payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از الحاق اتریش و انحلال چکسلواکی، شهروندان هر دو کشور تبدیل به زندانیان بعدی داخائو شدند. در سال ۱۹۴۰، داخائو پُر از زندانیان لهستانی شد که تا زمان آزادسازی رسمی داخائو، همچنان اکثریت جمعیت زندانیان را تشکیل می‌دادند. در ماه‌های آخر جنگ، شرایط در داخائو وخیم‌تر شد. همان‌طور که نیروهای متفقین به سمت آلمان پیشروی می‌کردند، آلمانی‌ها شروع به انتقال زندانیان از اردوگاه‌های کار اجباری نزدیک جبهه به اردوگاه‌های مرکزی‌تر کردند. آن‌ها امیدوار بودند از آزادسازی تعداد زیادی از زندانیان جلوگیری کنند. حمل و نقل از
زیادی از زندانیان جلوگیری کنند. حمل و نقل از اردوگاه‌های تخلیه‌شده، به‌طور مداوم به داخائو می‌رسید. پس از روزها سفر با غذا و آب کم یا بدون آن، زندانیان ضعیف و خسته، اغلب نزدیک به مرگ می‌رسیدند. اپیدمی‌های تیفوس در نتیجهٔ ازدحام بیش از حد، شرایط بهداشتی ضعیف، تدارکات ناکافی و وضعیت ضعیف زندانیان به یک مشکل جدی تبدیل شد. به دلیل انتقال‌های مکرر از جبهه، اردوگاه دائماً بیش از حد شلوغ بود و شرایط بهداشتی زیر حد کرامت انسانی بود. از اواخر سال ۱۹۴۴ تا روز آزادسازی، ۱۵٬۰۰۰ نفر جان خود را از دست دادند که حدود نیمی
۱۵٬۰۰۰ نفر جان خود را از دست دادند که حدود نیمی از کل زندانیان نگهداری شده در داخائو بودند. پانصد اسیر جنگی شوروی با جوخه آتش اعدام شدند. روزهای پایانی اردوگاه. تا ۱۹ آوریل ۱۹۴۵، زندانیان به داخائو فرستاده می‌شدند؛ در آن تاریخ یک قطار باری از بوخنوالد با نزدیک به ۴٬۵۰۰ نفر به نامرینگ منحرف شد. نیروهای اس‌اس و پلیس غذا و آبی را که مردم محلّی سعی داشتند به زندانیان بدهند، مصادره کردند. دستور داده شد تا نزدیک به ۳۰۰ جسد از قطار خارج و به درّه‌ای در بیش از ۴۰۰ متری حمل شوند. ۵۲۴ زندانی که مجبور شده بودند اجساد
حمل شوند. ۵۲۴ زندانی که مجبور شده بودند اجساد را به این محل حمل کنند، سپس توسط نگهبانان تیرباران شدند و همراه با کسانی که در قطار جان باخته بودند، دفن شدند. نزدیک به ۸۰۰ جسد در این گور دسته‌جمعی قرار گرفت. قطار به سمت داخائو ادامهٔ مسیر داد و تنها با ۸۱۶ نفر که زنده مانده بودند، به مقصد رسید. در آوریل ۱۹۴۵، همان‌طور که نیروهای آمریکایی عمیق‌تر وارد باواریا می‌شدند، فرمانده داخائو به هیملر پیشنهاد داد که اردوگاه به متفقین تحویل داده شود. هیملر در مکاتبه‌ای امضا شده، چنین اقدامی را ممنوع کرد و افزود: «هیچ
امضا شده، چنین اقدامی را ممنوع کرد و افزود: «هیچ زندانی‌ای نباید زنده به دست دشمن بیفتد.» در ۲۴ آوریل ۱۹۴۵، تنها چند روز قبل از رسیدن نیروهای آمریکایی به اردوگاه، فرمانده و یک گارد قوی بین ۶٬۰۰۰ تا ۷٬۰۰۰ زندانی بازمانده را در یک راهپیمایی مرگ از داخائو به سمت جنوب به اویراسبورگ، سپس به سمت شرق به سمت تگرنزه مجبور کردند و دو روز پس از مرگ هیتلر توسط ارتش آمریکا آزاد شدند. هر زندانی که نمی‌توانست در این راهپیمایی شش روزه همگام شود، تیرباران می‌شد. بسیاری دیگر از خستگی، گرسنگی و قرار گرفتن در معرض شرایط سخت
از خستگی، گرسنگی و قرار گرفتن در معرض شرایط سخت جان باختند. ماه‌ها بعد، یک گور دسته‌جمعی حاوی ۱٬۰۷۱ زندانی در مسیر پیدا شد. اگرچه در زمان آزادسازی، میزان مرگ و میر به اوج ۲۰۰ نفر در روز رسیده بود، پس از آزادسازی توسط نیروهای آمریکایی، این میزان در نهایت بین ۵۰ تا ۸۰ مرگ در روز به دلیل سوءتغذیه و بیماری کاهش یافت. علاوه‌بر سوءاستفادهٔ مستقیم اس‌اس و شرایط سخت، افراد از اپیدمی‌های تیفوس و گرسنگی جان می‌باختند. ساختار اردوگاه. داخائو در ابتدا و پیش از تبدیل به اردوگاه کار اجباری، کارخانهٔ مهمات‌سازی
