payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایالت‌های اوتاراکند و اوتار پرادش به‌شمار می‌رود، درعین حال یکی از مقدس‌ترین رودهای این کشور است. این رود از دامنه‌های کوه باندارپونچ در هیمالیا در نزدیکی یمنتری در اوتاراکند سرچشمه می‌گیرد و در کوهپایه‌های هیمالیا به سمت جنوب جریان می‌یابد. پس از گذر از دهلی و تغذیهٔ آبراه آگرا، در جنوب دهلی به‌سمت جنوب شرقی تغییر مسیر داده و درحالی‌که اینک به‌طور کامل در ایالت اوتار پرادش جریان دارد، از آگره، فیروزآباد و اتاوه می‌گذرد. شماری از ریزابه‌های جنوبی در جنوب اِتاوه به جمنا می‌پیوندد که از میان آن‌ها، رودهای
اِتاوه به جمنا می‌پیوندد که از میان آن‌ها، رودهای چامبال، سند، بتوا و کِن بزرگ‌ترینشان هستند. رود جمنا در نزدیکی الله‌آباد به رود گنگ می‌پیوندد که محل تلاقی این دو رود، مکانی مقدس برای هندوهاست. بناهای تاریخی بسیاری همچون تاج محل در آگرا در امتداد کرانه‌های جمنا ساخته شده‌اند. این رود پیش‌تر شریانی تجاری برای منطقه بود اما امروزه منبعی برای آبیاری ایالت‌های اوتار پرادش و پنجاب به‌شمار می‌رود و درعین حال، میزان آلودگی آب‌های آن به‌ویژه در ناحیهٔ دهلی، بسیار زیاد است. در نتیجه رود جمنا به‌جز فصل بارندگی
زیاد است. در نتیجه رود جمنا به‌جز فصل بارندگی موسوم به مانسون، بسیار آلوده و کم‌آب بوده و در فصل تابستان، با توجه به میزان آب برداشتی از آن توسط کانال‌های مختلف، به جویباری کوچک در بالادست آگرا تبدیل می‌شود. کانال‌ها یا آبراه‌های جمنای شرقی، جمنای غربی و آگره، مهم‌ترین کانال‌های موجود در مسیر رود جمنا هستند.
روان‌شناسی تربیتی (انگلیسی: educational psychology) یکی از شاخه‌های روان‌شناسی است که به تحقیق در مسائل یادگیری و آموزش می‌پردازد. روانشناسان تربیتی در مسائل یادگیری و آموزش تخصص دیده‌اند و ممکن است به کار در مدارس بپردازند ولی اغلب در استخدام دانشکده‌های تربیت معلم هستند و به تحقیق درباره شیوه‌های آموزش دادن به بچه‌ها و تربیت معلمان می‌پردازند.
باشگاه النجمه (به عربی: نادی النجمة) یک باشگاه فوتبال در شهر منامه و در کشور بحرین می‌باشد که در لیگ برتر فوتبال بحرین بازی می‌کند. این باشگاه در سال ۱۹۴۳ تأسیس شده است. النجمه سابقهٔ دو قهرمانی در جام پادشاه بحرین و دو قهرمانی در سوپر جام فوتبال کویت را در کارنامهٔ خود دارد. همچنین این باشگاه یک بار و در سال ۲۰۰۸ میلادی در مرحله گروهی مسابقات فوتبال ای‌اف‌سی کاپ حضور داشته است.
باشگاه منامه (به عربی: نادی المنامة) یک باشگاه فوتبال در شهر منامه و در کشور بحرین می‌باشد که در لیگ برتر فوتبال بحرین بازی می‌کند. این باشگاه در سال ۱۹۴۶ میلادی تأسیس شده است. منامه شش مرتبه به مقام قهرمانی در جام ولیعهد بحرین رسیده است. همچنین این باشگاه یک بار هم به مقام قهرمانی لیگ دسته اول بحرین رسیده است.
جرمی شو هو لین (متولد ۲۳ اوت ۱۹۸۸) بازیکن حرفه‌ای بسکتبال در تیم هیوستون راکتس می‌باشد. وی که در سال ۲۰۱۱ بازیکن ذخیره در تیم نیویورک نیکس بود در یک اقدامی مقتدرانه باعث ایجاد روندی شد که هیچ‌کس انتظار نداشت و ظهوری فعال در مسابقات فصل ان بی ای از خود نشان داد. نیویورک نیکس در ۱۳ بازی از ۱۱ بازی رو باخت اما به واسطه جرمی لین در هفت بازی پشت‌سر هم باعث برد نیویورک نیکس شد. او که تنها ۲۳ سال دارد در پنج مسابقه اول که به عنوان بازیکن اصلی وارد زمین شد ۱۳۶ امتیاز گرفت و ۴۴ پاس منجر به گل داد که این امر یک رکورد
گرفت و ۴۴ پاس منجر به گل داد که این امر یک رکورد در ان‌بی‌ای محسوب شد و حتی ارزش سهام شرکت صاحب نیویورک نیکس تا ۱۰ درصد افزایش پیدا کرد. اما وی در سال ۲۰۱۲ توسط تیم هیوستون راکتس در زارای مبلغی هنگفت انتخاب شد و به این تیم پیوست.
