جنگ و محکوم شدن او بود. رسانه‌های ایرانی، نقدهایی که به قطعنامه‌های گذشته داشتند، به این قطعنامه تکرار کردند. مواردی چون عدم اشاره به نزاع
قطعنامه تکرار کردند. مواردی چون عدم اشاره به نزاع و جنگ به جای وضعیت در متن قطعنامه، معرفی نکردن طرف آغازگر جنگ و سخن نگفتن از تنبیه متجاوز.
قطعنامه ۵۸۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۸ اکتبر ۱۹۸۶ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ ایران-عراق است. این قطعنامه طی نشست ۲۷۱۳ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. عراق آنرا فورا پذیرفت ولی ایران قبول نکرد. سال بعد قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل در تیرماه ۶۶ تصویب شد تصویب. پیشینه. در پی شکایت‌های مکرر ایران مبنی بر کاربرد سلاح شیمیایی عراق در جنگ و اعزام کارشناسان سازمان ملل، گزارشی از این بمباران به دبیرکل رسید که ناگزیر رئیس شورای امنیت، بیانیه قاطعی در محکومیت کاربرد این سلاح‌ها
امنیت، بیانیه قاطعی در محکومیت کاربرد این سلاح‌ها توسط عراق صادر کرد، هر چند که در این بیانیه، «ادامه منازعه» نیز محکوم شده بود. نیروهای ایرانی توانسته بودند پیش و پس از تصویب این قطعنامه، عملیات‌هایی را در خاک عراق تدارک کنند که به فشار بیشتر بر عراق برای پایان به جنگ مؤثر بود. جلسه تصویب. اتحادیه عرب، درخواست برای جلسه شورای امنیت داشت و به این درخواست پاسخ مثبت داده شد. اولین جلسه در ۱ اکتبر برگزار شد. قطعنامه ۵۸۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد در تاریخ ۰۸ اکتبر ۱۹۸۶ طی نشست ۲۷۱۳ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰
۱۹۸۶ طی نشست ۲۷۱۳ام با ۱۵ موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. متن قطعنامه. این قطعنامه، با احساس خطر عمیق نسبت به طولانی شدن و تشدید منازعه و با یادآوری تعهدات دولت‌ها در خودداری از کاربرد زور و حل صلح‌آمیز اختلافات، ایران و عراق را به اجرای کامل و بدون درنگ قطعنامه قبلی شورا مبنی بر آتش‌بس بین طرفین فرا می‌خواند. آن زمان در محافل ایرانی علت اصلی صدور این قطعنامه، بیشتر به خاطر تهدید ایران به انجام حمله سرنوشت‌ساز به عراق ارزیابی شد. شورا در این قطعنامه خواستار ۱۰ بند بود: واکنش‌ها. عراق. پس از صدور قطعنامه
۱۰ بند بود: واکنش‌ها. عراق. پس از صدور قطعنامه ۵۸۸، عراق سریعا قطعنامه را پذیرفت. ایران. این قطعنامه توسط مقامات ایرانی، رد شد. رسانه‌های ایرانی این قطعنامه را گامی مثبت از جانب شورا برای واقع‌بینی در جنگ ایران و عراق دانستند که منجر به صدور قطعنامه ۵۹۸ و پایان جنگ شد. از انتقادهای وارد شده به این قطعنامه، عدم صراحت به استفاده سلاح شیمیایی از سوی عراقی‌ها بود.
