payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او را نپذیرفتند. رئیس پلیس آگاهی تهران بزرگ اعلام کرد ادعا دستگیری داریوش فرهود توسط نیروهای امنیتی صحت ندارد و ماجرا مربوط به آدم‌ربایی و اخاذی ۸ میلیاردی بوده که این افراد توسط پلیس آگاهی دستگیر شده‌اند. یک مقام امنیتی نیز در مصاحبه با خبرگزاری ایسنا اعلام کرد «هیچ‌کدام از نهادهای امنیتی در روزهای اخیر داریوش فرهود را دستگیر نکردند و موضوع دستگیری ایشان صحت ندارد.»
عقاب خاکی یا عقاب دشتی یک پرنده شکاری است که مانند دیگر عقابها از تیرهٔ عقابیان است. این پرنده در ایران نیز یافت می‌شود. در گذشته، گونهٔ عقاب دشتی دو گونه کنونی «عقاب صحرایی» و «عقاب خاکی» را دربر می‌گرفت ولی سپس پرنده‌شناسان این دو گونه را از هم جدا کردند. زیستگاه. عقاب‌های خاکی در مناطق نسبتاً باز و در ارتفاع‌های گوناگون هستند اما معمولاً در اقلیم نیمه‌خشک زندگی می‌کنند. در غرب آفریقا، این گونه اغلب در زیستگاهه‌ای موزائیک جنگلی نمناک زیست می‌کند اما در زمان زادآوری می‌تواند به درون جنگل‌های پهن‌برگ خشک
زادآوری می‌تواند به درون جنگل‌های پهن‌برگ خشک حاره‌ای و جنب‌حاره‌ای و اقلیم نیمه‌خشک جابجا شود. در مراکش، این گونه، درختزار نزدیک کوه با همسایگی دشت را ترجیح می‌دهد. در جای دیگر آفریقا، معمولاً زیستگاه‌گزینی می‌کنند در گرم‌دشت مانند آکاسیا و اقلیم نیمه‌خشک تا بیابان. به هر حال، نواحی بیابانی شدید اصلاً وجود ندارند، در رویشگاه‌های درختی نمناک جنگل بارانی حاره‌ای پرهیز می‌کنند. گاهی در مناطق انسان‌ساخت مانند زمین قابل کشت، شانه جاده، سدها، زمین کشاورزی، چراگاه و شکار تغذیه فرصت‌طلبانه در آنها دیده می‌شود. در
و شکار تغذیه فرصت‌طلبانه در آنها دیده می‌شود. در جنوب آفریقا، ولد (زیستگاه) اغلب زیستگاه ترجیحی بیشتر با توده‌های "آکاسیا" است. با وجود اقلیم مشابه، درون درختزار میومبو، عقاب‌های خاکی تمایل دارند با جمعیت پراکنده باشند. در هند، زیستگاه‌های مشابه ممکن است استفاده شود اما ممکن اغلب در مناطق همجوار و کشتزارها و روستا و گاهی محل دفن زباله و کشتارگاه بیشتر از آفریقا باشند. افزودن بر همه مناطق خشک دیده می‌شوند. درهند، در خارستان‌های جنگلی هم دیده می‌شوند. عقاب‌های خاکی ممکن است از سطح دریا تا دیده شوند اما تمایل
خاکی ممکن است از سطح دریا تا دیده شوند اما تمایل به ارتفاع کمتر دارند.
اعتباریات اصطلاحی در فلسفه و کلام اسلامی است و برای توصیف و تحدید آن دسته از مفاهیم به کار می‌رود که یا خود اعتباریند، یا محصول عملی از ذهن و زبانی هستند که به آن «اعتبار کردن» می‌گویند. به عبارت دیگر، مفاهیم اعتباری یا کشف ذهنند، یا ساخته آن. اگرچه واژه اعتباری کاربرد پردامنه‌ای دارد، لیکن بجز شهاب‌الدین سهروردی (از متقدمان) و محمدحسین طباطبایی (از متأخران)، ظاهراً کسی فصلی مستقل در تبیین اعتباریات و تمییزشان از دیگر مفاهیم نگشوده‌است.
عقاب دریایی پالاس یک پرنده شکاری و مانند دیگر عقاب‌ها از تیرهٔ بازان است. این عقاب بزرگ قهوه‌ای در آسیای مرکزی، از دریای خزر تا دریای زرد و از قزاقستان و مغولستان تا هیمالیا، بنگلادش و شمال هند یافت می‌شود. این پرنده مهاجر گاه در خلیج فارس و شمال ایران نیز دیده می‌شود. این پرنده در سر پرهای قهوه یا سفید دارد.
