payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اهل همت. من در جوانی می‌خواستم مثل شما نماز را به فارسی بخوانم؛ ولی مشکلاتی پیش‌آمد که نتوانستم. اکنون شما به خواسته دورانی جوانی ام جامه عمل پوشانیده‌اید، آفرین به همت شما. در آن روزگار، نخستین مشکل من ترجمه صحیح سوره حمد بود که لابد شما آن را حل کرده‌اید. اکنون یکی از شما که از دیگران مسلط تر است، بگوید بسم الله الرحمن الرحیم را چگونه ترجمه کرده‌است. یکی از ما به عادت دانش آموزان دستش را بالا گرفت و برای پاسخ دادن داوطلب شد. آقا با لبخند فرمود: خوب شد طرف مباحثه ما یک‌نفر است؛ زیرا من از عهده پانزده جوان
مباحثه ما یک‌نفر است؛ زیرا من از عهده پانزده جوان نیرومند برنمی‌آمدم. بعد به آن جوان فرمود: خوب بفرمایید بسم الله را چگونه ترجمه کردید؟ آن جوان گفت: طبق عادت جاری به نام خداوند بخشنده مهربان، ارباب لبخند زد و فرمود: گمان نکنم ترجمه درست بسم الله چنین باشد، در مورد «بسم» ترجمه «به نام» عیبی ندارد. اما «الله» قابل ترجمه نیست؛ زیرا اسم علم (خاص) خدا است و اسم خاص را نمی‌توان ترجمه کرد؛ مثلاً اگر اسم کسی «حسن» باشد، نمی‌توان به آن گفت «زیبا». ترجمه «حسن» زیبا است؛ امّا اگر به آقای حسن بگوییم آقای زیبا، خوشش
است؛ امّا اگر به آقای حسن بگوییم آقای زیبا، خوشش نمی‌آید. کلمه الله اسم خاصی است که مسلمانان بر ذات خداوند متعال اطلاق می‌کنند، نمی‌توان «الله» را ترجمه کرد، باید همان را به کار برد. خوب «رحمن» را چگونه ترجمه کرده‌اید؟ رفیق ما پاسخ داد: بخشنده. ارباب فرمود: این ترجمه بد نیست، ولی کامل نیست؛ زیرا «رحمن» یکی از صفات خدا است که شمول رحمت و بخشندگی او را می‌رساند و این شمول در کلمه بخشنده نیست؛ «رحمن» یعنی خدایی که در این دنیا هم بر مؤمن و هم بر کافر رحم می‌کند و همه را در کنف لطف و بخشندگی خود قرار می‌دهد و
و همه را در کنف لطف و بخشندگی خود قرار می‌دهد و نعمت رزق و سلامت جسم و مانند آن عطا می‌فرماید. در هر حال، ترجمه بخشنده برای «رحمن» در حد کمال ترجمه نیست. خوب رحیم را چطور ترجمه کرده‌اید؟ رفیق ما جواب داد: «مهربان». ارباب فرمود: اگر مقصودتان از رحیم من بودم ـ چون نام وی رحیم بود ـ بدم نمی‌آمد «مهربان» ترجمه کنید؛ اما چون رحیم کلمه‌ای قرآنی و نام پروردگار است، باید درست معنا شود. اگر آن را «بخشاینده» ترجمه کرده بودید، راهی به دهی می‌برد؛ زیرا رحیم یعنی خدایی که در آن دنیا گناهان مؤمنان را عفو می‌کند. پس آنچه
در آن دنیا گناهان مؤمنان را عفو می‌کند. پس آنچه در ترجمه «بسم الله» آورده‌اید، بد نیست؛ ولی کامل نیست و اشتباهاتی دارد. من هم در دوران جوانی چنین قصدی داشتم؛ اما به همین مشکلات برخوردم و از خواندن نماز فارسی منصرف شدم. تازه این فقط آیه اول سوره حمد بود، اگر به دیگر آیات بپردازیم، موضوع خیلی پیچیده‌تر می‌شود. اما من معتقدم شما اگر باز هم بر این امر اصرار دارید، دست از نماز خواندن به فارسی برندارید؛ زیرا خواندنش از نخواندن نماز به‌طور کلی بهتر است. در این‌جا، همگی شرمنده و منفعل و شکست خورده از وی عذرخواهی
