payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دینه کوه، روستای مادران، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ جمعیت حقیقی دینه‌کوه با ۹۵ خانوار و حدودا ۲۵۰ نفر است. اهالی دینه کوه دارای گویش تاتی الموتی هستند. در دهه نود بعد از بازسازی های صورت گرفته توسط اهالی روستا،نام کوچه های روستا به نام زنان و مادران روستا نام گذاری شد و ازین رو روستا به روستای مادران معروف شده است.
جوتان، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۲ نفر (۳۰خانوار) بوده‌است.
بیدلی، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۵ نفر (۱۱خانوار) بوده‌است.
باغ کلایه، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۹ نفر (۲۳خانوار) بوده‌است.
امشک، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. آمشک مردمی لر تبار هستند جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰ نفر (۷خانوار) بوده‌است.
میان‌آباد ملک، روستایی از توابع بخش بهاران شهرستان گرگان در استان گلستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان قرق قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۶۱ نفر (۱۸۵خانوار) بوده‌است.
آزادرود، روستایی کوچک و کم جمعیت از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۵ نفر (۱۶خانوار) بوده‌است.
زردچین، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۷ نفر (۲۷خانوار) بوده‌است.
میرمحله (گرگان)، روستایی از توابع بخش بهاران شهرستان گرگان در استان گلستان ایران است. روستای میرمحله روستایی خوش آب و هوا با تابستان و زمستان‌های سرد است. سیزده نفر از اهالی این روستا در جنگ ایران و عراق کشته شده‌اند ویک نفر نیز در مرزهای شرقی (سیستان و بلوچستان) در حین مرزبانی کشته شده‌است. ↵روستای میرمحله دارای دو آببندان است که از آنها برای کشت برنج و پرورش ماهی استفاده می‌شود. کشت محصولات صیفی نیز در میرمحله رواج زیادی دارد. ↵بیشتر اهالی این روستا به کشاورزی و دامپروری مشغول میباشند. روستای میرمحله با
و دامپروری مشغول میباشند. روستای میرمحله با توجه به منابع درآمدی بسیار مناسب نسبت به روستاهای همجوار مانند وسعت زمین کشاورزی زیاد، دارا بودن دو رودخانه و دو آب بندان و علاوه بر آن افراد تحصیل کرده فراوان، دارا بودن ۲ مدرسه، راه ارتباطی زیاد با روستاهای همجوار به دلیل مدیریت نامناسب و غیر دلسوزانه توسط شوراهای پیشین محل، از نظر پیشرفت به یک روستای با سطح پایین کیفیت زندگی تبدیل شده‌است. به‌طور مثال نیمه فعال یا غیرفعال شدن مدارس با مهاجرات جمعیت ( به دلیل کیفیت پایین زندگی و درصورت تغییر احتمالا مهاجرت
کیفیت پایین زندگی و درصورت تغییر احتمالا مهاجرت معکوس شکل می گیرد) غیرفعال شدن دو هیئت مذهبی جوانان به دلیل طرز فکر انحصاری در تولیت مسجد و حسینیه روستا غیرفعال شدن تنها مؤسسه فرهنگی مذهبی روستا و مهاجرت نخبگان به شهر گرگان به دلیل عدم فرصت فعالیت و تفکر انحصار طلبانه در افراد صاحب قدرت فروختن امتیاز تیم ورزشی مطرح و مشهور و محبوب روستا که یکی از انگیزه‌های اصلی ورزش جوان بود توسط شورا محل و تبدیل زیمن ورزشی خاطره انگیز روستا به محل استعمال مواد مخدر ، چرای گوسفندان، حرکات نمایشی با موتور سیکلت و ماشین
گوسفندان، حرکات نمایشی با موتور سیکلت و ماشین تخریب شدن تأسیسات ورزشی و عمرانی و عدم تعمیر و مرمت توسط شورا طی سالیان گذشته بلاتکلیفی سالن ورزشی بعد از گذشت حدود 15 سال تخریب و آسیب به اب بندان به بهانه لای روبی و گزارش سازی و همدستی با پیمانکاران متخلف جهاد کشاورزی و نابودی آن توسط شورای پیشین (سال ۹۷ الی ۹۹) و در ادامه آن تضعیف و رو به نابودی زمین‌های کشاورزی روستا و صدها اقدام دیگر که منجر به عقب ماندگی یک روستا با درآمد خوب و پیشرفته شده که البته همه و همه به انتخاب خود مردم بستگی داشت زیرا شورا به
و همه به انتخاب خود مردم بستگی داشت زیرا شورا به عنوان نهاد تصمیم گیرنده با انتخابات مردمی انتخاب شد. و در نتیجه نهایی همه موارد این موارد باعث مهاجرت جمعیت زیادی از ساکنین به دلیل عدم رونق اقتصادی همچنین نبود مدرسه جهت تحصیل دانش آموزان، بیکاری و روی آوردن قشر نوجوان از فعالیت‌های ورزشی فرهنگی و مذهبی به سمت فعالیت‌های کاذب و ناهنجاری‌های اجتماعی و همچینین کاهش جمعیت و عدم اعتماد به نفس در بین نسل جدید برای زندگی و فعالیت در روستا جمعیت. این روستا در دهستان استرآبادشمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز
استرآبادشمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۹۲۰ نفر (۲۷۱خانوار) بوده‌است.