افشاگر یا خبرده یا خبربر (به انگلیسی: whistle-blower) به کسی گفته می‌شود که افکار عمومی یا مقامات صلاحیت‌دار را از وجود فرد (یا افراد) نادرست‌کار یا فعالیت‌های نادرست‌کارانه در بخش دولتی، عمومی، یا خصوصی آگاه می‌کند. فعالیت‌های نادرست‌کارانه طیف گسترده‌ای از کارهای غیرقانونی، زیر پا گذاشتن مقررات، و تهدید منافع عمومی یا خصوصی، مثل، تقلب و فساد مالی را در بر می‌گیرد. ریشه اصطلاح افشاگری. ورود این اصطلاح در ادبیات ضد تقلب و ضدفساد جهان از روش مورد استفاده توسط پلیس‌های گشتی انگلستان در باخبر کردن دیگر
توسط پلیس‌های گشتی انگلستان در باخبر کردن دیگر پلیس‌های گشتی از وجود افراد خلاف‌کار در شهر برگرفته شده‌است. پلیس‌های انگلستان بر پایه یک سنت قدیمی هنگام برخورد با یک فرد خلاف‌کار در شهر، هم‌زمان با تعقیب وی، در سوت (وسیله) خود می‌دمیدند تا با اطلاع‌دادن به دیگر هم‌کاران خود آن خلاف‌کار را دستگیر کنند. اهمیت افشاگری. طبق گزارش انجمن بازرسان تقلب گواهی شده (ACFE) دربارهٔ تقلب‌ها و سوءاستفاده‌های شغلی (۲۰۱۲) به رغم وجود سازوکارهای گوناگون برای پیش‌گیری و کشف تقلب - مثل، حسابرسی داخلی، حسابرسی مستقل، کنترل
تقلب - مثل، حسابرسی داخلی، حسابرسی مستقل، کنترل داخلی، و… - باز هم متداول‌ترین روش کشف تقلب در سازمان‌ها از راه "افشاگری" است. نزدیک به نیمی از موارد تقلب‌هایی که کشف می‌شوند از راه خبررسانی یک کارمند، فروشنده، یا دیگر افشاگران برملا می‌شوند. همچنین، در سازمان‌هایی که دوره‌های آموزشی "آگاهی از تقلب" در سطح سازمان اجراء می‌شوند، ۵۲ درصد از زیان‌های تقلب کاهش می‌یابند. در واقع، کارشناسان ضد تقلب با تکیه بر آمار موجود بر این باورند که بیش‌تر کارکنان آموزش‌دیده در ارتباط با تقلب، هنگام روبرو شدن با موارد تردید
در ارتباط با تقلب، هنگام روبرو شدن با موارد تردید برانگیز، چنانچه مسیرهای مناسبی برای افشاگری وجود داشته باشد، این موارد را گزارش می‌کنند. محافظت از افشاگران. طبق گزارش انجمن بازرسان تقلب گواهی شده (ACFE) دربارهٔ تقلب‌ها و سوءاستفاده‌های شغلی (۲۰۱۲) سازمان‌ها در هر سال ۷ درصد درآمد خود را در اثر تقلب از دست می‌دهند. این مبلغ نزدیک به یک تریلیون دلار اعلام شده‌است. برای آن که هنگفتی این مبلغ را در ذهن‌تان مجسم شود، کافی است بدانید مبلغی نزدیک به مجموع درآمد صادرات نفت ایران در ۱۰۰ سال گذشته‌است! پس با توجه
صادرات نفت ایران در ۱۰۰ سال گذشته‌است! پس با توجه به این که پای مبالغی هنگفت و منافعی سرشار در میان است، تقلب و فساد مالی را می‌توان در هیبت یکی از پرگردش‌ترین و سودآورترین تجارتهای بزرگ جهان - مثل تجارت جنگ‌افزار، نفت و مواد مخدر - دانست. از این رو، بسیاری از کارشناسان ضد تقلب ورود به عرصه مبارزه با تقلب و فساد مالی را به جنگی تمام‌عیار تشبیه کرده‌اند که سربازان و سرداران حاضر در هر دو جبهه این نبرد جانانه با یکدیگر پیکار می‌کنند؛ بنابراین، افشاگران در هر جای دنیا که دست به افشاگری و خبررسانی بزنند ممکن
جای دنیا که دست به افشاگری و خبررسانی بزنند ممکن است با واکنش‌های تلافی‌جویانه گوناگون و گاهی مرگ‌بار روبرو شوند. از این رو، در بعضی از کشورها قوانین و سازوکارهایی برای محافظت از افشاگران وجود دارد. برای مثال (ویکی‌پدیا انگلیسی): در این کشور قوانین گوناگون و چندپاره و بعضاً متناقضی در ارتباط با افشاگری وجود دارد. بعضی از این قوانین فقط در یک یا چند ایالت لازم‌الاجرا هستند و بعضی دیگر در همه کشور اجرا می‌شوند. نخستین قانونی که در آمریکا به موضوع محافظت از افشاگران پرداخت قانون ادعاهای نادرست (مصوب ۱۸۶۳و
افشاگران پرداخت قانون ادعاهای نادرست (مصوب ۱۸۶۳و بازنگری‌شده در ۱۹۸۶) است. در این قانون برای تشویق افشاگران درصدی از مبلغ پول بازیافت‌شده یا زیان پیش‌گیری‌شده از سوی دولت به آنان پرداخت می‌شود. دولت نیز موظف است از این افراد محافظت کند (ویکی‌پدیا انگلیسی). یکی دیگر از قوانین آمریکا که به تازگی (۲۰۱۰) در این زمینه به تصویب رسید، قانون اصلاح وال‌استریت و حفاظت مصرف‌کننده ۲۰۱۰ (قانون داد- فرانک) است. در این قانون نیز در راستای برنامه افشاگری کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا (SEC) مشوق‌ها و محافظت‌هایی برای
بهادار آمریکا (SEC) مشوق‌ها و محافظت‌هایی برای افشاگران در حوزه اوراق بهادار آمریکا تصویب شد. در این کشور نیز قانون افشای نفع عمومی (۱۹۹۸) چارچوبی از محافظت قانونی را برای افشاگران فراهم کرده‌است. در سالهای اخیر بحث افشاگری در ایران نیز مطرح شده و مجلس یازدهم نیز قصد تصویب قانونی دارد که از افشاگران حمایت و به فردی که افشاگری می‌کند، درصدی از مبلغ فساد را به عنوان جایزه اهدا می‌کند. همچنین وزیر اقتصاد نیر بر راه اندازی سامانه افشاگری و حمایت قانونی از افشاگری و دادن جایزه به افشاکنندگان تخلفات تأکید
افشاگری و دادن جایزه به افشاکنندگان تخلفات تأکید داشته‌است. این وزارتخانه نسبت به راه اندازی سامانه سراسری برای این مسئله نیز اقدام کرده‌است.