قطعنامه ۶۱۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۹ مه ۱۹۸۸ (۱۹ اردیبهشت ۱۳۶۷) تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ ایران-عراق است. این قطعنامه طی نشست ۲۸۱۲ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. پیشینه. در پی حملات شیمیایی عراق به ایران، در طول جنگ ایران و عراق، ایران اعتراض خود را با نامه‌هایی به سازمان ملل و شورای امنیت اعلام کرد. در تاریخ ۱۸ و ۲۴ مارس ۱۹۸۸، حکومت ایران مدعی شد که عراق، علاوه بر مناطق جنگی، مناطق کردنشین نیز مورد حمله شیمیایی قرار گرفته است. در ۲۵ مارس همان سال، هیئتی از سوی دبیر
گرفته است. در ۲۵ مارس همان سال، هیئتی از سوی دبیر کل سازمان ملل متحد، به ایران اعزام شد تا این ادعا را بررسی نمایند. در مقابل عراق نیز مدعی استفاده متقابل ایرانی‌ها از سلاح شیمیایی شد و از سازمان ملل خواست تا مصدومات حملات شیمیایی عراقی در بغداد مورد بازرسی و معاینه قرار گیرند. در ۱۴ آوریل ۱۹۸۸، گزارش هیئت اعزامی سازمان ملل پس از سفر به دو کشور ایران و عراق، آماده شد و تقدیم دبیر کل گردید. در متن این نامه کارشناسی به موارد زیر اشاره شده بود: تصویب قطعنامه. پس از وصول گزارش گروه اعزامی سازمان ملل، شورای
پس از وصول گزارش گروه اعزامی سازمان ملل، شورای امنیت در طی قطعنامه شماره ۶۱۲، استفاده از سلاح شیمیایی در جنگ ایران و عراق را محکوم کرد و هر دو طرف را به رعایت تعهدات بین‌المللی خود در ممنوعیت استفاده از سلاح‌های شیمیایی و گازهای خفه‌کننده دعوت کرد.‌ این قطعنامه توسط آلمان، بریتانیا و ژاپن تهیه شد و با اتفاق آرا، تصویب شد. پیامدها و انتقادها. رسانه‌های ایرانی، پیام سازمان ملل و مفاد این قطعنامه را با وجود شواهد گسترده از استفاده نیروهای عراقی در کشتار مردم حلبچه را غیر مسئولانه دانستند. این رسانه‌ها، این
حلبچه را غیر مسئولانه دانستند. این رسانه‌ها، این قطعنامه را «ضعیف» معرفی کردند و از همین رو دولت عراق، پس از این قطعنامه همچنان از سلاح شیمیایی استفاده کرد.‌یکی‌ دیگر از انتقادهای ایرانی‌ها، پاسخ دیرهنگام سازمان ملل به اعزام نیروهای کارشناس برای بررسی صحنه‌های نبرد شیمیایی بود. مساله ای که در متن کارشناسان سازمان نیز مورد تاکید قرار گرفته بود. چندی پس از صدور این قطعنامه،‌ نمایندگی ایران در نامه روز ۲۶ خرداد ماه سال ۱۳۶۷ خود به دبیرکل سازمان ملل با یادآوری مفاد قطع‌نامه «۶۱۲» شورای امنیت، ناراضی شدید
مفاد قطع‌نامه «۶۱۲» شورای امنیت، ناراضی شدید جمهوری اسلامی ایران را از قصور سازمان ملل در پاسخ به درخواست‌های ایران مبنی براعزام تیم کارشناسان برای تحقیق درباره‌ی استفاده‌ مجدد عراق از سلاح‌ های شیمیایی- که به قتل رساندن و جراحت بیش از ۵۳۷ نفر انجامید و ناقض بند ۳ قطع‌نامه‌ی «۶۱۲» است – اعلام کرد.
قطعنامه ۶۱۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۱۹۸۸ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ جمهوری اسلامی ایران-آمریکا و در مورد موضوع پرواز شماره ۶۵۵ ایران ایر است. این قطعنامه طی نشست ۲۸۲۱ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. پیشینه. در روز یکشنبه ۱۲ تیر ۱۳۶۷ هواپیمای ایرباس آ-۳۰۰ متعلق به هواپیمایی جمهوری اسلامی ایران در فرودگاه بین‌المللی بندرعباس به زمین نشست و طبق برنامه پیش‌بینی شده، قرار بود این هواپیما با شمارهٔ پرواز ۶۵۵ به همراه ۲۷۴ مسافر (با ملیت‌های ایرانی، اماراتی، یوگسلاوی،
۲۷۴ مسافر (با ملیت‌های ایرانی، اماراتی، یوگسلاوی، پاکستانی، هندی و ایتالیایی) و ۱۶ خدمهٔ پرواز که در مجموع ۲۹۰ نفر می‌شدند، به مقصد دبی، امارات متحده عربی پرواز کند. هواپیما ایرباس آ-۳۰۰ با ۲۷ دقیقه تأخیر، در ساعت ۱۰:۱۷ صبح به وقت ساعت رسمی ایران، از فرودگاه بین‌المللی بندرعباس به مقصد فرودگاه بین‌المللی دبی برخاست. در همان موقع، ناو جنگی وینسنس آمریکا که از یک مأموریت اسکورت برمی‌گشت و با قایق‌های تندروی ایرانی درگیر شد. با جنگی شدن منطقه و ورود هواپیما به این ناحیه، به دستور ناخدا ویلیام راجرز، فرمانده