اگریکان (؛ "تلفظ صحیح: اَگریکَن") که یک پروتئوگلیکان است توسط ژن ACAN کُدگذاری می‌شود. اگریکان یکی از پروتئین‌های سازنده ماتریکس برون سلولی در بافت‌های غضروفی می‌باشد و قابلیت تحمل بار را دارد. ساختار. اگریکان یک گلیکوپروتئین با وزن مولکولی بالا (1x10^6 &lt;M &lt;3x10^۶) می‌باشد. ساختار آن شبیه به شیشه شور است، که در آن شاخه‌های کاندرویتین سولفات و کراتین سولفات به یک پروتئین مرکزی وصل هستند جرم مولکولی اگریکان بیشتر از 2500 kDa است و در آن بین ۱۰۰ تا ۱۵۰ شاخه گلیکو آمینو گلیکان (GAG) به پروتئین مرکزی وصل
گلیکو آمینو گلیکان (GAG) به پروتئین مرکزی وصل می‌باشد. اگریکان و کلاژن نوع II اصلی‌ترین تشکیل دهنده‌های غضروف هستند. عملکرد. اگریکان به دلیل بار منفی بالایی که در شاخه‌های GAG دارد، قابلیت مقاومت در مقابلا فشار را به بافت می‌دهد. نیمی از سفتی غضروف به دلیل وجود اگریکان می‌باشد. خاصیت بارداری بالای اگریکان باعث ایجاد فشار اسمزی در بافت نیز می‌شود. اهمیت پزشکی. اگریکان بسیار به پروتئین‌کافت (proteolysis) حساس می‌باشد. تحلیل اگریکان به شروع و توسعه آرتروز ارتباط داده شده‌است. جستارهای وابسته. پروتئوگلیکان
قلعه سنگی چَهریق مربوط به هزاره اول پیش از میلاد است و در نزدیکی روستای چهریق علیا در ۲۵ کیلومتری شهرستان سلماس استان آذربایجان غربی قرار دارد این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۷۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. مکان قلعه در میان رودی بنام زولاچای و بر فراز صخره مرتفعی قرار داشته و حدوداً دو سال سید علی‌محمد باب پیشوای آیین بیانی در آن زندانی بوده‌است. تاریخچه. طبق بررسی‌های باستان‌شناسی قدمت قلعه به هزاره اول قبل از میلاد مسیح می‌رسد. اولین بار اورارتوها در آن ساکن شده‌اند. علاوه بر مستندات
اورارتوها در آن ساکن شده‌اند. علاوه بر مستندات تاریخی، آثار کنده شده بر روی سنگهای اطراف و استفاده از آبهای جاری بوسیله آبراه‌ها و زهکشی‌های به شیوه، دوره اورارتوی گواه این مدعاست که قلعه در زمان تمدن اورارتو ساخته شده‌است. چهریق از دوره افشار و زندیه به بعد شهرت فراوانی یافت و به واسطهٔ قلعه ای که در آن ساخته شده بود همواره مورد توجه حاکمان و اولیای امور وقت بود. در جریان جنگ روسها با مجاهدان و مشروطه خواهان در سال ۱۲۹۰ شمسی امیر حشمت نیساری، میرزا آقا بلوری و اسماعیل امیزیرخی جهت ادامه مبارزه با روسها در
و اسماعیل امیزیرخی جهت ادامه مبارزه با روسها در قلعه چهریق مستقر شدند. در جریان جنگ جهانی اول در سال‌های ۱۲۹۶ شمسی، مارشیمون (رئیس مذهبی آسوریان و مسیحیان ارومیه) در حمایت از سپاه روس و اجرای نقشه متفقین، سپاهی را برای جلوگیری از پیشرفت عثمانیان در آذربایجان تشکیل داد و برای مقاومت با تشکیل اتحاد با کردها، در قلعه چهریق مستقر گردیدند و تا سال‌های بعد و تا زمان سقوط سلسله قاجار در قلعه چهریق ماندند و برای استقلال دایماً با حکومت مرکزی در جنگ بودند و به دلیل موقعیت جغرافیایی منطقه، همواره بر قوای دولتی پیروز
جغرافیایی منطقه، همواره بر قوای دولتی پیروز می‌شدند. سرانجام در زمان رضا شاه طی نبرد شکریازی، قلعه بمباران و به تصرف دولت مرکزی درآمد. محل حبس سیدعلی محمد. اعتماد السلطنه در مرآت البلدان می‌نویسد: «چهریق یکی از قلاع خوی می‌باشد و مدتی سید علی محمد باب مقتدای طایفهٔ بابیه…در آن قلعه مأخوذ و موقوف بود» بواسطه موقعیت مکانی، دسترسی به این قلعه تنها با عبور از میان رودخانه میسر بوده و به این ترتیب، دسترسی پیروان سید علی‌محمد باب به وی سخت‌تر و کنترل برای مأموران حکومتی سهل‌تر بوده‌است. آثار به جا مانده از این
حکومتی سهل‌تر بوده‌است. آثار به جا مانده از این زندان سنگی همچنان در میان معتقدین به سید محمدعلی باب، به عنوان زیارتگاه شناخته می‌شود. در صفحه بعد از ۱۳۲ کتاب نقطةالکاف که به همت ادوارد براون منتشر گردیده‌است در ذیل تصویر این قلعه و رودخانه نوشته شده‌است: قلعه چهریق در نزدیک ارومیه در آذربایجان که میرزا علی محمد باب قبل از کشته‌شدن در آنجا محبوس بوده و به «جبل شدید» از آن تعبیر می‌کند. همچنین در کتاب فراخوان کامل به بهشت بیان به نقل از ادوارد براون آمده‌است: پیوند به بیرون. قلعهٔ چهریق
