payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با مرگ کانو از بین نرفت. در دهه ۱۹۵۰، باشگاه‌های جودو در سراسر جهان پدیدار شدند و در سال ۱۹۶۴، جودو به عنوان ورزش المپیکی معرفی شد و در المپیک تابستانی ۱۹۶۴ توکیو و به‌طور دائمی در المپیک تابستانی ۱۹۷۲ بازگشت؛ بنابراین، شهرت پس از مرگ کانو تضمین شد. با این حال، میراث واقعی او ایده‌آلیسمش بود. همان‌طور که کانو در سخنرانی‌ای در سال ۱۹۳۴ گفت:«هیچ چیز زیر آفتاب بزرگتر از آموزش نیست. با آموزش یک فرد و فرستادن او به جامعه نسل خود، ما به صد نسل آینده کمک می‌کنیم.»کانو همچنین با مارکس نهم کوئینزبری مقایسه شده است،
همچنین با مارکس نهم کوئینزبری مقایسه شده است، به طوری که میراث او مجموعه‌ای از قوانین جدید به وجود آورد:«قوانین کودوکان دکتر کانو برای نسخه جوجیتسوی خود، نوع جدید و ایمن‌تری از مبارزه را به ژاپن آورد، همان‌طور که قوانین کوئینزبری که دو دهه قبل در سال ۱۸۶۷ معرفی شده بود، برای بوکس در انگلستان انجام داد. هر دو، مارکس کوئینزبری و دکتر کانو، ورزش‌های خود را تغییر دادند و آنها را پاک‌تر و ایمن‌تر کردند. یکی کشتی‌گیری را از بوکس بیرون آورد؛ دیگری بوکس را از کشتی‌گیری بیرون آورد. یکی با مشت‌های پوشیده شده کار
بیرون آورد. یکی با مشت‌های پوشیده شده کار کرد؛ دیگری با زمین پوشیده. در سال‌های پایانی قرن نوزدهم، تاریخ‌های رزمی تمدن‌های شرقی و غربی به نقطه‌ای رسیدند که دو مرد در دو انتهای مخالف جهان، در عرض چند سال، قوانینی را تدوین کردند که عصر روشنگری خود را به مبارزات بدون سلاح اعلام کردند.» در فرهنگ عمومی. کانو در بازی ویدئویی "قیام رونین" که داستان آن در اواسط قرن نوزدهم و در طول باکوماتسو، اتفاق می‌افتد، به عنوان دوست و هم‌پیمان ظاهر می‌شود. در این بازی، کانو به عنوان نابغه جوجوتسو به تصویر کشیده شده است. برخی
عنوان نابغه جوجوتسو به تصویر کشیده شده است. برخی از آزادی‌های خلاقانه با ظاهر او گرفته شده است، زیرا او به عنوان نوجوان به تصویر کشیده شده است، در حالی که کانو واقعی در آن زمان کمتر از ۱۰ سال سن داشت.
آگوتا کریستف (; ، زادهٔ چیکواند - درگذشتهٔ نوشاتل) نویسنده، شاعر، رمان‌نویس و دراماتورژ مجاری ساکن سوئیس که داستان‌هایش را به زبان فرانسوی می‌نوشت. زندگی‌نامه. آگوتا کریستف در ۳۰ اکتبر ۱۹۳۵ در چیکواند، مجارستان به دنیا آمد. در پی انقلاب ۱۹۵۶ مجارستان در سن بیست و یک سالگی با شوهر و فرزند چهارماهه‌اش از کشور گریخت و در نوشاتل سوئیس ساکن شد. بعد از پنج سال تنهایی، افسردگی و کار سخت در یک کارخانه محل کارش را ترک کرد، از همسرش جدا شد و به مطالعه زبان فرانسه پرداخت؛ زبانی که تا پایان عمر از آن برای خلق آثارش
زبانی که تا پایان عمر از آن برای خلق آثارش بهره برد. وی در ابتدای فعالیت حرفه‌ای خود، به نوشتن شعر و نمایش‌نامه روی آورد و کم‌کم به سمت داستان‌نویسی گرایش پیدا کرد و با سه‌گانه‌ای که در پنج سال منتشر کرد به اوج شهرت رسید. موضوع اصلی داستان‌های او جنگ، ویرانی، عشق، تنهایی و تلاش انسان‌ها برای جلب توجه دیگران است؛ مواردی که به نظر می‌رسد وی در زندگی شخصی‌اش با آن‌ها دست و پنجه نرم کرده‌است. بسیاری از نمایش‌نامه‌هایش روی صحنه رفت یا در رادیو اجرا شد و پس از آن به نوشتن رمان و داستان کوتاه روی آورد و آثاری به
به نوشتن رمان و داستان کوتاه روی آورد و آثاری به زبان فرانسه نوشت. او قبل از مهاجرت شعر هم می‌سرود. در ۱۹۸۶ رمان "دفتر بزرگ" او با موفقیت زیادی روبه رو شد و جایزه ادبی کتاب اروپا را به ارمغان آورد. این رمان، جلد اول از یک تریلوژی است که با رمان‌های "مدرک" و "دروغ سوم" ادامه یافته و به بیش از ۳۰ زبان دنیا ترجمه شد. رمان "دفتر بزرگ" به مانند فضای اروپای مرکزی را در زمان جنگ جهانی دوم روایت می‌کند. برای رمان موفق "سومین دروغ" نیز را در ۱۹۹۲ دریافت کرد. وی سال ۲۰۰۱ موفق شد جایزه گوتفرید کلر کشور سوئیس را از آن
موفق شد جایزه گوتفرید کلر کشور سوئیس را از آن خود کند. سال ۲۰۰۸ جایزه ادبی اتریش برای ادبیات اروپا به مجموعه آثار او تعلق گرفت. آگوتا کریستف در سال ۲۰۰۴ زندگی‌نامه‌ای از خود منتشر کرد که در تمامی صفحات آن عشق به نویسندگی که در سراسر عمر رهایش نکرده، مشخص است. آخرین مجموعه‌ای که این نویسنده پیش از مرگش نوشته، مجموعه داستان‌های کوتاهی است که در سال ۲۰۰۵ با عنوان «فرقی نمی‌کند» منتشر شد. آگوتا کریستف، در سن ۷۵ سالگی درگذشت.
