payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد، در حالی که یک مدل با قابلیت LTE در آمریکای شمالی فروخته شد که دارای تغییرات طراحی قابل توجهی نیز بود. (برخی از تلفن‌های گلکسی نوت در منطقه آمریکای شمالی فقط از دکمه‌های خازنی برای کلید خانه، منو و بازگشت استفاده می‌کردند. همچنین یک دکمه خازنی برای کلید جستجو وجود داشت.) سامسونگ مجموعه‌ای از لوازم جانبی مانند کاور صفحه نمایش گیره‌دار (که جایگزین پنل پشتی می‌شود)، داک استیشن و شارژرها و قلم‌های یدکی را در دسترس قرار داده است.
جام حذفی فوتبال اسلوونی مسابقاتی است که به صورت حذفی در کشور اسلوونی از سال ۱۹۹۱ تاکنون برگزار می‌شود. این جام از ۲۸ تیم که از سراسر کشور اسلوونی در آن شرکت می‌کنند برگزار می‌شود. باشگاه فوتبال ماریبور با 6 قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می‌آید.
اِسکاگن شهری توریستی است در شمالی‌ترین نقطه دانمارک و در منطقه نوردیولند. جمعیت این شهر در سال ۲۰۱۱ میلادی ۸٬۵۱۵ نفر بوده‌است. ساحل گرنن در شمال اسکاگن، محل تلاقی دریای کته گت (دنباله دریای بالتیک) و دریای شمال است. درهم نیامیختن آب این دو دریا به دلیل تفاوت غلظت نمک و دما (که هالوکلاین نام دارد)، یکی از شگفتیهای منحصر به فرد طبیعت دنیا را رقم زده است. این شهر دارای یک موزه مشهور به نام موزه اسکاگنز هست.
پس از کشف ترکیبات رنگی حساس به رنگ‌های نور و فیلم سیاه و سفید پنکرومیک، تکنیک عکاسی رنگی توسعه یافت و عمومیت یافتن آن به ظهور کوداکروم مربوط می‌شود که در سال ۱۹۳۵ در دسترس مصرف‌کنندگان قرار گرفت. پیشینه. در سال ۱۶۱۱ دومینیس نشان داد که نور مرئی از سه نور اساسی قرمز، سبز و آبی، تشکیل شده‌است که به آن‌ها رنگ‌های اولیه می‌گویند. این مفهوم در توسعه نظریه عکس رنگی و عکاسی بسیار مفید واقع شد و در سال ۱۸۶۱ این عقیده کم‌کم قوت گرفت که برای توسعه تصویر رنگی، یک فیلمی از سه لایه باید ساخت که هر لایه آن نسبت به یکی از
از سه لایه باید ساخت که هر لایه آن نسبت به یکی از سه رنگ اولیه حساس باشد. این نظریه توسط جیمز کلرک ماکسول دانشمند معروف انگلیسی ارائه شد و او بود که اولین عکس رنگی را گرفت و نتایج به دست آمده توسط وی بعدها با نظریه جدید مربوط به این فن، کاملاً مطابقت داشت. سیر تحولی و رشد عکاسی. در سال ۱۸۳۹ داگر ضمن بررسی‌های بیشتر دریافت که برای برداشتن هالیدهای نقره نور نامرئی باقی‌مانده بر روی فیلم یا صفحه عکاسی باید از محلول تیوسولفات سدیم استفاده کرد که با نمکهای نقره، تیوسولفات نقره محلول در آب که قابل شستشو با آب
تیوسولفات نقره محلول در آب که قابل شستشو با آب است تولید می‌کند (این واکنش توسط هرشل بیست سال قبل از آن کشف شده بود). فرایند پیشنهادی داگر موجب شد تا بتوان در کمتر از یک دقیقه عکس را ثابت کرد. در سال ۱۸۴۱ یک انگلیسی به نام ویلیام تالبوت استفاده از فرایند تازه‌ای را اعلام کرد. این فرایند شامل تهیه کاغذ حساس در مقابل نور به وسیله یدید نقره است. عکس را بر روی این نوع کاغذ به وسیله اسید گالیک می‌توان ظاهر کرد. تصویر به‌دست آمده دقیقاً برعکس وضعیت شیئی است که از آن به دست می‌آید (یعنی نواحی روشن آن تیره و نواحی
