payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شاخص از استفاده از تعبیر شکستن لنگ سیزده و اعتقاد به رسوم مربوط بدان را می‌توان در میان عشایر کرمان پیدا کرد و به عنوان نمونه عشایر طایفه ارشلو از ایل بچاقچی که امروزه در حد فاصل گوغر و سیرجان زندگی می‌کنند شاید مناسب‌ترین گروه برای این بررسی باشند. (محل ییلاق عشایر ارشلو در محدودهٔ چهار گنبد که مابین سیرجان و گوغر می‌باشد واقع است) علاءالدین بهنیا و در اثری که پس از مدت‌ها زندگی و حشر و نشر با عشایر طایفه ارشلو از ایل بچاقچی دربارهٔ ویژگی‌های مردم شناختی این عشایر نوشته به وجود اعتقادات و رسومی پیرامون
این عشایر نوشته به وجود اعتقادات و رسومی پیرامون مفهوم شکستن لنگ سیزده در بین آنان اشاره کرده‌است که با آنچه پیرامون اعتقاد قدیمی‌های گوغر در این مورد گفتیم شباهت زیادی دارد اما به جهاتی با آن متفاوت است. بهنیا نخست برای روشن ساختن موضوع به شرح رسم نوروزی بری پی در میان عشایر مذکور پرداخته‌است: در مراسم بره پی تأکید ویژه‌ای که بر اجرای بخش‌های مهمی از این آیین توسط "دختران نابالغ" شده و پس از آن به ارتباط این رسم با مفهوم لنگ سیزده و شکسته شدن آن اشاره می‌شود: همین رسم عشایری در جایی دیگر به گونه واضح تری
همین رسم عشایری در جایی دیگر به گونه واضح تری شرح داده شده‌است: بهنیا در مورد پایبندی عشایر به این رسم خاطره ذیل را نقل می‌کند: براساس این رسم انگار با گذشتن هفت روز از شروع سال و شکستن لنگ سیزده وقفه‌ای موقت در نحوست سیزده ایجاد می‌شود و فرصت کوتاهی برای پیشبرد امور و انجام کارها در یک روزخاص ایجاد می‌شود که اگر از این فرصت استفاده نشد دیگر باید تا بعد از سیزده نوروز یعنی زمان مرگ کامل سیزده صبر کرد. در برخی شهرها. در جاهای دیگر از ایران و از جمله نقاط و شهرهایی از استان پهناور کرمان تعبیر شکستن لنگ سیزده
از استان پهناور کرمان تعبیر شکستن لنگ سیزده منحصر به واقعهٔ متصوّر در نیمه اول سیزده روز بعد از نوروز نبوده و در معانی و مصادیق متفاوت از آنچه گفته شد نیز کاربرد دارد و مثلاً در شهر سیرجان و برخی روستاهای آن کاربرد این تعبیر به روز سیزدهم نوروز نیز مربوط می‌شود و سیرجانی‌ها معتقدند که با از نیمه گذشتن این روز و رسیدن آفتاب سیزده به وسط آسمان یعنی رسیدن ساعت در روز سیزدهم فروردین به حدود ساعت یک بعد از ظهر یا همان ساعت ۱۳) لنگ سیزده می‌شکند و با این اتفاق نحوست آن برطرف خواهد شد. این زمان یعنی ساعت ۱۳ از
نحوست آن برطرف خواهد شد. این زمان یعنی ساعت ۱۳ از روز ۱۳ درست معادل با زمانی است که تیشتر بر اپوشه غلبه می‌کند. نبرد تیشتر و اپوشه. نبرد تیشتر و اپوشه یکی از کهنترین اسطوره‌های ایرانیست که یشت هشتم یا تیشتریشت در اوستا به شرح این حماسهٔ شگفت‌انگیز و تمام عیار اختصاص یافته‌است. حماسه‌ای اسطوره‌ای که البته به‌طور مستقیم و از طریق پیوند با موضوع برکت و خشکسالی با زندگی عادی و روزمره مردم در ارتباط تصور می‌شده‌است. برخی معتقدند شرایط آب‌وهوایی گرم و خشک و سال‌های کم‌باران در فلات ایران به ویژه در سرزمین‌های کم
کم‌باران در فلات ایران به ویژه در سرزمین‌های کم بارانی همچون کرمان موجب پیدایش برخی باورها شده‌است که برخی از آن‌ها حدود چهار هزار سال قدمت دارند و با وقایع کیهانی در دوران باستان در ارتباطند. بر مبنای این اعتقاد، ستاره تشتر که پارسیان آن را شباهنگ و اعراب «شعرای یمانی» خوانده‌اند، ستاره باران‌آور دانسته شد و ستاره اَپوش یا همان اَپَـئوشَـه یا قلب‌العقرب، دیو خشکسالی و از بین برنده آب‌ها و هماورد تشتر به‌شمار آمد. در تشتر یشت اوستا که به راستی یکی از شگفت انگیزترین بخش‌های اوستا و یکی از کهن‌ترین
