payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیزانس. برای اخذ الگوی سکه‌های این سرزمین‌ها توسط اعراب مسلمان دلایل متفاوتی ذکر شده‌است. از جمله اینکه به دلیل نیاز به حفظ ثبات اقتصادی، اعراب در ابتدا تمایل چندانی به عوض کردن سکه‌های رایج نداشتند و در ابتدا تنها سعی می‌کردند نوشته‌های عربی را به خط کوفی بر سکه‌ها بیفزایند یا نشان‌های دینی امپراتوری‌های پیشین را از سکه‌ها بزدایند. منطقه پارس (شامل شهرهای بیشاپور، دارابگرد، اصطخر) درکنار آذربایجان ازجمله مهم‌ترین مکان‌های ضرب سکه‌های عرب ساسانی بودند. تاکنون انبوهی از این گونه سکه‌ها یافت شده‌اند. نخستین
انبوهی از این گونه سکه‌ها یافت شده‌اند. نخستین بار که از سکه‌های مسی عرب ساسانی نام برده شده در کاتالوگ موزه سلطنتی برلین در سال ۱۸۹۸ میلادی است. در سال ۱۹۲۸ و ۱۹۳۷ نیز شماری از سکه‌های مسی از حفاری در شوش به دست آمد که نخستین مدرک جدی در این زمینه بود. در سال‌های گذشته نیز شماری سکه از روستای دوکوهک شهرستان ارسنجان به دست آمده است. پیشینه. نظام پولی در ابتدای خلافت راشدین، همانند نظام دارایی حکومت محمد در مدینه بود. آن هم همان شیوه‌ای بود که در زمان جاهلیت و پیش از اسلام نیز رواج داشت. اعراب در پیش از
و پیش از اسلام نیز رواج داشت. اعراب در پیش از اسلام از درهم ساسانی و سولیدوس بیزانسی در مبادلات تجاری استفاده می‌کردند که محمد نیز آن را رایج ساخت و ابوبکر هم از آن شیوه پیروی کرد. بعد از آن، عمر هم در ابتدای خلافتش از همین شیوه پیروی کرد. ولی در زمان خلافت عمر، هنگامی که دستگاه خلافت با سرزمین‌های دارای نظام پولی ثابت در شام، ایران و مصر روبه‌رو شد، برای انجام تجارت با این سرزمین‌ها، سکه‌های ویژه خلافت ضرب شد. عمر بر سکه‌های طلا و نقره رایج آن زمان، نقش‌های رومی و ساسانی را باقی گذاشت، ولی واژه «جائز» را
رومی و ساسانی را باقی گذاشت، ولی واژه «جائز» را به آن‌ها افزود. در سال ۱۸ قمری برابر با ۶۳۹ میلادی، عمر اولین کسی شناخته شد که ضرب سکه در تاریخ اسلام را رایج کرد. نقش‌های سکه‌های ساخت عمر از نقش‌های سکه‌های ساسانی برداشت شده بود، با این تفاوت که به برخی از این سکه‌ها عبارت «الحمد لله»، برخی «لا اله الا الله» و بر گروهی دیگر نیز نام «عُمر» افزوده بود. عثمان ولی به افزودن عبارت‌های «الله اکبر» و «بسم الله» اکتفا کرد. در زمان خلافت امویان، علاوه بر عبارت‌های پیشین، عبارت «محمد رسول‌الله» نیز بر سکه‌ها افزوده
عبارت «محمد رسول‌الله» نیز بر سکه‌ها افزوده شد. خوارج نیز بر سکه‌های تحت‌نظر خود عبارت «لا حکم الا الله» را افزودند. اگرچه ساسانیان در زمان فرمانروایی خود علاوه بر سکه‌های نقره و مس، دینار طلا نیز نمودند، ولی اعراب مسلمان سکه‌های طلای رومی را مرغوب‌تر از دینارهای ساسانی می‌دانستند؛ به‌طوری‌که زیبایی و درخشندگی سکه‌های طلای رومی در نزد اعراب ضرب‌المثل شده بود. بااین‌حال برخی نویسندگان دینارهایی با سبک ساسانی را منسوب به دوره خلافت معاویه دانسته‌اند. در سال ۷۹ ق (۶۹۸ م) و در زمان خلافت عبدالملک بن مروان، پس
ق (۶۹۸ م) و در زمان خلافت عبدالملک بن مروان، پس از چند تغییر آزمایشی سرانجام طرح نهایی درهم‌های اسلامی که بدون نقش و تنها همراه کتیبه‌هایی به عربی بودند پذیرفته شد. حجاج بن یوسف در این میان نقش کلیدی در ایجاد و توزیع سکه‌های جدید و تغییر زبان دیوانی شرق خلافت از پهلوی به عربی داشت. ضرب سکه‌های عرب ساسانی تا حدود سال ۸۴ ق (۷۰۳ م) در فارس، کرمان و سیستان ادامه یافت. تاریخ جوان‌ترین سکه عرب ساسانی شناخته شده به حدود سال ۸۵ ق (۷۰۴ م) بازمی‌گردد. اگرچه ممکن است در ضرابخانه‌های واقع در مرزهای شرقی خلافت اسلامی
