payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فرمانروای این خاندان به‌شمار آورده‌است (ص ۲۹۴). به استناد نوشته‌های عتبی که مورخان بعدی همچون ابن اثیر و رشیدالدین فضل‌الله همدانی آن را عیناً بازگو کرده‌اند، ابوالحارث احمدبن محمد به هنگام سلطنت نوح بن منصور سامانی در گوزگان حکومت داشت و دوران فرمانروایی او مقارن با قدرت‌گیری غزنویان گردید. وی بدین لحاظ برای تثبیت موقعیت خود ضمن اینکه از سامانیان فرمان می‌برد، با سبکتکین غزنوی و فرزند او محمود ــ که هنوز در زیر فرمان امیران سامانی بودند ــ نیز نزدیک شد و در اثر همین ارتباطها دختر خود را به فرزند سبکتکین
در اثر همین ارتباطها دختر خود را به فرزند سبکتکین داد و یکی از دختران او را به ازدواج فرزندش ابونصر درآورد (صص ۲۹۴، ۲۹۵). در ۳۸۳ق/۹۹۳م فایق، فرمانده شورشی لشکر سامانیان، به سوی بلخ و ترمذ گریخت و درصدد برآمد که لشکری فراهم آورد و بر ضد نوح بن منصور قیام کند. نوح به ابوالحارث فریغونی مأموریت داد که به جنگ فایق برود، لیکن لشکریان وی از فایق شکست خوردند و فایق بعد از اینپ یروزی به بلخ رفت (عتبی، ۹۳؛ ابن اثیر، ۹/۹۹). سرانجام فایق با ابوعلی سیمجوری ـ شورشیِ دیگر ـ پیمان اتحاد بست. این‌بار نوح ابن منصور شخصاً از
ـ پیمان اتحاد بست. این‌بار نوح ابن منصور شخصاً از بخارا بیرون آمد و لشکری انبوه گرد آورد و امیران محلی خراسان همچون ابوالحارث فریغونی به او پیوستند. در جنگی که روز سه‌شنبه نیمهٔ رمضان ۳۸۴ق/۲۳ اکتبر ۹۹۴م روی داد، سرداران مذکور شکست خوردند و گریختند (عتبی، ۱۰۴، ۱۰۵؛ گردیزی، ۳۷۲، ۳۷۳؛ بیهقی، ۲۰۰؛ خواندمیر، ۲/۳۶۷). درگذشت او را احتمالاً می‌توان میان ۳۸۵–۳۹۰ق/۹۹۵–۱۰۰۰م دانست. ۴. "ابونصر احمد یا محمد" (د ۴۰۱ق/۱۰۱۰م). پس از درگذشت ابوالحارث احمدبن محمد، فرزندش ابونصر بر جای پدر نشست (عتبی، ۲۹۵). تاریخ جلوس او
ابونصر بر جای پدر نشست (عتبی، ۲۹۵). تاریخ جلوس او مشخص نیست. ابن اثیر در ذکر رویدادهای ۳۸۹ق/۹۹۹م دربارهٔ سلطان محمود غزنوی و آل فریغون مطالبی بیان داشته، لیکن نام فرمانروایان را معلوم نکرده‌است و از این‌رو نمی‌توان فردی را که در آن سال فرمان می‌رانده به درستی باز شناخت. حدس باسورث مبنی بر اینکه احتمالاً پیش از ابونصر یکی دیگر از افراد این خاندان به نام فریغون بن محمد از سوی سلطان محمود در ۳۹۴ق/۱۰۰۴م در گوزگان فرمانروایی داشته، با گفته‌های عتبی نمی‌خواند، چه وی صریحاً جانشینی ابونصر را به جای پدرش ابوالحارث
وی صریحاً جانشینی ابونصر را به جای پدرش ابوالحارث احمد گزارش کرده‌است. ابونصر در دوران حکومت خود مورد اعتماد سلطان محمود بود. در جنگی که میان محمود و ایلک خان رخ داد، سلطان غزنوی قلب لشکر را به ابونصربن احمد و امیر نصر برادرش سپرد. این جنگ با شکست ایلک خان پایان پذیرفت (همو، ۲۸۶–۲۸۷). ابونصر در ۴۰۱ق/۱۰۱۰م درگذشت (همو، ۲۹۵؛ ابن اثیر، ۹/۲۲۵). از سرنوشت افراد این خاندان پس از درگذشت ابونصر، خبر دقیقی در دست نیست. با مرگ وی باید دوران فرمانروایی این دودمان را پایان یافته دانست. بیهقی در ضمن شرح رویدادهای
را پایان یافته دانست. بیهقی در ضمن شرح رویدادهای ۴۰۱ق/۱۰۱۰م از فریغونی دیگر به نام حسن یاد می‌کند که همنشین فرزندان سلطان محمود یعنی محمد و مسعود بوده‌است (ص ۱۱۲). ظاهراً این فرد باید فرزند ابونصر باشد. اگر او پس از پدر ادعای جانشینی وی را داشته، نبایست به جایی رسیده باشد. از دیگر افراد وابسته به این خاندان باید از "فریغون بن محمد" نام برد. به نوشتهٔ عتبی (ص ۱۹۷) سلطان محمود غزنوی او را در ۳۹۴ق/۱۰۰۴م، به جنگ آخرین بازماندهٔ سامانیان، اسماعیل بن نوح، فرستاد. این مرد را، برخلاف پندار پاره‌ای از پژوهشگران،