چاله (قزوین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان البرز در استان قزوین ایران است. زبان. مردم چاله به زبان تاتی تکلم میکنند. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰۸ نفر (۶۶خانوار) بوده‌است.
آقاگیر روستایی‌ست که در گذشته از توابعِ بخش رودبارالموت، شهرستان قزوین بود و از سالِ ۱۳۸۷ به‌پس از توابعِ بخش مرکزی شهرستان البرز است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا جای دارد و بر اساسِ سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیّتِ آن ۱۰۸ نفر (۳۶خانوار) بوده‌است. این روستا با روستاهای شیرکوه، چاله، میرچین(اکبرآباد) و زَردِین همسایه است. این روستا در کنارِ رودخانهٔ لات (الموت‌رود) جای گرفته است. پیشهٔ بیشترِ مردم روستا کشاورزی و بیشترین محصولِ آن گیلاس است.
کندان سر روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. اهالی کندان سر تات هستند و زبان تاتی به سخن می‌گویند. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۹ نفر (۳۵خانوار) بوده‌است.
صایین کلایه روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است.این روستا از نظر مجاورت میان دو روستای شهرک و ملاکلایه واقع شده‌است.همچنین این روستا میان دو کوه واقع شده که بر جذابیت‌های روستا افزوده است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۲ نفر (۳۰خانوار) بوده‌است. مردم. تات‌ها از ساکنین روستای صایین کلایه هستند که زبان‌شان تاتی است.پیشه اغلب مردم این روستا کشت برنج ، باغداری و گاهاً دامداری است.
شهرک (قزوین)، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰۴ نفر (۵۵خانوار) بوده‌است. زبان. زبان مادری اهالی شهرک تاتی است که زبان بومی منطقه تاریخی الموت می‌باشد.
شورستان سفلی (قزوین)، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۴ نفر (۲۷خانوار) بوده‌است.
دک (قزوین)، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۰ نفر (۲۴خانوار) بوده است. زبان. مردم دک به زبان تاتی تکلم می‌کنند، زبانی که در الموت، رودبار، طالقان و زیاران رایج است.
شریف‌آباد (قزوین) روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. شریف‌آبادی‌ها زبانشان تلفیقی از فارسی و تبری است.. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰۰ نفر (۳۵خانوار) بوده‌است.
