payamvha/North_RAG huggingface dataset:
غزل و دوبیتی است. آدامیان علاوه بر شعر به نقاشی و داستان‌نویسی هم پرداخته و داستان‌هایش در سال‌های دور، اغلب در مجلات تهران مصور و اطلاعات هفتگی و نشریات ارمنی–فارسی به چاپ رسیده‌است. او داستان را بیشتر از این‌که از کتاب‌ها بیاموزد از رفتن میان اجتماع و به‌خصوص طبقات پایین جامعه آموخت و تحت تأثیر مشاهداتش از زندگی سخت این طبقات داستان‌هایش را نوشت و به همین دلیل همهٔ داستان‌های وی دربارهٔ فقر بود. او در شعر و نقاشی بیشتر به ساده‌نویسی گرایش دارد زیرا دوست دارد آن را بفهمند.
خلقیات ما ایرانیان، نام کتابی از محمدعلی جمال‌زاده است که در سال ۱۳۴۳ نوشته شد و درسال ۱۳۴۵ انتشار یافت. یک اثر انتقادی راجع به رفتار ایرانیان است که نظرات ۲۹ نفر از اروپائیان را نسبت به ایرانیان بازنشر میکند. نقدهای جمالزاده بر جامعۀ ایرانی با واکنش‎های تند حکومت روبرو شد. ظاهرا پس از یک سال از انتشار کتاب از محتوای آن باخبر میشوند! در سال ۱۳۴۶ آن را جمع‎ آوری کرده و گذرنامۀ ایرانی نویسنده و همسرش را تا دوسال توقیف کردند. پیش زمینه. در بهمن‌ماه ۱۳۴۲، طاهر رخشنده، مدیر مجلۀ "مسائل ایران"، از نویسندگان و
رخشنده، مدیر مجلۀ "مسائل ایران"، از نویسندگان و صاحب‌نظران دعوت کرد تا دربارۀ «خلقیات یک ایرانی امروز» آینۀ تمام‌نمایی فراهم نمایند و به دفتر مجله بفرستند . یکی از جستارهای پرمایه که در تیر ۱۳۴۳ در آن نشریه به چاپ رسید، جستار بلندی بود از محمدعلی جمال‌زاده، به نام «خلقیات ما ایرانیان» کـه در ۸ قسمت و در ۸ شمارۀ پیاپی (س ۲، شم‍ ۹ ـ س ۳، شم‍ ۸) به چاپ رسید . چون این نوشتار و دیدگاه آن بسیار انتقادی، تند و صریح بود، نظر مخالف و موافق شماری از اندیشه‌ورزان آن روزگار را به خود جلب کرد و گفتمان تازه‌ای را در این
را به خود جلب کرد و گفتمان تازه‌ای را در این میدان گشود . در ۱۳۴۵ ش، نشریۀ مذکور آن جستار را به صورت کتابی جداگانه به چاپ رساند . محتوای کتاب. این کتاب، کندوکاوی‌ است در مورد خصوصیت‌های اخلاقی ایرانیان. جمالزاده یک نوع گردآوری از نوشته‌های برجا مانده از بزرگان تاریخ در مورد خُلقیات ما ایرانیان را ابتدا در مجله مسائل ایران شماره ۴ نوشت. البته جمالزاده در پایان کتاب دیدگاه خودش را هم اضافه کرده است. بعدها به درخواست انتشارات فروغی این مقاله مفصل به صورت کتاب منتشر شد. در این کتاب هدف جمالزاده بیشتر این بوده
منتشر شد. در این کتاب هدف جمالزاده بیشتر این بوده که به ما ایرانی‌ها بگوید نقاط ضعف و قوت ما از نگاه غیر ایرانی ها کدام است. البته در مورد رواج دروغ گویی بین ایرانیان بیشتر تاکید شده است. در مجموع این کتاب به ما ایرانی‌ها عادت‌های خوب و بد مان را با بیان طنزی تلخ با رویکردی انتقادی به وقایع مملکت در دوران حکومت پهلوی نشان داده است. مهم ترین ویژگی کتاب این است که به خوبی خصوصیات اخلاقی ایرانی ها را بدون تعارف با ما در میان گذاشته است . به همین دلیل می توان گفت انتشار این کتاب بیش از سایر کتاب های جمال زاده
انتشار این کتاب بیش از سایر کتاب های جمال زاده او را در بین ایرانیان مشهور کرد نمونه هایی از متن کتاب. میرزا آقاخان کرمانی در کتاب «سی مقاله» در حق هموطنان خود چنین نوشته است : « کمتر کسی از اهالی ایران است که میرغضبی نداند یا ستم و تعدی نداند و ظلم و بی‌انصافی نپرورد و تمام سکنهٔ آن ویران و خرابه از طبقهٔ حکماء و وزرا گرفته تا حمال و بقال همه ستمگر و بی‌مروت و همه خونخوار و بی‌‌مرحمت و همه فریاد دارند که چرا ما میرغضب باشی نیستیم و همه می‌خواهند ظالم منفرد و حاکم مستبد و جلادباشی باشند.» سر هنری پاتینجر
