payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از انحلال شورای مشاوران، کیکی از سمت خود به عنوان سرپرست شوگون استعفا داد و در عوض به عنوان فرمانده کل گارد امپراتوری منصوب شد. از آن به بعد، کیکی با مدیران قلمرو میتو، از جمله تاکدا کوئونسای، ارباب قلمرو توتوری، ایکدا یوشینوری و ارباب قلمرو اوکایاما، ایکدا موچی‌ماسا (هر دو پسران توکوگاوا ناری‌آکی و برادران کیکی)، در کیوتو اتحاد تشکیل داد و پایگاه قدرتی نیمه مستقل از دولت مرکزی شوگون‌سالاری ایجاد کرد. در ادو، او با متحد خود، وزیر ارشد ماتسودایرا نائوکاتسو (ارباب قلمرو کاواگوئه) همکاری کرد و همچنان به
(ارباب قلمرو کاواگوئه) همکاری کرد و همچنان به پیشبرد تعطیلی بندر یوکوهاما مطابق با خواسته‌های دربار امپراتوری ادامه داد. ظهور گروه‌های افراطی طرفدار بازگرداندن امپراتور و اخراج بیگانگان. اختلافات درون شوگون‌سالاری بر سر چگونگی مقابله با شورش میتو شدت گرفت و منجر به برکناری ماتسودایرا نائوکاتسو در ماه ژوئن (تقویم قمری) شد و سیاست یوشینوبو در بستن بندر یوکوهاما، که به عنوان قدرت خود به آن تکیه کرده بود، عملاً متوقف شد. شورش میتو (حزب میتو، تنگوتو) به عنوان «تراژدی اواخر دوره ادو» شناخته می‌شود. در سال ۱۸۶۴،
اواخر دوره ادو» شناخته می‌شود. در سال ۱۸۶۴، به رهبری تاکدا کوئونسای و فوجیتا کوشیرو، ارتشی را در کوه تسوکوبا در (امروزه استان ایباراکی) گرد هم آوردند. پس از تکیه بر هیتوتسوباشی یوشینوبو در کیوتو، حدود ۱۰۰۰ مرد برای درخواست سوننو جوئی (احترام به امپراتور و اخراج بربرها) به طرف دربار امپراتوری راهپیمایی کردند. در دسامبر همان سال، در میان برف و باد شدید، آنها از در بین راه اردوگاهی برپا کردند. این گروه در همین اردوگاه توسط ارتش شوگون‌سالاری دستگیر شدند و رهبر تاکدا کوئونسای و دیگر اعضای حزب تنگو اعدام شدند.
تاکدا کوئونسای و دیگر اعضای حزب تنگو اعدام شدند. یوشینوبو در برخورد با شورش طولانی مدت شورش میتو (تنگوتو)، با قطع ارتباط با نیروهای قلمرو میتو، از جمله تاکدا کوئونسای که تا به حال از یوشینوبو حمایت کرده بود، سردی خود را نسبت به او نشان داد. مجازات شوگون‌سالاری برای شورشیان میتو بسیار سختگیرانه بود. سردسته‌ها، تاکدا کوئونسای و فوجیتا کوشیرو، و همچنین اکثر افراد دیگر، با گردن زدن اعدام یا به جزیره‌ای تبعید شدند. در نتیجه، قلمرو میتو در پایان دوره ادو کاملاً از جریان اصلاحات خارج شد و همچنین موجب شد محبوبیت
از جریان اصلاحات خارج شد و همچنین موجب شد محبوبیت یوشینوبو کاهش پیدا کند. پس از بیرون رانده شدن جناح تندروی چوشو از کیوتو، خشم علیه قلمروهای آیزو و ساتسوما که طرفدار رهبری مشترک دربار و شوگون‌سالاری بودند و موجب کنارگذاشته شدن آنان از قدرت شده بودند که در قلمرو چوشو افزایش یافت و جنبش‌هایی برای بازگشت به قدرت سیاسی در کیوتو افزایش یافت. قلمرو چوشو می‌خواست به کیوتو حمله کند و مسئله را با زور حل و فصل کند. کاخ امپراتوری، محل اقامت امپراتور، زمانی با نام کین‌ری (شهر ممنوعه) شناخته می‌شد و مکانی بود که هرگز
(شهر ممنوعه) شناخته می‌شد و مکانی بود که هرگز نباید وارد آن شد. در جریان حادثه کینمون (حادثه دروازه ممنوعه) که در ماه ژوئیه (تقویم قمری) همان سال رخ داد، یوشینوبو شخصاً رهبری نیروهای مدافع کاخ امپراتوری را بر عهده داشت. در ابتدا این نقش بر عهده ماتسودایرا کاتاموری، محافظ کیوتو و ارباب قلمرو آیزو بود، اما به دلیل بیماری، امپراتور او را کنار گذاشت و کیکی جای او را گرفت. چوشو به دروازه کاخ امپراتوری حمله کردند و سربازان آیزو برای مدتی خود را در موقعیت دشواری یافتند، اما وقتی سربازان ساتسوما به محل شتافتند،
