payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به مشتریان و یکی برای backhaul است. نامگذاری "۱+۱" نشان می‌دهد که این رادیوهای جداگانه درbackhaul ارائه خدمات شرکت نمی‌کنند و در backhaul مشتریان شرکت می‌کنند. این دو رادیو می‌توانند در باندهای مختلف به کار گرفته شوند به عنوان مثال بر اساس IEEE 802.11، 2.4GH رادیو را می‌توان مورد استفاده برای سرویس و ۸۰۲. ۱۱a،(5GH) را می‌توان برای backhaul مورد استفاده قرار داد. امروزه اکثر محصولات در دسترس مش در این دسته سقوط می‌کنند. جدا کردن خدمات از backhaul باعث افزایش کارایی می‌شود زمانی که در مقایسه با تک رادیو در
کارایی می‌شود زمانی که در مقایسه با تک رادیو در شبکه مش قرار می‌گیرد. اما از آنجا که مش تک رادیو هنوز هم در خدمت backhaul است بسته‌های ارسالی نسبت به سهم پهنای باند اینترنت در هر هاپ در طول مسیر backhaul با همه گره‌های دیگر backhaul مش در همان کانال برخورد می‌کند این کاهش عملکرد همانطور که در شکل ۳ نشان داده شده‌است برای رادیو مش تک شدید نبود اما با این وجود قابل ملاحظه هستند. در بهترین تنظیمات ۱ یا ۲ هاپ در محصولات نسل دوم مش به کار گرفته شده‌است. رادیوهای backhaul. در آخرین تنظیمات نشان داده شده در شکل
backhaul. در آخرین تنظیمات نشان داده شده در شکل ۲، backhaul جداگانه و قابلیت سرویس و مدیریت کانال‌های رادیویی به صورت پویا تمام رادیوهای غیر تداخل کانال را فراهم می‌کند. تجزیه و تحلیل عملکرد نشان می‌دهد که این عملکرد نسبت به دو روش در نظر گرفته شده بهتر است توجه داشته باشید که این دو رادیو backhaul برای پیکربندی ۳ رادیو در شکل ۲ نشان داده شده‌است و از همان نوع "۱+۱" است و نباید با اصطلاح دو گانه شبکه‌های رادیویی که در ان یکی از برنامه‌های رادیویی به‌طور معمول از نوع ۸۰۲٫۱۱(backhaul) و دیگری از نوع
معمول از نوع ۸۰۲٫۱۱(backhaul) و دیگری از نوع ۸۰۲٫۱۱(خدمات) اشتباه گرفته شود. در پیکر بندی ۳ رادیو، دو رادیو ارائه uplink ,downlinkبا قابلیت backhaul را دارد و رادیو دیگر خدمات مشتریان. شکل چهار نشان می‌دهد که چگونه در دو رادیوی backhaul عملیات انتقال ترافیک با هردو رادیو به‌طور مستقل و در کانال‌های جداگانه است. مثال‌ها. امنیت مرزی. دانشکده تحصیلات تکمیلی نیروی دریایی در مونتری کالیفرنیا، نشان می‌دهد ۳/۱ پیکربندی چند رادیویی شبکه‌های مش بی‌سیم برای امنیت مرزی است در سال ۲۰۰۷ در سیستم خلبان، دوربین‌های هوایی
است در سال ۲۰۰۷ در سیستم خلبان، دوربین‌های هوایی درهوا به وسیله بالن‌هایی با رله زمان واقعی ویدیو و با وضوح بالا به پرسنل زمین از طریق شبکه مش نگه داشته می‌شدند. کامپیوترهای قابل حمل. آزمایشگاه رسانه ام‌آی‌تی پروژه‌های رادیویی تک لپ‌تاپ "xo-1" یا "olpc"را برای مدارس ممتاز زیر نظر کشورهای در حال توسعه و با استفاده از شبکه‌های بی‌سیم (بر اساس در استاندارد IEEE 802.11) گسترش داده است و زیر ساخت قوی و ارزان برای آن ایجاد کرده‌است. اتصالات آنی در ساختار لپ‌تاپ‌ها دارای پروژه‌هایی به منظور کاهش نیاز به
لپ‌تاپ‌ها دارای پروژه‌هایی به منظور کاهش نیاز به زیرساخت‌های خارجی مانند اینترنت برای رسیدن به همه مناطق است زیرا که یک گره متصل می‌تواند ارتباط خودش را با گره‌های نزدیک به اشتراک بگذارد. نرم‌افزارهای تعریف شده رادیو. بسیاری از شبکه‌های مش بی‌سیم در میان چندین باند رادیویی کار می‌کنند. برای مثال رله firetide و موج دوم پیکربندی شبکه‌های دوگانه رادیو مش دارای جزییاتی برای برقراری ارتباط گره به گره در۵. ۲GHZ یا ۵. ۸GHZ هستند. اما این ارتباط برای گره به مشتری دارای ۲. ۴GHZاست انجام این کار با استفاده از
دارای ۲. ۴GHZاست انجام این کار با استفاده از نرم‌افزار تعریف شده رادیو (SDR) است. شبکه‌های خانگی. نوشتار اصلی Home network از شبکه‌های مش بی‌سیم در شبکه‌های خانگی از جمله زیگ بی، Z-Wave و Insteon استفاده می‌شود.
