payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مختلف بر سر قلمرو بیشتر انجامید. همچنین، این جنگ آمیزه‌ای از پیمان‌ها، اتحادها و خیانت‌ها بود. مقدمه. به دنبال پایان جنگ لمباردی میان میلان و ونیز در ۱۴۵۴، دورهٔ طولانی صلح آغاز شد که با حکومت لورنتزوی مدیچی در فلورانس همراه بود و تا ۱۴۸۲ میلادی، که جنگ فرارا آغاز شد، طول کشید. اسپانیا نیز پذیرفته بود که در قبال پیمان بارسلونا در ۱۴۹۲، که روسیون و سیردانیا را به آن کشور داد، در یورش فرانسه به ایتالیا دخالت نکند. جنگ‌ها. جنگ ایتالیا (۱۴۹۴–۱۴۹۸). مرحله آغازین جنگ‌های ایتالیا بود. در این جنگ شارل هشتم، پادشاه
جنگ‌های ایتالیا بود. در این جنگ شارل هشتم، پادشاه فرانسه از کمک‌های اولیه دوک میلان برخوردار بود، در مقابل امپراتوری مقدس روم ، اسپانیا و اتحاد قدرت های ایتالیایی به رهبری پاپ الکساندر ششم ، معروف به اتحادیه ونیز قرار داشت. در ۱۵۰۰ میلادی، لوئی دوازدهم با فرناندوی دوم، پادشاه آراگون توافق کرد تا ناپل را تقسیم کرده و از جنوب به میلان وارد شوند. تا ۱۵۰۲ لشکریان دو طرف طبق توافق قبلی، میلان را تقسیم کردند اما دوباره با هم اختلاف پیدا کرده و جنگیدند. این بار فرانسویان در نبرد چرینیولا و نبرد گاریلیانو مغلوب
فرانسویان در نبرد چرینیولا و نبرد گاریلیانو مغلوب شدند و ناپل را به اسپانیا واگذار نمودند. جنگ ایتالیا (۱۴۹۹–۱۵۰۴). لوئی دوازدهم پادشاه فرانسه، یکسال پس از جانشینی شارل هشتم، درمدت ۷ ماه میلان را فتح نمود. سربازان جنگاور سوییسی که در خدمت لودویک اسفورزا، دوک میلان بودند، سر از خدمت او پیچیده و اینچنین مقدمات فتح میلان توسط لوئی دوازدهم را فراهم نمودند. لوئی دوازدهم پس از این پیروزی، چشم به فتح ناپل داشت اما بیم او از اتحاد فرناندوی دوم، پادشاه آراگون و فردریک سوم، پادشاه ناپل (که پسرعموی یکدیگر بودند)، سبب
سوم، پادشاه ناپل (که پسرعموی یکدیگر بودند)، سبب شد تا لوئی درصدد جلب نظر فرناندو برای مساعدت در فتح ناپل برآید. در نتیجهٔ این اتحاد موقت، نیروهای لوئی و فرناندو در سال ۱۵۰۰ وارد ناپل شدند و لوئی دوازدهم خود را پادشاه ناپل خواند. این اتحاد پایدار نماند و به زودی اختلاف بر سر غنیمت مشترک آغاز گشت. در ۱۵۰۲ درگیری‌ها آغاز شد و اسپانیایی‌ها توانستند در ۱۵۰۳ (به قولی ۱۵۰۴) ناپل را از آن خویش سازند. اتحاد کامبره. همزمان با کشمکش سربازان فرانسوی و اسپانیایی بر سر ناپل، ژولین دو لا رُور با نام ژولیوس دوم به عنوان
ناپل، ژولین دو لا رُور با نام ژولیوس دوم به عنوان پاپ کلیسای کاتولیک رُم برگزیده شد. وی که در پی تسلط مجدد پاپ بر ایالات پاپی و حتی سایر دول ایتالیا بود، درصدد بیرون راندن خارجی‌ها از ایتالیا برآمد. اینان که وحشی یا بربر خوانده می‌شدند (که آشکارا توهین آمیز بود) فرانسوی‌ها و اسپانیایی‌ها بودند. اما پیش از آن لازم بود تا دولت مستقل ونیز را شکست دهند. ژولیوس دوم در این راه تنها نماند چه اینکه لوئی دوازدهم پادشاه فرانسه، ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم، فرناندوی دوم، پادشاه آراگون و حتی زمامداران فلورانس
دوم، پادشاه آراگون و حتی زمامداران فلورانس نیز به پاپ سلطه طلب ملحق شدند و لشکر فرانسویان که زودتر آمادهٔ کارزار گشته بود به تاریخ مِی ۱۵۰۹ در آگنادل ونیزی‌ها را شکست داد. جنگ ایتالیا (۱۵۴۲–۱۵۴۶). فرانسوای اول، شاه فرانسه، پس از اتحاد با سلطان سلیمان یکم، امپراتور عثمانی، هجوم پایانی به ایتالیا را آغاز کرد. ناوگان مشترک فرانسه-عثمانی تحت فرماندهی خیرالدین بارباروسا در اوت ۱۵۴۳ شهر نیس را فتح کردند. سپس، در جبههٔ دیگر، ارتش فرانسه با غلبه بر آلمانی‌ها، آنها را وادار کرد به سوی لمباردی عقب‌نشینی کنند. کارل
را وادار کرد به سوی لمباردی عقب‌نشینی کنند. کارل پنجم امپراتور مقدس روم (که همزمان پادشاه اسپانیا هم بود) و هنری هشتم، شاه انگلستان، در اتحاد با یکدیگر به شمال فرانسه هجوم برده و فرانسه را مجبور به پایان جنگ نمودند. عاقبت، مرزها به قبل از وقوع جنگ بازگشت. نتایج. با پایان جنگ در ۱۵۵۹ میلادی، اسپانیا به رهبری خاندان هابسبورگ پس از ضربه زدن به فرانسه، تبدیل به یگانه ابرقدرت اروپا شد. همچنین، فرانسه نیز از داخل دچار آشفتگی شد. دولت‌های ایتالیایی تبدیل به کشورهای درجه دو شده و میلان و ناپل نیز به اسپانیا تعلق
درجه دو شده و میلان و ناپل نیز به اسپانیا تعلق گرفت.