و حاکم مستبد و جلادباشی باشند.» سر هنری پاتینجر نوشته است: « در میان خودی ایرانیان با همردیف و همشأن خویش مهربان و مؤدبند ولی در مقابل برتر از خود خاضع و متواضع و نسبت بزیردستان زورگو و متکبرند. تمام طبقات وقتی که مورد مناسبی پیدا شود متساویا خسیس و فرومایه و نادرستند و نیز از تفتین و جاسوسی در استفاده از آنچه خودشان استعداد فوق‌العاده میخوانند اباء ندارند، دروغ را در صورتی که موجب تسهیل انجام منظورشان باشد نه فقط مجاز بلکه خیلی هم بجا میدانند. از حسن‌نیت و بلندنظری و حقشناسی تماما بیگانه‌اند. در پایان این
بلندنظری و حقشناسی تماما بیگانه‌اند. در پایان این گفتار راجع باخلاق ایرانی بدون هیچگونه بیم و انکار در اثر مشاهدات شخصی خودم اصافه میکنم که بنظر من ایرانی در حال حاضر منشأ هر نوع جور و شقاوت و زبونی و بیدادگری و بزور تصرف مال غیر میباشد و مایهٔ ننگی است که طبیعت بشری را آلوده ساخته و در هیچ دوره و در میان هیچ ملتی مانند آن دیده شده است.» سر جان مکدونالد در باب اخلاق ایرانیان بدینقرار اظهار نظر نموده است: « ایرانیان چنانکه مشهور است نژادی خوش سیما و مردمانی مهان‌نواز میباشند و در مقابل مصائب بردباری و نسبت
مهان‌نواز میباشند و در مقابل مصائب بردباری و نسبت به بیگانگان مهربان هستند و در رفتار و کردار بینهایت مودب و ملایمند و حرکات و سکناتشان دلپذیر است. گفتارشان گیرنده و دلفریب و مصاحبتشان گوارا و دلپذیر است و لکن در عوض فاقد بسیاری از صفات پسندیده‌اند چنانکه در تمام فنون مکر و حیله و دروئی و ریاکاری ماهرند و نسبت بزیردستان شقی و غدار و در مقابل زبردستان افتاده و فروتن میباشند. ازین گذشته مردمی هستند بیرحم و کینه خواه و حریص فاقد ایمان و محروم از صفات قدرشناسی و شرافتمندی » شاهزاده روسی الکسیس سولتیکف در سیاحت
شرافتمندی » شاهزاده روسی الکسیس سولتیکف در سیاحت نامه خود بنام مسافرت به ایران خود درباب ایرانیان چنین نوشته است: «درستی صفتی است که در ایران وجود ندارد و همین خود کافی است که این مملکت در نظر خارجیان نفرت‌انگیز بیاید ... دروغ بطوری در عادت و رسوم این طبقه [ طبقه نوکر و کاسب و دکاندار ] از مردم ایران ( و میتوان گفت تمام طبقات ) ریشه دوانیده است که اگر احیانا یک نفر از آنها رفتاری بدرستی بنماید و یا بقول و وعده خود وفا نماید چنان است که گویی مشکل‌ترین کار دنیا را انجام داده است و رسما از شما جایزه و پاداش و
را انجام داده است و رسما از شما جایزه و پاداش و انعام توقع دارد.» جیمز موریه انگلیسی می نویسد: "در تمام دنیا مردمی به لاف زنی ایرانیان وجود ندارد. لاف و گزاف اساس وجود ایرانیان است. هیچ ملتی هم مانند ایرانیان منافق نیست و چه بسا همان موقعی که دارند با تو تعارف میکنند باید از شرشان بر حذر باشی... عیب دیگری هم که دارند دروغگوئی است که از حد تصور خارج است.. یکی از وزرا به یکی از اعضای سفارت فرانسه می گفت «ما در روز پانصد بار دروغ می گوئیم و با وجود این کارمان همیشه خرابست»... ایرانیان لبریزند از خودپسندی و
همیشه خرابست»... ایرانیان لبریزند از خودپسندی و شاید بتوان گفت که در تمام دنیا مردمی پیدا نشود که باین درجه بشخص خودشان اهمیت بدهند و برای خودشان اهمیت قایل باشند." اما جناب گوبینو، دیپلمات و دانشمند فرانسوی به جای اشاره به ظواهر، به بیان علل ریاکاری ایرانیان می پردازد و می‌نویسد: "برای چه ایرانی اینقدر ریاکار شده و چرا تا این اندازه در تقدس و اظهار زهد غلو مینماید و حال آنکه باطناً اینقدرها مومن نیست و بچه سبب غالب این مردم حرفی را که میزنند غیر از آنست که در حقیقت فکر میکنند و بقول خودشان زبانشان در گرو