تجزیه لهستان یا تجزیه مشترک‌المنافع لهستان-لیتوانی سه مرحله تجزیهٔ کشور لهستان بود که در نیمهٔ دوم قرن ۱۸ میلادی رخ داد و به پایان موجودیت مشترک‌المنافع لهستان-لیتوانی انجامید و استقلال لهستان را به مدت ۱۲۳ سال (تا ۱۹۱۸) از میان برد. عاملان این تجزیه امپراتوری روسیه، پادشاهی پروس و امپراتوری هابسبورگ بودند. این سه دولت سرزمین‌های لهستانی را میان خود تقسیم کردند. طی اولین تجزیه لهستان، در عهدنامه‌ای میان سه دولت روسیه، اتریش و پروس در تاریخ ۵ اوت ۱۷۷۲ تصمیم به تجزیه لهستان گرفته شد. دو دهه بعد، در هنگام
به تجزیه لهستان گرفته شد. دو دهه بعد، در هنگام دومین تجزیه لهستان، نیروهای روسیه و پروس وارد خاک لهستان شدند. (۲۳ ژانویه ۱۷۹۳) اتریش در دومین تجزیه لهستان شرکت نکرد. در سومین تجزیه لهستان، که در ۲۴ اکتبر ۱۷۹۵ میلادی به امضا رسید، لهستان استقلال خود را به‌طور کامل از دست داد و حتی قیام آزادی خواهان لهستانی نیز به موفقیت نینجامید.
تراژدی ژولیوس سزار که به اختصار ژولیوس سزار نیز نامیده می‌شود، نمایش‌نامه‌ای اثر ویلیام شکسپیر است که گمان می‌رود در سال ۱۵۹۹ میلادی نوشته شده باشد. این نمایش‌نامه دربارهٔ توطئه‌ای است که در سال ۴۴ پیش از میلاد علیه ژولیوس سزار، دیکتاتور رومی صورت گرفت که به قتل او و نیز شکست توطئه‌گران در نبرد فیلیپی منجر شد. شکسپیر دو نمایش‌نامه کوریولانوس و آنتونیوس و کلئوپاترا را نیز از وقایع تاریخی دوران امپراتوری روم اقتباس کرده‌است. اگرچه عنوان نمایش‌نامه ژولیوس سزار است، ولی سزار شخصیت اصلی نمایش‌نامه نیست؛ او تنها
است، ولی سزار شخصیت اصلی نمایش‌نامه نیست؛ او تنها در سه صحنه حضور دارد و در ابتدای پرده سوم کشته می‌شود. مارکوس بروتوس بیشتر از چهاربار و هربار چندین خط سخن می‌گوید و بار روانشناسی نمایش، کشمکش او برای انتخاب بین شرافت، وطن‌پرستی و دوستی با سزار است. خلاصه. مارکوس بروتوس یک پرتور رومی و از دوستان نزدیک سزار است. بروتوس به خاطر شک فزاینده‌ای که به قصد سزار برای تبدیل جمهوری به حکومت پادشاهی دارد (این شک را گایوس کاسیوس در دل او می‌اندازد) به گروهی سناتور که قصد توطئه علیه سزار را دارند می‌گرود. صحنه‌های
که قصد توطئه علیه سزار را دارند می‌گرود. صحنه‌های اولیه نمایشنامه به بحث بروتوس با کاسیوس و نیز کشمکش درونی او می‌پردازد. افزایش حمایت عمومی باعث گرویدن بروتوس به دسیسه‌چینان می‌شود (این حمایت عمومی در واقع فریبی بیش نیست که از سوی کاسیاس با نوشتن نامه‌های دروغین با دست‌خط‌های مختلف به بروتوس صورت می‌گیرد تا او را تشویق به پیوستن به مخالفان کند). فالگیری به سزار دربارهٔ نیمه ماه مارس هشدار می‌دهد، اما او اعتنایی نمی‌کند و در آن روز به دست دسیسه‌چینان در کاپیتول کشته می‌شود. کشته شدن سزار از مشهورترین
کاپیتول کشته می‌شود. کشته شدن سزار از مشهورترین صحنه‌های نمایشنامه است که در پرده سوم روی می‌دهد. سزار با نادیده گرفتن هشدارهای فالگیر و نیز همسرش به سنا می‌رود. در آنجا با انگیزه قبلی یک درخواست رای‌گیری از طرف "متالوس سیمبر" برای برادر تبعیدی‌اش داده می‌شود که سزار بلافاصله آن را رد می‌کند. در این هنگام، کاسکا از پشت گردن سزار را می‌گیرد تا دسیسه‌چینان او را آماج ضربات چاقو سازند. بروتوس آخرین نفر است و سزار جمله معروفش را در این لحظه به او می‌گوید: «تو هم، بروتوس؟» و شکسپیر این را نیز از زبان سزار اضافه
بروتوس؟» و شکسپیر این را نیز از زبان سزار اضافه کرده‌است که «پس بر خاک بیفت، سزار» و با این کار خواسته این نکته را برساند که سزار پس از فهمیدن این خیانت نخواسته که زنده بماند، پس قهرمان است. آنگاه توطئه‌گران می‌گویند که این کار را برای روم کرده‌اند نه برای خودشان، و تلاشی برای فرار از صحنه قتل انجام نمی‌دهند. بروتوس نیز در سخنانی از کار خود دفاع می‌کند و جمعیت نیز در آن لحظه طرف او را می‌گیرد. اما مارک آنتونی با ایستادن بر بالای جسد سزار، با زیرکی هرچه تمام‌تر با خطابه‌ای (که با این جمله شروع می‌شود:
تمام‌تر با خطابه‌ای (که با این جمله شروع می‌شود: «دوستان، رومیان، هم‌میهنان، به من گوش فرادهید») که برخلاف سخنان منطقی بروتوس، احساسات مردم را هدف گرفته، مردم را علیه قاتلان می‌شوراند و باعث می‌شود که مردم توطئه‌گران را از رم بیرون کنند. در ابتدای پرده چهارم بروتوس با کاسیوس برسر اینکه خون سزار را برای عدالت نریخته‌اند مشاجره می‌کند. سپس برای جنگ با مارک آنتونی و آگوستوس (فرزند سزار که شکسپیر نام او را اوکتاویوس گفته‌است) مشورت می‌کنند. آن شب روح سزار بر بروتوس ظاهر می‌شود و او را از شکست می‌آگاهاند.
