payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او می‌بایستی محلی را برای مخفی شدن پیدا می‌کرد و طبیعتاً به خاطر اینکه از اردوگاه کار اجباری فرار کرده بود، نمی‌توانست با وجود کنترل‌های گشتاپو به خانه آنتوانت بازگردد و برای همین در خانه ژَن و مارسل پلانش در حیات کوچکی که پر از حیوانات اهلی بود و حتی از کمترین امکانات زندگی هم بهره نمی‌برد برای مدت دو سال (تا پایان جنگ) پناه گرفت. در این خانه که صاحبخانه آن هم وضعیت آنچنان خوبی نداشت ژرژ برسنس با طلوع آفتاب بیدار می‌شد و با غروب آن می‌خوابید. در همین خانه و همین زمان بود که ژرژ برسنس چند ترانه نوشت که
و همین زمان بود که ژرژ برسنس چند ترانه نوشت که بعدها این ترانه‌ها به سرعت مشهور شدند. این خانه که در کوچه بن‌بستی قرار دارد همچنان به صورت یادبودی از ژرژ برسنس برجا مانده. پلاکی در ورودی این بن‌بست از طرف شهرداری پاریس نصب شده که مضمون آن چنین است: آزادیخواه. در سپتامبر ۱۹۴۶ او به مبارزان فدراسیون آنارشیست پیوست و برای روزنامه آن‌ها بنام آزادیخواه مطالب روزانه‌ای بانام مستعار ژیل کُلَن یا ژئو سدی می‌نوشت. مطالب او غالباً طنز سیاه بود و حاوی مطالب تندی در مورد آنچه که با آزادی فردی مربوط می‌شد بود. در مورد
آنچه که با آزادی فردی مربوط می‌شد بود. در مورد شدت و تندی مطالب او حتی در میان همکارانش نیز موافقین و مخالفینی داشت. ژرژ برسنس در ژوئن ۱۹۴۷ از این فدراسیون جداشد اما همچنان طرفدار آنارشیست‌ها بود. او بعدها در جشن‌هایی که از طرف «لوموند لیبرتر» برگزار می‌شد به صورت داوطلب شرکت می‌کرد. پوپشِن. در ۱۹۴۷ او با یوها هیمن آشنا شد. یوها متولد سال ۱۹۱۱ در کشور استونی بود. ژرژ برسنس وی را «پوپشن» (Püppchen) (در زبان آلمانی به معنی عروسک کوچولو) صدا می‌زد. پس از این آشنایی ژرژ برسنس تا پایان عمر به وی وفادار ماند. در
ژرژ برسنس تا پایان عمر به وی وفادار ماند. در همان دوران ژرژ برسنس ترانه‌هایی برای وی سرود که همگی بعدها ترانه‌های مشهوری شدند. ترانه‌هایی مانند: یوها در سال ۱۹۹۹ حدود ۱۸ سال پس از درگذشت ژرژ برسنس از دنیا رفت و در مجاورت او دفن گردید. روی سنگ نبشه آنها واژه «پوپشن» (Pupchen) به همان گونه که آنها می‌نوشتند حک شده‌است. دهه پنجاه: از پاتاشو تا بوبینو. در ۱۹۵۱ ژرژ برسنس با ژاک گرلو خواننده کاباره «کاوو دو لا رپوبلیک» (Caveau de la République) آشنا شد که وی پس از اینکه ترانه‌ای از وی را شنید به وی گیتار شخصی
از اینکه ترانه‌ای از وی را شنید به وی گیتار شخصی خود را هدیه کرد و به وی پیشنهاد کرد تا بجای پیانو از گیتار برای خواندن ترانه‌هایش استفاده کند. به این ترتیب ژاک گرلو ژرژ را در کاباره‌های مختلفی وارد کرد تا شناخته شود. ژرژ که آهنگ ترانه‌هایش را برای پیانو می‌نوشت همه را برای ساز گیتار تبدیل کرد. اما روی صحنه ژرژ نمی‌توانست خود را نشان دهد. وحشت زده، عرق کرده و از دست دادن کنترل بخاطر قرار داشتن روی سن عواملی بود که او را بسیار ناراحت می‌کرد و برای همین بود که همیشه ترجیح می‌داد تا ترانه‌هایش را دیگر