یافتند، اما وقتی سربازان ساتسوما به محل شتافتند، اوضاع برعکس شد. با فرار نیروهای چوشو از اطراف کاخ، شهر کیوتو که به میدان نبرد تبدیل شده بود، در هرج و مرج فرورفت. در بحبوحه همه این اتفاقات، یوشینوبو، بدون ترسد، نیروهایش را برای محافظت از کیوتو رهبری کرد. بقایای سربازان قلمرو چوشو به اقامتگاه کانپاکو، تاکاتسوکاسا سوکه‌هیرو حمله کرده و آن را اشغال کردند. یوشینوبو تصمیم گرفت که این موضوع را برای همیشه حل و فصل کند و با جسارت دستور آتش زدن اقامتگاه تاکاتسوکاسا را داد. بعدها، یوشینوبو دربارهٔ احساساتش نوشت و
را داد. بعدها، یوشینوبو دربارهٔ احساساتش نوشت و گفت: «این یک بحران بزرگ است و ما نمی‌توانیم حتی یک لحظه را هم هدر دهیم.» این تصمیمی بود که نیاز به «عزم راسخ» داشت، اما ارزشش را داشت، زیرا یوشینوبو موفق شد آخرین سربازان چوشو را تار و مار کند. با این حال، آتش‌سوزی‌های ناشی از این درگیری‌ها آنقدر شدید بود که نصف شهر کیوتو را در طی سوزاند. حادثه کینمون نقطه عطفی برای یوشینوبو بود و نگرش آشتی‌جویانه قبلی خود را نسبت به جناح سوننو جوئی کنار گذاشت و شروع به تشکیل اتحادی تمام‌عیار با قلمروهای آیزو و قلمرو کووانا
اتحادی تمام‌عیار با قلمروهای آیزو و قلمرو کووانا (جناح ایچی-کای-سو) کرد. طرفداران قلمرو چوشو در حادثه کینمون شکست خوردند، جایی که با خاندان‌های آیزو و ساتسوما درگیر شدند و در نهایت دشمن دربار امپراتوری شناخته شدند. در سال ۱۸۶۶ شوگون‌سالاری، به دستور دربار امپراتوری، به اربابان فئودال مختلف اطلاع داد تا برای تنبیه به قلمرو چوشو حمله کنند. این اولین اردوکشی چوشو بود. با این حال، خاندان اربابی چوشو قبل از نبرد تسلیم شد و برای نشان دادن اطاعت خود سر دو نفر از بزرگان خود را تقدیم کرد. پس از بازرسی، شوگون‌سالاری
خود را تقدیم کرد. پس از بازرسی، شوگون‌سالاری نیروهای خود را عقب کشید. با این حال، اندکی پس از این، کودتایی در درون خاندان چوشو رخ داد و جناح ضد شوگون‌سالاری رهبری را به دست گرفت که باعث تغییر اساسی در اوضاع شد. آنها با درک اینکه اخراج بربرها غیرممکن است، به‌طور فعال با بریتانیا برای تهیه سلاح وارد همکاری شدند. بریتانیا، در حالی که ظاهراً ادعا می‌کرد در امور داخلی ژاپن دخالت نمی‌کند، با قلمرو ساتسوما متحد شد. آنها قصد داشتند شوگون‌سالاری را که در حال نزدیک شدن به فرانسه بود، سرنگون کنند. در سال ۱۸۶۶، سایگو
به فرانسه بود، سرنگون کنند. در سال ۱۸۶۶، سایگو تاکاموری از خاندان ساتسوما و کاتسورا کوگورو از خاندان چوشو، نیروهای خود را برای تشکیل اتحاد ساتسوما-چوشو متحد کردند. با اتحاد این دو خاندان قدرتمند، جنبش «سرنگونی شوگون‌سالاری» سرعت گرفت. شوگون‌سالاری با اطلاع از این موضوع، بار دیگر برای حمله به قلمرو چوشو اقدام کرد. در دومین اردوکشی چوشو در سال ۱۸۶۶، برخلاف مورد قبلی، این بار هیچ دلیل موجهی برای نبرد وجود نداشت و روحیه نیروهای شوگون‌سالاری پایین بود. از سوی دیگر، جناح چوشو روحیه بالایی داشت و آموزش سربازان و
جناح چوشو روحیه بالایی داشت و آموزش سربازان و کیفیت تجهیزات آنها، جناح شوگون‌سالاری را تحت الشعاع قرار داد. علاوه بر این، شوگون چهاردهم توکوگاوا ایه‌موچی که برای رهبری نیروی اعزامی به اوساکا سفر کرده بود، بیمار شد و در آنجا درگذشت. اگرچه دومین لشکرکشی چوشو زمانی به پایان رسید که توکوگاوا یوشینوبو، که جانشین او به عنوان شوگون شد، به نحوی به نبرد پایان داد، اما این نبرد اساساً یک پیروزی برای خاندان چوشو بود و ضربه مهلکی به اعتبار رو به زوال شوگون‌سالاری وارد کرد. پس از شکست کامل شوگون‌سالاری در دومین اردوکشی
