payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هستند، به سادگی قابل تشخیص از آثار سایر هنرمندان نمی‌باشند. این موضوع به‌خصوص در مورد آثاری که در سال‌های آخر اقامتش در تفلیس کشیده‌است بیشتر صدق می‌کند، چرا که از فن و شیوه خاص موروثی خانواده‌اش فاصله گرفته‌اند. امروزه علاوه بر موزه‌های مختلف در سراسر دنیا، تعدادی از آثار این هنرمند در نگارخانه ملی ارمنستان و گرجستان قرار دارد. سرگئی پاراجانف فیلمساز نامدار ارمنی- روسی در سال ۱۹۶۷ مستند کوتاهی دربارهٔ هاکوپ هوناتانیان با همین نام ساخته‌است. سفر به ایران. هاکوپ هوناتانیان در سال‌های پایانی عمر گرایش و
هاکوپ هوناتانیان در سال‌های پایانی عمر گرایش و علاقه خاصی به نقاشی‌های شرقی، به ویژه ایرانی پیدا کرد. این شیوی هنری برای او و مردم قفقاز تازگی داشت. هاکوپ پس از مواجهه با رکود اقتصادی آن روزهای تفلیس به دلایل اقتصادی و به منظور کسب تجربه‌های جدید در سال ۱۸۶۵ (۱۲۳۹) رهسپار ایران شد و در خانه دخترش در تبریز اقامت کرد و پس از یک سال اقامت در تبریز، به تهران عزیمت نمود. در تهران نخست به نام نقاش به دربار ناصرالدین شاه قاجار معرفی شد و سپس، با تجربه چندین ساله‌ای که در نقاشی چهره داشت، به کشیدن تمثال ناصرالدین
که در نقاشی چهره داشت، به کشیدن تمثال ناصرالدین شاه پرداخت. با مرگ نقاش‌باشی دربار، میرزا ابوالحسن غفاری معروف به صنیع الملک، ناصرالدین شاه پس از بازدید از این نقاشی، لقب نقاش‌باشی دربار را به او اهدا و او را به دریافت نشان علمی نایل کرد. هاکوپ هوناتانیان، در ۱۸۸۱ (۱۲۶۰) در تهران چشم از جهان فروبست و در کلیسای گئورگ مقدس واقع در دروازه قزوین تهران به خاک سپرده شد. آثار مهم هنری در ایران. بنا بر روایتی زمانی که نقاش در تبریز زندگی می‌کرده‌است، خواب‌نما می‌شود و سپس شمایل حضرت علی را می‌کشد. استاد یحیی ذکا
و سپس شمایل حضرت علی را می‌کشد. استاد یحیی ذکا این نقاشی را یکی از اولین آثار موجود هاکوپ در ایران می‌داند. در این نقاشی علی ابن ابی طالب قبای قهوه‌ای بر تن و دستاری سبز بر سر دارد. دست راست خود را بر روی غلاف شمشیر قرار داده، در دست دیگر تسبیحی گرفته‌است و بر روی حصیری که روی تخت انداخته شده نشسته‌است. نقاش تحت تأثیر نقاشی ارمنی و کلیسایی مسیحی دو فرشته که بالای سر امام حلقهٔ گلی را نگه داشته‌اند کشیده‌است. علاوه بر هاله نور دور سر، چشمی نورانی از آسمان پرتو خود را بر سر امام ساطع می‌کند. بخش بالای شمایل
خود را بر سر امام ساطع می‌کند. بخش بالای شمایل دارای قوس تزیینی است که دور تا دور نقاشی را فراگرفته. این اثر در اندازه ۱۰۳×۷۲ سانتی‌متر، بدون تاریخ و امضا در گنجینه هنرهای تزئینی اصفهان به شمارهٔ ۶۰۸ نگه‌داری می‌شود. به نظر می‌رسد این اثر متعلق به شمایل خانه ناصرالدین شاه بوده و پس از مرگ او به دست حاجی محتشم السلطنه می‌رسد. وجود تابلویی با ابعاد کوچکتر از این اثر با قاب زرین الماس نشان در موزه جواهرات ملی ایران دلیل ارتباط این دو اثر با دربار ناصری‌ست. اثر مهم دیگر نقاشی رنگ روغن تمام قد ناصرالدین شاه
اثر مهم دیگر نقاشی رنگ روغن تمام قد ناصرالدین شاه است. این اثر، که دو متر طول دارد، شاه را با سرداری، شلوار یراق دوزی، کلیجه ترمه خزدار، کلاه بلند و جقه پردار جواهرنشان و نشان مرصع‌کاری به شکل خورشید و تمثال امام علی در گردن به نمایش می‌دهد. وجود تمثال امام علی ارتباط این اثر را با اثر قبلی از نظر تاریخی و موضوعی آشکار می‌کند. این اثر هم‌اکنون در موزه تاریخ هنر وین به شمارهٔ ۲۶۹۱ نگه‌داری می‌شود. از دیگر آثار هنری باقی‌مانده از این نقاش می‌توان به نقاشی‌های دیواری کلیسای تادئوس و بارتوقیمئوس اشاره کرد که
دیواری کلیسای تادئوس و بارتوقیمئوس اشاره کرد که هاکوپ پس از آمدن به تهران، بنا به سنت خانوادگی خود به آن پرداخته بود. این نقاشی‌ها که شامل گل و گیاه و پرندگان است و به طرز زیبایی با رنگ و روغن نقاشی شده، در ۱۹۷۰ میلادی هنگام مرمت دیوارهای کلیسا از زیر گچ نمایان شد. در میان نقاشی‌های مجموعه‌های خصوصی همچنین می‌توان به تصاویر ناصرالدین شاه و مظفرالدین شاه که در سال‌های ۱۸۷۰–۱۸۷۲ میلادی به تصویر کشیده شده‌اند اشاره کرد.
