payamvha/North_RAG huggingface dataset:
واقعه بدشت، افسانه نجم‌آبادی گفته‌است که به‌دنبال شدت گرفتن سرکوب بابیان، رهبران بابی در بدشت جمع شدند تا در مورد سمت و سوی آینده آئین جدید تصمیم بگیرند. از دیدگاه جوان کول، هدف از گردهم‌آیی بدشت آزادسازی سیدعلی‌محمد باب بود که در آن زمان در قلعه ماکو در زندان بود. ماریون وودمن هدف کنفرانس را اعلام جدایی و استقلال کامل آئین باب از اسلام دانسته‌است. طاهره در اجتماع بدشت سخنرانی نمود و با حاضر شدن بدون نقاب روبنده حاضران را شوکه نمود. او همچنین "جدائی دین بابی از دین اسلام و نسخ احکام و سنن قدیم" را اعلام
از دین اسلام و نسخ احکام و سنن قدیم" را اعلام نمود. این اتفاق باعث افزایش نگرانی‌های دولتیان و علما در آن زمان شد. جنگ قلعه طبرسی. ادوارد براون در تشریح جنگ قلعه طبرسی می‌نویسد: آغاز این جنگ بنابر آنچه که جهانگیر میرزا مؤلف (تاریخ نو) نگاشته، دو ماه قبل از وفات محمد شاه بوده‌است. اردشیر میرزا حاکم مازندران سعی در سرکوبی پیروان باب نمود. به‌واسطه عدم موفقیت به پایتخت مراجعه نموده و امیرزاده خانلر میرزا در اواخر ماه رمضان ۱۲۶۴ هجری قمری به جای وی انتخاب و به مازندران وارد می‌شود. وی نیز به جهت شورش‌ها و
به مازندران وارد می‌شود. وی نیز به جهت شورش‌ها و مبارزات پی در پی امکان تحرک نیافته با دریافت خبر مرگ محمد شاه به دارالخلافه مراجعت می‌نماید. این شورش‌ها نتیجه تبلیغات و آگاهی‌های اجتماعی ای که بابیان پس از کنفرانس بدشت و پراکنده شدنشان در سطح مازندران انجام داده‌اند و البته در این میان نقش قرةالعین را نمی‌توان نادیده گرفت. در ابتدا خان‌های محلی و ملایان وابسته، به درگیری با نیروهای تحت فرماندهی ملاحسین بشرویه، که وی را دوم رجل نهضت بابیه به حساب آورده‌اند، می‌پردازند. وی حدود ۸۰۰ هواخواه داشته‌است. نواب
می‌پردازند. وی حدود ۸۰۰ هواخواه داشته‌است. نواب امیرزاده مهدی قلی میرزا را به جای نواب خانلر میرزا مأمور داشتند و به اکابر آن ولایت در باب قلع و قمع این طایفه و لحقه فرمان صادر شد. ملاحسین در ۲۰کیلومتری بارفروش - بابل در نقطه‌ای که مزار شیخ طبرسی در آنجا بود به ساختن قلعه‌ای حصین و بروجی مشیّد و خندقی عمیق و خاکریزی متین پرداخت در اکتبر ۱۸۴۸ ارتش شاه برای سرکوبی بابیان از تهران به مازندران گسیل گردید (تقریباً ۲ هزار نفر)، این نیروها هم از بابی‌ها شکست خورد. نیروهای تازه‌نفسی در حدود ۷۰۰۰ تن از تهران به سوی
نیروهای تازه‌نفسی در حدود ۷۰۰۰ تن از تهران به سوی قلعه شیخ طبرسی فرستاده شد و محاصره دژ بابی‌ها آغاز گردید. روحانیون علیه بابی‌ها فتوای (جهاد) دادند اما ارتش شاه نیز کامیابی به‌دست نیاورد. سرانجام ارتباط ایشان با روستاهای پیرامون بریده شد. با این حال باز هم یورش بابی‌ها ادامه داشت. در دهم ربیع‌الاول سال ۱۲۶۶، یورش شبانهٔ آنان نیروهای مسلح را وادار به هزیمت کردند. در این شب با بشکه‌های نفت مکان استقرار لشکریان را به آتش کشیدند و بسیاری از جمله دو تن از فرماندهان لشکر را به قتل رساندند. مؤلف کتاب فتنه باب
لشکر را به قتل رساندند. مؤلف کتاب فتنه باب می‌نویسد: با اعزام نیروهای جدید و تمام شدن آذوقه اهالی قلعه که از هفته‌ها قبل آخرین آذوقه‌ها را نیز به پایان برده بودند، قلعه پس از چهار ماه محاصره سقوط کرد. گویا تعداد اسیر شدگان ۲۱۴ نفر بوده‌اند که محمدعلی بارفروش نیز از آن جمله بوده‌است. بجز تنی چند که گریختند، جمله بابیان را یک به یک شکم دریدند. قیام بابیان زنجان. پس از جنگ قلعه طبرسی، قیامی به رهبری ملا محمدعلی زنجانی ملقب به حجت در زنجان شکل گرفت. ادوارد براون در خصوص این قیام می‌نویسد: شورش پیروان باب در
