payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌شد و باعث بروز دردهای مزمن در ناحیه گردن و کمر می‌گردید. مکان‌های دیگری نیز در دندان قرار دارد که حتی با وجود نور بالای سر بیمار، باز هم روشن نمی‌شوند. در این مواقع، از آینه دندانپزشکی برای منعکس کردن نور به این سطوح استفاده می‌شود. این آینه همچنین بسیار مفید واقع می‌شود اگر به‌طور همزمان نور را منعکس کند و سطوح غیرقابل دیدن را نیز نمایان سازد. همچنین از این آینه برای عقب کشیدن بافت مثل گونه و زبان استفاده می‌شود تا دید بهتری از دندان‌ها بدست آید. مهندس‌ها هم از آینهٔ دندانپزشکی برای دیدن فضاهای باریک و
هم از آینهٔ دندانپزشکی برای دیدن فضاهای باریک و گوشه کنارها استفاده می‌کنند. همچنین در آزمایشگاه‌های لیزر و بینایی هم به صورت مداوم از این آینه استفاده می‌شود.
ایوان کوستانتینی آیوازوفسکی (؛ ؛ زادهٔ ۲۹ ژوئیه ۱۸۱۷ - درگذشتهٔ ۵ مه ۱۹۰۰)، نقاش ارمنی-روس با شهرت جهانی‌ست. او در شبه جزیره کریمه کار و زندگی می‌کرد. بیشتر او را با چشم‌اندازهای دریایی‌اش، که بیش از نیمی از آثار او را دربرمی‌گیرد، می‌شناسند. بسیاری معتقدند آیوازوفسکی یکی از بهترین نقاشان چشم‌اندازهای دریایی در تمام تاریخ است. زندگی‌نامه. ایوان آیوازوفسکی در شهرفئودوسیا در شبه جزیره کریمه در یک خانودهٔ فقیر ارمنی به دنیا آمد. در سال ۱۸۱۲ خانوادهٔ او از گالیسیا (که آن زمان در لهستان قرار داشت و امروز جزئی از
(که آن زمان در لهستان قرار داشت و امروز جزئی از خاک اوکراین است) به کریمه مهاجرت کردند. پدرش نواختن ویولن و زبان‌های لهستانی و اوکراینی را به او آموخت. استعداد او در هنر سبب شد که به مدرسهٔ سیمفروپول شمارهٔ ۱ و پس از آن آکادمی هنرهای سن پترزبورگ راه یابد. او از این آکادمی با مدال طلا فارغ‌التحصیل شد. او برای منظره‌ها و چشم‌اندازهای دریایی‌اش جوایزی به دست آورد، به تعدادی از شهرهای ساحلی شبه جزیرهٔ کریمه برای نقاشی سفر کرد و پس از آن عازم اروپا شد. در سال ۱۸۴۵ به دعوت سلطان عبدالمجید به استانبول رفت. در
۱۸۴۵ به دعوت سلطان عبدالمجید به استانبول رفت. در فاصلهٔ سال‌های ۱۸۴۵ تا ۱۸۹۰ او ۸ بار از این شهر دیدن کرد. در ۳۱ سالگی با جولیا گریوز، یک مدیر انگلیسی در سن پترزبورگ ازدواج کرد. آن‌ها ۴ دختر داشتند. این ازدواج در نهایت به طلاق انجامید و آیوازوفسکی در ۶۵ سالگی با بیوهٔ جوان ارمنی به نام آنا بوردازیان ازدواج کرد. او آخرین سال‌های عمرش را در فئودوسیا گذراند و با پول خود نه تنها آب شهر را تأمین می‌کرد، بلکه یک مدرسهٔ هنر و یک موزهٔ تاریخی نیز در آنجا احداث کرد. بر اثر تلاش‌های او یک بندر تجاری در فئودوسیا
کرد. بر اثر تلاش‌های او یک بندر تجاری در فئودوسیا راه‌اندازی شد و شهر به شبکهٔ راه‌آهن متصل شد. آیوازوفسکی در سال ۱۹۰۰ در فئودوسیا درگذشت. سبک و موضوع آثار. آیوازوفسکی را بیشتر با تابلوهای چشم‌انداز دریا و ساحل می‌شناسند. تکنیک و تخیل او در به تصویر کشیدن بازی‌های نور بر امواج و حباب‌های آب دریا به‌طور ویژه ستودنی‌ست و به تابلوهای او کیفیتی رومانتیک و در عین حال واقع‌گرا می‌بخشد. تابلوهای او یادآور آثار نقاش انگلیسی جی.ام. دبلیو. ترنر و نقاش روسی است. توانایی او در به تصویر کشیدن نور منتشر آفتاب و مهتاب،
او در به تصویر کشیدن نور منتشر آفتاب و مهتاب، گاهی از پشت ابر، گاهی از پس مه با لایه‌های تقریباً ناپیدا رنگ، بسیار تأثیرگذار است. مجموعه‌ای از آثاری با موضوع جنگ‌های دریایی که در دههٔ ۱۸۴۰ نقاشی شده‌اند، توانایی صحنه‌پردازی دراماتیک او را آشکار می‌کند. در این تابلوها بازتاب شعله‌های کشتی‌های به آتش کشیده شده در آب و ابرها پیداست. او همچنین تابلوهایی با موضوع چشم‌اندازهای روستایی اوکراین و مناظری از زندگی شهری در استانبول خلق کرده‌است. برخی منتقدان نقاشی‌های او از استانبول را شرق‌شناسانه قلمداد کرده‌اند و