آرمن حق‌نظریان (۵ مه ۱۹۴۱ در تهران - ۱۹ فوریهٔ ۲۰۰۹ در شهر آخن)، معمار ارمنی‌تبار اهل ایران در زمینه کلیساها بود. زندگی‌نامه. آرمن حق‌نظریان در ۵ مه ۱۹۴۱ (۱۵ اردیبهشت ۱۳۲۰)، در تهران، در یک خانواده هنرمند و تحصیل کرده به دنیا آمد. والدینش از بازماندگان نسل‌کشی ارمنی‌ها منطقهٔ نخجوان بودند که در ۱۹۱۸م به ایران مهاجرت کردند. پدرش، «هوانس»، با تحصیلات دکترا در دانشگاه‌های تهران تدریس می‌کرد و مادرش، «آروسیاک»، نیز در دانشگاه، موسیقی تدریس می‌کرد. دکتر حق‌نظریان تحصیلات متوسطهٔ خود را در مدرسهٔ ارمنیان (کوشش
تحصیلات متوسطهٔ خود را در مدرسهٔ ارمنیان (کوشش داوتیان تهران)، در ۱۹۵۹م، به پایان رساند. دو سال بعد، برای ادامهٔ تحصیل در رشتهٔ مهندسی معماری در دانشگاه آخن به آلمان رفت. در ۱۹۶۸م در همین دانشگاه، در مقطع دکترا، ادامهٔ تحصیل داد و بالأخره در ۱۹۷۳م فارغ‌التحصیل شد. دکتر آرمن حق‌نظریان از سال‌های آغازین تحصیلات خود در دانشگاه آخن آرزوی بازگشت به ایران و مطالعه بر روی کلیساها و روستاهای ارمنیان را داشته، و حتی پایان‌نامهٔ دکترای خود را بر اساس مطالعاتش بر روی قره‌کلیسا نوشت. او سفرهای تحقیقاتی خود را به
روی قره‌کلیسا نوشت. او سفرهای تحقیقاتی خود را به منطقهٔ شرقی ترکیه از همان سال‌های تحصیل آغاز کرد. نخستین سفر او در ۱۹۷۰ م اتفاق افتاد. او در این خصوص می‌گوید: مطالعات خود را از سال ۱۹۷۲م آغاز کرد و نخستین سفر او به مناطق شرقی ترکیه بود، با منابع شخصی خود که دو سال به طول انجامید. به غیر از مسائلی که طی مسافرت با آن رو به رو بود، مانند سختی‌های سفر، بار مشکلات هزینه‌های سنگین گروه‌های تحقیقاتی نیز بردوش وی بود و اگر شکیبایی همسرش، «مارگاریت»، نبود، که او هم فارغ‌التحصیل رشتهٔ مهندسی از دانشگاه آخن بود،
هم فارغ‌التحصیل رشتهٔ مهندسی از دانشگاه آخن بود، شاید در همان سال‌های آغازین فعالیتش مجبور به ترک آن می‌شد. دکتر حق‌نظریان، که آثار به جای مانده از ارمنیان مناطق شرقی ترکیه را همچون فرزندان یتیم ملتی نابود شده می‌پنداشت، برای نجات آن‌ها از هیچ تلاشی فروگزاری نکرد و تمام سرمایه و عمر خود را وقف این کار کرد. آرمن حق‌نظریان تنها کسی بود که در سال‌های ۱۹۷۰–۱۹۸۰م با تمامی مشکلات و تن دادن به خطرات سفر به تحقیق در خصوص آثار فرهنگی ارمنیان در این مناطق همت گماشت. روش تحقیقات او بسیار منحصر به فرد بود و تفاوت
روش تحقیقات او بسیار منحصر به فرد بود و تفاوت بسیاری با مطالعات محققان اروپایی داشت. او با برنامه‌ریزی و هدف مشخص وارد منطقه می‌شد و در کنار مطالعه و نقشه‌برداری از بناها به مطالعهٔ بافت اجتماعی، آداب و رسوم، گروه‌های مذهبی و نژادی موجود و وضعیت اقتصادی اهالی منطقه نیز می‌پرداخت. مطالعات مردم‌شناسی گروه‌های تحقیق دکتر حق‌نظریان دارای اهمیت بسیار است زیرا اطلاعات جالبی را در خصوص چگونگی جایگزینی اقوام مختلف، طی نه دههٔ اخیر، در مناطقی که از سکنهٔ ارمنی خالی شده بود ارائه می‌کند. به علت بیماری، در ۱۹ فوریهٔ
شده بود ارائه می‌کند. به علت بیماری، در ۱۹ فوریهٔ ۲۰۰۹ (۱ اسفند ۱۳۸۷)، در سن ۶۷ سالگی در شهر آخن بدرود حیات گفت و خاکستر وی در کنار کلیسای آرامستان دیر ساغموساوانک در ارمنستان، که به دست خود وی مرمت شده بود، دفن شد. فعالیت‌ها. در سال ۱۹۸۳ م، مؤسسهٔ مطالعات معماری ارمنیان را در آخن تأسیس کرد. این مؤسسه دو هدف اصلی را دنبال می‌کند: «مطالعهٔ بناهای به جای مانده از ارمنیان در کل مناطق فلات ارمنستان و بررسی اسناد، مدارک و عکس‌های جمع‌آوری شده و ارائهٔ آن به جهانیان برای آشنایی ملل مختلف با معماری ارمنی و