تبدیل به اردوگاه کار اجباری، کارخانهٔ مهمات‌سازی بلااستفاده‌ای بود که از جنگ جهانی اوّل باقی مانده بود. در ۲۲ مارس ۱۹۳۳، نخستین گروه از زندانیان به داخائو آورده شدند. در سال ۱۹۳۷ بود که نیروهای شبه‌نظامی «اس‌اس» زندانیان را مجبور کردند تا برای گسترش اردوگاه، کارخانهٔ تسلیحاتی را تخریب کرده و مجموعه‌ای بزرگ‌تر بسازند. این بازسازی در میانهٔ اوت ۱۹۳۸ به پایان رسید. ساختمان جدید شامل بخشی تسهیلاتی برای زندانیان مانند حمام و آشپزخانه بود که پشت آن، ساختمان گشتاپو قرار داشت که شامل دفاتر پلیس نازی، سلول‌های
قرار داشت که شامل دفاتر پلیس نازی، سلول‌های شکنجه، سلول‌های انفرادی و بخشی برای مجازات خود مقام‌های نازی بود. روبه‌روی این ساختمان U مانند، فضای بازی بود که سرشماری زندانیان را در دو نوبت روزانه (هر روز صبح و شب) انجام می‌دادند. در طول بازسازی اردوگاه در سال‌های ۱۹۳۸–۱۹۳۷، نازی‌ها زندانیان را مجبور به ساخت بازداشتگاه جدیدی کردند که آن را «بانکر» (Bunker) نامیدند. بانکر برای مجازات و شکستن ارادهٔ زندانیان مورد استفاده قرار می‌گرفت. زندانیان برای هفته‌ها و بلکه ماه‌ها، در سلول‌هایی تاریک با کمترین میزان غذا
ماه‌ها، در سلول‌هایی تاریک با کمترین میزان غذا نسبت به سایر زندانیان اردوگاه نگهداری و مدام شکنجه می‌شدند. در داخائو مکان دیگری نیز به نام «بلوک کشیش‌ها» (Pfarrer Block) وجود داشت. نازی‌ها سعی کرده بودند که تمامی فرقه‌های مختلف پروتستان را در یک کلیسای واحد، متحد کنند و روحانیون را زیر کنترل و سلطهٔ خود درآورند. زندانیان در این سلول‌ها با شکنجه‌ها و بازجویی‌هایی که می‌توانست به مرگ آنان ختم شود، روبه‌رو بودند. در سال ۱۹۴۴ در بحبوحهٔ جنگ جهانی دوم شمار زندانیان به‌طور چشمگیری افزایش یافته بود. در داخائو،
به‌طور چشمگیری افزایش یافته بود. در داخائو، مقامات اردوگاه «سلول‌های ایستاده» تعبیه کردند. سلول‌هایی بسیار کوچک که به سه سلول ایستاده تقسیم می‌شد. سلول‌هایی تاریک و خفه‌کننده با یک دریچهٔ کوچک هوا، در متراژ ۷۵ سانتی‌متر در ۸۰ سانتی‌متر که زندانی نه بتواند بنشیند و نه بتواند دراز بکشد. زندانیان گاه برای روزها در این سلول‌ها حبس بودند. نمای کلّی. اردوگاه شامل یک ساختمان اداری بود که دفاتری برای کمیسر دادگاه گشتاپو، مقام‌های اس‌اس، رهبر اردوگاه و معاونانش داشت. این دفاتر اداری شامل اتاق‌های بزرگ ذخیره‌سازی
این دفاتر اداری شامل اتاق‌های بزرگ ذخیره‌سازی برای وسایل شخصی زندانیان، بونکر، میدان فراخوانی که نگهبانان همچنین زندانیان را مجازات می‌کردند (به‌ویژه کسانی که سعی در فرار داشتند)، غذاخوری که در آن زندانیان به مردان اس‌اس سیگار و غذا می‌دادند، موزه‌ای که شامل تصاویر گچی از زندانیانی بود که از نقص‌های بدنی رنج می‌بردند، دفتر اردوگاه، کتابخانه، سربازخانه‌ها و درمانگاه که توسط زندانیانی که قبلاً مشاغلی مانند پزشک یا جراح ارتش داشتند، اداره می‌شد. محوطه زندانیان در اردوگاه به شدت محافظت می‌شد تا اطمینان حاصل
در اردوگاه به شدت محافظت می‌شد تا اطمینان حاصل شود که هیچ زندانی‌ای فرار نمی‌کند. یک منطقهٔ بی‌طرف به عرض ۳ متر اوّلین نشانهٔ محدودیت برای زندانیان بود؛ منطقه‌ای که ورود به آن باعث شلیک مرگبار از برج‌های نگهبانی می‌شد. مشهور است که نگهبانان کلاه‌های زندانیان را در این منطقه می‌انداختند که منجر به مرگ زندانیان هنگام تلاش برای بازپس‌گیری کلاه‌هایشان می‌شد. زندانیان ناامید نیز با ورود به این منطقه خودکشی می‌کردند. یک نهر به عمق ۱٫۲ متر و عرض ۲٫۴ متر، متصل به رودخانه آمپر، در سمت غربی بین «منطقه خنثی» و حصار
