payamvha/North_RAG huggingface dataset:
الارشاد فی معرفة حجج الله علی العباد کتابی است نوشته شیخ مفید. این کتاب به شرح حال امامان شیعه دوازده امامی می‌پردازد و در زمره قدیمی‌ترین کتاب‌های امام‌شناسی شیعه و در ردیف کتاب الحجه الکافی محمدبن یعقوب کلینی (۳۲۹ ق) به‌شمار می‌رود. یکی از کتاب‌های معتبر شیعه در رابطه با تاریخ زندگانی امامان شیعه است. باب نخست این کتاب به زندگانی علی بن ابی طالب امام اول شیعیان اختصاص دارد و بیشترین حجم کتاب را نیز دربردارد. باب سوم به زندگی حسین بن علی و شرح ماجرای کربلا و یاران حسین در کربلا اختصاص دارد. شیوه شیخ مفید
و یاران حسین در کربلا اختصاص دارد. شیوه شیخ مفید در کتاب، نقل مستند و مسند حوادث نمی‌باشد. وی این کتاب را به گونه‌ای منسجم و بدون نقل اسناد روایات نگارش نموده‌است. اما در برخی روایات به ذکر اسناد آن نیز پرداخته‌است. در بیشتر این موارد، شیخ مفید روایات را از استادان خود مانند شیخ صدوق (محمد ثانی) یا کسانی مانند ابوالقاسم جعفربن محمد بن قولویه روایت نموده‌است. تلخیص. "المستجاد من کتاب الارشاد" اثر علامه حلی تلخیصی از کتاب "الارشاد" شیخ مفید است.
شعار دارای معانی متفاوت و عمیقی است: شعار (پرچم). شعار به جمله‌ای که در پایین پرچم یا نشان یک منطقه سیاسی یا جغرافیایی نوشته می‌شود و این جمله بیان‌کننده دیدگاه و نظر مردم آن جامعه نسبت به سرزمین و محیط اطراف خود هست. شعار ایران. شعار رسمی ایران در زمان حکومت پهلوی مرا داد فرمود و خود داور است بود که این شعار به سبک غربی در پایین درفش در زیر علامت شیر و خورشید نوشته می‌شد و نشان شاهنشاهی ایران را شکل می‌داد. بعد از انقلاب ۱۳۵۷ شعار ایران، به الله اکبر و استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی تغییر یافت و فقط شعار
آزادی، جمهوری اسلامی تغییر یافت و فقط شعار جدید الله اکبر در پرچم ایران نوشته شد. شعار در نشان کشورهای دیگر. در نشان کشورهای دیگر مانند نشان شاهنشاهی ایران در دوره پهلوی، معمولاً شعار در بخش پایینی نشان قرار می‌گیرد.
محمد بن عبد الله بن الحسن بن الحسن بن علی (۱۰۰-۱۴۵ق) (۷۶۲-۷۱۷م) نتیجه حسن مجتبی، ملقب به النفس الزکیه (روح خالص) و از امامان شیعه محمدیه (یکی از فرقه های امامیه) بود. وی به کثرت زهد و عبادت و فقه و دانایی معروف بود. او نامزد جمعی از بنی‌هاشم برای خلافت پس از امویان بود ولی با پیشی‌گرفتن بنی‌عباس به چنین مقامی نرسید. با آغاز حکومت عباسیان، حمایت عمومی در میان مردم و حتی دانشمندان و اهل حدیث برای او به وجود آمد. وی در سال ۱۴۵ هـ. ق قیام کرد و با دویست و پنجاه نفر وارد مدینه شد مردم به فتوای مالک بن انس با وی
نفر وارد مدینه شد مردم به فتوای مالک بن انس با وی بیعت کردند. دعوت به صلح منصور را نپذیرفت، و با عده‌ای از یارانش که بر بیعت خود پایدار ماندند به نبرد عیسی بن موسی فرمانده سپاه خلیفه رفت، شکست خورد و مقتول شد. مدفن او در بقیع است. فرزندانش شش تن پسر و پنج تن دختر بودند: عبدالله اشتر علوی ، علی، طاهر، ابراهیم، حسن، یحیی، فاطمه، زینب، ام کلثوم، ام‌سلمه، ام سلمه (دیگر). طاهر و حسین و یحیی بلاعقب از دنیا رفتند. دسته‌ای از شیعیان او که کشته شدن او را قبول داشتند، محمد بن قاسم از نوادگاه حسین بن علی امام سوم
محمد بن قاسم از نوادگاه حسین بن علی امام سوم شیعه را به امامت برگزیدند. محمد بن قاسم در طالقان سکنی داشت، و سرانجام دستگیر شد و در زندان معتصم عباسی درگذشت. هرچند عده‌ای از پیروان او در دیلمان ظهور مجدد او را نیز پس از مرگش انتظار می‌کشیدند.بزرگی نفس زکیه همان نفس پاکش است و به همین دلیل هم به قتل می رسد و کشته می شود و چه مرگی بهتر از این مرگ وجود دارد پس نتیجه می گیریم که نفس زکیه انسان بزرگی است. قیام نفس زکیه. پس از مرگ ولید بن یزید، پدر محمد خویشاوندان و یاران خود را در مراسم حج به سوی پسرش دعوت کرد و
