payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مغزی جا پای پدرش گذاشته و هدف نهایی آن را در ۷۰ سال آینده عملی کند. اما بوکر الیزابت را نجات می دهد و این دو کامستاک را تا سفینه هوایی او تعقیب می کنند. کامستاک مدعی می‌شود بوکر در گذشته‌ی الیزابت مقصر بوده است و از بوکر می خواهد که گذشته الیزابت را برای او توضیح دهد و آن دو شروع به بحث می کنند. بوکر خشمگین کامستاک را در حوض غسل ​​تعمید غرق میکند. بوکر اطلاع از گذشته الیزابت را انکار می کند، اما الیزابت معتقد است که بوکر صرفا اقدامات گذشته‌اش را فراموش کرده است. بوکر و الیزابت Songbird را هدایت می کنند تا
است. بوکر و الیزابت Songbird را هدایت می کنند تا سایفون را نابود کند و قدرت کامل الیزابت را باز کند. الیزابت یک Tear را باز می کند و آنها را به شهر زیر آب رپچر (نسخه‌ی اول بایوشاک) منتقل می کند . الیزابت که تازه آگاه شده است، توضیح می دهد که فانوس های دریایی متناوب و نسخه های بی شماری از بوکر و الیزابت وجود دارد. واقعیت آنها بسته به انتخاب آنها، یکی از بی نهایت است. مشخص می‌شود که زوج لوتس اگرچه به عنوان دوقلو به نظر می رسند، اما آنها یک فرد از دو واقعیت متفاوت هستند، و متوجه شده اند که چگونه از طریق
متفاوت هستند، و متوجه شده اند که چگونه از طریق واقعیت ها ارتباط برقرار کنند و متعاقباً از آنها عبور کنند. هر کدام از این دو نفر در دنیای خود فیزیکدان کوانتومی و مخترع دستگاهی برای سفر بین دنیاهای موازی است، و از همین طریق توانسته‌اند با همدیگر ارتباط برقرار کنند. الیزابت نشان می‌دهد که در دنیای بوکر، رابرت لوتس از طرف کامستاک برای به دست آوردن دختر نوزاد بوکر، آنا دی‌ویت، به نزد بوکر می‌آید و با شرط پاک کردن بدهی‌های بوکر، دختر نوزاد او را معامله می‌کند. آنا نزد کامستاک برده می‌شود اما لحظه‌ی آخر بوکر
آنا نزد کامستاک برده می‌شود اما لحظه‌ی آخر بوکر پشیمان شد و سعی کرد آنا را از کامستاک پس بگیرد، اما کامستاک در حال ورود به Tear بود که بوکر مزاحمت ایجاد می‌کند و لحظه‌ی آخر هنگام بسته شدن پورتال، انگشت آنا قطع می‌شود. کامستاک آنا را به عنوان دختر خود، الیزابت، بزرگ میکند. انگشت بریده او که باعث شد او در دو واقعیت به طور همزمان وجود داشته باشد، سرچشمه توانایی او در خلق Tear است. الیزابت در اصل دختر بوکر است که از دنیای بوکر به دنیای کامستاک آورده شده است. رابرت لوتس، عصبانی از اقدامات کامستاک، روزالیند را
لوتس، عصبانی از اقدامات کامستاک، روزالیند را متقاعد کرد تا به او کمک کند تا بوکر را به دنیایی که کلمبیا وجود دارد، برای نجات الیزابت ، ببرند. الیزابت توضیح می‌دهد که کامستاک همیشه در جهان‌های موازی زنده می‌ماند، زیرا لوتس‌ها بوکرهای جهان‌های مختلف را برای پایان دادن به این چرخه استخدام کرده‌اند اما نتیجه‌ای نداشته است. آنها به این نتیجه می‌رسند که باید کامستاک از زمان تولدش نابود شود تا دیگر وجود نداشته باشد، در اینصورت الیزابت در نوزادی از بوکر جدا نمی‌شود و کلمبیایی هم وجود نخواهد داشت. برای همین منظور
و کلمبیایی هم وجود نخواهد داشت. برای همین منظور الیزابت بوکر را در زمان به عقب برده و به محل غسل ​​تعمید او می برد، زمانی که بوکر بعد از پایان جنگ‌ها، به این امید که گناهانی را که در جنگ مرتکب شده بود پاک شود ، قصد غسل تعمید داشته است. او توضیح می‌دهد لحظه‌ای که بوکر تصمیم می‌گیرد حیاتی‌ است، چرا که برخی از بوکرها در جهان‌های موازی غسل تعمید را پذیرفتند و با نام زکری کامستاک دوباره متولد شدند. برخی دیگر از بوکرها نیز غسل تعمید و هویت جدید را نپذیرفتند و زندگی سابق خود را ادامه دادند و بچه دار شدند، که
زندگی سابق خود را ادامه دادند و بچه دار شدند، که درنهایت به فروپاشی اقتصادی و روانی آنها انجامید و فرزند خود را برای پرداخت بدهی ها فروختند. کامستاک در حقیقت همان بوکر است که به دلیل‌ استفاده از دستگاه بین جهانی عقیم شده است، اما برای جانشینی خودش نیازمند وارثی از خون خودش است، به همین دلیل به دنیایی سفر می‌کند که بوکر ورشکسته در آن وجود دارد و دخترش را (که به لحاظ ژنتیکی دختر خودش است) می‌دزدد. در انتها بوکر که در در محل غسل تعمید حضور دارد ، به تمام الیزابت هایی که از دنیاهای دیگر آمده‌اند اجازه می‌دهد
هایی که از دنیاهای دیگر آمده‌اند اجازه می‌دهد تا او را در لحظه انتخابش غرق کنند و از تولد کامستاک جلوگیری کنند. پس از غرق شدن بوکر، یکی یکی، الیزابت ها شروع به ناپدید شدن می کنند و صفحه نمایش در آخر سیاه می شود. در یک صحنه پس از تیتراژ پایانی ، یک بوکر در آپارتمان خود در 8 اکتبر 1893 بیدار می شود. او آنا را صدا می کند و قبل از اینکه صفحه سیاه شود، در اتاق او را باز می کند.