از شگفت انگیزترین بخش‌های اوستا و یکی از کهن‌ترین نمایشنامه‌های بشری است، به روشنی نبرد تشتر و اپوش گزارش شده‌است. در این نبردها، گاه پیروزی از آن تشتر و گاه از آن اپوش است. نمونه‌هایی از نبرد کیهانی این دو در تشتر یشت اوستا به تصویر درآمده‌است: بر اساس مندرجات این یشت از اوستا، گاهی نیز اپوش دیو بر تیشتر پیروز می‌شود. غلبه اپوش از آنجا که به منزلهٔ کمبود باران و خشکسالی است، با عباراتی غم‌انگیز در اوستا همراه می‌شود: با این وجود در اعتقادات ایرانیان، پیروزی نهایی همواره از آن تیشتر (ایزدبانوی باران)
پیروزی نهایی همواره از آن تیشتر (ایزدبانوی باران) می‌باشد و شاخصترین این پیروزی‌ها در هنگام فرارسیدن سال نو و در ظهرگاه سیزده فروردین (روز تیشتر) می‌باشد. در این مورد پس از شرح غلبه تشتر بر اپوش در اوستا آمده‌است: غلبه تیشتر بر اپوشه در ظهرگاه سیزده فروردین و مطابقت زمانی این پدیدهٔ اسطوره‌ای با لحظه شکستن لنگ سیزده در برخی اعتقادات و آیین‌های عشایری، در کنار بعضی نکات دیگر همچون حضور دختران نابالغ در رسوم میانهٔ نوروز و سیزده بدر (یعنی زمان دیگری که در اعتقادات روستائیان و عشایر لنگ سیزده می‌شکند) و
اعتقادات روستائیان و عشایر لنگ سیزده می‌شکند) و اساساً حضور زنان و دختران نورس و دم بخت در اغلب رسوم و آیین‌های سیزده در نقاط مختلف ایران همگی نشانه هاییست که شکستن لنگ سیزده را با شکست اپوشه از تیشتر پیوند می‌دهد. شباهت با آیین‌های ایران باستان. گرچه بر اساس برخی قرائن پیشینهٔ این اعتقاد و رسوم مربوط بدان، به زمانی بالغ بر چهار هزار سال قبل و دوران‌های قبل از ظهور و همه گیر شدن آیین زرتشت بازمی‌گردد، اما تأمل در آثار و منابع بر جای مانده از دوران‌های باستان نشان می‌دهد که این رسم در دوران‌های باستانی و
نشان می‌دهد که این رسم در دوران‌های باستانی و زمان رواج آیین زرتشت نیز نمونه‌های مشابهی داشته‌است. به عنوان مثال همان‌طور که عشایر تا قبل از شکستن لنگ سیزده یعنی در فاصلهٔ نوروز تا ۷ فروردین ماه از انجام فعالیت‌های مهم خویش خودداری کرده و این فعالیت‌ها را به روزهای بعد از شکستن لنگ سیزده یعنی روز ۷ فروردین و چند روز نخست پس از آن تا قبل از سیزده محول می‌کنند، شاهان باستانی ایران نیز بر خلاف پادشاهان دوران‌های متاخر فعالیت‌هایی مثل بارعام و سلام‌های عمومی و همگانی را هرگز بعد از نوروز و در روزهای نخست
و همگانی را هرگز بعد از نوروز و در روزهای نخست فروردین ماه برگزار نمی‌کرده‌اند. دکتر حسین تجدد در این باره می‌نویسد: به نظر می‌رسد که قدمت و اصالت و رواج این اعتقاد و رسوم مربوط بدان تا بدانجا بوده که باعث شده پس از ظهور دین زرتشت، برخی از مبانی اساسی این دین نیز با اسطوره‌های کهن ایرانی پیوند بخورد و از این روی مقارنت زمان شکستن لنگ سیزده در اعتقادات عشایر محتملا با زمان تولد و پیامبری زرتشت اتفاقی نیست. مقارنت با زمان تولد و پیامبری زرتشت. بر مبنای این آیین اعتقاد بر آن است که شکستن لنگ سیزده در میانهٔ
اعتقاد بر آن است که شکستن لنگ سیزده در میانهٔ فاصلهٔ اول تا سیزدهم فروردین ماه اتفاق می‌افتد و این همان روز خاصی است که در صورت حلول سال در اول فروردین ماه به هفتم و در صورت حلول در ۲۹ اسفند به ششم فروردین منطبق می‌شود و از این جهت شاید بتوان این رسم را به یکی دیگر از اعتقادات ایرانیان عصر باستان و زرتشتیان امروز مرتبط دانست. در واقع از منابع زرتشتی چنین بر می‌آید که زمان شکستن لنگ سیزده درست مصادف با همان روزی است که «اشوزرتشت» (زرتشت پاک) در آن به دنیا آمده‌است و ضمناً شکستن لنگ سیزده در روزی اتفاق