در خصوص این قیام می‌نویسد: شورش پیروان باب در نیریز. پس از جنگ قلعه طبرسی و قیام بابیان زنجان قیامی دیگر در شهر نیریز فارس درگرفت. ادوارد براون در همین خصوص می‌گوید: در تابستان ۱۸۵۰ میلادی درحالی‌که محاصره زنجان در حال پیشرفت بود، شورش (قیام) بابی دیگری در نیریز در جنوب ایران روی داد. دولت که کاملاً هوشیار شده بود تصمیم گرفته بود که جنبش بابی را ریشه کن کند. باب که اکنون محکوم به بیش از سه سال حبس شدید در ماکو و قلعه چهریق شده بود، عملاً نمی‌توانست به‌طور مستقیم مسئول گرایش به مقاومت مسلحانه احتمالی توسط
مستقیم مسئول گرایش به مقاومت مسلحانه احتمالی توسط پیروانش در نظر گرفته شود. با این وجود دولت او را سرچشمه آن تعالیمی می‌دانست که کل امپراتوری ایران را دچار تشنج کرده بود و تصمیم به مرگ او گرفت. آنان تصور می‌کردند که با مرگ او کل جنبش باید از هم بپاشد. درست در روز کشته‌شدن باب قیام نیریز و چندین هفته بعد درگیری زنجان با نهرهای خون سرکوب شدند. کشته‌شدگان سبعه. درست در روز کشته‌شدن باب قیام بابی‌های نیریز و چندین هفته بعد از قیام بابیان زنجان که با کشتار عمومی سرکوب شدند. در بین این دو رویداد، کشته‌شدن هفت تن
سرکوب شدند. در بین این دو رویداد، کشته‌شدن هفت تن از بابی‌ها اتفاق افتاده که بدون هیچ اثباتی متهم بر طرح نقشه علیه نخست‌وزیر، میرزا تقی خان بودند. ادوارد براون می‌نویسد: آن‌طور که ما از دفتر خاطرات یک بانوی انگلیسی که همسرش سمت مهمی در سفارت بریتانیا را داشت فهمیدیم وفاداری آنان، همدردی و دلسوزی همگان را برانگیخت و در بین هم کیشان خود لقب شهدای سبعه را دریافت کردند. در بین آن‌ها حاج سید علی، دایی سید علی محمد باب که بعد از فوت پدرش تحت سرپرستی او بود نیز کشته شد. کشتار بابی‌ها در تهران. روز ۲۸ شوال ۱۲۶۸
کشته شد. کشتار بابی‌ها در تهران. روز ۲۸ شوال ۱۲۶۸ هجری قمری، شش تن از بابیان سرسخت به ناصرالدین شاه حمله‌ور شدند. آنها خواستار جبران وهنی شدند که با کشتن محمد علی باب به دین‌شان وارد شده بود. میرزا محمد نیریزی نخستین تیر و محمد صادق تبریزی دومین و میرزا فتح‌الله قمی هم سومین تیر را شلیک کرد. محمد صادق تبریزی با وجود جراحاتی که داشت، خنجر کشید و باز هم به ناصرالدین شاه حمله کرد. شاه البته از سوء قصد جان سالم به در برد اما شدت حمله و عواقب سیاسی این حادثه تا دهه‌ها بعد باقی ماند. از همان آغاز هیچ تردیدی
تا دهه‌ها بعد باقی ماند. از همان آغاز هیچ تردیدی دربارهٔ دخالت بابیان و انگیزه ایشان برای اقدام به سوءقصد نبود. دو تن از سوءقصدکنندگان در حین ارتکاب دستگیر شدند ولی سه نفر دیگر فرار کردند. دو باقی‌مانده اعلام کردند وابسته به این کیشند و آماده‌اند بمیرند و آمده‌اند جان دهند و به بهشت روند. یا که مرجحا شاه را نابود سازند. به عقیده شیل، اینان از جمله «متعصبان دینی» اند که چنین بی‌پروا خود را به دست مرگی چنین مسلم می‌سپارند. شیل می‌افزاید که هزاران مؤمن بابی ناصرالدین شاه را کماکان مسئول اعدام باب می‌دانند و
شاه را کماکان مسئول اعدام باب می‌دانند و بسیارند کسانی که مانند این مجرمان حاضرند برای آرمان خود جان ببازند. این فکر بدون تردید برای شاه بی‌اندازه رنج‌آور بود. این حادثه صرفاً اتفاقی به ابتکار چند تن از اعضای بابیان نبود. نقشه کشتن شاه به الهام و طراحی رهبران بازمانده بابیه چیده شده بود. برخلاف طرز فکر مسالمت‌آمیزی که بعدها در تبعید در میان بسیاری از بابیان رواج یافت، فعالان بابیه در این مرحله معتقد به جهاد برای براندازی حکومت قاجاریه بودند. مبارزات پیشین بی‌حاصل مانده بود لذا به جای مباحثات مسالمت‌آمیز و