این ناحیه، به دستور ناخدا ویلیام راجرز، فرمانده ناو وینسنس، موشک استاندارد ۲ را به سوی پرواز ۶۵۵ شلیک کرد. ناگهان هواپیما از صفحه رادارهای زمینی محو شده و در آب‌های خلیج فارس سقوط کرد. براساس مدارکی که ایران به دیوان بین‌المللی دادگستری تحویل داد، پرواز ۶۵۵ ایران‌ایر دارای ۲۷۴ مسافر و ۱۶ خدمه بود که در مجموع به ۲۹۰ سرنشین می‌رسد. که همه آنان کشته شدند. تصویب. قطعنامه شماره ۶۱۶ در ۲۹ تیر ۱۳۶۷ مصادف با ۲۰ ژوئیه ۱۹۸۸، دو روز پس از اعلام پذیرفتن قطعنامه ۵۹۸ توسط جمهوری اسلامی ایران، درباره محکومیت اقدام آمریکا
جمهوری اسلامی ایران، درباره محکومیت اقدام آمریکا در ساقط کردن هواپیمای مسافربری ایران توسط ناو امریکا در خلیج فارس و تأکید بر اجرای فوری و کامل قطعنامه ۵۹۸، به تصویب رسید. پس‌ از تشکیل جلسه به درخواست ایران، از سوی جمهوری اسلامی ایران، ولایتی وزیر امور خارجه وقت ایران و از جانب آمریکا جرج بوش معاون وقت رئیس جمهوری در جلسه حضور داشتند و درباره این قطعنامه سخنرانی کردند. متن قطعنامه به شرح زیر است:شورای امنیت، با بررسی نامه مورخه ۵ ژوئیه ۱۹۸۸ جانشین نماینده دائم جمهوری اسلامی ایران خطاب به رئیس شورای امنیت و
جمهوری اسلامی ایران خطاب به رئیس شورای امنیت و با استماع بیانات نماینده جمهوری اسلامی ایران و سخنان نماینده‌ایالات متحده آمریکا با ابراز تاسف عمیق از این که یک هواپیمای غیرنظامی ایران ایر در پرواز برنامه ریزی شده بین‌المللی ۶۵۵، در پرواز بر فراز تنگه هرمز به وسیله موشک شلیک شده از ناو جنگی ایالات متحده آمریکا (وینسنس) منهدم گردیده‌است بر ضرورت تبیین حقایق سانحه با بازرسی بی‌طرفانه در منطقه خلیج [فارس] تأکید داشته و اظهارات خود را به شرح زیر اعلام نمود: پیامدها. پس‌ از این قطعنامه، در تاریخ یکشنبه ۲۶ / ۴ /
پس‌ از این قطعنامه، در تاریخ یکشنبه ۲۶ / ۴ / ۱۳۶۷ش / هفدهم ژوئیه ۱۹۸۸م محمدجعفر محلاتی (سفیر و جانشین نماینده دایمی ایران در سازمان ملل) نامه سیدعلی خامنه ای، رئیس جمهور وقت، مبنی بر پذیرش قطعنامه ۵۹۸ از سوی ایران را در خانه دکوئیار (دبیرکل) تسلیم وی کرد. ایران همواره به محکوم نشدن آمریکا در این قطعنامه معترض بود و از همین رو مقامات سیاسی و دیپلماتیک این کشور شکایت‌نامه‌ای را به سازمان هواپیمایی کشوری بین‌المللی – ایکائو – تسلیم کردند اما مقامات این سازمان با صدور اطلاعیه‌ای صرفا به ابراز تأسف از این فاجعه
صدور اطلاعیه‌ای صرفا به ابراز تأسف از این فاجعه و تسلیت به بازماندگان بسنده کردند. پس از آن مقامات ایرانی علاوه بر شورای امنیت سازمان ملل و ایکائو شکایت دیگری را خطاب به دیوان بین‌المللی دادگستری لاهه به جریان انداختند که این شکایت موجب محکومیت مالی آمریکا و پرداخت غرامتِ بابت جان باختن صدها انسان و منهدم شدن هواپیمای مسافربری ایران شد.
قطعنامه ۶۱۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۹ اوت ۱۹۸۸ یا ۱۸ مرداد ۱۳۶۷ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ ایران-عراق است. این قطعنامه طی نشست ۲۸۲۴ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. محتوای قطعنامه. این قطعنامه پس از یادآوری قطعنامه ۵۹۸ و تأیید گزارش دبیرکل خاویر پرز دو کوئلار در مورد اجرای بند ۲ قطعنامه ۵۹۸ صادر شد. شورا تصمیم گرفت که گروه ناظر نظامی ایران و عراق سازمان ملل متحد را برای یک دوره اولیه شش‌ماهه برای نظارت بر آتش‌بس بین ایران و عراق در پایان درگیری ایجاد کند. بند ۲ قطعنامه
و عراق در پایان درگیری ایجاد کند. بند ۲ قطعنامه ۵۹۸. شورای امنیت سازمان ملل متحد از دبیر کل خواست تا نیروهایی را برای نظارت بر آتش بس بین ایران و عراق و آزادی اسیران جنگی اعزام کند .