آمده‌است و ضمناً شکستن لنگ سیزده در روزی اتفاق می‌افتد که در همان روز زرتشت به پیامبری رسیده‌است! بر اساس نوشته هاشم رضی زرتشتیان قدیمی کرمان دربارهٔ روز ششم فروردین اعتقادات متعددی داشته و مراسم خاصی را در این روز برگزار می‌کنند: رد پای تیشتر در رسوم سیزده نوروز. اغلب رسوم قدیمی که ایرانیان در روز «سیزده بدر» و هنگام گردش در طبیعت به جا می‌آورده‌اند، به نوعی با تیشتر در ارتباط بوده‌اند و در فرهنگ اساطیر ایران برای رسم‌های سیزده بدر، معنی‌های تمثیلی وجود دارد که ربط هریک را با این الهه کهن آشکار می‌سازد:
که ربط هریک را با این الهه کهن آشکار می‌سازد: شادی و خنده و روبوسی. شادی و خنده در روز سیزده فروردین به معنای فروریختن اندیشه‌های تیره و پلیدی، و دور ساختن زشتی‌ها و کژیهایی است که از دیرباز در اعتقادات ایرانیان باستان به دیوان نسبت داده می‌شده‌اند. به همین ترتیب روبوسی نماد آشتی و دوستی و به منزله دور ساختن کین و دشمنی و تزکیه و پاکی روح، آمده‌است. این کار در واقع نماد و تمثیلی از امید برای پیروزی تیشتر بعوان نماد باروری و شادی بر اپوشه به عنوان نماد خشکسالی و رنج است. مسابقه دادن. رسم مسابقه‌ها در روز
و رنج است. مسابقه دادن. رسم مسابقه‌ها در روز سیزده به ویژه مسابقه اسب دوانی یادآور نبرد و کشمکشی است که در این روز میان ایزد باران و دیو خشکسالی در آسمان جریان دارد. توجه شود که تیشتر در اسطوره‌های ایرانی به شکل اسبی سپید و باشکوه توصیف شده و برعکس اپوشه اسبی سیاه‌رنگ و بدقواره است. شوخی‌ها و دروغ سیزده. از دیگر رسوم ایرانی در مراسم سیزده بدر شوخی‌های رد و بدل شده در این روز و موضوع دروغ سیزده است. این روز که بی شباهت با دروغ‌های روز اول آوریل، نیست نشان از دیرینگی شوخی‌های سیزده بدر است. باید دانست که روز
دیرینگی شوخی‌های سیزده بدر است. باید دانست که روز اول آوریل، هر چهار سال یکبار مصادف با روز سیزده فروردین (و سه سال با ۱۲ فروردین) می‌باشند. شوخی‌ها و دروغ سیزده حاوی اشاره به نبرد تیشتر با اپوش دیو بوده و نوعی دست انداختن و تمسخر دیو خشکسالی باشد که در فرهنگ باستانی ایران بارها با دیو دروغ معادل واقع شده‌است. بریان کردن گوسفند. بریان کردن گوسفند در نیم روز یعنی در لحظه شکست «اپوشه» (دیو خشکسالی) بوده که البته این گوسفند بریان نثار مقدم صاحب روز سیزده یعنی همان «تیشتر» (بانو بغ باران و جویباران) می‌شده تا
همان «تیشتر» (بانو بغ باران و جویباران) می‌شده تا او مزارع و کشت‌های نو دمیده را سیراب سازد. خوردن غذا در دشت که در اعصار بعدی متداول شده نشانهٔ دیگری از هدیه به تیشتر و جایگزین فدیه گوسفند بریان به اوست. بیرون انداختن سبزه. دیگر رسم معمول در روز سیزدهم نوروز که البته هنوز هم متداول است رسم بیرون انداختن "سبزه" یا به آب سپردن آن است که باز هم در ارتباط با "ایزد بانوی باران" یا همان "تیشتر" می‌باشد: "خوردن غذای روز سیزده نوروز در دشت و صحرا (که امروزه هم انجام می‌شود) نشانه همان فدیه گوسفند بریان است که در
می‌شود) نشانه همان فدیه گوسفند بریان است که در اوستا امده و افکندن سبزه‌های تازه دمیده نوروزی به آب روان جویبارها تمثیلی است دادن فدیه به "ایزد آب" آناهیتا و "ایزد باران و جویبارها، تیر (تیشتر) " و به این طریق تخم بارور شده‌ای را که "ناهید"فرشته موکل بر آن بوده‌است به خود "ناهید" بازمی‌گردانند و گیاهی را که "ایزد تیر"(=تیشتر) پرورانده‌است به خود وی باز می‌سپردند تا موجب برکت و باروری و آبسالی در سال نو باشد" به آب افکندن سبزه‌های تازه رسته - نشانه دادن هدیه به ایزد آب یا "ناهید" گره زدن سبزه. و گره زدن
