payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود نخستین هدف این آتشبار توپخانه بود. چند روز بعد یک کشتی فرانسوی و نیز یک رزم ناو هلندی که از تنگه شیمونوسکی رد می شدند زیر آتش توپخانه قرار گرفتند. گزارش این رویدادها که به دربار رسید. امپراتور کومی ، اوگیماچی سانجو سانه‌نارو از اشراف دربار را به مقام سرپرستی جوئی (راندن بربرها) معین کرد.
فرمان اخراج اجنبی‌ها ، حکمی بود که توسط امپراتور کُومِی در سال ۱۸۶۳ در مقابله با موج غرب‌گرایی ژاپن، پس از باز شدن کشور توسط ناخدا متیو سی. پری صادر شد. شوگون چهاردهم توکوگاوا ایه‌موچی تصمیم گرفت اخراج خارجی‌ها را در روز 10 ماه پنجم، برابر با ۲۵ ژوئن ۱۸۶۳ میلادی انجام دهد. هدف از این فرمان ، به اجرا درآوردن موضوع اخراج بیگانگان بود که بین دربار امپراتوری در کیوتو و شوگون‌سالاری ادو در حال بررسی بود . با این حال ، این یک فرمان امپراتوری واحد نبود، بلکه چندین فرمان امپراتوری مختلف صادر شد و گفته می‌شود بسیاری
امپراتوری مختلف صادر شد و گفته می‌شود بسیاری از آنها به عنوان "فرمان‌های امپراتوری" توسط طرفداران رادیکال ضد بیگانگان که در آن زمان در دربار امپراتوری بودند، در توطئه با سامورایی‌هایی که صرف نظر از خواست امپراتور، با همین نظر موافق بودند، صادر شده است. دستور. حکم بر اساس احساسات ضد خارجی و جنبش و اندیشهٔ سون‌نو جوای حرمت‌گزاری به امپراتور، اخراج اجنبی‌ها رایج در آن زمان صادر شد. با این حکم امپراتور کُومِی شخصاً توافق و موافقت خود را با چنین احساساتی در کشور اعلام کرد، با توجه به شرایط بعد از قرن‌ها فرصت
اعلام کرد، با توجه به شرایط بعد از قرن‌ها فرصت برای ایفای نقش فعال توسط امپراتور در مسائل مربوط به دولت به وجود آمد و امپراتور در مقابله با قراردادهای بسته شدن با خارجیان به مداخله در حکومت شوگون‌ها وارد شد. او در تاریخ روز ۱۰ از ماه سوم ۱۸۶۳ این فرمان را صادر کرد و آخرین مهلت برای اجرای فرمان را دو ماه بعد یعنی روز ۱۱ از ماه پنجم ۱۸۶۳ تقویم قدیم (گاه‌شماری قمری)، برابر با ۲۵ ژوئن ۱۸۶۳ میلادی قرار داد. روز ۹ ژوئن سال ۱۸۶۳ شوگون وقت توکوگاوا ایه‌موچی به دربار گزارش داد که خارجی‌ها تا روز ۲۴ ژوئن اخراج
دربار گزارش داد که خارجی‌ها تا روز ۲۴ ژوئن اخراج خواهند شد. پیش تر هم او دو بار تاریخی معین کرده اما هر بار ناچار شده بود که کار را به تعویق بیندازد. بی شک او با بی میلی تمام تاریخ دیگری را معین کرد چون خوب می‌دانست که اگر خارجی‌ها به جنگ روی بیاورند ژاپن آمادگی مقابله ندارد. از سویی هم زیر فشار پیگیر دربار بود زیرا که در برابر وصلت با خواهر امپراتور کومی قول داده بود که بیگانگان را بیرون کند. خاندان موری در قلمروی چوشو، تحت فرمان موری تاکاچیکا، دستور را دنبال کردند و از تاریخ تعیین شده به عنوان مهلت تعیین
کردند و از تاریخ تعیین شده به عنوان مهلت تعیین شده اقدام به اخراج همه خارجی‌ها کردند. تاکاچیکا که آشکارا از شوگون‌سالاری سرپیچی می‌کرد، به نیروهای خود دستور داد بدون هشدار بر روی تمام کشتی‌های خارجی که از تنگه تنگه شیمونوسکی عبور می‌کنند، بدون هیچ اخطاری شلیک کنند. تحت فشار امپراتور، شوگون نیز مجبور به صدور اعلامیه‌ای شد که پایان روابط با خارجی‌ها را اعلام می‌کند. این دستور توسط اوگاساوارا ناگامیچی در ۲۴ ژوئن ۱۸۶۳ به تشکل‌های خارجی ارسال شد: «دستورهای تایکون (شوگون)، از کیوتو دریافت شده است. شوگون به این
