payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نزدیکی بیشتری نسبت به سایر نیروهای مسلح، در آن‌ها ایجاد می‌ساخت. آن‌ها هم، در ترکیبی از حس ترس و احترام، او را «پدر آیکه» می‌خواندند. جنگ جهانی دوم. هنگام آغاز جنگ جهانی دوم، آیکه یگان‌های خود را در قالب سه هنگ اوبربایرن، براندنبورگ و تورینگن، با ۷٬۰۰۰ نفر نیرو بسیج کرد و در پی نیروی زمینی، وارد نبرد لهستان شد. جز آن‌ها، نیروهای پلیس امنیت اس‌دی نیز از جانب هیملر تخت امر آیکه، با عنوان رسمی «رهبر عالی اس اس و پلیس»، بودند و به‌شکل مستقل از نیروی زمینی، در نواحی پوزنان، ووچ و ورشو عمل می‌کردند. این نیروها
نواحی پوزنان، ووچ و ورشو عمل می‌کردند. این نیروها با حرکت پشت سر ارتش هشتم نیروی زمینی، جز موارد معدود درگیری با نیروهای پراکنده لهستانی، غالباً در کنار یگان‌های آینزاتس‌گروپن، مشغول پاکسازی عناصر سیاسی و یهودی بودند. در این حین به توصیه هیملر و به دستور هیتلر لشکر پیاده‌نظام "توتن‌کوپف" اس‌اس به فرماندهی آیکه تشکیل شد. آیکه میانه ماه اکتبر سال ۱۹۳۹ به داخائو بازگشت و لشکر خود را با سه هنگ پیاده‌نظام موتوریزه، یک هنگ توپخانه و چندین گردان مجموعاً بیش از ۱۵٬۰۰۰ نفر نیرو به شکل یک لشکر موتوریزه سازمان داد.
نفر نیرو به شکل یک لشکر موتوریزه سازمان داد. آیکه با مهارت خاصی تجهیزات لشکر را تأمین کرد. افراد تازه جذب‌شده یا انتقال‌یافته از نیروهای پلیس یا سایر یگان‌های اس‌اس به شکل مشابهی با شدت فراوان آموزش دیدند و تا هنگام تهاجم به کشورهای سفلی و فرانسه در ماه مه سال ۱۹۴۰ آماده بودند. با این وجود لشکر "توتن‌کوپف" از افسران ستادی آموزش‌دیده و مجرب بهره نمی‌برد و خود آیکه در فرماندهی میدانی و تاکتیکی آن توانایی خوبی نداشت. شجاعت متعصبانه و آمادگی جسمانی بالا در بین نیروهای لشکر نتایجی را برای آن در کارزار جبهه غربی
لشکر نتایجی را برای آن در کارزار جبهه غربی از جمله در نبرد دانکرک حاصل کرد که البته به قیمت تلفات بیشتر بود؛ به وجهی که سپهبد اریش هوپنر، فرمانده سپاه، آیکه را «قصاب» نیروهایش خواند. به هر صورت آیکه در این معرکه به صورت عملی تجربیات و آموزه‌هایی برای نبردهای آتی کسب نمود. پس از تسلیم فرانسه، لشکر او برای محافظت از اراضی تصرف‌شده ابتدا به جنوب بوردو و سپس چند نقطه دیگر فرستاده شد. این لشکر ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ سوار بر قطار به پروس شرقی رفت. دو روز پس از آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم به شوروی، نیروهای آیکه نیز
بارباروسا، تهاجم به شوروی، نیروهای آیکه نیز روز ۲۴ ژوئن از خط مرزی گذشتند. این نیروها به عنوان بخشی از سپاه ۵۶ موتوریزه ورماخت تحت امر سپهبد اریش فون مانشتاین از گروه ارتش جنوب، عملکرد خوبی از خود نشان دادند و با گذر از سد مقاومت شدید دشمن در لیتوانی، در خط استالین رخنه کردند. در این زمان، هنگام بازگشت از سرکشی از خط مقدم، روز ۶ ژوئیه خودروی آیکه روی یک مین رفت و از ناحیه پای راست به شدت مجروح شد. پس از یک عمل جراحی اضطراری، به برلین منتقل گردید. بهبودی نسبی او سه ماه به طول انجامید. به خواست خود، با
نسبی او سه ماه به طول انجامید. به خواست خود، با زخم‌هایی که هنوز التیام نیافته بودند، به جبهه شرقی بازگشت و روز ۲۱ سپتامبر سال ۱۹۴۱ فرماندهی لشکر "توتن‌کوپف" اس‌اس را مجدداً در دست گرفت. به عنوان بخشی از سپاه فون مانشتاین، لشکر او حملاتی در جنوب دریاچه ایلمن صورت داد و به تنهایی سه لشکر شوروی را منهدم کرد. به جهت نشان دادن شجاعت شخصی در میدان نبرد توصیه به اعطای نشان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین به آیکه شد که روز ۲۶ دسامبر سال ۱۹۴۱ آن را دریافت کرد. تا این زمان از کارزار در شرق لشکر او ۶٬۶۰۰ نفر را از داده