به ایزد آب یا "ناهید" گره زدن سبزه. و گره زدن سبزه برای باز شدن بخت و تمثیلی برای پیوند زن و مرد برای تسلسل نسل‌ها، حتی گره زدن سبزه در روز سیزدهم نوروز نیز به نوعی با برکت و باروری و زایشی که در اعصار کهن به ایزد بانوان مقتدری چون "آناهیتاً و "تیشتر" نسبت داده می‌شده، مرتبط است و از آنجا که دختران جوان و نورسته سمبلی از این ایزدبانوان به‌شمار می‌آمده‌اند در این رسم نیز نقش ویژه‌ای به آنان داده شده‌است: "گره زدن دو شاخه سبزه در روزهای پایان زایش کیهانی را تمثیلی از پیوند یک مرد و زن برای پایداری تسلسل زایش
از پیوند یک مرد و زن برای پایداری تسلسل زایش انگاشته‌اند" رسمی که انجام آن بیشتر به دختران دم بخت توصیه شده‌است" گره زدن سبزه، به نیت باز شدن گره دشواری‌ها و برآورده شدن آرزوها، از جمله بیرون کردن نحسی است. این باور، معروف است که "سبزه گره زدن" دختران "دم بخت"، شگونی برای ازدواج و همسر یابی، می‌باشد. دختران نورسته در رسوم سیزده. به حضور دختران نابالغ در آیین‌های مرتبط با اعتقاد شکستن لنگ سیزده نشان از ارتباط این آیین با تیشتر و نبرد مشهور او با اپوش دیو و می‌توان آن را دختران نورسته در رسوم ایرانیان سیزده
آن را دختران نورسته در رسوم ایرانیان سیزده بدر و حضور دختران نابالغ در زرتشتیان کرمان در سیزدهم نوروز حتماً سبزه گره می‌زدند، مخصوصاً دختران دم بخت که در آخرین لحظات گره سستی به سبزه می‌زدند تا باد آن را باز کند و پیش از تمام شدن سیزده بدر این شعر را می‌خواندند: سیزده بدر، چهارده به تو، درد و بلام ورتوکتو (به گویش کرمانی یعنی درد و بلایم داخل سوراخ برود)، که درد و بلاها و نحسی سیزده دور شود" یا در "سیرجان" که:"غروب سیزده، موقعی که می‌خواهند به منزل برگردند، علف‌ها را گره زده و می‌گویند: "سیزده در، چهارده
علف‌ها را گره زده و می‌گویند: "سیزده در، چهارده به تو، درد و بلام(=بلای من) توی این کتو(=سوراخ)، بعضی از زن‌ها می‌گویند:" سیزده به در، چهارده به تو، درد و بلام تو سر مرد قدقدو(=نق‌نقو)! و بعضی از دخترهای دم بخت می‌گویند: "سیزده به در، چهارده به تو، سال و دگر، بچه بغل، خونه شوهر" و نیز در بم:" (در روز سیزدهم) مخصوصاً دختران دم بخت ساقه گندم را گره می‌زدند و می‌خواندند: "سیزده به در، چهارده به تو، از این کتو ور اون کتو، فردا میشه قیامتو، سال دگر، بچه ور (=بر) بغل خونه شوهر" وقس علی‌هذا. حتی در استان‌های دیگر
بغل خونه شوهر" وقس علی‌هذا. حتی در استان‌های دیگر به جز کرمان نیز رسوم مربوط به سیزدهم نوروز با دختران دم بخت و ازدواج آنان و به‌طور کلی با زایش و تسلسل حیات پیوند ناگسستنی دارد به عنوان مثال: دختران نابالغ نمادهای تیشتر. با این تفاصیل می‌توان حدس زد که تأکید بر حضور دختران نا بالغ در رسمهایی که حدود هفت روز پس از عید و به قول معروف در زمان «شکستن لنگ سیزده» به جا آورده می‌شوند، تأکیدی است که در واقع «ایزد بانوی باران» و کشمکش و نبرد همیشگی او با «دیو قحطی و خشکسالی» را مدنظر قرار داده‌است و پیروزی و غلبه
و خشکسالی» را مدنظر قرار داده‌است و پیروزی و غلبه دائمی این «ایزد بانو» را یادآوری می‌کند البته این پیروزی و غلبه درست در لحظه‌ای اتفاق می‌افتد که بیشتر عمر «سیزده» طی شده و حیات آن از نیمه گذشته باشد. نکته جالبی که می‌تواند آیین‌های جشن و سرور مربوط به زادروز زرتشت و زمان گزینش او به پیامبری در اعتقادات زرتشتیان را با اعتقادات و رسوم عشایر و روستاییان کرمان پیرامون شکستن لنگ سیزده که در نیمه اول سیزده روز بعد از نوروز مربوط بکند، علاوه بر مقارنت زمانی این دو پدیده نقش دختران نابالغ در اجرای هر دوی آنهاست