در حقیقت فکر میکنند و بقول خودشان زبانشان در گرو دل دگر است... هر مذهبی که وارد ایران شود به دوروئی و شک و تردید جبلی ایرانیان برخورد خواهد کرد. ایرانی ملتی است که از چند هزار سال قبل از این با صدها مذهب مختلف بکنار آمده است و خصوصاً مساله مذاهب پنهانی بطوری این ملت را شکاک و دو رنگ و بوقلمون صفت بار آورده است که محال است شخصی بتواند بگفتهء آنها اعتماد نماید زیرا هر چه میگویند غیر از آنست که فکر میکنند و آنچه فکر میکنند غیر از گفتار آنهاست." خصوصیات ایرانیان. خصوصیات مثبت. مهمان نوازی خوش مشربی قابلیت
خصوصیات مثبت. مهمان نوازی خوش مشربی قابلیت انعطاف هوشمندی خوش‌گفتاری شهامت مهربانی ادب بردباری خصوصیات منفی. دروغگویی دورویی و نفاق شهوترانی لاابالیگری زورگیری حرص لاف زنی رشوه خواری سستی شخصیت ساخت و پاخت کاری سرهم بندی تنبلی بیرحمی کینه توزی حریص بودن قدر ناشناسی بی وفایی خودپسندی افتخار به تاریخ فریب‌کاری ستم‌پذیری و ستمگری نادانی خرافاتی بودن نداشتن روحیۀ پژوهش ترس ارجاعات. جمالزاده به عنوان کردن نظرات نویسندگان شرق شناسان و افسرانی که در نوشته های خود از خصوصیات اخلاقی ایرانیان میگویند میپردازد از
از خصوصیات اخلاقی ایرانیان میگویند میپردازد از جمله: امیانوس مارسلینوس هرودوت دو گوبینو ادوارد براون هنری پاتینجر دکتر ژان باتیست فوریه جیمز موریه گوته شاردن ولتر راولینسن سر جان ملکم هانری مارتین گوستاو لوبون پرسی سایکس ژان لارتگی هانری گوبلو تئودور‌ نولدکه سر جان مکدونالد آلکسی سولتیکف ونسان مونتی کلمان اوار متنبی شاعر عرب مسعودی ابن قتیبه دینوری میرزا آقاخان کرمانی عبدالله بن مقفع وحشی بافقی سدهی اصفهانی قائم‌مقام فراهانی علامه محمد قزوینی سید حسن تقی‌زاده ابراهیم خواجه‌نوری عارف قزوینی واکنشها. پس از
ابراهیم خواجه‌نوری عارف قزوینی واکنشها. پس از چاپ نخست کتاب در سال ۱۳۴۵ ش، چاپ دوبارۀ آن ممنوع، و جمال‌زاده نیز مغضوب حکومت وقت شد و از برخی کارهای فرهنگی برکنار گردید اداره نگارش وزارت فرهنگ گزارشی منتشر میکند و مؤلف کتاب را متهم می‌سازد«که هرجا کسی به مفاخر تاریخی ایران دشنامی بدهد،دلشان بحال‌ می‌آید و ناز شصت می‌دهند... همیشه نوشته‌ها و اشارات و کنایات او ته مزهء تلخی دارد.یک‌ نوع بدبینی و منفی بافی خاصی در نوشته‌ها و آثار او سایه انداخته و نسبت به تاریخ و مذهب این قوم با نظر نامساعد و حتی استهزاآمیزی
و مذهب این قوم با نظر نامساعد و حتی استهزاآمیزی اظهار عقیده می‌کند.گویی دلش از جایی آزرده و قصد انتقامجویی و کینه‌توزی دارد.زیرکانه و رندانه از این ملت و از این‌ دستگاه انتقام می‌گیرد.شاید آن چنان‌که دشمنانش می‌گویند تمایلات خاص مذهبی‌ او را به این راه کشانده و واقعهء قتل پدرش سید جمال واعظ[به فرمان محمد علی شاه‌ قاجار]که او نیز در زمان خودش متهم به پاره‌ای اتهامات بود دل او را بدرد آورده...گزارش مأمور بررسی‌ کتاب می‌گوید پس از دوبار چاپ خلقیات ما ایرانیان در ایران،آب رفته را نمی‌توان به جوی برگردانید.ولی
در ایران،آب رفته را نمی‌توان به جوی برگردانید.ولی بنظر می‌رسد کسی یا کسانی پس از چاپ کتاب در سال 1345 در تهران،مطالبی علیه آن با مقامهای بلند پایهء دولتی و از جمله نخست وزیر وقت امیر عباس هویدا در میان می‌نهند و بعیدنیست بررسی کتاب در ادارهء نگارش بر اثر این مراجعات صورت گرفته باشد. نخست وزیر از یکی از وزیران خود می‌خواهد کتاب خلقیات ما ایرانیان را که چاپ و منتشر شده بوده است بخواند،و نظر و رای خود را به او اطلاع بدهد. این وزیر پس از مطالعهء کتاب،می‌گوید: جمال‌زاده از خویش چیزی ننوشته،کتاب مجموعه‌ای است از