بر بروتوس ظاهر می‌شود و او را از شکست می‌آگاهاند. بروتوس (Brutus): Why comest thou?(ترجمه: برای چه آمده‌ای؟)روح (Ghost): To tell thee thou shalt see me at Philippi.(ترجمه: تا به تو بگویم که مرا در فیلیپی خواهی دید.)درحین جنگ کاسیوس با شنیدن دستگیری بهترین دوستش، تیتینیوس، خود را می‌کشد. تیتینیوس که اسیر نشده، پس از دیدن جسد کاسیوس خود را می‌کشد. در آن مرحله از جنگ، بروتوس پیروز می‌شود اما پیروزی‌اش قطعی نیست. او روز بعد با قلبی سنگین به نبرد ادامه می‌دهد و پس از شکست خود را می‌کشد. نمایش با سخنان آنتونی که
از شکست خود را می‌کشد. نمایش با سخنان آنتونی که با ستایش بروتوس او را "نجیب‌ترین رومیان" می‌خواند به پایان می‌رسد. او می‌گوید او تنها خیانتکاری بود که برای روم عمل کرد. در این قسمت اشاره‌ای بین مارک آنتونی و اوکتاویوس وجود دارد که در اثر دیگر شکسپیر با نام آنتونیوس و کلئوپاترا نوشته شده‌است. تاریخ نگارش. این نمایشنامه ابتدا به سال ۱۶۲۳ در فیرست فولیو منتشر شد، اما توماس پلاتر جوان دیدن اجرایی از آن را به سال ۱۵۹۹ در یادداشت‌هایش ذکر کرده‌است. نام این نمایشنامه در لیست نمایشنامه‌های شکسپیر که "فرانسیس مرر"
در لیست نمایشنامه‌های شکسپیر که "فرانسیس مرر" در سال ۱۵۹۸ منتشر کرد نیامده‌است. براساس این دو نکته و نیز شباهت این اثر ازلحاظ واژگان با نمایشنامه هملت و ازلحاظ وزن با نمایشنامههای هنری پنجم و هر طور شما دوست دارید، محققان سال ۱۵۹۹ را درست می‌دانند. متن نمایشنامه ژولیوس سزار منتشرشده در فیرست فولیو تنها نسخه معتبر است که به خاطر انسجام و کیفیت آن مورد توجه است. منبع مورد استفاده شکسپیر برای نگارش این نمایشنامه، "زندگی بروتوس" و "زندگی سزار" از آثار پلوتارک بوده‌اند. متن نمایشنامه دارای عناصر تاریخ پریشانه
بوده‌اند. متن نمایشنامه دارای عناصر تاریخ پریشانه (آناکرونیستیک) بسیاری از دوره الیزابت (۱۵۵۸-۱۶۰۳) است. اشیائی که شخصیت‌ها دارند، همچون کلاه و دوبلت (نوعی جلیقه مردانه انگلیسی در دوره شکسپیر) در زمان روم باستان وجود نداشته‌است. مثلاً در متن گفته شده که سزار "دوبلت" (که متعلق به دوران الیزابت انگلیس است) پوشیده و نه "توگا"ی رومی. در جایی دیگر نیز صدای ضربه‌های ساعت بلند می‌شود و بروتوس به شمردن ضربه‌ها مشغول می‌شود. اولین اجراها. این نمایشنامه احتمالاً از اولین اجراهای شکسپیر در تئاتر گلوب بوده‌است. "توماس
اجراهای شکسپیر در تئاتر گلوب بوده‌است. "توماس پلاتر جوان"، یک مسافر سویسی، در ۲۱ سپتامبر ۱۵۹۹ یک تراژدی دربارهٔ ژولیوس سزار را در تئاتری در لندن دیده‌است که به احتمال زیاد همین اثر شکسپیر بوده‌است، چون نمایشنامه مشابه دیگری وجود ندارد. (اگرچه درام‌های بسیاری از این داستان در آن دوران ساخته شده‌است اما هیچ‌کدام به خوبی توضیحات "پلاتر" با اثر شکسپیر همخوانی ندارند.) پس از بازگشایی تئاترها در ابتدای دوره استقرار مجدد، در سال ۱۶۷۲، این نمایشنامه به دست توماس کیلیگرو بازبینی شد. چارلز هارت در ابتدا نقش بروتوس
بازبینی شد. چارلز هارت در ابتدا نقش بروتوس را بازی کرد و سپس این نقش را توماس بترتون بازی کرد. این نمایشنامه یکی از معدود آثار شکسپیر بود که در دوره استقرار مجدد یا قرن هجدهم تعدیل نشد.