اتحادیه اخائیه کنفدراسیونی از کشورها و شهرستان‌های یونانی بود. علت نام‌گذاری این اتحادیه به این نام، محل حکومت آن بود که در مکانی به نام اخائیه یا آخیا در مناطق شمالی و مرکزی پلوپونز بوده‌است. دوره حکومت اتحادیه اخائیه بین سال ۱۴۶ و ۲۸۰ پیش از میلاد بوده‌است. سپاه اتحادیه اخائیه متشکل از سربازانی سنتی از نوع هوپلیت بوده‌است.
محمدیوسف یا محمدیوسف‌الحسینی یا حسینی‌مصور ( آثار از ۱۶۳۶-۱۶۵۶ میلادی، دورهٔ صفوی، اصفهان ) هنرمند نگارگر قرن دهم هجری‌شمسی است. وی به عنوان یکی از نقاشان مکتب اصفهان، شاگرد و پیرو سبک رضا عباسی بود. آثارش کتاب‌آرایی و نقاشی‌های تک برگی را ( که در قرن هفدهم میلادی در ایران از محبوبیت زیادی برخوردار بود ) شامل می‌شود. او در زمان دو تن از پادشاهان صفوی، یعنی شاه صفی (۱۶۲۹ تا ۴۲ میلادی) و شاه عباس دوم (۱۶۴۲ تا ۶۶ میلادی) کار می‌کرد. سبْک. محمدیوسف و دیگر همکاران‌اش مانند محمد قاسم و محمدعلی نگارگر، جزء شاگردان
مانند محمد قاسم و محمدعلی نگارگر، جزء شاگردان و پیروان سبک رضا عباسی، و شاید آخرین نقاشان مکتب نقاشی اصفهان‌ باشند. در طراحی‌های این سه تن، شباهت‌های بسیاری می‌توان یافت، که متاثر از سبک استاد، تصاویر دلپذیری آفریده‌اند. موضوع آثار این سه تن، عموماً زن و مردهای ایستاده یا نشسته، دراویش، حیوانات و پرندگان است. بیشتر آثار محمدیوسف بین سالهای ۱۰۴۷ تا ۱۰۶۸ هجری قمری رقم خورده‌است. اما به نظر می‌رسد محمدیوسف از شاگردان بالافصل رضاعباسی یا از پی‌سپاران مستقیم هنری وی بوده‌است. از لقب عباسی او پیداست که در دربار
وی بوده‌است. از لقب عباسی او پیداست که در دربار شاه عباس دوم صاحب مقام شده و اجازهٔ استفاده از نام شاه را یافته‌است. محمدیوسف نگاره‌های خود را با اسامی مختلفی چون: محمدیوسف عباسی، محمدیوسف حسینی، محمدیوسف حسین‌جامی و میریوسف رقم زده‌است. بعضی معتقدند که بیشتر آثار محمدیوسف برخلاف معاصران وی، تغییرات و چندگونگی‌های سبْکی را به نمایش گذاشته‌است. محمدیوسف احتمالاً حدود سال ۱۰۴۲ هجری‌شمسی از دنیا رفته‌است. آثار. بزرگترین مجموعه‌ای که محمدیوسف در نگارگری آن دخیل بوده، یک نسخه از شاهنامه است که با همکاری محمد
بوده، یک نسخه از شاهنامه است که با همکاری محمد قاسم تصویر شده و هم اینک در موزهٔ آستان قدس مشهد محفوظ است. به نظر می‌رسد که وی و محمدقاسم همکارانی نزدیک بوده‌اند، چه اینکه در اکثر مجموعه‌های بجا مانده، نام این دو تن در کنار یکدیگر آورده می‌شود. در دیوان حافظ با ۵۵ نگاره که در زمان شاه صفی اول نگارگری شده (تاپقاپی-استانبول)، نقاشی یکی از نگاره‌ها به تاریخ ۱۰۵۰ قمری یا ۱۶۴۰ میلادی به امضای محمدیوسف و دیگری به امضای محمدعلی است. همچنین در شاهنامه قرچغای خان مشتمل بر ۱۴۸ یا ۱۴۹ نگاره، به جز دو نگارهٔ نخست، که
بر ۱۴۸ یا ۱۴۹ نگاره، به جز دو نگارهٔ نخست، که توسط ملک حسین اصفهانی نگارگری شده، سایر تصاویر، توسط نسخه شناسان به محمد قاسم و محمدیوسف نسبت داده شده‌است، که از این میان نگارهٔ مجلس کمند انداختن افراسیاب و برزو مشخصاً امضای محمدیوسف را داراست. در شاهنامهٔ مذکور، حداقل پنج نگاره دربردارندهٔ ویژگی‌های سبکی اوست. نگاره‌های این شاهنامه شباهت‌های بسیاری با شاهنامهٔ رشیدا داشته و به همین دلیل نقاشان این دو اثر یکسان انگاشته می‌شوند. در موزهٔ رضاعباسی سه نگاره به رقم محمدیوسف موجود است که با سبک و شیوهٔ مجالس
به رقم محمدیوسف موجود است که با سبک و شیوهٔ مجالس شاهنامهٔ رشیدا کار شده‌است. این شاهنامه امروزه در موزه کاخ گلستان به شمارهٔ ۲۲۳۹ نگهداری می‌شود. همچنین در کاخ گلستان نگاره‌های گل و مرغ منتسب به وی نگهداری می‌شود. سچوکبن نوزده نگاره را با رقم این هنرمند گردآوری یا به او منسوب کرده، بعدها شمار این نگاره‌ها به ۴۹۰ تا ۵۵۵ نگاره رسید.
