payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یعقوب‌آباد (بوئین‌زهرا)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان زهرای بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۵ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
ککین، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان زهرای بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۷ نفر (۱۳خانوار) بوده‌است.
علیرضاآباد ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان زهرای بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است. این روستا هم‌اکنون خالی از سکنه و تنها ویرانه‌هایی از آن باقی مانده است. این روستا سالیان سال محل کشاورزی خانواده خواجه وند بوده است.
قشلاق مرانلو، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان زهرای بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۶۹ نفر (۱۳۰خانوار) بوده‌است. این منطقه افراد سرشناسی را در خود جای داده که میتوان به کارشناس و حامی طبیعت ایران و از هنرمندان نوپای عرصه تصویر نام برد. این روستا از دو طایفه ی مرانلو و یغمورلو تشکیل شده که به جهت تشکیل قشلاق توسط طایفه مرانلو به همین نام ثبت گردیده است.این روستا توسط بزرگان وقت پایه گذاری شده است و قبل
روستا توسط بزرگان وقت پایه گذاری شده است و قبل از آن این طایفه به صورت کوچ منطقه ای در استان قزوین ییلاق و قشلاق می نموده است. از افراد معروف این روستا میتوان به نورعلی اینانلو (دلال بزرگ منطقه) جوشکار زبردست و معروف یداله اینانلو مداح خوش صدای اهل بیت محمد اینانلو افراد برجسته دیگر :حاج قربان، محمود اینانلو،تقی اینانلو ،مهدی اینانلو (حاج حجت)،بهنام صادقی(هنرمند) اکبر علی اینانلو(علامت کش منطقه بوئین زهرا) کسب و کار. عمده جمعیت این روستا دامدار هستند و به پرورش گاو گوشتی و شیرده مشغول هستند. با فروش گاو نر
گاو گوشتی و شیرده مشغول هستند. با فروش گاو نر و محصولات لبنی و شیرخام به شهرهای اطراف امرار معاش می نمایند .بزرگترین خریدار محصولات گوشتی حاج نورعلی و غریبعلی و نادر اینانلو می باشند.محصولات لبنی نیز به حاج اسکندر فروخته میشود از حاج اسمعلی به عنوان خیر محل یاد میشود که خیرو برکت را به مردمان قشلاق به ارمغان می آورد.
پاپلی وسطی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان زهرای بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۴ نفر (۳۸خانوار) بوده است. اقتصاد. بیشتر جمعیت روستا مشغول به کار باغبانی پسته می‌باشند
الله‌آباد (بوئین‌زهرا)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان زهرای بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
محمدآباد، از توابع بخش مرکزی شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. کاروانسرای محمدآباد و پل محمدآباد مربوط به دورهٔ صفویه، یکی از آثار ملی ایران است که در این محل واقع شده، و محل مطالعاتی باستان‌شناسی دانشگاه تهران می‌باشد. جمعیت. این روستا در دهستان زهرای بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۹۶ نفر (۲۱۷خانوار) بوده‌است.
شیشه قلعه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان زهرای بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۶ نفر (۴۱خانوار) بوده‌است.
پاپلی علیا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان زهرای بالا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰ نفر (۸خانوار) بوده‌است.
شهرک مدرس(قلعه هاشم خان)، روستایی از توابع بخش شال شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان قلعه هاشم قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲٬۵۶۰ نفر (۶۸۹خانوار) بوده‌است.
حسین‌آباد شاه‌نظر، روستایی از توابع بخش شال شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان زین آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸۶ نفر (۵۳خانوار) بوده‌است.
علی‌آباد نوپس‌پر، روستایی از توابع بخش شال شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان زین آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
عبدالرباب‌آباد ، روستایی از توابع بخش شال شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان زین آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۴۴ نفر (۲۷خانوار) بوده‌است.
خیرآباد (بوئین‌زهرا)، روستایی از توابع بخش شال شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان زین آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۲۷ نفر (۶۴خانوار) بوده‌است.
انگشت (بوئین‌زهرا)، روستایی از توابع بخش شال شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان زین آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
مندرآباد ، روستایی از توابع بخش دشتابی(ارداق) شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. محصول اصلی روستای مندرآباد انگور است. جمعیت. این روستا در دهستان زین‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۸۵ نفر (۱۲۱خانوار) بوده‌است. زبان مردم این روستا ترکی بوده و شیعه مذهب می‌باشند.