باربارا هارمر (به انگلیسی: Barbara Harmer)در ۱۴ سپتامبر ۱۹۵۳ در شهراسکس کشور انگلستان به دنیا آمد و در ۲۰ فوریه ۲۰۱۱ در چیکستر(Chichester) انگلستان چشم از جهان فرو بست. باربارا هارمر یکی از دو زن خلبان هواپیماهای معروف کنکورد بود( دومین خلبان زن این هواپیما بئاتریس ویال فرانسوی بود) زندگی‌نامه. بابارا هارمر در شهر اسکس انگلستان به دنیا آمد و سه خواهر بزرگتر از خود داشت. او در محله ای پررفت‌وآمد باگنر رِگیس در ناحیه آرون بزرگ شد و در یک مدرسه مذهبی بتحصیل پرداخت. در سن ۱۵ سالگی مدرسه را رها کرد تا یک آرایشگر
در سن ۱۵ سالگی مدرسه را رها کرد تا یک آرایشگر شود و ۵ سال پس ازآن این حرفه را نیز رها کرد تا مسئول کنترل ترافیک پروازهای هوایی در فرودگاه گاتویک لندن شود.وی به همراه این کار تحصیل در رشته حقوق را نیز ادامه داد. او بعدها موفق به دریافت دیپلم جغرافی، حقوق و قانون اساسی شد. دراین میان کلاسهای خلبانی را نیز گذراند و توانست مدرک خلبانی خصوصی (Private Pilot Licence-PPL)را دریافت کند. پس ازآن او به عنوان آموزگار پرواز در مدرسه پرواز گودوود مشغول بکار شد اما همچنان بدنبال دریافت مدرک خلبانی حرفه‌ای بود. او تحصیل
بدنبال دریافت مدرک خلبانی حرفه‌ای بود. او تحصیل در رشته خلبانی را برای دو سال دیگر ادامه داد تا در نهایت در ماه مه ۱۹۸۲ توانست لیسانس خلبانی حرفه‌ای (Commercial Pilot Licence-CPL)را بدست بیاورد. زندگی حرفه ای. باربارا هارمر پس از نوشتن بیش از صد درخواست استخدام خلبان یک شرکت هواپیمایی کوچک بنام ژن ایر (Genair)در فرودگاه بین‌المللی هامبرساید شد در مارس ۱۹۸۴ باربارا هارمر به شرکت هواپیمایی خصوصی بریتیش کالِدونیان پیوست و به مدت سه سال خلبان هواپیمای بی‌ای‌سی یک-یازده شد و پس ازآن با هواپیماهای مک‌دانل داگلاس
شد و پس ازآن با هواپیماهای مک‌دانل داگلاس دی‌سی-۱۰ در مسیرهای طولانی خلبانی می‌کرد. در سال ۱۹۸۷ شرکت خصوصی بریتیش کالِدونیان با شرکت بریتیش ایرویز که صاحب یک هواپیمای کنکورد بود یکی شد. در آنزمان بریتیش ایرویز شمار ۳۰۰۰ خلبان را استخدام کرده بود که تنها ۶۰ نفر آن‌ها زن بودند که هیچکدام آن‌ها تاکنون چنین هواپیمایی را خلبانی نکرده بودند. در سال ۱۹۹۲ باربارا هارمر برای گذراندن دوره شش ماهه آموزشی خلبانی کنکورد برگزیده شد و در ۲۵ مارس ۱۹۹۳ او نخستین زن خلبان حرفه‌ای هواپیمای کنکورد شد که در همان سال نیز نخستین
هواپیمای کنکورد شد که در همان سال نیز نخستین پرواز خود را به عنوان First officer یا کمک خلبان از فرودگاه جان اف کندی به نیویورک انجام داد. زن فرانسوی بنام ژاکلین اُریُل (Jacqueline Auriol) نخستین زن خلبان کنکورد بود اما او خلبان آزمایش کنکورد محسوب می‌شود. در اکتبر ۲۰۰۳ و پس از اینکه کنکورد از سرویس کنار گذارده شد باربارا هارمر بمدت ۱۰ سال به عنوان خلبان پی-اف در سرویس‌های جاری مشغول بکار بود. تنها در سال ۲۰۰۱ بود که در خطوط هوایی فرانس اِیر زن فرانسوی بنام بئاتریس ویال توانست دومین زن خلبان هواپیماهای
بئاتریس ویال توانست دومین زن خلبان هواپیماهای کنکورد شود که حدود ۴۵ پرواز از پاریس تا نیویورک را نیز در کارنامه خود داراست. پس از کنارگذاشتن هواپیماهای کنکورد باربارا هارمر تا زمان کناره‌گیری از خدمتش در سال ۲۰۰۹ خلبان هواپیمای بوئینگ ۷۷۷ بود. خارج از هوانوردی او در مسابقات قایق‌های تفریحی نیز شرکت می‌کرد. او در نظر داشت که با قایق خود بنام Archambault 35 در مسابقات اقیانوس اطلس سال ۲۰۱۳ شرکت کند. باربارا هارمر در ۲۰ فوریه ۲۰۱۱ در سن ۵۷ سالگی در بیمارستان سن ویلفرید در شهر چیکستر به دلیل ابتلا به بیماری
سن ویلفرید در شهر چیکستر به دلیل ابتلا به بیماری سرطان از دنیا رفت.