پس از شکست کامل شوگون‌سالاری در دومین اردوکشی چوشو در سال ۱۸۶۶، ژاپن به‌طور کلی به سرعت از سیاست انزوای ملی و اخراج خارجی‌ها به سیاست رویارویی با سایر نقاط جهان تغییر جهت داد. در منصب شوگونی. به عنوان جانشین ایه‌موچی، اعضای ارشد شورا، ایتاکورا کاتسوکیو و اوگاساوارا ناگامیچی یوشینوبو را به عنوان شوگون بعدی، علیرغم مخالفت ادو، توصیه کردند. یوشینوبو قاطعانه این پیشنهاد را رد کرد، و اگرچه در ۲۰ اوت ریاست خاندان توکوگاوا را به ارث برده بود، اما همچنان از پذیرفتن مقام شوگون خودداری می‌کرد. یوشینوبو که یک
پذیرفتن مقام شوگون خودداری می‌کرد. یوشینوبو که یک آینده‌نگر بود، پیش‌بینی کرد که نظام شوگون‌سالاری ادو دوام زیادی نخواهد داشت و علاقه‌ای به به دست گرفتن مقام شوگون نداشت. سرانجام در ۱۰ ژانویه ۱۸۶۷، یوشینوبو در قلعه نیجو به عنوان شوگون اعلام شد. امپراتور کومی، که برای کیکی احترام زیادی قائل بود، تنها ۲۰ روز پس از مراسم تحلیف کیکی به عنوان شوگون درگذشت. این امر کیکی را بدون محافظ گذاشت و او دیگر قادر به سرکوب نیروهای ضد شوگون‌سالاری نبود. کیکی مجبور شد با ماتسودایرا شونگاکو و داته مونه‌ناری که خواستار رفتار
شونگاکو و داته مونه‌ناری که خواستار رفتار ملایم با خاندان چوشو بودند، سازش کند، اما این به نوبه خود منجر به تیرگی روابط با قلمرو آیزو شد که از موضع سختگیرانه‌ای علیه چوشو حمایت می‌کردند. اصرار بر بازگشایی بندر کوبه. ژاپن در مواجهه با مسئله مهم افتتاح افتتاح بندر هیوگو که امروزه بندر کوبه نامیده می‌شود، شورای چهار ارباب را برگزار کرد. در آن زمان، خاندان ارباب ساتسوما که می‌خواست رهبری امور سیاسی را به دست گیرد، از طریق رهبرانی مانند سایگو تاکاموری و اوکوبو توشیمیچی، در پی تشکیل ائتلافی از خاندان‌های قدرتمند
در پی تشکیل ائتلافی از خاندان‌های قدرتمند (ائتلافی از خاندان‌هایی که به سوی یک ملت متحد جدید حرکت کنند) بود. به عنوان بخشی از این جنبش، شورای شیکو (یا شورای چهار ارباب) ماه مه سال ۱۸۶۷ تأسیس شد که شامل پانزدهمین شوگون از شوگون‌سالاری ادو، توکوگاوا یوشینوبو و چهار دایمیو پرقدرت (یوهان) بود. شرکت‌کنندگان دقیقاً همان کسانی بودند که در شورای مشاوران که سه سال قبل در مدت کوتاهی فروپاشیده بود، شرکت داشتند. توکوگاوا یوشینوبو و شیمازو هیسامیتسو حتی قبل از شروع موضوع اصلی بحث، یعنی افتتاح بندر هیوگو، با هم اختلاف
اصلی بحث، یعنی افتتاح بندر هیوگو، با هم اختلاف داشتند. توکوگاوا یوشینوبو موضوع مجازات قلمرو چوشو را در مورد دومین لشکرکشی چوشو مطرح کرد و مانند شورای مشاوران، از فصاحت خود برای برهم زدن عمدی کنفرانس استفاده کرد و برای از بین بردن سیستم اجماع توطئه کرد. توکوگاوا یوشینوبو موفق شد مجوز امپراتوری را برای افتتاح بندر هیوگو/کوبه به دست آورد و قلمرو ساتسوما در این شورا در برابر یوشینوبو شکست خورد. با این حال، فشار تهاجمی او برای گشودن بندر هیوگو، مخالفت با کیکی را تشدید کرد. موضع سرسختانه کیکی، ناتوانی چهار ارباب
تشدید کرد. موضع سرسختانه کیکی، ناتوانی چهار ارباب فئودال در کیوتو در یافتن راهی برای اصلاح امور داخلی، و تشدید اوضاع سیاسی ضد شوگونی در غرب کیوتو و اوساکا، همگی باعث شد تا قلمرو ساتسوما به سمت سرنگونی مسلحانه شوگونی و تشکیل یک نیروی ضد شوگونی به رهبری قلمرو ساتسوما متمایل شود، که خاندان ساتسوما-چوشو-آکی و جناح ضد شوگونی در خاندان توسا به آن پیوستند (توسا به‌طور کلی بیشتر طرفدار تشکیل اتحادی از خاندان‌های قدرتمند از جمله شوگونی بود. ارتباط با فرانسه. کیکی از طریق سفیر فرانسه، لئون روچس، وام‌هایی به ارزش