همگی شرمنده و منفعل و شکست خورده از وی عذرخواهی کردیم و قول دادیم، ضمن خواندن نماز به عربی، نمازهای گذشته را اعاده کنیم. ایشان فرمود: من نگفتم به عربی نماز بخوانید، هر طور دلتان می‌خواهد بخوانید. من فقط مشکلات این کار را برای شما شرح دادم. ما همه عاجزانه از وی طلب بخشایش و از کار خود اظهار پشیمانی کردیم. ارباب، با تعارف میوه و شیرینی، مجلس را به پایان برد. ما همگی دست مبارکش را بوسیدیم و در حالی که ما را بدرقه می‌کرد، خداحافظی کردیم. بعد نمازها را اعاده کردیم و از کار جاهلانه خود دست برداشتیم. بنده از آن
و از کار جاهلانه خود دست برداشتیم. بنده از آن به بعد گاه به حضور آن جناب می‌رسیدم و از خرمن علم و فضیلت وی خوشه‌ها برمی‌چیدم. وقتی در دوره دکترای زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تهران به تحصیل مشغول بودم، گاه، نامه‌ها و پیغام‌های استاد فقید بدیع الزمان فروزانفر را برای وی می‌بردم و پاسخ‌های کتبی و شفاهی را به آن استاد فقید می‌رساندم؛ و این افتخاری برای بنده بود. گاه ورقه‌های استفتایی که به محضر آن رسیده بود، روی هم انباشته می‌شد. او دستور می‌داد آن‌ها را بخوانم و پاسخ را طبق نظر وی بنویسم. پس از خواندن پاسخ
و پاسخ را طبق نظر وی بنویسم. پس از خواندن پاسخ اگر اشتباهی نداشت، آن را مهر می‌کرد. در این مرحله با بزرگواری‌های بسیار وی رو به رو بودم که اکنون مجال بیان آن‌ها نیست. خدایش بیامرزد و در دریای رحمت خویش غرقه سازد. کارنامه علمی. تألیف، تصحیح و ترجمه. ۱- املای صحیح، اصفهان: ثقفی، ۱۳۳۹. ۲- دستور زبان تطبیقی فارسی و انگلیسی، اصفهان: مشعل، ۱۳۴۰. ۳- کتاب املا، ۲ جلد، اصفهان: مشعل، ۱۳۴۲. ۴- لغت فارسی، اصفهان: مشعل، ۱۳۴۴. ۵- راهنمای زبان و ادبیات فارسی، اصفهان: مشعل، ۱۳۴۵. ۶- مطالعه در ترجمه تفسیر طبری، رساله دکتری
۱۳۴۵. ۶- مطالعه در ترجمه تفسیر طبری، رساله دکتری به راهنمایی محمدتقی مدرس رضوی، دانشگاه تهران، ۱۳۴۶. ۷- کاملترین صرف و نحو عربی (ترجمه جلد چهارم مبادی العربیه) اصفهان: مشعل، ۱۳۴۶. ۸- ترجمه و راهنمای مبادی العربیه، جلد ۲، اصفهان: مشعل، ۱۳۴۶. ۹- تجزیه و ترکیب اشعار گلستان، اصفهان: مشعل، ۱۳۴۷. ۱۰- زمینه بحث دربارهٔ آیین نگارش، اصفهان: دانشگاه اصفهان، ۱۳۴۸. ۱۱- آیینه عبرت (شرح قصیده ایوان مدائن خاقانی)، اصفهان: دانشگاه اصفهان، ۱۳۴۸. ۱۲- جمله و جمله سازی، اصفهان: مشعل، ۱۳۴۸. ۱۳- دستور زبان فارسی اصفهان: دانشگاه
مشعل، ۱۳۴۸. ۱۳- دستور زبان فارسی اصفهان: دانشگاه اصفهان، ۱۳۴۹ و چاپ دوم با تجدیدنظر، تهران: اساطیر، ۱۳۶۴. ۱۴- سخنان پیر هرات، تهران: امیرکبیر، ۱۳۵۵ و چاپ دوم، ۱۳۵۸. ۱۵- پروین، ستاره آسمان ادب ایران، اصفهان:مشعل، ۱۳۵۶و چاپ دوم، ۱۳۶۸. ۱۶- منهاج الطلب (کهن‌ترین دستور زبان فارسی)، اصفهان: مشعل، ۱۳۵۹. ۱۷- ترجمه نهج البلاغه، اصفهان: مشعل، ۱۳۶۰و چاپ دوم، تهران: اساطیر، ۱۳۷۴و چاپ سوم، ۱۳۷۶. ۱۸- جواهر الاسرار و زواهر الانوار (شرح مثنوی مولوی)، ۴ جلد، اصفهان: مشعل، ۱۳۶۱ و چاپ دوم، تهران: اساطیر، ۱۳۸۴. ۱۹- فرهنگ
۱۳۶۱ و چاپ دوم، تهران: اساطیر، ۱۳۸۴. ۱۹- فرهنگ فارسی– چینی، با همکاری غلامرضا ستوده و هیئت چینی، پکن، ۱۹۸۳. ۲۰- کمال البلاغه، اصفهان، میثم تمار، ۱۳۶۲. ۲۱- کشف الابیات مثنوی، اصفهان: کمال، ۱۳۶۲. ۲۲- فهرست تفسیر کشف الاسرار و عده الابرار، تهران: امیرکبیر، ۱۳۶۳. ۲۳- دیوان دقیقی طوسی به انضمام فرهنگ بسامدی آن، تهران:اساطیر، ۱۳۶۸. ۲۴- چهارده روایت در قرائت قران مجید، تهران: سازمان تبلیغات اسلامی، ۱۳۶۸. ۲۵- کتاب تعرف، متن و ترجمه، تهران: اساطیر، ۱۳۷۱. ۲۶- کتاب‌های دوره راهنمایی تحصیلی، با همکاری حداد عادل و احمد
