payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جان بیش از ۳۶۰۰ تن را ظرف ۳۰ سال گرفته بود. مفاد. بر پایه این پیمان، دولت جدیدی برای ایرلند شمالی شکل گرفت که شامل ملی‌گرایان و اتحادگرایان می‌شد. دولت مرکزی بریتانیا به این دولت، کنترل حوزه‌های کلیدی مانند بهداشت و آموزش را داد. این فرایند به عنوان قدرت‌سپاری (تفویض اختیارات) شناخته می‌شود. همچنین پارلمان جدیدی شکل گرفت که ستاد آن در استورمونت بلفاست قرار دارد. این توافق همچنین حقوق مردم را فارغ از باورها به رسمیت می‌شناسد. این پیمان می‌گوید: به عنوان بخشی از این توافق گروه‌های مسلح ایرلند موافقت کردند که
از این توافق گروه‌های مسلح ایرلند موافقت کردند که سلاح‌های خود را کنار بگذارند و افرادی که در خشونت دست داشتند از زندان آزاد شدند. دولت بریتانیا موافقت کرد که دنبال «توافقات امنیتی عادی» باشد و از حضور نظامی خود در ایرلند بکاهد. تضاد با مفاد برگزیت. پس از برگزیت، ایرلند شمالی تنها بخشی از بریتانیا شد که با یکی از کشورهای اتحادیه اروپا (جمهوری ایرلند) مرز زمینی دارد. اگرچه کالاهای جابجا بین بازارهای بریتانیا و اتحادیه اروپا باید بررسی شوند اما هر دو طرف توافق کردند که این اتفاق نباید در مرز ایرلند رخ دهد تا
کردند که این اتفاق نباید در مرز ایرلند رخ دهد تا از پیمان جمعه نیک محافظت شود. زیرا ترس از این وجود دارد که در صورت ایجاد پست‌های بازرسی تازه، همکاری فرامرزی تهدید شود. اگرچه توافقنامه بین بریتانیا و اتحادیه اروپا به‌طور مشخص به مرز اشاره نمی‌کند اما به حذف همه تأسیسات و تجهیزات امنیتی اشاره کرده است. پیامدهای پیمان. با وجود این پیمان، وی‍ژگی‌های جدایی میان ایرلندی‌ها باقی است. پروتستان‌ها که در استان‌های شمالی ایرلند موسوم به ایالت «السته» ساکن هستند، رسوم خویش را دارند و بیشتر کاتولیک‌هایی که در
رسوم خویش را دارند و بیشتر کاتولیک‌هایی که در استان‌های جنوبی زندگی می‌کنند نگاهی متفاوت به زندگی سیاسی دارند.
باغ کاشفی باغی است که در ابتدا اصطبل و محل نگهداری از اسب متعلق به یکی از زمینداران بزرگ اصفهان با همین نام بود. در دهه ۶۰ به عنوان زندان و شکنجه‌گاه استفاده شد. گفته می‌شد «کمیته صحرایی» است اما زندانیان سیاسی به طنز به آن «هتل اموات» می‌گفتند که یک معنی اش این بود که هرکس پایش به آنجا برسد دیگر آخرعاقبت اش با خدا است و ممکن است برنگردد. سال ۶۰ و ۶۱ خیلی‌ها در آنجا شکنجه و سر به نیست شدند. در داخل این کمیته صحرایی (هتل اموات) راهرویی نیمه تاریکی بود که هر طرفش سیزده تا سلول داشت. در انتهای راهرو توالت و
طرفش سیزده تا سلول داشت. در انتهای راهرو توالت و حمام کوچکی قرار داشت زندانیان جدا جدا (شبانه روز دو و بعضی مواقع ۳ بار) با چشمان بسته و نظارت نگهبانان از توالت استفاده می‌کردند. زندانیان در مواردی هم مجبور می‌شدند در سلول از ظروف پلاستیکی برای قضای حاجت استفاده نمایند. زندان مزبور در اصفهان – خیابان بزرگمهر – خیابان هشت بهشت شرقی – کوچه باغ کاشفی (کوچه میثم) قرار داشت. باغ کاشفی محل اداره مرکزی اطلاعات استان اصفهان از وزارت اطلاعات می‌باشد. تاریخچه. پس از انقلاب و به دنبال فراری شدن بسیار از عوامل حکومتی
انقلاب و به دنبال فراری شدن بسیار از عوامل حکومتی یا سرمایه داران مرتبط با رژیم پهلوی اموال آن‌ها به حکم اینکه اموال مردم بوده و از راه غیر مشروع به دست آمده مصادره می‌شد که باغ کاشفی نیز از همین اموال بود. ساختمان. به دلیل شرایط پیچیده و ساختمان منحصربه‌فرد از ابتدا توسط وزارت اطلاعات برای استقرار مرکز اداره اطلاعات استان اصفهان انتخاب شد و از سال ۶۰ به زندان و شکنجه‌گاه بدَل گشت. از وضعیت ساختمان آن اطلاعات دقیقی در دست نیست و هر آنچه نوشته یا بازگو شده مربوط به اظهارات نجات یافتگان از این ساختمان مخوف