از خویش چیزی ننوشته،کتاب مجموعه‌ای است از نقل قولها اعم‌از خوب و بد دربارهء ایرانیان.بعلاوه لحن مؤلف کتاب نیز حاکی از آن است که مقصود وی از تألیف‌ کتاب اصلاح جامعه و مردم ایران است.معلوم می‌شوند و در نتیجهء داوری اینان کتاب را پس از این‌که یک سال یا یک سال و نیم در کتابفروشیها بفروش می‌رسیده است جمع‌ آوری می‌کنند،و احتمالا همزمان با جمع‌آوری کتاب است که گذرنامهء ایرانی مؤلف‌ کتاب و همسرش را می‌گیرند(ص:ج،چ)و پس از گذشت دو سال گذرنامه‌ها راب ه‌ آنان باز می‌گردانند. جستارهای وابسته. جامعه شناسی نخبه کشی کتاب
جستارهای وابسته. جامعه شناسی نخبه کشی کتاب احمد سیاحتنامه ابراهیم بیگ حاجی بابای اصفهانی زرنگی فساد در ایران
کارل منگر (زاده ۲۳ فوریه ۱۸۴۰ – درگذشته ۲۶ فوریه ۱۹۲۱) اقتصاددان اتریشی و بنیان‌گذار مکتب اقتصادی اتریش بود. او همچنین یکی از سه مؤسس انقلاب مطلوبیت نهایی است. زندگی‌نامه. کارل منگر در ۲۸ فوریه ۱۸۴۰ در گالیشیا که امروز در لهستان است، زاده شد. او فرزند یک خانواده اصیل اتریشی بود که صنعتکاران، کارمندان، افسران ارتش و موسیقیدانانی را در خود پرورش داده بود. پدر او یک وکیل و مادرش دختر یک تاجر ثروتمند بود. منگر دو برادر داشت. آنتون نویسنده پر آوازه سوسیالیست و استاد دانشکده حقوق دانشگاه وین و ماکس، وکیل و
و استاد دانشکده حقوق دانشگاه وین و ماکس، وکیل و نماینده لیبرال پارلمان اتریش بود. پسر وی کارل منگر (ریاضی‌دان) بود. کارل منگر از ۱۸۵۹ تا ۱۸۶۳ در دانشگاه‌های پراگ و وین اقتصاد خواند و بعد در تابستان ۱۸۶۳ به عنوان روزنامه نگار مشغول به کار شد. منگر در پاییز سال ۱۸۶۶ در حالی‌که به عنوان تحلیل‌گر بازار برای یک روزنامه دولتی کار می‌کرد، شغل خود را ترک گفت تا برای آزمون شفاهی دکترای حقوق آماده شود. او پس از قبولی در این آزمون، در ۱۸۶۷ به عنوان کارآموز وکالت مشغول به کار شد و سه ماه بعد مدرک حقوقش را از دانشگاه
به کار شد و سه ماه بعد مدرک حقوقش را از دانشگاه کراکوف گرفت. او پس از مدت کوتاهی به روزنامه‌نگاری اقتصادی بازگشت و به بنیان‌گذاری یک روزنامه کمک کرد منگر در کنار جِوُنز و والراس، اقتصاددانان هم‌عصری بودند که به‌طور مشترک برخی از مفاهیم اقتصادی را کشف کرده‌اند. اما این حقیقت که جِوُنز، منگر و والراس آثار خود را به‌طور همزمان انتشار داده‌اند، کاملاً تصادفی است؛ چراکه هیچ‌یک از دیگری خبر نداشت و اصولاً هرکدام از مطالعه متون متفاوتی الهام گرفته‌اند. به‌علاوه، اختلاف‌نظر آن‌ها به‌اندازه شباهت نظرشان قابل
اختلاف‌نظر آن‌ها به‌اندازه شباهت نظرشان قابل ملاحظه‌است. از یک‌سو والراس به‌خاطر تأکید بر مفهوم تعادل عمومی، با منگر و جونز تفاوت داشت و از سوی دیگر، منگر به‌خاطر تأکید بر تجریدی بودن فعالیت‌های اقتصادی، تردیدش نسبت به مفهوم تعادل و اصرار بر این‌که بسیاری از پدیده‌های اقتصادی باید در شرایط عدم تعادل توضیح داده شوند و به‌خاطر تردیدهایی که دربارهٔ استفاده از ریاضیات در تحلیل‌های اقتصادی اظهار می‌داشت، با دو نفر دیگر تفاوت دارد. جونز در انگلستان هوادارانی نیافت؛ ولی والراس هواداران چندی (البته در ایتالیا و نه
ولی والراس هواداران چندی (البته در ایتالیا و نه در فرانسه)، پیدا کرد؛ اما منگر نه فقط مریدان زیادی پیدا کرد، بلکه مریدانی مثل بوم باورک و وایزر داشت، که بعدها اقتصاددانان بزرگی شدند و عقاید منگر را در جهات مختلف شرح و بسط داده و مکتب اقتصاد اتریش را توسعه دادند. این مکتب بیش از ۵۰ سال در مقابل مکتب کمبریج (که مارشال سرآمد آن بود) و نیز مکتب لوزان (که والراس پیشگامی آن را داشت)، مطرح بود (بلاگ، ۱۳۷۵، ص ۱۱۸). نظریات اقتصادی کارل منگر. در اواخر قرن نوزدهم، از اعتبار اقتصاد کلاسیک در قاره اروپا کاسته شد چرا که