جهانیان برای آشنایی ملل مختلف با معماری ارمنی و جلوگیری از ادامهٔ تخریب این بناها، چرا که او اعتقاد داشت این روش تنها راه جلوگیری از نابودی میراث فرهنگی یک ملت است» دکتر آرمن حق‌نظریان، به عنوان مهندس معمار، در بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۲م در بازسازی بناهای تاریخی ارمنیان در ایران، فعالیت چشمگیری داشت، در بازسازی کلیساهای حوزهٔ رود ارس با دولت ایران همکاری نمود. او در سال‌های فعالیتش در ایران بسیاری از بناهای ارامنه ایران در مناطق ماکو، خوی، سلماس، ارومیه، ارسباران، اصفهان، تهران و غیره را مورد مطالعه قرار
اصفهان، تهران و غیره را مورد مطالعه قرار داد و شماری از تحقیقات خود را برای درج در کتاب‌های معماری ای که در میلان ایتالیا چاپ می‌شد در اختیار مؤسسهٔ مربوطه گذاشت. بخشی از مطالب وی در خصوص جلفای اصفهان نیز به زبان فارسی ترجمه شده‌است. او در سال‌های پایانی عمر قصد انتشار کتابی وزین در خصوص تحقیقاتش در منطقهٔ ماکو داشت که بسیار مورد علاقهٔ وی بود اما این وظیفه به بازماندگانش محول شد. از دیگر فعالیت‌های او در ایران عضویت در شورای خلیفه گری ارامنهٔ تهران به مدت هفت سال و مرمت سه کلیسای تهران طی ۱۹۸۲–۱۹۸۵م است.
هفت سال و مرمت سه کلیسای تهران طی ۱۹۸۲–۱۹۸۵م است. او در سال ۱۹۸۸م برای مطالعهٔ کلیساهای ارمنیان مصر به قاهره و اسکندریه سفر کرد و تحقیقات و مطالعات گسترده‌ای را انجام نمود؛ و همچنین برای بازسازی دو کلیسای قدیمی در کسب (سوریه) به آن کشور مسافرت نمود و او موفق شد شش کلیسای قدیمی ارمنیان را، واقع در مرز سوریه با ترکیه، مورد مطالعه قرار دهد. او به مطالعاتش گستره‌ای بسیار وسیع داد و کلیساهای ارمنیان را در سودان و هند نیز مطالعه کرد. در بهار ۱۹۹۳م، ۳۲۶ بنای مربوط به ارمنیان منطقهٔ کلبجر را به مدت یک ماه مورد
به ارمنیان منطقهٔ کلبجر را به مدت یک ماه مورد مطالعه قرار داد که در بین آن‌ها ۲۸ کلیسا و ۱۱۲چلیپاسنگ وجود داشت. در همان سال به مطالعهٔ کلیساهای مناطق آبخازی و اوستیای جنوبی پرداخت و آن را به پایان رسانید. از او برای تدریس در دانشگاه آخن در آلمان دعوت به عمل آمد و تا سال ۱۹۹۴م در آن دانشگاه به تدریس پرداخت. جوایز. در ۱۰ ژوئن ۲۰۰۸م، مؤسسهٔ مطالعات معماری ارمنیان از طرف مجلس ارمنستان لوح تقدیر دریافت کرد و در ۲۹ ژانویه ۲۰۰۹م، شادروان دکتر آرمن حق‌نظریان از طرف کتابخانهٔ ملی جمهوری ارمنستان به دریافت نشان علمی
کتابخانهٔ ملی جمهوری ارمنستان به دریافت نشان علمی هاکوپ مغابارد (به لاتین Hakoup Meghabard) نائل آمد که البته به علت بیماری نتوانست در مراسم حضور یابد. فعالیت‌های دیگر. دکتر حق‌نظریان طی ۱۹۷۲–۲۰۰۵م توانست امکان فعالیت ۱۵۷ گروه تحقیقاتی را در مناطق شرق ترکیه، کیلیکیه، قره باغ، سوریه، گرجستان، آبخازی، هند و غیره فراهم آورد. او در بایگانی مؤسسهٔ خود به غیر از انبوه کتاب‌ها و مطالب جمع‌آوری شده، نقشه‌ها و پلان‌ها توانسته‌است بیش از ۲۲۰٬۰۰۰ عکس از بناهای تاریخی ارمنیان، در سطحی به گستردگی سیصد هزار کیلومتر
ارمنیان، در سطحی به گستردگی سیصد هزار کیلومتر مربع، تهیه کند. در سال‌های اخیر، با آغاز به کار پایگاه اینترنتی مؤسسه، سعی شده تا کلیهٔ این مطالب به صورت مرحله به مرحله در اختیار علاقه‌مندان به تاریخ و معماری ارمنیان قرار گیرد.
