payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پرهای زینتی سفید و مشکی، یک نوک زرد کوتاه، عنبیه قهوه‌ای تیره، و پاهای قرمز دارند. کمی کوچک‌تر از زاغ نوک‌سرخ، ۳۹–۳۷ سانتیمتر (۱۴٫۶–۱۵٫۳ اینچ) طول به همراه ۱۲–۱۴ سانتیمتر (۴٫۷–۵٫۵ اینچ) دم و ۷۵–۸۵ سانتیمتر (۴۰–۳۳ اینچ) طول بال‌های آنهاست، اما دم کوتاه‌تر و بال‌های بلندتر نسبت به بستگان خویش دارد. جنس نر و ماده در ظاهر یکسان هستند. اگرچه نر به‌طور متوسط کمی از ماده بزرگ‌تر است. زاغ نابالغ نسبت به زاغ بالغ تفاوت‌هایی مانند نوک زردرنگ کدر و پاهای قهوه‌ای دارا می‌باشد. زاغ نوک‌زرد بعید است با گونه دیگری اشتباه
زاغ نوک‌زرد بعید است با گونه دیگری اشتباه شود، اگرچه زاغ نوک‌زرد و نوک‌سرخ شبیه به هم هستند اما زاغ نوک‌زرد کوچک‌تر است و دارای پرهای زینتی خاکستری می‌باشد، و زاغ نوک‌سرخ دارای نوک قرمز و بلند می‌باشد. زیرگونه "P. g. digitatus" به‌طور میانگین کمی بزرگ‌تر از زیرگونه نوع اول، با وزن ۱۹۱–۲۴۴ گرم (۶٫۸–۸٫۷ اونس) در برابر ۱۸۸–۲۵۲ گرم (۶٫۷–۹ اونس) و پاهای قوی‌تر است. بر اساس اصل برگمان، که پیش‌بینی می‌کند که جانوران بزرگ‌جثه‌تر باید در ارتفاعات بالاتر یا در مناطق سردتر و خشک‌تر زندگی کنند، احتمال زندگی آنان در
سردتر و خشک‌تر زندگی کنند، احتمال زندگی آنان در این نوع مناطق بیشتر است. پرواز زاغ نوک‌زرد سریع و آکروباتیک با ضربه شدید بال‌های آن است و در پرواز نسبت به زاغ نوک‌سرخ شناخته می‌شود.
کارت خاکستری یک رنگ‌درجه خاکستری متوسط است که به صورت پایه برای سایر محاسبات مورد استفاده قرار می‌گیرد. این کارت به‌طور معمول همراه با یک نور سنج بازتابی، برای نوردهی یا هماهنگی رنگ در فیلم عکاسی استفاده می‌شود. کیفیت و اندازه‌ها. کارت خاکستری یک شیء مســــطح به یک رنگ خاکســـتری خنثی است، که مشتق از طیف بازتابش صاف است. برای نمونه کارخانه کداک مجموعه R - 27 را که شامل دو کارت ۸ در ۱۰ اینچی و یک کارت ۴ در ۵ اینچ است، با بازتابش ۱۸ ٪ در سراسر طیف نور مرئی، با پشت سفید که با بازتابش ۹۰ ٪ می‌باشد به بازار
با پشت سفید که با بازتابش ۹۰ ٪ می‌باشد به بازار ارائه داده‌است. باید توجه داشت که یکنواختی انعکاس طیف نور یک مشحصه بسیار مهم در تضمین عملکرد این کارت به حساب می‌آید. کاربردها. استفادهٔ عمدهٔ کارت خاکستری به عنوان یک مرجع استاندارد برای تعیین کیفیت نور در عکاسی است. کارت خاکستری یک شیء کاملاً مات بوده و نور بازتاب شده از آن سافت (Soft) است، بنابراین میزان بازتاب نور از سطح آن به جهت قرار گرفتن کارت نسبت به منبع نور ندارد. با قرار دادن یک کارت خاکستری در صحنه عکاسی، در زاویه تعریف شده نسبت به جهت نور ورودی
عکاسی، در زاویه تعریف شده نسبت به جهت نور ورودی (سوژه و دوربین)، و اندازه گرفتن آن با استفاده از یک نور سنج بازتابی، عکاس می‌تواند از نوردهی خود در تمام عکس‌هایی که از این صحنه می‌گیرد، مطمئن باشد. استفاده از این تکنیک شبیه استفاده از اندازه‌گیری نور ورودی است، از شدت نور (illuminance)، اما نه به صورت بازتاب شده از سوژه.
جام حذفی فوتبال مونته‌نگرو (مونته‌نگروی: Crnogorski fudbalski kup, Црногорски фудбалски куп) مسابقاتی است که به صورت حذفی در کشور مونته‌نگرو از سال ۲۰۰۶ تاکنون برگزار می‌شود. این لیگ از ۳۰ تیم که از سراسر کشور مونته‌نگرو در آن شرکت می‌کنند برگزار می‌شود. باشگاه فوتبال رودار پلیولیا با ۳ قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می‌آید.