مربوط به اظهارات نجات یافتگان از این ساختمان مخوف می‌باشد. طبق یکی از همین اظهارات:"این زندان علاوه بر حدود ۲۰ سلول انفرادی و نیز سلول‌های دو، سه نفره و یک سالن جمعی، (که مشرف به حیاط کوچکی بود) ــ محلی هم برای شکنجه زندانیان داشت… لابد قسمتی هم ویژه زنان زندانی بوده که اطلاع ندارم." بر اساس بررسی و تحقیق سازمان‌های مدافع حقوق بشر، گزارشی مبنی بر وجود گور دسته جمعی از قربانیان ارائه شده‌است. تنها خبری که در سال ۱۳۸۱ از آن مجموعه در دست است، احداث یک سالن کنفرانس به زیربنای ۴۰۰ متر مربع بین دی تا اسفند ۱۳۸۱
به زیربنای ۴۰۰ متر مربع بین دی تا اسفند ۱۳۸۱ می‌باشد. بازداشت شدگان. «هتل اموات» با احتساب همه سلولهای انفرادی و یک سالن جمعی حدود ۲۵۰ نفر گنجایش داشت. شماری از زندانیان بعد از اتمام بازجویی‌ها به زندان دستگرد یا سپاه منتقل می‌شدند و تعداد کمتری هم اعدام شدند. از تعداد بازداشت شدگان یا قربانیان که در این محل زندانی شدند، آمار دقیقی در دست نیست. شماری از زندانیانی که در این زندان (هتل اموات) بودند: سیف الدین شیخ سادات سامانی که بنا و اهل شهر کرد بود زیر شکنجه جان باخت. سید فخر طاهری، اسفندیار قاسمی، قادر
جان باخت. سید فخر طاهری، اسفندیار قاسمی، قادر جرار، جعفر قنبری، امیر حیدری (اهل خاش)، علی جان پناهی، بیژن مجنون، مینا سهیلی زاده، محمود طریق الاسلامی سهیلا مصدقیان فر (که وی زیر شکنجه کشته شد)، رحمان شجاعی، مهرداد آغر، هادی میرمیران علی اتراک (فرخزاد)، محمد نعمت بخش، سعید عباسپور (که نابینا بود)، برادران طباطبایی (از قمشه) و مهین جهانگیری خواهر الله قلی جهانگیری هم در باغ کاشفی (هتل اموات) زندانی بود.""
والیبال یک ورزش گروهی است که در آن بازیکنان در دو تیم شش نفره، در دو سوی توری قرار می‌گیرند و تلاش می کنند تا بر پایهٔ قوانین بازی، توپ را از روی تور در زمین تیم مقابل فرود آورند. طول زمین والیبال ۱۸ متر و عرض آن ۹ متر است. هر تیمی که بتواند ۳ ست از بازی را ببرد برنده است. هر ست ۲۵ امتیاز است و در صورت برابری تیم‌ها پس از ست چهارم، بازی به ست پنجم کشیده می‌شود که ۱۵ امتیاز است. والیبال در سال ۱۸۹۵ توسط ویلیام مورگان در ایالات متحده آمریکا ابداع شد و به‌سرعت در همه کشورهای جهان فراگیر شد؛ به‌طوری‌که در
در همه کشورهای جهان فراگیر شد؛ به‌طوری‌که در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۶۰ برای نخستین‌بار در برنامهٔ بازی‌های المپیک قرار گرفت و امروزه در سراسر جهان بازی می‌شود. این رشته تقریباً برای تمام گروه‌های سنی مناسب است و وسایل بازی شامل توپ و تور است. امروزه بیش از ۸۰۰ میلیون بازیکن والیبال در سراسر جهان وجود دارند که ۴۶ میلیون تن از آنان از ایالات متحده آمریکا هستند. بر پایهٔ اطلاعات کمیته المپیک، والیبال بالاتر از فوتبال، تنیس و دیگر ورزش‌ها محبوب‌ترین ورزش بازی‌های المپیک است. والیبال قهرمانی جهان قدیمی‌ترین
المپیک است. والیبال قهرمانی جهان قدیمی‌ترین و مهم‌ترین رویداد والیبال پس از بازی‌های المپیک است که هر چهار سال یک‌بار با شرکت تیم‌های ملی والیبال مردان و زنان برتر دنیا در یکی از کشورهای جهان برگزار می‌شود. افزون بر این، جام جهانی، لیگ ملت‌ها و جام بزرگ قهرمانان جهان به‌ترتیب به‌نام‌ترین تورنمنت‌های والیبال در جهان هستند. لیگ‌های پرشماری از جمله لیگ سری آ، سوپر لیگا سری آ، سوپر لیگ، پرو آ و پلاس لیگا در کشورهای گوناگون به‌وجود آمده‌اند که جزو مسابقات داخلی آن کشور شمرده می‌شوند. تاریخچه. بازی والیبال، در