تو هم، بروتوس؟ اصطلاحی لاتین است که برای بیان شاعرانه آخرین سخن فرمانروای روم، ژولیوس سزار، به دوستش مارکوس بروتوس بکار می‌رود که آن را در هنگام کشته شدن گفت. البته دقیقاً مشخص نیست که سزار در هنگام مرگ چنین چیزی را به بروتوس گفته باشد و مشهور شدن این جمله به خاطر استفاده شکسپیر از آن در نمایشنامه ژولیوس سزار است. از این اصطلاح در فرهنگ غربی برای نشان دادن اوج خیانت استفاده می‌شود. زمینه. در ۱۵ مارس (نیمه ماه مارس) سال ۴۴ قبل از میلاد، سزار بدست عده‌ای سناتور از جمله مارکوس بروتوس (دوست نزدیکش) مورد حمله
از جمله مارکوس بروتوس (دوست نزدیکش) مورد حمله قرار گرفت. سزار ابتدا در برابر حمله‌کنندگان مقاومت کرد اما بعد از دیدن بروتوس آن جملات را گفت و خود را به دست سرنوشت سپرد. آخرین سخن سزار قطعی نیستند و همیشه میان تاریخدانان و دانشگاهیان مورد بحث و جدل بوده‌است. عبارت "Et tu، Brute?" از نمایشنامه ژولیوس سزار (۱۵۹۹) گرفته شده که در اصل نیمه یک خط تلمیع با مضمون "Et tu، Brute? Then fall، Caesar!" (به معنی: تو هم، بروتوس؟ پس بمیر ای سزار) است. شکسپیر از اصطلاحی که در زمانش رایج بوده استفاده کرده‌است: به عنوان مثال
زمانش رایج بوده استفاده کرده‌است: به عنوان مثال در نمایشنامه لاتین "سزار اینترفکتوس" اثر "ریچارد ادس" در ۱۵۸۲ و "تراژدی حقیقی ریچارد دوک یورک" سال ۱۵۹۵ (که منبعی برای اثر بود) بکار رفته‌است. این اصطلاح از تفسیر تاریخ‌نگار رومی سوئتونیوس سرچشمه می‌گیرد که در آن نقل شده کسانی ادعا کرده‌اند که آخرین سخنان سزار جمله یونانی "καὶ σὺ τέκνον;" (با تلفظ "Kai su، teknon?") بوده‌است. این عبارت معنی "تو هم، فرزند؟" یا "تو هم، مرد جوان؟" را می‌دهد (به لاتین: "Tu quoque، Brute، fili mi") و دلالت بر این دارد که بروتوس
Brute، fili mi") و دلالت بر این دارد که بروتوس فرزند نامشروع سزار بوده‌است. اگر چه شاهدی بر اینکه سزار این سخن را گفته وجود ندارد و نیز تفسیر "فرزند من" درست نیست چون سزار در هنگام تولد بروتوس تنها چهارده سال داشته‌است. سوئتونیوس خود گفته که سزار در هنگام مرگ چیزی نگفته. پلوتارک نیز گفته که سزار در هنگام مرگ چیزی نگفته و تنها با دیدن بروتوس در میان خائنین توگای خود را (جلیقه مردان رومی) بر سر خود کشیده‌است. تفسیر. اگرچه این جمله اغلب به عنوان شوک سزار از دیدن بروتوس در میان خائنان تفسیر شده‌است، امروزه
دیدن بروتوس در میان خائنان تفسیر شده‌است، امروزه بحث‌هایی بر این شرح سرگرفته که اگر این جمله از سزار باشد ممکن است به معنی نفرین یا تهدید باشد. یک تئوری می‌گوید که سزار جمله‌ای یونانی را که از مدت‌ها پیش در میان رومیان مثل شده‌بود تغییر داده‌است. ضرب‌المثل کامل چنین است: "تو هم، ای فرزند، طعم قدرت را خواهی چشید." که تنها سزار قسمت اول آن را آورده تا مرگ بروتوس را پیش‌بینی کرده‌باشد. همچنین سخن سزار به عنوان "بعدش نوبت توست." و "به سمت جهنم به همراه تو، رفیق" نیز تفسیر شده‌است. خانواده‌های اشرافزاده رومی در
نیز تفسیر شده‌است. خانواده‌های اشرافزاده رومی در آن دوران (و از جمله خاندان سزار) از زبان یونانی (و نه لاتین) به عنوان زبان مادری خود استفاده می‌کرده‌اند. بنابراین احتمال دارد که سزار در هنگام مواجه شدن با مرگ به زبان مادری خود یعنی یونانی روی آورده باشد. اما این حقیقت که سزار از واژه محاوره‌ای معاصر "τέκνον" به جای "παῖ" (واژه‌ای که در دوران سزار به هنگام سخن گفتن به زبان یونانی استفاده می‌شده است.) استفاده کرده همچنان باعث درگرفتن بیشتر بحث‌ها شده‌است.