قطعنامه ۶۲۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۶ اوت ۱۹۸۸ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ ایران-عراق است. این قطعنامه طی نشست ۲۸۲۵ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. مفاد این قطعنامه، تأیید حملات شیمیایی در جنگ ایران و عراق و تداوم استفاده از آن توسط عراقی‌ها بود. پیشینه. در پی حملات شیمیایی عراق به ایران، در طول جنگ ایران و عراق، ایران اعتراض خود را با نامه‌هایی به سازمان ملل و شورای امنیت اعلام کرد. در تاریخ ۱۸ و ۲۴ مارس ۱۹۸۸، حکومت ایران مدعی شد که عراق، علاوه بر مناطق جنگی، مناطق
ایران مدعی شد که عراق، علاوه بر مناطق جنگی، مناطق کردنشین نیز مورد حمله شیمیایی قرار گرفته است. در ۲۵ مارس همان سال، هیئتی از سوی دبیرکل سازمان ملل متحد، به ایران اعزام شد تا این ادعا را بررسی نمایند. در ۱۴ آوریل ۱۹۸۸، گزارش هیئت اعزامی سازمان ملل پس از سفر به دو کشور ایران و عراق، با تأیید استفاده از سلاح شیمیایی در این جنگ، منتشر شد. که منجر به صدور قطعنامه ۶۱۲ گردید. ایران اما این قطع‌نامه را کافی نمی‌دانست. تصویب. در تاریخ ۴ شهریور ۱۳۶۷ (۲۶ اوت ۱۹۸۸ م)، قطعنامه ۶۲۰ را صادر شد. این قطعنامه را مهم‌ترین
قطعنامه ۶۲۰ را صادر شد. این قطعنامه را مهم‌ترین قطعنامه شورای امنیت سازمان ملل متحد در خصوص حملات شیمیایی عراق علیه ایران در جنگ ایران و عراق دانسته‌اند. در این قطعنامه، شورا برای اولین بار، کاربرد سلاح‌های شیمیایی را به‌طور تلویحی، نتیجه عدم پیشرفت مذاکرات دربارهٔ خلع سلاح شیمیایی دانست و مذاکرات جاری در کنفرانس خلع سلاح در مورد ممنوعیت کامل و مؤثر توسعه، تولید و انبارکردن سلاح شیمیایی و نیز نابودی آنها را مدّ نظر قرار داد. همچنین در این قطعنامه تأکید شده است که وصول خبر در زمینه کاربرد سلاح شیمیایی منجر
است که وصول خبر در زمینه کاربرد سلاح شیمیایی منجر به تحقیقات کارشناسی خواهد شد و اقدام مؤثر صورت خواهد گرفت. در این قطعنامه تصریح شده بود که تعداد و میزان حملات شیمیایی عراق نسبت به حملات ایران، بیشتر بوده و پس از قطعنامه‌های قبلی، همچنان ادامه داشته است. پیامدها. منابع ایرانی معتقد بودند که شورا در مورد جنگ عراق علیه ایران به مسامحه و ملاحظه‌کاری و نه شدت عمل علیه تجاوز و حتی کشوری که با حمله به مناطق غیرمسکونی، نفتکش‌ها، حملات شیمیایی و بانی گسترش جنگ بود، مبادرت کرد. به گونه‌ای که در بیشتر قطعنامه‌های
مبادرت کرد. به گونه‌ای که در بیشتر قطعنامه‌های صادر شدهِ شورای امنیت دربارهِ جنگ عراق علیه ایران، همواره، جنگ به عنوان «وضعیت» یا «مناقشه» میان ایران و عراق بررسی شد. شورای امنیت با آوردن واژهِ وضعیت، جنگ ایران و عراق را «تهاجم و تجاوز» به‌شمار نیاورد. تأخیر در صدور این قطعنامه هم به عنوان یک انتقاد مسئولان ایرانی بود. یکی دیگر از انتقادهای ایرانی‌ها به این قطعنامه، اشاره نکردن تجاوز عراق در خاک ایران بود. به گزارش خبرگزاری‌های ایرانی، عراق همچنان بخشی از خاک ایران را اشغال کرده بود در حالی که ایران به
خاک ایران را اشغال کرده بود در حالی که ایران به مفاد قطعنامه ۵۹۸ مبنی بر آتش‌بس پایبند بود.