جوراب کش‌باف ساق‌دار نوعی جوراب کوتاه و پرحجم است که معمولاً" دارای بافت راه‌راه‌است. این نوع جوراب‌ها به منظور گرم کردن پا بسیار مناسب هستند. جوراب کش‌باف ساق‌بلند در سال ۱۹۴۸ مد روز شده بود. جوراب کش‌باف ساق‌بلند دارای بافت ضخیم است که به صورت غیر رسمی، خودمانی و راحتی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این نوع جوراب‌ها هم مورد استفاده مردان و هم مورد استفاده زنان قرار می‌گیرد. جوراب دو لایه (پوشیدن 2 جوراب بر روی هم). در زمینه پوشش جوراب افرادی اقدام به پوشیدن چند جوراب بر روی هم می کنند و بدین ترتیب شکل ها و
چند جوراب بر روی هم می کنند و بدین ترتیب شکل ها و رنگ های جدید و جذابی خلق می کنند. در این سبک همه چیز به ابتکار و خلاقیت شما بستگی دارد و اینکه چه مدل و طرحی را با لباس خود ست کنید. می توان چند جوراب که از لحاظ رنگ، طرح یا بافت با هم متفاوت هستند را بر روی هم پوشید.
رازهای خَنوخ که خنوخ اسلاوی هم نامیده می‌شود یکی از متن‌های دروغ‌نامیده (سودْاِپیگرافا) عهد عتیق است. این کتاب جزئی از ادبیات فرجام‌شناختی به‌شمار می‌آید و تاریخ نگارش آن را عموماً در اواخر سده یکم پس از میلاد می‌دانند. متن کامل آن تنها در ترجمه‌ها به زبان‌های اسلاوی باقی مانده‌است اما در سال ۲۰۰۹ اعلام شد که بخش‌هایی از این کتاب به زبان قبطی نیز یافت شده‌است که خود ترجمه‌ای از یک متن یونانی بوده‌است. کتاب رازهای خَنوخ گزارش سفر شصت روزه خَنوخ، یکی از پیامبران پیش از توفان نوح، به آسمان‌هاست. خَنوخ پس از
پیش از توفان نوح، به آسمان‌هاست. خَنوخ پس از بازگشت، دیده‌ها و آزموده‌های خود را برای پسران و قوم خویش بیان می‌کند و آنان را اندرز می‌دهد. او پس از سی روز، دوباره به آسمان می‌رود «تا برای همیشه در آن‌جا بماند.» کتاب رازهای خنوخ در محتوای خود جای خدا را در آسمان می‌داند که خَنوخ به حضور او بار می‌یابد و چهره او را مانند آهن گداخته می‌بیند. پیشینه. هنگامی که دانشمندان یهود در سده یکم میلادی برای تعیین کتاب‌های الهامی خویش گرد آمدند، از نوشته‌های فراوانی که در آن روزگار رواج داشت، آنهایی را که به زبان یونانی
آن روزگار رواج داشت، آنهایی را که به زبان یونانی نوشته شده بود، کنار گذاشتند، و بر ۳۹ کتاب، که به زبان عبری بود، اتفاق کردند. این مجموعه بعداً تَنَخ نامیده شد و مسیحیان آن را عهد عتیق نامیدند. کتاب‌هایی که رد شدند، دو دسته بودند: دسته اول، که اسفار مشکوک (اَپوکریفا) نامیده می‌شود، و دسته دوم که دروغ‌نامیده‌ها (سودْاِپیگرافا) نامیده می‌شود، و اعتبار کمتری داشته و هرگز در عهد عتیق قرار نگرفت. این نوشته‌ها که چند دهه پیش از میلاد، به دست برخی از یهودیان دانش‌آموخته پدید آمده بود، بر اثر بی‌توجهی اهل کتاب از
پدید آمده بود، بر اثر بی‌توجهی اهل کتاب از میان رفت، ولی شماری از متون یا ترجمه‌های آنها در گوشه و کنار جهان باقی ماند و در سده‌های اخیر کشف شد، که ترجمه اسلاوی رازهای خَنوخ از آن جمله است.
