payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سوخت تأمین می‌شود.در برخی از کوره‌ها نیز انرژی مورد نیاز برای تولید گرما با استفاده از انرژی الکتریکی، خواه به روش قوس الکتریکی و خواه به روش القای الکترومغناطیسی تأمین می‌شود. کوره‌های مصالح ساختمانی. کوره‌های مصالح ساختمانی، کوره‌هایی هستند که به منظور ساخت مصالح از آن استفاده می‌شود. کوره‌های گچ پزی. سنگ گچ را بیشتر در ۳ نوع کوره می‌پزند: ۱.کوره تنوره‌ای باستانی ایرانی: سنگ گچ را در آن می‌چینند و تون کوره را آتش می‌کنند تا سنگ گچ بپزد. چنین گچی دارای جنس همگن نیست، زیرا نزدیک به ۲۰٪ آن گچ پخته ساختمانی
همگن نیست، زیرا نزدیک به ۲۰٪ آن گچ پخته ساختمانی با نیم مولکول آب و ماندهٔ آن یا سوخته یا نپخته است. در ایران، روی کوره‌های تنوره ای آهک پزی و آجرپزی سنگ گچ می‌گذارند تا در گرمای کم بپزد و آن بهترین گچ برای سفیدکاری است. ۲.کوره‌های تاوه‌ای: سنگ گچ را در سنگ‌شکن کلوخه کرده، آسیاب می‌کنند تا گرد شود. به گرد سنگ گچ در تاوه‌های بزرگ گرما می‌دهند (مانند بو دادن آرد) تا بپزد. گرد سنگ گچ درون تاوه را پیوسته هم می‌زنند تا همهٔ گرد سنگ یکنواخت بپزد. این روش گچ پزی با کار ناپیوسته است. ۳.کورهٔ گردنده: کار کوره
پزی با کار ناپیوسته است. ۳.کورهٔ گردنده: کار کوره گردنده گچ پزی پیوسته است. برای پختن گچ در آن، سنگ گچ را کلوخه می‌کنند و آن را در کوره گرداننده می‌ریزند. به پوستهٔ فولادی کورهٔ گردنده گرما می‌دهند و از لولهٔ درون کورهٔ گردنده هم گاز گرم می گذارند و بخار برخاسته از سنگ را به بیرون می‌مکند. این بخار آب هنگام بیرون رفتن از کوره، نزدیک به ۱۰۰ تا ۱۲۰ درجه گرما دارد. کلوخهٔ سنگ گچ پخته در کورهٔ گردنده را به نرمی خواسته شده آسیاب می‌کنند. کوره آجر پزی. پس از خشک شدن خشت، آن را در کوره می‌چینند به طوری که به
خشک شدن خشت، آن را در کوره می‌چینند به طوری که به همدیگر نچسبند، تا هوا، شعله و گاز از لای آجر‌ها بگذرند. کوره‌های آجرپزی سه نوع اند: کورهٔ با آتش ثابت و آجر ثابت، کورهٔ با آتش رونده و آجر ثابت و کورهٔ با آجر رونده و آتش ثابت. کورهٔ با آتش ثابت و آجر ثابت یا کورهٔ تنوره‌ای: این کورهٔ کارش پیوسته نیست. کورهٔ تنورهٔ کوتاه و گشادی است که خشت را در آن می‌چینند و تون آن را می‌تابند (آتش می‌کنند) شعله، هوای داغ و دود از لابه لای خشت‌های چیده شده در کوره بالا می‌روند و گرمای خود را به خشت‌ها پس می‌دهند و خشت‌ها
و گرمای خود را به خشت‌ها پس می‌دهند و خشت‌ها می‌پزند. کار کوره تنوره‌ای پیوسته نیست و در آن گرمای زیاد به هدر می‌رود زیرا پس آنکه خشت پخت و آجر شد، سر کوره را باز می‌کنند و می‌گذارند آجر درون کوره سرد شود و گرمایش را به هوا بدهد. جنس آجری که در کورهٔ تنوره‌ای پخته شود یک جور نیست. از پایین به بالا جوش، آجر جوش، آجر سبز، آجر بهی، آجر سفید، آجر ابلق، آجر قرمز و آجر نیم پخته به دست می‌آید. اگر بالای کوره‌های تنوری به شکل قارچ نیز ساخته شد و سر کوره نیز پوشیده شود، به طوری که که گاز کوره از بالای آن بیرون
شود، به طوری که که گاز کوره از بالای آن بیرون نرفته، از سوراخ‌های نزدیک کف کوره به دودکش یا هواکش مکیده شود. گاز داغ، گرمایش را به خشت‌های چیده شده در کوره پس می‌دهد. با این کار، گرمای گاز کوره هدر نمی‌رود و جنس آجرها هم همجور می‌شود. کوره با آتش رونده و آجر ثابت: کار این کوره پیوسته است و گرمای آن خیلی کم هدر می‌رود. این کوره را نخست یک بنای اهل برلن به نام friedrich hoffmann ساخت که به نام او مرسوم است. چون حلقه‌ای ساخته می‌شد، آن را کوره حلقه‌ای هوفمان نامیدند. نخستین کوره‌ها به شکل دایره‌ای ساخته