مانده بود لذا به جای مباحثات مسالمت‌آمیز و اتمام حجت به کلمه یا مقاومت مسلحانه، سوء قصد سیاسی به نظر آنها کوتاه‌ترین راه عملی برای رسیدن به آرمان رستاخیر می‌آمد. پیامدهای کوتاه یا دراز مدت سوءقصد، برای بابیان مصیبت‌بار بود. جامعه بابی در اوائل زیستش به نهان‌زیستی رانده شد و هرگز از آن رهایی نیافت. بابیان را در ردیف خطرناک‌ترین دشمن دین و دولت قرار داد و مدتی بعد، زمینه را برای تجدید نظر در اصول اعتقادی بابیه فراهم آورد. به این صورت که جناح تجدید نظر طلب بابیه تحت هدایت بهاءالله در صدد صلح‌جویی با دولت
بابیه تحت هدایت بهاءالله در صدد صلح‌جویی با دولت برآمد و مخالفتش را با مذهب نیز ملایم کرد. و در نهایت به اعتقاد عدم دخالت در سیاست در عقاید بهاییت بروز یافت. اما جناح مقابل که به موازین پیکارجویی سیاسی وفادار ماند، توسط صبح ازل در تبعید دنبال شد. ادوارد براون می‌نویسد: دو بابی زنده مانده تحت شکنجه قرار گرفتند گرچه مجبور شدند دین و نیت خود را آشکار کنند اما از گفتن نام هر یک از هم دینان خود یا فاش کردن محل تجمعشان امتناع کردند. توداری سرسختانه آنان به هر حال بی‌فایده بود و تحقیق و بررسی شدیدی که توسط پلیس
بی‌فایده بود و تحقیق و بررسی شدیدی که توسط پلیس مخفی تهران آغاز شده بود منجر شد به دستگیری حدوداً چهل تن از بابیون که در خانه سلیمان خان غافلگیر شدند. پنج یا شش تن از این‌ها به انضمام بهاءالله که اکنون ادعای بیعت با اکثریت بزرگی از بابی‌ها را می‌کنند بخشیده شده اما بقیه همگی به مرگ محکوم شدند. نخست‌وزیر از ترس انتقام جویی این فرقه، تصمیم به وادار کردن تمام گروه‌ها در کشتار زندانیان گرفت. برای این منظور او آن‌ها را در بین ادارات مختلف دولتی، اصناف تجار و سایر بخش‌های جامعه پخش کرد و در همان زمان به هر گروه
بخش‌های جامعه پخش کرد و در همان زمان به هر گروه فهماند که شاه روی وفاداری و پذیرش هر یک از گروه‌ها در نحوه برخورد و رفتار آن‌ها با قربانیان قضاوت خواهد کرد. وزارت جنگ، وزارت امور خارجه، تجار، روحانیون، درویش‌ها، پیش خدمت‌های در خدمت شاه، حتی دانشجویان دانشگاه‌ها که در آن زمان بر اساس یک مدل اروپایی تأسیس شده بود، هر یک زندانی مختص خود را دریافت کردند. انواع مرگ‌های تحمیل شده بسیار وحشتناک بودند که برخی از آن‌ها با تعصب و افراط‌گری وحشیانه، ترس از سوءظن یا جنون تمام عیار به ستمگری و قساوت طراحی شده بودند.
جنون تمام عیار به ستمگری و قساوت طراحی شده بودند. از بداقبالی بابی‌ها برخی تکه‌تکه شدند، برخی با اره از هم جدا شدند، برخی با تازیانه پوستشان کنده شد و برخی با شلیک دهانه تفنگ منفجر شدند. قتل طاهره قرةالعین در تهران. قرةالعین نیز در این ماجرا کشته شد. او که از سال ۱۲۶۵ هجری قمری دستگیرشده بود، در زمان سوء قصد در منزل کلانتر تهران محبوس بود ولی دو هفته بعد از واقعه استنطاق و اعدام شد. دکتر پولاک، پزشک اتریشی که در آن زمان در خدمت شاه بود، با یادداشت‌های خود به اعدام این زن واقعاً شهادت می‌دهد. آمار کشتار
به اعدام این زن واقعاً شهادت می‌دهد. آمار کشتار بابیان. دربارهٔ شمار بابیانِ قتل‌عام، عدد دقیقی در دست نیست. یکی از پژوهش‌های متأخر، این عدد را کمی بیش از «۳٫۰۰۰ (سه هزار)» نفر، برآورد کرده‌است که بیشترشان در درگیری‌های طبرسی، نیریز و زنجان، کشته شدند. تعداد، احتمالاً از این مقدار، بیشتر است، به ویژه به دلیل اینکه نام‌ها و مسئلهٔ اعدام بابیانی که در سال ۱۸۵۲ کشته شدند، جایی ثبت نشده‌است. بیشتر کشته‌شدگان، مرد بودند؛ البته به فهرست کشته‌شدگان مورد نظر، آن دسته از زنان، کودکان و سالمندانی که از سختی و