از کارزار در شرق لشکر او ۶٬۶۰۰ نفر را از داده بود درحالی‌که تنها ۲٬۵۰۰ تن نیری جایگزین دریافت کرده بود. این یگان به شدت به استراحت نیاز داشت اما همچنان در خط مقدم قرار داشت. لشکر تا پایان ماه نوامبر متحمل ۹٬۰۰۰ نفر تلفات شد. در جریان ضدحمله زمستانه ارتش سرخ لشکر "توتن‌کوپف" در کنار پنج لشکر نیروی زمینی تحت فرماندهی کلی سپاه ۲ ورماخت از روز ۸ فوریه سال ۱۹۴۲ در ناحیه دمیانسک به محاصره دشمن افتاد. سپهبد والتر فون بروکدورف-آهلفلد، فرمانده سپاه ۲ ورماخت، نیروهای آیکه را در دیواره غربی منطقه تحت محاصره قرار داد
آیکه را در دیواره غربی منطقه تحت محاصره قرار داد تا از این موضع حساس در برابر اقدام دشمن برای رخنه جلوگیری کنند. آیکه و افرادش در شرایط دشوار زمستانی مقاومت مؤثری در برابر حملات متعدد دشمن نشان دادند و یکی از لشکرهای ارتش سرخ را تقریباً از بین بردند. روز ۲۰ آوریل سال ۱۹۴۲ برگ‌های بلوط به نشان صلیب شوالیه آیکه افزوده شد و او به درجه اوبرگروپن‌فورر (معادل سپهبد) نائل آمد. خود این لشکر هم تلفات سنگینی برداشت و با از دست دادن ۶٬۰۰۰ نفر، تا ماه آوریل از مجموع ۱۷٬۰۰۰ نفر اولیه آن در آغاز عملیات بارباروسا کمتر از
نفر اولیه آن در آغاز عملیات بارباروسا کمتر از ۱۰٬۰۰۰ نفر برای آن باقی ماند. این مقدار در هفته‌های آتی به ۶٬۷۰۰ تن تقلیل یافت. تدارکات‌رسانی از طریق هوایی صورت می‌گرفت. به هر صورت لشکر توانست حلقه محاصره را بشکند و ماه مه به نیروهای کمکی از بیرون متصل شود تا مسیری باریک بین نیروهای در محاصره با خارج برقرار گردد. لشکر "توتن‌کوپف" اس‌اس در این باریکه مستقر بود تا تنها راه تنفس سپاه ۲ را باز نگاه دارد. این لشکر توانست چندین حمله دیگر دشمن را نیز دفع کند اما در این میانه تنها ۳٬۰۰۰ تن از نیروهایش باقی ماندند.
این میانه تنها ۳٬۰۰۰ تن از نیروهایش باقی ماندند. رایکه در این تمامی خود شخصاً تمامی مشکلات و سختی‌های افرادش را شریک می‌شد. لباس‌های گلی می‌پوشید، جیره اندک می‌خورد و در مقابل آتش دشمن بود. او از تلف شدن نیروهایش ابراز ناراحتی و فون بروکدورف را متهم به فدا کردن عمدی آن‌ها با قرار دادنشان در موقعیت‌های حساس می‌کرد. آیکه شکایت به نزد هیملر برد و از او خواست مابقی افرادش را از خط مقدم بیرون بکشد. او حتی در یک دیدار خصوصی با هیتلر در روز ۲۶ ژوئن در "ولفس‌شانتسه" به شکل صریحی شرایط را با او در میان گذاشت. پیشوا
به شکل صریحی شرایط را با او در میان گذاشت. پیشوا به او وعده داد تا ماه اوت لشکر در صورتی که شرایط در جنوب دریاچه ایلمن پایدار شود از خط مقدم خارج و برای بازسازی به توان اولیه به فرانسه منتقل شود. به هر صورت تحقق این وعده تا روز ۲۶ اوت به طول انجامید و تا آن زمان لشکر متحمل تلفات بیشتری شد. البته لشکر فقط از خط مقدم بیرون رفت اما به سبب حساس بودن شرایط همچنان در منطقه بود. صدای انتقاد آیکه نسبت به فرماندهی عالی وافن اس‌اس که نیروی کمکی کافی برای او نمی‌فرستاد، بلندتر شد. به هر صورت در این برهه از جنگ در
بلندتر شد. به هر صورت در این برهه از جنگ در حقیقت نیروی انسانی لازم به آن صورت نیز در اختیار هیملر نبود. اعتراضات آیکه به اندازه‌ای بالا گرفت که هیملر در نهایت او را که دچار فرسودگی رزمی جسمی و روحی شده بود، به برای دوره نقاهت به شکل نامحدود به مرخصی فرستاد. پس از او فرماندهی لشکر "توتن‌کوپف" اس‌اس موقتاً بر عهده بریگاده‌فورر ماکس زیمون، فرمانده یکی از هنگ‌های آن، قرار گرفت. لشکر درحالی‌که تنها کمتر از ۲٬۰۰۰ نفر از نیروهایش باقی مانده بود، ماه اکتبر از رزم‌گاه خارج شد. لشکر "توتن‌کوپف" اس‌اس زمستان سال
