payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سیستم رمزنگاریِ کوله پشتی ِ مرکل-هلمن یکی از اولین رمزنگاری‌های کلید عمومی است که توسط رالف مرکل و مارتین هلمن در سال 1987 ارائه شد . با وجود اینکه ایده‌های این الگوریتم ساده‌تر و بسیار هوشمندانه تر از الگوریتم آر اس ای است، این سیستم رمزنگاری شکسته شده‌است. تعریف. روش مرکل-هلمن، یک روش رمزنگاری نامتقارن است. به این معنی که برای ارتباط، به دو کلید نیاز داریم: یک کلید عمومی و یک کلید خصوصی. همچنین بر خلاف الگوریتم RSA، یک طرفه است. یعنی از کلید عمومی فقط برای رمزنگاری و از کلید خصوصی فقط برای رمز گشایی
برای رمزنگاری و از کلید خصوصی فقط برای رمز گشایی استفاده می‌شود.بنابراین توسط امضای دیجیتال تصدیق نمی‌شود. سیستم مرکل-هلمن بر پایه ی مسئله جمع زیرمجموعه ها ( نوع خاصی از مسئله کوله‌پشتی ) بناشده است. مسئله جمع زیر مجموعه ها از این قرار است: مجموعه‌ای از اعداد به نام formula_1 و عددی به نام formula_2 داده شده‌اند. زیر مجموعه‌ای از formula_1 را بیابید که جمع اعضایش برابر با formula_2 شود. در حالت کلی، این مسئله NP کامل است. اما اگر مجموعه ی اعداد (یا همان کوله پشتی) سوپر افزایشی باشد، مسئله در زمان چندجمله
پشتی) سوپر افزایشی باشد، مسئله در زمان چندجمله ای با استفاده از الگوریتم حریصانه قابل حل می‌شود. منظور از سوپر افزایشی این است که: هر عضو در مجموعه، از جمع اعضای قبل از آن اکیداً بزرگتر باشد. تولید کلید. در سیستم مرکل-هلمن، کلیدها همان کوله پشتی‌ها هستند. کلید عمومی یک کوله پشتی 'سخت' و کلید خصوصی یک کوله پشتی 'آسان'، یا سوپرافزایشی، است. اما برای کلید خصوصی، از تغییر هوشمندانه‌ای استفاده می کنیم: با استفاده از یک ضریب formula_5 و یک پیمانه formula_6. به این ترتیب که هر عدد دلخواه formula_7 را به عدد:
این ترتیب که هر عدد دلخواه formula_7 را به عدد: formula_8 تبدیل می کنیم. این تبدیل یک کوله پشتی ساده از نوع سوپرافزایشی را به یک کوله پشتی سخت تبدیل می‌کند. بار دیگر از اعداد formula_5 و formula_6 برای تبدیل جمع زیرمجموعه ی مسئله ی سخت به جمع زیر مجموعه ی مسئله ی ساده، که در زمان چندجمله‌ای حل می‌شود، استفاده می‌شود. رمز نگاری. برای رمز کردن یک پیغام، زیر مجموعه‌ای از کوله پشتی سخت انتخاب می‌شود. به این ترتیب که متن را که در قالب تعدادی 0 و 1 نمایش داده می‌شود با مسئله ی کوله پشتی ای با طول مشابه مقایسه می
با مسئله ی کوله پشتی ای با طول مشابه مقایسه می کنیم. اگر در جایگاه formula_11 ام متن، 1 دیدیم، شی شماره formula_11 را انتخاب می کنیم و در غیر این صورت انتخاب نمی‌شود. اعضای زیرمجموعه ی انتخاب شده با هم جمع کرده، و جمع نهایی همان پیام رمز شده‌است. رمز گشایی. رمز گشایی پیغام به این صورت انجام می‌گیرد: ضریب و پیمانه‌ای که برای تبدیلِ کوله پشتی ساده به سخت، استفاده شدند، می‌توانند برای تبدیل پیام رمز شده به جمع اعضای مورد نظرِ کوله پشتی سوپرافزایشی نیز مورد استفاده قرار گیرند. سپس با استفاده از یک الگوریتم
استفاده قرار گیرند. سپس با استفاده از یک الگوریتم حریصانه ی ساده، مسئله ی کوله پشتی آسان با مرتبه ی زمانی O(n) حل می‌شود و پیغام رمزگشایی می‌شود. روش ریاضی. تولید کلید. برای رمز نگاری پیام‌های n- بیتی، یک رشته ی سوپرافزایشی مانند formula_13 را انتخاب کنید که از formula_14 عدد طبیعیِ ناصفر تشکیل شده‌است. سپس دو عدد صحیح تصادفیِ formula_6 و formula_5 را طوری انتخاب کنید که : formula_17 و بزرگترین مقسوم علیه مشترک formula_18 و formula_6 برابر با 1 باشد. (یعنی دو عدد نسبت به هم اول باشند.) formula_6 به گونه‌ای
عدد نسبت به هم اول باشند.) formula_6 به گونه‌ای انتخاب شده که پیام رمز شده به‌طور یکتا تعیین شود. اگر formula_6 کوچکتر از این مقدار باشد، ممکن است بیش از یک پیام به یک رمز تبدیل شوند. formula_5 هم باید نسبت به q اول باشد، در غیر این صورت به پیمانه ی formula_6 وارون نخواهد داشت. وجود وارون formula_18 برای رمزگشایی ضروری است. حال رشته ی β را محاسبه کنید : formula_25 که formula_26 . کلید عمومی formula_27 و کلید خصوصی formula_28 است. رمز نگاری. برای رمزکردن یک پیام n-بیتیِ: formula_29 که formula_30 بیتِ