آن دسته از زنان، کودکان و سالمندانی که از سختی و گرسنگی، درگذشتند نیز باید افزود. در منابع بهائی، عدد کشته‌شدگان را کم و بیش، «۲۰٫۰۰۰ (بیست هزار)» تن، اعلام شده‌است. برخی از افراد قتل‌عام شدهٔ پیش‌گفته، بهائی بودند. تقیه و نهان‌زیستی. ازلیان با تقیه و پنهان کردن هویت دینی خود عملاً در جامعه اسلامی حل شدند. میرزا یحیی صبح ازل، چنان‌که خود نگاشته‌است، از سید علی محمد باب دستور داشت تا خود را حفظ کند، حتی اگر هیچ‌کس در جهان به او نگرود. بر همین اساس بود که وی در بغداد مخفیانه می‌زیست و برادرش میرزا حسینعلی،
در بغداد مخفیانه می‌زیست و برادرش میرزا حسینعلی، را رابط خود و بابیان قرار داده بود. به دلیل همین نهان زیستی تلاش‌های سیاسی، فرهنگی فعالان پیرو کتاب بیان در مخالف با حکومت قاجار و تدارک انقلاب مشروطه و تشکیل مدارس از دیده محققان دور مانده‌است. ملا محمد جعفر کرمانی که از بابیان نخستین بود و پسرش، شیخ احمد روحی، داماد صبح ازل بود، در کرمان، کرسی فقه و اصول داشت و در مسجد خود دفن شد. ملا محمد جعفر نراقی که از سوی صبح ازل مرجع بابیان کاشان بود بر فراز منبر به گونه‌ای سخن می‌گفت که مردم او را یک شیعه اثنی عشری
سخن می‌گفت که مردم او را یک شیعه اثنی عشری راسخ تصور می‌کردند و به هم دین‌های بیانی خود سفارش می‌نمود که در کمال مستوری، سلوک و رفتار نمایند تا منجر به فتنه نباشد. وی از جانب صبح ازل دستور داشت تا همه جا به شکل شیعیان رفتار نماید. برادرش ملا محمد تقی نراقی هم که از سوی صبح ازل مرجع بابیان نراق تعیین شده بود، در تهران امام جماعت یکی از مساجد بود. میرزا نورالله (فرزند صبح ازل) در رشت طبابت می‌کرد و با علمای آنجا مراوده داشت بابیان گاه ایمان خود را با فرزندان خود در میان نمی‌گذاشتند و تنها در زمان رشد عقلی با
در میان نمی‌گذاشتند و تنها در زمان رشد عقلی با ایشان موضوع را مطرح می‌کردند. میرزا مهدی امین (داماد صبح ازل) در شرح حالش نگاشته‌است، زمانی که به سن رشد رسید، دانست که پدرش بابی بوده‌است. میرزا یحیی دولت‌آبادی، ریاست "مدرسه علمیه جلالیه "را در دست داشت. مدرسه‌های سادات و ادب را بنیان نهاد. وی در تأسیس مدارس جدید کوشش فراوان نمود و برای آموزش و پرورش در ایران زحمت‌های فراوان کشید که تأسیسات مدارس، مدیریت و نوشتن و نشر کتب درسی ابتدائی از آن جمله هستند. در دوره دوم مجلس از طرف مردم کرمان به مجلس رفت. در دوره
دوم مجلس از طرف مردم کرمان به مجلس رفت. در دوره پنجم مجدداً نماینده مجلس شد و در همین مجلس یکی از پنج نماینده‌ای بود که با انقراض قاجاریه و پیدایش سلطنت پهلوی، به دلیل واهمه از ایجاد دیکتاتوری جدید مخالفت کرد. در تمام مدتی که در اروپا زندگی می‌کرد سرپرستی محصلان ایرانی آن دوران را از جانب وزارت فرهنگ وقت به عهده داشت.به‌همراه دیگر مبارزان در مشروطه و ملی کردن نظام ایران قدم‌های فراوان برداشت. علی‌محمد فره‌وشی که از بابیان (پیرو سید علی محمد باب) دولت‌آباد اصفهان بود. از فعالان سیاسی عصر قاجار بود و در
اصفهان بود. از فعالان سیاسی عصر قاجار بود و در تکاپوهای مشروطه خواهی نیز دست داشت. وی کار خود را در وزارت فرهنگ با سرپرستی دبستان دانش و آموزگاری زبان و ریاضی در مدرسه کمالیه شروع کرد. مترجم همایون سپس به عنوان کارمند وزارت فرهنگ، و در مناصب و مسئولیت‌های مختلف فرهنگی به شهرهای مختلف ایران، همچون کرمان، زنجان، تبریز، ارومیه و اصفهان انتقال یافت و عمدتاً در رده‌های بالای فرهنگ (آموزش و پرورش) شهرستان‌ها و استان‌های مختلف خدمت کرد. وی در دوران خدمت خویش، مدارس بسیاری را در نقاط مختلف ایران تأسیس نمود.