او از استانبول را شرق‌شناسانه قلمداد کرده‌اند و برخی دیگر صدها منظرهٔ دریایی او را تکراری و ملو دراماتیک دانسته‌اند. موفقیت. آیوازوفسکی پرکارترین نقاش ارمنی روسی زمان خود بود. در زمان مرگ (۱۹۰۰ میلادی) بیش از ۶۰۰۰ اثر از او باقی‌ماند. او با پولی که از موفقیت شغلی خود به عنوان هنرمند به دست آورد، توانست یک دانشگاه هنر و یک گالری در شهر محل سکونت خود فئودوسیا، کریمه تأسیس کند. در سال ۲۰۰۶، آثار آیوازوفسکی در حراج به قیمت ۳٬۲۰۰٬۰۰۰ دلار به فروش رفت. شهرت بین‌المللی او همچنان رو به افزایش است. در ۱۴ ژوئن ۲۰۰۷،
او همچنان رو به افزایش است. در ۱۴ ژوئن ۲۰۰۷، تابلوی "کشتی آمریکایی در حال بارگیری از جبل‌الطارق" به قیمت ۲٬۷۱۰٬۰۰۰ پوند فروخته شد. این رقم بالاترین رقمی بود که تا آن زمان برای یکی از آثار آیوازوفسکی در حراج پرداخته شده بود. همچنین گفته می‌شود بیش از هر نقاش روسی ارمنی دیگری آثار او جعل می‌شود. در رتبه‌بندی هنرمندان روسیه او در بالاترین رتبه قرار دارد.
سگ در ایران باستان به جنبه‌های نمادین سگ در فرهنگ ایران باستان می‌پردازد. سگ یکی از حیواناتی است که در اساطیر و مذاهب برخی از جهانیان نیز مورد احترام قرار گرفته و جنبه‌های نمادین یافته‌ است. سگ همچنین در دین زرتشتی و میان ایرانیان باستان ارزش و جایگاه ویژه‌ای داشته‌ است. به موجب اخبار قدیم و مورخان یونانی چون استرابو و هرودوت و دیگران میان کاسپی‌ها سگ از احترام و تقدس فوق‌العاده‌ای برخوردار بوده و مقام حقوقی چون انسان داشته‌ است. کاسپی‌ها در آغاز از اقوام غیرآریایی بودند اما عناصر آریایی نیز در میانشان
غیرآریایی بودند اما عناصر آریایی نیز در میانشان ملاحظه می‌شود. کاسپی‌ها در زمان مادها دیگر قدرت چندانی نداشتند اما نفوذ معتقدات کاسپی‌ها در زمان مادها قابل توجه است. واژه‌شناسی. واژهٔ «سگ» در بیشتر زبان‌های هند-اروپایی و لهجه‌های ایرانی وجود داشته و هم‌اکنون نیز برجاست به قرار ذیل: چنان‌که ملاحظه می‌شود در بسیاری از لهجه‌های کنونی ایران، هم چون:کاشانی و سمنانی واژهٔ «سپن» که ریشهٔ اوستایی کلمهٔ «سگ» است، باقی است. البته این واژه در زبان تالشی نیز کاربرد دارد. در زبان گیلکی واژهٔ «سک» در بعضی مناطق، به ویژه
در زبان گیلکی واژهٔ «سک» در بعضی مناطق، به ویژه نواحی شرقی گیلان مانند اشکورات، رایج است. حتّا به گفتهٔ یاقوت حموی، اصفهان (اسپهان) از واژه‌های «اسبا»(esba) به معنی سپاه و سگ است و این نشان می‌دهد که در لهجه‌های قدیم اصفهان «اسباه» به معنی «سگ» بوده‌است. واژهٔ «سپک» (spaka) در اوستا صفت است به معنی سگ مانند. هرودوت در تاریخ خود دربارهٔ افسانه زایش کوروش بزرگ نوشته‌است که او را به گاوبانی سپردند، همسر او که «سپکو» (spako) نام داشت. او کوروش را شیر داد و بزرگ کرد چون کوروش به نزد پدر و مادر خود بازگشت،
بزرگ کرد چون کوروش به نزد پدر و مادر خود بازگشت، همواره نام «سپکو» را بر زبان می‌راند و مهربانی‌های او را به یاد می‌آورد چون پدر و مادر همیشه نام «سپکو» به معنی «سگ» را از زبان پسر می‌شنیدند، به مردم می‌گفتند که به خواست ایزدان، کوروش در بیابان از سگی شیر خورد و پرورش یافت. نظر به همین داستان است که برخی از نویسندگان و محققان گمان کرده‌اند که او در کودکی از سگی شیر خورده‌است. سگ در فرهنگ ایرانی. در همهٔ داستان‌ها و افسانه‌هایی که دربارهٔ سگ بیان شده، این حیوان مجموعه‌ای از نمادهای پیچیده، اما شفابخش،