آن کشور شمرده می‌شوند. تاریخچه. بازی والیبال، در اصل به نام مینتونت، در سال ۱۸۹۵ توسط ویلیام مورگان پس از گذشت چهار سال از اختراع بسکتبال، ابداع شد. مورگان فارغ‌التحصیل کالج اسپرینگفیلد ماساچوست، والیبال را با ترکیبی از بسکتبال، بیس بال، تنیس و هندبال طراحی کرد. اولین تور والیبال، که قرض گرفته‌شده از ورزش تنیس بود، فقط کمتر از ۱ متر (۳ فوت) ارتفاع داشت. در ۷ ژوئیه ۱۸۹۶ (میلادی)، اولین بازی رقابتی والیبال انجام شد. کارگران انجمن مسیحیان مردان جوان، بازی را از هولیوک، ماساچوست به مدارس میسیونری آمریکا در
از هولیوک، ماساچوست به مدارس میسیونری آمریکا در آسیا بردند. والیبال به سرعت در آسیا به ورزش بسیار محبوب تبدیل شد و به‌عنوان ورزشی از بازی‌های شرقی در اوایل سال ۱۹۱۳ (میلادی) تبدیل شد. والیبال همچنین در روسیه نیز محبوب شد. هنگامی که رقابت‌های بین‌المللی به‌طور منظم در سال ۱۹۵۰ آغاز شد، روسیه تیم برجسته‌ای از این رقابت‌ها بود. در طول جنگ جهانی اول، نیروهای ایالات متحده، والیبال را به اروپا معرفی کردند. در سال ۱۹۱۶، انجمن مسیحیان مردان جوان که دانش‌آموزان کالج اسپرینگفیلد ماساچوست بودند، موفق به القای انجمن
اسپرینگفیلد ماساچوست بودند، موفق به القای انجمن ورزشی قدرتمندی در دانشگاه شدند که به انتشار قوانین و مجموعه‌ای از مقالات مرتبط با والیبال می‌پرداخت، و کمک قابل توجهی به رشد سریع والیبال در میان دانشجویان جوان دانشگاه می‌کرد. در سال ۱۹۱۸، تعداد بازیکنان هر تیم از نه نفر به شش نفر محدود شد، و همچنین در سال ۱۹۲۲، تعداد مجازبرای بازی با توپ در طرف به حداکثر سه عدد تغییر کرد. در طول سال‌های بعد مشخص شد که قوانین استاندارد برای مسابقات بازی مورد نیاز است، و در نتیجه در سال ۱۹۲۸ (میلادی) سازمان انجمن والیبال
نتیجه در سال ۱۹۲۸ (میلادی) سازمان انجمن والیبال ایالات متحده تشکیل شد. تا اوایل ۱۹۳۰ (میلادی)، والیبال بیشتر یک بازی برای گذراندن اوقات فراغت و تفریح و سرگرمی بود، و فقط چند فعالیت در محدودهٔ رقابت‌های بین‌المللی وجود داشت. همچنین قوانین مختلفی از این بازی در قسمت‌های مختلف جهان وجود داشت. با این حال، بسیاری از کشورها در مسابقات قهرمانی ملی به رقابت با یکدیگر می‌پرداختند (به‌عنوان مثال در شرق اروپا که بازی به سطح استاندارد قابل توجهی رسیده بود). دو سال بعد از ایجاد سازمان انجمن والیبال که بعدها به والیبال
از ایجاد سازمان انجمن والیبال که بعدها به والیبال آمریکا تغییر نام کرد، اولین بازی والیبال ساحلی دو نفره در جهان برگزار شد؛ که باعث به وجود آمدن انجمن والیبال ساحلی در سال ۱۹۶۵ (میلادی) در کالیفرنیا شد. قبل از آن، در سال ۱۹۴۷ (میلادی) فدراسیون بین‌المللی والیبال یا به اختصار اف‌آی‌وی‌بی تأسیس شد. بازیکنان حرفه‌ای نیز تحت نظارت والیبال حرفه‌ای آمریکا در سال ۱۹۸۳ (میلادی) درآمدند. در طول بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۴، ورزشکاران مرد و زن آمریکایی مدال طلا و نقره مسابقات والیبال داخل سالنی را کسب کردند. سپس در
مسابقات والیبال داخل سالنی را کسب کردند. سپس در سال ۱۹۹۶ (میلادی)، والیبال ساحلی دو نفره رسماً وارد بازی‌های المپیک شد. دگرگونی‌ها. در آغاز برای بازی والیبال قوانین خاصی تدوین نشده بود، هر فرد و در هر کشوری به میل خود و به طرق مختلف با توپ بازی می‌کرد. رفته‌رفته والیبال در مناطق و نواحی مختلف جهان گسترش می‌یافت. کم‌کم قوانینی برای این بازی وضع شد و روش‌ها و حرکات تکنیکی جایگزین حرکات قبلی گردید. در سال ۱۹۰۰ پذیرفته شد که امتیازات هر ست بازی ۲۱ پوئن (امتیاز) باشد. در سال ۱۹۱۲ سیستم چرخش به تصویب رسید. در