مدارس بسیاری را در نقاط مختلف ایران تأسیس نمود. دربارهٔ پیشوایی دوم ازلیان. هادی دولت‌آبادی، که جانشین یحیی صبح ازل نوری (از سوی صبح ازل، ملقب به «اسم‌الله الودود»)) و پیشوای دوم ازلیان (پیشوای سوم بابیه) ایران بود، چند سال پیش از درگذشت صبح ازل، فوت کرد. صبح ازل، پس از مرگ پدر، پسرش میرزا یحیی دولت‌آبادی را به عنوان جانشین خود و رهبر جامعهٔ ازلی گماشت؛ ولی میرزا یحیی، وقت خود را بیشتر، صرف آموزش و ادبیات کرد. دربارهٔ میزان درگیر بودن او در سازمان‌دهی فعالانهٔ ازلیان، شواهد اندکی وجود دارد. میرزا یحیی،
ازلیان، شواهد اندکی وجود دارد. میرزا یحیی، مطالب چندانی دربارهٔ موضوعات بابی ننوشت و به جای پذیرش رهبری دینی، نقش یک اصلاحگر سکولار را برگزید. بابیهٔ ازلیه با درگذشت ازلیانی که در انقلاب مشروطه، فعال بودند، وارد رکودی شد که هرگز از آن، التیام نیافت و در دوره‌ای نه چندان طولانی، اثرگذاری خود را از دست داد. نقش پیروان آئین بیانی درانقلاب مشروطه. میرزا آقاخان کرمانی در ۱۳۰۲ هجری قمری (۱۲۶۳ خورشیدی) با شیخ احمد روحی از کرمان هجرت کرد و به اصفهان رفت. ورود او به اصفهان همراه با تشکیل یک سری جلسات سری و خصوصی شد
اصفهان همراه با تشکیل یک سری جلسات سری و خصوصی شد که بانی آن "میرزا هادی دولت‌آبادی" نماینده صبح ازل در ایران بود. از دیگر حاضران در این جلسات حاج میرزا نصرالله بهشتی ملقب به ملک المتکلمین و سید جمال الدین واعظ اصفهانی پدر محمدعلی جمال‌زاده بودند. یحیی دولت‌آبادی در سال ۱۲۴۱ خورشیدی در دولت‌آباد اصفهان به دنیا آمد. پدرش حاج سید میرزا هادی دولت‌آبادی از مجتهدان مؤثر محلی و مشهور به رهبری شاخه ازلی بابیه بود. میرزا هادی، جانشین صبح ازل بود. وقایع منتهی به انقلاب مشروطه فصل جدیدی در زندگی یحیی دولت‌آبادی و
مشروطه فصل جدیدی در زندگی یحیی دولت‌آبادی و برادر کوچکترش علی محمد گشود. آنان در میان اولین اعضای حلقه‌ای کوچک ولی اثرگذار از معتقدان ازلی بودند که جمال الدین واعظ اصفهانی و ملک المتکلمین را نیز شامل می‌شد. افکار شیخ محمد منشادی یزدی که گفته می‌شد از شاخه ازلی است در او و جمال الدین واعظ اصفهانی و ملک المتکلمین تأثیر داشته‌است. در سال ۱۳۰۹ به تهران آمد و مدرسه‌های سادات و ادب را بنیان نهاد. وی با توجه به تحصیلاتش در مکتب‌خانه‌ها و شناخت آن‌ها از نزدیک، در تأسیس مدارس جدید کوشش فراوان نمود و برای آموزش و
تأسیس مدارس جدید کوشش فراوان نمود و برای آموزش و پرورش در ایران زحمت‌های فراوان کشید که تأسیسات مدارس، مدیریت و نوشتن و نشر کتب درسی ابتدائی از آن جمله هستند. بعد از خلع محمدعلی شاه در دوره دوم مجلس از طرف مردم کرمان به مجلس رفت. درجنگ اول همانند بسیاری از رجال دیگر کشور مهاجرت کرد. در دوره پنجم مجدداً نماینده مجلس شد و در همین مجلس یکی از پنج نماینده‌ای بود که با انقراض قاجاریه و پیدایش سلطنت پهلوی، به دلیل واهمه از ایجاد دیکتاتوری جدید مخالفت کرد. سال‌ها ساکن اروپا بود و در تمام مدتی که در اروپا زندگی
ساکن اروپا بود و در تمام مدتی که در اروپا زندگی می‌کرد سرپرستی محصلان ایرانی آن دوران را از جانب وزارت فرهنگ وقت به عهده داشت. در عین حال، خود دولت‌آبادی، انتساب خانواده‌اش را به آئین بابی در کتاب خود رد می‌کند و چون اتهام بابی در آن زمان، مذموم بود، دربار و ظل‌السلطان و روحانیان قشری، آن اتهام را بر ضد آزادی‌خواهان و مشروطه‌طلبان، به کار می‌بردند. کسروی در کتاب تاریخ مشروطه ایران می‌نویسد: بابیان در جنبش مشروطه در ظاهر، بی‌طرفی می‌نمودند و در نهان، هواخواه محمدعلی میرزا بودند؛ ملایان هوادار استبداد، نام
