payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تبریزی بود که به گفته شاردن نانوا بود. هدایت الله، در عهد شاه‌عباس بزرگ چون نتوانست در تبریز کاری مناسب بیابد، به‌ناچار با فرزند خود محمدتقی — که ۱۳ یا ۱۴ سال داشت— به قزوین رفت و در آنجا به‌کار نانوایی پرداخت. پس از آنکه محمدتقی به سن رشد رسید، پدرش او را به اصفهان پایتخت صفویه فرستاد مگر در این شهر کاری پیدا کند. در پایتخت محمدتقی به زمره نظامیان درآمد و دو سال در زمرهٔ تفنگچیان شاهی بسر برد. در این دوران (که حدوداً ۱۶ ساله بود)، در اثر رفت‌وآمد با دوستان ناباب به عیاشی رو آورد و سرانجام به ربودن و تجاوز
ناباب به عیاشی رو آورد و سرانجام به ربودن و تجاوز به کودکی متهم گردید. بلافاصله از این واقعه پدر و مادر کودک خود را به پای شاه عباس انداختند و شاکی شدند، شاه نیز چنین حکم کرد که بروید و اخته‌اش کنید. این حکم بلافاصله اجرا شد اما چون شاه آگاهی یافت که او سربازی لایق بوده‌است دستور داد که در مداوای زخمش بکوشند. او سپس به خدمت ذوالفقارخان قرامانلو از سرداران نامی شاه‌عباس درآمد. در سال ۱۰۱۵ هجری که معماران و استادکاران لایق دربار شاه عباس سخت مشغول کار ساختمان عمارت عالی‌قاپو و مسجد سلطنتی (مسجد شیخ لطف‌الله)
عمارت عالی‌قاپو و مسجد سلطنتی (مسجد شیخ لطف‌الله) و تکمیل بنای میدان نقش جهان بودند، ستارهٔ اقبال محمد تقی اوج گرفت و ناگهان به وزارت محمدخان زیاد اوغلی، حکمران قراباغ، رسید و از این زمان به میرزا محمدتقی معروف شد. ورود به دربار. در سال بعد که محمدخان در جنگ با والی گرجستان کشته می‌شود چون میرزا محمدتقی در خدمتگزاری سرداران و ترتیب کار سپاهیان درهم شکسته محمدخان ابراز لیاقت کرد مورد توجه شاه عباس بزرگ واقع شد و اداره امور قراباغ از طرف پادشاه به او واگذار گردید. در سال ۱۰۲۵ ه‍.ق به وزارت کل ولایات مازندران
در سال ۱۰۲۵ ه‍.ق به وزارت کل ولایات مازندران و گیلان منصوب شد و شاه عباس به سبب اینکه موی سر و ریشش بور بود او را ساروتقی یعنی (تقی زرد موی) خطاب می‌کرد و بعدها به همین نام معروف شد. در سال ۱۰۳۱ ه‍.ق شاه‌عباس ساروتقی را مأمور کرد که راه‌های مازندران را وسیع و سنگفرش کند بطوریکه کاروان‌های شتر بدون خطر در کوه‌ها و جنگل‌های آن سرزمین آمدوشد کنند. ساروتقی این مأموریت را به کمال انجام داد و از آن جمله راه وسیعی ساخت که از طریق فیروزکوه به سوادکوه و از آنجا به نوح‌آباد منتهی می‌شد و پادشاه غالباً از این راه به
منتهی می‌شد و پادشاه غالباً از این راه به مازندران می‌رفت. توسعه حرم علی بن ابیطالب. در آغاز سلطنت شاه‌صفی ساروتقی مأمور شد که به نجف رفته و گنبد حرم حضرت علی را که خراب شده بود از نو بسازد و حرم آن حضرت را توسعه دهد و از رود فرات نهری به آنجا بکشد. ساروتقی این مأموریت را در ظرف سه سال انجام داد و در سال ۱۰۴۲ به پایان رسانید. سمت اعتمادالدوله. روز جمعه شانزدهم صفر سال ۱۰۴۴ ه‍.ق ساروتقی به مقام وزارت اعظم شاه‌صفی رسید. دقت و توجه او در نظارت و جمع‌آوری عواید و اموال دیوان و شخص شاه تا آن زمان در ایران