فرانکتین شاعر، نمایشنامه‌نویس، نقاش، موسیقی‌دان و خواننده قرن بیستم میلادی اهل هائیتی بود. او به عنوان یکی از نویسندگان و نمایشنامه‌نویسان برجسته هائیتی شناخته می‌شود. او کاندیدای جایزه نوبل ادبیات در سال ۲۰۰۹ بود، او در ۲۰۱۰ نشان هنر و ادب را کسب کرد و در سال ۲۰۱۰ به عنوان هنرمند صلح یونسکو انتخاب شد. وی در ۲۰۲۱ برنده جایزه بزرگ فرانکوفونی شد. درگذشت و میراث. فرانکتین در ۲۰ فوریه ۲۰۲۵ در دلماس در سن ۸۸ سالگی درگذشت. شرایط مرگ او اعلام نشد. آلیکس دیدیه فیلس‌آیمه، نخست‌وزیر هائیتی دربارهٔ او گفت: «او از طریق
نخست‌وزیر هائیتی دربارهٔ او گفت: «او از طریق نوشته‌هایش جهان را روشن کرد، روح هائیتی را حمل کرد و سکوت را به چالش کشید. باشد که حرفش بماند، روحش همچنان گسترش یابد. خداحافظ استاد.»
فیلیپ سولرس (؛ زادهٔ ۲۸ نوامبر ۱۹۳۶ با نام فیلیپ ژوایو - درگذشته ۵ مه ۲۰۲۳) نویسنده و منتقد اهل فرانسه بود. اگرچه سولرس بیشتر به عنوان رمان‌نویس شناخته می‌شود، اما نوشته‌های انتقادی و تحلیلی او بیشتر مورد توجه قرار می‌گرفتند. سولرس در طول زندگی خود بیش از هشتاد رمان و جستار و هزاران صفحه نقد ادبی و هنری منتشر کرد. او در بیشتر آثارش، لذت بردن از زندگی و هنر را برجسته می‌کرد و در مقابل از اندوه و سیاهی گریزان بود. زندگی و حرفه. فیلیپ سولرس نخستین موفقیت ادبی خود در بیست سالگی تجربه کرد و در سال ۱٩۶۱ برنده
خود در بیست سالگی تجربه کرد و در سال ۱٩۶۱ برنده جایزۀ ادبی مدیسی شد. او در سال ۱٩۶٠ همراه با ژان-ادرن الیه، مجله ادبی آوانگارد با نام را بنیان گذاشت که تا سال ۱٩٨۲ ادامه داشت. او سپس مجله را تاسیس کرد. سولرس همواره در پاریس، ونیز یا نیویورک در محافل خواص‌پسند اروپایی و آمریکایی به سر می‌برد و سال‌ها عضو کمیته گزینش و مدیر یکی از مجموعه‌های انتشارات گالیمار بود. رمان‌های سولرس در فرانسه بیشتر مورد پسند خواص است و هیچیک از آثار او موفقیت جهانی به دست نیاوردند. سولرس در سال ۱٩۶۷ با ژولیا کریستوا، فیلسوف و
سولرس در سال ۱٩۶۷ با ژولیا کریستوا، فیلسوف و روانکاو مشهور، ازدواج کرد و تا زمان مرگ با او بود.
ماریز کنده زادهٔ ۱۱ فوریه ۱۹۳۴ – درگذشتهٔ ۲ آوریل ۲۰۲۴) نویسنده و رمان‌نویس اهل فرانسه بود. وی در ٢ آوریل ۲۰٢۴، در سن ۹۰ سالگی درگذشت.
پیر مرتن (۹ اکتبر ۱۹۳۹ – ۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵) نویسنده و منتقد ادبی قرن بیستم میلادی اهل بلژیک بود. مرتن در ۱۹ ژانویهٔ ۲۰۲۵، در سن ۸۵ سالگی درگذشت.