آرشین مالالان (به معنای پارچه‌فروش) یک فیلم سیاه‌وسفید ایرانی است که در سال ۱۳۳۹ توسط صمد صباحی بر پایهٔ اپرای آرشین مال آلان نوشتهٔ اوزیر حاجی‌بیف ساخته‌شده‌است. ویگن و تهمینه نقش‌های اصلی را در این فیلم بر عهده داشتند. خلاصه داستان. پدری قصد دارد که دخترش را به پیرمرد متمولی شوهر دهد اما او شیفتهٔ بزاز دوره گردی است...
پژو ۲۰۶ یک خودروی سوپرمینی (سگمنت بی) است که توسط پژو، خودروساز فرانسوی به‌عنوان جایگزینی برای پژو ۲۰۵ از ماه مه ۱۹۹۸ تا ژانویه ۲۰۱۳ تولید شد. این خودرو که با کد "تی۱" توسعه داده شد؛ در سپتامبر ۱۹۹۸ به شکل هاچ‌بک معرفی گردید. پس از آن مدل‌های کوپه کابریولت (۲۰۶ CC) در سپتامبر ۲۰۰۰، استیشن واگن (۲۰۶ SW) در سپتامبر ۲۰۰۱ و سدان (۲۰۶ SD) در سپتامبر ۲۰۰۵ نیز معرفی شدند؛ تا این‌که در آوریل ۲۰۰۶ پژو ۲۰۷ به‌عنوان جانشین این خودرو معرفی شد. پژو ۲۰۶ در سال ۲۰۲۳ تولیدش در ایران متوقف شد و پژو ۲۰۶ پلاس (که در ایران با
در ایران متوقف شد و پژو ۲۰۶ پلاس (که در ایران با نام پژو ۲۰۷i مشهور است) جایگزین آن شد. مدل فیس‌لیفت ۲۰۶ ابتدا در آمریکای جنوبی در سپتامبر ۲۰۰۸، پس از آن در چین در نوامبر ۲۰۰۸، و در سبک‌های بدنه هاچ‌بک، سدان و استیشن واگن عرضه شد. نام آن در این دو بازار به ترتیب ۲۰۷ کامپکت و ۲۰۷ بود. ۲۰۶ فیس‌لیفت متعاقباً در فوریه ۲۰۰۹ در اروپا عرضه شد. این مدل در این بازار فقط به شکل هاچ‌بک و با نام ۲۰۶+ به بازار عرضه شد. در آمریکای جنوبی، این خودرو با همان نام ۲۰۷ کامپکت تا ژانویه ۲۰۱۷ عرضه می‌شد. علاوه‌بر این در چین، هم
ژانویه ۲۰۱۷ عرضه می‌شد. علاوه‌بر این در چین، هم با نام ۲۰۷ و هم با عنوان سیتروئن سی۲ عرضه شد. بیش از ۸۵ درصد تولید پژو ۲۰۶ در فرانسه به صادرات اختصاص می‌یافت و ۱۴۵ بازار صادراتی در اختیار داشت، بیشترین فروش این محصول در کشورهای فرانسه (۱٫۱میلیون)، انگلستان (۵۴۰ هزار)، اسپانیا (۴۰۰ هزار)، ایتالیا (۴۶۵ هزار) و آلمان (۳۳۱ هزار) بود و همچنین با داشتن ۴ کارخانه (به‌جز ۲ کارخانه در فرانسه) تولید و مونتاژ ۲۰۶ در کشورهای انگلستان، ایران، برزیل و آرژانتین از مرز ۳۱۰۰ دستگاه در روز گذشت. ۲۰۶ با فروش ۸٬۳۵۸٬۲۱۷ خودرو
دستگاه در روز گذشت. ۲۰۶ با فروش ۸٬۳۵۸٬۲۱۷ خودرو تا سال ۲۰۱۲ پرفروش‌ترین مدل پژو در تمام دوران است. پژو ۲۰۶ بدون هیچ تغییر گسترده‌ای تا فوریه ۲۰۲۳ توسط شرکت ایران خودرو در حال تولید بود. در نتیجه، این خودرو توسط مجله "اتوکار" به عنوان سی‌امین خودروی تک نسل با عمر طولانی شناخته شد. توسعه. در اوایل دهه ۱۹۹۰، پژو این‌گونه استنباط کرد که سوپرمینی‌ها دیگر سودآور یا ارزشمند نیستند؛ بنابراین تصمیم داشت جانشین پژو ۲۰۵ را به‌طور مستقیم تعیین نکند. در عوض، پژو یک استراتژی منحصر به فرد را دنبال کرد و تصمیم گرفت که
منحصر به فرد را دنبال کرد و تصمیم گرفت که سوپرمینی جدیدتر و کوچکترش پژو ۱۰۶ که در سال ۱۹۹۱ به بازار عرضه شد، تیپ‌های ارزان‌تر پژو ۲۰۵ را پوشش دهد و تیپ‌های ارزان‌تر پژو ۳۰۶ که در سال ۱۹۹۳ و به‌عنوان جانشین پژو ۳۰۹ عرضه شد تیپ‌های گران‌تر ۲۰۵ را پوشش دهند. بین ۱۰۶ و ۳۰۶، پژو امیدوار بود که ۲۰۵ نیازی به تعویض نداشته باشد و بتواند به تدریج از بازار خارج شود، در حالی که مشتریان ۲۰۵ همچنان بتوانند از بین خودروهای کوچکتر یا بزرگتر انتخاب داشته باشند. این استراتژی جواب نداد. با حذف تدریجی ۲۰۵، سایر سوپرمینی‌ها