قطعنامه ۶۵۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۲۹ مارس ۱۹۹۰ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ ایران-عراق است. این قطعنامه طی نشست ۲۹۱۶ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. مفاد این قطعنامه ایچنین بود: الف) درخواست از ایران و عراق برای اجرای قطعنامه ۵۹۸ ب) تمدید مأموریت گروه ناظر نظامی سازمان ملل متحد برای ایران و عراق برای شش ماه دیگر تا ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۰ ج) درخواست از دبیرکل برای ارائه گزارشی در مورد وضعیت و اقدامات انجام شده برای اجرای قطعنامه ۵۹۸ در پایان این دوره
قطعنامه ۷۱۷ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۶ اکتبر ۱۹۹۱ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ وضعیت ‌کمبودیا است. این قطعنامه طی نشست ۳۰۱۴ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۷۴۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۰۷ آوریل ۱۹۹۲ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی است. این قطعنامه طی نشست ۳۰۶۶ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. طی این قطعنامه، اعزام نیروهای حافظ صلح سازمان ملل متحد تصویب شد.
قطعنامه ۹۸۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۴ آوریل ۱۹۹۵ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ عراق است. این قطعنامه طی نشست ۳۵۱۹ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. مطابق قطعنامه ۹۸۶ شورای امنیت عراق می‌توانست محصولات نفتی خود را صادر کرده و از عواید آن برای بهره گیری در جهت نیازهای انسانی (مواد غذایی و دارویی) استفاده کند، عراق ابتدا این قطعنامه را در ۱۵ آوریل ۱۹۹۵ رد می‌کند ولی در نهایت در ۲۰ مه ۱۹۹۶ آن را می‌پذیرد.
نفرین محو یادبود (از واژه لاتین Damnatio memoriae به معنای "محکومیت یاد و یادگار") عملی است که در آن تصمیم به محو شخصیتی حقیقی در تاریخ گرفته می‌شود تا نام و یاد او در روزگار محو شود. این شیوه در روم باستان روشی برای سلب احترام از کسی بوده که از سوی سنای روم به عنوان خائن یا آورنده لکه ننگ برای امپراتوری روم معرفی می‌شده. در روم باستان. "نفرین محو یادگار" در روم باستان به منظور از میان بردن یاد و خاطره یک شخص در اذهان همگانی و تحریم او به کار برده می‌شده. در این صورت با نابودی یادگارهای او چنین فرض می‌شده
این صورت با نابودی یادگارهای او چنین فرض می‌شده که آن کس هرگز وجود نداشته و شهروند جامعه روم نبوده؛ جامعه‌ای که در آن شخصیت اجتماعی، آبرو، و محترم دانسته شدن توسط مردم از اصول مهم در زندگی به شمار می‌رفته. این رسم اغلب برای بزرگان و امپراتوران پس از مرگشان اجرا می‌شده. اگر سنا یا امپراتور پسین از کارهای شخص ناراضی می‌بودند، احتمال داشت که این محو اعمال شود، دارایی‌های کس ضبط، تصاویر او پاک، و تندیس‌های او خراشیده شوند. از جمله کسانی که در روم باستان به دلیل نفرین محو یادگار اعمال شده توسط سنا به صورت
دلیل نفرین محو یادگار اعمال شده توسط سنا به صورت قانونی یا اعمال شده توسط کس یا کسانی در قدرت و به صورت محدود و ناکامل، آثار و نشانه‌هایشان پاک شدند می‌توان به افراد زیر اشاره کرد:
قطعنامه ۱۰۴۲ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۳۱ ژانویه ۱۹۹۶ تصویب شد از سندی بین‌المللی دربارهٔ وضعیت صحرای غربی است. این قطعنامه طی نشست ۳۶۲۵ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
فرهنگ سُروری یک فرهنگ لغت فارسی است که شامل ۶۰۰ لغت می‌شود. این کتاب در سال ۱۰۰۸ هـ.ق. به دست محمدقاسم بن حاج محمد کاشی، شاعر متخلص به سُروری نوشته شده‌است. وی این اثر را به فرمان شاه عباس صفوی تدوین کرد. در این کتاب برای تلفظ کلمات، حرکات اول، دوم و سوم مشخص شده‌اند و لغات مشهور همراه با شاهدی از اشعار متقدمان آورده شده‌است. در تنظیم واژه‌ها، حروف اول «باب» و حروف آخر «فصل» قرار داده شده و استعاره‌ها و اصطلاح‌هایی هم در یک باب جداگانه آمده‌است. نویسنده در سال ۱۰۱۸ هـ.ق. کتابش را خلاصه می‌کند و به نام حاتم
۱۰۱۸ هـ.ق. کتابش را خلاصه می‌کند و به نام حاتم بیگ اعتمادالدوله درمی‌آورَد.