این مرد را، برخلاف پندار پاره‌ای از پژوهشگران، نمی‌توان در جدول فرمانروایان فریغونی جای داد. سلطان محمود پس از درگذشت ابونصر فریغونی، فرزند خود ابواحمد محمدبن یمین‌الدوله را ـ که داماد ابونصر نیز بود ـ به جای او به فرمانروایی گوزگان برگماشت (همو، ۳۶۸–۳۶۹). باری، تاریخ واقعی برافتادن فریغونیان همان ۴۰۱ق/۱۰۱۰م است. محمدبن محمود نیز تا پایان عمر پدر در گوزگان فرمان راند. اوضاع اجتماعی و اقتصادی. گوزگان در دوران فرمانروایی آل فریغون ولایتی آباد و پررونق بود. مؤلف حدودالعالم در میان صادرات آنجا از نمد، حَقیبه،
حدودالعالم در میان صادرات آنجا از نمد، حَقیبه، تنگِ اسب، زیلو و پلاس یاد کرده‌است (ص ۹۵). وی در شهرها و روستاهای کوچک این ولایت نشانی از کانی‌های زر، سیم، آهن، سرب، و سنگ سرمه را نیز به دست داده‌است (ص ۹۶). ابن حوقل در توصیف شهر شبورقان، از جمله شهرهای گوزگان، می‌گوید که میوه‌هایش به جاهای دیگر برده می‌شود. وی می‌افزاید که این ولایت ناحیه‌ای فراخ نعمت با کالاهای تجارتی از جمله پوست دباغی شده‌است که آن را به خراسان و ماوراءالنهر می‌برند (ص ۱۷۷). از گوزگان به دلیل اهمیت بازرگانی که پیدا کرده بود، راه‌هایی به
دلیل اهمیت بازرگانی که پیدا کرده بود، راه‌هایی به دیگر شهرها و ولایات ایجاد شده بود. ابن واضح یعقوبی از راه بلخ به گوزگان و گوزگان به فاریاب نام می‌برد که ۵ منزل بوده‌است (ص ۶۳). اصطخری نیز برخی از راه‌هایی را که از گوزگان به دیگر جاها می‌رفته، وصف کرده و نکته‌هایی نیز دربارهٔ کشاورزی و صنایع‌دستی در این ولایت بیان داشته‌است (صص ۱۲۹، ۲۱۳–۲۱۴). هنر و فرهنگ. فرمانروایان فریغونی توجه بسیاری به گسترش دانش و فرهنگ می‌کردند و دانشمندان را می‌نواختند. نخستین کتاب جغرافیا به زبان پارسی، حدودالعالم من المشرق الی
جغرافیا به زبان پارسی، حدودالعالم من المشرق الی المغرب، به تشویق یکی از افراد این سلسله، ابوالحارث محمد، و هم به نام او نوشته شد. نام مؤلف این کتاب معلوم نیست، اما مینورسکی در تعلیقاتی که بر ترجمهٔ همین کتاب نوشته نام او را، به احتمال، ابن فریغون و از افراد همین خاندان دانسته‌است. این کتاب در ۳۷۲ق/۹۸۲م نوشته شده و یکی از نخستین آثار بر جای ماندهٔ زبان پارسی است. تألیف این کتاب در دورانی که زبان پارسی رونق چندانی نداشته، نشانه‌ای از میهن‌دوستی امیران فریغونی است. از دانشمندان دیگری که با آل فریغون پیوند
است. از دانشمندان دیگری که با آل فریغون پیوند داشته‌اند، می‌توان ابوالفضل احمدبن حسین بدیع‌الزمان همدانی را نام برد که مدتی را در دربار آنان گذراند و نامه‌هایی به برخی از فرمانروایان فریغونی نوشت (عتبی، ۲۹۵؛ ثعالبی، ۴/۲۷۵). همچنین ابوالفتح بُستی چکامه‌هایی در ستایش این امیران سروده‌است (عتبی، ۲۹۷). ابن اثیر نیز از توجه این خاندان به دانشمندان و بزرگان یاد کرده‌است (۹/۲۲۶). چنان‌که یاد شد مینورسکی، شعیابن فریغون، مؤلف کتاب جوامع العلوم را که دائرةالمعارف مختصری به زبان عربی است نیز از وابستگان به این خاندان
به زبان عربی است نیز از وابستگان به این خاندان دانسته‌است. لیکن پژوهشهای تازه این نظر را رد می‌کند. بر پایهٔ این پژوهشها، جوامع العلوم برای امیر ابوعلی احمد بن محمدبن مظفر از امرای آل محتاج تألیف شده‌است (ایرانیکا، ذیل آل فریغون). وابستگان این خاندان به پیروی از امیران خود، حامی دانشمندان بودند. اصطخری از جعفربن سهل بن مرزبان دبیر و نویسندهٔ ابوالحارث بن فریغون که از خاندان آل مرزبان شیراز بوده، نام برده‌است (ص ۱۲۹). ابن حوقل نیز صفحه‌ای از کتاب خود را به او اختصاص داده و از دانایی و کرامت و بزرگواریهای او
اختصاص داده و از دانایی و کرامت و بزرگواریهای او توصیف شایسته‌ای کرده‌است. وی می‌گوید که جعفربن سهل، افزون بر اینکه نیازمندان را می‌نواخت، با نامه نوشتن و دلجویی از دیگران نیز جمعی را خشنود نگه می‌داشت. او با ساختن رباطها و وقف کردن املاکی بر آن، از رهگذران پذیرایی می‌کرد (صص ۲۵۶، ۲۵۷). این جعفربن سهل در زمانی که ابن حوقل کتاب خود را می‌نوشته (ح ۳۳۱ق/۹۴۲م) زنده و بر سر کار بوده و احتمالاً وی را نواخته‌است.