نامیدند. نخستین کوره‌ها به شکل دایره‌ای ساخته می‌شدند. اکنون آن را به شکل حلقه‌ای دراز یا آره‌ای و مانند این‌ها می‌سازند. در این کوره‌ها از هدر رفتن گرما به اندازهٔ زیاد جلوگیری می‌شود. کورهٔ تونلی: در آن سفال‌های ممتاز هم می‌پزند. کارش مانند تونل خشت خشک کنی است. از سر تونل واگونک با بار خشت به تونل می‌رود و از ته تونل، آجر سرد شده بیرون می‌آید. کانون آتش در دیوار درونی تونل جا دارد. همین که واگونک با بار خشت به درون تونل رانده شد، به کندی به سوی کانون آتش پیش می‌رود. خشت کم‌کم گرم و نیمه پز شده، از برابر
پیش می‌رود. خشت کم‌کم گرم و نیمه پز شده، از برابر کانون آتش گذشته می‌پزد. هنگامی که واگنک آجر پخته به سوی ته تونل می‌رود، به آن هوای سرد می‌دمند تا گرمای آجر را بگیرد و آن را سرد کند. هوایی که از روی آجر می گذرد، داغ می‌شود و هواکش پهلوی کانون آتش آن را مکیده به کانون آتش می‌دمد. کار کورهٔ تونلی پیوسته است و گرمای آن خیلی کم هدر می‌رود، اما ساختن تونل ریل گذاری، ارزش واگنک‌ها و جز این‌ها گران است. جایی که برق ارزان باشد، می‌شود کوره تونلی را برقی ساخت و کوره را با برق روشن کرد. برای آنکه کوره تونلی دراز
را با برق روشن کرد. برای آنکه کوره تونلی دراز نشود، آن را در ۲ تکهٔ پهلوی هم می‌سازند. در یک تکه خشت می‌سازند و روی واگنک می‌چینند و به گرم خانه می‌برند تا در آنجا خشت‌های روی واگنک‌ها خشک، گرم و داغ شوند، سپس واگنک‌های با بار خشت داغ را به درون تکه دوم می‌رانند در تکه دوم که کوره در آن ساخته شده، خشت‌های داغ شده از برابر کانون آتش گذشته، می‌پزند. روی آجر داغ هوا می‌دمند و گرمای آن را می‌گیرند. هوای داغ شده را به گرم خانه و به کانون آتش می‌دمند. کوره شیشه‌گدازی. مواد خام شیشه را در کوره‌های شعله‌ای (که
مواد خام شیشه را در کوره‌های شعله‌ای (که خمیر شیشه با سوخت برخورد ندارد) آب می‌کنند. برای مقداری کم، تغارهای نسوز به گنجایش چند تن و برای مقدار زیاد کوره تشتی با تاق گنبدی به گنجایش تا ۱۲۵۰ تن ساخته‌اند. بیشتر کوره‌های شیشه گدازی کف‌شان ۲۵۰ متر مربع است که روی آن تا بلندی یک متر شیشه خمیر شده می‌ایستد. گرمای شعله ۱۵۰۰ تا ۱۶۰۰ درجه‌ی سانتیگراد است و در گرمای ۱۴۵۰ درجه شیشه خمیر شل همگن می‌شود. درون کوره با آجر نسوز پوشیده شده، تا شیشه گداخته و گرمای کوره در آن اثر نکند. کورهٔ اجاقی زیمنس مارتین. آن را زیمنس
اثر نکند. کورهٔ اجاقی زیمنس مارتین. آن را زیمنس آلمانی و برادران مارتین بلژیکی هم‌زمان در سال ۱۸۶۴میلادی ساختند. کوره زیمنس مارتن از تانک مخلوط کن گهواره‌ای بارگیری می‌شود و فولاد قراضه و دم قیچی کارخانه فولادسازی هم به آن می‌افزایند. جنس آستر کوره بستگی به آهن خامی دارد که در آن عمل آورده می‌شود. اگر فسفر آهن خام زیاد باشد، کوره با آجر نسوز بازی و هرگاه فسفرش کم باشد، با آجر نسوز اسیدی آستر می‌شود. بیشتر آجر نسوز منیزیتی یا دولومیتی مصرف می گردد. در کورهٔ فولادسازی زیمنس مارتن، سرباره هم درست می‌شود هرگاه