خارج شد. لشکر "توتن‌کوپف" اس‌اس زمستان سال ۱۹۴۲/۱۹۴۳ به لشکر پانتسرگرنادیر کاملاً بازسازی شد. ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ در اشغال فرانسه ویشی مشارکت داشت و سپس در ناحیه آنگولم در جنوب فرانسه مستقر بود. آیکه طبق همان روش پیشین، با شدت و بی‌امان نیروهای جدید را آموزش داد. تصمیم بر گسترش گردان زرهی آن به سطح هنگ گرفته شد تا "توتن‌کوپف" در عمل به یک لشکر زرهی بدل گردد. لشکر آیکه به جبهه شرقی بازگشت و ماه فوریه سال ۱۹۴۳ بخشی از سپاه ۲ زرهی اس‌اس اوبرگروپن‌فورر پاول هاوسر شد. این لشکر در ضد حمله فیلدمارشال فون مانشتاین
شد. این لشکر در ضد حمله فیلدمارشال فون مانشتاین در ناحیه خارکوف مشارکت داشت و عملکرد بارزی در عملیات متحرک زرهی نشان داشت. مرگ. بیش از آن که خارکوف باز پس گرفته شود، بعد از ظهر روز ۲۶ فوریه سال ۱۹۴۳ آیکه متوجه شد امکان برقراری ارتباط رادیویی با هنگ زرهی در خط مقدم وجود ندارد. آیکه با هواگرد شناسایی فیزلر اشتورش به آسمان برخاست تا از بالا شرایط در خط مقدم را بررسی کند. یک گروهان تانک اس‌اس در نزدیکی روستای میخائیلوفکا در ۱۲۰ کیلومتری جنوب خارکوف شناسایی شد اما بر آیکه و خلبان پوشیده بود که روستای آرْتِلنویه
بر آیکه و خلبان پوشیده بود که روستای آرْتِلنویه در فاصله کمتر از یک کیلومتری هنوز در دست دشمن است. همین که هواگرد تا ارتفاع حدود ۳۰۰ متری پایین آمد آتش تسلیحات دشمن از مواضع استتار شده به سمت آن گشوده شد. هواگرد کوچک بلافاصله منهدم و بین دو روستا سقوط کرد. نیروهای اس‌اس سعی کردند خود را به لاشه هواگرد برسانند اما دشمن این اجازه را به آن‌ها نداد. صبح روز بعد چند یگان از هنگ زرهی لشکر به فرماندهی هاوپت‌اشتورم‌فورر آرتسلینو مازاری مأمور به عقب راندن دشمن و بازیابی اجساد شدند. سر انجام نیروهای مازاری جسد آیکه،
اجساد شدند. سر انجام نیروهای مازاری جسد آیکه، آجودان او و خلبان را بازیافتند. مرگ آیکه روز ۱ مارس رسماً اعلام و جسدش همان روز با تشریفات نظامی کامل در روستای مجاور اوتدوچنینا دفن شد. روزنامه آلمانی‌زبان "دی سایتون" که توسط آلمانی‌های در تبعید در لندن منتشر می‌شد، مرگ آیکه را بزرگ‌ترین ضربه به اس‌اس پس از ترور راینهارت هایدریش توصیف کرد. هنگ ۶ پانتسرگرنادیر لشکر "توتن‌کوپف" اس‌اس به افتخار او «تئودور آیکه» نام گرفت. در ادامه با برگشتن ورق جنگ علیه آلمان، به دستور هیملر بقایای جسد آیکه به گورستان هِگِوالت در
هیملر بقایای جسد آیکه به گورستان هِگِوالت در ژیتومیر منتقل شد تا به دست دشمن نیفتد. به هر صورت هنگامی که تمامی اوکراین به تصرف شوروی درآمد و آلمانی‌ها عقب‌نشینی کردند جسد او همان‌جا باقی ماند. طبق عادت شوروی در از بین بردن و نبش قبر سربازان آلمانی، احتمالاً آرامگاه آیکه نیز چنین سرنوشتی داشته‌است و امروزه اثری از آن وجود ندارد. زندگی شخصی. تئودور یازدهمین فرزند خانواده و پدرش رئیس ایستگاه راه‌آهن بود. اواخر سال ۱۹۱۴ به مرخصی آمد و با برتا شْویبِل اهل ایلمناو ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دو فرزند بود که یکی
ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دو فرزند بود که یکی دختر به نام ایرما سال ۱۹۱۶ و دیگری پسر به هرمان سال ۱۹۲۰ به دنیا آمدند.
مایکوباکتریوم آسیاتیکوم ("Mycobacterium asiaticum")، مایکوباکتریوم کند رشد و فتوکروموژن است که اولین بار در سال ۱۹۶۵ از میمون‌ها جدا شد. باکتری به ندرت در انسان عفونت ریوی ایجاد می‌کند. باکتری، کلنی‌های زرد رنگ و دیسگونیک (Dysgonic) تولید می‌کند.