حیوان مجموعه‌ای از نمادهای پیچیده، اما شفابخش، وفادار و راهنمایی است که شکار و مرگ را به نمایش می‌گذارند و با لیس زدن قدرت پاکیزه‌سازی خود را آشکار می‌سازد، گویی نگهبان مرز میان خودآگاهی و ناخودآگاهی است. او نه تنها در گذشتگان را به دنیای فروردین راهنمایی می‌کند بلکه از عالم ماورا خبر داشته، میانجی دنیا و آخرت است و پیوندی اساطیری با ماورا دارد. در دین زرتشتی سگ با انسان هم رتبه است و احکام و ویژگی‌هایی که به آن نسبت داده شده با ویژگی‌های انسان‌ها برابری می‌کند، گویی این حیوان آمیزه‌ای از جانوران و مردمان
گویی این حیوان آمیزه‌ای از جانوران و مردمان است و حتی گفته‌اند سه یک او از انسانهاست و از این جهت «سگ» خوانده شده‌است. ایرانیان باستان معتقد بودند که «سگ با کمک خروس ارواح پلید و جادوگران را هنگام شب از زمین دور می‌کند و سروش را یاری می‌نماید. دشمن اهریمن است و چون واق می‌کند درد و رنج و آزار و نافرمانی را از بین می‌برد. آیین مهر. در آیین مهر سگ یار وفادار میتراست که با او به شکار می‌رود. در نقش‌های برجسته‌ای بزرگ بازیافته در ناحیهٔ استربورکن و هورن‌هایم و روکینکن در آلمان سگ‌های شکاری در پیرامون میترا
و روکینکن در آلمان سگ‌های شکاری در پیرامون میترا دیده می‌شوند. اسطوره آفرینش. مشی و مشیانه(آدم و حوا)هنگامی که حیات انسانی یافتند، آتش روشن کردند و گوسفندی را که اورمزد به آنها داده بود، ذبح نموده، قطعه‌هایی از آن را درون آتش انداختند که در نظر ایشان عنصری بسیار مقدس بود و قطعه‌ای را به سوی آسمان افکندند، سگی که همراه آنان بود دوید و گوشت را ربود و خورد. مطابق این روایت احتمال دارد یکی از دلایل تقدس سگ در نزد زرتشتیان، همین یعنی تغذیه از گوشت مقدس باشد. در روایت دیگر مشی و مشیانه قطعه‌ای گوشت در آتش
در روایت دیگر مشی و مشیانه قطعه‌ای گوشت در آتش می‌افکندند و قطعه‌ای را به عنوان سهم ایزدان به سوی آسمان می‌اندازند و قطعهٔ سوم را به سگ خود می‌دهند. می‌توان فرض کرد که آتش و ایزدان و سگ، هر سه از دیرباز مقدس به‌شمار می‌آمدند که مشی و مشیانه هر یک از سه قطعهٔ گوشت را به یکی از آنها می‌دهند. سیمرغ. سیمرغ نام پرنده‌ای اسطوره‌ای در ایران باستان است، این موجود غول پیکر، بالدار و مؤنث و معمولاً به داشتن یک بدن پوشیده از پولک همراه با سر سگ، پنجهٔ شیر و بال طاووس توصیف می‌شود. در آثار زرتشتی. در روایات داراب
توصیف می‌شود. در آثار زرتشتی. در روایات داراب هرمزدیار از سگ مقدسی به نام زرین‌گوش سخن به میان آمده‌است که پاسبان کالبد کیومرث است و به تنهایی از آن کالبد نگهداری می‌کند چنان‌که هفت امشاسپند نتوانستند از آن محافظت کنند اما زرین‌گوش از عهدهٔ این کار برآمده، در زمرهٔ محافظان پل چینوت قرار می‌گیرد. به اعتقاد زرتشتیان سگ از جمله موجوداتی است که از نطفهٔ کیومرث به وجود آمده‌اند و به دلیل وجود نطفهٔ وی در این حیوان گوشت آن خوردنی نیست. در بندهشن آمده‌است: «از آفریدگان مادی، سگ، نگهبان و از میان برندهٔ دروج و درد
مادی، سگ، نگهبان و از میان برندهٔ دروج و درد است و با چشم همهٔ ناپاکی‌ها را از میان می‌برد». ارداویراف در سفر روحانی خود به دوزخ رسیده، مشاهده می‌کند که «دیوان مانند سگ روان مردی را می‌درند و گوشت او را به سگان می‌دهند، می‌پرسد:که این تن چه گناه کرد که این گونه مجازات می‌شود؟ سروش پاک و ایزد آذر به او پاسخ می‌دهند که این روان آن مردم بدکار است که در گیتی سگ شبانان را، از خورش بازداشت یا زد و کشت فرگرد سیزدهم وندیداد با ۵۶ بند دربارهٔ کیفر و مجازات قتل انواع سگ‌ها و ایذاء و آزار آنهاست. در بخش نخست از این