زیمنس مارتن، سرباره هم درست می‌شود هرگاه آهن خام فسفر دار در آن ریخته شده باشد، سرباره آن فسفات کلسیم می‌گردد، که با آن کود می‌سازند و چنانچه آهن خام کم فسفر در آن ریخته باشند سرباره آن را به کوره آهن گدازی می‌ریزند. برای سوزاندن کربن و آبکی نگاه داشتن آهن خام، به آن شعله می‌دمند. با دمیدن گاز داغ و هوای داغ به کوره، شعله روی آهن خام زبانه می‌کشد و کربن آن را می‌سوزاند، بی‌آنکه نیاز به هم زدن آهن خام درون کوره باشد. از این رو فولادسازی در کورهٔ زیمنس مارتن کند پیش می‌رود و هر پخت تا ۹ ساعت به درازا می‌کشد،
پیش می‌رود و هر پخت تا ۹ ساعت به درازا می‌کشد، اما جنس فولادش ممتاز و ناخالصی آن کم است، زیرا در برابر شعله عمل می‌آید. این کوره با گنجایش از ۵ تا ۳۰۰ تن ساخته شده‌است. پیش از دمیدن گاز سوخت و هوا به کوره، آن‌ها را از درون داغ کن‌ها می‌گذرانند تا داغ شود. برای داغ کردن داغ کن‌ها، از گرمای گاز سوخته کوره بهره‌گیری می‌شود. پیش از آنکه گاز سوخته کوره به دودکش برود آن را از توی داغ کن‌ها می‌گذرانند تا گرمایش را پس بدهد، سرد شود و به دودکش برود. در کورهٔ زیمنس مارتن هم همه کربن آهن خام را می‌سوزانند و از نو به
هم همه کربن آهن خام را می‌سوزانند و از نو به آن کربن می‌زنند. پیش از خالی کردن کوره، عنصرهایی را که باید با آهن هم جوش شوند تا فولاد خواسته شده ساخته شود، به حال چند جوش به کوره مکی ریزند. پس از آنکه فولاد عمل آمد، با سیخ زیر آب کوره را می‌زنند تا فولاد درون آن (که نزدیک به ۹۰ تن است) به بیرون روان گردد. فولاد آبکی ای در پاتیل بسمر یا پاتیل توماس یا کورهٔ زیمنسن مارتن ساخته شود، در فولاد ریزی مصرف می‌گردد، یا آنکه فولاد آبکی را در تنورهای چدنی می‌ریزند تا به شکل شمش در آید، شمش فولاد سرخ شده را از تنور
به شکل شمش در آید، شمش فولاد سرخ شده را از تنور بیرون می‌آورند و زیر پتک‌های سنگین می‌کوبند، همین که به شکل شمش دراز درآمد تکه‌تکه می‌برند. تکه‌های فولاد را از نو در کوره می‌گذارند تا سرخ شوند و به آن‌ها شکل می‌دهند. کوره چدن. چدن، کربور آهن است که از آهن خام ساخته می‌شود و خیلی کم از کوره آهن گدازی بیرون می‌آید. برای ساختن چدن، آهن خام را در کوره کوپل یا کورهٔ شعله‌ای، یا کورهٔ برقی، از نو آب کرده، کربن، فسفر، منگنز، سیلیسیم و عنصرهای دیگر را در آن می‌اندازند، کمی هم آهن قراضه به آن می‌افزایند. در کورهٔ،
کمی هم آهن قراضه به آن می‌افزایند. در کورهٔ، ناخالصی‌ها به شکل سرباره رو می‌آیند که آن را می‌گیرند تا چدن خواسته شده به دست آید. کوره کوپل. همانند کورهٔ آهن‌گدازی بلند، کوچکتر است با بهره‌دهی ۴ تا ۹ تن در ساعت. این کوره به شکل استوانه‌ای است که درون آن با آجر نسوز آستر شده‌است آهن خام و کک را لایه به لایه به کوره می‌ریزند و اگر نیاز باشد، گدازآور هم به آن می‌افزایند (با گدازآور آهکی، سرباره را آبکی می‌کنند) و گرمای کوره را بالا می‌برند در این کوره برای ساختن هر تن چدن، به ۱۰۰ تا ۱۵۰ کیلوگرم کک نیاز است. از
هر تن چدن، به ۱۰۰ تا ۱۵۰ کیلوگرم کک نیاز است. از آهن خام در موره کوپل با ۳ تا ۶ درصد افت چدن می‌سازند. همچنین با از نو آب کردن آهن خام در کوره کوپل و ساختن چدن از آن، کربن، سیلیسیوم و گوگرد آن هم کاهش می‌یابد. کوره شعله‌ای. تشت بزرگ سرپوشیده‌ای است که در آن آهن خام می‌ریزند و رویش شعله می‌دمند تا کربن زیادی آن بسوزد و چدن شود. مصرف سوخت در کوره شعله‌ای زیاد است و نیاز به گدازآور ندارد. در کورهٔ شعله‌ای، با سوختن کربن و دیگر عناصر آهن خلم، ۶ ال ۱۰٪ از وزن آن کم می‌شود تا چدن خواسته شده ساخته شود. کوره برقی.