محمودآباد (بوئین‌زهرا)، روستایی از توابع بخش شال شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان زین آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۰ نفر (۱۱خانوار) بوده‌است.
قلعه عبدالرباب‌آباد ، روستایی از توابع بخش شال شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان زین آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۸ نفر (۱۷خانوار) بوده‌است.
سخس‌آباد ، روستایی از توابع بخش شال شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان زین‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۱۰۰ نفر (۲۸۰خانوار) بوده‌است.
سومینک، روستایی از توابع بخش رامند شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رامندجنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱۱ نفر (۴۶خانوار) بوده‌است.این روستا تنها 10 کیلومتر با زلزله بویین زهرا فاصله داشت و آسیبی به ان نرسید .شغل اهالی این روستا دامپروری و کشاورزی بوده و محصولات مثل گردو،بادام،انگور ،شیره انگور و میوهای دیگر می باشد معروفترین شهرت در اهالی روستا شیرینعلی بوطه چالی و نوروزی و صفری و اینانلو و حیدری می باشد که به سفلی و اولیا
صفری و اینانلو و حیدری می باشد که به سفلی و اولیا تقسیم شده است.در سالهای 97 و 98 و 99 سرمای و برف باعث سوختن بادام و گردو گردید ولی در سال 99 تولید انگور با توجه به بارندگی خوب بالابودو قراره که پنج شنبه صبح بریم برای انگورچیدن و ریختن آن در بالای پشت بام تاکشمش تولید گردد تا بتوان صبحها آن را خورد امسال شیره نخواهیم داشت
یزن، روستایی از توابع بخش رامند شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رامندجنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲۱ نفر (۵۶خانوار) بوده‌است. جاذبه‌های دیدنی. یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های دیدنی روستای یزن، قله‌ی رامند است. این قله با ارتفاع ۲۵۶۴ متر از سطح دریا، یکی از مقاصد کوه‌نوردان شهرهای اطراف می‌باشد. از دیگر جاذبه ها می‌توان به قنات یزن و درختان گردوی اطراف آن و بافت زلزله زده‌ی قدیمی این روستا اشاره نمود. زلزله‌ی تاریخی ۱۳۴۱. در ساعت ۱۱
روستا اشاره نمود. زلزله‌ی تاریخی ۱۳۴۱. در ساعت ۱۱ شامگاه ۱۰ شهریور ۱۳۴۱، زمین‌لرزه‌ای به بزرگی ۷.۲ ریشتر، شهرستان بوئین‌زهرا را لرزاند. شدت این زمین‌لرزه به حدی بود بود که باعث مرگ بیش از ۱۲ هزار نفر شد. در این زمین‌لرزه بخش‌های فراوانی از روستای یزن نیز فروریخت و با خاک یکسان شد و تقریبا نیمی از ساکنین روستا از دست رفتند.
سوراوجین، روستایی از توابع بخش رامند شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رامندجنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۱ نفر (۴۸خانوار) بوده‌است.
سنجدر، روستایی از توابع بخش رامند شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رامندجنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸ نفر (۷خانوار) بوده‌است.
بنده سر (بوئین‌زهرا)، روستایی از توابع بخش رامند شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. ورودی جاده این روستا در سی کیلومتری از شهر بوئین زهرا در جوار شهر دانسفهان واقع شده است. این روستا در ارتفاع تپه‌ها بنا شده و شغل اهالی این روستا دامداری و کشاورزی است. از عمده محصولات کشاورزی این روستا می‌توان به گردو، بادام، گندم و انگور که غالباً از نوع عسگری می‌باشد اشاره کرد. هوای روستا در تابستان خنک و در زمستان سرد می‌باشد و عمده علت خنکی آن به دلیل ارتفاع نسبتاً بالای این روستا می‌باشد. لازم است ذکر شود که
بالای این روستا می‌باشد. لازم است ذکر شود که در زلزله سال ۱۳۴۱ که در این منطقه رخ داد این روستا تلفات جانی نداشت و خسارات وارده ناچیزی نسبت به مناطق اطراف متحمل شد. مردم روستا به زبان ترکی تکلم می‌کنند. جمعیت. این روستا در دهستان رامندجنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۸ نفر (۴۵خانوار) بوده است.