آن به دست می‌آید (یعنی نواحی روشن آن تیره و نواحی تیره آن روشن ظاهر می‌شود عکس منفی). این تصویر منفی اگر بر روی یک کاغذ حساس عکاسی قرار داده شود و پس از قرار گرفتن در مقابل نور ظاهر شود عکسی مثبت که با وضعیت اولیه شیئی مطابقت دارد (تصویر مثبت) را می‌دهد. با وجود اینکه زمان لازم در فرایند تالبوت کمتر از فرایند داگر است، اما تصاویر به دست آمده چندان واضح نیست. آشکار است که برای رفع این نارسائی باید با روش مناسبی هالیدهای نقره را بر روی یک جسم شفاف تثبیت کرد. این کار در آغاز به وسیله سفیده تخم مرغ بر روی شیشه
کار در آغاز به وسیله سفیده تخم مرغ بر روی شیشه انجام می‌گرفت و تصویرهایی نسبتاً روشن به‌دست می‌آمد. اما این تصویرها به آسانی آسیب‌پذیر بود. سر انجام در سال ۱۸۷۱ این مشکل توسط یک عکاس آماتور و فیزیکدان به نام مادوکس بدین صورت از میان برداشته شد که وی امولسیون ژلاتینی از نمکهای نقره را بر روی شیشه یا کاغذ عکاسی تثبیت کرد. تولید عکس رنگی. برای تولید عکس رنگی از سیستم فیلتر رنگ‌های اولیه استفاده می‌شود. این رنگ‌ها از طریق جذب نورهای اولیه توسط ترکیبات رنگی روی فیلم به وجود می‌آید. به این ترتیب که اگر یک ترکیب
فیلم به وجود می‌آید. به این ترتیب که اگر یک ترکیب رنگی فقط رنگ اولیه نور را جذب کند، رنگ باقی‌مانده، آبی متمایل به سبز (سیان) خواهد بود، اگر نور آبی جذب شود، رنگ زرد و اگر نور سبز جذب شود رنگ قرمز متمایل به آبی (مگنتا) ظاهر می‌شود. هرگاه آمیزه کاملی از رنگ‌هایی که بتوانند رنگ‌هایی اولیه معینی را که در طول فرایند ظهور در امولسیون عکاسی تشکیل شود جذب کنند، یک تصویر با رنگ دلخواه تولید می‌شود. برای مثال، مخلوطی از مکنتا و سیان، رنگ آبی را ظا هر می‌کند؛ زیرا مگنتا نور سبز و سیان را جذب می‌کند و فقط نور آبی از
نور سبز و سیان را جذب می‌کند و فقط نور آبی از مخلوط سه نور باقی می‌ماند که می‌تواند عبور کند. ظهور رنگ. بیشتر فیلم‌های رنگی به کمک یک فرایند رنگی حاصل از ترکیبات رنگی موجود در فیلم ظاهر می‌شوند که نخستین بار در سال ۱۹۱۲ توسط فیشر شیمیدان آلمانی کشف شد. اساس این فرایند اکسیده شدن ماده ظاهرکننده و تبدیل آن به یک جسم رنگ‌ساز است، که این ترکیب در واکنش با یک مولکول همتای خود، رنگ مورد نظر را به وجود می‌آورد. در بعضی از فیلم‌های رنگی نظیر کوداکروم(II)، مولکول همتا در محلول ظهور حل شده و در مجاورت دانه های‌ها
همتا در محلول ظهور حل شده و در مجاورت دانه های‌ها لید نقره، با مولکول رنگ ساز ترکیب می‌شود. در برخی دیگر از فیلم‌های رنگی مانند کوداکروم، اکتاکروم، آننسکوکروم، مولکول‌های همتا به‌طور یکنواخت در لایه‌های امولسیونی توزیع شده و در آن جسم رنگی مورد نظر را تشکیل می‌دهند. ظاهر کننده‌های رنکی عموماً از نوع آمین‌های جانشین شده‌اند. برای تولید رنگ سیان در فرایند ظهور، یک ترکیب فنولی مانند آلفا نفتول به صورت یک همتا عمل می‌کند. به منظور تغییر میزان حلالیت و افزایش سرعت ظهور، در ساختار ظاهر کننده‌ها تغییراتی توسط
سرعت ظهور، در ساختار ظاهر کننده‌ها تغییراتی توسط متخصص‌های ظهور فیلم داده می‌شود. مشکلی که در اینجا وجود دارد این است که مواد به کار رفته در محلول ظهور، ممکن است برای بیشتر افراد حساسیت زا بوده و موجب بروز تورم در پوست دست آن‌ها شود. از این رو، همواره کوشش شده‌است با ایجاد تغییرات مناسب، از میزان سمیّت و حساسیت زایی این محلول ظهور فیلم کاسته شود. فرایند کوداکروم. یک مثال جالب از سیستم عکاسی رنگی که به‌طور وسیعی به کار برده می‌شود، فرایند کوداکروم می‌باشد. این فرایند برگشت‌پذیر است، یعنی رنگ‌ها بر حسب