عبدالهادی التازی (زادهٔ ۱۵ ژوئن ۱۹۲۱ – مرگ ۲ آوریل ۲۰۱۵) زبان‌شناس و تاریخ‌دان مشهور معاصر عرب بود که مدتی هم‌زمان با انقلاب ۱۳۵۷ ایران سفیر پادشاهی مراکش در تهران بوده‌است. از وی دست‌کم یکصد اثر چاپ شده است. وی از جمله کسانی است که در مورد جغرافیای خلیج فارس و فرهنگ ایرانیان کتاب نوشته و از نام خلیج فارس دفاع کرده‌است. التازی همچنین کتابی تحت عنوان ایران بین الیوم و امس نوشته که نگاهی به روابط فرهنگی ایران و مغرب دارد. التازی مصصح سفرنامه ابن بطوطه است و در حاشیه سفرنامه توضیحات جالبی در مورد شهرها و
و در حاشیه سفرنامه توضیحات جالبی در مورد شهرها و آبادی‌های یاد شده در سفرنامه ارائه می‌کند. Rihla ( -
آلبوم شب‌زده نخستین بار در سال ۱۹۸۷ بر روی کاست توسط شرکت ترانه منتشر شد. بعد ها در سال ۱۹۹۱ این آلبوم مجددا بر روی سی‌دی منتشر شد ولی لیست آهنگهای این نسخه با نسخه کاست متفاوت است. شرکت ترانه این آلبوم را بار دیگر در سال ۲۰۰۵ با طرح جلد جدید منتشر کرد. این آلبوم شامل گزیده‌ای از ترانه‌های پیش از انقلاب ابی است. لیست ترانه‌ها. در آلبوم شب‌زده ۱۰ ترانه وجود دارد که مشخصات آن‌ها به شرح زیر است: پانویس. دکلمهٔ آغازین ترانهٔ خورجین از ایرج جنتی عطایی است.
دیروزهای ما رمانی است نوشته ناتالیا گینزبرگ، نویسنده ایتالیایی، که در سال ۱۹۵۲ میلادی به چاپ رسید و جایزه بین‌المللی ویلون (Veillon) را از آن خود کرد. این مجموعه در ایران به سال ۱۳۸۸ خورشیدی توسط انتشارات کتاب خورشید به ترجمه منوچهر افسری به چاپ رسید. زمینه. قهرمانان اصلی داستان خانواده‌ای از طبقه متوسط در زمان جنگ جهانی دوم است. نویسنده تم رمان دیروزهای ما را مصایب واردشده از این جنگ بر مردم عادی قرار داده و به‌خصوص وضعیت دوگانه مردم ایتالیا را بین گرایش خود به پیروزی متفین و خاتمه جنگ از یک سو و درگیری
خود به پیروزی متفین و خاتمه جنگ از یک سو و درگیری ایتالیا به عنوان متحد آلمان در جبهه متحدین از سوی دیگر، به تصویر می‌کشد. به نظر می‌رسد برخی اشخاص و مکان‌ها در این کتاب از شهر تورینو، زادگاه خانوادگی وی، الهام گرفته شده است؛ از جمله کارخانه صابون‌سازی که اشاره‌ای به کارخانه‌های خوردوسازی فیات یا شخصیت‌هایی چون چزاره پاوزه، ایتالو کالوینو، ماسیو میلا و ، که بارها با نام‌های مستعار در نوشته‌های وی ظاهر شده‌اند. (برداشت از مقدمه «دیروزهای ما» ) شخصیت‌ها. نام شخصیت‌های اصلی داستان به ترتیب الفبا.
لیگ ملی فوتبال مولداوی معتبرترین لیگ فوتبال در کشور مولداوی است که از سال ۱۹۹۲ تاکنون برگزار می‌شود. این لیگ از ۱۲ تیم که از سراسر کشور مولداوی در آن شرکت می‌کنند برگزار می‌شود. باشگاه فوتبال شریف تیراسپول با ۲۰ قهرمانی پرافتخارترین تیم این سری مسابقات به حساب می‌آید.