رودخانه آمپر، در سمت غربی بین «منطقه خنثی» و حصار سیم خاردار برق‌دار که کل محوطه زندانیان را احاطه کرده بود، قرار داشت. اردوگاه‌های فرعی داخائو. اردوگاه‌های فرعی تحت اختیار داخائو در تابستان و پاییز ۱۹۴۴ در نزدیکی کارخانه‌های تسلیحاتی در سراسر جنوب آلمان برای افزایش تولید جنگی تأسیس شدند. داخائو به تنهایی بیش از ۳۰ اردوگاه فرعی بزرگ و صدها اردوگاه کوچکتر داشت که در آنها بیش از ۳۰٬۰۰۰ زندانی تقریباً منحصراً روی تسلیحات کار می‌کردند. در مجموع، سیستم اردوگاه کار اجباری داخائو شامل ۱۲۳ اردوگاه فرعی و کماندو
کار اجباری داخائو شامل ۱۲۳ اردوگاه فرعی و کماندو بود که در سال ۱۹۴۳ هنگامی که کارخانه‌ها در نزدیکی اردوگاه اصلی برای استفاده از کار اجباری زندانیان داخائو ساخته شدند، تأسیس شدند. از ۱۲۳ اردوگاه فرعی، یازده مورد کائوفرینگ (Kaufering) نامیده می‌شدند که با شماره‌ای در انتهای هر یک مشخص می‌شدند. تمام اردوگاه‌های فرعی کائوفرینگ به‌طور خاص برای ساخت سه کارخانهٔ زیرزمینی (بمباران‌های متفقین آن‌ها را مجبور کرد که زیرزمینی باشند) برای پروژه‌ای به نام "Ringeltaube" (کبوتر جنگلی) تأسیس شدند که قرار بود محل ساخت
(کبوتر جنگلی) تأسیس شدند که قرار بود محل ساخت هواپیمای جنگنده جت آلمانی باشد. در روزهای آخر جنگ، در آوریل ۱۹۴۵، اردوگاه‌های کائوفرینگ تخلیه شدند و حدود ۱۵٬۰۰۰ زندانی به اردوگاه اصلی داخائو فرستاده شدند. تخمین زده می‌شود که تیفوس به تنهایی بین دسامبر ۱۹۴۴ و آوریل ۱۹۴۵ باعث ۱۵٬۰۰۰ مرگ شده است. همان‌طور که نیروهای ارتش آمریکا در ۲۷ آوریل ۱۹۴۵ به اردوگاه فرعی داخائو در لاندسبرگ نزدیک می‌شدند، افسر اس‌اس مسئول دستور داد که ۴٬۰۰۰ زندانی به قتل برسند. پنجره‌ها و درهای کلبه‌هایشان میخکوب شدند. سپس ساختمان‌ها را با
کلبه‌هایشان میخکوب شدند. سپس ساختمان‌ها را با بنزین خیس کردند و آتش زدند. زندانیانی که برهنه یا تقریباً برهنه بودند، زنده سوختند؛ در حالی که برخی موفق شدند قبل از مرگ از ساختمان‌ها بیرون بخزند. آزمایش‌های پزشکی. صدها زندانی در آزمایش‌های پزشکی انجام شده در داخائو که زیگموند راشر مسئول آن بود، رنج کشیدند و جان باختند یا اعدام شدند. آزمایش‌های هیپوترمی شامل قرار گرفتن در معرض وان‌های آب یخ یا بسته شدن برهنه در فضای باز در دماهای یخبندان بود. تلاش‌ها برای احیای قربانیان شامل حمام‌های داغ و مجبور کردن زنان
قربانیان شامل حمام‌های داغ و مجبور کردن زنان برهنه به داشتن رابطه جنسی با قربانی بیهوش بود. نزدیک به ۱۰۰ زندانی در طول این آزمایش‌ها جان باختند. سوابق اصلی این آزمایش‌ها «در تلاشی برای پنهان کردن جنایات» نابود شدند. ارتباطات گسترده بین محققان و هاینریش هیملر، رئیس اس‌اس، این آزمایش‌ها را مستند می‌کند. در طول سال ۱۹۴۲، آزمایش‌های «ارتفاع بالا» انجام شد. قربانیان در معرض کاهش فشار سریع به فشارهای موجود در ارتفاع ۴٬۳۰۰ متری قرار می‌گرفتند و دچار تشنج‌های اسپاسمی، تنفس احتضاری و در نهایت مرگ می‌شدند. در
اسپاسمی، تنفس احتضاری و در نهایت مرگ می‌شدند. در داخائو، پزشکان نیروی هوایی آلمان و مؤسسهٔ آزمایش هوانوردی آن، آزمایش‌های در ارتفاع بالا (فشار کم) را روی زندانیان انجام می‌دادند تا حداکثر ارتفاعی را که انسان در هواپیمای آسیب‌دیده می‌تواند تحمل و با چتر نجات پیدا کند، مشخص شود. دانشمندان نازی همچنین آزمایشی موسوم به «انجماد» را روی زندانیان انجام می‌دادند تا درمان مؤثری برای «سرمازدگی» (هیپوترمی) پیدا کنند. همچنین از زندانیان برای پیدا کردن روشی برای آشامیدنی کردن آب دریا استفاده می‌کردند. آزمایش‌های دیگر،