این فرایند برگشت‌پذیر است، یعنی رنگ‌ها بر حسب ارزش‌های صحیح آن‌ها تولید می‌شوند و نه برحسب رنگ‌های مکمل یا منفی آن‌ها. نخستین ماده ظاهرکننده در فرایند کوداکروم، یک ظاهرکننده فیلم سیاه و سفید بوده‌است. عکس فوری. در سال ۱۹۴۷ ادوین. اچ. لند نوآوری خود را در زمینه تولید عکس در یک دقیقه، اعلام داشت. از آن تاریخ به بعد فرایند پولاروید برای این منظور جنبه عمومی پیدا کرد. در این فرایند، پس از گرفتن عکس، فیلم پولاروید را به یک قطعه از کاغذ عکاسی تماس داده و به‌طور همزمان یک آمپول حاوی ماده ظهور و حلال نقره را شکسته
یک آمپول حاوی ماده ظهور و حلال نقره را شکسته و آن را روی فیلم پخش می‌کنند. وقتی که ماده ظهور دانه‌های‌ها لید نقره در امولسیون فیلم را احیا (حلال نقره)، با یون‌های نقره ظاهر نشده را جذب کرد. آن را به لبه‌های کاغذ عکاسی منتقل می‌کند. ماده ظهور در تماس با یون‌های نقره حذف شده، آن را به نقره آزاد در تصویر مثبت تبدیل می‌کند. تصویر رنگی در یک دقیقه. دوربین پولاروید می‌تواند در یک لحظه تصویر رنگی تولید می‌کند. فرایندهای شیمیایی مربوط به تولید عکس رنگی شبیه تصاویر بهتر باید تعادل دقیق و ظریفی بین ظاهر کننده‌ها و
بهتر باید تعادل دقیق و ظریفی بین ظاهر کننده‌ها و ترکیبات رنگی برقرار شود. نوری که به فیلم می‌رسد، نخست به لایهٔ امولسیونی حساس به رنگ آبی برخورد می‌کند. بعد از عکس گرفتن عملیات ظاهر کردن فیلم با کشیده شدن آن بر روی یک حلقه دوار و همزمان با شکسته شدن یک لوله محتوی ماده بازی آغاز می‌شود. رنگ‌های پولاکالر تشکیل شده در فیلم منفی در لایه حساس نوری می‌نشینند در صورتی که مولکول‌های ظاهر کننده، در بار توزیع می‌شود و در آنجا ضمن واکنش با تثبیت کننده‌ها، رنگ‌های کامل برای ایجاد یک تصویر مثبت را به وجود می‌آورد.
محمود جعفری دهقی (زادهٔ ۱۳۲۹ در خمین) استاد گروه فرهنگ و زبان‌های باستانی دانشگاه تهران است. او، به همراه حسن رضایی باغ‌بیدی، ویراستار ۵ جلد نخست از ۲۰ جلد مجموعه کتاب‌های تاریخ جامع ایران است. آثار. مقالات منتشر شده. "ČAHĀR ZAHAGĀN IN MIDDLE PERSIAN LITERATURE", [Vicino Oriente XVIII (2014), pp. 1–5], University of Sapienza, Italy.
سوپر جام فوتبال اسلوونی مسابقه‌ای که سالانه مابین قهرمان لیگ دسته اول فوتبال اسلوونی و قهرمان جام حذفی فوتبال اسلوونی برگزار می‌شود. باشگاه فوتبال دومژاله با ۲ قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می‌آید.
انوشک یا انوشه همسر اردشیر بابکان بود. انوشه می‌تواند به افراد زیر نیز اشاره کند:
فوچا برگرفته از ) شهر و منطقه‌ای در استان ازمیر ترکیه است. فوچا شامل دو بخش اسکی فوچا (فوچای قدیمی) و ینی فوچا (فوچای جدید) می باشد. تاش کوله. آرامگاهی به جا مانده از دوره هخامنشی در مسیر ازمیر به اسکی فوچا قرار گرفته است که در بین افراد محلی به تاش کوله به معنای برج سنگی و مزار ایرانی معروف است. این بنا همانند آرامگاه کورش بزرگ به شکل هرم است و برای ساخت آن از سنگ آهک استفاده شده است.
هرآنچه دوست داری، از دست خواهی داد یا هرآنچه دوست داری، از کف خواهی داد عنوان یک داستان کوتاه از استیون کینگ می‌باشد که اولین بار در مجله د نیویورکز در سال ۲۰۰۲ به چاپ رسید . خلاصه داستان. مردی به نام آلفرد زیمر، یک فروشنده سیار است . او خانواده اش را ازدست داده و هیچ هدفی در زندگی ندارد و به همین دلیل تصمیم دارد تا در یک متل خودکشی کند . اما وی دفترچه‌ای دارد که تمام نوشته‌هایی که به نظرش جالب می‌رسد - و اکثر آن‌ها را در دستشویی‌های بین راهی که بر روی در و دیوار نوشته شده‌است جمع‌آوری کرده - در آن می‌نویسد