عقاب صحرایی، عقاب دشتی یا عقاب استپی یک پرنده شکاری از تیرهٔ بازان است. این پرنده در ایران نیز به صورت مهاجر یافت می‌شود و از پرندگانِ حفاظت شده است. این پرنده ۷۵ سانتیمتر طول دارد. پرنده بالغ به رنگ قهوه‌ای تیره، با پوشش متنوع زیربال، شبیه قسمت‌های دیگر بدن یا کمرنگ‌تر از ان دیده می‌شود. زیر بال یکدست و بل پرهای پروازی کمرنگ تر یا پرنگ تر از ان، و نوارهای تیره پهن در حاشیه انتهایی بالها، که حاشیه سرشانه و پیش بال تیره رنگ است دیده می‌شود. در گذشته، گونهٔ عقاب دشتی دو گونه کنونی «عقاب صحرایی» و «عقاب خاکی»
دشتی دو گونه کنونی «عقاب صحرایی» و «عقاب خاکی» را دربر می‌گرفت ولی سپس پرنده‌شناسان این دو گونه را از هم جدا کردند. زیستگاه: این پرنده در نواحی باز و استپ‌های نیمه‌بیابانی و کوهپایه‌ها، نزدیک تالاب‌ها، و نزدیک زباله‌دانی شهرهای درون بیابان به سر می‌برد.
جایزه آلبرت اینشتین جایزه‌ای در فیزیک نظری بود که به دست‌آوردهای برجسته در علوم طبیعی داده می‌شد. هزینه‌های مالی این جایزه از طرف صندوق یادبود لوییس و رُزا اشتراوس ٬تأمین می‌گردید و به مناسبت ۷۰اُمین سال تولد اینشتین پایه‌گذاری شد. نخستین بار در سال ۱۹۵۱ با مبلغ ۱۵٬۰۰۰ دلار، به کورت گودل و جولیان شوینگر اهدا شد، اما بعد از آن مبلغ جایزه به ۵٬۰۰۰ دلار کاهش پیدا کرد. برندگان توسط گروهی (که اعضای اولیه آن آلبرت اینشتین ٬روبرت اوپنهایمر، جان فون نویمان و هرمان ویل بودند) انتخاب می‌شدند.لوئیس اشتراوس یکی از هیئت
بودند) انتخاب می‌شدند.لوئیس اشتراوس یکی از هیئت امنای موسسه بود..
جایزه اینشتین در علوم لیزر جایزه‌ای بود که توسط جامعه (ی سابق) الکترونیک نوری و کوانتومی اهدا می‌شد.جایزه که در سال‌های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۶ اهدا می‌گردید ٬یک مدال برنجی با تصویر اینشتین و تصویری از گذاری دو مرحله‌ای شامل ضرایب انتقال A به B بود.