یک پیام n-بیتیِ: formula_29 که formula_30 بیتِ formula_11 امِ پیام است و formula_32 ، مقدارِ: formula_33 را محاسبه کنید. پیام رمز شده همان formula_34 است. رمز گشایی. برای رمزگشاییِ پیامِ رمز شده ی formula_34، دریافت‌کننده ی پیام باید بیت‌های formula_36 را پیدا کند، طوری که: formula_37 این مسئله در صورتی که formula_38‌ها مقادیری تصادفی باشند، بسیار دشوار است. زیرا دریافت‌کننده ی پیام باید مسئله‌ای از نوع جمع زیرمجموعه‌ها را حل کند، که در حالت کلی NP-سخت است. اما formula_38‌ها طوری انتخاب شده اند که اگر
است. اما formula_38‌ها طوری انتخاب شده اند که اگر کلیدِ خصوصی formula_40 معلوم باشد، پیام به سادگی رمز گشایی شود. برای رمزگشایی، باید عدد صحیح formula_41 را طوری بیابیم که وارون پیمانه‌ای ِ formula_5 به پیمانه ی formula_6 باشد. یعنی formula_41 در نامساوی: formula_45 صدق می‌کند یا به عبارتی، عدد صحیح formula_46 وجود دارد طوری که: formula_47 از آنجایی که formula_5 طوری انتخاب شده بود که formula_49، با استفاده از الگوریتم اقلیدسی توسعه یافته می‌توان formula_41 و formula_46 را محاسبه نمود. سپس دریافت‌کننده ی
و formula_46 را محاسبه نمود. سپس دریافت‌کننده ی پیام، محاسبات زیر را انجام می دهد: formula_52 بنابراین: formula_53 از آنجایی که formula_54 و formula_26 داریم: formula_56 بنابراین: formula_57 مجموع تمام مقادیر formula_58 کوچکتر از formula_6 است. بنابراین formula_60 هم در بازه ی formula_61 قرار دارد. بنابراین دریافت‌کننده ی پیام، باید مسئله ی جمع زیر مجموعه‌ها ی زیر را حل کند: formula_62 مسئله ساده است زیرا formula_63 یک دنباله ی سوپرافزایشی است. بزرگترین عضو formula_63 را در نظر بگیرید؛ فرض کنیم formula_65
formula_63 را در نظر بگیرید؛ فرض کنیم formula_65 باشد. اگر formula_66 باشد، formula_67 و در غیر اینصورت formula_68 است. سپس formula_69 را از formula_70 کم کنید و این مراحل را تکرار کنید تا formula_71 به‌طور کامل بدست آید. مثال. در ابتدا، یک دنباله ی سوپر افزایشی می سازیم و آن را formula_63 نام‌گذاری می کنیم: formula_73 این پایه ی کلید خصوصی است. از این دنباله، جمع اعضا را محاسبه کنید: formula_74 سپس عدد formula_6 را طوری انتخاب کنید که بزرگتر از مجموع باشد: formula_76 همچنین عدد formula_5 را طوری انتخاب
formula_76 همچنین عدد formula_5 را طوری انتخاب کنید که در محدوده ی formula_78 بوده و نسبت به q اول باشد: formula_79 کلید خصوصی از formula_6 ، formula_63 و formula_5 تشکیل شده‌است. برای محاسبه ی کلید عمومی، دنباله ی formula_27 را با ضرب کردن هر عضوِ formula_63 در formula_5 و باقی‌مانده گرفتن نسبت به formula_6 بدست می آوریم: formula_87 زیرا: formula_88 formula_89 formula_90 formula_91 formula_92 formula_93 formula_94 formula_95 دنباله ی formula_27، کلید عمومی را می سازد. برای مثال فرض کنید آلیس می‌خواهد رشته
را می سازد. برای مثال فرض کنید آلیس می‌خواهد رشته ی formula_7 را رمز کند. ابتدا باید formula_7 را به صورت دودویی نمایش داده، به رشته‌ای از 0 و 1 تبدیل کند. (با استفاده از ASCII یا UTF-8 ) formula_99 او بیت formula_11 ام را در عضو شماره formula_11 از دنباله ی formula_27 ضرب کرده، آن‌ها را با هم جمع می‌کند: formula_103 formula_104 formula_105 formula_106 formula_107 formula_108 formula_109 formula_110 formula_111 formula_112 و در نهایت عدد بدست آمده، یعنی 1129 را به دریافت‌کننده ی پیام می فرستد. باب برای
1129 را به دریافت‌کننده ی پیام می فرستد. باب برای رمزگشایی پیام، عدد 1129 را در formula_113 ضرب می‌کند. (برای اطلاعات بیشار وارون پیمانه ای را ببینید.) formula_114 حال باب بزرگترین عضو formula_63 را که کمتر یا مساوی 372 باشد، انتخاب می‌کند. آن را از 372 کم می‌کند (باقی‌مانده را formula_116 بنامید) و به‌طور مشابه ادامه می‌دهد. یعنی بزرگترین عضور از formula_63 را که کوچکتر یا مساوی formula_116 باشد انتخاب می‌کند و این فرایند را تا زمانی که به باقی‌مانده ی 0 برسد ادامه می دهد: formula_119 اعضایی که از کلید
برسد ادامه می دهد: formula_119 اعضایی که از کلید خصوصی انتخاب کردیم، متناظر با بیت‌های یکِ پیامِ formula_120 بودند. وقتی از حالت دودویی به رشته‌ای از حروف تبدیل می‌شود، مشاهده می‌شود پیام دریافتی به درستی رمزگشایی شده و همان پیام فرستاده شده‌است.