نوشته شده‌است جمع‌آوری کرده - در آن می‌نویسد . یکی از این جمله‌ها "هرآنچه دوست داری، از دست خواهی داد" است . جمله‌ای که بی شباهت به زندگی آلفرد نیست ... داستان به روایت کینگ. استیون کینگ دربارهٔ انگیزه نوشتن هرآنچه دوست داری، از دست خواهی داد، پایان داستان و چند نکته دیگر در انتهای داستان این جملات را نوشته است : من از رانندگی خوشم می‌آید، به خصوص کشته مرده بزرگراه‌های پایان ناپذیر ایالتی ام . بزرگراه‌هایی که در آن‌ها چیزی مشاهده نمی‌کنید مگر مرغزارهای دوطرفه اش و هر شصت هفتاد کیلومتر یکبار هم توالت‌های
اش و هر شصت هفتاد کیلومتر یکبار هم توالت‌های عمومی بلوکه سیمانی . توالت‌های عمومی معمولاً پر از انواع و اقسام نوشته‌ها و یادداشت‌ها هستند . بعضی از آن‌ها خیلی عجیب و غریب اند . من شروع کردم به جمع‌آوری این پیام‌ها از هرجایی که دم دستم بود و آن‌ها را در دفترچه یادداشتی جیبی نوشتم، مابقی جملات را هم از طریق اینترنت پیدا کردم (دو سه تا وب سایت به این‌طور جمله‌ها اختصاص دارند) و بالاخره داستان متعلق به این جمله‌ها را نوشتم . همین داستانی که خواندید از آب درآمد . نمی‌دانم داستان خوبی شده یا نه، اما خیلی نگران
. نمی‌دانم داستان خوبی شده یا نه، اما خیلی نگران مرد تنهای داستان بودم و واقعاً امیدوارم بودم اوضاع به خوبی و خوشی برایش پیش برود همه چیز زندگی اش روبه راه شود . در پیش طرح اولیه داستان، همین اتفاق افتاده بود . اما بیل بیوفورد نیو یورکر پایانی پر ایهام و ابهام برای داستان در نظر بگیرم . احتمالاً حق با او بوده، اما همه ما اگر که بخواهیم، می‌توانیم برای کل الفی زمیرهای دنیا دعا کنیم . برداشت سینمایی. از این داستان تاکنون چهار اقتباس سینمایی صورت گرفته‌است . ترجمه در ایران. این داستان توسط ماندانا قهرمانلو
ترجمه در ایران. این داستان توسط ماندانا قهرمانلو ترجمه و توسط انتشارات افراز در یک مجموعه داستان از نوشته‌های کینگ به چاپ رسیده‌است .
خاطرات روزانه رام یا خاطرات عجیب و غریب فیلمی آمریکایی بر اساس رمانی به همین نام نوشتهٔ هانتر اس. تامپسون و به کارگردانی و نویسندگی بروس رابینسون است. نقش اول فیلم جانی دپ است. فیلمبرداری این فیلم مارس ۲۰۰۹ در پورتوریکو شروع شد و ۲۸ اکتبر ۲۰۱۱ اکران شد. این اولین فیلم رابینسون در مقام کارگردان بعد از ۱۹ سال است. فیلم قبلی او سال ۱۹۹۲ اکران شده بود. داستان. پال کمپ (جانی دپ) روزنامه‌نگاری مهاجر است که از نیویورک و آمریکا در زمان ریاست جمهوری دوایت آیزنهاور خسته شده است و به پورتوریکو می‌رود تا برای روزنامه
شده است و به پورتوریکو می‌رود تا برای روزنامه سن خوان کار کند. کمپ به نوشیدن رام (نوعی نوشیدنی الکلی که از نیشکر ساخته می‌شود) روی می‌آورد و با زنی به نام «شانل» (امبر هرد) آشنا می‌شود. ارزیابی فیلم. منتقدان نظرات متفاوتی دربارهٔ این فیلم داشته‌اند. وب سایت راتن تومیتوز گزارش کرده که ۵۱ درصد از ۱۴۰ منتقد (با دادن رتبه ۵٫۷ از ۱۰) نظری مثبت به این فیلم داشته‌اند و اتفاق نظر داشته‌اند که: «فیلم به اندازه کافی رنگارنگ و دلنشین است و دپ هم این نقش را دوست داشته است اما فیلم تمرکز کافی به منبع سردرگم‌کننده اش
است اما فیلم تمرکز کافی به منبع سردرگم‌کننده اش نداشته است». متاکریتیک هم نمره میانگین (۵۶ از ۱۰۰) به آن داده‌اند. رای‌گیری سینمااسکور هم نشان داده است که سینماروها از نمرهٔ A تا F، نمرهٔ C به فیلم داده‌اند.