نیکلاس مادورو (زاده ۱۹۶۲) سیاست‌مدار ونزوئلایی و رئیس‌جمهور کنونی ونزوئلا است. وی پس از مرگ هوگو چاوز، رئیس‌جمهور ونزوئلا شد. وی پیش از آن، پست‌های وزارت امور خارجه (از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۳) و معاونت اجرایی ریاست جمهوری را (از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳) بر عهده داشت. او در آوریل ۲۰۱۳ با رای ۵۱ درصدی مردم در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۱۳ ونزوئلا به مقام چهل و ششمین ریاست جمهوری ونزوئلا دست یافت. نیکلاس در جوانی راننده اتوبوس بود و سپس رهبر اتحادیه تاجران شد تا این‌که در سال ۲۰۰۰ در انتخابات مجمع ملی ونزوئلا (مجلس
در سال ۲۰۰۰ در انتخابات مجمع ملی ونزوئلا (مجلس قانون‌گذاری ونزوئلا) رأی آورد. مادورو در دولت چاوز دارای پست‌های مختلفی از جمله وزیر امور خارجه بود. در سال ۲۰۱۲، نشریهٔ وال‌استریت جورنال، وی را توانمندترین مسئول و سیاستمدار در حلقهٔ اطرافیان چاوز توصیف کرد. بعد از مرگ چاوز در سال ۲۰۱۳ مادورو رئیس‌جمهور ونزوئلا شد. کمبودها در ونزوئلا و کاهش استانداردها و سطح زندگی مردم ونزوئلا، باعث کاهش محبوبیت مادورو و آغاز اعتراضات گسترده مردم ونزوئلا از سال ۲۰۱۴ شد. به نوشتهٔ نیویورک تایمز، دولت مادورو مسبب مشکلات
به نوشتهٔ نیویورک تایمز، دولت مادورو مسبب مشکلات اقتصادی ونزوئلا بوده و حکومت او با هدف سرکوب اعتراضات، مخالفان و منتقدان را تبعید، زندانی و کشته است. در انتخابات ریاست‌جمهوری ونزوئلا در سال ۲۰۱۸، رهبران مخالفان دولت، زندانی، تبعید یا از شرکت در انتخابات، منع شده و این انتخابات پرحاشیه، بدون نظارت نهادهای نظارتی و بین‌المللی انجام شد و برخی رأی‌دهندگان، وادار به حمایت از مادورو در انتخابات شدند. بسیاری از کشورها، آن انتخابات و انتخابات مجلس مؤسسان ونزوئلا در سال ۲۰۱۷ را به رسمیت نشناختند. دولت‌های آمریکا،
سال ۲۰۱۷ را به رسمیت نشناختند. دولت‌های آمریکا، پاناما و کانادا نیز دولت مادورو را تحریم کردند. دولت مادورو همچنین خبرنگاران منتقد را بازداشت و دسترسی به اطلاعات آزاد و اینترنت را به‌ویژه در هنگام رخدادهای مهم سیاسی، مسدود کرد. ۱۱۵ رسانه ونزوئلایی در فاصلهٔ سال‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۸، مسدود شد و در سال ۲۰۱۹، شاخص آزادی رسانه‌ها در ونزوئلا، در میان ۱۸۰ کشور، در رتبهٔ ۱۴۸ قرار گرفت. مادورو در دوران ریاست‌جمهوری خود، حاکمی یکه‌سالار و دیکتاتور، توصیف شده و به‌گفتهٔ سازمان کشورهای آمریکایی، در دوران مسؤولیت مادورو،
سازمان کشورهای آمریکایی، در دوران مسؤولیت مادورو، مواردی از جنایات علیه بشریت از سوی دولت وی انجام گرفته است. در فوریهٔ ۲۰۱۸، دیوان کیفری بین‌المللی بررسی جرائم ارتکابی و رفتار دولت وی را آغاز کرده است. بر پایهٔ تخمین سازمان ملل متحد، در دورهٔ مسئولیت مادورو، حدود ۹٬۰۰۰ شهروند ونزوئلایی، مورد قتل‌های فراقضایی قرار گرفته و حدود ۵ میلیون نفر، مجبور به ترک ونزوئلا شده‌اند. حکومت‌های روسیه، چین، کوبا، ایران، ترکیه و السالوادور، از حامیان حکومت مادورو هستند و بررسی نهادهای بین‌المللی را، دخالت در امور داخلی
بررسی نهادهای بین‌المللی را، دخالت در امور داخلی ونزوئلا اظهار کرده‌اند. این کشورها به همراه سوریه، در بحران ریاست‌جمهوری ۲۰۱۹ ونزوئلا، حامی مادورو بوده و آمریکا، کانادا، و بیشتر کشورهای غرب اروپا و کشورهای آمریکای لاتین، از خوان گوایدو حمایت کرده و وی را رئیس‌جمهور مشروع ونزوئلا دانستند. با وجود تمامی انتقادات، مادورو در ۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۹، برای ریاست جمهوری، سوگند خورد و گوایدو، رئیس مجمع ملی ونزوئلا نیز چند روز بعد و در ۲۳ ژانویه، خود را رئیس‌جمهور رسمی و مشروع ونزوئلا، اعلام کرد. دولت مادورو، اعتراضات را