باشد. در سال ۱۹۱۲ سیستم چرخش به تصویب رسید. در سال ۱۹۱۷ پذیرفته شد که هر ست بازی ۱۵ امتیاز باشد. در سال ۱۹۱۸ تعداد بازیکنان هر طرف زمین ۶ نفر پیشنهاد شد، که مورد قبول عامه قرار گرفت. در سال ۱۹۲۱ موافقت شد که هر تیم با حداکثر سه ضربه توپ را به طرف دیگر بفرستد. در سال ۱۹۲۳ اندازه زمین بازی ۹×۱۸ متر تعیین شد. به مرور در سال‌های بعد، قوانین فراوانی برای این بازی وضع شد و در بسیاری از قوانین قبلی نیز تغییراتی حاصل گشت. هم‌اکنون نیز هر چهار سال یک بار در کنگره جهانی والیبال تغییراتی در قوانین بازی به تصویب
جهانی والیبال تغییراتی در قوانین بازی به تصویب می‌رسد. از ابتدای سال ۱۹۹۹ قوانین والیبال تغییرات گسترده‌ای کرد و قوانینی مانند تغییر روش امتیازگیری به رالی و سقف امتیاز ۲۵ برای ستهای اول، دوم، سوم و چهارم و امتیاز ۱۵ برای ست پنجم را به جای سقف امتیاز ۲۵ وضع کرد. در سال ۱۹۹۸ قانونی وضع شد که در امتیازهای ۸ و ۱۶ به تیم‌ها وقت استراحت فنی داده می‌شود. از دیگر قوانین تغییر کرده والیبال می‌توان به افزودن بازیکن آزاد اشاره کرد، و از تازه‌ترین قانون والیبال استفاده از دوربین برای خط است؛ و بعد از آن قانون برخورد
از دوربین برای خط است؛ و بعد از آن قانون برخورد بدن با هر نقطه از تور خطاست. پذیرش والیبال از سوی دیگر کشورها. اولین کشور خارجی که والیبال را پذیرفت، کشور کانادا و در سال ۱۹۰۰ بود. اساساً نهضت Y.M.C.A (سازمان جوانان مسیحی) در معرفی این ورزش به دیگر کشورهای جهان و گسترش آن، سهم فراوانی دارد. بازی والیبال در پایان سال ۱۹۰۰ به صربستان و در سال‌های ۱۹۰۵ به کوبا، ۱۹۰۹ به پورتوریکو، ۱۹۱۰ به فیلیپین، ۱۹۱۲ به اورگوئه، ۱۹۱۳ به چین و ۱۹۱۷ به ژاپن و به تدریج از سال ۱۹۱۴ به بعد توسط سربازان آمریکایی و مستشاران و اشخاص
به بعد توسط سربازان آمریکایی و مستشاران و اشخاص دیگر به کشورهای اروپایی از قبیل فرانسه، چکسلواکی، لهستان، شوروی، بلغارستان معرفی شد و گسترش یافت. پذیرش این ورزش در اروپا در ابتدا کند بود. فرانسه، چکسلواکی و لهستان سه کشوری بودند که قبل از دیگران اقدام به تشکیل فدراسیون ملی والیبال در کشور خود نمودند. شوروی که در سال ۱۹۲۳ اقدام به تأسیس انجمن ملی والیبال نمود، برای پیشرفت و دگرگونی آن فعالیت زیادی به عمل آورد. شوروی از کشورهایی است که در پیشرفت تکنیک و تاکتیک والیبال و تنظیم قوانین در جهان سهم به‌سزایی دارد
والیبال و تنظیم قوانین در جهان سهم به‌سزایی دارد و همواره از قدرت‌های برتر این ورزش بوده‌است. کشورهای فرانسه، چکسلواکی و لهستان پس از تشکیل فدراسیون ملی مصمم شدند که با کمک کشورهای دیگر فدراسیون جهانی والیبال را تأسیس نمایند و در سال ۱۹۳۶ به هنگام بازی‌های المپیک در برلین در این زمینه فعالیت زیادی نمودند ولی با آغاز جنگ جهانی دوم و طغیان آن در اروپا اقدامات آنان متوقف شد. به‌طور کلی تغییرات و پیشرفت والیبال را می‌توان به سه دوره تقسیم نمود، دوره اول از سال آغاز تا سال ۱۹۱۸، دوره دوم از سال ۱۹۱۹ تا سال ۱۹۴۶
تا سال ۱۹۱۸، دوره دوم از سال ۱۹۱۹ تا سال ۱۹۴۶ و دوره سوم از سال ۱۹۴۷ به بعد که تغییرات و پیشرفت اساسی والیبال در دوره سوم صورت پذیرفته‌است. پس از جنگ جهانی دوم، فعالیت‌های فراوان برای حرکت جدید به والیبال مجدداً آغاز شد و اولین مسابقه بین‌المللی در قاره اروپا بین تیم‌های ملی فرانسه و چکسلواکی در پاریس برگزار گردید؛ و در آوریل ۱۹۴۷ کنگره‌ای با شرکت نمایندگان چهارده کشور از سراسر جهان در پاریس برگزار و موافقت شد که فدراسیون بین‌المللی والیبال (F.I.V.B) در پاریس تشکیل شود و پل لیبود فرانسوی به عنوان اولین