اِزارِه بخش سنگی از دیوار اتاق یا ایوان است که از کف طاقچه تا روی زمین باشد. ارتفاع سنگ ازاره با توجه با ارتفاع برف گیری هر منطقه ، متفاوت در نظر گرفته می شود . بدین منظور ، معمولا هر چه ارتفاع اسمی برف در منطقه بیشتر باشد ، ازاره نیز با ارتفاع بیشتر اجرا می شود ، در برخی مناطق ازاره ۵۰ ، گاهی ۲ سنگ ۲۰، یا ۲ سنگ ۳۰ و .. حتی بیشتر اجرا شده است . در برخی فضاهای داخلی نیز که در ارتباط با عوامل جوی و ... نیستند ، بسته به نوع کاربری ، ارتفاعی ازاره می شود که در معرض آسیب بیشتری است . در منزل جهت حفاظت از ضربه
معرض آسیب بیشتری است . در منزل جهت حفاظت از ضربه مبلمان و جارو و ... کمترین ارتفاع ۱۰ سانتی متر است (حتی ۸ سانتی متر ) و در فضاهای عمومی مثل اماکن دولتی ، مساجد و زیارتگاه برای حفاظت از کودکان و تکیه گاه مراجعین ، این ارتفاع تا بیش از یک متر هم اجرا شده است . سنگ ازاره. نظر به اینکه ساختمان همواره در برابر عوامل جوی و اقلیمی قرار دارد و می‌بایست در شرایط مختلف ثبات و پایداری خود را حفظ کند، به منظور پیشگیری از نفوذ رطوبت و نم کشیدگی دیوار در پای بنا سنگ مثنی قرار می‌دهند. از آنجاییکه دیوارها، آجر و خاک و
قرار می‌دهند. از آنجاییکه دیوارها، آجر و خاک و ملات خاصیت مکندگی زیاد آب را دارند، سنگ مثنی این نقص را جبران می‌کند و مانع از رسیدن رطوبت ناشی از نزولات جوی اعم از برف و باران در کنار ساختمان و پیاده روها به عمق و ارتفاع دیوار می‌شود. به‌طور کلی؛ به سنگی که پیرامون ساختمان و در پای دیوار نصب می‌شود سنگ مثنی یا سنگ ازار هٔ ساختمان گفته می‌شود.(نام دیگر آن سنگ تیشه‌است.) از آنجا که سنگ یک عنصر طبیعی است ؛ بهترین سازگاری را با محیط پیرامون خود دارد. این بدان معناست که ما اگر به جای سنگ در پای ساختمان از آجر
معناست که ما اگر به جای سنگ در پای ساختمان از آجر استفاده کنیم، چون آجر ساختهٔ دست بشر است در برابر عوامل طبیعی و جوی مقاومت زیادی ندارد.ضمناً اگر به جای سنگ پای بنا آجر قرار دهیم؛آجر به خاطر درگیری با رطوبت و نم سطح زمین شوره می‌بندد. این سنگ در واقع نمای کرسی چینی ساختمان را می‌پوشاند و معمولاً ارتفاع آن از ۳۰ سانتی متر کمتر است. در ساختمان‌های آجری به جای چند رج اولیهٔ بنا سنگ مثنی با ارتفاع ۲۰ تا ۲۵ سانتی‌متر چیده می‌شود تا مقدار زیادی از نفوذ رطوبت به شرحی که گفته شد پیشگیری نماید. در ضمن به
رطوبت به شرحی که گفته شد پیشگیری نماید. در ضمن به ساختمان‌های آجری شکل و زیبایی خاصی می‌دهد. نکته مهمی که لازم به ذکر است آن است که باران پس از نزول به سطح زمین به خاطر آنکه تمام انرژی خود را در اولین برخورد با سطح از دست نمی‌دهد ؛ دوباره مقداری به بالا برمی گردد که این مقدار از ۱۵ سانتیمتر تجاوز نمی‌کند؛در واقع به این دلیل ارتفاع مناسب سنگ ازاره پیش‌بینی می‌شود و معمولاً آن را ۲۰ سانتیمتر در نظر می‌گیرند. متن صفحه. آسیب در ازاره‌ها. از عوامل اصلی آسیب در ازاره‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: سنگ‌های
ازاره‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: سنگ‌های ازاره به‌طور معمول از قسمت بالا دچار رانش شده و به سمت جلو آمده و در مواردی کاشی‌های بالا را نیز با خود به همراه آورده‌است. علت اصلی این رویداد فرسودگی و خورده شدن پای سنگ است. چون سنگ ازاره بیشتر جنبه تزیینی داشته و نقش باربری ندارد که رانش حاصل از بار علت آن باشد. هنگامی که سنگ به دلایل مختلفی چون رطوبت و جمع شدن آب در پای آن فرسوده می‌گردد دیگر این سنگ نمی‌تواند بار حاصل از وزن بسیار خود را تحمل کند و در نتیجه پای آن که پوسیده شده اندکی نشست می‌کند و در
نتیجه پای آن که پوسیده شده اندکی نشست می‌کند و در بالا از جای خود خارج می‌شود. بار کاشی نیز در آنجایی که روی ازاره می‌باشد یا به سنگ پیوند دارد همراه با نشست و جابجایی ازاره حرکت می‌کند. یکی از اقداماتی که برای استحکام ازاره‌ها بسیار انجام می‌شده ریختن دوغاب گچ در پشت ازاره بوده که این کار با توجه به ضریب انبساطی گچ موجب وارد آمدن فشار به سنگ و بیرون آوردن آن از جایگاهش می‌شد. دوغاب گچ مانند یک گوه می‌ماند که در شکاف چوب گذاشته می‌شود و آن شکاف را بیشتر می‌کند. وصالی، لقمه گذاری یا تکه بری روش دیگری است که
وصالی، لقمه گذاری یا تکه بری روش دیگری است که بیشتر برای مرمت گلدونی‌ها و ستونچه‌های آسیب دیده که دچار خوردگی یا شکستگی شده‌اند بکار می‌رود. در این روش تکه سنگی را در اندازه مورد نیاز فراهم آورده و به بخش آسیب دیده با ملات یا چسب مخصوص می‌چسبانند. در مواردی بر روی بخش‌های شکسته و خورده شده و ترک‌ها با ملاتهای مختلف به ویژه سیمان اندود می‌کشیدند. این ملاتها بیشتر سیمان و چسب و خرده سنگ بوده که البته بیشتر در اثر انقباض و انبساط طبله کرده و کنده می‌شدند. به اندود در معماری سنتی پوسته چسبانی نیز گفته می‌شود.