و یاران خود را در مراسم حج به سوی پسرش دعوت کرد و در ابواء گروهی از بنی هاشم و بنی عباس را فراخواند، تا با محمد بیعت کنند. نفوذ عبدالله بن حسن در میان بنی هاشم موقعیت فرزندش را تحکیم کرد و در این جلسه برخی از بنی عباس به ویژه منصور و دو برادرش ابراهیم و ابوالعباس حضور داشتند، و با نفس زکیه بیعت نمودند؛ چرا که در جوانی پیرو معتزلیان و از اصحاب عمرو بن عبید بود.در این جلسه جعفر بن محمد به شدت مخالفت کرد و فرمود: چنین نیست، بلکه نه این مرد و برادران و فرزندانشان به خلافت میرسند نه شما. سپس دست خود را به پشت
به خلافت میرسند نه شما. سپس دست خود را به پشت ابوالعباس زد و گفت: به خدا منصب خلافت به تو و فرزندانت نخواهد رسید؛بلکه این منصب به آنان میرسد، و پسران تو مقتول خواهند شد. جعفر بن محمد که از اوضاع و شرایط آگاه بود، عبدالله بن حسن را از ادعاهای سیاسی بازداشت، ولی او نپذیرفت و ادعای مهدویت پسر خود را دنبال کرد. در واقع وجود روایات اسلامی در باب مهدی و شرایط اجتماعی جامعه اسلامی، گرایش به مهدی را در میان مردم به وجود آورده و زمینه قیام نفس زکیه را فراهم کرده بود، اما برخلاف محبوبیت نفس زکیه و پدرش عبدالله
بود، اما برخلاف محبوبیت نفس زکیه و پدرش عبدالله هیچکدام با قدرت عمل نکردند و به عباسیان اجازه دادند تا ابتکار عمل را به دست بگیرند. اینان تماشاگر تحول بزرگ و سقوط بنی امیه بودند. در حقیقت همه عناصر لازم برای انقلابی موفقیت آمیز وجود داشت و تنها مسئله، ضربه و عمل اول بود و هرکس ضربه نخست را میزد جایزه را میبرد. در این میان، منصور وارد عمل شد و چون به خلافت رسید، هدفی جز یافتن محمد بن عبدالله نداشت. وی جاسوسانی بر این پدر و پسر گمارد. از یک یک بنی هاشم از احوال آن دو خبر میگرفت. او حتی چندین بار کارگزاران
آن دو خبر میگرفت. او حتی چندین بار کارگزاران خود بر مدینه را به دلیل کوتاهی در دستگیری محمد بن عبدالله عزل کرد. نفس زکیه در حجاز متواری بود و کسی به او دست نمی یافت. منصور دستور دستگیری عبدالله بن حسن را صادر کرد و او را شکنجه کرد، ولی این تلاش ها بی ثمر بود در همه جا آوازه نفس زکیه طنین انداز گردید. در حجاز جز اندکی همه مشتاق قیام وی بودند. مالک بن انس، رئیس مذهب مالکی مردم را به حمایت از نفس زکیه فراخواند و زیدیه و معتزله کوفه و بصره نیز اعلام همکاری کردند. سرانجام نفس زکیه در ماه جمادی الاخر سال ۱۴۵ ه.ق
سرانجام نفس زکیه در ماه جمادی الاخر سال ۱۴۵ ه.ق مردم مدینه را به سوی خود فراخواند و مردم حجاز بی درنگ با وی بیعت کردند. منصور نامه‌ای به او نوشت و با وعده امان و یک میلیون درهم درصدد فریفتن وی برآمد، اما وعده‌های او کارساز نبود. به هر روی، در ۱۴ رمضان سال ۱۴۵.ه نبرد شدیدی میان هواداران محمد و سپاه عباسی درگرفت و محمد در حین پیکار کشته شد. با از میان رفتن وی، جعفر صادق مرکز عمده بیعت شیعیان، خصوصاً در جنوب عراق گردید، و امامت او شالوده ادامه حیات شیعه، در دو شاخه اصلی دوازده‌امامی و اسماعیلی شد؛ حال آنکه
دو شاخه اصلی دوازده‌امامی و اسماعیلی شد؛ حال آنکه شیعیان زیدی همچنان به پیروی از امامان خود ادامه دادند.
بنیاد نما و آوای هلند یکی از بزرگ‌ترین بایگانی‌های شنیداری و دیداری در اروپا است که در شهر هیلفرسوم در هلند واقع شده‌است. «بنیاد نما و آوای هلند» حدود هفتاد درصد از منابع دیداری و شنیداری هلند را در خود جای داده‌است. این بنیاد دارای یک موزه نیز هست.