(شوگون)، از کیوتو دریافت شده است. شوگون به این نتیجه رسیده است که بندرها بسته می‌شوند و خارجی‌ها رانده می‌شوند، زیرا مردم کشور تمایل به ارتباط با کشورهای خارجی ندارند.» - ۲۴ ژوئن ۱۸۶۳، ادوارد سنت جان نیل، رئیس اتحادیه بریتانیا، با عباراتی بسیار قوی پاسخ داد، و این اقدام را با اعلام جنگ برابر دانست: «این در واقع، اعلان جنگ توسط خود ژاپن علیه کل کشورهای مورد پیمان است و عواقب آن، اگر یک باره باز نگه داشته نشود، باید با شدیدترین و شایسته‌ترین مجازات خاتمه یابد.» - ادوارد نیل، ۲۴ ژوئن ۱۸۶۳. نتایج. شوگون به هیچ
- ادوارد نیل، ۲۴ ژوئن ۱۸۶۳. نتایج. شوگون به هیچ وجه قصد و علاقه‌ای برای اجرای این دستور نداشت. تحت تأثیر این فرمان حملات علیه حکومت شوگون‌ها و همچنین در برابر خارجی‌ها در ژاپن انجام شد. از معروف‌ترین این حملات شلیک به کشتی‌های خارجی در تنگه شیمونوسکی درقلمروی چوشو به محض پایان موعد مقرر بود. بسیج سامورایی‌های رونین، برای ترور مقامات شوگون‌ها و مقامات غربی، قتل تاجر انگلیسی چارلز لنکس ریچاردسون در حادثه ناماموگی به عنوان نتایجی از این فرمان به‌شمار می‌آید. دولت توکوگاوا به پرداخت غرامت یک صد هزار پوند
دولت توکوگاوا به پرداخت غرامت یک صد هزار پوند استرلینگ برای مرگ ریچاردسون ملزم شد. در اوج جنبش ضد خارجی، در پاسخ به حمله به کشتی‌ها در تنگه شیمونوسکی کشورهای غربی جنگ شیمونوسکی را انجام دادند. به سبب قتل چارلز لنکس ریچاردسون پرداخت غرامت جنگ سنگینی از ساتسوما مطالبه شد و یک اسکادران از کشتی‌های نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا برای مرعوب کردن دایمیو و وادار کردن او به پرداخت این غرامت به بندر ساتسوما در کاگوشیما رفت. در پاسخ به این حرکت دایمیو بطرف کشتی‌ها از ساحل شلیک کرد و کشتی‌های بریتانیایی را به آتش کشید.
شلیک کرد و کشتی‌های بریتانیایی را به آتش کشید. این کشتی‌ها هم در حمله‌ای تلافی‌جویانه شروع به بمباران کاگوشیما کردند. این حوادث، منجر به تضعیف بیشتر حکومت شوگون‌ها شد. این حکومت بیش از حد ناتوان و سازش‌پذیر در روابط با قدرت‌های غربی به نظر می‌رسید. در نهایت استان‌های شورشی با یکدیگر متحد شده و در جنگ بوشین شوگون‌ها را سرنگون کردند و موجب به وجود آمدن اصلاحات میجی شدند.
بمباران کاگوشیما، یا جنگ ساتسوما و انگلستان ، در ۱۷–۱۵ اوت سال ۱۸۶۳ در دوره باکوماتسو در کاگوشیما رخ داد. نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا از ساحل هدف قرار گرفته و چند کشتی در این حمله آتش گرفت در تلافی این حمله شهر کاگوشیما هدف بمباران قرار گرفت. بریتانیا با رفتن با آنجا قصد داشت که دایمیوی (فرماندار) قلمروی ساتسوما را به سبب حادثه ناماموگی در سال ۱۸۶۲ وادار به پرداخت غرامت کند. در آن حادثه اتباع بریتانیایی در روستای ناماموگی در کاواساکی، کاناگاوا مورد حمله قرار گرفته و یک نفر کشته و دو نفر زخمی شده بودند.
قرار گرفته و یک نفر کشته و دو نفر زخمی شده بودند. سامورایی این اقدام بریتانیا را بی‌احترامی به دایمیوی منطقه دانسته و بر روی این کشتی‌ها آتش گشودند.