ونزوئلا، اعلام کرد. دولت مادورو، اعتراضات را یک کودتا و حمایت آمریکا از گوایدو را فتنه‌ای از سوی آمریکا برای تصاحب ذخایر نفتی ونزوئلا دانست. این ادعا از سوی گوایدو، تکذیب و رد شد. در پی مجموعه‌ای از ناآرامی‌ها و خیزش نافرجام ۲۰۱۹ ونزوئلا، نمایندگان گوایدو و مادورو، در ۳۰ آوریل ۲۰۱۹ با هدف کاهش تنش و خشونت‌ها با یکدیگر دیدار کردند. در ۲۶ مارس ۲۰۲۰، وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا، مادورو را به قاچاق موادمخدر و همکاری با قاچاقچیان مواد مخدر، با اهداف سیاسی متهم کرد. وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا
متهم کرد. وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا نیز، پاداشی به مبلغ ۱۵ میلیون دلار برای اطلاعاتی که منجر به بازداشت و محاکمهٔ مادورو شود، پیشنهاد کرد. نیکلاس مادرو در سال ۲۰۱۸ هنگامی که در حال سخنرانی در جمع نظامیان بود توسط پهپاد ترور ناموفق شد. اکنون (اوت ۲۰۲۵) ایالات متحده آمریکا برای پیدا کردن او و تحقیقاتی که باعث دستگیری او شود ۵۰ میلیون دلار جایزه گذاشته است. زندگی شخصی. نیکلاس مادورو موروس در ۲۳ نوامبر ۱۹۶۲ در کاراکاس در خانواده ای از طبقه کارگر زاده شد. او دارای یک خانواده چپ‌گرا و «رویای مبارز
شد. او دارای یک خانواده چپ‌گرا و «رویای مبارز جنبش انتخاباتی پوئبلو (MEP)» متولد شد. مادورو در مدرسه، دانش‌آموزی ضعیف بود و بر اساس آمار موجود، او هیچ‌گاه دبیرستان را به پایان نرسانده است. پدرش، نیکلاس مادورو گارسیا، که از رهبران برجسته اتحادیه کارگری بود که در ۲۲ آوریل ۱۹۸۹ در یک تصادف رانندگی درگذشت. مادرش، ترزا د خسوس موروس، در کوکوتا، شهری مرزی کلمبیا در مرز با ونزوئلا زاده شد. مادورو در خیابان کاله ۱۴، خیابانی در لوس ژاردینز، ال واله، یک محله کارگری در حومه غربی کاراکاس بزرگ شد. او تنها پسر از چهار
در حومه غربی کاراکاس بزرگ شد. او تنها پسر از چهار فرزند گارسیا بود و سه خواهر به نام‌های ماریا ترزا، جوزفینا و آنیتا داشت. مادورو به عنوان یک کاتولیک رومی بزرگ شد. در سال ۲۰۱۲، نیویورک تایمز گزارش داد که او پیرو گوروی هندوی، ساتیا سای بابا، بوده و قبلاً در سال ۲۰۰۵ از این گورو در هند بازدید کرده است. او در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۳ اظهار داشت که «پدربزرگ و مادربزرگ من یهودی بودند، از یک پیشینه موری سفاردی، و در ونزوئلا به کاتولیک گرویدند.» مادورو دو بار ازدواج کرده است. اولین ازدواج او با آدریانا گوئرا آنگولو
کرده است. اولین ازدواج او با آدریانا گوئرا آنگولو بود که از او تنها پسرش، نیکلاس مادورو گوئرا، که با نام "نیکولاسیتو" نیز شناخته می‌شود را داشت که به چندین پست ارشد دولتی (رئیس هیئت بازرسان ویژه ریاست جمهوری، رئیس مدرسه ملی فیلم و یک کرسی در مجلس ملی) گماشته شد. او بعداً با سیلیا فلورس، وکیل و سیاستمداری که در اوت ۲۰۰۶ جایگزین مادورو به عنوان رئیس مجلس ملی شد، ازدواج کرد، زمانی که او استعفا داد تا وزیر امور خارجه شود و اولین زنی باشد که به عنوان رئیس مجلس ملی خدمت می‌کند. این دو از دهه ۱۹۹۰، زمانی که فلورس
خدمت می‌کند. این دو از دهه ۱۹۹۰، زمانی که فلورس پس از کودتای ۱۹۹۲ ونزوئلا وکیل هوگو چاوز بود، رابطه عاشقانه‌ای داشتند و در ژوئیه ۲۰۱۳ ماه‌ها پس از رئیس جمهور شدن مادورو ازدواج کردند. اگرچه آنها فرزندی با هم ندارند، مادورو سه فرزندخوانده از ازدواج اول همسرش با والتر رامون گاویدیا دارد؛ والتر جیکوب، یوسول و یوسر. مادورو طرفدار موسیقی جان لنون و کمپین‌های او برای صلح و عشق است. مادورو گفته است که از موسیقی و ضدفرهنگ دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ الهام گرفته است و همچنین از رابرت پلنت و لد زپلین نام برده است. اوایل کار.
