payamvha/North_RAG huggingface dataset:
من خان هستم (به انگلیسی:My Name Is Khan) فیلمی آمریکایی به کارگردانی کاران جوهر است. این فیلم درام و عاشقانه است و در ۱۲ فوریهٔ ۲۰۱۰ اکران شده‌است. این فیلم با هنرپیشگی شاهرخ خان و کاجول، دو هنرپیشهٔ مطرح سینمای هالیوود ساخته شده‌است و برای ساخت آن، هالیوود و بیش از پنج شرکت سینمایی همکاری کرده‌اند که از بارزترین آن‌ها کمپانی فاکس قرن بیستم را می‌توان نام برد. این فیلم جایزه فیلم فیر برای بهترین بازیگر مرد، بهترین بازیگر زن و بهترین کارگردان را از جوایز فیلم فیر ازآنِ خود کرد. "نام من خان است"، در سه هفتهٔ
فیر ازآنِ خود کرد. "نام من خان است"، در سه هفتهٔ اول، در بیش از ۱۱۹ سینما در ایالات متحدهٔ آمریکا و کانادا اکران شد. در ۱۷ روزِ نخست، ۳٬۶۳۵٬۰۰۰ دلار فروش داشته که رکورد جدیدی برای بالیوود به‌شمار می‌آید. شعار این فیلم این جمله است: «آقای رئیس‌جمهور، اسم من خان است، و من تروریست نیستم.» داستان. "من خان هستم"، داستان پسر مسلمانی به نام رضوان خان (شاهرخ خان) اهل منطقهٔ بندر بوریویلا از بمبئی هند است که با دختری هندو به نام مندیرا (کاجول) در سانفرانسیسکو ازدواج می‌کند، اما پس از رخدادهای یازده سپتامبر، او به
می‌کند، اما پس از رخدادهای یازده سپتامبر، او به اشتباه به‌عنوان یک تروریست تحت پیگرد قرار می‌گیرد. او، که به‌دنبال اثبات بی‌گناهی خود است، سعی در دیدار با جرج بوش، رئیس‌جمهور آمریکا دارد… نکته جالب در رابطه با این فیلم این است که شاهرخ خان در پی سفر خود به آمریکا و برخورد غیرمنتظره پلیس فرودگاه با او به دلیل مسلمان بودنش، خود درخواست ساخت همچین فیلمی را می‌دهد.
استالف یکی از ولسوالی‌های ولایت کابل در شمال شهر است با جمعیت نزدیک به ۲۹۸۰۰ نفر. مرکز این ولسوالی استالف است. مردم استالف اکثراً پیشۀ دهقانی داشته و صنایع معروف ایشان می‌توان از کالالی و چرمدوزی نام برد. اکثریت مردم استالف تاجیک بوده و اقلیتی از پشتون‌های کوچی و هزاره‌های بومی اهل سنت در این منطقه زیست دارند. استالف دارای آب و هوایی گورا و محیطی زیبا است که مردم برای تفریح به این منطقه میروند. استالف بیشتر بخاطر هوای خوب در تابستان محل میله برای مردم کابل و دیگر شهر ها است اما نبود امکانات رفاهی در این
و دیگر شهر ها است اما نبود امکانات رفاهی در این منطقه یک مشکل جدی برای صنعت گردشگری این منطقه محسوب میشود. استالف با دو سرک اسفالت به شاهراه کابل پروان وصل است و مشکل عمده این منطقه کمبود آب در تابستان ها میباشد. استالف در سالهای حاکمیت طالبان توسط این گروه به آتش کشیده شده و ویرانی های زیادی را دید بعد از حاکمیت گروه طالبان دو باره کار بازسازی این منطقه شروع شده و فعلا به علت موجود نبود شغل تعداد زیادی از مردم استالف در شهر کابل و دیگر شهر های افغانستان به کار و بار مشغول هستند
ولسوالی چهارآسیاب در حدود ۱۱ کیلومتری (۷ مایلی) جنوب شهر کابل و در بخش جنوبی ولایت کابل افغانستان با جمعیت نزدیک به ۳۲٬۵۰۰ نفر که اکثریت پشتون‌ها و پس از آن تاجیک‌ها و همچنین چند هزاره‌ها هستند. است. مرکز این ولسوالی قلعۀ نعیم می‌باشد.