دوره راهنمایی تحصیلی، با همکاری حداد عادل و احمد سمیعی، ۳ جلد، تهران: سازمان چاپ و نشر کتاب‌های درسی، ۱۳۷۴. ۲۷- گزیده تفسیر کشف الاسرار، تهران: اساطیر، ۱۳۷۴. ۲۸- دستور ساده زبان فارسی، تهران: اساطیر، ۱۳۷۶. ۲۹- اسرار الغیوب، ۲ جلد، تهران: اساطیر، ۱۳۷۷. ۳۰- دیوان حافظ با معانی اشعار و لغات ابیات و شرح زیباییهای ابیات، اصفهان: آترپات، ۱۳۸۱. ۳۱- ترجمان البلاغه، اصفهان: دژنپشت، ۱۳۸۶. مقالات. ۱- انتقادی دربارهٔ دیوان عطار، راهنمای کتاب، سال ۶، شماره ۳، ۱۳۴۲. ۲- سهم دانشمندان ایرانی در تمدن اسلامی، یادنامه طوسی،
دانشمندان ایرانی در تمدن اسلامی، یادنامه طوسی، مجلد ۳، دانشگاه فردوسی مشهد، ۱۳۵۴. ۳- قلمرو زبان حافظ، یادنامه کنگره سعدی و حافظ، دانشگاه شیراز، ۱۳۴۹. ۴- پیشنهادی برای آسان نوشتن در زبان فارسی، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه اصفهان، شماره ۵، ۱۳۴۸. ۵- افعال لازم و متعدی در تاریخ بیهقی، یادنامه بیهقی، دانشگاه فردوسی مشهد، ۱۳۴۹. ۶- انتقاد از تاریخ زبان خانلری (جلد ۲)، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه اصفهان، شماره ۹، ۱۳۵۱. ۷- بحثی دربارهٔ صفت مرکب، مجموعه سخنرانی‌های سومین مجلس بحث دربارهٔ
مرکب، مجموعه سخنرانی‌های سومین مجلس بحث دربارهٔ زبان فارسی (وزارت فرهنگ و هنر)، ۱۳۵۴. ۸- اشتقاق از فعل، مقالات سومین کنگره تحقیقات ایرانی، جلد ۱، ۱۳۴۵. ۹- حذف، تخفیف، ترخیم، مجموعه مقالات چهارمین کنگره تحقیقات ایرانی، جلد ۱، ۱۳۵۴. ۱۰- حرف اضافه در سیاست نامه، مجموعه مقالات پنجمین کنگره تحقیقات ایرانی، ۱۳۵۳. ۱۱- ویژگی‌های دستوری سیاست نامه، مجموعه مقالات ششمین کنگره تحقیقات ایرانی، ۱۳۵۴. ۱۲- داوری دربارهٔ سیاست نامه، مجموعه مقالات هفتمین کنگره تحقیقات ایرانی، ۱۳۵۵. ۱۳- بررسی اشعار دقیقی از دیدگاه دستور
۱۳۵۵. ۱۳- بررسی اشعار دقیقی از دیدگاه دستور زبان، یادنامه دقیقی طوسی، ۱۳۵۵. ۱۴- بحثی دربارهٔ لفظ «افتادن» در لغت‌نامه دهخدا، گوهر، خرداد ۱۳۵۳. ۱۵- قدرت ترکیبی زبان فارسی، وحید، اردیبهشت ۱۳۵۳. ۱۶- انتقادی بر ترجمه تفسیر کمبریج، راهنمای کتاب، زمستان ۱۳۵۳. ۱۷- انتقادی بر کتاب فارسی سوم دوره راهنمایی تحصیلی، راهنمای کتاب، سال ۱۷، بهار ۱۳۵۴. ۱۸- انتقادی بر مرصاد العباد، راهنمای کتاب، بهار ۱۳۵۵. ۱۹- نقدی بر فارسی اول دبیرستان، راهنمای کتاب، سال ۲۰، شماره‌های ۷–۵، تابستان ۱۳۵۶. ۲۰- جایی که گاهی در آن دانش پیدا
تابستان ۱۳۵۶. ۲۰- جایی که گاهی در آن دانش پیدا می‌شود (دانشگاه)، روزنامه کیهان، آبان ۱۳۵۱. ۲۱- خانه از پای بست ویران است، روزنامه کیهان، شماره ۹۹۶. ۲۲- کتابخانه مسجد دون شی در شهر پکن، راهنمای کتاب، سال۲۰، شماره های۱۰–۸، بهار ۱۳۵۵. ۲۳- فعل، متمم، مفعول به واسطه، قید، نشریه دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه اصفهان، سال ۱۰، شماره ۱۱، ۱۳۵۴. ۲۴- دگرگونیهای لفظ در مثنوی مولوی، جشن نامه استاد مدرس رضوی. ۲۵- منهاج الطلب یکی از کهن‌ترین دستورهای زبان فارسی، آینده، سال ۶، شماره ۷و ۸، مهر و آبان ۱۳۵۹. ۲۹- ضمیر و