کم می‌شود تا چدن خواسته شده ساخته شود. کوره برقی. در کورهٔ چدن‌های ویژه و چدن‌های با تاب زیاد ساخته می‌شود. برتری کوره برقی به دو کورهٔ دیگر آن است که می‌توان درجهٔ گرمای کوره را بالا برد و آن را ثابت نگاه داشت در کوره برقی سرباره درست نمی‌شود. اگر سیلیسیوم در چدن زیاد باشد، کربن آن به شکل برگ گرافیت جدا می‌شود. فسفر، چدن را ترد و آبکی می‌کند، می‌توان با آن چیزهای ظریف ریخت. گوگرد، چدن را کند روان می‌کند. منگنز چدن را سخت می‌سازد. کورهٔ آهن‌گدازی. دارای تنوره، آتش خانه و بوته است. تنوره در بالا، آتشخانه در
آتش خانه و بوته است. تنوره در بالا، آتشخانه در میانه و بوته در پایین کوره جا دارند. پوستهٔ بیرونی کورهٔ آهن‌گدازی بلند را بتنی یا فولادی می‌سازند و بوتهٔ درونی آن را با آجر نسوز می‌پوشانند. بالای تنوره در پوشی است که از بیرون رفتن گاز کوره جلوگیری می‌کند. دوره در پوش کورهٔ بلند، ایوانی است که کوره از آنجا بارگیری می‌شود. با مخلوط کلوخه سنگ اکسید آهن و سنگ گدازآور و سوخت کوره را بارگیری می‌کنند. سوخت را در یک لایه و مخلوط کلوخهٔ سنگ آهن و گدازآور را در لایهٔ دیگر پی در پی از ایوان بالای تنوره به کوره
لایهٔ دیگر پی در پی از ایوان بالای تنوره به کوره می‌ریزند. بار کوره به آهستگی به سوی پایین کوره سر می‌خورد. در آغاز خشک شده، سپس از سنگ آهک co2 و از سنگ آهن جدا گشته و در پایین تنوره و در آتش خانه ترکیب‌هایی نو پیدا می‌شوند. آهن کربن می‌گیرد آهن خام می‌شود و به دون می‌چکد، آهک و سیلیس سنگ آهن هم تفاله درست می‌کنند که جنسش سیلیکات کلسیم است و به درون بوته می‌چکد. چون آهن خام از تفاله سنگین تر است در پایین بوته روان می‌شود و تفاله که سبک‌تر است روی آن جا می‌گیرد. آهن خام را در هر ۴ تا ۶ ساعت و تفاله را
می‌گیرد. آهن خام را در هر ۴ تا ۶ ساعت و تفاله را پیوسته از بوته به بیرون روان می‌سازند. کوره‌های سیمان‌پزی. رایج‌ترین و متداول‌ترین کوره‌های سیمان پزی کوره‌های سیمان پزی کورهٔ گردندهٔ خفته است که عبارت است از یک استوانهٔ فلزی به طول تقریبی ۱۰۰ متر و به قطر تقریبی ۴ متر که ضخامت بدنه آن ۲۰ تا ۴۰ میلی‌متر است در حدود ۳ تا ۴٪ نسبت به افق شیب دارد و ۵/۱ تا ۲ دور در دقیقه حول محور خود می‌چرخد. این لوله بلند روی پایه‌هایی قرار دارد یک موتور با چرخ دنده حرکت دورانی آن را تامین می‌کند. کار این نوع کوره‌ها پیوسته
آن را تامین می‌کند. کار این نوع کوره‌ها پیوسته است. دیگر از انواع کوره سیمان پزی کوره ایستاده می‌باشد این کوره استوانه‌ای است به قطر حدود ۳ متر که دهانه بالای آن گشادتر است طول این نوع استوانه ۱۰ متر است خوراک کوره را با رطوبت به صورت گلوله‌هایی به قطر تقریبی ۱۰ سانتی‌متر درمی‌آورند و آن را از بالا با زغال کک به کوره می‌ریزند و کوره را از پایین آتش می‌کنند و پس از پختن، کلینکر را از زیر کوره خارج می‌نمایند از این نوع کوره‌ها تا ظرفیت روزانه ۳۰۰ تن هم ساخته شده‌است.