از طریق سفیر فرانسه، لئون روچس، وام‌هایی به ارزش مجموع ۶ میلیون دلار دریافت کرد و قراردادهای فروش اسلحه منعقد به ژاپن منعقد شد همچنین فرانسه کارخانه فولاد یوکوسوکا و کارگاه‌های کشتی‌سازی و تعمیر کشتی را در ژاپن تأسیس کرد. فرانسه می‌خواست نماینده‌ای از شوگون‌سالاری را به نمایشگاه جهانی (۱۸۶۷) پاریس بفرستد زیرا لئون روچس تصمیم گرفته بود از شوگون‌سالاری حمایت کند تا با بریتانیا که به اتحاد ساتسوما-چوشو نزدیک می‌شد، مقابله کند. یوشینوبو، از فرصت نمایشگاه جهانی پاریس در سال ۱۸۶۷ استفاده کرد و برادر کوچکترش،
پاریس در سال ۱۸۶۷ استفاده کرد و برادر کوچکترش، توکوگاوا آکیتاکه، را به اروپا فرستاد تا به‌طور فعال دیپلماسی شوگون‌سالاری را ترویج دهد. همزمان، شوگون‌سالاری نیز به تقلید از دانشجویانی که به انگلستان فرستاده می‌شدند، دانشجویانی را به خارج از کشور اعزام می‌کرد. اصلاحات کیئو. او با مقام‌های اصلاح‌طلب شوگون‌سالاری مانند اوگوری تاداماسا، که مدت‌ها با او در مخالفت سیاسی بود، همکاری کرد و اصلاحات کیئو را ترویج داد و اصلاح کامل ارتش را آغاز کرد. سازمان‌های نظامی سنتی گاردها را برچیده و با سپاه تفنگداران به سبک غربی
گاردها را برچیده و با سپاه تفنگداران به سبک غربی جایگزین شدند و تعداد قابل توجهی از پرسنل با استعداد انتخاب شدند و آموزش در ارتش و نیروی دریایی توسط فرانسه و بریتانیا انجام شد. در مرحله بعد، بوروکراسی ساده‌سازی شد. توصیه‌های سفیر فرانسه به ژاپن، برای این تلاش‌ها مورد توجه قرار گرفت اما این امر با احیای حکومت امپراتوری توسط جناح ضد شوگون‌سالاری اصلاحات کیئو ناتمام ماند. بازگشت قدرت سیاسی به امپراتور. در روز نهم از ماه یکم ۱۸۶۷ تقویم قدیم (۱۳ فوریه ۱۸۶۷ میلادی یا تقویم جدید)، صد و بیست و دومین امپراتور ژاپن
یا تقویم جدید)، صد و بیست و دومین امپراتور ژاپن امپراتور میجی در سن ۱۴ سالگی به تخت سلطنت نشست و پس از آن مقام الوهیت امپراتور بیش از پیش در بین مردم ترویج داده شد. قلمرو ساتسوما، قلمرو چوشو و قلمرو هیروشیما بر سر طرحی برای بازگرداندن حکومت به شوگون‌سالاری توسط گوتو شوجیرو از قلمرو توسا به توافق رسیدند. سایگو تاکاموری و دیگران که باور نداشتند کیکی این توافق را بپذیرد، آن را نشانه‌ای برای سرنگونی شوگون‌سالاری با زور دانستند. سپس خاندان توسا دادخواستی به کیکی فرستادند و در آن گفتند که «دربار امپراتوری تنها
فرستادند و در آن گفتند که «دربار امپراتوری تنها مرجع تصمیم‌گیری در امور ملت است» و «تمام سیستم‌ها و قوانین ملت ما باید توسط شورای ایالتی در کیوتو تعیین شود.» تا ماه اوت و سپتامبر، یوشینوبو از تشکیل سریع یک اتحاد ضد توکوگاوا در میان قلمروهای قدرتمند فئودالی آگاه شده بود و به‌طور فزاینده‌ای محتاط شده بود. اگر او پیشنهاد توسا را نمی‌پذیرفت، توسا به‌طور کلی به سمت سرنگونی شوگون‌سالاری با زور روی می‌آورد و بسیار محتمل بود که قلمروهای اچیزن، هیگو، قلمرو هیزن و اُواری نیز با آن همراه شوند، بنابراین او چاره‌ای جز
نیز با آن همراه شوند، بنابراین او چاره‌ای جز پذیرش آن نداشت. برعکس، تصور می‌شد که اگر او آن را بپذیرد، استدلال برای سرنگونی شوگون‌سالاری با زور دشوار خواهد بود. در ۱۴ ماه دهم قمری ۱۸۶۷ تقویم قدیم (۹ نوامبر ۱۸۶۷ میلادی)، کیکی دادخواستی را به امپراتور میجی ارائه داد و درخواست بازگشت قدرت به امپراتور را کرد و در روز بعد، ۱۵ ماه دهم قمری (۱۰ نوامبر ۱۸۶۷ میلادی)، دربار امپراتوری موافقت خود را (بازگشت قدرت دولتی به امپراتور) دریافت کرد. با این حال، از آنجایی که دربار امپراتوری پس از بازگشت قدرت به امپراتور قدرت