ساختار برخوردی دهانهٔ فرسایش‌یافتهٔ حاصل از برخورد سنگ‌های آسمانی با زمین است که از طریق ساختار زمین‌شناختی و سنگ‌های به‌شدت ضربه‌دیده قابل شناسایی است. به ساختار برخوردی، اخترداغ (astrobleme) هم گفته می‌شود.
اَنْسابُ الاَشْراف عنوان اثری در تاریخ سدۀ نخست اسلام و اَنساب عرب، تألیف احمد بن یحیی بلاذری (د ۲۷۹ق‌/،، ) است. موضوع. این کتاب که می‌توان آن را بزرگ‌ترین اثر تاریخی برجای مانده از سدۀ سوم هجریِ قمری دانست، به رغم نامش تنها نَسَب‌نامه نیست، بلکه موضوع نسب‌شناسی در برابر اطلاعات گرانبهای تاریخی و جنبۀ تاریخ‌نگاری آن، حجم اندکی را شامل می‌شود. در واقع، "انساب الاشراف"، یک دورۀ تاریخ سدۀ اول هجری بر مبنای «انساب» عرب است و می‌توان گفت که چنین شیوه‌ای در تاریخ‌نگاری مسلمانان در سدۀ سوم به‌گونه‌ای که بلاذری در
مسلمانان در سدۀ سوم به‌گونه‌ای که بلاذری در این اثر در پیش گرفت، تکرار نشد. اطلاق اشراف برای بزرگان عرب. عنوان «اشراف» — با آنکه در قرون پس از بلاذری، لفظ «شریف» بر منسوبان به اهل بیت پیامبر اسلام یا اعضای قبیله قریش اطلاق می‌شد — در این کتاب بلاذری ناظر به گروه خاصی از اعراب نیست؛ بلکه به گفته محققان، اَشراف در اینجا به‌طور مطلق بزرگان عرب و احتمالاً شامل کسانی است که از نژاد خالص عرب بوده‌اند. مطالب کتاب. کتاب انساب الاشراف، بدان گونه که اینک در دست داریم، بدون مقدمه چنین آغاز می‌شود: «قال احمد بن یحیی
بدون مقدمه چنین آغاز می‌شود: «قال احمد بن یحیی بن جابر: اَخبرنی جماعة من اهل العلم بالکتب قالوا…» مؤلف پس از بیان نسب نوح و فرزندان او، بلافاصله به ذکر انساب عرب پرداخته، و از آن‌جا که نسب یپامبر اسلام از عدنان آغاز می‌شود، یک یک نیاکان پیامبر را نام برده، و همراه آن به اختصار از دیگر فرزندان عدنان سخن رانده‌است. بدین گونه، پس از ذکر انساب و اخبار مربوط به اجداد پیامبر اسلام، به‌سیرة او پرداخته، و در پایان همین فصل بخشی را نیز به «سقیفه» اختصاص داده‌است، سپس دوباره از نیای پیامبر، عبدالمطلب، یاد می‌کند و
دوباره از نیای پیامبر، عبدالمطلب، یاد می‌کند و فرزندان آنها را یک یک نام می‌برد و اخبار هر یک را می‌آورد. اخبار مربوط به دورة خلافت علی بن ابی طالب، پس از سیره نبوی، از بزرگ‌ترین بخشهای انساب الاشراف است. پس از ذکر انساب و اخبار بنی‌هاشم بن عبدمناف، به اخبار و انساب بنی عبدشمس بن عبدمناف می‌پردازد و بدین گونه، نسب قریش پایان می‌پذیرد. در ذکر فرزندان الیاس بن مُضَر، به روش پیشین خود، به یاد کردِ اخبار و انساب ادامه می‌دهد تا به نسب قبیله ثقیف و اخبار و انساب برخی رجال این قبیله می‌رسد و از جمله فصل بزرگی را
برخی رجال این قبیله می‌رسد و از جمله فصل بزرگی را به حجاج بن یوسف اختصاص می‌دهد، اما کتاب در همین‌جا ظاهراً به سبب وفات مؤلف، پایان می‌پذیرد و حتی انساب قبایل قیسی نیز کامل یاد نشده‌است. زمان نگارش. به نظر می‌رسد که بلاذری، پس از جمع‌آوری مواد گوناگون، در سالهای پایانی عمر خود به نگارش انساب الاشراف به صورتی که اینک در دست داریم، پرداخته‌است. ناتمام ماندن کتاب نیز این حدس را تأیید می‌کند و به هر حال، یقیناً نگارش قسمت اعظم آن، پس از آثار دیگرش صورت گرفته‌است، زیرا وی در چند جای انساب الاشراف صریحاً از کتاب