شکردره یکی از ولسوالیهای ولایت کابل در خاور افغانستان است با جمعیت نزدیک به ۷۲۹۰۰ نفر. مرکز این ولسوالی شکر دره است. شکردره بزرگترین ولسوالی کابل از نگاه جمعیت و وسعت محسوب می‌شود که در قسمت شمالی شهر کابل واقع شده‌است. اراضی این ولسوالی بیشتر کوهستانی و نا هموار میباشد که با باغ های انبوه استطار شده است و اقلیم معتدل دارد. بند شاه و عروس که تازه تاسیس آن به پایان رسیده سبب در این ولسوالی در اخیر روستای دره موقعیت دارد که از برق و آب آن به گونه مفیدی در این ولسوالی استفاده به عمل میاید. بیشتر باشندگان این
ولسوالی استفاده به عمل میاید. بیشتر باشندگان این ولسوالی تاجیک‌ها می‌باشند و به زبان فارسی سخن می‌گویند. شکردره دارای چندین روستا می‌باشد که می‌توان از آن‌ها سیابقلی، صوفی خیل، قلعۀ مرادبیگ، حاجی بخشی، قلعۀ صاحبزاده، غازه، کاریزمیر (بالا کاریز و پایین کاریز)، آقا علی شیخو، دانشمند و خروتی نام برد. مردم شکردره بیشتر مشغول زراعت و مالداری هستند. صادرات این ولسوالی بیشتر میوه جاتی چون؛ سیب، انگور، شفتالو(هلو)، توت(خشک و تازه) ،و ندرتا؛ گیلاس، آلبالو و سایر سبزیجات و میوه جات هستند. محل های سیاحتی این ولسوالی
و میوه جات هستند. محل های سیاحتی این ولسوالی عبارتنداز؛ بند شاه و عروس، بازار شاه مردان، خواجه موجود، قلعه مراد بیک و دره های زیبا و سر سبز هستند. آب و هوای معتدل و فضای سبز این ولسوالی هر روزه بازدید کننده گان بسیاری را از سرتاسر افغانستان به این ولسوالی جذب میکند. در دسامبر ۲۰۰۹، وزارت مبارزه علیه مواد مخدر افغانستان طرحی به نام "عاری از خشخاش" را با افتتاح تشریفاتی یک جاده آسفالته ۹ کیلومتری (۵/۶ مایلی) که توسط این وزارتخانه تکمیل شد، اعلام کرد و به این صورت به کشاورزان محلی اجازه می‌دهد تا محصولات خود
صورت به کشاورزان محلی اجازه می‌دهد تا محصولات خود را به بازاری در بخش دورافتاده ولسوالی شکردره (هر بار تحت حکومت کرزی) انتقال دهند. یک ولایت در افغانستان محصول خشخاش خود را کاهش می‌دهد یا از بین می‌برد، ساکنان آن از جاده‌ها، مدارس، سیستم‌های آبیاری یا تجهیزات کشاورزی جدید بهره‌مند می‌شوند. در سال ۲۰۰۹، کشت خشخاش در کل ولایت کابل تا ۵۷ درصد کاهش یافت.
ولسوالی فرزه یکی از ولسوالی‌های ولایت کابل در افغانستان است که در حدود ۴۵ کیلومتری شمال شهر کابل، در تپه‌های شمال غربی دشت شمالی واقع شده است. این ولسوالی در ژانویهٔ ۱۹۹۱ از ولسوالی میربچه‌کوت جدا شد و به عنوان یک ولسوالی مستقل تأسیس گردید، هرچند این ساختار توسط دولت طالبان به رسمیت شناخته نشد. مشخصات جغرافیایی و جمعیتی مرکز ولسوالی: ده‌نو فرزه (Dehnawe Farza) جمعیت: بر اساس آمار سال ۲۰۱۵، جمعیت این ولسوالی حدود ۲۱٬۹۶۱ نفر بوده است. ساختار قومی: اکثریت ساکنان فرزه را تاجیک‌ها تشکیل می‌دهند، اما گروه‌هایی از
فرزه را تاجیک‌ها تشکیل می‌دهند، اما گروه‌هایی از پشتون‌ها نیز در این منطقه زندگی می‌کنند. وضعیت اقتصادی و طبیعی فرزه یکی از سرسبزترین ولسوالی‌های کابل محسوب می‌شود. اقتصاد محلی عمدتاً بر کشاورزی استوار است و محصولات اصلی آن شامل انگور، توت، انار و گردو می‌باشد. رودخانه‌ای به نام دریای فرزه از این منطقه عبور می‌کند که به حاصلخیزی زمین‌های کشاورزی کمک می‌کند. پیشینه تاریخی حدود دویست سال پیش، مردم فرزه دارای سبک زندگی پادشاهی بودند. مرکز تاریخی این ولسوالی، قلعه میره (Qala Mera)، توسط سید بابشاه ساخته شده
قلعه میره (Qala Mera)، توسط سید بابشاه ساخته شده است. قوم سید که در این منطقه ساکن بودند، قوانین محکمی داشتند و به صلح‌جویی شهرت داشتند. تأثیرات جنگ و مهاجرت در دورهٔ نخست حکومت طالبان، ساکنان فرزه به دلیل حمایت از ائتلاف شمال به رهبری احمد شاه مسعود مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. در سال ۱۹۹۹، طالبان بسیاری از ساکنان را مجبور به ترک خانه‌هایشان کردند، درختان و پوشش‌های گیاهی را قطع کردند و خانه‌ها را به آتش کشیدند. در نتیجه، حدود ۴٬۵۰۰ تا ۵٬۰۰۰ خانواده به شهرهای اطراف مانند کابل و جلال‌آباد مهاجرت کردند.
