payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موریل باربری (متولد ۲۸ مه ۱۹۶۹ در کازابلانکا، مراکش) رمان‌نویس مراکشی‌الاصل فرانسوی و استاد فلسفه است. او از دانش‌آموختگان فلسفه مدرسه عالی فونتنی سن-کلود است. نخستین رمان او «پرخوری» در سال ۲۰۰۰ به بازار آمد و اثر مشهور «ظرافت جوجه‌تیغی» در سال ۲۰۰۶ عرضه شد که با فروش میلیونی و جوایز متعدد هم‌راه شد. دو رمان خانم باربری توسط انتشارات گالیمار در فرانسه منتشر شده‌اند. وی هم‌اکنون در ژاپن زندگی می‌کند.
ظرافت جوجه‌تیغی یکی از رمان‌های موریل باربری، نویسنده مراکشی‌الاصل فرانسوی است. این کتاب اولین بار در اوت ۲۰۰۶ منتشر شد و ترجمه انگلیسی آن در سپتامبر ۲۰۰۸ به چاپ رسید. این کتاب را مرتضی کلانتریان به فارسی ترجمه کرده‌است.
نعنای آبی، نعنای آبی یا پونه آبی یک گیاه دائمی از تیره نعناعیان و بومی اروپا، شمال غربی آفریقا و جنوب غربی آسیا است و به‌جز در مناطق کاملاً شمالی در بقیه جاها رشد می‌کند. همان‌طور که از اسمش پیداست این گیاه در آب و به ویژه کناره جوب، رودخانه و کانال‌های آب و در مردابها و محل‌های مرطوب نیز رشد می‌کند. نعنای آبی گیاهی علفی، چندساله و دارای ریزوم است. ساقه‌های چهارگوش رونده و ایستاده به ارتفاع ۲۰ تا ۹۰ سانتی‌متر و برگ‌هایی با پهنک تخم‌مرغی سه‌گوش دارد. گل‌آذین سنبله و گل‌های بنفش و ارغوانی کوچک فشرده در انتهای
و گل‌های بنفش و ارغوانی کوچک فشرده در انتهای ساقه‌ها دارد. فرهنگستان زبان فارسی این گیاه را نعناع جویباری نامیده و آن را توصیف کرده است.
ایالات متحده آمریکا متشکل از ۵۰ ایالت، یک ناحیهٔ فدرال (واشینگتن، دی.سی، پایتخت ایالات متحده)، پنج قلمرو بزرگ، و جزایر کوچک مختلف است. ۴۸ ایالت به‌هم پیوسته و واشینگتن، دی.سی. در آمریکای شمالی بین کانادا و مکزیک قرار دارند. آلاسکا منطقه‌ای در شمال غربی آمریکای شمالی است که فقط به کانادا متصل است و هاوایی مجمع‌الجزایری در میانهٔ اقیانوس آرام است. قلمروهای دیگر ایالات متحده در سراسر اقیانوس آرام و دریای کارائیب پراکنده‌اند. از زمان تأسیس ایالات متحده در سال ۱۷۷۶، تعداد ایالت‌ها از ۱۳ ایالت اولیه به ۵۰ ایالت
تعداد ایالت‌ها از ۱۳ ایالت اولیه به ۵۰ ایالت کنونی افزایش یافته است. فهرست ایالات به همراه اطلاعات کلی شامل وسعت و جمعیت آن‌ها در جدول زیر خلاصه شده‌است.
سامانه کنترل حلقه‌باز یا کنترل‌گر حلقه‌باز که سامانه بدون بازخورد نیز نامیده می‌شود، سامانه کنترلی است که در آن خروجی بر عمل کنترل تأثیری ندارد. در سامانه کنترل حلقه‌باز خروجی با ورودی مقایسه نمی‌شود؛ بنابراین خروجی نه اندازه‌گیری می‌شود و نه بازخورد داده می‌شود. در سامانه‌های کنترل حلقه‌باز خروجی با ورودی مبنا مقایسه نمی‌شود؛ بنابراین برای هر ورودی مبنا شرط عمل خاصی وجود دارد. از این رو دقت سامانه به کالیبراسیون آن بستگی دارد. سامانه‌های کنترل حلقه‌باز باید به دقت کالیبره شوند و در صورتی مفیدند که این
باید به دقت کالیبره شوند و در صورتی مفیدند که این کالیبراسیون را حفظ کنند. چنانچه اغتشاش‌هایی به وجود آید، سامانه حلقه‌باز وظیفه مطلوب را انجام نخواهد داد. سامانه حلقه‌باز فقط در صورتی می‌تواند به کار آید که رابطه میان ورودی و خروجی معلوم و هیچگونه اغتشاش درونی یا برونی وجود نداشته باشد. چنین سامانه‌هایی از نوع کنترل بازخوردی نیستند. اجزای سامانه. اجزای سامانه کنترل حلقه‌باز را معمولاً می‌توان به دو بخش تقسیم کرد:کنترل‌کننده و فرایند کنترل‌شونده. سیگنال ورودی یا فرمان به کنترل‌کننده اعمال می‌شود. خروجی
ورودی یا فرمان به کنترل‌کننده اعمال می‌شود. خروجی کنترل‌کننده سیگنال کارانداز است که فرایند کنترل‌شونده را کنترل می‌کند. به این ترتیب متغیر کنترل‌شونده بر اساس استاندارد از پیش تعیین شده‌ای عمل خواهد کرد. http://www.dynomotion.com/Help/BodeScreen/OpenClosedLoop.PNG
یکای پول ایران ریال ایران است که بنابر ماده یک قانون پولی و بانکی کشور، برابر یکصد و هشت هزار و پنجاه و پنج ده میلیونیم ۰٫۰۱۰۸۰۵۵ گرم طلای خالص است. یک ریال به یکصد دینار تقسیم می‌شود اما چون ریال واحد بسیار کوچکی است، تقسیمات آن در حسابداری به کار نمی‌رود. واحد غیررسمی تومان (ده ریال) نیز برای شمارش پول ایران به‌کار می‌رود. طبق استاندارد ISO-۴۲۱۷ ریال ایران با علامت اختصاری IRR در معاملات جهانی نشان داده می‌شود. استاندارد یونی‌کد برای ریال نویسهٔ سازگاری «نشان ریال» به‌شکل «﷼» را در موقعیت U+FDFC تعریف
«نشان ریال» به‌شکل «﷼» را در موقعیت U+FDFC تعریف کرده‌است. تاریخچه پول در ایران. در تاریخ ایران انواع مختلفی از پول‌ها و سکه‌ها وجود داشته که نقش مهمی در زندگی انسان ایفا کرده‌اند و مردمان از آنها برای معاملات استفاده می‌کردند. آنچه می‌خوانید تاریخچه پول در ایران است. از جمله نخستین پول‌های تاریخی در ایران که توسط حکومت‌ها ایجاد شده دریک است. تاریخچه دریک به حکومت هخامنشیان بازمی‌گردد و در آن زمان بسیار مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است. دریک به سکه‌های طلا در زمان هخامنشیان گفته می‌شد که روی آن نقش یک
طلا در زمان هخامنشیان گفته می‌شد که روی آن نقش یک کماندار حکاکی شده بود. در زبان عامیانه پشیز را چیز بی‌ارزش می‌پندارند درحالی‌که در زمان‌های گذشته درصدی از یک واحد پولی (درم) در ایران محسوب می‌شده‌است. در حکومت ساسانیان سکه‌هایی مسی و برنزی ضرب می‌شد که به آن پشیز می‌گفتند و به‌عنوان پول از آن استفاده می‌کردند که ارزش آن تقریباً برابر پاپسی یا فلوس بوده‌است. البته نام‌های دیگری مانند فلس، قاز، پاپسی یا پول سیاه نیز برای پشیز به‌کار می‌رفته که در زمان خود رایج بوده‌است. دینار درحال‌حاضر نیز واحد پول
خود رایج بوده‌است. دینار درحال‌حاضر نیز واحد پول کشورهای بسیاری است. دینار در قدیم به نوعی سکه از جنس طلا گفته می‌شد که در زمان ساسانیان از آن برای تشریفات استفاده می‌شد. البته گفته می‌شود در ابتدا نام آن دنار بوده که امروزه در زبان عربی وارد شده و به دینار تبدیل شده‌است. واحد پول حکومت غزنویان به فرماندهی سلطان محمود غزنوی که به‌نظر می‌رسد نام محمودی نیز برگرفته از نام سلطان محمود بوده‌است. در زمان حکومت غزنویان از محمودی به‌عنوان پول استفاده می‌شده و با این پول مبادلات صورت می‌گرفت. با حمله مغول‌ها به
این پول مبادلات صورت می‌گرفت. با حمله مغول‌ها به ایران و در دست گرفتن حکومت پول رسمی کشور چاو شد. چاو اولین اسکناس کاغذی در ایران بود که در حکومت مغول‌ها تولید شد. می‌گویند صنار مخفف صد دینار است که با تکرار زیاد به این صورت درآمده است. سکه‌های مسی که ارزش آنها برابر صد دینار بود و در زمان صفویان از آن به‌عنوان پول استفاده می‌شد. همچون محمودی، عباسی نیز نوعی سکه در زمان حکومت صفویان بوده که از نام شاه عباس صفوی برگرفته شده‌است. سکه‌هایی از جنس نقره و مس که به‌عنوان پول از آنها استفاده می‌شد. ارزش آنها زیاد
پول از آنها استفاده می‌شد. ارزش آنها زیاد نبود و در مقابل به سکه‌های طلا در آن زمان اشرفی گفته می‌شد. در دوران نادر شاه افشار به پول‌های رایج در آن زمان نادری می‌گفتند و با آن معاملات خود را انجام می‌دادند. در اصطلاح عامیانه به پول‌های کم‌ارزش و پول خرد گفته می‌شد که ارزش آن برابر پشیز یا کمتر از آن بوده و به‌عنوان پول از آن استفاده می‌کردند. در حکومت قاجار نوعی واحد شمارش پول بوده که در گذشته ارزش آن برابر پنجاه دینار بوده‌است. سکه‌های شاهی از نوع طلا نیز بوده‌است که ارزش آن برابر دو ریال در آن زمان