حادثه ناماموگی یا حادثه کاناگاوا به حملهٔ ساموراییها به اتباع بریتانیا در ژاپن در تاریخ ۱۴ سپتامبر، سال ۱۸۶۲، اشاره دارد. تلاش بریتانیا برای غرامت گرفتن از فرمانروای قلمروی ساتسوما، در اوت سال ۱۸۶۳ منجر به بمباران کاگوشیما، در اواخر دورهٔ باکوماتسو شد. حادثه. چارلز لنکس ریچاردسون انگلیسی به همراه سه تن از دوستان و همراهان خود در حال رد شدن از روستای ناماموگی در کاواساکی، کاناگاوا بودند، در هنگام حرکت و در طی مسیر آن‌ها با حدود ۴۰۰ نفر همراه مسلح شیمازو هیسامیتسو، نایب‌السلطنه و پدرِ شیمازو تادایوشی، آخرین
نایب‌السلطنه و پدرِ شیمازو تادایوشی، آخرین دایمیوی منطقهٔ ساتسوما، مواجه می‌شوند. آن‌ها در حال حرکت در جهت مخالف بودند. چهار انگلیسی بدون پیاده شدن از اسب در سمت کنار جاده به حرکت خود ادامه دادند. با وجود اینکه بارها توسط محافظان نایب‌السطنه با حرکت بدن و دست به ریچاردسون در مورد لزوم پیاده شدن از اسب و واگذاری جاده برای عبور محافظان توضیح داده شد اما او به‌طور صحیح متوجهٔ منظور آنان نشد. تا اینکه تعداد این گروهی به حدی رسید که عرض جاده کاملاً توسط این گروه اشغال شد و این چهار نفر سوار بر اسب در میان گروه
اشغال شد و این چهار نفر سوار بر اسب در میان گروه وارد شده و در همین حال بیش از حد به نایب السطنه نزدیک شدند. در این موقع سامورایی‌ها فریاد زدند این حرکت بی‌ادبانه است. در آن زمان سامورایی‌ها در ژاپن، یک حق قانونی برای حمله به هر کسی که به آنان بی‌احترامی‌کند، داشتند. با این حال، اتباع بریتانیایی توسط تحت معاهده دوستی و ژاپن از هر گونه مجازات در امان و معاف بودند. در این زمان چند تن از سامورایی‌ها شمشیر خود را از غلاف بیرون آوردند و انگلیسی‌ها سوار بر اسب شروع به فرار کردند، ریچاردسون زخم عمیقی برداشت و دو
به فرار کردند، ریچاردسون زخم عمیقی برداشت و دو مرد دیگر نیز بسختی زخمی شدند اما آن دو به همراه زنی که همراهشان بود توانستند از محل بگریزند. ریچاردسون پس از طی مسافتی از اسبش سقوط کرد و باز مورد حمله قرار گرفت و کشته شد. پس از حادثه. دولت توکوگاوا به پرداخت غرامت یک صد هزار پوند استرلینگ برای مرگ ریچاردسون ملزم شد. همچنین برای این قتل پرداخت غرامت جنگ سنگینی از ساتسوما مطالبه شد و یک اسکادران از کشتی‌های نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا برای مرعوب کردن دایمیو و وادار کردن او به پرداخت این غرامت به بندر ساتسوما
وادار کردن او به پرداخت این غرامت به بندر ساتسوما در کاگوشیما رفت. در پاسخ به این حرکت دایمیو بطرف کشتی‌ها از ساحل شلیک کرد و کشتی‌های بریتانیایی را به آتش کشید. این کشتی‌ها هم در حمله‌ای تلافی‌جویانه شروع به بمباران کاگوشیما کردند. جنگ بریتانیا و ساتسوما. در ۱۱ اوت ۱۸۶۳، یک ناوگان هفت کشتی بریتانیایی در خلیج کاگوشیما ظاهر شد. هدف طرف بریتانیایی جنگ نبود، بلکه مذاکرات مستقیم در مورد غرامت حادثه ناماموگی بود. طرف بریتانیایی بار دیگر خواستار دستگیری و مجازات عاملان و غرامت ۲۵٬۰۰۰ پوندی شد. از آنجایی که طرف
عاملان و غرامت ۲۵٬۰۰۰ پوندی شد. از آنجایی که طرف ساتسوما در حال وقت‌کشی و عدم پاسخگویی بود، طرف بریتانیایی که صبرش لبریز شده بود، اقدام شدیدی انجام داد و در ۱۵ اوت سه کشتی بخار ساتسوما را تصرف کرد. (در این زمان، ماتسوکی کوآن و گودای تومواتسو، که بعداً در بریتانیا تحصیل کردند، اسیر شدند) خاندان ساتسوما این را به عنوان قصدی برای جنگ تلقی کرد و شروع به شلیک از توپخانه تمپوزان کرد و نبرد توپخانه‌ای شدیدی بین بریتانیایی‌ها و ناوگان درگرفت. بخش شمالی قلعه کاگوشیما در سمت ساتسوما سوخته و توپخانه‌ها آسیب
کاگوشیما در سمت ساتسوما سوخته و توپخانه‌ها آسیب فاجعه‌باری دیدند. طرف بریتانیایی همچنین پول غرامت دریافتی از شوگون‌سالاری را برای انبار مهمات مصرف کرده بود و آماده شدن برای نبرد زمان برد که منجر به بیش از ۶۰ تلفات شد. ناوگان بریتانیا که مجبور به ورود به نبردی غیرمنتظره و دشوار شده بود، خلیج کاگوشیما را ترک کرد و به یوکوهاما بازگشت. پس از آن، سه مذاکره صلح در سفارت بریتانیا در یوکوهاما برگزار شد و با قرض گرفتن ۲۵٬۰۰۰ پوند از شوگون‌سالاری توسط قلمرو ساتسوما برای پرداخت بدهی، به توافق رسیدند. در طول مذاکرات،
پرداخت بدهی، به توافق رسیدند. در طول مذاکرات، طرف ساتسوما از طرف بریتانیایی خواست تا در خرید کشتی‌های جنگی به آنها کمک کند و از آن زمان به بعد، رابطه نزدیکی بین ساتسوما و بریتانیا برقرار شد. این حوادث، منجر به تضعیف بیشتر حکومت شوگون‌ها شد. این حکومت بیش از حد ناتوان و سازش‌پذیر در روابط با قدرت‌های غربی به نظر می‌رسید. در نهایت استان‌های شورشی با یکدیگر متحد شده و در جنگ بوشین شوگون‌ها را سرنگون کردند و موجب به وجود آمدن اصلاحات میجی شدند. شدیدتر شدن احساسات ضد خارجی. در سال ۱۱ مارس ۱۸۶۳، فرمان اخراج
ضد خارجی. در سال ۱۱ مارس ۱۸۶۳، فرمان اخراج اجنبی‌ها توسط امپراتور کُومِی صادر شد. تحت تأثیر و پس از صدور این فرمان چندین حمله دیگر علیه حکومت شوگون‌ها و همچنین در برابر خارجی‌ها در ژاپن انجام شد.