شهرهای اطراف مانند کابل و جلال‌آباد مهاجرت کردند. منابع ویکی‌پدیا: ولسوالی فرزه ویکی‌پدیا انگلیسی: Farza District Afghan Biographies: Farza District Kabul Province برای آشنایی بیشتر با طبیعت و زندگی روزمره در ولسوالی فرزه، می‌توانید ویدیوی زیر را مشاهده کنید: مختار «اسلمی» موقعیت. فرزه ولسوالی کوچکی است که در ۴۵ کیلومتری شمال کابل در تپه‌های شمال غربی دشت شمالی واقع شده است. ولسوالی فرزه شامل هجده قریه است. کشاورزی منبع اصلی درآمد است. مردم. باشندگان اصلی شهرستان فرزه بیشتر تاجیک‌ها و عده‌ای از ناقلین
شهرستان فرزه بیشتر تاجیک‌ها و عده‌ای از ناقلین پشتون می باشد. فرزه یکی از سرسبزترین ولسوالی‌های کابل است. دویست سال پیش مردم فرزه سبک زندگی پادشاهی داشتند. ده‌نو فرزه توسط سید بابشاه ساخته شد. قوم سید قوانین محکمی داشتند و مردمی صلح‌جویی بودند. در ژانویه ۱۹۹۱، فرزه به عنوان یک ولسوالی مستقل از ولسوالی میربچه‌کوت جدا شد، اما این ساختار هرگز توسط دولت طالبان به رسمیت شناخته نشد. فرزه به چم سبزه بسیار تازه و خوش می باشد انرا ورزگ و فرزگ نیز گویند و نامهای ورزقان در اذربایجان نیز از همین فرزه گرفته شده است از
در اذربایجان نیز از همین فرزه گرفته شده است از خانه چو رفت بر سر کوی چون فرزه نشست بر لب جوی نظامی ای که در بستان جانم شاخ مهر دست در هم داده همچون شاخ فرز نزاری
قره‌باغ یکی از ولسوالی‌های ولایت کابل در خاور افغانستان است با جمعیت نزدیک به ۱۸۰٬۰۰۰ نفر. بیشتر باشندگان این ولسوالی را تاجیک‌ها و پشتون‌ها تشکیل می‌دهند. مرکز این ولسوالی قره‌باغ که در قسمت غربی ولسوالی می‌باشد. ولسوالی قره‌باغ در ۵۰ کیلومتری شمال شهر کابل در افغانستان و ۲۰ کیلومتری جنوب شرقی میدان هوایی بگرام، در مسیر بین کابل و ولایت پروان قرار دارد. ولسوالی قره‌باغ از شمال با ولسوالی‌های گلدره و استالف، از جنوب و شرق با ولایت پروان و از جنوب با ولسوالی‌های ده‌سبز و کلکان همسایه است. مقر آن شهر قره‌باغ
ده‌سبز و کلکان همسایه است. مقر آن شهر قره‌باغ است کل ولسوالی متحمل خسارات شدید شده است. تمامی زیرساخت‌های کشاورزی، بهداشت و آموزش در طول جنگ‌ها ویران شد. بسیاری از مردم از ولسوالی گریختند. این ولسوالی ۹ درصد کشمش تولید شده در افغانستان را تولید می‌کند که بیشتر باشندگان آن صاحب تاکستان‌های بزرگ هستند.
گُلدَره یکی از ولسوالی‌های ولایت کابل در خاور افغانستان است با جمعیتی نزدیک به ۲۵٬۲۱۳ نفر. مرکز این ولسوالی گلدره است که در بخش شمال شرقی آن قرار دارد. این ولسوالی خود از ۴۵ روستا تشکیل شده‌است. بر اساس آمار تخمینی برنامه عمران ملل متحد در سال ۲۰۰۶، این ولسوالی ۲۵٬۲۱۳ نفر جمعیت دارد که حدود ۷۰٪ آن‌ها تاجیک و ۳۰٪ پشتون هستند. آمار ۲۵٬۲۱۳ نفر بدون در نظر داشت مردمانی که سالیان قدیم از این ولسوالی به مناطق مرکزی افغانستان به‌ویژه دایکندی مهاجرت کرده‌اند می‌باشد. مردم ولسوالی گلدره با نزدیکی که به شهر کابل
مردم ولسوالی گلدره با نزدیکی که به شهر کابل دارند بیشتر مواد مورد نیاز را از شهر خریداری می‌کنند اما بازارهای کوچک که مواد اولیه را ارائه می‌کنند نیز در این ولسوالی وجود دارد. مردم بومی این ولسوالی تاجک‌ها اند و عرب‌ها، خواجه‌ها، سادات و پشتون‌ها نیز در رده‌های پاین در این ولسوالی زندگی می‌کنند. مردم این ولسوالی همه مسلمان و پیروی اهل سنت اند. نزدیک به ۹۵ درصد مردم ولسوالی گلدره به زبان فارسی در شش لهجه متفاوت تکلم می‌کنند و باقی پشتو حرف می‌زنند. بیشتر مردم این ولسوالی مشغول کارهای خصوصی و دولت در شهر
مردم این ولسوالی مشغول کارهای خصوصی و دولت در شهر کابل اند و متباقی مشغول باغداری و کشاورزی. جغرافیا. گلدره یکی از ولسوالی‌های پانزده‌گانه ولایت کابل است که در شمال غرب شهر در منطقه‌ای به نام کوهدامن کابل موقعیت دارد. موقعیت جغرافیایی: این ولسوالی بیشتر توسط کوه‌های بلند و برفی احاطه شده و یکی از مناطق سرسبز ولایت کابل به‌شمار می‌رود. ولسوالی گلدره دارای یک دریا (رود) نسبتاً بزرگ و سه دریاچه است که در هفت ماه آب کافی داشته و در ماه‌های تابستان تنها برای کشاورزی و باغداری این منطقه کفایت می‌کند. هوای
