payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آب سردی که به داخل خمیر ریخته می‌شود، مقداری سرکه یا مواد اسیدی دیگر افزوده شود، گلوتنی که از خمیر خارج می‌شود، نرم‌تر شده و باز شدن خمیر بهتر انجام می‌شود. مقدار افزودن سرکه یا مواد اسیدی به اندازه ۵٪ تا ۱۰٪ مقدار آرد است. افزودن مایعات الکل دار نیز تأثیر مشابهی دارد. طرز تهیه. روش تهیه به روش معمول: ۷۵۰ گرم کره با وردنه به صورت چهار ضلعی (به‌طور معمول ۱۵ ۱۵ سانتیمتری) درآمده و سپس در یخچال قرار داده می‌شود. یک کیلوگرم آرد در روی سطح صافی الک شده، وسط آن گود می‌شود. ۵۰۰ میلی لیتر آب به همراه ۲۰ گرم نمک
گود می‌شود. ۵۰۰ میلی لیتر آب به همراه ۲۰ گرم نمک داخل گودی میان آرد ریخته می‌شود. با هر دو دست آرد و آب و نمک تا حدی که کش‌دار نشود، ورز داده می‌شود تا "خمیرآب" درست شود. در صورتی‌که حداکثر تا ۱۰٪ از وزن آرد، کره به خمیرآب افزوده شود از کش‌دار شدن خمیر کاسته شده و باز کردن خمیر با وردنه آسان‌تر می‌شود. سپس خمیرآب گرد شده و روی آن با کارد به شکل یک ضربدر بریده می‌شود. سپس خمیرآب در داخل نایلون پیچیده شده و در داخل یخچال به مدت بیش از یکساعت خوابانده می‌شود. خمیرآب بعد از درآوردن در یخچال به ضخامت ۲ سانتیمتر
بعد از درآوردن در یخچال به ضخامت ۲ سانتیمتر و به ابعاد تقریبی دو برابر ابعاد کره باز می‌شود. سفتی کره با سفتی خمیرآب یکسان باید باشد. کره وسط خمیرآب طوری قرار می‌گیرد که گوشه‌های کره مماس با وسط اضلاع خمیرآب باشد و با اضلاع آن زاویهٔ ۴۵ درجه تشکیل دهد. سپس خمیرآب بر روی کره کشیده شده به صورت پاکت درآورده می‌شود. مابین خمیرآب و کره نباید هوا باقی بماند. انواع تا زدن. به‌طور اصولی این خمیر به صورت ۲ لا، ۳ لا و ۴ لا تا زده می‌شود. روش ۴ لا خود دو نوع دارد؛ یا محل تا زدن هر بار در وسط خمیر است یا به صورت
یا محل تا زدن هر بار در وسط خمیر است یا به صورت نامتجانس است. بدین صورت که ابتدا یک سوم خمیر بر روی خمیر یک سوم میانی خمیر تا می‌شود، یک سوم باقی‌مانده نیز از وسط تا شده، خمیر دو لا می‌شود سپس این دو لا از وسط تا شده، خمیر به صورت ۴ لا در می‌آید. در نوع ۳ لا در اثر ۶ بار باز و بسته شدن خمیر، تعداد لایه‌ها پس از پخت به ۷۳۰ لایه می‌رسد. تغییرات شیمیایی. هنگامی که خمیر هزارلا در داخل فر گذاشته می‌شود، بر اثر حرارت، دمای کره در زمان کوتاهی بالا رفته و ذوب می‌شود. بعد از آن دمای خمیرآبی که در میان لایه‌های کره
بعد از آن دمای خمیرآبی که در میان لایه‌های کره قرار گرفته‌است شروع به افزایش می‌کند. آبِ درون کره (۱۶ درصد کره)، بخار می‌شود و با فشار، لایه خمیرآب را بالا می‌برد و به این ترتیب، در بین لایه‌ها شکاف ایجاد می‌شود. یک قسمت از آبی که در درون خمیرآب وجود دارد برای چسبناک شدن نشاسته استفاده می‌شود. در همین هنگام به گلوتن (پروتئین آرد) گرما وارد می‌شود. همچنان که دما بالا می‌رود، خمیرآب در درون کرهٔ داغ روغن‌پز می‌شود. وقتی خمیرآب خام به تدریج خشک و برشته می‌شود، آب درون آن به بخار تبدیل شده و از خمیرآب خارج
آب درون آن به بخار تبدیل شده و از خمیرآب خارج می‌شود. به همین سبب شکاف مابین لایه‌ها بیش از پیش اضافه می‌شود. نکات. کنترل دما در درست کردن خمیر هزارلا مهم است. تمامی مواد بهتر است سرد باشند و کار در محیطی خنک انجام شود. ۱. آرد چندین بار الک می‌شود. در صورت استفاده از هر دو نوع آرد شیرینی و آرد نان، این دو با هم خوب الک شده تا مخلوط شوند. ۲. به‌طورکلی در پاشیدن آرد به سطح زیر خمیر باید کمترین میزان را در نظر گرفت و در هنگام تا کردن نیز با برس آشپزی آرد اضافه را از روی خمیر زدود. ۱. معمولاً نمک در آب سرد حل
را از روی خمیر زدود. ۱. معمولاً نمک در آب سرد حل می‌شود. ۱. در مورد کره لای خمیرآب، از لحاظ عملی مهم‌ترین نکته، بیرون نیامدن کره از لای خمیرآب است. پس از آن که کره به شکل چهار ضلعی درآمد، در داخل یخچال سفت می‌شود. ۲. بعد از قرار دادن کره در داخل خمیرآب، درزهای خمیرآب با فشار انگشت به خوبی به هم چسبانده می‌شود تا کره از درزهای خمیر بیرون نزند. ۳. سفتی کره باید با سفتی خمیرآب یکسان باشد، در غیر این صورت نمی‌توان خمیر را به خوبی صاف کرد. به همین جهت نباید کره را در داخل فریزر یا دمای بسیار پایین سفت کرد. ۴.