بود که همیشه ترجیح می‌داد تا ترانه‌هایش را دیگر خوانندگان بخوانند. حتی ترانه‌های معروفش را. پاتاشو. دو نفر از اهالی ست (زادگاه ژرژ برسنس) به نام‌های روژه ترون و ویکتور لاویل که خبرنگار مجله "پاری ماچ" (Paris Match)بودند تصمیم می‌گیرند در حد توان خود به کمک ژرژ بیایند که پس از چند آزمون ناموفق دلسرد شده بود. آن‌ها ترتیب یک مصاحبه با هانریت راگون (Henriette Ragon) با نام مستعار پاتاشو خواننده و بازیگر معروف را برای وی می‌دهند که این مصاحبه در ۲۴ ژانویه ۱۹۵۲ در کاباره محله مون‌مارتر این خواننده برگزار شد؛ و
در کاباره محله مون‌مارتر این خواننده برگزار شد؛ و در آن جا بود که با اجرای چند ترانه ژرژ برسنس توانست توجه پاتاشو را به ترانه‌هایش جلب کند و درآنجا بود که ژرژ با جرئت ترانه‌هایش را به پاتاشو پیشنهاد کرد. پاتاشو این پیشنهاد را رد نکرد و از او دعوت کرد تا در کاباره وی ترانه‌هایش را در اولین فرصت تکرار کند. در روزهای بعد ژرژ برسنس با وجود اشکالاتش بر روی سن می‌رود و می‌خواند. در این میان پیر نیکولا (Pierre Nicolas) نوازنده گیتار بیس ارکستر او را همراهی کرد. ژاک کانتی. در ۹ مارس ۱۹۵۲ و به تحریک پاتاشو، ژاک
ژاک کانتی. در ۹ مارس ۱۹۵۲ و به تحریک پاتاشو، ژاک کانتی (Jacques Canetti) مدیر کنسرت محله پیگال به نام «سه خر» و همچنین مدیر هنری شرکت فیلیپس را کنجکاو کرد تا دیداری از کاباره پاتاشو داشته باشد. ژاک کانتی با شنیدن ترانه‌های ژرژ برسنس رئیس شرکت فیلیپس را مجاب به امضای قراردادی برای ضبط موسیقی کرد. تیتر روزنامه "فرانس-سوار" (France-Soir) در ۱۶–۱۷ مارس: "پاتاشو یک شاعر کشف کرد!" ضبط نخستین آلبوم‌ها. در ۱۹ مارس همان سال ضبط آلبوم «گوریل» (Gorille) و «بچه بد پشیمان» (Mauvais sujet repenti) در استودیوی ضبط سالن
(Mauvais sujet repenti) در استودیوی ضبط سالن پلیل (Salle Pleyel) آغاز شد. در زمان تولید آلبوم "گوریل" بعضی از همکاران وی از اینکه این آلبوم با برچسب شرکت فیلیپس منتشر می‌شود ناراحت بودند. از ماه آوریل تا نوامبر آن سال ۹ ترانه ژرژ برسنس بر روی دیسک‌های ۷۸ دور گرامافون منتشر شد که در میان این ترانه‌ها ترانه «چتر» توجه ژاک بکر کارگردان سینما را به خود جلب کرد. این کارگردان از این ترانه در فیلم خود بنام «خیابان استراپاد» (Rue de l'Estrapade) استفاده کرد. این ترانه همزمان با نمایش فیلم بر پرده‌های سینما به صورت
همزمان با نمایش فیلم بر پرده‌های سینما به صورت دیسک نیز منتشر شد. این ترانه در سال بعد از طرف آکادمی شارل-کرو برگزیده و برنده جایزه بزرگ دیسک ۱۹۵۴ شد. در ششم آوریل نخستین برنامه تلویزیونی خود را رادیو بین‌المللی فرانسه (RTF) اجرا کرد. او آهنگ «بدنامی» (La Mauvaise Réputation) را در مقابل تماشاچیان آلهامبرا (Alhambra) خواند. از ۲۸ ژوئیه تا ۳۰ اوت اولین دوره اجراهای خود را در فرانسه، سوئیس و بلژیک همراه پاتاشو و برادران ژاک برگزار کرد. از ماه سپتامبر در سالن کنسرت «تروابُده» (Trois Baudets) به کار پرداخت.