در معماری سنتی پوسته چسبانی نیز گفته می‌شود. البته در مورد این سنگ‌ها آنچه بسیار اهمیت دارد وجود رگه‌های مختلف است. رگه‌هایی چون رگه‌های خاکی، آهن، مس و اکسیدهای مختلف که باید دقت شود که رگه کمتر داشته باشد یا اینکه سنگ رگه دار را در کجا بکار ببرند. از نمونه‌های بسیار عالی، می‌توان به سنگ مرمر سر در مسجد و سنگ یک تکه منبر اشاره کرد. در برخی جاها برای اتصال سنگ و سازه میخهایی را به کار می‌برند که به‌طور معمول از جنس برنج بوده و به آن اسکوپ یا کفگیرک گفته می‌شود. علت انتخاب برنج آن است که این آلیاژ در برابر
علت انتخاب برنج آن است که این آلیاژ در برابر اکسید شدن مقاومت بیشتری دارد. سنگ ازاره در مسجد جامع عباسی. آغاز ساخت مسجد جامع عباسی در سال ۱۰۲۱ هجری به دستور شاه عباس بوده‌است. اگرچه سردرب آن با شتاب بیشتری ساخته می‌شود تا میدان نقش جهان را کامل کند. ساخت سردرب در سال ۱۰۲۵ هجری پایان می‌یابد . پیترو دلاواله در سال ۱۰۲۶ می‌گوید که مسجد در آن سال تنها پی ریزی شده بود. آخرین تاریخ ثبت شده در مسجد هم مربوط به سال ۱۰۴۰ هجری می‌باشد. اولئاریوس در سال ۱۰۴۷ می‌آورد که ساخت مسجد در زمان شاه عباس پایان یافته بود و در
ساخت مسجد در زمان شاه عباس پایان یافته بود و در زمان شاه صفی دیوارها را با سنگ مرمر می‌پوشاندند. شاردن نیز می‌آورد که شاه عباس برای شتاب کار قصد داشت تا سنگ‌های ازاره را از مسجد جامع بیاورد اما ملایان خود را به پای او افکندند و او را منصرف کردند و در همین زمان نیز خبر کشف معدن سنگ مرمر در اردستان می‌رسد که باعث می‌شود مسجد جامع ویران نگردد. با توجه به گفته شاردن معلوم می‌شود که سنگ‌های مرمر مسجد شاه را از اردستان آورده‌اند و از گفته‌های اولئاریوس نیز چنین برمی آید که تاریخ نصب ازاره‌ها از سال ۱۰۴۷ به بعد
برمی آید که تاریخ نصب ازاره‌ها از سال ۱۰۴۷ به بعد در زمان شاه صفی بوده‌است، اگرچه تصمیم گیری برای کندن ازاره‌های مسجد جامع در دوران شاه عباس است. در طراحی ازاره‌ها از عنصرهای آرایه‌ای مانند ستونچه و گلدونی با نگاره‌های گوناگون استفاده گردیده که هماهنگ نبودن، کامل نبودن و ناهمسانی نگاره‌های آن‌ها مورد بحث دیگری است که آن را به شتاب کار، درگذشت استادکار و عواملی از این دست نسبت می‌دهند. البته به نظر نگارنده این ناهماهنگی و کامل نبودن جای شگفتی دارد، چون اگر چه ساختمان سازی‌های روزگار شاه عباس را با شتاب
چه ساختمان سازی‌های روزگار شاه عباس را با شتاب توصیف می‌کنند، اما چنین ناهماهنگی و ناهمسانی در ازاره‌های مسجد جامع که ساخت آن بسیار پیشتر از روزگار صفوی است هم دیده می‌شود. شاید بتوان انگیزه‌های دیگری چون بیان برخی مفاهیم و عقاید را نیز برای آن‌ها عنوان کرد که خود نیازمند پژوهشی دیگر است. اگر چه راهنمایان گردشگری در برابر شگفتی گردشگران خارجی، برای توجیه همسان نبودن نگاره‌ها مفاهیمی چون یکتا بودن پروردگار و همتا نداشتن او را بیان می‌کنند.
