payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که منصوب عادل شاه و سپس شاهرخ‌میرزا افشار بود، حمله کرده و او را شکست دهند. متحدین توانستند ابوالفتح‌خان و نیروهای شاهرخ شاه افشار را شکست دهند، و اصفهان را متصرف شوند. پس از تسخیر اصفهان، با وساطت برخی بزرگان از قتل ابوالفتح خان و سلیم خان افشار و موسی خان افشار و دیگر سرداران درگذشتند. علیمردان خان بختیاری و کریم خان زند و دیگر بزرگان بعد از این پیروزی پیمان اتحادی منعقد نمودند تا برای نجات ایران از هرج و مرج چاره‌ای بیندیشند. متحدین ابوتراب نوهٔ مادری شاه سلطان حسین را با نام شاه اسماعیل سوم بر تخت
شاه سلطان حسین را با نام شاه اسماعیل سوم بر تخت نشاندند و خطبه و سکه به نام او زدند و مناصب را بین خود تقسیم کردند. علیمردان خان به علت سن کم شاه جدید، نایب السلطنه او شد و به مختار الدوله ملقب گشت (که تقریباً دو سال نائب السلطنه ایران بود و حکمرانی کرد)، کریم خان زند سردار کل سپاه و زکریا خان کزازی به وزارت کشور منصوب شد. اما مدتی پس از آن اختلافاتی بین علیمردان خان نایب السلطنه و ابوالفتح خان ایجاد شد که علیمردان خان، ابوالفتح خان را مقتول نمود، سپس علیمردان خان مختار الدوله، کریم خان زند را برای سرکوب
خان مختار الدوله، کریم خان زند را برای سرکوب شورش‌های همدان، قزوین و تصرف غرب کشور با سپاهی روانه کرد. پس از این، برادرش حاجی باباخان بختیاری را حاکم اصفهان کرد و خود عازم دفع صالح‌خان بیات حاکم فارس شد. در واقع علیمردان خان پادشاه واقعی ایران بود و شاه اسماعیل سوم تحت‌الامر او قرار داشت. کریم خان زند بعد از تصرف مناطق شمال غرب و غرب، چون در نهان دنبال تصاحب قدرت از علیمردان خان بود با ارتباطاتی که سلیم خان افشار با وی داشت از غیبت علیمردان خان از اصفهان فرصت جسته، در یک شورای مشورتی با سرداران خود تصمیم
جسته، در یک شورای مشورتی با سرداران خود تصمیم گرفت که اصفهان را متصرف و با علیمردان‌خان بجنگد. او با ۳۰٬۰۰۰ سپاهی به اصفهان حمله برد و شهر را تصرف کرد. علیمردان‌خان نیز که فارس، بندرها و مناطق بحرین و عمان را متصرف و درصدد اخذ مالیات‌های شهرهای جنوب بود، در شیراز مستقر شد. وی بعد از اطلاع از این وقایع، برای رویاروی با کریم خان زند به سوی اصفهان حرکت کرد که در حین حرکت نیز بسیاری از نیروهای او از سپاهش فرار کرده و به سپاهیان کریم خان زند می‌پیوستند. کریم خان زند نیز با سپاه خود راهی جنوب شد. در چهارمحال و
زند نیز با سپاه خود راهی جنوب شد. در چهارمحال و بختیاری دو سپاه رو به روی هم صف آراستند و به نبرد پرداختند. در آن جنگ، بر اثر خیانت و فرار برخی سپاهیان علیمردان خان، علیمردان خان مغلوب شد. اما این جنگ پایانِ کار علیمردان خان نبود پس از این نبرد، علیمردان خان برای تهیه سپاه و تجدید قواه به خوزستان و سپس کرمانشاه روانه شد، وی که توانسته بود به نبرهای سنگینی با کریم خان زند بپردازد، اما پس از مدتی، ناگهانی در منطقه دربند لرستان توسط محمد خان زند (نیروی نفوذی کریم خان) که ظاهراً از دست کریم خان زند فرار نموده
خان) که ظاهراً از دست کریم خان زند فرار نموده و هم پیمان علیمردان خان شده بود، وعلیمردان خان وی را پناه داده بود، غافلگیرانه در یک مهمانی ترور شد. بختیاری‌ها بخاطر اختلافات داخلی و عدم اتحاد نتوانستند حاکمیت را از زندیه تصاحب کنند و پس از مرگ علیمردان خان پسرش حیدرخان چهارلنگ (ممصالح) به نبردهای پراکنده‌ای در کوهستان‌های بختیاری علیه کریم خان زند پرداخت که حکومت زندیه از سرکوب و شکست وی عاجز ماند، تا اینکه پس از مدتی جنگ و جدال با وساطت علی محمدخان زند، سردارسپاه کریم خان، وبا دادن تضمین به هم به اختلافات