پاریس تشکیل شود و پل لیبود فرانسوی به عنوان اولین رئیس انتخاب شود. امروزه این فدراسیون حدود ۲۱۷ کشور عضو دارد (سال ۲۰۰۷) و بیش از ۲۵۰ میلیون نفر از مردم جهان والیبال بازی می‌کنند. اولین رئیس فدراسیون جهانی والیبال پل لیبود تا سال ۱۹۸۴ (یعنی ۳۷ سال) ریاست را برعهده داشت. پس از تأسیس فدراسیون جهانی والیبال، کمیته‌های مختلفی در داخل آن به وجود آمد و برنامه مسابقات رسمی جهانی تنظیم و آغاز شد. در سال ۱۹۴۹ اولین دوره مسابقات جهانی والیبال برای مردان در پراگ و در سال ۱۹۵۲ دومین دوره مسابقات جهانی مردان و اولین
سال ۱۹۵۲ دومین دوره مسابقات جهانی مردان و اولین دوره مسابقات جهانی زنان در مسکو برگزار شد. برنامه این مسابقات به‌طور منظم هر چهار سال یک بار تاکنون در کشورهای مختلف انجام شده‌است. در قهرمانی جهان ۲۰۱۴ لهستان نیز بعد از جام جهانی فوتبال دومین تورنمنت پربازدید ورزش جهان قلمداد شد. در سال ۱۹۶۴ مسابقات والیبال مردان و زنان به برنامه بازی‌های المپیک ۱۹۶۴ توکیو اضافه شد. علاوه بر مسابقات قهرمانی جهان و المپیک، مسابقات والیبال مردان و زنان در سراسر جهان با عنوان‌های جام جهانی، لیگ جهانی، قهرمانی اروپا، پان
جام جهانی، لیگ جهانی، قهرمانی اروپا، پان آمریکن، قهرمانی آسیا، بازی‌های آسیایی، والیبال ساحلی، یونیور سیاد، قهرمانی آفریقا، ارتش‌های جهان، گراندپری زنان، راه‌آهن‌های جهان، قهرمانی ناشنوایان، قهرمانی معلولان، پارالمپیک معلولان، قهرمانی کشورهای عربی، چهار تیم برتر، جایزه بزرگ، ستاره‌ها و تورنمنت‌های جهانی و دوستانه و غیره در گروه‌های سنی نوجوانان، جوانان و بزرگسالان به‌طور منظم انجام می‌شود. در تاریخچه والیبال جهان باید کشور ژاپن را به عنوان دگرگون‌کننده تکنیکها، تاکتیکها و آمادگی جسمانی در والیبال معرفی
تاکتیکها و آمادگی جسمانی در والیبال معرفی نمود (دگرگون‌کننده در سرویس، ساعد، انواع پاسها، توپ‌گیری و انواع آبشارهای سرعتی با پاس‌های کوتاه الف و ب و ترکیبی و به ویژه بدنسازی). واژه‌شناسی. اصطلاح "والیبال" از ترکیب دو بخش "والی" به معنای رگبار یا شلیک به‌طور دسته‌جمعی و "بال" به معنای توپ و گلوله ایجاد شده‌است. در گذشته و در زمان پدیداری والیبال توسط ویلیام جی. مورگان، او نام این بازی را مینتونت نامید که حداقل اصطکاک میان اعضای دو تیم ایجاد شود. بعدها، زمانی که آلفرد اس. هالستد مشغول تماشای این ورزش بود،
که آلفرد اس. هالستد مشغول تماشای این ورزش بود، نام آن را به «والیبال» تغییر داد که به دلیل حرکت این بازی که همانند «رگبار توپ» در امتداد زمین و از بالای تور است، بود. قوانین بازی. زمین والیبال. بر پایه قوانینی که توسط فدراسیون بین‌المللی والیبال نوشته شده‌است، زمین بازی والیبال باید مستطیلی شکل، و طول آن ۱۸ متر (۶۰ فوت) و عرض آن ۹ متر (۳۰ فوت) باشد. خط وسط که در مرکز آن قرار دارد، زمین را به دو قسمت ۹ متری تقسیم می‌کند، و همچنین در ۳ متری از هر طرف آن، خط حمله یا خط پایان قرار دارد. تور والیبال نیز به‌طور
یا خط پایان قرار دارد. تور والیبال نیز به‌طور مستقیم بالای خط مرکز، و ارتفاع آن ۲٫۴۳ متر (۸ فوت) برای مردان، و۲/۲۴ متر (۷ فوت و ۴ اینچ) برای زنان است. در استانداردهای والیبال، حاشیه‌های زمین حداقل باید ۱٫۷۵ متر در هر طرف با خط زمین فاصله داشته باشد. سقف سالن نیز باید فضای بازی عاری از هرگونه موانع به ارتفاع ۷ متر (۲۳ فوت) از کف زمین باشد. نکته های مهم در والیبال: پس از دریافت امتیاز توسط تیم، اعضای آن باید در جهت عقربه‌های ساعت در زمین چرخش انجام دهند. این یک نکته مهم و جزو تاکتیک‌های والیبال سالنی به حساب