رحیم سامت (۶ ربیع‌الثانی ۱۳۲۱ هجری قمری قزوین – ۷ ذیقعده ۱۴۲۰ هجری قمری قزوین) معروف به آقا میرزا رحیم سامت قزوینی از فقها و علمای معاصر شیعه و مشهور به شیخ العلمای شهر قزوین بود. زندگی. میرزا رحیم سامت در ششم ربیع‌الثانی سال ۱۳۲۱ در خانواده‌ای از عالمان دینی به دنیا آمد. وی فرزند میرزا حسن بود که او نیز از نوادگان مولا رفیع الدین محمد واعظ قزوینی صاحب کتاب ابواب الجنان به‌شمار می‌رود. ایشان پس از پایان سیکل اول دبیرستان چون در قزوین آن روزگار دبیرستانی که سیکل دوم را به واجدین شرایط بیاموزد وجود نداشت
که سیکل دوم را به واجدین شرایط بیاموزد وجود نداشت مشغول به کار شد و معاونت مدرسه دیانت را پذیرفت. اشتیاق به تحصیل علوم دینی او را به حوزه علمیه کشید و مقدمات و بخش‌هایی از معقول و منقول را نزد استادان حوزه قزوین فرا گرفت. آنگاه به حوزه قم و سپس جهت تکمیل دانش خود به اصفهان عزیمت نمود و پس از پنج سال رحل اقامت در نجف اشرف افکند و مدت ده سال در محضر استادان بزرگ حوزه نجف به شاگردی پرداخت. در سال ۱۳۶۲ قمری به قزوین بازگشت و حدود پنجاه سال ریاست حوزه قزوین را به عهده داشت. درگذشت. میرزا رحیم سامت در هفتم
را به عهده داشت. درگذشت. میرزا رحیم سامت در هفتم ذیقعده سال ۱۴۲۰ هجری قمری مطابق ۲۴ بهمن ۱۳۷۸ در قزوین چشم از جهان فروبست و در امامزاده حسین بن علی ابن موسی الرضا به خاک سپرده شد. جستارهای وابسته. توضیح：لینک نما فیلم در قسمت انتهایی خود شامل اطلاعاتی نا صحیح در خصوص تألیفات می‌باشد و تألیفات مزبور مورد اشاره ارتباطی با میرزا رحیم سامت ندارد.
ناصر محمدی یا داوود محمدی شلمانی (زاده ۱۳۲۵، تهران) کارگردان، نویسنده و تهیه‌کننده سینمای ایران است. او فعالیت خود را از سال ۱۳۵۰ با کارگردانی فیلم "شکار انسان" آغاز کرد و در سال ۱۳۵۸ نمایشی به نام "روسری قرمز" را به روی صحنه برد.
قلمروی ساتسوما یکی از قدرتمندترین قلمروهای فئودالی در شوگون‌سالاری توکوگاوا در ژاپن بود. این قلمرو نقش بسیار مؤثری در اصلاحات میجی و دولت عصر میجی داشت. نظارت بر این ناحیه در طول دوره ادو برعهدهٔ دایمیویی از خاندان شیمازو بود. به‌طور کلی ۱۱ دایمیو بر این قلمرو حکمرانی کردند که آخرین آنان شیمازو تادایوشی نام داشت. این قلمرو زمانی رعیت پادشاهی ریوکیو بود. امروزه استان کاگوشیما و بخشی از استان میازاکی را تشکیل می‌دهد. بازگشت قدرت سیاسی به امپراتور. در روز نهم از ماه یکم ۱۸۶۷ تقویم قدیم (۱۳ فوریه ۱۸۶۷ میلادی یا
ماه یکم ۱۸۶۷ تقویم قدیم (۱۳ فوریه ۱۸۶۷ میلادی یا تقویم جدید)، صد و بیست و دومین امپراتور ژاپن امپراتور میجی در سن ۱۴ سالگی به تخت سلطنت نشست. در آن زمان، خاندان ارباب ساتسوما که می‌خواست رهبری امور سیاسی را به دست گیرد، از طریق رهبرانی مانند سایگو تاکاموری و اوکوبو توشیمیچی، در پی تشکیل ائتلافی از خاندان‌های قدرتمند (ائتلافی از خاندان‌هایی که به سوی یک ملت متحد جدید حرکت کنند) بود. به عنوان بخشی از این جنبش، شورای شیکو (یا شورای چهار ارباب) ماه مه سال ۱۸۶۷ تأسیس شد که شامل پانزدهمین شوگون از شوگون‌سالاری
تأسیس شد که شامل پانزدهمین شوگون از شوگون‌سالاری ادو، توکوگاوا یوشینوبو و چهار دایمیو پرقدرت (یوهان) بود: با این حال، توکوگاوا یوشینوبو، که سیاستمداری ماهر بود، کنترل شورای چهار ارباب را به دست گرفت و این شورا را ناتوان ساخت. گفته می‌شود که توکوگاوا یوشینوبو بسیار فصیح بود و عمداً شورا را مختل کرد تا باعث فروپاشی سیستم شورا شود. خاندان‌های ساتسوما و چوشو که اتحادی مخفی تشکیل داده بودند، برای سرنگونی شوگون‌سالاری به توسل به زور تمایل پیدا کرده بودند. جناح ضد شوگون‌سالاری در قلمرو توسا نیز از این سرنگونی