را در داخل فریزر یا دمای بسیار پایین سفت کرد. ۴. برای اینکه خمیر را بتوان راحت‌تر پهن کرد در برخی از دستورها در داخل خود خمیرآب نیز تا حدی کره به کار می‌رود. وجود کره باعث نچسبیدن خمیرآب به سطح صاف زیر خمیر خواهد شد و به همین جهت آرد کمتری برای پاشیدن بر روی سطح صاف زیرین بکار می‌رود. ۵. کره نباید در دمای معمولی مدت زیادی باقی بماند یا با دست به‌طور مستقیم لمس شود به همین دلیل کره به محض خارج شدن از یخچال با کوبیدن وردنه به شکل چهار ضلعی درمی‌آید. ۶. در صورتی‌که خمیرآب برای بار اول و دوم به مدت طولانی در
خمیرآب برای بار اول و دوم به مدت طولانی در یخچال باقی بماند یا در داخل فریزر با دمای کم سرد شود، کره داخل خمیرآب بیش از اندازه سفت شده و در اثر وردنه کردن ممکن است به قطعات کوچک شکسته شود. جدا شدن این قطعات از یکدیگر در اثر وردنه کردن، باعث می‌گردد خمیر هزارلا نامیزان شود. ۷. ذوب شدن کره در دمای زیاد باعث چسبندگی خمیر می‌شود و برای جلوگیری از چسبندگی خمیر به سطح زیر لازم است آرد بیشتری بر روی سطح پاشیده شود. افزودن آرد باعث جذب آب شده که خمیر را خشک و سطح خمیر را ترک دار خواهد کرد. ۸. کره‌ای که در داخل
خمیر را ترک دار خواهد کرد. ۸. کره‌ای که در داخل خمیر قرار داده شده، در صورتی‌که بیش از اندازه کم باشد خمیر به صورت لایه‌لایه در نخواهد آمد. ریختن آب بر روی آرد باید متوازن باشد. اگر هنگام افزودن آب به آرد، آب به تمامی آرد نرسد، هر چه بعد از آن خمیر ورز داده شود یکدست نخواهد شد. مقدار آب برحسب خشکی یا مرطوب بودن محل نگهداری آرد ممکن است متفاوت باشد، به همین جهت آب و نمک همراه با سنجش سفتی خمیرآب و در طی چند مرحله اضافه می‌شود. ۱. بعد از بیرون آوردن خمیرآب از داخل یخچال ابتدا با وردنه به آرامی بر روی آن
از داخل یخچال ابتدا با وردنه به آرامی بر روی آن می‌کوبند. نباید بر روی خمیر فشار بیش از اندازه وارد کرد. ۲. معمولاً خمیر هزارلا به مقدار زیاد آماده شده و در فریزر نگهداری می‌شود. ۳. برای خشک نشدن در داخل یخچال، خمیر روی ظرفی که به کره آغشته شده قرار داده می‌شود و پس از آنکه روی خمیر نیز کمی کره مالیده شد، روی آن با نایلون پوشانده شود. ۴. خمیرآب را هرگز زیاد ورز ندهید. انجام بیش از اندازهٔ این عمل باعث سفتی و دشواری در هنگام پهن کردن خواهد شد. ۵. هنگامی که خمیر دو بار به صورت سه لا تا شد، حتماً باید در داخل
دو بار به صورت سه لا تا شد، حتماً باید در داخل یخچال قرار گیرد تا چسبندگی خود را از دست داده و کار باز و بسته کردن در نوبت بعدی آسان شود. علت خواباندن خمیر در داخل یخچال این است که چسبندگی گلوتن تولید شده هنگام ورز دادن کم شود. ۶. برای اطمینان از ورآمدن خمیرآب پس از گذاشتن در یخچال با انگشت بر روی خمیر فشار آورده و در صورتی که فرورفتگی باقی ماند خمیر ور نیامده‌است. ورآمدن خمیرآب به‌طور تقریبی یک ساعت طول می‌کشد. ۷. پیش از پخت پای و تارت با چنگال یا غلتک خمیر بر روی سطح خمیر پهن شده، سوراخ‌های متعددی ایجاد