خدمات مالی در واقع خدمات اقتصادی محسوب می‌شوند که توسط مؤسسات مالی و نهاد های مالی ارائه می‌شوند. از جمله مؤسسات مالی می‌توان به بانک‌ها، مؤسسات مالی و اعتباری، شرکت‌های بیمه، شرکت‌های بورس و شرکت‌های سرمایه‌گذاری دولتی و غیردولتی اشاره کرد. خدمات بانک‌ها و مؤسسات مالی و اعتباری. بنا به تعریف سیستم حساب‌های ملی سازمان ملل متحد خدمات مؤسسات مالی و پولی مشتمل بر خدمات حاصل از فعالیت بانک‌ها، مؤسسات اعتباری غیربانکی، نظیر شرکت‌های پس‌انداز و وام، مؤسسات اعتباری و شرکت‌های سرمایه‌گذاری است. بر این اساس فعالیت
و شرکت‌های سرمایه‌گذاری است. بر این اساس فعالیت کلیه مؤسسات و شرکت‌هایی که به‌گونه‌ای به امر واسطه‌گری مالی بین عرضه‌کنندگان وجوه و تقاضاکنندگان پول و سرمایه اشتغال دارند، در چارچوب این تعریف قرار می‌گیرد. در نظام حساب‌های ملی ایران گروه خدمات مؤسسات مالی و پولی از دو بخش عمده بانکداری و بیمه‌گری تشکیل شده‌است. در نظام حساب‌های ملی ایران عملیات بانکی شامل فعالیت کلیه بانک‌ها اعم از بانک‌های مرکزی، بانک‌های تجاری و بانک‌های تخصصی است. بخش بیمه‌گری نیز شامل فعالیت کلیه شرکت‌های بیمه و نمایندگی‌های شرکت‌ها و
کلیه شرکت‌های بیمه و نمایندگی‌های شرکت‌ها و آژانس‌های بیمه در زمینه انواع متداول بیمه است و محاسبات مربوط به آن همچون محاسبات بخش بانکداری از دو روش تولید و درآمد صورت می‌گیرد. منابع. http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Financial_services&amp;oldid=469537106 __بافهرست__ __نمایه__ __بخش‌جدید__
فرید الاطرش ، (زاده ۱۹ اکتبر ۱۹۱۰ – درگذشته ۲۶ دسامبر ۱۹۷۴) آهنگ‌ساز، خواننده، عودنواز و هنرپیشه مصری با اصلیت سوری بود. او در ۹ سالگی به همراه مادر و خواهر و براد خردسالش به مصر مهاجرت کرد و طی بیش از چهل سال فعالیت هنری ۵۰۰ آهنگ ضبط کرد و در ۳۱ فیلم بازی کرد. او را «پادشاه عودنوازان» می‌نامیدند. فرید برادر اسمهان خواننده معروف عرب است. زندگی. وی در سال ۱۹۱۰ در سویدا یکی از شهرهای کشور سوریه در رشته کوه‌های دروز به دنیا آمد. فرید متعلق به آل الاطرش بود. پدرش امیر فهد سه بار ازدواج کرده بود که فرید فرزند زن
امیر فهد سه بار ازدواج کرده بود که فرید فرزند زن دوم او بود. مادر فرید پس از به دنیا آوردن سه فرزند به نام‌های فرید فؤاد و آمال، از شوهرش جدا و با فرزندانش راهی قاهره شد. فرید دوران ابتدایی را در مدرسه فرانسوی «آلفرد» قاهره شروع کرد ولی پیش از گرفتن گواهینامه ابتدایی به دلیل علاقه اش به هنر از آن‌جا بیرون آمد و مادرش، وی را به مدرسه کاتولیکی روم برد تا در بخش رایگان تحصیل کند. به خاطر اینکه نگویند یکی از فرزندان آل الاطرش رایگان درس می‌خواند، تحت عنوان «فرید قوسه» در این مدرسه ثبت نام کرد. بعد از تمام کردن
قوسه» در این مدرسه ثبت نام کرد. بعد از تمام کردن دوران ابتدایی، مدرسه را رها کرد و به عنوان تبلیغات چی در محله‌های بلاچی مشغول به کار شد. در همین زمان در مرکز موسیقی هم درس می‌خواند. بعد از مدتی به عنوان نوازنده عود به گروه «بدیعه مصابنی» پیوست. فرید الاطرش نواختن عود را از دستان معجزه گر «ریاض السنباطی» و آواز را به همراه خواهرش اسمهان، از «فرید الغضن»، موسیقیدان معروف لبنانی آموخت. الاطرش پس از اینکه نامش به عنوان خواننده‌ای خوش آواز بر سر زبان‌ها افتاد، به همراه «سامیه جمال» چون زوجی هنرمند شروع به کار
به همراه «سامیه جمال» چون زوجی هنرمند شروع به کار کردند و در ۶ فیلم به شکل مشترک کار کردند. این دو در تمام دهه پنجاه میلادی با یکدیگر فعالیت داشتند. این دو نه تنها در فیلم‌ها به بازی نقش‌های عاشقانه پرداختند بلکه در زندگی واقعی نیز به هم عشق می‌ورزیدند. اما فرید به دلیل موقعیت اجتماعی خود حاضر به ازدواج با سامیه نشد او معتقد بود که ازدواج استعداد هنرمند را می‌کشد و هرگز ازدواج نکرد. در مجموع فرید الاطرش در ۳۱ فیلم موزیکال به عنوان بازیگر و خواننده فعالیت داشت. درگذشت. او در ۳۰ سال آخر حیاتش از بیماری قلبی
درگذشت. او در ۳۰ سال آخر حیاتش از بیماری قلبی رنج می‌برد. در سال‌های آخر عمر لاغرتر شده بود و از کیفیت صدایش نیز کاسته شده بود ولی تا لحظه مرگ دست از تلاش برنمی‌داشت و همچنان کنسرت می‌داد و فیلم می‌ساخت. سر انجام در ۲۶ دسامبر ۱۹۷۴ در بیمارستانی در بیروت جان سپرد و پیکر او در قاهره نزد خواهر و برادرش به خاک سپرده شد.