باشگاه ورزشی العربی (به عربی: النادی العربی الریاضی) یک باشگاه ورزشی در شهر دوحه و در کشور قطر می‌باشد که تیم فوتبال آن در لیگ ستارگان فوتبال قطر بازی می‌کند. این باشگاه در سال ۱۹۵۲ میلادی با نام «التحریر» تأسیس شده‌است. این تیم ۷ بار به مقام قهرمانی در لیگ ستارگان قطر رسیده‌است. العربی ۸ مقام قهرمانی در جام امیر قطر، ۶ مقام قهرمانی در جام شیخ جاسم قطر و ۱ قهرمانی در جام ولیعهد قطر را در کارنامهٔ خود دارد. این باشگاه در سال ۱۹۹۵ با شکست مقابل تای‌فارمرز بانک تایلند قهرمانی در مسابقات جام باشگاه‌های آسیا
تایلند قهرمانی در مسابقات جام باشگاه‌های آسیا رسید. کانون هواداران. کانون هواداران العربی در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۵ تاسیس شد ، این کانون برای حمایت از تیم در همه ورزش ها و جمع آوری هواداران ایجاد شده است تا به فکر روش های ابتکاری برای حمایت و تشویق تیم ها در طول فصل باشند در همان روزی که کانون هواداران تاسیس شد ، مدیریت باشگاه العربی تصمیم گرفت پیراهن شماره یک را برای همیشه بایگانی و آن را به هواداران خود هدیه کند ، هواداران به‌طور رسمی بازیکن شماره یک در باشگاه العربی شدند ، جایی که کاپیتان مسعود زارعی از شماره یک
شدند ، جایی که کاپیتان مسعود زارعی از شماره یک خود چشم پوشی کرد و آن را به هواداران هدیه کرد. باشگاه العربی جزو تیم های است که بیشترین هوادار را در میان تیم های قطری دارد. بازیکنان برجسته. مارکو وراتی
کاپیتول ایالت اکلاهما (Oklahoma State Capitol) بنایی است که شاخه مقننه و عدلیه دولت ایالت اکلاهما در آن قرار دارد. بنای کنونی در سال ۱۹۱۹ با معماری Layton and Smith ساخته گردید و در اوکلاهوما سیتی قرار دارد. این بنا خانه دیوان عالی و نیز مجلس نمایندگان و سنای ایالت است.
سهروردیه یکی از طریقت‌های تصوف است، که سلسله پیرانش به عارف سده ششم ابوالنجیب سهروردی می‌رسد. پس‌از ابوالنجیب رهبری طریقت به برادرزاده ش شهاب‌الدین عمر سهروردی، صاحب عوارف المعارف رسید. شیخ رکن‌الدین ابوالفتح سهروردی را نیز در میان بزرگان این سلسله برمی‌شمارند. در مکتب تصوف سهروردیه عرفان با تَشَرُّع و زُهد درهم آمیخته و تصوف عبارت از زهد و عبادت و رعایت فرایض دینی و تکیه بر دعا و ذکر است. در بین سالکان طریقت سهروردیه، خواندن رساله قشیریه، احیاء علوم الدین و آثار ابن عربی معمول بوده است. ابوالمجد محمد بن
و آثار ابن عربی معمول بوده است. ابوالمجد محمد بن مسعود تبریزی هم در سفینه تبریز از استاد و مرشد ش، جلال‌الدین عبدالحمید عتیقی، نام برده، که از مشایخ عرفان در تبریز بوده است. ابن فوطی نیاکان جلال‌الدین عتیفی را از سلسله سهروردیه دانسته است، که سند خرقه شان به ابوالنجیب سهروردی می‌رسد. ابن فوطی از استاد و مرشد ش، کمال‌الدین احمد بن عبدالعزیز مراغی، قاضی سراو، نقل می‌کند: «امام کمال‌الدین عتیق بن عبداللطیف از دست رکن‌الدین ابوالغنائم محمد سجاسی خرقه پوشید و او از دست مزیدالدهر قطب‌الدین ابهری و او از دست
و او از دست مزیدالدهر قطب‌الدین ابهری و او از دست شیخ‌الاسلام ابوالنجیب سهروردی»
بویی شهرستانی در ایالت تگزاس است. در سرشماری سال ۲۰۰۰، جمعیت این شهرستان ۸۹،۳۰۶ نفر اعلام شد. مرکز بویی شهر بوستون است. شهرستان بویی در سال ۱۸۴۰ تأسیس شد. جغرافیا. طبق اداره آمار آمریکا، این شهرستان مساحتی در حدود ۲،۳۹۱ کیلومتر مربع دارد.
ساختمان پایتخت ایالت لوئیزیانا (Louisiana State Capitol) بنایی است که شاخه مقننه دولت لوئیزیانا در آن قرار دارد. معمار بنا Dreyfous and Seiferth Weiss بوده و در سال ۱۹۲۹ به سبک آرت دکو ساخته گردید و در باتون روژ قرار دارد. این بنای تاریخی هم خانه مجلس ایالت است و هم فرمانداری ایالت.
بیوژنریک یا بیوسیمیلار به داروهایی گفته می‌شود که کاملاً مشابه با داروهای بیولوژیک تولید شده توسط سازنده اولیه که برای اولین بار روش تولید آن را ابداع کرده‌است، می‌باشد. توصیف. سال‌هاست که داروهای شیمیایی توسط کارخانه‌های داروسازی ابداع و تولید می‌شوند. قیمت داروهای اصلی پس از ورود اولیه به بازار معمولاً گران می‌باشد ولی با تمام شدن مدت حق تولید انحصاری آن‌ها سایر کارخانه‌ها می‌توانند از روی روش تولید اصلی کپی‌برداری دقیق نموده و داروی کاملاً مشابه را پس از تأیید مقامات بهداشتی به بازار عرضه کنند. پس از
از تأیید مقامات بهداشتی به بازار عرضه کنند. پس از عرضه داروهای بیولوژیک به بازار در سالهای اخیر، قیمت بسیار بالای آن‌ها باعث شده است که زمینه تولید داروهای بیوژنریک بیش از بیش فراهم شود. موافقان و مخالفان. بیوسیمیلارها دارای موافقان و مخالفانی است که در سالهای گذشته در سطح بین‌المللی با یکدیگر به مباحثه می‌پردازند. عمده‌ترین مخالفان تولید این داروها کارخانه‌های تولیدکننده داروهای اولیه یا اصلی هستند که به نظر می‌رسد علت اصلی مخالفت آن‌ها جنبه اقتصادی آن است. موافقان دلیل می‌آورند که با وجود پیچیده بودن این
موافقان دلیل می‌آورند که با وجود پیچیده بودن این مولکول‌ها در صورتی‌که روش‌های اصلی تولید، کاملاً مشابه داروی اصلی باشد و آزمون‌های کنترل کیفی کاملاً مشابه داروی اصلی انجام شده و مورد تأیید قرار گیرد، همانند داروهای شیمیایی این داروها نیز کاملاً مؤثر و ایمن هستند. سابقه. در اروپا سازمان‌های رگولاتوری رویه‌ای را برای تأیید این داروها تعریف کرده‌اند و تا بحال چند داروی بیوسیمیلار به تأیید آن‌ها رسیده و در حال مصرف می‌باشد. در آمریکا سازمان دارو و غذا سخت‌گیری بیشتری داشته و تعداد کمتری دارو را تا بحال تأیید
بیشتری داشته و تعداد کمتری دارو را تا بحال تأیید نموده‌اند. در سراسر دنیا تعداد این داروها روز بروز در حال افزایش است. عدم وجود شکایت از کیفیت و اثر بخشی این داروها تا بحال دلیلی است که موافقان برای محکم تر شدن نظر خود از آن استفاده می‌کنند.
پروژه‌ی کتاب آبی (Project Blue Book) (۱۹۶۹–۱۹۵۲)، یکی از مجموعه پژوهش‌های سامانمند روی اشیای ناشناس پرنده بود که توسّط «نیروی هوایی ایالات متّحده‌ی آمریکا» انجام شد. این پروژه که از سال ۱۹۵۲ میلادی آغاز شد، دوّمین سلسله از بررسی‌های اینچنینی بود. «پروژه‌ی نشانه» (Project Sign) و «پروژه‌ی کینه» (Project Grudge) دو پروژه‌ی پیشین ازین دست بودند. در دسامبر ۱۹۶۹ میلادی، دستور پایان کار «پروژه‌ی کتاب آبی» داده‌ شد و تمامی فعّالیّت‌های این پروژه تا ژانویه‌ی ۱۹۷۰ میلادی متوقّف شدند. «پروژه‌ی کتاب آبی» دو هدف و
میلادی متوقّف شدند. «پروژه‌ی کتاب آبی» دو هدف و مأموریّت داشت: ۱- یافتن پاسخ برای این پرسش که آیا اشیای ناشناس پرنده (یوفوها) تهدیدی برای امنیّت ملّی هستند؟ و ۲- واکاوی علمی تمامی داده‌های مربوط به یوفوها. «دکتر جی الن هاینک»، اخترفیزیکدان و یوفوشناس آمریکایی، از پژوهشگران و اعضای کلیدی این پروژه و دو پروژه‌ی پیشین بود. نتیجه‌های پژوهش‌ها. طیّ فعّالیّت‌های این پروژه، دوازده‌هزار و ششصد و هجده گزارش از رؤیّت یوفوها گردآوری و واکاوی شدند. مانند نتیجه‌های پژوهش‌های انجامیده توسّط «کارگروه کاندن» (Condon)، که
انجامیده توسّط «کارگروه کاندن» (Condon)، که در گزارش «کاندن» ارائه شد، «پروژه‌ی کتاب آبی» نیز به این نتیجه رسید که هیچ‌چیز غیرعادی در مورد یوفوها وجود ندارد. «نیروی هوایی ایالات متّحده» پس از تعطیلی پروژه چکیده‌ای از پژوهش‌هایش ارائه داد. چکیده‌ی پژوهش‌های نیروی هوایی، چنین بودند: «پروژه‌ی کتاب آبی» تا پایان فعّالیّتش، دوازده‌هزار و ششصد و هجده گزارش رؤیّت یوفو را جمع‌آوری کرد و به این نتیجه رسید که اکثر آنها شناسایی نادرست پدیده‌های طبیعی (ابرها، ستاره‌ها و…) یا هواپیماهای پیشرفته و سرّی بودند. به گفته‌ی
و…) یا هواپیماهای پیشرفته و سرّی بودند. به گفته‌ی «اداره‌ی ملّی شناسایی»، تعدادی ازین گزارش‌ها را می‌توان با پرواز هواپیماهای شناسایی سرّی یو-۲ و ای-۱۲ توضیح داد. تنها درصد کمی از گزارش‌های مربوط به رؤیّت یوفوها حتّا پس از واکاوی دقیق، بعنوان «توضیح‌ناپذیر» طبقه‌بندی شدند. گزارش‌های مربوط به رؤیّت یوفوها، بایگانی شده و تحت «قانون آزادی اطّلاعات» در دسترس عموم‌اند؛ امّا نام و سایر اطّلاعات شخصی همه‌ی شاهدان، تغییر کرده‌اند. پروژه‌های پیشین. پروژه‌ی نشانه (۱۹۴۷–۱۹۴۹). بررسی‌های عمومی «نیروی هوایی ایالات
(۱۹۴۷–۱۹۴۹). بررسی‌های عمومی «نیروی هوایی ایالات متّحده» درباره‌ی یوفوها، برای نخستین‌بار تحت عنوان «پروژه‌ی نشانه» (Project Sign) در اواخر سال ۱۹۴۷ میلادی و پس از گزارش‌های متعدّد منتشره‌ی مربوط به رؤیّت یوفوها آغاز شد. «پروژه‌ی نشانه» بطور خاص به درخواست «ژنرال ناتان توئینینگ»، رئیس فرماندهی نیروی هوایی در «پایگاه نیروی هوایی رایت-پِتِرسون» در «اوهایو» آغاز شد. «پایگاه رایت-پِتِرسون» مرکز «پروژه‌ی نشانه» و تمام پژوهش‌های رسمی بعدی نیروی هوایی شد. تلاش‌های این پروژه، رسماً در یافتن دلیل‌های علمی برای
این پروژه، رسماً در یافتن دلیل‌های علمی برای رؤیّت‌ها بی‌نتیجه ماندند. با این حال، طبق گفته‌ی کاپیتان نیروی هوایی ایالات متّحده، «ادوارد جی. روپلت» (نخستین مدیر «پروژه‌ی کتاب آبی»)، برآوردهای اوّلیّه‌ی «پروژه‌ی نشانه» که در اواخر تابستان ۱۹۴۸ میلادی نوشته شدند، به این نتیجه رسیدند که یوفوها وسیله‌های مصنوعی‌اند که نه توسّط روس‌ها و نه توسّط ایالات متّحده ساخته نشده‌اند؛ بلکه احتمالاً منشاء فرازمینی دارند. این برآورد اطّلاعاتی به «پنتاگون» ارسال شد؛ امّا متعاقباً به دستور «ژنرال هویت وندنبرگ»، رئیس ستاد
متعاقباً به دستور «ژنرال هویت وندنبرگ»، رئیس ستاد نیروی هوایی ارتش آمریکا، با استناد به فقدان مدرک فیزیکی، نابود شد. «وندنبرگ» متعاقباً «پروژه‌ی نشانه» را در سال ۱۹۴۸ میلادی تعطیل کرد. پروژه‌ی کینه (۱۹۴۹–۱۹۵۱). «پروژه‌ی نشانه»، در فوریه‌ی سال ۱۹۴۹ میلادی توسّط «پروژه‌ی کینه» (Project Grudge) جایگزین شد. «روپلت» از دوران «پروژه‌ی کینه»، بعنوان «عصر تاریک» پژوهش‌های اوّلیّه‌ی نیروی هوایی درباره‌ی یوفوها یاد کرد. «پروژه‌ی کینه» به این نتیجه رسید که همه‌ی گزارش‌های مربوط به رؤیّت یوفوها پدیده‌های طبیعی یا سایر
مربوط به رؤیّت یوفوها پدیده‌های طبیعی یا سایر تفسیرهای نادرست‌اند؛ اگرچه اظهار داشت که بیست و سه درصد از گزارش‌ها «توضیح‌ناپذیر» می‌باشند. یکی از دانشمندانی که در هر سه پروژه‌ی «نشانه»، «کینه» و «کتاب آبی» مشارکت کرد، «دکتر جی الن هاینک»، اخترفیزیکدان و یوفوشناس آمریکایی بود. در فرهنگ و هنر. مجموعه‌ی تلویزیونی «پروژه‌ی کتاب آبی» (۲۰۱۹–) از روی واقعه‌ها و اتّفاق‌های مربوط به این پروژه ساخته شده‌ است.
نقد نو نهضتی نقّادانه در ادبیات است که از نظریه‌های ادبی متعدّد و مختلفِ ناقدان انگلیسی و آمریکایی از دههٔ ۱۹۲۰ پا گرفت و تا سال ۱۹۶۰ در آمریکا و انگلستان نفوذ فراوان و حضور مسلط داشت. تاریخچه. ریشه‌های این رویکرد را باید در آرای "متیو آرنولد" در قرن نوزدهم در آمریکا جستجو کرد. "تی اس الیوت"، "آی.ای. ریچاردز"، "ویلیام امپسون" و "فرانک ریموند لی‌ویس" از ناقدان انگلیسی و "کلینت بروکس"، "ویلیام کرتز ویمسَت"، "آلن تیت"، "ریچارد پالمر بلَک‌مر"، "رابرت پن وارن" و "جان کرو رَنسام" از منتقدان آمریکایی، از دیگر
و "جان کرو رَنسام" از منتقدان آمریکایی، از دیگر کسانی بودند که در تکمیل این نظریه نقش داشتند. دیدگاه. روش نقد نو، عینیتمند و روشمند است زیرا در این نوع نقد منتقد باید به بافت شعر رسوخ کرده و با خوانش دقیق و جزءبه‌جزء اثر به معنا برسد. مشخصهٔ بارز این دیدگاه توجه به خود متن و واژگانی است که بر صفحهٔ کاغذ نقش بسته‌است. منتقدان نقد نو معتقدند که هنگام بررسی یک شعر باید آن را موجودی مستقل فرض کرد و به قول "تی اس الیوت": «نقد صادقانه و ارزیابی دقیق باید معطوف به شعر باشد و نه معطوف به شاعر». بی‌توجهی منتقدان
به شعر باشد و نه معطوف به شاعر». بی‌توجهی منتقدان پیرو نقد نو به تأثیرات شعر، به این معنی نیست که آن‌ها منکر ویژگی خاص زبان شعری بودند؛ همان‌طور که "بروکس" گفته‌است زبان شاعر زبانی‌ست که در آن نقش معانی ضمنی به اندازهٔ معانی صریح اهمیت دارد. به اعتقاد منتقدان نو، شعر باید کاملاً تجربه شود تا بتواند تأثیرگذار باشد. آن‌طور که آن‌ها می‌گویند «شعر نباید معنی بدهد، باید [حضور داشته] باشد» و معنای این حرف آن است که پیامی که می‌توانیم از یک شعر استخراج کنیم به‌احتمال نمی‌تواند حق مطلب را در پیچیدگی آن ادا کند. به
نمی‌تواند حق مطلب را در پیچیدگی آن ادا کند. به جز کلیت متناقض‌نماها، تقابل‌ها و کنایه‌هایی که بین این تقابل‌ها و تناقض‌ها سازگاری برقرار می‌کنند، هر چیز دیگری می‌تواند تقلیل‌گرایانه و مخرب باشد. این عادت خلاصه‌کردن شعر و دیگر آثار ادبی در یک یا دو عبارت، از دید منتقدان پیرو نقد نو گناهی نابخشودنی و ظلمی در حق شعر و در حق تجربهٔ خود ما از شعر محسوب می‌شود. منتقدان نقد نو، در برخورد با رویکردهای تقلیل‌گرایانه بسیار سخت‌گیر بودند؛ "ویمسَت" و "بیردزلی" در مقالات معروف خود «خطای در نیت» و «خطای عاطفی» مخالفت
معروف خود «خطای در نیت» و «خطای عاطفی» مخالفت خود را به‌شدت با این‌گونه تقلیل‌گرایی‌ها بیان داشتند. به باور آن‌ها «خطای در نیت» با مؤلف سروکار داشته و به این معناست که نیت نویسنده از هر اثر ادبی را با آنچه روی صفحهٔ کاغذ نقش بسته اشتباه بگیریم. به باور منتقدان نقد نو، در نقد آنچه راهنمای ماست خود متن است نه آنچه که شاید قصد نویسنده از نوشتن بوده‌است؛ زیرا هنگامی که متن عرضه شده و در اختیار عموم قرار می‌گیرد مؤلف دیگر بر متن سلطه نداشته و متن به چیزی مستقل تبدیل می‌شود و دیگر بستگی به ما دارد که چگونه با آن
می‌شود و دیگر بستگی به ما دارد که چگونه با آن برخورد کنیم. به اعتقاد این منتقدان، «خطای عاطفی» نیز به خواننده مربوط است؛ یعنی خواننده مستعد است که چنین خطایی را مرتکب شده و واکنش عاطفی خود را با آنچه شعر به‌واقع بیان می‌کند اشتباه بگیرد. به بیان ساده‌تر، نقدِ نو؛ معتقد به اصالت متن است و به اندیشه‌ای که به ذهن نویسنده رسیده‌است نمی‌اندیشد؛ زیرا رسیدن به نیت نویسنده به عنوان معیاری برای نقد ادبی نه دست‌یافتنی‌ست و نه مطلوب. از نظر منتقدان این نهضت، نویسنده و خواننده دارای اولویت ثانویه‌اند. منتقد نقد نو، در
خواننده دارای اولویت ثانویه‌اند. منتقد نقد نو، در پی معنای متن نیست، بلکه می‌خواهد بداند متن چگونه خود را بیان می‌کند. «این مکتب دنبال آن است که ببیند چگونه بخش‌های مختلف متن با یکدیگر مرتبط می‌شوند، متن چگونه نظم و هماهنگی پیدا می‌کند؛ طنز، متناقض‌نما، تنش، ایهام و ابهام را چگونه در خود جای می‌دهد و حل می‌کند و اساساً به بیان خود «شعربودگی» یا جوهر خود شعر می‌پردازد.» از مباحثی که در نقد نو مطرح شده‌است، می‌توان به بحث وحدت نظام‌مند اشاره کرد. از نظر ناقدان نقد نو، تجربهٔ شعر به عنوان یک کل واحد،
ناقدان نقد نو، تجربهٔ شعر به عنوان یک کل واحد، امکان‌پذیر است اما سخن گفتن دربارهٔ آن مشکل است. در این تجربه، خواننده شعر را «معنایی کلی» می‌انگارد که آمیزهٔ همزمان چندین معنا و چندین رسالت زبانی است؛ از یک سو هر جزء تعیین‌کنندهٔ کلیت یک معناست و از سوی دیگر، کلیت معنا نیز معنای دقیق هر جزء را تعیین می‌کند. به نظر "بروکس"، شخص معنای شعر را نه با خواندن شعر به مثابهٔ شعر، بلکه با «خواندن شعر… به مثابهٔ یک کل درک می‌کند»» کلیدواژهٔ دیگر در این نوع نقد «تجربه» است. از دیدگاه پیروان این نقد، شعر باید تجربه شود
است. از دیدگاه پیروان این نقد، شعر باید تجربه شود تا اثرگذار باشد. اما این تأکید بر اثرگذاری تجربه، نباید بر استقلال متن خدشه‌ای وارد کند و آن را تهدید کند؛ زیرا ممکن است تجربهٔ متفاوت شاعران و خوانندگان تأثیر متن را کم و زیاد کرده و به تبع، ارزش‌های متن از سوی فرستندگان (شاعران) و گیرندگان (خوانندگان) افزایش و کاهش یابد که این اتفاق مغایر با سخن منتقدان نقد نو است که بر استقلال متن تکیه دارند و ادبیات ارزشمند را به زمان، مکان و اشخاص محدود نمی‌دانند. «به نظر می‌رسد که "الیوت" متوجه این تهدید گردیده و در
نظر می‌رسد که "الیوت" متوجه این تهدید گردیده و در برابر آن واکنش نشان داده‌است. او در مقاله‌ای به نام «سنت و قریحهٔ شخصی» (۱۹۱۹) این نظر را گوشزد می‌کند: از سویی می‌خواهد اصول جاودانه کلاسیک را زنده نگه دارد و از سوی دیگر نمی‌تواند «تجربه» را که «نقد نو» بدان تکیه می‌کند نفی نماید؛ بنابراین از جوهر «تجربهٔ انسانی» یاد می‌کند و آن را گسترش داده و به جای شخصی‌کردن رمانتیستی آن، آن را تعمیم می‌دهد. احساسات و هیجانات شخصی شاعر باید زدوده شوند و شایسته‌است که شاعر مانند یک دانشمند با دید علمی، عینی و دقت فراوان
مانند یک دانشمند با دید علمی، عینی و دقت فراوان و بدون باورها و عواطف شخصی به جهان بنگرد و به جای تفرد رمانتیک و گزارش تجربهٔ شخصی، پیرو سنت‌های ادبی باشد. او نباید ردی از شخصیت خود به جا بگذارد بلکه تنها میانجی است تا بتواند سنت و تجربهٔ انسانی را انتقال دهد.» "الیوت" این فرایند نامشخص شدن احساسات فردی را همبستهٔ عینی می‌نامد و معتقد است تنها راه بیان احساسات است: «رشته‌ای از عینیات، یک موقعیت، زنجیره‌ای از رخدادها که می‌تواند دستور کار «احساس ویژه» ای باشد و خواننده تنها همان احساس را دریافت نماید.» حذف
و خواننده تنها همان احساس را دریافت نماید.» حذف احساسات شخصی، گرایش پیروان نقد نو را به فرم نشان می‌دهد (فرمی که با محتوا و درونمایه و معنا درهم‌تنیدگی دارد). بدین معنا که ادبیات از نگاه آنان ارجاعی است؛ یعنی ادبیات به چیزی بیرون از خود رجوع می‌کند.» ایرادات وارد بر نقد نو. نقد نو از آغاز و به‌خصوص از دههٔ ۱۹۶۰ به این سو، همواره مورد حملهٔ منتقدان بوده‌است، در حقیقت آنچه باعث این انتقادهاست، علاوه‌بر ندانم‌کاری‌های واقعی یا ظاهری منتقدان نو، به سبب پافشاری ناقدان نو بر اشاره به ادبیات به مثابهٔ شعر بود؛
ناقدان نو بر اشاره به ادبیات به مثابهٔ شعر بود؛ این پافشاری این انتقاد را برانگیخت که نظریه‌ها و روش‌های این دیدگاه، بیشتر بر شعر متمرکز است و سپس بر نمایش و شاید اصلاً به نثر داستانی مربوط نباشد. نقد ناقدان هرمنوتیکی نیز از این امر شکایت دارند که نقد نو در حفظ تمایلات ضداثبات‌گرایانهٔ خود ناتوان است و به ورطهٔ چشم‌اندازی «بیش‌ازپیش فنی» سقوط می‌کند. نقد نو در دستان واپسین گزارندگانِ خود و در جستجوی عینیت، به چیزی بیش‌ازحد ملال‌آور و سطحی بدل شد، و باعث شد نادانسته غیر از امکانات تعالی‌بخش شعر، امکانات
شد نادانسته غیر از امکانات تعالی‌بخش شعر، امکانات دیگری نیز از قوه به فعل درآید. "پل دومان" مشکلات نقد نو را در این مورد ناشی از این نکته می‌داند که این رویکرد هیچ اهمیت و موضوعیتی برای نیت قائل نیست. وقتی آگاهی انسان (کانون توجه بررسی هرمنوتیکی) که ساختاری نیتمند دارد، همراه با موضوع شک منطقی نقد نو که همانا نیتِ ممکنِ شاعر (وضعیت ذهنی او) است، به دور افکنده شود، شعر به صورت ابژه‌ای طبیعی که موضوعِ مطالعهٔ علم است و در تقابل با این آگاهی درمی‌آید. اگر به نظریه‌های این رویکرد توجه و در آن بازنگری کنیم،
نظریه‌های این رویکرد توجه و در آن بازنگری کنیم، متوجه می‌شویم که نقد نو، نه خیر مطلق است و نه شر مطلق. توجه نقد نو به خوانش دقیق صرفاً کوششی جهت تقلید از توجه علم به واقعیات نبود، بلکه تلاشی بود برای مقابله با پذیرش حکم اثبات‌گرایی علمی از سوی محافل دانشگاهی. نقد نو تلاش کرد تا به شعر امکان دهد تا آن چیزی باشد که هست و می‌توان گفت که نقد نو، به رغم عناصر اثبات‌گرایانه و تجربی آن، در عصیان علیه اثبات‌گرایی و تجربه‌گرایی سهیم بود و توانست عامل مهمی در پیدایش نظریات پس از خود باشد. واکنش دیگر به نقد نو از
نظریات پس از خود باشد. واکنش دیگر به نقد نو از جانب استیون گرینبلت و کاترین گالاگر و لویی مونتروز و چند تن دیگر از ادیبان آمریکایی بود که نوتاریخی گری یا سخن شناسیِ فرهنگ بُنیاد را حاصل داد.