امپراتوری پس از بازگشت قدرت به امپراتور قدرت واقعی نداشت، دربار امپراتوری مجبور شد پاسخ دهد که «تصمیم‌گیری» در مورد امور روزمره دولت «ممکن» خواهد بود و در واقع، دولت کیکی همچنان به حیات خود ادامه داد. در ۱۰ ژانویه ۱۸۶۷، یوشینوبو زمانی که ۲۹ ساله بود، به مقام شوگون رسید و در ۹ نوامبر ۱۸۶۷ میلادی، حکومت را به امپراتور بازگرداند، به این معنی که او فقط ۱۱ ماه به عنوان شوگون خدمت کرد. نیت توکوگاوا یوشینوبو، برای بازگرداندن حکومت به امپراتور. توکوگاوا یوشینوبو، قدرت را به دربار امپراتوری بازگرداند و نقشه‌های
قدرت را به دربار امپراتوری بازگرداند و نقشه‌های سرنگونی شوگون‌سالاری با زور توسط اشراف‌زاده ایواکورا تومومی و خاندان ارباب ساتسوما، که مخفیانه در حال آماده‌سازی فرمان مخفی امپراتوری برای سرنگونی شوگون‌سالاری بودند، به جایی نرسید. این وضعیت برای شوگون سابق، یوشینوبو، مطلوب بود. اگرچه یوشینوبو حکومت را به امپراتور بازگردانده و از مقام شوگون بازنشسته شده بود، اما قصد ترک مرکز قدرت را نداشت و با قدرت خاندان توکوگاوا که تیول ۴ میلیون ککو داشتند، به نظر می‌رسید که قصد دارد در یک دولت جدید و مدرن که حتی از سیستم
قصد دارد در یک دولت جدید و مدرن که حتی از سیستم فئودالی متمرکزتر بود، به یک حکمران مطلق تبدیل شود. الگوی این امر ممکن است ناپلئون سوم فرانسه باشد. در واقع، از نظر تجربه و توانایی، یوشینوبو مناسب‌ترین فرد برای ریاست دولت جدید بود. در مورد جایگاهی که قرار بود به یوشینوبو در دربار امپراتوری داده شود، تا زمانی که قدرت واقعی دربار امپراتوری در دست صدراعظم نیجو نارییوکی و شاهزاده ناکاگاوا باشد، و تا زمانی که یوشینوبو یک ارباب فئودال برجسته باقی بماند، حتی اگر دولت به امپراتور بازگردانده می‌شد، به نظر می‌رسید که
به امپراتور بازگردانده می‌شد، به نظر می‌رسید که قدرت و کنترل بالفعل یوشینوبو ادامه خواهد یافت. با این حال، آنچه یوشینوبو از آن غافل شد این بود که از آنجایی که او دولت را به امپراتور بازگردانده بود، برخلاف دوره‌ای که دولت در اختیار خود او بود، اگر ترکیب یا سیاست‌های دربار امپراتوری تغییر می‌کرد، یوشینوبو هیچ کاری در مورد آن نمی‌توانست انجام دهد و این به واقعیت تبدیل شد. توکوگاوا یوشینوبو پس از استعفا به عنوان شوگون از ۱۸ اکتبر ۱۸۶۷، به مدت حدود سه ماه منصب وزیر کشور ژاپن را عهده‌دار بود و در این مدت
منصب وزیر کشور ژاپن را عهده‌دار بود و در این مدت توکوگاوا نایفو (وزیر کشور توکوگاوا) نیز نامیده می‌شد. احیای حکومت امپراتوری. پس از شروع دوران نوسازی میجی (اشاره به ۹ نوامبر ۱۸۶۷ دارد)، سایگو تاکاموری و دیگران موقتاً از نقشه خود برای سرنگونی شوگون‌سالاری با توسل به زور دست کشیدند، اما وقتی متوجه شدند که وضعیت فعلی صرفاً یک تغییر جهت جانبی توسط کیکی و سیستم شوگون‌سالاری سابق است و دربار امپراتوری هیچ پایه و اساس مادی ندارد، شروع به همکاری با ایواکورا تومومی، که از سال قبل رهبر اشراف ضد شوگون‌سالاری شده بود،
که از سال قبل رهبر اشراف ضد شوگون‌سالاری شده بود، برای سرنگونی آن کردند. در شورای امپراتوری در روز هشتم ماه دوازده قمری (۲ ژانویه ۱۸۶۸)، تصمیم گرفته شد که قدرت قلمرو چوشو احیا شود و به پنج اشراف‌زاده، از جمله سانجو سانه‌تومی، علیرغم مخالفت کیکی، اجازه بازگشت به کیوتو داده شود. علاوه بر این، در روز بعد یعنی نهم ماه دوازده قمری (۳ ژانویه ۱۸۶۸)، جلسه کوگوشو برگزار شد و پنج قلمرو ساتسوما، توسا، آکی، اُواری و اچیزن کودتایی ترتیب دادند و کنترل دربار امپراتوری را به دست گرفتند و با برکناری کِیکی، اعلامیه بزرگ