الگوریتم کتمول-کلارک در گرافیک کامپیوتری برای ساخت رویه‌های صاف توسط مدل‌سازی رویه زیربخش است. این الگوریتم توسط ادوین کتمول و جیمز اچ کلارک در سال ۱۹۷۸ به عنوان عمومی سازی رویه‌های بی‌اسپلاین یکنواخت دومکعبی برای توپولوژی‌های دلخواه توسعه داده شد. در سال ۲۰۰۵ ادوین کتمول به همراه تونی دیروز و جاس استم به دلیل کارهای خود در زمینه رویه‌های زیربخش و کاربردهای آنها جایزه دست‌آوردهای فنی را بدست آورد. ارزیابی بازگشتی. رویه‌های کتمول-کلارک به صورت بازگشتی با پالایه‌های زیر تعریف می‌شوند: با شبکه چند ضلعی یک
پالایه‌های زیر تعریف می‌شوند: با شبکه چند ضلعی یک چندوجهی دلخواه شروع کنید. تمام راس‌های این شبکه نقاط اصلی خوانده می‌شوند. P که در آن هر نقطه وسط متوسط دو راس انتهایی است در نظر بگیرید. هر نقطه اصلی را به نقطه:: formula_1 ببرید این نقطه مرکز ثقل P، R و F با وزنهای به ترتیب (n-3)، 2 و ۱ است. شبکه جدید شامل مربع‌هایی است که در حالت کلی مسطح نیستند. شبکه جدید نسب به شبکه قبلی صافتر به نظر خواهد رسید. تکرار زیربخش‌ها شبکه صافتری ایجاد می‌کرند و می‌توان نشان داد رویه محدود به دست آمده از این روند پالایش حداقل
رویه محدود به دست آمده از این روند پالایش حداقل formula_2 در راس‌های استثنایی و در شرایط دیگر formula_3. بعد از یک تکرار تعداد راس‌های استثنایی روی وجه ثابت باقی می‌ماند. فرمول مرکز ثقل که به دلخواه به نظر می‌رسد توسط کتمول و کلارک بر مبنای زیبایی سطح حاصل و نه بر مبنای اشتقاق ریاضی است. با این وجود تلاش زیادی از سوی کتمول و کلارک انجام شد تا نشان بدهند که این شیوه رویه‌های بی‌اسپلاین دومکعبی تولید می‌کند. ارزیابی دقیق. محدودیت رویه‌های زیربخش کتمول کلارک را می‌توان به شکل مستقیم بدون پالایش بازگشتی
را می‌توان به شکل مستقیم بدون پالایش بازگشتی ارزیابی کرد. این کار با استفاده از شیوه جاس استم ممکن است. این شیوه پالایش بازگشتی را به شکل یک مسئله ماتریس نمایی تبدیل می‌کند که به شکل مستقیم با استفاده از قطری‌سازی ماتریس قابل حل کردن است.
فرودگاه شهری مانهایم (به زبان بومی: Flughafen Mannheim) یک فرودگاه با کد یاتا MHG است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۰۶۶ متر است. این فرودگاه در شهر مانهایم کشور آلمان قرار دارد و در ارتفاع ۹۴ متری از سطح دریا واقع شده‌است. شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. Current operations. The airport is mainly used for هوانوردی عمومی. Several companies, such as اس آ پ، Roche Diagnostics، هایدلبرگر دروکماشینن or Bilfinger SE have their corporate jets based at MHG, which cover routes mainly within Europe.
at MHG, which cover routes mainly within Europe. Business jet charter operators serving Mannheim regularly are EAS Executive AirService, ATB Flugdienst and Business Wings. The following airlines offer regular scheduled and charter flights at Mannheim City Airport: The low number of scheduled operations is explained by the very good connection of Mannheim to several international airports. فرانکفورت can be reached by train in less than 30 minutes; other airports nearby are فرانکفورت-هان، اشتوتگارت،
airports nearby are فرانکفورت-هان، اشتوتگارت، استراسبورگ، کارلسروهه/بادن-بادن and زاربروکن which can be reached within maximum 90 minutes by car or train. The aerodrome also serves as an important بالگردگاه for medevac or بخش ویژه transports. DRF (Deutsche Rettungsflugwacht, e. V.) is present with a 24h/365days medevac helicopter. A flying school (LGM) and two Aero Clubs (Badisch Pfälzischer Flugsportverein and Segelflugverein Mannheim) are established at Mannheim. There is also seasonal glider activity.