نیز بوده‌است که ارزش آن برابر دو ریال در آن زمان بوده‌است. واحد پول در زمان حکومت قاجار قران بوده‌است. قران برگرفته از سلطان صاحب قران لقب ناصرالدین‌شاه بوده‌است. ارزش هر قران برابر هزار دینار بوده‌است. تومان یا در زبان عامیانه تومن واحد شمارش پول در زمان قاجار بود. هر تومان برابر ۱۰ ریال است. امروزه نیز از تومان به‌عنوان واحد شمارش پول البته به‌صورت غیررسمی استفاده می‌شود. کلمه تومان به معنی ۱۰ هزار است. در زمان امپراتوری مغول‌ها کسی را که ۱۰ هزار سرباز داشت امیرتومان می‌گفتند. یکای پول ایران از زمان
داشت امیرتومان می‌گفتند. یکای پول ایران از زمان پهلوی که ارزش آن یک دهم تومان است و در واقع ارزش کمی است. اکنون نیز واحد پول رسمی کشور است اما در میان عوام از تومان استفاده می‌شود. در معاملات بین‌المللی از علامت IRR برای نمایش ریال ایران استفاده می‌کنند. در طول حکومت‌های برسرکار آمده در ایران انواع پول‌ها و سکه‌های مختلفی به‌وجود آمده و از آن استفاده شده که هر یک پس از مدتی از بین رفته‌اند و جای خود را به پول دیگری داده‌اند. «زار» در یکای پول ایران، مثل دوزاری، مخفف هزار و معنای آن هزار دینار است. ریشه و
مخفف هزار و معنای آن هزار دینار است. ریشه و تاریخچه ریال. فرهنگ معین ریال را چنین تعریف کرده‌است: «۱- واحد پول که در زمان محمدشاه قاجار (۱۲۵۰–۱۲۶۴ ه‍.ق) از مسکوکات نقره و معادل ۱۲۵ دینار بود. در اواخر قاجاریه معادل یک قران و پنج شاهی بود. ۲_ واحد رسمی پول ایران که عبارت است از ۱۰۰ دینار (یک ریال).» ریال از کلمهٔ اسپانیایی و پرتغالی "real" وارد فارسی شده‌است که هم به معنی «شاهی» است، هم نام سکهٔ نقره رایج در آن دو کشور و در سرزمینهای وابسته به آن بود. این واژه از کلمه لاتینی «رگالیس» (regalis) به معنی
واژه از کلمه لاتینی «رگالیس» (regalis) به معنی شاهنشاهی می‌آید که صفتی است از اسم «رکس» (rex) به معنی شاه. کلمه انگلیسی «رویال» (royal) هم‌ریشه با "real" اسپانیایی و پرتغالی است. سکه نقره با نام ریال در اسپانیا از سالِ ۱۴۹۷ تا ۱۸۷۰ میلادی ضرب می‌شد. ریال همچنین واحدِ پولِ بسیاری از مستعمره‌های اسپانیا بود، مثلاً برزیل تا سالِ ۱۹۹۴ واحدِ پولش ریال بود یا به تلفظِ محلی رییِل. ریال برای اولین بار در سال ۱۷۹۸ معروف شد و آن سکه‌ای جهانی بود که ۱۲۵۰ دینار یا یک‌هشتم تومان ارزش داشت. در سال ۱۸۲۵، ریال از رواج
تومان ارزش داشت. در سال ۱۸۲۵، ریال از رواج افتاد و به جای آن قران که معادل هزار دینار (یک دهم تومان) ارزش داشت رواج یافت (به این ترتیب واحد پول ایران وارد سیستم اعشاری شد). ریال میان مردم مقبولیت و رواج نیافت و مردم ایران ریال را معادل قران گرفتند و همچنان از کلمات قران و تومان (معادل ده قران) استفاده کردند. میان مردم واژگان تومان و قران (تُمَن و قِرون) کاربرد دارد و واحدهای رسمی ریال و دینار در محاوره مردم استفاده نمی‌شود. حتی در رسانه و نزد مسئولان هم استفاده از تومان مرسوم‌تر است. قبل از تبدیل واحدهای
از تومان مرسوم‌تر است. قبل از تبدیل واحدهای پولی به دستگاه اعشاری در سال ۱۳۱۱ خورشیدی سکه‌ها و واحدهای پولی که در جدول زیر آمده‌اند رواج داشتند. برخی از این الفاظ هنوز استفاده‌های گسترده‌ای در زبان ایرانیان و ضرب‌المثل‌های ایرانی دارند: رسمیت ریال. واحد پول رسمی ایران از سده هفتم هجری تا اواخر دوره قاجار، دینار بود که واحدهای بزرگتر آن نیز، یعنی عباسی، شاهی، قران و تومان نیز به کار می‌رفت. پس از مشروطیت، قران معادل هزار دینار واحد پول رسمی و پشتوانه پول ایران، نقره تعیین شد تا اینکه در ۲۷ اسفند ۱۳۰۸
ایران، نقره تعیین شد تا اینکه در ۲۷ اسفند ۱۳۰۸ خورشیدی، حسن مشار وزیر مالیه لایحه‌ای به تصویب مجلس شورای ملی رساند که پشتوانه پول ایران را از نقره به طلا تغییر داد. یکی از دلائل اصلی تغییر پشتوانه پول به طلا، افت ارزش نقره در بازارهای جهانی بود. واحد پول رسمی نیز از قران به ریال تغییر یافت و سکه‌های رایج در کشور از آن پس از این قرار شد: کلمه زار در مبحث یکای پول ایران مثل ۲ زاری و ۵ زاری مخفف هزار است و معنای آن مثلاً در ۲ زاری ۲۰۰۰ هزار دینار است. رواج واحد پول جدید به دلیل تأخیر در ساخت ضرابخانه و
واحد پول جدید به دلیل تأخیر در ساخت ضرابخانه و مشکلاتی که برای چاپ اسکناس در آمریکا به وجود آمد تا تا نوروز ۱۳۱۱ به تأخیر افتاد و از این تاریخ سکه‌ها و اسکناسهای جدید به گردش افتاد. از سال ۱۳۱۴ سکه‌های نیکلی پنج و ده و ۲۵ دیناری و از سال ۱۳۱۶ سکه نقره پنجاه دیناری، مسی شد. نود و یک و نیم درصد از این سکه‌ها مس و هشت‌ونیم درصد آلومینیوم بود. پیوند به بیرون. وبگاه بانک مرکزی ایران وبگاه مرکز خبری بانک و بیمه وبگاه حافظه قوانین
گاشربروم ۳ (به اردو: گاشر برم -3، به چینی ساده: 加舒尔布鲁木III峰، به چینی سنتی:加舒爾布魯木III峰، پین یین: Jiāshūěrbùlǔmù III Fēng) به ارتفاع ۷۹۵۲ متر، یکی از قله‌های تودهٔ گاشربروم در رشته‌کوه قره‌قوروم است که در بین دو قلهٔ دیگر این توده، گاشربروم ۲ و گاشربروم ۴، در مرز بین پاکستان و چین قرار دارد. این کوه که پانزدهمین کوه بلند جهان به‌طور مشترک با کوه گیاچونگ کانگ است تا سال ۱۹۷۴ به‌عنوان بلندترین قلهٔ فتح‌نشدهٔ جهان شناخته می‌شد. نخستین صعود به این کوه در سال ۱۹۷۵ توسط یک گروه کوهنوردی لهستانی شامل واندا روتکیویچ،
یک گروه کوهنوردی لهستانی شامل واندا روتکیویچ، الیسون چدویک-اونیشکیویچ، یانوش اونیشکیویچ و کریستف زیتوویکی صورت گرفت. جستارهای وابسته. گاشربروم ۲
میدان نفتی سلمان (نام پیشین: میدان نفتی ساسان) از میدان‌های نفتی ایران است، که در استان هرمزگان در ۱۴۴ کیلومتری جنوب جزیره لاوان قرار گرفته‌است و با "میدان ابوالبوخوش" امارات متحده عربی دارای ذخایر مشترک می‌باشد. میدان نفتی سلمان از یک تاقدیس نامتقارن به ابعاد تقریبی ۱۱ کیلومتر در ۱۴ کیلومتر تشکیل شده‌است. این میدان از نظر زمین‌شناسی به سه لایه تولید نفت تحتانی و فوقانی مربوط به دوره ژوراسیک و یک لایه بوئیب مربوط به دوره کرتاسه تشکیل شده‌است. میدان سلمان همچنین یک لایه گازی به نام "خوف" نیز دارد. این میدان
یک لایه گازی به نام "خوف" نیز دارد. این میدان در جریان فعالیت "شرکت نفت لاوان" در دهه ۱۹۶۰ میلادی کشف شد. اولین چاه اکتشافی آن در ژوئن ۱۹۶۵ حفر شده و تولید آن از سال ۱۹۶۸ آغاز گردید. میدان نفتی سلمان براساس آخرین آمارهای ارائه شده هم‌اکنون دارای ۴۴ حلقه چاه نفتی و ۱۰ حلقه چاه گازی است. نفت استخراج شده از میدان سلمان به وسیله یک خط لوله ۲۲ اینچی زیردریایی به جزیره لاوان منتقل می‌شود تا در تأسیسات خشکی فرآورش نهایی شده و برای صادرات یا تأمین خوراک مجتمع پالایشی لاوان ذخیره شود. میدان سلمان از میدان‌های قدیمی
لاوان ذخیره شود. میدان سلمان از میدان‌های قدیمی تولید نفت ایران است که همچنان از ذخایر قابل قبولی برخوردار است. میدان سلمان (ساسان) در سال ۱۹۶۵ میلادی کشف شده و در سال ۱۹۶۸ به بهره‌برداری رسیده‌است. اجرای به موقع و کارشناسی طرح‌های توسعه می‌تواند باعث افزایش عمر و برون‌داد چاه‌های این منطقه شود. حجم نفت قابل استحصال از میدان سلمان حدود ۱٫۶ میلیارد بشکه می‌باشد. هم‌اکنون نفت قابل تولید باقیمانده در این مخزن بیش از نیم میلیارد بشکه‌است. سلمان یک طاقدیس نامتقارن به ابعاد ۱۱ در ۱۴ کیلومتر و دارای سه لایه نفتی
به ابعاد ۱۱ در ۱۴ کیلومتر و دارای سه لایه نفتی است. سه چهارم مساحت این میدان مشترک در آب‌های ایران و یک چهارم آن در آب‌های امارات متحده عربی واقع شده و سهم ایران از این مخزن حدود ۴/۶۷ درصد برآورد شده‌است. میدان سلمان سه مخزن تولیدی دارد، لایه عرب تحتانی در عمق ۱۰ هزار پایی از بستر دریا قرار دارد و ۷۰ درصد نفت میدان سلمان از آن تولید می‌شود، همچنین از لایه‌های عرب فوقانی در عمق هشت هزار پایی و لایه بوئیب در عمق پنج هزار پایی به ترتیب ۲۰ و ۱۰ درصد نفت سلمان تولید می‌شود. مجموع حجم نفت درجای مخزن در لایه‌های
می‌شود. مجموع حجم نفت درجای مخزن در لایه‌های مختلف سلمان حدود ۴٫۵ میلیارد بشکه می‌باشد. حدود ۱٫۶ میلیارد بشکه یعنی ۳۵ درصد نفت این مخزن قابل استحصال است که تاکنون حدود ۱٫۱ میلیارد بشکه از آن برداشت شده و نفت قابل تولید باقیمانده بیش از نیم میلیارد بشکه‌است. مجموع تعداد چاه‌های میدان لاوان نیز ۴۲ حلقه می‌باشد. حجم تولید مایع و هیدروکربور از این چاه‌ها ۲۵۰ هزار بشکه و کمتر از ۵۰ درصد آن نفت و بقیه آب است، هم‌اکنون روزانه بیش از ۶۰ هزار بشکه نفت از میدان سلمان تولید می‌شود. وضعیت تولید امارات متحده عربی از
تولید می‌شود. وضعیت تولید امارات متحده عربی از میدان ابوالبوخوش (مشترک با سلمان)، به اینصورت است که هم‌اکنون ابوظبی از این میدان روزانه ۴۰ هزار بشکه نفت از ۷۰ حلقه چاه تولیدی استحصال می‌کند؛ این شیخ‌نشین تاکنون ۴۰۰ میلیون بشکه نفت از ابوالبوخوش برداشت کرده‌است. طی سال ۱۳۷۸ به بعد که تعدادی از میادین تحت قراردادهای بیع متقابل قرار گرفتند، عملیات و مطالعات میدان سلمان تحت نظرات شرکت پتروایران و شرکت مهندسی نفت قرار گرفت که در حال حاضر بخش مطالعات این میدان از طرف شرکت پتروایران به شرکت مشاور تهران انرژی و
از طرف شرکت پتروایران به شرکت مشاور تهران انرژی و آنها در اختیار شرکت فرانسوی FRANS-BASIC قرار داده‌اند. فرآورش اولیه نفت خام تولیدی در سکو انجام، سپس با یک خط لوله ۲۲ اینچی به طول ۱۴۴ کیلومتر برای فرآورش ثانویه و ذخیره‌سازی و صادرات به لاوان ارسال می‌شود. روزانه ۸۰ میلیون فوت گاز تولیدی سلمان از طریق کمپرسور به چاه‌های نفتی برای فراز آوری نفت تزریق می‌شود. دو دکل حفاری نیز در این میدان، مشغول تعمیرات درون چاهی هستند. از ۹ حلقه چاه گازی در این میدان گاز تولید و با یک خط لوله ۳۶ اینچی به جزیره سیری ارسال
و با یک خط لوله ۳۶ اینچی به جزیره سیری ارسال می‌شود. حملات در زمان جنگ و تعمیرات. تأسیسات مجتمع بهره‌برداری سلمان طی سال‌های ۱۳۶۵ تا ۱۳۶۷ بارها مورد تهاجم قرار گرفت. در سال ۱۳۶۵ بر اثر تهاجم هوایی هواپیماهای عراقی بخش‌هایی از سازه سکوی بهره‌برداری شماره (۱)، اتاق کنترل واقع در سکوی تسهیلات و سایر بخش‌های مجتمع آسیب دید که در این حمله سه نفر از کارکنان سکو به شهادت رسیدند. پس از بازسازی، بر اساس برنامه‌ریزی‌ها قرار بود در سال ۱۳۶۷ تولید کامل از این میدان از سر گرفته شود؛ اما در تاریخ ۲۹ فروردین سال ۱۳۶۷،
سر گرفته شود؛ اما در تاریخ ۲۹ فروردین سال ۱۳۶۷، پیش از راه‌اندازی تولید کامل، این تأسیسات از سوی نیروهای آمریکایی هدف حمله قرار گرفت که بر اثر این حمله بخش‌های مهمی از مجتمع تولید نفت سلمان به‌صورت کامل تخریب شد. بازسازی چاه‌های میدان سلمان در سال ۱۳۷۰ و نوسازی و به‌روزسازی کامل سکوی مجتمع دریایی سلمان در سال ۱۳۷۱ انجام و تولید این میدان به‌صورت کامل از سر گرفته شد.
یوسف دیبایی (زاده ۱۳۳۵ خورشیدی در گنبد کاووس) نوازنده و سازنده سازهای سنتی ترکمنی است. از وی به عنوان هنرمند پیش‌کسوت در چهارمین جشنواره فرهنگ اقوام ایران زمین تجلیل شده‌است. وی در جشنواره بیستم موسیقی فجر در بخش پژوهش موسیقی نواخته‌است. وی در فیلم سینمایی سکوت به کارگردانی محسن مخملباف نقشی داشته‌است.
میدان نفتی نصرت، از میدان‌های نفتی ایران است، که در استان هرمزگان و در ۳۵ کیلومتری جنوب شرقی جزیره سیری در خلیج فارس واقع شده و با کشور امارات متحده عربی مشترک است. سازند سروک، که مخزن اصلی میدان به شمار می‌رود، حاوی نفت است؛ در حالی‌ که سازندهای دالان و فراقون دارای گاز ناخالص می‌باشند. ذخایر قابل استحصال این میدان بین ۲٫۹ تا ۵٫۸ میلیارد بشکه برآورد شده‌ است. متوسط تولید مخزن در سال ۱۳۷۰، معادل ۳۲۶۹ بشکه و کل تولید در پایان سال ۱۳۸۰، حدود ۳۱ میلیون بشکه بوده‌است. این میدان در سال ۱۹۶۶ توسط شرکت ملی نفت
بوده‌است. این میدان در سال ۱۹۶۶ توسط شرکت ملی نفت دوبی کشف و تولید از آن از ۱۹۶۹ آغاز شد. اولین چاه اکتشافی ایران در سال ۱۳۶۰ توسط شرکت شرکت نفت فلات قاره ایران حفاری گردید. بهره‌برداری ایران از این میدان از سال ۱۳۶۵ آغاز شده‌است. در سال ۱۳۵۹ حفاری اکتشافی در سازندهای دالان و فراقون این میدان، وجود گاز ناخالص را در این میدان به اثبات رسانید. در این میدان ۵ حلقه چاه حفاری شده که حفر همه چاه‌ها توسط یک سکو بوده‌است. تعداد ۲ حلقه از چاه‌ها تولیدی می‌باشد. موقعیت جغرافیایی. میدان نفتی نصرت در ۳۵ کیلومتری جنوب
جغرافیایی. میدان نفتی نصرت در ۳۵ کیلومتری جنوب شرقی جزیره سیری در خلیج فارس واقع شده‌است. این میدان با کشور امارات متحده عربی مشترک بوده و بخشی از میدان نصرت که در آن کشور واقع شده، میدان نفتی فاتح نامیده می‌شود. تاریخچه. میدان نفتی نصرت (فاتح) در نتیجه فعالیت‌های اکتشافی دبی در اوت ۱۹۶۶ کشف و در اکتبر ۱۹۶۷ اقتصادی شناخته شد و در نیمه دوم سال ۱۹۶۹ مورد بهره‌برداری قرار گرفت. در سال ۱۹۷۵ توسط شرکت نفت سوفیران به منظور شناسایی بهتر گسترش این میدان در آب‌های ایران یک سلسله عملیات لرزه‌نگاری انجام گرفت که منجر
یک سلسله عملیات لرزه‌نگاری انجام گرفت که منجر به تهیه نقشه‌های ساختمانی در افق‌های ایلام و میشریف گردید. آخرین عملیات لرزه‌نگاری در سال ۱۹۸۸ انجام شده‌است. اولین چاه اکتشافی ایران توسط شرکت نفت فلات قاره ایران در تاریخ ۸ خرداد ماه ۱۳۶۰ شروع و در تاریخ ۷ شهریور ماه ۱۳۶۰ پس از شناسایی مخازن ایلام و سروک در عمق ۲۷۳۴ متری حفاری آن به پایان رسید. بهره‌برداری ایران از این میدان در تاریخ ۱۴/۲/۱۳۶۵ به صورت طبیعی (با فشار موجود در مخزن) آغاز گردید و برنامه تعمیر و تعویض تلمبه‌های درون چاهی یک بار در اسفند ماه سال
تعویض تلمبه‌های درون چاهی یک بار در اسفند ماه سال ۱۳۷۰ در این میدان انجام شده و متعاقب آن تولید دو حلقه چاه به وسیلهٔ پمپ شروع شد و بار دوم در سال ۱۳۷۴ در چاه‌های شماره NT-۱، NT-۲ و NT-۴ انجام گردید. این میدان در سال ۱۳۷۵ توسط شرکت مشاور MPES MCKEAN، PETROLEUM ENG. SERVICES ارزیابی مدلی شده‌است. تولید میدان. بر اساس آمار، متوسط تولید میدان نصرت در سال ۱۳۷۰، سه هزار و ۳۰۰ بشکه در روز بود و کل تولید نفت خام آن در پایان سال ۱۳۸۰ به حدود ۳۱ میلیون بشکه رسید. البته تولید روزانه این میدان در سال ۱۳۸۷ به بیش از ۵