عواید و اموال دیوان و شخص شاه تا آن زمان در ایران بی‌نظیر بود. از رشوه‌دادن و گرفتن سخت تنفر داشت و آنچه را که حکام و مأمورین و وزیران ولایات برای جلب توجه او و تحصیل مشاغل تازه یا عفو گناهان خویش بدو پیشکش می‌کردند به خزانه شاهی می‌فرستاد. ساروتقی پس از آنکه به مقام وزارت اعظم رسید در خانهٔ حاتم بیک وزیر اعظم شاه عباس بزرگ منزل گزید. شاه صفی غالباً به خانهٔ او می‌رفت و حتی سفیران ممالک خارجی را در خانهٔ او مهمان می‌کرد. وزیر نیز در خدمت شاه از هیچ‌گونه فداکاری و حتی از بذل جان دریغ نداشت. از آن جمله
فداکاری و حتی از بذل جان دریغ نداشت. از آن جمله نوشته‌اند در سال ۱۰۴۵ ه‍.ق هنگامی که شاه‌صفی قلعهٔ ایروان را محاصره کرده بود، روزی در ضمن جنگ برای تحریک سرداران قزلباش در کمال بی‌باکی اسب خود را بسوی حصار قلعه راند و چنان خود را در تیررس قلعه‌داران قرار داد که جانش در خطر افتاد هیچ‌یک از سرداران جرأت جلو رفتن نداشتند اما ساروتقی با شتاب از دنبال شاه اسب تاخت و چون به او رسید بهر دو دست عنان اسبش را گرفت و از پیش رفتن بازداشت و با اصرار و استدعا شاه را بازگردانید. شاه عباس دوم. پس از مرگ شاه صفی، شاه عباس
شاه عباس دوم. پس از مرگ شاه صفی، شاه عباس دوم او را به همان سمت اعتمادالدوله باقی گذاشت. مرگ. ساروتقی در حفظ اموال دولتی خیلی سخت‌گیر بود و از همین روی دشمنان بسیاری داشت. جانی‌خان قورچی‌باشی یکی از نظامیان قدرتمند آن دوران بود. ساروتقی از حاکم گیلان مبلغ هنگفتی طلب دولت مرکزی را درخواست می‌کرد و حاکم از پرداخت آن سر باز می‌زد و جانی خان هم حامی‌اش بود. روزی شاه پس از پایان جلسه‌ای شخصاً به محل اسب خود مراجعه کرد و متوجه شد که ساروتقی اسب خود را کنار اسب شاه بسته‌است. در آن زمان دیگران برای رعایت احترام
شاه بسته‌است. در آن زمان دیگران برای رعایت احترام اسب خود را دورتر می‌بستند اما ساروتقی که پیر و ناتوان بود اسب خود را نزدیک‌تر آورده و بسته بود. جانی خان فرصت را مغتنم شمرد و نزد شاه از ساروتقی بدگویی کرد و شاه هم جمله‌ای در تأیید او مبنی بر گستاخ بودن ساروتقی گفت. جانی‌خان پس از ترک جلسه چنین وانمود کرد که شاه فرمان قتل ساروتقی را صادر کرده‌است. به فرمان جانی خان نظامیان در خانه‌ای که او در بازارچه داشت، ریختند و او را کشتند. شاه عباس جوان با دیدن سر بریده صدر اعظمش شوکه شد و ابتدا واکنش واضحی به این
صدر اعظمش شوکه شد و ابتدا واکنش واضحی به این واقعه نشان نداد. مادر شاه که هوادار ساروتقی بود اما شاه را به گرفتن انتقام تشویق کرد. جانی خان نامه‌ای به مادر شاه نوشت و به‌طور ضمنی او و ساروتقی را به اختلاس متهم کرد و در عین حال نقشه ترور مادر شاه را هم کشید که این نقشه افشا شد. نتیجه اینکه پنج روز که از قتل ساروتقی گذشت، شاه عباس دوم سردارانی که وزیر را کشته بودند را به قصر دعوت کرد. او آن روز لباس غضب پوشید و در تالار بارعام امارت عالی‌قاپو آن‌ها را ملامت کرد و از ایشان سؤال کرد برای چه نخست‌وزیر مرا
کرد و از ایشان سؤال کرد برای چه نخست‌وزیر مرا کشتید؟ و هنگامی که ایشان دهان باز کردند تا جوابی بدهند شاه فرصت نداد و از جای خود برخاست و فرمان داد «بزنید» و به اتاق دیگر رفت. بلافاصله کمانداران، جانی‌خان، سرداران و غلامان قورچی‌باشی و همراهانش را تیرباران کردند. به یک چشم برهم‌زدن او و ۲۴ نفر رفقایش را روی قالی‌های گرانبهای تالار قطعه‌قطعه شدند و جسدشان را در میدان شاه مقابل سر در عمارت عالی‌قاپو آویختند و به این ترتیب پادشاه جوان صفوی انتقام وزیر پیر و مجرب خود را از قاتلین وی گرفت.