محمد یحیی کیوان قزوینی (۱۲۶۴ش -۱۳۰۴ش) متولد قزوین معروف به «واعظ قزوینی» و «شیخ یحیی واعظ» روحانی و روزنامه نویس سوسیالیست بود که در آستانه خلع سلطنت قاجاریه در تهران ترور شد. پدرش «شیخ اسماعیل واعظ» از وعاظ و صوفیان قزوین بود. وی صاحب، مدیر و سردبیر روزنامه نصیحت و از دوستان ملک‌الشعرای بهار بود. محمد کیوان قزوینی در ۷ آبان سال ۱۳۰۴ در حالی که روزنامه اش توقیف شده و در تهران بسر میبرد ترور شد. برخی گفته اند «ملک الشعرای بهار» از طرف مخالفین محکوم به مرگ شده بود و «محمد کیوان قزوینی» بخاطر شباهت چهره به جای
بود و «محمد کیوان قزوینی» بخاطر شباهت چهره به جای وی کشته شد. روایت دیگری نیز وجود دارد که وی به‌خاطر این که برادرش عباسعلی کیوان قزوینی از افراد با نفوذ و نزدیک به سلسله قاجار بوده‌است ترور شده‌است. برخی معتقدند قتل واعظ به دلیل مقالات تند او علیه نظامیان و سردار سپه بوده و این قتل کاملاً عامدانه و آگاهانه یکروز قبل از اعطای سلطنت به رضاخان در راستای اهداف سردار سپه و طرفدارانش بوده‌است. نقل قول از کتاب مرتضی کیوان: "واعظ قزوینی یکی از نخستین ترقی خواهان سوسیالیست و شهرستانی ایران بوده‌است. این شخص که در
و شهرستانی ایران بوده‌است. این شخص که در سال‌های آخر جنگ جهانی اول و بلا فاصله بعد از انقلاب کبیر اکتبر مرام سوسیالیسم را انتخاب کرده بود، روزنامه نصیحت را در اختیار مارکسیست‌های آن دوره گذاشت. گفته می‌شوداو از اهالی سرشناس قزوین بود که کلامش کاری بوده ... درست در بحبوحه خلع احمد شاه قاجار و به قدرت رسیدن رضا میرپنج، روزنامه نصیحت را توقیف می‌کنند و شیخ یحیی برای آزاد کردن آن به تهران به سراغ دوستانش در مجلس شورای ملی می‌رود و هنگامی که غروب هفتم آبانماه ۱۳۰۴ وارد میدان بهارستان می‌شود به ضرب گلوله از پا
وارد میدان بهارستان می‌شود به ضرب گلوله از پا در می‌آید."
رود کاسای رودی جاری در مرکز و جنوب غربی آفریقاست که از شرق فلات بیه در آنگولا سرچشمه گرفته و پس از پیمودن ۴۰۲ کیلومتر به سمت شرق، با تغییر مسیر به سمت شمال و پیمودن ۴۳۸ کیلومتر دیگر، مرز بین آنگولا و کنگو را تشکیل می‌دهد. چندین آبشار و تندآب در طول مسیر رود کاسای وجود دارند و این رود با گذر از آنها عریض‌تر و عمیق‌تر شده و کشتی‌رانی در آن ممکن می‌شود. کاسای سپس در بخش‌های پایین‌دستش وارد جنگل‌های بارانی استوایی می‌گردد. این رود سپس پیش از تلاقیش با رود کوانگو تشکیل برکهٔ ویسمان را می‌دهد و پس از آن رود فیمی
تشکیل برکهٔ ویسمان را می‌دهد و پس از آن رود فیمی که از دریاچه مای-ندومبه سرچشمه گرفته‌است به کاسای می‌پیوندد. از این نقطه به‌بعد کاسای با نام رود کوا شناخته می‌شود و در نهایت با گذر از جنوب غربی کنگو، به رود کنگو می‌ریزد. این رود که با درازای ۲٬۱۵۳ کیلومتری خود، طولانی‌ترین رود در حوضهٔ آبخیز رود کنگو به‌شمار می‌رود یکی از مهمترین رودهای جنوبی تأمین‌کنندهٔ آب این رودخانه است، به‌نحوی که حجم آبی در حدود یک پنجم جریان اصلی در کواماوث، در ۲۰۰ کیلومتر بالاتر از برکهٔ مالبو در کنگو از رود کاسای وارد رود کنگو
از برکهٔ مالبو در کنگو از رود کاسای وارد رود کنگو می‌شود.