کنسرت «تروابُده» (Trois Baudets) به کار پرداخت. سالن کنسرت همیشه پر بود. در میان تماشاچیان ترانه‌هایی مانند «کشتار» (Hécatombe) و «گوریل» (Le Gorille) موافق و مخالفانی پیدا کرده بود که همین انتقادات هنری دهان به دهان در میان مردم پیچید و موجب شهرت و سرشناسی بیشتر ژرژ گشت. در سال ۱۹۵۳ همه کاباره‌ها به او پیشنهاد کار می‌دادند و دیسک‌هایش فروش زیادی پیدا کرد. نخستین اجرای او در سالن موسیقی بوبینو که سالن مورد علاقه وی بود و آن را «کارخانه» می‌نامید در فوریه سال ۱۹۵۳ با موافقت ژاک کانتی برگزار شد و دومین اجرای
۱۹۵۳ با موافقت ژاک کانتی برگزار شد و دومین اجرای وی در این سالن در اکتبر ۱۹۵۳ بود. رنه فاله-پیر نیکولا. نویسنده‌ای به نام رنه فاله (René Fallet) تحت تأثیر ترانه‌هایی که از ژرژ برسنس در رادیو پخش می‌شد برا ی شنیدن کنسرتی از وی به سالن «تروابُده» رفت و چنان مجذوب شد که در ۲۹ آوریل ۱۹۵۳ مقاله‌ای به ستایش از ژرژ برسنس در هفته نامهٔ فکاهی "کانار آنشِنِه" (Le Canard enchaîné) به عنوان " به پیش، ژرژ برسنس!" نوشت و در آن از صدای نادر و با نفوذ او تقدیر کرد. برسنس نامه‌ای برای رنه فاله می‌نویسد و از او می‌خواهد تا
برای رنه فاله می‌نویسد و از او می‌خواهد تا به دیدارش برود. این دیدار آغاز یک دوستی است که تا پایان عمر برسنس ادامه پیدا می‌کند. در سال ۱۹۵۴ هنگامی که تور المپیا برگزارمی شد، ژرژ برسنس از پیر نیکولا می‌خواهد که نواختن کنترباس را بعهده بگیرد و این آغاز یک همکاری سی ساله می‌شود. او نوازنده باس تمامی سن‌ها و ضبط‌های ژرژ برسنس است. ژیبرالتار. همراه با کامیابی‌های پیاپی و سرازیر شدن پول باید که حرفه اش مدیریت می‌شد. در سال ۱۹۵۴، پیر اونتنیانت (Pierre Onténiente) دوست محل زادگاهش باسدورف پذیرفت بی هیچ چشمداشتی به
محل زادگاهش باسدورف پذیرفت بی هیچ چشمداشتی به امور مالی او بپردازد. پیش از آنکه او کارش را آغاز کند برای کارآموزی نزد ری ونتورا (Ray Ventura) ناشر ژرژ برسنس می‌رود. ژرژ برسنس در سال ۱۹۵۵ صاحب خانه خانواده پلانش می‌شود و پس از نصب آب و برق خانه را به آن‌ها بازمی‌گرداند. در همین سال بود که او پل فور شاعر مورد علاقه‌اش را ملاقات می‌کند، همان شاعری که ترانه‌سرای یکی از نخستین کارهای ژرژ برسنس بود به نام «اسب کوچولو» (Le Petit Cheval). ایستگاه رادیویی تازه راه‌اندازی شده‌ای به نام «اروپ اَن» (Europe 1) رویدادی
شده‌ای به نام «اروپ اَن» (Europe 1) رویدادی مهم در حرفه اوست زیرا تنها ایستگاه رادیوی دولتی است که ترانه‌های ممنوع او را پخش می‌کند. در سال ۱۹۵۶به عنوان مجری این ایستگاه رادیویی شروع به کار می‌کند.
ایران هخامنشی هفت دودمان ممتاز داشت که یکی از آن‌ها از نژاد سلطنتی بود. نجبای هفتگانهٔ هخامنشی. هرودوت می‌نویسد، گئومات غاصب بعد از رفتن کمبوجیه به مصر خود را به‌جای بردیا پسر کوروش معرفی کرده، بر تخت نشست. اولین کسی که پس از هفت ماه فرمانروایی به گئومات ظنین شد که او فرزند کوروش نیست بلکه مرد شیادی است، هوتن بود. هوتن یک دستهٔ شش نفره از نجبای پارس را که به آن‌ها اطمینان داشت، تشکیل داد و با ورود داریوش از پارس تصمیم گرفته شد که او را نیز در گروه خویش وارد سازند. این هفت تن با هم قسم خوردند که برای دفع
سازند. این هفت تن با هم قسم خوردند که برای دفع غاصب اقدام کنند. در پی کشته شدن گئومات و در طی مذاکره راجع به تعیین نوع حکومت ایران در زمان داریوش بزرگ که توسط نمایندگان هفت تن از نجبای ایران انجام شد. هوتن نظام حکومتی دموکراسی را برای آیندهٔ ایران پیش نهاد کرد و در نکوهش نظام پادشاهی سخن گفت، اما نظرش در آن نشست مورد استقبال قرار نگرفت،مگابیز ضمن تأیید انتقادات هوتن به نظام پادشاهی، از نظام آریستوکراسی دفاع کرد. اما داریوش از نظام پادشاهی دفاع کرد، و چون نظر چهار نفر دیگر حاضر در جلسه هم موافق با داریوش
نظر چهار نفر دیگر حاضر در جلسه هم موافق با داریوش بود، در نهایت نظام پادشاهی در ایران تداوم یافت . نام این هفت تن از نمایندگان نجبای هفتگانهٔ هخامنشی از این قرار است: در کتاب هرودوت و در کتیبه بیستون ۱. اوتانس (اوتانه) ۲. اسپاتینس (اردومنش) ۳. گوبریاس (گئوبروه) ۴. اینتافرنس (وین دِفرنه) ۵. مگابیز (بغابوخش یکم) ۶. هیدارنس (ویدرنه) ۷. داریوش (داریوش) کریستن سن، ایرانشناس دانمارکی می‌نویسد، ایران هخامنشی هفت دودمان ممتاز داشت که یکی از آن‌ها از نژاد سلطنتی بود. هرودوت به خطا رفته‌است که امتیازات این دودمان‌ها
هرودوت به خطا رفته‌است که امتیازات این دودمان‌ها را اجر شرکت آن‌ها در قتل گئومات می‌داند. اسکندر و سلوکیان که وارث سیاست هخامنشی بشمار می‌آیند. تغییری در اصول و اساس تشکیلات داریوش بزرگ ندادند. اشکانیان نیز پس از اینکه به تسخیر سراسر ایران پرداختند و دولت ایرانی جدیدی تشکیل دادند باز اصول و سنن سیاسی عهد هخامنشی را حفظ کردند و تشکیلات دودمانی قدیم هم جانی تازه گرفت.