Mannheim. There is also seasonal glider activity. Former users. Previous Airlines serving Mannheim on a scheduled basis were:
روش خامه‌ای که روش متعارف نیز نامیده می‌شود، سال‌ها تنها روش استاندارد برای مخلوط کردن مواد اولیه کیک‌های پرچرب بوده است. گرچه امروزه برای کیک‌هایی با نسبت چربی و شکر بالا از روش‌های پیشرفته تر استفاده می‌گردد. ولی هنوز هم برای بسیاری از انواع کیک‌های کره‌ای از روش خامه‌ای استفاده می‌شود. چربی به کار رفته در کیک‌هایی که به روش خامه‌ای تهیه می‌شوند اغلب کره است. کره غیر از اینکه عطر و طعم خوبی به کیک می‌دهد بر بافت آن هم اثر می‌گذارد طوری که در دهان آب می‌شود. در حالیکه روغن قنادی این ویژگی‌ها را ندارد. با
در حالیکه روغن قنادی این ویژگی‌ها را ندارد. با این حال بسیاری از قنادان آن را به دلیل ارزانتر بودن و سهولت استفاده ترجیح می‌دهند. برای جایگزینی کره با روغن باید توجه داشت که تنها ۸۰ درصد کره چربی است و دارای ۱۵ درصد آب می‌باشد. مراحل انجام کار. اگر مواد در این مرحله یکجا اضافه گردد برای مخلوط کردن لازم است زیاد هم بزنید و این کار حجم نهایی کیک شما را کم می‌کند. در برخی از کیک‌هایی که به روش خامه‌ای تهیه می‌شوند برای افزایش حجم بیشتر در پایان یک گام دیگر افزوده می‌شود: سفیده تخم مرغ زده با شکر را به مخلوط
می‌شود: سفیده تخم مرغ زده با شکر را به مخلوط اضافه کنید و آرام زیر و رو کنید.
ساب ۳۹ گریپن جنگنده چندمنظوره نسل ۴+ سبک و تک‌موتوره است که توسط شرکت سوئدی ساب سوئد طراحی و تولید گردیده است. گریپن (به معنی شیردال) که در ۱۹۸۸ برای اولین بار به پرواز درآمده بود، در سال ۱۹۹۷ به نیروی هوایی سوئد پیوست و جایگزین جنگنده‌های ساب ۳۵ دراکن و ساب ۳۷ ویگن شد. این هواپیما در سال‌های بعد به کشورهای آفریقای جنوبی، تایلند، جمهوری چک، مجارستان و برزیل هم فروخته شد. گریپن جت مافوق صوتی با سرعت بیش از دو ماخ است که مثل جنگنده‌های قبلی شرکت ساب از طراحی بال‌مثلثی و بدون دم همراه با کانارد بهره می‌برد.
بال‌مثلثی و بدون دم همراه با کانارد بهره می‌برد. مدل‌های تازه‌تر ساب ۳۹ به تجهیزات سوخت‌گیری هوایی هم مجهز شده‌اند و مدل‌های صادراتی آن سازگاری قابل توجهی با استانداردهای ناتو دارند. این جنگنده از یک موتور "ولوو-فلایگموتور" نیرو می‌گیرد که از موتور آمریکایی "جنرال الکتریک اف۴۰۴" اقتباس شده است. موتوری که در جنگنده‌های اف-۱۸ هورنت هم نصب شده است. نیروی هوایی سوئد به تازگی سفارش خرید جدیدترین مدل گریپن را داده است که از یک موتور ارتقاءیافته با نام "اف۴۱۴جی" و رادار آرایه فازی فعال بهره می‌برد. در این مدل که
رادار آرایه فازی فعال بهره می‌برد. در این مدل که با نام "سوپر گریپن" یا "گریپن ان‌جی" شناخته می‌شود، ظرفیت سوخت داخلی هواپیما هم به‌طور قابل توجهی افزایش یافته است. طی قرارداد امضاء شده بین سوئد و برزیل، خط تولید یک ساب گریپن پیشرفته با نام گریپن E برای برزیل ساخته شده است. گریپن-E نخستین پروازهای آزمایشی خود را در سال ۲۰۱۹ انجام داد. برزیل به‌طور کمینه به ۱۰۰ فروند گریپن-E نیاز دارد.