عکاسی یا فَرتورنِگاری یا فُتوگِرافی در واژه به معنای روش عکاسی و عکسبرداری است و همچنین به عمل و شغل عکاس نیز گفته می‌شود. این هنر در اکثر زبان‌های جهان فتوگرافی خوانده می‌شود که ترکیبی از دو واژهٔ یونانی "فتو" به معنی نور و "گرافی" به معنی ثبت یا نگارش است. بنابراین، فتوگرافی به معنای "نقش کردن با نور" است. عکاسی یعنی "ثبت" و "ایجاد یک تصویر"؛ که در دو مرحله انجام می‌شود: نخست، به‌دست‌آوردن تصویر به وسیلهٔ دوربین و ثبت آن روی نگاتیو (فیلم) یا گیرنده تصویر الکترونیکی و دوم، ظاهر کردن "تصویر مخفی" حاصل از
الکترونیکی و دوم، ظاهر کردن "تصویر مخفی" حاصل از دوربین عکاسی و "پایدار"کردن آن. در این فرایند، دریافت و ثبت نور بر روی یک سطح حساس به نور، مانند نگاتیو یا گیرنده تصویر، باعث می‌شود الگوهای نوری بازتابیده شده یا ساطع شده از اشیاء بر روی سطح حساس به نور (نقره کلرید یا گیرنده) تأثیرگذارد و باعث ثبت تصاویر گردد. عکاسی دارای سه جنبهٔ علمی، صنعتی و هنری است؛ به‌عنوان یک پدیدهٔ علمی متولد شد، به‌شکل یک صنعت گسترش یافت و به عنوان هنر تثبیت شد. عکاسی توسط یک فرد کشف و تکمیل نشده است، بلکه نتیجهٔ تلاش بسیاری از
کشف و تکمیل نشده است، بلکه نتیجهٔ تلاش بسیاری از افراد در زمینه‌های مختلف و اکتشافات و نوآوری‌های آنان در طول تاریخ است و سال‌ها پیش از اختراع عکاسی، اساس کار دوربین عکاسی وجود داشته است اما نخستین تصویر لیتوگرافی نوری در سال ۱۸۲۲ میلادی توسط مخترع فرانسوی، ژوزف نیسه‌فور نیِپس تولید شد و پس از آن توانست عکسی دائمی از طبیعت به نام اصطبل و کبوترخانه را خلق کند. او با همکاری لوئی داگر، آزمایش‌هایی را بر ترکیبات نقره براساس یافته‌های یوهان هاینریش شولتز انجام دادند و داگر در سال ۱۸۳۷ توانست روش داگرئوتایپ را
دادند و داگر در سال ۱۸۳۷ توانست روش داگرئوتایپ را اختراع کند. تئوری عکس رنگی سه‌رنگ، توسط جیمز کلرک ماکسول در سال ۱۸۵۵ پیشنهاد شده بود. برپایهٔ نظریهٔ او، نور مرئی از سه رنگ اساسی قرمز، سبز و آبی، تشکیل شده است. پس فیلمی از سه لایه ساخت که هر لایهٔ آن نسبت به یکی از سه رنگ‌های اولیه حساس بود و توانست نخستین عکس رنگی را در سال ۱۸۶۱ به ثبت برساند. جورج ایستمن در سال ۱۸۸۴ میلادی فیلم رول را که فیلمی از جنس پلاستیک آغشته به امولسیون ژلاتینی است را ابداع کرد و با ساخت دوربین جعبه‌ای در سال ۱۸۸۸، عکاسی را برای
با ساخت دوربین جعبه‌ای در سال ۱۸۸۸، عکاسی را برای مردم عادی مقرون به صرفه نمود و تحول مهمی در عکاسی ایجاد کرد. ادوین لند نوعی دوربین آنالوگ ظهور فیلم فوری موسوم به دوربین پولاروید را اختراع کرد که بلافاصله پس از عکسبرداری، نسخهٔ چاپ‌شدهٔ عکس را پرینت می‌کردند و عکس گرفته‌شده یک دقیقه بعد و در مدل‌های جدیدتر تا چند ثانیه بعد، قابل رویت بود. در عکاسی آنالوگ، باید تمامی تدابیر اعمّ از: اصلاح رنگ، نور و کنتراست را پیش از نوردهی انجام داد. چون تقریباً پس از نوردهی و ظهور فیلم، در این خصوص کار زیادی نمی‌شود