مت گرِینینگ(به انگلیسی: Matt Groening) کارتونیست، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس آمریکایی است. وی تهیه‌کننده اصلی مجموعه‌های سیمپسون‌ها، فیوچراما و افسون‌زادیی است. در سال ۱۹۹۷، گرونینگ و نویسنده پیشین سیمپسون ها، دیوید ایکس کوهن، مجموعه انیمیشنی "فیوچراما" را در مورد زندگی در سال ۳۰۰۰ ساختند که در سال ۱۹۹۹ به نمایش درآمد. در سال ۲۰۰۸ توسط Comedy Central برای ۵ سال دیگر انتخاب شد. سپس در نهایت توسط هولو برای احیای دیگری در سال ۲۰۲۳ انتخاب شد. در سال ۲۰۱۶، گرونینگ سریال جدیدی را برای نتفلیکس به نام
۲۰۱۶، گرونینگ سریال جدیدی را برای نتفلیکس به نام "افسون‌زدایی" ساخت که در آگوست ۲۰۱۸ به نمایش درآمد. گرونینگ برنده ۱۳ جایزه امی پرایم تایم، ۱۱ جایزه برای سیمپسون ها و ۲ جایزه برای فوتوراما، و یک جایزه کمدی بریتانیایی برای "سهم برجسته در کمدی" در سال ۲۰۰۴ است. در سال ۲۰۰۲، او برنده جایزه ملی کاریکاتوریست انجمن کاریکاتوریست روبن برای کارش در زندگی در جهنم شد. . او در ۱۴ فوریه ۲۰۱۲ در پیاده روی مشاهیر هالیوود یک ستاره دریافت کرد. اوایل زندگی. گرونینگ در ۱۵ فوریه ۱۹۵۴ در پورتلند، اورگان،میان پنج فرزند متولد شد
۱۹۵۴ در پورتلند، اورگان،میان پنج فرزند متولد شد (برادر بزرگتر مارک و خواهر پتی در سال ۱۹۵۰ و ۱۹۴۳ به دنیا آمدند، در حالی که خواهران کوچکتر لیزا و مگی در به ترتیب ۱۹۵۶ و ۱۹۵۸). مادر نروژی-آمریکایی او، مارگارت روث (با نام مستعار ویگوم؛ ۲۳ مارس ۱۹۱۹ - ۲۲ آوریل ۲۰۱۳)، زمانی معلم بود، و پدر آلمانی کانادایی او، هومر فیلیپ گرونینگ (۳۰ دسامبر ۱۹۱۹ - ۱۵ مارس ۱۹۹۶) فیلمساز، تبلیغ کننده، نویسنده و کاریکاتوریست بود. هومر، متولد مرکز اصلی، ساسکاچوان، کانادا، در خانواده ای به زبان پلات‌دیچ بزرگ شد. گرونینگ در پورتلند
ای به زبان پلات‌دیچ بزرگ شد. گرونینگ در پورتلند بزرگ شد و در مدرسه ابتدایی Ainsworth و دبیرستان لینکلن شرکت کرد. پس از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان در سال ۱۹۷۲،گرونینگ در کالج ایالتی اورگرین در المپیا، واشنگتن، یک مدرسه هنرهای لیبرال که او به عنوان یک کالج هیپی، بدون نمره یا کلاس‌های الزامی توصیف کرد، تحصیل کرد که همه افراد عجیب و غریب را به خود جذب می‌کرد. شمال غربی. او به عنوان سردبیر روزنامه دانشگاه، کوپر پوینت ژورنال، که همچنین برای آن مقاله می نوشت و کاریکاتور می کشید، خدمت کرد. او پس از اینکه متوجه شد
می کشید، خدمت کرد. او پس از اینکه متوجه شد که او نامه ای از طرفداران خود به جوزف هلر، یکی از نویسندگان مورد علاقه گرونینگ، نوشته است، با لیندا بری، کاریکاتوریست دیگر دوست شد و پاسخی دریافت کرده است. گرونینگ بری را به عنوان "احتمالاً بزرگترین الهام بخش نسبت داده است. او اولین بار پس از تماشای فیلم انیمیشن دیزنی صد و یک دالماسی به کارتون علاقه مند شد، و او همچنین از رابرت کرامب، ارنی بوشمیلر نام برده است. رونالد سرل،مونتی پایتون، و چارلز ام. شولز به عنوان الهام بخش. گرونینگ در سال ۱۹۷۷ با مدرک لیسانس در رشته
بخش. گرونینگ در سال ۱۹۷۷ با مدرک لیسانس در رشته روزنامه نگاری فارغ التحصیل شد. حرفه. اوایل حرفه گرونینگ در سال ۱۹۷۷ در سن ۲۳ سالگی به لس آنجلس نقل مکان کرد تا نویسنده شود. او کارهایی را پشت سر گذاشت که به عنوان «یک سری کارهای زشت» از جمله نقش اضافی در فیلم تلویزیونی «وقتی هر روز چهارم ژوئیه بود»، میز اتوبوس، شستن ظروف در خانه سالمندان، منشی بودن در فروشگاه رکورد پیتزا شیرین بیان هالیوود، محوطه سازی در یک تصفیه خانه فاضلاب، و راننده و ارواح نویسی برای یک کارگردان بازنشسته غربی. زندگی در جهنم گرونینگ زندگی