رِنگ یکی از فرم‌های اصلی در ردیف موسیقی ایرانی است که برای شادی و رقص نواخته می‌شده و معمولاً ضرب‌آهنگ آن شش‌هشت () است و به‌ویژه الگوی ضربی «شیرِ مادر» در آن رایج است. رنگ نوعی موسیقی سازی است و آواز در آن نقشی ندارد. معمولاً رنگ در انتهای اجرای دستگاه و پس از اجرای تصنیف‌ها و آوازها نواخته می‌شود. به عقیدهٔ موسیقی‌شناسان، رنگ احتمالاً یکی از قدیمی‌ترین فرم‌های موسیقی ایرانی است. با این حال، فرم رنگ به شکلی که امروز می‌شناسیم احتمالاً در دورهٔ معاصر اختراع شده‌است و مخترع آن احتمالاً درویش‌خان بوده‌است. در
و مخترع آن احتمالاً درویش‌خان بوده‌است. در ردیف هر دستگاه، از چند رنگ اسم برده می‌شود و رنگ شهرآشوب در تمام دستگاه‌ها نام برده می‌شود. برخی رنگ‌های دیگر (نظیر حربی، لزگی و نستاری) نیز در ردیف بیش از یک دستگاه ذکر شده‌اند، اما برخی دیگر نظیر ضرب اصول فقط در یک دستگاه آمده‌اند. از نظر ساختاری، این رنگ‌ها درجات مختلفی از انسجام را دارند؛ در برخی، فرازها کاملاً مشخص هستند و در برخی دیگر نه. اگرچه، کاربرد اصلی رنگ در رقص بوده‌است، اما رنگ‌هایی که در ردیف فعلی رایجند، گاهی ضرب‌آهنگ کندتری دارند و حتی برخی‌شان در
گاهی ضرب‌آهنگ کندتری دارند و حتی برخی‌شان در مراسم عزاداری هم به کار گرفته می‌شوند. تعریف. رنگ یک فرم (یا به عقیدهٔ برخی یک گونهٔ) سازی (بدون آواز)، متریک و معمولاً از پیش ساخته است که در پایان برنامهٔ اجرای موسیقی نواخته می‌شود و معمولاً دارای الگوی ریتمیک خاصی به نام «شیر مادر» است. رنگ‌ها معمولاً تندای میانه دارند؛ به شکلی که همراهشان رقص شادی اجرا شود. بین قطعات آوازی در موسیقی ردیفی، رنگ تندترین آن‌ها را تشکیل می‌دهد. غالباً، در رنگ‌ها دو مد مختلف موسیقی اجرا می‌شود. تاریخچه. داریوش صفوت معتقد است که
اجرا می‌شود. تاریخچه. داریوش صفوت معتقد است که از آنجا که رنگ تنها فرم موسیقی است که مخصوص همراهی با رقص است و با توجه به قدمت هنر رقص در ایران، می‌توان نتیجه گرفت که رنگ قدیمی‌ترین فرم موسیقی است که تا امروز به‌جا مانده‌است. وی همچنین اشاره می‌کند که حتی تحریم مذهبی، که باعث محدودیت رقص شد هم مانع از اجرای رقص و موسیقی در دربار پادشاهان نشد. ولی موسیقی‌دانان هم گاهی رنگ‌ها را بدون حضور رقاص اجرا می‌کرده‌اند و این به حفظ فرم رنگ در طول زمان کمک کرده‌است. فرهاد فخرالدینی نیز با استناد به نوشته‌های شمس
فرهاد فخرالدینی نیز با استناد به نوشته‌های شمس العلما در کتاب "ساز و آهنگ باستان" چنین نتیجه می‌گیرد که رنگ ریشهٔ دیرینه‌ای دارد و در قدیم به آن «فروداشت» گفته می‌شده‌است. وی همچنین اصطلاح «ضرب اصول» را که در اشعار حافظ و سعدی به کار رفته، مرتبط با «رنگ اصول» می‌داند که امروزه جزء رنگ‌های دستگاه شور است. ابداع فرم رنگ به شکل امروزی‌اش به درویش‌خان نسبت داده می‌شود. وی رنگ‌هایی در وزن سه‌چهارم و شش‌هشتم ساخت که کم‌نظیر دانسته می‌شوند. محمدرضا لطفی معتقد است که رنگ‌ها را می‌توان به دو دستهٔ کلی تقسیم کرد:
که رنگ‌ها را می‌توان به دو دستهٔ کلی تقسیم کرد: رنگ‌های هنری و رنگ‌های کافه‌ای.به عقیدهٔ او، رنگ‌های هنری برخاسته از قریحهٔ هنرمند هستند و ارزش موسیقایی فاخری دارند، در حالی که دستهٔ دوم رنگ‌ها که معمولاً در مهمانی‌ها و کافه‌ها نواخته می‌شوند و با رقص توأم هستند، ارزش هنری کمی دارند. وی اشاره می‌کند که گاهی رنگ‌های دستهٔ دوم با اصطلاح کار عمل نیز نامیده می‌شدند. بر اساس این دسته‌بندی، لطفی از درویش‌خان نه به عنوان ابداع‌کنندهٔ فرم رنگ، بلکه به عنوان کسی یاد می‌کند که در این فرم تحول ایجاد کرد و فرم «رنگ