کشاورزی و باغداری این منطقه کفایت می‌کند. هوای ولسوالی گلدره در شب‌های تابستان مرطوب بین ۲۰ تا ۲۵ و در روزها تا ۳۵ درجه سانتی‌گراد می‌رسد و در زمستان برفی و خنگ تا منفی ۱۸ و بیشتر ثبت شده‌است. نام‌های روستاهای این ولسوالی: ده نو، یکه توت، بیدک، تولاد، ده میانه، ده عرب‌ها، گد دره، میر خیل، قول کلان، شکر خیل، باغ وفا، ده بالا، شامیر، سنگ شانده، قول نعمت، دره، قلعه فرمان از مناطق مشهور این ولسوالی اند. تاریخچه. تا پیش از روی کار آمدن دولت برهان‌الدین ربانی، گُلدَره بخشی از ولسوالی شکردره بود. در جریان جنگ‌های
بخشی از ولسوالی شکردره بود. در جریان جنگ‌های داخلی تقریباً کل این ولسوالی تخریب شد و روستاهای اصلی آن که در نزدیکی جاده اصلی کابل قرار دارند، ویران گشتند. به دلیل کوهستانی بودن منطقه، روستاهای آن پراکنده‌اند. امکانات و چالش‌ها. در ولسوالی گلدره بیش از ۱۲ مکتب لیسه و ابتدایی دخترانه و پسرانه وجود دارد و بیش از ۹۵ درصد کودکان و نوجوانان مشغول آموزش و پرورش در این ولسوالی اند. در این ولسوالی دانشگاه و موسسات نیمه عالی وجود ندارد و بیشتر جوانان با ختم دروس مکاتب به دلیل دور بودن دانشگاه‌ها با چالش کلان مواجه
به دلیل دور بودن دانشگاه‌ها با چالش کلان مواجه می‌شوند به ویژه ۹۹ درصد دختران پس از ختم صنوف دوازدهم مکتب نمی‌توانند به آموزش‌های عالی دست یابند. با وجود مشکلات گذشته، از سال ۲۰۰۱ به بعد پیشرفت‌های قابل توجهی در این ولسوالی، به ویژه در حوزه زیرساخت‌ها و امکانات اولیه، صورت گرفته‌است. تولیدات کشاورزی و دامداری در گُلدَره به دلیل کمبود نظام مکانیزاسیون کشاورزی، کمبود آب کشاورزی و شیوع بیماری‌های گیاهی و حیوانی پایین است. تخریب یا فقدان جاده‌ها باعث ایجاد مشکلات حمل و نقل و افزایش قیمت مواد غذایی و سایر اقلام
حمل و نقل و افزایش قیمت مواد غذایی و سایر اقلام مورد نیاز شده‌است. تعداد مدارس موجود کافی نیست، فاصله بین مدارس و خانه دانش‌آموزان زیاد است و مدارس ساختمان ندارند، به همین دلیل دانش‌آموزان در فضای باز تحصیل می‌کنند که گاهی برای آن‌ها ایجاد بیماری می‌کند. نرخ بیکاری بالا است و تعداد زیادی از ساکنان برای یافتن کار به کشورهای همسایه مهاجرت می‌کنند یا در داخل کشور به مواد مخدر روی می‌آورند. کمبود نیروهای پلیس، ارتش ملی و پرسنل باتجربه در بخش‌های امنیتی باعث افزایش بی‌ثباتی و ناامنی شده‌است. در ولسوالی گلدره دو
بی‌ثباتی و ناامنی شده‌است. در ولسوالی گلدره دو مرکز بهداشتی موقعیت دارد که خدمات ابتدایی را ارایه می‌کنند و بیماران عاجل و نسایی ولادی باید حدود سی کیلومتر را طی کنند تا به مراکز معیاری برسند. کمک جهانی از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰ در این ولسوالی باعث قیراندازی جاده ولسوالی گلدره تا ده بالا، حفر چاه‌های آب آشامیدنی، ساخت آب روهای زراعتی و ساخت مکاتب شده است. دیدنی‌ها. ولسوالی گلدره یکی از ساحات سبز و دست‌نخورده در کابل بوده و در فصل‌های گرم هزاران تن از کابل و ساحات دیگر به این ولسوالی سفر می‌کنند. آرامگاه بابا
دیگر به این ولسوالی سفر می‌کنند. آرامگاه بابا ملنگ در یکی از دامنه‌های کوه در این ولسوالی قرار گرفته‌است که سالانه صدها تن از مریدان این فرد از بخش‌های افغانستان به زیارت می‌آیند. بیشتر مردم ولسوالی گلدره مشغول پرورش میوه‌های سردسیر مانند، انواع سیب، ناک، آلو، گیلاس (شالو) توت، چهارمغز، انگور، آلوبالو، بادام، سنجد، زردآلو، آلوچه، شلیل و خرم آلو اند. پرورش باغ‌ها در این ولسوالی کاملاً سنتی و در بیشتر حالات غیر معیاری اند. پرورش کچالو، گندم، لوبیا، رومی (سیب زمینی)، ماش، مشنگ و انواع سبزیجاد به رقم پاین و
زمینی)، ماش، مشنگ و انواع سبزیجاد به رقم پاین و سنتی نیز در این ولسوالی کشت می‌شود.