کردن آب دریا استفاده می‌کردند. آزمایش‌های دیگر، استفاده از زندانیان اردوگاه برای آزمایش مواد ترکیبی از پادزهرها برای ایمن‌سازی، پیشگیری و درمان بیماری‌های واگیردار بود. آزادسازی اردوگاه. با آگاهی کامل از اینکه آلمان در جنگ جهانی دوم در حال شکست است، اس‌اس وقت خود را صرف از بین بردن شواهد جنایاتی کرد که در اردوگاه‌های کار اجباری مرتکب شده بود. آن‌ها در آوریل ۱۹۴۵ شروع به نابود کردن شواهد مجرمانه کردند و قصد داشتند زندانیان را به قتل برسانند. با این حال، این برنامه‌ها اجرا نشدند. در اواسط آوریل، برنامه‌های
برنامه‌ها اجرا نشدند. در اواسط آوریل، برنامه‌های تخلیه اردوگاه با فرستادن زندانیان به سمت تیرول آغاز شد. در ۲۶ آوریل، بیش از ۱۰٬۰۰۰ زندانی مجبور شدند اردوگاه کار اجباری داخائو را با پای پیاده، با قطار یا با کامیون ترک کنند. بزرگ‌ترین گروه حدود ۷٬۰۰۰ زندانی در یک راهپیمایی چند روزه به سمت جنوب رانده شدند. بیش از ۱٬۰۰۰ زندانی این راهپیمایی را زنده نماندند. حمل و نقل‌های تخلیه جان هزاران زندانی را گرفت. در ۲۶ آوریل ۱۹۴۵، کارل ریمر، یکی از زندانیان، از اردوگاه کار اجباری داخائو فرار کرد تا از نیروهای آمریکایی
کار اجباری داخائو فرار کرد تا از نیروهای آمریکایی کمک بگیرد و در ۲۸ آوریل ویکتور مائورر، نماینده صلیب سرخ بین‌المللی، توافقنامه‌ای را برای تسلیم اردوگاه به نیروهای آمریکایی مذاکره کرد. آن شب، یک کمیته زندانیان بین‌المللی که به‌طور مخفیانه تشکیل شده بود، کنترل اردوگاه را به دست گرفت. به واحدهایی از گردان سوم، هنگ پیاده‌نظام ۱۵۷، لشکر پیاده‌نظام ۴۵، تحت فرماندهی سرهنگ دوم فلیکس ال. اسپارکس، دستور داده شد تا اردوگاه را تأمین کنند. در ۲۹ آوریل، اسپارکس بخشی از گردان خود را هدایت کرد تا از روی دیوار کناری وارد
گردان خود را هدایت کرد تا از روی دیوار کناری وارد اردوگاه شوند. تقریباً در همان زمان، سرتیپ هنینگ لیندن هنگ پیاده‌نظام ۲۲۲ از لشکر پیاده‌نظام ۴۲ (رنگین کمان) را هدایت کرد تا تسلیم رسمی اردوگاه را از ستوان آلمانی هاینریش ویکر در ورودی بین اردوگاه و مجموعه پادگان اس‌اس بپذیرند. لیندن با مارگارت هیگینز و سایر خبرنگاران سفر می‌کرد؛ در نتیجه، دسته لیندن با پذیرش تسلیم اردوگاه، تیترهای بین‌المللی ایجاد کرد. بیش از ۳۰٬۰۰۰ یهودی و زندانی سیاسی آزاد شدند و از سال ۱۹۴۵، طرفداران نسخه‌های لشکر ۴۲ و ۴۵ از رویدادها بر
طرفداران نسخه‌های لشکر ۴۲ و ۴۵ از رویدادها بر سر اینکه کدام واحد اوّلین بار داخائو را آزاد کرده است، بحث کرده‌اند. کشتار نگهبانان. در پایان جنگ جهانی دوم این اردوگاه روز ۲۹ آوریل سال ۱۹۴۵ به دست نیروهای آمریکایی افتاد. گفته می‌شود هنگامی که یکی از نگهبانان آلمانی سلاح خود را به سمت زندانیان که شامل مجرمان مدنی نیز می‌شدند، گرفت تا از گریز آن‌ها جلوگیری کند، این مسئله موجب برآشفتن سربازان آمریکایی شد. با وجود اینکه هیچ مقاومتی از جانب نگهبانان هنگام رسیدن آمریکایی‌ها صورت نگرفته بود، آمریکایی‌ها شروع به
آمریکایی‌ها صورت نگرفته بود، آمریکایی‌ها شروع به کشتن آن‌ها کردند. پس از کشتار اوّلیه، ۱۲۲ نگهبان دستگیر شدند. یک سرباز آمریکایی تعداد زیادی از این افراد را نیز با مسلسل خود به گلوله بست. گزارش‌هایی از بریده شدن سر یکی از نگهبانان توسط یکی از زندانیان با سرنیزه‌ای که آمریکایی‌ها به او داده بودند و «مثله و قطعه‌قطعه شدن» دست‌کم ۴۰ سرباز دیگر آلمانی نقل شده است. تشکیل دادگاه و مجازات مرتکبین جنایت‌ها. پس از آزادسازی اردوگاه، متهمان که افسران نازی بودند، شماره‌گذاری شدند و در محل اتهام قرار داشتند. چهل نفر از
شدند و در محل اتهام قرار داشتند. چهل نفر از کارکنان داخائو از ۱۵ نوامبر تا ۱۳ دسامبر ۱۹۴۵ توسط مقامات آمریکایی محاکمه شدند. همهٔ آنان به «جنایت جنگی» محکوم شدند. ۳۶ نفر از کارکنان از جمله فرمانده اردوگاه «مارتین گاتفرید ویس» و پزشک اردوگاه «کلاوس کارل شیلینگ» به اعدام محکوم شدند. ۲۸ مورد از این اعدام‌ها نیز اجرایی شد.