می‌کند که در این فرم تحول ایجاد کرد و فرم «رنگ هنری» را شکل داد و با احیای رنگ‌های قدیمی مثل شهرآشوب‌ها و رنگ فرح، اصالت هنری فرم رنگ را بالا برد. تحلیل ردیف. در ردیف موسیقی ایرانی، همهٔ رنگ‌ها در فرمِ بلندی به نام «شهرآشوب» گردآوری شده‌اند. شهرآشوب‌ها با فرم رقص کلاسیک که در دوران قاجاریه رایج بود، هماهنگند. شهرآشوب‌ها معمولاً با ضرب‌آهنگ آهسته‌تری شروع می‌شوند و تدریجاً سرعت می‌گیرند و رقص همراه آن نیز همراه با حرکاتی مثل معلق زدن، چرخ زدن یا گذاشتن اِستکان روی پیشانی انجام می‌شده که در دوران معاصر هنوز
روی پیشانی انجام می‌شده که در دوران معاصر هنوز در رقص مردم تبریز و مناطق حاشیه کویر در ایران موجود است. احتمالاً، حفظ این سنت در تبریز به خاطر آن است که این شهر از قدیم ولیعهدنشین بوده و این سنت در آن شهر نفوذ بیشتری داشته‌است. رنگ‌ها معمولاً ضرب‌آهنگ شش هشت () دارند و در انتهای اجرای دستگاه نواخته می‌شوند. الگوی ریتمیک «شیر مادر»، گاهی به صورت ترکیبی از ضرب‌های شش هشت و سه چهار ( + ) نیز توضیح داده شده‌است. مهم‌ترین وجه تمایز الگوی شیر مادر نسبت به ضرب شش هشتِ معمولی، آن است که تأکید در هر میزان روی ضربات
معمولی، آن است که تأکید در هر میزان روی ضربات ۱ و ۴ نیست؛ بلکه روی ضربات ۱ و ۵ است. در اجرای رنگ، ساز تنبک معمولاً حضور دارد. میزان‌های اول رنگ معمولاً به درآمد دستگاه اشاره می‌کنند و ملودی‌های شبیه به درآمد دارند. در میزان‌های بعدی به یک یا چند گوشهٔ دستگاه اشاره می‌شود، اما در انتهای اجرای رنگ، بازگشتی به ملودی درآمد دستگاه صورت می‌گیرد؛ برای مثال، یک رنگ در دستگاه ماهور می‌تواند از درآمد ماهور شروع شود، در قسمت دوم به گوشهٔ داد برود، در قسمت سوم به گوشهٔ دلکش برود و نهایتاً در قسمت چهارم به درآمد ماهور
دلکش برود و نهایتاً در قسمت چهارم به درآمد ماهور بازگشت کند. رنگ معمولاً به عنوان آخرین قطعه در اجرای دستگاه نواخته می‌شود. در اجراهای آوازی، گاهی ممکن است که آخرین اجرا یک تصنیف باشد. اما رایج است که آخرین تصنیف خود با یک رنگ دنبال شود. اجرای رنگ در انتهای اجرای دستگاه، حتی از اجرای پیش‌درآمد پیش از شروع دستگاه نیز متداول‌تر است. به گفتهٔ عبدالله دوامی مفهوم رنگ در ردیف، محدود به موسیقی رقص نیست و از آن متمایز است. به گفتهٔ او: «باید در نظر داشت رنگ‌های ردیف برای رقص نیست؛ چون رنگ رقص با آن فرق می‌کند.
ردیف برای رقص نیست؛ چون رنگ رقص با آن فرق می‌کند. آن‌ها همانند ردیف نظمی دارند؛ مثل رنگ پا، رنگ چرخ، رنگ نشستن و غیره که هرکدام ضرب و علم مخصوص دارد؛ ضرب و سازش هم هرکدام جداست. رنگ رقص بیشتر مقطع بوده و جز باقرخان کمانچه‌کش کمتر کسی آنها را به‌خوبی می‌دانست.» محمدرضا لطفی، فرم رنگ را با اتود در موسیقی غربی مقایسه می‌کند و معتقد است که رنگ‌ها می‌توانند به آموزش تکنیکی نوازندگان کمک کنند. وی از رنگ‌های علی‌اکبر شهنازی به عنوان نمونه‌هایی شاخص از این دست اشاره می‌کند. انواع. از رنگ‌های معروف، می‌توان به رنگ