برنامه فضایی مرکوری یکی از پروژه‌های فضایی ناسا بود که یکی از مهم‌ترین دستاوردهای آن، ارسال نخستین فضانورد آمریکایی (جان گلن) و نخستین فضانورد آمریکایی در مدار زمین (آلن شپارد) بود.
ایوب حسین‌نژادی (زاده ۱۱ فروردین ۱۳۳۲ آستارا - درگذشته ۲۱ شهریور ۱۳۸۳) سرتیپ دوم خلبان مک‌دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ نیروی هوایی ایران بود. زندگی‌نامه. ایوب حسین‌نژادی در ۱۱ فروردین ماه سال ۱۳۳۲ در آستارا متولد شد. پس از اتمام دوره تحصیلی و قبولی در آزمون ورودی، به دانشکده خلبانی نیروی هوایی ارتش راه پیدا نمود. پس از گذراندن دوره مقدماتی پرواز و طی دوره تکمیلی به ایالات متحده فرستاده شد. حسین‌نژادی در سال ۱۳۵۶ از دانشگاه علوم هوایی ایالات متحده آمریکا در رشته خلبانی (F-4) فارغ‌التحصیل شد و سپس به وطن بازگشت.
خلبانی (F-4) فارغ‌التحصیل شد و سپس به وطن بازگشت. وی دارای دوفرزند است. جنگ ایران و عراق. ایوب حسین‌نژادی در جنگ ایران و عراق تمام توان خود را در راه پیشبرد اهداف نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران به کار بست. او در یکی از پروازهای عملیاتی بر اثر اصابت موشک و سقوط جنگنده در سال ۱۳۵۹ به اسارت درآمد و پس از ۱۰ سال اسارت در سال ۱۳۶۹ به ایران بازگشت. دوران ۱۰ ساله اسارت. ایوب حسین‌نژادی به عنوان خدمتگزار اسرا شناخته شده است. بسیاری از اسرا سلامت خویش را مدیون وی دانسته‌اند چون در دوران اسارت با کاشت حبوبات و
وی دانسته‌اند چون در دوران اسارت با کاشت حبوبات و سبزیجات به سلامت تغذیه آنان کمک می‌کرد. درگذشت. ایوب حسین‌نژادی که پروازهای جنگی متعددی را در کارنامه درخشان خود ثبت کرده‌بود و علاقه خاصی به پرواز بر پهنه خلیج فارس داشت در تاریخ ۲۱ شهریورماه ۱۳۸۳ درگذشت. یادبود در آستارا. جهت ارج نهادن به خدمات ایوب حسین‌نژادی، یکی از راه‌های مواصلاتی آستارا و همچنین شعبه فروشگاه‌های زنجیره‌ای رفاه در آستارا به یاد او نامگذاری شده است. همچنین پل هوایی اشرفی اصفهانی بر روی بزرگراه هاشمی رفسنجانی بنام ایشان نامگذری گردید.
آلن لاورن بین (، زاده - درگذشته ) فضانورد ناسا و چهارمین انسانی بود که طی مأموریت آپولو ۱۲ بر ماه گام نهاد. آلن بین، در سال ۱۹۷۳میلادی به عنوان فرمانده فضاپیما وارد نخستین ایستگاه فضایی آمریکا «اسکای‌لب» در مدار زمین شد. او پس از بازنشستگی از ناسا در سال ۱۹۸۱ میلادی به نقاشی روی آورد. او در نقاشی‌هایش از سفرهای فضایی خود از جمله به ماه الهام می‌گرفت.
ادگار دین "اد" میچل (زاده ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۰ – درگذشته ۴ فوریهٔ ۲۰۱۶) افسر نیروی دریایی و aviator، خلبان آزمایش، مهندس هوافضا و فضانورد آمریکایی ناسا بود میچل در روز ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۰ در هرفورد، تگزاس به دنیا آمد و در رشته سازمان صنعتی از دانشگاه کارنگی ملون فارغ‌التحصیل شد. وی ششمین انسانی بود که طی مأموریت آپولو ۱۴ بر کره ماه گام نهاد. وی خلبان آپولو ۱۴ بود و عضو تیم سه نفره‌ای بود که در سال ۱۹۷۱ به مأموریت فضایی اعزام شدند. میچل به همراه آلن شپارد، بیش از ۹ ساعت بروی سطح کره ماه راه رفتند و به اندازه‌گیری و
بروی سطح کره ماه راه رفتند و به اندازه‌گیری و نمونه برداری از سطح آن پرداخت. وی پس از بازگشت از فضا گفت که در لحظاتی احساس خلسه کرده و مشرف به روح خود شده‌است و باعث گرایش میچل به موضوعات ماوراءالطبیعه در دوران بازنشستگی را پدیدآورد. میشل در سال‌های پایانی عمر، وقت خویش را صرف کاوش در فیزیک، ذهن آدمی و پدیده‌های ماوراءطبیعه چون موجودات فضایی کرده بود. ادگار میچل، در روز ۴ فوریه ۲۰۱۶ در سن ۸۵ سالگی در در یک مرکز بهداشتی-اقامتی در لیک ورث، فلوریدا درگذشت.
