payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سلام‌آباد (نائین)، روستایی از توابع بخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان نخلستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده است.
خنج (نائین)، نام روستایی دربخش خور و بیابانک شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان نخلستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰ نفر (۱۲خانوار) بوده‌است. جستارهای وابسته. فهرست روستاهای ایران روستای خنج در جنوب شهرستان خور و بیابانک واقع شده‌است و با مرکز شهرستان بیش از ۵۰ کیلومتر فاصله دارد. روستای خنج یک روستای قشلاقی است و ییلاق ان روستای دادکین در ۲ کیلومتری آن می‌باشد که در دل کوه قرار گرفته‌است. قبل از برق رسانی به روستای خنج در دهه ۶۰ مردم
قبل از برق رسانی به روستای خنج در دهه ۶۰ مردم در اواسط بهار به دادکین می‌رفتند و در خانه باغ‌های خود سکونت می‌گزیدند. نام این ۲ روستا در اسناد دولتی قدیمی و در عرف مردم با هم ذکر می‌شده‌است. روستای خنج و دادکین؛ پست خنج و دادکین؛ دبستان خنج و دادکین. روستای خنج در دامنه کوه قرار دارد و دارای ۲ چشمه پسلار و بالا می‌باشد و چشمه زاره که برای آب شرب استفاده می‌شده‌است چندین سال است که خشکیده‌است. بیش از ۵۰ سال است که این روستا دارای آب لوله‌کشی و تمام خانه‌ها دارای حمام خصوصی می‌باشد. اما دادکین دارای باغات
دارای حمام خصوصی می‌باشد. اما دادکین دارای باغات سرسبز و نوچنگ‌های متعدد بوده‌است. درختان کهنسال سرو آن در پایین دادکین و در بالای آن چشمنوازی می‌کرد. درختان پایین در ۲۵ سال قبل بر اثر شدت باد افتادند و از بین رفتند ولی ۲ سرو کهن ۷۰۰ ساله در بالای دادکین همچنان پابرجا می‌باشند و خطر خشکسالی و بی آبی و عدم توجه اهالی آنها را تهدید می‌کند. و در سال ۱۳۹۸ یکی از این ۲ درخت سرو کهن ۷۰۰ ساله به دلیل جاری نشدن طولانی مدت آب در جوی آبیاری دادکین (به دلیل استفاده از لوله‌های پلی اتیلن برای جابجائی و انتقال آب) خشک
لوله‌های پلی اتیلن برای جابجائی و انتقال آب) خشک شد. آب دادکین از چشمه بندره در ۲ کیلومتری عمق رودخانه دادکین در بالادست این روستا تأمین می‌شود. آب چشمه در قدیم از طریق جو به استخر دادکین می‌رسید ولی نزدیک به ۳۵ سال است که بوسیله لوله پلی اتیلن که در همان جو قرار داده‌اند این آب به استخر دادکین منتقل می‌شود. رودخانه خنج که کوه‌های دادکین شروع می‌شود و از کنار خنج می‌گذرد یکی از رودخانه‌های فصلی است که معمولاً هرساله ۲ بار سیل بزرگی از آن عبور می‌کند و آبادی‌های زیردست را تهدید می‌کند. قرار بود سدی در بالا
زیردست را تهدید می‌کند. قرار بود سدی در بالا دست دادکین بسازندکه علی‌رغم ساخت جاده برای آن عملاً ساخت سد شروع نشده‌است. در غرب خنج و دادکین رودخانهٔ عظیم دیگری است که به رودخانه کمو معروف است. رودخانه کمو دارای چشمه مستقل می‌باشد و از مراتع دادکین محسوب می‌شود و مالکیت آن بر اساس مالکیت چشمه دادکین قرار داشته‌است. ولی پس از انقلاب اهالی توافق کردند که برای انتقال آب ان اقدام کنند و مزرعه امام دشت را تأسیس کردند. بر اساس توافقات حاصله کسانی که برای انتقال اب سهمی نپرداخته‌اند از حق خود از چشمه کمو اعراض
اب سهمی نپرداخته‌اند از حق خود از چشمه کمو اعراض نموده‌اند و فی الحال چشمه کمو تأمین کننده آب مزرعه امامدشت می‌باشد. کمو دارای یک دریاچه می‌باشد. این دریاچه معروف به دریای کمو است و بیش از ۲۰ متر مساحت دارد و از عمق آن اطلاعی در دست نیست. این دریا همیشه پرآب است و سرریز آن به امام دشت می‌آید. درختان کهن پایین دست این دریا به دلیل خشکسالی و انتقال آب به مزرعه امامدشت رو به خشکی و زوال می‌باشد. دادکین دارای اب لوله‌کشی نبوده و نیست. مردم با مشک و قمقمه و دله آب را از جوی بالای استخر برمی‌داشتند و به خانه
آب را از جوی بالای استخر برمی‌داشتند و به خانه می‌آوردند. البته برای ظرف شستن و گله و گوسفندان و مرغ و خروس و الاغ و قاطر که در قدیم وجود داشت چندین حوض در مسیر آبی که برای آبیاری باغات از کوچه‌ها و باغ‌ها می‌گذشت ساخته بودند. یکی بنام حوض در مسجد - این حوض کوچک هنوز وجود دارد- و دیگری حوض سر سه کوچه و یکی هم در پایین‌تر ده بود. ولی برای استحمام مردم به نوچنگ بالای استخر معروف به حوضوی دادکین مراجعه می‌کردند. در قدیم مردم برای آبتنی به استخر می‌رفتند. معمولاً حدود ظهر استخر اب قابل توجهی داشت. ابتدا زنها و
حدود ظهر استخر اب قابل توجهی داشت. ابتدا زنها و دخترها به استخر می‌رفتند و تا حدود ساعت ۱ ظهر مردان به استخر نمی‌رفتند. پسرها و مردها هم حدود ساعت ۱ ظهر در پشت پیچ نزدیک استخر جمع می‌شدند و وقتی مطمئن می‌شدند که خانمها لباس پوشیده‌اند به استخر می‌رفتند. دبستان خنج در سال ۱۳۵۲ حدود ۳۵ دانش آموز در ۵ پایه داشت و همگی در یک کلاس و با یک معلم درس می‌خواندند. آقایان زیدابادی و لافتی و سید محمد ال داوود و احمد ثقفی از جمله آموزگاران قبل از انقلاب ۱۳۵۷ مدرسه خنج می‌باشند. بعد از انقلاب آقایان احمد ثقفی و حسن
می‌باشند. بعد از انقلاب آقایان احمد ثقفی و حسن ایزدی و علی دایی و خانم اشرف ثقفی در این دبستان آموزگاری کرده‌اند.
مهرجان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خور و بیابانک در استان اصفهان ایران است. این روستا شرقی ترین نقطه استان اصفهان از لحاظ مختصات جغرافیایی و مسکونی بودن است. جمعیت. این روستا در دهستان نخلستان قرار دارد و دارای ده هزارنفر جمعیت است که در ایام محرم و اعیاد جمعیت ان ب بیش از۴۰هزار نفر می رسد. تاریخ. یاقوت حموی در معجم‌البلدان از مهرجان نام می‌برد و می‌گوید:"مهرجان بین راه اصفهان به طبس قرار دارد و دهی بزرگ است.از گفته یاقوت چنین بر می‌آید که در قرن هفتم هجری این روستا به دلایلی که بر ما معلوم نیست
هفتم هجری این روستا به دلایلی که بر ما معلوم نیست ویران بوده است. هم‌اکنون آثار این ویرانی‌ها را به صورت تل‌های خاک در اطراف مهرجان توان دید. در کنار این خرابه‌ها دیهی به نام «ده نو» به حیات خویش ادامه می‌دهد و بی‌شک ده‌نو بر ویرانه‌های ده قدیمی بنا گردیده است. قدیمی‌ترین سنگ‌نبشته‌های مهرجان به قرن هشتم و نهم هجری تعلق دارد. وجه تسمیه. در خور آن را با همان نام باستانی، مهرگان و "مهرگون" خوانند. گویند ایرج و مهرج دو برادر بودند. ایراج روستای ارابه (ایراج) را بنیاد نهاد و مهرج روستای مهرجان را. چون کاریز
را بنیاد نهاد و مهرج روستای مهرجان را. چون کاریز مهرجان کم‌آب بود مهرج از برادر خواست تا شب‌هنگام آب ایراج به مهرجان برود. ایرج پذیرفت. دو برادر جویی کندند و با ساروج و سنگ استوار ساختند و آب ایراج در این جوی به سوی مهرجان روان گردید. آثار این جوی بین دو روستا که بیش از سه فرسنگ با هم فاصله دارند اکنون بر جای است. آثار تاریخی. قلعه. قلعه مهرجان که قسمت اعظم آن را سیلاب ویران کرده از قلاع قدیمی بخش است. پیرامون قلعه خندقی بوده که اکنون از گل و لای انباشته شده است. گنبد شمس‌الدّین. یکی از زیارتگاههای اهالی
است. گنبد شمس‌الدّین. یکی از زیارتگاههای اهالی مهرجان است. این بنا متعلق به قرن هشتم هجری و مقبره عارف و صوفی بیابانکی شمس‌الدین حاجی محمدشاه است. بر مزارش ضریحی چوبین دیده می‌شود و از نوشته سنگ قبر آن معلوم می‌شود که این عارف به شهادت رسیده است. مزرعه دهنو. در شرق روستاست و در اطراف آن ویرانه‌هایی به صورت تپه‌های مصنوعی دیده می‌شود. مسلماً روزگاری این محل روستایی آباد بوده که در اثر عواملی که بر ما معلوم نیست (مانند سیل، زلزله، جنگ و ...) ویران شده است. مزار خواجه جمال‌الدّین. جای مقبره خواجه جمال‌الدین
خواجه جمال‌الدّین. جای مقبره خواجه جمال‌الدین به درستی معلوم نیست، اما سنگ قبر مرمرینی در کنار یکی از ستون‌های مسجد جامع مهرجان در این باره دیده می‌شود که متعلق به قرن نهم هجری است. افزون بر این در دهکده شمس‌آباد مهرجان ویرانه‌های یک قلعه و چند واحد مسکونی دیده می‌شود. اقتصاد. اقتصاد روستا در گذشته بر پایه ابریشم‌تابی سنتی، نخل‌داری و گوسفند داری و شترداری استوار بوده است و هم‌اکنون 80 درصد اهالی از صنعت قالی‌بافی و ابریشم‌تابی تأمین می‌شود. وضعیت کالبدی. مهرجان از مجموع چند دهکده به نامهای شمس‌آباد،
مهرجان از مجموع چند دهکده به نامهای شمس‌آباد، شُکرآباد، مزرعه حاجی، جلالیه و ده‌نو شکل گرفته و از قرن هفتم هجری رو به ویرانی رفته است که آثار آنها را توان دید. بافت قدیمی مهرجان متشکل از ساباط‌ها و کوچه‌های تنگ و پیچ‌درپیچ است. مهرجان دارای بزرگترین نخلستان استان اصفهان است. خرمای قصبش نمونه در جهان دهستان نخلستان مهرجان... ویرایش شده توسط:میلاد بابائیان ابان 1402.
سپرو، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین، دهستان بافران در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بافران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۴ نفر (۳۸خانوار) بوده‌است. مرغداری ها. در جاده 29 کیلومتری این روستا 35 مرغداری وجود دارد که بانی اکثر آن‌ها بانک کشاورزی نائین بوده است
سهیل (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین دهستان بافران در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بافران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۸ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
فرح‌آباد (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بافران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
روستای محمدیه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در بخش مرکزی نائین قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۴۰۰ نفر (۳۶۰ خانوار) بوده‌است.
بنوید سفلی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بافران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴ نفر (۱۰خانوار) بوده‌است. منابع. روستاییی متوسظ برای خانواده بزرگ ...
بنوید علیا (بنوید بالا)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. نام این روستا از دو درخت بنه و بید به دلیل رویش فراوان این دو درخت در این منطقه گرفته شده است. در گذر زمان نام روستا از بن و بید به بنوید تغییر شکل داده است. جمعیت. این روستا در دهستان بافران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ ۳۳۱ نَفَر (۹۷ خانوار) جمعیت دارد.
نوگنبد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بافران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران کاملا متروکه است
هندچوب، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بافران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۸ نفر (۱۸خانوار) بوده‌است. منابع. حاج صفر علی دهقان نصیری پسر ارشد صادق دهقان نصیری و با کمک نوه بزرگ امیر مهدی دهقان نصیری
چاه باشه (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بافران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
خاروان (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۰ نفر (۲۳خانوار) بوده‌است.
زوروکی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸ نفر (۴خانوار) بوده‌است.
سرخونی (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
سنجدواله قلی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
صفی‌آباد (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
قاسم‌آباد (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
روستای کجان ، مرکز دهستان بهارستان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۷۳ نفر (۱۹۵خانوار) بوده‌است. موقعیت جغرافیایی. کجان(kajan)مرکز دهستان بهارستان شهرستان نائین در تقسیمات کشوری تا سال ۱۳۶۸ بخشی از برزاوند اردستان بود و از آن پس جزء منطقه بهارستان شهرستان نائین قرار گرفت. این دهستان در دامنهٔ سلسله کوه‌هایی قرار دارد که از طرف جنوب غربی به کوه‌های شهرستان کوهپایه (مارشنان
طرف جنوب غربی به کوه‌های شهرستان کوهپایه (مارشنان – بید آخوند) و امتداد آن تا جنوب شرقی گردنه ملااحمد، سلسله کوه‌های میل (این کوه با ارتفاع ۳۰۳۵ متر) و مادر کوه ادامه یافته‌است. آبرفت‌های سمت شمالی این کوه‌ها و سیلاب‌های فصلی آن گاهی تا حوالی شهرستان نائین جاری و روان می‌گردد. نام کوه‌ها از غرب به شرق عبارتند از: کوه گاجستان، کوه میل و شاه کوه. همچنین در جنوب غربی کجان کوه دیگری به نام کوه قاسم‌آباد وجود دارد. بین کوه‌ها، دره‌هایی هستند که به نام‌های: لای قاسم‌آباد، لای بید، لای آب، لای اژدها، لای خرگوشی،
لای بید، لای آب، لای اژدها، لای خرگوشی، لای سوتی و لای حاجی رمضان می‌باشند. کجان از مشرق به روستای بلان و از شمال به نیستانک و شمال غربی به نیسیان و از مغرب به زرد کوه و نهوج منتهی می‌گردد.&lt;ref name="http://www.ketab.ir/modules.php?name=News&amp;op=pirbook&amp;bcode=1532110"&gt;کتاب کجان زادگاه نیکان&lt;/ref&gt; گذشته کجان. در خصوص قدمت کجان سندی در دست نیست ولی نام‌هایی چون کجان و نام‌های ورماگو، کی بید و گل‌هست و قبور زرتشتی‌ها و آثار خرابه گبری در حوالی مهرجان نشان از قدمت بالای روستای کجان دارد.
حوالی مهرجان نشان از قدمت بالای روستای کجان دارد. تاریخ کجان متصل به تاریخ برزاوند اردستان است، بنابراین با استناد به شرح جغرافیا و تاریخ آن منطقه، می‌توان تا حدودی قدمت کجان را هم مشخص کرد. وجه تسمیه کجان. واژه‌شناسی کجان به فتح اول واژه است مرکب از (کَ ج ان) کجان در لغت به معنای جایی که همه جای آن کج است در واقع کلمه «کَجان» درست است زیرا اگر به این روستای خوش آب و هوا و بکر قبل از اسلام سفر کرده باشید می‌بینید که تقریباً جایی صاف و هموار نیست و همه چیز کج است رود خانه‌ها، درختان، تپه‌ها و حتی بسیاری از
است رود خانه‌ها، درختان، تپه‌ها و حتی بسیاری از دیوارها هم کج است • اما در عوض مردمان با فرهنگ و اصیل آن، با فرهنگ‌ترین اصالت را در تاریخ خود به ثبت نموده که نشانهٔ آن علمایی است که نام آن‌ها یادگار دل‌ها است. آب و هوای کجان. دارای آب و هوای کوهستانی و معتدل با اقلیمی نیمه کوهستانی و خشک می‌باشد. حتی کوه‌های مرتفع و درختان گردوی چند صد ساله، و باغستان وسیع و دو کشتزار گسترده، و قناتهای متعدد، نتوانسته از خشکی هوا بکاهد، اما آب و هوایی معتدل و تاحدودی خنک را به وجود آورده و زیبایی خاصی به این روستا بخشیده
به وجود آورده و زیبایی خاصی به این روستا بخشیده است و روستا دقیقاً در میان دو کشتزار مهرجان و باغستان واقع شده که این از مختصات ایرانیان قدیم در انتخاب مکان روستا در استفاده از دو نسیم است. گویش محلی کجان. مردم کجان با گویش و لهجه محلی سخن می‌گویند. این لهجه با لهجهٔ گویش نایینی اندکی تفاوت دارد. شهرهایی مانند نایین، اردستان، نطنز، جوشقان، خوانسار، مهاباد، کوهپایه، زواره، ابیانه و بخش‌هایی از استان مازندران و همچنین زرتشتیان با این ریشه گویش سخن می‌گویند. برای مثال در گلستان سعدی، به جای قاشق، از واژهٔ
برای مثال در گلستان سعدی، به جای قاشق، از واژهٔ «چِمچه» استفاده شده‌است که در زبان محلی کجان به قاشق، چمچه می‌گویند. مکان قبلی کجان. زرتشتیان کجان، پیش از اسلام تا دو قرن بعد از آن، در بالادست کشتزار مهرجان سکونت داشته‌اند، و آب شرب خود را از کاریز مهرجان برمی‌داشته‌اند. هرکس اسلام را می‌پذیرفته، به محل فعلی روستا نقل مکان می‌کرده‌است، تا کم‌کم مکان قدیمی خالی از سکنه شده و رو به ویرانی نهاده و اکنون اثری از بناهای آن دیده نمی‌شود. آثار باستانی و تاریخی کجان. قلعه کجان. در فاصله صدمتری مسجد جامع به سمت غرب
قلعه کجان. در فاصله صدمتری مسجد جامع به سمت غرب قلعه‌ای بزرگ وجود داشته‌است. این قلعه با نظر شورای قدیم هشت نفری آب کجان، خراب و به خانه تبدیل شد. قلعه گبری. در حوالی مهرجان مخروبه‌ای از قلعه وجود دارد که به پیش از اسلام مربوط می‌شود. حمام خزانه. این حمام ظاهراً متعلق به پیش از اسلام است که البته زمان ساخت آن نامشخص است. حمامی بزرگ دارای راهروهای پیچ در پیچ که ابتدا به سکوهای متعدد محل رخت کن می‌رسید. سپس با دالان پر پیچ و خم دیگر به محل گرمخانه و شست‌وشو وارد می‌شد. مقابل گرمخانه و درست روبروی درب ورودی
وارد می‌شد. مقابل گرمخانه و درست روبروی درب ورودی خزانه‌ای به طول و عرض حدود چهار متر ارتفاع و دو متر و سی سانتی‌متر قرار داشت. در قسمت زیر خزانه و درست در وسط آن یک دیگ بزرگ تعبیه شده بود که با سوختن هیزمی که از صحرا می‌آوردند، آب آن گرم می‌شد. بعدها این حمام تخریب و حمامی جدید ساخته شد. مسجد جامع کجان. مسجد جامع کجان با ستون‌های بسیار پهن چهارگوش و شبستان بزرگ و زیر زمینی وسیع برای گرم نگه داشتن در فصل زمستان و راه‌های مخفی تونلی که به قلعه و حمام راه داشته احتمالاً قدمت آن به پیش از اسلام می‌رسیده است.
احتمالاً قدمت آن به پیش از اسلام می‌رسیده است. منبری بسیار قدیمی و احتمالاً مربوط به دوران سلجوقی نیز در این مسجد وجود داشته‌است. این بنا در اواخر دهه ۱۳۶۰ تخریب شده‌است. محله‌های کجان. روستای با صفای کجان دارای ۷ محله به نام‌های زیر است: محله اسده. این محل در قسمت شمال کجان در دامن تپه کِرکِری واقع شد است. محله بالاده. در قست مغرب کجان، درست در مسیر کجان به روستای خاروان واقع شده‌است. محله پایین ده. در قسمت مشرق کجان در کنار باغستان واقع شده‌است. محله پشته. در قسمت جنوب در مجاورت راه اصلی و روبروی قبرستان
در قسمت جنوب در مجاورت راه اصلی و روبروی قبرستان بسیار قدیمی واقع شد است. (این قبرستان قدمتش به قبل از اسلام می‌رسد و هنوز آثاری از قبور زرتشتیان در بعضی از مناطق آن به چشم می‌خورد) محله قلاع. این محله در واقع «محله قلعه» بوده‌است که به غلط عده‌ای تصور می‌کنند بواسطه کلاغها این نام‌گذاری صورت گرفته و به غلط عده‌ای آن را محله عقلا می‌گویند هرچند که بزرگان و مردمان نجیبی در این محل ساکنند این محل نیز در قسمت شمال شرقی واقع شده‌است. محله سراب یا پاچنار. به علت چشمه آب بسیار قدیمی و چنار کهنسال چند صد ساله به
چشمه آب بسیار قدیمی و چنار کهنسال چند صد ساله به این نام مشهور شده‌است. محله میدان. به علت واقع شدن در کنار میدانی که در جنب مسجد جامع واقع است، به این نام مشهور شده‌است. این محله باستانی‌ترین محله کجان است. چشمه جوجی. کجان دارای محله‌های بسیاری با اسامی خاص است که به نظر گویای برخی دوران‌های تاریخی است مانند چشمه جوجی که این نام احتمالاً مربوط به دوران گورکانیان می‌باشد. محله‌های داخلی کجان. محله‌های داخلی کجان عبارتند از: بالا ده، پشته، میدان، محله، محله قُلا، پلر، محله اسده، پای چنار و محله‌های اطراف و
قُلا، پلر، محله اسده، پای چنار و محله‌های اطراف و متصل به کجان کی‌بید، ورماگو، مهرجان، کوه نخود، چشمه جوجی، گاله خون، گاله زرده، سنگ دُل دُل، ارد راست، ارد چپ، کناره، سیبستان، پروستان، ایرندو، گرشنونه، گل هست، همو. جوق‌های کجان. کجان دارای ۸ جوق یا همان جوب است به نام‌های: ۱- جوق آقا غلامحسین ۲- جوق عرفان صالحی ۳- جوق جواد علی ۴- جوق حاج علی اکبر خان ۵- جوق علی اکبر حسین ۶- جوق حاج علی آقا ۷- جوق نائینی ۸- جوق حاج محمد صالحی
وندیش، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۱ نفر (۴۹خانوار) بوده‌است.
اشکستان (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
گرداب (چادگان)، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چنارودجنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۸ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
تیرآباد (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
گل سفید دولت‌آباد ، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چنارودجنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۲ نفر (۱۴خانوار) بوده‌است.
کوگانک، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چنارود جنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۵ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
کوگانک سفلی، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چنارودجنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
جوی‌آباد ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳ نفر (۹خانوار) بوده‌ است.
دره آلوچه، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چنارودجنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۷ نفر (۷خانوار) بوده‌است.
اورگان، مرکز بخش چنارود و روستایی از توابع این بخش در شهرستان چادگان استان اصفهان ایران می باشد. مردم. مردم این روستا از طایفه استکی چهارلنگ بختیاری، می باشند.امروزه مردم این روستا به لری بختیاری صحبت می کنند. جمعیت. این روستا در دهستان چنارودجنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۴۸ نفر (۱۹۹خانوار) بوده‌است. قابل ذکر است که بیش از هشت هزار نفر با اصالت اورگانی ، در شهر اصفهان و سایر مراکز مهاجرت ساکن هستند
دلنگی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
حسین‌آباد، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چنارودجنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۱ نفر (۱۴خانوار) بوده‌است.
ده‌باد سفلی، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چنارودجنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۹۰ نفر (۴۳خانوار) بوده‌است.
شاه‌کوه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
ده‌باد علیا، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران جمعیت. این روستا در دهستان چنارودجنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۹ نفر (۳۷خانوار) بوده‌است.
کلیچه (چادگان)، روستایی از توابع بخش چنارود جنوبی شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است.مردم این روستا از ایل بختیاری می‌باشند جمعیت. این روستا در دهستان چنارودجنوبی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲۶ نفر (۵۷خانوار) بوده‌است.
پرمه علیا، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چنارود شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۵ نفر (۲۹خانوار) بوده‌است.
صالح‌آباد (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
پرمه سفلی، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چنارود شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۸۱ نفر (۱۰۰خانوار) بوده‌است.
چشمندگان سفلی، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چنارود شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۵۰ نفر (۴۹خانوار) بوده‌است.
فخرآباد (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
چشمندگان مجید، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چنارود شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۰۳ نفر (۴۶خانوار) بوده‌است.
حیدرآباد، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چنارود شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۷ نفر (۱۵ خانوار) بوده‌است.
گاله کجان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
درک‌آباد (چادگان)، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چنارود شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۳۹ نفر (۸۰خانوار) بوده‌است.
قلعه‌زنبور علیا، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چنارود شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
تقی‌آباد، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چنارود شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
نصیرآباد (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
اصفهانک ساکی، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چنارود شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳۶ نفر (۲۵خانوار) بوده‌است.
اصفهانک سفلی، روستایی از توابع بخش چنارود شهرستان چادگان در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان چنارود شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۴ نفر (۲۱خانوار) بوده‌است.
کبریائی (نائین)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نائین در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بهارستان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵ نفر (۵خانوار) بوده‌است.