تحلیل آثار پاشیدگی خون (به انگلیسی: Bloodstain pattern analysis، به اختصار: BPA) یکی از گرایش‌های تخصصی در رشته جرم‌شناسی است. کارشناسان تحلیلگر آثار خون، با ردیابی نوع پاشیدگی خون در محل انجام جنایت، و هم‌چنین تجزیه و تحلیل دی‌ان‌ای موجود در خون یافت‌شده در محل جرم و مقایسه نمونه‌های خون‌ها ممکن است به نتایجی دست یابند که به حل معماهای جنایی و یافتن بزهکاران کمک کند. امروزه در کشورهای پیشرفته تحلیل آثار خون با روش‌های علمی و با بهره‌گیری از دانش‌های زیست‌شناسی، شیمی، ریاضیات و فیزیک و استفاده از فناوری‌های
شیمی، ریاضیات و فیزیک و استفاده از فناوری‌های پیشرفته انجام می‌شود. نتایجی که از این‌گونه روش‌های علمی به‌دست آمده و علمی بودن آن‌ها قابل اثبات است، می‌توانند مدرک معتبری برای رسیدگی به پرونده‌های جنایی در دادگاه به‌شمار بیایند. تاریخچه. تحلیل آثار پاشیدگی خون برای قرن‌ها به صورت غیررسمی استفاده می‌شد ولی اولین مطالعه مدرن دربارهٔ لکه خون در سال ۱۸۹۵ بود. دکتر ادوارد پیوتروسکی از دانشگاه کراکیو مقاله ای منتشر کرد تحت عنوان: "بسته به اطلاعات، حالت، مسیر و چرخش قطره خون بعد از ضربه کُند به سر. تعداد انتشارها
قطره خون بعد از ضربه کُند به سر. تعداد انتشارها نشان داد که جنبه‌های مختلفی از لکه خون منتشر شده بود ولی مقاله دکتر پیوتروسکی نتوانست به آنالیز سیستمی ورود پیدا کند. کتاب "لیموینه اسنایدر" که استفاده زیادی از آن شده بود بنام ”تحقیقات قتل"(منتشر شده در ۱۹۴۱ و بروزرسانی در ۱۹۷۱) هم به صورت خلاصه اشاره کرده بود که لکه خون بعد از مدتی گذشته را نشان می‌دهد. بدین صورت که لکه خونی که از زخم دفاعی سقوط می‌کند کمرنگ تر است و حرکت حمله‌کننده و قربانی را نشان می‌دهد. دومین مطالعه مدرن تجزیه و تحلیل خون مربوط به
دومین مطالعه مدرن تجزیه و تحلیل خون مربوط به پرونده سم شپرد در سال ۱۹۵۴بود. زمانی که همسر یک پزشک پوکی استخوان در خانه مورد ضرب و شتم قرار گرفت. مورد تفسیر از کتاب هنری با تحلیل دکتر سینا عقیل پور منابع. Bevel, Tom; Gardner, Ross M. Bloodstain Pattern Analysis With an Introduction to Crimescene Reconstruction, 3rd Ed. CRC Press 2008
آرامگاه داریوش یکم گوری صخره‌ای در کوه حاجی‌آباد نقش رستم است که در بلندای ۲۶ متری از تراز زمین جای گرفته است و سنگ‌نبشته‌ای در آن جای دارد که نشان می‌دهد مقبره از آن داریوش یکم است. داریوش بزرگ در اکتبر ۴۸۶ پیش از میلاد درگذشت و در این آرامگاه که در دل کوهی سنگی تراشیده بود، جای گرفت. وی در سال ۵۲۲ پیش از میلاد به تخت نشست و پس از ۳۶ سال پادشاهی، به مرگ طبیعی درگذشت. گویا داریوش ساخت آرامگاه خود را هم‌زمان با ساخت کاخ آپادانای شوش و تخت جمشید در سال ۵۱۹ پیش از میلاد آغاز کرده و ساخت آن روزگاری پیش از مرگش
از میلاد آغاز کرده و ساخت آن روزگاری پیش از مرگش پایان یافته‌بود. با رویکرد به اینکه گذشت سده‌ها، بیش از ۵ متر خاک در پای صخره انباشته است، در گذشته این آرامگاه بلندتر و پرهیبت‌تر از امروزه بوده و بلندای آن به ۳۸ متر می‌رسیده است. پیکره و گسترهٔ نمای بیرونی آرامگاه و ویژگی‌های درونی آن، سراسر نوآوری است. نمای بیرونی آرامگاه که در صخره‌ای به بلندای ۶۰ متر کنده شده، همانند چلیپایی است با بلندای ۲۲ متر که پهنای هر یک از بازوان آن، ۱۰٫۹۰ متر است. در بخش بالایی آرامگاه، داریوش بر اورنگی که مردم سرزمین‌های