چندک‌ها مقادیری با فاصله‌های مساوی هستند که از تابع توزیع تجمعی یک متغیر تصادفی انتخاب می‌شوند به شکلی که مجموعهٔ داده‌ها را به p قسمت مساوی تقسیم می‌کنند. ساده‌ترین چندک، میانه است که داده‌ها را به ۲ قسمت مساوی تقسیم می‌کند. چندک‌های معروف. تعدادی از -چندک‌ها نام مشخصی دارند
پادشاهی ساردنی (به ایتالیایی: Regno di Sardegna؛ ساردنیایی: Rennu de Sardigna) که به عنوان پیمونت-ساردنی نیز شناخته شده است، قلمرو تحت فرمان دودمان ساوی از ۱۷۲۰ تا ۱۸۶۱ میلادی بود. پادشاهی ساردنی با سپردن تاج ساردنی به شاه ویکتور آمادئوس دوم ساووا پس از پیمان لاهه (۱۷۲۰) شکل گرفت. او در عوض فرمانروایی بر ساردنی و کسب عنوان شاه ساردنی، فرمانروایی سیسیل را به امپراتوری اتریش واگذار کرد. پس از کنگره وین در ۱۸۱۵، قلمرو پادشاهی ساردنی شامل ساردنی، ساووا، پیمونت، لیگوریا و نیس بود. طی بخش اعظم قرون ۱۸ و ۱۹
لیگوریا و نیس بود. طی بخش اعظم قرون ۱۸ و ۱۹ میلادی، مرکز اقتصادی و سیاسی این سرزمین، شهر تورین در پیمونت واقع در سرزمین اصلی ایتالیا بود. در ۱۸۶۰ میلادی مناطق نیس و ساووا به فرانسه واگذار شدند؛ در عوض، قرار شد تا فرانسه به ساردنی در یکپارچه کردن ایتالیا کمک کند. در ۱۸۶۱ میلادی، پادشاهی ساردنی با الحاق دولت‌های دیگر ایتالیا به قلمرو خود، پادشاهی جدید ایتالیا را به وجود آورد. این پادشاهی یکی از اعضای شورای آرگون بود و در ابتدا شامل جزایر کرس و ساردینیا بود، که حاکمیت بر هر دوی آنها توسط پاپ ادعا می‌شد، که به
حاکمیت بر هر دوی آنها توسط پاپ ادعا می‌شد، که به آنها به عنوان یک فیوف، ("پادشاهی ساردینیا و" کورس")، به جیمز دوم پادشاه آراگون در سال ۱۲۹۷. در آغاز در سال ۱۳۲۴، جیمز و جانشینانش جزیره ساردینیا را فتح کردند و بالفعل اقتدار قانونی خود را ایجاد کردند. در سال ۱۴۲۰، پس از جنگ ساردین و آراگون، آخرین ادعای رقیب برای جزیره خریداری شد. پس از اتحاد تاج‌های آراگون و کاستیا، ساردینیا بخشی از امپراتوری رو به رشد اسپانیا شد. در سال ۱۷۲۰، این جزیره و پادشاهی آن توسط هابسبورگ و بوربون مدعیان تاج و تخت اسپانیا به دوک
هابسبورگ و بوربون مدعیان تاج و تخت اسپانیا به دوک ساووی، ویکتور آمادئوس دوم واگذار شد. ساوایی‌ها آن را با دارایی‌های تاریخی خود در سرزمین اصلی ایتالیا متحد کردند و این پادشاهی به تدریج با ایالت‌های سرزمین اصلی یکسان شد که علاوه بر ساووی و آئوستا، دارایی‌های سلسله ای مانند شاهزاده پیه‌مونته و شهرستان نیس در هر دو کشور را شامل می‌شد. که ساوایی‌ها به ترتیب از قرن سیزدهم و سال ۱۳۸۸ کنترل خود را اعمال می‌کردند. نام رسمی این ایالت مرکب «ایالات اعلیحضرت پادشاه ساردینیا» بود و از آن به عنوان ساردینا-پیه‌مونته یا
بود و از آن به عنوان ساردینا-پیه‌مونته یا به اشتباه پادشاهی از پیه‌مونته یاد می‌شود، زیرا جزیزه ساردینیا همیشه در درجه دوم اهمیت سلطنت قرار داشته است. تحت حکومت ساوویارد، دولت پادشاهی، طبقه حاکم، مدل‌های فرهنگی و مرکز جمعیت به‌طور کامل در سرزمین اصلی قرار داشتند؛ بنابراین، در حالی که پایتخت جزیره ساردینیا و مقر نایب السلطنه آن همیشه کالیاری بوده است، شهر تورین، پایتخت ساووی از اواسط قرن شانزدهم، شهر پیدمونتی بود که بالفعل مقر قدرت بود. این وضعیت با ادغام کامل در سال ۱۸۴۷، زمانی که تمام نهادهای دولتی