میربچۀکوت یکی از ولسوالی‌های پر جمعیت ولایت کابل در خاور افغانستان است با جمعیتی نزدیک به ۴۶۶۵۶۳ نفر. مرکز این ولسوالی میربچۀکوت است. مردم این ولسوالی را تاجیک‌ها تشکیل می‌دهند. ولسوالی میربچه کوت از غرب با ولسوالی شکردره، از شمال با ولسوالی گلدره و کلکان و از شرق با ولسوالی ده‌سبز همسایه است. مرکز آن قریه میر‌بچه کوت است که در بخش مرکزی ولسوالی در ۲۵ کیلومتری شمال کابل موقعیت دارد. ده کو یا {دکو} یکی از مشهورترین و قدیمی ترین قریه ولسوالی میربچه کوت به حساب میرود.این ولسوالی در جریان جنگ تقریباً به طور
میرود.این ولسوالی در جریان جنگ تقریباً به طور کامل ویران شده بود و اکنون در حال روند بازسازی است. منبع اصلی درآمد در این ولسوالی کشاورزی است.
سروبی یکی از ولسوالی‌های ولایت کابل در خاور افغانستان است با جمعیتی نزدیک به ۴۴٬۸۷۱ نفر. مرکز این ولسوالی سروبی است. بیشتر باشندگان این ولسوالی را تاجیکان و پشتون‌ها تشکیل می‌دهند و به زبان فارسی و پشتو سخن می‌گویند. جُستارهای وابسته. ولسوالی سروبی (ولایت پکتیکا)
سیاره میمون‌ها فیلمی آمریکایی در سبک علمی- تخیلی است که در سال ۲۰۰۱ ساخته شد. این فیلم بر اساس رمان سیاره میمون‌ها اثر «پیر بول» و بازسازی فیلم "سیاره میمون‌ها" در سال ۱۹۶۸ می‌باشد. کارگردان فیلم تیم برتون است و مارک والبرگ، تیم راث، هلنا بونهام کارتر، مایکل کلارک دانکن، پل جیاماتی و استلا وارن بازیگران فیلم می‌باشند. داستان فیلم دربارهٔ فضانوردی به نام «لئو دیویدسون» است که سفینه‌اش روی سیاره‌ای که ساکنانش میمون‌هایی هوشمند هستند سقوط می‌کند. در این سیاره میمون‌ها با انسان‌ها مثل برده رفتار می‌کنند اما لئو
با انسان‌ها مثل برده رفتار می‌کنند اما لئو با کمک میمونی به نام «اری» شورش به راه می‌اندازد. «ویلیام برویلس» نویسندهٔ فیلمنامه‌است و «لارنس کانر» و «مارک روزنتهال» فیلم‌نامه را بازنویسی کردند. فیلمبرداری از نوامبر ۲۰۰۰ تا آوریل ۲۰۰۱ انجام شد. "سیاره میمون‌ها" بعد از انتشار با نظرات مثبت و منفی روبرو شد اما فروش موفقیت‌آمیزی داشت. بیشتر انتقادها به دلیل پایان سردرگم‌کنندهٔ فیلم بود. همچنین طرح‌های گریم «ریک بیکر» مورد تحسین قرار گرفت. با وجود فروش موفقیت‌آمیز، استودیو فاکس قرن بیستم ادامه‌ای برای این فیلم
استودیو فاکس قرن بیستم ادامه‌ای برای این فیلم نساخت و در سال ۲۰۱۱ فیلم "ظهور سیاره میمون‌ها" را با داستانی جدید تولید کرد. داستان. در سال ۲۰۲۹ در «ابرون»، ایستگاه فضایی نیروی هوایی آمریکا «لئو دیویدسون» با نخستیها که برای مأموریت فضایی آموزش دیده‌اند کار می‌کند. میمون همکار مورد علاقه او شامپانزه‌ای به نام «پریکلیز» است. با نزدیک شدن یک طوفان الکترومغناطیسی کشنده به ایستگاه، پریکلیز با ربات فضایی کوچکی برای بررسی طوفان می‌رود. پریکلیز به سمت طوفان می‌رود و ناپدید می‌شود. لئو با سرپیچی از دستور فرماندهانش
ناپدید می‌شود. لئو با سرپیچی از دستور فرماندهانش با یک ربات دیگر به دنبال پریکلیز می‌رود. با وارد شدن به طوفان ارتباط لئو با «ابرون» قطع می‌شود و در سیاره‌ای به نام «اشلر» در سال ۵۰۲۱ سقوط می‌کند. او در می‌یابد دنیا به دست میمون‌هایی شبیه انسان که می‌توانند به زبان انسان‌ها صحبت کنند و با انسان‌ها مثل برده رفتار می‌کنند، اداره می‌شود. لئو با شامپانزه‌ای به نام «آری» (با بازی هلنا بونهام کارتر) که به رفتار وحشتناکی که با انسان‌ها می‌شود اعتراض می‌کند، آشنا می‌شود. آری تصمیم می‌گیرد لئو و یک بردهٔ زن به نام