ضد شوگون‌سالاری در قلمرو توسا نیز از این سرنگونی مسلحانه حمایت کرد. خاندان‌های ساتسوما و توسا اتحاد ساتسوما-توسا را منعقد کردند، اما این اتحاد با مخالفت میانه‌روهایی مانند یامائوچی یودو، ارباب خاندان توسا، مواجه شد و این اتحاد اندکی پس از آن منحل شد. با این حال، جناح ضد شوگون‌سالاری آماده تسلیم شدن نبود و سایگو تاکاموری و اوکوبو توشیمیچی گام بعدی خود را برداشتند. آنها با ایواکورا تومومی، اشراف‌زاده‌ای از جناح ضد شوگون‌سالاری در دربار امپراتوری، توطئه کردند و ایواکورا تومومی با تأثیر گذاشتن بر دربار
کردند و ایواکورا تومومی با تأثیر گذاشتن بر دربار امپراتوری، فرمان مخفی امپراتوری برای سرنگونی شوگون‌سالاری را از امپراتور میجی دریافت کرد. در واکنش به این امر، جناح میانه‌رو نیز وارد عمل شد و گوتو شوجیرو و ساکاموتو ریوما از قلمرو توسا پیشنهاد دادند که شوگون‌سالاری ادو داوطلبانه قدرت را به امپراتور بازگرداند. طوماری حاوی این پیشنهاد توسط یامائوچی یودو، ارباب سابق خاندان توسا، به شوگون‌سالاری ادو ارائه شد. توکوگاوا یوشینوبو این را پذیرفت، چهره‌های برجسته قلمروهای مختلف ساکن کیوتو را در قلعه نیجو (شهر کیوتو)
مختلف ساکن کیوتو را در قلعه نیجو (شهر کیوتو) گرد هم آورد و مقاله نظری خود را در مورد بازگرداندن قدرت به آنها ارائه داد. سپس، در روز چهاردهم از ماه دهم ۱۸۶۷ تقویم قدیم (۹ نوامبر ۱۸۶۷ میلادی در تقویم جدید)، توکوگاوا یوشینوبو، به عنوان پانزدهمین شوگون از شوگون‌سالاری ادو، پیشنهاد بازگرداندن قدرت به دربار امپراتوری را داد و دربار امپراتوری پذیرفت. به عبارت دیگر، شوگون‌سالاری توکوگاوا تصمیم گرفت که خود سلطنت را احیا کند. در واقع، این سلسله جنبش‌ها، حرکت پیشگیرانهٔ خاندان توسا و توکوگاوا یوشینوبو بود که از طریق
خاندان توسا و توکوگاوا یوشینوبو بود که از طریق یک جاسوس اطلاعاتی مبنی بر وجود جنبشی برای صدور فرمان مخفی امپراتوری برای سرنگونی شوگون‌سالاری دریافت کرده بودند. توکوگاوا یوشینوبو معتقد بود که سلطنت احیا خواهد شد، اما دربار امپراتوری سیستم و توانایی لازم برای به دست گرفتن قدرت و ادارهٔ کشور را ندارد، بنابراین او قصد داشت یک دولت ائتلافی از دایمیوهای بزرگ را مستقیماً تحت نظر امپراتور سازماندهی کند، خود رئیس آن شود (شوهان: رئیس سازمان) و راهی برای تبدیل ژاپن به یک ملت قدرتمند پیدا کند. اگرچه هدف در آن زمان
به یک ملت قدرتمند پیدا کند. اگرچه هدف در آن زمان یکسان بود - احیای حکومت امپراتوری - در دو مسیر در حال بررسی بود: یکی به رهبری خانواده توکوگاوا و دیگری با کنار گذاشتن خانواده توکوگاوا. در نهایت، احیای سلطنت با کنار گذاشتن خانواده توکوگاوا محقق شد، اما آنچه این توافق را قطعی کرد اعلامیه بزرگ احیای سلطنت بود. صدور این اعلامیه بزرگ احیای سلطنت، کودتایی بود که ژاپن را به شدت تغییر داد. در روز نهم از ماه یازده ۱۸۶۷ (۳ ژانویه ۱۸۶۸)، اعلامیه احیای امپراتوری صادر شد. احیای حکومت امپراتوری، همان‌طور که از نامش
شد. احیای حکومت امپراتوری، همان‌طور که از نامش پیداست، بازگشت حکومت بود که از سلطنت به حکومت نظامی (شوگون‌سالاری) تغییر یافته بود، و دوباره به سلطنت برگشت. کودتا توسط قلمرو ساتسوما، احیای حکومت امپراتوری. جناح ضد شوگون‌سالاری، که حول خاندان اربابی ساتسوما متمرکز شده بود، هرگز نمی‌توانست متمرکز شدن قدرت در دست خاندان توکوگاوا را بپذیرد. اگر شوگون سابق، که قدرت نظامی شوگون‌سالاری سابق را داشت، به بالاترین مقام دولت جدید می‌رسید، برتری عملی توکوگاوا تغییر نمی‌کرد و قدرت سیاسی کِیکی، که گفته می‌شد دومین ظهور