کامل در سال ۱۸۴۷، زمانی که تمام نهادهای دولتی پادشاهی در تورین متمرکز شدند، به وضعیت رسمی اعطا شد. هنگامی که قلمروهای سرزمین اصلی دودمان ساوی اشغال شد و در نهایت توسط فرانسه ناپلئونی ضمیمه شد، پادشاه ساردینیا به‌طور موقت برای اولین بار در تاریخ ساردینیا تحت فرمانروایی ساویار در جزیره اقامت کرد. کنگره وین (۱۵–۱۸۱۴)، که اروپا را پس از شکست ناپلئون بازسازی کرد، دارایی‌های سرزمین اصلی آن را به ساووی بازگرداند و آنها را با لیگوریا که از جمهوری جنوا گرفته شده بود، افزایش داد. پس از الحاق ژنو به سوئیس، معاهده
بود، افزایش داد. پس از الحاق ژنو به سوئیس، معاهده تورین (۱۸۱۶) کاروژ و مناطق مجاور آن را به کانتون ژنو سوئیس جدید منتقل کرد. در سال‌های ۱۸۴۷–۱۸۴۸، از طریق اقدام اتحادیه‌ای مشابه با اتحادیه بین بریتانیای کبیر و ایرلند، ایالت‌های مختلف ساوایی تحت یک نظام حقوقی با پایتختی تورین متحد شدند و قانون اساسی به نام [Statuto Albertino] را اعطا کردند. در زمان جنگ کریمه در سال ۱۸۵۳، ساوایی‌ها پادشاهی را به یک قدرتمند تبدیل کردند. به دنبال الحاق لمباردی (۱۸۵۹)، ایالات مرکزی ایتالیا و دو سیسیل (۱۸۶۰)، ونتیا (۱۸۶۶)، و
مرکزی ایتالیا و دو سیسیل (۱۸۶۰)، ونتیا (۱۸۶۶)، و ایالات پاپ (۱۸۷۰) شد. در ۱۷ مارس ۱۸۶۱، برای انعکاس دقیق‌تر گستره جغرافیایی، فرهنگی و سیاسی جدید، پادشاهی ساردینیا نام خود را به پادشاهی ایتالیا تغییر داد و پایتخت آن در نهایت ابتدا به فلورانس و سپس به رم منتقل شد؛ بنابراین پادشاهی پیه مونت ساردینیا به رهبری ساویا سلف قانونی پادشاهی ایتالیا بود که به نوبه خود سلف جمهوری ایتالیای کنونی کنونی است.
در ریاضیات رویه کونز یا وصله کونز، رویه‌ای برای اتصال صاف رویه‌های دیگر به هم است. این رویه به نام استیون آنسون کونز نامگذاری شده‌است. این رویه در گرافیک کامپیوتری استفاده می‌شود و برای طراحی ظاهر ماشین بکار می‌رود. با چهار منحنی فضایی "c"۰("s")، "c"۱("s")، "d"۰("t")، "d"۱("t") که در چهار گوشه "c"۰(0) = "d"۰(0)، "c"۰(1) = "d"۱(۰) , "c"۱(0) = "d"۰(1)، "c"۱(1) = "d"۱(۱) هستند; می‌توان با استفاده از درونیابی خطی بین "c"۰ و "c"۱ و بین "d"۰، "d"۱ دو رویه قانونمند بر روی مربع واحد ایجاد کرد. درونیابی دوخطی در
بر روی مربع واحد ایجاد کرد. درونیابی دوخطی در نقاط چهار گوشه رویه دیگر وصله ترکیبی دوخطی کونز را ایجاد می‌کند. درونیابی خطی با اسپلاین مکعبی هرمیت و وزن‌های انتخابی برای تطبیق مشتق جزئی گوشه‌ها جایگزین شد. این کار وصله ترکیبی دومکعبی کونز خواهد ساخت.
قُدسی‌نما در یونان باستان کاهنی بود که افراد شرکت‌کننده در نشست‌های آیینی را به پیشگاه آنچه مقدس دانسته می‌شد می‌آورد و رازهای مقدس را برای این افراد تفسیر می‌کرد. در زبان یونانی قدسی‌نما را «هیه‌روفانتوس» می‌گویند که برابر واژه به واژه آن می‌شود «نشان‌دهنده مقدسات». در منطقه آتیک، قدسی‌نما، لقبی بود که به پیشوای مذهبی که آیین‌های پنهانی الوزیسی را برگزار می‌کرد داده شده‌بود. قدسی‌نماها مجاز بودند افرادی را که «ناپاک» می‌دانستند از شرکت در آیین‌ها منع کنند.