بازنشسته غربی. زندگی در جهنم گرونینگ زندگی در لس آنجلس را در قالب کتاب مصور زندگی در جهنم که توسط خود منتشر شد، برای دوستانش توصیف کرد، که به طور آزادانه از فصل "چگونه به جهنم برویم" در کتاب نقد دین و فلسفه والتر کافمن الهام گرفته شده بود. گرونینگ کتاب کمیک را در گوشه کتاب پیتزا شیرین بیان، فروشگاهی که او در آن کار می کرد، توزیع کرد. او اولین فروش حرفه ای کارتون خود را به مجله آوانگارد Wet در سال ۱۹۷۸ انجام داد. این نوار، با عنوان "کلمات ممنوع"، در شماره سپتامبر / اکتبر آن سال ظاهر شد. گرونینگ در لس آنجلس
/ اکتبر آن سال ظاهر شد. گرونینگ در لس آنجلس ریدر، یک روزنامه جایگزین تازه تأسیس، که مقالاتی را ارائه می کرد، حروفچینی، ویرایش و پاسخگویی به تلفن ها، استخدام شده بود. او کاریکاتورهای خود را به سردبیر، جیمز وول نشان داد، که تحت تأثیر قرار گرفت و در نهایت به او جایی در روزنامه داد. زندگی در جهنم اولین بار رسمی خود را به عنوان یک کمیک استریپ در Reader در ۲۵ آوریل ۱۹۸۰ انجام داد. ووول همچنین در سال ۱۹۸۲ ستون موسیقی هفتگی خود، "Sound Mix" را به گرونینگ داد. با این حال، ستون به ندرت در مورد موسیقی بود، زیرا او
این حال، ستون به ندرت در مورد موسیقی بود، زیرا او اغلب در مورد "شوق های مختلف، وسواس ها، ناراحتی های حیوانات خانگی و مشکلات" خود می نوشت. در تلاش برای افزودن موسیقی بیشتر به ستون، او "فقط چیزهایی درست کرده است"، گروه های داستانی و رکوردهای موجود را سرهم می کند و مرور می کند. در ستون هفته بعد، او به ساختن همه چیز در ستون قبلی اعتراف می کرد و سوگند یاد می کرد که همه چیز در ستون جدید درست است. سرانجام از او خواسته شد که ستون «موسیقی» را رها کند. در میان طرفداران ستون هری شیرر بود که بعداً صداپیشه سیمپسون ها
ستون هری شیرر بود که بعداً صداپیشه سیمپسون ها شد. زندگی در جهنم تقریباً بلافاصله رایج شد. در نوامبر ۱۹۸۴، دبورا کاپلان، دوست دختر و همکار گرونینگ در آن زمان در ریدر، پیشنهاد کرد که «عشق جهنم است»، مجموعه‌ای از نوارهای زندگی در جهنم با مضمون رابطه، در قالب کتاب منتشر کند. این کتاب که یک ماه بعد منتشر شد، موفقیتی زیرزمینی داشت و در دو چاپ اولش ۲۲۰۰۰ نسخه فروخت. اثر به زودی جهنم است، همچنین توسط Caplan منتشر شد. به زودی پس از آن، کاپلان و گرونینگ ترک کردند و شرکت زندگی در جهنم را که تجارت برای زندگی در جهنم
شرکت زندگی در جهنم را که تجارت برای زندگی در جهنم را انجام می داد، تشکیل دادند. گرونینگ همچنین Acme Features Syndicate را راه‌اندازی کرد، که در ابتدا زندگی در جهنم و همچنین آثاری از لیندا بری و جان کالاهان را سندیکا کرد، اما در نهایت فقط زندگی در جهنم را سندیکا کرد. در پایان انتشار، زندگی در جهنم در ۲۵۰ روزنامه هفتگی منتشر شد و در مجموعه‌ای از کتاب‌ها از جمله مدرسه جهنم، کودکی جهنم، کتاب بزرگ جهنم، و کتاب عظیم جهنم گلچین شده است. اگرچه گرونینگ پیشتر گفته بود، "من هرگز از کمیک استریپ دست نمی کشم. این پایه و
"من هرگز از کمیک استریپ دست نمی کشم. این پایه و اساس من است استریپ ۱۶ ژوئن ۲۰۱۲، پایان زندگی در جهنم را نشان داد. پس از پایان گرونینگ این استریپ، مرکز مطالعات کارتون پوستری را سفارش داد که به افتخار کار گرونینگ ارائه شد. پوستر حاوی کاریکاتورهای ادای احترام ۲۲ نفر از دوستان کاریکاتوریست گرونینگ بود که تحت تأثیر زندگی در جهنم بودند. منابع مت گرینیگ
شیرعسلی یا شیر غلیظ همان شیر گاو است که مقداری از آب آن برچیده شده و به آن شکر افزوده شده است. محصول به‌دست آمده بسیار شیرین و غلیظ است و نوع کنسرو شدهٔ آن می‌تواند برای سال‌ها (در صورت بسته بودن درب آن) خارج از یخچال نگهداری شود. در گذشته شیر تغلیظ شده غیر شیرین نیز تولید می‌شد، ولی مدت نگهداری آن بسیار کمتر بود. امروزه نوع غیر شیرین آن که فرایند تولید پیچیده‌تری دارد در بسیاری کشورها از جمله آمریکا و ایران معمول نیست. با این‌حال در آلمان نوع شیرین نشده آن معمول‌تر بوده و در پرو هر دو گونه به یک میزان