جهنم‌دره یا جهنا واژه‌ای عبری برای بیان جهان زیرین و سرزمین تاریکی است، و شاید بتوان آن را برابر با جهنم مسلمانان دوزخ دانست. بیرون از شهر اورشلیم باستان مکانی بود بنام قدس‌قدیم که دو دره اصلی آن را دربرگرفته‌بودند، تنخ (عهد عتیق) یکی از آن‌ها را "درهٔ پسرِ هینوم" می‌نامد که واژهٔ جهنم ماخوذ از آن است (Gehenna /Gehinnom / Yiddish Gehinnam). طریقه نوشته شدن این واژه در زبان‌های گوناگون از این قرار است: یونانی: γέεννα؛ عبری: Gei’ Hinno גהנום/גהנם؛ انگلیسی: Gehenna؛ آلمانی: Geenna. تنخ آنجا را جایگاه
Gehenna؛ آلمانی: Geenna. تنخ آنجا را جایگاه رانده‌شدگان بنی‌اسرائیل و پیروان ایزد بعل و خدایان کنعانی، مانند مولوخ، می‌داند که فرزندان خویش را برای آتش قربانی می‌کردند (دوم تواریخ ۲۸:۳، ۳۳:۶؛ ارمیا ۷:۳۱، ۶-۱۹:۲؛ دوم پادشاهان ۲۳:۱۰). کتاب ارمیا (۶-۱۹:۵) آن را دره سلاخ‌ها گفته‌است. زمانی نیز در آن آشغال می‌سوزاندند. جهنا در کتاب‌های آسمانی یهودیت و مسیحیت و اسلام سرانجام گناهکاران است. واژهٔ جهنا را نباید با کلمهٔ خنثای شئول یا هادس به معنای دنیای مردگان یکی دانست، امری که در ترجمهٔ انگلیسیِ معروفِ کتاب‌مقدس
امری که در ترجمهٔ انگلیسیِ معروفِ کتاب‌مقدس بنام انجیل شاه جیمز صورت گرفت و هردوی آنها را با واژهٔ انگلوساکسونی جهنم (Hell) یکسان دانست. ریشه‌شناسی. واژهٔ انگلیسی جهنا Gehenna بیانی است از گِ. اِننا (Ge'enna (γέεννα یونانی در عهد جدید، رونوشتی آوایی از گی‌هننآی زبان آرامی Gēhannā ܓܗܢܐ و برابر با گِ. هین‌نوم Ge Hinnom عبری که برگردان گفتاری آن "دره هینوم" است. درعهد عتیق برگردان گِی بِن هینوم "درهٔ پسران هینوم" است و در تلمود آن را גהנם Gehinnam نوشته‌اند. در قرآن نیز جهنم جایی پر از شکنجه برای گناهکاران و
قرآن نیز جهنم جایی پر از شکنجه برای گناهکاران و کافران و برابر با واژه Hell است. گیتاشناسی. مکان صحیح درهٔ هینوم مورد گفتگو است. تفسیرهای کهن جای آن را زیر دیوار جنوبی اورشلیم باستانی، کشیده از پای کوه صهیون به سوی شرق، و گذشتن از دره تیروپائون Tyropoeon تا دره کدرون گفته‌اند.با این همه دره تیروپائون دیگر با دره هینوم مرتبط نیست، زیرا در دوره آحاز و منشه (پسر حزقیال نبی) دره تیروپائون این سوی دیوار بود و کودکان را آن‌سوی دیوار قربانی می‌کردند. اسمیت (۱۹۰۷)، دالمن (۱۹۳۰)، بیلی (۱۹۸۶)، و واتسون (۱۹۹۲) بر
دالمن (۱۹۳۰)، بیلی (۱۹۸۶)، و واتسون (۱۹۹۲) بر اساس اطلاعات یوشع نبی -که هینوم از شرق تا غرب گسترده و بیرون از دیوار بوده‌است- وادی ار ربابی را درهٔ هینوم دانسته‌اند. مطابق نوشته‌های یوشع دره از عین‌روجیل En-rogel آغاز می‌شده‌است. اگر بئرایوب امروزی همان عین‌روجیل باشد، پس وادی‌ار ربابی که از آن آغاز می‌شده همان هینوم است.این گزاره سیزده بار و در یازده آیه از انجیل نگارش شاه‌جیمز به گونه‌های "دره هینوم"، دره پسر هینوم"، یا "دره فرزندان هینوم" آمده‌است. در اسطوره آن را جهان زیرین زمین (یوحنا ۲:۷) یا جهان
اسطوره آن را جهان زیرین زمین (یوحنا ۲:۷) یا جهان زیرین دریاها (ایوب ۲۶:۵) گفته‌اند. دره هینوم در پای کوه صهیون است. جهنا در تنخ. قدیمی‌ترین ارجاع تاریخی برای این دره کتاب یوشع (۱۵:۸ و ۱۸:۶) است، آنجا که مرزهای قبیله‌ای را بیان می‌کند.مرجع دیگر تاریخی دوران پادشاهی آحاز حاکم یهودیه است که بنا بر کتاب دوم تواریخ ۲۸:۳ پسرانش را قربانی کرد. از آنجا که پسر مشروع او -از دختر کاهن اعظم حزقیا- جانشین پادشاهی‌اش بود، شاید بتوان گفت فرزندان کشته‌شدهٔ او حرام‌زاده و از زنان ثبت‌نشدهٔ کافر و معشوقه‌هایش بوده‌اند. در