اندج، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. پیشینه تاریخی روستای اندج. در روستای اندج، آثاری مربوط به هزاره دوم پیش از میلاد کشف شده است. این اکتشاف‌ها، از وجود انسان در این ناحیه مرتفع در هزاره‌های کهن حکایت می‌کند. به گزارش روزنامه همشهری(۱۰ آبان ۱۳۸۵)، آنگونه که مسئول کاوش‌های دره اندج، به خبرگزاری “ایلناً گفته است: «از ابتدای مهرماه سال ۱۳۸۵ بررسی‌هایی در این منطقه تاریخی در محدوده‌ای به وسعت ۱۵ کیلومتر صورت گرفته است. در این بررسی‌ها که هیاتی ۱۲ نفره از کارشناسان مرمت
این بررسی‌ها که هیاتی ۱۲ نفره از کارشناسان مرمت و استخوان‌شناسی و عکاسان شرکت داشته‌اند، مناطق کوهستانی کوچنان، دک، اندج، کندان سر و ملا کلایه را مورد مطالعه قرار داده‌اند.» در این روستا ها گورهایی متعلق به هزاره‌های اول و دوم پیش از میلاد نیز یافت شد. این گورها به طرز بسیار زیبایی ساخته شده و جای بسی تعجب است که چنین سنگ‌های عظیمی با چه وسایلی در آن زمان در این گورها جای گرفته‌اند. این گورها به گونه ای طراحی شده که آب در آن نمی‌ماند و آب جمع شده به داخل آنها از طریق لوله‌های سفالی به قسمت بیرون از گور
آنها از طریق لوله‌های سفالی به قسمت بیرون از گور سرریز می‌شود تا باعث فساد جسد و اشیای داخل آن نشود. سفال‌های کشف شده در این گورها، بسیار حرفه‌ای و ظریف ساخته شده‌اند. این سفال‌ها با نمونه‌های کشف شده در سیلک کاشان شبیه هستند و این موضوع قابل تأمل است. [۱] طبق اسناد و کتاب‌های تاریخی این منطقه از مناطق مهم حکومتی، نظامی، تسلیحاتی در زمان اسماعیلیان الموت بوده و به علت نزدیکی به قلعه الموت و قلعه شمس کلایه و صعب العبور بودن آن مانند دژی نظامی تلقی می‌شده است. مطالعات قوم شناختی و جمعیت. اهالی این روستا از
مطالعات قوم شناختی و جمعیت. اهالی این روستا از چند طایفه به نام‌های مظفری، نوری، عسگری، علیخانی، زارعی تشکیل شده‌اند. مردم این روستا دارای فرهنگ غنی ایرانی هستند با جشن‌ها و سنت‌های مخصوص به خود همچون جشن فندق، جشن چیدن گیلاس و گردو، شب چله وغیره. زبان مردم روستای اندج به گویش مازندرانی نزدیک است. دسته‌های عزاداری سالار شهیدان کربلا در در ماه محرم، به روستاهای همجوار یعنی کوچنان و دِک هم می‌روند و متقابلاً از سوگواران روستاهای اطراف استقبال می‌کنند. در روز عاشورا، مراسم با آتش زدن خیمه‌های نمادین حضرت
روز عاشورا، مراسم با آتش زدن خیمه‌های نمادین حضرت اباعبدالله (ع) بر مظلومیت حسین (ع) اشک می‌ریزند و در غروب عاشورا برای آن بزرگوار مراسم شام غریبان برگزار می‌کنند. این روستا امامزاده محمود را در خود جای داده است این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۹ نفر (۶۱خانوار) بوده‌است. دیدنی‌های روستای اندج. روستای اندج یکی از روستاهای هدف گردشگری استان قزوین می باشد. روستای اندج از دو طرف با رودخانه احاطه شده‌است و صخره‌های بسیار زیبایی در دو طرف آن قرار
شده‌است و صخره‌های بسیار زیبایی در دو طرف آن قرار دارد. در یکی از صخره‌ها خانه‌ای با ابعاد کامل در دل سنگ تراشیده شده‌است که به نظر می‌رسد در گذشته با زمین فاصله کمتری داشته‌است اما امروزه به دلیل فرسایش خاک بدون نردبان و امکانات لازم نمی توان وارد آن شد. محلات روستای اندج عبارتند از: استرو - جور محل - جیر محل - پشکستان - طلا پی - کلا - امامزاده - نونیا
یرک، روستایی از توابع استان قزوین الموت شرقی در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان پایین‌طالقان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۲ نفر (۵۲خانوار) بوده است. مردم. مردم یرک از تات‌های اصیل هستند و به زبان تاتی سخن می‌گویند.
محمودآباد (قزوین)، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۹ نفر (۲۶خانوار) بوده‌است.
فیشان، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۵ نفر (۳۷خانوار) بوده‌است. مردم. مردم فیشان همانند دیگر الموتی‌ها از قوم تات هستند و زبان‌شان تاتی است.
سرخ کوله، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. ساکنین سرخ کوله تات‌زبان هستند. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۸ نفر (۲۲خانوار) بوده‌است.
دهک (قزوین) روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. مردم روستای دهک تات‌زبان هستند. از مشاهیر این روستا می‌توان به شهید ابوالفضل رجبی دهکی، فرزند سیاستمدار قزوینی، جلیل رجبی دهکی و صدابردار و خبرنگار صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران اشاره نمود که حین تهیه گزارش از مناطق زلزله زده الموت همراه با استاندار وقت استان قزوین شهید مسعود امامی دچار سانحه هوایی شده و به درجه شهادت نائل آمدند. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵،
و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۵ نفر (۴۵خانوار) بوده است. مردم دهک به زبان تاتی صحبت می‌کنند.