بر روی سطح خمیر پهن شده، سوراخ‌های متعددی ایجاد می‌شود. با ایجاد چنین سوراخ‌هایی بخارآب تا حدی خارج شده و از باد کردن بیش از اندازه خمیر یا نامنظم شدن آن جلوگیری می‌شود و ارتفاع خمیر به یک میزان خواهد شد. همچنین این عمل مانع کوچک شدن خمیر پس از پخت می‌شود. خمیر حاوی کره در صورتی که بیش از حد باز و بسته شده یا بیش از حد قبل از بسته شدن، باز و نازک شده باشد، به صورت لایه‌لایه نخواهد شد. بازکردن خمیر به شکل متوازن از اصول کار است، در صورتی‌که یک قسمت خمیر کلفت و قسمتی دیگر نازک باز شود، یک قسمت دارای کره (یا
و قسمتی دیگر نازک باز شود، یک قسمت دارای کره (یا چربی) زیاد و قسمت دیگر دارای کره کم بوده و شیرینی پس از پخت به یک طرف خم خواهد شد. خمیر لازم است به اندازه کافی در یخچال خوابانده شود، در غیر این صورت خمیر پس از پخت کوچک خواهد شد. حرارت کم فر موجب می‌شود که محصول پس از پخت به شکل لایه‌لایه در نیاید. دمای بیش از اندازهٔ محل پخت و خروج پیش از موعد مقرر خمیر از داخل اتاقک حرارتی، محصول برشته‌ای را به ما نمی‌دهد. کاربرد در شیرینی‌پزی و غذا. از کاربردهای رایج خمیر هزارلا درست کردن پای است. پای نوعی شیرینی یا
خمیر هزارلا درست کردن پای است. پای نوعی شیرینی یا غذاست که در آن خمیر با گوشت، ماهی، میوه، سبزیجات و غیره پر شده و در فر پخته می‌شود. در آمریکا حتی اگر مواد تنها بر روی یک لایه زیرین خمیری قرار گرفته باشند، نیز به آن پای گفته می‌شود، اما در فرانسه و انگلستان به چنین خوراکی تارت می‌گویند و در آن کشورها، پای به نوعی اطلاق می‌شود که دارای دو لایهٔ خمیری است. برخی از کاربردهای خمیر هزارلا در شیرینی پزی و غذا عبارتند از: ابزار. همچنین ترازو، قالب، برس آشپزی، لیسه خمیر، خمیربر، پیتزابر، غلتک خمیر، غلتک شبکه‌ای
خمیر، خمیربر، پیتزابر، غلتک خمیر، غلتک شبکه‌ای قنادی و وردنه از وسایل دیگری هستند که در تهیه خمیر هزارلا به کار برده می‌شوند.
بُغچه بازی نوعی بازی بومی و سنتی است که در بروجرد رواج داشته است. در این بازی عده ای دایره وار نیم خیز می‌نشسته‌اند و یکی از آن‌ها که سالار نام داشته با خواندن شعری، بغچه را برای یکی از آن‌ها پرتاب می‌کرده است و فرد دیگری که در میان بوده باید مانع این کار می‌شده است. روش بازی. حسین حزین بروجردی در کتاب «تذکره حزین: دورنمایی از شهرستان بروجرد» دربارهٔ این بازی چنین می‌گوید: «جوانانی چابک و چالاک هر یک بفاصله دو سه متر دور از هم دایره ای نیم خیز می‌نشستند و درون دایره پر از پسران. مردی بذله گو و شعردان در سر
دایره پر از پسران. مردی بذله گو و شعردان در سر دایره قرار داشت. دستمالی که شالی در آن نهاده و گره زده بنام بغچه بدست داشت. یکی از بازیگران که قهرمان بازی بود بالای سر او ایستاده او نیز پس از خواندن قطعه شعری برای اینکه بازیرگ را اغفال کند طوری وانمود می‌کرد که می‌خواهد بغچه را به سوی چپ دایره پرتابد کند یا بالعکس. تا او بدان سوی متمایل شدی، آن را به سوی راست برای نفر اول اندختی او هم می‌بایست به سرعت دور آنها بگردد». منبع: شباهت. این بازی تا حدودی شبیه به دستش ده است.
بازار روز نوعی بازار سرباز است که به صورت سنتی در مرکز یا میدان اصلی شهر برپا می‌شود. این بازار همچنین می‌تواند در یک روز خاص از هفته تشکیل شود یا به جای خیابان در یک صحن فضای باز بزرگ برپاگردد. این بازارها در مناطق مختلف جهان از جمله در آمریکای شمالی، جنوب شرق آسیا، انگلستان، یونان، ترکیه و نیز در شمال ایران وجود دارند.