جادی ()، شب نیاکان، مجموعه‌ای از درام شاعرانه سرودهٔ آدام میتسکیه‌ویچ نویسنده و شاعر لهستانی و یکی از بزرگ‌ترین آثار رمانتیسم در لهستان و اروپا محسوب می‌شود. این مجموعه بین سال‌های ۱۸۲۳–۱۸۶۰ به نشر رسید که شامل سه بخش مرتبط است و بخش اول آن پس از درگذشت میتسکیه‌ویچ منتشر شد و ناقص است. عنصری که این بخش‌ها را به هم پیوند می‌دهد، مراسمی آیینی به نام شب نیاکان است که به تفصیل در قسمت دوم این مجموعه ارائه شده‌است. این اثر حاوی زندگی‌نامه‌های متعدد و شامل ایده‌های مربوط به مبارزه برای آزادی ملی با مهاجمان روس
مربوط به مبارزه برای آزادی ملی با مهاجمان روس است.
افسانه‌ها نام یک کتاب ادبی است که توسط هانس کریستین اندرسن، نویسندهٔ اهل دانمارک نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.
آمِنِمحات چهارم از واپسین پادشاهان دودمان دوازدهم مصر باستان بود. مانثون او را "آمِنِمِس" می‌خواند و برایش دوره‌ای از فرمانروایی به طول ۸ سال را ذکر می‌کند. پاپیروس تورین این زمان را ۹ سال و سه ماه و بیست و هفت روز می‌نویسد. نام. آمِنِمحات به معنای «آمون بزرگترین است» می‌باشد. این نام، نام شاه در هنگام متولد شدن است. نام تاجی او "مَعاخِرورَع" به معنای «آوای رع راستین است» بوده. دوران. آمِنِمحات چهارم مدتی از عمر خود را به عنوان فرمانروای مشترک با پدرش آمِنِمحات سوم سپری کرد. او معبد پدرش در مدینه مادی را که
سوم سپری کرد. او معبد پدرش در مدینه مادی را که طبق گفته زاهی حواس، رئیس کل شورای عالی آثار باستانی مصر، "تنها نیایشگاه آسیب ندیده از پادشاهی میانه است" تکمیل کرد. او همچنین به احتمالی معبدی را در شمال شرقی فیوم بنا کرد. مرگ و جانشینی. آمِنِمحات چهارم در سال ۱۸۰۶ پیش از میلاد مرد. او فرزند پسری نداشت ولی گمان می‌رود که دو تن از نخستین پادشاهان دودمان بعدی - به ترتیب سخم‌رع خوتاوی سوبک‌حتپ و سخمکارع آمنمحات سنبف - پسران او بوده باشند. جانشین او خواهر ناتنیش (یا دختر عمویش) سوبک‌نفرو بود که نخستین زنی بود که
دختر عمویش) سوبک‌نفرو بود که نخستین زنی بود که پس از ۱۵۰۰ سال مصر را فرمانروایی می‌کرد.
گَئوبَروو یا گَئوبَرووَه (به ؛ نویسه‌گردانی: "Gaubᵃruva""⁠"؛ به زبان یونانی باستان: ؛ نویسه‌گردانی: Gōbrúēs؛ یا به زبان یونانی باستان: ؛ نویسه‌گردانی: Gobrúas؛ به زبان ایلامی: "Kambarma") نام یکی از بزرگان پارسی بود (گئوبروه نام مشترک چندین نجیب‌زاده پارسی بود). وی در سال ۵۲۲ پیش از میلاد، با کمک تعدادی از رؤسای هفت خانوادهٔ بزرگ پارسی با کشتن گئومات مغ که به عنوان بردیا فرزند کوروش بزرگ بر تخت نشسته بود، سلطنت را به داریوش بزرگ و خاندان هخامنشی بازگرداند. این گئوبروه یکی از شش یار داریوش در کشتن گائوماتا
این گئوبروه یکی از شش یار داریوش در کشتن گائوماتا در سپتامبر ۵۲۲ پیش از میلاد ذکر شده توسط هرودوت بود. او به عنوان نیزه‌دار داریوش منصوب شد. وی بر روی سنگ‌نوشته بیستون و مقبره داریوش در نقش رستم نشان داده شده‌است: Gaubaruva \ Patisuvaris \ Dara yavahaus \ xsayathiyahya \ arstbara "Gobryas from Patisuvaris, the lance carrier of king Darius."" پتیشخواره (Patisuvaris) ممکن است منطقه کوهستانی در شمال البرز احتمالاً مازندران در شمال ایران امروزی باشد. در ۵۲۱ پیش از میلاد، او را برای سرکوب پادشاه شورشی آتامایتا
از میلاد، او را برای سرکوب پادشاه شورشی آتامایتا به ایلام فرستادند. پس از این، او به عنوان ساتراپ ایلام خدمت کرد. خانواده گئوبروه با خانواده داریوش بزرگ بسیار گره خورده بودند. گئوبروه با خواهر داریوش ازدواج کرد، با نام‌های مختلف Artazostre یا Radusdukda است. پسر آنها مردونیه، فرمانده کل ارتش‌های خشایارشا در دومین تهاجم ایرانیان به یونان بود، با دختر داریوش ارته‌زوستر ازدواج کرد و دختری از گئوبروه، از ازدواج قبلی، به نام رته‌بامه با داریوش ازدواج کرد. یاری گئوبروه به داریوش بزرگ برای به پادشاهی رسیدن.