آن معمول‌تر بوده و در پرو هر دو گونه به یک میزان طرفدار دارد. به آن شیر تغلیظ‌شده نیز گفته می‌شود. شیرعسلی در بسیاری از کشورها مانند برزیل، هنگ‌کنگ، روسیه و سریلانکا به عنوان دسر مصرف می‌شود. تاریخچه. در یادداشت‌های مارکوپولو آمده است که تاتارها قادر بوده‌اند که شیر را به مقدار زیادی متراکم کنند. به گونه‌ای که هر مرد جنگی همواره با خود حدود چهارونیم کیلوگرم از این محصول حمل می‌کرده و هرزمان که مایل بوده، آن را با آب مخلوط می‌نموده است. با این‌حال به‌نظر می‌رسد که اشاره مارکوپولو به نوعی کشک نرم باشد که
می‌رسد که اشاره مارکوپولو به نوعی کشک نرم باشد که هنگام رقیق شدن با آب، می‌تواند محصولی مانند دوغ تولید کند؛ بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که منظور وی شیر تخمیر شده بوده و نه شیر تازه. برای نخستین بار، شیر در سال ۱۸۲۰ توسط نیکولا آپر در فرانسه تغلیظ شد. اندکی بعد و در سال ۱۹۵۳ گیل بوردن آمریکایی نیز دست به این اقدام زد. تا پیش از آن، امکان نگهداری شیر به مدت بیش از چندساعت نبود و تنها راه دسترسی به شیر تازه، زندگی در نزدیکی یک گاو زنده بود. در سال ۱۹۵۱ و در بازگشت از سفر انگلستان، بوردن عمیقاً تحت تأثیر مرگ
از سفر انگلستان، بوردن عمیقاً تحت تأثیر مرگ چند کودک بر اثر کمبود شیر در کشتی قرار گرفت. او یک سال بعدی زندگیش را صرف تحقیق و آزمایش بر روی روشی کرد که بتواند بدون داغ کردن یا تخمیر شیر و تبدیل آن به کشک، مدت نگهداری آن را زیاد کند. او در این کار از وسایلی که برای تغلیظ آب میوه به‌کار می‌رفت الهام گرفت. او در راه اندازی دو کارخانه نخست شکست خورد؛ ولی سومین اقدام وی موفقیت‌آمیز بود و او موفق شد با کمک شریک خود، شیر تغلیظ شده‌ای تولید کند که بدون نیاز به سرما، ماندگاری طولانی‌تری داشت.
احمد کامیابی (۵ اردیبهشت ۱۳۲۲) نویسنده و مترجم و استاد دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. زندگی. او در سال ۱۳۲۲ در خوسف بر اساس شناسنامه درخش در شهرستان درمیان، نزدیک بیرجند، زاده شد؛ و در هفت روزگی با خانواده به درخش رفت. کودکی را در درخش در ۶۰ کیلومتری بیرجند سپری کرد. تحصیلات ابتدایی را در دبستان داریوش درخش و دبستان حکیم نزاری بیرجند به اتمام رساند. سپس در دبیرستان پرویز و مدرسه شوکتیه بیرجند به تحصیل پرداخت و وارد دانشسرای مقدماتی همان‌جا شد. سال دوم را در دانشسرای مقدماتی مشهد گذراند. در ۱۸ سالگی
را در دانشسرای مقدماتی مشهد گذراند. در ۱۸ سالگی آموزگار آموزش و پرورش در ایستگاه راه‌آهن بکران میان شاهرود و سبزوار شد. به سبب کم سالی و بر خلاف میل باطنی با خدمت ۷ سال در شهرستان از خدمت سربازی معاف شد. از ۱۸ سالگی در دبیرستان‌های شاهرود در سیکل دوم تدریس می‌کرد و شاگردانش از او مسن‌تر بودند. همزمان با تدریس، نمایشنامه می‌نوشت و برای دانش‌آموزان دبیرستان اجرا می‌کرد. سال ۱۳۵۰ دوره عالی پیش‌آهنگی با رساله دربارهٔ تعلیم و تربیت جوانان و وودبج عملی و نظری با دریافت دستمال گردن و گواهینامه از انگلیس را طی
با دریافت دستمال گردن و گواهینامه از انگلیس را طی کرد. برنامه‌های پیش‌آهنگی و کوهنوردی برای بچه‌ها ترتیب می‌داد و در همان زمان به تحصیلاتش ادامه می‌داد. تا دو سال دیپلم طبیعی گرفت. در سال ۱۳۴۶ وارد دانشکده ادبیات مشهد شد و این هم برخلاف میلش بود، چون می‌خواست بازیگر و هنرمند شود. اما چون از دوران کودکی در ده به بازی و کارگردانی شبیه و تعزیه می‌پرداخت به تئاتر هم علاقه‌مند بود و در مشهد همزمان تحصیل در دانشکده در کلاسی که از طرف وزارت فرهنگ و هنر تشکیل شده بود، شرکت می‌کرد. در آنجا استادی داشت به نام
شده بود، شرکت می‌کرد. در آنجا استادی داشت به نام محمدعلی لطفی و از همین طریق با بسیاری از بازیگران آن دوره در مشهد آشنا شد. در دانشکده نیز روی تئاتر پژوهش می‌کرد و نخستین رساله لیسانس خود را در تئاتر سارتر گذراند. سپس در فوق لیسانس رشته ادبیات فرانسه در دانشگاه تهران پذیرفته شد. آنجا هم نمایشنامه‌های سارتر و کامو و داستان‌های آنتوان دو سنت اگزوپری را پژوهید. نمایشنامه "در جستجوی دوست" را بر اساس "شازده کوچولو" در سال دوم دانشگاه برای اجرا تنظیم و ترجمه کرد که بعدها در پاریس در دانشگاه سوربون و در سالن