دودمان الیاس‌شاهی دودمانی ترک تبار ایرانی‌مآب و مسلمان، اهل سیستان بودند، که در سده‌های ۸ و ۹ هجری حکومتی مستقل را در بنگال تشکیل دادند. این حکومت نخستین حکومت مسلمان است، که بر سراسر بنگال حکم راند. برآمدن الیاس‌شاهی‌ها پایانی بود به دو سده و نیم درگیری دائمی میان حکمرانان محلی و برقراری آرامش و صلح در این سامان. در این دوره هنر و علم رونق گرفت و بازرگانی رواج یافت، همچنین ارتباط سیاسی و فرهنگی با دیگر کشورها سبب آمیختگی فرهنگ بومی بنگال با آن‌ها گردید. ایشان به آبادانی نیز توجه داشته‌اند و آثار بسیاری از
به آبادانی نیز توجه داشته‌اند و آثار بسیاری از این دوره به جای مانده که آمیزه‌ای از معماری بنگالی، معماری ایرانی است. در دورهٔ الیاس‌شاهی‌ها افزون‌بر زبان فارسی که در بنگال زبان رسمی و حکومتی بود، به زبان بنگالی نیز بها داده شد، در همین دوره بود که سبک ریخته در ادبیات بنگالی توسط ، صوفی چشتی پدید آمد، چنانچه مصرعی به ترکی و مصرعی دیگر به بنگالی می‌سرودند. الیاس‌شاهی‌ها با جمعیت هندوی بنگال روابط خوبی داشتند و در دورهٔ ایشان هندوها به مناصب بالای درباری رسیدند. قند پارسی در بنگاله. غیاث‌الدین اعظم‌شاه سومین
قند پارسی در بنگاله. غیاث‌الدین اعظم‌شاه سومین پادشاه این سلسله مردی بود فاضل و دوستدار ادب فارسی، وی هم‌عصر خواجه حافظ شیرازی بود و با این شاعر بزرگ فارسی‌گوی مکاتبه داشت. دربارهٔ چگونگی آغاز این مکاتبه روایتی در آیین اکبری اثر ابوالفضل علامی و ریاض‌السلاطین آمده که روزی سلطان به بیماری مهلکی دچار شده بود و به سه تن از زنان حرم به نام‌های سرو و گل و لاله دستور داد که پس از مرگ بدنش را بشویند. چون سلطان از بیماری نجات پیدا کرد به این سه زن محبت بسیار می‌کرد و این محبت دیگر زنان حرم را به حسادت واداشت
و این محبت دیگر زنان حرم را به حسادت واداشت چنان‌که به ایشان به استهزاء غساله می‌گفتند. سلطان که از این امر آگاهی یافت بر آن برآمد که با قصیده‌ای دل ایشان را به دست آورد. پس مصرع «ساقی حدیث سرو و گل و لاله می‌رود» را سرود، اما در مصرع بعداش ماند. چون هیچ‌یک از شاعران دربار نتوانستند وی را یاری نمایند، سلطان شعر ناتمام را به همراه دعوت حافظ به بنگال برای وی فرستاد. حافظ مصرع ناتمام سلطان را به مصرع «وین بحث با ثلاثه غساله می‌رود» کامل کرد، اما به خاطر کهولت سن از سفر به بنگال خودداری کرد و در عوض غزلی را که
از سفر به بنگال خودداری کرد و در عوض غزلی را که در زیر آمده به سلطان هدیه کرد. آمدن نام سلطان غیاث‌الدین و اشاره به دیدار از بنگال از لحاظ تاریخی این روایت را تأیید می‌کنند.
چرخ‌وفلک ناپل فیلمی ایتالیایی در سبک کمدی به کارگردانی اتوره جانینی محصول سال ۱۹۵۴ است. این فیلم به جشنواره فیلم کن ۱۹۵۴ راه یافت و در آنجا برنده جایزه بین‌المللی شد.