هشت‌پای نارگیل‌دوست که هشت‌پای رگ‌دار هم نامیده شده یک جانور سرپاور میان‌جثه از جنس هشت‌پاهای درازدست است. هشت‌پای نارگیل‌دوست در آب‌های گرمسیری اقیانوس آرام غربی یافت می‌شود. خوراک آن به‌طور معمول میگو، خرچنگ و صدف دوکفه‌ای است و از خود رفتار غیرعادی نشان می‌دهد، ازجمله راه رفتن بر روی دو پا و جمع‌آوری پوسته نارگیل و صدف برای سرپناه. توصیف. بدنه اصلی هشت‌پای نارگیل‌دوست به‌طور معمول حدود ۸ سانتی‌متر و بازوهای آن حدود ۱۵ سانتی‌متر است. بدن این نوع هشت‌پا الگوی رنگ ویژه‌ای دارد که شامل خطوط تیره منشعب شبیه
رنگ ویژه‌ای دارد که شامل خطوط تیره منشعب شبیه به رگ است و خرطومی بدن آن‌ها نیز زردرنگ است. بازوهای این نوع هشت‌پا معمولاً به رنگ تیره و مکنده‌های آن سفیدرنگ است در بسیاری از محیط‌های رنگی، در زیر چشم هشت‌پای نارگیل‌دوست یک قسمت ذوزنقه‌ای‌شکل کمرنگ‌تر هم قابل مشاهده است. استفاده از ابزار. استفاده از ابزار در قلمرو حیوانات نسبتاً نادر است و شاخص خوبی برای توانایی یادگیری است. در میان بی‌مهرگان، تنها اختاپوس‌ها و چند حشره از ابزار استفاده می‌کنند. متقاعدکننده‌ترین نمونه استفاده از ابزار توسط اختاپوس‌ها در سال
نمونه استفاده از ابزار توسط اختاپوس‌ها در سال ۲۰۰۹ بود، زمانی که چند هشت‌پای نارگیل‌دوست مشاهده شدند که پوسته‌های نارگیل دور ریخته شده را در اندونزی جمع‌آوری می‌کردند. پس از کندن پوسته‌ها، اختاپوس‌ها آنها را با فواره‌های آب تمیز کردند. سپس آنها را به مکان جدیدی بردند و از آن به عنوان یک سرپناه استفاده کردند. در مقاله ای که پس از آن منتشر شد، زیست‌شناسان موزه ویکتوریا نوشتند: «تا به امروز، عموماً بی‌مهرگان فاقد توانایی‌های شناختی برای انجام چنین رفتارهای پیچیده‌ای دانسته می‌شدند. کشف این اختاپوس در کف دریا
دانسته می‌شدند. کشف این اختاپوس در کف دریا با پوسته‌های نارگیل ارزشمندش نشان می‌دهد که حتی بی مهرگان دریایی نیز رفتارهایی را انجام می‌دهند که زمانی تصور می‌کردیم فقط انسان‌ها قادر به انجام آن هستند.» منابع. Wikipedia contributors, "Amphioctopus marginatus," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed May 20, 2012).
لیوان پاینت جامی برای نوشیدن است که می‌تواند یا ۲۰ اونس (۵۶۸ میلی لیتر) سلطنتی انگلیسی (برابر ۵۶۸ میلی‌لیتر) یا ۱۶ اونس آمریکایی (۴۷۳ میلی‌لیتر) مایع درون خود جای بدهد. از این لیوان معمولاً برای نوشیدن آب جو مورد استفاده قرار می‌گیرد. اشکال فعلی. اشکال فعلی -
دیوانیه شهری در استان قادسیه کشور عراق است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۴۶۶٬۸۰۰ نفر جمعیت داشته است. بیشتر آنها شیعه هستند.
العوجه شهری در استان صلاح‌الدین کشور عراق است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۸٬۳۸۳ نفر جمعیت داشته است.مردم این شهر مسلمان اهل سنت هستند این شهر زادگاه صدام حسین رئیس جمهور اسبق عراق است.
کوت (به عربی: ٱلْکُوت)، که پیش از این کوت‌الاماره هم نامیده می‌شد، شهری در شرق عراق است که در کرانهٔ چپ رود دجله، حدود جنوب شرق بغداد واقع شده است و مرکز استان واسط به‌شمار می‌رود. بر پایهٔ برآوردها تا ، جمعیت آن حدود ۳۸۹٬۴۰۰ نفر بوده است. اکثر ساکنان آن شیعه هستند. این شهر، مرکز استانی بوده که در گذشته «استان کوت» نام داشت اما از دههٔ ۱۹۶۰ به بعد به استان واسط تغییر نام یافت. بافت قدیمی شهر کوت در یک پیچ تند به‌شکل "U" در مسیر رودخانه قرار گرفته است که روبه‌روی محل انشعاب شط الغراف از دجله واقع شده است.