آری تصمیم می‌گیرد لئو و یک بردهٔ زن به نام «دینا» را به عنوان خدمتکار بخرد تا در خانه پدرش سناتور سندر، کار کنند. لئو از قفسش فرار می‌کند و بقیه انسان‌ها را هم آزاد می‌کند. آری آن‌ها را می‌بیند اما لئو موفق می‌شود تا آری را متقاعد کند تا به شورش انسان‌ها بر ضد میمون‌ها بپیوندد. «جنرال تید» و «کلونل اتر» میمون‌های جنگجو را به دنبال انسان‌ها می‌فرستند. لئو «کالیما» (معبد سیموس) را که مکانی ممنوع اما مقدس برای میمون‌هاست پیدا می‌کند. کالیما بقایای ابرون همان ایستگاه فضایی‌اش است که در این سیاره سقوط کرده‌است
فضایی‌اش است که در این سیاره سقوط کرده‌است و حالا باستانی به نظر می‌رسد (کلمهٔ کالیما از حروفی از علامت "CAution LIve aniMAls" که با غبار پوشیده نشده، گرفته شده‌است). طبق اطلاعات کامپیوتر این ایستگاه از هزاران سال پیش آنجا بوده‌است. لئو نتیجه می‌گیرد که وقتی که او وارد جریان طوفان شده‌است در زمان به سمت آینده رفته‌است در حالی که ابرون در جستجوی او نبوده بلکه خیلی قبل از او روی این سیاره سقوط کرده‌است. داده‌های ابرون نشان می‌دهد که میمون‌ها به فرماندهی سیموس شورش به راه می‌اندازند و کنترل آن را به دست
سیموس شورش به راه می‌اندازند و کنترل آن را به دست می‌گیرند. انسان‌ها و میمون‌هایی که از این درگیری جان سالم به در می‌برند سفینه را ترک می‌کنند و فرزندان آن‌ها همان مردمی هستند که لئو از زمان سقوطش تا به حال آن‌ها را دیده‌است. بلافاصله جنگی بین انسان‌ها و میمون‌ها در می‌گیرد. سفینه‌ای آشنا در آسمان دیده می‌شود و لئو فوراً آن را می‌شناسد. سفینه همان ربات پریکلیز، شامپانزه فضانورد است. پریکلیز هم مثل لئو در جریان طوفان به آینده سفر کرده‌است و تازه رسیده‌است. وقتی پریکلیز فرود می‌آید میمون‌ها فکر می‌کنند که او
پریکلیز فرود می‌آید میمون‌ها فکر می‌کنند که او سیموس اولین میمون و ارباب آنهاست که بازگشته‌است. میمون‌ها تعظیم می‌کنند و دشمنی بین انسان‌ها و میمون‌ها تمام می‌شود. پریکلیز وارد ابرون می‌شود و لئو هم به دنبالش می‌رود در حالی که جنرال تید به دنبال لئو است. داخل معبد لئو و تید با هم درگیر می‌شوند و پریکلیز که می‌خواست به لئو کمک کند محکم به دیوار کوبیده می‌شود. تید تفنگ لئو را می‌گیرد و به نظر می‌رسد که می‌خواهد به لئو شلیک کند. لئو وقتی می‌بیند تید در کابین پرواز است درهای خودکار ورود را می‌بندد و تید را به
است درهای خودکار ورود را می‌بندد و تید را به دام می‌اندازد. تید مدام به در شلیک می‌کند و گلوله‌ها کمانه می‌کنند. اما دیده می‌شود که تید پشت صفحه کنترل پرواز زنده‌است. لئو تصمیم می‌گیرد که سیاره میمون‌ها را ترک کند. او پریکلیز را به آری می‌سپارد و آری قول می‌دهد که از او مراقبت کند. لئو با همه خداحافظی می‌کند و سوار سفینه پریکلیز که سالم مانده می‌شود و از مسیر طوفان الکترومغناطیسی به گذشته برمی گردد. لئو در واشنگتن دی. سی در زمان خودش فرود می‌آید و سرش را بالا می‌آورد تا به مجسمه یادبود لینکلن نگاه کند اما
می‌آورد تا به مجسمه یادبود لینکلن نگاه کند اما می‌بیند مجسمه جدیدی به افتخار جنرال تید آنجاست. گروهی از افسران پلیس، آتشنشان‌ها و خبرنگاران به سمت لئو می‌آیند. وقتی نزدیکتر می‌شوند مشخص می‌شود که همه آن‌ها میمون هستند.