از زنان ثبت‌نشدهٔ کافر و معشوقه‌هایش بوده‌اند. در کتاب دوم رسولان ۳۳:۶ همین رفتار فرزندسوزی برای نوهٔ آحاز بنام منشه نیز ثبت شده‌است. تنها این نکته باقی می‌ماند که آیا عبارت "فرزندانش را به آتش افکند" تنها مراسمی عادی بوده یا همان آیین مرسوم قربانی فرزندان بوده‌است.واژهٔ جهنا در کتاب اشعیا ثبت نشده، اما از "مکانی سوزان" ۳۰:۳۳، که شاید همان توفِت/قربانگاه "Topheth" باشد، یادمی‌کند که ارتش آشوریان باید در آن نابودشوند و سرود پایانی اشعیا نیز دربارهٔ همان نبرد یا جنگی مانند آن است ۶۶:۲۴ " جایی که کِرم‌ها هرگز
یا جنگی مانند آن است ۶۶:۲۴ " جایی که کِرم‌ها هرگز نمی‌میرند" که از زبان عیسا و در اشاره به جهنا در کتاب متی ۹:۴۴ - ۹:۴۶ و ۹:۴۸ آمده‌است.در دوران یوشیا فرمانی از کتاب ارمیا آمد که باید همه نیایشگاه‌های توفت ویران شوند تا این رسم پایان پذیرد (ارمیا ۳۲-۷:۳۱و ۳۲:۳۵). آمده‌است که شاه یوشیا برای جلوگیری از قربانی کردن کودکان در زیارتگاه مولوخ در توفت آنجا را نابود ساخت (دوم رسولان ۲۳:۱۰). با اینکه یوشیا به این کردار پایان داد، ارمیای نبی پیش‌گویی نمود که خودِ اورشلیم مانند جهنا و توفت خواهد شد (۶-۱۹:۲ و
خودِ اورشلیم مانند جهنا و توفت خواهد شد (۶-۱۹:۲ و ۱۴-۱۹:۱۱).آخرین مرجع جغرافیایی صریح کتاب نحمیا ۱۱:۳۰ می‌باشد: تبعیدیان بازگشته از بابِل که از بئرشبع تا هینوم اردو زده بودند. جهنا در ترگوم‌ها. ترجمه-تفسیرهایی از تَنَخ که به زبان آرامی باستان برجای مانده‌است واژه "جِهنُم" Gehinnom را به تکرار در آیات مربوط به آخرت، روز جزا و عاقبت بدکاران آورده‌است. همچنین شاید افزون بر آن معانی عبارت "مرگ دوم" نیز آمده باشد– مانند آنچه در بند پایانی کتاب اشعیا آمده‌است- اما نگارش‌های عبری هیچ‌یک از دو عبارت جِهنُم و مرگ
نگارش‌های عبری هیچ‌یک از دو عبارت جِهنُم و مرگ دوم را ثبت نکرده‌اند، درحالی‌که ترگوم‌ها هر دوی آنها را آورده‌اند. در این باب ترگوم‌ها هم‌راستای انجیل مرقس هستند که جهنا را برای توصیف جنازه‌ها به " جایی که کِرم‌ها هرگز نمی‌میرند " به سخنان اشعیا افزوده‌اند. جهنا در مستنداتی افزون بر انجیل. به‌جز ترگوم‌ها در کتاب‌های اسفار مشکوک، طومارهای دریای مرده، دروغ‌نامیده‌ها و آثار فیلون اسکندرانی با کمبود ارجاع مستقیم از جهنا مواجه هستیم. تاریخ یوسفوس فلاویوس آنجا که از اورشلیم ستایش می‌کند به شنوندگان رومی از تاریخ
از اورشلیم ستایش می‌کند به شنوندگان رومی از تاریخ دره هینوم چیزی نمی‌گوید. از آیین مرسوم و ثبت‌شده در تفسیرهای مسیحی نیز نمی‌گوید که در زمان پادشاهی روم آتش‌ها پیوسته روشن بودند و دره آشغالدانی شهر شده بود و جسد جنایتکاران و مردار جانوران را آنجا می‌انداختند. دروازه جنوب‌غربی اورشلیم که مشرف بر دره بود "دروازهٔ دره" نام داشت. جهنا در یهودیت خاخامی. درکتاب‌های یهودی مانند میشنا، رساله اووت، توسفتا، تلمود تصویر جهنا مکرر به‌عنوان مکانی برای نابودی گناهکاران آمده‌است. جهنا جایی مانند برزخ بیان شده که
آمده‌است. جهنا جایی مانند برزخ بیان شده که تبه‌کاران به آنجا برده می‌شوند تا زجر بکشند و سزای گناهان خویش بیابند. نوشته شده بیشترین زمانی که می‌شود گناه‌کار را در جهنا نگه داشت یک‌سال است، بجز پنج تن که برای همیشه در آنجا خواهند ماند.واژه جهنا در اعتقادات مذهبی یهودیان و جدا از تاریخ خونبار آن، کنایه‌ای از "جهنم" یا هر جای همانند آن برای به کیفر رساندن در زندگی پس از مرگ است. دیدگاه سنتی‌ای که از پشتهٔ آشغال سوزان در دره هینوم و در جنوب اورشلیم به باور جهنای سوزانِ آخرت می‌رسد منسوب است به تفسیر داوود
جهنای سوزانِ آخرت می‌رسد منسوب است به تفسیر داوود قیمحی بر سرود ۲۷:۱۳ (نزدیک ۱۲۰۰ پس از زایش مسیح). او بیان داشت آتش در آن دره نفرت‌آمیز ِ سوزان همیشه زبانه می‌کشد تا پلشتی مردارهای پرتاب شده در آن را پاک نماید. با این وجود هرمان استراک و پاول بیلِربِک بیان داشتند نه در دوره بین‌العهدین و نه در منابع خاخام‌ها هیچ گواه باستاشناسانه یا نوشتاری در پذیرش این ادعا یافت نشده‌است."جهنا: جای‌نگاری جهنم" نوشته لوید آر. بِیلی نیز از سال ۱۹۸۶ چنین دیگاهی دارد.با این همه گواه‌هایی هست که شانهٔ جنوب‌غربی این دره (کِتِف