از واژه درون‌گرایی می‌توان معانی مختلفی را استنباط کرد. این واژه قبل از اینکه رنگ معماری به خود بگیرد از دیدگاه اخلاقی و عرفانی نیز در بر گیرنده معانی و مفاهیمی می‌باشد تودار بودن، گرایش به حالات درونی و پرهیز از نشان دادن آن حالات به صورت تظاهر، بعضی از این معانی می‌باشد. بحث نپرداختن به ظاهر و در عوض کار بر روی درون و حالات درونی، از طرف بعضی کارآشنایان به مباحث معماری، به داخل این عرصه نیز کشیده شده است تا جایی که معماران ایران را از این نظر که در نمای بیرون آن و در گذرهای پر پیچ و خم چیزی جز خشت و گل
بیرون آن و در گذرهای پر پیچ و خم چیزی جز خشت و گل دیدیه نمی‌شود ولی در داخل دنیایی از پرکاری و زیبایی دارد، درونگرا نامیده‌اند. ویژگی‌ها. قبل از هرچیز می‌بایست ویژگی‌های یک خانه درونگرا را معرفی کرد. این ویژگی‌ها به اختصار عبارتند از:
بناهای برونگرا بناهایی هستند که با فضای بیرونی خود، شامل عناصر شهری مثل گذر، مسیر و دیگر عناصر بیرونی در ارتباط مستقیم بوده و فضاهای داخلی آن نیز همین ارتباط را با فضای بیرونی دارند. قالب معماری. این نوع بناها، هم در قالب معماری عمومی و بیشتر در مقابر و مساجد، امامزاده‌ها و مانند آن و هم در قالب معماری مسکونی، در نقاط مختلف ایران ساخته شده‌اند. تفاوت. تفاوت بارزی که با بناهای دیگر بخصوص بناهای قسمت مرکزی ایران دارند، در عنصری بنام حیاط است. گونه‌ای از معماری مسکن با ویژگی‌هایی از قبیل، داشتن ارتباط بصری و
مسکن با ویژگی‌هایی از قبیل، داشتن ارتباط بصری و فیزیکی مستقیم با فضای بیرون خانه، نداشتن حیاط گسترش در ارتفاع و سازماندهی فضایی نسبت به یک فضای دیگر مثل دالان است. نمونه‌ها. نمونه‌هایی از این نوع معماری در دشت گیلان، ماسوله و ابیانه مورد مطالعه و بررسی قرار گرفته‌است.
پیمون مجموعه‌ای از اندازه‌ها و نسبت‌های کمّی یا ارزیابی‌های کیفی است که در معماری هر گونه سازه‌ای از دیرباز در معماری سنتی ایران پیاده می‌شده‌است. این گردایه به مانند الگویی فراگیر در همه انواع سازه‌ها از کاخ و دژ و ارگ و کوشک گرفته تا آب‌انبار و گرمابه و پل و بازار و خانه کارایی جدی داشته و همه معماران و رازیگران در سرتاسر پهنه فرهنگی ایران آن را به مانند یک دستور کار راهگشا و خردورزانه که جایگزین دیگری ندارد می‌دیده و به آن اهتمام مسئولانه داشته‌اند. نکته بسیار مهم دربارهٔ پیمون آموزش شفاهی و سینه به سینه
مهم دربارهٔ پیمون آموزش شفاهی و سینه به سینه آن بوده که از استاد به شاگرد در یک روند هزاران ساله به اوج دقت و کارایی رسیده بود. به همین خاطر هم هست که اکنون سند مشخصی از این تناسبات و اندازه‌ها به جز متونی مانند رساله طاق و اَزَج غیاث الدین جمشید کاشانی که غیر مستقیم به بخشی از پیمون پرداخته در دسترس نیست. از دست رفتن سنت استاد و شاگردی که در پی ورافتادن شیوه‌های معماری سنتی ایران و جایگزینی اش با روش‌های مدرن مهندسی عمران روی داد اکنون بیش از پیش این گردایه شفاهی بزرگ را که به تنهایی بخش بزرگ و ارزشمندی
شفاهی بزرگ را که به تنهایی بخش بزرگ و ارزشمندی از میراث فرهنگی ناملموس ایران است در آماج نابودی قرار داده است. پیمون در معماری ایران. پیمون روشی برای سهولت در کار و جهت دادن به تمامی اندازه‌ها در نیارش بوده‌است. پیمون سبب می‌شود تا یک معمار از یک اندازه و مقیاس استفاده کند. پیمون به این صورت در معماری تنوع ایجاد کرده، به همین دلیل در هیچ‌کدام از بناها اثری از تقلید مشاهده نمی‌گردد. پیمون یا مقیاس ساخت و ساز در معماری ایرانی سه گونه‌است: پیمون کوچک – پیمون بزرگ و خرده پیمون. پیمون نه تنها در نقشه و اندازهٔ
و خرده پیمون. پیمون نه تنها در نقشه و اندازهٔ پایه‌ها و ستون‌ها در عرض و طول اتاق‌ها و راهروها اثر دارد، بلکه حالت در و پنجره و نسبت بین آن‌ها را نیز معین می‌کند و پس از همه در پوشش درگاه‌ها، ایوان‌ها، طاق‌ها و گنبد خانه‌ها تأثیر دارد. این تأثیر آن جا آشکار می‌گردد که معمار ایرانی می‌تواند با تضمین کافی با کاربرد پیمون کست افزود، طرح و محاسبه و اجرای آن را در آن واحد انجام دهد؛ بدون این که نا استواری به وجود بیاید.