دو پدیده نقش دختران نابالغ در اجرای هر دوی آنهاست که در بالا به آن اشاره شد. وی در این باره می‌نویسد: در «دانشنامه مزدیسنا» نیز آمده نحوست یا میمنت سیزده. در مورد روز و عدد سیزده از دیرباز دو اعتقاد متضاد وجود داشته‌است: برخی این روز را نحس دانسته، به همین دلیل برای رفع بلا به دامان طبیعت پناه می‌بردند و برخی دیگر این روز را خجسته پنداشته و برای گذراندن بهتر این روز از طبیعت یاری می‌جستند. با این وجود در باورهای اصیل ایرانی نحوست سیزده چندان پذیرفته نیست و اساساً ایرانیان هر یک از روزهای ماه خورشیدی از آنِ
ایرانیان هر یک از روزهای ماه خورشیدی از آنِ یکی از ایزدان و مینویان دانسته و به نوعی قائل به خجسته بودن و فرخندگی تمامی روزهای سال بوده‌اند. به همین دلیل برخی معتقدند که نحس بودن عدد سیزده، ارتباطی با فرهنگ ایرانی ندارد و از اعتقادات جوامع غربی و اروپایی بوده و پس از آشنایی و گسترش روابط ایرانیان با اروپاییان از عصر صفوی به بعد، به ایران راه یافته‌است. در این ارتباط دانشمند بزرگ ایران ابوریحان بیرونی در کتاب مشهور آثار الباقیه نحوست سیزده را به کلی رد کرده‌است وی می‌نویسد: بر این اساس انتخاب سیزده برای این
وی می‌نویسد: بر این اساس انتخاب سیزده برای این جشن ایرانیان، نه به دلیل نحس بودن آن، بلکه از آن روی است که روز سیزدهم هر ماه خورشیدی در گاهشماری‌های ایرانی از آنِ ایزد «تیشتَـر»، ایزد آورنده باران و سال خوب، است. (در گاهشماری سیستانی «تیرکیانوا»، در سغدی «تیشیج»، در خوارزمی «چیریج») ایزدی که با به نیمه رسیدن روز سیزده و با سیطره بر دیو خشکسالی به اوج پیروزی و درخشش خویش دست می‌یابد، امّا اعتقاد عمومی ایرانیان از قبل نیز بر پیروزی حتمی و همیشگی اوست. ایرانیان این روز را برای خجستگی بسیار آن انتخاب کرده‌اند
این روز را برای خجستگی بسیار آن انتخاب کرده‌اند و اینکه در برخی نواحی نیز که سیزده‌بدر را در روز چهارشنبه برگزار می‌کنند هم به همین سبب بوده‌است. چرا که روز چهارشنبه در ایران باستان با نام «تیشتَر شید» شناخته می‌شده و در نتیجه پیوندی میان چهارشنبه و روز سیزدهم وجود دارد. در واقع ایرانیان اگر چه همصدا با سایر اقوام سیزده را نحس و آن را نشانه‌ای از پایان کیهان و مرگ و نیستی بشر می‌دانند اما اعتقاد راسخ و دیرین آنان به پیروزی همیشگی خیر بر شر باعث می‌شود که از پس این نحوست و بعد از این مرگ و نیستی به نوعی
از پس این نحوست و بعد از این مرگ و نیستی به نوعی حیات مینوی یا معنوی در جایگاهی جاودانه و ابدی بینجامد. حیاتی که پس از دوازده هزار سال عمر جهان و در هزاره سیزدهم آغاز خواهد شد و این هزاره سیزدهم در واقع زمان پیروزی اهورامزدا بر اهریمن (در اعتقادات زرتشتیان) می‌باشد و قبل از آیین زرتشت نیز در پیروزی ایزدبانوانی چون «تیشتر» بر دیوانی همچون «اپوشه» تجلی داشته‌اند. دکتر بهرام فره‌وشی شکل زرتشتی و اساطیری این اعتقادات را چنین شرح داده‌است: اعتقاد به شکسته شدن لنگ سیزده از معدود رسوم ایرانی است که نحوست سیزده را
سیزده از معدود رسوم ایرانی است که نحوست سیزده را در کنار میمنت و مبارکی آن مدّ نظر قرار داده‌است و با اعتقاد باستانی ایرانیان مبنی بر غلبهٔ نهایی خیر بر شر در ارتباط است. بر مبنای این اعتقاد و رسم آیینی نحوست سیزده تنها تا زمانیست که قدرت وی زایل نشده باشد.