جواب نداد. با حذف تدریجی ۲۰۵، سایر سوپرمینی‌ها مانند فورد فیستا و فولکس‌واگن پولو همچنان به فروش خوب خود ادامه دادند و محبوبیت آنها افزایش یافت. از طرفی دیگر، پژو نیز بدون داشتن رقیب مستقیم برای این خودروها به سرعت فروش خود را از دست داد و نیاز به یک سوپرمینی جدید داشت. ۲۰۶ در سال ۱۹۹۹ به عنوان جایگزینی تا حدودی دیرهنگام برای ۲۰۵ عرضه شد. در ۷ آوریل ۱۹۹۴، ژاک کالو، رئیس وقت پژو، برنامه توسعه ۲۰۶ را با نام رمز "تی۱" با برنامه‌ریزی برای معرفی تا سال ۱۹۹۷ تصویب کرد. تیم طراحی توسط رئیس طراحی پژو، مورات گونک و
کرد. تیم طراحی توسط رئیس طراحی پژو، مورات گونک و جرارد ولتر رهبری می‌شد. کار طراحی شش ماه پس از تأیید پروژه انجام شد و پروژه ۳۴ ماه از توقف طراحی تا شروع تولید طول کشید. توسعه در مجموع با استفاده فشرده از IT حدود ۶٫۳ میلیارد فرانک فرانسه هزینه دربرداشت. نمونه اولیه به‌طور گسترده در مدار آزمایشی Belchamp در جنگل Valentigney آزمایش شد. این‌ها همه در حالی بود که پژو پلت‌فرم داخلی بزرگتری برای پایه‌گذاری سوپرمینی جدید خود نداشت؛ بنابراین، پژو یک پلت‌فرم کاملاً جدید محرک جلو برای ۲۰۶ ایجاد کرد. تولید و عرضه.
جدید محرک جلو برای ۲۰۶ ایجاد کرد. تولید و عرضه. پژو ۲۰۶ عمدتاً تا ۱۸ دسامبر ۲۰۱۲ در کارخانه‌های پژو در پوآسی و مول هاوس در فرانسه و همچنین در رایتون آن دانزمور انگلستان تولید می‌شد، در حالی که در خارج از اروپا در ایران (ایران خودرو)، شیلی (برای بازارهای مکزیک و کلمبیا، ۲۰۶های ساخت فرانسه در شیلی ارزان‌تر از نمونه‌های ساخت شیلی بودند)، آرژانتین (PSA)، برزیل (PSA)، اروگوئه (Oferol)، چین (دانگ‌فنگ)، اندونزی (گایا موتور) و مالزی (نازا) تولید می‌شد. ۲۰۶ در سال ۲۰۰۳ تغییرات ظاهری جزئی شامل چراغ‌های جلوی شفاف،
۲۰۰۳ تغییرات ظاهری جزئی شامل چراغ‌های جلوی شفاف، طرح جدید چراغ‌های عقب، نشان‌های کرومی، رنگ‌های جدید، و همچنین سایر اصلاحات ظریف داخلی را دریافت کرد. پژو ۲۰۶ همچنین در کارخانه رایتون در کاونتری انگلستان مونتاژ می‌شد؛ اما با معرفی ۲۰۷ به مجموعه، پژو تصمیم گرفت کارخانه رایتون را تعطیل کند و در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۶ به تولید ۲۰۶ پایان داد و تولید را به اسلواکی منتقل کرد؛ به این دلیل که آنها می‌توانستند وسایل نقلیه خود را با همان کیفیت یا کیفیت بهتر و با قیمت کمتر در آنجا تولید کنند. پژو ۲۰۶ در فروش در سراسر اروپا
آنجا تولید کنند. پژو ۲۰۶ در فروش در سراسر اروپا موفق شد. این خودرو از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ یکی از پرفروش‌ترین خودروهای اروپا بود و برای سه سال متوالی، بین سال‌های ۱۹۹۸ و ۲۰۰۱، بهترین خودروی سال در بریتانیا بود. مدل ۱٫۴ لیتری XR پرفروش‌ترین مدل بود. در ۲۶ مه ۲۰۰۵، پنج میلیونمین ۲۰۶ تولید شده از زمان عرضه تجاری در ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۸ خط تولید را ترک کرد. فروش در بریتانیا از همان ابتدا قوی بود، به طوری که ۲۰۶ به‌طور منظم در میان پنج خودروی جدید محبوب این کشور قرار داشت. در شش سال اول فروش آن نمونه‌های دست دوم ۲۰۶