سگ‌ها و ایذاء و آزار آنهاست. در بخش نخست از این فرگرد بیان می‌شود که از میان آفریده‌های اهورامزدا سگ بسیار محترم است چون از سپیدهٔ کاذب تا فجر صادق با اهریمن مقابله می‌کند و پاسبان آفرینش نیک است. نقش سگ در جهان واپسین. یمه خدای مرگ دو سگ داشته که همواره او را همراهی می‌کردند. وظیفهٔ اصلی آن‌ها ترسانیدن اهریمنان و مراقبت از ارواح بوده‌است. می‌گویند ارواح درگذشتگان از "یمه" (جمشید) خواستند که سگ‌ها را برای راهنمایی و نگهبانی آن‌ها به سرزمین مردگان بفرستد. در اسطورهای ایرانی و دین زرتشتی سگ پشوپانه محافظ پل
اسطورهای ایرانی و دین زرتشتی سگ پشوپانه محافظ پل چینوت و نگهبان گذرگاه میان دنیا و آخرت است. وظیفهٔ آن حیوان، این است که ارواح پاک را از آسیب اهریمن می‌رهاند و به ارواح پلید اجازه نمی‌دهد که از این پل عبور نمایند. همچنین آمده‌است که هر کس در دنیا از سگ نگهداری کند و به آن غذا داده، حیوان را نیازارد، اگر چه دوزخی باشد زرین گوش همان سگی که در آغاز نگهبان کالبد کیومرث بود و سپس نگهبان چینوت پل می‌شود، آوایی سهمگین سر می‌دهد چنان‌که دیوان از عذاب کردن آن روان دست بر می‌دازند؛ اما اگر کسی در دنیا سگ را آزار
دست بر می‌دازند؛ اما اگر کسی در دنیا سگ را آزار دهد، زرین گوش اجازه عبور از پل چینوت را به او نمی‌دهد. رسم سگ‌دید. از دیدگاه زرتشتیان زمانی که جان از بدن خارج می‌شود اگر کسی در کنار پای جسم بسته باشد چون نسوش (دیوی که بر اجساد آدمی دست می‌یابد و آن را پلید می‌سازد) بر وی هجوم برد و چنانچه سگ آن جسد را ببیند، نسوش رانده می‌شود. به احتمال زیاد رسم سگ‌دید که عبارت بود از آوردن سگی بر بالین محتضر یا مرده و نشان دادن جسد به سگ و مالیدن پوزه به آن جسد، از همین عقیده سرچشمه گرفته‌است. «سگ که دزد و گرگ و دشمن مادی
سرچشمه گرفته‌است. «سگ که دزد و گرگ و دشمن مادی را می‌راند قادر به راندن «دروج» و نسوش پلیدی که از سوی باختر، جایگاه دیوان، بر جسد مرده حمله می‌کند، هم هست. سود و خاصیت طبیعی و طبی رسم «سگدید کردن» این است که حیوان مذکور در شناخت مرگ توانا و در مرگ ناگهانی و بی‌هوشی قادر به تشخیص مردگان از زندگان است. تا چندی پیش با نهادن قطعه نانی بر سینهٔ جسد و بردن سگ برای برداشتن آن رسم «سگدید کردن» به ذهن‌ها القا می‌شد.»
دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شیراز، یکی از قدیمی‌ترین و معتبرترین دانشکده‌های پزشکی ایران است که در شیراز قرار گرفته و یکی از دانشکده‌های دانشگاه علوم پزشکی شیراز محسوب می‌شود. تاریخچه. قبل از سال ۱۳۲۴ خورشیدی آموزش منسجم و منظم پزشکی در فارس وجود نداشت و در بیشتر شهرهای فارس و حتی شیراز طبیب‌هایی مجاز بودند که طب قدیم را از پدران و استادان خود یادگرفته و به درمان بیماران می‌پرداختند. در همین زمان بیمارستان کوچکی به نام بهبودستان در سال ۱۳۰۴ خورشیدی وجود داشت که به پیشنهاد کریم هدایت و محمدحسن نمازی پدر
داشت که به پیشنهاد کریم هدایت و محمدحسن نمازی پدر محمد نمازی بنیان‌گذار بیمارستان نمازی ساخته شده بود. در آذر ماه سال ۱۳۲۵ هجری شمسی آموزشگاه عالی پزشکی شیراز در ساختمان حاشیه خیابان زند افتتاح گردید. دانشجویان پس از ۴ سال تحصیل در این آموزشگاه به عنوان بهدار فارغ‌التحصیل شده، کار پیشگیری از بیماری‌ها و درمان بیماران را بر عهده داشتند. بروز استعداد و شایستگی دانشجویان، ذبیح‌الله قربان رئیس آموزشگاه و همکاران جوان وی را بر آن داشت تا حتی قبل از تصویب قانون تأسیس دانشکده پزشکی در شهرستان‌ها در مجلس شورای
تأسیس دانشکده پزشکی در شهرستان‌ها در مجلس شورای ملی، به فکر تبدیل این آموزشگاه به دانشکده پزشکی بیفتند؛ بنابراین ابتدا ساختمان اولیه دانشکده بنا گذاشته و تجهیزات لازم خریداری گردید. سپس در پی تصویب قانون تأسیس دانشکده‌های پزشکی شهرستان‌ها در سوم خرداد ۱۳۲۸ در مجلس، با تلاش و پیگیری مسئولین وقت و مردم فرهنگ دوست فارس در تاریخ ۲۷ آذرماه ۱۳۲۸ دانشکده پزشکی شیراز با حضور رجال و دانشمندان فارس و شیراز افتتاح گردید. ساختمان اولیه دانشکده که قسمت غربی ساختمان شماره یک فعلی می‌باشد در سه طبقه به مساحت حدود ۴۰۰۰