ورق ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
نیارش عبارت است از شناختِ کمیت و کیفیت نیروی مصالح ساختمانی و معماری سنتی ایران. در نیارش از عنصری به نام پیمون که وسیله‌ای برای سهولت در کار و جهت دادن به تمامی اندازه‌های نیارش بوده است، استفاده می‌شده است. واژه نیارش در معماری گذشته ایران بسیار بکار می‌رفته است. نیارش به دانش ایستایی، فن ساختمان و ساختمایه (مصالح) شناسی گفته می‌شده است.
تینا مودوتی (= ۱۸۹۶ - ۱۹۴۲م Tina Modotti) عکاس، مدل، بازیگر، کنشگر سیاسی ایتالیایی بود. زندگی و پیشه. مودوتی با نام کامل آسونتا آدلائید لویجیا مودوتی موندینی(Assunta Adelaide Luigia Modotti Mondini) در اودین ایتالیا متولد شد. او در ۱۹۱۳ درحالی‌که ۱۶ سال داشت ایتالیا را به مقصد آمریکا ترک کرد تا در سان فرانسیسکو به پدرش ملحق شود. مودوتی در آغاز بازیگری را در اجراهایی تجربه کرد که از سوی جامعه مهاجران ایتالیایی در آمریکا ترتیب داده می‌شد. در سال‌های پایانی دهه ۱۹۱۰ و سال‌های ۱۹۲۰ تینا در چند نمایش، اپرا و نیز
۱۹۱۰ و سال‌های ۱۹۲۰ تینا در چند نمایش، اپرا و نیز چندین فیلم سینمایی صامت ایفای نقش کرد. طی همین سال‌ها او به عنوان مدل نیز تجربیاتی به دست آورد. در ۱۹۱۸ او رابطه‌ای را با شاعر و هنرمند آمریکایی روبیا 'روبو' دابری ریچی (Roubaix "Robo" de l'Abrie Richey) آغاز کرد. روبو در حقیقت کشاورز زاده‌ای از اورگون بود که تحت تأثیر جریانات هنری روز نام حقیقی خود، روبی، را به نام غیر متعارف روبیا تغییر داده بود. مودوتی به همراه او به لوس آنجلس نقل مکان کرد تا حرفه اش را در صنعت سینما دنبال کند. این دو طی زندگی مشترک خود
صنعت سینما دنبال کند. این دو طی زندگی مشترک خود به عنوان زن و شوهر شناخته می‌شدند اما هرگز به‌طور قانونی ازدواج نکردند. تینا در فیلم‌هایش اغلب نقش زن افسونگر(femme fatale)را داشت. حرفه بازیگری او در ۱۹۲۰ با فیلم پوست ببر (Tiger's Coat) به اوج خود رسید. مودوتی و ریچی با گروهی از هنرمندان متفاوت (اصطلاحاً bohemian artists)آشنا شدند. ریکاردو گومز روبلو (Ricardo Gomez Robelo) و ادوارد وستن (Edward Weston) از جمله آن هنرمندان بودند. عکاسی. عده‌ای معتقدند مودوتی به هنگام کودکی در ایتالیا از طریق عمویش پیترو
به هنگام کودکی در ایتالیا از طریق عمویش پیترو مودوتی (Pietro Modotti)با عکاسی آشنا شد. عموی او یک استودیوی عکاسی داشت. بعدها پدر تینا هم برای مدت کوتاهی یک استودیوی عکاسی در سان فرانسیسکو راه اندازی کرد. تینا به هنگام اقامت در لوس آنجلس با زوج عکاس ادوارد وستن و مارگارت متر (Margrethe Mather)آشنا شد. این رابطهٔ مودوتی و وستن بود که تینا ر ابه یک عکاس هنری و مستند قابل توجه تبدیل کرد. در سال ۱۹۲۱ مودوتی محبوب‌ترین مدل برای عکس‌های وستن و کمی بعد تر معشوق او بود. ریکاردو گومز روبلو که سرپرست دپارتمان هنرهای
بود. ریکاردو گومز روبلو که سرپرست دپارتمان هنرهای زیبای در وزارت آموزش مکزیک شده بود، با پیشنهاد کار و یک استودیوی مناسب روبو را ترغیب کرد تا به مکزیک مهاجرت کند. روبو در ۱۹۲۱ به مکزیک رفت و غافل از رابطهٔ بین مودوتی و وستن، تعدادی از کارهای وستن را نیز با خود برد تا در مکزیکو نمایشگاه مشترکی از آثار خود و او برپا کند. در فوریه ۱۹۲۲ مودوتی در راه رسیدن به مکزیکو و ملحق شدن به روبو بود که خبر مرگ او را شنید. تینا، آشفته از مرگ روبو و در جستجوی طرز نگاه او در آثار عکاسی به جا مانده اش نمایشگاهی دو هفته‌ای از
آثار عکاسی به جا مانده اش نمایشگاهی دو هفته‌ای از آثار روبو و وستن در آکادی ملی هنرهای زیبای مکزیکو سیتی برپا کرد. او به دنبال مرگ پدر به سان فرانسیسکو بازگشت تا در ژوئیه ۱۹۲۳ به همراه وستن و پسر او چندلر دوباره به مکزیکو بازگردد. وستن همسرش فلورا و سه فرزند دیگرش را در آمریکا باقی گذاشت. او در قبال آموزش و هدایت مودوتی در عکاسی، ادارهٔ استودیویش را بدون پرداخت حقوق به تینا واگذار کرد. عکاس مکزیکی، مانوئل آلوارز براوو (Manuel Alvarez Brav) دوران عکاسی مودوتی را به دوره رمانتیک و دوره انقلابی تقسیم می‌کند.