خوزنین مرکز دهستان رامند جنوبی و روستایی از توابع بخش رامند، شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین، ایران است. جمعیت. براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۳۱۹۴ نفر بوده‌است. مردم. مردمان این روستا از اقوام ایرانی تات هستند و به زبان تاتی سخن می‌گویند. این روستا هر سال در نیمه دوم اردیبهشت میزبان برگزاری آیین سنتی گلابگیری در باغاتِ گُل سرخ می‌باشد.
ینگی کهریز، روستایی از توابع بخش رامند شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جغرافیا. روستای ینگی‌کهریز یکی از روستاهای بخش رامند در شهرستان بوئین‌زهرا است که در قسمت جنوبی استان قزوین قرار گرفته‌است. فاصله ینگی کهریز تا تهران ۱۸۵ کیلومتر، تا قزوین ۹۳ کیلومتر، تا بوئین زهرا ۵۳ کیلومتر و تا دانسفهان ۲۳ کیلومتر است. ینگی‌کهریز در ارتفاع ۱۵۸۳ متری از سطح آبهای آزاد واقع شده و دارای آب و هوای سرد و خشک است. زمین‌های اطراف ینگی کهریز از چمنزار تشکیل شده و بلندترین نقطه نزدیک به آن کوه رامند به ارتفاع ۲۵۵۵
نقطه نزدیک به آن کوه رامند به ارتفاع ۲۵۵۵ متر است. از روستاهای نزدیک به ینگی کهریز می‌توان به چسگین، چنار سفلی، یزن، سنجدر، بندسر، قشلاق چرخلو و نوده نام برد. جمعیت. این روستا در دهستان ابراهیم‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۳ نفر (۴۸خانوار) بوده‌است. طبق آمار غیررسمی جمعیت روستای ینگی کهریز حدود ۲۳۰ نفر است. طبق آمارگیری سال ۱۳۹۵ جمعیت ینگی کهریز ۲۱۳ نفر در قالب ۶۴ خانوار بوده‌است.مردم روستا مانند روستاهای اطراف به زبان ترکی آذربایجانی صحبت می‌کنند. ینگی کهریز به
زبان ترکی آذربایجانی صحبت می‌کنند. ینگی کهریز به معنی قنات (جوی) جدید می‌باشد. اقتصاد. اهالی ینگی کهریز به کشاورزی، دامداری و باغداری مشغولند. سیب گلاب زودرس و دیررس، هلو، شلیل، شبرنگ، سیب گالا و سیب لبنانی و انگور از جمله محصولات درختی روستا هستند. در این روستا همچنین کشت محصولات گوجه فرنگی، گندم و حبوبات نیز رواج دارد، به طوری که روستای ینگی کهریز صاحب بیش از هزار هکتار اراضی کشاورزی دیم و آبی می‌باشد.
نوده (بوئین‌زهرا)، روستایی از توابع بخش رامند شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان ابراهیم‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۵۷ نفر (۱۳۴خانوار) بوده‌است.
قلعه گنجی، روستایی از توابع بخش رامند شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان ابراهیم آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۱۶ نفر (۹۵خانوار) بوده‌است.
قشلاق چرخلو، روستایی از توابع بخش رامند شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان ابراهیم‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۱۸۰ نفر (۲۷۱خانوار) بوده است. در حال حاضر جمعیت ساکن در روستای قشلاق چرخلو بیش از ۲٬۰۰۰ نفر است که باید به آنها جمعیت چند هزار نفری ساکن در تهران، کرج، شهریار و شهر قدس را افزود. اهالی روستا از طایفه چرخلوی ایل شاهسون اینانلو هستند و به زبان ترکی آذربایجانی صحبت می‌کنند. مذهب مردم روستا شیعه است. قشلاق چرخلو به عنوان
مذهب مردم روستا شیعه است. قشلاق چرخلو به عنوان بزرگ‌ترین روستای شاهسون نشین ایران شناخته می‌شود. امیررضا جعفری بازیگر سینما و تلویزیون ایران اهل این روستا می‌باشد. از مهم‌ترین آثار امیررضا جعفری می‌توان به بازیگری در سریال کیمیا اشاره کرد.
محمدآباد گرگر، روستایی از توابع بخش رامند شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان ابراهیم‌آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۰ نفر (۲۰خانوار) بوده است.
مجیدآباد (بوئین‌زهرا)، روستایی از توابع بخش رامند شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان ابراهیم آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۰۲ نفر (۱۱۷خانوار) بوده‌است.