محل انشعاب شط الغراف از دجله واقع شده است. این پیچ رودخانه‌ای به‌گونه‌ای است که شهر را تقریباً به جزیره‌ای تبدیل کرده و تنها یک نوار باریک با خشکی پیوند دارد. کوت برای سده‌ها مرکز منطقه‌ای دادوستد قالی بوده است. نواحی اطراف کوت، منطقه‌ای حاصل‌خیز برای کشت غلات به‌شمار می‌رود. تأسیسات پژوهشی هسته‌ای بغداد که پس از حملهٔ ۲۰۰۳ به عراق غارت شد، در نزدیکی کوت قرار دارد. تاریخچه. شهر قرون وسطایی ماذَرَایا در محل کنونی شهر کوت قرار داشته است. این شهر در نقطه‌ای قرار داشت که نهروان به دجله می‌پیوست. ماذرایا
قرار داشت که نهروان به دجله می‌پیوست. ماذرایا به‌عنوان زادگاه مزدک، رهبر مذهبی ایرانی در دوران شاهنشاهی ساسانی شناخته می‌شود. اما تا اوایل دهه ۱۲۰۰ میلادی، یاقوت حموی نوشت که ماذرایا ویران شده است. از چهره‌های منسوب به ماذرایا، حسین بن احمد بن رستم (یا حسین بن احمد بن علی) است، کنیه‌اش ابواحمد (و گاهی ابوعلی) بوده و به «ابن زینور ماذرائی کاتب» شناخته می‌شد. او از نویسندگان دولت طولونی بود. رشد اقتصادی کوت امروزی عمدتاً مدیون ورود کشتی بخار به رودخانهٔ دجله در سده نوزدهم میلادی است. جنگ جهانی اول. کوت در
در سده نوزدهم میلادی است. جنگ جهانی اول. کوت در جریان جنگ جهانی اول صحنهٔ نبردی خونین بود. نیروهای اعزامی بریتانیا به بین‌النهرین به رهبری ژنرال چارلز وره فررس تاونشند در سپتامبر ۱۹۱۵ از بصره به‌سمت شمال حرکت کردند؛ عملیاتی که بعدها به‌عنوان جبهه بین‌النهرین در جنگ جهانی اول شناخته شد. آن‌ها در ۲۶ سپتامبر به کوت رسیدند و پس از سه روز نبرد، نیروهای امپراتوری عثمانی را از شهر بیرون راندند. پس از توقفی نزدیک به ۹ ماه، تاونشند مسیر خود را به‌سمت تیسفون ادامه داد. پس از نبرد تیسفون (۱۹۱۵), نیروهای بریتانیایی
داد. پس از نبرد تیسفون (۱۹۱۵), نیروهای بریتانیایی عقب‌نشینی کرده و دوباره به کوت بازگشتند. در ۷ دسامبر ۱۹۱۵، نیروهای ترک‌های آناتولی به فرماندهی سرهنگ نورالدین پاشا به کوت رسیدند و محاصره نظامی ۱۴۷ روزه‌ای را آغاز کردند. سواره‌نظام بریتانیا به فرماندهی کلنل جرارد لیچمن موفق به فرار شد، اما تاونشند و عمدهٔ نیروهایش در محاصره باقی ماندند. تلاش‌های متعدد برای شکستن محاصره شکست خورد. در این میان حدود ۲۳٬۰۰۰ سرباز بریتانیایی و هندی در تلاش برای بازپس‌گیری کوت کشته شدند؛ آماری که احتمالاً یکی از سنگین‌ترین تلفات
شدند؛ آماری که احتمالاً یکی از سنگین‌ترین تلفات بریتانیا خارج از جبهه اروپا در آن جنگ بود. در روزهای پایانی محاصره، توماس ادوارد لورنس و آبری هربرت از اطلاعات بریتانیا بی‌نتیجه تلاش کردند خلیل پاشا را برای آزادی نیروها تطمیع کنند. تاونشند سرانجام با حدود ۸٬۰۰۰ سرباز بازمانده در ۲۹ آوریل ۱۹۱۶ تسلیم شد. افسران اسیر به اردوگاه‌هایی جداگانه فرستاده شدند و بسیاری از سربازان عادی به کار اجباری گمارده شدند و بیش از نیمی از آن‌ها جان باختند. بریتانیایی‌ها در دسامبر ۱۹۱۶ با نیرویی بزرگ‌تر و مجهزتر به فرماندهی ژنرال
۱۹۱۶ با نیرویی بزرگ‌تر و مجهزتر به فرماندهی ژنرال سر فردریک استنلی مود حمله‌ای دوباره آغاز کردند و با وجود تلفات سنگین، در ۲۳ فوریه ۱۹۱۷ کوت را بازپس گرفتند. کوت در جریان جنگ جهانی اول آسیب‌های سنگینی دید و پس از آن تقریباً به‌طور کامل بازسازی شد. تاریخ معاصر. سیل‌بند کوت در دههٔ ۱۹۳۰ برای تأمین آب کشاورزی مناطق اطراف ساخته شد. این سد دارای جاده و یک آب‌بر برای عبور کشتی‌ها در مسیر رودخانه است. هدف از ساخت آن، حفظ سطح آب کافی در دجله برای تأمین آب کانال آبیاری غراف بود. در سال ۱۹۵۲، حدود زمین از آب کانال
غراف بود. در سال ۱۹۵۲، حدود زمین از آب کانال غراف آبیاری می‌شد. از این اراضی بازیابی‌شده، حدود در قالب برنامه‌ای اصلاحات ارضی به کشاورزان خُرد واگذار شد. هر خانواده حدود زمین دریافت کرد و موظف بود در زمین مزروعی خود سکونت داشته باشد. در سال ۲۰۰۵، عملیات تعمیر و نگهداری در سد کوت و سرریز اصلی غراف با هزینه‌ای بالغ بر سه میلیون دلار آمریکا انجام شد. پایگاه عملیات اضطراری دلتا (COB Delta). در اوایل قرن ۲۱، پایگاه عملیات اضطراری دلتا (COB Delta) یک پایگاه نظامی آمریکایی بود که در کرانهٔ راست رود دجله، در جنوب