را به دست گرفتند و با برکناری کِیکی، اعلامیه بزرگ احیای حکومت امپراتوری و تأسیس دولت جدیدی را اعلام کردند. در جلسه عصر جلسه کوگوشو، یامائوچی یودو از توسا به شدت با ایواکورا و دیگران مخالفت می‌کرد. یامائوچی یودو معتقد بود که دولتی از اربابان فئودال به ریاست توکوگاوا یوشینوبو، شکل ایده‌آل دولت جدید است و او خواستار حضور توکوگاوا یوشینوبو در این کنفرانس شد که منجر به درگیری با ایواکورا شد. او نتیجه گرفت که «دو یا سه اشراف با حمایت امپراتور جوان توطئه کرده‌اند.» در واکنش به این وضعیت، سایگو تاکاموری، از
در واکنش به این وضعیت، سایگو تاکاموری، از ساتسوما، ایواکورا را تشویق کرد و گفت که اگر لازم باشد، یوشینوبو را با خنجر خواهد زد و در نهایت در این جلسه تصمیم گرفته شد که توکوگاوا یوشینوبو باید «از سمت وزیر کشور استعفا دهد و نیمی از قلمرو شوگون‌سالاری را بازگرداند» این دو شرط به عنوان معیاری برای مسئولیت‌پذیری در قبال سوءمدیریت دولت توکوگاوا در نظر گرفته شد. اعلامیه بزرگ احیای حکومت امپراتوری در ۳ ژانویه ۱۸۶۸، پایان ۷۰۰ سال حکومت سامورایی‌ها را رقم زد. جنگ بوشین. پس از احیای حکومت امپراتوری، بسیاری از اربابان
پس از احیای حکومت امپراتوری، بسیاری از اربابان فئودال شروع به همدردی با یوشینوبو (کِی‌کی) کردند، زیرا احساس می‌کردند تصمیم جلسه کوگوشو بسیار سختگیرانه است و فضای انتقاد از قلمرو ساتسوما و ایواکورا افزایش یافت. سپس، در روز شانزدهم، کِی‌کی خود فرستادگان شش کشور را به قلعه اوساکا دعوت کرد و از آنها خواست که اذعان کنند که او از حقوق دیپلماتیک برخوردار است و در نوزدهم، از دربار امپراتوری خواست تا اعلامیه بزرگ احیای حکومت امپراتوری را لغو کند. برای آرام کردن خاندان‌های آیزو و کووانا که از فراخوان احیای حکومت
آیزو و کووانا که از فراخوان احیای حکومت امپراتوری خشمگین شده بودند، کیکی به همراه آنها از کیوتو به قلعه اوساکا عقب‌نشینی کرد. در حالی که فرستادگان خارجی را جمع می‌کرد و مشروعیت خود را اثبات می‌کرد. در همین حال، در میان پنج خاندانی که با احیای حکومت امپراتوری، دولت جدیدی تأسیس کرده بودند، بین خاندان ساتسوما که قصد داشت با استفاده از زور نیروهای شوگون‌سالار سابق را شکست دهد و خاندان‌های توسا و اچیزن که با ادغام کیکی به دنبال گذار تدریجی بودند، اختلاف نظر وجود داشت. کیکی با لابی کردن با اچیزن و توسا، استعفا و
داشت. کیکی با لابی کردن با اچیزن و توسا، استعفا و انتقال زمین را به شکلی ملایم‌تر انجام داد و تا پایان سال، انتصاب او به عنوان عضو شورا (مشارکت در دولت جدید) تقریباً قطعی شد. در ۲۵ دسامبر، در غیاب یوشینوبو، شوگون‌سالاری سابق، که توسط قلمرو ساتسوما تحریک شده بود، محل اقامت خاندان ساتسوما در ادو را به آتش کشید و اوضاع را تغییر داد. در ۲۸ دسامبر، گزارشی از این موضوع توسط اومه‌تسوکه (بازرس ارشد)، تاکیگاوا توموتاکا و دیگران به قلعه اوساکا، جایی که یوشینوبو در آنجا بود، آورده شد. نفرت از ساتسوما در میان نیروهای
بود، آورده شد. نفرت از ساتسوما در میان نیروهای شوگون‌سالاری سابق، آیزو و خاندان کووانا در قلعه به حدی زیاد بود که کنترل آن غیرممکن شد. در نهایت، یوشینوبو تصمیم گرفت با ساتسوما وارد جنگ شود، فهرست جرایم ساتسوما تهیه کرد و از تاکیگاوا توموتاکا خواست که آن را به کیوتو منتقل کند. در ۲ ژانویه سال بعد (۱۸۶۸)، او اوکوچی ماساتادا، یکی از اعضای ارشد شورا، را به عنوان فرمانده کل قوا منصوب کرد و ارتشی شامل سربازانی از خاندان‌های آیزو و کووانا را به سمت کیوتو روانه کرد که منجر به درگیری مسلحانه با سربازان ولایت