گئوبروه به داریوش بزرگ برای به پادشاهی رسیدن. گئومات بعد از رفتن کمبوجیه به مصر خود را به‌جای بردیا پسر کوروش بزرگ معرفی کرده، بر تخت نشست. او بعد از دست انداختن به تاج و تخت، تمام زنان کمبوجیه را نیز در اختیار گرفت، یکی از این زنان فیدیما، دختر هوتن (اوتانس) یکی از تواناترین نجبای ایران و برادر کاساندان شهبانوی کوروش بزرگ بود. اولین کسی که پس از هفت ماه فرمانروایی به گئومات ظنین شد که او فرزند کوروش بزرگ نیست، بلکه مرد شیادی است، هوتن بود. او از دختر خود پرس و جو کرد. دخترش گفت «من هرگز بردیا پسر کوروش
پرس و جو کرد. دخترش گفت «من هرگز بردیا پسر کوروش بزرگ را ندیده‌ام و نمی‌توانم او را از مغ تشخیص بدهم.» پدرش از او خواست که از آتوسا خواهر بردیا بپرسد که آیا او بردیای واقعی است یا نه. دخترش گفت «من وسیلهٔ گفتگو با آتوسا را ندارم و هیچ‌یک از زنان حرمسرا را هم ندیده‌ام چون همهٔ ما از هم جدا شده‌ایم.» وقتی کوروش حیات داشت دستور داده بود گوشهای این مغ را ببرند. هوتن از دخترش خواست وقتی شوهرش در خواب است، دست بر گوش او بکشد، اگر گوش داشت همان بردیا است و اگر نداشت معلوم می‌شود که گئومات است. فیدیما زود فهمید که
معلوم می‌شود که گئومات است. فیدیما زود فهمید که شوهرش گوش ندارد و نتیجهٔ تحقیق را به پدر اطلاع داد. هوتن یک دستهٔ شش نفره از نجبای پارس را که به آن‌ها اطمینان داشت، تشکیل داد و با ورود داریوش از پارس تصمیم گرفته شد که او را نیز در گروه خویش وارد سازند. این هفت تن با هم قسم خوردند که برای دفع گئومات اقدام کنند. نام این هفت تن از این قرار است: در کتاب هرودوت و در سنگ‌نوشته بیستون ۷. هرودوت: داریوش /بیستون: «دارَیَـوَئوش» پسر وِشتاسَـپـَه (ویشتاسپ، هرودوت: هیستاسپ) نوه اَرَشامَـه (آرشام) هخامنشی. هفت یار
هیستاسپ) نوه اَرَشامَـه (آرشام) هخامنشی. هفت یار وفادار بر آن شدند که بی درنگ بر غاصب بتازند و پس از ادای فریضه و دعا و نیایش برای پیروزی به طرف قصر شتافتند. مغ که در تالار بود گریخت و به خوابگاهی پناه برد و کوشید در را بر روی مهاجمان قفل کند، اما دو نفر از ایشان (داریوش و گوبریاس) به او رسیدند و گوبریاس مغ را، در بازوان خود گرفت. داخل اتاق تاریک بود. داریوش که نگران زخمی کردن گئوبروه بود بالاخره خنجر خود را فرو برد و پیکر مغ را درید. بعد از به سلطنت رسیدن داریوش، پیوند بین گئوبروه و داریوش توسط ازدواج‌های
پیوند بین گئوبروه و داریوش توسط ازدواج‌های سیاسی‌ای که صورت گرفت عمیق‌تر شد. داریوش با دختر گئوبروه ازدواج کرد و او با خواهر داریوش زناشویی کرد. دختر هوتن، فیدیما همان بانو که راز مغ را فاش کرد، نیز با داریوش ازدواج کرد. گئوبروه سردار داریوش بزرگ با گئوبروهٔ دیگری فرماندار گوتیان در زمان کوروش بزرگ تفاوت دارند به این دلیل که گئوبروه فرماندار گوتیان بعد از فتح بابل و منصوب شدن به فرمانداری بابل، مدتی بعد درگذشت. ارته‌برزن نوهٔ گئوبروه. بعد از مرگ داریوش بزرگ پسرش خشایارشا که از جانب مادر، دختر زادهٔ کوروش
پسرش خشایارشا که از جانب مادر، دختر زادهٔ کوروش بزرگ بشمار می‌آمد به پادشاهی رسید. بعد از انتخاب خشایارشا (به خاطر نسبتی که خشایارشا با کوروش بزرگ داشت)، برادر ارشد او ارته‌برزن که دخترزادهٔ گئوبروه بود و مدت‌ها گمان می‌رفت، جانشین پدر شود، حتی نتوانست اندیشهٔ مخالفت را به سر راه بدهد. مردونیه پسر گئوبروه. مردونیه که در جنگهای بین ایران و یونان فرماندهی سپاه ایران را برعهده داشت، حاصل ازدواج گئوبروه با خواهر داریوش بزرگ بود. مردونیه نیز با دختر داریوش به نام ارته‌زوستر زناشویی کرد.