کریم خان، وبا دادن تضمین به هم به اختلافات پایان دادند. یکی دیگر از خوانین ممصالح، ابدال خان عموزاده و داماد علیمردان خان (مختارالدوله)، که هم عصر دولت زندیه و اوایل تشکیل حکومت قاجاریه بود، که با اتحاد کردن تمام باب بختیاری علیه آقامحمدخان قاجار شورید و دعوی حکومت نمود و بختیاریها و دیگر اقوام همجوار مثل ارامنه گرجی ها، مردم عراق عجم و غیره وی را به شاهی برگزیدند و به وی لقب "شاه ابدال" بختیاری دادند ؛ وی در ابتدا شکستی سنگین به سپاهیان آقامحمدخان قاجار وارد کرد و آن‌ها را تا به تهران متواری نمود، سپس
وارد کرد و آن‌ها را تا به تهران متواری نمود، سپس توانست گلپایگان ، خوانسار و فرهان را متصرف شود. او عده‌ای از بزرگان گلپایگان، خوانسار ، فراهان و احمدخان افغان ولد آزادخان از سرداران نادرشاه و همچنین عده ای از ارامنه و گرجیهای فریدن اصفهان را نیز با خود برای کارزار با آقامحمدخان قاجار مهیا کرد. اما در جنگی دومی که در منطقه عسگران (واقع در اصفهان) بین بختیاری‌ها و دیگر اقوام به فرماندهی ابدال خان و سپاه اقامحمد خان قاجار، رخ داد، علی‌رغم استقامت و دلاوری‌های ابدال خان در جنگ، به دلایلی چون اختلاف و تفرقه در
ابدال خان در جنگ، به دلایلی چون اختلاف و تفرقه در سپاه بختیاری ، توسط آقامحمدخان قاجار که با تَطمیع کردن برخی سرانِ سپاه ابدال خان بوقوع پیوست که منجر به ترک میدان نبرد توسط برخی خوانین فریب خورده در مقابل سپاه قاجار شد ، و همچنین تجهیزات نظامی سپاه قاجار که از نیرو های بختیاری سر تر بود، در نهایت ابدال خان و برخی از نیروهای او پس از مقاومت و پیکار در مقابل سپاه آقامحمدخان قاجار، کشته شدند و پیروزی نصیب آقامحمدخان قاجارشد. این شکست که بر اثر خیانت برخی به ابدال خان صورت گرفته بود، برای ایل بختیاری و دیگر
ابدال خان صورت گرفته بود، برای ایل بختیاری و دیگر اقوام چون ارمنی ها و گرجی ها گران تمام شد، چنان‌که بعد از آن آقامحمدخان قاجار دستور قتل و غارت ارامنه ، گرجی ها و ایل بختیاری را داد که بسیاری از احشام و اموال آنها به غارت رفت. باب ممصالح نیز به خاطر کشته شدن ابدال خان ، محمدتقی خان و فتاح خان و دیگر سران این باب درجنگ و همچنین تبعید محمدحسن خان و محمدحسین خان فرزندان ابدال خان به عراق و متفرق شدن برخی دیگر، تا مدت‌ها نتوانستند قدرت اولیه خود را بازیابی کنند. اما در عصر ناصرالدین شاه قاجار، بر اثر ظلم و
اما در عصر ناصرالدین شاه قاجار، بر اثر ظلم و فشار شاهزاده احتشام الدوله حاکم لرستان و خوزستان و برادرش ایلدرم میرزا، نسبت به ایلات و طوایف، محمدعلی خان (اول) ممصالح در سال‌های ۱۲۶۷ ه. قمری، الی ۱۲۷۲ ه. قمری، اوامر حکومت قاجار را پشت پا زده و فوج سَربندی را که مأمور دستگیری او بودند را محاصره و خلع سلاح نموده بود، و پس از آن در سردشت دزفول به سلسله نبردهای با ابراهیم میرزا فرزند احتشام الدوله قاجار پرداخت که پس از چند جنگ در پای دژ سردشت (معروف به دژ محمدعلی خان (اول)،) بناچارحکومت قاجار که صلاح را جز در
خان (اول)،) بناچارحکومت قاجار که صلاح را جز در مذاکره و صلح نمی‌دید، سپس حاجی شیخ جعفرمجتهد که نافذالکلمه بود را، از طرف دولت به رفع اختلافات و نزاع فی‌مابین محمدعلی خان (اول) محمودصالح و شاهزاده ابراهیم میرزا قاجار حاکم خوزستان نمود. جغرافیای باب ممصالح. ییلاق قشلاق شهرستان دزفول، شهرستان شوشتر ، شهرستان گتوند ، شهرستان باغملک ، شهرستان ایذه ، شهرستان مسجدسلیمان شهرستان رامهرمز از توابع استان خوزستان و برادران خیرگردزاده در شهرستان لالی شهرستان باشت و گچساران از توابع استان کهگیلویه و بویر احمد
سووا گوریونین (زمان حیات ۱۵۵۵–۱۵۳۰ میلادی) فرزند رهبر خاندان سووا یوریشیگه و اومی (小見、麻績 おみ) بود. پدر او همچنین با خواهر تاکدا شینگن به نام ننه گوریونین پیوند ازدواج بست. بعد از شکست پدر از شینگن و خودکشی او در سال ۱۵۴۲ (میلادی) مجبور شد که همسر غیراصلی تاکدا شینگن شود. او در سال ۱۵۴۶ میلادی و در سن شانزده‌سالگی تاکدا کاتسویوری فرزند و جانشین بعدی تاکدا شینگن را به دنیا آورد. جانشینی فرزند او از آنجائیکه سووا گوریونین هم زن اصلی شینگن نبود و هم دختر دشمن او به‌شمار می‌آمد با مخالفت‌های بسیاری روبرو شد. هر