آنی ارنو (زاده ۱ سپتامبر ۱۹۴۰) نویسنده و استاد دانشگاه اهل فرانسه است. آثار ادبی او که بیشتر خودزندگی‌نامه است، پیوندهای نزدیکی با جامعه‌شناسی دارد. ارنو برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۲۰۲۲ شد «به خاطر شجاعت و توجه موشکافانه که با آن ریشه‌ها، بیگانگی‌ها و خویشتن‌داری‌های جمعی را آشکار می‌کند». زندگی و فعالیت. وی در نرماندی در خانواده‌ای که والدینش دارای مغازه خرده‌فروشی بودند، بزرگ شد و در دانشگاه‌های روئن و بوردو تحصیل کرد. نخستین اثر ادبی او در سال ۱۹۷۴ منتشر شد و بیش از ۲۰ کتاب از او چاپ و به زبان‌های
منتشر شد و بیش از ۲۰ کتاب از او چاپ و به زبان‌های مختلف به‌ویژه انگلیسی و آلمانی منتشر شده‌است. او همچنین استاد ادبیات در دانشگاه هست. سبک نوشتاری. آثار ادبی او که اغلب خودزندگی‌نامه هستند رابطه تنگاتنگی با جامعه‌شناسی دارند. برگردان آثار وی به فارسی. شماری از رمان‌های «آنی ارنو» از جمله «آن دختر دیگر»، «"جایگاه"»، «شرم»، «"سال‌ها"» و «یک زن» در ایران ترجمه و منتشر شده‌اند و به گفتهٔ کارشناسان در شمار پرفروش‌ترین آثار ادبی اخیر ایران هستند. آنی ارنو در کتاب "مکان واقعی" ("Le vrai lieu") که در سال ۲۰۱۴ توسط
"مکان واقعی" ("Le vrai lieu") که در سال ۲۰۱۴ توسط انتشارات گالیمار منتشر شد، در قالب یک مصاحبه دربارهٔ روند نگارش آثار قبلی خود صحبت کرده‌است. به اعتقاد بسیاری از منتقدان، کتاب "مکان واقعی" را می‌توان رمزگشای آثار ادبی آنی ارنو دانست. فعالیتهای سیاسی. ارنو بارها حمایت خود را از جنبش BDS، یک کمپین به رهبری فلسطین برای انزوا، عدم سرمایه‌گذاری و تحریم اسرائیل نشان داده‌است. در سال ۲۰۱۸، او نامه ای را در کنار حدود ۸۰ هنرمند دیگر امضا کرد که با برگزاری جلسه مشترک فرهنگی اسرائیل– فرانسه مخالفت می‌کردند. آنی ارنو
فرهنگی اسرائیل– فرانسه مخالفت می‌کردند. آنی ارنو در سال ۲۰۲۱، نامهٔ دیگری را امضا کرد که اسرائیل را یک دولت نژادپرست نامید و ادعا کرد که «وانمودی این موضوع به شکل جنگ بین دو طرف برابر نادرست و گمراه کننده است. اسرائیل قدرت استعمار است. فلسطین استعمار شده‌است.» در پی اعلام جایزهٔ نوبل، ارنو همبستگی خود را با قیام مردم ایران علیه دولت خود نشان داد. اعتراضاتی که پس از مرگ یک زن جوان در بازداشت گشت ارشاد (پلیس اخلاق) در ابتدا علیه قانون حجاب اجباری در ایران آغاز شد اما به زودی تمرکز گسترده‌تری بر آزادی گرفت.
شد اما به زودی تمرکز گسترده‌تری بر آزادی گرفت. ارنو در مصاحبه‌ای گفت: «من کاملاً از جنبش زنان ایران در برابر چنین محدودیت‌های مطلق حمایت می‌کنم.»
چلیپا یکی از پرکاربردترین قالب‌ها و شیوه‌های نگارش در خوشنویسی در خط نستعلیق به‌ویژه در ایران است. خط چلیپا شکلی است از دو خط متقاطع که به زوایای قائم تقاطع کرده باشند. به نوشتهٔ «غلام‌حسین امیرخانی» چلیپا؛ مورب نوشتنِ دو بیت یا چهار مصراع از شعری، با مضمون و پیامِ واحد، در یک صفحه مستطیل است. بدین ترتیب که باید چهار سطر شعر را، که امکان دارد از نظر هندسه حروف و کلمات، ناموزون و ناهمگون باشند، در مجموعه‌ای تناسب بخشند، ضمن آنکه در مجموع و در هر چهارسطر، نسبتهای مشترک چون زنجیره‌ای پیوستگی داشته باشند و در
مشترک چون زنجیره‌ای پیوستگی داشته باشند و در آن اصول زیبایی رعایت شود. چلیپا در خوشنویسی. از کلمه چلیپا در خوشنویسی دو معنا استنباط می‌شود: با آنکه چلیپانویسی حتی در اولین آثار به خط نستعلیق، به قلم خواجه میرعلی تبریزی با شکلی امروزی دیده می‌شود و با اینکه همه بزرگانِ نستعلیق، به چلیپانویسی اقبال بسیار داشته‌اند، لیکن هیچ‌کدام چلیپا را تعریف نکرده‌اند. گواهِ این مدعا نپرداختن به این موضوع در سه رساله نامدارِ صراط‌السطورِ سلطان‌علی مشهدی، مدادالخطوطِ میرعلی هروی، و آداب‌المشقِ باباشاه اصفهانی یا میرعماد