را به دوره رمانتیک و دوره انقلابی تقسیم می‌کند. دوره اول زمانی را شامل می‌شود که مودوتی برای وستن به عنوان دستیار در تاریک خانه، مدیر در استودیو و در نهایت همراه خلاق در عکاسی کار می‌کرد. این دو یک استودیوی تخصصی پرتره تأسیس کردند و به سفارش آنیتا برنر(Anita Brenner) طی سفری در سراسر مکزیک برای کتاب برنر به نام بت‌ها در پس محراب (Idols Behind Altars) عکاسی کردند. میزان مشارکت این دو در پروژه مورد توافق نیست، برت وستن (Brett Weston) پسر ادوارد که این دو را در این سفر همراهی کرده بود، اعلام داشت که تنها وستن
این سفر همراهی کرده بود، اعلام داشت که تنها وستن برای کتاب عکاسی کرده بود. در کل جهت‌گیری کارهای وستن را می‌توان تلاش برای خلق آثاری آبستره متأثر از مناظر طبیعی و هنر محلی مکزیک دانست. از آنسو مودوتی شیفته مردم مکزیک بود. او تلاش داشت این علاقه انسانی را با نوعی زیبایی شناسی مدرن بیامیزد. مودوتی در مکزیک با گروهی از هنرمندان و فعالان سیاسی اجتماعی آوانگارد آشنا شد. او با مستندسازی آثار بزرگانی همچون خوزه کلمنت اوروزکو(José Clemente Orozco) و دیگو ریورا(Diego Rivera) به نقاش منتخب هنرمندان سبکِ در حال
Rivera) به نقاش منتخب هنرمندان سبکِ در حال شکوفایی نقاشی دیواری (mural movement) مکزیک تبدیل شد. واژگان تصویری مودوتی طی این دوران هر چه بیشتر غنی شد. تجربیاتی مبتنی بر فرم او با معماری، فضاهای داخلی، گل، محیط و منظر شهری و به ویژه تصاویر شاعرانه اش از دهقانان و کارگران محصول همین واژگان غنی بصری هستند. نمایشگاه مودوتی در کتابخانه ملی به سال ۱۹۲۹ را نخستین نمایشگاه عکس انقلابی در مکزیک می‌دانند. وستن و مودوتی به سرعت جذب فضای هنری پایتخت شدند و با بهره‌گیری از روابط گسترده‌شان کسب و کار پر رونقی در عکاسی
از روابط گسترده‌شان کسب و کار پر رونقی در عکاسی پرتره به راه انداختند. در همین دوران او با چند شخصیت رادیکال سیاسی و کمونیست آشنا شد. سه تن از رهبران حزب کمونیست مکزیک نیز در میان این گروه بودند: خاویر گوئرورو(Xavier Guerrero)، خولیو آنتونیو مللا (Julio Antonio Mella)و ویتوریو ویدالی (Vittorio Vidali). در نهایت این هر سه نفر با مودوتی درگیر رابطه عاطفی شدند. در ۱۹۲۷ مودوتی به حزب کمونیست مکزیک پیوست. در این زمان گرایشات او در عکاسی به وضوح تغییر کرده بود، اکنون سیاست الهام بخش آثار عکاسی او بود. در ضمن در
سیاست الهام بخش آثار عکاسی او بود. در ضمن در همین سال‌ها بود که آثار او در نشریات متعددی به چاپ رسید از جمله در نشریه تندروی El Machete. فعالیت سیاسی. در همین دوره، تناقضات سیاسی و اقتصادی در مکزیک و در واقع بسیاری از مناطق آمریکای مرکزی و جنوبی تشدید شد و این شامل سرکوب شدید مخالفان سیاسی بود. در تاریخ ۱۰ ژانویه ۱۹۲۹، رفیق و همراه مودوتی، خولیو آنتونیو مللا ترور شد، به نظر می‌رسد او توسط مأموران دولت کوبا ترور شده بود. اندکی بعد تلاشی در جهت ترور رئیس جمهور پاسکال اورتز روبیو (Pascual Ortiz Rubio) صورت
پاسکال اورتز روبیو (Pascual Ortiz Rubio) صورت گرفت. مودوتی، که از طرف پلیس سیاسی ایتالیا و مکزیک به عنوان عنصر نامطلوب شناخته می‌شد، در جریانی هماهنگ از سوی نشریاتی با مفاهیم ضد مهاجران و ضد کمونیسم در باب هر دو جرم زیر سؤال رفت. این نشریات او را ب عنوان یک جانی بی رحم و خونخوار تصویر کردند. (بعدها مجرمان حقیقی هر دو پرونده شناسایی شدند) در پی اقدامات ضد کمونیستی دولت مکزیک، مودوتی از مکزیک اخراج شد، او تحت‌الحفظ با کشتی به روتردام فرستاده شد. تلاش‌های دولت فاشیست ایتالیا برای استرداد او به عنوان خرابکار