در ضرابخانه‌های واقع در مرزهای شرقی خلافت اسلامی که دسترسی به آن‌ها وجود نداشت، تقلید از مسکوکات عرب ساسانی تا یک سده پس از این تاریخ نیز ادامه یافته باشد. ویژگی‌ها. سکه‌های عرب ساسانی متأثر از سنت‌های بازمانده از دوران ساسانی در زمینه‌های واژگان، تصویرنگاری و تداوم کاربرد زبان پهلوی برای نوشتن کتیبه‌ها هستند. بیشتر این سکه‌ها درهم نقره‌اند. برروی آن‌ها به‌طور معمول نقشی از پادشاه ساسانی همراه با یک نوشتهٔ اندرزی و آرایه‌های متنوع است. در سمت راست نگاره، نام خلیفه یا والی عرب به خط پهلوی نوشته شده‌است. در
خلیفه یا والی عرب به خط پهلوی نوشته شده‌است. در پشت سکه‌ها نیز آتشدان زرتشتی همراه با نگهبانان آتش در کنار آتشدان نقش شده‌اند. در سمت چپ نگهبانان، سال صدور بیان شده و در سمت راست، نام محل ضرب به اختصار آمده‌است. تمامی این مشخصه‌ها با سکه‌های نقره‌ای و مسی ساسانی همانند هستند. تفاوت بارز ولی در اضافه شدن نوشته‌های عربی به سکه‌های گونه عرب ساسانی است. سکه‌های عرب ساسانی تقلیدی نیستند، زیرا مطمئناً توسط همان کسانی که در اواخر دوران ساسانی در ضرابخانه‌ها کار می‌کردند، طراحی و ساخته شدند.
آلفونسینا استورنی نویسنده و شاعر نوگرا، فمینیست مشهور آمریکای لاتین و روزنامه‌نگار اهل آرژانتین بود. استورنی که با نام‌های مستعار خود تائو-لائو و آلفونسینا نیز شناخته می‌شود، نویسندهٔ پرکار آرژانتینی و روزنامه‌نگار برجسته ادبی بود که به حقوق زنان و برابری جنسیتی می‌پرداخت. زندگی. آلفونسینا استورنی در سالا کاپریاکا (به انگلیسی: Sala Capriasca) یک روستا در کانتون تیچینو در سوئیس در خانواده‌ایی ایتالیایی- سوئیسی چشم به جهان گشود. او از چهار سالگی در آرژانتین زندگی می‌کرد. پس از آنکه پدرش را از دست داد می‌بایست
می‌کرد. پس از آنکه پدرش را از دست داد می‌بایست که بار گذران زندگی خانواده‌اش را با کار کردن در پیشه‌های گوناگون بر دوش می‌کشید. او برای یکسال هنرپیشه شد و به گرداگرد آرژانتین رهسپار شد. در ۱۹۱۰ گواهینامهٔ آموزگاری خویش را دریافت کرد و در دبستانی در سان خوآن، آرژانتین به آموزش پرداخت. پس از پایان سال به بوئنوس آیرس رفت و در آنجا به نوشتن اشعارش پرداخت. در سال ۱۹۱۲ او که به دنبال ناشناس ماندن توسط یک شهر بزرگ بود به بوئنوس آیرس نقل مکان کرد. در آنجا او با مردی متأهل آشنا شد که او را «یک فرد جالب با موقعیت
متأهل آشنا شد که او را «یک فرد جالب با موقعیت خاص در جامعه توصیف کرد و عاشق او شد. او در سیاست فعال بود…» در آن سال، او اولین داستان کوتاه خود را در Fray Mocho منتشر کرد. او در سن نوزده سالگی متوجه شد که فرزند یک روزنامه‌نگار را باردار است و مادری مجرد شد. او در بوئنوس آیرس برای نگاهداری خود و فرزندش به روزنامه‌نگاری روی آورد و در همان گاه در دبستان‌های دولتی نیز آموزگار بود. جایی که مشکلات اجتماعی و اقتصادی که طبقات متوسط رو به رشد آرژانتین با آن مواجه بودند، الهام بخش گروه نوظهوری از فعالان حقوق زنان
بودند، الهام بخش گروه نوظهوری از فعالان حقوق زنان بود. در سن ۲۷ سالگی، استورنی شش داستان کوتاه، دو رمان و مجموعه‌ای از مقالات از جمله بی‌قراری گل سرخ (La inquietud del rosal, 1916)، درد شیرین (El dulce daño, 1918)، غیرقابل جبران (Irremediablemente, 1919) و لانگویدز (Languor, 1920) را نوشت. که آخری برنده اولین جایزه شعر شهرداری و دومین جایزه ادبیات ملی شد. مجموعه آثار او متعاقباً باعث شد تا او به عنوان یکی از معتبرترین شاعران آرژانتین شناخته شود. آلفونسینا استورنی در ۱۹۳۵ سینه‌اش را برای گره‌ای سرطانی به
استورنی در ۱۹۳۵ سینه‌اش را برای گره‌ای سرطانی به جراحی سپرد اما در ۱۹۳۸ سرطان او بازگشت و چنین بود که در پائیز آن سال جیب‌هایش را از سنگ پر نمود خودش را در ماردل پلاتا به اقیانوس افکند. آثار. از او کتابهای نگرانی بوتهٔ رٌز در ۱۹۱۶، سروده‌های گزیده در ۱۹۴۰ و سروده در ۱۹۴۸ به جا مانده ست.