آرامگاه، داریوش بر اورنگی که مردم سرزمین‌های گوناگون بر دوش دارند، ایستاده و نماد فروهر بر فراز او و آتشدان شاهی در برابرش کنده‌کاری شده‌اند. درون آرامگاه ۹ گور وجود دارد که نشان می‌دهد افزون بر داریوش، نزدیکان وی نیز در آنجا آرمیده‌اند. بخش بیرونی آرامگاه دارای دو سنگ‌نبشته به زبان‌های فارسی باستان، عیلامی و اکدی است که آوا و گفتاری مانند وصیت‌نامه و اندرزنامه دارد. کوه حاجی‌آباد و پیرامون نقش رستم در بین مردم بومی به "حسین کوه"، "کوه استخر" یا "کوه نِفِشت" نامور است ولی کتزیاس از آن با نام "کوه دوگنبدان"
نامور است ولی کتزیاس از آن با نام "کوه دوگنبدان" یاد می‌کند و می‌گوید: «داریوش فرمان داد تا در کوه دوگنبدان آرامگاهی درآوردند. این کار چنان‌که خواست وی بود، انجام شد.» دیودور سیسیلی (کتاب ۱۷، بند ۷۱) نیز آرامگاه‌های نقش‌رستم را این گونه یاد کرده است که راهی برای ورود به آرامگاه‌ها نبوده و تابوت را با کمک ابزارهایی به درون آرامگاه وارد می‌کرده‌اند. مشخصات آرامگاه. پیکره و گسترهٔ نمای بیرونی آرامگاه و ویژگی‌های درونی آن، سراسر نوآوری است. و هیچ نمونهٔ همانندی برای آن در خاور نزدیک، مصر و یونان پیدا نشده است.
برای آن در خاور نزدیک، مصر و یونان پیدا نشده است. تنها چند گور صخره‌ای در شمال غربی ایران و کردستان عراق یافت شده است که مدت‌ها به عنوان گور مادی و الگوی کار داریوش پنداشته می‌شد اما اینک روشن شده است که این آرامگاه‌ها خود، برگرفته از آرامگاه داریوش است. داریوش و جانشینانش آرامگاه‌های در سنگ کنده‌شده فراهم می‌آوردند. پس از آن‌ها، در دوره‌های آینده این روش کمابیش به صورت‌های گوناگون رواج پیدا کرد و تا زمان آل بویه (سدهٔ دهم میلادی) ادامه یافت، چنان‌که آرامگاه‌های پادشاهان آل بویه در کوه‌های اطراف ری، نزدیک
پادشاهان آل بویه در کوه‌های اطراف ری، نزدیک تهران، هم از این دست آرامگاه‌های در سنگ درآورده شده‌اند. شاخهٔ بالایی آرامگاه، نگارهٔ اورنگی را نشان می‌دهد که پایه‌های آن مانند پنجه‌های شیر ساخته شده و بیست و هشت نفر در دو ردیف چهارده‌تایی آن را بر روی دست گرفته‌اند و دو نفر هم سر و ته آن را در دست دارند. داریوش در جامهٔ پارسی و با کمانی در دست چپ، بر روی سکویی سه‌پله‌ای ایستاده و دست راستش را به سوی آتشدان، تا نیمه بالا آورده و بالای سرش نماد فروهر جای دارد و در گوشهٔ راست، دایرهٔ کاملی که هلالی در درون دارد،
گوشهٔ راست، دایرهٔ کاملی که هلالی در درون دارد، دیده می‌شود. در دو سوی داریوش، چند شخص دیگر نیز کشیده شده‌اند که یاران و نزدیکان وی بوده‌اند. بر دو شاخه‌ی‌میانی آرامگاه، نمای کاخی که در ورودی آن، به راهرویی وارد می‌شود نقش شده است و درون آن سه اتاقک جای دارد که هرکدام دارای سه گور صندوق‌مانند هستند. شاخهٔ پایینی صلیب، بی‌نقش است و برای ایجاد دشواری در صعود، صیقل خورده است. درست در زیر آرامگاه داریوش، دو سنگتراشی بزرگ از دورهٔ ساسانی قرار دارد که هر دو، نبرد شهریارانی اسب‌سوار را نشان می‌دهد که دشمنان خود