به‌شمار می‌آمد با مخالفت‌های بسیاری روبرو شد. هر چند شهرت سووا گوریونین به عنوان محبوب‌ترین زن شینگن موضوعی است که از نظر اسناد تاریخی تأیید نشده است اما در اثر وصف این موضوع در رمان‌ها و فیلم‌های زندگی شینگن کم‌کم این تصور از نقش او در زندگی شینگن شکل گرفته است. در جهت برعکس از همسر اصلی شینگن، یعنی سانجونوکاتا (زمان حیات ۱۵۷۰–۱۵۲۱ میلادی) امروزه یک شخصیت منفی ساخته و پرداخته شده است. قابل به ذکر است که در واقع از شخصیت این زن هیچ سند تاریخی‌ای باقی نمانده است. این احتمال وجود دارد که با توجه به اینکه
است. این احتمال وجود دارد که با توجه به اینکه رابطهٔ شینگن با همسر اصلی‌اش سانجونوکاتا خوب نبود و احتمالاً رابطهٔ بهتری با سووا گوریونین داشته است، تاکدا کاتسویوری پسر زن غیررسمی‌اش را به عنوان جانشین خود انتخاب کرده باشد. بنا بر فرضیه‌ها یکی از دلایلی که هر سه پسر ارشد شینگن از همسر رسمی‌اش سانجونوکاتا یعنی تاکدا یوشینوبو بر ضد پدر شورید همین مسئلهٔ واگذاری جانشینی شینگن بوده است. زندگی اولیه. سووا گوریونین در سال ۱۵۳۰ به دنیا آمد. پدرش سووا یوریشیگه رهبر خاندان سووا و مادرش یک زن غیراصلی (سوکوشیتسو) به
خاندان سووا و مادرش یک زن غیراصلی (سوکوشیتسو) به نام اومی بود. خاندان سووا خانواده‌ای است که به عنوان راهب شینتو «اوهوری» در زیارتگاه بزرگ سووا (شهر سووا، ناگانو امروزی، در استان ناگانو) خدمت می‌کرده است. این یک اعتقاد بزرگ قدیمی بود که اکنون لغو شده است، اما برای مردم آن زمان، راهبی که در این مقام بود یک خدای زنده بود (آراهیتوگامی: خدایی که در این جهان به عنوان یک انسان ظاهر می‌شود) و بالاترین رتبه راهبی شینتو به حساب می‌آمد و به عقیده اهالی یک انسان معمولی نبود بلکه یک خدا بود. راهبان شینتو در آن زمان با
نبود بلکه یک خدا بود. راهبان شینتو در آن زمان با راهبان شینتو مدرن تفاوت داشتند زیرا آنها همچنین اربابان فئودال با قلمروهای بزرگ بودند؛ بنابراین، آنها باید برای محافظت از قلمرو خود مسلح می‌شدند و خاندان سووا هم به عنوان راهب و هم به عنوان نظامی مسلح فعال بودند. در دوره سنگوکو، خاندان سووا قلمرو خود را با حمله به ولایت‌های همسایه گسترش داد. به ویژه، پدربزرگ سووا یوریشیگه سووا یوریمیتسو کل منطقه سووا را متحد کرد و دوران شکوفایی خاندان سووا را پایه‌گذاری کرد. رابطه بین خاندان سووا و خاندان تاکدا. زمانی که
رابطه بین خاندان سووا و خاندان تاکدا. زمانی که تاکدا نوبوتورا، هجدهمین رئیس خاندان کای تاکدا، منصب شوگوی ولایت کای (استان یاماناشی کنونی) را به عهده گرفت، تاکدا نوبوتورا در حدود سال ۱۵۲۵، چندین سال پس از اتحاد ولایت کای، تهاجم خود را به ولایت شینانو (استان ناگانو فعلی) آغاز کرد. تاکدا نوبوتورا دو بار در سال ۱۵۲۵ (سال پنجم تائی) و ۱۵۲۸ (سال هشتم تائی/سال اول کیوروکو) به ناحیه سووا، استان شینانو حمله کرد و هر دو بار شکست خورد. در سال ۱۵۳۵ (تنبون ۴)، تاکدا نوبوتورا با سووا یوریمیتسو صلح کرد. در سال ۱۵۳۹
نوبوتورا با سووا یوریمیتسو صلح کرد. در سال ۱۵۳۹ (تنبون ۸)، زمانی که سووا یوریتاکا، پسر سووا یوریمیتسو و رئیس خاندان سووا در آن زمان، درگذشت، سووا یوریشیگه توسط سووا یوریمیتسو، به عنوان نوزدهمین رئیس خاندان سووا، نامزد شد. در نوامبر ۱۵۴۰ (تنبون ۹)، سومین دختر تاکدا نوبوتورا به نام ننه گوریونین با سووا یوریشیگه ازدواج کرد و از طریق ازدواج با خاندان سووا رابطه برقرار کرد. سووا یوریشیگه و سووا اتحاد خود را با سفر بین قلمروهای یکدیگر در دسامبر همان سال تقویت کردند. علاوه بر این، تاکدا نوبوتورا به منظور حمله به