جولادک، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شرقی شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۸ نفر (۲۸خانوار) بوده‌است. زبان. جولادکی‌ها به زبان تاتی صحبت می‌کنند.
زنگیان روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان گرگان در استان گلستان ایران است. روستای زنگیان/گرگان/گلستان روستای زنگیان از توابع بخش مرکز ی گرگان، یکی از پرجمعیت‌ترین روستاهای استان گلستان است که در شمال گرگان و در مجاورت آن قرار گرفته و فاصله اندکی با مرکز استان دارد. این روستا از سمت شمال و شمال شرقی به روستای اوجابن و کریم آباد، از سمت جنوب به شهرستان گرگان، از سمت غرب به شهرک افسران و از سمت شرق به شهرک جدید مسکن مهر و ایستگاه راه‌آهن گرگان محدود شده است.بهترین برقکار گرگان در این منطقه ساکن میباشد ک با نام
برقکار گرگان در این منطقه ساکن میباشد ک با نام محمد تردست شناخته میشود و نام مغازه وی الکتریکی ماه سو میباشد. جمعیت روستا. روستای زنگیان ۴٬۵۵۷ نفر جمعیت دارد.
ترکان (قزوین)، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۰ نفر (۱۹خانوار) بوده‌است.
اوه (قزوین)، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۹ نفر (۵۰خانوار) بوده است. مردم این روستا به زبان ترکی سخن می‌گویند.
آفتابدر، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. زبان اهالی روستای آفتابدر تاتی است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۲ نفر (۲۴خانوار) بوده‌است. امرار معاش مردمان این روستا غالبا از طریق دامداری و کشاورزی میباشد.
گازرخان، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۹۰ نفر (۲۱۱خانوار) بوده است. موقعیت جغرافیایی. در فاصله ۱۶ کیلومتری شهر معلم کلایه و ۱۱۰ کیلومتری مرکز شهرستان واقع شده است. این روستا از شمال شرقی به کوه معروف الموت و از شرق به کوه هودکان و از غرب به تپه لیز و از شمال به شاتان کوه محدود می‌شود. پیشه و فعالیت‌های روستاییان. اکثر درآمد مردم از فعالیتهای زراعی و دامپروری
اکثر درآمد مردم از فعالیتهای زراعی و دامپروری تشکیل می‌شود و تعدادی از مردم نیز به کار جاجیم بافی و گلیم بافی و کارهای خدماتی اشتغال دارند. زبان. مردم مسعودآباد به زبان تاتی صحبت می‌کنند
خشکچال، روستایی از توابع بخش رودبارالموت شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. روستای "خشکچال "در درهٔ الموت و به فاصلهٔ ۱۲۰ کیلومتری از شهر قزوین واقع شده‌است. خشکچال از شمال به شهرستان تنکابن از جنوب به روستاهای توان و گازرخان از مشرق به آتان و از مغرب به روستاهای اندج و کوچنان محدود است. این محدوده با مختصات ۳۴–۵۰تا "۲۸ - "۳۶ و ارتفاع حدود ۲۴۰۰متر سطح دریا و در نزدیکی قلعهٔ الموت واقع شده‌ است . از نظر تقسیمات کشوری روستای خشکچال تابع شهرستان قزوین، بخش رودبار الموت شرقی واقع شده‌است. &lt;mapframe
بخش رودبار الموت شرقی واقع شده‌است. &lt;mapframe latitude="36.4535" longitude="50.5800" zoom="12" width="333" height="313" align="left" /&gt; پیشینه تاریخی. مطالعات باستانشناسی نشان می‌دهد که استان فعلی قزوین در هزارهٔ دوم قبل از میلاد محل سکونت اقوامی بوده که به ساختن ظروف سفالی رنگین نقش دار می‌پرداخته‌اند. عده‌ای از تاریخ نویسان معتقدند که شاپور ذوا لاکتاف (۳۱۰ ۳۷۱ میلادی) برای جلوگیری از تهاجمات مردم دیلم که در کوه‌های شمالی دشت قزوین سکونت داشته و از دستورهای حکومت مرکزی اطاعت نمی‌کردند، در محل فعلی