اقتصاد کلاسیک در قاره اروپا کاسته شد چرا که نظریات اقتصادی این مکتب ماهیتی بسیار انتزاعی و نظری پیدا کرده بودند. منگر به دنبال بازگرداندن علم اقتصاد به دنیای واقعی بود. نقطه شروع او نظریه ارزش بود. از نظر منگر کالاها بدین خاطر ارزش دارند که نیازهای انسان را برآورده می‌کنند. منگر بر خلاف اقتصاد کلاسیک بریتانیا که عوامل عینی (هزینه‌های تولید) را تعیین‌کننده ارزش می‌دانست، این استدلال را مطرح کرد که ارزش توسط عوامل ذهنی (مطلوبیتی که افراد از آن لذت می‌برند) تعیین می‌گردد. از نظر منگر، ارزش به‌طور عینی در خود
می‌گردد. از نظر منگر، ارزش به‌طور عینی در خود کالاها وجود ندارد، بلکه این ارزش در قضاوت افراد در مورد بهای یک کالای خاص نهفته‌است. الماس و طلا به خودی خود ارزشی ندارند، بلکه ارزش آن‌ها بدین خاطر است که انسان مایل است آن‌ها را داشته باشد. از دیدگاه منگر، ارزش از تأمین نیازهای انسانی به وجود می‌آید. نیاز انسان تقاضا برای کالایی را ایجاد می‌کند. این نیازها همچنین نیروی محرکه توسعه نهادهایی همچون مالکیت خصوصی و پول هستند. نهایتاً اینکه نیازهای انسانی باعث به وجود آمدن مبادله در اقتصاد شده و قیمت‌ها را تعیین
وجود آمدن مبادله در اقتصاد شده و قیمت‌ها را تعیین می‌کنند. به‌علاوه، منگر استدلال کرد از آنجایی که نیازهای انسانی بیشتر از کالاهای موجود است، افراد میان گزینه‌های مختلف از کالاهای موجود، گزینه مورد نظر خود را به‌صورت عقلایی انتخاب می‌کنند. یکی از مهم‌ترین نتایج این نظریه آن است که همه فعالیت‌هایی که رضایتمندی ذهنی به‌دنبال دارند، فعالیت‌های مولّدی به‌شمار می‌آیند. بر خلاف اقتصاددانان کلاسیک انگلیسی، منگر معتقد بود مبادله و تجارت از آن جهت مولّد است که افراد در صورتی حاضر به مبادله می‌شوند که کالاهایی
افراد در صورتی حاضر به مبادله می‌شوند که کالاهایی دریافتی بیش از کالاهای از دست رفته برایشان مطلوبیت داشته باشد. منگر، برخلاف کنه، اعتقاد داشت کشاورزی و صنعت هردو مولّدند چرا که کالاهای تولید به‌وسیله این دو بخش، رضایتمندی را برای مصرف‌کنندگان به ارمغان می‌آورند. یکی دیگر از دلالت‌های نظریه ارزش نسبی منگر، نادرستی نظریه ارزش کار کلاسیک (نظریه دیوید ریکاردو) است. منگر در این باره چنین می‌گوید: عامل تعیین‌کننده در ارزش یک کالا، میزان کار یا سایر کالاهای استفاده شده برای تولید آن کالا نیست. بلکه، رضایتمندی
شده برای تولید آن کالا نیست. بلکه، رضایتمندی آگاهانه افراد است که مقیاس ارزش کالاها به‌شمار می‌آید. از نظر منگر، از آنجاییکه ارزش از ذهنیت افراد نشأت می‌گیرد، تحلیل اقتصادی باید کار خود را با مطالعه افراد شروع کند. امروزه چنین دیدگاهی با عنوان فردگرایی روش‌شناسانه شناخته می‌شود. منگر همچنین این بحث را مطرح نمود که عوامل تولید (زمین، کار و سرمایه) نیز دارای ارزش هستند، زیرا به‌طور غیرمستقیم نیازهای انسان را برآورده می‌سازند؛ این عوامل برای تولید کالاهایی مورد استفاده قرار می‌گیرند که مستقیماً خواسته‌های
مورد استفاده قرار می‌گیرند که مستقیماً خواسته‌های انسان را تأمین می‌نمایند. منگر معتقد است برای شناسایی ارزش واقعی یک عامل تولید مانند نیروی کار، باید یک کارگر را از چرخه تولید خارج کرده و ببینیم که چه میزان از تولید کاسته می‌شود. میزان کاهش تولید منعکس‌کننده ارزش آن کارگر است؛ بنابراین ارزش ایجاد شده به‌وسیله هریک از عوامل تولید، به بهره‌وری نهایی آن بستگی داشته و میزان پرداختی (اجاره، دستمزد و سود) به هریک از عوامل تولید باید براساس ارزش انتظاری ایجاد شده توسط این عوامل تعیین گردد.