وضع بشر یکی از کتاب‌های نظری هانا آرنت، فیلسوف آلمانی است که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد. هانا آرنت در این کتاب روایتی متفکرانه و تفکربرانگیز دربارهٔ وضع بشر ارائه می‌دهد که نسبت نظر و عمل دغدغه دیرینه‌اش بوده‌است. وی ضمن شرح مفاهیم زحمت، کار و عمل و جایگاه آن‌ها در وضع بشر، با نگاهی تاریخی سیر آن‌ها را تا روزگار ما پی می‌گیرد و نشان می‌دهد که از دوران یونان باستان تا امروز رویکرد ما به زندگیِ وقف عمل چه فراز و فرودها و تغییراتی به خود دیده‌است. اهمیت کتاب. این کتاب یکی از مهم‌ترین و برجسته‌ترین آثار هانا آرنت
کتاب یکی از مهم‌ترین و برجسته‌ترین آثار هانا آرنت است. منتقدان به اتفاق این کتاب را یکی از تأثیرگذارترین نوشته‌های او می‌دانند. دربارهٔ اهمیت این کتاب در مجله نیویورکر چنین نوشته شده‌است: «ترکیب توده عظیم عقلانی و عقل سلیم باعث شده است نگرش خانم آرنت به تاریخ و سیاست هم جذاب باشد و هم صریح.» موضوعات کتاب. پرسش دربارهٔ ماهیت سیاست و حیات سیاسی بر مبنای روش پدیدارشناسی و «نو بودن امر سیاسی» در قرن بیستم، از جمله مسائلی است که هانا آرنت در مورد آن تحقیق کرده‌است. موشکافی هانا آرنت در این باب که چگونه بشر به
موشکافی هانا آرنت در این باب که چگونه بشر به ارزش‌های اخلاقی پیشین خود که روز و روزگاری اساس پندار و کردارش بوده، پشت می‌کند و پیرو ارزش‌هایی کاملاً متناقض می‌شود، قابل تأمل است. هانا آرنت کتاب وضع بشر با بررسی انسانیت مدرن و انسان از منظر اعمالی که توانایی انجامش را دارد، مسائلی همچون از بین رفتن عامل انسانی و آزادی سیاسی را مورد واکاوی قرار می‌دهد. آرنت در این کتاب این پارادوکس را مطرح می‌کند که هرچه قدرت انسان در جستجوی فنی و انسان‌گرایانه زیاد شود، کمتر می‌تواند پیامدهای اعمالش را کنترل کند. ترجمهٔ
می‌تواند پیامدهای اعمالش را کنترل کند. ترجمهٔ فارسی. این کتاب با ترجمهٔ مسعود علیا از سوی نشر ققنوس منتشر شده‌است.
فهرست میراث جهانی در آسیای شرقی شامل ۷۱ میراث جهانی در ۵ کشور چین، مغولستان، کره شمالی، کره جنوبی و ژاپن می‌شود. در این منطقه از آسیا چین با ۴۱ میراث ثبت شده در یونسکو بیشتر میراث جهانی را دارد. دیوار بزرگ چین، کوه تای، زوکودیان ٬لشکر سفالین، شهر ممنوعه، قصر موکدن و غار موگای نخستین مکان‌هایی بودند که در ۱۹۸۷ در این منطقه در فهرست میراث جهانی ثبت شدند. میراث‌ها با شش معیار برای میراث فرهنگی و چهار معیار برای میراث طبیعی مشخص می‌شوند. در آسیای شرقی از ۷۱ میراث ثبت شده تا سال ۲۰۱۱ ۵۳ میراث فرهنگی، ۱۴ میراث
ثبت شده تا سال ۲۰۱۱ ۵۳ میراث فرهنگی، ۱۴ میراث طبیعی و ۴ میراث ترکیبی بوده‌است.. تا کنون هیچ یک از میراث ثبت شده در این منطقه در فهرست میراث در خطر قرار نگرفته‌اند.