آمریکایی بود که در کرانهٔ راست رود دجله، در جنوب غربی کوت قرار داشت. این پایگاه در مراحل اولیهٔ جنگ عراق، یک پایگاه عملیات خط مقدم (FOB) بود که در مرکز آن پایگاه هوایی عبیده بن جراح، یکی از پایگاه‌های پیشین نیروی هوایی عراق، قرار داشت. در سال ۲۰۰۵، FOB دلتا به‌عنوان پایگاهی «پایدار» تعیین شد که برخلاف بسیاری دیگر از FOBها، همچنان فعال باقی ماند. در طول عملیات آزادی عراق، FOB دلتا میزبان نیروهای نیروی چندملیتی عراق از کشورهای لهستان، قزاقستان، السالوادور، گرجستان، لیتوانی، بریتانیا و ایالات متحده بود. پس از
لیتوانی، بریتانیا و ایالات متحده بود. پس از سال ۲۰۰۹، این پایگاه به‌طور رسمی به COB (پایگاه عملیات اضطراری) تغییر عنوان داد. COB دلتا در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۱ بسته شد و در مراسمی رسمی در همان روز در آشیانه/ترمینال اصلی فرودگاه، رسماً به نیروی هوایی عراق تحویل داده شد. شامگاه همان روز، حدود ۲۲۰۰ نفر از پرسنل خدمات پشتیبانی آخرین پرواز خود را با بالگرد انجام دادند.
قائم شهری در استان انبار کشور عراق است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۱۸۰٬۷۰۰ نفر جمعیت داشته است. القائم اولین شهری بود که داعش در عراق در سال ۲۰۱۴ آنرا تصرف کرده بود و در نهایت نیروهای عراقی در سال ۲۰۱۷ این شهر را از پیکارجویان داعش پس گرفتند.
اِدریس اوّل (نام کامل:ادریس بن عبدالله ابن حسن مثنی ابن حسن ابن علی بن ابی طالب) (۱۲۷–۱۷۷ قمری)، مؤسس سلسلهٔ ادریسیان در مراکش و بخشی از الجزایر است. گمان می‌رود که ادریس اول بنای شهر فاس را آغاز کرده‌است. این شهر، مهاجران اسپانیایی مسلمان و افریقیه را جذب کرد و شهری پرجمعیت گشت و پایتخت ادریسیان شد. دوره فرمانروایی ادریسیان از جهت گسترش فرهنگ اسلامی در میان قبایل تازه مسلمان شده بربر مهم است. ادریس برادر محمد نفس زکیه است که پس از همکاری با حسین فخّی و شکست قیام فخ، به «مغرب دور» گریخت و در سال ۱۷۲ پس از
قیام فخ، به «مغرب دور» گریخت و در سال ۱۷۲ پس از دعوت و بیعت قبایل آن منطقه، دولت خود را تأسیس کرد. در مورد دعوت ادریس آورده‌اند که او در یک مرحله داعیِ برادرش محمد نفس زکیه و در مرحله بعد داعیِ حسین فخّی و در مرحله سوم داعیِ برادر دیگرش یحیی بود، و در نهایت وقتی خبرِ سرانجامِ کارِ یحیی به او رسید، دعوت به خود کرد و برای تأسیس دولت به «طنجه» رفت و پایه‌گذار اولین دولت مراکش شد. ادریس پس از چند سال حکومت در سال ۱۷۷ با دسیسه خلیفه در عباسیان هارون الرشید مسموم شد و کشته شد. پس از او، فرزندش ادریس بن ادریس
شد و کشته شد. پس از او، فرزندش ادریس بن ادریس (متولد ۱۷۵–۲۱۴ قمری) و سپس محمد بن ادریس بن ادریس و از آن پس دیگر نوادگان ادریس یکی پس از دیگری در مغرب حکومت کردند؛ ادریسیان تا سال ۳۷۵ قمری حکومت داشتند.
عماره مرکز استان میسان در جنوب شرقی عراق است. این شهر در کنار رود دجله قرار دارد. جمعیت این شهر در سال (۲۰۰۵ میلادی) ۴۲۰٬۰۰۰ نفر بوده که مسلمان شیعه هستند. و طبق سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۴۵۳٬۴۲۶ نفر می‌باشد.. تاریخچه. العماره در دهه ۱۸۶۰ توسط امپراتوری عثمانی برای ایجاد پایگاه نظامی در مقابل تهدیدهای بنی لام و قبیله البومحمد تأسیس شد و در سال ۱۹۱۵ توسط انگلیسی‌ها به تسخیر در آمد. و پس از تاسیس العماره، قبائل بزرگی از سراسر نواحی العماره و از هورهای آن منطقه به این شهر امدند، مانند قبائل بزرگ السواعد که هم
به این شهر امدند، مانند قبائل بزرگ السواعد که هم اکنون ۳۵ درصد جمعیت جنوب عراق را شامل میشنود. در دوران جنگ ایران و عراق این شهر و منطقه‌های اطرافش به خاطر واقع بودن میان بزرگراه بغداد-بصره چندین بار توسط نیروهای ایرانی طی والفجر مقدماتی مورد حمله قرار گرفت.