فاشیست ایتالیا برای استرداد او به عنوان خرابکار تحت تعقیب نتیجه نداد. ویزای محدود او مقصد نهایی را ایتالیا معرفی می‌کرد اما او در آلمان توقف کرد و از آنجا به سوییس رفت. به نظر می‌رسد او در تلاش برای پیوستن به نیروی مقاومت ضد فاشیستی تصمیم داشت به ایتالیا بازگردد. اما اوضاع سیاسی در آلمان رو به وخامت می‌رفت از این رو در ۱۹۳۱ مودوتی به توصیه ویدالی به مسکو مهاجرت کرد. از این پس گزارش معتبری از عکاسی کردن تینا مودوتی در دست نیست. مرگ. در ۱۹۴۲ دوست نزدیک تینا، هانس مایر (Hannes Meyer)معمار سوییسی، درمکزیکو
هانس مایر (Hannes Meyer)معمار سوییسی، درمکزیکو سیتی مهمان او بود. تینا در این زمان بر اثر نارسایی قلبی در گذشت. برخی شرایط مرگ او را مشکوک ارزیابی کردند. از جمله ریورا که معتقد بود ویدالی مرگ او را برنامه‌ریزی کرده بود تا آنچه مودوتی از فعالیت‌های ویدالی در اسپانیا می‌داند، ناگفته باقی بماند. اما در کالبد شکافی علت مرگ او طبیعی اعلام شد. آرامگاه او در قبرستان بزرگ پانتئون دو لورس در مکزیکو سیتی واقع است. پابلو نرودا در رثای او شعری سرود. بخشی از این شعر به همراه رلیفی از پرتره مودوتی اثر لئوپولد
شعر به همراه رلیفی از پرتره مودوتی اثر لئوپولد مندز(Leopoldo Méndez)روی سنگ قبر او نقر شده‌است. نمایشگاه‌ها. کار مودوتی در ایالات متحده زمانی مورد توجه قرار گرفت که ۹۰ نسخه از آثارش در سال ۱۹۹۶ در موزه هنر فیلادلفیا به نمایش گذاشته شد. مارتا چهرودی(Martha Chahroudi)، متصدی عکاسی موزه این نمایشگاه را سازماندهی کرده بود. به منظور جمع‌آوری پول برای برپایی نمایشگاه، مدونا مرسدس بنز ۱۹۶۳ خود را حراج کرد. این خواننده جمع‌آوری‌کننده عمده آثار مودوتی است. قبل از ارائه آثار مودوتی در ایالات متحده، عکس‌های او
از ارائه آثار مودوتی در ایالات متحده، عکس‌های او درایتالیا، لهستان، آلمان، اتریش و کشورهای دیگر به نمایش گذاشته شدند. بزرگترین نمایشگاه آثار تینا مودوتی را در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۰ در وین افتتاح شد. شامل ۲۵۰ عکس که بسیاری از آن‌ها پیش از این هرگز نمایش داده نشده بودند. این نمایشگاه که بر پایه آثار موجود در گالری‌های بیلدرولت(Bilderwelt)، تراکمورتون(Berlin and Spencer Throckmorton) و نیویورک به سرپرستی راینهارد شولتز(Reinhard Schultz.) برگزار شد. پیوند به بیرون. نویسنده اصلی این مقاله مطالعه پیوندهای زیر را توصیه
اصلی این مقاله مطالعه پیوندهای زیر را توصیه می‌کند: منابع. متن فارسی این مقاله ترجمه بخش‌هایی از مقاله تینا مودوتی در ویکی‌پدیای انگلیسی است. منابع مورد استفاده در متن انگلیسی به شرح زیر است:
حسن چاوشیان تبریزی (زاده ۱۳۴۱ در تبریز) پژوهشگر و مترجم ایرانی حوزه جامعه‌شناسی و دانشیار گروه علوم اجتماعی دانشگاه گیلان است. آموزش. حسن چاوشیان دارای مدرک کارشناسی پژوهشگری علوم اجتماعی و کارشناسی ارشد و دکتری رشته جامعه‌شناسی جملگی از دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران است. در ورودی و خروجی همه مقاطع تحصیلات دانشگاهی، شاگرد اول بوده است.