تولید روزانه این میدان در سال ۱۳۸۷ به بیش از ۵ هزار و ۴۰۰ بشکه در روز هم رسید، اما این حجم تولید در سال ۱۳۸۹ به دو هزار بشکه در روز کاهش یافت. طرح افزایش تولید. با توجه به این که حجم نفت خام در جای میدان نصرت ۱۸۸ میلیون بشکه‌است، طرحی دراردیبهشت سال گذشته به منظور افزایش تولید، ارزیابی و توسعه این میدان نفتی مشترک در قالب قرارداد بیع متقابل تعریف شد که هدف آن افزایش تولید نفت خام و دستیابی به حداکثر ۱۶هزار و ۴۵۰ بشکه در روز بود. اما احتمالا طرح افزایش تولید میدان مشترک نفتی نصرت با آب بستن کشور امارت متحده
میدان مشترک نفتی نصرت با آب بستن کشور امارت متحده عربی در این میدان و غیر اقتصادی شدن آن منتفی شده‌است، چرا که ۹۸ درصد از برداشت از این میدان به دلیل تزریق آب از سوی طرف اماراتی، آب و تنها دو درصد برداشت نفت خام است.
میدان نفتی فرزام، بخش بسیار کوچکی از میدان " فلاح امارات متحده عربی " است که در آب‌های ایران "ناحیه سیری" جای‌گرفته‌است، این میدان در کنار میدان‌های سیوند، دنا، نصرت و الوند قرار دارد. روند قرارگیری تاقدیس این میدان به صورت شمالی، جنوبی است. انجام بازسازی، تعمیر و تبدیل چهار حلقه از چاه‌های موجود در میدان نصرت و حفاری هشت حلقه چاه به همراه ساخت یک سکوی حفاری در میدان فرزام و استفاده از سکوی نصر و تأسیسات میدان سیری در راستای توسعه میدان نفتی فرزام و افزایش تولید این میدان نفتی از جمله فعالیت‌های در دست
تولید این میدان نفتی از جمله فعالیت‌های در دست اجراست. میدان فرزام ادامه بخش شمالی "میدان نفتی فلاح" از آب‌های شیخ‌نشین دبی به مساحت تقریبی ۱۵ در ۱۲ کیلومتر و تا دامنه جنوبی میدان سیری A ادامه دارد، میدان نفتی نصرت مشابه فرزام در مجاورت خط مرزی، آبی کشور امارت متحده عربی و در ۲۲ کیلومتری جنوب جزیره سیری قرار دارد. پیمانکار طرف قرارداد توسعه این میدان، شرکت پتروایران است. طرح توسعه میدان نفتی فرزام و افزایش تولید میدان نفتی نصرت آب‌های کشور ۲۵۹ میلیون بشکه تخمین زده شده‌است. مجموع تولید از مخزن نفتی نصرت با
زده شده‌است. مجموع تولید از مخزن نفتی نصرت با انجام برنامه توسعه حدود ۷/۵۸ میلیون بشکه و مجموع افزایش تولید ۷/۳۸ میلیون بشکه خواهد شد، با اجرای طرح افزایش تولید میدان نصرت از پنج هزار به ۱۶ هزار و ۵۰۰ بشکه در روز و استخراج و تولید نفت از میدان فرزام به میزان ۱۵ هزار بشکه در روز میسر خواهد شد.
هیأت عمومی انقلاب سوریه ائتلافی متشکل از ۴۰ گروه مخالف دولت بشار اسد است که در تاریخ ۱۹ اوت ۲۰۱۱ در استانبول ترکیه، حمایت خود را جهت متحد کردن مخالفان دولت بشار اسد در جریان خیزش سوریه ۲۰۱۲-۲۰۱۱ اعلام کرد. این هیأت در یکی از بیانیه‌های خود اعلام کرد، هدف بلند مدت از این ائتلاف ایجاد یک دولت دموکراتیک و مدنی و تشکیل نهادهایی که آزادی، برابری و احترام به حقوق بشر را به همه شهروندان اعطا می‌کنند، می‌باشد .