هروی، و آداب‌المشقِ باباشاه اصفهانی یا میرعماد قزوینی است. این اقبال به چلیپانویسی و نپرداختن به مسائلِ نظریِ آن، شاید از آن‌رو بوده است که خوشنویسانِ گذشته، ملاک و معیارِ زیبانویسی عبارات را در قالب «سطرنویسی» می‌جسته و می‌پنداشته‌اند هرکس سطرنویسی را درست آموخته باشد، از عهده چلیپا نیز برخواهد آمد. اما چون در سیر تاریخیِ خوشنویسی، چلیپانویسی با شعر فارسی نسبتِ استواری برقرار ساخته، یکی از شیوه‌هایِ نوشتاریِ پرکاربرد خوشنویسی، به ویژه خط نستعلیق و خط شکسته شده است. چلیپا در خوشنویسی معاصر. خوشنویسان قرنِ
شده است. چلیپا در خوشنویسی معاصر. خوشنویسان قرنِ حاضر در ایران، براساس مشاهدات خود از نمونه‌های تاریخیِ چلیپا و تجربیات خویش تقسیم‌بندیهای گوناگونی از چلیپا کرده‌اند که مورد توافق همه نیست. این تقسیم‌بندی‌ها بر دو نوع‌اند: ۱) انواع چلیپا براساس ساختارِ کرسی سطرها، که عبارت‌اند از: چلیپای ساده؛ چلیپای مُرَدَّف، که تفاوت آن با چلیپای ساده این است که همه سطرها از یک جهت آغاز می‌شوند؛ چلیپاهای مرکّب، که از ترکیب چلیپاهای ساده یا مردّف پدید می‌آیند و صورتهای متنوعی به دست می‌دهند، مانندِ چلیپای گیسو و چلیپای
به دست می‌دهند، مانندِ چلیپای گیسو و چلیپای گردان). ۲) انواع چلیپا برپایه ترکیب حروف و عبارات در سطرها، که عبارت‌اند از: الف) چلیپای ساده (موافق)، که در هر سطر یک کشیده (مَدّ) قرار می‌گیرد و تمامی چهار کشش از انواع کشیده‌های اصلی (مدّاتِ حقیقی) محسوب می‌شوند، مانند باء کشیده، و سین. بهترین حالت قرار گرفتنِ کشیده‌ها در چلیپا، روبه‌روی هم بودن آنهاست یا اینکه مَدِّ سطرِ دوم، به نسبت سطر اول، اندکی به سمت راست متمایل شود. ب) چلیپای غیرهمگون (ناموافق). در این نوع، برخلاف نوع اول، کشیده در مصراع دوم در سمت چپ و
برخلاف نوع اول، کشیده در مصراع دوم در سمت چپ و نزدیک به انتهای سطر واقع است: ج) چلیپاهای همساز (دارای ردیف شعری)، که انتهای مصراعهای ۱ و ۲ و ۴ آنها به یک شکل است: د) چلیپاهایی با چند کرسی در هر سطر: در چلیپاهایی که طول هر سطر آن (به لحاظ تعداد کلمات در سطر) متعادل و متوسط باشد، میانگینِ فاصله بین سطور ده تا دوازده نقطه، از نقطه معیار خواهد بود (نقطه معیار هر قلم عبارت است از نقطه کاملی با طول و عرض مساوی، که با زبانه هر قلم بر کاغذ ایجاد می‌شود). در چلیپاهایی که طول سطرهای آن بلند است، فاصله مذکور تا
که طول سطرهای آن بلند است، فاصله مذکور تا پانزده نقطه نیز به زیباییِ اثر نقصانی وارد نمی‌آورد.
کریستیان گایی زادهٔ ۱۴ ژانویه ۱۹۴۳ در پاریس، نویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. از میان آثار متعدد او، دو رمان "ابر قرمز" (۲۰۰۰) و "شبی در کلوب جاز" (۲۰۰۱) برندهٔ جوایز ادبی شده و رمان "پیشامد" (۱۹۹۶) توسط آلن رنه با عنوان علف‌های وحشی به روی پرده سینما رفته‌است. کتاب‌ها. او بیش از پانزده کتاب دارد، که مهمترین آنها عبارتند از:
پاتریک مودیانو (زاده ۳۰ ژوئیه ۱۹۴۵) نویسنده و فیلم‌نامه‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه و برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۲۰۱۴ است. مودیانو یکی از چهره‌های مهم ادبی فرانسه محسوب می‌شود. زندگی. مودیانو از مادری بلژیکی و پدری یهودی اهل ایتالیا در سال ۱۹۴۵ به دنیا آمده‌است وی از چهره‌های نوجوی ادبیات مدرن فرانسه شناخته می‌شود که آثارش هم تحسین منتقدان ادبی را برانگیخته و هم خوانندگان فراوان دارد. مودیانو از نویسندگان پرکار به‌شمار می‌رود و برخی از کارهای او به فیلم نیز برگشته است. جایزه بزرگ آکادمی فرانسه برای
نیز برگشته است. جایزه بزرگ آکادمی فرانسه برای ادبیات در سال ۱۹۷۲ نصیب وی شد. در سال ۱۹۷۸ جایزه معتبر فرانسوی گنکور را برای رمان خیابان بوتیک‌های تاریک دریافت کرد. در سال‌های اخیر رمان‌های «میدان اتوال»، «در کافه جوانی گمشده» و «افق» از این نویسنده منتشر شده‌است. پاتریک مودیانو در ایران نیز کمابیش شناخته شده‌است و چندین عنوان از آثار او به فارسی ترجمه شده‌است. در سال ۲۰۱۰ برنده جایزه دل دوکای انستیتوی فرانسه را برای یک عمر تلاش حرفه‌ای خود شد. همچنین مودیانو در سال ۲۰۱۲ نیز موفق به کسب جایزه دولتی اتریش
در سال ۲۰۱۲ نیز موفق به کسب جایزه دولتی اتریش برای ادبیات اروپا شد. مودیانو در روز پنج شنبه ۹ اکتبر ۲۰۱۴ راس ساعت ۱۳ به وقت محلی از سوی آکادمی نوبل به عنوان برنده جایزه نوبل ادبیات اعلام شد. کتابشناسی. "خ‍ی‍اب‍ان ب‍وت‍ی‍ک‌ه‍ای ت‍اری‍ک" اولین رمانی بود که در سال 1380 از مودیانو به فارسی ترجمه شد. نام مودیانو در دههٔ هشتاد شمسی در ایران مطرح شد و بلافاصله بعد از اینکه او در سال 2014 موفق به دریافت جایزه نوبل شد، تب ترجمه آثار او شدت گرفت و مترجمان جوان به ترجمه آثار او هجوم آوردند؛ برخی از رمان‌های او نظیر
آثار او هجوم آوردند؛ برخی از رمان‌های او نظیر "خاطرات خفته" چند بار، بی‌آنکه ضرورتی داشته باشد، توسط مترجمان مختلف به فارسی برگردانده شده اند. عناوین منتشرشده از آثار پاتریک مودیانو به زبان فرانسوی و به ترتیب انتشار به شرح زیر است. در مقابل آن نیز مشخصات عناوینی که به فارسی ترجمه شده‌است، براساس پایگاه کتابشناسی کتابخانه ملی ایران آمده‌است.
میشل ریو نویسنده و رمان‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. وی بزرگ شده ماداگاسکار بوده و در دانشگاه نشانه‌شناسی خوانده‌است. اولین رمان ریو در سال ۱۹۷۲ منتشر شد و او بیش از خود فرانسه در ورای مرزهای این کشور محبوب و شناخته شده‌است.
رنو کامو نویسنده، خاطره‌نویس و مقاله‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. او پایه‌گذار مفهوم «جایگزینی بزرگ» به عنوان یک ایدئولوژی نژادپرستانه است. این نویسنده که گرایش راست افراطی را تبلیغ می‌کند، خواستار بیرون کردن افراد از فرانسه بر اساس منشأ قومی (پناهجویان و مهاجران به ویژه عرب‌ها و کسانی که از کشورهای حوزه مغرب/شمال آفریقا می‌آیند) و مذهب (مسلمانان) شده‌است. تئوری «جایگزینی بزرگ» به ظاهراً بر فاکتورهای جمعیت شناختی استناد می‌کند و مدعی است که خانواده‌های مهاجر و مسلمان با فرزند آوری زیاد در حال تغییر
مهاجر و مسلمان با فرزند آوری زیاد در حال تغییر ترکیب جمعیتی کشورهای اروپایی و به‌ویژه فرانسه هستند. با این حال از نگاه تحلیلگرانی که راست افراطی را مطالعه می‌کنند تئوری «جایگزینی بزرگ» یک تئوری نژادپرستانه است که سلاح ایدئولوژی به دست راستگرایان افراطی سفیدپوست داده‌است. اگر آندرس بریویک تروریست نروژی که وی نیز بر اساس گرایش فاشیستی دست به کشتار نوجوانان حزب کارگر زد به «آلن فینکلکروت» فیلسوف فرانسوی ارجاع می‌داد، «برنتون ترنت» به «رنو کامو» ارجاع می‌دهد. همین موضوع باعث شده‌است که بسیاری این نویسندگان را
موضوع باعث شده‌است که بسیاری این نویسندگان را مورد خطاب قرار دهند که نظرشان دربارهٔ الهام بخش بودن نوشته‌هایشان برای تروریست‌های سفیدپوست چیست؟ رضا ضیاء ابراهیمی استاد کینزکالج لندن که کتاب «پیدایش ناسیونالیسم ایرانی» را نوشته‌است توئیتی خطاب به «رنو کامو» نظریه‌پرداز اصلی «جایگزینی بزرگ» منتشر کرده و از او پرسید که با توجه به اینکه به نظر می‌رسد مهاجم از حامیان نظریه شما بوده، نظرش دربارهٔ کشتار نیوزیلند چیست؟ «رنو کامو» در پاسخ به ضیا ابراهیمی چنین نوشت: «مشکل من با دوستانمان این است که آنها کمی کَر
«مشکل من با دوستانمان این است که آنها کمی کَر هستند: از سوالت متشکرم. من این عمل را مجرمانه، احمقانه و تاسف بار می‌دانم. همان‌طور که همیشه برای همه حملات و تمام خشونت‌ها گفته‌ام. موضع من هرگز تغییر نکرده‌است.»
پاتریک پواور داروور روزنامه‌نگارونویسنده قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. زندگی شخصی. وی با ورونیک ازدواج کرد که با او سه دختر و یک پسر دارد. آنها طلاق گرفته اند. پسر آنها آرناود در مورد طلاق والدینش در مجله گالا ، در سال 2010 صحبت كرد. یك دختر ، سولن ، در سال 1995 ، در سن 19 سالگی ، در یك ایستگاه مترو پاریس خودكشی كرد. گرفتاری او نمادی از مشکلات شد بی اشتهایی و پرخوری عصبی، Poivre تبدیل شد به یک مبارز و نویسنده در مورد این مسئله در دسامبر 2004 ، برنادت شیراک ، همسر رئیس جمهور سابق ژاک شیراک ، که دخترش نیز
، همسر رئیس جمهور سابق ژاک شیراک ، که دخترش نیز از این اختلال رنج می برد ، یک مرکز درمانی در پاریس برای نوجوانان افتتاح کرد و آن را "میسون د سلن" نامگذاری کرد. پویور با ارائه خبرنامه معمولی خود در عصر روز بعد از مرگ سولن ، باعث جنجال شد. برای چندین سال در دهه 1990 شایعات زیادی شنید که پویور با کلر چزال ، همتای آخر هفته وی به عنوان مجری اخبار TF1 8 pm ارتباط برقرار کرده است. این زوج تا تأیید ماجرا تا اوت 2005 ، هنگامی كه پووور در " اعترافات " كتاب مصاحبه با روزنامه نگار "سرگ رافی"، امتناع كرد كه وی پدر پسر
روزنامه نگار "سرگ رافی"، امتناع كرد كه وی پدر پسر 10 ساله چزال ، فرانسوا بود. پویور گفت: "ما در زمان [فرانسوا] قرار داده بودیم که این داستان فاش شود." آثار منتشر شده. او کتابهای زیادی منتشر کرده است که دو کتاب آن به دخترش سولن اختصاص دارد.
برنار پیو (زاده ۵ مه ۱۹۳۵ در لیون) روزنامه‌نگار، مجری برنامه‌های فرهنگی در تلویزیون فرانسه و همچنین عضو فرهنگستان گنکور است. زندگی‌نامه. او در خانواده خواربارفروش متولد شد. در دوران جنگ جهانی دوم پدرش شارل پیو در آلمان دستگیر شد و مادرش به خانه پدری برگشت و برنار در آنجا رفتن به مدرسه را آغاز کرد. در سال ۱۹۴۵ پدرش از زندان آزاد شد و با خانواده‌اش در شهر لیون اقامت کرد. سپس در رشته حقوق در لیون تحصیل کرد و بعد از آن در سال ۱۹۵۵ در پاریس در مرکز آموزشی روزنامه نگاران ثبت نام کرد. از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۴در مجله
نگاران ثبت نام کرد. از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۷۴در مجله ادبی فیگارو فعالیت داشت و سپس رئیس بخش ادبی آن شد. در سال ۱۹۷۴ فعالیتش در فیگارو را متوقف کرد. در سال ۱۹۷۰ میزبان برنامه طنزآمیز رادیویی فعالیت کرد که بیشتر به مسائل سیاسی می‌پرداخت. در سال ۱۹۷۴ در کانال تلویزیونی فرانسه ۲ (France ۲) برنامه‌ای به نام «آپستروف» را شروع کرد که تا سال ۱۹۹۰ ادامه داشت. منابع. آکادمی گنکور
برنار-ماری کُلتِس نمایشنامه‌نویس برجسته و داستان‌پرداز قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. زندگینامهٔ ادبی-هنری. در سال ۱۹۷۰، نخستین نمایشنامه‌اش را بر اساس «کودکی من» اثر ماکسیم گورکی نوشت و آن را برای اوبر ژینیو(مدیر مدرسهٔ ملی تئاتر استراسبورگ) فرستاد و درخواست کرد که وارد مدرسهٔ او شود. سال بعد، گروه تئاتر «بارانداز» را با دوستانش در استراسبورگ تشکیل داد و نمایشنامه‌اش را به روی صحنه برد. خودش در این اجرا، نقش الکسی را بازی کرد. با اجرای این نمایش، اوبر ژینیو پذیرفت که کلتس وارد مدرسه‌اش شود. او با دریافت
پذیرفت که کلتس وارد مدرسه‌اش شود. او با دریافت بورس تحصیلی، در کلاس‌های مدرسهٔ استراسبورگ شرکت کرد و سال بعد، مدرسه را رها کرد. تا سال ۱۹۷۵ که کلتس برای همیشه به پاریس رفت، تنها رمان خود را نوشت؛ «فرار بر اسب تا دوردست های شهر» (۱۹۷۴)، رمانی که به نظر خودش ضعیف بود و تا سال ۱۹۸۴ کسی حاضر به چاپش نشد و فقط دوستانش آن را خواندند. چند نمایشنامه هم نوشت که باز در حلقهٔ دوستان خوانده شدند و کلتس حتی بعدها هم مایل به چاپشان نبود. این نمایشنامه‌ها عبارتند از «پیاده‌روی»(۱۹۷۱) که آن را پس از دومین قرائتش از تورات
که آن را پس از دومین قرائتش از تورات بر اساس غزلِ غزلهای سلیمان نوشت، «دادرسی مستانه» (۱۹۷۱) بر اساس «جنایت و مکافات» اثر داستایفسکی، «میراث» (۱۹۷۲)-نخستین نمایشنامه غیر اقتباسی او که از رادیوی فرهنگی فرانسه با شرکت ماریا کازارس پخش شد-، «داستان های مرده» (۱۹۷۳)، «نغمه های خفته» (۱۹۷۴) و «روز کشتارها در داستان هملت» (۱۹۷۴). این نمایشنامه‌ها که غالبا خود او و دوستانش آنها را به روی صحنه می‌بردند و اجرای رادیویی بعضی از آنها هم در همان دوران از رادیو پخش می‌شد، بعدها به علت استقبالی که از کارهای معتبر کلتس
بعدها به علت استقبالی که از کارهای معتبر کلتس به عمل آمد، بعد از مرگش چاپ شدند. نخستین نمایشنامهٔ معتبر برنار ماری کلتس، تک‌گویی «شب درست پیش از جنگلها» است که در سال ۱۹۷۷ نوشته شد. نمایشنامهٔ بعدی او «سالینجر» (۱۹۷۷) نام داشت که کلتس آن را به سفارش دوست کارگردانش، برونو بونگلن، بر اساس داستانهای سالینجر نوشت. خود کلتس از این نمایشنامه راضی نبود و مثل آثار اولش، پس از مرگ او به چاپ رسید. بین سالهای ۱۹۷۸ و ۱۹۷۹ به چند کشور آفریقایی-نیجریه، مالی و ساحل عاج- سفر کرد و همین سفرها الهام‌بخش یکی از بهترین
عاج- سفر کرد و همین سفرها الهام‌بخش یکی از بهترین نمایشنامه‌هایش بودند؛ «جدال سیاه و سگها» (۱۹۷۹)، نمایشنامه‌ای با ۲۰ صحنهٔ کوتاه دربارهٔ نژادپرستی و تبعاتش. پس از نوشتن «جدال سیاه و سگها»، مرکز ملی ادبیات فرانسه به کلتس بورس داد و او بیش از پیش، وقتش را صرف مطالعه کرد. آثار پروست، کنراد، ملویل، بارگاس یوسا، دیگر نویسندگان آمریکای لاتین و آثار فیلسوفان معاصر خود، ژیل دلوز و میشل فوکو را می‌خواند، در حالی که همچنان به مطالعهٔ مداوم شکسپیر و فاکنر ادامه می‌داد. بین سالهای ۱۹۸۱ و ۱۹۸۲ دو بار دیگر به نیویورک
بین سالهای ۱۹۸۱ و ۱۹۸۲ دو بار دیگر به نیویورک سفر کرد و نمایشنامهٔ بعدی او، «بارانداز غرب» (۱۹۸۳)، حاصل این سفرهاست. در این دوران، نمایشنامه‌های او در معتبرترین تئاترهای فرانسه اجرا می‌شدند و کمدی فرانسز (بنیاد مهم و تاریخی تئاتر فرانسه) نوشتن نمایشنامه‌ای را به او سفارش داده بود. از طرفی، ترجمهٔ انگلیسی «جدال سیاه و سگها» در نیویورک به روی صحنه رفت. در سال ۱۹۸۳ اتفاق مهم دیگری در زندگی کلتس روی داد؛ پاتریس شرو که قبلا اجراهای متفاوت و موفقی از آثار ماریوو، ساد، و بعدها ژنه، شکسپیر و چخوف را به روی صحنه
ساد، و بعدها ژنه، شکسپیر و چخوف را به روی صحنه برده بود، تئاتر آماندیه را در شهر نانتر راه اندازی کرد و این تئاتر با اجرای «جدال سیاه و سگها» افتتاح شد. دیدار این نمایشنامه‌نویس و کارگردان اتفاق هنری مهمی بود که به دوستی آنها انجامید. شرو نمایشنامه را با دکورهای عظیم و با استفاده از چند بازیگر معروف سینما و تلویزیون به روی صحنه برد و موفقیت این اجرا باعث شد که کلتس دیگر بتواند از درآمد کار خود زندگی کند. در سال ۱۹۸۴ به سنگال سفر کرد و «جدال سیاه و سگها» در چند شهر آلمان به روی صحنه رفت. سال بعد، «بارانداز
چند شهر آلمان به روی صحنه رفت. سال بعد، «بارانداز غرب» ابتدا در آمستردام و بعد در تئاتر آماندیه، به کارگردانی پاتریس شرو و بازی ماریا کازارس، به روی صحنه رفت. در سال ۱۹۸۵، کلتس با رو در رو قرار دادن دو شخصیتِ موادفروش و مشتری، نمایشنامهٔ «در خلوت پنبه‌زارها» را نوشت که در یک صحنه واحد، در مکانی پرت و به هنگام غروب اتفاق می‌افتد.در فاصلهٔ دو اثر مهم «بارانداز غرب» و «در خلوت پنبه‌زارها»، کلتس کارهای دیگری نوشت؛ فیلمنامهٔ «نیکل استاف» (۱۹۸۴) که هنوز هم چاپ نشده است، رمان نیمه تمام «پیش درآمد» (۱۹۸۶) و