گواه‌هایی هست که شانهٔ جنوب‌غربی این دره (کِتِف هینوم) جایی برای گوراندن بوده و مشتمل بر اتاق‌های بسیار برای خاک‌سپاری که نسل‌ها و خانواده‌های آنان از سده‌های هفتم تا پنجم پیش از مسیح بارها آن‌ها به همین منظور بکار برده‌اند. کاربرد این جایگاه برای گوراندن تا نخستین سده‌های پیش از زایش و پس از آن پابرجا بوده‌است.در سال هفتاد میلادی و با آمدن لژیون دهم امپراتوری روم این جا نه تنها جایگاهی برای گوراندن که جایی برای خاکسترکردن درگذشتگان نیز بوده‌است، زیرا آنان تنها دستهٔ شناخته‌شده هستند که در آنجا مردگان را
تنها دستهٔ شناخته‌شده هستند که در آنجا مردگان را خاکستر کرده‌اند. از آن زمان این جایگاه در باور یهودی نفرین‌شده و نابودگاه خوانده شد. با این همه، در باور یهودی این دره دروازه‌ای رو به دریاچه‌ای از آتش گدازان داشته‌است.سرانجام باید گفت واژهٔ عبری جِهنُم نامی نمادین در یهودیت برای جایگاه پالایش روان مردگان گناهکار شد.چرخهٔ پالایش یا جزا در بیشتر منبع‌های یهودی ۱۲ ماه‌است که شبات/سبت‌ها شکنجه‌ای درکار نیست. روان پس از پالایش به جهان دیگر/آخرت/"Olam Ha-Ba" فرازیافته یا اگر بسیار گنه‌کار باشد نابود می‌گردد.
یا اگر بسیار گنه‌کار باشد نابود می‌گردد. جهنا در عهد جدید. در انجیل‌های هم‌نوا (اناجیل سینوپتیک=متی، مرقس و لوقا) عیسی ۱۱ بار واژهٔ جهنا را در برابر ملکوت سلطنت خداوند به‌کار می‌برد (مرقس ۴۸-۹:۴۳). اینجا همان جایی است که هم روان و هم تن نابود می‌شوند (متی ۱۰:۲۸) در "آتشی خاموش ناشدنی" (مرقس ۹:۴۳). همچنین جهنا در نامه یعقوب ۳:۶ نیز آمده‌است، آنجا که می‌گوید "زبان هم آتش است! در میان تمام اعضای بدن ما زبان دنیایی از شرارت است که همه وجود ما را آلوده می‌سازد و دوران زندگی را به جهنا مبدل می‌کند". فهرست کامل
و دوران زندگی را به جهنا مبدل می‌کند". فهرست کامل منابع: ترجمه در انجیل‌های مسیحیان. عهد جدید از هادس به‌عنوان مقصد موقت مردگان یاد می‌کند. هادث به‌عنوان مکانی جدا از روز جزای جهنای نفرین‌شده مصور شده‌است. مکاشفه یوحنا هادس را دریاچهٔ آتش می‌خواند (مکاشفات ۲۰:۱۴). گفته شده که هادس یا مکان موقت مردگان سرانجام نابود شده و تبدیل به دریایی گداخته می‌شود که معادلی برای جهنا یا جهنم برای نجات‌نیافتگان است. یعنی هر کس پس از این جهان بمیرد برای بررسی حسابش به مکان موقتی به‌نام هادس فرستاده نخواهد شد. نسخه انجیل
موقتی به‌نام هادس فرستاده نخواهد شد. نسخه انجیل شاه جیمز تنها برگردان انگلیسی امروزی است که شئول، هادس، و جهنا را به جهنم "Hell" ترجمه کرده‌است. نسخه‌های جدید بین‌المللی (The New International Version) و ترجمه‌زندهٔ نو (New Living Translation)، انجیل استاندارد آمریکایی جدید (New American Standard Bible) همگی Hell را تنها برای جهنا بکار برده‌اند. کاربرد جهنا در مسیحیت بسیار تحت تاثیر کاربرد جهنا و هادس در زبان‌های عبری و یونانی قرار گرفته‌است: ترجمه‌هایی که دو واژه را جدا از هم دیده‌اند: ترجمه‌هایی که جدا
دو واژه را جدا از هم دیده‌اند: ترجمه‌هایی که جدا ندیده‌اند: بسیاری از ترجمه‌های امروزی جهنا را جایی برای کیفر ابدی و بنام جهنم دانسته‌اند. به عبارت دیگر نابودپنداران Annihilationist جهنا را مکانی می‌دانند که گناهکاران سرانجام در آنجا نابود می‌شوند، نه اینکه برای همیشه عذاب بکشند. کلیت‌باوران/عام‌شمولان مسیحی Christian Universalists، که باور دارند خدا سرانجام همه روان‌ها را با خود آشتی خواهد داد، تفسیر عهد جدید را به عهدقدیم آن پیوند داده و نتیجه می‌گیرند که جهنا همیشه یادآور محکمه قطعی الهی بوده و عذابی