داشت. در شش سال اول فروش آن نمونه‌های دست دوم ۲۰۶ به‌طور سنتی ارزش خود را به دلیل تقاضای بالا حفظ می‌کردند. تولید در برزیل در پورتو رئال، ریودوژانیرو در سال ۲۰۰۱ و با مدل هاچ‌بک آغاز شد و سپس نسخه استیشن واگن در سال ۲۰۰۵ عرضه شد. ۲۰۶ در برزیل با موتورهای ۱٫۰ لیتری ۱۶ سوپاپ، ۱٫۴ لیتری ۸ سوپاپ و ۱٫۶ لیتری ۱۶ سوپاپ که دو مورد آخر آنها موتورهای سوختی انعطاف‌پذیر (بنزین/اتانول) بودند عرضه می‌شد. مدل ۱٫۰ لیتری از موتور رنو استفاده می‌کرد و تا سال ۲۰۰۶ تولید می‌شد. پژو ۲۰۶ همچنین در ویلا بوسچ، بوئنوس آیرس،
می‌شد. پژو ۲۰۶ همچنین در ویلا بوسچ، بوئنوس آیرس، آرژانتین از ژوئیه ۱۹۹۹ تا دسامبر ۲۰۱۶ تولید می‌شد. تیپ‌های مدل‌های تولید شده XR, XRD, XS, XT و XTD هستند. مدل‌های دیزلی از موتور دی‌دابلیو تنفس طبیعی استفاده می‌کنند. برخی از این مدل‌ها به موتورهای ساخت محلی در Jeppener، بوئنوس آیرس مجهز شده‌اند. در مه ۲۰۰۶، خودروساز مالزیایی گروه نازا نسخه مونتاژ شده محلی این مدل را با نام ۲۰۶ بستاری عرضه کرد. در سال ۲۰۰۶، پژو تولید ۲۰۶ را در چین آغاز کرد. در سپتامبر ۲۰۰۶، دانگ‌فنگ پژو-سیتروئن یک پژو ۲۰۶ کمی تغییریافته به
دانگ‌فنگ پژو-سیتروئن یک پژو ۲۰۶ کمی تغییریافته به نام سیتروئن سی۲ را روانه بازار کرد (این خودرو ارتباطی با سیتروئن سی۲ بازار اروپا نداشت). سبک‌های بدنه. ۲۰۶ اس‌دبلیو (تی۱۲). در سال ۲۰۰۱، پژو یک خودروی مفهومی نزدیک به تولید از ۲۰۶ اس‌دبلیو («اسپرت واگن») را به نمایش گذاشت. این خودرو با نام رمز "تی۱۲" توسعه داده شد. مدل تولیدی در مارس ۲۰۰۲ عرضه شد و مونتاژ آن در کارخانه رایتون بود. در ۲۰۶ اس‌دبلیو (و همچنین اس‌دی) برای تحمل وزن اضافی از اکسل عقب تقویت شده استفاده شده است. در سال ۲۰۰۷ و پس از بسته شدن کارخانه
شده است. در سال ۲۰۰۷ و پس از بسته شدن کارخانه رایتون، خط مونتاژ ۲۰۶ اس‌دبلیو به پوآسی منتقل شد. تا پایان تولید آن ۳۶۶ هزار دستگاه از این خودرو تولید شد. ۲۰۶ اس‌دی (تی۱۳). مدل سدان ناچ‌بک ۲۰۶ در سال ۱۳۸۵ و در ایران معرفی شد. این خودرو با کد "تی۱۳" و به‌طور مشترک توسط مرکز طراحی پژو و ایران خودرو توسعه یافت. ۲۰۶ اس‌دی پنجمین و آخرین نسخه از مدل‌های پژو ۲۰۶ به‌شمار می‌آید. ایران خودرو از سال ۲۰۰۶ صادرات ۲۰۶ اس‌دی را به کشورهای دیگر از جمله روسیه، اوکراین، ترکیه، رومانی، بلغارستان و الجزایر به همراه صربستان،
رومانی، بلغارستان و الجزایر به همراه صربستان، مونته‌نگرو و مقدونیه آغاز کرد. ۲۰۶ سدان در برزیل از اکتبر ۲۰۰۸، با دماغه مشابه با ۲۰۶+ و با نام 207 Passion فروخته شد. با این حال، این خودرو ربطی به پژو ۲۰۷ فروخته شده در اروپا نداشت. این مدل در سه‌ماهه اول سال ۲۰۱۵ از عرضه خارج شد. این مدل همچنین در سایر کشورهای آمریکای لاتین، از جمله در شیلی، آرژانتین، اروگوئه، کلمبیا، اکوادور یا مکزیک ارائه شد. این خودرو در مالزی و چین نیز به صورت داخلی تولید و با عنوان ۲۰۷ و تنها به‌عنوان یک مدل سدان به فروش می‌رسید. ۲۰۶
و تنها به‌عنوان یک مدل سدان به فروش می‌رسید. ۲۰۶ سی‌سی (تی۱۶). پژو ۲۰۶ سی‌سی به‌طور رسمی در نمایشگاه خودروی پاریس در سپتامبر ۲۰۰۰ عرضه شد و بر اساس خودروی مفهومی پژو دو صفر قلب (Two-oh-heart) ساخته شد که دو سال قبل در نمایشگاه خودرو ژنو معرفی شد ساخته شده است. این یک کابریولت کوپه است که دارای سقف تاشو موتوری مبتنی بر سیستم ژرژ پائولین است که اولین بار در پژو ۴۰۲ اکلیپس کوپه ۱۹۳۵ دیده شد. این خودرو با رمز "تی۱۶" توسعه یافته است. ماژول‌های سقف-تنه، مخصوص سی‌سی در Cerizay، فرانسه، توسط شرکت فرانسوی Heuliez