فهرست میراث جهانی در غرب آسیا شامل ۷۱ میراث جهانی در ۱۶ کشور ارمنستان، آذربایجان، بحرین، قبرس، گرجستان، ایران، عراق، اسرائیل، اردن، لبنان، عمان، عربستان سعودی، سوریه، ترکیه، امارات متحده عربی و یمن می‌شود. کویت نیز در این منطقه قرار دارد ولی هیچ گونه میراث جهانی در آن ثبت نشده‌است. در میان کشورهای غرب آسیا ایران با ۲۶ میراث ثبت شده در یونسکو بیشترین میراث جهانی را دارد. چغازنبیل، تخت جمشید، میدان نقش جهان از ایران و دمشق در سوریه نخستین مکان‌هایی بودند که در ۱۹۷۹ در این منطقه در فهرست میراث جهانی ثبت شدند.
۱۹۷۹ در این منطقه در فهرست میراث جهانی ثبت شدند. میراث‌ها با شش معیار برای میراث فرهنگی و چهار معیار برای میراث طبیعی مشخص می‌شوند. در غرب آسیا از ۷۱ میراث ثبت شده تا سال ۲۰۱۱، ۶۷ میراث فرهنگی، ۱ میراث طبیعی و ۳ میراث ترکیبی بوده‌است. در سرزمین‌های غرب آسیا ۷ میراث از جمله، آشور و سامرا در عراق، زبیده در یمن، در فهرست میراث جهانی در معرض خطر قرار دارند.
فهرست میراث جهانی در شمال و آسیای میانه شامل ۱۹ میراث جهانی در شش کشور قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، ترکمنستان، ازبکستان و قسمت آسیایی روسیه می‌شود. قلعه ایچان نخستین مکان ثبت شده در فهرست میراث جهانی در این منطقه‌است. و روسیه با ۷ میراث که در یکی از آن‌ها با مغولستان مشترک است بیشترین میراث ثبت شده را دارا می‌باشد. از ۱۹ میراث ثبت شده در این منطقه ۱۱ عدد فرهنگی و ۸ تای آن طبیعی است. تا کنون هیچ‌یک از میراث ثبت شده در این منطقه در فهرست میراث در خطر قرار نگرفته‌اند.
فهرست میراث جهانی در جنوب آسیا شامل ۵۱ میراث جهانی در ۶ کشورافغانستان، پاکستان، هند، نپال، سری‌لانکا و بنگلادش می‌شود و پادشاهی بوتان نیز در این منطقه قرار دارد که بدون هیچ میراث می‌باشد. در این منطقه از آسیا هند با ۲۸ میراث ثبت شده در یونسکو بیشترین میراث جهانی را دارد. پارک ملی ساگارماتا و دره کاتماندو در نپال نخستین مکان‌هایی بودند که در ۱۹۷۹ در این منطقه در فهرست میراث جهانی ثبت شدند. از ۵۱ میراث ثبت شده از ۷۱ میراث ثبت شده ۴۱ میراث فرهنگی، ۱۰ میراث طبیعی است. تندیس‌های بودا در بامیان ، منار جام در
طبیعی است. تندیس‌های بودا در بامیان ، منار جام در افغانستان از جمله سه میراث در خطر این منطقه از آسیا هستند.
فهرست میراث جهانی درجنوب شرق آسیا شامل ۳۱ میراث جهانی در هفت تایلند، لائوس، کامبوج، ویتنام، مالزی، فیلیپین و اندونزی می‌شود. چهار کشور میانمار، برونئی، سنگاپور و تیمور شرقی نیز در این منطقه قرار دارند که هیچ گونه میراث ثبت شده‌ای ندارند. اندونزی و ویتنام هر کدام با هفت میراث بیشترین میراث ثبت شده در این منطقه را دارند. میراث‌های اندونزی و تایلند نخستین میراث ثبت شده در این منطقه است. از ۳۱ میراث ثبت شده ۱۹ میراث فرهنگی و ۱۲ میراث طبیعی و دو میراث در خطر است.
مُرّ یا مرِّ مَکّی نوعی صمغ یا سقز طبیعی است که از تعدادی گونه کوچک درخت خاردار از تیره "بلسان" استخراج می‌شود. از مر مکی در طول تاریخ به عنوان عطر، بخور و دارو استفاده می‌شده‌است.
رونا نیشلیو متولد ۲۵ اوت ۱۹۸۶ در یوگسلاوی (کوزوو امروزی) خواننده و مجری کوزوو-آلبانیایی است. رونا نمایندهٔ کشور آلبانی در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۲ است. ترانهٔ او «شخصی» نام دارد. یوروویژن. رونا با ترانهٔ خود به نام «شخصی» که تنها اسم آن به زبان لاتین و متن آهنگ کاملاً آلبانیایی بود، موفق به کسب رتبهٔ دوم در سمی فاینال و پنجم در فاینال شد که تا کنون بهترین رتبهٔ این کشور و اولین باری بوده که در گروه پنج کشور برتر قرار می‌گیرد.