ابراهیم‌آباد، روستایی از توابع بخش رامند شهرستان بوئین‌زهرا در استان قزوین ایران است. مردم این روستا به زبان‌های تاتی و ترکی شاهسونی سخن می‌گویند. دسترسی به این روستا از طریق جادهٔ ۳۸ (تهران - آوج) میسر می‌باشد. نامگذاری و پیشینه. این روستا که به زبان تاتی «برموئه» نامیده می‌شود، به اضافه روستاهای «سگزآباد» و «شال» و «دانسفهان» مهم‌ترین مراکز اسکان تات‌های ایران هستند. نام اولیهٔ ابراهیم‌آباد وَرَهرام آباد، بِرمِوئَه، بِرِم آوَه و بَهرام آباد بوده است (وَرَهرام --&gt; بَهرام --&gt; بَهرام به تاتی بِرِم
--&gt; بَهرام --&gt; بَهرام به تاتی بِرِم می‌شود). وَرَهرام نام سرداری ایرانی در زمان حملهٔ اعراب به این منطقه بوده که از این منطقه پاسداری می‌کرده است. هم‌اکنون هم بسیاری از ساکنان این روستا و افراد محلی از نام بِرمِوئَه استفاده می‌کنند. کشاورزی. مهم‌ترین راه کسب درآمد در این روستا کشاورزی، باغداری و دامداری می‌باشد. زمین‌های هموار با شیب ملایم و خاک مساعد، بستر مناسبی را برای کشاورزی فراهم کرده و اطراف روستا را مزارع و باغات دربر گرفته. محصولات این روستا انگور، ذرت، آلو، زردآلو، هندوانه، خربزه و بادام
انگور، ذرت، آلو، زردآلو، هندوانه، خربزه و بادام هستند. گردشگری. این روستا دارای آب و هوای معتدل در فصل تابستان و زمستان‌های سرد و برفی است. از جاذبه‌های این روستا می‌توان به ناحیه باستانی خرابه قلا (خرابه قلعه) و امام‌زاده جعفر اشاره کرد. برای مطالعهٔ بیشتر. آل احمد، جلال: تات‌نشینان بلوک زهرا.
علی حلاج، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شهیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
سنگاوین، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. این روستا جنوبی ترین نقطه استان قزوین از لحاظ مختصات جغرافیایی و مسکونی بودن است. گویش مردم این روستا ترکی آذربایجانی است‌. جمعیت. این روستا در دهستان شهیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن 300 نفر (۷۵خانوار) بوده‌است.
وروق، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شهیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۱۰ نفر (۹۴خانوار) بوده‌است.
خسروآباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شهیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۹ نفر (۶۵خانوار) بوده‌است.
پرسبانج، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان آوج در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان شهیدآباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۲۲۸ نفر (۲۶۱خانوار) بوده‌است.
گِراتی روستای است از توابع دهستان آذری بخش مرکزی شهرستان اسفراین واقع در حاشیه جاده اسفراین به سبزوار و ۲۳ کیلومتری جنوب شرق اسفراین، فاصله تا سبزوار ۸۷ کیلومتر. جمعیت. براساس سرشماری در سال ۱۳۹۰، جمعیت روستای گِراتی ۸۲۲ نفر و ۲۲۵ خانوار بوده است. که از این تعداد، ۳۹۲ نفر مرد و تعداد ۴۳۰ نفر زن می‌باشد. طبق اطلاعات جمع‌آوری شده از خانهٔ بهداشت روستا، جمعیت کل گِراتی تا آخر سال ۱۳۹۲ هجری شمسی برابر با ۸۱۳ نفر از ۲۲۳ خانوار می‌باشد که از این تعداد، ۳۹۳ نفر مرد و تعداد ۴۲۰ نفر زن می‌باشد. قابل ذکر است که جمعیت
و تعداد ۴۲۰ نفر زن می‌باشد. قابل ذکر است که جمعیت روستای گِراتی در سرشماری سال ۱۳۴۵ ،۸۲ خانوار و ۳۴۹ نفر بوده است. زبان. زبان وگویش روستا شامل:تاتی، کرمانجی، ترکی، بلوچی. طوایف. طایفه‌های روستا اهالی این روستا ترکیبی از اقوام مختلف هستند که بمرور زمان وپیوندهای خویشاوندی نمونه ای از همزیستی مسالمت آمیز را در این محل تجربه کرده و بوجود آورده‌اند. این اقوام شامل کرمانج‌ها (ازطایفه قولانلو) که بومیان اصلی این منطقه هستند تاتها که مهاجرین از مناطق سبزوار بوده‌اند. ترک‌ها که عمدتاً از منطقه جوین به این منطقه