یک فعلی می‌باشد در سه طبقه به مساحت حدود ۴۰۰۰ متر مربع در سال ۱۳۲۷ با اعتباری حدود ۶/۵۰۰/۰۰۰ ریال ساخته شد. سپس در سال‌های ۱۳۲۹ تا ۱۳۳۰ قسمت شرقی ساختمان مذکور با اعتبار ۶/۰۰۰/۰۰۰ ریال به ساختمان اصلی ضمیمه گردید و مساحت ساختمان دانشکده به حدود ۷۵۰۰ متر مربع افزایش یافت. در سال ۱۳۲۹ حدود ۱۰۰ نفر (یک نفر دختر و بقیه پسر) دانشجو در سال اول و دوم در این دانشکده مشغول به تحصیل بودند که ۵۴ نفر آنها شیرازی، ۲۳ نفر از سایر شهرستان‌های استان و ۲۳ نفر بقیه از استان‌های اصفهان، یزد، کرمان و آذربایجان بودند. در سال
اصفهان، یزد، کرمان و آذربایجان بودند. در سال ۱۳۴۹ تعداد دانشجویان ۳۱۰ نفر، که از این تعداد ۴۱ نفر دختر بود. در بدو تأسیس دانشکده دارای ۷ گروه علوم پایه شامل: انگل‌شناسی، باکتری‌شناسی، تشریح، شیمی، فارماکولوژی و فیزیولوژی، فیزیک و سه گروه بالینی شامل: بیماری‌های خارجی، بیماریهای داخلی و چشم-گوش و حلق و بینی بود. آزمایشگاه‌های موجود نیز عبارت بودند از: تالار کالبد شکافی و آزمایشگاه‌های شیمی، باکتریولوژی، بافت‌شناسی فیزیولوژی، بیولوژی حیوانی و گیاه‌شناسی. کتابخانه دانشکده ابتدا در ضلع شرقی ساختمان دانشکده و
دانشکده ابتدا در ضلع شرقی ساختمان دانشکده و دارای ۱۴۰۰ جلد کتاب به زبان‌های فارسی، انگلیسی و فرانسه بود. در این زمان در کتابخانه حدود ۲۶ عنوان مجله علمی در زمینه‌های جراحی، داخلی، اطفال، بهداشت، فیزیک، زنان و زایمان و همچنین مجله Lancet وجود داشت. در سال۱۳۵۰ کتابخانه دانشکده دارای یازده هزار جلد کتاب و هفتصد مجله علمی به زبان‌های فارسی، انگلیسی، فرانسه و غیره بود. با تأسیس دانشگاه شیراز در سال ۱۳۳۶ دانشکده پزشکی یکی از دانشکده‌های اصلی این دانشگاه گردید. اولین بیمارستانی که به دانشکده واگذار شد بیمارستان
بیمارستانی که به دانشکده واگذار شد بیمارستان سعدی (شهید فقیهی فعلی) بود. بنای این بیمارستان از سال ۱۳۱۹ به وسیله اداره شهرداری شروع و در سال ۱۳۲۲ به پایان رسید. در همین سال این بیمارستان با بخش‌های جراحی، داخلی، مامایی و بیماریهای زنان، چشم و بیماری‌های قلبی و کلیوی تأسیس گردید. علاوه بر آن این بیمارستان دارای درمانگاه داخلی، جراحی، زنان، چشم، دندان پزشکی و اطفال و یک آزمایشگاه تشخیص طبی و یک بخش رادیولوژی (بنیانگذار: عبدالغفار تفضل)بود. این بیمارستان ابتدا زیر نظر وزارت بهداری و سپس در سال ۱۳۲۵ به
ابتدا زیر نظر وزارت بهداری و سپس در سال ۱۳۲۵ به آموزشگاه عالی پزشکی و پس از آن در تاریخ ۱۳۳۰/۱/۱۹ به دانشکده پزشکی تحویل گردید. کادر آموزشی، دستیاران و اینترن‌های دانشکده پزشکی به نوبت در این بیمارستان انجام وظیفه می‌نمودند. وضعیت فعلی دانشکده پزشکی شیراز. وضعیت فضای فیزیکی دانشکده پزشکی آمار تعداد اعضای هیئت علمی: استاد: ۴۷ نفر دانشیار: ۴۰ نفر استادیار: ۵۰ نفر مربی: ۵ نفر استاد: ۸۴ نفر دانشیار: ۹۸ نفر استادیار: ۱۸۲ نفر مربی: ۰ نفر آمار تعداد دانشجویان پزشکی: مقطع علوم پایه: ۵۸۸ نفر مقطع فیزیوپاتولوژی: ۳۷۰
مقطع علوم پایه: ۵۸۸ نفر مقطع فیزیوپاتولوژی: ۳۷۰ نفر مقطع استیودنتی: ۲۹۹ نفر مقطع اکسترنی: ۲۲۸ نفر مقطع اینترنی: ۳۸۵ نفر مقطع تخصص: ۸۰۵ نفر مقطع فوق تخصص: ۸۷ نفر مقطع فلوشیپ: ۸۹ نفر بخش‌های آموزشی دانشجویان پزشکی در بیمارستان‌های آموزشی : آموزش مجازی پزشکی. پس از اپیدمی کووید ۱۹ جلسات آموزشی این دانشکده به صورت مجازی برگزار گردید. فایل‌های آموزش مجازی از علوم پایه تا بالین به صورت ادغام یافته توسط دانشجویان در کانال‌های تلگرامی مانند نوای یار گردآوری شد.