قطعنامه ۱۰۶۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۴ ژوئن ۱۹۹۶ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ بررسی وضعیت در تاجیکستان بر سر امتداد مرز بین تاجیکستان و افغانستان است. این قطعنامه طی نشست ۳۶۷۳ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. پس از یادآوری همه قطعنامه‌ها در مورد وضعیت تاجیکستان و مرز تاجیکستان و افغانستان، شورای امنیت ماموریت ناظران سازمان ملل متحد در تاجیکستان (UNMOT) را تا ۱۵ دسامبر ۱۹۹۶ تمدید کرد و به تلاش‌ها برای پایان دادن به جنگ داخلی تاجیکستان پرداخت. نگرانی در مورد وخامت اوضاع در
تاجیکستان پرداخت. نگرانی در مورد وخامت اوضاع در تاجیکستان وجود داشت و شورای امنیت بر لزوم پایبندی طرف‌های ذینفع به توافقات خود تأکید کرد. این وضعیت تنها از طریق ابزارهای سیاسی بین دولت تاجیکستان و اپوزیسیون متحد تاجیک حل خواهد شد و این مسئولیت اصلی آنها بود. در این قطعنامه همچنین بر غیرقابل قبول بودن اقدامات خصمانه در مرز با افغانستان تاکید شده است. طرفین برای پایان دادن به خصومت‌ها و پایبندی به توافقنامه تهران فراخوانده شدند و به شدت بر تمدید آتش‌بس در جریان مذاکرات بین تاجیکی تاکید کردند. مأموریت ناظران
مذاکرات بین تاجیکی تاکید کردند. مأموریت ناظران سازمان ملل متحد در تاجیکستان (UNMOT) تا ۱۵ دسامبر ۱۹۹۶ تمدید شد، مشروط بر اینکه توافقنامه تهران و آتش‌بس به قوت خود باقی بماند. نقش سازمان ملل متحد در این کشور در صورتی که چشم‌اندازی برای صلح در دوره ماموریت وجود نداشت، مورد بازنگری قرار می‌گرفت. هر سه ماه یکبار از دبیرکل درخواست شد تا گزارشی در مورد اجرای توافقنامه تهران و پیشرفت و عملیات UNMOT ارائه دهد. در نهایت، از همه کشورها خواسته شد تا از طریق صندوق داوطلبانه‌ای که در قطعنامه ۹۶۸ (۱۹۹۴) ایجاد شده است،
که در قطعنامه ۹۶۸ (۱۹۹۴) ایجاد شده است، کمک‌های بشردوستانه به تاجیکستان ارائه کنند.
قطعنامه ۱۰۶۵ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۲ ژوئیهٔ ۱۹۹۶ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ بررسی وضعیت در گرجستان است. این قطعنامه طی نشست ۳۶۸۰ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.
قطعنامه ۱۰۸۹ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۳ دسامبر ۱۹۹۶ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ بررسی وضعیت در تاجیکستان بر سر امتداد مرز بین تاجیکستان و افغانستان است. این قطعنامه طی نشست ۳۷۲۴ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. پس از یادآوری همه قطعنامه‌ها در مورد وضعیت تاجیکستان و مرز تاجیکستان و افغانستان، شورای امنیت ماموریت ناظران سازمان ملل متحد در تاجیکستان (UNMOT) را تا ۱۵ مارس ۱۹۹۷ تمدید کرد و به تلاش‌ها برای پایان دادن به جنگ داخلی تاجیکستان پرداخت. نگرانی در مورد وخامت اوضاع در
تاجیکستان پرداخت. نگرانی در مورد وخامت اوضاع در تاجیکستان وجود داشت و شورای امنیت بر لزوم پایبندی طرف‌های ذینفع به توافقات خود تأکید کرد. این وضعیت تنها از طریق ابزارهای سیاسی بین دولت تاجیکستان و اپوزیسیون متحد تاجیک حل خواهد شد و این مسئولیت اصلی آنها بود. این قطعنامه همچنین بر غیرقابل قبول بودن اقدامات خصمانه در مرز با افغانستان تاکید کرد و از همکاری بین UNMOT، نیروهای حافظ صلح کشورهای مشترک المنافع (CIS)، نیروهای مرزی روسیه و سازمان امنیت و همکاری در اروپا رضایت داشت. شورا نقض آتش‌بس به ویژه حمله