جشن پاراچیکو یا پاراچیکوس یک رقص سنتی مکزیک است که در جنوب این کشور و در ایالت چیاپاس، شهر چیپا د کورزو برگزار می‌شود. در طی این جشن بزرگ، از ۴ام تا ۲۲ام ژانویه هرسال رقصنده‌ها در خیابان‌های شهر به رقص و پایکوبی می‌پردازند. جشن، شامل انجام مراسم مذهبی، موسیقی، رقص و غذاهای محلی است که در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۰ به فهرست میراث فرهنگی و معنوی یونسکو اضافه شد. لباس و آرایش. در جشن پاراچیکو، افراد ماسک‌های چوبی که ویژگی‌های نژاد سفید مانند پوست روشن و چشمان آبی در آن نمایان است و در تقابل با ویژگی‌های مردم بومی است، به
است و در تقابل با ویژگی‌های مردم بومی است، به صورت می‌زنند. آن‌ها همچنین لباس‌های رنگارنگ می‌پوشند و کلاه به سر می‌گذارند و با استفاده از جغجغه که به روبان‌های رنگی متصل است، تولید صدا کرده و با آن می‌رقصند.
علیرضا علوی‌تبار (متولد ۱۳۳۹ در شیراز) فعال سیاسی و روزنامه‌نگار ایرانی‌ست. او مشاور سید محمد خاتمی و سردبیر روزنامهٔ صبح امروز بود.
ابوهاشم عبدالله بن محمد حنفیه فرزند محمد حنفیه و امام جماعتی از شیعیان موسوم به هاشمیه بود. پس از آنکه محمد حنفیه درگذشت، گروهی از پیروان او بر این باور شدند، که محمد حنفیه به غیبت رفته‌است و روزی باز خواهد گشت و عدل و داد را برقرار خواهد ساخت. آن گروهی که به فوت محمد حنفیه قائل بودند، رو به ابوهاشم آورند. این گروه از شیعه را هاشمیه می‌گفتند. ابوهاشم در سال ۹۸ ه‍.ق (۷۱۷ م) در حمیمه فلسطین درگذشت. پس از او پیروان او به چندین فرقه تقسیم شدند. پس از مرگ او، عباسیان ادعا کردند که ابوهاشم در بستر مرگ، پسر عموی
ادعا کردند که ابوهاشم در بستر مرگ، پسر عموی دور خود، محمد بن علی بن عبدالله بن عباس را به امامت معرفی کرده. پسر این مرد، عبدالله نام بود که همان سفاح، اولین خلیفه عباسی شد و فرقه کیسانیه را که عموی بزرگ او محمد بن حنفیه را به عنوان امام شناخته بود رد کرد و از اینجا درگیری عباسیان با امامان شیعه آغاز شد. پسر دیگر محمد منصور دوانقی دومین خلیفه عباسی شد.
روز مردگان یک جشن ملی در مکزیک و برخی از کشورها برای مدت سه روز (۳۱ اکتبر–۲ نوامبر) است. افراد به زیارت قبر دوستان و خانواده می‌روند و آن‌ها را تمیز کرده، روی آن‌ها گل گذاشته و با روشن کردن شمع و خواندن دعا یاد آنها را زنده می‌کنند. به اعتقاد پژوهشگران ریشهٔ این جشن به دوران تمدن مایا و آزتک‌ها می‌رسد که جشنی در ستایش ایزدبانوی "Mictecacihuatl" بود و در اوت برگزار می‌شد. اما در دورهٔ استعمار، تاریخ این جشن به نوامبر منتقل شد. فیلم پویانمایی کوکو با اقتباس از این رسم در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. رسومات در مکزیک.