که جهنا همیشه یادآور محکمه قطعی الهی بوده و عذابی جاودان برای گمراهان نخواهد بود. همچنین دره هینوم جایگاه سنتی میدان سفالین Potter's field (گور همگانی- جایی برای گوراندن تهیدستان) است که کشیش‌ها آن را پس از خودکشی یهودا با "پول خون" خریدند، بهایی که یهودا در برابر خیانت به عیسی پرداخت. جهنا در قرآن. در اسلام Hell را جهنم می‌نامند که آشکارا برگرفته از جهنااست. قرآن ۷۷ ارجاع به جهنا (جهنم) داده‌است اما هیچ اشاره‌ای به هادس نکرده‌است. جهنم در باورهای اسلامی. اگرچه که درمیان عوام و معمولاً، دو واژهٔ "دوزخ" و
اگرچه که درمیان عوام و معمولاً، دو واژهٔ "دوزخ" و "جهنم" به‌عنوان مترادف به‌کار می‌روند؛ اما براساس برخی از روایات اسلامی دوزخ به هفت طبقه تقسیم می‌شود که نام‌های آنان به ترتیب از بالا (کم‌عذاب ترین) به پائین (پرعذاب ترین) اینچنین می‌باشند: در زبان انگلیسی. واژه‌هایی که در زبان انگلیسی در چم دوزخ و جهنم بکارمی‌روند: hell, inferno, pandemonium, Acheron, Tartarus, Gehenna, Hades, avernus, nether world, underworld, pandemonium ارجاعات ادبی. مولوخ گور خود را کند دره دلپذیر هینوم، و از آنجا توفت و آنکه جهنای
کند دره دلپذیر هینوم، و از آنجا توفت و آنکه جهنای سیاه گویند، گونه‌ای از جهنم آتش‌های جهنم، به او خواهم گفت، "شکنجه جهنا بر تو بسیار روا خواهد بود" و بدین‌سان، شادی ناگهان به هراس انجامید، و زیباترین زشت‌ترین شد، همانگونه که هینوم شد جهنا. آن پایین در جهنا یا بالا بر اورنگ.او تندتر از هر تنهایی سفر می‌کرد. باورم ساخت که نزدیک بودم اما از برزخ به جهنا پریدم" ناگزیرم کلبه کوچکم را ترک کنم و به سوراخی خفه، بدبو، بسیار داغ در یک آپارتمان بروم، ترک بهشت، جهنای چرکین.
جلیلوند نام یکی از طایفه‌های اصیل لک زبان ساکن استانهای کرمانشاه است.در ادامه ایرانیکا اصالت جلیلوند هارا در زمان زندیه از اطراف شیراز می‌داند که در نهایت به سمت قزوین و تویسرکان و کرمانشاه مهاجرت کردند. جلیلوندها از عشایر لر بودند که به شرق کرمانشاه مهاجرت کردند و به ایل سنجابی پیوستند. تبارشناسی. در کتاب فرهنگ ‌کردی فارسی چنین ذکر شده است. زبان. امروزه آنان در کنار لکی به کلهری و فارسی نیز تکلم میکنند. تاریخچه. آنان که از شیراز دوره زندیه نشأت می‌گیرند و جلیلوندهای اصیل و قدیمی جز سربازان یا سرداران کریم
اصیل و قدیمی جز سربازان یا سرداران کریم خان زند بوده که بعد از شکست کریم خان زند به ناچار پراکنده و بسیاریشان به مناطق پیرامون قزوین و همدان و کرمانشاه و تویسرکان مهاجرت کردند و عده‌ای در توابع تویسرکان سکنی گزیدند که معروفترین آنان سهام الدوله (جعفر قلی خان جلیلوند) و سناتور علی اکبر خان جلیلوند و کدخدا آقاخان جلیلوند که همسرش زمرد جلیلوند بوده (دارای چهار فرزند پسر به نامهای ایلخان جلیلوند و احمدخان جلیلوند و علی جلیلوند و هوشنگ جلیلوند و چهار دختر به نام‌های صدیقه جلیلوند و صفیه جلیلوند و ماه ‌دولت
نام‌های صدیقه جلیلوند و صفیه جلیلوند و ماه ‌دولت جلیلوند و خوش قدم جلیلوند) از خان‌های خوش‌نام و مردمی منطقه می‌باشند. رابینو در ۱۹۰۵ از وجود ۲۰۰ تا ۳۰۰ خانواده یک جانشین جلیلوند ساکن بخش دینور که از فشار و سرکوب در کرمانشاه فرار کرده بودند نام می‌برد. بنا بر بررسی یونسکو در اوایل دهه ۱۹۶۰ باقی‌مانده جلیلوند دینور بخشی از اتحادیه قبایلی سنجابی را تشکیل می‌دهند. جمعیت. رابینو در خصوص جلیلوند در منطقه قزوین در ۱۹۰۹ شمارشان را ۸۰۰ خانواده تخمین می‌زند. تا ۱۹۳۲ بنا بر مسعود کیهان تعدادشان به فقط ۳۰۰ خانواده
بنا بر مسعود کیهان تعدادشان به فقط ۳۰۰ خانواده کاهش یافته بود. در اواخر دهه ۱۹۶۰ پرویز ورجاوند مشاهده گرد آنها تنها ۱۵۰ تا ۲۰۰ خانواده را تشکیل داده ساکن روستاهای آغچکند، بشگل؛ قره باغ و ینگیجا پایین در در دهستان قاقزن بودند.