جان واتس یانگ (زاده – مرگ ) فضانورد ناسا و نهمین انسانی است که طی مأموریت آپولو ۱۶ بر کره ماه گام نهاد. او همچنین در نخستین پرواز شاتل فضایی ناسا فرمانده پرواز و خلبان شاتل بود. او در سان فرانسیسکو، کالیفرنیا متولد و در اورلندو، فلوریدا بزرگ شد. پس از پایان دوره کارشناسی در رشته مهندسی هوافضا در مؤسسه فناوری جورجیا در سال ۱۹۵۲ به نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا پیوست. یانگ در سال ۱۹۶۲ میلادی به برنامه فضانوردی ناسا پیوست و در سال ۲۰۰۴ پس از ۴۲ سال خدمت بازنشسته شد. او با شش مأموریت فضایی یکی از
خدمت بازنشسته شد. او با شش مأموریت فضایی یکی از پرتجربه‌ترین فضانوردان ناسا محسوب می‌شد. او در میانه دهه ۱۹۶۰ دو بار با فضاپیماهای پروژه جمنای و دوبار با فضاپیماهای برنامه فضایی آپولو به فضا و کره ماه رفت.
جلیل بزرگمهر (۱۳۸۶–۱۲۹۱) وکیل و نظامی ایرانی بود. او وکالت محمد مصدق را بر عهده داشت. زندگی‌نامه. جلیل بزرگمهر به سال ۱۲۹۱ در آستارا متولد شد. پس از اتمام تحصیلات مقدماتی از "دانشکده افسری" با درجه ستوان دومی فارغ‌التحصیل شد. در دولت مصدق پس از خلع ید از انگلیسی‌ها به فرمانداری نظامی آبادان منصوب شد و پس از فراغت از تحصیل در دانشکدهٔ حقوق و علوم سیاسی دادیار دادگاه عالی انتظامی قضات و بعداً رئیس ادارهٔ غله و نان شد. پس از کودتای ۲۸ مرداد با سپهبد نقدی تماس گرفته و برای همکاری اعلام آمادگی کرد و چون سپهبد
گرفته و برای همکاری اعلام آمادگی کرد و چون سپهبد نقدی حاضر به پذیرش وکالت نشد معرفی او سرهنگ بزرگمهر به عنوان وکیل تسخیری مصدق برگزیده شد. در دادگاه تجدید نظر از سوی مصدق به وکالت برگزیده شد و به همین دلیل پس از آن اجباراً بازنشسته شد و سالها مسائل دادگاه مصدق را نگه داشت و بعدها هم کتاب «مصدق در محکمه نظامی» و آثار دیگر را منتشر کرد: مصدق به پاس قدردانی از زحمات او نوشته: شما وکیل تسخیری بودید تسخیر نشدید و از اجرای اوامرمافوق، سرباز زدید. سخنی برخلاف وجدان نگفتید و هرگونه مدارکی هم که مورد احتیاج این
نگفتید و هرگونه مدارکی هم که مورد احتیاج این جانب بود از نظر انجام وظیفه، برایم تهیه نمودید که نمی‌دانم چگونه تشکر کنم؛ و این انجام وظیفه سبب شد که بعد از ختم محاکمه، شما را از کار خارج کنند و یک عمر صحت عمل و درستکاری شما را ندیده بگیرند. بعقیده این جانب، شما چیزی گم نکردید و چنانچه نام نیک خود را با ثروتی که بعضی از راه خیانت به مملکت بدست آورده‌اند مقایسه کنید، معلوم خواهد شد کدام گواراتر و وزین تر است… وی در دوم مهرماه ۱۳۸۶ در تهران درگذشت.
کوئول شرقی ، که به عنوان «گربه بومی شرقی» نیز شناخته می‌شود، کیسه‌داری ستبردم‌سان با جثه متوسط بومی استرالیا و تاسمانی است. آن‌ها اکنون در سرزمین اصلی استرالیا منقرض‌شده به حساب می‌آیند، ولی در تاسمانی از جمله جانوران معمول با پراکندگی زیاد هستند. این جانور یکی از شش کوئول موجود است. توصیف ظاهری. کوئول شرقی در کل به اندازه تقریبی یک گربه خانگی است. طول نرها به ۶۰ سانتی‌متر می‌رسد و وزنشان نزدیک ۱٫۳ کیلوگرم است. پوست ضخیم آن‌ها با خال‌هایی سفید پوشیده شده‌است. رنگ پوست از حنائی روشن تا نزدیک به سیاه متغیر
رنگ پوست از حنائی روشن تا نزدیک به سیاه متغیر است. روش تشخیص این جانوران از کوئول‌های ببری بدن باریکشان است با دمشان که خالی بر آن وجود ندارد. رفتار. کوئول شرقی جانوری تک‌زی است و در شب به تنهایی به شکار طعمه‌هایی چون حشرات و پستانداران کوچک می‌پردازد. آن‌ها همچنین گاه به خوردن مردارهایی که توسط شیطان تاسمانی شکار شده‌اند می‌پردازند. فصل جفت‌گیری در اوایل زمستان آغاز می‌شود و ماده‌ها تا ۶ فرزند به دنیا می‌آورند. از این فرزندان، تنها نخستین بچه‌های که بتوانند خود را به سینه مادر برسانند زنده خواهند ماند.