کرد که بعدها در پاریس در دانشگاه سوربون و در سالن شماره یک سازمان فرهنگی یونسکو روی صحنه برد. سبب علاقهٔ کامیابی به سنت اگزوپری این بود که او نقاشی ، جغرافیا و خلبانی را دوست می‌داشت و این هر سه آرزو را برآورده کرده بود. در ۱۸ سالگی دو نمایشگاه از نقاشی‌هایش ترتیب داد و در سال ۱۳۴۸ موفق به گرفتن گواهینامه خلبانی گلایدر شد و همچنین استادی مدل‌سازی هواپیما. کلاس‌هایی برای پیش‌آهنگ‌ها تشکیل می‌داد که مدل هواپیما می‌ساختند و خلبانی یادمی‌گرفتند. خلبانی را در تهران یادگرفت و رئیس پیش‌آهنگی هوایی استان خراسان
تهران یادگرفت و رئیس پیش‌آهنگی هوایی استان خراسان بود. از کودکی به راه‌پیمایی و کوهنوردی علاقه‌مند بود و دو گواهینامه کوهنوردی گرفت. چکاد توچال را در زمانی که هنوز راه‌ها به این صورت کنونی نبود فتح کرد. یک بار هم از مشهد تا توچال پیاده رفت در حالی که سرپرستی ۲۵ پیش‌آهنگ را بعهده داشت. سرانجام در سال ۱۳۵۱ برای ادامه تحصیل به فرانسه رفت. در سال نخست دو دیپلم گرفت و یک فوق لیسانس دیگر در ادبیات مدرن. نام رساله‌اش «تحول فردسان‌های آفریده سارتر در سه نمایشنامه "دست‌های آلوده"، "گوشه‌نشینان آلتونا" و "شیطان و
"دست‌های آلوده"، "گوشه‌نشینان آلتونا" و "شیطان و خدای خوب"» بود. او در این رساله روشی جدید در تجزیه و تحلیل به کار برد که مورد تحسین استادان فرانسوی و سپس تر مورد استفاده دانشجویان و محققان قرار گرفت. در سال‌های تحصیل در دانشگاه مونپلیه با دپارتمان‌های زبان و ادبیات اسپانیایی و فرانسه همکاری کرد و چند نمایشنامه به زبان اسپانیایی در دانشگاه به صحنه برد. بلافاصله پس از انجام رساله فوق لیسانس برای دکترا ثبت نام کرد و موضوع رساله‌اش با کارهای پیشین بی ارتباط بود: "کرگدنها"ی اوژن یونسکو. کامیابی بیش از سه سال
"کرگدنها"ی اوژن یونسکو. کامیابی بیش از سه سال روی این رساله کار کرد. در سال ۱۳۵۶ قبل از اینکه به ایران برگردد بلافاصله برای دکترای دولتی که بالاترین مدرک دانشگاهی جهان است نام‌نویسی کرد؛ و موضوع این رساله «مسئله انتظار و چگونگی اجرای آن در نمایشنامه‌های یونسکو و بکت در سراسر جهان و ارتباط فرهنگی بین شرق و غرب» بود. این رساله را با گرفتاری‌هایی که برایش پیش‌آمد دیرتر از موعد تعیین شده به اتمام رساند؛ ولی رساله‌ای است که مورد تأیید ساموئل بکت و اوژن یونسکو در زمان حیاتشان و بیشتر دانشگاهیان و منتقدین تئاتر
زمان حیاتشان و بیشتر دانشگاهیان و منتقدین تئاتر در سراسر جهان قرار گرفت. در زمانی که در دانشگاه مشهد بود استادش علی شریعتی در کلاس شعری از بودا خوانده بود که نامش «کرگدن» بود. این شعر سبب شد که به طرف اوژن یونسکو رفت. هدفش این بود که ثابت کند اوژن یونسکو در انتخاب کرگدن همچون نماد و سمبل نازی‌ها اشتباه کرده‌است. یونسکو در مقدمه‌ای که بر رساله وی نوشت و در "دفترهای رونو بارو" چاپ کرد به درستی این مسئله اعتراف کرد. کامیابی برای فهم نمایشنامه‌های یونسکو به کشورهای مختلف از جمله وطن نخست یونسکو رومانی و اغلب
مختلف از جمله وطن نخست یونسکو رومانی و اغلب کشورهای اروپایی و آمریکا سفر کرد. اولاً او می‌خواست فرهنگ جامعه‌ای را که یونسکو در آن تربیت شده و تحصیل کرده بود بشناسد و سپس ببیند در کشورهای مختلف جهان با رژیم‌های مختلف سیاسی و فرهنگ‌های گوناگون چگونه از آثار اوژن یونسکو و بخصوص "کرگدنها" استقبال کرده‌اند. وقتی این رساله را به پایان رساند برای تشکر از همه کسانی که به او کمک کرده بودند یک نسخه از رساله را فرستاد. یونسکو ده روز پس از دریافت رساله، مفصّل‌ترین مقدمه‌ای را که تا پایان عمرش نوشته بود بر آن نگاشت و