۳ درجه تب نام فیلمی سینمایی با درونمایه کمدی است که به وسیلهٔ حمیدرضا صلاحمند کارگردانی شده و یوسف صمدزاده تهیه‌کنندگی آن را بعهده داشته‌است. این فیلم در سال ۱۳۸۹ تولید شده و در آن رضا عطاران، الهام حمیدی، علی صادقی و امیرعلی دانایی به عنوان بازیگران اصلی حضور دارند. مجری طرح و سرمایه‌گذار جواد فرحانی است. گمان می‌رود این اثر از فیلم آمریکایی شوهر تصادفی تقلید شده باشد. داستان. الهام (الهام حمیدی) در آستانه ازدواج با نامزد پولدارش سهیل (امیرعلی دانایی)، بینی‌اش را به خاطر بزرگ بودن و حساسیتی که مادر سهیل
را به خاطر بزرگ بودن و حساسیتی که مادر سهیل (مهتاج نجومی) نسبت به آن دارد، عمل جراحی می‌کند. او برای تغییر عکس شناسنامه وارد مشکلات جدیدی می‌شود و در شناسنامه المثنی نام فردی به نام عبدالکریم (رضا عطاران) را می‌بیند که ماجراهایی را برایش به‌وجود می‌آورد.
شب ایگوانا نمایش‌نامه‌ای از تنسی ویلیامز، نویسندهٔ اهل ایالات متحده آمریکا است که اولین بار در سال ۱۹۶۱ به روی صحنه رفت. ویلیامز قبلا یک داستان کوتاه نیز با همین نام نوشته بود که در همان زمان و مکان نمایشنامه رخ می‌دهد ولی به جز حضور مشابه یک ایگوانا، داستان‌های این دو نوشته به هم ربطی ندارند. ترجمه فارسی. این کتاب با ترجمه مسعود خیام توسط نشر قطره (۱۳۸۶) و با ترجمه مرجان بخت مینو (۱۳۸۲) توسط انتشارات مینو به چاپ رسیده است.
گویش ایرانی تبریز لهجه‌ای بوده است از لهجه‌های ایرانی که در دورهٔ کنونی دیگر در میان مردم تبریز رایج نیست. این زبان پیش از ترک‌زبان شدنِ تبریزیان، در این شهر رواج داشته، آذری یا پهلوی نامیده می‌شده و به پارسی هم شناخته می‌شده است. این زبان با فارسی دری تفاوت دارد. به گفتهٔ پروفسور ژان دورینگ در قرن دوم قبل از میلاد ساکنین تبریز به زبان آذری، شاخه‌ای از زبان‌های هند و اروپایی(آریایی)، گویش داشتند. قطران تبریزی (شاعر قرن یازدهم میلادی) دربارهٔ زبان مردم تبریز می‌گوید: شمس تبریزی در مقالاتش می‌گوید: گویش
می‌گوید: شمس تبریزی در مقالاتش می‌گوید: گویش ایرانی تبریز در آثار جغرافی‌دانان و مورخان. معنی بیت‌های آذری: که بیت مقطع آن به زبان آذری است: معنی: بهار و گل به چهره یار خوش است، بی یاران نه گل باشد نه بهاران.
زبان ترکی تبریز از شاخه اغوزی مرکزی زبانهای ترکی است. زبان ترکی آذربایجانی هشت گویش متفاوت دارد که در این میان، دو زیر شاخه گویشهای شرقی و غربی را می‌توان برشمرد. از میان گویش‌های شرقی می‌توان به گویش رایج در باکو پایتخت جمهوری آذربایجان اشاره کرد. گویشهای غربی هم خود به دو زیر شاخه ایرانی شمالی و ایرانی جنوبی تقسیم می‌شوند که زبان ترکی تبریز زیر شاخه شمالی آن است.
سوبک‌اِمساف دوم یا سوبک‌اِم‌ساف با نام کامل سوبک‌امساف دوم سِخِم‌رَع واجخاو فرعونی مصری در دودمان هفدهم در دوره دوم میانی بود. دوران. نام او در چندین منبع از جمله نگاره‌هایی بر روی سنگ‌های وادی حمامت در صحرای شرقی که به تعریف سفرهای اکتشافی برای منظورهای کشف معدن در دوران او می‌پردازند، دیده می‌شود. یکی از این سنگ‌نوشته‌ها به ویژه به سال هفتم پادشاهی او اشاره می‌کند. او همچنین معبد منثو در مدامود را بسیار ارج نهاد و به تعمیر و تزیین آن همت کرد. سنگ‌نگاره‌ای در این معبد است که او را در حال هدیه دادن به
در این معبد است که او را در حال هدیه دادن به خدایگان نشان می‌دهد. خانواده. همسر اصلی سوبک‌امساف یکم شهبانو نوبِمهات بوده است. نام پسر سوبکم‌سف دوم نیز همچون پدر سوبک‌امساف بود. تصویر او در حالی که در زیر و میان پاهای پدر قرار دارد در تندیس CG 386 قاهره که در ابیدوس پیدا شده به تصویر کشیده شده است.