از رابرت پلنت و لد زپلین نام برده است. اوایل کار. تحصیل و کار اتحادیه‌ای. مادورو در دبیرستان دولتی لیسئو خوزه آوالوس در ال واله تحصیل کرد. آشنایی او با سیاست زمانی بود که عضو اتحادیه دانش‌آموزی دبیرستان خود شد. طبق سوابق مدرسه، مادورو از دبیرستان فارغ‌التحصیل نشد. به گفته کارلوس پنالوزا، نویسنده و فرمانده سابق ارتش ونزوئلا، مادورو از سوی مقامات ونزوئلا به دلیل ربودن ویلیام نیهوس، تاجر آمریکایی و رئیس اوونز-ایلینوی در ونزوئلا، که توسط شبه‌نظامیان چپ‌گرا که بعدها به هوگو چاوز نزدیک شدند، گروگان گرفته شده
بعدها به هوگو چاوز نزدیک شدند، گروگان گرفته شده بود، مورد توجه قرار گرفت. مادورو سال‌ها به عنوان راننده اتوبوس برای شرکت مترو کاراکاس کار کرد. او یک اتحادیه کارگری غیررسمی در این شرکت تأسیس کرد که در آن زمان اتحادیه‌ها را ممنوع کرده بود. او همچنین در طول مبارزات انتخاباتی ناموفق ریاست جمهوری رنگل در سال ۱۹۸۳، به عنوان محافظ خوزه ویسنته رنگل استخدام شد. مادورو در سن ۲۴ سالگی به همراه دیگر شبه‌نظامیان سازمان‌های چپ‌گرا در آمریکای جنوبی که در سال ۱۹۸۶ به کوبا نقل مکان کرده بودند، در هاوانا اقامت داشت و در یک
نقل مکان کرده بودند، در هاوانا اقامت داشت و در یک دوره یک ساله در مدرسه ملی کوادروس خولیو آنتونیو ملا، مرکزی برای آموزش سیاسی که توسط اتحادیه جوانان اداره می‌شد، شرکت کرد. در طول اقامتش در کوبا توسط پدرو میرت پریتو، عضو ارشد دفتر سیاسی حزب کمونیست کوبا که به فیدل کاسترو نزدیک بود، آموزش دید. MBR-200. به گفته کارلوس پنالوزا، ظاهراً مادورو از سوی دولت کاسترو مأمور شده بود تا به عنوان یک «خبرچین» برای ریاست اطلاعات کوبا کار کند تا به هوگو چاوز که در حال تجربه یک حرفه نظامی رو به رشد بود، نزدیک شود. در اوایل
یک حرفه نظامی رو به رشد بود، نزدیک شود. در اوایل دهه ۱۹۹۰، او به MBR-200 پیوست و زمانی که به دلیل نقشش در کودتای ونزوئلا در سال ۱۹۹۲ زندانی شد، برای آزادی چاوز مبارزه کرد. در اواخر دهه ۱۹۹۰، مادورو در تأسیس جنبش جمهوری پنجم نقش مهمی داشت، جنبشی که از چاوز در انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۹۹۸ حمایت کرد. مجلس ملی. مادورو در سال ۱۹۹۸ از طریق فهرست MVR به مجلس نمایندگان ونزوئلا، در سال ۱۹۹۹ به مجلس ملی مؤسسان و سرانجام در سال ۲۰۰۰ به مجلس ملی راه یافت و همواره نماینده منطقه پایتخت بود. مجلس او را به عنوان رئیس
منطقه پایتخت بود. مجلس او را به عنوان رئیس مجلس انتخاب کرد، نقشی که از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ بر عهده داشت. وزارت امور خارجه ونزوئلا. مادورو در سال ۲۰۰۶ به عنوان وزیر امور خارجه منصوب شد و در زمان چاوز در این سمت خدمت کرد تا اینکه در اکتبر ۲۰۱۲، پس از انتخابات ریاست جمهوری، به عنوان معاون رئیس جمهور ونزوئلا منصوب شد. به گزارش بی‌بی‌سی موندو، در دوران تصدی مادورو به عنوان وزیر امور خارجه، «او به عنوان یک بازیگر کلیدی در پیشبرد سیاست خارجی کشورش فراتر از مرزهای آمریکای لاتین برای نزدیک شدن به تقریباً هر دولتی که
لاتین برای نزدیک شدن به تقریباً هر دولتی که رقیب ایالات متحده بود، در نظر گرفته می‌شد.» مواضع سیاست خارجی ونزوئلا در دوران ریاست جمهوری او شامل موارد زیر بود: پایان روابط غیررسمی با تایوان به نفع جمهوری خلق چین، حمایت از لیبی در زمان معمر قذافی، قطع روابط دیپلماتیک با اسرائیل در طول جنگ غزه ۲۰۰۸-۲۰۰۹، به رسمیت شناختن و برقراری روابط دیپلماتیک با کشور فلسطین، چرخش در روابط با کلمبیا در سال ۲۰۰۸ (با اکوادور) و دوباره در سال ۲۰۱۰، به رسمیت شناختن آبخازیا و اوستیای جنوبی به عنوان کشورهای مستقل و حمایت از بشار