شهریارانی اسب‌سوار را نشان می‌دهد که دشمنان خود را نگونسار کرده‌اند. نقش پایانی احتمالاً و نقش بالایی به قطعیت، از آن بهرام دوم شاه ساسانی است. نقوش بالایی. چشمگیرترین قسمت بالایی آرامگاه، پیکر تراشیدهٔ داریوش بزرگ است که ۲٫۷۰ متر بلندی دارد و در سمت چپ مجلس، به‌حالت نیم‌رخ و روبه سمت راست، بر سکویی سه‌پلّه‌ای ایستاده است. وی تاجی کنگره‌دار بر سر نهاده و ردایی بلند و گشادآستین و پُرچین و شکن به‌تن کرده است. کفشش ساده و نیم‌تنه‌اش را کمربندی استوار نموده، ریشش بلند و حلقه‌حلقه است و مویش را پیچ‌درپیچ در پشت
بلند و حلقه‌حلقه است و مویش را پیچ‌درپیچ در پشت سر انبوه کرده و آراسته است، حلقه‌ای از گوش آویخته و دستبندهایی نقش دار بر مچ دارد. وی با دست چپ یک کمان را گرفته است و دست راستش را به حالت نیایش، رو به جلو آورده و با کف و انگشتان به‌سوی آتشدان و نماد فروهر دراز کرده است. روبروی داریوش، آتشی در آتشدان، فروزان است که می‌تواند آتشِ ستایشگر اهورامزدا، در محراب باشد. این آتشدان ساقه‌ای تقریباً مکعب مستطیل دارد که در آن طاقچه‌ای کنده شده و زیرش سکویی با سه پایهٔ مکعبی است که هرکدام کوچکتر از دیگری است. این آتشدان
است که هرکدام کوچکتر از دیگری است. این آتشدان با تفاوت‌هایی اندک در همهٔ نقش‌های آرامگاه‌های هخامنشی تکرار شده است. در بالاترین بخش صحنه، نشان موسوم به نماد فروهر که حالت نیمرخ دارد، در مقابل داریوش جای گرفته و دست راستش را کمی بالا آورده و رو به جلو دراز کرده است و با دست دیگر حلقه‌ای را در دست دارد. ریشهٔ حلقهٔ بالدار از مصر است و در هنر آشوری، نماد قدرت شاهی و شخص شاه به‌شمار می‌رفته که شاه را در میان گردهٔ خورشید نشان می‌داده اما در هنر هخامنشی بالهای این نشان را کشیده‌تر کردند و پیکرهٔ انسان‌نمای آن
این نشان را کشیده‌تر کردند و پیکرهٔ انسان‌نمای آن را از میان خورشید بیرون کشیدند. به قطعیت نمی‌توان مفهوم این نماد را تشخیص داد، چنان‌که برخی از ایران‌شناسان آن را نماد اهورامزدا می‌دانند که در حال سپردن حلقهٔ فرمانروایی به داریوش است و عده‌ای دیگر آن را مثال روحانی و همزاد داریوش می‌دانند که نیرویی از مثال تمام جهان و اهورامزدا را دربردارد و از وی پشتیبانی می‌کند و در نهایت، برخی هم آن را فرهٔ کیانی می‌دانند. در گوشهٔ بالایی سمت راست صحنه و هم‌سطح با نماد فروهر، یک دایرهٔ کامل که هلالی در درون دارد، دیده
فروهر، یک دایرهٔ کامل که هلالی در درون دارد، دیده می‌شود. این گوی می‌تواند نگارهٔ توأمان ماه و خورشید (شب و روز) یا نگارهٔ ماه در دو هنگام بدر و هلال باشد. اما به عقیدهٔ شاپور شهبازی، چون این هلال رو به پایین و قرص‌دار است، نشان‌دهندهٔ ماه شب‌های بیستم تا بیست‌ودوم در ایران است و ممکن است به رمز، پایان عمر داریوش را بیان کرده‌باشد. شاخهٔ بالایی آرامگاه، تصویر اورنگی را نشان می‌دهد که پایه‌های آن به شکل پنجه‌های شیر ساخته شده و ۲۸ نفر در دو ردیف چهارده‌تایی، اریکهٔ شاهنشاهی را بر روی دست گرفته و دو نفر هم
اریکهٔ شاهنشاهی را بر روی دست گرفته و دو نفر هم سر و ته آن را در دست دارند. لبه‌های تخت به نقوش گلبرگ‌های عمودی و موازی، مزین است. دو رده از اورنگ‌بران تخت شاهی را بر سر دست‌ها گرفته‌اند و همهٔ آن‌ها مسلح‌اند و با دقتی که می‌توان گفت علمی است، از یکدیگر متمایز گشته‌اند. سر همهٔ آن‌ها نیمرخ است ولی بازو تا کمرشان از روبه‌رو و پاهایشان دوباره از نیمرخ نمایان شده است. ملیت آن‌ها به سه خط میخی پارسی‌باستان، عیلامی و اکدی در کنارشان با عباراتی همچون «این است پارسی»، «این است مادی» و… مشخص شده است. گرچه همین نقش