علاوه بر این، تاکدا نوبوتورا به منظور حمله به منطقه ساکو شینانو، با موراکامی یوشیکیو، سنگوکو-دایمیو در شمال شینانو، همکاری کرد و با خاندان موراکامی و همچنین خاندان سووا روابط دوستانه برقرار کرد. حمله شینگن به سووا. در سال ۱۵۴۱ (تنبون ۱۰)، تاکدا شینگن، پسر ارشد تاکدا نوبوتورا، او را به ولایت سوروگا (استان شیزوئوکای کنونی) تبعید کرد. خاندان کای-تاکدا با خاندان سووا متحد شده بود، اما آنها سیاست قبلی خود را تغییر دادند. تاکدا شینگن یک بار دیگر تهاجم به سووا را آغاز کرد که به عنوان آغازی برای تصرف ولایت شینانو
آغاز کرد که به عنوان آغازی برای تصرف ولایت شینانو عمل می‌کرد. در سال ۱۵۴۲ (تنبون ۱۱)، تاکدا شینگن به همراه تاکاتوئو یوریتسوگو، که به شاخه ای از خاندان سووا تعلق داشت و به سمت سووا تایشا تایشو بود، به قلمرو سووا حمله کرد. در این زمان، سووا یوریشیگه، که خود را در قلعه کووابارا (شهر فعلی سووا، استان ناگانو) سنگر گرفته بود، برای صلح به طرف تاکدا درخواست داد. یکی از شروط قرارداد صلح این بود که جان سووا یوریشیگه را نجات دهد، اما زمانی که تاکدا شینگن سووا یوریشیگه را به ولایت کای برد، شرایط توافقنامه صلح را
را به ولایت کای برد، شرایط توافقنامه صلح را نادیده گرفت و سووا یوریشیگه و همسرش را به زندان انداخت معبد (در حال حاضر شهر کوفو، استان یاماناشی) و او را مجبور به انجام سپپوکو کردند. در نتیجه خاندان سووا سوریو نابود شد. پس از آن، خواهر کوچک‌تر تاکدا شینگن، ننه گوریونین، که با سووا یوریشیگه ازدواج کرده بود، به خاندان تاکدا برگشت. تاکدا شینگن تصمیم گرفت قلمرو سووا را با تاکاتوئو یوریتسوگو تقسیم کند، اما تاکاتوئو یوریتسوگو از این تصمیم ناراضی بود؛ بنابراین، دو طرف تصمیم گرفتند دوباره برای قلمرو سووا بجنگند. در
تصمیم گرفتند دوباره برای قلمرو سووا بجنگند. در این زمان، خاندان تاکاتوئو این واقعیت را مطرح کرد که این یک شاخه از خاندان سووا است و استدلال کرد که طبیعی است که خاندان تاکاتوئو بر قلمرو سووا حکومت کند. در مقابل این پس زمینه، تاکاتوئو یوریتسوگو به قلمرو سووا در سمت تاکادا حمله کرد و خاندان تاکاتوئو این منطقه را اشغال کرد. برای مقابله با این امر، خاندان تاکدا چوکیو (خاندان سووا)/تورائومارو، پسر سووا یوریشیگه و خواهر کوچکترش ننه گوریونین را به عنوان رهبر خود منصوب کردند تا فئودال‌های قدرتمند سووا را به سمت خود
کردند تا فئودال‌های قدرتمند سووا را به سمت خود جلب کند و برای مشروعیت‌طلبی حاکمیت قلمرو سووا اقدامی انجام دهد. اربابان قدرتمند سووا که رهبر شدن تورائومارو را دیدند در کنار تاکدا قرار گرفتند و ارتش تاکاتوئو شکست سختی را متحمل شد و عقب‌نشینی کرد. هیچ سند مکتوبی در مورد تورائومارو وجود ندارد، بنابراین معلوم نیست پس از آنچه اتفاقی برای فرزند سووا یوریشیگه افتاده است. سووا گوریو همسر غیراصلی تاکدا شینگن می‌شود. پس از پایان یافتن خاندان سووا سوریو، سووا گوریو برای مدتی تحت مراقبت خویشاوندش موتونائو نزو همراه با
مدتی تحت مراقبت خویشاوندش موتونائو نزو همراه با مادرش آساهی قرار گرفت. از آنجایی که پسر موتونائو نزو داماد نوبوتورا تاکدا بود، خاندان نزو هم با خاندان تاکدا و هم با خاندان سووا مرتبط بود. نظریه ای وجود دارد که سووا گوریونین در حدود ۱۵۴۲–۱۵۴۵ صیغه تاکدا شینگن شد (تنبون ۱۱–۱۴)، زیرا تاکدا کاتسویوری در سال ۱۵۴۶ متولد شد (تنبون ۱۵). همچنین گفته می‌شود که سووا گوریونین زنی با زیبایی بی‌نظیر بود و در میان بسیاری از صیغه‌های تاکدا شینگن از محبوبیت خاصی برخوردار بود. با توجه به مطالب "کویو گونکان" که قوانین نظامی