کرد که منجر به درگیری مسلحانه با سربازان ولایت ساتسوما شد. در روز سال نو در سال ۱۸۶۸ (سال چهارم کیئو)، یوشینوبو اطلاعیه حمله به ساتسوما را صادر کرد و روز بعد، تقریباً ۱۵٬۰۰۰ سرباز شوگون‌سالاری، از جمله سربازانی از قلمروهای آیزو و قلمرو کووانا و شینسنگومی، شروع به راهپیمایی به سمت کیوتو کردند. با این حال، یوشینوبو از جنگ در حومه کیوتو، جایی که امپراتور بود، بیزار بود و طبق گزارش‌ها دستور داد که تحت هیچ شرایطی درگیری با دربار آغاز نشود. این اقدام نظامی با هدف هموار کردن راه برای یوشینوبو برای بیرون راندن
هدف هموار کردن راه برای یوشینوبو برای بیرون راندن نیروهای ساتسوما از کیوتو و سپس سفر شخصی به کیوتو برای تأسیس دولت جدید انجام شد. نبرد توبا-فوشیمی. در نبرد توبا-فوشیمی که در ۳ ژانویه آغاز شد، نیروهای سابق شوگون‌سالاری در روزهای ۳، ۴ و ۵ ژانویه شکست‌های متوالی متحمل شدند. این امر منجر به از بین رفتن موقعیت برتر یوشینوبو از زمان نوسازی میجی شد. یوشینوبو در روز ششم ژانویه از قلعه اوساکا فرار کرد و به ادو عقب‌نشینی کرد. در این زمان، او انوموتو تاکه‌آکی، کاپیتان کایو مارو، را از عقب‌نشینی به ادو مطلع نکرد و
کایو مارو، را از عقب‌نشینی به ادو مطلع نکرد و تاکه‌آکی در میدان نبرد جا ماند. بزرگ‌ترین دلیل عقب‌نشینی این بود که او نمی‌خواست به عنوان دشمن دربار ژاپن شناخته شود. در نبرد توبا-فوشیمی، ارتش‌های ساتسوما و چوشو پرچم دربار امپراتوری را برافراشتند. پرچم دربار امپراتوری پرچمی بود که فقط توسط ارتش امپراتوری، نیروهای نظامی دربار امپراتوری، می‌توانست برافراشته شود و نشانه گرفتن اسلحه به سمت پرچم دربار امپراتوری به این معنی بود که کسی که علیه امپراتور شورش کرده بود، دشمن دربار امپراتوری شده بود. برای یوشینوبو
بود، دشمن دربار امپراتوری شده بود. برای یوشینوبو (کیکی) که از سنین جوانی میتوگاکو (طرفدار احترام به امپراتور) را مطالعه کرده بود، این احتمالاً غیرقابل بخشش بود. «حادثه فرار از قلعه اوساکا» به دوران سیاسی یوشینوبو پایان داد و او در نهایت دولت جدید به رهبری قلمرو ساتسوما را پذیرفت. یوشینوبو به دلیل اعمالش که شایسته یک سامورایی نبود، مانند فرار از جنگ در مواجهه با دشمن، نه تنها توسط دشمنانش، بلکه توسط متحدانش نیز مورد انتقاد قرار گرفت و این حادثه بزرگ‌ترین لکه ننگ در زندگی او شد و بر زندگی او و شهرت آیندگان
ننگ در زندگی او شد و بر زندگی او و شهرت آیندگان سایه افکند. یوشینوبو مخفیانه از قلعه اوساکا در مواجهه با دشمن در طول نبرد توبا-فوشیمی گریخت، که یکی از عواملی بود که منجر به شکست نیروهای سابق شوگو سالاری شد. گفته می‌شود که این به این دلیل بود که او با پیروی از آموزه‌های میتوگاکو، نمی‌خواست از دربار امپراتوری سرپیچی کند. دلیل دیگر ممکن است این باشد که مادرش، شاهدخت یوشیکو، از تبار امپراتوری بود. میتوگاکو که یوشینوبو از کودکی آن را آموخت، به شدت تحت تأثیر نئوکنفوسیونیسم بود، با ایده اصلی احترام به امپراتور و
بود، با ایده اصلی احترام به امپراتور و این ایده که تقوای فرزندی و احترام فرزند به پدر و مادر بزرگ‌ترین فضیلت است. احتمالاً این تأثیر عمیقاً ریشه در ایده یوشینوبو برای احترام به امپراتور داشت. علاوه بر این، شاهزاده تاروهیتو، که نیروهای امپراتوری را به عنوان فرمانده بزرگ لشکرکشی شرقی (توسی‌گون) در طول جنگ بوشین رهبری می‌کرد، نتیجهٔ پدر شاهدخت یوشیکو، شاهزاده آریسوگاوا بود. علاوه بر این، ژاپن در آن زمان در معرض تهدید قدرت‌های غربی نیز قرار داشت و در شرایطی بود که ممکن بود توسط کشورهای خارجی تصرف شود. در چنین