دستورهای حکومت مرکزی اطاعت نمی‌کردند، در محل فعلی شهر قزوین قلعهٔ مستحکمی ساخت و نام دهستان الموت که روستای "خشکچال" یکی از آبادیهای آن است از نام قلعهٔ مشهور بنام " آله آموت " گرفته شده که به معنای عقاب آشیان است، و چون عقاب در جاهای بلند آشیان می‌کند این قلعه را بدین نام خوانده‌اند و در اثر کثرت استعمال الموت شده‌است. زمین‌داری و تحول آن. اراضی روستای "خشکچال "که در ارتفاعات کوه الموت واقع شده‌است تا قبل از دههٔ هفتاد در برگیرنده حدود ۱۴ هکتار اراضی آبی و ۲۲۶هکتار اراضی دیم و مرتع بوده‌است. در مصاحبه‌های
۲۲۶هکتار اراضی دیم و مرتع بوده‌است. در مصاحبه‌های که از اهالی انجام شد بیان کردن که اراضی این روستا تا دههٔ سی متعلق به خانواده متولی الموتی بوده‌است؛بنابراین در زمان اجرای قانون اصلاحات ارضی، از نظر مالکیت، روستای خشکچال خرده مالک خودکار بوده‌است از دههٔ هفتاد به بعد با انتقال آب از یکی از سرشاخه‌های رودخانهٔ الموت بنام تارولات به روستا، کشاورزان به صورت غیر فنی و سنتی سطح اراضی آبی را به بیش از ۱۵۰هکتار رسانده‌اند. از نظر مردم‌شناسی اهالی الموت خصوصاً اهالی خشکچال مردمانی با خدا، زحمتکش و قانع هستند و به
خشکچال مردمانی با خدا، زحمتکش و قانع هستند و به شغل کشاورزی اشتغال دارند. جمعیت. این روستا در دهستان الموت بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال 1395، جمعیت آن 520 نفر (171خانوار) بوده‌است. زبان. زبان رایج در روستای خشکچال تاتی الموتی است.
ینگجه (تاکستان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان نرجه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
قره‌باغ (تاکستان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان نرجه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۷۲ نفر (۱۰۳خانوار) بوده است.
شنین قاقازان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان نرجه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۰ نفر (۲۰خانوار) بوده‌است.
بنددلاور، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان نرجه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
باشگل، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان نرجه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است. منطقه محافظت شده باشگل. در کنار ای روستا، منطقه محفاظت شده‌ای نیز قرار دارد که با همین نام شناخته می‌شود. در این منطقه که وسعتی حدود ۲۷ هزار هکتار دارد، گونه‌های جانوری متعددی به زندگی و زادآوری می‌پردازند. این منطقه به پناهگاه امنی برای قوچ‌ها، میش‌ها آهوهای بومی تبدیل شده‌است.
نودهک (تاکستان)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان نرجه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۶ نفر (۵۴خانوار) بوده‌است.
یزده‌رود، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تاکستان در استان قزوین ایران است. زبان اهالی روستا ترکی و به این روستا یزدری گفته می شود. جمعیت. این روستا در دهستان قاقازان غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۰ نفر (۵۰خانوار) بوده‌است.