نکته مهم و جزو تاکتیک‌های والیبال سالنی به حساب می‌آید. این تاکتیک باعث می‌شود که تمام بازیکنان در تمام مناطق بازی کنند و همیشه در منطقه دفاع یا حمله نباشند. همانند شکل که با چرخش منطقه «۲» به منطقه «۱»، به همین ترتیب تمام مناطق، جایگزین یکدیگر می‌شود. یک تیم باید حتماً قبل از سرویس تیم مقابل، در جهت عقربه‌های ساعت بچرخد. هنگامی که سرویس زده می‌شود، بازیکنان جلوی خط حمله می‌توانند موقعیت‌های خود را تغییر دهند و حرکت کنند اما بازیکنان پشت خط نمی‌توانند به جلوی آنها بیایند و دفاع یا حمله کنند. آن‌ها باید
جلوی آنها بیایند و دفاع یا حمله کنند. آن‌ها باید تمام اقدامات حمله را از پشت خط حمله انجام دهند. وظایف افراد تیم. در استانداردها، توپ باید به شکل کروی (گرد) و از جنس چرم انعطاف‌پذیر یا چرم مصنوعی باشد. درغیر این صورت باید از لاستیک یا موارد مشابه این دست ساخته شده باشد. رنگ توپ می‌تواند هم یکنواخت و هم ترکیبی از رنگ‌ها باشد. بعد از آزمایش بسیاری که فدراسیون جهانی از رنگ‌های مختلف برای توپ گرفت، یک آزمایش را با رنگ‌های زرد، آبی و سفید در مسابقات قهرمانی جهانی در سال ۱۹۹۸ ژاپن انجام داد؛ که معرفی این توپ،
در سال ۱۹۹۸ ژاپن انجام داد؛ که معرفی این توپ، جایگزین توپ‌های سفید سنتی شد. در توپ‌های از جنس چرم مصنوعی، رنگ ترکیبی مورد استفاده در مسابقات رسمی بین‌المللی باید با استانداردهای فدراسیون والیبال منطبق باشد. در استانداردهای بین‌المللی، پیرامون توپ ۶۵ تا ۶۷ سانتی‌متر و وزن آن ۲۶۰ تا ۲۸۰ گرم است. فشار داخل توپ نیز باید ۰٫۳ تا ۰٫۳۲۵ کیلوگرم بر سانتیمتر مربع باشد. داوری. هر مسابقهٔ والیبال دو داور اصلی دارد یکی داور اول که در بالای تور می‌باشد و دیگری داور دوم می‌باشد که روبروی داور اول می‌ایستد و در مواقعی خاص
که روبروی داور اول می‌ایستد و در مواقعی خاص اجازهٔ سوت زدن نیز دارد. چهار (یا دو) داور خط دور تا دور زمین والیبال می‌ایستند و با پرچم داور اول را در امر قضاوت یاری می‌دهند. دو داور هم پشت میز منشی هستند یکی داور منشی و دیگری هم کمک منشی که کار ثبت امتیازات، تعویض‌ها و اخطارها را بر عهده دارند. سرداور هم به عنوان ناظر می‌بایست در تمام دیدارها حضور داشته باشد. دیگر. دو تیم ۶ نفری با یکدیگر روبرو می‌شوند. داور در بالای تور قرار گرفته و ناظر بر اجرای مسابقه بوده و سوتی در دست دارد. سرداور نیز مقابل او قرار
بوده و سوتی در دست دارد. سرداور نیز مقابل او قرار می‌گیرد. بازیکنان در وضعیت آماده‌باش بوده و دست‌ها، انگشتان، بازوها و پاها در حالات مطلوب قرار می‌گیرند. بازیکنان در مرکز زمین می‌ایستند و در این محل بیشتر حمله‌ها شکل می‌گیرد، به‌طوری‌ که یکی از آن‌ها در نزدیک تور ایستاده و بقیه بازیکنان فرم w را تشکیل می‌دهند. سرویس. در هنگام سرویس زدن باید به نکات زیر توجه کرد: مهارت ها. تیم‌های رقابتی شش مهارت اساسی را فرا می‌گیرند: سرویس، پاس، پاس، حمله، بلاک و دیگ. هر یک از این مهارت‌ها شامل تعدادی تکنیک خاص است که در
از این مهارت‌ها شامل تعدادی تکنیک خاص است که در طول سال‌ها معرفی شده‌اند و اکنون به عنوان تمرین استاندارد در والیبال سطح بالا در نظر گرفته می‌شوند. خدمات. یک بازیکن پشت خط سرویس می‌ایستد و توپ را سرویس می‌زند تا آن را به زمین حریف هدایت کند. هدف اصلی این است که توپ در داخل زمین فرود بیاید؛ همچنین مطلوب است که جهت، سرعت و شتاب توپ طوری تنظیم شود که دریافت‌کننده نتواند به درستی آن را کنترل کند. سرویس زمانی "آس" نامیده می‌شود که توپ یا مستقیماً به زمین حریف فرود بیاید یا اولین حریفی که توپ را لمس می‌کند