می‌کند. انواع. از رنگ‌های معروف، می‌توان به رنگ حَرْبی (به معنای «جنگی») اشاره کرد که در دستگاه ماهور قرار دارد و نوعی رقص جنگ است و نیز رنگ یک‌چوبه که رقص چوب قشقاییان با آن انجام می‌شده‌است. درویش‌خان نیز رنگ‌هایی برای رقص سماع ساخته که معروفند. در موسیقی معاصر ایران، چهارمضراب‌ها جای رِنگ‌ها را گرفته‌اند. سایر هنرمندانی که رنگ‌های مشهور نواخته‌اند، عبارتند از: رکن‌الدین مختاری، علی‌اکبر شهنازی، علینقی وزیری، حبیب سماعی، مرتضی نی‌داوود، موسی معروفی و فرامرز پایور. فرصت‌الدوله شیرازی رنگ‌های مهم در
و فرامرز پایور. فرصت‌الدوله شیرازی رنگ‌های مهم در دستگاه‌های مختلف را به این شرح برشمرده‌است: داریوش طلایی نیز رنگ‌هایی که تا به امروز باقی مانده‌اند را شامل این موارد می‌داند: رنگ شهرآشوب در شور و چهارگاه، رنگ فرح در همایون، رنگ حربی در ماهور، رنگ نستاری در نوا، رنگ دلگشا در سه‌گاه، رنگ لزگی و حاشیه در چهارگاه، و رنگ ضرب اصول در شور. در ادامه، به رنگ‌های قدیمی‌تر که در ردیف‌های اولیه وجود داشته‌اند، به‌طور گسترده‌تری پرداخته شده‌است. باید توجه داشت که برخی از موسیقی‌دانان معاصرتر برای آن که برنامه‌های
از موسیقی‌دانان معاصرتر برای آن که برنامه‌های گروه‌نوازی با شکوه بیشتری به پایان برسد، رنگ‌های جدیدی آهنگسازی کرده‌اند؛ رنگ دشتی از حبیب سماعی، رنگ ماهور از درویش‌خان و رنگ‌هایی که ابوالحسن صبا برای رقص قاسم‌آبادی ساخته، از این جمله‌اند. ضرب اصول. این رنگ با نام «اصول» یا «رنگ اصول» نیز شناخته می‌شود. در قدیم واژهٔ "اصول" به معنای «رقص» به کار می‌رفته و نام «ضرب اصول» هم به معنای «موسیقی رقص» است. فریدون ناصری معتقد است که این نام ممکن است به اهمیت اصلی «ضرب» در موسیقی نیز اشاره داشته باشد. واژهٔ "ضرب
«ضرب» در موسیقی نیز اشاره داشته باشد. واژهٔ "ضرب اصول" در اشعار شعرای قدیم نیز به کار رفته‌است؛ از جمله، سعدی در یکی از غزل‌هایش می‌گوید «به دوستی که ز دست تو ضربت شمشیر / چنان موافق طبع آیدم که ضرب اصول» و حافظ در ساقی‌نامه سروده «که بار غمم بر زمین دوخت پای / به ضرب اصولم برآور ز جای». حسن مشحون می‌نویسد که در دورهٔ قاجاریه رسم بوده که پیش از شروع اجرا توسط گروه نوازندگان، ابتدا نوازندهٔ سرنا در یک دستگاه قطعه‌ای می‌نواخته و سپس نوازندگان دیگر با سازهای دهل و نقاره و کوس و کرنا و شیپور به همران آن
دهل و نقاره و کوس و کرنا و شیپور به همران آن می‌پرداختند. در این قطعات از ضرب‌های مفصل‌تر استفاده می‌شده که یکی از آن‌ها نیز «ضرب اصول» نام داشته‌است. به گفتهٔ فخرالدینی، فرازهای این رنگ چندان منسجم و مشخص نیست و تنها عاملی که به آن شکل واحدی داده الگوی ضربی آن است: . در زیر، رنگ ضرب اصول بر اساس ردیف موسی معروفی آمده‌است. شهرآشوب. در زیر، بخش آغازین رنگ شهرآشوب در دستگاه همایون، بر اساس ردیف موسی معروفی آمده‌است. این بخش شامل ۹ فراز است که همگی در مایهٔ درآمد همایون هستند. در جمله بعدی، رنگ به گوشهٔ چکاوک
همایون هستند. در جمله بعدی، رنگ به گوشهٔ چکاوک می‌رود. اجرای رنگ شهرآشوب در دستگاه‌های چهارگاه، ماهور و راست‌پنج‌گاه با هم متفاوت است. دلگشا. رنگ دلگشا که در دستگاه سه‌گاه اجرا می‌شود، هم در ردیف موسی معروفی و هم در ردیف نورعلی برومند دارای یک الگوی مشخص است که هر بخش آن دو میزان طول دارد و فرازها و فرودهای منسجم‌تری از رنگ اصول و شهرآشوب دارد. به گفتهٔ مجید کیانی، در جنوب ایران رنگ دلگشا در مراسم عزاداری هم به کار می‌رود. نستاری. رنگ نستاری (یا نستوری، یا نَستالی) در دستگاه‌های نوا و همایون اجرا می‌شود.
نَستالی) در دستگاه‌های نوا و همایون اجرا می‌شود. در ردیف موسی معروفی، رنگ نستاری برای دستگاه نوا در میزان نت‌نویسی شده‌است و بافت متفاوتی نسبت به رنگ‌های دیگر دارد. هر جمله این رنگ ۸ تا ۱۲ میزان طول دارد و شامل فرازهایی است که ۴ میزان طول دارند و بین آن‌ها برش‌هایی به طول ۲ میزان جای گرفته‌اند. فرح. رنگ فرح هم با رنگ‌های دیگر از نظر بافت تفاوت دارد. این رنگ که دستگاه همایون اجرا می‌شود و در ردیف موسی معروفی در میزان نت‌نویسی شده‌است. یک الگوی ریتمیک دو میزانی در این رنگ تکرار می‌شود و جمله‌های آن را نیز
در این رنگ تکرار می‌شود و جمله‌های آن را نیز می‌توان به فرازهایی به طول ۴ میزان تقسیم کرد. در بیات اصفهان رنگی با ترکیب مشابه وجود دارد که «فرح‌انگیز» نامیده می‌شود و از نظر فرازها و برش‌ها، شبیه به رنگ قبلی در دستگاه همایون است. حربی. رنگ حربی معمولاً در دستگاه ماهور نواخته می‌شود اما در دستگاه‌های دیگر هم کاربرد دارد. کیانی اشاره می‌کند که در تهران، این رنگ در آواز بیات ترک در مراسم عزاداری هم به کار گرفته می‌شود. شلخو. رنگ شَلَخو (یا شالاخو) در انتهای دستگاه ماهور در ردیف میرزاعبدالله، قبل از ساقی‌نامه
ماهور در ردیف میرزاعبدالله، قبل از ساقی‌نامه نواخته می‌شود و وزن آن با الگوی «شیر مادر» مطابقت دارد. این رنگ را در انتهای اجرای دستگاه چهارگاه نیز می‌نواخته‌اند. «شلخو» واژه‌ای عبری و یهودی، به معنای پرندهٔ سیاه است. این واژه به احتمال زیاد با واژهٔ «شلیخ» به معنای «صوت و آواز» نیز مرتبط است. رنگ شلخو در محلهٔ یهودیان تهران قدیم (سرچشمه و چهارراه سیروس) که در اواخر دورهٔ قاجار محل زندگی نوازندگان یهودی بوده، اجرا می‌شده و رقصی به همین نام در اجراهای تخت حوضی وجود داشته‌است. یک چوبه. رنگ یک چوبه نیز در در
وجود داشته‌است. یک چوبه. رنگ یک چوبه نیز در در انتهای دستگاه ماهور در ردیف میرزاعبدالله، قبل از رنگ شلخو نواخته می‌شود. وزن این رنگ است اما در کتاب "ردیف سازی موسیقی سنتی ایران"، بدون میزان‌نما نگاشته شده است. واژهٔ "یک چوبه" در لغت، به معنی خیمهٔ تک ستون است و در "لغتنامه دهخدا" به خیمه‌ای که دارای یک چوب (ستون) است معنی شده‌است. یک چوبه در موسیقی مازندران، قطعه‌ای سازی بوده و در مراسمی مربوط به کُشتی و مراسم جشن و سرور توسط نوازندهٔ سرنا نواخته می‌شده‌است.
گالسوینتا (زادهٔ ۵۴۰ – درگذشتهٔ ۵۶۸) همسر شیلپریک یکم، پادشاه نوستریا و ملکهٔ آن دیار برای مدت کوتاهی تا هنگام کشته‌شدنش بود. زندگینامه. گالسوینتا دختر آتاناگیلد، پادشاه ویزیگوتتبار هیسپانیا از همسرش گوئیسوینتا و خواهر بزرگتر برونهیلدا، همسر سیگبرت یکم و شهبانوی اوسترازیا بود. برونهیلدا در سال ۵۶۶ با سیگبرت ازدواج کرده بود و شیلپریک، برادر و رقیب سیگبرت از آتاناگیلد خواست تا دیگر دخترش را به او بدهد. با موافقت آتاناگیلد، گالسوینتا در ۵۶۷ به‌عنوان دومین همسر شیلپریک یکم با او در روان ازدواج کرد، اما دیری
شیلپریک یکم با او در روان ازدواج کرد، اما دیری نگذشت که شیلپریک با تحریک معشوقه‌اش فردگوند او را کشت. شیلپریک سپس با فردگوند ازدواج کرد و او را ملکهٔ خود ساخت، اما خود او نیز در سال ۵۸۴ میلادی و احتمالاً با دخالت فردگوند به‌قتل رسید. مرگ گالسوینتا در عین حال منجر به دشمنی خواهرش برونهیلدا با فردگوند و شیلپریک و بروز جنگی تقریباً ۴۰ ساله بین دو پادشاهی فرانکی اوسترازیا و نوستریا شد.
ابوالهول بزرگ جیزه (به ، به معنی: پدر ترس) که اغلب با نام ابوالهول خوانده می‌شود، تندیسی سنگ آهکی است واقع در جیزه، مصر، که به شکل ابوالهولی نشسته‌است. این تندیس، همانند یک ابوالهول افسانه‌ای بدن شیر با سر انسان را دارد و و در کرانه غربی رود نیل قرار دارد. این تندیس بزرگ‌ترین سازه سنگی ساخته شده توسط انسان بر زمین است که ۷۳٫۵ متر طول، ۶ متر عرض، و بیش از ۲۰ متر ارتفاع دارد. این تندیس در سال ۱۸۱۶ توسط کاپیتان کاویجیالا کشف شد و در آن هنگام معبدی میان دو پای جلویی شیر وجود داشت. پس از آن این تندیس توسط گستون
شیر وجود داشت. پس از آن این تندیس توسط گستون مسپرو و آگوست ماریت مورد بازبینی قرار گرفت. ساخت. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که ابوالهول در حدود ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد برای فرعون خفره، سازنده هرم دوم در جیزه ساخته شد. مکان این تندیس در متنی نوشته شده دربارهٔ مجموعه آرامگاه‌های نزدیک به هرم دوم، دیده می‌شود. این متن را اغلب مصرشناسان به خفرع نسبت می‌دهند. تندیس کوچکی از جنس دیوریت از خفرع نیز، که در ویرانه‌های معبد درون دره پیدا شده‌است، از دیگر دلایلی است که ساخت ابوالهول را به او ربط می‌دهد. عدم تناسب.