سال ۶، شماره ۷و ۸، مهر و آبان ۱۳۵۹. ۲۹- ضمیر و کاربرد آن در دیوان حافظ، نامواره افشار، جلد ۶، صص ۳۳۲۹–۳۳۶۳. ۳۰- نقدی بر دیوان حافظ چاپ خانلری، آینده، شماره‌های ۹و ۱۰، آذر و دی ماه ۱۳۶۰. ۳۱- کهن‌ترین نسخه دیوان سعدی و طرز استفاده از آن، کیهان فرهنگی، شماره ۱۰، دی ۱۳۶۳. ۳۲- روابط تاریخی میان چین و ایران، نامواره افشار، شماره دوم. ۳۳- آفتاب در ادب فارسی، فرهنگ ایران زمین، جلد ۲۷، ص ۸۵–۹۷. ۳۴- زمزمه محبت (مصاحبه)، رشد آموزش زبان و ادب فارسی، تابستان ۱۳۶۵. ۳۵- نگاهی دیگر به غلط ننویسیم، نشر دانش، سال هشتم،
نگاهی دیگر به غلط ننویسیم، نشر دانش، سال هشتم، شماره ۵، مرداد و شهریور ۱۳۶۸. ۳۶- طبری و اولین ترجمه قران به زبان فارسی، کیهان فرهنگی، سال ۶، شماره ۶، شهریور ۱۳۶۸. ۳۷- اظهارنظر دربارهٔ حافظ (اقتراح)، کیهان فرهنگی، سال پنجم، شماره ۸. ۳۸- نکته‌هایی در شعر حافظ، کیهان فرهنگی، سال پنجم، شماره ۸. ۴۲- نکته‌ای در بیتی از حافظ، یغمای سی و دوم، یادنامه حبیب یغمایی، صص ۱۵۳–۱۵۶. ۴۶- مقابله فرهنگها، مجله گسترش، سال۷، شماره۴، فروردین و اردیبهشت ۱۳۷۲. ۴۷- در سایه خورشید درخشان (نقدی بر فرهنگ جبهه)، کیهان، آبان ۱۳۷۳. ۴۸-
(نقدی بر فرهنگ جبهه)، کیهان، آبان ۱۳۷۳. ۴۸- سیری در گلستان، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی مشهد، سال ۲۳، شماره ۳ و ۴، ۱۳۶۶. ۴۹- همنشین دل، مجله رشد آموزش ادب فارسی، سال ۶، شماره ۲۶، پاییز ۱۳۷۰. ۵۰- کتاب‌های درسی و آینده تعلیم و تربیت ایران، مجله گسترش، سال ۶، شماره ۳، اسفند ۱۳۷۰. ۵۱- دنیای داد و ستد، سخن اهل دل، ماهنامه فرهنگی ادبی دانشگاه آزاد اسلامی نجف آباد، ۱۳۷۲. ۵۲- خاندان ترکه، مجله گسترش، سال ۸، شماره ۱، فروردین ۱۳۷۳. ۵۳- «وجوه» در تفسیر کشف الاسرار، کنگره بزرگداشت ابوالفضل
در تفسیر کشف الاسرار، کنگره بزرگداشت ابوالفضل رشیدالدین میبدی، اردیبهشت ۱۳۷۴. ۵۴- مردی که از سلاله حکمت بود، جهان کتاب، شماره ۲۹ و ۳۰، بهمن ۱۳۷۵. ۵۵- یادی از چهار استاد: فلاطوری؛ مردی از سلاله حکمت، وقف میراث جاویدان، شماره‌های ۱۹ و ۲۰، پاییز و زمستان ۱۳۷۶. ۵۶- مردی از دیار فضیلت، آیین فرزانگی، دفتر پنجم، ستاد بزرگداشت مقام معلم استان اصفهان، ۱۳۷۷. ۵۷- همیشه معلم، همیشه دانش آموز، (مصاحبه) سکه صاحب عیار، ۱۳۷۷. ۵۸- گسترش معنی در مصدرهای بسیط، پژوهشنامه دانشگاه آزاد اسلامی شهرکرد، شماره ۱، ۱۳۷۷. ۵۹- نهج
آزاد اسلامی شهرکرد، شماره ۱، ۱۳۷۷. ۵۹- نهج البلاغه در دانشگاه‌ها، وقف میراث جاویدان، شماره‌های ۲۵و ۲۶، بهار و تابستان ۱۳۷۸. ۶۰- خاطراتی از جلال الدین همایی، یادنامه استاد همایی (پایان شب سخن سرایی)، بهار، ۱۳۸۱. ۶۱- بررسی چاپ تازه ترجمان البلاغه، نشر دانش، سال ۱۹، شماره ۳، پاییز ۱۳۸۱. ۶۲- انواع صفت در دیوان حافظ، مجله هستی، پاییز و زمستان ۱۳۸۲. ۶۳- انسان کامل، دانشنامه دانشگاه آزاد اسلامی، شماره ۵۲ و ۵۳، بهار و تابستان ۱۳۸۳. ۶۴- سخن و اهل سخن، بزرگداشت فرهنگیان اهل قلم استان اصفهان، بهار ۱۳۸۳. ۶۵- اسطوره
اهل قلم استان اصفهان، بهار ۱۳۸۳. ۶۵- اسطوره آفرینش در شاهنامه، هستی، شماره ۱۸، تابستان ۱۳۸۳. ۶۶- طالخونچه و صاحب بن عباد، کیهان فرهنگی، شماره ۲۱۴، مرداد ۱۳۸۳. ۶۷- نقدی بر حافظ و الهیات رندی، حافظ، شماره ۶، شهریور ۱۳۸۳. ۶۸- ابیات حافظ در تعلیقات اسرار التوحید، حافظ، شماره ۸، آبان ۱۳۸۳. ۶۹- استاد بدیع الزمان فروزانفر و اصفهان و اصفهانیان، سخن آشنا، یادنامه بدیع الزمان فروزانفر، آبان ۱۳۸۳. ۷۰- پیر حافظ و خطا پوشی خدای او، حافظ، شماره ۱۱، بهمن ۱۳۸۳. ۷۱- تقدیم شرح مثنوی به غلامحسین یوسفی، حافظ، شماره ۱۰، دی