زیرا وی در چند جای انساب الاشراف صریحاً از کتاب دیگر خود در باب «بُلدان» یاد می‌کند که شاید مقصود فتوح البلدان موجود باشد. نسخه‌ها. از انساب الاشراف، نسخه‌های کاملِ متعددی در دست نیست، یا هنوز شناسایی نشده‌است. گذشته از چند نسخه خطی پراکنده از چند بخش از کتاب، تاکنون دو نسخه کامل از آن، یکی در ترکیه و دیگری در مغرب شناسایی شده، و همانها اساس چاپهای کامل یا ناقص محققان این کتاب قرار گرفته‌است، از آن جمله:محمد حمیدالله (ج ۱، قاهره، ۱۹۵۹م)، محمدباقر محمودی (ج ۲، بیروت، ۱۳۹۴ق)، همو (بخشی از ج ۳، بیروت، ۱۳۹۷ق)،
بیروت، ۱۳۹۴ق)، همو (بخشی از ج ۳، بیروت، ۱۳۹۷ق)، عبدالعزیز طباطبایی، در الحسین و السنّة (مطالب مربوط به امام حسین (ع)، قم، مطبعة مهر)، عبدالعزیز دوری (بخش دوم، ج ۳ (۲)، بیروت، ۱۳۹۸ق)، ماکس شلوزینگر (ج ۴ (۱)، بیت‌المقدس، ۱۹۷۱م)، همو (ج ۴ (۲)، بیت‌المقدس، ۱۹۳۸م)، گویتین (ج ۵، بیت‌المقدس، ۱۹۳۶م)، احسان عباس (ویرایش مجدد ۳ مجلد چاپ شده در بیت‌المقدس، بیروت، ۱۴۰۰ق)، آلوارت (ج ۱۱ زیر عنوان «جلد یازدهم از تاریخ یک مؤلف مجهول»، گرایفسوالد، آلمان، ۱۸۸۳م)، احسان صدقی العمد (بخش مربوط به ابوبکر و عمر، کویت، ۱۹۸۹م)،
العمد (بخش مربوط به ابوبکر و عمر، کویت، ۱۹۸۹م)، سهیل زکار و ریاض زرکلی (تمام کتاب در ۱۳ مجلد، زیر عنوان جمل من انساب الاشراف، بیروت، ۱۴۱۷ق)
خانواده روتشیلد خانواده سرمایه‌داری است که شجره‌نامهٔ آن‌ها از قرن شانزدهم میلادی در آلمان قابل استناد است. این خانواده از تبار یهودیان اشکنازی است. در حدود قرن ۱۸ میلادی که این خانواده در اوج قدرت خود بود، ثروتمندترین خانواده جهان محسوب می‌شد و بیشترین ثروت ثبت شده در دوران مدرن را دارا بود. ثروت خانواده به تدریج کاهش یافت زیرا در بین تعداد زیادی از ورثه تقسیم شد. امروزه با وجود آن که اعضای خانواده هنوز هم فعالیت‌های گستردهٔ اقتصادی در زمینه‌هایی مثل بانکداری، استخراج معدن، کشاورزی، شراب‌سازی و کارهای
استخراج معدن، کشاورزی، شراب‌سازی و کارهای نیکوکاری دارند، اما فعالیت‌های خانواده روتشیلد بسیار کمتر از گذشته است. پنج نسل از شاخه اتریشی این خانواده توسط امپراتور هابسبورگ فرانسیس دوم به مقام اشرافیت رسیدند. شاخه دیگر این خانواده یعنی شاخه بریتانیایی نیز توسط ملکه ویکتوریا به اشرافیت رسید. نشان خانوادگی روتشیلد یک مشت به همراه پنج تیرکمان است که سمبل پنج شاخه این خانواده بوده و به آیه زبور ۱۲۷ ("مانند تیرهای کمان در دست جنگجو") اشاره دارد. شعار خانوادگی زیر این سمبل نقش بسته است:" (اتحاد، صداقت و صنعت).
این سمبل نقش بسته است:" (اتحاد، صداقت و صنعت). ریشه نام. «روت» (Rot) در زبان آلمانی به معنی سرخ و «شیلد» (Schild) نیز به معنی تابلو یا پلاک است و درمجموع روتشیلد به معنی «پلاک سرخ» در زبان آلمانی می‌باشد. در کوچه یهودی‌های فرانکفورت خانه‌ها به‌جای شماره پلاک‌های رنگی داشتند. پلاک خانه این خانواده قرمز رنگ بود و به همین دلیل این خانواده «پلاک قرمز» (Rothschild) نام گرفت. نماد قدیمی این خاندان اشرافی آلمانی‌تبار، یک پلاک سرخ رنگ بوده است و از این رو این خانواده به روتشیلدها (پلاک سرخ‌ها) معروف شدند. تاریخچه.