سکه‌های سبک ساسانی تبرستان اصطلاحی است که در مورد سکه‌های ضرب شده در زمان حکومت گاوبارگان در تبرستان و آغاز اسلام در ایران به کار می‌رود. این سکه‌ها دارای تمامی مختصات سکه‌های ساسانی است اما وزن و اندازهٔ آن تغییر یافته‌است. سکه‌های طبرستان در این دوره از نقره ساخته می‌شد، درهم نام دارد اما اندازه آن از درهم ساسانی کوچکتر است. گرچه این سکه‌ها را نیم درمی می‌خوانند اما در حقیقت چهار دانگ درهم ساسانی است. محل ضرب در سکه‌ها تپورستان ذکر شده‌است. تاریخ آغاز حکومت گاوبارگان در تبرستان از سال ۶۴۲ میلادی برابر با
گاوبارگان در تبرستان از سال ۶۴۲ میلادی برابر با ۱۵۴ تبری می‌باشد ولی ضرب سکه اسپهبدان تبرستان از سال ۷۱۱ میلادی برابر با سال ۲۲۳ تبری که با شروع فرمانروایی فرُخان بزرگ آغاز و به آخرین سال حکومت اسپهبد خورشید یعنی سال ۷۶۱ میلادی برابر ۲۷۳ تبری پایان می‌یابد؛ لازم به یادآوری است که آغاز سال تبری برابر است با تاج گذاری قباد یکم ساسانی و فرستادن پسر بزرگش کیوس در سال ۴۸۸ میلادی به تپورستان می‌باشد؛ بنابراین سکه‌های تبرستانی در مجموع به‌مدت دو دوره ۵۰ سال و ۲۵ سال به سبک ساسانی ضرب شد و خط بکار رفته در آن خط
سال به سبک ساسانی ضرب شد و خط بکار رفته در آن خط پهلوی می‌باشد و به دو دوره تقسیم می‌شود: حکام خلفا نیز به رسم اسپهبدان سکه می‌زدند و اگر هم نام خود را بر آن نمی‌نهادند باز چهرهٔ خسرو دوم را با عبارت «افزود» به جای نام به کار می‌بردند. تاریخچه. پس از سقوط دولت ساسانی و کشته شدن یزدگرد سوم در مرو، در سال ۶۵۲ میلادی ضرب سکه‌های ساسانی در شمال ایران به وسیله یکی از خاندان‌های بزرگ محلی به نام گاوبارگان ادامه یافت. آنان از نسل جاماسپ پادشاه ساسانی بودند که بین سال‌های ۴۸۹–۵۰۱ بر ایران حکومت می‌کرد. این سلسله
سال‌های ۴۸۹–۵۰۱ بر ایران حکومت می‌کرد. این سلسله به مدت ۱۱۹ سال (۶۴۲–۷۶۱ میلادی) بر تبرستان حکومت می‌کرد. نخستین فرمانروای این سلسله ملقب به گیل ملقب به «گاوباره» بود که بر رویان و گیلان فرمان می‌راند و ادعا می‌کرد که فرمانروایی آن خطه را یزدگرد سوم به او داده‌است پس از گیل فرزندش دابویه جانشین او گردید و سپس فرخان، دازمهر و فرُخان کوچک و اسپهبد خورشید به ترتیب حکومت کردند. از گیل و دابویه هنوز سکه‌ای یافت نشده، احتمال دارد که ضرب سکه از زمان فرخان آغاز شده باشد. از فرخان، دازمهر و خورشید سکه‌های زیبا و
باشد. از فرخان، دازمهر و خورشید سکه‌های زیبا و متعددی در دست است. مشخصات سکه‌های تبرستانی. پس از استیلای تازیان بر ایران، در مازندران راه و رسم ساسانیان ادامه یافت و آئین زردشت همچنان برقرار بود. اسپهبد فرخان که نوه جاماسب و ساسانی بود، پنجاه و نه سال پس از کشته شدن یزدگرد یعنی از سال ۹۳ هجری که برابر ۷۱۱ میلادی و ۸۰ یزدگردی بود ضرب سکه را به روش ساسانیان پیگیری کرد. سکه‌های او بجز در مورد سال و محل ضرب و اندازه سکه، از نظر طرح کلی هیچگونه اختلافی با سکه آخرین شهریاران ساسانی ندارد. در روی سکه چهره او را
شهریاران ساسانی ندارد. در روی سکه چهره او را می‌بینیم که متوجه راست است، تاج ساسانی با دو پر عقاب که در وسط آن ماه و ستاره است به سر دارد، در سه سمت دیگر روی سکه ماه و ستاره زینت افزای این طرح زیباست. بر گوش، گوشواره، بر شانه ماه و ستاره و شرابه، بر گردن طوق مروارید دارد. در پشت سرش به رسم ساسانیان عبارت نیایش مخصوص «آرمان افزود» را می‌بینیم که مانند نوشته‌های پشت و روی سکه همگی به خط زیبای پهلوی است. در سمت راست در حاشیه به آئین سکه‌های خسرو پرویز کلمه «اپد» را به خط پهلوی می‌بینیم که حکایت از آبادانی