سایه بلند احشام، عنوان گزارشی بود که از سوی سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) در سال ۲۰۰۶ منتشر گردید. بر طبق این گزارش، پرورش دام‌ها جهت استفاده بشر، عامل ایجاد ۱۸٪ از مجموع آلاینده‌ها و گازهای گلخانه‌ای می‌باشد. درصد مزبور، رقمی بیش از سهم وسایل نقلیه در سرتاسر جهان در تولید آلاینده‌ها و گازهای گلخانه‌ای را به خود اختصاص می‌دهد.
چزاره پراندلی (زادهٔ ۱۹ آگوست ۱۹۵۷ در ارتزینوئوی، استان برشا) از بازیکنان سابق و مربیان بازنشسته فوتبال اهل ایتالیا می‌باشد. دوران بازیکنی. وی بسیار علاقه‌مند به بازی فوتبال بود و در سن ۱۷ سالگی به عضویت تیم کرمونزه درآمد. پس از درخشش، قراردادی یک ساله با تیم آتالانتا بست و در سال ۱۹۷۸ با پیراهن این تیم به میدان رفت. پراندلی از سال ۱۹۷۹ به مدت ۶ سال به عضویت تیم یوونتوس درآمد و برای این تیم ۸۹ بار به میدان رفت. در سال ۱۹۸۵ مجدداً به آتالانتا پیوست و تا سال ۱۹۹۰ مجموعاً ۱۱۹ بار برای این تیم بازی کرد. پراندلی
مجموعاً ۱۱۹ بار برای این تیم بازی کرد. پراندلی در مجموع در ۱۹۷ بازی در سری آ به میدان رفته‌است. دوران مربیگری. چزاره پراندلی پس از خداحافظی از فوتبال به مربیگری رو آورد و اولین تجربه خود را به عنوان مربی جوانان و پس از آن بزرگسالان تیم آتالانتا کسب کرد. همچنین در کارنامه وی، سابقهٔ مربیگری تیم‌های لچه، هلاس ورونا، ونتزیا، پارما، آ.اس. رم، فیورنتینا، گالاتاسرای، والنسیا و النصر امارات به چشم می‌خورد. با کنار رفتن مارچلو لیپی از سمت سرمربی‌گری تیم ملی ایتالیا پس از جام جهانی ۲۰۱۰، فدراسیون فوتبال این کشور در
پس از جام جهانی ۲۰۱۰، فدراسیون فوتبال این کشور در این سال سکان هدایت این تیم را به چزاره پراندلی سپرد. او تیم ملی ایتالیا را در مسابقات جام ملت‌های اروپا ۲۰۱۲ به مقام نایب قهرمانی رساند. وی پس از حذف ایتالیا در مرحلهٔ گروهی جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ از سمت خود به عنوان سرمربی این تیم استعفا داد. وی در سال ۲۰۲۱ از دنیا مربی گری خداحافظی نمود . افتخارات. کرمونزه یوونتوس تیم ملی ایتالیا هلاس ورونا ونتزیا
سید محمدعلی داعی‌الاسلام (متولد ۱۲۵۴_ متوفی ۱۳۳۰) شاعر، ادیب، پژوهشگر و فرهنگ‌نویس ایرانی بود. تولد و اوان زندگی. او در سال ۱۲۵۴ ش در روستای نیاک از توابع لاریجان آمل چشم به جهان گشود و به سال ۱۳۳۰ ش در حیدرآباد دکن بدرود حیات گفت. در پنج سالگی در آمل به مکتب رفت و به فراگیری قرآن و خوشنویسی پرداخت و نصاب الصبیان را در همان مکتب فراگرفت. سپس به تحصیل صرف و نحو عربی، فقه، اصول و حکمت روی آورد. پس از آن در مدرسه سپهسالار تهران، ریاضی و ادبیات فارسی خواند. در ۱۳۱۶ ق به اصفهان رفت و در خدمت استادانی چون ملا
۱۳۱۶ ق به اصفهان رفت و در خدمت استادانی چون ملا محمد کاشانی و جهانگیر خان قشقایی به تکمیل تحصیلات خود پرداخت و در محافل ادبی رکن الملک شیرازی شرکت می‌کرد. در آن دیار مناظراتی با مسیحیان داشت که در مجله "الاسلام" که شخصاً مدیریت آن را عهده‌دار بود چاپ شد و مظفرالدین شاه وی را "داعی‌الاسلام" لقب داد. در این زمان به آموختن زبان انگلیسی و لغت عبرانی روی آورد. در ۱۲۸۳ ش به حج رفت. در بازگشت به هند رفت و در آن جا زبان اردو آموخت و مجله‌ای به نام دعوةالاسلام در بمبئی دایر کرد. سپس برای همیشه به حیدرآباد دکن کوچ