به روتشیلدها (پلاک سرخ‌ها) معروف شدند. تاریخچه. نخستین عضو از این خانواده، که از نام‌خانوادگی روتشیلد استفاده کرد؛ ایزاک الچانان روتشیلد بود، که در سال ۱۵۷۷ زاده شد. این خانواده در سال ۱۷۴۴ با به دنیا آمدن مایر امشل روتشیلد شروع به کسب قدرت در سطح بین‌المللی کرد. او پسر امشل موزس روتشیلد بود و به‌عنوان صراف، با شهریای هس تجارت می‌کرد. وی که در گتو (محلهٔ یهودی) فرانکفورت به دنیا آمده بود، یک خانواده بانکداری ایجاد نمود و پنج پسر خود را، در پنج مرکز اصلی تجارت اروپا مستقر کرد. بیشتر ثروت این خانواده توسط
اروپا مستقر کرد. بیشتر ثروت این خانواده توسط شاخه لندن آن، ناتان میر روتشیلد به دست آمد. یکی از استراتژی‌های مهم این خانواده این بود که کنترل بانک فقط در بین اعضای خانواده می‌چرخید. این‌کار باعث می‌شد، آن‌ها بتوانند ابعاد فعالیت‌های خود را به‌طور کامل مخفی کنند. دائرةالمعارف یهودی نوشته سال ۱۹۰۶ می‌نویسد: «روش کار روتشیلدها که در آن چند برادر در چند مرکز مالی فعالیت‌های موازی شروع کردند، توسط بقیه بانکداران یهودی تقلید شد، مانند بیشافهایم‌ها، پریرزها، سلیگمان‌ها، لازاردها و غیره. این بانکداران با صداقت و
لازاردها و غیره. این بانکداران با صداقت و مهارت اقتصادی، اعتبار زیادی نه‌تنها در بین یهودیان، بلکه در بین بانکداران نیز پیدا کردند. از این رو بانکداران یهودی قدرت زیادی در اواسط و اواخر قرن ۱۹ به دست آوردند. رئیس تمامی آن‌ها خانواده روتشیلد بود.» میر روتشیلد ثروت خانوادگی را با ترتیب دادن ازدواج‌های از پیش تعیین شده، در خانواده نگه می‌داشت؛ ولی از قرن ۱۹ تمامی روتشیلدها شروع به ازدواج با غیرخودی نمودند. این ازدواج‌ها بیشتر با خانواده‌های اشرافی یا بانکداری دیگر بود. پنج پسر میر روتشیلد عبارت بودند از:
دیگر بود. پنج پسر میر روتشیلد عبارت بودند از: جنگ‌های ناپلئونی. خانواده روتشیلد ثروت بسیار زیادی از جنگ‌های ناپلئون به دست آورد. از سال ۱۸۱۳ تا ۱۸۱۵ ناتان میر روتشیلد به تنهایی مخارج جنگ ارتش بریتانیا را تأمین می‌کرد. در سال ۱۸۱۵، روتشیلد ۹٫۸ میلیون پوند (معادل ۶٫۵۸ میلیارد پوند در پول امروزی) به صورت قرض به متحدان انگلستان داد. به دلیل کمک بقیه برادران، روتشیلد موفق شد، شبکه بزرگی از مأمورین، باربرها و پست در اروپای نابود شده به واسطه جنگ، ایجاد کند، تا به واسطه آن، اخبار سیاسی و اقتصادی را زودتر از بقیه
واسطه آن، اخبار سیاسی و اقتصادی را زودتر از بقیه به دست آورده و از رقبای خود پیش باشد. در این زمان ارزش روتشیلدها برای حکومت انگلستان فزونی یافت. این شبکه به ناتان اجازه داد تا خبر پیروزی بریتانیا را در جنگ واترلو یک روز کامل قبل از پیام‌آور دولتی به دست آورد. مهم‌ترین فکر ناتان این بود، که از این اطلاع چگونه پول بیشتری به دست آورد. او خبر را به دولت نداد. ناتان شروع به فروختن سهام دولتی خود کرد، که باعث ایجاد ترس در بورس و کاهش شدید قیمت سهام شد. سهامداران به پیروی از این سرمایه‌دار بزرگ و کارکشته،
به پیروی از این سرمایه‌دار بزرگ و کارکشته، سهام‌های خود را فروختند و پس از اینکه قیمت سهام به پایین‌ترین حد خود رسید، ناتان روتشیلد همهٔ سهام‌های افراد دیگر را خریداری کرد و موفق شد که رقبای خود را از صحنه به در کند. روز بعد با پخش شدن خبر پیروزی انگلستان ارزش سهام مجدداً به مقدار قبلی خود بازگشت و با اینکار به ازای نابودی بسیاری از سرمایه‌داران انگلیسی خود را به ثروت هنگفتی رساند. ناتان فعالیت‌های اقتصادی خود را از منچستر شروع کرد، سپس به لندن رفت. در سال ۱۸۰۹ او ساختمان اصلی خود را در خیابان سوئیتین سیتی