محمدعلی میرزا بودند؛ ملایان هوادار استبداد، نام آنان را بر مشروطه‌خواهان گذارده و تکفیر کرده و خون‌هاشان را می‌ریختند. نام سید جمال الدین واعظ به همراه ملک‌المتکلمین، میرزاجهانگیرخان، سید محمد رضا مساوات در لیست چهار نفری بود که محمدعلی شاه قبل از به توپ بستن مجلس، درخواست تبعید آن‌ها ر ا از ایران کرده بود. جمال‌الدین واعظ همراه با ملک‌المتکلمین رهبریِ گروه‌های بزرگی از مشروطه‌گرایان را به عهده داشت. جمال‌الدین واعظ اصفهانی پس از واقعهٔ بمباران مجلس با لباس مبدل و به قصد رفتن به نجف راهی همدان شده و به
مبدل و به قصد رفتن به نجف راهی همدان شده و به مظفر الملک که یکی از دوستان وی بود پناهنده گردید ولی وی به او خیانت نموده و او را به بروجرد فرستاد و به دستور محمدعلی‌شاه قاجار توسط حاکم بروجرد در این شهر کشته شد. از جرم‌های او مشارکت در نگارش کتابچه ضد استبدادی «رؤیای صادقه» بود. جدا شدن بهائیان از بابیان (ازلیان). پس از تیرباران سید علی‌محمد باب در سال ۱۸۵۰، پیروانش که به «بابی»، مشهور بودند، بر پایهٔ گفتهٔ باب در کتاب بیان، در پی موعود آیین بابی-که در کتاب بیان با عنوان «من یظهره الله» از او
در کتاب بیان با عنوان «من یظهره الله» از او شده‌است-می‌گشتند. در سال ۱۸۶۳ بهاءالله، برادر بزرگ‌تر میرزا یحیی نوری، خود را «من‌یظهره‌الله»، موعود کتاب بیان، معرفی کرد؛ بیشتر بابیان به او باورمند شده و بهائی نامیده شدند؛ با این حال، گروه اندکی که به پیروی از میرزا یحیی نوری (معروف به صبح ازل) بابی ماندند، ازلی و بیانی نام گرفتند. ازلیان با پنهان کردن هویت دینی خود، عملاً در جامعه اسلامی، حل شدند.
گوست رایدر عنوان فیلمی در ژانر ابرقهرمانی به نویسندگی و کارگردانی مارک استیون جانسون می‌باشد که بر پایه شخصیتی از مارول کامیکس به همین نام ساخته شده‌است. این فیلم در ۱۶ فوریه ۲۰۰۷ اکران عمومی شد. در این فیلم صد و ده دقیقه‌ای نیکلاس کیج در نقش جانی بلیز / روح‌سوار، در کنار اوا مندس، وس بنتلی، سم الیوت، دانل لوگ، مت لانگ، جوئل توبک و پیتر فوندا حضور دارند. خلاصه داستان. جانی بلیز (نیکلاس کیج) که یک بدلکار موتورسوار است برای نجات جان پدرش، روح خود را به شیطانی به نام مفیستو می‌فروشد. او نمی‌داند که این کارش چه
نام مفیستو می‌فروشد. او نمی‌داند که این کارش چه بهای سنگینی در بردارد. مشروح داستان. شیطان مفیستو، جایزه‌بگیر خود یعنی گوست رایدر (روح موتورسوار) را می‌فرستد تا قرارداد سن ونگنزا را که شامل کنترل هزار روح گناهکار است، بازگرداند. این قرارداد به مفیستو قدرتی می‌داد تا جهنم را به زمین بیاورد، اما رایدر از اجرای مأموریت خودداری می‌کند و با قرارداد فرار می‌کند. در سال ۱۹۸۶، مفیستو با جانی بلیز ۱۷ ساله تماس می‌گیرد و در ازای درمان سرطان پدرش، روح او را طلب می‌کند. صبح روز بعد، جانی با مشاهدهٔ بهبودی پدرش بیدار
صبح روز بعد، جانی با مشاهدهٔ بهبودی پدرش بیدار می‌شود، اما پدرش همان روز در یک سانحهٔ آتشین هنگام اجرای بدل‌کاری می‌میرد. جانی، مفیستو را مسئول مرگ پدرش می‌داند، اما مفیستو ادعا می‌کند که به تعهد خود عمل کرده و قول می‌دهد دوباره جانی را ببیند. جانی، برخلاف برنامه‌اش برای فرار با نامزدش، راکسان سیمپسون، تنها سوار بر موتورسیکلت می‌رود. در زمان حال، جانی بدل‌کار موتورسوار مشهوری شده است. او از تصادفی مرگبار جان سالم به در می‌برد و بلافاصله قبل از انجام نمایشی دیگر، راکسان را که اکنون گزارشگر خبری شده، دوباره