با توجه به مطالب "کویو گونکان" که قوانین نظامی دو نسل از تاکدا شینگن و پسرش، تاکدا کاتسویوری را شرح می‌دهد، برای خاندان تاکدا خطرناک بود که دختر خاندان سووا را که پدرش مجبور به ارتکاب سپپوکو شده بودند، به عنوان یک همسر به خاندان تاکدا وارد شود، به همین دلیل، ازدواج بین تاکدا شینگن و سووا گوریونین در ابتدا با مخالفت ملازمان خانواده تاکدا مواجه شد. با این حال، یاماموتو کانسوکه، فرمانده نظامی تاکدا شینگن، گفت: "اگر شاهزاده خانمی با خون سووا به عنوان همسر غیراصلی گرفته شود و پسری از آن فرزندی به دنیا بیاید،
گرفته شود و پسری از آن فرزندی به دنیا بیاید، مردم سووا خوشحال خواهند شد زیرا خاندان سووا قادر به بازسازی خواهند بود. او ملازمان خود را متقاعد کرد. علاوه بر این، یکی از دلایلی که سووا گوریونین به سوکوشیتسوی تاکدا شینگن تبدیل شد این بود که منافع خاندان سووا و خاندان تاکدا همسو بودند. تاکدا شینگن می‌ترسید که شورشی در سووا، دروازه ولایت شینانو، رخ دهد، و می‌خواست پسری از یک ارباب سووا به دنیا بیاید تا بر سووا حکومت کند. از سوی دیگر، سووا گوریون فکر می‌کرد که برای زنده نگه داشتن خاندان سووا، می‌خواهد صاحب فرزند
زنده نگه داشتن خاندان سووا، می‌خواهد صاحب فرزند شود، حتی اگر به معنای تکیه بر دشمن پدرش، تاکدا شینگن باشد. در سال ۱۵۴۶ (تنبون ۱۵)، سووا گوریونین «سووا شیرو کاتسویوری» 「諏訪四郎勝頼」 (که بعدها به نام تاکدا کاتسویوری شناخته شد) به دنیا آورد. در خاندان تاکدا مرسوم بود که حرف کانجی «نوبو» 「信」 را به نام جانشین اضافه می‌کردند و در خاندان سووا از حرف کانجی «یوری» 「頼」 استفاده می‌شد. به همین دلیل، «سووا شیرو کاتسویوری» در سال ۱۵۶۲ (ایروکو ۵)، جانشین خاندان سووا به‌شمار می‌رفت. درگذشت سووا گوریونین. گفته می‌شود که سووا
می‌رفت. درگذشت سووا گوریونین. گفته می‌شود که سووا گوریونین در حدود ۱۵۵۴–۱۵۵۵ (تنبون ۲۳–۲۴/کوجی ۱) در سن جوانی ۲۴–۲۵ سالگی درگذشت. در این زمان، تنها حدود ۱۰ سال از ازدواج سووا گوریون با تاکدا شینگن می‌گذشت و پسرش، سووا شیرو کاتسویوری، ۸ یا ۹ ساله بود. سووا گوریونین در جوانی مرد، اما مادرش، اومی، در قلعه تاکاتوئو (اینا فعلی، استان ناگانو)، جایی که نوه‌اش، تاکدا کاتسویوری ارباب آن بود با هم زندگی می‌کردند، اعتقاد بر این است که او عمر طولانی داشت و تا سقوط خاندان تاکدا در سال ۱۵۸۲ او زندگی می‌کرد. سووا شیرو
تاکدا در سال ۱۵۸۲ او زندگی می‌کرد. سووا شیرو کاتسویوری نام خود را به تاکدا کاتسویوری تغییر می‌دهد. اولین نبرد سووا شیرو کاتسویوری، که به عنوان ارباب قلعه تاکاتوئو خدمت می‌کرد، در سال ۱۵۶۳ (ایروکو ۶) بود که او به قلعه مینووا (شهر تاکاساکی، گونما کنونی، استان گونما) حمله کرد. در سال ۱۵۶۵ (ایروکو ۸)، تاکدا یوشینوبو، پسر ارشد تاکدا شینگن، به ظن شورش زندانی شد و پس از آن، خاندان اودا موضوع ازدواج را با کاتسویوری مطرح کردند. در همان سال، تاکدا کاتسویوری با ریوشو-این، خواهرزاده و دختر خوانده اودا نوبوناگا ازدواج
خواهرزاده و دختر خوانده اودا نوبوناگا ازدواج کرد. در سال ۱۵۶۷ (سال دهم ایروکو)، پسر ارشد او، تاکدا نوبوکاتسو متولد شد. پس از سلب ارث تاکدا یوشینوبو، پسر دوم تاکدا شینگن، اوننو نوبوچیکا، راهب شد، زیرا او نابینا بود. علاوه بر این، از آنجایی که پسر سوم او، تاکدا نوبویوکی (زمان حیات ۱۵۵۳–۱۵۴۳ میلادی)، قبلاً درگذشته بود، تصمیم گرفته شد که پسر چهارم او، کاتسویوری، به عنوان رئیس خاندان تاکدا جانشین او شود. در سال ۱۵۷۱ (سال دوم گنکی)، تاکدا کاتسویوری به عنوان جانشین به کوفو دعوت شد. در همین زمان، آشیکاگا یوشی‌آکی،
به کوفو دعوت شد. در همین زمان، آشیکاگا یوشی‌آکی، پانزدهمین شوگون شوگون‌سالاری موروماچی، از رفتار اودا نوبوناگا با او ناراضی بود و نامه‌هایی به اربابان مختلف فئودال فرستاد و به آنها دستور داد که اودا نوبوناگا را تحت سلطه خود درآورند. پس از دریافت این درخواست، تاکدا شینگن تصمیم به حمله به غرب گرفت. سپس، در سال ۱۵۷۲ (سال سوم گنکی)، ارتش تاکدا وارد قلمرو توکوگاوا شد. او پس از نبرد میکاتاگاهارا در برابر توکوگاوا ایه‌یاسو در منطقه ای که اکنون شرق استان آیچی است، درگذشت. نبرد ناگاشینو. در وصیت نامه تاکدا شینگن