رسم سگدید عبارت بود از آوردن سگی بر بالین محتضر یا مرده و نشان دادن جسد به سگ و مالیدن پوزه به آن جسد. این رسم در ایران باستان رواج داشته‌است. زرتشتیان اعتقاد داشتند که زمانی که جان از بدن خارج می‌شود، نسوش (دیوی که بر اجساد آدمی دست می‌یابد و آن را پلید می‌سازد) بر وی هجوم برد و هنگامیکه سگ آن جسد را ببیند، نسوش رانده می‌شود. اساس این عقیده بر این بود که سگ که دزد و گرگ و دشمن مادی را می‌راند، قادر به راندن دروج و نسوش پلیدی که از سوی باختر، جایگاه دیوان بر جسد مرده حمله می‌کند، هم هست. سود و خاصیت طبیعی و
جسد مرده حمله می‌کند، هم هست. سود و خاصیت طبیعی و طبی رسم سگدید کردن این است که حیوان مذکور در شناخت مرگ توانا و در مرگ مفاجا و بی‌هوشی قادر به تشخیص مردگان از زندگان است. تا چندی پیش با نهادن قطعه نانی بر سینهٔ جسد و بردن سگ برای برداشتن آن رسم سگدید کردن به ذهن‌ها القا می‌شد. رسم سگدید در منابع. نویسندهٔ کتاب عجایب‌المخلوقات ضمن تمثیل سگ اصحاب کهف در وفاداری نوشته‌است: «... بدان که سگ جانوری است مهربان، از آدمی نشکیبد، به تن ضعیف و به دل دلیر تا از شیر بنگریزد و با وی بستیزد، یک لقمه بخورد و صد سال
بنگریزد و با وی بستیزد، یک لقمه بخورد و صد سال وفاداری کند، از بهر این گویند سگی بهتر از صد سفله… سگ نه سبعی تمام است و نه بهیمهٔ بهیم. نه جنی است نه انسی و مطایای جن است…مجوس مرده را به سگ نماید تا وی را ببوید، بداند کی مرده‌است، اگر زنده بود، بازگردد؛ اگر مرده بود در وی زند.» نوع سگ انتخاب شده برای مراسم. در فرگرد ۸، بندهای ۱۶ و ۱۷ وندیداد، این سگ باید چهارچشم، یا سگ سفید زردگوش باشد. در متون کهن پهلوی سگ ده قسم بوده‌است که برخی از آن‌ها امروزه از نژاد سگ نیستند مانند راسو، روباه، گربه آبی، خارپشت و گربه
نیستند مانند راسو، روباه، گربه آبی، خارپشت و گربه زباد(-زباد غالیه) اقسام دیگر عبارت‌اند از:سگ گله، سگ خانه، سگ شکاری، سگ آبی، توله سگ. از این حیوانات یاد شده، سگ گله، سگ خانه، سگ آبی و خارپشت از اهمیت و قداست ویژه‌ای برخوردارند و می‌توانند دیو جسد را بگریزانند. در بین این انواع ده‌گانه سگ‌هایی که نسوش و دیو جسد را می‌رانند عبارت‌اند از:سگ گله، سگ خانه، سگ شکاری، سگ روباه‌گونه، توله‌ای که بیش از ۴ ماه داشته باشد. چگونگی انجام مراسم. سگدید از ارکان اصلی آداب تشییع جسد به‌شمار می‌آمد و زرتشتیان همهٔ اموات را
تشییع جسد به‌شمار می‌آمد و زرتشتیان همهٔ اموات را سگدید می‌کردند. کسی را که از روی داد یا بیداد کشته می‌شد یا به وسیلهٔ جانور درنده‌ای دریده می‌گشت یا به هر دلیل دیگر در می‌گذشت، سگدیده کرده جسد او را به دادگاه یا دخمه می‌بردند. اگر جان در بدن او باقی بود و مرگ وی حتمی به نظر می‌رسید، سگی را در کنار جسد می‌بستند تا وقتی که جان از بدن او خارج گردد، آن گاه مراسم کفن و دفن را به جای می‌آورند. اگر شخصی در آب می‌مرد و بدن او مرطوب بود تا خشک شدن جسد صبر می‌کردند آن گاه سگدید می‌نمودند، اگر دست و پا و دیگر اعضای