در Cerizay، فرانسه، توسط شرکت فرانسوی Heuliez تولید می‌شوند که در تولید سری‌های کوتاه برای بازارهای خاص مانند کانورتیبل یا واگن‌های استیشن تخصص دارد؛ در حالی که مونتاژ نهایی آن در مولوز انجام می‌شد. تولید این خودرو در اوایل سال ۲۰۰۸ متوقف شد و جایش را به ۲۰۷ سی‌سی داد. مدل‌ها. گرند توریسم. پژو برای تأیید پژو ۲۰۶ دبیلوآرسی، نیاز به فروش نسخه‌های جاده‌ای ۲۰۶ داشت که حداقل ۴ متر طول داشتند (حداقل طول تعیین شده توسط FIA برای اتومبیل‌های دبلیوآرسی). ۲۰۶ گرند توریسم مشابه ۲۰۶ استاندارد اما با سپرهای جلو و عقب
مشابه ۲۰۶ استاندارد اما با سپرهای جلو و عقب بلندتر برای رساندن طول خودرو از ۳٫۸۳ متر به ۴ متر مورد تأیید قرار گرفت. در مجموع ۴۰۰۰ خودرو از این مدل تولید شد که هر کدام دارای یک عدد منحصر به فرد بر روی یک پلاک روی ستون در دو طرف بودند. ۶۰۰ خودروی فرمان راست از این مدل نیز برای بریتانیا تولید شد. مکانیزم‌های به‌کار رفته در گرند توریسم همان چیزی بود که بعدتر در ۲۰۶ جی‌تی‌آی به‌کار رفت. آرسی و جی‌تی‌آی ۱۸۰. پژو ۲۰۶ جی‌تی‌آی ۱۸۰ و ۲۰۶ آرسی که در سال ۲۰۰۳ به بازار معرفی شد، عملکرد بالایی را برای طیف محصولات به
معرفی شد، عملکرد بالایی را برای طیف محصولات به ارمغان آورد. مدل برتر جی‌تی‌آی ۱۸۰ به بازار بریتانیا آورده شد، در حالی که ۲۰۶ آرسی به بقیه اروپا معرفی شد. این هات هاچ جدید از موتور ۲ لیتری EW10J4S استفاده می‌کرد که به لطف زمان‌بندی متغیر سوپاپ‌ها و منیفولدهای ورودی و اگزوز اصلاح شده، ۱۷۵ اسب بخار قدرت تولید می‌کرد. از دیگر ویژگی‌های ۲۰۶ آرسی و ۲۰۶ جی‌تی‌آی ۱۸۰ می‌توان به رینگ‌های آلیاژی ۱۷ اینچی، صندلی‌های جلوی مسابقه‌ای، اتصال کوتاه دنده و تغییر نسبت‌های گیربکس (دنده ۱ و ۲) اشاره کرد. این خودروی جدید قادر
(دنده ۱ و ۲) اشاره کرد. این خودروی جدید قادر بود در ۷٫۴ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت برسد. ۲۰۶ آرسی و ۲۰۶ جی‌تی‌آی ۱۸۰ برای تجلیل از موفقیت‌های پژو در مسابقات رالی از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ و تکرار موفقیتی که پژو با ۲۰۵ جی‌تی‌آی در دهه ۱۹۸۰ به دست آورد تولید شد. ۲۰۶ اسکپید. پژو با پیروی از برندهایی مانند فیات و فولکس‌واگن، مدل آفرودی پژو ۲۰۶ را در بازارهای منتخب آمریکای جنوبی به نام پژو ۲۰۶ اسکپید به فروش می‌رساند که اساساً یک پژو ۲۰۶ استیشن با کیت بدنه اس‌یووی مانند و سیستم تعلیق بالاتر و محکم‌تر بود. این
مانند و سیستم تعلیق بالاتر و محکم‌تر بود. این خودرو دارای موتور ۱٫۶ لیتری ۱۶ سوپاپ است. ۲۰۶ فرنچ دریم. مدل فرنچ دریم ۲۰۶ در اواخر سال ۲۰۰۷ به‌طور انحصاری در فرانسه عرضه شد و خانواده‌های پرجمعیت طبقه متوسط فرانسوی را هدف قرار داد. ۲۰۶ فرنچ دریم ادیشن با شرایط فروش جالب و قیمت کمی بالاتر یا برابر با مدل پایه (بسته به نمایندگی‌ها) در دسترس بود. این خودرو یک رنگ متالیک انحصاری داشت و با بسته‌ای راحت از جمله تهویه مطبوع، پارچه صندلی رنگی با طرح پرچم فرانسه و سایه‌بان‌های خورشیدی با تم دیزنی ارائه شد. در زیر
سایه‌بان‌های خورشیدی با تم دیزنی ارائه شد. در زیر کاپوت این خودرو موتور ۱٫۱ لیتری TU1JP قرار داشت. سیتروئن سی۲ (تی۲۱). در نوامبر ۲۰۰۶، سرمایه‌گذاری مشترک چینی دانگ‌فنگ پژو-سیتروئن نسخه‌ای مشتق شده از پژو ۲۰۶ معروف را به نام سیتروئن سی۲ را عرضه کرد. در حالی که این مدل دارای همان نام مدل اروپایی است، در اصل یک ۲۰۶ با بدنه جلو و عقب اصلاح شده است. در سال ۲۰۱۲، سیتروئن یک مدل کراس اوور از این خودرو به نام سیتروئن سی۲ کراس را عرضه کرد. تقریباً ۸۰ هزار سیتروئن سی۲ از سال ۲۰۰۶ تا زمان پایان تولید در سال ۲۰۱۳ در