خود را به سینه مادر برسانند زنده خواهند ماند. شیردهی تا ۱۰ هفته ادامه دارد و فرزندان در هنگامی که مادر به دنبال غذا است در لانه می‌مانند.
چارخو تاسمانی پرنده‌ای بی‌پرواز از تیره یلوگان و یکی از ۱۲ گونه پرنده بومی جزیره استرالیایی تاسمانی است. با آنکه بسیاری از پرندگان بی‌پرواز توسط انسان‌ها منقرض شده‌اند، چارخو تاسمانی نه تنها منقرض نشده‌است که از ورود کشاورزی نوین به تاسمانی توسط اروپاییان سود برده‌است. توصیف ظاهری. چارخو تاسمانی پرنده‌ای چاق و بی‌پرواز است که طولی برابر ۴۳ تا ۵۱ سانتی‌متر دارد. بخش بالایی بدن این پرنده به رنگ قهوه‌ای زیتونی با الگوهای سفید بر پهلوها است. زیر بدن تاریک‌تر است با رنگی متمایل به خاکستری آبی‌رنگ. دم کوتاه این
با رنگی متمایل به خاکستری آبی‌رنگ. دم کوتاه این پرنده رنگی نزدیک به سیاه دارد و اغلب راست نگه داشته می‌شود. پاهای آن راست و قدرتمند هستند که به پنجه‌های قوی‌ای می‌رسند. رنگ چشم‌ها قرمز روشن است و رنگ نوک زرد متمایل به سبز. پرندگان جوان‌تر ظاهری همانند بزرگترها دارند ولی رنگ بدن کم‌رنگ‌تر از رنگ بدن آن هاست و در زیر بدن نیز نقطه‌های سفیدرنگ مشخص‌تری دارند. نوک آن‌ها زرد متمایل به سبز و چشم‌ها، همانند بالغ‌ها، قرمز است. نرها اغلب نوک و پاهای بزرگتری دارند ولی اغلب نمی توان دو پرنده نر و ماده را از روی ظاهر
اغلب نمی توان دو پرنده نر و ماده را از روی ظاهر از هم تشخیص داد.
گلبهار ماهیدوران سلطان شهبانو عثنانی وشاهدخت قفقاز متولد(۱۵۰۰_۱۵۸۱)درشبه جزیره تامان بود.
پرویز همایون‌پور، (زاده شهریور ۱۳۱۸ – درگذشته شهریور ۱۳۹۱) پژوهشگر و مترجم ایرانی آثار میلان کوندِرا، نویسنده مشهور چکی-فرانسوی بود. زندگی‌نامه. پرویز همایون‌پور در شهریور ۱۳۱۸ در شهر شیراز به دنیا آمد. او دکترای علوم سیاسی را در سال ۱۹۶۷ از دانشگاه لوزان سوئیس دریافت کرد و پس از کار در مؤسسه برنامه‌ریزی آموزشی وزارت علوم ایران، سال‌ها به عنوان مشاور امور آموزشی در سازمان علمی، آموزشی و فرهنگی ملل متحد، یونسکو، فعالیت می‌کرد. پرویز همایون‌پور پس از سال‌ها همکاری با وزارت علوم ایران و یونسکو به پروژه‌هایی
همکاری با وزارت علوم ایران و یونسکو به پروژه‌هایی تحقیقاتی پرداخت که در ارتباط با این پروژه سفرهایی نیز به سوئیس داشت. وی کتاب‌های متعددی از جمله برخی از آثار مهم میلان کوندرا همچون «بار هستی»، «هویت»، و «هنر رمان» را برای نخستین بار به فارسی ترجمه کرد. وی اخیراً کتابی هم با عنوان «دربارهٔ قالی‌بافی و عشایر» نوشت که در آستانه انتشار قرار دارد. تألیف کتاب‌هایی چون «پیکار سوادآموزی»، «آموزش و پرورش در خدمت تحول بنیادی جامعه» و «جیران زن عشایر و چنته» از دیگر فعالیت‌های پرویز همایون‌پور است. بیشتر کار پرویز
فعالیت‌های پرویز همایون‌پور است. بیشتر کار پرویز همایون‌پور در یونسکو در آفریقا گذشت و پس از بازنشستگی، حدود ۱۵ سال پیش به ایران بازگشت و مشغول کارهای تحقیقاتی شد. درگذشت. پرویز همایون‌پور سوم شهریورماه به هنگام شنا در دریاچه لمان در نزدیکی ژنو ناپدید شد و یک هفته بعد، دهم شهریورماه، پیکر بی‌جانش پیدا شد. خبر درگذشت پرویز همایون‌پور را برادر دوقلویش، هرمز همایون پور روز سه‌شنبه ۱۴ شهریورماه اعلام کرد. برادر وی: «بر اساس گزارش پلیس ژنو، برادرم چند روز پیش و به رسم معمولی که برای خود گذاشته بود، برای شنا به
به رسم معمولی که برای خود گذاشته بود، برای شنا به دریاچه لمان در این شهر می‌رود، ولی بر اثر سرمای آب دریاچه، سنکوپ می‌کند و می‌میرد.» وی در عین حال تأکید کرد که برادرش به رغم کهولت سن (دارا بودن ۷۳ سال)، از لحاظ جسمی نسبتاً توانمند بوده، اما به گفته پلیس، گویا سرمای این دریاچه در آن روز به حدی بالا بوده که بدن وی تحمل آن را نداشته است.