آن گاه سگدید می‌نمودند، اگر دست و پا و دیگر اعضای بدن انسانی مثله می‌شد و حتی اگر دور از هم می‌افتاد و به عنوان مثال عضوی را در بیابان می‌یافتند یکایک اعضا را از دید سگ می‌گذراندند تا سگدید شود. بر طبق آیین زرتشتی پارچه‌ای که به خون یا چربی جسد آلوده می‌شد و حیوانات از جمله میمون و خرس اگر در آبادی می‌مردند باید سگدید می‌شدند. هر جسدی به وسیلهٔ دو مردی حمل می‌شد که توانایی آن‌ها از جهت جسمانی یکسان بود، اما اگر زن آبستنی درمی‌گذشت ضروری بود که دو سگ را برای سگدید حاضر کنند و چهار مرد نیرومند هم‌زور، هم،
سگدید حاضر کنند و چهار مرد نیرومند هم‌زور، هم، جسد را حمل نمایند. به اعتقاد زرتشتیان اگر جسد سگ ندیده را هزار تن هم برمی‌داشتند همگی آلوده می‌شدند. اگر زن آبستن هنگام زادن از دنیا می‌رفت، بچهٔ زهدان او هم سگدید می‌شد. لازم بود که سگ بدن جسد را لمس کند. در حین انجام دادن عمل مزبور، صورت جسد بایست کاملاً باز و بدون هیچ پوششی می‌بود. احتمال نقش سگ در متلاشی کردن جسد. برخی از محققان عقیده دارند، سگ در پاره کردن جسد نیز سهیم بود، یعنی پس از اینکه جسد را به دخمه می‌بردند به وسیلهٔ سگ دریده می‌شد. در گزیده‌های
می‌بردند به وسیلهٔ سگ دریده می‌شد. در گزیده‌های زادسپرم به این مطلب اشاره شده و دلیل متلاشی شدن جسد به وسیلهٔ حیوانات نیز ذکر گردیده‌است: «زرتشت از اهورامزدا می‌پرسد:آن که بگذشت و بمرد و سگ و پرنده تن او را از هم متلاشی کرد و گرگ و کرکس ببرد، چگونه دوباره به هم رسند؟ ... اهورامزدا گفت:این آفریدگان را آن‌گاه که نبودند، توانستم آفریدن و اکنون که بودند اما متلاشی شدند، دوباره ساختن آسان‌تر است زیرا مرا پنج انباردار است. پذیرندهٔ تن درگذشتگان:یکی زمین که نگهدارندهٔ گوشت و استخوان و پی مردم است، یکی آب که
گوشت و استخوان و پی مردم است، یکی آب که نگهدار خون است، یکی گیاه که نگهدار موی تن و سر است، یکی روشنی که پذیرندهٔ آتش است و یکی باد که جان آفریدگان را در هنگام فرشگرد باز دهد. دلایل انجام مراسم سگدید. با توجه به آنچه گفته شد دلایل احتمالی اجرای «سگدید» را می‌توان به‌طور خلاصه بدین‌گونه برشمرد که: آثار احتمالی باقیمانده از رسم سگدید. احتمال دارد که این باورداشت مردم گیلان که هنگام دچار شدن انسان به بیماری و تب، باید نخی به اندازهٔ طول قد بیمار بر سوراخ لانهٔ سگ بگذارند. اگر سگ نخ را پاره کند تب بیمار به جان
سگ بگذارند. اگر سگ نخ را پاره کند تب بیمار به جان سگ می‌افتد و او بهبود می‌یابد، از آیین «سگدید» سرچشمه گرفته باشد.
آنا پاستور گارسیا (زادهٔ ۹ دسامبر ۱۹۷۷ در مادرید اسپانیا) یک روزنامه‌نگار و مجری اخبار اسپانیایی است. آنا دارای مدرک روزنامه‌نگاری از دانشگاه سن پابلو است و برای رادیو ملی اسپانیا و افه کار می‌کند. او در روز ۲۴ اسفند ۱۳۸۹ در تهران با محمود احمدی‌نژاد مصاحبه‌ای انجام داد. افتادن غیرعمدی روسری روی شانه‌اش انعکاس وسیعی در وبگاه‌ها، خصوصاً توئیتر داشت. زندگی‌نامه. آنا پاستور دارای مدرک روزنامه‌نگاری از دانشگاه سن پابلو می‌باشد و حرفه روزنامه‌نگاری را از مطبوعات نوشتاری به مجری‌گری در تلویزیون و رادیو توسعه داد.