دیلدو بنددار ، کیرکاشی بند دار نوعی کیرکاشی است که به کمر بسته می‌شود و دارای انواع (الکتریکی، گرمایی و ساده) و شکل‌ها و رنگ‌های گوناگون هست. هر فردی می‌تواند آن را بپوشد و به درون واژن یا مقعد (آنوس) پارتنر خود فرومی‌برد .کیرکاشی بنددار توسط بین‌ دو زن همجنس‌گرا یا دوجنس‌گرا به کار برده می‌شود و همچنین برای میخزنی یا دخول زن به مرد (دو پارتنر دگرجنسگرا) کاربرد دارد. کاربردها. حتی بیشتر از گونه‌های مختلف مهارها و دیلدوها، راه‌های مختلف و دیگرسانی برای استفاده از راه‌اندازی تسمه هستند. عموما روش‌های استفاده
از راه‌اندازی تسمه هستند. عموما روش‌های استفاده از آنها را می‌توان به چندین دسته کلی بخش کرد، که هر یک نیز با تنوع خودشان اند. تقریبا هر پوزیشن مرتبط با آمیزش جنسی (یا نه، در صورت دخول همزمان) می‌تواند با دیلدو بنددار انجام داده شود. در واقع، با مهارهای دیگری که به دیلدو اجازه می‌دهد روی اجسام بی‌جان سوار شود، می‌توان پوزیشن‌های نو و بی‌پایانی درا تصور نمود. پوزیشن‌های جنسی. شماری از پوزیشن‌ها را می‌تواند با به کارگیری دیلدو بنددار انجام داده شود. این در بر می‌گیرد:
والیان فیلی نام یک سلسله فرمانروایان کردتبار که در سال ۱۰۰۶ هجری قمری، به دستور شاه عباس صفوی به عنوان والی برگزیده شدند و حدود ۳۰۰ سال حاکم لرستان و ایلام بودند.‌ از آنجا که حسین خان از خانواده فیلی بود، ملک وی به کردستان فیلی مشهور شد. والیان فیلی با یک سلسله روابط خاص به حکومت مرکزی ایران وابسته بودند و سالانه به میزان معینی مالیات و تعدادی تفنگچی در اختیار حکومت مرکزی قرار می‌دادند. مرکز حکم فرمایی والیان تحت تأثیر حیات اجتماعی منطقه مکان ثابتی نداشت. از معروف‌ترین والیان پشتکوه می‌توان از حسن خان والی،
معروف‌ترین والیان پشتکوه می‌توان از حسن خان والی، غلامرضا خان فیلی ، حسینقلی خان ابوقداره نام برد. یکپارچگی حکومت والیان فیلی در سال ۱۳۰۷ با تصرف پشتکوه توسط نیروهای دولتی از میان رفت. غلامرضاخان به عنوان آخرین والی پشتکوه به عراق گریخت و حکومت والیان فیلی به پایان رسید. تبار لری والیان فیلی. والیان فیلی لر و از طایفه سلورزی(سلبوری یا سلاحورزی) هستند. براساس اظهارات مورخین مشهور چون اسکندر بیگ منشی و ملا جلال منجم یزدی حسین خان موسس سلسله والیان فیلی از قبیله سلویرزی و فرزند منصور نامی بوده از بیگ ها و
قبیله سلویرزی و فرزند منصور نامی بوده از بیگ ها و خوانین دربار اتابکان لر خورشیدی که منصور بیگ اجدادش از طایفه سلویرزی بودند . کردستان فیلی. محدودهٔ کردستان فیلی یا به‌طور دقیق‌تر محدودهٔ تحت حاکمیت والیان فیلی از پشتکوه، پیشکوه و مناطقی در شرق کشور امروزی عراق تشکیل می‌شد؛ بنابراین می‌توان محدودهٔ استان‌های کنونی لرستان و ایلام را به صورت یکپارچه به عنوان لرستان فیلی معرفی کرد. مناطق تحت نفوذ والیان فیلی در عراق پس از تعیین مرز ایران و عثمانی از کنترل آنان خارج و جزئی از کشور عثمانی محسوب شد. سرآغاز. در
خارج و جزئی از کشور عثمانی محسوب شد. سرآغاز. در سال ۱۰۰۶ هجری قمری شاه عباس صفوی، شاه وردی خان، آخرین اتابک لر کوچک را به علت عملکرد نامطلوبش در کنار رودخانه سیمره به قتل رسانیده، سلسله اتابکان لرستان را منقرض کرده، لقب اتابکی را منسوخ نمود. وی حسین خان فیلی را با عنوان والی به حکومت لرستان منصوب نمود. در برخی از منابع حسین خان فیلی را خواهر زاده یا پسر عمویی و خاله زاده شاهوردی خان اتابک ثبت کرده‌اند. از فلک‌الافلاک تا ده‌بالا. والیان فیلی از دوره شاه عباس تا دوره فتحعلی شاه حاکم سراسر لرستان (تقریبا شامل