نژادهای اسب زیاد و متفاوت است. این فراوانی حاصل آمیختگی اسب‌ها توسط انسان، و نیز انتخاب طبیعی است. به‌طور کلی اساس جدا کردن اسب‌ها از اسبچه‌ها، قد آن‌ها است. بلندی اسب (جدوگاه) باید از ۱٫۴۸ متر بیشتر باشد. با این وجود استثنا نیز وجود دارد. (مثلاً فالابلاو یا کاسپین).اسب های ژپ پر منبع آب سکونت دارند در اینجا نام و توضیح برخی از نژادهای اسب آورده شده‌است: اسب عربی. نژادی که امروز به نام اسب عربی شناخته می‌شود، کهن‌ترین نژاد اسب و تنها نژاد کاملاً خالص و اصیل است که نقشی اساسی در تاریخ انسان و اسب بازی
اصیل است که نقشی اساسی در تاریخ انسان و اسب بازی کرده‌است. اسب عربی در مراتع غنی در امتداد بین‌النهرین (که اکنون شامل کشورهای عراق، سوریه، قسمت‌هایی از ایران و شبه‌جزیرهٔ عربستان می‌گردد) رشد و تکامل یافت. خاستگاه نام «عرب» مبهم است. بنا به عقیدهٔ برخی ممکن است از کلمهٔ عبری «Arabha» به معنی سرزمین تاریک یا جلگهٔ وسیع بی‌درخت مشتق شده‌است اگر چه خاستگاه اسب عرب به صورت یک معما باقی‌مانده ولی بر اساس شواهد باستان‌شناسی آنچه مشخص است، این نژاد قدمتی حدوداً پنج هزار ساله دارد. اجداد اسب عرب کمی کوچک‌تر از اسب
هزار ساله دارد. اجداد اسب عرب کمی کوچک‌تر از اسب عرب امروزی بوده‌اند ولی در سایر موارد اسب عرب امروزی بسیار شبیه به اجداد باستانی خود است. جندین خصوصیت ویژهٔ اسب عرب را از دیگر نژادهای اسب متمایز کرده‌است که برجسته‌ترین آن‌ها سر اسب عرب است. ویژگی‌های سر در اسب عرب نیمرخ مقعر، چشمان برجسته، منخرین بزرگ، پوزهٔ ظریف و گوش‌های کوچک و شکیل است. قد این اسب‌ها بین ۱٫۴۵ تا ۱٫۵۵ متر است. آن‌ها می‌توانند هر رنگی داشته باشند ولی سیاه و سفید نیستند. موهای اسب عرب ابریشم مانند است. یکی از خصوصیات آن دمش است که بالا
مانند است. یکی از خصوصیات آن دمش است که بالا نگه داشته شده‌است (حتی به هنگام حرکت). از خصوصیات دیگر آن سر کوچک و برجسته، گردن بلند و کمانی، کمر کوتاه، کپل بالا و افقی و پاهای محکم آن است. پوست اسب عرب نازک است، به‌طوری که رگ‌های آن به‌خصوص در سر، مشخص هستند. پیشانی آن صاف است سوراخ‌های بینی آن باز هستند. به‌علاوه، اسب عرب برخلاف دیگر نژادها ۱۷ دنده و ۵ مهرهٔ کمری دارند (به جای ۱۸ دنده و ۶ مهرهٔ کمری). ویژگی‌های اندام‌شناسی اسب اصیل عربی. معمولاً وضعیت اندام‌شناسی یک اسب در سه بخش سر، بدن و یال و دم و اندام
یک اسب در سه بخش سر، بدن و یال و دم و اندام حرکتی مورد بررسی قرار می‌گیرد. قد اسب عرب را از سطح زمین تا مرتفع‌ترین ناحیهٔ جدوگاه ۱۴۲ تا ۱۴۹ سانتی‌متر و گاهی حدود ۱۴۵ سانتی‌متر مطرح کرده‌اند. الف) سر: به‌طور کلی اگر بخواهیم از اختصاصات عمومی و ویژگی‌های اختصاصی ناحیهٔ سر در اسب عرب صحبت کنیم می‌توان گفت که اسب عرب سری متناسب با بدن خود دارد که سر در ناحیهٔ گونه‌ها عمق زیادی دارد و معمولاً در ناحیهٔ پیشانی در حد فاصل چشم‌ها برجستگی سپر مانندی به نام جبه دارد و در ناحیه لب‌ها و پوزه کمی جمع‌تر می‌شود و کلاً
و در ناحیه لب‌ها و پوزه کمی جمع‌تر می‌شود و کلاً سر فرمی مثلثی شکل پیدا می‌کند و در ناحیه دو فک تحتانی فضای وسیعی وجود دارد که در اسب خوب این فاصله منحصربه‌فرد است. ب) مشخصات بدن و یال و دم: ج) اندام‌های حرکتی: از شاخص‌ترین ویژگی‌های اندام حرکتی سم‌های سخت، بزرگ و معمولاً مقطع گرد آن‌ها است. همچنین دست‌ها و پاها کاملاً عضلانی و قلم در اندام‌های حرکتی جلو و عقب قطر متناسب و قوی دارند و همچنین یکی از ویژگی‌های اسب عرب وجود موهایی در پشت ناحیه بخلق است که به نام Feather نامیده می‌شوند. همچنین در مفصل خرگوشی
نام Feather نامیده می‌شوند. همچنین در مفصل خرگوشی (Hock) در اسب عرب خمیدگی نسبت به بقیه نژادها اندکی بیشتر است). یکی از ویژگی‌های اسب عرب، گردن آن است که معمولاً اسب عرب قوسی در ناحیه گردن دارد که معمولاً به سر فرمی قوسی‌شکل یا قویی‌شکل می‌دهد که اصطلاحاً به آن Mitbah می‌گویند. تفاوت اساسی ساختار و ترکیب بدن اسب عرب با اسب‌های دیگر. اسب‌های دنیا دارای ۱۸ دنده – ۶ مهره کمری و ۱۸ مهره دمی هستند اما اسب عرب دارای ۱۷ دنده – ۵ مهره کمری و ۱۶ مهره دمی است. این اختلاف، به تحرک زیاد و ناحیه دم حیوان کمک می‌کند.