درگذشت. نبرد ناگاشینو. در وصیت نامه تاکدا شینگن آمده بود: «مرگ من را به مدت سه سال پنهان کنید و دفاع خود را تقویت کنید»، اما در آن زمان، تاکدا کاتسویوری بارها برای گسترش قلمرو خود وارد جنگ شد. در سال ۱۵۷۴ (تنشو ۲)، تاکدا کاتسویوری قلعه آکچی را در شرق ولایت مینو (شهر کانی کنونی، استان گیفو) از دست داد. در این زمان، اودا نوبوناگا برای تقویت قلعه آکچی در راه بود، اما وقتی فهمید که قلعه آکچی تسخیر شده است، به عقب برگشت. علاوه بر این، تاکدا کاتسویوری موفق شد قلعه تاکاتنجین را در ولایت توتومی (منطقه غربی استان
تاکاتنجین را در ولایت توتومی (منطقه غربی استان شیزوئوکای کنونی) تسخیر کند. این قلعه ای بود حتی تاکدا شینگن نیز نتوانسته بود آن را تصرف کند. در سال ۱۵۷۵ (تنشو ۳)، تاکدا کاتسویوری به سمت قلعه ناگاشینو در ولایت میکاوا (شهر شینشیرو، آیچی، استان آیچی) حرکت کرد تا خاندان اوکودایرا را که به توکوگاوا ایه‌یاسو فرار کرده بودند، شکست دهد. در حالی که خاندان اوکودایرا در انزوا بود، نیروهای ترکیبی اودا-توکوگاوا ظاهر شدند. تعداد ارتش تاکدا بیش از ۱۰۰۰۰ نفر بود، در حالی که ارتش ترکیبی اودا-توکوگاوا بیش از ۳۰۰۰۰ نفر بود.
ارتش ترکیبی اودا-توکوگاوا بیش از ۳۰۰۰۰ نفر بود. در این زمان گفته می‌شود که ملازمان تاکدا شینگن که از زمان تاکدا شینگن به او خدمت می‌کردند، به او توصیه کردند که عقب‌نشینی کند، اما تاکدا کاتسویوری دستور حمله به دشمنی را که پشت حصار چوبی منتظر بود، داد. این نبرد ناگاشینو بود که گفته می‌شود سرنوشت جنگ‌های داخلی ژاپن را تغییر داده است. سربازان ارتش تاکدا یکی پس از دیگری به زمین افتادند زیرا سربازان مسلح یکی پس از دیگری از پشت حصار چوبی به طرف اسب و اسب سواران گلوله شلیک می‌کردند. در نتیجه ارتش تاکدا کاملاً
گلوله شلیک می‌کردند. در نتیجه ارتش تاکدا کاملاً نابود شد و آنها که باقی مانده بودند چاره‌ای جز عقب‌نشینی به سمت ولایت کای نداشتند. در این نبرد، بسیاری از ملازمان ارشد تاکدا شینگن کشته شدند. سقوط خاندان تاکدا. پس از نبرد ناگاشینو (۱۵۷۵ میلادی)، خانواده تاکدا نبردهای مهم زیادی با نیروهای اودا و توکوگاوا نداشتند و یک دوره آرامش وجود داشت. در سال ۱۵۷۸ (تنشو ۶)، اوئه‌سوگی کنشین از ولایت اچیگو (اکنون استان نیگاتا) درگذشت. پس از مرگ او درگیری بین پسرخوانده او، اوئه‌سوگی کاگه‌کاتسو و اوئه‌سوگی کاگه‌تورا برادر
اوئه‌سوگی کاگه‌کاتسو و اوئه‌سوگی کاگه‌تورا برادر کوچکتر هوجو اوجیماسا درگرفت. در ابتدا، تاکدا کاتسویوری به درخواست متحد خود، خاندان هوجوی اخیر، از اوئه‌سوگی کاگه‌کاتسو حمایت کرد، اما سپس اوئه‌سوگی کاگه‌کاتسو پیشنهاد صلح داد. همان‌طور که تاکدا کاتسویوری این صلح را پذیرفت، وضعیت جنگ برای طرف اوئه‌سوگی کاگه‌کاتسو سودمند شد و اوئه‌سوگی کاگه‌تورا مجبور به خودکشی شد. در نتیجه اتحاد بین خاندان تاکدا و خاندان هوجوی اخیر از بین رفت؛ بنابراین، خاندان تاکدا برای مقابله با خاندان هوجو اتحاد جدیدی با خاندان ساتاکه و
با خاندان هوجو اتحاد جدیدی با خاندان ساتاکه و خاندان ساتومی تشکیل دادند. در پاسخ، خاندان هوجوی اخیر با خاندان توکوگاوا اتحاد تشکیل داد که به حمله به قلمرو تاکدا کاتسویوری، از سه جهت از جمله ولایت سوروگا، ولایت ایزو (در جنوب استان شیزوئوکای فعلی) و ولایت کوزوکه انجامید. در آن زمان، امور مالی خاندان تاکدا در آستانه فروپاشی بود، زیرا آنها از زمان تاکدا شینگن درگیر جنگ‌های بسیاری بودند. در سال ۱۵۸۲ (تنشو ۱۰)، در طی تسخیر کوشو ارتش اودا، ارتش توکوگاوا و ارتش هوجو به ولایت کای از کانتو (شرق ژاپن) حمله کردند.