آلبرتا: بریتیش کلمبیا: انتاریو: استان کبک:
صنایع آذرآب، شرکت هلدینگ ایرانی است، که در زمینۀ طراحی، توسعهٔ فناوری، مهندسی و ساخت پالایشگاه‌های گاز، پالایشگاه‌های نفت، مجتمع‌های پتروشیمی، سدها، کارخانجات سیمان، کارخانجات فولاد، نیروگاه‌های برق‌آبی، نیروگاه‌های گازی، نیروگاه‌های حرارتی، نیروگاه‌های سیکل‌ترکیبی، نیروگاه‌های هسته‌ای و تجهیزات و ماشین‌آلات مربوط به آنان فعالیت می‌کند. همچنین این ابرشرکت در زمینۀ طراحی، توسعهٔ فناوری، مهندسی و ساخت کارخانجات قند، کارخانجات نیشکر، کارخانجات شیمیایی، کارخانجات لاستیک‌سازی، کارخانجات داروسازی و تجهیزات و
لاستیک‌سازی، کارخانجات داروسازی و تجهیزات و ماشین‌آلات آنان نیز تخصص دارد. پیشینه. صنایع آذرآب در کنار ماشین‌سازی اراک قرار گرفته و نخست قصد از احداث آذرآب طرح‌توسعه ماشین‌سازی اراک بوده، به‌گونه‌ای که در سال ۱۳۵۸ به‌منظور توسعه ماشین‌سازی اراک و بهره‌برداری از تجهیزات موردنیاز در خصوص تولید بویلرهای نیروگاهی، پالایشگاهی، پتروشیمی و صنعتی، کارگاه‌های جدیدی به ماشین‌سازی اضافه گردید که بنابر تصمیمات سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران شرکت صنایع آذرآب به‌شکل شرکتی جدا متولد و کارگاه‌های طرح‌توسعه ماشین‌سازی
شرکتی جدا متولد و کارگاه‌های طرح‌توسعه ماشین‌سازی اراک به مدیریت آذرآب منتقل شد. از سال ۱۳۶۳ با انتقال فناوری از شرکت آی‌اچ‌آی ژاپن در زمینه طراحی و مهندسی، ساخت، نصب و راه‌اندازی بویلرها با سیستم‌های مختلف و ‌سوخت گاز، گازوئیل و مازوت، صنایع آذرآب فعالیت خود را آغاز کرد. در سال ۱۳۶۶ نیز انتقال فناوری از شرکت JSW ژاپن در زمینه طراحی و ساخت انواع تجهیزات همچون برج‌ها، راکتورها، مخازن تحت‌فشار، ایرکولرها، برج‌های خنک‌کننده، مخازن ذخیره و مبدل‌های حرارتی با ضخامت‌های مختلف از جنس فولادهای کربنی، فولادهای
ضخامت‌های مختلف از جنس فولادهای کربنی، فولادهای آلیاژی و فولادهای استینلس استیل انجام شد. در سال‌های بعد، دانش فنی به‌صورت زیر به شرکت انتقال یافت: در دولت‌های پسین، به‌دلیل دولتی‌بودن هردو شرکت آذرآب و ماشین‌سازی اراک، ضرورتی برای ادغام آنان احساس نشد. اما در دوران دولت دهم در سال ۱۳۸۹، با بی‌درایتی این دو شرکت به‌صورت مجزا به بخش خصوصی واگذار گردیدند. پس از واگذاری نیز بحث ادغام دو شرکت و سهام آنان، به‌دلیل مخالفت مدیران این دو بنگاه تولیدی، که خود ناشی از بیم کاهش‌یافتن شمار کرسی‌های هیئت‌مدیرۀ این دو
از بیم کاهش‌یافتن شمار کرسی‌های هیئت‌مدیرۀ این دو شرکت به نیمی از میزان کنونی و بالطبع نصف‌شدن مدیران شاغل در هیئت‌مدیرۀ شرکت حاصل از ادغام می‌باشد، تاکنون مطرح نگردیده‌است. فعالیت‌ها و تولیدات. هم‌اکنون آذرآب به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های پیمانکاری عمومی در ایران شناخته می‌شود. نیروهای متخصص این شرکت در دهه ۱۳۶۰ در شرکت آی‌اچ‌آی ژاپن آموزش دیده‌اند. از پروژه‌های شاخص که توسط صنایع آذرآب طراحی و ساخته شده‌اند می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: نیروگاه‌های حرارتی، گازی و سیکل‌ترکیبی. توسعه نیروگاه بیستون
حرارتی، گازی و سیکل‌ترکیبی. توسعه نیروگاه بیستون کرمانشاه؛ طراحی و ساخت بویلرها و تجهیزات نیروگاه سیکل‌ترکیبی قم؛ هیترها و بویلرهای نیروگاه شازند اراک؛ بویلرهای نیروگاه منتظر قائم کرج، نیروگاه کیش، نیروگاه شهید رجایی قزوین، نیروگاه خوی، نیروگاه شریعتی مشهد، نیروگاه نکا، نیروگاه یزد، نیروگاه گیلان، نیروگاه نیشابور، نیروگاه خاتون‌آباد، نیروگاه سنندج، نیروگاه شیروان، نیروگاه پره‌سر، نیروگاه اصفهان، نیروگاه اسلام‌آباد، نیروگاه آبادان، نیروگاه جندر، نیروگاه جهرم، نیروگاه گناوه، نیروگاه پارس جنوبی، نیروگاه