محمدعلی خان سردار اَفخَم ملقب به آقا بالاخان سردار، «معین نظام» و «وکیل‌الدوله» در زمان انقلاب مشروطه حاکم شهر رشت و گیلان و نماینده و حامی دولت مرکزی ایران و از مخالفان مشروطه بود. آقابالاخان در زمان سلطنت مظفرالدین شاه بنابر سفارش کامران میرزا گاهی به حکومتی مأمور فرستاده می‌شد. از بستگان مخصوص کامران میرزای نایب السلطنه بود. سن او نزدیک به پنجاه سال بود. درگذشته در ماجرای «رژی» شرکت انحصار دخانیات در روزگار ناصرالدین شاه که اهالی ایران به شوند دستور دینی حاج میرزا حسن شیرازی، دخانیات استفاده نمی‌کردند و
حاج میرزا حسن شیرازی، دخانیات استفاده نمی‌کردند و روزی در سال ۱۳۱۲ به سوی دربار ناصرالدین شاه حمله می‌کردند آقابالا خان معین نظام، وکیل‌الدوله لقب داشت و فرمانده سپاه ویژه تهران و رئیس نظمیه بود، به دستور کامران میرزا فرمان شلیک داد و گروهی از مردم بی گناه را کشت و زخمی کرد. از آن تاریخ بدنام و کینهٔ آقابالاخان در دل اهل تهران پیدا شد. سردار افخم، از سران دورهٔ استبداد بود و در زمان محمدعلی‌شاه در گیلان حکومت داشت. در محرم ۱۳۲۷ ه‍.ق که ملی‌گراها و آزادی خواهان گیلان قیام کردند، او را کشته و شهر را گرفتند.
گیلان قیام کردند، او را کشته و شهر را گرفتند. سردار افخم، نه یا ده ماه پیش از پیروز شدن مشروطه‌طلبان، مقدار هنگفتی جواهر قیمتی و گوهرهای گران بها آماده کرده بود و در جعبهٔ آهنین بزرگی به همسرش، خانم مفتخرالسلطنه، سپرده بود و بر آن بود که از رشت به انزلی رود و از راه روسیه به اتریش پناهنده شود و در وین پایتخت اتریش اقامت گزیند. هنگامی که از سوی محمدعلی‌شاه فرمانروای گیلان بود مجاهدین به سرکردگی «معزالسلطان سردار محیی» آقابالاخان را که در باغ مدیریه رشت میهمان بود با چند گلوله از پای درآوردند و آشکار نشد که
بود با چند گلوله از پای درآوردند و آشکار نشد که جسد او را در کجا دفن نمودند. این رویداد در روز اول انقلاب گیلان در محرم ۱۳۲۷ ه‍.ق رخ داده‌است. عارف قزوینی دربارۀ او می‌نویسد: این بی‌شرف بی‌ناموس هر جا زن خوشگلی سراغ می‌کرد، به دستیاری زن‌های دلاله و اجزای بی‌ناموس نظمیهٔ آن زمان که مشتی وافوری تربیت شده زیر دست خودش بودند، تا پرده عصمت آنان را نمی‌درید، راحت نمی‌نشست .
المر گنتری نام یک رمان است که توسط سینکلر لوئیس، نویسندهٔ اهل آمریکا نوشته شده است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است. اقتباس‌ها. با اقتباس از این رمان، در سال ۱۹۶۰ فیلمی به همین نام به کارگردانی ریچارد بروکس و با بازی برت لنکستر در نقش گنتری ساخته شد.