نوردهی و ظهور فیلم، در این خصوص کار زیادی نمی‌شود انجام داد. ظهور در عکاسی به معنای مواجهه دادن فیلم عکاسی یا کاغذ عکاسی با مواد شیمیایی است که باعث تبدیل شدن فیلم به یک تصویر منفی (نگاتیو) یا مثبت (اسلاید)، یا کاغذ به تصویر عکس می‌شود در حالی که عکاسی دیجیتال به فرایند ثبت تصاویر به وسیلهٔ دریافت و ثبت نور بر روی سطح حساس به نور سنسور الکترونیکی گفته می‌شود. الگوهای نوری بازتابیده شده یا ساطع شده از اشیاء بر روی سطح حساس به نور سنسور (حسگر) تأثیر می‌گذارد و باعث ثبت تصاویر می‌گردد. تاریخچه عکاسی. عکاسی
و باعث ثبت تصاویر می‌گردد. تاریخچه عکاسی. عکاسی توسط یک فرد کشف و تکمیل نشده است، بلکه نتیجهٔ تلاش بسیاری از افراد در زمینه‌های مختلف و اکتشافات و نوآوری‌های آنان در طول تاریخ است. سال‌ها پیش از اختراع عکاسی، اساس کار دوربین عکاسی وجود داشته است؛ موزی، ارسطو و اقلیدس در سدهٔ ۵ و ۴ پیش از میلاد نحوهٔ کارکرد دوربین سوراخ سوزنی را شرح داده‌بودند. در یونان باستان عقیده بر این بود که نور از چشم به سمت اشیاء می‌تابد و بازتاب آن باعث دیدن می‌شود. ارسطو و اقلیدس با استفاده از تئوری سوراخ‌سوزنی تلاش کردند خلاف آن
استفاده از تئوری سوراخ‌سوزنی تلاش کردند خلاف آن نظریه را ثابت کنند؛ آن‌ها در پشت دوربین‌های سوراخ‌سوزنی صفحه‌ای نیمه‌مات قرار می‌دادند تا تصویر بازتاب‌شدهٔ روی آن با چشم دیده شود. در سده ششم میلادی، آنتمیوس در آزمایش‌های خود از دوربین تاریکخانه‌ای استفاده کرد. ابن هیثم تئوری دوربین سوراخ سوزنی را گسترش داد و در مشاهدات خورشید گرفتگی خود از وسیله‌ای به نام «جعبه تاریک» استفاده کرده بود. او برای نخستین‌بار از دوربین سوراخ سوزنی و دوربین تاریکخانه‌ای در آزمایش‌هایش جهت بررسی خواص نور پرداخت. آلبرتوس ماگنوس در
جهت بررسی خواص نور پرداخت. آلبرتوس ماگنوس در سده سیزدهم میلادی نیترات نقره و ژرژ فابریسیوس نقره کلرید را کشف کرد. و دانیل باربارو در سال ۱۵۶۸ میلادی نحوهٔ عملکرد دیافراگم و کارکرد عدسی در دوربین تاریکخانه‌ای را شرح داد. ویلهلم هومبرگ در سال ۱۶۹۴ میلادی توضیح داد که نور چگونه برخی از مواد شیمیایی را تاریک می‌کند و در سال ۱۸۰۲ میلادی توماس وجوود انگلیسی توانست بر روی سطح‌های حساس شده با نیترات نقره تصویر شفافی به دست آورد. اتاق تاریک منجر به تکامل عکاسی و پیدایش دوربین عکاسی شد. اتاق تاریک عبارت از اتاقی
پیدایش دوربین عکاسی شد. اتاق تاریک عبارت از اتاقی بدون پنجره است که به جز روزنه‌ای که بر یکی از دیوارهای اتاق تعبیه شده، هیچ نوری به آن وارد نمی‌شود. تصاویر یا چشم‌اندازهای روبه‌روی روزنه به صورت وارونه بر دیوار روبرویش بازتاب می‌یابد که قابل دیدن است. بعضی از نگارگران از تصاویر بازتاب یافته به عنوان الگوی نقاشی استفاده می‌کردند. بعدها این اتاق تاریک در ابعاد کوچک‌تر تبدیل شد به دوربین عکاسی شد یعنی در برابر روزنه‌ای که وجود داشت مادهٔ حساس به نور قرار می‌دادند تا تصاویر بازتابش یافته، ثبت و ضبط شوند.