چاپ نشده است، رمان نیمه تمام «پیش درآمد» (۱۹۸۶) و نمایشنامهٔ کوتاهی با عنوان «تاباتابا» برای جشنوارهٔ آوینیون. پاتریس شرو «در خلوت پنبه زارها» را با بازی لوران ماله در نقش مشتری و ایزاک دو بانکه در نقش موادفروش به روی صحنه برد. در دو اجرای بعدی، خودش نقش موادفروش را بازی کرد و همین امر باعث بروز اختلاف بین نویسنده و کارگردان شد، چون کلتس عقیده داشت که این نقش را برای یک سیاهپوست نوشته است و هیچ کدام از نمایشنامه‌های او بدون سیاه نیستند. پس از ترجمهٔ «حکایت زمستانی» شکسپیر به فرانسه، کلتس نمایشنامهٔ «بازگشت
شکسپیر به فرانسه، کلتس نمایشنامهٔ «بازگشت به برهوت» را در سال ۱۹۸۸ نوشت؛ آمیخته‌ای از تراژدی و کمدی و یک شخصیت خیالی، که پاتریس شرو آن را با استفاده از چند بازیگر مشهور سینما و تلویزیون با موفقیت به روی صحنه برد. «بازگشت به برهوت» نیز مثل «بارانداز غرب» خانواده‌ای را نشان می‌دهد که پول آن را متلاشی می‌کند. کلتس نمایشنامهٔ «روبرتو زوکو» (۱۹۸۸) را در حالی که سخت بیمار بود، با الهام از یک حادثهٔ واقعی نوشت. نخستین اجرای «روبرتو زوکو» به کارگردانی پیتر اشتاین در سال ۱۹۹۰ در آلمان به روی صحنه رفت. از اجرای
در سال ۱۹۹۰ در آلمان به روی صحنه رفت. از اجرای فرانسوی اثر به کارگردانی برونو بونگلن در سال ۱۹۹۱، در شهر شامبری، جلوگیری شد، چون نمایشنامه را اثری در ستایش جنایت تشخیص دادند. برنار ماری کلتس در ۵ آوریل ۱۹۸۹، در بازگشت از سفر مکزیک، گواتمالا و لیسبون در یکی از بیمارستان های پاریس بستری شد و ۱۰ روز بعد، در سن ۴۱ سالگی درگذشت. کتاب‌شناسی. آثار برنار-ماری کلتس را می‌توان چنین فهرست کرد: نمایشنامه‌ها: • تلخی‌ها(۱۹۷۰) • پیاده‌روی(۱۹۷۰) • دادرسیِ مستانه(۱۹۷۱) • میراث(۱۹۷۲) • داستان‌های مرده. یک رؤیای گمشده(۱۹۷۳)
• داستان‌های مرده. یک رؤیای گمشده(۱۹۷۳) • نغمه‌های خفته(۱۹۷۴) • روزِ مرگ در داستان هملت(۱۹۷۴) • سالینجر(۱۹۷۷) • شبِ درست پیش از جنگل‌ها(۱۹۷۷) • نبردِ سیاه و سگها(۱۹۷۹) • بارانداز غربی(۱۹۸۵) • در خلوت مزارع پنبه(۱۹۸۵) • تاباتابا(۱۹۸۶) • بازگشت به برهوت(۱۹۸۸) • روبرتو زوکو(۱۹۸۸) ترجمه: • حکایت زمستان، ویلیام شکسپیر(۱۹۸۸) داستان‌ها: • فرار با اسب تا دوردست‌های شهر(۱۹۷۶) • پیش‌درآمد(ناتمام)(۱۹۸۶) فیلمنامه: • نیکِل استاف (۱۹۸۴) ترجمهٔ آثار به فارسی. از آثار کلتس به ترتیب چهار نمایشنامه به فارسی ترجمه شده‌اند:
در زیست‌شناسی گونهٔ وحشی که آن را می‌توان گونهٔ خود رو یا گونهٔ طبیعی هم نامید، به فنوتیپی از ارگانیسم‌ها می‌گویند که در یک گونهٔ زیستی به طور وحشی و خود رو در طبیعت پدیدار می‌شوند. در برابر گونهٔ خود رو، گونه‌های جهش‌یافته قرار دارند؛ گونه‌های جهش یافته ارگانیسمهایی نو با ویژگی‌های ژنتیکی تازه هستند که در پی جهش ژنی پدید می‌آیند.
دروغ پسر بادکنکی به جریانی ساختگی گفته می‌شود که در ۱۵ اکتبر ۲۰۰۹ در کلورادو اتفاق افتاد. در این جریان یک زوج به نام‌های ("ریچارد هین و همسرش مایومی") یک بادکنک پر از گاز هلیم را رها کردند تا در اتمسفر صعود کند و سپس ادعا کردند که پسر ۶ ساله‌شان "فالکن" درون این بادکنک است. این اتفاق توسط رسانه‌های گروهی اینچنین بازتاب یافت که ظاهراً این پسر در حال پرواز در ارتفاع ۷۰۰۰ فوتی (۲۱۰۰ متری) زمین درون یک سبد متصل به یک بادکنک پر از هلیم است. این اتفاق توجه جهانی را به خود جلب کرد. فالکن توسط بعضی رسانه‌ها به "پسر