جهرم، نیروگاه گناوه، نیروگاه پارس جنوبی، نیروگاه بانیاس، نیروگاه غرب همدان، نیروگاه بندرعباس، نیروگاه کازرون قدیم و جدید و همچنین بازطراحی و بازسازی نیروگاه اهواز توسط صنایع آذرآب انجام شده‌اند. پالایشگاه‌های نفت. توسعۀ واحد روغن‌سازی پالایشگاه اصفهان (شرکت نفت سپاهان)؛ برج‌ها، مبدل‌های حرارتی، راکتورها و بویلرهای پالایشگاه شازند اراک؛ راکتور، برج‌ها و بویلرهای پالایشگاه شیراز؛ مخازن ذخیره، مبدل‌های حرارتی و بویلرهای پالایشگاه‌های حمص و بانیاس سوریه؛ مخازن تحت‌فشار، مبدل‌های حرارتی، بویلرها و برج‌های
تحت‌فشار، مبدل‌های حرارتی، بویلرها و برج‌های پالایشگاه اصفهان؛ مخازن تحت‌فشار پالایشگاه نفت کنگان؛ بویلرهای پالایشگاه لاوان؛ بویلرها، درام‌ها و راکتورهای پالایشگاه تبریز؛ مخازن کروی، مخازن تحت‌فشار، برج‌ها و بویلرهای پالایشگاه بندرعباس؛ بویلرها، مخازن تحت‌فشار و مبدل‌های حرارتی پالایشگاه آبادان و بویلرهای پالایشگاه تهران توسط صنایع آذرآب طراحی و ساخته شده‌اند. پالایشگاه‌های گاز. بویلرهای پالایشگاه ستاره خلیج‌فارس؛ بویلرها، درایرها، درام‌ها، برج‌ها، مخازن و راکتورهای پالایشگاه هویزه؛ بویلرها و مخازن
و راکتورهای پالایشگاه هویزه؛ بویلرها و مخازن تحت‌فشار پالایشگاه کنگان؛ برج‌ها، مخازن تحت‌فشار، مبدل‌های حرارتی و بویلرهای پالایشگاه خانگیران؛ مبدل‌های حرارتی و برج‌های پالایشگاه سرخون؛ مخازن کروی، برج‌ها، درام‌ها، مبدل‌های حرارتی و مخازن تحت‌فشار پالایشگاه ایلام؛ بویلرها، مخازن و برج‌های پالایشگاه بیدبلند؛ بویلرهای پالایشگاه ان‌جی‌ال خارک؛ مخازن ذخیره پالایشگاه گچساران؛ برج‌ها، راکتورها و بویلرهای پتروپالایشگاه مهر خلیج‌فارس و برج‌ها، مخازن تحت‌فشار، مبدل‌های حرارتی و بویلرهای پالایشگاه‌های پارس جنوبی در
حرارتی و بویلرهای پالایشگاه‌های پارس جنوبی در فازهای ۴، ۵، ۶، ۷، ۸، ۹، ۱۰، ۱۵، ۱۶، ۱۷ و ۱۸ توسط صنایع آذرآب طراحی و ساخته شده‌اند. صنایع پتروشیمی. بویلرها، درام‌ها، مخازن تحت‌فشار، مبدل‌های حرارتی و برج‌های فرایندی پتروشیمی گچساران؛ درام‌ها، برج‌ها، ایرکولرها و مخازن تحت‌فشار پتروشیمی بوشهر؛ بویلرها، مخازن تحت‌فشار، برج‌ها و مخازن ذخیره مجتمع پتروشیمی اراک؛ مخازن تحت‌فشار، بویلرها و برج‌های مجتمع پتروشیمی کاویان؛ ایرکولرها و بویلرهای پتروپالایش کنگان؛ مبدل‌های حرارتی، مخزن ذخیره و بویلرهای پتروشیمی خارک؛
حرارتی، مخزن ذخیره و بویلرهای پتروشیمی خارک؛ مخازن تحت‌فشار پتروشیمی لردگان؛ بویلرها، اکونومایزرها، مخازن تحت‌فشار و مبدل‌های حرارتی مجتمع پتروشیمی مارون؛ مخازن و راکتورهای پتروشیمی دهدشت؛ برج تقطیر پتروشیمی پارس؛ مخازن تحت‌فشار، بویلرها و مشعل‌های پتروشیمی سلمان فارسی؛ بویلرها و راکتورهای پتروشیمی شیراز؛ بویلرهای پتروشیمی آپادانا؛ برج‌ها و بویلرهای پتروشیمی کرمانشاه؛ مخازن تحت‌فشار، برج‌ها و مبدل‌های حرارتی پتروشیمی مرجان؛ درام‌ها و مبدل‌های حرارتی پتروشیمی آریاساسول؛ بویلرها، مخازن تحت‌فشار، برج‌ها و
آریاساسول؛ بویلرها، مخازن تحت‌فشار، برج‌ها و مبدل‌های حرارتی پتروشیمی بندرامام؛ مخازن تحت‌فشار پتروشیمی خراسان؛ مخازن تحت‌فشار پتروشیمی آلای مهستان؛ مخازن تحت‌فشار، برج‌ها و راکتور پتروشیمی امیرکبیر؛ مخزن تحت‌فشار و مبدل‌های حرارتی پتروشیمی بوعلی؛ بویلرهای پتروشیمی تبریز؛ مخازن ذخیره پتروشیمی ارومیه؛ بویلرهای دو مجتمع یوتیلیتی پتروشیمی مبین و فجر؛ بویلرهای پتروشیمی آبادان؛ بویلرهای پتروشیمی لرستان؛ بویلرهای پتروشیمی سیراف انرژی؛ بویلرهای پتروشیمی مهاباد؛ ۲۰ دستگاه برج فرآیندی، مبدل‌های حرارتی، مخازن
۲۰ دستگاه برج فرآیندی، مبدل‌های حرارتی، مخازن تحت‌فشار و بویلرهای پتروشیمی کیمیا صنعت مبنا؛ و بویلرها و برج تقطیر پتروشیمی رازی توسط صنایع آذرآب طراحی و ساخته شده‌اند. صنایع سیمان. طراحی، مهندسی و احداث یا ساخت و طراحی تجهیزات و ماشین‌آلات مجتمع‌های صنایع سیمان سبزوار، ممتازان، طبس، آبیک، هگمتانه، سپاهان، سامان غرب، ایلام، اردبیل، ارومیه، مازندران، کردستان، خاش، صوفیان، گیلان سبز، ساوه، فارس و خوزستان، تهران، کنگان، بهروک یزد، جوین، زاوه، سردار، بجنورد، درود و شهرکرد توسط صنایع آذرآب انجام شده‌اند.