از سال ۲۰۰۶ تا زمان پایان تولید در سال ۲۰۱۳ در چین تولید شد. نازا ۲۰۶ بستاری. در مالزی، ۲۰۶ با برند نازا به بازار عرضه شد. این خودرو با نام نازا ۲۰۶ بستاری فروخته شد. این خودرو از موتور ۱٫۴ لیتری بنزینی (TU3JP) بهره می‌برد و دو گیربکس ۵ سرعته دستی و ۴ سرعته اتوماتیک (AL4) برای آن در دسترس بود. ۲۰۶ اس‌دی جایگزین این خودرو شد که در مالزی به ۲۰۷ تغییر نام داد. پژو ۲۰۶+ (تی۳۱). ۲۰۶+ یک نسخه فیس‌لیفت شده از ۲۰۶ است؛ با نمای جلویی جدید و ظاهری شبیه به پژو ۲۰۷ اروپایی. این خودرو در مول هاوس، فرانسه تولید می‌شد و
این خودرو در مول هاوس، فرانسه تولید می‌شد و در فوریه ۲۰۰۹ عرضه شد. در مه ۲۰۰۸، شعبه برزیلی پژو با این استدلال که انجام کاری غیر از این غیرممکن است اعلام کرد که پژو ۲۰۷ را تولید و وارد برزیل نخواهد کرد، اما در عوض برخی از عناصر ۲۰۶ در حال تولید را تغییر خواهد داد. این خودرو که در اوت ۲۰۰۸ عرضه شد تغییرات جزئی در قسمت‌های مکانیکی مانند سیستم تعلیق و گیربکس داشت. این خودرو بین ۲۰۶ اصلی و ۲۰۷ اروپایی و به‌عنوان رقیب فولکس‌واگن فاکس، رنو کلیو کامپوس و شورولت آگیل عرضه شد. این خودرو در مدل‌های هاچ‌بک ۳ و ۵ در،
عرضه شد. این خودرو در مدل‌های هاچ‌بک ۳ و ۵ در، استیشن و ۴ در سدان، از جمله ۲۰۷ اسکیپد فیس‌لیفت شده ارائه می‌شد. این خودرو با نام «۲۰۷ کامپکت» در آرژانتین (کشوری که در آن نیز تولید می‌شود) و اروگوئه به فروش می‌رسید تا آن را از ۲۰۷ سی‌سی و آرسی اروپایی که در این کشورها نیز به فروش می‌رسید متمایز کند. پژو قصد داشت نام این خودرو را را «۲۰۷ براسیل» در برزیل بگذارد؛ اما به زودی «براسیل» را از این نام کنار گذاشت، زیرا این تصمیم عموماً واکنش‌های منفی رسانه‌ها را به دنبال داشت. ۲۰۷ برزیلی نیز مورد انتقاد قرار گرفته
دنبال داشت. ۲۰۷ برزیلی نیز مورد انتقاد قرار گرفته است زیرا علیرغم تلاش‌های پژو برای عرضه آن به عنوان یک خودروی کاملاً جدید و حتی فروش آن با قیمت پایه بالاتر، اساساً به عنوان یک ۲۰۶ فیس‌لیفت شده تلقی می‌شد. در فوریه ۲۰۰۹، پژو اعلام کرد که این مدل اصلاح شده در کارخانه مولوز فرانسه برای بازار اروپا (فقط فرمان چپ) و با نشان ۲۰۶+ ساخته خواهد شد. این اقدام پژو به عنوان پاسخی میهن‌پرستانه به ابتکار رنو برای واردات داچیاهای ارزان قیمت از رومانی قلمداد شد. در مه ۲۰۰۹ و برای پشتیبانی از تولید ۲۰۶+ و مدل‌های دو در
و برای پشتیبانی از تولید ۲۰۶+ و مدل‌های دو در پژو ۳۰۸ در مولوز، این شرکت ۴۵۰ کارگر اضافی را در این خط استخدام کرد. کارخانه مولوز همچنین ۲۰۶+ را با نام ۲۰۷ کامپکت به شیلی (از سال ۲۰۱۰)، مکزیک (۲۰۰۹–۲۰۱۱) و جمهوری دومینیکن صادر کرد. از اکتبر ۲۰۱۰، گروه نازا مونتاژ ۲۰۷ سدان را در مالزی آغاز کرد. این خودرو همچنین در سراسر بازارهای فرمان راست آسیای جنوب شرقی و بازارهای جنوب آسیا مانند تایلند، اندونزی، برونئی و سریلانکا صادر شد. از ماه مه ۲۰۱۳، پژو دیگر ۲۰۶+ را در اروپا عرضه نکرد، زیرا تقاضای بیشتری برای پژو ۲۰۸