جنوبی به عنوان کشورهای مستقل و حمایت از بشار اسد در طول جنگ داخلی سوریه. تمیر پوراس، استاد موسسه مطالعات سیاسی پاریس در سال ۲۰۱۹ که در دوران تصدی مادورو به عنوان وزیر امور خارجه، رئیس دفتر او بود، گفت که در روزهای اولیه چاویسمو، مادورو «عملگرا» و «سیاستمداری بسیار ماهر» تلقی می‌شد که «در مذاکره و چانه‌زنی مهارت داشت». پوراس گفت که مادورو «در برقراری ارتباط با سران کشورها و امضا و دستیابی به توافقات (...) در مدت زمان بسیار سریع بسیار مؤثر بود». به گفته روری کارول، مادورو در زمان خدمت به عنوان وزیر امور
کارول، مادورو در زمان خدمت به عنوان وزیر امور خارجه به هیچ زبان خارجی صحبت نمی‌کرد. بازداشت ۲۰۰۶ در نیویورک. در سپتامبر ۲۰۰۶، مادورو هنگام تلاش برای بازگشت به ونزوئلا از طریق میامی، پس از پرداخت نقدی سه بلیط هواپیما، به مدت کوتاهی توسط مأموران امنیت داخلی در فرودگاه بین‌المللی جان اف کندی به مدت حدود ۹۰ دقیقه بازداشت شد. مادورو و رئیس جمهور هوگو چاوز هر دو در شهر نیویورک برای شرکت در شصت و یکمین اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل متحد حضور داشتند، جایی که رئیس جمهور چاوز در سخنرانی خود جورج دبلیو بوش، رئیس جمهور
چاوز در سخنرانی خود جورج دبلیو بوش، رئیس جمهور آمریکا، را «شیطان» نامید. این حادثه زمانی آغاز شد که مادورو سعی کرد وسیله‌ای را که در ایست بازرسی امنیتی فرودگاه بین‌المللی جان اف کندی بازرسی شده بود، بردارد و پرسنل امنیتی به مادورو گفتند که او از انجام این کار منع شده است. مادورو بعداً خود را به عنوان یک دیپلمات از دولت ونزوئلا معرفی کرد، اما مقامات همچنان او را به اتاقی برای انجام بازرسی ثانویه همراهی کردند. در یک مقطع، مقامات به مادورو و دیگر مقامات ونزوئلایی دستور دادند که دست و پای خود را باز کنند و
دستور دادند که دست و پای خود را باز کنند و بازرسی شوند، اما مادورو و دیگران به زور امتناع کردند. گذرنامه و بلیط دیپلماتیک او برای مدتی نگهداری شد و سرانجام به او بازگردانده شد. مادورو پس از آزادی در هیئت نمایندگی ونزوئلا در سازمان ملل متحد، در سخنرانی خود گفت که بازداشت او توسط مقامات آمریکایی غیرقانونی بوده و در سازمان ملل متحد شکایتی مطرح کرده است. مقامات ایالات متحده و سازمان ملل متحد این حادثه را تأسف‌بار خواندند، اما گفتند که مادورو برای «بازرسی ثانویه» شناسایی شده است. راس ناک، سخنگوی امنیت داخلی،
شناسایی شده است. راس ناک، سخنگوی امنیت داخلی، بدرفتاری با مادورو را تکذیب کرد و گفت که هیچ مدرکی دال بر ناهنجاری در طول فرآیند بازرسی وجود نداشته است. یک دیپلمات ناشناس سازمان ملل متحد گفت که سفر مادورو به تأخیر افتاده است زیرا او بدون بلیط دیر حاضر شده و همین امر باعث بازرسی شده است. مادورو گفت که این حادثه مانع از سفر او به خانه در همان روز شد. وقتی رئیس جمهور چاوز از این حادثه مطلع شد، گفت که بازداشت مادورو تلافی سخنرانی خودش در مجمع عمومی سازمان ملل بوده است. معاونت رئیس جمهور ونزوئلا. پیش از گماردن
است. معاونت رئیس جمهور ونزوئلا. پیش از گماردن مادورو به معاونت ریاست جمهوری، چاوز در سال ۲۰۱۱ او را برای جانشینی او در ریاست جمهوری در صورت مرگش بر اثر سرطان انتخاب کرده بود. این انتخاب به دلیل وفاداری مادورو به چاوز و به دلیل روابط خوب او با دیگر چاوزی‌ها مانند الیاس خائوآ، وزیر سابق جسی چاکون و خورخه رودریگز انجام شد. مقامات بولیواری پیش‌بینی کردند که پس از مرگ چاوز، مادورو با مشکلات سیاسی مواجه خواهد شد و ونزوئلا بی‌ثباتی را تجربه خواهد کرد. چاوز در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۲، اندکی پس از پیروزی در انتخابات ریاست
اکتبر ۲۰۱۲، اندکی پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری آن ماه، مادورو را به عنوان معاون رئیس جمهور ونزوئلا منصوب کرد. دو ماه بعد، در ۸ دسامبر ۲۰۱۲، چاوز اعلام کرد که سرطان عودکننده‌اش بازگشته است و برای جراحی اورژانسی و درمان‌های پزشکی بیشتر به کوبا باز خواهد گشت. چاوز گفت که اگر وضعیتش بدتر شود و انتخابات ریاست جمهوری جدیدی برای جایگزینی او برگزار شود، ونزوئلایی‌ها باید به مادورو رأی دهند تا جانشین او شود. این اولین باری بود که چاوز جانشین بالقوه‌ای برای جنبش خود معرفی کرد و همچنین اولین باری بود که او