بازار شب نوعی بازار است که شباهت بسیار به بازار روز دارد با این تفاوت که زمان برپایی آن در شب است. محل تشکیل این بازارها معمولاً کشورهای جنوب شرق آسیا مانند تایلند، هنگ کنگ، تایوان، مالزی، سنگاپور و اندونزی می‌باشد که با توجه به گرم بودن هوای در طول روز، بازارهای هفتگی یا دائمی شبانه در این مناطق گسترش یافته است. البته در کشورهای دیگر از جمله در آمریکا، بازارهای شبانه جهت گرامی‌داشت فرهنگ چینی برپا می‌گردد.
بازار تره‌بار بازاری است که میوه و تره‌بار تازه در آن فروخته می‌شود. گوشت، مرغ و ماهی تازه نیز در این بازارها عرضه می‌شوند. در ایران به نوع بازار تره‌بار (در مقابل خشکبار) گفته می‌شود و در کشورهای شرق آسیا بازار تر نامیده می‌شوند چون با توجه به نوع فعالیت، زمین این بازارها معمولاً خیس است.
تنور بازی (تنجور بازی یا تنور) نوعی بازی بومی و سنتی است که در بروجرد رواج داشته و دارد. در این بازی افراد به دو گروه مساوی تقسیم می‌شوند که هر گروه معمولاً چهار عضو یا بیشتر دارد. هر گروه یک سالار (شاطر) دارد. یک گروه (بازنده) باید تشکیل تنور بدهد. به این ترتیب که به غیر از سالار، بقیه افراد با فاصله مناسبی دایره وار در کنار هم می‌ایستند و سرها را به هم نزدیک می‌کنند و بازوهای یکدیگر را شانه به شانه نگه می‌دارند تا تنور که ساختاری مستحکم دارد تشکیل شود. با اعلام «گرم بودن تنور» از سوی شاطر (سالار) گروه دوم
«گرم بودن تنور» از سوی شاطر (سالار) گروه دوم که در اطراف تنور پراکنده شده‌اند سعی بر حمله به سوی تنور و پریدن به روی پشت اعضای تشکیل دهنده تنور می‌کنند و به این ترتیب تا زمانی که بتوانند دوام بیاورند سواری می‌گیرند. سالار با چرخش‌های سریع دور و درون تنور، سعی می‌کند مانع نزدیک شدن نفرات گروه مقابل به تنور شود. چنانچه بتواند با پا ضربه ای به یکی از حمله کنندگان وارد کند آن گروه دور را می‌بازند و باید این بار آنها تنور را تشکیل دهند (ص. ۱۹۵). از آنجا که پریدن بر روی پشت افراد تشکیل دهند تنور کار سختی است
بر روی پشت افراد تشکیل دهند تنور کار سختی است امکان برهم خوردن تعادل و سقوط فرد از روی تنور زیاد است و گاه سالار منتظر می‌ماند تا فرد سقوط کند و لگدی به وی بزند.
فنجان بازی نوعی بازی قدیمی ایرانی است که در آن تعدادی فنجان را به صورت وارونه در درون یک سینی قرار می‌دهند و در زیر یکی مهره یا انگشتانه ای قرار می‌دهند و آنها را سریع جابجا می‌کنند. فرد باید تشخیص دهد که مهره زیر کدام فنجان پنهان است. حزین بروجردی در کتاب «تذکره حزین: دورنمایی از شهرستان بروجرد» در شرح بازی‌های سنتی بروجرد به فنجان بازی نیز اشاره کرده‌است و معتقد است که این بازی، صورت ناقصی از شطرنج بازی دوران باستان است که برای سنجش هوش سودمند است (ص. ۱۹۹).