اختلاف، به تحرک زیاد و ناحیه دم حیوان کمک می‌کند. ناحیه پشت حیوان کوتاه و تا حدودی مقعر است. دست و پای قوی و بدن جمع و جور از صفات خوب اسب عرب است. اسب ترکمن. اسب ترکمن نژادی زیبا از اسب‌ها است که در منطقهٔ ترکمن‌صحرا زیست کرده و پرورش می‌یابد. رنگ آن‌ها بیشتر خاکستری رنگ است و بدنی کشیده و لاغر دارند. شکم آن‌ها برخلاف بسیاری از نژادهای دیگر اسب‌ها، تخت و به معنی دیگر شکم آن‌ها لاغر است. صادرات این اسب به خارج از ایران ممنوع است. اسب ترکمن اسبی است دارای ویژگی‌های منحصربه‌فردی از جمله: قد ۱۴۸ تا ۱۵۵
ویژگی‌های منحصربه‌فردی از جمله: قد ۱۴۸ تا ۱۵۵ سانتی‌متر، گوش‌های بلند و متحرک، سینه فراخ و متناسب، کپل کم‌شیب با عرض خوب، مفاصل قوی، سم‌های محکم با زاویه مناسب، تحمل حرکات سنگین ورزشی و…است. رنگ‌های اصلی این نژاد: کهر، نیله، کرنگ، سمند و قره‌کهر است. نژادهای شناخته شده از اسب ترکمن در چهار گروه: یومود، آخال‌تکه، چناران (مخلوط از تلاقی اسب ترکمن و عرب) و گوگلان (منقرض گردیده) دسته‌بندی شده‌اند. اسب ترکمن اندامی کشیده، دُمی باریک، سر و گردن زیبا دارد. برای اسب‌های با نژاد ترکمن در سال‌های گذشته ذخیره‌های
اسب‌های با نژاد ترکمن در سال‌های گذشته ذخیره‌های ژنتیک این اسب، تقاضای جهانی یافته‌است. اسب ترکمن در نزد ترکمن‌ها پیشینه‌ای طولانی در سنن و زندگی صحرانشینی و جنگ و گریزها در گذشته داشته‌است. گفتنی است برنامه‌های اشتباه ایران در نیم قرن گذشته لطمه زیادی به ذخیره ژنتیکی اسب‌های ترکمن زده‌است و متأسفانه تعداد اسب‌های ترکمن خالص و خوب به شدت کاهش یافته‌است. امروزه خالص‌ترین اسب‌های ترکمن ایران را در ترکمن‌صحرا (استان گلستان) و منطقه راز و جرگلان از توابع استان خراسان شمالی می‌توان یافت که بیشترین جمعیت این اسب
شمالی می‌توان یافت که بیشترین جمعیت این اسب را دارا هستند. در سال‌های اخیر توجه بیشتری به تولید اسب‌های ترکمن شده‌است. تعدادی اندک و پراکنده از این نژاد توسط علاقه‌مندان در تبریز، اصفهان، تهران و همدان نیز نگهداری می‌شوند. اسب انگلیسی (تروبرد Thoroughbred). این نژاد، پیشینه‌ای طولانی ندارد و از آمیزش اسب‌های اصیل عربی با اسب‌های محلی در انگلستان به وجود آمده‌است. بلندی جدوگاه اسب‌های اصیل انگلیسی بین ۱٫۶۵ تا ۱٫۸۰ متر است. اسبان این نژاد تیزپاترین اسب‌های دنیا هستند و از آن‌ها در مسابقات اسب‌دوانی به خصوص
هستند و از آن‌ها در مسابقات اسب‌دوانی به خصوص مسابقات تاخت استفاده می‌شود. این اسب‌ها معمولاً در مسابقات درساژ و پرش با اسب نیز موفق هستند. اسب‌های اصیل انگلیسی نسبتاً حساس، زودشکن و عصبی هستند، که با توجه به تقلا و ریسکی که حین مسابقات می‌کنند قابل توجیه‌است. رنگ بدن آن‌ها نیز معمولاً کهر، کهر تیره، خاکستری و مشکی است. رنگ‌های ابرش و طلایی نیز در آن‌ها دیده می‌شود. رنگ سفید بسیار نادر است. گردن و پاهای این نژاد بسیار کشیده‌است. در ایران تعداد کمی از این نژاد اسب وجود دارد و به صورت وارداتی است. از سال
نژاد اسب وجود دارد و به صورت وارداتی است. از سال ۲۰۱۷ به بعد دیگر این نژاد به ایران وارد نشد. این نژاد اسب از قیمت نسبتاً بالایی برخوردار است. لازم است ذکر شود که تنها نژاد از اسب هاست که تغییر ژنتیکی نداده‌است و گونه غیر اصیل از آن برخلاف نژادهای دیگر وجود ندارد و با جفت غیر همگون خود جفت‌گیری نمی‌کند. هانوورین (Hanoverian). اسب‌های هانوورین یا هانووری شناخته‌شده‌ترین اسب‌های نژاد خونگرم اروپایی به‌شمار می‌روند و در ایالات متحده و همچنین در کل جهان به خوبی شناخته شده‌اند. اسب نژاد هانوورین در رشته‌های