جنبش خود معرفی کرد و همچنین اولین باری بود که او علناً احتمال مرگ خود را پذیرفت. حمایت چاوز از مادورو، دیوسدادو کابلو، معاون سابق رئیس جمهور و مقام قدرتمند حزب سوسیالیست که با نیروهای مسلح ارتباط داشت و به طور گسترده به عنوان کاندیدای اصلی جانشینی چاوز در نظر گرفته می‌شد را به حاشیه راند. پس از اینکه چاوز از مادورو حمایت کرد، کابلو «بلافاصله به هر دو نفر اعلام وفاداری کرد». پس از مرگ هوگو چاوز در ۵ مارس ۲۰۱۳، مادورو اختیارات و مسئولیت‌های رئیس جمهور را به عهده گرفت. او خورخه آریزا را به عنوان معاون رئیس
عهده گرفت. او خورخه آریزا را به عنوان معاون رئیس جمهور منصوب کرد. از آنجایی که چاوز در چهار سال اول دوره خود درگذشت، قانون اساسی ونزوئلا تصریح کرد که انتخابات ریاست جمهوری باید ظرف ۳۰ روز پس از مرگ او برگزار شود. مادورو به اتفاق آرا به عنوان نامزد حزب سوسیالیست در انتخابات انتخاب شد. وقتی او به طور موقت قدرت را به دست گرفت، رهبران اپوزیسیون استدلال کردند که مادورو با به دست گرفتن قدرت بر رئیس مجلس ملی، مواد ۲۲۹، ۲۳۱ و ۲۳۳ قانون اساسی ونزوئلا را نقض کرده است. به گفته کورالس و پنفولد، جانشینی مادورو در سال
به گفته کورالس و پنفولد، جانشینی مادورو در سال ۲۰۱۳ به دلیل سازوکارهای متعددی بود که توسط چاوز ایجاد شده بود. در ابتدا، قیمت نفت به اندازه کافی بالا بود که مادورو بتواند هزینه‌های لازم برای حمایت، به ویژه با ارتش را حفظ کند. مادورو از روابط خارجی که توسط چاوز ایجاد شده بود نیز استفاده کرد، زیرا او مهارت‌هایی را که در زمان خدمت به عنوان وزیر امور خارجه آموخته بود، به کار گرفت. در نهایت، حزب سوسیالیست متحد ونزوئلا و نهادهای دولتی از مادورو حمایت کردند و «رژیم از نهادهای سرکوب و استبداد، که در زمان چاوز نیز
از نهادهای سرکوب و استبداد، که در زمان چاوز نیز ایجاد شده بودند، برای سرکوب بیشتر مخالفان استفاده کرد.» در آوریل ۲۰۱۳، مادورو به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد و با اختلاف کمی هنریکه کاپریلس، نامزد مخالف، را تنها با ۱.۵ درصد آرا که این دو را از هم جدا می‌کرد، شکست داد. کاپریلس خواستار بازشماری آرا شد و از به رسمیت شناختن نتیجه انتخابات به عنوان معتبر خودداری کرد. مادورو در ۱۹ آوریل، پس از آنکه کمیسیون انتخابات قول حسابرسی کامل نتایج انتخابات را داده بود، به عنوان رئیس جمهور سوگند یاد کرد. در اکتبر ۲۰۱۳، او از
رئیس جمهور سوگند یاد کرد. در اکتبر ۲۰۱۳، او از ایجاد یک آژانس جدید به نام «معاونت وزارت شادی عالی» برای هماهنگی برنامه‌های اجتماعی خبر داد. ریاست جمهوری ونزوئلا. در ۱۴ آوریل ۲۰۱۳ مادورو در انتخابات ریاست‌جمهوری ونزوئلا (۲۰۱۳) پیروز شد. او در این انتخابات توانست با ۱٫۵٪ رای بیشتر از رقیب خود انریکه کاپریلس رادنسکی پیشی بگیرد. انتخاباتی دیگر در سال ۲۰۱۸ تکرار شد که نتیجه آن مورد قبول مخالفان مادورو قرار نگرفت. رهبران اپوزیسیون در ونزوئلا در ماه مه ۲۰۱۶ طوماری را به شورای ملی انتخابات (CNE) ارائه کردند که در
را به شورای ملی انتخابات (CNE) ارائه کردند که در آن خواستار برگزاری همه‌پرسی برای برکناری مادورو شده بود و مردم باید در مورد برکناری او از قدرت رأی می‌دادند. در ۵ ژوئیه ۲۰۱۶، سرویس اطلاعاتی ونزوئلا پنج فعال مخالف را که در همه‌پرسی برای برکناری شرکت داشتند، بازداشت کرد و دو فعال دیگر از همان حزب نیز دستگیر شدند. پس از تأخیر در تأیید امضاها، معترضان ادعا کردند که دولت عمداً این روند را به تأخیر می‌اندازد. دولت در پاسخ استدلال کرد که معترضان بخشی از توطئه‌ای برای سرنگونی مادورو هستند. در ۱ آگوست ۲۰۱۶، CNE