«این است مادی» و… مشخص شده است. گرچه همین نقش بر فراز همهٔ آرامگاه‌های شاهان هخامنشی بعد از داریوش حجاری شده ولی فقط در اینجا دارای کتیبه است. این نقش را می‌توان به عنوان تجلی فلسفهٔ مشارکت در نظر گرفت. چنین نقش‌هایی، حتی پس از مرگ، اقتدار، استواری و فرمانروایی شاه را به ذهن می‌آورد. وجود این مجلس در آرامگاه داریوش، کوششی برای یادآوری شکوه و بیانگر دوام قدرت خاندان شاه حتی پس از مرگ است. دیواره‌های دو جانب شاخهٔ بالایی صلیب نیز دارای نقش هستند که سه نقش در سمت چپ و سه نقش در سمت راست، تراشیده شده است. از
سمت چپ و سه نقش در سمت راست، تراشیده شده است. از این نقش‌ها، دو نقش دارای کتیبه‌اند؛ یکی نگارهٔ گئوبروه که نیزهای در دست دارد و به‌واسطهٔ کتیبه‌ای سه‌زبانه که در بالای سرش نوشته شده، "گئوبروه، نیزه‌دار داریوش‌شاه" شناسانده شده است و دیگری اسپه‌کانه، که تبرزینی در دست راست و کمانی در دست چپ دارد و "اسپه‌کانهٔ کماندار، که تبرزین داریوش‌شاه را حمل می‌کند" معرفی شده اما از هویت چهار نقش دیگر اطلاعی در دست نیست ولی چون گئوبروه و اسپه‌کانه دو تن از نجبای هفتگانه هخامنشیاند که در کشتن گئومات و به شاهی رساندن
هخامنشیاند که در کشتن گئومات و به شاهی رساندن داریوش، نقش داشته‌اند. می‌توان یقین کرد که چهار شخص دیگر منقوش بر دیواره‌های کناری هم، از نجبای هفتگانه هخامنشی همراه داریوش بوده‌اند. بر دیوارهای درونی، سه غیرنظامی در سمت راست و چهار نظامی در سمت چپ آرامگاه وجود دارد که روی هم هفت نفر می‌شوند. دربارهٔ هویت و موقعیت اجتماعی و سیاسی این افراد نیز اطلاعاتی در دست نیست. بخش میانی. بخش میانی نمای بیرونی آرامگاه، با چهارستون به فاصلهٔ ۳٫۱۵ متر و سرستون‌های کله‌گاوی، سقف افقی ایوان را که چهار تیرک دارد بردوش گرفته و
سقف افقی ایوان را که چهار تیرک دارد بردوش گرفته و در وسط، دری به درون آرامگاه باز شده است. و چنان‌که اشمیت متوجه شده، کاخ منقوش بر جبههٔ میانی آرامگاه در بیشتر خصوصیات همانند کاخ تچر است و همان را هم پادشاهان دیگر تقلید کرده‌اند. همانندی در خصوصیات کلی به شرح زیر است: برابری این ابعاد نمی‌تواند از روی تصادف باشد و ظاهراً قصد داریوش تکرار نمای عمومی کاخ شخصی‌اش (تچر) بر دیوارهٔ نقش رستم بوده است. دلیل این کار را می‌توان ناشی از آن دانست که داریوش تفاوتی میان خانهٔ این‌جهانی و سرای ابدی خود نمی‌دید. درون
خانهٔ این‌جهانی و سرای ابدی خود نمی‌دید. درون آرامگاه. در درون آرامگاه، ایوانی دراز و کم‌عرض تراشیده شده که با درگاهی به درون راهرویی بلند و باریک هدایت می‌شود. محور طولی این راهرو موازی با جبههٔ بیرونی آرامگاه است و ۱۸٫۷۲ متر درازی، ۲٫۱۳ متر پهنا و ۳٫۷۰ متر بلندی دارد و سقفش کاملاً مسطح می‌باشد. این راهرو دارای سه اتاقک است که در کف راهرو کنده شده‌اند؛ یکی از آن‌ها درست روبه‌روی در ورودی و دو اتاقک دیگر در سمت چپ قرار دارند و هرکدام ۲٫۸۰ متر پهنا و ۴٫۷۵ متر درازا دارند، سقفشان صاف و همسطح سقف راهرو است.