در اروپا رضایت داشت. شورا نقض آتش‌بس به ویژه حمله مخالفان در منطقه غرم را محکوم کرد. از همه طرف‌ها خواسته شد تا به توافق تهران و سایر توافق‌هایی که منعقد کرده‌اند پایبند باشند و آتش‌بس در مذاکرات بین‌تاجیکی ادامه یابد. همچنین حملات تروریستی و سایر خشونت‌هایی که منجر به کشته شدن غیرنظامیان، اعضای نیروهای حافظ صلح کشورهای مستقل مشترک المنافع و مرزبانان روسیه شد را محکوم کرد. مأموریت ناظران سازمان ملل متحد در تاجیکستان (UNMOT) تا ۱۵ مارس ۱۹۹۷ تمدید شد، مشروط بر اینکه طرفین توافقنامه تهران تعهد خود را به آشتی
اینکه طرفین توافقنامه تهران تعهد خود را به آشتی ملی نشان دهند. تا ۱۵ ژانویه ۱۹۹۷، از دبیرکل درخواست شد تا در مورد نتیجه مذاکرات به شورا گزارش دهد. همچنین نگرانی در مورد بدتر شدن وضعیت بشردوستانه در تاجیکستان، و نیاز فوری جامعه بین‌المللی به واکنش، از جمله کمک‌های داوطلبانه به قطعنامه ۹۶۸ (۱۹۹۴) وجود داشت.
فرهنگ قوّاس واژه‌نامه‌ای فارسی به فارسی است که به دست فخرالدین مبارک‌شاه غزنوی مشهور به فخر قواس یا فخر کمانگر (متوفی ۷۱۶ هـ. ق) نوشته شده است. این فرهنگ نخستین فرهنگ یک‌ زبانهٔ فارسی است که در هند نوشته شده و به احتمال، پیش از ۶۹۹ هـ. ق نگارش شده است. واژه‌ها در این فرهنگ بر اساس موضوع گردآوری شده‌اند که شامل پنج بخش می‌شوند و به همین جهت به فرهنگ پنج بخشی نیز معروف بوده. بیشتر مدخل های این فرهنگ از لغت فرس گرفته شده‌ است. این فرهنگ تعدادی واژه‌های ‫دگرگشته (تصحیفی) دارد.
میدان نفتی جفیر از میدان‌های نفتی ایران است، که در استان خوزستان و در فاصله ۳۰ کیلومتری از شرق میدان آزادگان مستقر می‌باشد. ذخیره درجای نفت خام این میدان برابر ۲٫۱ میلیارد بشکه برآورد شده است و ظرفیت تولید نفت خام آن، معادل ۵۰ هزار بشکه در روز می‌باشد. میدان جفیر همچنین دارای چند مخزن لایه‌ای گاز بوده، که ظرفیت تولید گاز طبیعی آن نیز معادل ۶٫۳ میلیون فوت مکعب در روز می‌باشد. این میدان از میدان‌های در گردانندگی شرکت نفت و گاز اروندان می‌باشد، که توسعه آن به شرکت گسترش انرژی پاسارگاد واگذار شده‌است. تاریخچه.
گسترش انرژی پاسارگاد واگذار شده‌است. تاریخچه. در سال ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۷ چهار حلقه چاه اکتشافی، در میدان جفیر حفاری شد، که به شناسایی ۳ مخزن انجامید. این سه مخزن نفتی، به ترتیب عمق، عبارتند از: ایلام، سروک و گدوان. میدان نفتی جفیر، در مجاورت میدان‌های آزادگان، یادآوران و آب تیمور واقع گردیده‌است. بر روی نقشه همتراز سطحی، طول میدان ۱۴ کیلومتر و عرض آن، در حدود ۷۰ کیلومتر، می‌باشد. توسعه میدان در حال انجام می‌باشد و تولید زود هنگام آن، با دبی سه هزار بشکه در روز، راه اندازی شده‌است. مشخصات میدان. میزان ذخیره درجای
اندازی شده‌است. مشخصات میدان. میزان ذخیره درجای میدان نفتی جفیر، ۲٫۱ میلیارد بشکه نفت خام است، که ۸۹٪ درصد آن از لایه ایلام، ۶٪ درصد از لایه سروک و ۵٪ درصد از لایه گدوان برداشت خواهد شد، که در مجموع ۹۵٪ درصد نفت سنگین و ۵٪ درصد آن، نفت سبک است. در نتیجه، نفت این میدان، به نسبت سنگین و درجه سنگینی آن API ۲۳ می‌باشد. میزان تولید نفت این میدان؛ ۵۰ هزار بشکه در روز، تخمین زده می‌شود. تولید زودهنگام. تولید زودرس از میدان نفتی جفیر، از طریق چهار حلقه چاه انجام شده‌است، در فاز تولید زودهنگام میدان جفیر، نفت تولید