شناخته شده‌اند. اسب نژاد هانوورین در رشته‌های پرش، درساژ و سه‌روزه عملکردی بسیار خوب دارد. بنابراین اگر در فکر خرید اسبی برای سوارکاری حرفه‌ای و شرکت در مسابقات پرش و به ویژه درساژ هستید اسب نژاد هانووری برایتان مناسب است. موفقیت‌هایی که این نوع اسب در رقابت‌های مختلف به دست آورده‌است برتری او را به خوبی نشان می‌دهد. در المپیک سال ۱۹۹۲، ۱۳ مدال به اسب‌های نژاد هانووری تعلق گرفت و ۴ عنوان قهرمانی پی‌درپی پرورش اسب جهان همراه با ۵ مدال طلا، ۱ نقره و ۲ برنز در مسابقات درساژ و پرش نمایشی در المپیک سال ۱۹۹۶
در مسابقات درساژ و پرش نمایشی در المپیک سال ۱۹۹۶ جایگاه این اسب‌ها را هرچه بیشتر نشان داد. انجمن اسب هانوورین آمریکا در سال ۱۹۷۸ شکل گرفت. پیشینهٔ نژاد هانووری. این نژاد از ایالت نیدرزاکسن واقع در شمال آلمان منشأ گرفته‌است که پادشاهی سابق هانووری در آن وجود داشت. در آنجا یک صنعت پر رونق پرورش اسب در شهر [سل] ([Celle]) به مدت تقریباً ۳۰۰ سال وجود داشت. با این‌که نسب‌نامهٔ اسب هانووری رسماً از سال ۱۸۸۸ آغاز شد، اما نسب‌نامه‌های دقیق از سال‌های سدهٔ ۱۷۰۰ میلادی نگه داشته شده بود. در اصل تولید نژاد هانووری از
نگه داشته شده بود. در اصل تولید نژاد هانووری از آنجا آغاز شد که اسب نژاد تروبرد با مادیان هولشتاینر یا هولستینر (Holsteiner) جُفت شد تا اسب‌هایی با خصوصیات بهتر برای استفاده‌های نظامی و مزرعه‌داری تولید شود. اما در سدهٔ گذشته، برنامه‌های تولید نژاد هانووری به سمت تأمین نیاز به اسب‌هایی ورزشی برای سوارکاری سوق یافته‌است که باعث شد نژادهای مناسب دیگر اسب نیز به این برنامه وارد شوند. اسب نژاد هانووری مدرن حاصل کار این برنامه‌ها است. ویژگی‌های اسب هانووری. شیوهٔ راه رفتن اسب نژاد هانووری بسیار با انعطاف است و
راه رفتن اسب نژاد هانووری بسیار با انعطاف است و به طرزی نرم گام برمی‌دارد، یورتمه رفتن آن حالت شناوری دارد، و در هنگام تاخت، حرکتش سریع، منظم و ریتم‌دار است. شاید به همین دلیل باشد که این نوع اسب را برای درساژ بسیار مناسب می‌دانند. قد اسب هانووری به ۱٫۵۳ تا ۱٫۶۲ سانتی‌متر می‌رسد. این اسب‌ها اسب‌هایی قدرتمند و ورزشی هستند و رفتاری کاملاً آرام و متعادل دارند. ویژگی‌های فیزیکی این نژاد. پشت قوی، بدن و اندام زیبا، حرکات ورزشی سبک و زیبا. بسیار مناسب جهت درساژ. به رنگ‌های شابلوطی، قهوه‌ای، سیاه، سفید و خاکستری
به رنگ‌های شابلوطی، قهوه‌ای، سیاه، سفید و خاکستری وجود دارند. ویژگی‌های اخلاقی. مهربان و باهوش هستند و یه آسانی به تربیت و تعلیم پاسخ می‌دهند. اغلب دارای خلق و خوی ثابت هستند. اسب کوارتر (Quarter). این نژاد آمریکایی بوده و از آمیزش نژادهای عرب، بارب و اسپانیایی به وجود آمده و با آمیزش با اسب‌های اصیل انگلیسی اصلاح یافته‌است. قد متوسط آن حدود ۱٫۵۰ متر است. سر آن کوچک و مثلث شکل است و بدنی عضلانی دارد. سرعت این اسب در مسافت‌های کوتاه بالاست و در مسابقات وسترن و رودئو مورد استفاده بسیار قرار می‌گیرد. تقریباً