درود و شهرکرد توسط صنایع آذرآب انجام شده‌اند. نیروگاه‌های برق‌آبی. این ابرشرکت تنها طراح و تولیدکنندۀ توربین آبی نیروگاه‌های برق‌آبی در ایران، تحت‌لیسانس فویت اتریش، هاربین چین و آلستوم فرانسه است. سه دستگاه ژنراتور و سه توربین آبی ۱۶۳٫۳ مگاواتی برای نیروگاه آبی سد سیمره؛ چهار دستگاه توربین آبی ۲۵۰ مگاواتی برای نیروگاه آبی سد سیاه‌بیشه؛ هشت دستگاه توربین آبی ۲۵۰ مگاواتی برای نیروگاه آبی سد کارون ۳؛ محفظه حلزونی، رینگ‌های ثابت، درفت تیوپ، توزیع‌کننده، شیرهای پروانه‌ای و چهار دستگاه توربین آبی ۲۵۰ مگاواتی
پروانه‌ای و چهار دستگاه توربین آبی ۲۵۰ مگاواتی برای نیروگاه آبی سد کارون ۴؛ توزیع‌کننده، شیرهای پروانه‌ای و هشت دستگاه توربین آبی ۲۵۰ مگاواتی برای نیروگاه آبی سد مسجد سلیمان؛ شیرهای پروانه‌ای و سه دستگاه توربین آبی ۱۳۳٫۳ مگاواتی برای نیروگاه آبی سد کرخه؛ شیرهای پروانه‌ای و چهار دستگاه توربین آبی ۲۵۰ مگاواتی برای نیروگاه آبی سد کارون ۱؛ و تجهیزات مکانیکال بسیاری از سدهای دیگر توسط صنایع آذرآب طراحی و ساخته شده‌اند. نیروگاه‌های هسته‌ای. در همکاری با شرکت روسی اتم‌استروی‌اکسپورت که یک شرکت تابعه از روس‌اتم
اتم‌استروی‌اکسپورت که یک شرکت تابعه از روس‌اتم است، صنایع آذرآب اراک تأسیسات و تجهیزات طرح توسعۀ نیروگاه اتمی بوشهر را می‌سازد. افتخارات. صنایع آذرآب بزرگترین سازنده صنایع نفت‌وگاز، صنایع پتروشیمی و صنایع پالایشگاهی در ایران پس از ماشین‌سازی اراک و بزرگترین سازنده نیروگاه‌های حرارتی، گازی و سیکل‌ترکیبی پس از گروه مپنا است. همچنین این شرکت بزرگترین سازنده صنایع سیمان، صنایع قندوشکر، صنایع شیمیایی غیرنفتی و تنها سازنده نیروگاه‌های آبی و هسته‌ای در ایران و خاورمیانه است. همچنین شرکت سیلوویه ماشینی (Power
خاورمیانه است. همچنین شرکت سیلوویه ماشینی (Power Machines) روسیه برای انتقال فناوری ژنراتورها، توربین‌های گاز و توربین‌های بخار به صنایع آذرآب ابراز آمادگی کرده‌است. رقابت در پیمانکاری. به‌دلیل رقابت صنایع آذرآب با شرکت‌های پیمانکاری دولتی، شبه‌دولتی و نظامی بر سر پیمانکاری ساخت صنایع بزرگ، به‌ویژه پالایشگاه‌ها و پتروشیمی‌ها، این شرکت‌ها همواره برای کسب سود سرشار پیمانکاری و نگه‌داشتن مجموعه‌هایی مانند آذرآب در حد سازندۀ تجهیزات، تلاش نموده و بانک‌ها همواره از دادن ضمانت‌نامه‌های ارزی به آذرآب جهت شرکت در
از دادن ضمانت‌نامه‌های ارزی به آذرآب جهت شرکت در این مناقصه‌ها خودداری کرده‌اند.
گذرگاه مرزی بازرگان یا مرز بازرگان از مهمترین نقاط گمرک ایران است و در فاصلهٔ یک کیلومتری شهر بازرگان واقع در شهرستان ماکو در استان آذربایجان غربی قرار دارد. این گمرک در سال ۱۳۰۵ ساخته شده‌است که تنها مرز ۲۴ ساعته و بین‌المللی مابین ایران و ترکیه می‌باشد. نام این گذرگاه از طرف کشور ترکیه مرز گوربولاغ می‌باشد. تاریخچه. گمرک بازرگان در سال ۱۳۰۵خورشیدی از زمانی که روستای بازرگان حدود ۴۰ خانوار جمعیت داشته، در این منطقه مستقر بوده‌است، بنای اولیه این گمرگ یک اتاق گلی به همراه ۴ تا ۵ نفر از پرسنل بوده که به دلیل