که ممکن بود توسط کشورهای خارجی تصرف شود. در چنین شرایطی، توکوگاوا یوشینوبو احتمالاً فکر می‌کرد که اکنون زمان جنگیدن در داخل کشور نیست. در هر صورت، این شکست این تصور را ایجاد کرد که کیکی به دولت امپراتور حمله کرده و متحمل شکست شده است، و حتی اربابان فئودالی که طرفدار کیکی بودند، دیگر با دستور تعقیب کیکی مخالفت نکردند. در ۷ ژانویه، دستور تعقیب کیکی رسماً صادر شد و کیکی از مقام رسمی خود خلع شد. کیکی و گروهش در ۱۲ ژانویه به ادو رسیدند. یوشینوبو جناح شورشی، از جمله اوگوری تاداماسا کاتاموری ماتسودایرا، ارباب
جمله اوگوری تاداماسا کاتاموری ماتسودایرا، ارباب آیزو و ماتسودایرا ساداآکی، ارباب کووانا، را سرکوب کرد و بر تسلیم شدن در برابر دولت اصرار ورزید. او برای نشان دادن تسلیم خود، مشاور ارشد ایتاکورا کاتسوشیگه و مشاور جوان ناگای نائویوکی را که آنها نیز به عنوان دشمنان دربار شناخته شده و رتبه‌های رسمی‌شان سلب شده بود، برکنار کرد و دستور داد کاتاموری و ساداکاتا در حبس خانگی قرار گیرند. او حل و فصل اوضاع را به کاتسو کایشو و اوکوبو ایچیو سپرد و خود را در معبد کانئی در اوئنو (محله‌ای در توکیوی امروزی) در حبس خانگی
در اوئنو (محله‌ای در توکیوی امروزی) در حبس خانگی داوطلبانه قرار داد. یوشینوبو از ترس ناآرامی توسط شوگیتای و دست‌نشاندگان سابق شوگون‌سالاری، درخواست کرد که در زادگاهش میتو تحت بازداشت خانگی قرار گیرد. در ۹ مارس، فرمانده بزرگ لشکرکشی شرقی (توسی‌گون) هفت شرط برای کاهش حکم اعدام یوشینوبو ارائه داد، از جمله تسلیم قلعه ادو و تسلیم کشتی‌های جنگی و سلاح‌ها، و همچنین قرار دادن یوشینوبو در بازداشت خانگی در قلمرو اوکایاما. هنگامی که کاتسو کایشو در ۱۴ مارس با سایگو تاکاموری، افسر ستاد توسی‌گون، ملاقات کرد، درخواست کرد
افسر ستاد توسی‌گون، ملاقات کرد، درخواست کرد که یوشینوبو در میتو، نه اوکایاما، تحت بازداشت خانگی قرار گیرد و درخواست او پذیرفته شد. در ۴ آوریل، هاشیموتو سانه‌یانا، فرماندار کل صلح توکایدو، به عنوان فرستاده امپراتوری وارد قلعه ادو شد و حکم اعدام یوشینوبو را کاهش داد و به او دستور داد که در میتو تحت بازداشت خانگی قرار گیرد. در ۱۱ آوریل، سربازان وارد قلعه ادو شدند و قلعه ادو برای عموم مردم باز شد. در ۲۱ آوریل، فرمانده نیروهای امپراتوری شاهزاده آریسوگاوا تاروهیتو وارد قلعه ادو شد. با این اتفاق، شوگون‌سالاری ادو
وارد قلعه ادو شد. با این اتفاق، شوگون‌سالاری ادو هم در اسم و هم در واقعیت ناپدید شد. پس از این، سیستم شوگون‌سالاری و مقام رسمی شوگون لغو شد و او آخرین شوگون در تاریخ ژاپن شد. دوره خویشتن‌داری. در ۱۰ آوریل، تاریخ و زمانی که یوشینوبو موافقت کرده بود ادو را با فرمانده بزرگ لشکرکشی شرقی ترک کند، دچار اسهال شد و تاریخ را یک روز به تعویق انداخت و در سپیده دم ۱۱ آوریل معبد کانئی را ترک کرد و به سمت میتو حرکت کرد و در ۱۵ آوریل برای اولین بار پس از بیش از بیست سال به میتو رسید. در میتو، او تحت بازداشت خانگی قرار
به میتو رسید. در میتو، او تحت بازداشت خانگی قرار گرفت. در ۲۹ آوریل کبیسه، یک ماه و نیم پس از ورود یوشینوبو به میتو، دولت تصمیم گرفت که توکوگاوا ایه‌ساتو جانشین رئیس خاندان توکوگاوا شود و در ۲۴ مه، قلمرو خاندان اصلی توکوگاوا از ۴ میلیون ککو به ۷۰۰٬۰۰۰ ککو در قلمرو سونپو کاهش یافت. تقریباً همزمان با ورود یوشینوبو به میتو، اختلافات داخلی شدیدی در قلمرو میتو وجود داشت. حزب تنگو که طرفدار امپراتوری و ضد بیگانگان بود و با حمایت یوشینوبو و فرمان امپراتوری از امپراتور میجی به قدرت رسیده بود، به تازگی حزب طرفدار