امام حسین و ایران یک کتاب تاریخی است که به دست کورت فریشلر ()، روزنامه‎‌نگار اهل اتریشی نوشته شده‌است و ذبیح‌الله منصوری مترجم نام آشنای ایرانی آن را به پارسی برگردانده است. این کتاب یکی از آثار نامدار تاریخ اسلام است. ذبیح‌الله منصوری از نام‌های معروف سده گذشته تاریخ و ادبیات ایران است. منصوری کتاب دیگری به نام «عایشه بعد از پیغمبر» را نیز از همین نویسنده به پارسی برگردانده‌است. او در جایی از این کتاب در مورد دلبستگی ایرانیان و پشتیبانی آنها از حسین بن علی به نقل از ابوعلی سیمجور ذکر می‌کند که «عده‌ای از
به نقل از ابوعلی سیمجور ذکر می‌کند که «عده‌ای از ایرانیان کوفه به سوی قادسیه رفتند و به کربلا رسیدند و خود را به امام حسین رساندند. امام حسین گفت: پس بدانید که من و کسانی که نسبت به من وفا دارند فردا کشته خواهیم شد و شما از راهی که آمده‌اید برگردید تا کشته نشوید… ایرانی‌ها گفتند: کشته شدن همراه تو برای ما سعادت است.» در این کتاب به شرکت (۲۰ تا ۳۰) ایرانی در کربلا و کشته‌شدن آنها در کربلا اشاره شده‌است و منصوری یا فریشلر در این کتاب معتقد است که به دلیل نفرت اعراب از ایرانی‌ها این موضوع در تاریخ درج
نفرت اعراب از ایرانی‌ها این موضوع در تاریخ درج نشده‌است. انتقادی که توسط شیعیان نسبت به این کتاب مطرح شده این است که اغلب از منابع کتب اهل سنت استفاده کرده‌است و به منابع مهم شیعه کمتر دسترسی داشته‌است. نشر در ایران. ۳۰ چاپ نخست این کتاب در انتشارات «جاویدان» منتشر شده‌است و ۱۲ چاپ در «بدرقه جاویدان» به بازار عرضه شده‌است که نشان از دلبستگی مخاطبان ایرانی به این کتاب دارد. چاپ آخر این کتاب در ۵۶۵ صفحه، شمارگان ۱۰۰۰ نسخه و به بهای ۵۰ هزار تومان راهی بازار نشر شده‌است.
انتقام گربه نام یک کتاب ادبی است که توسط آرتور شنیتسلر، نویسندهٔ اهل آلمان نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است. این کتاب توسط ذبیح‌الله منصوری در درهه ۱۳۲۰ به فارسی ترجمه شده و در مجموعه خاص کتابخانه ایرانشناسی نگهداری می شود.
انحطاط غرب ، نام یک کتاب تاریخی-ادبی است که توسط اسوالد اشپینگلر، نویسندهٔ اهل آلمان نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است.این کتاب توسط مهدی فدائی به فارسی ترجمه شده‌است. ترجمه به فارسی. فصل "سیاست" از کتاب "انحطاط غرب" اسپوالد اشپنگلر به زبان فارسی ترجمه شده و با مشخصات زیر به چاپ رسیده‌است:
اورشلیم آزادشده نام کتابی از تورکواتو تاسو شاعر ایتالیایی قرن شانزدهم است که در سال ۱۵۸۱ منتشر شده و با تخیل فراوان، درگیری‌های مسلمانان و مسیحیان را در طول نخستین جنگ صلیبی و محاصرهٔ اورشلیم به تصویر کشیده است. در مواردی، این کتاب، با نام "اورشلیم گم‌شده" ترجمه شده است.
اینجه مَمَد نام یک رمان دنباله‌دار است که یاشار کمال، نویسندهٔ کُرد اهل ترکیه نوشته‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است. "اینجه ممد" داستان شورش دهقان‌زاده‌ای است که در برابر زمینداران بزرگ به‌پا می‌خیزد. یاشار کمال، که خود سال‌ها از نزدیک شاهد استثمار و سرکوب دهقان‌ها بود، می‌گفت که فکر نوشتن این رمان زمانی به ذهنش رسید که شاهد کشته شدن یک یاغی توسط ژاندارم‌ها بود. «ممد» برگرفته از خاطرات یاشار کمال از دایی‌اش بود که در آن زمان از یاغی‌های معروف در شرق آناتولی، منطقهٔ قفقاز و ایران به‌شمار
در شرق آناتولی، منطقهٔ قفقاز و ایران به‌شمار می‌رفت. این «رمان چهارگانه» به‌ترتیب در سال‌های ۱۹۵۵، ۱۹۶۹، ۱۹۸۴، و ۱۹۸۷ منتشر شده‌اند. "اینجه ممد" به بیش از ۴۰ زبان ترجمه شده و فیلمی هم بر اساس آن ساخته شده‌است.