ترک‌ها که عمدتاً از منطقه جوین به این منطقه مهاجرت کرده‌اند شیرازی‌ها یا با سوری‌ها که مهاجر ازبویراحمد وفارس بوده و بلوچ‌ها یا چوبدارها که آنها نیز مهاجر بوده و در اینجا ساکن هستند. آثار قدیمی. گراتی چه آثاری قدیمی داشته ودارد؟ ۱- آسیاب آبی قدیمی: این آسیاب دقیقاً درمکانی روبروی درب حیاط فعلی آقای عزیز نظری (پشت دیوار منزل غلامعباس شاکری) قرار داشت. کانالی که آب را از قنات به این آسیاب هدایت می‌کرد از مسیری که کنار دیوار فعلی حیاط گلمحمد نوری بود به آن وصل می‌شد. ارتفاع زمین از روبروی منزل ملا (پدر رمضان
می‌شد. ارتفاع زمین از روبروی منزل ملا (پدر رمضان قربانی) و ادامه آن در کنار دیوار حیاط نوری اثر همان کانال است که بر روی خاکریزی بلند کشیده شده بود. به این کانال آب که در نقطه اتصال به چاه حدود دوتا سه متر بلندتر از سطح زمین بود مثانه (مسانه ؟) می‌گفتند. باتوجه به معنای واژه مثانه در بدن انسان که معنای آبدان را دارد احتمالاً مثانه درستر باشد چرا که گفتن مثانه به این مکان احتمالاً به دلیل شباهت کارکردی آن با مثانه انسان بوده است. تا چند سال بعد انقلاب نیز ساختمان آسیاب و کانال آب برپا بود و چاه آب یا همان
آسیاب و کانال آب برپا بود و چاه آب یا همان محلی که آب درون آن سرازیر می‌شد تا از آنجا سنگ بزرگ آسیاب را بچرخاند نیز دایر بود. این چاه دارای دهانه ای تقریباً به شعاع یک ونیم متر وعمق حدوداً سه متر بود که با آجر وبه شکل زیبایی از کف تا بالا آجر چینی شده بود. آخرین استفاده از این چاه مربوط به سالهای ۵۹ یا ۶۰ و ایده برادران سرپوشی یعنی باباخان و بهرام و صفرعلی، برای تبدیل آن به یخچال طبیعی بود که در زمستان اقدام به ریختن برف درآن نمودند وسپس باکاه وخاک روی آن را پوشاندند تا بعنوان یک یخچال طبیعی درگرمای
آن را پوشاندند تا بعنوان یک یخچال طبیعی درگرمای تابستان از یخ آن استفاده شود اما متأسفانه این ایده خوب به ثمر ننشست وبرفها آب شد وجز گل ولای درآن چیزی باقی نماند. چندین سال بعد و بمنظور بهسازی روستا متأسفانه این اثر تاریخی تخریب شد ومکان آن صاف گردید. ۲- قلعه کهنه: یکی دیگر از آثار مهم وقدیمی گراتی قلعه کهنه بوده که متأسفانه این اثر هم به دلیل بی‌توجهی تخریب گردیده است. از تاریخ وچگونگی ساخت این قلعه فعلاً اطلاعی نداریم. این قلعه که بر سیاق آبادی‌های زمان خود محصور در دیوارهای بلند با برجهای دیده‌بانی
خود محصور در دیوارهای بلند با برجهای دیده‌بانی ودفاعی در گوشه‌هایش بوده، تخمین زده می‌شود مساحتی بالغ بر ۴۰۰۰ متر مربع داشته است، زیرا دو دیوار شمالی وشرقی آن که تا چندی قبل برپا بودند تقریباً ۲۰۰ متر طول داشتند البته دیوار شرقی آن کمی بیش از دیوار شمالی بود. دروازه ورودی در سمت دیوار شمالی بوده و دیوارهای جنوبی وغربی آن از زمانی که به یاد داریم وجود نداشتند که معلوم نیست تخریب شده یا شاید هم اساساً قلعه تازه ساز بوده و فرصتی برای تکمیل وساخت کاملش بوجود نیامده است. از آثار باقی مانده قلعه کاملاً معلوم بود
است. از آثار باقی مانده قلعه کاملاً معلوم بود که درسمت گوشه شمال غربی آن حیاط کربلایی ملاعلی (ذبیحی) آخرین بنای داخل قلعه بوده زیرا امتداد خانه‌های هم شکل بعد از آن حیاط به سمت جنوب بیانگر این مطلب بود، چرا که دیگر خانه‌های ساخته شده (در غرب آن) هم خارج از آن ردیف ونظم این بخش بود وهم شکل معماری متفاوتی داشت. آن خانه‌ها تا کنار حمام قدیمی روستا امتداد یافته بود. آخرین کسانی که در خانه‌های سمت غربی قلعه زندگی می‌کردند مرادعلی سرپوشی (که تا این اواخر پسرش مصیب در آن زندگی می‌کرد)، قربانعلی از طایفه