آهسته برو آهسته بیا (آسه برو آسه بیا یا آسته برو آسته بیا) نوعی بازی سنتی ایرانی است که بین کودکان رواج داشته‌است و برای سنجش هوش کودکان مفید بوده‌است. در این بازی دو دسته کودک که هرکدام یک سردسته (سالار) داشت در فاصله کمی روبروی هم می‌نشستند و دو سنگ بین آنها روی هم قرار داده می‌شد. سالار دسته فعال (برنده) اسامی چند حیوان (شیر، پلنگ و غیره) را در گوش افراد خود می‌خواند و به این ترتیب به آنها یک نام عاریتی می‌داد. سپس به سمت گروه مقابل رفته و چشم سالار آن گروه (بازنده) را می‌بست و نام یکی از حیوانات را صدا
(بازنده) را می‌بست و نام یکی از حیوانات را صدا می‌زد. عضو مذکور به جلو می‌آمد و سنگ‌ها را به هم می‌زد و سپس به جای خود بازمی‌گشت؛ و سالار گروه بازنده باید تشخیص می‌داد که آن عضو کدامیک بوده‌است. هم دسته ای‌های وی فقط با ایما و اشاره فرد را به وی نشان می‌دادند. در صورت درست تشخیص دادن آن فرد از سوی سالار گروه بازنده، بازی به نفع گروه بازنده خاتمه می‌یافت و نقش دو گروه عوض می‌شد. حسین حزین بروجردی در کتاب «تذکره حزین: دورنمایی از شهرستان بروجرد» با اشاره به انجام این بازی سنتی در بروجرد قدیم، اشاره می‌کند که
این بازی سنتی در بروجرد قدیم، اشاره می‌کند که پس از این که عضو سنگ‌ها را به هم می‌زد و به جای خود بازمی‌گشت همراه با بقیه اعضای گروه برنده، سرها را پائین انداخته و دست‌ها را به خاک زده و همه با هم می‌خواندند «نان خُرده، نان خُرده» به این معنا که داریم خرده نان‌های روی زمین را جمع می‌کنیم. این کار باعث یکدستی آنان و گمراه شدن سالار گروه مخاطب در تشخیص فرد سنگ زننده می‌شد (ص. ۱۹۸). عبدالحسین آسوده
دار دار کُنی (داد داد کُنی به معنای داد زدن) نوعی بازی بومی و سنتی است که در بروجرد رواج داشته‌است. در این بازی دو گروه مساوی از افراد هر کدام با یک سردسته (سالار) یکی به عنوان گروه فعال (برنده) و دیگری بازنده وجود داشته‌است. سالار گروه فعال چشم سالار گروه بادندزنده را می‌بست و نفرات خود را به پنهان شدن فرمان می‌داد. سپس سالار بازنده به دنبال پنهان شدگان می‌گشت در حالی که اعضای گروهش در جایی مجتمع نشسته بودند. سالار برنده نیز وی را همراهی می‌کرد و سعی می‌کرد نزدیک شدن سالار بازنده به عضو گروه خود را اعلام
نزدیک شدن سالار بازنده به عضو گروه خود را اعلام کند. با دور شدن سالار بازنده از هم گروهی‌های خود، پنهان شدگان بیرون می‌آمدند و به سمت اعضای گروه بازنده دویده سعی در کتک زدن آنها می‌کردند و آنها را تلویحاً به دار زدن تهدید می‌کردند و اعضای بازنده با گفتن «دار، دار، دار» ترس خود را از به دار کشیده شدن بیان می‌کردند (ص. ۱۹۷). حزین معتقد است خمیرمایه این بازی در این بوده که سرپرست ملت (سالار گروه بازنده) باید نگه دار و حامی قوم خود باشد و در صورت دور شدن از آنان، مردمش مورد حمله و تجاوز دیگران قرار می‌گیرند.
زبان بروشسکی (شکل درست: بُرُشَسکی) (Burshaski language) یک زبان تک‌خانواده است که در ناحیة هُنزَه و نگر و یاسین ـ قراقروم، در شمال پاکستان توسط قوم بُروشو تکلم می‌شود. تعداد بسیاری از این قوم در شهر کراچی زندگی می‌کنند و اندکی در راولپندی ،لاهور پاکستان و قم و مشهد در ایران و نجف و کربلای عراق زندگی می‌کنند۔ ساختار صرفی آن غنی است و فعل در این زبان، به ویژه نظام گسترده اتصالی دارد. زبان برشسکی در پیوندگاه سه خانواده زبانی بزرگ هندواروپایی، چینی-تبتی و آلتایی قرار دارد اما به هیچ یک تعلق ندارد. ساختار دستوری
قرار دارد اما به هیچ یک تعلق ندارد. ساختار دستوری بروشسکی هم یادآور ساختار دستوری زبان‌های قفقازی است، و هم زبان باسْکی (که امروزه فقط در جنوب غربی فرانسه و شمال اسپانیا به آن سخن می گویند). با وجود این، خویشاوندی بنیادین زبان بروشسکی با این زبانها، یا هر زبان دیگر، تاکنون اثبات نشده‌است. پیشینه. ادبیات ثبت شده قدیمی از این زبان به دست نیامده‌است این موضوع بازسازی گذشته این زبان را دشوار می‌سازد. کوشش‌های زیادی صورت گرفته تا پیوند آن را با زبان‌های قفقازی، دراویدی، موندا و باسک و دیگر زبان‌ها پیدا کنند اما
موندا و باسک و دیگر زبان‌ها پیدا کنند اما در این زمینه نتیجه نهایی در دست نیست. گفته می‌شود که بروشسکی در دوره‌های قدیم در مناطقی که امروزه در آن‌ها زبان‌های داردی رواج دارد رایج بوده و زیرلایه‌ای در گستره داردی‌زبان به‌شمار می‌آید. حتی گریرسن Grierson ادعا می‌نماید که گویندگان زبان برشسکی و زبانهای دیگر زمانی همه مناطق یا تقریباً تمام مناطقی را که قبایل داردی در آنند اشغال نموده بودند. بروشسکی دارای وام‌واژه‌های زیادی است و شمار زیادی واژه‌های زبان‌های ایرانی در بروشسکی وجود دارد که عمدتاً از فارسی، به
در بروشسکی وجود دارد که عمدتاً از فارسی، به واسطه زبان اردو داخل آن شده‌است. تماس زبانی. بلنچ (۲۰۰۸) یادآور می‌شود که شواهد ادعایی دربارهٔ روابط بیرونی زبان برشسکی بر داده‌های واژگانی تکیه دارد که شاید بهتر بتوان آن‌ها را ناشی از تماس زبانی دانست. به‌ویژه تقریباً همهٔ واژگان کشاورزی برشسکی به‌نظر می‌رسد از داردی، تبتی-برمه‌ای و قفقازی شمالی وام گرفته شده باشند. بر پایهٔ نظر برگر (۱۹۵۶)، فرهنگ‌های "امریکن هریتیج" پیشنهاد کرده‌اند که واژهٔ "*abel" به معنای «سیب» ــ تنها نام میوه (درخت) که برای
به معنای «سیب» ــ تنها نام میوه (درخت) که برای نیا-هندواروپایی بازسازی شده ــ شاید از زبانی که نیای بروشسکی بوده، وام گرفته شده باشد. («سیب» و «درخت سیب» در برشسکی امروزی "báalt" است.) زبان‌شناس کشمیری، صدف منشی، اظهار کرده که بروشسکی ممکن است پیش از مهاجرت هندواروپاییان به جنوب آسیا، در کنار زبان‌های دراویدی شکل گرفته باشد و به این نکته اشاره کرده که هر دو دارای همخوان لثوی برگشته هستند. گونه‌ها. زبان برشسکی حدود ۱۲۰٬۰۰۰ گویشور در پاکستان و چند صد نفر در هند دارد. در پاکستان، این زبان در سه درهٔ اصلی
در هند دارد. در پاکستان، این زبان در سه درهٔ اصلی یاسین، هُنزَه و نگر گویش می‌شود. گویش‌های هنزه و نگر اندکی تفاوت دارند، اما به‌وضوح دو گویش یک زبان هستند. گویش یاسین که با برون‌نام خوارواری «ورچیک‌وار» هم شناخته می‌شود، بسیار متمایزتر است. درک متقابل میان یاسین و هنزه-نگر دشوار است و گاهی یاسین از سوی گویشوران همان دره به‌عنوان زبانی مستقل و «خالص» یا «اصلی» برشسکی شمرده می‌شود. یاسین کمترین تأثیر را از تماس با زبان‌های همسایه پذیرفته، گرچه گویشوران آن خوار را نیز به‌عنوان زبان دوم می‌دانند. یک‌چهارم
خوار را نیز به‌عنوان زبان دوم می‌دانند. یک‌چهارم گویشوران برشسکی به یاسین سخن می‌گویند. در هند، برشسکی جامو و کشمیر (JKB) «ویژگی‌های زبانی متمایزی یافته که آن را به‌طور نظام‌مند از گونه‌های گویش‌شده در پاکستان متفاوت می‌کند.» گویش بروشسکی در هند تحت تأثیر کشمیری، همچنین هندی و اردو قرار گرفته است. ویژگی منحصربه‌فرد JKB پدیدهٔ ساقط‌شدگی واکه است. بروشسکی جامو و کشمیر شباهت بیشتری به گویش نگر دارد تا گویش هنزه. گونهٔ سرینگر برشسکی «کم‌زیر و بمی» توصیف شده و به‌شدت زیر تأثیر دیگر زبان‌های کشمیری است. گویش
و به‌شدت زیر تأثیر دیگر زبان‌های کشمیری است. گویش سرینگر تنها ۳۰۰ گویشور دارد. آواشناسی. واکه‌ها. زبان بُروشسکی به‌طور اصلی دارای پنج واکه است. دو دسته واکهٔ کشیده وجود دارد که تفاوت آن‌ها در این است که فشار یا زیر و بمی بیشتر بر مورای نخست باشد یا دوم. فرایندهای گوناگون هم‌افت باعث پدید آمدن واکه‌های کشیده می‌شوند؛ واکه‌های تکیه‌دار (که در شیوهٔ آوانگاری برگر با همزهٔ تیز مشخص شده‌اند) معمولاً کشیده‌تر و کمتر «باز» از واکه‌های بی‌تکیه هستند ( در برابر ). برخی این ویژگی را به‌صورت ادای عمدی یک آهنگ صعودی
برخی این ویژگی را به‌صورت ادای عمدی یک آهنگ صعودی یا نزولی توصیف کرده‌اند. برای نمونه، واژهٔ اوسَنَم به معنای «آن‌ها را واداشتم بگویند» آهنگ نزولی دارد و تکیه بر مورأ نخست است. واژهٔ دیگر، اݹسَنَم به معنای «نگفتم» آهنگ صعودی دارد و تکیه بر مورأ دوم است. واکه‌های کشیده فقط در هجاهای تکیه‌دار دیده می‌شوند و بنابراین یکی از این دو آهنگ را خواهند داشت. در مورد واکه‌های کوتاه، واکه میانی و واکه باز , , هم در هجاهای تکیه‌دار و هم در هجاهای بی‌تکیه دیده می‌شوند. واکه‌های کوتاه واکه بسته و معمولاً تنها در هجاهای
واکه‌های کوتاه واکه بسته و معمولاً تنها در هجاهای بی‌تکیه پدیدار می‌شوند. افزون بر این، جفت و به‌ترتیب با و در هجاهای تکیه‌دار جابه‌جا می‌شوند. همهٔ واکه‌ها در گویش هونزا (در برخی واژه‌های نمایشی) و در گویش ناگر (همچنین در نام‌های خاص و چند واژهٔ دیگر) همتای غنه‌ای دارند. همخوان‌ها. برگر (۱۹۹۸) همخوان‌های زیر را واجی می‌داند که در و نیز در شیوهٔ رومی‌نویسی او نشان داده شده‌اند: دبیره. دگرگونی‌های امروزی. زبان برشسکی عمدتاً زبانی گفتاری است تا نوشتاری. یکی از نخستین نمونه‌های ادبیات نوین برشسکی، شعرهایی بود
نخستین نمونه‌های ادبیات نوین برشسکی، شعرهایی بود که پروفسور علامه ناصرالدین ناصر هنزایی در دههٔ ۱۹۴۰ میلادی سرود. او در آغاز برای نوشتن این زبان از الفبای اردو استفاده کرد، اما به‌زودی دریافت که خط اردو برای این کار کافی نیست، زیرا حروف لازم برای نمایش برخی واج‌های ویژهٔ برشسکی را ندارد. همین موضوع او را بر آن داشت تا به تدوین یک الفبای استاندارد برگرفته از الفبای اردو بپردازد که به‌طور ویژه برای ثبت دقیق زبان برشسکی طراحی شده باشد. در این راستا، او همخوان‌های تازه‌ای همچون ݼ [tsʰ]، څ [ʈʂ]، ڎ [ts]، ݽ [ʂ]،
تازه‌ای همچون ݼ [tsʰ]، څ [ʈʂ]، ڎ [ts]، ݽ [ʂ]، ڞ [ʈʂʰ] و ݣ [ŋ] را ابداع کرد. افزون بر این، نویسندگان نوآور برشسکی به استفاده از بالانویس اعداد اردو برای نشان‌دادن الگوهای گوناگون تکیه، آهنگ و درازی واکه‌ها روی آوردند. برای نمونه، در برشسکی، نویسهٔ ـو («واو») واکه‌ای بلند با آهنگ افتان «óo» را نشان می‌دهد؛ نویسهٔ ـݸ («واو» با بالانویس «۲») واکهٔ کوتاه «o» را، و نویسهٔ ـݹ («واو» با بالانویس «۳») واکهٔ بلند با آهنگ خیزان «oó» را نمایان می‌کند. در کنار این، یک شیوهٔ نوشتاری برگرفته از الفبای لاتین به‌دست هرمان
نوشتاری برگرفته از الفبای لاتین به‌دست هرمان برگر ایجاد شد؛ روشی که نزد بسیاری از پژوهشگران و زبان‌شناسان پذیرفته شده است. «آکادمی پژوهش برشسکی» در حال حاضر هر دو شیوهٔ مبتنی بر اردو و مبتنی بر لاتین را به رسمیت می‌شناسد. در سال‌های ۲۰۰۶، ۲۰۰۹ و ۲۰۱۳، یک واژه‌نامهٔ سه‌جلدی برشسکی-اردو با همکاری «آکادمی پژوهش برشسکی» و دانشگاه کراچی، به سرپرستی پروفسور علامه ناصرالدین ناصر هنزایی و با انتشار از سوی «ادارهٔ ترکیب، تدوین و ترجمه» دانشگاه کراچی، تدوین شد. این فرهنگ لغت عمدتاً از الفبای برگرفته از اردو بهره
فرهنگ لغت عمدتاً از الفبای برگرفته از اردو بهره می‌گیرد و شیوهٔ لاتینی برگرفته از الفبای برگر را به‌شکل فرعی به کار می‌برد.
سی و نهمین جوایز سالانه موسیقی آمریکا در تاریخ ۲۰ نوامبر ۲۰۱۱ ، در تئاتر نوکیا در لوس آنجلس برگزار شد. جوایز مربوط به هنرمندان و البوم‌ها از سال ۲۰۱۱ بود. نامزدها در ۱۱ اکتبر ۲۰۱۱ معرفی شدند. این مراسم از شبکه ای بی سی پخش شد. تیلور سوئیفت و ادل از برندگان بزرگ آن شب بودند که هر کدام سه جایزه گرفتند. نامزدها. نامزدها در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۱ مشخص شدند. برندگان در متن پررنگ تر هستند. جستارهای وابسته. جوایز موسیقی آمریکا منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
جونیور اچیومنت (همچنین تحت عنواوین JA یا JA Worldwide) یک سازمان جوانان ناسودبر است که در سال ۱۹۱۹ بنیانگذاری شد. مقر این شرکت در کلرادو اسپرینگز در کلرادو در ایالات متحده آمریکا است. این شرکت با کسب‌وکارهای محلی و سازمان‌ها همکاری می‌کند تا تجربیات آن‌ها در زمینه‌هایی چون امورمالی و کارآفرینی را در اختیار دانش‌آموزان در مقاطع مختلف از کودکستان تا دبیرستان قراردهد. پیوند به بیرون. وبگاه جونیور اچیومنت
والتر یوزف فیشل (متولد ۱۲ نوامبر ۱۹۰۲ - درگذشت ۱۴ ژولای ۱۹۷۳)پروفسور یهودی‌شناسی و تاریخ دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز است والتر جوزف فیشل، پژوهشگری در زمینه یهودیان شرق و تمدن اسلامی بود. او در فرانکفورت آلمان به دنیا آمد و مدرک علوم سیاسی خود را از دانشگاه فرانکفورت دریافت کرد و سپس دکترای خود را از دانشگاه گیسن گرفت. در سال ۱۹۲۶ به اورشلیم (قدس) نقل مکان کرد، جایی که از دانشگاه عبری اورشلیم دکترای خود را دریافت کرد و به عنوان پژوهشگر و مدرس در دانشکده مطالعات شرقی منصوب شد. او تا سال ۱۹۴۵ در دانشگاه عبری
شرقی منصوب شد. او تا سال ۱۹۴۵ در دانشگاه عبری اورشلیم ماند. در سال بعد، او به طور دائم در برکلی ساکن شد و به عنوان استاد زبان‌ها و ادبیات سامی در دانشگاه کالیفرنیا مشغول به کار شد و تا بازنشستگی در سال ۱۹۷۰ در این سمت باقی ماند. پس از بازنشستگی، به عنوان استاد مطالعات یهودی در دانشگاه کالیفرنیا در سانتا کروز بازگشت و تا زمان مرگش به تدریس ادامه داد. فیشل یک پژوهشگر پرکار و فردی با علایق متعدد بود. زمینه‌های اصلی تحقیق و انتشار او حول دو موضوع عمده می‌چرخید: (۱) تاریخ جوامع یهودی در خاورمیانه، آسیای مرکزی و
(۱) تاریخ جوامع یهودی در خاورمیانه، آسیای مرکزی و شبه‌قاره هند و (۲) تاریخ و تمدن اسلامی. تحقیقات و آثار او در زمینه یهودیان در سرزمین‌های اسلامی، پیشگامانه و مشارکت‌های قابل توجهی در زمینه‌ای بود که نسبتاً به طور ناکافی مورد مطالعه قرار گرفته بود، یعنی تاریخ و فرهنگ یهودی. نخستین رساله او تحت عنوان «یهودیان در زندگی اقتصادی و سیاسی اسلام قرون وسطی» (۱۹۳۷)، که بعدها توسط دیگر پژوهشگران (مانند گویتین، ۱۹۵۵) تأیید شد، بر وجود طبقه بالای فعال یهودی، شامل بانکداران، مالیات‌گیران، خزانه‌داران دربار و
شامل بانکداران، مالیات‌گیران، خزانه‌داران دربار و خزانه‌داران در دیوان‌های خلافت عباسی، فاطمی و ایلخانی (قرن ۱۰ تا ۱۴) تأکید کرد که به دلیل مهارت‌ها و همبستگی خود به عنوان طبقه تجاری یهودی، تأثیر قابل توجهی به عنوان یهودیان دربار داشتند. پس از یک سری از سفرها به کشورهای مختلف شمال آفریقا، خاورمیانه، آسیای مرکزی و هند که عمدتاً در سال‌های ۱۹۲۶-۴۵ انجام شد، فیشل تعدادی مطالعات، مقالات و گزارش‌های قابل توجه درباره تاریخ و شرایط زندگی جوامع یهودی در عراق، کردستان، ایران، افغانستان و هند منتشر کرد. بسیاری از
ایران، افغانستان و هند منتشر کرد. بسیاری از این آثار به یهودیان ایرانی اختصاص داشت و طیف وسیعی از موضوعات مانند تاریخ اجتماعی، سیاسی و اقتصادی آنها در دوره‌های قرون وسطی و پیشامدرن (فیشل، ۱۹۳۷، ۱۹۵۰، ۱۹۸۲)، ادبیات دینی و دنیوی آنها (۱۹۴۹)، سنت‌های مذهبی و فرهنگی آنها (۱۹۵۲) و جنبه‌هایی از زندگی اجتماعی و مذهبی آنها (۱۹۵۳) را پوشش می‌داد. دومین زمینه تحقیقاتی فیشل عمدتاً حول تاریخ و تاریخ‌نگاری اسلامی قرون وسطی بود. اولین کار بزرگ او در این زمینه مطالعه «خاطرات‌نویسی» (تعریف) ابن‌خلدون (۱۳۳۲-۱۴۰۶) بود