سعید قاسمی‌نژاد فعال دانشجویی، دبیرکل دانشجویان و دانش آموختگان لیبرال ایران و مدیر مرکز ایرانی مطالعات لیبرالیسم است. او همچنین عضو پیوسته پژوهشی و مشاور ارشد امور ایران در بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها (اف‌دی‌دی) در واشینگتن دی سی آمریکاست. او عضو شورای سیاستگذاری فصلنامه "فریدون" است. قاسمی نژاد لیسانس و فوق لیسانس خود را در مهندسی عمران و مهندسی ترابری از دانشگاه تهران اخذ کرد. او هنگام تحصیل در ایران، درگیر فعالیت‌های دانشجویی بود. در تاریخ ۲۵ خرداد ۱۳۸۲ به مدت ۲۰ روز را در بند ۳۲۵ زندان اوین در سلول
به مدت ۲۰ روز را در بند ۳۲۵ زندان اوین در سلول انفرادی از سوی حفاظت اطلاعات زندان بازداشت گردید. اتهامات وی اغتشاش و اخلال در نظم عمومی عنوان شده است. دادگاه انقلاب وی را در ۱۷ شهریورماه ۱۳۸۶به جرم اقدام علیه امنیت ملی از طریق تحریک به اغتشاش به دو سال حبس محکوم کرد. تعدادی از دانشجویان بازداشت شده از جمله قاسمی‌نژاد و پیمان عارف مجبور شدند اعترافات اجباری انجام دهند. قاسمی نژاد در رشته‌های توسعه پایدار در ساخت و ساز و شهری و علوم مالی در مقطع فوق لیسانس ادامه تحصیل داد. او تحصیلاتش در دوره دکترای علوم
ادامه تحصیل داد. او تحصیلاتش در دوره دکترای علوم مالی را در باروک کالج نیویورک ادامه می‌دهد. سعید در زمینه مهندسی عمران به عنوان مهندس طراح و مدیر پروژه در پروژه‌های بزرگ راه و فرودگاه در ایران فعالیت کرد. در فرانسه همزمان با ادامه تحصیلش به عنوان محقق در زمینه مهندسی ژئوتکنیک مشغول به کار شد، وی سابقه همکاری با شرکتهای سرمایه‌گذاری و بیمه را نیز در کارنامه کاری خود دارد. قاسمی‌نژاد از مؤسسان و سخنگوی گروه دانشجویان و دانش‌آموختگان لیبرال ایران بوده است. این گروه در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ ایران از مهدی
گروه در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ ایران از مهدی کروبی حمایت کرد. او در اردیبهشت ۱۳۹۸ به عنوان یکی از چهار عضو شورای مشاوران سازمان سیاسی فرشگرد اعلام شد. قاسمی‌نژاد از پیمانکاران وزارت امور خارجه آمریکا در پروژه ایران دیس اینفو در زمان ریاست جمهوری دونالد ترامپ بود. از قاسمی‌نژاد مقالاتی به زبان فارسی در روز آنلاین ادوار نیوز، بامداد خبر، چراغ آزادی منتشر گردیده است. همچنین وی به عنوان تحلیلگر دربارهٔ موضوعات مرتبط با سیاست و اقتصاد ایران با رسانه‌های دیداری و شنیداری مختلف ایرانی و خارجی از جمله تلویزیون
و شنیداری مختلف ایرانی و خارجی از جمله تلویزیون صدای آمریکا، فرانس ۲۴، رادیو بین‌المللی فرانسه، رادیو فردا، تلویزیون بی‌بی‌سی فارسی، رادیو زمانه، رادیو دویچه وله … مصاحبه داشته است. جاناتان کورنیکوس سخنگوی سابق نیروهای دفاعی اسرائیل در مصاحبه‌ای با سی‌ان‌ان در اکتبر ۲۰۲۴، از قاسمی‌نژاد به عنوان یکی از کارشناسان اف‌دی‌دی یاد کرد که در تهیه نقشه اهداف در ایران در حمله احتمالی اسرائیل به این کشور نقش داشته‌اند. دیدگاه‌ها. در سال ۱۴۰۰، قاسمی‌نژاد ایده‌پرداز تشکیل جمعی به نام «انجمن شهریار» با ایده
تشکیل جمعی به نام «انجمن شهریار» با ایده «نوپهلوی‌گرایی» شد. به اعتقاد او این ایده دارای مشخصه‌های آزادی‌گستری، واقع‌گرایی، ایران‌گرایی و توسعه‌محوری است. او فرم حکومتی پادشاهی را «بسیار بهتر و موثرتر» از جمهوری می‌داند. او نسبت به ایده سانترالیسم دموکراتیک ولادیمیر لنین ابراز علاقه کرده و از آگوستو پینوشه دیکتاتور سابق شیلی با عنوان «عزیز سفرکرده که شیلی را … نجات داد و از سالوادور آلنده بسیار بهتر بود» یاد کرده است. آلنده رئیس‌جمهور سوسیالیست و منتخب دموکراتیک مردم شیلی بود که در کودتایی با حمایت سیا به
مردم شیلی بود که در کودتایی با حمایت سیا به دست پینوشه سرنگون‌شد.