دایر کرد. سپس برای همیشه به حیدرآباد دکن کوچ کرد و استاد زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه عثمانیه این شهر شد. در این ایام به فراگیری زبان‌های پهلوی، اوستایی، گجراتی، بهاشا و سنسکریت سرگرم شد، چندان که در رشتهٔ زبان‌شناسی شرق دانش گسترده به دست آورد. وی، که سال‌ها سمت استادی دانشگاه عثمانیه را به عهده داشت، در سایه حمایت مالی و معنوی حکومت نظام حیدرآباد، اثر مهم فرهنگ نظام را به دوستداران زبان و ادبیات فارسی عرضه کرد. پس از آن به درخواست دولت دکن به بررسی ریشهٔ لغات فارسی پرداخت و واژه‌نامه‌ای فارسی به فارسی
لغات فارسی پرداخت و واژه‌نامه‌ای فارسی به فارسی در پنج جلد به نام فرهنگ نظام در هند تألیف کرد و در ۱۳۰۵ ش آن را در هند چاپ و منتشر کرد. داعی الاسلام در ایام جنگ جهانی دوم به ایران بازگشت. گاهی شعر می‌سرود و در شعر از سبک هندی پیروی می‌کرد. آثار. داعی الاسلام به دلیل اقامت طولانی در هندوستان و آشنایی با زبان انگلیسی و فرهنگهای این زبان و نیز زبان سنسکریت و زبانهای قدیمی ایران به خوبی پی برده بود که در زبان فارسی فرهنگ جامعی مانند آنچه برای زبانهای اروپایی تألیف گردیده، وجود ندارد و بر آن شد که این نقص را
تألیف گردیده، وجود ندارد و بر آن شد که این نقص را رفع کند. به قول خود او در دیباچهٔ فرهنگ، بنابر مأموریتی که از طرف سلطنت اسلامیهٔ دکن یافته بود، سه سال در ایران به تحقیق پرداخت و با ادبا و مقامات وزارت معارف آن زمان مشورت کرده، به هندوستان بازگردید. وی به خوبی به این نکته پی برده بود که فرهنگهای قدیم فارسی بیشتر متضمن کلمات نامعمول و خصوصاً لغاتی بود که در اشعار شاعران به کار می‌رفت. لغت‌نویسان قدیم به متون منثور توجهی نداشتند، همچنین آوردن و معنی کردن کلمات متداولی مانند خوردن و رفتن و گفتن و شنیدن و
کلمات متداولی مانند خوردن و رفتن و گفتن و شنیدن و درخت و اسب و آب و امثال اینها را ضروری نمی‌دانستند. او لغات زبان تکلم را به قول خود از «زبان مقرر» یعنی فارسی معمول در ایران که در مدارس درس داده می‌شود و روزنامه بدان نوشته می‌شود، اتخاذ کرده‌است و تلفظ کلمات بر مبنای فارسی متداول در تهران است. شاعری. داعی الاسلام گه گاه شعر نیز می‌سرود و در شعر از سبک هندی پیروی می‌کرد. اشعار وی شامل قصیده، غزل، مثنوی، مسمط و قطعات است، اما این اشعار گردآوری نشده‌است. جنبه‌های فلسفی، انتقادی و اجتماعی درونمایهٔ سروده‌های
فلسفی، انتقادی و اجتماعی درونمایهٔ سروده‌های وی است.
جنوبی‌کپی بحرالغزالی به گونه ای گفته می‌شود که از روی سنگواره ای از انسان‌تباران که در سال ١٩٩٥ میلادی توسط میشل برونه در درهٔ "بحرالغزال" نزدیک کورو تورو در چاد کشف شد، معرفی گردید. برونه این سنگواره را ابل نام نهاد. قدمت این سنگواره با روش قدمت سنجی رادیومتری بر پایهٔ بریلیوم ٣/٦ میلیون سال تخمین زده شد.
جمجمهٔ گویس، جمجمهٔ یکی از انسان‌سایان است که در ۱۶ فوریهٔ سال ۲۰۰۶ میلادی در نزدیکی گویس، یک شاخه از رودخانهٔ آوش در منطقهٔ عفار، اتیوپی کشف شد. قدمت این جمجمه بین ۲۰۰٫۰۰۰ تا ۵۰۰٫۰۰۰ سال تخمین زده شد. این اکتشاف توسط سیلشی سماو، مسوول پروژهٔ پژوهشی دیرین انسان شناسی گونا گزارش شد. این جمجمه توسط اساهمد هومت، یکی از اعضای پروژهٔ پژوهشی دیرین انسان‌شناسی گونا، کشف شد.
حسینیهٔ آصفی () یا حسینیهٔ بزرگ (، ) حسینیه ای بزرگ در لکهنو پایتخت ایالت اوتارپرادش در هند است که توسط آصف الدوله یکی از نواب اود در ۱۷۸۴ ساخته شده. حسینیه آصفی یکی از بزرگ‌ترین بناهای شهر لکهنو و بزرگ‌ترین حسینیه جهان می‌باشد. ترکیب بنا. مجموعه حسینیه همچنین شامل یک مسجد، یک هزارتو و یک سردابه نیز می‌شود. دو دروازه با ابهت نیز دارد که افراد را به سمت تالار اصلی هدایت می‌کنند.