«اپد» را به خط پهلوی می‌بینیم که حکایت از آبادانی می‌کند و در مقابل آن خط پهلوی «نوجین» بمعنی «ضرب جدید یا تاریخ جدید» به چشم می‌خورد. این کلمه را تاکنون سکه شناسان خارجی «نا آک» یعنی بی عیب خوانده‌اند که اشتباه است. نام او روبروی چهره اوست. در متن پشت سکه اسپهبد، در سه حلقه، آتشکده یا آتشدان را می‌بینیم؛ که در دو سوی آن دو هیربد به آئین ایستاده‌اند، در بالا، پائین و طرفین حاشیه ماه و ستاره جلوه گری می‌کنند و در فواصل بین آن‌ها سه نقطه را مثلث وار مشاهد ه می‌کنیم. سال ضرب سکه در سمت چپ متن دیده می‌شود که
می‌کنیم. سال ضرب سکه در سمت چپ متن دیده می‌شود که بتاریخ یزدگردی جدید یا طبرستانی است که مبدأ آن از سال کشته شدن یزدگرد است. جنس سکه‌های تبری از نقره و برنز عمدتاً از جنس نقره هستند. بر روی سکه تصویر خسرو پرویز در حالی که به سمت راست می‌نگرد نقش گردیده‌است این نقش مربوط به سال‌های آخر سلطنت خسرو است که از روی آخرین سکه‌های او طراحی و اقتباس گردیده‌است. در مقابل تصویر نام فرمانروای تبرستان به خط پهلوی نوشته شده، در پشت سر تصویر فرمانروا، عبارت «فَرافزود» به چشم می‌خورد. تصویر فرمانروا در دو قاب دایره شکل
چشم می‌خورد. تصویر فرمانروا در دو قاب دایره شکل محصور گردیده روی سکه در حاشیه خارج دایره‌ها با تصویر ماه و ستاره و تشتر که از سمبل‌های دین زرتشت هستند مزین گردیده‌است. همچنین در حاشیه خارجی اغلب سکه‌ها کلمه «اَپَد» به معنی آبادانی به خط پهلوی ساسانی نوشته شده‌است. پشت سکه کاملاً از سکه‌های اواخر ساسانی اقتباس شده در پشت سکه آتشدانی دیده می‌شود که آتش مقدس بر روی آن در حال اشتعال است و دو روحانی نگهبان آتش در طرفین آتشدان در حالی که برسم در دست دارند دیده می‌شوند. در طرف چپ در حاشیه داخلی پشت سکه سال ضرب
می‌شوند. در طرف چپ در حاشیه داخلی پشت سکه سال ضرب سکه به تاریخ تبری به خط پهلوی نوشته شده‌است. برای گاهشماری، گاوبارگان تاریخ مرگ یزدگرد سوم را مبدأ تاریخ اختیار کردند که مطابق با سال ۶۵۲ میلادی و ۳۲ ه‍.ق و سال ۲۱ سال یزدگردی است. در سمت راست نام ضرابخانه که به نام تبرستان (تپورستان) است دیده می‌شود. حاشیه خارجی پشت سکه نیز همانند سکه‌های اواخر ساسانی با نقش ماه و ستاره تزیین شده علاوه بر آن به‌طور قرینه در فواصل بین ماه و ستاره سه نقطه نقش شده که در سکه‌های ساسانی دیده نمی‌شود و احتمالاً نمادهای مذهبی
ساسانی دیده نمی‌شود و احتمالاً نمادهای مذهبی است. محل ضرب. در مورد محل مربوط به ضرابخانه‌های طبرستان گفته شده‌است. به گفته چراغعلی اعظمی سنگسری محل ضرب تپورستان ذکر شده‌است و نظر به اینکه پایتخت او ساری بوده‌است، جای دقیق ضرب باید همان ساری باشد آمل نیز جزو شهرهایی بود که دارای ضرابخانه مستقل بود که به اختصار «ام» علامت شهر آمل بود. به استناد از تاریخ و باستان شناسی مازندران، سکه‌های اسپهبدان طبرستان و دوره عرب و ساسانی، در ضرابخانه آمل ضرب می‌شد.
ناروهیتو (؛ زادهٔ ۲۳ فوریه ۱۹۶۰)، امپراتور کنونی ژاپن و بزرگترین پسر امپراتور پیشین آکی‌هیتو است. او ۱۲۶امین امپراتور ژاپن محسوب می‌شود. با آغاز امپراتوری ناروهیتو نام عصر جدید به «ریوا» تغییر کرد جانشین. امپراتور ناروهیتو امپراتور کنونی ژاپن دارای یک فرزند دختر است. بر اساس قانون اساسی ژاپن اگر امپراتوری فاقد پسر باشد برادر کوچک وی ولیعهد محسوب می‌شود؛ ولیعهد و جانشین کنونی ژاپن شاهزاده آکی‌شینو برادر کوچک امپراتور ناروهیتو می‌باشد.
ویلیام کلارک استیرن رمان‌نویس آمریکایی و برندهٔ جایزه پولیتزر ادبی بود. زندگی‌نامه. ویلیام کلارک استیرن در ۱۱ ژوئن ۱۹۲۵ در ایالت ویرجینیای آمریکا متولد شد. پدرش مهندس کشتیرانی بود و در حالیکه تنها ۱۳ سال داشت، مادرش را از دست داد. او پس از دریافت مدرک لیسانس هنر از دانشگاه دوک، اولین رمان خود را در سال ۱۹۵۱ با نام «در تاریکی بخوابید» نوشت. استایرن پیش از آن در سال ۱۹۴۵ به‌عنوان ستوان در نیروی دریایی آمریکا خدمت کرده بود. این داستان‌نویس هنگام دریافت جایزهٔ پولیتزر به‌خاطر رمان «اعترافات نات تورنر» در سخنانی
به‌خاطر رمان «اعترافات نات تورنر» در سخنانی گفته بود: او در سال ۱۹۹۰ با نوشتن کتاب «شرح حال دیوانگی» که به سؤالاتی دربارهٔ افسردگی، خودکشی و اعتیاد به مشروبات الکلی پاسخ داده بود، بیش از پیش برای خود شهرت کسب کرد. از دیگر رمان‌های استیرن که بیش‌تر زوایای تاریک ذهن آدمی را دربرمی‌گیرد، به «انتخاب سوفی» و یکی از پرفروش‌ترین کتاب‌های زمانش یعنی «تاریکی مریی» می‌توان اشاره کرد. وی در سن ۸۱ سالگی بر اثر ابتلا به ذات‌الریه درگذشت. شناخت آثار. وی اولین رمانش «بخواب در تاریکی» را در سال ۱۹۵۱ منتشر کرد و فوراً در
در تاریکی» را در سال ۱۹۵۱ منتشر کرد و فوراً در مرکز توجه روشنفکران غرب قرار گرفت. کامو از این کتاب تقدیر کرد و جایزه ای بیست و پنج هزار دلاری نصیب استیرن شد. رمان دومش، «راه دور و دراز» همراه با نمایشنامهٔ «آتیشک خانه» سال ۱۹۵۷ منتشر شد که نظامی گری به شیوهٔ آمریکایی را سنگ روی یخ کرده بود. «این خانه را به آتش بکش» را در سال ۱۹۶۰ منتشر کرد و با استقال عجیبی مواجه شد. سال (۱۹۶۷) رمان «اعترافات نات ترنر» ش راهی بازار شد و جایزهٔ پولیتزر را نصیب او کرد. در سال (۱۹۷۹) «انتخاب سوفی» را چاپ کرد و به شهرتی
در سال (۱۹۷۹) «انتخاب سوفی» را چاپ کرد و به شهرتی بین‌المللی دست یافت. این رمان یکی از رمانهای برجستهٔ تاریخ ادبیات آمریکا است. در «این غبار ساکن» (۱۹۸۲) مقالاتی پیرامون نقد و ادبیات نوشت؛ و در ظلمت آشکار (۱۹۹۰) به افسردگی روشنفکران و موضوع خود کشی پرداخت و هنوز هم از پرفروش‌ترین کتابهای آمریکا است. استیرن در سال (۱۹۹۳) آخرین اثرش «صبح تایدواتر» را که خاطراتی است از دوران کودکی‌اش در جنوب آمریکا منتشر کرد.
در علم رایانه، اشاره‌گر یا مکان‌نمای موشی یک تصویر نگاره‌ای روی نمایشگر رایانه یا دیگر افزاره‌های نمایشی است که جابجایی افزارهٔ اشاره را بازتاب می‌دهد. افزارهٔ اشاره معمولاً موشی یا لت لمسی است. با استفاده از اشاره‌گر می‌توان دیگر عناصر واسط نگاره‌ای کاربر را برگزید و جابجا کرد. اشاره‌گر با مکان‌نما تفاوت دارد، از این جهت که مکان‌نما به ورودی صفحه‌کلید پاسخ می‌دهد و نه موشی؛ همچنین محل مکان‌نما را می‌توان با استفاده از اشاره‌گر تغییر داد. اشاره‌گر معمولاً به صورت یک پیکان نمایش داده می‌شود اما در هر برنامه
صورت یک پیکان نمایش داده می‌شود اما در هر برنامه و هر سیستم‌عاملی ممکن است تغییر کند. از اشاره‌گر می‌توان برای گزیدن اشیاء مختلف روی پردهٔ نمایش استفاده کرد. شکل ظاهری. در بسیاری از واسط‌های نگاره‌ای کاربر، اشاره‌گر با توجه به شرایط تغییر شکل می‌دهد، برای نمونه: کانون اشاره‌گر"، به پیکسل فعالی گفته می‌شود که با کلیک‌کردن مورد هدف قرار می‌گیرد. کانون معمولاً در لبه‌های اشاره‌گر یا مرکز آن قرار داد، با این وجود ممکن است در هر نقطه‌ای از اشاره‌گر قرار داشته باشد. پشت‌بندهای اشاره‌گر و پویانمایی. از پشت‌بندهای
پشت‌بندهای اشاره‌گر و پویانمایی. از پشت‌بندهای اشاره‌گر می‌توان برای بهبود رویت‌پذیری‌اش استفاده کرد. پشت‌بندهای اشاره‌گر از ویژگی‌های سیستم‌عامل‌های داری رابط نگاره‌ای کاربر است. با وجود اینکه به صورت پیش‌فرض غیرفعال است در کلیهٔ نسخه‌های مایکروسافت ویندوز پس از ویندوز ۳٫۱ موجود است. پشت‌بندهای اشاره‌گر در اصل برای کاربرانی که دارای بینایی ضعیف هستند و نیز نمایشگرهایی که رویت‌پذیری پایین ممکن است مشکل‌ساز باشد فراهم شده‌اند. مثلاً در ال‌سی‌دی‌ها در روشنایی آفتاب، پیدا کردن اشاره‌گر ممکن است مشکل باشد. در
آفتاب، پیدا کردن اشاره‌گر ممکن است مشکل باشد. در ویندوز پشت‌بندها را می‌توان از کنترل پنل و معمولاً در برنامک موشی، فعال ساخت. با معرفی ویندوز ان‌تی، یک اشاره‌گر پویانمایی‌شده به صورت یک پویانمایی کوتاه تکرارشونده در کنار محل اشاره‌گر پخش می‌شد. چنین عملی مثلاً برای نمایش اینکه رایانه مشغول انجام وظیفه‌است به کار می‌رود. پس از آن بسیاری از اشاره‌گرهای پویانما به وسیلهٔ فراهم‌آورندگان طرف سوم برای بارگیری در دسترس قرار گرفتند. متأسفانه اینگونه اشاره‌گرهای خالی از مشکل نیستند. به غیر از بار اضافی کمی که روی
از مشکل نیستند. به غیر از بار اضافی کمی که روی واحد پردازش مرکزی وارد می‌کنند، یک آسیب‌پذیری امنیتی نیز در آن‌ها کشف شده. یک بهره‌جو که با نام "Windows Animated Cursor Remote Code Execution Vulnerability" شناخته می‌شود، از آسیب‌پذیری سرریز میانگیر برای بارگیری بدافزار از طریق مکان‌نمای پویانمایی‌شده در ویندوز استفاده می‌کند.
فهرست بلندقدترین انسان‌ها که توسط رکوردهای جهانی گینس یا منابع معتبر تأیید شده است. با توجه به رکوردهای جهانی گینس، رابرت وادلو اهل ایالات متحده (۱۹۱۸–۱۹۴۰) بلندقدترین انسان ثبت شده در تاریخ بود که ۲۷۳ سانتی‌متر بود (تقریبا ۹ فوت). او در سال ۱۹۳۹ زمانی که به‌عنوان بلندقدترین انسان جهان اندازه گرفته شد، مورد توجه رسانه‌ها قرار گرفت و رکورد جان روگان که ۲۶۷ سانتی‌متر (۸ فوت و ۹ اینچ) بود را شکست. گزارش‌هایی درمورد افراد بلندتر نیز وجود دارد که بیشتر این ادعاها تأیید نشده یا اشتباه هستند. از دوران باستان،
تأیید نشده یا اشتباه هستند. از دوران باستان، درمورد یافته‌هایی از اسکلت‌های غول‌پیکر انسان گزارش شده است که در ابتدا تصور می‌شد که متعلق به غول‌های افسانه‌ای است. این استخوان‌ها بعداً به‌عنوان بقایای اغراق‌آمیز حیوانات ماقبل تاریخ شناسایی شدند که به‌طور معمول نهنگ‌ها یا فیل‌ها بودند. گزارش‌های منظم روزنامه‌های آمریکایی در قرن ۱۸ و قرن ۱۹ درمورد اسکلت‌های غول‌پیکر انسان ممکن است الهام‌بخش پرونده «متحجر شده» غول کاردیف، یک فریب معروف باستان‌شناسی بود.
سکه‌های کوشانی ساسانی اصطلاحی است که در مورد سکه‌های ضرب شده در زمان حکومت ساسانیان بر کوشانشهر بکار می‌رود. برای نخستین بار به سال ۲۶۲ میلادی شاپور یکم (دوران پادشاهی ۲۴۱–۲۷۲) در کتیبهٔ خود در کعبه زرتشت از کشور کوشان نام برده و خاطر نشان کرده‌است که کوشان شهر و همهٔ سرزمین‌ها تا پیشاور یا پیرو ایران یا خراج‌گذار او بودند. در اواسط دههٔ ششم از سده سوم میلادی نواحی جدیدی در شرق ایران تمام و کمال به ایران پیوستند و عنوان شاه «سکستان، تورنستان و هند تا کرانهٔ دریا» تا سال ۳۱۲ میلادی چون عنوان واحدی برای
دریا» تا سال ۳۱۲ میلادی چون عنوان واحدی برای فرمانروایان ساسانی در شرق باقی ماند. هرتسفلد آغاز تسخیر سرزمین‌های شرق از سوی ساسانیان را مربوط به روزگار اردشیر یکم و سقوط کامل دولت برزگ کوشان و ضمیمه شدن این سرزمین‌ها به شاهنشاهی ساسانی را مربوط به پادشاهی شاپور یکم دانست. به نظر او شاهنشاهان ایران هرمزد اردشیر (به هنگام شاهنشاهی شاپور یکم)، بهرام یکم (به هنگام شاهنشاهی هرمز یکم)، بهرام دوم (به هنگام شاهنشاهی بهرام یکم) عنوان «بزرگ کوشانشاه» داشتند و سکه‌های کوشانی–ساسانی را رواج دادند. آغاز ضرب این سکه‌های
کوشانی–ساسانی را رواج دادند. آغاز ضرب این سکه‌های توسط بیشتر پژوهشگران دوران پادشاهی هرمز دوم (دوران پادشاهی ۳۰۲–۳۱۰) دانسته می‌شود. مبنای این نظر سکه‌ای یک دیناری است که بر روی آن تصویر فرمانروا با کلاهی همانند سرشیر که گل نیلوفر بر آن نصب شده‌است، دیده می‌شود. بر روی سکه نوشته شده «بغ اهورا مزداپرست، خدایگان هرمز، شاهنشاه بزرگ کوشان» بر پشت سکه، منظرهٔ تاج بخشی از سوی ایزد کنار آتشدان تصویر شده‌است. فرمانروا با همان کلاهی است که بر روی سکه تصویر شده‌است. نوشتهٔ پشت سکه همان تکرار روی سکه است با این فرق
نوشتهٔ پشت سکه همان تکرار روی سکه است با این فرق که بر بالای آتشدان نام محل ضرب سکه مرو نوشته شده‌است. لازم به تذکر است که در تفسیر «هرمز، شاهنشاه بزرگ کوشان» و نسبت دادن آن به هرمز دوم اختلاف وجود دارد. گوبل در آخرین کتاب خود مدعی شده‌است که نام فرمانروایی که بر نخستین سکه آمده از نوع سکایی است و باید پیروز خوانده شود و چنین پنداشته که پیروز یعنی فاتح که عنوان شاپور یکم بوده‌است و این سکه‌ها از سوی این پادشاه رایج شده‌است. هرتسفلد عقیده دارد که عنوان «شاه کوشان» در اوایل پادشاهی ساسانیان چیزی همانند عنوان
در اوایل پادشاهی ساسانیان چیزی همانند عنوان شاهزادهٔ ولز بوده‌است. شاپور یکم کوشان را به قلمرو خود درآورد و از آن پس تا دوران بهرام دوم که هیاطله (هفتالیان) در آن حدود غلبه یافتند، یک ایالت ایران گشت. سکه‌های معروف به سکه‌های "کوشانی–ساسانی" یا "سکایی–ساسانی" که از طرف نواب سلطنت قسمت شرقی دولت ایران (خراسان) ضرب شده، حاکی از اینست که تا زمان بهرام دوم این ایالت بزرگ در زیر فرمان یکی از شاهزادگان خانوادهٔ سلطنتی ملقب به کوشانشاه بوده‌است. روزگار فرمانروایی بهرام چهارم «بزرگ کوشانشاه» در شرق دوران ثبات نسبی
چهارم «بزرگ کوشانشاه» در شرق دوران ثبات نسبی مرزهای شرقی ایران بود. پیکار با هفتالیان از اواخر پادشاهی بهرام پنجم (بهرام گور) (دوران پادشاهی ۴۲۱–۴۳۹) آغاز شد و به هنگام پادشاهی یزدگرد دوم رویدادهای شرق شدت یافت و یزدگرد به علت درگیری در جنگ‌های دیگر به پیروزی کامل دست نیافت. فرزند یزدگرد دوم هرمز سوم و به ویژه پیروز یکم در پیکار بخاطر تاج و تخت ایران به ویژه به هفتالیان تکیه داشتند. نام هرمز و پیروز در آخرین انواع سکه‌های کوشانی-ساسانی دیده شده‌است.
استیون پاتریک جوزفسون فراگوگیانیس (زادهٔ ۲۲ نوامبر ۱۹۸۲)، با نام هنری استیو آنجلو، دی‌جی، تهیّه‌کنندهٔ موسیقی و صاحب لیبل موسیقی یونانی-سوئدی است. او به‌همراه سباستین اینگروسو و اکسول گروه سوئدیش هاوس مافیا است.
آلن گرگ راجرز؛ (۲۱ سپتامبر ۱۹۶۷ – ۲۷ ژانویه ۲۰۰۸) یک سرگرد در ارتش ایالات متحده و یک فعال حقوق همجنس‌گرایی مردانه، همجنس‌گرایی زنانه و دوجنس‌گرایی در جامعه نظامی بود. کشته‌شدن وی در بمب‌گذاری در بغداد قانون «نپرس، نگو» در جامعه زیر سؤال برد. در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۰ سنای آمریکای به قانون نپرس، نگو پایان داد و بعدتر این قانون توسط باراک اوباما امضا شد.
پژو ۲۰۶ دبیلوآرسی یک خودرو طراحی شده برای مسابقات رالی بود که از خانواده پژو ۲۰۶ محسوب می‌شود. این خودرو در سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ میلادی تولید می‌شد و توسط رانندگان مختلف در مسابقات رالی حضور داشته‌است. پژو ۲۰۶ دبلیو آر سی، یک نسخه از پژو ۲۰۶ می‌باشد که بر روی پژو ۲۰۶GT توسعه یافت و در بین سال‌های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ توسط تیم پژو اسپرت در رالی جهانی استفاده می‌شد. این خودرو از یک موتور ۲۰۰۰ سی سی ۳۲۵ اسب بخاری مجهز به توربوشارژر ۳۴ میلیمتری (مطابق با قوانین FIA) به همراه سیستم انتقال قدرت ۶ دنده خطی و قابلیت انتقال
سیستم انتقال قدرت ۶ دنده خطی و قابلیت انتقال نیرو به چهار چرخ بهره می‌برد. این خودرو در طول سه سال حضور در تیم پژو اسپرت، به مجموع ۲۵ قهرمانی در سال‌های ۲۰۰۰، ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ دست یافت. در نهایت، پژو ۳۰۷ دبلیو آر سی در سال ۲۰۰۴ جایگزین پژو ۲۰۶ دبلیو آر سی شد. پژو از مدل ۲۰۶RC به پاس پیروزی‌های چشم گیر این خودرو در مسابقات رالی، در زمان بازنشستگی آن در سال ۲۰۰۳ رونمایی کرد. پژو ۲۰۶ درسال ۲۰۰۴ ۵۳ بار برنده مسابقات شد ۲۴ بار برنده رالی جهانی شد و جزو موفق‌ترین خودروهای رالی شد
جوسو پیکالیستو (زاده ۲۱ مه ۱۹۷۵) راننده رالی اهل کشور فنلاند است. وی عضو تیم‌های پژو و سیتروئن بوده و تاکنون دو بار قهرمان رالی قطب شمال شده است.
سونات پیانو شمارهٔ ۲۱ در دو ماژور، اُپوس ۸۱-الف در دو ماژور، که با نام والدشتاین نیز شناخته می‌شود، یکی از بزرگترین سونات‌های پیانوی ساخته‌شده توسط لودویگ فان بتهوون و یکی از سه سونات بزرگ بتهوون در دوران میانیِ زندگی اوست (دو سونات دیگر سونات شماره ۲۳ معروف به "آپاسیوناتا"، اُپوس ۵۷ و سونات شماره ۲۶ معروف به "سونات وداع" هستند). تصنیفِ سونات شماره ۲۱ در تابستان ۱۸۰۴ به پایان رسید. بتهوون این سونات را به اهل وین اهدا کرد و آن را به افتخار او سونات والدشتاین نامید. کنت والدشتاین حامی و دوست نزدیکِ بتهوون
نامید. کنت والدشتاین حامی و دوست نزدیکِ بتهوون بود. این سونات در زبان ایتالیایی "L'Aurora" و در زبان فرانسوی "L'Aurore" نامیده می‌شود که به معنی «طلوع» است، و این نامگذاری به واسطهٔ حالت پرصداییِ کوردهای آغازین از موومان سوم است که سپیده‌دم را یادآور می‌کند. موومان‌ها. این سونات سه موومان دارد. موومان‌های اول و سوم سونات بخش‌های اصلیِ آن را تشکیل می‌دهند و اجرای هر کدام حدود ۱۱ دقیقه به طول می‌انجامد. اجرای کاملِ "سونات والدشتاین" تقریباً ۲۵ دقیقه طول می‌کشد.
لیلی و مجنون نام مجموعه شعری از نظامی گنجوی، شاعر ایرانی است. این مجموعه سومین مثنوی از مجموعه مثنوی‌هایی است که به خمسه نظامی معروف‌اند. بیشتر محققان اعتقاد دارند که بن‌مایه‌های پراکنده این داستان برگرفته از اشعار و افسانه‌های فولکلور در زبان عربی است که نظامی ایرانی‌سازی کرده‌است. کراچکوفسکی برای شخصیت مجنون، هویت واقعی قائل است و او را یکی از اهالی عربستان در اواخر سده اول هجری می‌داند؛ ولی طه حسین تردید جدی به واقعی بودن شخصیت مجنون وارد می‌کند. یان ریپکا افسانه لیلی و مجنون را به تمدن بابل باستان منسوب
افسانه لیلی و مجنون را به تمدن بابل باستان منسوب می‌داند. اگرچه نام لیلی و مجنون پیش از نظامی گنجوی نیز در اشعار و ادبیات فارسی به چشم می‌خورد ولی نظامی برای نخستین بار آن را به شکل منظومه‌ای واحد به زبان فارسی در ۴۷۰۰ بیت به درخواست پادشاه شروان به نظم کشید. نظامی خود از بابت این سفارش ناراضی و بی‌میل بوده‌است و کار را در چهار ماه به پایان برده‌است. وزن این مثنوی جدید بوده و پس از نظامی شعرای زیادی در این وزن داستان‌های عاشقانه سروده‌اند. همچنین ده‌ها شاعر در ایران، هند و ترکستان منظومه‌هایی را به استقبال