در میان غریبه‌ها فیلمی به کارگردانی ادواردو پونتی و تهیه‌کنندگی الدا فری و با بازی دبراه کاراآنگر، میراسورونیو، پیت پاستلوایت و سوفیا لورن محصول سال ۲۰۰۲ کشورهای کانادا و ایتالیا است. خلاصه داستان. داستان فیلم روایت‌کننده داستان زندگی سه زن است که به‌طور موازی به تصویر کشیده می‌شود. کاترین زنی است که تنها وسیله ارتباطی او با همسر و دختر بچه‌اش، پیغام‌های تلفنی دخترش برای اوست. پدر کاترین چند سال پیش به خاطرکارهای خلاف به زندان افتاده است و مادرش نیز به وسیلهٔ اعضای یک باند خلافکار کشته شده است. پدر پس از
اعضای یک باند خلافکار کشته شده است. پدر پس از سپری شدن دوران حبس اکنون از زندان آزاد می‌شود و بلافاصله به منظور کنار آمدن با گذشته تاریکی که داشته به محل زندگی سابق خود با همسر مرحومش مراجعه می‌کند که اکنون یک زن و شوهر جوان دیگر در آنجا زندگی می‌کنند.
واکنش آلی گونه‌ای از واکنش‌های شیمیایی است که در آن مواد آلی با یکدیگر واکنش می‌دهند.از جمله انواع واکنش‌های آلی می‌توان به واکنش‌های افزایشی، واکنش‌های حذفی، واکنش‌های جانشینی، واکنش‌های پری سیکلیک، واکنش‌های بازآرایی، واکنش‌های فتوشیمیایی و واکنش‌های اکسایش و کاهش آلی اشاره کرد.همچنین از واکنش‌های آلی بسیار قدیمی که توسط بشر شناخته شده است می‌توان به واکنش احتراق مواد آلی و واکنش صابونی شدن به وسیله بازهایی چون سود سوزآور اشاره کرد.اما شیمی آلی نوین با واکنش سنتر وهلر که در سال ۱۸۲۸ توسط فریدریش وهلر کشف
سنتر وهلر که در سال ۱۸۲۸ توسط فریدریش وهلر کشف شد، آغاز گردید.این نخستین واکنشی بود که بیرون از بدن یک جاندار موجب به وجود آمدن ماده‌ای آلی از مواد معدنی می‌شد.
روشنایی‌های واریته فیلمی ایتالیایی در سبک درام تولید شده در سال ۱۹۵۰ به کارگردانی فدریکو فلینی است. فیلم درباره یک زن زیبای جاه‌طلب است که به یک گروه نمایش در حال سفر درجه سه می‌پیوندد و همراه با آن سهواً موجب مشکلاتی می‌شود. خلاصه داستان. فیلم یک درام تلخ و شیرین درباره یک گروه نمایشی درجه دو شامل بازیگران، رقاصه‌ها و اجراکنندگان نمایش است که برای به دست آوردن پول از یک شهر به شهر دیگر برای اجرا می‌روند و در این میان مدیر سالخورده آنها عاشق یک زن تازه‌وارد می‌شود تا بدینوسیله زن خود را آزرده کند که این نقش
تا بدینوسیله زن خود را آزرده کند که این نقش توسط همسر فلینی (کارگردان) به نام جولیتا ماسینا بازی شده است.
اندیشه پویا مجلّه‌ای مستقل در علوم انسانی است که از اردیبهشتِ ۱۳۹۱ به صورتِ دوماهنامه آغاز به کار کرد و در ادامه ترتیب انتشارش به ماهنامه تغییر کرد. این نشریه به سردبیری رضا خجسته رحیمی منتشر می‌شود. صاحب امتیاز و مدیر مسئول این نشریه برات‌الله صمدی راد و مدیر امور اجرایی نشریه نیز فرید مدرسی است.
رضا خجسته رحیمی (متولد ۱۳۵۹) روزنامه‌نگار ایرانی و سردبیر نشریهٔ "اندیشهٔ پویا" است. او در دورهٔ کوتاهی سردبیری مجلهٔ "دانش روز" را هم عهده‌دار بوده است. زندگی. خجسته رحیمی روزنامه‌نگاری را از سال ۱۳۷۶ با کار در هفته‌نامه توس در مشهد و سپس مجله پیام هامون آغاز کرد. او در دوره دوم انتشار شهروند امروز هم سردبیری آن نشریه را برعهده داشت. دبیری هیئت تحریریه نشریه مدرسه از سوابق دگر اوست و همچنین از دست‌اندرکاران نشریات مهرنامه، ایران‌دخت، شرق، اعتماد ملی، آبان، توانا و جمهوریت بوده‌است. خجسته‌رحیمی فوق لیسانس
توانا و جمهوریت بوده‌است. خجسته‌رحیمی فوق لیسانس معماری دارد و همسر مریم شبانی است. دیدگاه‌ها. خجسته‌رحیمی در شماره دوازدهم نشریه اندیشه پویا، مطلبی تحت عنوان «فدائیان جهل» نوشت که با واکنش فرج سرکوهی و فریبا امینی روبرو شد.