از این رسم در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. رسومات در مکزیک. برواره. یکی از رسومات رایج در جشن روز مردگان در مکزیک ساخت برواره می‌باشد. روی این برواره‌ها پیشکش‌های مختلفی من‌جمله انواع خوراک و نوشیدنی‌های مقدس یا اشیاء مورد پسند مردگان (از بازی‌های رایانه‌ای گرفته تا خودروها) جهت اهدا به ارواح مردگان گزارده می‌شوند. هدف از ساخت این برواره‌ها تشویق ارواح مردگان به حضور در جمع و گوش سپردن به دعای زندگان است. برواره‌ها معمولا در خانه یا مکان‌های عمومی ساخته می‌شوند اما ساخت برواره در قبرستان نیز رایج است. رژه روز
اما ساخت برواره در قبرستان نیز رایج است. رژه روز مردگان. در ابتدای فیلم اسپکتر (از مجموعه فیلم‌های جیمز باند) رژه‌ای از افراد با لباس‌های اسکلتی نمایش داده می‌شود. یک سال بعد به دنبال توجه عمومی به فیلم، رژه‌ی روز مردگان برای اولین بار در مکزیکوسیتی برگزار می‌شود.
رقص پرواز یک مراسم و رقص تشریفاتی است که در ایالت وراکروس مکزیک برگزار می‌شود. این جشن در سال ۲۰۰۹ به فهرست میراث فرهنگی و معنوی یونسکو اضافه شد. تاریخچه. ریشه‌های این جشن قبل از حضور اسپانیا در مکزیک برمی‌گردد و عقیده بر این است که مردم هواستک پایه‌گذار این مراسم بوده‌اند. آیین مراسم. آیین این جشن، ترکیبی از رقص و بالارفتن از تیرک به بلندی ۳۰ متر است. پنج شرکت‌کننده از تیرک بالا می‌روند، چهار نفر از آن‌ها خود را با استفاده از طناب به سمت سطح زمین آویزان می‌کنند و حرکت‌های موزون انجام می‌دهند، نفر پنجم در
و حرکت‌های موزون انجام می‌دهند، نفر پنجم در بالای تیرک باقی می‌ماند که کارش رقص و نواختن فلوت و درام است. از نظر اسطوره‌شناسی، این آیین به‌منظور درخواست از خدایان برای پایان دادن به خشکسالی‌های شدید بود.
غذاهای مکزیکی به خوراک‌ها و سبک طبخ غذاهای مکزیکی گفته می‌شود که طعم‌های متنوع، ظاهرهای رنگارنگ، ادویه‌جات خوش‌بو و مواد تشکیل‌دهندهٔ آن از مکزیک سرچشمه می‌گیرد و بومی این سرزمین است. در نوامبر ۲۰۱۰، غذاهای مکزیکی توسط یونسکو به فهرست میراث فرهنگی و معنوی یونسکو اضافه شده‌است. عناصر. غذاهای مکزیکی یکی از متنوع‌ترین فرهنگ‌های غذایی در جهان، پس از غذاهای چینی و هندی به‌شمار می‌روند. حبوبات یکی از ارکان اصلی غذاهای مکزیکی است، مثلاً ذرت و لوبیا برای ساخت آرد ماسا و چیپس بکار می‌روند. کدو و فلفل قرمز نیز به
ماسا و چیپس بکار می‌روند. کدو و فلفل قرمز نیز به وفور در غذاهای مکزیکی استفاده می‌شوند. بعد از ذرت، برنج شایع‌ترین دانه در غذاهای مکزیکی است. از گیاهان دارویی و معطر نیز در غذاهای مکزیکی استفاده می‌شود که بیش‌تر شامل: ادویه، پونه کوهی، گشنیز، دارچین، کاکائو و فلفل می‌شود همچنین استفاده از سیر و پیاز نیز معمول است. نوشیدنی‌های الکلی بومی مکزیک شامل کاکتوس ساقه گرد، عرق صبر زرد مکزیکی، تکیلا، شراب و آبجو می‌شوند.
زهرا یعقوبی مشهور به زهرا خانم (زاده ۱۳۲۱ در ملایر)، یکی از طرفداران سید روح‌الله خمینی بود که در اوایل انقلاب ۱۳۵۷ ایران با حدود ۲۰۰–۳۰۰ از پیروانش به دفاتر روزنامه‌ها و مجلات منتقد، اجتماعات و تظاهرات جریان‌های سیاسی چپ و ملی و میانه‌رو حمله می‌کرد. به گفته مسعود بهنود در فضای سیاسی وقت ایران «به شوخی و خنده تأثیرگذار شده بود». زهرا یعقوبی به ادعای مسعود بهنود «بی‌سواد» و تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ «شاه‌دوست» بود و در محل زندگی‌اش جشن تولد شاه را در چهارم آبان چراغان می‌کرد. اما وقتی سید روح‌الله خمینی علیه
چراغان می‌کرد. اما وقتی سید روح‌الله خمینی علیه محمدرضا پهلوی فتوا داد «لامپ‌ها را شکست و چادر به کمر بست». زهرا خانم نخستین کسی بود که شعار «یا روسری یا توسری» سر داد. گفته می‌شود که شعار «خمینی عزیزم بگو تا خون بریزم»، شعار محبوب او بود. زهرا یعقوبی خدمتکار روزمزد دانشگاه تهران و ساکن محله مهرآباد جنوبی در تهران بود. با آغاز جنگ ایران و عراق، زهرا یعقوبی دیگر به خیابان برنگشت.