هوجو به ولایت کای از کانتو (شرق ژاپن) حمله کردند. علاوه بر تهاجم‌ها از این سه جهت، یک سری خیانت‌ها نیز منجر به فروپاشی خاندان معتبر تاکدا پس از آخرین نبرد، نبرد تنموکوزان شد.
ناحیهٔ فیض‌آباد یکی از ناحیه‌های اداری استان ناحیه‌های تابع جمهوری است که در کشور تاجیکستان جای دارد و در تاریخ ۱۴ ژوئن ۱۹۳۱ در بخشی از جمهوری سوسیالیستی تاجیکستان شوروی تأسیس یافته‌است. مرکز این ناحیه، جماعت فیض‌آباد است که با شهر دوشنبه ۵۰ کیلومتر فاصله دارد. مردم. این ناحیه در سال ۲۰۰۸ میلای دارای ۶۸٫۱۱۰ نفر جمعیت بوده که مذهب آن‌ها حنفی است و به زبان فارسی تاجیکی سخن می‌گویند. حکومت. سرور ناحیهٔ فیض‌آباد، رئیس حکومت آن است که توسط رئیس‌جمهور تاجیکستان برگزیده می‌شود، نهاد قانونگذاری ناحیهٔ فیض‌آباد،
برگزیده می‌شود، نهاد قانونگذاری ناحیهٔ فیض‌آباد، مجلس نمایندگان خلق می‌باشد که توسط رأی‌دهندگان این ناحیه برای ۵ سال انتخاب می‌شوند. پیشینه. سرزمین ناحیه فیض‌آباد از کهن‌ترین زمانه‌ها تا نیمه دوم سده ۱۵ «وَشگِرد» نام داشته‌است. این نام در اوستا به گونه وسکرد یاد شده‌است. ناحیه فیض‌آباد ۱۴ ژوئن سال ۱۹۳۱ با تصویب کمیته اجرائیه مرکزی جمهوری سوسیالیستی تاجیکستان شوروی تأسیس یافته‌است. بر اساس این قرار جماعت‌های گُم‌بولاغ، خوجه‌مَرد، دوبیده، دِهِ شاه، شالِپَیَه، نارَک، چَکَلی، میهراجی و بخشی از ده‌های جماعت
نارَک، چَکَلی، میهراجی و بخشی از ده‌های جماعت یکه‌بید از ناحیه ینگه‌بازار جدا شده و ناحیه نو فیض‌آباد را تشکیل دادند. مرکز ناحیه فیض‌آباد روستای دَرَگیان مقرر شد. در ماه ژانویه سال ۱۹۶۳ ناحیه فیض‌آباد دوباره با ناحیه آرژانیکدزه‌آباد همراه شد. ماه ژانویه سال ۱۹۶۹ به عنوان ناحیه مستقل تشکیل یافته و تا امروز وجود دارد. مرکز آن در محل روستای سابق درگیان مقرر گردید و آن را فیض‌آباد نامیدند. با قرار مجلس ملی عالی جمهوری تاجیکستان از ۲۹ مه سال ۲۰۰۰ ده فیض‌آباد شهرک اعلام شد. تقسیمات. جماعت‌های این ناحیه بشرح زیر
اعلام شد. تقسیمات. جماعت‌های این ناحیه بشرح زیر است:
دریم چیسر یک فضاپیمای مداری سرنشین‌دار پرواز عمودی، فرود افقی ساخته شده توسط شرکت سیرا نوادا است. دریم چیسر برای حمل ۷ سرنشین به مدارهای نزدیک زمین طراحی شده‌است. این فضاپیما به صورت عمودی با موشک اتلس ۵ پرتاب شده و به صورت افقی توانایی فرود بروی باندهای فرود معمولی را دارد.