بی‌خدایی در هندوئیسم یا ناباوری به خدا یا خدایان، یک دیدگاه تاریخی برخی جریان‌های ارتدوکس و ضد ارتدوکس فلسفه‌های هندو بوده‌است. به‌طور کلی، بی‌خدایی در هندوئیسم قابل قبول است، ولی بی‌خدا بودن برای پیروی از جوانب معنوی برخی مکاتب هندو دشوار است. بی‌خدایی در آیین هندو را می‌توان در تعالیم و سروده‌های ریگ‌ودا و اوپانیشادها دنبال کرد. عقاید بی‌خدایانه در بین مکاتب مختلف فلسفه هندو، میماسا، سامخیا، چارواکا و آجیواکا تکامل یافته‌است. سامخیا ایده خدای سازنده ابدی و خودساخته را رد می‌کند، و میماسا استدلال می‌کند،
و خودساخته را رد می‌کند، و میماسا استدلال می‌کند، وداها نمی‌توانند توسط خدا نوشته شده باشند. بی‌خداهای هندو، هندوئیسم را بیشتر به عنوان یک "سبک زندگی" می‌پذیرند تا یک دین. آنها در چشم‌داشت دینی با بقیه هندوها تفاوت دارند، ولی در ارزش‌های فرهنگی و اخلاقی با هم مشترکند.
دختر رودخانه (به ایتالیایی: La donna del fiume) یک فیلم درام ایتالیایی است که در سال ۱۹۵۴ توسط ماریو سولداتی ساخته شده است و سوفیا لورن، ژرارد آوری، لیز بوردین، نینو مارکتی و ریک باتالیا در آن بازی کرده‌اند. خلاصه داستان. وقتی دختر کشاورزی به نام نیو توسط یک قاچاقچی به نام گینو لودی ترک می‌شود. او را به پلیس لو می‌دهد. افسر پلیس که عاشق دختر است او را تا رودخانه مزارع نیشکر دنبال می‌کند -جایی که او کار می‌کند تا خود و پسر کوچکش بتوانند گذران زندگی کنند- تا او را آگاه کند که گینو از زندان فرار کرده است و در
را آگاه کند که گینو از زندان فرار کرده است و در پی انتقام است. نیو پیشنهاد حمایت افسر پلیس را رد می‌کند و…
جذام سفید یک فیلم درام ایتالیایی است که در سال ۱۹۵۱ توسط انتسو تراپانی کارگردانی شده است. خلاصه داستان. یک بازرس پلیس با یک مأمور سابق ارتش یک تیم را درست می‌کند تا گروهی از فروشندگان مواد مخدر را بعد از جنگ جهانی دوم از بین ببرد. دختر مأمور سابق ارتش توسط قاچاقچیان مواد مخدر کشته شده است و او خود را در یک خطر جدی می‌بیند.
مصطفی علی مدد (آذر ۱۳۱۵، تهران – ۱۴ خرداد ۱۳۹۱، تهران) از مترجمان، نویسندگان و مدرسان سرشناس حسابداری و حسابرسی ایران در چند دهه گذشته بود. از وی ده‌ها کتاب و مقاله در موضوعات متنوع حسابداری و حسابرسی بر جای مانده‌است. زندگی‌نامه. خانواده. در خانواده‌ای متوسط متولد شد. پدرش، ابوالقاسم علی مدد متخلص به "قطره"، نانوا بود؛ و در عین حال، در مدح و رثای پیامبر، ائمه و معصومین، مدیحه و مرثیه می‌سرود. تحصیلات. دبستان و دبیرستان را در تهران گذراند و در سال ۱۳۳۴ دیپلم ریاضی گرفت. در سال ۱۳۳۷ در "موسسه علوم اداری"
ریاضی گرفت. در سال ۱۳۳۷ در "موسسه علوم اداری" دانشگاه تهران پذیرفته شد و در سال ۱۳۳۹ گواهی‌نامه عالی حسابداری گرفت. در سال ۱۳۴۳ در مؤسسه عالی حسابداری به ادامه تحصیل در رشته حسابداری پرداخت و در سال ۱۳۴۷ لیسانس گرفت. در مهر ۱۳۴۷ در دوره کارشناسی ارشد دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران در رشته اقتصاد مالی پذیرفته شد و در بهمن ۱۳۴۸ دانش‌آموخته شد. در سال‌های ۱۳۵۷-۱۳۵۱ به تناوب به انگلستان سفر کرد و مطالعاتی را انجام داد ولی این مطالعات به دریافت مدرکی دانشگاهی نینجامید. سوابق پژوهشی. در سال‌هایی که در "اداره طرح و
سوابق پژوهشی. در سال‌هایی که در "اداره طرح و بررسی‌های" وزارت علوم کار می‌کرد، حسب نوع کار، کارهای پژوهشی گوناگونی را سرپرستی کرد. در طول سال‌های خدمت در دانشگاه سیستان و بلوچستان نیز مطالعاتی را در زمینه وضعیت اقتصادی ـ اجتماعی آن منطقه و هم‌چنین مطالعاتی را در زمینه برنامه‌ریزی آموزش عالی از دیدگاه توسعه منطقه‌ای انجام داد. بعدتر، این پژوهش‌ها در تهیه طرح جامع آموزشی آن دانشگاه مورد استفاده قرار گرفت. پس از بازنشستگی از خدمات دولتی در سال ۱۳۵۹ نیز از اوایل سال ۱۳۶۰ به عنوان پژوهشگر در مرکز تحقیقات تخصصی
سال ۱۳۶۰ به عنوان پژوهشگر در مرکز تحقیقات تخصصی حسابداری و حسابرسی سازمان حسابرسی به کار پاره‌وقت پرداخت که تا پایان زندگی‌اش ادامه داشت.