درازا دارند، سقفشان صاف و همسطح سقف راهرو است. کف هر اتاقک ۱٫۰۵ متر از کف راهرو بالاتر است که در کف آن‌ها سه حفرهٔ مستطیل شکل صندوق مانند کنده‌اند که ۲٫۱۰ متر طول و ۱٫۰۵ ژرفا دارند و این سه حفره برای جای‌دادن مردگان ساخته شده بود و برای اینکه بخار و چکهٔ آب ناشی از نم یا نفوذ باران درون صندوق‌های سنگی را خیس نکند، آبراهه‌های بسیار باریکی در سه طرف اتاقک‌ها کنده شده تا آب را به درون جوی باریکی در کف راهرو، هدایت کند و به بیرون بریزد. در دیوارهٔ راهرو و اتاق‌ها هیچ‌گونه نگاره و نبشته‌ای وجود ندارد. هیچ نشانه
هیچ‌گونه نگاره و نبشته‌ای وجود ندارد. هیچ نشانه و مدرکی برای انتساب ۹ قبر درون آرامگاه به افراد مشخصی، در دست نیست. حتی در خود تابوت‌ها هم چندان اختلاف و مزیتی دیده نمی‌شود، که بتوان یکی از آن‌ها را تابوت داریوش انگاشت. سنگ‌نوشته‌های آرامگاه. داریوش در مقام فرمانروایی جهانی، در بالا و کنار دیوارهٔ بیرونی آرامگاه خود با دو نبشتهٔ بزرگ که هریک به سه زبان فارسی باستان، عیلامی و اکدی نوشته شده، وصیتی معنوی از خود برجای گذاشته که در تاریخ خاورمیانه بی‌مانند است. نخستین نبشته در قسمت بالایی است و به DNa مشهور
نخستین نبشته در قسمت بالایی است و به DNa مشهور است و دومی بر کنار درگاه ورودی آرامگاه کنده شده و به‌نام DNb معروف می‌باشد. هردو نوشته جنبهٔ شاعرانه دارند و تجلی مؤثری از شخصیت و نبوغ داریوش‌اند و خصوصیات وی را به نیکی روشن می‌سازند. او نبشته‌اش را به دو بخش تقسیم کرده است. یکی نبشته‌ای همگانی و بیطرفانه (DNa) و دیگری، نوشته‌ای شخصی (DNb). در زیر متن عیلامی، سنگ‌نبشته‌ای بیست و پنج سطری به خط آرامی وجود دارد که ارنست هرتسفلد در سال ۱۹۲۳ آن را تشخیص داد ولی این نبشته بسیار آسیب دیده و نمی‌توان چیز زیادی از
این نبشته بسیار آسیب دیده و نمی‌توان چیز زیادی از آن دریافت اما والتر هنینگ در سطر چهارم آن، نام "سلوکوس" را تشخیص داد، بنابراین می‌بایست پیشینهٔ این سنگ‌نبشته به ۳۱۲ تا ۳۰۵ پیش از میلاد یعنی نزدیک به دویست سال پس از ساخت آرامگاه، باشد. داریوش در سنگ‌نبشتهٔ DNa که دارای شش بند است، نخست اهورامزدا را ستایش می‌کند و اعلام می‌دارد که قدرت و شاهی را اهورامزدا به وی بخشیده است، پس از آن خود را معرفی می‌کند، سرزمین‌های فرمانروایی اش را نام می‌برد و تأکید می‌کند که چون اهورامزدا این سرزمین را آشفته دید، شاهی به
که چون اهورامزدا این سرزمین را آشفته دید، شاهی به آن ارزانی داشت، آنگاه در بند پایانی از دیگران می‌خواهد که از فرمان اهورامزدا پیروی کنند و شورش نکنند! آشکار است که نه فقط وفاداری به شاه و حمایت از او خواست اهورامزدا معرفی می‌شود، بلکه همهٔ اعمال و اراده‌های شاه نیز با تأیید ایزدان است. در سنگ‌نبشتهٔ DNb که در میان ستون‌های آرامگاه جای دارد، داریوش با صراحت بیشتری از خود و اهدافش می‌گوید. این نبشتهٔ داریوش، به‌صورت غریبی، شخص داریوش را در مرکز همهٔ اندیشه‌های سرزمینش قرار می‌دهد. داریوش در این سنگ‌نبشته که
سرزمینش قرار می‌دهد. داریوش در این سنگ‌نبشته که ۱۲ بند دارد، پس از ستایش اهورامزدا، می‌گوید: به گفتهٔ خانم هایدماری کخ، چنین بیانیه‌ای از زبان یک شاه در سدهٔ ششم پیش از میلاد به معجزه می‌مانَد. داریوش در ادامهٔ سخنانش اشاره می‌کند که به هرکس فراخور کاری که کرده است، پاداش یا کیفر می‌دهد و از کسی که در حد توانش کار کند خشنود است. او از هوش بالا و توانایی‌های جسمی‌اش مانند توانایی اش در نبرد تن‌به‌تن، کاربرد هر دو دست و پا، سوارکاری، کشیدن کمان و نیزه‌زنی می‌گوید و تأکید می‌کند که نیزه‌زنی و کمانداری‌اش چه
و تأکید می‌کند که نیزه‌زنی و کمانداری‌اش چه در حالت سواره و چه پیاده خوب است. در دو بند پایانی، داریوش بی پروا رو به مردم کشورش می‌کند و از آن‌ها می‌خواهد که دریابند وی چگونه انسانی بوده و هنر و برتری‌اش چه بوده است و می‌گوید که مبادا آنچه به گوشتان رسید را دروغ و نادرست انگارید. رنگ‌آمیزی نقش‌ها. نقش‌های روی آرامگاه داریوش، سراسر رنگی بوده است که این مطلب خود از ویژگی‌های هنری نگاره‌ها و سنگ‌نبشته‌های این بنا حکایت دارد. چنان‌که اشمیت در دههٔ ۳۰ میلادی، آثار رنگ آبی را بر روی سرستون‌های آرامگاه و برخی از