ایسیلدور () شخصیتی تخیلی در سرزمین میانهٔ جی. آر. آر. تالکین، فرزند ارشد الندیل و از تبار بنیان‌گذار پادشاهی نومه‌نور یعنی الروس بود. در هنگامی که نومه‌نور غرق شد، او با پدرش از جزیره گریخت و به نوبهٔ خود پادشاه آرنور و گاندور شد. او دست سائورون که حلقه یگانه را داشت قطع کرد، اما به جای از بین بردن آن، از سوی قدرت حلقه فاسد شد و آن را برای خود مطالبه کرد. او به‌دست اورک‌ها کشته و حلقه در رودخانهٔ آندوین ناپدید شد. همان‌طور که در "هابیت" گفته شد، این موضوع زمینه را فراهم کرد تا حلقه به گالوم و سپس به بیلبو
را فراهم کرد تا حلقه به گالوم و سپس به بیلبو برسد که به نوبه خود، موضوع اصلی داستان یعنی تلاش برای از بین بردن حلقه، برای "ارباب حلقه‌ها" را فراهم کرد. ایسیلدور به‌صورت خلاصه در سکانس‌های فلش‌بک سه‌گانهٔ سینمایی "ارباب حلقه‌ها" ظاهر می‌شود. در مجموعه تلویزیونی ""، ایسیلدور جوان از سوی بازیگر انگلیسی مکس بالدری به تصویر کشیده شد. تاریخچه. زندگی در نومه‌نور. در دوران جوانی ایسیلدور میوهٔ نیملوت را (پیش از قطع کردن آن به دستور آر-فارازون) دزدید و نسل درخت سفید را بدینگونه حفظ کرد و بعدها تخم آن را در شهر
سفید را بدینگونه حفظ کرد و بعدها تخم آن را در شهر میناس آنور کاشت. ایسیلدور و خانواده‌اش از یاورانِ الف‌ها بودند کسانی که تلاش‌های سائورون را برای به فساد کشیدن نومنوریان رد کردند. سائورون، آر-فارازون را متقاعد کرد که در مقابل والار به جنگ رود تا نامیرا شدن را بدست آورد در حالی که این دروغی بیش نبود. وقتی که ناوگان آر-فارازون در سال ۳۳۱۹ به قصد سرزمین‌های نامیرا حرکت کردند، یاورانِ الف در نومنور ماندند. ناوگان از بین رفت و نومنور زیر آب‌های دریا غرق شد ولی یاورانِ الف نیز کشتی‌های خود را آماده کرده بودند و
الف نیز کشتی‌های خود را آماده کرده بودند و آمادهٔ فرار به سرزمین میانی بودند. زندگی در سرزمین میانی. ایسیلدور به همراه پدر و برادرش، آناریون، از ویرانی نومنور حفظ شدند و به سرزمین میانی کوچ کردند. ایسیلدور و آناریون در سرزمین‌های جنوبی سرزمین میانه به زمین پا گذاشتند و در آنجا قلمروی گاندور را پایه‌گذاری کردند در حالی که پدرشان در سرزمین‌های شمالی فرود آمد و قلمروی آرنور را تأسیس کرد. ایسیلدور در ساحل شرقی رود آندوین سکنیٰ گزید و شهر میناس ایتیل (که بعدها میناس مورگول نام گرفت) را بنا کرد. در سال ۳۴۲۸
میناس مورگول نام گرفت) را بنا کرد. در سال ۳۴۲۸ دوران سوّم، سائورون، میناس ایتیل را تسخیر کرد به همین دلیل ایسیلدور به سمت آندوین و سپس شمال غربی به سمت گیل-گالاد در لیندون و پدرش در آرنور عقب‌نشینی کرد و فرمانروایی گاندور را به برادرش سپرد. او در سال ۳۴۳۴ همراه پدرش و گیل-گالاد، پادشاه بزرگ الف‌ها، و ارتش بزرگ و توأم آخرین اتّحاد الف‌ها و آدم‌ها بازگشت. در آن جنگ گیل-گالاد و الندیل، سائورون را به عقب‌نشینی وادار کردند ولی سائورون با آن دو جنگید و آن‌ها را کشت. ایسیلدور شمشیر شکستهٔ پدرش، نارسیل، را برداشت
ایسیلدور شمشیر شکستهٔ پدرش، نارسیل، را برداشت و با آن انگشتی که حلقهٔ سائورون بر آن بود را برید و سائورون را شکست داد. ایسیلدور نصیحت الروند و گیردان را مبنی بر نابودی حلقه نپذیرفت و آن را همراه خود نگه داشت. مرگ. پس از شکست دادن سائورون، ایسیلدور پادشاهی گاندور را به منلدیل، پسر برادرش سپرد و خود به همراه سه پسرش (پسر چهارمش، والاندیل، در ریوندل مانده بود) راهی شمال و آرنور شد. در غلادن فیلدز () ایسیلدور مورد حملهٔ غافلگیرانهٔ اورک‌ها قرار گرفت و به علّت خیانت حلقه، بدست اورک‌ها کشته شد و حلقه در آب‌های