تا دوره فتحعلی شاه حاکم سراسر لرستان (تقریبا شامل استان‌های ایلام و لرستان) بودند و مرکز حکومتشان در قلعه فلک‌الافلاک در پیشکوه بود. حسن خان در زمان فرمانروایی آقا محمد خان قاجار، مانند پدر و جدش حکومت خان قاجار را به رسمیت شناخت و با وی از در اطاعت درآمد و در بعضی حوادث و رویدادهای آن زمان، به کمک آقا محمد خان شتافت. در زمان والی گری حسن خان، فتحعلی شاه قلمرو حکومت ایشان را محدود به پشتکوه کرد و حکومت پیشکوه را به شاهزاده‌های قاجاری سپرد. وی مقر حکومت خود را به ده بالا در پشتکوه انتقال داد. تا مرگ محمد
را به ده بالا در پشتکوه انتقال داد. تا مرگ محمد علی میرزای دولتشاه حسن خان همواره مطیع و فرماندار شاه قاجار بود. وی در دفع شورش محمد خان زند و حسین قلی خان قاجار همراه شاه قاجار بود و در لشکرکشی به عثمانی دولتشاه را که حاکم سرحدات عراقین بود یاری نمود، این جنگ که با پیروزی قوای ایرانی بر عثمانی‌ها در شهر زور آغاز شده بود با مریض شدن ناگهانی دولتشاه ناتمام ماند و ایرانیان از فتح بغداد بازماندند جنگ‌های ایران و عثمانی. در دوران حکومت صفویان یک رشته جنگ میان ایران و عثمانی صورت گرفت که در این دوران منطقه
ایران و عثمانی صورت گرفت که در این دوران منطقه والیان فیلی به عنوان یک منطقه مرزی در خطر سقوط قرار داشت که والیان توانستند با اتکا به نیروهای عشایر به دفاع بپردازند این در حالی بود که نیروهای عشایر والیان فیلی به کمک نیروهای دولت مرکزی به دفاع از سایر نقاط مرزی ایران پرداختند. والیان پشتکوه. پس از محدود شدن قلمرو ایشان به پشتکوه عملا والیان پشتکوه نامیده شدند، در سال ۱۲۵۵ هجری قمری با مرگ حسن خان حکومت قاجار سه تن از فرزندان وی را به نام‌های علی خان، احمد خان و حیدرخان را هم‌زمان به والی گری پشتکوه منصوب
خان و حیدرخان را هم‌زمان به والی گری پشتکوه منصوب کرد، ایشان هرکدام در منطقه‌ای از پشتکوه حکمرانی می‌کردند. این سیاست نفاق افکنانه حکومت سبب شد که پشتکوه انسجامی را که در دوره حسن خان داشت از دست بدهد و والیان سه‌گانه به کشمکش با یکدیگر بپردازند، چیزی که ایشان را از پرداخت مالیات به دولت بازمی‌داشت و گاه گاه بهانه غارت قلمرو ایشان به دست حکومت قاجار می‌شد. در اوایل، علی خان پسر بزرگ والی خود را فرمانروای پشتکوه خواند اما سایر برادرانش از او اطاعت نکردند و در این میان دولت مرکزی، حاکمیت علی خان را به رسمیت
این میان دولت مرکزی، حاکمیت علی خان را به رسمیت نشناخت و حیدر قلی خان، پسر کوچک والی را به عنوان والی پشتکوه تعیین کرد همین امر موجب شورش دو برادر دیگر بر ضد حیدر قلی خان گردید و پشتکوه به سه صفحه جداگانه تقسیم شد که توسط سه برادر اداره می‌شد. بر اساس توافقی که بین پسران حسن خان به وجود آمد، علی خان در نواحی جنوب شرقی پشتکوه که شامل دهلران، دره شهر، آبدانان و حومهٔ آنان می‌شد، حاکمیت را به دست گرفت. پس از والیان سه‌گانه عباس قلی خان فرزند احمدخان و همچنین حسین قلی خان فرزند حیدرخان به والی پشتکوه شدند. در
قلی خان فرزند حیدرخان به والی پشتکوه شدند. در ۱۲۸۰ هجری قمری با عزل عباس قلی خان، حسین قلی خان والی سراسر پشتکوه شد. حسینقلی خان. حسینقلی خان ابوقداره که والی یگانه پشتکوه شده بود توانست دوباره آن را یک‌پارچه نماید، قدرت نظامی پشتکوه در زمان او اهمیت ویژه‌ای یافت، حسینقلی خان مقتدرترین والی پشتکوه بود و بنا به گفته کرزن توان بسیج سی هزار نیروی ایلی را داشت. وی تا پیش از حکمرانی ظل السلطان بر لرستان در سیاست انزواطلبانه داشت و از دخالت حکومت در پشتکوه جلوگیری می‌نمود، اما با آگاه‌شدن از استبداد شاهزاده