و قدرت سیاسی کِیکی، که گفته می‌شد دومین ظهور توکوگاوا ایه‌یاسو نیز هست، حتی می‌توانست به حیات جناح ضد شوگون‌سالاری پایان دهد. خاندان ساتسوما بارها در شورای چهار ارباب و سایر رویدادها توسط کِیکی آسیب دیده بود و آنها می‌دانستند که او چقدر برای آنها خطرناک است. تنها راه برای تغییر این وضعیت، به دست گرفتن قدرت توسط امپراتور ۱۵ ساله امپراتور میجی و راه‌اندازی کودتا برای به دست گرفتن کنترل دربار امپراتوری بود. ساتسوما با خاندان اربابی چوشو و خاندان اربابی فوکوشیما به توافق رسید و خاندان اربابی توسا، خاندان
به توافق رسید و خاندان اربابی توسا، خاندان اربابی اوواری و خاندان اربابی فوکویی را نیز درگیر کرد و تصمیم به انجام کودتا گرفت. روش مورد استفاده بسیار شبیه به کودتای ۱۸ اوت ۱۸۶۳ (بونکیو ۳) بود، زمانی که آنها با خاندان اربابی آیزو برای سرنگونی و از قدرت انداختن خاندان اربابی چوشو در کیوتو متحد شدند. نکته عجیب این است که خاندان اوواری توکوگاوا، یکی از سه خاندان گوسانکه (سه خاندان برجسته توکوگاوا) و قلمرو فوکویی، یکی از خاندان گوکامون، در کودتا شرکت دارند و از دایمیوهای بیرونی تندروتر عمل کردند. در واقع، در
دایمیوهای بیرونی تندروتر عمل کردند. در واقع، در زمان انجام کودتا، تصمیمی مبنی بر حذف خانواده اصلی توکوگاوا از دولت جدید گرفته نشده بود. اوواری، فوکوئی و توسا از هدف نهایی انجام کودتا آگاه بودند تا سیستم قدیمی شوگون‌سالاری و سیستم نایب‌السلطنه (سِشّو) را به‌طور کامل دگرگون کنند و دولتی جدید متشکل از افراد توانمند تأسیس کنند و نگرشی متفاوت از خاندان ارباب ساتسوما و ایواکورا تومومی و دیگران داشتند. در روز ۱۴ ماه دهم قمری ۱۸۶۷ (کیو ۳)، پانزدهمین شوگون، توکوگاوا یوشینوبو، قدرت را به دربار امپراتوری بازگرداند.
یوشینوبو، قدرت را به دربار امپراتوری بازگرداند. عموماً اعتقاد بر این است که قصد کِیکی از بازگرداندن قدرت به امپراتور، به دست گرفتن ابتکار عمل و بازگرداندن قدرت به امپراتور و در نتیجه تضمین رهبری در درون دولت جدید بود. برخی می‌گویند که او با بازگرداندن قدرت به امپراتور، سعی در متحد کردن قدرت شوگون و سِکان داشت. ایده این است که یوشینوبو فردی شایسته تلقی می‌شد و به راحتی قدرت را واگذار نمی‌کرد. در پاسخ به این موضوع، این نظریه مطرح است که این اقدام از سوی توکوگاوا یوشینوبو صورت گرفته زیرا او در مورد وقوع جنگ
یوشینوبو صورت گرفته زیرا او در مورد وقوع جنگ داخلی در ژاپن نگران بوده است. خاندان توسا پیشنهاد بازگرداندن حکومت امپراتوری به شوگون‌سالاری را دادند. طبق خاطرات سامورایی سابق توسا، فوکوئوکا تاکاچیکا، تقریباً در آن زمان، کیوتو «پر» از سامورایی‌های خاندان ساتسوما بود. توشیمیچی اوکوبو از خاندان ساتسوما با اشراف‌زاده ایواکورا تومومی توطئه کرد تا «فرمان مخفی امپراتوری برای سرنگونی شوگون‌سالاری» را به دست آورد و شوگون‌سالاری را در یک اقدام ناگهانی سرنگون کند. «فرمان امپراتوری» دستوری از سوی امپراتور است، اما در آن