فرش بلوچی گروهی متمایز از فرش‌هایی هستند که قبایل بلوچ، در شمال شرق استان خراسان ایران و منطقه سیستان می‌بافند. علاوه بر بلوچ، بسی دیگر از گروه‌های قومی در خراسان فرش‌هایی شبیه فرش‌های بلوچی می‌بافند که شبیه آنها طراحی شده است. این فرش‌ها در مکران که بخش اصلی محل سکونت قبایل بلوچ است ساخته نمی‌شد گرچه به کرات به اشتباه چنان پنداشته می‌شود. تکنیک‌ها و ساختارها. نقوش گیاهی، حیوانی، هندسی، انسانی، طبیعت و اعتقادات مذهبی در قالی بلوچی و اشیاء مورد علاقه و استفاده مردم عشایر و روستاییان در این نقوش به تصویر
مردم عشایر و روستاییان در این نقوش به تصویر کشیده می‌شود که از ویژگی‌های طرح‌ها و نقوش که بیشتر به صورت شکل‌های هندسی و غیر هندسی با خطوط و سطوح طراحی می‌شوند، و الگوهای غیرانتزاعی را به ساده‌ترین شکل ممکن به تصویر می‌کشند. قالی محرابی بلوچ طرحی سجاده‌ای به سبک بلوچی است و معمولاً محراب یا طاق‌نما در یک انتهای سجاده دارد. جنس و رنگ. مواد مورد استفاده در قالی و فرش بلوچی معمولاً شامل پشم یا مخلوطی از پشم و موی بز است، فرش‌های جدیدتر دارای تار ساخته شده از پنبه و فرش‌های پشمی محکم هستند. رنگ‌های قالی‌های
پنبه و فرش‌های پشمی محکم هستند. رنگ‌های قالی‌های بلوچ ترکیبی تیره از قرمز، قهوه‌ای و آبی با رنگ‌های سفید است ضمن آنکه در این نوع قالی دست بافت بلوچی رنگ‌های مصنوعی کمتر به‌کار رفته و بیشتر از رنگ‌های طبیعی استفاده می‌شود. استفاده از رنگ‌های تیره مشخص است. گاهی بخشی از قالی و فرش و سجاده‌های بلوچی با موی شتر بافته می‌شود. قالی بلوچی. قالیچه بلوچی در ولایت نیمروز، سیستان و بلوچستان و خراسان بافته می‌شود. نقش‌های این فرش‌ها بسیار متنوع است، خیلی از آن‌ها از نقوش مکرر تشکیل شده‌اند. سجاده‌های نماز با طرح طاق
مکرر تشکیل شده‌اند. سجاده‌های نماز با طرح طاق مستطیل‌شکل ساده در یک انتها (برای نشان دادن جهت مکه) رایج است. به‌طور معمول، زمین این سجاده‌ها از برگ و ساقه درخت پر می‌شود و گیاهان کوچک هندسی روی آن وجود دارند. قالی‌های بلوچ معمولاً به طول هشت فوت محدود می‌شوند و همین امر باعث سبک‌تر شدن و حمل و نقل آن‌ها می‌شود.