دیگر، راکسان را که اکنون گزارشگر خبری شده، دوباره می‌بیند. او موفق می‌شود راکسان را به یک قرار شام دعوت کند. در همین حال، پسر مفیستو یعنی بلکهارت وارد زمین می‌شود و با کمک «پنهان‌شدگان» (سه فرشتهٔ سقوط‌کرده که با عناصر هوا، خاک و آب پیوند خورده‌اند)، در جستجوی قرارداد سن ونگنزا است. مفیستو، جانی را به گوست رایدر جدید تبدیل می‌کند و به او وعده می‌دهد که در صورت شکست بلکهارت، روحش را پس خواهد داد. جانی به گوست رایدر بدل می‌شود، گوشت تنش می‌سوزد و اسکلتش نمایان می‌شود، و فرشتهٔ خاک، گرسل، را نابود می‌کند. او
می‌شود، و فرشتهٔ خاک، گرسل، را نابود می‌کند. او سپس از توانایی «نگاه توبه» استفاده می‌کند، که باعث می‌شود قربانی تمام رنج‌هایی که به دیگران وارد کرده را احساس کند، و روح یک اوباش خیابانی را می‌سوزاند. روز بعد، جانی با مردی به نام نگهبان روبه‌رو می‌شود که از تاریخچهٔ گوست رایدر خبر دارد. او تأیید می‌کند که رویداد شب گذشته واقعی بوده و باز هم تکرار خواهد شد، به‌ویژه شب‌ها و زمانی که به روح پلید نزدیک باشد. جانی برای دیدن راکسان که مشغول گزارش ماجراهای شب پیش است، به‌سراغ او می‌رود. در خانه، تلاش می‌کند
پیش است، به‌سراغ او می‌رود. در خانه، تلاش می‌کند قدرت‌های آتشین خود را کنترل کند. راکسان که از بی‌اعتنایی جانی ناراحت است، به دیدن او می‌رود، اما وقتی جانی خود را به‌عنوان جایزه‌بگیر شیطان معرفی می‌کند، باور نمی‌کند و می‌رود. جانی به جرم قتل‌هایی که بلکهارت انجام داده، و به‌دلیل یافتن پلاک موتورش در صحنهٔ جنایت، دستگیر می‌شود. او در زندان چند زندانی و فرشتهٔ هوا، ابیگور، را نابود می‌کند و از پلیس می‌گریزد. سپس نزد نگهبان بازمی‌گردد که از گوست رایدر قبلی، کارتِر اسلِید، یک تگزاس رنجر سخن می‌گوید که قرارداد
اسلِید، یک تگزاس رنجر سخن می‌گوید که قرارداد را پنهان کرده بود. جانی متوجه می‌شود بلکهارت دوستش مک را کشته و راکسان را گروگان گرفته است و تهدید کرده اگر قرارداد را نیاورد، او را خواهد کشت. جانی تلاش می‌کند با نگاه توبه بلکهارت را شکست دهد، اما چون بلکهارت روح ندارد، بی‌تأثیر است. بلکهارت دستور می‌دهد جانی قرارداد را بیاورد. جانی نزد نگهبان بازمی‌گردد و قرارداد را برای نجات راکسان می‌طلبد. نگهبان فاش می‌کند که قرارداد در یک بیل فلزی پنهان شده و به جانی می‌گوید که از پیشینیانش قوی‌تر است، چون روحش را برای
که از پیشینیانش قوی‌تر است، چون روحش را برای عشق فروخته، نه برای طمع. سپس بیل را به او می‌دهد. نگهبان سپس با جانی همراه شده و مشخص می‌شود که در واقع همان کارتر اسلید است. اسلید با تبدیل به گوست رایدر، جانی را تا سن ونگنزا همراهی کرده و به او یک شات‌گان اهرمی می‌دهد، سپس از طلسم رها شده و به غبار تبدیل می‌شود. پس از کشتن فرشتهٔ آب، «والو»، جانی قرارداد را به بلکهارت می‌دهد. او دوباره به گوست رایدر بدل می‌شود و سعی می‌کند بلکهارت را شکست دهد، اما با طلوع آفتاب قدرتش از بین می‌رود. بلکهارت با استفاده از
آفتاب قدرتش از بین می‌رود. بلکهارت با استفاده از قرارداد، هزار روح را در خود جذب می‌کند و خود را «لژیون» می‌نامد. او قصد دارد جانی را بکشد، اما راکسان با استفاده از شات‌گان جانی آن‌ها را از هم جدا می‌کند. جانی با نگه‌داشتن شات‌گان در سایه، آن را با قدرتش تقویت کرده و به بلکهارت شلیک می‌کند. سپس، با نگه‌داشتن خود در تاریکی، دوباره تبدیل می‌شود و از نگاه توبه استفاده می‌کند تا بلکهارت را با سوزاندن تمام ارواح فاسد درونش، فلج کند. مفیستو ظاهر می‌شود و اعلام می‌کند قرارداد به پایان رسیده و پیشنهاد می‌دهد طلسم
قرارداد به پایان رسیده و پیشنهاد می‌دهد طلسم گوست رایدر را از جانی بگیرد. اما جانی می‌گوید که نمی‌خواهد کسی دیگر چنین معامله‌ای کند و از این قدرت برای دفاع از بی‌گناهان استفاده خواهد کرد. مفیستو خشمگین شده و می‌گوید که جانی بهای آن را خواهد داد، سپس همراه با جسد بلکهارت ناپدید می‌شود. راکسان به جانی می‌گوید که او فرصت دوباره‌ای دارد و او را می‌بوسد. جانی سوار بر موتورسیکلتش می‌شود و برای زندگی تازه‌اش به‌عنوان گوست رایدر آماده می‌شود. بازخوردها. سال ۲۰۰۷ میلادی این فیلم با بازی نیکلاس کیج و با کارگردانی
میلادی این فیلم با بازی نیکلاس کیج و با کارگردانی مارک استیون جانسون ساخته شد. منتقدین از خام بودن فیلمنامه و دیالوگ‌ها انتقاد کردند ولی سکانس‌های اکشن و جلوه‌های ویژه را متوسط اعلام کردند. نیکلاس کیج برای این فیلم برنده جایزه تمشک طلایی بدترین بازیگر سال شد. دنباله. دنباله‌ای بر این فیلم با نام "" در ۱۷ فوریه ۲۰۱۲ اکران شده‌است. بازی رایانه‌ای. در سال ۲۰۰۷ یک بازی رایانه‌ای به همین نام قبل از اکران فیلم گوست رایدر عرضه شد. داستان بازی برگرفته از کتاب‌های مصور گوست رایدر بود و نه داستان فیلم. منابع.
مصور گوست رایدر بود و نه داستان فیلم. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
دوربین سوراخ‌سوزنی، اتاقک تاریک یا جعبه تاریک یا (camera obscura)، اولین دوربین عکاسی ساده‌ای است که لنز ندارد و نور از سوراخ کوچکی وارد آن می‌شود. در این نوع دوربین‌ها عمق میدان بی‌نهایت بوده و تمام تصویر کانونی می‌شود. دوربین سوراخ‌سوزنی در اصل، جعبه یا اتاقکی است که فقط بر روی یکی از سطوح آن روزنه‌ای ریز، وجود دارد و عبور نور از این روزنه باعث می‌شد که تصویری نسبتاً واضح اما به صورت وارونه در سطح مقابل آن ایجاد شود. تاریخچه. ده‌ها سال قبل از اختراع عکاسی، اساس کار دوربین عکاسی وجود داشته‌است؛ موزی، ارسطو
اساس کار دوربین عکاسی وجود داشته‌است؛ موزی، ارسطو و اقلیدس در سدهٔ ۵ و ۴ پیش از میلاد نحوهٔ کارکرد دوربین سوراخ سوزنی را شرح داده‌بودند. در یونان باستان عقیده بر این بود که نور از چشم به سمت اشیاء می‌تابد و بازتاب آن باعث دیدن و دیده شدن، می‌شود. ارسطو و اقلیدس با استفاده از تئوری سوراخ‌سوزنی تلاش کردند خلاف آن نظریه را ثابت کنند. آن‌ها در پشت دوربین‌های سوراخ سوزنی صفحه‌ای نیمه‌مات قرار می‌دادند تا تصویر بازتاب شدهٔ روی آن با چشم دیده شود. در قرن ششم میلادی، آنتمیوس در آزمایش‌های خود از دوربین
ششم میلادی، آنتمیوس در آزمایش‌های خود از دوربین تاریکخانه‌ای استفاده کرد. ابن هیثم پدر علم فیزیک نور، در سدهٔ پنجم هجری/یازدهم میلادی، تئوری دوربین سوراخ سوزنی را گسترش داد و در مشاهدات خورشید گرفتگی خود از وسیله‌ای به نام «جعبه تاریک» استفاده کرده بود. او برای نخستین‌بار از دوربین سوراخ سوزنی و دوربین تاریکخانه‌ای در آزمایش‌هایش جهت بررسی خواص نور، استفاده نمود و آن را به جهان معرفی کرد. این دوربین در زمان جنگ‌های صلیبی به اروپا راه یافت و به شدت مورد توجه نقاشان قرار گرفت و همهٔ نقاشان به‌ویژه نقاشان
نقاشان قرار گرفت و همهٔ نقاشان به‌ویژه نقاشان ایتالیایی سدهٔ شانزدهم از آن برای طراحی دقیق چشم‌اندازها و دیدن دورنمایی صحیح بهره می‌بردند، به این ترتیب که کاغذی را بر روی سطح مقابل روزنه قرار می‌دادند و تصویر شکل گرفته را ترسیم می‌کردند. بعدها نقاشان با استفاده از این ابزار توانستند با مشاهده و رونوشت برداری از تصویر رویت شده در داخل آن با کمک آینه‌ای، پرسپکتیو مناظر مختلف را درک و آن را تئوریزه و شرح دهند که تبدیل به علم ژرفانمایی یا پرسپکتیو شد. ویژگی‌های عکسبرداری دوربین سوراخ‌سوزنی. دوربین‌های