بلد شهری در استان صلاح‌الدین کشور عراق است که در سرشماری سال ۲۰۱۵ میلادی، ۸۰٬۰۰۰ نفر جمعیت داشته است.
ام قصر شهری بندری در جنوب شرقی عراق است. این شهر در کناره خورالزبیر که خود بخشی از خور عبدالله است واقع شده‌است و از طریق این خور به خلیج فارس راه آبی دارد. تا پیش از جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ با پلی بر روی خورالزبیر به کشور کویت متصل بود. جنگ ایران و عراق. در طی جنگ ایران و عراق هنگامی که جنگ شدت گرفت و دسترسی عراق به سایر بنادرش محدود و قطع شد اهمیت این بندر افزایش یافت. پس از نبرد اول فاو بندر ام‌القصر و تسخیر موفق فاو توسط نیروهای ایران، این بندر مورد تهدید ایران قرار گرفت ولی هیچ وقت در طول جنگ ایران و
ایران قرار گرفت ولی هیچ وقت در طول جنگ ایران و عراق سقوط نکرد.
زبیر شهری در استان بصره کشور عراق است که در سرشماری سال ۲۰۰۸ میلادی، ۶۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت داشته است. تاریخچه. این شهر را الزبیر نامیدند زیرا یکی از صحابه محمد، زبیر بن عوام در آنجا دفن شد. در زمان عثمانی، این شهر یک امارت خود مختار بود که توسط یک امیر (یا شیخ) از خانواده های نجدی اداره می شد، مانند خانواده های آل زهیر، آل مشاری و آل ابراهیم. امارات زبیر همچنین مانند سایر امارات تحت نفوذ امپراتوری عثمانی خراج خود را پرداخت می کرد. در قرن نوزدهم، شهر زبیر شاهد مهاجرت های نسبتاً زیادی از نجد بود. اما اکنون تنها
های نسبتاً زیادی از نجد بود. اما اکنون تنها چند خانواده از ساکنان قدیمی باقی مانده اند و بیشتر آنها به نجد و سایر مناطق عربستان سعودی بازگشتند. در دوره ای که نجدی ها در این شهر سکونت داشتند، مذهب سنی از دین اسلام بر آن شهر غلبه داشت و هم اکنون نیز اکثریت یا حداقل نیمی از جمعیت شهر اهل‌سنت هستند.
یک حمله غیر فعالانه بر روی یک سیستم رمز نگاری یا یک شبکه حمله‌ای است که در آن شخص حمله کننده ارسال داده‌ها بین طرفین را زیر نظر می‌گیرد، با هدف جمع‌آوری اطلاعات ارسالی بین طرفین بدون ایجاد اختلال یا نشانی از حضور خود، عملی شبیه به جاسوسی صورت خواهد گرفت. ویژگیها. تحلیل ترافیک ارسالی طفره رفتن از آنالیز همگانی زیر نظر گرفتن ارسالات تکیه بر ممانعت از رمز نگاری انواع مختلف حملات غیرفعالانه عبارتند از: ۱)تجزیه و تحلیل ترافیک عبوری ۲)آشکارسازی محتویات پیام‌های رد و بدل شده. تجزیه تحلیل ترافیک عبوری. در این نوع
و بدل شده. تجزیه تحلیل ترافیک عبوری. در این نوع از حملهٔ غیرفعال، شخص موقعیت مبدأ و مقصد داده‌ها را شناسایی کرده و سایر ویژگیهای کاربران در حال تعامل را بدست آورده، فرکانس و طول پیام‌های رد و بدل شده را مورد بررسی قرار خواهد داد. و بالاخره با این دست از اطلاعات که بدست می‌آورد می‌تواند نوع ارتباط برقرار شده بین طرفین را به راحتی شناسایی نماید. نکتهٔ قابل توجه که این نوع حمله را از حملات فعالانه متمایز می‌کند اینست که هیچ گونه تغییر یا اختلالی در ارتباط و پیامهای طرفین ایجاد نخواهد شد و تنها عملیاتی مشابه
طرفین ایجاد نخواهد شد و تنها عملیاتی مشابه جاسوسی انجام می‌شود. آشکار کردن محتویات پیامها. برای مثال، یک ارتباط تلفنی یا یک ارتباط از نوع پست الکترونیک که می‌تواند حاوی اطلاعات مهمی باشد. شخص حمله کننده محتویات پیامها و اطلاعات رد و بدل شده را مشاهده و دریافت می‌کند. در این نوع حمله به خاطر این که شخص هیچ گونه اختلال و تغییری در ارتباط به وجود نمی‌آورد، تشخیص و شناسایی فرد بسیار مشکل و نا ممکن است. تنها راه در امان بودن از این نوع حملات ارتقا و ایمن‌سازی سیستم رمزنگاری داده میان طرفین است؛ یعنی سیاست