کلاه‌قرمزی و بچه‌ننه سومین فیلم سینمایی بر اساس شخصیت کلاه قرمزی است که پس از "کلاه‌قرمزی و پسرخاله" و "کلاه‌قرمزی و سروناز" به نویسندگی حمید جبلی، ایرج طهماسب و به کارگردانی ایرج طهماسب ساخته شده‌است. حمید جبلی، ایرج طهماسب، خسرو احمدی، مهدی باطبی، عیسی یوسفی پور، بهادر مالکی، بنفشه صمدی و پوپک مظفری در این فیلم به ایفای نقش می‌پردازند. فیلمبرداری این فیلم دی ۱۳۹۰ آغاز شد و در اسفند همان سال پایان یافت. فیلم از روز ۲۷ مرداد ۱۳۹۱ در اکران عید فطر به روی پرده سینماها رفت و در پنج روز اول اکران ۷۵۰ میلیون
سینماها رفت و در پنج روز اول اکران ۷۵۰ میلیون تومان فروش کرد. همزمان با اکران این فیلم، پروین شمشکی تهیه‌کننده‌ای که برای نخستین بار کاراکتر کلاه قرمز و پسرخاله را معرفی کرد از نادیده گرفته شدن حقوق معنوی‌اش انتقاد کرد. خلاصه داستان. پسرعمه‌زا که از عید در خانه آقای مجری ساکن شده‌است، با گذاشتن هیزم در اجاق‌گاز، خانه را منفجر می‌کند و با شکایت همسایگان به زندان می‌افتد و … برداشت‌های مفهومی. برخی منتقدان برداشت‌هایی فراتر از متن دربارهٔ این فیلم ذکر کرده‌اند. آرمان اسلامبولچی، روزنامه‌نگار و محقق علوم
آرمان اسلامبولچی، روزنامه‌نگار و محقق علوم رسانه دانشگاه خرونینگن در نوشتاری به نام «کلاه‌قرمزی و بچه‌ننه: فیلمی برای نخندیدن» دربارهٔ این فیلم نوشته‌است: «فیلم‌ساز در درجهٔ اول می‌داند که مخاطب اصلی‌اش دیگر بچه‌ها نیستند… بعد می‌رود سراغ مسایلی که گفتیم و اصلاً خنده دار نبودند. فقر، تصاویری بدون توضیح از یک کودک که شبیه‌بچه‌های خیابانی است (و من فکر می‌کنم واقعاً از میان بچه‌های خیابانی انتخاب شده) زن‌هایی که خودشان قبول دارند تنها کارشان شستن و رفتن است و خانوادهٔ محترمی که برای خوردن یک وعده صبحانه،
و خانوادهٔ محترمی که برای خوردن یک وعده صبحانه، چیزی بیشتر از چند تکه نان خشک ندارند، اما زیاد به روی‌خودشان نمی‌آورند که بی‌چیز شده‌اند. پلیس‌های بی‌دست و پا و آدم‌هایی که بازیگر نیستند، آدم‌های معمولی کوچه خیابانند و خودشان آن‌قدر گیر هستند که حتی حاضر نیستند مستراح مغازه یا خانه‌شان را در اختیار یک کودک قرار دهند که دارد فشار سختی را تحمل می‌کند! اما فیلم‌ساز بعد از نمایش این مسایل که بیشتر نماد مسایل جدی اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی هستند، به سرعت با صحنه‌هایی از ساز و آواز و نوعی کمدی که زیاد هم
با صحنه‌هایی از ساز و آواز و نوعی کمدی که زیاد هم خنده‌دار نیست (که بیشتر مسخره است) نمادین بودن فیلمش را تکذیب می‌کند.»
کلاه‌قرمزی و سروناز فیلمی ایرانی به کارگردانی ایرج طهماسب و محصول سال ۱۳۸۱ است. این فیلم پس از فیلم‌های "کلاه‌قرمزی و پسرخاله" (۱۳۷۳)، "یکی بود یکی نبود" (۱۳۷۹) و "دختر شیرینی‌فروش" (۱۳۸۰) چهارمین فیلم بلند ایرج طهماسب در مقام کارگردان است "کلاه‌قرمزی و سروناز" با میانگین بهای بلیت ۵۵۰ تومان موفق شد نزدیک به ۵۵۰ میلیون تومان به‌عنوان پرفروش‌ترین فیلم سال هم دست یابد. خلاصهٔ داستان. کلاه قرمزی پس از سال‌ها مردود شدن، بالاخره در امتحانات مدرسه‌اش قبول می‌شود و به عنوان شاگرد ممتاز مدرسه معرفی می‌شود؛ طوری که