امپراتوری» دستوری از سوی امپراتور است، اما در آن زمان امپراتور میجی کودک بود، بنابراین چیزی بود که ایواکورا تومومی به تنهایی ایجاد کرده بود. فوکوئوکا از اوکوبو خواست که پنج روز قبل از آماده کردن ارتش صبر کند و برای مذاکره با ناگای نائویوکی، یک عضو شورا، رفت. به نظر می‌رسید که اوکوبو حتی از پنج روز تأخیر نیز بسیار ناراضی است. وقتی فوکوئوکا تاکاچیکا احیای حکومت امپراتوری را به ناگای نائویوکی توصیه کرد، به نظر می‌رسید ناگای تمایلی به این کار ندارد. با این حال، طبیعتاً وقتی فوکوئوکا پرسید: «آیا سربازان
حال، طبیعتاً وقتی فوکوئوکا پرسید: «آیا سربازان شوگون‌سالاری قدرت سرکوب سربازان ساتسوما را دارند؟» ناگای لحظه‌ای فکر کرد و پاسخ داد: «آنها قدرت سرکوب ندارند» و موافقت کرد که احیای حکومت امپراتوری را به ناگای ارائه دهد. در سوم اکتبر، گوتو شوجیرو و فوکوئوکا تاکاچیکا از خاندان توسا دادخواستی را به مشاور ارشد، ایتاکورا کاتسوشیگه، ارائه دادند. ایتاکورا بدون هیچ حرفی آن را پذیرفت. فوکوئوکا و دیگران تأکید کردند که «این یک دادخواست معمولی نیست»، اما ایتاکورا صرفاً گفت «ما درک می‌کنیم»، و چیز دیگری نگفت. در دهم همان
«ما درک می‌کنیم»، و چیز دیگری نگفت. در دهم همان ماه، یوشینوبو، ایتاکورا را نزد ماتسودایرا شونگاکو، که پیش از این به عنوان وزیر ارشد دولت خدمت می‌کرد، فرستاد تا نظر او را در مورد احیای حکومت امپراتوری جویا شود. یوشینوبو تا این لحظه مردد بود. در دوازدهم همان ماه، کِیکی که بالاخره تصمیم خود را گرفته بود، خاندان توسا را مطلع کرد و مشاوران ارشد، اومه‌تسوکه و مه‌تسوکه را به قلعه نیجو فراخواند و آنها را از تصمیم خود برای بازگرداندن قدرت به امپراتور مطلع ساخت. روز بعد، او ملازمان ارشد قلمروهای مختلف در کیوتو را به
او ملازمان ارشد قلمروهای مختلف در کیوتو را به قلعه نیجو فراخواند، جایی که نظر کتبی خود را در مورد احیای حکومت امپراتوری به آنها ارائه داد و مشورتی برگزار کرد. برای قلمرو ساتسوما، یوشینوبو به‌طور خاص کوماتسو کیوکادو (تولد ۱۸۳۵ – مرگ ۱۸۷۰)، را منصوب کرد. در این زمان، دقیقاً ۵۰ تن از ملازمان ارشد از قلمروهای مختلف فئودالی در قلعه نیجو جمع شده بودند.
قلمروی چُوشو یکی از قلمروهای فئودالی در دوره ادو (۱۶۰۳ تا ۱۸۶۸ میلادی) ژاپن بود. امروزه استان یاماگوچی را تشکیل می‌دهد. مرکز آن شهر هاکی بود. همچنین به نام قلمروی هاکی نیز شناخته می‌شود. این قلمروی فئودال‌نشین در وقایع دوران باکوماتسو (اواخر دوره ادو) نقش مهمی را ایفا کرد. تاریخ. حاکمان قلمروی چوشو از فرزندان جنگ سالار بزرگ دوره سنگوکو، موری موتوناری بودند. موتوناری توانست قدرت خود را بر تمام مناطق منطقه چوگوکو گسترش دهد. وسعت قلمروی او در آن زمان ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ ککو بود پس از مرگ او، نوه و وارثش موری تروموتو،
ککو بود پس از مرگ او، نوه و وارثش موری تروموتو، دایمیو (ارباب فئودالی) شد و یک استراتژی اتحاد با تویوتومی هیده‌یوشی را اجرا کرد که بعداً ثابت شد که این یک اشتباه بزرگ بوده‌است است. پس از مرگ هیده‌یوشی، توکوگاوا ایه‌یاسو قدرت خاندان تویوتومی را به چالش کشید و با ایشیدا میتسوناری مشاور مورد اعتماد هیده‌یوشی در نبرد سکیگاهارا مبارزه کرد. موری تروموتو قدرتمندترین متحد تویوتومی بود و توسط شورای وفاداران به خاندان تویوتومی به عنوان رئیس نیروی‌های تویوتومی انتخاب شد. با این وجود نیروهای تویوتومی به دلیل چندین
شد. با این وجود نیروهای تویوتومی به دلیل چندین عامل مرتبط با موری تروموتو در جنگ شکست خوردند: خاندان موری علیرغم عدم فعالیت، از جایگاه اجدادی خود در ولایت آکی به ولایت ناگاتو (همچنین به عنوان چوشو شناخته می‌شود) تغییر مکان داده شدند و املاک آنان از ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ ککو به ۳۶۹٬۰۰۰ ککو کاهش یافت. این ضبط املاک خیانت بزرگی به خاندان موری تلقی می‌شد، و چوشو بعداً به کانون فعالیت‌های ضد توکوگاوا تبدیل شد. ریشه‌های این امر در سنت جلسه سال نو این خاندان قابل توجه بود. هر ساله در طول جلسه، بزرگان و مدیران از دایمیو