اروپا عرضه نکرد، زیرا تقاضای بیشتری برای پژو ۲۰۸ جدیدتر و پژو ۳۰۱ مبتنی بر ۲۰۷ وجود داشت. تولید در ایران. شرکت ایران خودرو (آیکو) که پژو ۲۰۶ را از سال ۱۳۸۰ در ایران تولید می‌کند، از تولید ۲۰۷آی در نسخه هاچ‌بک خبر داد. این شرکت اعلام کرد در فاز اولیه تا پایان سال جاری (اسفند ۱۳۸۹) ۵۰۰۰ دستگاه خودروی پژو ۲۰۷آی (۲۰۶+) تولید خواهد شد و بعد از آن تولید سالانه به ۱۵۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ دستگاه افزایش خواهد یافت. در پایان سال ۱۳۹۱، تولید ۲۰۷آی در ایران خودرو در جریان قطع رابطه بین ایران خودرو و پژو به دلیل تحریم‌های
قطع رابطه بین ایران خودرو و پژو به دلیل تحریم‌های بین‌المللی علیه ایران به‌طور موقت متوقف شد. با این حال، در اوایل سال ۱۳۹۵ تولید آن در ایران از سر گرفته شد. ایران خودرو ۲۰۷آی را با قطعات تولید شده در ایران، هند و چین بازسازی کرده و اقدام به تولید خودرویی بسیار نزدیک به خودروی عرضه شده توسط پژو کرده است. سری دوم ۲۰۷آی که در سال ۱۳۹۶ عرضه شد، دارای تفاوت‌های زیبایی شناختی (به عنوان مثال چراغ‌های جلو عقب) و تجهیزات اضافی (دوربین دید عقب، سیستم اطلاعات و سرگرمی) است. این خودرو علیرغم گسستگی روابط بین دو شرکت،
است. این خودرو علیرغم گسستگی روابط بین دو شرکت، نشان پژو را حفظ کرده است. در دی ۱۳۹۵، از مدل صندوق‌دار پژو۲۰۷آی رونمایی شد. در آذر ۱۳۹۶ تولید این مدل آغاز شد. این خودرو بیشتر در مدل اتوماتیک عرضه شد؛ با این وجود، مدل‌های دنده دستی آن نیز در مزایده‌های ایران خودرو به فروش گذاشته شدند. این خودرو به موتور TU5 مجهز بود، اما انتظارات فروش را برآورده نکرد و در سال ۱۳۹۹ کنار گذاشته شد. حرف‌هایی در مورد بازگشت این خودرو به خط تولید شنیده می‌شود. در دی ۱۴۰۲، رادمنش، مسئول بخش توسعه ایران خودرو گفت تولید مجدد ۲۰۷
مسئول بخش توسعه ایران خودرو گفت تولید مجدد ۲۰۷ صندوق‌دار با موتور TU5P و گیربکس ۶ سرعته AT آغاز خواهد شد و این خودرو مشخصاتی کاملاً مشابه با نسخه اتوماتیک هاچ‌بک، مولتی کالر و تارا اتوماتیک خواهد داشت. ایمنی. پژو ۲۰۶ در سال ۲۰۰۰ توانست ۴ ستاره از ۵ ستاره ایمنی سرنشینان و کودک در تصادفات و ۲ ستاره از ۴ ستاره دربخش عابرین پیاده را از مؤسسه یورو ان‌سی‌ای‌پی دریافت کند. ۲۰۷ کامپکت در ابتدایی‌ترین پیکربندی برای بازار آمریکای لاتین و بدون کیسه هوا در سال ۲۰۱۰ ۱ ستاره برای ایمنی سرنشینان بزرگسال و ۲ ستاره برای
ستاره برای ایمنی سرنشینان بزرگسال و ۲ ستاره برای ایمنی سرنشینان خردسال را از مؤسسه لاتین ان‌سی‌ای‌پی دریافت کرد. ۲۰۷ کامپکت با ۲ کیسه هوا در سال ۲۰۱۰ ۲ ستاره برای ایمنی سرنشینان بزرگسال و ۲ ستاره برای ایمنی سرنشینان خردسال را از مؤسسه لاتین ان‌سی‌ای‌پی دریافت کرد. ۲۰۶ در بازار ایران. ایران‌خودرو در سال ۱۳۸۰ مونتاژ ۲۰۶ را آغاز کرد و به دلیل فقدان یک هاچ‌بک بروز و جوان‌پسند در بازار، به فروش فوق‌العاده دست پیدا کرد. سری اولیهٔ ۲۰۶ مونتاژ ایران با نام تیپ یک شناخته می‌شد اما مدت کوتاهی بعد تیپ‌های ۲ و ۵ با
شناخته می‌شد اما مدت کوتاهی بعد تیپ‌های ۲ و ۵ با پیشرانه‌های ۱٫۴ لیتری TU3 و ۱٫۶ لیتری TU5 ارائه شدند و در سال ۱۳۸۳ نیز نسخه اتوماتیک با نام تیپ ۶ ارائه شد. در سال ۱۳۹۱ به دلیل وضع تحریم‌های سنگین علیه ایران، پژو ارتباط خود را با ایران‌خودرو قطع کرد که این اتفاق تولید ۲۰۶ را به توقف کشاند اما ایران‌خودرو اقدام به داخلی‌سازی ۲۰۶ با قطعات عمدتاً چینی کرد. تولید پژو ۲۰۶ بدون هیچ تغییر گسترده‌ای در ظاهر تا زمستان ۱۴۰۱ ادامه یافت و پژو ۲۰۷آی و رانا که اشتراکات فراوانی با ۲۰۶ دارند همچنان در حال تولید هستند. ۲۰۶