به مجری‌گری در تلویزیون و رادیو توسعه داد. او در رادیو و تلویزیون عمومی اسپانیا، کادنا، افه و کادنا سر نیز کار کرده‌است.
آلکاتراز یک سریال تلویزیونی ساخته شده توسط آمریکا می‌باشد که به زودی در شبکه فاکس پخش خواهد شد. از جمله بازیگران این سریال می‌توان به سارا جونز و البته جورج گارسیا اشاره کرد که چندی پیش در نقش هوگو، (هارلی ریس) در سریال تلویزیونی گمشده (لاست) ایفای نقش کرد. نمایشنامه قسمت اول این سریال توسط الیزابت سارنف، استیون للین و برایان واین براندت نوشته شده‌است. این سریال به صورت رسمی در تاریخ دهم می۲۰۱۱ توسط شبکه فاکس برای پخش رزرو شد، همچنین همین شبکه در دوم دسامبر ۲۰۱۱ اعلام کرد که این سریال به عنوان یک سریال
۲۰۱۱ اعلام کرد که این سریال به عنوان یک سریال جایگزین در نیم فصل از شانزدهم ژانویه ۲۰۱۲ پخشش آغاز خواهد شد. قرار است این سریال دوشنبه شب به صورت یک قسمت دو ساعته از ساعت ۲۰ به روی آنتن برود. البته این برنامه‌ریزی در تاریخ بیست سوم ژانویه ۲۰۱۲ که پخش سریال به اسلات ساعت ۹ شب، شبکه فاکس منتقل خواهد شد محدود شود. جزئیات دیگری که می‌توان در رابطه با این سریال بازگو کرد محل فیلم برداری آن است، که شهر سان فرانسیسکو در کالیفرنیا می‌باشد. داستان. زمانی که کارآگاه ربکا مدسن (سارا جونز) از پلیس سانفرانسیسکو مأمور
ربکا مدسن (سارا جونز) از پلیس سانفرانسیسکو مأمور می‌شود که به تحقیق دربارهٔ قتلی وحشیانه‌ای بپردازد اثر انگشتی او را به یکی از زندانیان قدیمی زندان الکاتراز (سیلوین) ربط می‌دهد در صورتی که او دو دهه پیش مرده‌است. بدین ترتیب مدسن با آشنایی با سرگرد هوزر (یکی از نگهبان آلکاتراز در سال ۱۹۶۰ میلادی که هنوز زنده است) وارد ماجرایی تازه می‌شود. زندانیان یکی پس از دیگری مجدداً باز می‌گردند و خواسته یا ناخواسته دست به جنایاتی درست شبیه قبل از دستگیری خود می‌زنند. یکی از این زندانیان پدربزرگ خود کاراگاه مدسن است که
از این زندانیان پدربزرگ خود کاراگاه مدسن است که کلید حل همه معماهای مربوط به این ماجراست. تولید. این سریال توسط شرکت تولیدات بونانزا با همکاری کمپانی کهنه کار بد روبات تولید شده‌است. همچنین نکته جالب توجه دیگر این سریال این است که یکی از تهیه کنندگان آن جی. جی. آبرامز تهیه‌کننده چندین و چند سریال پرببیننده دیگر است که به همراه برایان بروک و همچنین نمایشنامه نویسان این سریال بر عهده دارند. پخش در دیگر کشورها. سریال همزمان با پخش در ایالات متحده آمریکا در چند کشور دیگر از جمله استرالیا، کانادا، ایتالیا و
چند کشور دیگر از جمله استرالیا، کانادا، ایتالیا و بریتانیا نیز پخش شد.
فرانکین جوی "فرن" درشر زاده بازیگر زن تلویزیونی در آمریکا است. او را بیشتر به دلیل کاراکتر فرن فاین در مجموعه تلویزیونی نانی (پرستار بچه) می شناسند. اوایل زندگی. فرن درشر در سال۱۹۵۷ میلادی، در یکی از شهرهای حومه نیویورک زاده شد. خانواده فرن اصالتاً از یهودیان اشکنازی جنوب شرق اروپا هستند. دوران بازیگری. اوج شهرت فرن درشر با بازی در مجموعه تلویزیونی نانی در سال۱۹۹۳ میلادی، بود. بعد از چند سال فعالیت کمرنگ در سینما در چند سال اخیر به بازی در تلویزیون ادامه می‌دهد. در ایران او را به دلیل بازی در مجموعه
می‌دهد. در ایران او را به دلیل بازی در مجموعه تلویزیونی زندگی با فرن می شناسند. از جمله فیلم‌هایی که او در آن بازی کرده می‌توان به جک، برداشتن قطعات و مرد کادیلاک اشاره کرد. فعالیت سیاسی. در سپتامبر ۲۰۰۸ فرن درشر از سوی گلی عامری به عنوان فرستاده سیاسی امریکا در کشورهای مختلف در زمینه سلامتی زنان به فعالیت پرداخت. او در سال ۲۰۰۸ از هیلاری کلینتون در جریان رقابت‌های درون حزبی حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا حمایت کرد اما در نهایت علیه او تصمیم گرفت.