فرود بیاید یا اولین حریفی که توپ را لمس می‌کند نتواند آن را والی کند (به اندازه‌ای به سمت بالا بزند که هم‌تیمی‌اش بتواند ادامه دهد). در والیبال معاصر، انواع مختلفی از سرویس‌ها استفاده می‌شود: دریافت. پاس که دریافت نیز نامیده می‌شود، تلاش یک تیم برای مدیریت صحیح سرویس حریف یا هر نوع حمله‌ای است. مدیریت صحیح نه تنها شامل جلوگیری از تماس توپ با زمین است، بلکه رساندن سریع و دقیق آن به موقعیتی است که پاسور در آن قرار دارد. مهارت پاس دادن اساساً شامل دو تکنیک خاص است: پاس زیر بغل یا ضربه، که در آن توپ به قسمت
است: پاس زیر بغل یا ضربه، که در آن توپ به قسمت داخلی ساعد یا سکو در خط کمر برخورد می‌کند؛ و پاس از بالای سر، که در آن توپ با نوک انگشتان، مانند یک ست، بالای سر گرفته می‌شود. هر دو در والیبال حرفه‌ای و ساحلی قابل قبول هستند ؛ با این حال، مقررات بسیار سخت‌تری در مورد پاس از بالای سر در والیبال ساحلی وجود دارد. وقتی بازیکنی توپ را به پاسور خود پاس می‌دهد، ایده‌آل این است که توپ چرخش نسبتاً کمی داشته باشد تا پاسور راحت‌تر باشد. تنظیم. ست معمولاً دومین تماسی است که یک تیم با توپ برقرار می‌کند. هدف اصلی ست، قرار
که یک تیم با توپ برقرار می‌کند. هدف اصلی ست، قرار دادن توپ در هوا به گونه‌ای است که بتوان آن را با یک حمله به زمین حریف هدایت کرد. ست کننده حرکات تهاجمی یک تیم را هماهنگ می‌کند و بازیکنی است که در نهایت تصمیم می‌گیرد کدام بازیکن به توپ حمله کند. همانند پاس دادن، می‌توان بین یک ست از بالا و یک ست از بالا تمایز قائل شد. از آنجایی که اولی امکان کنترل بیشتر بر سرعت و جهت توپ را فراهم می‌کند، از ضربه فقط زمانی استفاده می‌شود که توپ خیلی پایین باشد و نتوان آن را به درستی با نوک انگشتان کنترل کرد یا در والیبال
به درستی با نوک انگشتان کنترل کرد یا در والیبال ساحلی، که قوانین مربوط به ست از بالا سختگیرانه‌تر هستند. در مورد یک ست، به ست جلویی یا ست پشتی نیز اشاره می‌شود که نشان می‌دهد توپ در جهتی که پاسور رو به آن است یا پشت سر او پاس داده می‌شود. همچنین یک ست پرشی وجود دارد که زمانی استفاده می‌شود که توپ خیلی نزدیک به تور است. در این حالت، پاسور معمولاً از پای راست خود مستقیماً به بالا می‌پرد تا از ورود به تور جلوگیری کند. پاسور معمولاً حدود دو سوم از سمت چپ تا راست تور می‌ایستد و رو به سمت چپ (بخش بزرگتر تور که
تور می‌ایستد و رو به سمت چپ (بخش بزرگتر تور که برای پاسور قابل مشاهده است) قرار می‌گیرد. گاهی اوقات یک پاسور از بالا بردن توپ برای انجام حمله توسط هم‌تیمی خودداری می‌کند و سعی می‌کند آن را مستقیماً به زمین حریف بفرستد. این حرکت "دامپ" نامیده می‌شود. این کار فقط زمانی می‌تواند انجام شود که پاسور در ردیف جلو باشد، در غیر این صورت یک حمله غیرقانونی در زمین عقب محسوب می‌شود. رایج‌ترین دامپ‌ها "پرتاب" توپ به پشت پاسور یا جلوی پاسور به مناطق 2 و 4 است. پاسورهای باتجربه‌تر توپ را به گوشه‌های عمیق پرتاب می‌کنند یا
توپ را به گوشه‌های عمیق پرتاب می‌کنند یا در ضربه دوم به توپ ضربه می‌زنند.همانند یک ست یا پاس از بالای سر، پاسور/پاسور باید مراقب باشد که توپ را همزمان با هر دو دست لمس کند. اگر یک دست به طور قابل توجهی برای لمس توپ دیر کند، این می‌تواند منجر به یک ست کم‌اثرتر شود، همچنین داور "ضربه دوگانه" اعلام می‌کند و امتیاز را به تیم مقابل می‌دهد. حمله. حمله که با نام اسپایک نیز شناخته می‌شود ، معمولاً سومین تماسی است که یک تیم با توپ برقرار می‌کند. هدف از حمله، کنترل توپ به گونه‌ای است که در زمین حریف فرود آید و نتوان
به گونه‌ای است که در زمین حریف فرود آید و نتوان از آن دفاع کرد. یک بازیکن مجموعه‌ای از گام‌ها ("رویکرد") را انجام می‌دهد، می‌پرد و به سمت توپ ضربه می‌زند. در حالت ایده‌آل، تماس با توپ در اوج پرش ضربه زننده انجام می‌شود. در لحظه تماس، بازوی ضربه زننده کاملاً بالای سر و کمی به جلو کشیده می‌شود و بالاترین تماس ممکن را ایجاد می‌کند و در عین حال توانایی اجرای یک ضربه قدرتمند را حفظ می‌کند. ضربه زننده از چرخش بازو، ضربه مچ دست و انقباض سریع رو به جلوی کل بدن برای راندن توپ استفاده می‌کند. «پرش» اصطلاح عامیانه‌ای
راندن توپ استفاده می‌کند. «پرش» اصطلاح عامیانه‌ای برای یک ضربه بسیار محکم/بلند است که مسیری تقریباً مستقیم را با شیب تند به سمت پایین به سمت زمین حریف طی می‌کند و بسیار بالا به هوا پرتاب می‌شود. «کشتن» اصطلاح عامیانه‌ای برای حمله‌ای است که توسط تیم مقابل برگشت داده نمی‌شود و در نتیجه یک امتیاز به همراه دارد. دفاع. بلاک کردن به اقداماتی اشاره دارد که بازیکنانی که کنار تور ایستاده‌اند برای متوقف کردن یا تغییر حمله حریف انجام می‌دهند. بلاکی که با هدف متوقف کردن کامل حمله انجام می‌شود و در نتیجه باعث می‌شود
کامل حمله انجام می‌شود و در نتیجه باعث می‌شود توپ در زمین حریف باقی بماند، بلاک تهاجمی نامیده می‌شود. یک بلاک تهاجمی خوب اجرا شده با پریدن و رسیدن به هدف نفوذ با بازوها و دست‌ها از روی تور و ورود به منطقه حریف انجام می‌شود. این کار مستلزم پیش‌بینی جهت حرکت توپ پس از حمله است. همچنین ممکن است نیاز به محاسبه بهترین حرکات پا برای اجرای بلاک "کامل" داشته باشد. پرش باید طوری زمان‌بندی شود که مسیر توپ را قبل از عبور از سطح تور قطع کند. کف دست‌ها تقریباً ۴۵ تا ۶۰ درجه به سمت داخل زمین حریف متمایل نگه داشته
تا ۶۰ درجه به سمت داخل زمین حریف متمایل نگه داشته می‌شوند. "سقف" یک دفاع تهاجمی دیدنی است که قدرت و سرعت حمله را مستقیماً به زمین مهاجم هدایت می‌کند، گویی مهاجم توپ را به زیر سقف نوک تیز یک خانه زده است. در مقابل، اگر هدف کنترل و منحرف کردن توپ محکم به سمت بالا باشد تا سرعت آن کم شود و دفاع از آن آسان‌تر شود، به آن دفاع دفاعی یا "نرم" می‌گویند. یک دفاع نرم خوب اجرا شده با پریدن و قرار دادن دست‌ها بالای تور بدون نفوذ به زمین حریف و با کف دست‌ها رو به بالا و انگشتان رو به عقب انجام می‌شود. بلاکینگ همچنین بر
انگشتان رو به عقب انجام می‌شود. بلاکینگ همچنین بر اساس تعداد بازیکنان درگیر طبقه‌بندی می‌شود. بنابراین، بلاک‌های تکی (یا انفرادی)، دوتایی و سه‌تایی وجود دارد. بلاک کردن موفق همیشه منجر به "سقف" نمی‌شود و بسیاری از اوقات حتی توپ را لمس نمی‌کند. در حالی که واضح است که یک بلاک زمانی موفقیت‌آمیز بوده که مهاجم در موقعیت سقف قرار داشته باشد، بلاکی که به طور مداوم مهاجم را از "قدرت" یا حمله ترجیحی خود دور می‌کند و به سمت شوتی که توسط مدافعان راحت‌تر کنترل می‌شود، سوق می‌دهد نیز یک بلاک بسیار موفق است. در عین حال،
می‌دهد نیز یک بلاک بسیار موفق است. در عین حال، موقعیت بلاک بر موقعیت‌هایی که سایر مدافعان در حالی که ضربه‌زنندگان حریف در حال اسپک زدن هستند، قرار می‌گیرند، تأثیر می‌گذارد. توپ گیری. کندن زمین توانایی جلوگیری از برخورد توپ به زمین حریف پس از یک ضربه یا حمله است، به خصوص توپی که تقریباً به زمین برخورد می‌کند. از بسیاری جهات، این مهارت شبیه به پاس دادن یا ضربه زدن است: از کندن زمین و ضربه زدن با دست نیز برای تمایز بین اقدامات دفاعی انجام شده با نوک انگشتان یا با بازوهای به هم چسبیده استفاده می‌شود. با این