او ساختمان اصلی خود را در خیابان سوئیتین سیتی لندن (با شهر لندن عادی اشتباه نشود) خرید و شرکت ن.م. روتشیلد و پسران را در سال ۱۸۱۱ ایجاد کرد. او چنان قدرتی به دست آورد که در سال ۱۸۲۵ توانست به قدر کافی سکه به بانک انگلستان بدهد که از بحران نقدینگی جلوگیری کند. بانکداری بین‌المللی. در سال ۱۸۱۷ پنج تن از برادران توسط امپراتور فرانتس دوم، امپراتور مقدس روم به مقام اشرافیت رسیدند. تمامی آن‌ها لقب‌های اتریشی بارون و فرای‌هر (Freiherr) را به دست آوردند. از این رو این خانواده از پیشوند «د» (de) و «فون» (Von) برای
این خانواده از پیشوند «د» (de) و «فون» (Von) برای مشخص شدن اشرافیت خود استفاده می‌کردند. بارونها لقب خود را از امپراتور روم دریافت می‌کردند. در سال ۱۸۴۷ سر آنتونی د روتشیلد بارون در انگلستان شد. در سال ۱۸۸۵ ناتان مایر روتشیلد دوم (۱۸۴۰–۱۹۱۵) بارون شد. خانواده روتشیلد نقش مهمی در صنعتی شدن اروپا داشت و نقش مهمی در ایجاد خطوط راه‌آهن دنیا ایفا کرد. همچنین این خانواده نقش مهمی در ایجاد منابع مالی لازم برای پروژه‌هایی نظیر کانال سوئز ایفا کرد. تجارت‌های مهمی که در قرن ۱۹ توسط خانواده روتشیلد ایجاد شد، عبارتند
در قرن ۱۹ توسط خانواده روتشیلد ایجاد شد، عبارتند از: این خانواده فعالیت‌های سسیل رودز را در کولونی آفریقایی رودزیا حمایت می‌کردند. دولت ژاپن در زمان جنگ روسیه-ژاپن به این خانواده نزدیک شد. شعبه لندن به دولت ژاپن ۱۱٫۵ میلیون پوند (معادل ۹۰۲ میلیون پوند امروزی) وام داد. نام روتشیلد با ثروت بیش از حد عجین شده است. این خانواده دارای تابلوهای هنری بی‌نظیر، کاخ‌های بی‌شمار و فعالیت‌های اجتماعی است. تا پایان قرن ۱۹ این خانواده ۴۱ قصر ساخت، که تا آن زمان معادل آن دیده نشده بود. نخست‌وزیر آینده انگلستان لوید جورج
دیده نشده بود. نخست‌وزیر آینده انگلستان لوید جورج در سال ۱۹۰۹ ادعا کرد، که لرد ناتان روتشیلد قوی‌ترین مرد انگلستان است. در سال ۱۹۰۱، شاخه فرانکفورت به دلیل نبود وارث مذکر تعطیل شد. این تعطیلی تا ۱۹۸۹ ادامه داشت، که در آن زمان ن.م. روتشیلد و پسران به همکاری بانک روتشیلد ا.ج. شعبه سوئیس، یک شعبه در فرانکفورت ایجاد کردند. شعبه فرانسه. دو شاخه این خانواده در فرانسه وجود دارد. اولین جیمز مایر د روتشیلد (۱۷۹۲–۱۸۶۸) بود که برادران د روتشیلد را در پاریس ایجاد کرد. بعد از جنگ‌های ناپلئون او نقش مهمی در تعیین منابع
بعد از جنگ‌های ناپلئون او نقش مهمی در تعیین منابع مالی و ساخت راه‌آهن داشت، که به فرانسه کمک کرد، یک قدرت صنعتی شود. پسران جیمز، گوستاوو د روتشیلد و آلفونس جیمز د روتشیلد بانکداری را ادامه دادند و منابع مالی ۵ میلیاردی برای بازسازی را تأمین کردند. در سال ۱۹۸۰، شعبه پاریس بیش از ۲۰۰۰ کارمند داشت و حجم مبادلات تجاری آن ۲۶ میلیارد فرانک (۵ میلیارد دلار در سال ۱۹۸۰) بود. شعبه پاریس در سال ۱۹۸۲ تقریباً نابود شد. در زمانی که دولت سوسیالیست فرانسوا میتران آن را ملی کرد و نام آن را به کمپانی بانک اروپایی تغییر
ملی کرد و نام آن را به کمپانی بانک اروپایی تغییر داد. بارون دیوید د روتشیلد که ۳۹ سال داشت، تصمیم گرفت که باقی‌مانده و شرکت جدیدی به نام بانک روتشیلد و سی، با سه کارمند و ۱ میلیون دلار سرمایه ایجاد کرد. امروزه این شرکت ۲۲ همکار داشته و بخش مهمی از تجارت جهانی را تشکیل می‌دهد. پسر جیمز مایر د روتشیلد؛ ادموند جیمز دو روتشیلد (۱۸۴۵–۱۹۳۵) یکی از طرفداران مهم جنبش صهیونیسم بود. نوه او، بارون ادموند آدولف د روتشیلد، گروه ال.سی. اف روتشیلد را به عنوان یک بانک خصوصی ایجاد کرد. از ۱۹۹۷ بارون بنجامین د روتشیلد رئیس