هر ساله در طول جلسه، بزرگان و مدیران از دایمیو می‌پرسند که آیا زمان سرنگونی شوگون‌سالاری توکوگاوا فرا رسیده‌است که دایمیو پاسخ می‌داد: «هنوز نه، شوگون‌سالاری هنوز هم بسیار قدرتمند است.» این رؤیا سرانجام حدود ۲۶۰ سال بعد تحقق یافت، زمانی که قلمروی چوشو با قلمروی ساتسوما و اشراف درباری کوگیو برای سرنگونی شوگون‌سالاری توکوگاوا متحد شد. در سال ۱۸۶۵، قلمروی چوشو یک کشتی جنگی به نام یونیون گو خریداری کرد. این کشتی در سال ۱۸۵۴ میلادی در انگلستان ساخته شد. ر دوره باکوماتسو در سال ۱۸۶۵، تاجر انگلیسی توماس بلیک
باکوماتسو در سال ۱۸۶۵، تاجر انگلیسی توماس بلیک گلاور بنام قلمروی ساتسوما ولی در واقع برای خریدار اصلی قلمروی چوشو به مبلغ ۵۰۰۰۰ ریو این کشتی را از یک شرکت انگلیسی به نام جاردین ماتسون که در ناگاساکی (بندر) افتتاح شده بود، خریداری کرد. این کشتی در اختیار ساکاموتو ریوما که مدیر یک شرکت نیروی دریایی خصوصی، بنام کایئنتای بود، قرار گرفت و ریوما از آن برای تهیه و حمل سلاح به قلمروی چوشو استفاده می‌کرد. این کشتی بعد از دومین اردوکشی چوشو به قلمروی چوشو واگذار شد. قلمروی چوشو نبرد علیه ارتش‌های شوگونی سابق را
شد. قلمروی چوشو نبرد علیه ارتش‌های شوگونی سابق را رهبری می‌کرد، که شامل اتحاد اواوئه‌تسو رپان، آیزو و جمهوری ازو می‌شد. نیروهای نظامی قلمروی چوشو و ساتسوما از سال ۱۸۶۷ تا ۱۸۶۹ پایه و اساس نیروی زمینی امپراتوری ژاپن را تشکیل دادند. به لطف این اتحاد، اهالی چوشو و ساتسوما از برجستگی سیاسی و اجتماعی در دوره میجی و حتی دوره تایشو برخوردار بودند.
بی‌عدسی، نبود عدسی یا آفاکیا وضعیتی است که در آن عدسی چشم وجود نداشته باشد. این وضعیت ممکن است بر اثر خارج کردن عدسی به دنبال جراحی، آسیب منجر به پارگی عدسی، افتادن عدسی در زجاجیه یا در ناهنجاری‌های مادرزادی ایجاد گردد. نبود عدسی منجر به کاهش قدرت تطابق، دوربینی و افتادگی اتاقک پیشین می‌شود. از عوارض این وضعیت می‌توان به جداشدگی زجاجیه یا شبکیه و آب سیاه اشاره کرد. افراد با فقدان عدسی می‌توانند نور فرابنفش با طول موج ۲۰۰ تا ۳۰۰ نانومتر را که در حالت عادی توسط عدسی جذب می‌شود به شکل نوری آبی-سفید یا
عادی توسط عدسی جذب می‌شود به شکل نوری آبی-سفید یا بنفش-سفید ببینند.
مسابقات جهانی شنا (۲۵ متر) ۱۹۹۳ یا مسابقات جهانی کورس کوتاه از ۲ تا ۵ سپتامبر ۱۹۹۳ میلادی در پالما د مایورکا، اسپانیا برگزار شده است. کشورهای شرکت‌کننده. در این مسابقات ۳۱۳ شناگر از ۴۶ کشور جهان حضور داشته‌اند:
قانون ساربنز-آکسلی ۲۰۰۲ که ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۲ به امضای جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور آمریکا رسید، در مجلس سنای آمریکا به نام "قانون اصلاح حسابداری شرکت عام و محافظت از سرمایه‌گذار" و در مجلس نمایندگان آمریکا به نام "قانون حساب‌دهی و مسئولیت‌پذیری شرکتی و حسابرسی" طرح و بررسی شده بود. از آن جا که این قانون فدرال آمریکا در نتیجه پشتیبانی "پُل ساربنز" (سناتور دموکرات - از مریلند - مجلس سنای آمریکا) و "مایکل جی. آکسلی" (نماینده جمهوری‌خواه - از اوهایو - مجلس نمایندگان آمریکا) به تصویب رسید؛ پس از تصویب، به نام قانون