می‌دادند تا تصاویر بازتابش یافته، ثبت و ضبط شوند. نخستین تصویر لیتوگرافی نوری در سال ۱۸۲۲ میلادی توسط مخترع فرانسوی، ژوزف نیسه‌فور نیپس تولید شد اما در هنگام رونوشت‌برداری از بین رفت. اما نیپس در سال ۱۸۲۶ دوباره توانست عکسی دائمی از طبیعت به نام اصطبل و کبوترخانه را خلق کند. ولی زمان نوردهی این عکس هشت ساعت بود که زمان بسیار درازی است، و مشکل دیگر هم این بود که تصویر نگاتیو بود یعنی هرچه سفید بود را سیاه هرچه سیاه بود را سفید نشان می‌داد. به همین دلیل او به دنبال یافتن فرایند بهتری بود و با همکاری لوئی
به دنبال یافتن فرایند بهتری بود و با همکاری لوئی داگر، آزمایش‌هایی را بر ترکیبات نقره براساس یافته‌های یوهان هاینریش شولتز در سال ۱۸۱۶ میلادی انجام دادند؛ در آن سال شولتز مشاهده کرد که مخلوطی از نیترات نقره و گچ در مقابل نور، تیره می‌شوند. نیپس در سال ۱۸۳۳ میلادی درگذشت؛ ولی داگر در سال ۱۸۳۷ توانست روش داگرئوتایپ را اختراع کند. داگرئوتایپ بدین‌گونه بود که به صفحه‌ای نقره‌ای مدتی بخار ید داده تا نسبت به نور حساس شود، سپس آن را درون یک دوربین جعبه‌ای گذاشته و با برداشتن عدسی حدود ۱۵ تا ۳۰ دقیقه نور از شی
و با برداشتن عدسی حدود ۱۵ تا ۳۰ دقیقه نور از شی موردنظر به صفحهٔ نقره‌ای تابانده می‌شد. برای ظهور تصویر، صفحه را در محلول جیوه با حرارت ۶۵ درجه قرار می‌داد تا با چسبیدن ذرات نقره و جیوه، عکس به وجود آید؛ سپس صفحه را در آب سرد فرو می‌برد تا سطح آن پایدار گردد، در نهایت صفحه را در آب‌نمک (سدیم کلرید) قرار می‌داد و تصویر ظاهر می‌شد. یکی از مشکلات روش داگرئوتایپ این بود که فقط می‌شد یک نسخهٔ پوزیتیو یا مثبت (عکس دائمی) از سوژه ثبت کرد. در سال ۱۸۳۵ میلادی، چند ماه پس از اینکه نتیجهٔ آزمایش‌های لوئی داگر اعلام
ماه پس از اینکه نتیجهٔ آزمایش‌های لوئی داگر اعلام شد، شیمی‌دان انگلیسی، هنری فاکس تالبوت گزارشی از روند عکاسی خود که آن را «طراحی نوری» نامیده بود منتشر کرد؛ تالبوت این روش را در سال ۱۸۳۵ میلادی ابداع کرده بود اما آن را مخفی نگه داشت و روش خود را کامل و در سال ۱۸۴۰ با عنوان کالوتایپ معرفی کرد. در این روش، به‌جای استفاده از صفحات فلزی، از کاغذ حساس‌شده به نیترات نقره با ترکیبی از سدیم کلرید و اسید گالیک استفاده کرد. کاغذ حساس‌شده به مدت دو دقیقه نوردهی می‌شد و پس از آن یک تصویر پنهان به وجود می‌آمد که آن را
و پس از آن یک تصویر پنهان به وجود می‌آمد که آن را با استفاده از پتاسیم یدید و سدیم سولفات به صورت نگاتیو (منفی) در اندازه‌های کوچکتر ثبت می‌کرد. سپس با استفاده از آن می‌شد نسخه‌های دائمی فراوانی در اندازه‌های مختلف تهیه کرد؛ تا پیش از این عکاسان مجبور بودند صفحهٔ حساس را به اندازهٔ شی موردنظر بسازند و امکان تغییر در اندازه وجود نداشت. تا سال ۱۸۶۰ میلادی روش داگرئوتایپ به کلی منسوخ شد و عکاسی مبتنی بر نسخه‌های نگاتیو و پوزیتیو جایگزین آن شد. در سال ۱۸۳۹ جان هرشل با استفاده از سدیم تیو سولفات روشی را برای
هرشل با استفاده از سدیم تیو سولفات روشی را برای تهیهٔ نسخهٔ نگاتیو روی شیشه ابداع کرد که به‌مرور جایگزین نگاتیوهای کاغذی شد. تئوری عکس رنگی سه‌رنگ، توسط جیمز کلرک ماکسول فیزیکدان انگلیسی در سال ۱۸۵۵ پیشنهاد شده بود. برپایهٔ نظریهٔ او، نور مرئی از سه رنگ اساسی قرمز، سبز و آبی، تشکیل شده است. پس فیلمی از سه لایه ساخت که هر لایهٔ آن نسبت به یکی از سه رنگ‌های اولیه حساس بود و توانست نخستین عکس رنگی را در سال ۱۸۶۱ به ثبت برساند. بالاخره در سال ۱۸۷۴، یک شرکت انگلیسی نخستین شیشه‌های خشک عکاسی را به بازار عرضه کرد
نخستین شیشه‌های خشک عکاسی را به بازار عرضه کرد و عکاسی جنبهٔ عملی به خود گرفت. اما حمل و نقل مقدار زیادی شیشه، از لحاظ سنگینی و شکنندگی، یکی از مشکلات پیش روی بود تا اینکه در سال ۱۸۷۱ ریچارد مادوکس، فیزیکدان و عکاس انگلیسی با ابداع فیلم عکاسی ژلاتینی، زمان عکسبرداری را کوتاه کرد و جابه‌جایی فیلم‌های عکاسی را راحت نمود که نقطهٔ عطفی در تاریخ عکاسی محسوب می‌شود. جورج ایستمن آمریکایی در سال ۱۸۸۴ میلادی فیلم رول را که فیلمی از جنس پلاستیک آغشته به امولسیون ژلاتینی است را ابداع کرد و با ساخت دوربین جعبه‌ای در