ایلوار یک‌دانگه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کردکوی در استان گلستان ایران است. = تاریخچه ایلوار = مردمان بومی این روستا دارای نام خانودگی رستمانی هستند که بر گرفته از روستای رستمان (به کردی: "ڕۆسه‌مان") روستایی از توابع بخش زیویه در شهرستان سقز است که در استان کردستان ایران قرار دارد، می‌باشد. = ریشه نام ایلوار (ایل کلهر) = مردم بومی ایلوار با نام خانوادگی رستمانی، تیره ای از ایل کهن کلهر می‌باشند که بعلت تجزیه ایل کلهر و تبعید طوایف مختلف آن که از زمان ترکمنان و صفویه شروع شده و تا زمان قاجار ادامه
ترکمنان و صفویه شروع شده و تا زمان قاجار ادامه داشته و طوایف زیادی از این ایل به نواحی خارج از کردستان از جمله، همدان، قزوین، قم، سیستان، کرمان، شمال خراسان تایباد نواحی شمالی افغانستان، خوزستان، فارس، لرستان، گیلان، مازندران، گرگان و… تبعید شده‌اند. که علت نامگذاری این روستا چون بصورت ایل واره به شمال ایران کوچ کرده‌اند این نام بر روی این روستا باقی مانده است. گودرزی در کتاب ایل کلهر در دوره مشروطیت چنین آورده است:در علت نامگذاری این ایل اصیل با نام کلهر، باید در ساخت، ریشه و معنی آن دقیق شد لفظ کلهر با
باید در ساخت، ریشه و معنی آن دقیق شد لفظ کلهر با فتح کاف و ضم هاء از دو بخش «کل» و «هور» یا «هُر» تشکیل شده است. این کلمه که با تلفظ‌های متعدد در منابع آمده است از قبیل کلهور، کلهر و کلِر. از همه آنها یک معنی به ذهن متبادر می‌شود. کَل به معنای آهوی کوهی نر می‌باشد واز خصوصیات آهوی کوهستان، همانا شجاعت و جنگندگی و جست و خیز فراوان آن است. قسمت دوم کلمه، هور یا هُر می‌باشد که در واژه‌نامه‌ها به معنای خورشید و آفتاب آمده است. از ویژگی‌های خورشید درخشندگی و سرعت و جذابیت می‌باشد. حال اگر به دنبال وجه شبه این
و جذابیت می‌باشد. حال اگر به دنبال وجه شبه این دو کلمه کل و هور با مردمان ایل کلهر بگردیم باید نظری داشته باشیم به زیستگاه و قلمرو آنها یعنی دامنه‌ها و ارتفاعات پر فراز و نشیب زاگرس. مردمان این ایل در طول تاریخ با ناملایمات طبیعی دست و پنجه نرم کرده با شجاعت و جنگندگی همانند آهو و کل، کوه‌ها و صخره‌ها را درنوردیده ورام خواسته‌های خویش کرده‌اند و مهاجمانی که از صفحات غربی ایران قصد سوئی نسبت به کشورمان را داشته‌اند عقب رانده و آنها را به خاک مذلت نشانده‌اند. از طرفی اینها را به خاطر چهره‌های بشاش و جذاب و
از طرفی اینها را به خاطر چهره‌های بشاش و جذاب و همچنین سرعت برق آسایی که درپیمودن کوه‌ها و گردنه‌های سخت گذر داشته‌اند، به خورشید که مظهر جذابیت است تشبیه کرده‌اند. قسمت دوم نام کلهر یعنی هر (هور) نیز احتمالاً از نام قوم هوری‌ها گرفته شده است. با توجه به اینکه کتاب‌های قدیمی و سفرنامه‌های جهانگردان و روایتهای سنتی رایج در میان ایل کلهر این ادعا را به اثبات می‌رساند که، ایل کلهر در غرب ایران از جایگاه کهن و اصیلی برخوردار بوده است این ایل در زمان صفویان در تسخیر بغداد مشارکت داشته است. کلهرها از زمان باستان
بغداد مشارکت داشته است. کلهرها از زمان باستان تا کنون نامشان موجود بوده است ولی تا به حال کسی تاریخی جامع و منسجم و علمی دربارهٔ این ایل ننگاشته است. این ایل از روزگار شاه اسماعیل اول بنیان‌گذار دولت صفوی تاکنون با حکومتهای مرکزی ایران و برخی از دولت‌های دیگر ارتباط داشته است و همواره سخت‌ترین حوادث را تجربه نموده‌اند. ایل کلهر در دفع تجاوز افغانها و جلوگیری از تجاوزات پی در پی دولت عثمانی و اعراب به مرزهای غربی ایران و تأمین نیروهای مسلح نقش بسزایی داشته است. با شروع جنگهای ایران و عثمانی از زمان صفویان