پسرش مصیب در آن زندگی می‌کرد)، قربانعلی از طایفه باسوری‌ها، یوسفعلی یوسفی، رضاقلی ارژنگ، محمدعلی که بعداً به روستای عباس‌آباد مهاجرت کرد، محمدرضا قوامیان و آقای غلامرضا رضایی از این جمله افراد بودند. از بناهای عمومی داخل قلعه کهنه: الف) مدرسه قدیمی روستا بود در وسط قلعه و البته کمی نزدیکتر به دیواره دروازه وضلع غربی آن. ب) حسینیه قدیمی در ضلع جنوب شرقی مدرسه و نزدیک به دیوار شرقی وجنوبی. ج) حمام عمومی (با دوش) که بعد از حمام قدیمی خزینه ای ساخته شد و دقیقاً مابین ضلع جنوب شرقی مدرسه وروبروی حسینیه بود.
مابین ضلع جنوب شرقی مدرسه وروبروی حسینیه بود. آخرین ساکنان قلعه کهنه پس از ورود به داخل قلعه از درب ورودی که در قسمت شمالی آن بود، در امتداد دست راست به سمت جنوب ودست چپ به سمت شرق و سپس جنوب تا این اواخر یعنی تاحدود ۲۰ سال قبل خانه‌های مسکونی وجود داشت و مردم در آن زندگی می‌کردند. البته سمت جنوبی قلعه حداقل از ۵۰ سال قبل خالی از سکنه بوده و در دوره ای که به یاد داریم کسی در آنجا زندگی نمی‌کرد. اما ساکنین ضلع غربی به ترتیب خانواده‌های زیر بودند: کربلای ملا علی ذبیحی. اسدالله صفری. فردی معروف به علی اکبر
علی ذبیحی. اسدالله صفری. فردی معروف به علی اکبر الستی که بعداً به روستای خودشان یعنی الست کوچ کردند. مادر حسن شیرخانی. کریم خان (باسوری) از طایفه شیرازی. درضلع شمالی این خانواده‌ها ساکن بودند: علی جلینی که بعدها به زادگاه خود جلین سبزوار کوچ کرد. حسین داوطلب (به سبزوار مهاجرت کرد) و مادر بزرگش. سید احیا آزاد منجیری. قربان باشتینی. درضلع شرقی این خانواده‌ها ساکن بودند: سید محمدرضا آزاد منجیری برات معروف به برات سبیل و یکی دو خانواده دیگر هم که در کنارشان بودند. ۴-قلعه کهنه بناهای عمومی داخل قلعه کهنه:
بودند. ۴-قلعه کهنه بناهای عمومی داخل قلعه کهنه: دبستان روستا مهم‌ترین بنای عمومی که در داخل قلعه کهنه وجود داشت، دبستان روستا بود. این دبستان که حدود بیش از بیست سال قبل از انقلاب ساخته شده بود درنوع خود بنایی جدید وشیک محسوب می‌گردید. بسیاری از اهالی روستا در این دبستان درس خواندند. حدود یکی دوسال قبل از انقلاب که جمعیت افزایش پیدا کرد، دیگر این مدرسه گنجایش همه دانش آموزان را نداشت بنابراین برای اولین بار بچه‌های کلاس چهارم و پنجم به محل خانه‌های تازه ساخته شده حسین وظیفه‌شناس معروف به حسین قربان منتقل
شده حسین وظیفه‌شناس معروف به حسین قربان منتقل شدند وآنجا بطورموقت تبدیل به مدرسه شد. موقعیت کلی اولین دبستان گراتی: پس از ورود به داخل قلعه کهنه، به فاصله حدود ۵۰ متر وتقریبا در وسط بنا، ساختمان مدرسه با دو پنجره در طرفین درب کوچک ورودیش که همگی چوبی وبا رنگهای آبی، نمایان بود. وارد ساختمان که می‌شدید، ابتدا یک اتاق تقریباً ۵ در۳ درسمت راست که دراین اواخر مخصوص کلاس پنجمی‌ها بود. اتاقی کوچکتر درسمت چپ که اتاق دفتر مدرسه ومحل استقرار مدیر ومعلم بود. راهروی مدرسه تقریباً با عرض سه متر و طول ۷متر به حیاط ختم