اصل ضرب (به انگلیسی: Rule of product) در ترکیبیات یکی از اصول اساسی شمارش است. بسیاری از اصول دیگر در شمارش، به تعمیم از اصل ضرب به وجود آمده‌اند. تعریف. به بیان ساده، اگر کار formula_1به formula_2 روش قابل انجام باشد و به ازای هر حالت انجام کار formula_1، کار formula_4به formula_5روش قابل انجام باشد، تعداد روش‌های انجام این دو کار با هم، formula_6است. یا به بیانی ابتدایی تر، اگر رخداد formula_1 مثلا شامل دو مرحلهٔ (مستقل از هم) باشد، به طوری که یکی از مراحل به formula_2 حالت و یکی دیگر از مراحل به
از مراحل به formula_2 حالت و یکی دیگر از مراحل به formula_5 حالت بتواند انجام پذیرد؛ در این صورت رخداد مفروض به تعداد formula_6 حالت مختلف می‌تواند رخ دهد. مثال. کارهای formula_1و formula_4را در نظر بگیرید: کار formula_1به 3 روش (formula_14)، و کار formula_4نیز به 3 روش (formula_16) قابل انجام می‌باشند. تعداد کل روش‌های انجام این دو کار با هم را محاسبه نمایید. طبق اصل ضرب، تعداد کل روش‌ها را محاسبه می‌کنیم: formula_17 منابع. ریاضیات گسسته و ترکیبیاتی /رالف پ. گریمالدی; ترجمه محمدعلی رضوانی، بیژن شمس. -
پ. گریمالدی; ترجمه محمدعلی رضوانی، بیژن شمس. - تهران:فاطمی ،1376-1378
بِت۳۶۵، بنگاه شرط‌بندی و قمار بریتانیایی است، که تمرکز آن بر ارائهٔ خدمات قمارخانه‌های آنلاین می‌باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر استوک-آن-ترنت در کشور انگلستان قرار دارد و محدودهٔ خدمات آن جهانی است. بِت۳۶۵ یکی از برجسته‌ترین شرکت‌های ارائهٔ خدمات قمار برخط است که دارای بیش از ۳۵ میلیون کاربر در بیش از ۲۰۰ کشور جهان است. این شرکت با بیش از ۴۳۰۰ نفر کارمند، بزرگ‌ترین کارفرما در شهر استوک-آن-ترنت است. یکی از سایتهای فارسی زبان برای نمایندگی خدمات 365bet در ایران سایت https://365betiran.com/ است .
در ریاضیات، یک نقطۀ ثابت از یک تابع، نقطه‌ای است که به وسیلۀ تابع به خودش نگاشت می‌شود. به مجموعه‌ای از نقاط ثابت، مجموعۀ ثابت می‌گویند. به زبان ساده‌تر، یعنی formula_1 نقطۀ ثابت از تابع formula_2 است اگر و تنها اگر formula_3 . نقطه ثابت به این معناست که نقطۀ formula_4 روی خطّ formula_5 قرار دارد و یا در مختصات‌های دیگر روی خطّی است که بیان‌گر خطّ formula_6 در آن مختصات است. برای مثال، در تابع زیر که روی مجموعۀ اعداد حقیقی تعریف شده است، formula_7 ۲ یک نقطۀ ثابت است، زیرا formula_8 . همۀ توابع دارای نقطۀ
ثابت است، زیرا formula_8 . همۀ توابع دارای نقطۀ ثابت نیستند. برای مثال، تابع formula_9 به ازای هیچ نقطه‌ای در برابری formula_10 صدق نمی‌کند.
امامزاده ابراهیم خلیل صوفیان مزار باله خلیل عارف نامی «متوفی ۴۵۷» قرن پنجم هجری یکی از چهار ناظر بازسازی شهر تبریز و پایه‌گذار مسجد جامع تبریز بعد از زلزله سال ۴۳۵ هجری است وی از متقدمان مشایخ آذربایجان می‌باشد مزار این عارف نامی به عنوان «امامزاده ابراهیم خلیل» در ورودیه قبرستان تاریخی شهر صوفیان واقع شده‌است. در ایام محرم و سوگواری‌ها مراسم عزاداری در حسینیه این بقعه برگزار می‌شود و مردم نذورات خود را به ضریح می‌اندازند و روزهای پنجشنبه و جمعه مراجعه به حرم وی بیشتر می‌شود.
عرب‌های هور یا مردم هورنشین () که با نام معدان (معیدی) نیز شناخته می‌شوند، بومیان ساکن هورهای بین‌النهرین هستند که در جنوب عراق در طول مرزهای ایران واقع شده‌است. عرب‌های هور مردمی اند که به صورت ابتدائی زندگی می کنند از طوایف و اتحادیه‌های طایفه‌ای گوناگون، مانند قبیله سواعد و عشایر پیمان بسته با این قبیله، و همچنین طوایف دیگر مانند البو محمد، سواری، حیادر و سادات آلبوغدیمی تشکیل یافته‌اند و فرهنگی منحصربه‌فرد را در مرکزیت منابع طبیعی هورها پدیدآورده‌اند. بسیاری از بومیان هور به علت خشک کردن هورها در زمان
از بومیان هور به علت خشک کردن هورها در زمان انتفاضه شعبانیه و بعد از آن آواره شده‌اند. ویلفرد تزیجر یکی از سفرنامه نویسانی است که بر روی زندگی عرب‌های هور در عراق و خوزستان بسیار تمرکز کرد و کتابی با نام عرب‌های هور نوشت. فرهنگ. معدان به معنی ساکنان هور است و به صورت تحقیرآمیز توسط عرب‌های متمدن بین النهرین برای اشاره به ساکنان تالاب‌های جنوب عراق استفاده می‌شده‌است. معدان به یک گویش محلی از عربی عراقی صحبت می‌کنند و به صورت سنتی گونه‌ای از لباس عربی را می‌پوشند که برای مردها شامل دشداشه و چفیه است که چفیه