شرح مثنوی به غلامحسین یوسفی، حافظ، شماره ۱۰، دی ۱۳۸۳. ۷۲- نقدها را بود آیا که عیاری گیرند، فلسفه، کلام و عرفان، نامه علوم انسانی، شماره ۱۲، تابستان و پاییز ۱۳۸۴ و شماره ۱۵، زمستان ۸۵ و بهار ۸۶. ۷۳- نوروزتان پیروز (شعر)، حافظ، شماره ۱۳، فروردین ۱۳۸۴. ۷۴- نقدی بر فرهنگ بزرگ سخن، حافظ، شماره‌های ۱۳–۱۹، ۱۳۸۴. ۷۵- نکاتی از نخستین کتاب بدیع زبان فارسی، کتاب ماه ادبیات و فلسفه، شماره ۹۳، تیر ۱۳۸۴. ۷۶- نظری به دیوان حافظ به اهتمام احمد مجاهد چاپ دانشگاه تهران، حافظ، مهر ۱۳۸۴. ۷۷- ماجرای پایان‌نامه‌ها، حافظ، شماره
مهر ۱۳۸۴. ۷۷- ماجرای پایان‌نامه‌ها، حافظ، شماره ۲۲، دی ۱۳۸۴. ۷۸- زبان خاقانی، حافظ، شماره ۲۵، اسفند ۱۳۸۴. ۸۱- نقدی بر دستور خط فارسی فرهنگستان، مجله نقد و بررسی، شماره ۱۸، اسفند ۱۳۸۵. ۸۲- زبان فردوسی، حافظ، فروردین ۱۳۸۵. ۸۵- کدام راه؟، جهان کتاب، شماره ۲۲۴ و ۲۲۵، دی و بهمن و اسفند ۱۳۸۶. ۸۶- نقد دیوان حافظ فریدون میرزا چاپ دانشگاه تهران، حافظ، تیر ۱۳۸۶. ۸۷- ایران‌شناسی: اوضاع فرهنگ و معارف ایران، حافظ، اردیبهشت ۱۳۸۶. ۸۸- «همزه»، «الف»، «و»، «ه»، «ی»، پژوهشنامه زبان و ادبیات فارسی، پاییز ۱۳۸۹. ۸۹- خاطره‌ها و
زبان و ادبیات فارسی، پاییز ۱۳۸۹. ۸۹- خاطره‌ها و تجربه‌ها: آقا رحیم ارباب و جوانان، روانشناسی و علوم تربیتی، رشد معلم، بهمن ۱۳۸۹ ۹۰- نقدی بر ساختار صفت نسبی در زبان فارسی، پژوهش‌های نقد ادبی سبک‌شناسی، سال اول، شماره ۴، تابستان ۱۳۹۰.
اوتو کیتل (۱۷ فوریه ۱۹۱۷–۱۴ فوریه ۱۹۴۵) نظامی و خلبان تک‌خال آلمانی در دوره رایش سوم بود. او در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم ۲۶۷ پیروزی هوایی کسب کرد و از این منظر در رتبه چهارم برترین خلبانان جنگنده در تاریخ است. زندگی. اوتو کیتل روز ۱۷ فوریه سال ۱۹۱۷ در کرونسدورف در زودتنلانت زاده شد. پاییز سال ۱۹۴۱ به عنوان خلبان درجه‌دار به گروه ۱ جناح ۵۴ شکاری "لوفت‌وافه" پیوست. کیتل رزم هوایی را زیر نظر هانس تراوتلاوفت، فرمانده جناح و چند تک‌خال برتر دیگر در این یگان تجربه کرد اما در ابتدا عملکرد خوبی نداشت. به هر صورت
کرد اما در ابتدا عملکرد خوبی نداشت. به هر صورت توانایی او رفته‌رفته بهبود قابل‌توجهی یافت و در نهایت ماه اکتبر سال ۱۹۴۳ مفتخر به دریافت نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین شد. کیتل ماه آوریل سال ۱۹۴۴ به فرماندهی اسکادران ۲ جناح ۵۴ شکاری منصوب شد و موفقیت‌های زیادی به دست آورد. در یک مورد هواگرد ستوان دوم کیتل سرنگون شد و خود او به اسارت درآمد. به هر صورت توانست از بند بگریزد و پس از دو هفته به خط خودی بازگردد. مدتی بعد به درجه ستوان یکم ترفیع گرفت و برگ‌های بلوط و شمشیرهای صلیب شوالیه شخصاً توسط آدولف هیتلر
و شمشیرهای صلیب شوالیه شخصاً توسط آدولف هیتلر به او اعطا گردید. با این همه کیتل هیچگاه شخصیت پرسروصدایی نداشت. اسکادران کیتل از اواخر سال ۱۹۴۴ درون منطقه تحت محاصره کورلاند در غرب لاتویا بود. روز ۱۴ فوریه سال ۱۹۴۵ در ۵۸۳مین مأموریت رزمی خود به آرایشی از هواگردهای ایل-۲ در ارتفاع پایین حمله برد. در جریان این درگیری هواگرد او، احتمالاً با آتش ضدهوایی ارتش سرخ، سرنگون شد. ستوان یکم اوتو کیتل هنگام مرگ ۲۶۷ پیروزی هوایی در کارنامه خود داشت که او را از این منظر در رتبه چهارم برترین خلبانان جنگنده در تاریخ قرار
در رتبه چهارم برترین خلبانان جنگنده در تاریخ قرار می‌دهد.
پوند یکای پول برخی از کشورهای دنیا است. ریشه پوند از بریتانیای کبیر می‌آید که ارزش آن برابر با یک پوند (یکای جرم) نقره بوده‌است. اصطلاح لاتین "libra pondo" به‌معنای «به‌وزن یک پوند» است که در آن "libra" بدل به پوند انگلیسی شده است. برای همین، علامت پوند '£' است که شکلی است از حرف L (حرف اول کلمه‌ی libra).
سرزمین ملکه الیزابت نام داده شده به بخش سابقاً بی نام منطقه جنوبگان بریتانیاست. تاریخچه. در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۲، به مناسبت بازدید علیاحضرت ملکه از وزارت امور خارجه بریتانیا در لندن اعلام شد که یک سرزمین ۱۶۹ هزار مایلی از منطقه جنوبگان بریتانیا به نام سرزمین ملکه الیزابت شده است. ویلیم هیگ وزیر امور خارجه گفت این «ادای احترامی شایسته در پایان سال جوبیلی الماسی علیاحضرت است.» وصف. سرزمین ملکه الیزابت حدوداً دو برابر اندازه پادشاهی متحد است.
در سده‌های ۱۸ تا ۱۹ میلادی به منطقه سواحل امروزی امارات متحده عربی و شمال عمان ساحل دزدان (به عربی: ساحل القرصان) در خلیج فارس گفته می‌شد. پس از پیروزی ارتش هند بریتانیا بر دزدان دریایی و امضای قرارداد صلح، نام این منطقه به ساحل آشتی (عربی: متصالحه، به انگلیسی: Trucial Coast) تغییر یافت. به منطقه در امتداد این سواحل هم «امیرنشین‌های ساحل آشتی عمان» یا «شیخ‌نشین‌های کرانهٔ آشتی» گفته می‌شد. پادشاهان یا حکمرانان هرمز در دوران عظمت و اقتدار خویش حوزهٔ مسقط و منطقه‌ای در دریای مکران و حتی قسمتی از کرانه‌های
منطقه‌ای در دریای مکران و حتی قسمتی از کرانه‌های جنوبی خلیج فارس را، که بعداً ساحل دزدان دریایی نام گرفته‌است، همیشه تحت کنترل داشتند و به هر ترتیبی که بود در این مناطق محروسه و کرانه‌های جنوبی ایران مانع عملیات دریازنان گردیده و عنداللزوم آن‌ها را سرکوب می‌کردند. از این‌رو می‌توان گفت که در قرن پانزدهم کم و بیش فعالیت دریازنان بر اثر وجود حکمرانان هرمز عقیم باقی ماند. بعد از سپری شدن دورهٔ جلال و قدرت هرمز، بدواً پرتغالی‌ها و سپس خاندان صفویه نمی‌گذاشتند تا دریازنی در خلیج فارس بسط پیدا کند. پس از صفویه
تا دریازنی در خلیج فارس بسط پیدا کند. پس از صفویه نیز هلندی‌ها و سپس انگلیسی‌ها کم و بیش کوشش‌های مؤثری در این زمینه به عمل آوردند. عوامل مساعد برای دزدان دریایی. در حدود اواخر قرن هفدهم نه تنها هیچ‌کدام از عوامل بالا وجود نداشت که بتواند مانع گسترش و رشد دریازنی و حوادث گوناگون آن گردد بلکه دو عامل مساعد موجب توسعه فعالیت دریازنان و افزایش میزان جسارت یا قساوت آن‌ها می‌گردید. یکی از این دو عامل بی نظمی‌های امارات و شیخ‌نشینهای جنوبی خلیج فارس بر اثر قیام وهابی‌ها بود و دیگری عدم وجود یک قدرت مرکزی توانمند
بود و دیگری عدم وجود یک قدرت مرکزی توانمند در مرکز ایران. از شبه جزیره قطر تا راس مسندم که در مقابل باب هرمز واقع شده‌است زمین‌های مسطحی دیده می‌شود که در فاصله‌های مختلف آن خورهای چندی وجود دارد. طول این کرانه‌ها در حدود ۶۵۰ کیلومتر است و از قدیم‌الایام تا امروز هر قسمتی از آن به وسیلهٔ قبیله‌ای اشغال شده و شیخ‌نشین کوچک یا قبیله یا قبیله منفردی را به وجود می‌آورند. این امارات یا قبایل کاملاً مستقل هستند و فقط هنگامی با هم متحد می‌شدند که دشمن واحدی آن‌ها را تهدید نماید. اکثر این قبایل با هم خصومت آباء و
را تهدید نماید. اکثر این قبایل با هم خصومت آباء و اجدادی داشته و غالباً به صورت قهر و ستیز با هم به‌سر می‌بردند. در نیمه شرقی این منطقه یعنی از سواحل ابوظبی تا رأس مسندم که در شمالی‌ترین نقطهٔ آن واقع شده‌است دریا زنی رونق بسزایی داشت. این شیوه زندگی یعنی طریقه تحصیل معاش از راه دزدی در دریاها و همچنین غارت کاروان‌ها در سال‌های آخر قرن هیجدهم عادی‌ترین و طبیعی‌ترین نحوه امرار معاش از برای اکثر سکنه این نواحی تلقی می‌شد. به همین جهت است که کرانه‌های عمان متصالح را در گذشته ساحل دزدان می‌گفتند و تا این اواخر
را در گذشته ساحل دزدان می‌گفتند و تا این اواخر نیز به همین نام اشتهار داشت. بالاخره انگلیسی‌ها با برقراری سیستم قوی نظارت دریایی در منطقه خلیج فارس توانستند به این نابسامانی‌ها خاتمه دهند. بزرگ‌ترین عملیات دریازنی. باید دانست که دریازنان در خلیج فارس هرگز خطری به بزرگی و وخامت فجایع سال ۱۸۰۸ پیش نیاورده‌اند. در حقیقت تا آن تاریخ نه از طرف آن‌ها کار عمده‌ای صورت گرفته بود و نه نیروهای ضد دریازنی شدت عملی نشان داده بودند در سال ۱۸۰۸ بومیان سواحل عمان کم و بیش تحت فرمان سلطان بن صقر شیخ شارجه درآمده و نیرویی
تحت فرمان سلطان بن صقر شیخ شارجه درآمده و نیرویی متشکل و بیش از حد تصور نیرومند و خونخوار به وجود آوردند. این‌ها به نیروهای انگلیسی خلیج فارس حمله‌ور شده آنان را غارت کردند و به کشت و کشتار وحشیانه‌ای در میان آن‌ها دست زدند؛ علاوه بر انگلیسی‌ها، اعراب و ایرانیان و تجارت دریایی آن‌ها نیز به‌دست دریازنان به همین سرنوشت گرفتار آمد. پیش از این وقایع، در سال ۱۸۰۷ یک نیروی متفق مرکب از انگلیسی‌ها و افراد مسقط به دریازنان حمله‌ور شده و آنان را منهدم ساخته و جزیره قشم را از دست آن‌ها به‌درآورده بودند. در سال ۱۸۰۹
قشم را از دست آن‌ها به‌درآورده بودند. در سال ۱۸۰۹ حکومت بمبئی دسته‌ای از افراد نیروی دریایی را به این ناحیه اعزام داشت تا با همکاری حکمران مسقط به مهاجمین دریازن یورش بزند. این نیرو در حملهٔ اول خود، رأس الخیمه یعنی مرکز اصلی دریازنان را ویران کرد و چون این نقطه مرکز عمده مقاومت دزدان دریایی بود عمل آن‌ها تأثیر قابل ملاحظه‌ای در قلع و قمع و تفرقهٔ دریازنان باقی گذاشت به‌خصوص که توانستند بندر لنگه را نیز از دست آنان خارج سازند و آن را به ویرانی بکشانند. این اقدامات موقتاً سبب ناامیدی و وحشت دزدان شد ولی اگر
موقتاً سبب ناامیدی و وحشت دزدان شد ولی اگر ادامه پیدا نمی‌کرد اثر آن منتفی می‌گردید بنابراین لازم بود در اولین فرصت ممکن، دوباره به آن‌ها حمله شود به همین جهت در سال ۱۸۱۶ مجدداً مراکز دریازنان مورد حمله قرار گرفت و رأس الخیمه برای بار دیگر ویران شد و سایر پایگاه‌های آن‌ها به صورت مخروبه‌ای درآمد. مقدمات ایجاد قراردادهای همکاری شیوخ. در خلال این اتفاقات با شیوخ ساحل دزدان مذاکراتی صورت گرفت تا مانع عملیات دریازنان گردند ولی عجیب آنکه در خلال همین مذاکرات نیز خبر می‌رسید دزدان در پاره‌ای از نقاط دست به
نیز خبر می‌رسید دزدان در پاره‌ای از نقاط دست به فعالیت‌هایی زده‌اند. آخرالامر قراردادی بین شیوخ این نواحی از یک طرف و شیخ بحرین از طرف دیگر به امضا رسید که به موجب آن طرفین متقبل می‌گردیدند از هرگونه فعالیت دریازنان بیگانه یعنی گروه‌های دریازنان ثالث جلوگیری به عمل آورند ولی هنوز هم حاضر نمی‌شدند علیه یکدیگر بخاطر دریازنی وارد عمل شوند. از این تاریخ به بعد یک واحد از ناوگان نیروی دریایی انگلیس در خلیج فارس مستقر گردید که بدواً این واحد در حدود رأس الخیمه و سپس در برابر قشم لنگر انداخته بود. مأموران موجود
سپس در برابر قشم لنگر انداخته بود. مأموران موجود در این کشتی می‌خواستند رسیدگی کنند نتیجه این قرارداد که بین شیوخ به امضا رسیده‌است چیست؟ بالاخره اولین موافقت نامه بین شیوخ در سال ۱۸۲۰ به امضا رسید و بعد از آن قراردادهای مختلف دیگری منعقد شد. یکی از این قرارداردها همانست که در سال ۱۸۳۵ بین شیوخ به امضا رسیده و به موجب آن متعهد گردیدند علیه یکدیگر به هیچگونه لشگرکشی دریایی و جنگ بحری متوسل نگردند. در سال ۱۸۵۳ یک قرارداد صلح دائمی تحت سرپرستی و نظارت بریتانیا بین شیوخ مختلف ساحل دزدان به امضا رسید. در نتیجه
بین شیوخ مختلف ساحل دزدان به امضا رسید. در نتیجه امضای این قرارداد است که حکام ساحل دزدان رسماً مبادرت به شناسایی حمایت بریتانیا از شیخ‌نشین‌های مربوط به خود کرده‌اند. از این تاریخ به بعد دیگر نام ساحل دزدان برای این مناطق شایسته به نظر نمی‌رسید و از این‌رو نام سواحل آشتی (متصالحه) را برگزیدند که تا این اواخر و قبل از تشکیل فدراسیون امارات عربی متحده به همین نام معروف بوده‌است.
پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی یکی از پژوهشگاه‌های مستقل و زیر نظر وزارت علوم، تحقیقات و فناوری ایران است. این پژوهشگاه از سه پژوهشکده تشکیل شده‌است. تاریخچه. پژوهشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی که در سال ۱۳۷۷ با هدف علمی شدن ورزش و اجرای طرح‌های پژوهشی کاربردی تأسیس گردید، بر اساس مصوبه وزارت علوم، تحقیقات و فناوری در سال ۱۳۹۰ به پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی ارتقاء یافت.و به محل استقرار خود واقع در مشهد منتقل شد. اما پس از برکناری ریاست قبلی بخش ستادی آن به محل قبلی خود در تهران بازگشت و مشهد به عنوان
به محل قبلی خود در تهران بازگشت و مشهد به عنوان یکی از شعبه‌های پژوهشگاه در نظر گرفته شد. و در آذرماه ۹۴ تمام شعب پژوهشگاه در شعبه واحد ساختمان میرعماد مستقر شد. اهداف ۵ ساله. ۱- تعیین شیوه مناسب مدیریت و برنامه‌ریزی در مراکز اجرایی و پژوهشی تربیت بدنی ۲- افزایش توان واحدهای پژوهشی دانشکده‌های تربیت بدنی، انجمن‌های علمی، سازمان‌ها و نهادهای ورزشی ۳- تعیین شیوه‌های جدید در تعیین منابع مراکز پژوهشی تربیت بدنی ۴- استقرار نظام تجاری سازی دستاوردهای پژوهشی با تأکید بر برنامه پنجم توسعه ۵- دستیابی به سطح مطلوبی
بر برنامه پنجم توسعه ۵- دستیابی به سطح مطلوبی از تعاملات آموزشی، پژوهشی و فناوری با نهادهای بین‌المللی ورزش پژوهشکدها. در حال حاضر دو پژوهشکده طب ورزشی و علوم رفتاری زیر نظر پژوهشگاه در حال فعالیت هستند و به زودی پژوهشکده مدیریت ورزشی نیز به آن‌ها اضافه می‌گردد. پذیرش دانشجو. در حال حاضر پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی در رشته‌های مدیریت ورزشی و فیزیولوژی ورزشی در سطح دکتری اقدام به پذیرش دانشجو می‌کند. انتقادات به پژوهشگاه. محققین علوم ورزشی این انتقاد را نسبت به پژوهشگاه وارد می‌کنند که پژوهشگاه از
را نسبت به پژوهشگاه وارد می‌کنند که پژوهشگاه از رویکرد پژوهشی خود خارج شده‌است و با برگزاری کارگاه‌ها و دوره‌های مربی گری که از وظایف فدراسیون‌ها می‌باشد به دنبال درآمد زایی هست و انجام پژوهش و طرح‌های تحقیقاتی در این پژوهشگاه به حاشیه رانده شده‌است و عمده فعالیت‌های پژوهشگاه در سال‌های اخیر برگزاری دوره‌های مربی گری و کارگاه‌ها با مدرسی اعضای پژوهشگاه و نزدیکان به پژوهشگاه و انعقاد تفاهم نامه‌های بی‌فایده و نمایشی بوده‌ است. علاوه بر این کیفیت دوره‌های مربی گری نیز همواره با انتقاد شرکت کنندگان مواجه
مربی گری نیز همواره با انتقاد شرکت کنندگان مواجه گردیده است.و از پژوهشگاه تربیت بدنی به عنوان یکی از ضعیف‌ترین پژوهشگاه‌های وزارت علوم یاد می گردد که خروجی پژوهشی بسیار ضعیفی دارد و بیشتر به درآمد زایی تمرکز کرده‌ است.
گکوی انگشت‌باریک نوعی مارمولک از تیره گکویان است که در نواحی معتدل یا نیمه بیابانی، در کوه‌های کم ارتفاع، دامنه‌ها، با پوشش گیاهی فراوان یا اندک، و نیز خانه‌ها، بناهای متروکه و باغ‌ها زندگی می‌کنند. زیرگونه‌ها و پراکندگی. زیر گونه C.h.heterocercum تنها در ایران پراکندگی دارد. گزارش دو نمونه از همدان و کرمانشاه و دو نمونه از تخت جمشید وجود دارد، ولی تاکنون پراکندگی آن فقط از کرمانشاه (رستگار پویانی ۱۳۶۹) و همدان که محل نمونه تیپیک آن می‌باشد، تایید شده است. زیر گونه C.h.mardinense از جنوب شرقی ترکیه و عراق
زیر گونه C.h.mardinense از جنوب شرقی ترکیه و عراق گزارش شده‌است.
Red هفتمین آلبوم استودیویی توسط گروه راک پروگرسیو انگلیسی King Crimson است. در 6 اکتبر 1974 از طریق Island Records در انگلستان و Atlantic Records در آمریکای شمالی و ژاپن منتشر شد. این آلبوم در ماه های ژوئیه و اوت 1974 در Olympic Studios در لندن ضبط و تولید شد با قطعه "Providence" که یک قطعه بداهه نوازی رایگان است که در کنسرت 30 ژوئن 1974 در تئاتر Palace در Providence ، Rhode Island ضبط شده است. بخشهایی از آلبوم از قطعات قبلی بهبود یافته توسط گروه در طول کنسرت ها الهام گرفته شده است. آنها همچنین یک نسخه کامل