روابط ایران و مالزی از نزدیکترین مناسبات سیاسی ایران در شرق آسیا به‌شمار می‌رود. قبل پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ ایران دو کشور روابط دوجانبه چندانی با یکدیگر نداشتند ولی بعد از پیروزی انقلاب، دو کشور از جهات اقتصادی، مذهبی و فرهنگی تمایل به انجام همکاری‌های نزدیک با یکدیگر نمودند و سفارتخانه‌های دو دولت در کشور مقابل تأسیس شد. تا پیش از روی کارآمدن دولت نهم ایران روابط دو کشور در وضعیت مطلوبی قرار داشت و مراودات اقتصادی و علمی و سفر اتباع دو کشور در بالاترین سطح در تاریخ روابط دوجانبه بود. سید محمد خاتمی رئیس‌جمهور
روابط دوجانبه بود. سید محمد خاتمی رئیس‌جمهور ایران در ۳ نوبت به کشور مالزی سفر داشت و نخست‌وزیر مالزی هم دو سفر به ایران انجام داد؛ ولی بعد از روی کار آمدن دولت نهم و مناقشات بین‌المللی بر سر برنامه هسته‌ای ایران و به تبع آن وضع تحریم‌های علیه ایران، روابط اقتصادی دو کشور که یکی از مهم‌ترین ارکان روابط دوجانبه را تشکیل می‌داد دچار ضربه سختی شد که به‌طور کلی بر روابط دوجانبه سایه افکند. از طرفی نگاه منفی که در دولت نهم و دهم نسبت به سفر گسترده اتباع ایرانی به مالزی به وجود آمده بود و سخت‌گیری‌هایی که در این
مالزی به وجود آمده بود و سخت‌گیری‌هایی که در این زمینه جهت کاهش این سفرها انجام می‌شد، موجب کدورت و دلسردی مقامات مالزی نسبت به ایران شد که عاملی دیگر در به سردی گراییدن روابط مستحکم گذشته به حساب می‌آید.اما تا کنون روابط گرم با فراز و نشیب هایی داشتند شهروندان مالزی می‌توانند ۱۴ روز بدون نیاز به ویزا به ایران سفر کنند. در اکتبر ۲۰۱۳ اعلام شد مالزی به دلیل سوء استفاده برخی مسافرین اعتبار ویزای توریستی برای ایرانیان را از ۳ ماه به ۱۴ روز کاهش داده‌است.
جمبر بینی‌دراز، جمبر دماغ‌دراز یا جمبر پوزه‌دراز یک میمون با رنگ قهوه‌ای مایل به قرمز و درخت‌زی است که متعلق به میمون‌های دنیای قدیم است و بومی جنوب شرق آسیا و جزیره بورنئو است. این گونه به واسطه بینی بزرگش به راحتی قابل تشخیص است. رده‌بندی. میمون دماغ‌دراز از وابستگان زیرتیره Colobinae و نیز از میمون‌های جهان قدیم است. این میمون دو زیرگونه دارد: با این‌حال تفاوتی اندکی بین این دو زیرگونه به چشم می‌خورد و برخی، زیرگونه "N. l. orientalis" را به رسمیت نمی‌شناسند.
علیرضا قَزوه (زاده ۱ بهمن ۱۳۴۲)، نویسنده و شاعر ایرانی می‌باشد. قزوه در دومین دوره جشنواره بین‌المللی شعر فجر در بخش پایداری و انتفاضه، شاعر برگزیده شد. و برنده دو قلم زرین دوره یازدهم و دوره بیست و دوم می‌باشد. وی رئیس مرکز تحقیقات فارسی رایزنی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در دهلی نو بود. او با شعر بلند "مولا ویلا نداشت" به عنوان شاعر منتقد، وارد فضای هنر و ادبیات معاصر شد. قزوه در دی ماه ۱۴۰۰ با حکمی از سوی رئیس سازمان صدا و سیما به ریاست دفتر شعر، موسیقی و سرود سازمان صدا و سیما منصوب شد. او از جمله شاعران
سازمان صدا و سیما منصوب شد. او از جمله شاعران موسوم به "«"حوزه انقلاب"»" "و «"دفاع مقدس"»" بوده و درون‌مایهٔ اشعار او بیشتر، مذهبی و اجتماعی می‌باشند که در قالب شعر سپید و غزل منتشر شده‌اند. زندگی. علیرضا قزوه در اول بهمن ماه سال ۱۳۴۲، در گرمسار استان سمنان به دنیا آمد. دوران کودکی و تحصیلات را در همان‌جا گذراند و در سال ۱۳۶۱، دیپلم علوم تجربی گرفت. در سال ۱۳۶۴ وارد دانشگاه حقوق قم شد و در سال ۱۳۶۹، مدرک کارشناسی آن را دریافت کرد. چند سال بعد تحصیلات خود را در رشته کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه