payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داشت. وی پس از غلبه بر سپاه سامانی، بسیاری از آنان که در قلعه چالوس پناه گرفته بودند را به قتل رساند و قلعه را ویران کرد. با در اختیار گرفتن آمل و تصرف ساری، حکومت علویان در طبرستان احیا گردید و ناصر للحق اطروش ملقب به ناصر کبیر، سومین حاکم علویان طبرستان شد. او از آن پس، اجرای احکام، اوامر و نواهی را به حسن بن قاسم سپرد. ناصرالحق از سادات حسینی بود؛ لیکن داعی کبیر و برادرش محمد بن زید و داماداش ابوالحسین احمد از سادات حسنی بودند. دعوای امامت. توانایی‌های حسن بن قاسم و تمایل بسیاری از سران و بزرگان سپاه
حسن بن قاسم و تمایل بسیاری از سران و بزرگان سپاه همچون هروسندان (که بعدها به ناصرالحق و فرزندانش ملحق شد)، لیشام بن وردراد و خسروفیروز به او سبب شد که خود دعوی امامت کند و در پی تیره شدن مناسباتش با ناصرالحق، وی را به قلعهٔ لارجان تبعید کرد. پس از مدتی، با دخالت لیلی بن نعمان –از سرداران وفادار به ناصرالحق که بعد از فوت او، فرمانده لشکر حسن بن قاسم شد– ناصرالحق از بند تبعید رها شد. بعد از این اتفاق، حسن بن قاسم با تنی از خواص خود به دیلمان روانه شد. سپس در آنجا ادعای امامت کرد. پیوند مجدد با ناصرالحق. این
آنجا ادعای امامت کرد. پیوند مجدد با ناصرالحق. این حوادث موجب شد که به دستور ابوالحسین احمد (یکی از پسران ناصرالحق؛ معروف به صاحب‌الجِیش) گروهی از عالمان و دولتمردان برای جلوگیری از انشقاق در میان علویان، به وساطت میان آن دو بزرگوار بپردازند. به پیشنهاد این گروه قرار شد حسن بن قاسم بار دیگر به سپهسالاری سپاه ناصرالحق برگزیده شود. با پذیرش این پیشنهاد توسط طرفین، حسن بن قاسم به آمل بازگشت. پس از آن ناصرالحق به پیشنهاد ابوالحسین احمد، نوه‌اش را به عقد حسن بن قاسم درآورد و او را به امارت گرگان منصوب نمود و
قاسم درآورد و او را به امارت گرگان منصوب نمود و فرزند دیگر خود، ابوالقاسم جعفر، را نیز همراه وی فرستاد تا سپاهیان سامانی را دفع نمایند ولی ابوالقاسم جعفر او را در گرگان تنها گذاشته و به ساری رفت. به سبب کارشکنی او، حسن بن قاسم محاصره شد و پس از مدتی مقاومت، در ۳۰۴ قمری مغلوب شد و به آمل عقب نشست و از آنجا به دیلمان رفت. امامت بر زیدیان. ناصر کبیر در ۲۵ شعبان ۳۰۴ قمری درگذشت. طبق وصیت او، پسرش ابوالحسین احمد و سران دیلمی، حسن بن قاسم را به آمل فراخواندند و در چهارشنبه ۲۴ رمضان همان سال حکومت را به او
و در چهارشنبه ۲۴ رمضان همان سال حکومت را به او سپردند. حسن بن قاسم از این زمان به «داعی الی الحق» و «داعی صغیر» ملقب گردید. ابوالقاسم جعفر که به انتصاب داعی معترض بود، روانه ری شد و به محمد صعلوک، والی سامانی ری، پیوست. اما ابوالحسین احمد طبق وصیت پدر، به داماد خود (داعی صغیر) وفادار ماند. دادگستری و عدالتِ داعی نوید بخش اوضاعی با ثبات و آرام در مناطق تحت تصرف او بود. وی علاوه بر حکومت، به مظالم می‌رسید و در فقه و علم وقت صرف می‌کرد. در ۳۰۶ قمری گرگان دوباره به تصرف علویان درآمد و شاعران در تهنیت این فتح
به تصرف علویان درآمد و شاعران در تهنیت این فتح اشعاری سرودند ولی در ذیحجه همان سال ابوالقاسم جعفر با یاری فرماندهان و سپاهیان سامانی به گرگان حمله کردند و گرگان به دست سامانیان افتاد. داعی و ابوالحسین احمد نیز به تمیشه عقب‌نشینی نمودند. پس از عقب‌نشینی، داعی به آمل بازگشت ولی ابوالحسین احمد و نیروهایش در تمیشه ماندند. شکست و اسارت. ابوالقاسم جعفر، که از تصرف گرگان چیزی وی را نصیب نشده بود، به همراه یاران خود به ابوالحسین احمد پیوست. آنان با کودتایی در ۳۰۷ قمری داعی صغیر را شکست دادند. داعی ناچار به اسپهبد
داعی صغیر را شکست دادند. داعی ناچار به اسپهبد محمد بن شهریار قارنوندی پناهنده شد اما او داعی را دستگیر نمود و نزد علی ابن وهسودان جستانی (نایبِ مقتدر خلیفه عباسی در ری) فرستاد و او داعی را در قلعه الموت حبس کرد. ابوالقاسم جعفر و ابوالحسین احمد نیز با لشکریان خود به گرگان رفتند و به نبرد با سامانیان مشغول شدند. باز پس‌گیری حکومت. پس از قتل علی بن وهسودان –توسط محمد بن مسافر–، داعی صغیر با کمک خسرو فیروز دیلمی از حبس آزاد شد و به دیلم رفت و در جمادی الآخره ۳۰۷ قمری، به آمل آمد و آنگاه به ساری و از آنجا به
۳۰۷ قمری، به آمل آمد و آنگاه به ساری و از آنجا به گرگان رفت و جعفر و احمد را شکست داد. جعفر از طریق دامغان و ری به گیلان گریخت، اما داعی با احمد (پدر همسرش) صلح کرد و او را با خود در حکومت شریک نمود. داعی همچنین حکومت گرگان را به لیلی بن نعمان گیلانی (فرمانده لشکر علویان) سپرد. از لیلی بن نعمان با القاب «المؤید الدین‌اللّه المنتصر لآل رسول‌اللّه» یاد می‌شد. تصرف دامغان و فتح نیشابور. ضعف حکومت سامانیان و آشفتگی اوضاع خراسان موجب شد که داعی صغیر، لیلی بن نعمان گیلانی را مأمور فتح آن سامان کند. لیلی بن نعمان
گیلانی را مأمور فتح آن سامان کند. لیلی بن نعمان پس از تصرف دامغان، در ذیحجه ۳۰۸ قمری وارد نیشابور شد و به نام داعی خطبه خواند ولی در ربیع الاول ۳۰۹ قمری در طوس از لشکر سامانی شکست خورد و به‌دست حَمُوَیّه سپهسالار لشکر نصر دوم سامانی کشته شد. در پی این شکست، برخی سران گیل و دیلم تصمیم به قتل داعی و انتصاب احمد به جای او گرفتند، اما داعی مطلع شد و آنان را در گرگان کشت. از جمله هروسندان؛ که سابقاً به داعی در کودتا علیه ناصر کبیر کمک نموده بود ولی بعد از آن به ناصرالحق و فرزندانش ملحق شد. (مرداویج زیاری
آن به ناصرالحق و فرزندانش ملحق شد. (مرداویج زیاری خواهرزادهٔ وی بود) شکست مجدد از پسران ناصرالحق. در سال ۳۱۰ قمری، سپاهیان سامانی به فرماندهی سیمجور دواتی، گرگان را از داعی و احمد گرفتند ولی داعی در اواخر همان سال مجدداً گرگان را تصرف کرد و احمد به ولایت آن سامان منصوب گردید. احمد که از قدرت داعی هراسان شده بود، به آمل حمله کرد اما شکست خورد و به برادرش پیوست. آن زمان ابوالقاسم جعفر در گیلان سپاهی گرد آورده بود و با حمایت سرداران گیل و دیلم (اسفار بن شیرویه و ماکان پسر کاکی) آماده حمله به طبرستان بود. او
و ماکان پسر کاکی) آماده حمله به طبرستان بود. او در جمادی الاولی ۳۱۱ قمری به طبرستان هجوم برد، داعی را مغلوب کرد و آمل را تصرف نمود. داعی پس از شکست به کوهستان پناه آورد. دو ماه بعد، در رجب ۳۱۱ قمری ابوالحسین احمد درگذشت. ابوالقاسم جعفر نیز پس از مدت کوتاه حکمرانی، در ذیقعده ۳۱۲ قمری درگذشت. پس از وفات آن دو برادر، اهالی منطقه با ابوعلی‌الناصر پسر ابوالحسین احمد، بیعت کردند. در همان بحبوحه حسن بن قاسم (داعی صغیر) از کوهستان به گیلان رفت و گوشه نشینی اختیار کرد. بازپس‌گیری حکومت از ابوعلی‌الناصر. پس از
کرد. بازپس‌گیری حکومت از ابوعلی‌الناصر. پس از درگذشت ابوالقاسم جعفر، سران حامی وی، اسفار بن شیرویه و ماکان بن کاکی سیاست متفاوتی در قبال یکدیگر بروز دادند. اسفار بن شیرویه از ابوعلی‌الناصر حمایت کرد و بین آنان و ماکان نزاع درگرفت. ماکان منهزم و متواری شد. چون خیال استیلا بر گرگان و طبرستان از فکر او بیرون نمی‌رفت، مراسلاتی چند با داعی صغیر که در کوهستان سکنی گزیده بود، داشت تا بتواند به کمک او طبرستان را از دست مدعیان بگیرد. داعی این دعوت را نپذیرفت و ماکان تنها به جنگ ابوعلی‌الناصر و اسفار بن شیرویه رفت و
تنها به جنگ ابوعلی‌الناصر و اسفار بن شیرویه رفت و از آنان شکست خورد. در اوایل ۳۱۴ قمری، ماکان به همراه پسر عمویش حسن بن فیروزان سپاهی گرد آورد. این بار به درخواست ماکان، داعی با وی همراه شد و با او به آمل رفت و حکومت را از ابوعلی‌الناصر بگرفتند. اسفار بن شیرویه نیز پس از شکست از داعی و ماکان، به سامانیان ملحق شد. تصرف ری، قزوین، ابهر و زنجان. در سال ۳۱۴ قمری، نصر دوم سامانی به طبرستان آمد تا شر داعی صغیر را به کلی دفع کند ولی عمال داعی چنان راه‌ها را بر او گرفتند و جاده‌ها و پل‌ها را خراب کردند که امیر نصر
و جاده‌ها و پل‌ها را خراب کردند که امیر نصر محصور ماند و جز با دادن ۳۰۰۰۰ دینار به داعی و با قبول این خفت خلاص نیافت. در سال‌های پایانی حکومت علویان، داعی و ماکان به ری لشکرکشی نمودند و آن را از چنگ سامانیان و محمد صعلوک (والی سامانی ری) بیرون آوردند. تا سال ۳۱۶ قمری، قزوین، ابهر و زنجان نیز در حیطه تصرف علویان درآمد. پایان عمر داعی، پایان حکومت علویان طبرستان. در زمانی که داعی و ماکان مشغول گسترش قلمرو حکومت علویان بودند، اسفار بن شیرویه به دستور نصر دوم سامانی، با لشکری از سربازان سامانی از خراسان به
سامانی، با لشکری از سربازان سامانی از خراسان به گرگان آمد و آنجا را بنام پادشاه سامانی تصرف کرد. سپس سرداری از سران دیلم را که مردآویج بن زیار نام داشت پیش خود خواند و او را به‌عنوان سپهسالار با خود همراه کرد. این دو امیر به یاری هم طبرستان را تصرف نمودند. داعی با شنیدن خبر تصرف طبرستان تصمیم به بازگشت گرفت ولی ماکان از همراهی با او خودداری کرد. داعی به امید یاری مردم آمل، با سپاهی اندک برای مقابله با اسفار بن شیرویه عازم طبرستان شد ولی اهالی آمل با فتوای ابوالعباس فقیه از داعی حمایت نکردند. سرانجام، داعی
فقیه از داعی حمایت نکردند. سرانجام، داعی در رمضان ۳۱۶ قمری در حالی که به نماز ایستاده بود، به دست مرداویج بن زیار کشته شد. با مرگ داعی، به نام خلیفه عباسی و امیر سامانی سکه زدند و خطبه خواندند و حکومت علویان طبرستان به پایان رسید. البته ناگفته نماند که ابوالقاسم محمد بن حسن مشهور به ابوعبداللّه داعی (متوفی ۳۶۰ قمری) –که حاصل ازدواج حسن بن قاسم با دختر فیروز دیلمی بود– بعدها امارتی زیدی در طبرستان تشکیل داد.
اتوزوم یا کروموزوم غیرجنسی به کروموزومهایی گفته می‌شود که برخلاف کروموزوم جنسی در تعیین وراثت نسل‌های بعدی، به‌طور مستقیم نقشی ندارند. تعداد اتوزوم‌ها در انسان ۲۲ کروموزوم است. این کروموزوم‌ها براساس اندازه خود شماره بندی شده‌اند که شماره‌های ۱ تا ۲۲ را در بر می‌گیرند. کروموزوم شماره یک دارای ۲٬۸۰۰ ژن است، در حالی که کروموزوم شماره ۲۲ دارای ۷۵۰ ژن می‌باشد. اگر آلل‌های یک صفت روی کروموزومهای اتوزوم باشند آن صفت وراثت اتوزومال دارد (یعنی به نسبت مساوی احتمال دارد به فرزندان صرفنظر از جنسیت به ارث برسد) وگرنه
به فرزندان صرفنظر از جنسیت به ارث برسد) وگرنه انتقال آن تابع جنسیت خواهد بود.
سد شیاده سدی از نوع خاکی با هسته رسی واقع در بابل، بخش بندپی غربی، روستای شیاده می‌باشد. این سد قادر است سالانه حدود ۶ میلیون مترمکعب آب برای ۲۰۰۰ هکتار از اراضی شالیزاری منطقه تنظیم کند. امکانات گردشگری. منطقه بکر سد شیاده به دلیل دارا بودن آب و هوای مساعد و وجود جنگل در چهارسوی خود، مکان مناسبی برای پیاده‌روی، برگزاری اردوهای یک روزه سیاحتی، صعود به ارتفاعات نزدیک سد شیاده، کشتی لوچو، ماهیگیری و قایقرانی است. در روزهای عید نوروز و تابستان و در روزهای تعطیل نیز گردشگران داخلی از آن دیدن می‌کنند. سقاتالار
نیز گردشگران داخلی از آن دیدن می‌کنند. سقاتالار شیاده و پوشش گیاهی و جنگل‌های زیبا در کنار سد زیبای روستای شیاده بر جاذبه‌های توریستی آن افزوده‌است. پیوند به بیرون. معرفی بیشتر سد شیاده
پسوند نام پرونده، پسونده فایل‌های رایانه‌ای یا پسوند فایل پسوندی است که در انتهای نام هر فایل، پس از یک نقطه قرار می‌گیرد. این پسوندها بیان‌کننده قالب هر پرونده هستند. برخی از پسوندها به این ترتیب هستند: codice_1, codice_2, codice_3 و codice_4. در برخی سیستم‌های پرونده، طول پسوند پذیرفته شده برای هر پرونده محدود است. (مانند FAT که بیش از سه حرف را به عنوان پسوند نمی‌پذیرد.) اما در برخی دیگر، این محدودیت وجود ندارد. (مانند NTFS).
تاریخ مطبوعات ورزشی در ایران به دوران قاجار بازمی‌گردد و نخستین نشریه ورزشی ایران پیش از شکل‌گیری اتحادیه بین‌المللی روزنامه‌نگاران ورزشی منتشر شده است. در سال ۱۳۰۳ اتحادیه بین‌المللی روزنامه‌نگاران ورزشی هنگام برگزاری بازی‌های المپیک با حضور نمایندگان ۲۹ کشور جهان اعلام موجودیت کرد. اتحادیه ایپس. اتحادیه ایپس AIPS روز دوم ژوئیه سال ۱۹۲۴ میلادی برابر با ۱۱ تیر ماه ۱۳۰۳ هجری خورشیدی شکل گرفت و از سوی سازمان‌های بین‌المللی ورزشی مورد پشتیبانی و تأیید قرار گرفت. نهاد ایرانی ایپس "انجمن نویسندگان، خبرنگاران و
نهاد ایرانی ایپس "انجمن نویسندگان، خبرنگاران و عکاسان ورزشی ایران" نام دارد. پیش از شکل‌گیری اتحادیه بین‌المللی. تاریخ روزنامه و مطبوعات ورزشی ایران مربوط به سال‌های پیش از شکل‌گیری اتحادیه بین‌المللی روزنامه‌نگاران ورزشی برمی‌گردد. در واقع تاریخ مطبوعات ایران بازگوکننده آن است که ورزشی‌نویسی چندین سال قبل از تشکیل «ایپس» در نشریات کشورمان رواج داشته است. نخستین موضوع‌های ورزشی. تیراندازی، شکار، سوارکاری و کوهنوردی از نخستین موضوع‌های ورزشی مطبوعات ایران هستند که عموماً در لابه‌لای اخبار و گزارش‌های مربوط
که عموماً در لابه‌لای اخبار و گزارش‌های مربوط به سفرهای ناصرالدین شاه و نیز در مطالبی از مردم در مطبوعات آن دوره به چشم می‌خورد. ورزش در روزنامه وقایع اتفاقیه. خبر رفتن سه نفر از شاگردان توپخانه به کوه البرز در سال ۱۲۷۵ هجری قمری در روزنامه وقایع اتفاقیه از این دست است. بر این اساس انعکاس اخبار، رویدادها و مطالب ورزشی در مطبوعات ایران سابقه‌ای در حدود یک قرن دارد. نوشته میرزا تقی حکی‌الممالک دربارهٔ اسکی از نخستین مطالب ورزشی مندرج در مطبوعات ایران است که گفته می‌شود چاپ این نوشته موجب تمسخر عده‌ای شد با
گفته می‌شود چاپ این نوشته موجب تمسخر عده‌ای شد با این مبنا که لغزیدن روی یخ اهل فرنگ دروغی بیش نیست. انتشار مطبوعات تخصصی ورزشی در ایران بعد از ۱۳۰۰ هجری خورشیدی آغاز شده است. مطالعه تاریخ مطبوعات قاجار نشان می‌دهد که مباحث جدی ورزشی در دهه آخر این حکومت شکل گرفت. تشکیل نخستین کلوپ ورزشی ایران. مطبوعات ورزشی رونق خود را در قالب اخباری چون تشکیل نخستین کلوپ ورزشی ایران برای آموزش ژیمناستیک و وزنه‌برداری در سال ۱۲۹۶ خورشیدی تشکیل مجمع فوتبال ایران در سال ۱۲۹۹ و تأسیس باشگاه‌های ورزشی شعاع و نیکنام در سال
و تأسیس باشگاه‌های ورزشی شعاع و نیکنام در سال ۱۳۰۴ آغاز کرد. تشکیل نظام‌نامه و مرام‌نامه. در سال ۱۳۰۱ نظام‌نامه و مرام‌نامه‌ای وابسته به جمعیت مروجین ورزش در تبریز زیر نظر علی‌اصغر حکمت و نظام‌نامه‌ای دیگر در سال ۱۳۰۳ وابسته به جمعیت گردان ایران در مورد ورزشکاران منتشر شده است. نشریه ورزشی پیش‌آهنگی ایران. در سال ۱۳۰۶ همزمان با تصویب قانون ورزش اجباری در مدارس نشریه ورزشی پیش‌آهنگی ایران توسط احمد امین‌زاده که قدیمی‌ترین نشریه ورزشی است منتشر شد. این نشریه مجله‌ای تربیتی بود که در تکمیل روحیات دانش آموزان
مجله‌ای تربیتی بود که در تکمیل روحیات دانش آموزان و تقویت حیات پیش‌آهنگی ایران می‌کوشید. پیش‌آهنگی ایران در قطع پستی و هر شماره در ۲۰ صفحه منتشر می‌شد که بخش‌هایی از آن به ورزش اختصاص داشت. در سال ۱۳۰۷ نیز مجله ورزش توسط میرمهدی ورزنده در تهران و در همان سال نشریه دیگری به نام ورزش توسط وی منتشر شد. اما قدیمی‌ترین نشریه تخصصی و تمام ورزشی در ایران که در برخی از کتابخانه‌های کشور موجود است مجله آیین ورزش است که در سال ۱۳۱۴ به سردبیری ناظرزاده کرمانی و توسط مدیر باشگاه شعاع در تهران انتشار یافت زیرا پیش از
مدیر باشگاه شعاع در تهران انتشار یافت زیرا پیش از این مجله‌ای منتشر نشده بود که فقط به مباحث ورزشی بپردازد. هدف این نشریه ارائه اطلاعات به مردم دربارهٔ فواید ورزش و ارائه راهکارهای گسترش آن بود. قدیمی‌ترین نشریه تخصصی ورزشی همان نشریه پیش‌آهنگی ایران و جدیدترین آن دنیای کشتی است که در سال ۱۳۸۵ منتشر شده است. اما نشریات نیمه‌تخصصی ورزشی نشریاتی است که بیش از ۸۰ درصد مطالب آن‌ها در کلیه شماره‌ها به ورزش اختصاص دارد اما برخلاف نشریات تخصصی عموماً اخبار و اطلاعات عمومی از رشته‌های ورزشی مختلف را ارائه می‌کنند.
عمومی از رشته‌های ورزشی مختلف را ارائه می‌کنند. نشریه‌های نیمه‌تخصصی. قدیمی‌ترین نشریه نیمه‌تخصصی ورزشی ایران مجله اصلاح نژاد اسب است و جدیدترین آن تدبیرانه سبقت است که نخستین شماره آن‌ها به ترتیب طی سالهای ۱۳۱۸ و ۱۳۸۶ منتشر شده است. بعد از انتشار نشریاتی چون پیش‌آهنگی و آیین ورزش، هر روز بر تعداد این نشریات اعم از مجله، هفته‌نامه و روزنامه افزوده شد. نیرو و راستی، کیهان ورزشی، راهیان کوه، یک هفته با ورزش، پهلوان، گام، ابرار ورزشی و شطرنج ایران تا آخرین مواردی چون تدبیرانه سبقت از این جمله هستند. دوره
مواردی چون تدبیرانه سبقت از این جمله هستند. دوره شکوفایی. دوره شکوفایی نشریات ورزشی ایران دهه ۱۳۲۰ خورشیدی می‌باشد زیرا طبق برخی آمارهای موجود ۲۶ عنوان نشریه ورزشی در این دهه منتشر شده و پس از این دوره نشریات این حوزه رشد متناسبی داشته‌اند. در این میان کم‌نظیرترین دوره تاریخی مطبوعات ورزشی را مورخان و حتی ورزشی‌نویسان سالهای ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۱ می‌دانند که تعداد زیادی نشریه منتشر شده یا مجوز انتشار گرفته‌اند.
نام پرونده یا نام فایل فراداده‌ای پیرامون یک پرونده است. این فراداده، به‌منظور شناسایی یک پرونده در میان سایر پرونده‌های موجود در سیستم به‌کار می‌رود. هم‌چنین مطابق تعریف لغت‌نامه، یک نام متمایزکننده است که به یک پروندهٔ کامپیوتریِ ذخیره‌شدهٔ الکترونیکی داده می‌شود. این نام، پروندهٔ کامپیوتری را با محدودیت‌های مختلفی که سیستم‌عامل اعمال می‌کند — مانند طول یا محدودیت در انتخاب کاراکترها — مطابق می‌کند. این نام ممکن است در حالت‌های گوناگون دچار اعمال محدودیت‌هایی مانند طول نام یا نوع حروف و نویسه‌های مختلف
مانند طول نام یا نوع حروف و نویسه‌های مختلف نیز شود. برای مثال، ویندوز این تعریف را ارائه می‌دهد: یک داده از نوع نام پرونده، یک رشتهٔ متنی است که نام یک پرونده یا پوشه را دربر می‌گیرد. به‌طور پیش‌فرض تصور می‌شود که نام پرونده از یک ترکیب نام پروندهٔ کوتاه تشکیل می‌شود که شامل ۸ کاراکتر نام، وقفه (.) و ۳ کاراکتر افزونه. برای داشتن نام بلند در کنار نام کوتاه، آن را با یک علامت "|" از نام پروندهٔ کوتاه جدا می‌کنیم. برای مثال، هر دو رشتهٔ status.txt و projec~1.txt|Project Status.txt معتبرند. (توجه کنید که این
Status.txt معتبرند. (توجه کنید که این مطلب از سایت مایکروسافت برداشته شده؛ لذا قواعد مطروحه در آن لزومًا در سایر سیستم‌عامل‌ها درست نیستند.) یک نام پرونده، به‌طور معمول از اجزای زیر تشکیل می‌گردد: ترکیب و قالب یک فایل معتبر مانند مؤلفه‌های لازم برای شناسایی فایل، در سیستم‌عامل‌های مختلف متفاوتند. مباحث پیرامون نام پرونده به‌دلیل فقدان استانداردسازی این واژه پیچیده هستند. نام پرونده گاهی برای نام کامل مانند نام ویندوز مثل c:\directory\myfile.txt به‌کار می‌رود. گاهی برای اشاره به اجزا استفاده می‌شود؛ در این
گاهی برای اشاره به اجزا استفاده می‌شود؛ در این مثال myfile.txt. بعضاً ارجاعی است که یک افزونه را مشخص می‌کند، بنابراین در این حالت نام پرونده myfile خواهد بود. چنین ابهاماتی متداول است و این مقاله تلاش نمی‌کند هیچ یک از معانی را تعریف کند، و فعلاً ممکن است هر یک از آن‌ها را استفاده کنیم. بعضی سامانه‌ها ممکن است نام‌گذاری استاندارد خود را پذیرفته باشند مانند «نام مسیر» (path name)؛ ولی همین اسامی نیز در سراسر سیستم استاندارد نیستند. تاریخچه. در حدود سال ۱۹۶۲ سیستم اشتراک زمانی سازگار، مفهوم پرونده (پروندهٔ
سیستم اشتراک زمانی سازگار، مفهوم پرونده (پروندهٔ بدون کاغذ) را معرفی کرد. تقریبًا در همین زمان، نقطه (برای توقف کامل یا کوتاه) به عنوان جداکنندهٔ افزونهٔ نام فایل به‌وجود آمد و افزونه به سه حرف محدود شد. در گذشته، تنها نویسه (کاراکتر)های حرفی–عددی در نام پرونده مجاز بودند؛ اما با گذشت زمان، تعداد کاراکترهای مجاز افزایش یافت؛ که این باعث ایجاد مشکلات هم‌سازی در زمان انتقال پرونده‌ها از یک فایل سیستم به دیگری شد. در حدود سال ۱۹۹۵، یکی از افزونه‌های فایل سیستم FAT به نام جدول تخصیص فایل دروینوز۹۵ و ویندوز
FAT به نام جدول تخصیص فایل دروینوز۹۵ و ویندوز NT3.5 معرفی شد. در این افزونه، علاوه‌بر نام‌های کلاسیک «۸٫۳»، نام پرونده‌های طولانی یونی‌کد نیز مجاز بود. در سال ۱۹۸۵، RFC959 تعریف رسمی زیر را برای نام مسیر (path name) ارائه کرد: رشته‌ای از کاراکترها که باید توسط کاربر برای شناسایی فایل وارد فایل سیستم شود. مهاجرت به یونی‌کد. یک مسئله، تغییر شیوهٔ نام‌گذاری به یونی‌کد بود. به این منظور، شرکت‌های نرم‌افزاریِ بسیاری، نرم‌افزارهایی برای مهاجرت نام پرونده‌ها به رمزگذاری یونی‌کدِ جدید فراهم کردند. ارجاعات: مطلق در
یونی‌کدِ جدید فراهم کردند. ارجاعات: مطلق در مقایسه با نسبی. یک ارجاع مطلق، تمام سطوح فهرست را شامل می‌شود. در بعضی سیستم‌ها، اگر ارجاع یک نام پرونده شامل مسیر کامل فهرست نباشد، به‌طور پیش‌فرض فهرست جاری در نظر گرفته می‌شود. این یک ارجاع نسبی است. یکی از مزایای استفاده از ارجاع نسبی در فایل‌های پیکربندی برنامه یا اسناد این است که نمونه‌های مختلفی از سند یا برنامه می‌توانند در پرونده‌های مختلف استفاده شوند. بنابراین یک ارجاع نسبی یا مطلق مرکب از دنباله‌ای از نام پرونده‌ها است. تعداد نام‌های هر فایل. فایل
از نام پرونده‌ها است. تعداد نام‌های هر فایل. فایل سیستم‌های شبیه به Unix به یک فایل اجازه می‌دهند بیش از یک نام داشته باشد؛ نام‌ها در فایل سیستم‌های به سبک Unix قدیمی پیوندهایی سخت به آی‌نود یا معادل فایل هستند. ویندوز از پیوندهای سخت فایل سیستم‌های ان‌تی‌اف‌اس پشتیبانی می‌کند، و برای ساخت آن‌ها فرمان codice_1 را در ویندوز XP، و codice_2 را در نسخه‌های بعدی ارائه می‌دهد. پیوندهای سخت با کلیدهای میانبر ویندوز، یا پیوند نمادین متفاوتند. معرفی LFNها با جدول تخصیص فایل اسم‌های مستعار نام پرونده را مجاز کردند.
فایل اسم‌های مستعار نام پرونده را مجاز کردند. برای مثال، longfi~1. ??? با حداکثر هشت به علاوهٔ سه کاراکتر یک اسم مستعار برای "long file name. ???" است. این نام مستعار جهت مطابقت با محدوده‌های ۸٫۳ برای برنامه‌های قدیمی‌تر است. این ویژگی توسط الگوریتم فرمان move که ابتدا یک نام پروندهٔ ثانویه ایجاد می‌کند سپس تنها نام پروندهٔ اولیه را حذف می‌کند، استفاده می‌شد. طراحی سایر فایل سیستم‌ها به‌گونه‌ای است که تنها یک نام پرونده را در هر پرونده مقرر می‌کند. این طراحی تضمین می‌کند که تغییرات فایل یک نام پرونده، فایل
تضمین می‌کند که تغییرات فایل یک نام پرونده، فایل نام پروندهٔ دیگری را تغییر ندهد. محدودیت‌های طول. بعضی فایل سیستم‌ها طول نام پرونده را محدود می‌کنند. در بعضی موارد این طول‌ها در نام کامل پرونده اعمال می‌شوند مانند ۴۴ کاراکتر در IBM S/370. در سایر موارد، ممکن است محدودیت‌های طول در بخش‌های خاصی از نام پرونده، از قبیل نام فایل در فهرست یا نام فهرست اعمال شوند. برای مثال: ۹ کاراکتر یا بایت (مانند جدول تخصیص فایل ۸ بیتی در Standalone Disk BASIC)، ۱۱ کاراکتر یا بایت (مانند جدول تخصیص فایل۱۲، جدول تخصیص فایل۱۶،
بایت (مانند جدول تخصیص فایل۱۲، جدول تخصیص فایل۱۶، جدول تخصیص فایل۳۲، ۱۴ کاراکتر یا بایت (مانند Unix اولیه)، ۲۱ کاراکتر یا بایت، ۳۰ کاراکتر یا بایت (Human68k)؛ ۳۱ کاراکتر یا بایت (مانند Apple DOS ورژن ۳٫۳ و ۳٫۲)، ۱۵ کاراکتر یا بایت (مانند Apple proDOS)؛ ۴۴ کاراکتر یا بایت (مانند IBM S/370)، یا ۲۵۵ کاراکتر یا بایت (مانند Berkeley Unix اولیه). محدودیت‌های طول عموماً نتیجهٔ تخصیص فضای معینی در فایل سیستم برای ذخیرهٔ مؤلفه‌های نام است، به همین دلیل، محدودیت‌های بیشتر همانند اختصاص‌دادن فضای بیشتر نیازمند یک
بیشتر همانند اختصاص‌دادن فضای بیشتر نیازمند یک تغییر ناسازگارند. یک مسئلهٔ مهم در رابطه با فایل سیستم‌هایی که اطلاعات را در فهرست‌های تودرتو ذخیره می‌کنند، این است که شاید امکان ایجاد پرونده‌ای که اسم کامل آن از محدودیت‌های پیاده‌سازی تجاوز کند وجود داشته باشد؛ زیرا ممکن است بررسی طول به‌جای نام کامل برای بخش‌های مجزای نام، به‌تنهایی انجام شود. حداکثر محدودهٔ (MAX_PATH) بسیاری از نرم‌افزارهای کاربردی ویندوز ۲۶۰ است، در حالی که نام پرونده‌های ویندوز به‌راحتی می‌توانند از این محدوده تجاوز کنند. افزونه‌ها
می‌توانند از این محدوده تجاوز کنند. افزونه‌ها (extensions) نام پرونده. بسیاری از فایل سیستم‌ها، مانند سیستم‌های جدول تخصیص فایل، ان‌تی‌اف‌اس و vms به یک افزونهٔ نام پرونده اجازه می‌دهند نام پرونده را به دو بخش تقسیم کند: یک "نام اصلی" یا "ریشه" و یک "افزونه" یا "پسوند" که بعضی از نرم‌افزارهای کاربردی برای تشخیص قالب پرونده از آن استفاده می‌کنند. افزونهٔ نام فایل از یک یا چند کاراکتر تشکیل می‌شود که پیروی آخرین بخش نام پرونده می‌آیند. پرونده‌های دارای خروجی چندگانه توسط نرم‌افزارهای کاربردی که از نام اصلی
چندگانه توسط نرم‌افزارهای کاربردی که از نام اصلی یکسان و افزونه‌های متفاوت استفاده می‌کنند ایجاد می‌شوند. برای مثال، ممکن است یک کامپایلر از افزونه‌های codice_3 برای پروندهٔ ورودی منبع (برای کد Fortran), codice_4 برای خروجی شیء و codice_5 برای فهرست‌نویسی استفاده کند. با این‌که تعدادی افزونهٔ متداول وجود دارد، اما این افزونه‌ها قراردادی هستند و ممکن است یک نرم‌افزار کاربردی دیگر از codice_6 و codice_7 استفاده کند. معمولاً پرونده‌ها در فایل سیستم‌هایی که افزونه‌ها را جدا نمی‌کنند، افزونهٔ طولانی‌تری دارند
را جدا نمی‌کنند، افزونهٔ طولانی‌تری دارند مانند codice_8. قابلیت‌های همکاری رمزگذاری. برای نام پرونده‌ها یک رمزگذاری استاندارد عمومی وجود ندارد. چرا که نام پرونده‌ها باید میان نرم‌افزارها مبادله شوند (انتقال فایل شبکه، ذخیرهٔ فایل سیستم، نرم‌افزار پشتیبانی و هماهنگ‌سازی پرونده، مدیریت پیکربندی، فشرده‌سازی و بایگانی داده و…)، این بسیار مهم است که اطلاعات نام پرونده میان دو نرم‌افزار کاربردی از دست نرود. این مسئله موجب پذیرش گستردهٔ یونی‌کد به‌عنوان استانداردی برای رمزگذاری پرونده‌ها شد، گرچه برخی
استانداردی برای رمزگذاری پرونده‌ها شد، گرچه برخی نرم‌افزارهای قدیمی ممکن است یونی‌کد را متوجه نشوند. قابلیت همکاری نشانهٔ رمزگذاری. در گذشته، نام پرونده‌ها در هر کاراکتری را تا جایی که برای فایل سیستم ایمن بود در نام پرونده‌های خود مجاز می‌دانستند. با اینکه این روش استفاده از هرگونه رمزگذاری را مجاز می‌داند، و به همین دلیل، امکان نمایش هر متن محلی را در هر سامانهٔ محلی فراهم می‌کند، منجر به بسیاری از قابلیت‌های همکاری می‌شود. یک نام پرونده داخل یک کشور ممکن است با استفاده از رشته‌های بایتی متفاوتی در
ممکن است با استفاده از رشته‌های بایتی متفاوتی در سامانه‌های متمایز ذخیره شده باشد، مثلاً یکی با استفاده از رمزگذاری Japanese Shift یا JIS و دیگری از رمزگذاری Japanese EUC. تبدیل ممکن نبوده؛ زیرا بیشتر سامانه‌ها شرحی از رمزگذاری که برای یک نام پرونده استفاده شده را به عنوان قسمتی از اطلاعات فایل توسعه‌یافته نمایش نمی‌دادند. یک راه حل، پذیرش یونی‌کد برای رمزگذاری نام پرونده‌ها بود. اما در MacOS کلاسیک، رمزگذاری نام پرونده‌ها همراه خصوصیات نام پرونده ذخیره می‌شد. قابلیت همکاری یونی‌کد. استاندارد یونی‌کد
می‌شد. قابلیت همکاری یونی‌کد. استاندارد یونی‌کد مسئلهٔ تشخیص رمزگذاری را برطرف کرد. با این حال، بعضی مسائل قابلیت همکاری محدود از قبیل هنجارسازی یا normalization (هم‌ارزی)، یا نسخهٔ در حال استفادهٔ یونی‌کد باقی ماند. برای نمونه، UDF به یونی‌کد ۲٫۰ محدود شد؛ MacOS هنجارسازی یونی‌کد NFD که به‌طور اختیاری می‌تواند به حروف کوچک و بزرگ حساس باشد (به‌طور پیش‌فرض حساس نیست) را اعمال می‌کند. حداکثر طول نام پرونده استاندارد نیست و ممکن است به اندازهٔ واحد کد وابسته باشد. اگرچه این یک مسئلهٔ جدی است، در اکثر موارد
باشد. اگرچه این یک مسئلهٔ جدی است، در اکثر موارد یک مسئلهٔ محدود است. در لینوکس به این معناست که نام پرونده برای باز کردن آن کافی نیست: علاوه‌بر آن، نمایش دقیق بایتی نام پرونده روی دستگاه حافظه نیاز است. این با تعدادی فراخوانی‌های هنجارسازی مکارانه در سطح نرم‌افزار قابل حل است. این مسئله از هم‌ارزی یونی‌کد را «برخورد با نام نرمال» می‌نامند. یک راه حل "آگاهی از ترکیب غیرنرمال یونی‌کد" است که در تخریب و سرقت از جوامع فنی استفاده می‌شود. این راه حل مسیرهای داخل حافظه را هنجارسازی نمی‌کند. مسیرها تنها برای
داخل حافظه را هنجارسازی نمی‌کند. مسیرها تنها برای مقایسه هنجارسازی می‌شوند. با این حال، بعضی جوامع این راهبرد را انحصاری کردند، به‌طوری‌که استفاده از آن در سایر جوامع ممنوع باشد. چشم‌اندازها. برای محدودکردن مسائل قابلیت همکاری بعضی اندیشه‌ها که توسط Sun شرح داده شده عبارتند از: این توجهات یک محدودیت را ایجاد می‌کند که اجازهٔ تغییر به یک رمزگذاری متفاوت با جدول تخصیص فایل_۸ در آینده را نمی‌دهد. یکتایی. نام پرونده‌ها داخل یک فهرست باید یکتا باشند. از آن‌جا که ترکیب مربوط به نام پرونده برای فهرست‌ها نیز اعمال