تقریباً با عرض سه متر و طول ۷متر به حیاط ختم می‌شد، قبل از رسیدن به دربی که رو به حیاط باز می‌شد، دو اتاق دیگر هم در طرفین راست وچپ حدوداً با ابعاد ۳در ۴ یا کمی بیشتر قرار داشتند. درمجموع کلاس پنجم وچهارم هریک اتاق جداگانه و کلاسهای اول تا سوم نیز در یک اتاق یا کلاس می‌نشستند. حیاط مدرسه نیز با دیوار گلی به ارتفاع حدوداً دو و نیم متر وطولی تقریباً ده متر وباعرض تقریبی هشت متر، محصور شده بود. در داخل حیاط روبروی پنجره اتاقی که در سمت راست قرار داشت، حوض سیمانی کوچکی بود که شیر آبی بر روی آن نصب بود و محل
کوچکی بود که شیر آبی بر روی آن نصب بود و محل شستشوی دستها وآبخوری بچه‌ها بود. درانتهای سمت راست حیاط مدرسه نیز دو دهانه توالت وجود داشت. صحن حیاط خاکی بود وهیچ درخت یا گیاه یا سازه‌ای در آن وجود نداشت. ساختمان این مدرسه که می‌توانست بعنوان نماد علم ودانش گذشته روستا نگهداری شود متأسفانه طی بیست سال گذشته تخریب گردیده است. دیگر بناهای عمومی داخل قلعه کهنه حسینیه پس از ورود به داخل قلعه و پیچیدن به سمت چپ ورفتن به سمت جنوب وعبور از دیوار مدرسه، به فاصله کمتر از صد متر در دست چپ چهاردیواری بزرگی توجه انسان را
صد متر در دست چپ چهاردیواری بزرگی توجه انسان را به خود جلب می‌کرد. این بنای بدون سقف تقریباً مربع شکل ودارای دیوارهای کاهگل اندود بلندی بود که علاوه بر هیبتی که داشت زیبایی خاصی هم ایجاد کرده بود. ارتفاع دیوارها بیش از دو متر وطول وعرض آن هریک حدود بیست متر می‌شد. تنها درب ورود وخروج آن هم در سمت غربی بود. تاحدود سال ۱۳۵۰ مراسم عزاداری محرم در همین مکان برگزار می‌شد، سپس با ساخت مسجد کنونی روستا این مکان رها گردید. آخرین استفاده این مکان درسالهای بعد از ساخت مسجد جدید تبدیل آن به محل انبار کاه و در مواقعی
مسجد جدید تبدیل آن به محل انبار کاه و در مواقعی هم نگهداری شتران عشایری بود که بعد از ورود غیرمجاز آن شترها به مزارع روستا (و اصطلاحاً خرابی کردن) درآنجا نگهداری یا به تعبیر بهتر، بازداشت می‌شدند.
قهرمان‌آباد (اسفراین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اسفراین در استان خراسان شمالی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان آذری قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳۵ نفر (۱۰۱خانوار) بوده‌است.
حصاری گازرانی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اسفراین در استان خراسان شمالی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان آذری قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۸۱ نفر (۹۸خانوار) بوده‌است.
چنگی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان پاکدشت در استان تهران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان حصارامیر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۸۳۷ نفر (۵۰۷خانوار) بوده‌است.
فطر (قزوین)، روستایی از توابع بخش کوهین شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان ایلات قاقازان شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۷ نفر (۲۴خانوار) بوده است.
نصرآباد (اسفراین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اسفراین در استان خراسان شمالی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان آذری قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۰ نفر (۳۱خانوار) بوده‌است.
کلاته حاج علی‌خان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اسفراین در استان خراسان شمالی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان آذری قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
سلطان‌آباد (قزوین)، روستایی از توابع بخش کوهین شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان ایلات قاقازان شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۵ نفر (۴۶خانوار) بوده‌است.