می‌نمود، اما با آگاه‌شدن از استبداد شاهزاده قاجاری و سرکوب‌های سران دیگر ایلات توسط ظل السلطان، حسینقلی خان شیوه خویش را تغییر داد و به اطاعت و فرمان‌برداری از وی پرداخت و او را در دفع ایلات لرستان و کرمانشاه یاری داد. در همین دوره شاه، حسینقلی خان را به تهران فراخواند و به وی لقب صارم السلطنه و سردار اشرف داد و منصب امیرتومانی را که از بالاترین درجات ارتش ایران بود به او اعطا کرد. وی نظم را در پشتکوه و ولایات همجوارش برقرار ساخت و بارها تجاوزهای حکومت عثمانی و عرب‌های عراق را تا کرانه رود دجله دفع نمود،
و عرب‌های عراق را تا کرانه رود دجله دفع نمود، همین کارها سبب شد تا ناصرالدین شاه در دستخطی از شایستگی‌های وی در حفظ امنیت سرحد ابراز خرسندی نماید. در ۱۲۷۹ هجری شمسی با مرگ حسین‌قلی خان فرزندش به والی‌گری پشتکوه رسید. غلامرضاخان. پس از رسیدن غلامرضاخان به والی گری، شاه قاجار تمامی القاب، عنوان‌ها و مناصب پدرش را به وی اعطا کرد، وی به خاطر ضعف حکومت مرکزی، همواره در امور قلمرویش آزادی عمل تام داشت، قدرت نظامی‌اش در غرب ایران برتر بود و بر همسایگانش از جمله شیخ خزعل، حکام محلی لرستان و حاکم بغداد نفوذ فراوان
خزعل، حکام محلی لرستان و حاکم بغداد نفوذ فراوان داشت. غلامرضاخان از نیروی منظمی بهره می‌برد که به اندک زمانی می‌توانست سازماندهی‌شان کند به گونه‌ای که در جنگ جهانی اول با توسل به اردوی ۱۳ هزار نفری ایلیاتی‌اش، اجازه ورود هیچ نیرویی را به قلمرو پشتکوه نداد و سد محکمی در برابر توسعه طلبی عثمانی ایجاد کرد. وی برخلاف گذشتگانش در دسته‌بندی‌های سیاسی وارد گردید و در انقلاب مشروطه سمت مستبدین را گرفت، اما پس از استبداد صغیر به همراه شیخ خزعل و صولت الدوله قشقایی «اتحاد فرمانروایی جنوب» را تشکیل داد که مدعی حمایت
فرمانروایی جنوب» را تشکیل داد که مدعی حمایت از مشروطه حقیقی بود اما در حقیقت به جهت مقابله با قدرت رو به افزایش بختیاری‌ها ایجاد شده بود و البته موفق به انجام هیچ‌کدام از این دو نشد. با برقراری مشروطه و محدودیت‌های ایجاد شده برای پادشاه جدید، والی دیگر در برابر شاه مسئول نبود و می‌بایست در مقابل قانون و نظام پارلمانی پاسخگو باشد. حکومت مشروطه‌ای که تنها اختیارات شاه را در این باره محدود کرده بود و قادر به اعمال نظارت پارلمانی نبود، علی‌رغم این ناتوانی والی هیچ‌گاه درصدد نافرمانی از دستورهای حکومت برنیامده
هیچ‌گاه درصدد نافرمانی از دستورهای حکومت برنیامده و مالیات سالانه‌اش را پرداخت می‌نمود. رضاشاه و پایان کار والیان. ظهور رضاشاه سبب تغییرات اساسی در ساختار سیاسی نظامی ایران شد، ایجاد ارتش منظم توسط وی نیاز تاریخی ایلات و عشایر در دفاع از تمامیت ارضی کشور کمرنگ شد. رضاشاه با اتکا به ارتش منظمش درصدد سرکوب این نیروها برآمد و با تخته قاپو کردن نمودن عشایر امکان زمینه ظهور دوباره چنین نیروهایی را از بین برد. در سال ۱۳۰۳ هجری خورشیدی در جریان سرکوب شیخ خزعل، غلامرضاخان به عراق گریخت، این بهترین فرصت برای تصرف
به عراق گریخت، این بهترین فرصت برای تصرف پشتکوه توسط رضاشاه بود، اما وی درصدد چنین کاری برنیامد و نه تنها غلامرضاخان را عفو کرد بلکه دوباره به والی گری منصوبش کرد. با نفوذ تدریجی حکومت در پشتکوه والی پی برد که دوران حکومت خاندانش بر پشتکوه به سرآمده، از این رو در ۱۳۰۷ هجری شمسی بی هیچ مقاومتی مقابل نیروهای رضاشاه پشتکوه را ترک کرد و به املاک شخصی‌اش در عراق رفت و اینگونه حکومت سیصد ساله والیان فیلی به پایان رسید.
اچ‌پی وب‌اواس یک سیستم عامل تلفن همراه برپایه هسته لینوکس است. وب اواس در ابتدا توسط شرکت پالم توسعه داده می‌شد و پس از پیوستن آن به هیولت پاکارد توسط این شرکت گسترش می‌یابد. نام رسمی آن بدون W بزرگ به شکل webOS است، اما به هر شکل WebOS بیشتر به کار می‌رود. نسخه‌های مختلفی از این سیستم عامل بر روی تلفن‌های همراه پالم و اچ‌پی به بازار عرضه شده‌است و در حال حاضر بر روی اچ‌پی تاچ‌پد عرضه می‌گردد. ال جی سال ۲۰۱۳ ناجی این سیستم عامل شد.