در فاز تولید زودهنگام میدان جفیر، نفت تولید شده از طریق خط لوله ۱۰ اینچی تولید زود هنگام میدان آزادگان، برای فرآورش به واحد بهره برداری شماره ۳ اهواز منتقل می‌شود. حجم تولید نفت از میدان جفیر، در زمان راه‌اندازی مرحله زودهنگام، حدود ۳۵۰۰ بشکه در روز بود، که این میزان تا پایان طرح توسعه، به‌تدریج به ۶ هزار بشکه می‌رسد. توسعه میدان. طبق مصوبه هیئت مدیره شرکت ملی نفت ایران، توسعه میدان نفتی جفیر به شرکت پتروایران واگذار شده‌است. این شرکت، طرح جامع توسعه میدان و به موازات آن، تعمیر چاه‌های قدیمی آن را انجام
و به موازات آن، تعمیر چاه‌های قدیمی آن را انجام داده‌است. طرح توسعه. تولید ۲۵ هزار بشکه نفت در روز طی سه مرحله: فاز اول. توسعه میدان با تولید ۱۵ هزار بشکه نفت خام و ۶/۳ میلیون فوت مکعب گاز، در روز در فاز اول توسعه میدان جفیر، از طریق ۶ حلقه چاه تولیدی و یک حلقه چاه دفع فاضلاب انجام شده‌است. فاز دوم. توسعه میدان با تولید ۲۵ هزار بشکه نفت خام در روز همچنین ۶٫۳ میلیون فوت مکعب گاز در روز، از طریق حفر ۵ حلقه چاه تولیدی، در فاز دوم و یک حلقه چاه دفع فاضلاب انجام خواهد شد.
قطعنامه ۱۲۴۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۵ مه ۱۹۹۹ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ بررسی وضعیت در تاجیکستان پیرامون مرز تاجیکستان-افغانستان است. این قطعنامه طی نشست ۴۰۰۴ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد. پس از یادآوری کلیه قطعنامه ها در مورد وضعیت تاجیکستان و در امتداد مرز تاجیکستان و افغانستان، شورای امنیت ماموریت ناظران سازمان ملل متحد در تاجیکستان (UNMOT) را برای شش ماه دیگر تا ۱۵ نوامبر ۱۹۹۹ تمدید کرد. شورای امنیت به ادامه روند صلح در تاجیکستان و رعایت کلی آتش‌بس توسط دولت
صلح در تاجیکستان و رعایت کلی آتش‌بس توسط دولت تاجیکستان و اپوزیسیون متحد تاجیک (UTO) اشاره کرد. وضعیت کلی در کشور بهبود یافته بود، اگرچه برخی از مناطق پرتنش باقی ماندند. از احزاب تاجیکستان خواسته شد تا حق ایجاد شرایط را برای برگزاری همه‌پرسی قانون اساسی و انتخابات ریاست‌جمهوری و پارلمانی ایجاد کنند و امنیت کارکنان سازمان ملل و بین‌المللی را در این کشور تضمین کنند. از سازمان امنیت و همکاری اروپا (OSCE) خواسته شد تا به همکاری با سازمان ملل در روند دموکراسی‌سازی ادامه دهد و از تلاش‌های نیروهای حافظ صلح
ادامه دهد و از تلاش‌های نیروهای حافظ صلح کشورهای مستقل مشترک‌المنافع (CIS) در کشور استقبال کرد. در نهایت از کوفی عنان دبیرکل درخواست شد تا شورا را در جریان تحولات تاجیکستان قرار دهد و در این زمینه گزارشی را ظرف سه ماه ارائه دهد. پس از تیراندازی به چهار تن از ناظران سازمان ملل متحد در تاجیکستان در ژوئیه ۱۹۹۸، در آغاز ۱۹۹۹ آنان دفاتر خود را در خاروغ و خجند بازگشایی کرد.
قطعنامه ۱۲۴۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد که در تاریخ ۱۱ ژوئن ۱۹۹۹ تصویب شد، سندی بین‌المللی دربارهٔ بررسی وضعیت تیمور شرقی است. این قطعنامه طی نشست ۴۰۱۳ام با ۱۵ رای موافق، ۰ مخالف و ۰ ممتنع تصویب شد.