پدر سرگی نام کتابی ادبی است که توسط لئو تولستوی، نویسندهٔ اهل روسیه، در سال ۱۸۹۰ نوشته شده‌است. این کتاب یکی از آثار مشهور ادبی جهان است. ترجمهٔ فارسی. این کتاب توسط مهناز صدری، سروش حبیبی و کاظم انصاری به زبان فارسی ترجمه شده است. خلاصه داستان. داستان زندگی شاهزاده استپان کاساتسکی، جوانی با استعداد و امید، به دلیل خیانت نامزدش، کنتس ماری کورتکوا به تزار نیکولای اول به طرز ناگواری تغییر می‌کند. او تصمیم می‌گیرد به یک راهب تبدیل شود و زندگی عزلت‌نشینی را برمی‌گزیند. در این مسیر، با چالش‌ها و وسوسه‌های زیادی
در این مسیر، با چالش‌ها و وسوسه‌های زیادی روبرو می‌شود، از جمله ملاقات با زنی مطلقه به نام ماکوفکینا که او را به تغییر وادار می‌کند. با گذر زمان، شهرت او به عنوان یک قدیس و شفا دهنده زیاد می‌شود، اما او همچنان در رسیدن به ایمان واقعی دچار تردید است. پس از مواجهه با یک دختر جوان و ترک صومعه، به دنبال پاشنکا، زنی که سال‌ها پیش به او آسیب رسانده بود، می‌رود. در نهایت، او به سیبری می‌رسد و به عنوان کارگر در یک مزرعه مشغول به کار می‌شود، جایی که به آموزش کودکان و کار در باغ‌ها می‌پردازد. این داستان از اوج امید
و کار در باغ‌ها می‌پردازد. این داستان از اوج امید تا تنهایی و رستگاری او را روایت می‌کند. داستان «پدر سرگی» به خواننده این امکان را می‌دهد که در مورد زندگی و انتخاب‌های خود تأمل کند.
بادبزن خانم ویندیرمیر یک نمایش‌نامه کمدی در چهار پرده است که توسط اسکار وایلد، نویسندهٔ اهل انگلستان در سال ۱۸۹۲ نوشته شده‌است. حقوق ادبی و نمایشی «بادبزن لیدی ویندرمر» متعلق به سر جورج الکساندر است که با هماهنگی وی این نمایشنامه در این نسخه گنجانده شده است. نسخه بازیگری (ساموئل فرانسوی) حاوی متن کامل نیست.
شورای امنیت ملی ایالات متحده آمریکا ، بخشی از تشکیلات دفتر رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا است که به مسائل مربوط به امنیت ملی و سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا رسیدگی می‌کند. این شورا نخستین بار در ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۷ بر اساس قانون امنیت ملی در دولت هری اس. ترومن تأسیس شد و تصمیمات آن جنبهٔ مشورتی برای رئیس‌جمهور دارد. این شورا همچنین نقش بازوی اصلی ریاست جمهوری در هماهنگی سیاست‌های مصوب در بین سازمان‌های مربوط را برعهده دارد. وظیفه این شورا اطلاعات‌دهی و مشورت‌دهی به رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در مسائل ملی
به رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا در مسائل ملی و امنیتی آمریکا است.
سوبِک‌نِفرو یک ملکه حاکم در دودمان دوازدهم مصر باستان بود و دومین زن پس از شهبانو نیتوکریس از دودمان ششم است که به فرعونی مصر رسید. او نام خدای تمساح، سوبک، را بر خود داشت؛ خدایی که نماد زیبایی نزد مصریان بود. نام او به احتمالی «زیبایی‌های سوبک» معنا می‌دهد. دوران. تعداد کمی از یادبودهای او بر جای مانده ولی در عین حال تعداد زیادی از تندیس‌های بی‌سر او کشف شده‌اند که از جمله آن‌ها تندیسی از دختر شاه آمنمهات سوم است که در گزر در اسراییل پیدا شده و نام سوبک‌نفرو را بر خود دارد. مشخص است که او بر مجموعه آرامگاه
را بر خود دارد. مشخص است که او بر مجموعه آرامگاه پدرش آمنمهات سوم (که هرودوت آن را هزارتویی می‌خواند) بناهایی افزود و سازه‌هایی نیز در هراکلئوپولیس ساخت. امروزه مهری از او که نام و نشانش را بر خود دارد و بسیار سالم مانده در موزه بریتانیا نگهداری می‌شود. بر روی سنگ‌نوشته‌ای در دژ نوبیایی "کوما" در کنار نیل نوشته شده‌است که در سومین سال فرمانروایی سوبک‌نفرو آب نیل نزدیک به ۲ متر بالا آمده بوده.
آب‌سپهر، آب‌کُره یا هیدروسفر در جغرافیای فیزیکی بیانگر مجموعهٔ آب موجود در زیر، رو و فضای یک سیاره است. جرم آب‌کرهٔ زمین تن است که ۰٫۰۲۳٪ از جرم کل زمین را در بر می‌گیرد. نزدیک به تن از این آب‌کره در جو زمین پراکنده شده است (حجم هر تن آب تقریباً یک مترمکعب است). اقیانوسها نزدیک به ۷۵٪ از سطح زمین برابر با ۳۶۱ میلیون کیلومتر مربع (۱۳۹٫۵ میلیون مایل مربع) را پوشانده‌اند. به ازای هر کیلوگرم آب دریا، ۳۵ گرم نمک در آن حل شده است (۳٫۵٪). هیدروسفر شامل اقیانوس‌ها و دریاها، دریاچه‌ها، رودها و بقیه آب‌های سطحی،