سر جوزف نورمن لاکیر (زاده ۱۷ مه ۱۸۳۶ تا ۱۶ اوت ۱۹۲۰) یک دانشمند و اخترشناس (FRS) اهل انگلستان بود. او و دانشمند فرانسوی ژول ژانسن هر دو به عنوان نخستین کسانی که توانستند هلیم را شناسایی کنند، دانسته می‌شوند. همچنین لاکیر به عنوان بنیانگذار و نخستین ویراستار نشریهٔ نیچر به یاد آورده می‌شود.. زندگی. لاکیر در شهر راگبی وارویکشایر به دنیا آمد. او آموزش در مدرسه را مانند دیگران سپری کرد و پس از آن به فرانسه و سوئیس سفر کرد و سرانجام در ویمبلدون در جنوب لندن ساکن شد. او در آغاز یک اخترشناس غیرحرفه‌ای بود که
ساکن شد. او در آغاز یک اخترشناس غیرحرفه‌ای بود که علاقهٔ ویژه‌ای به خورشید داشت اما کم کم توانست سطح خود را بالا برد و مدیر رصدخانهٔ فیزیک خورشید کنزینگتون لندن شود. در دههٔ ۱۸۶۰ لاکیر با دستگاه‌های طیف‌سنجی آشنا شد و علاقهٔ ویژه‌ای به کار با آن پیدا کرد. او دریافت که با کمک این ابزار پژوهشی می‌توان مواد سازندهٔ جرم‌های آسمانی را شناسایی کرد. لاکیر در خانهٔ تازه‌اش در وست همستد پژوهش‌هایش را با تلسکوپ اینچی اش که پیشتر در ویمبلدون هم داشت، از سرگرفت. لاکیر در رویداد خورشیدگرفتگی سال ۱۸۶۸ توانست هنگام طیف
در رویداد خورشیدگرفتگی سال ۱۸۶۸ توانست هنگام طیف سنجی یک خط زرد طیفی را ثبت کند. این خط مربوط به طول موج ۵۸۸ نانومتر بود که اندکی از خط معروف به D که مربوط به سدیم بود کمتر بود. این خط زرد را نمی‌شد به هیچ یک از عنصرهای شناخته شده در آن روزگار نسبت داد برای همین لاکیر پیشنهاد داد که این خط می‌تواند مربوط به یک عنصر تازه باشد. او این عنصر نو را هلیم نامید برگرفته از واژهٔ یونانی "Helios" به معنی خورشید. در همان رویداد خورشیدگرفتگی بود که ژول ژانسن هم توانست خط زرد طیفی هلیم را ثبت کند و به وجود عنصر تازه پی
زرد طیفی هلیم را ثبت کند و به وجود عنصر تازه پی ببرد. به همین دلیل شناسایی عنصر هلیم را به لاکیر و ژانسن، هر دو با هم نسبت می‌دهند. هلیم موجود در زمین نزدیک به ۱۰ سال بعد توسط ویلیام رمزی شناسایی شد. لاکیر در این دستاورد با رمزی همکاری کرده بود. لاکیر در سال ۱۸۶۹ برای آسان تر کردن داد و ستد دانش و دستاوردها میان دانشمندان، یک نشریهٔ عمومی دانش با نام "نیچر" را پایه‌گذاری کرد و تا اندکی پیش از مرگش ویراستار این نشریه باقی‌ماند. لاکیر برای مشاهدهٔ خورشیدگرفتگی‌های آینده در سال‌های ۱۸۷۰ (در سیسیلی)، ۱۸۷۱ (در
آینده در سال‌های ۱۸۷۰ (در سیسیلی)، ۱۸۷۱ (در هند) و ۱۸۹۸ (در هند) به آن سرزمین‌ها سفر کرد. وی پس از بازنشستگی در سال ۱۹۱۱ یک رصدخانه در نزدیکی خانه‌اش در سالکومب رجیس نزدیک سیدماوٍث بنا کرد. این رصدخانه به رصدخانهٔ تپه (Hill Observatory) مشهور شد. اما پس از مرگش نام آن به رصدخانهٔ نورمن لاکیر تغییر کرد. این رصدخانه چندی از آن دانشگاه اکستر شده بود اما اکنون از این دانشگاه گرفته شده‌است. لاکیر در سال ۱۹۲۰ در خانه‌اش در سالکومب رجیس از دنیا رفت و در حیاط کلیسای سینت پیتر و سینت ماری به خاک سپرده شد.