است. با شروع جنگهای ایران و عثمانی از زمان صفویان تا روزگار قاجاری عملکرد این ایل با سران آن در تاریخ جنگها و فتوحات ثبت و ضبط گردیده است. عمادالدین دولتشاهی با آموختن الفبای اوستایی و ترجمه تازه‌ای از یشتها نکات جالبی از زوایای تاریک منطقه غریب ایران را روشن می‌کند. وی با ترجمه متن‌هایی از اوستا منطقه غرب ایران از قصر شیرین تا ایلام به‌ویژه «ایوان غرب» و «اسلام‌آباد» که مرکز ایل کلهر هستند محل زندگی اقوام اسطوره‌ای ایران معرفی می‌کند. او با ریشه‌یابی واژه‌های اوستایی و تطبیق آنها با نام جای‌ها در این
اوستایی و تطبیق آنها با نام جای‌ها در این منطقه به این نتیجه می‌رسد که جای ایران اسطوره‌ای که در شاهنامه مطرح است غرب ایران امروزی است. دولتشاهی در کتاب جغرافیای غرب ایران یا کوه‌های ناشناخته اوستا، نام جای‌هایی مانند زواره‌کوه، هفت‌آشیان (کرمانشاه)، زویری، مرِگ (Merg)، مانِشت، گواور، تجر، سروناو و غیره را که هم‌اکنون نیز به همان نام‌ها نامیده می‌شوند به اقوام اسطوره‌ای ایران (پیشدادیان و کیانیان) منتسب می‌کند. چون تمامی این‌جای‌ها در حوزه حضور گویش کلهری قرار دارند، بی ربط نیست اگر بگوییم ایل کلهر که از
قرار دارند، بی ربط نیست اگر بگوییم ایل کلهر که از زمانهای دور در همین منطقه می‌زیسته است. ایل کلهر به زیرمجموعه‌هایی تقسیم می‌شود. کلهرها از کهن‌ترین طوایف ایرانی هستند که در غرب ایران سکونت داشته‌اند که با انتساب نژاد خود به پهلوانان شاهنامه این پیوند را پاسدار بوده و اصولاً ادامه این نسبت تداوم می‌یابد.ایل کلهر همانطوری که امروزه هست، در گذشته نیز زادگاه بسیاری از دانشمندان و هنرمندان غرب ایران بوده است. در گذشته‌های دور فرهاد کوهکن مشهور به «فرای» را از خود دانسته‌اند. چنان‌که صاحب شرفنامه می‌نویسد:
از خود دانسته‌اند. چنان‌که صاحب شرفنامه می‌نویسد: نهنگ دریای محنت و پلنگ کوهسار مشقت، فرهاد که در زمان خسرو پرویز ظهور کرده از طایفه کلهر است این سخن روایت سینه به سینه آگاهان ایل را که جوانان کلهر بر قله‌های زاگرس آتش‌افروز جشنهای باستانی و حامل تندیس‌های هنری و مذهبی بر صخره‌های سخت گذر بوده‌اند را قوت می‌بخشد. = ایل کلهر = ایل کَلهُر یکی از شعب اصلی ایل‌های کرد ایران و از کهن‌ترین طوایف غرب ایران است. ایل کَلهُر بزرگ‌ترین ایل کرمانشاه می‌باشد. مردمان آن کردتبار هستند. و به گویش کردی کلهری تکلم می‌کنند.
کردتبار هستند. و به گویش کردی کلهری تکلم می‌کنند. ایوان غرب، گیلان‌غرب و اسلام آبادغرب مراکز اصلی ایل کلهر می‌باشند. در دانشنامه ایرانیکا، از ایل کلهر به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین ایلات کرد نام برده شده است. کلهرها مقارن با حکومت‌های صفویه و عثمانی در تسخیر بغداد به فرماندهی ذوالفقارخان کلهر مشارکت کردند و برای مدتی در آن منطقه حاکم بودند. منابع دیگر هم از ایل کلهر به عنوان یکی از ایلات کرد کرمانشاه و غرب ایران یاد کرده‌اند. طبق تحقیقات چندین ساله دانشگاه هاروارد آمریکا ایل کلهر بزرگ‌ترین ایل کرد در کردستان
آمریکا ایل کلهر بزرگ‌ترین ایل کرد در کردستان می‌باشد، زبان ایل کلهر کردی با گویش کلهری است که این گویش اولین گویش کردی است که از آن نوشتار باقی مانده است و مسکن اولیه ایل کلهر در شهر کالح (نمرود فعلی) در بین‌النهرین بوده است (میان رودان) در کردستان عراق فعلی که بعدها به دامنه‌های شاهو و قلعهٔ پلنگان (حد فاصل سنندج با کامیاران) کوچ می‌کنند و سپس به اطراف شاهراه خانقین _ کرمانشاه نقل مکان می‌کنند، هرچند که به صورت پراکنده در سایر نقاط کردستان هم حضور دارند. ایل کلهر پیش از روی کار آمدن صفویان تا ابتدای حکومت