شرکت معدنی و صنعتی چادرملو اردکان، یا به‌اختصار CMIC، یک شرکت ایرانی ثبت‌شده در بورس اوراق بهادار تهران است، که در خردادماه سال ۱۳۷۱ معادل با ژوئن ۱۹۹۲ میلادی تأسیس شده است. این شرکت اکنون به دو بخش معدنی و صنعتی قابل تفکیک است که شرکت معدنی از مرحله استخراج سنگ تا تولید کنسانتره و بخش صنعتی از تولید گندله تا فولاد را شامل می‌شود. مواد اصلی تولیدشده در شرکت معدنی چادرملو، شامل بیش از ده میلیون تن کنسانتره سنگ‌آهن و حدود یک میلیون و دویست هزار تن سنگ‌آهن دانه‌بندی شده برای کوره‌های بلند در سال است که در رونق
شده برای کوره‌های بلند در سال است که در رونق اقتصاد کشور و صادرات به منطقهٔ خاورمیانه نقش بسزایی ایفا می‌کند. شرکت معدنی و صنعتی چادرملو یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان سنگ‌آهن در ایران است که با بهره‌برداری از واحدهای فولادی خود توانسته زنجیره تولید فولاد را از استخراج سنگ‌آهن تا نورد محصولات پایانی فولاد تکمیل کند. با توجه به ارزش بازار دلار در ایران، این شرکت با درآمد ۲ میلیارد دلاری در سال ۱۳۸۶، به یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های فهرست شده در بورس اوراق بهادار تهران تبدیل شده است. تاریخچه شرکت. معدن کانسار
تهران تبدیل شده است. تاریخچه شرکت. معدن کانسار چادرملو در سال ۱۳۱۹ به وسیله یک مهندس ایرانی به نام مهندس سبحانی و تحت نظارت زمین‌شناس آلمانی بنام کومل کشف گردید. پژوهش‌های نخستین زمین‌شناسی در بین سال‌های ۱۳۴۲ الی ۱۳۴۳ هجری خورشیدی، به حفر تونل‌های اکتشافی منجر شد. اکتشافات کلی منطقه و مغناطیس سنجی هوایی که از سال ۱۳۴۷ در مساحتی به وسعت ۴۰ هزار کیلومتر مربع آغاز شده بود منجر به ثبت ناهنجاری (Anomaly) مغناطیسی در کل منطقه بافق، ساغند و زرند کرمان گردید. اکتشافات تکمیلی در سال‌های ۱۳۵۷–۱۳۵۲ انجام شد. بعدها
تکمیلی در سال‌های ۱۳۵۷–۱۳۵۲ انجام شد. بعدها کانسار چادرملو به عنوان یک طرح مستقل مورد توجه قرار گرفت، در سال ۱۳۶۲ مذاکره برای ادامه مطالعات و طراحی تفصیلی با شرکت LKAB سوئد آغاز شد که به نتیجه نرسید. در سال ۱۳۶۵ مهندسین مشاور آلمانی شرکت E.B.E به منظور انجام مطالعات اولیه و طراحی تفصیلی انتخاب و قرارداد مهندسی فاز یک در سال ۱۳۶۵ و فازهای ۲ و ۳ در سال ۱۳۶۹ بین شرکت ملی فولاد ایران و مهندسین مشاور مذکور منعقد گردید. پس از انجام مطالعات فاز ۱ مشاور مزبور، با تأیید شرکت ملی فولاد ایران روش فرآوری سنگ آهن
با تأیید شرکت ملی فولاد ایران روش فرآوری سنگ آهن چادرملو را از طریق جداکننده میدان ضعیف، جداکننده مغناطیسی میدان قوی، فلوتاسیون کنسانتره هماتیتی به منظور کاهش فسفر و بازیابی آپاتیت (کنسانتره فسفر) انتخاب و طراحی تفصیلی را بر اساس این روش آغاز نمود. به موازات فعالیت‌های مهندسی فوق، مجوز آغاز عملیات اجرائی در اواخر سال ۱۳۶۸ از طرف سازمان برنامه و بودجه وقت صادر و طرح به مورد اجرا گذاشته شد. مؤسسین و سهامداران. شرکت معدنی و صنعتی چادرملو در آغاز با سرمایه‌گذاری بانک سپه و شرکت ملی فولاد ایران تأسیس شد. اکنون
بانک سپه و شرکت ملی فولاد ایران تأسیس شد. اکنون نیز سهامداران شرکت عبارتند از: شرکت مدیریت سرمایه‌گذاری امید، سازمان توسعه و نوسازی معادن و صنایع معدنی ایران، شرکت سرمایه‌گذاری توسعه معادن و فلزات و سایر سهامداران بخش حقیقی و حقوقی. موضوع فعالیت شرکت. موضوع فعالیت شرکت عبارتست از: اکتشاف و استخراج و بهره‌برداری از معادن سنگ آهن و تولید کنسانتره از آن و تولید گندله، تولید سنگ آهن (لامپ اور) تولید محصولات فولادی، نصب و راه اندازی و نگهداری و تعمیرات و بازرسی فنی سرویس تجهیزات و ماشین آلات مورد نیاز شرکت،