میدان نفتی سیوند، از میدان‌های نفتی ایران در خلیج فارس است، که در استان هرمزگان، در فاصله ۵۰ کیلومتری غرب جزیره سیری واقع شده و شامل دو سکوی حفاری فراساحلی می‌باشد. این میدان دارای ۱۱ حلقه چاه افقی تولیدی است. میدان سیوند از میدان‌های در گردانندگی شرکت نفت فلات قاره ایران بشمار می‌آید. از مجموعه پنج میدان نفتی منطقه سیری، روزانه حدود ۹۸ هزار بشکه نفت خام با درجه "ای.پی.آی ۳۴" برداشت می‌شود، که بر اساس برنامه بلند مدت شرکت نفت فلات قاره ایران، این میزان می‌بایست به روزانه ۱۳۰ هزار بشکه در طول سه سال آینده
به روزانه ۱۳۰ هزار بشکه در طول سه سال آینده برسد. نفت میدان سیوند، دنا، نصرت و الوند در سکوی بهره برداری نصر جمع آوری و پس از فرآورش اولیه توسط یک خط لوله ۱۶ اینچی به طول ۳۳ کیلومتر به جزیره سیری منتقل می شود. فاصله این جزیره تا مرکز شهرستان ابوموسی که در قسمت شرقی جزیره سیری واقع شده در حدود ۲۷ کیلومتر است. فاصله دریایی سیری تا مرکز استان هرمزگان شهر بندرعباس در حدود ۱۵۲ مایل دریایی است. جزیره سیری در حدود ۷۲ کیلومتری خط ساحلی ایران در جنوب بندر لنگه و ۴۰ کیلومتری غرب جزیره ابوموسی واقع شده و وسعت آن ۱۸
کیلومتری غرب جزیره ابوموسی واقع شده و وسعت آن ۱۸ کیلومتر مربع است که با اکتشاف نفت در خلیج فارس و فعال شدن شرکت نفتی سوفیران در این جزیره، نخستین بار استخراج نفت در این منطقه نفتی انجام شد.
کفه نمکی بردسکن یا کویر نمک بجستان با نام علمی پالایا یکی از میراث‌های طبیعی ایران در شهرستان بردسکن، شهرستان بجستان و شهرستان بشرویه است که در گذشته به شکل سنتی و به عنوان معدن نمک بهره‌برداری می‌شده، همچنین در چرم‌سازی و سالامبور (دباغی پوست) مورد استفاده قرار می‌گرفته است. پالایا در پست‌ترین مناطق بعضی از حوضه‌های آبریز دشت‌های مسطحی با مشخصات ویژه تشکیل می‌شود که عمدتاً در مناطق خشک و به نسبت گرم و کم‌باران قرار گرفته‌اند و اغلب توسط نهشته‌های دریاچه‌ای و تناوب لایه‌های رس، سیلت و نمک پوشیده می‌شود. این
تناوب لایه‌های رس، سیلت و نمک پوشیده می‌شود. این کفه نمکی همهٔ رودخانه‌های این منطقه از جمله رودخانه حصار، رودخانه خارزنج، رودخانه درونه، رودخانه سنگ نصوح، رودخانه شش‌طراز، رودخانه نابای، کال شور بشرویه، کال شور تربت حیدریه و کال سالار به این کویر منتهی می‌شوند. این کفه نمکی به صورت دریاچه فصلی می‌باشد که در بعضی سال‌ها بسیار پرآب می‌شود. چه در حالت خشک و نمکی و چه دریاچه‌ای بودن این پلایا مقصد گردشگران زیادی می‌باشد. از کفه نمکی بردسکن سالانه مقدار زیادی نمک خوراکی برداشت می‌شود که دارای خلوص بالایی نیز
نمک خوراکی برداشت می‌شود که دارای خلوص بالایی نیز هست. ارتفاع پست‌ترین نقطه این دریاچه از سطح آب‌های آزاد ۷۶۹ متر می‌باشد و وسعتی بیش از ۸ هزار هکتار دارد. موقعیت جغرافیایی. منطقه طبیعی کفه نمک در جنوب شهرستان بردسکن و در ۱۲ کیلومتری جنوب روستای رحمانیه در بخش شهرآباد قرار دارد این پهنه نمکی از سطح دریاهای آزاد ۸۰۵ متر ارتفاع دارد و با وسعت تقریبی ۷۸۸۸ هکتار متعلق به دوران سوم (کرتاسه) و چهارم (آئوسن) زمین‌شناسی است که با جهتی شمال شرقی ـ جنوب غربی در جنوب شهرستان بردسکن واقع شده و به‌طور کلی اتفاقات
جنوب شهرستان بردسکن واقع شده و به‌طور کلی اتفاقات زمین‌شناسی منطقه موجب پدید آمدن چشم‌اندازی زیبا از طبیعت بیابانی ـ کویری و رسوبات تبخیری نمکی شده است. اقلیم. این منطقه دشتی هموار است که در آن پستی و بلندی خاصی مشاهده نمی‌شود و از نظر اقلیمی در ناحیه گرم و خشک بیابانی قرار گرفته، تعداد ماه‌های خشک آن ۷ ماه و حدود ۹۵ روز در سال یخبندان است. گونه‌های گیاهی. هرچند که در این کفه نمکی امکان رشد گیاهان وجود ندارد، اما در حاشیه‌های این زیستگاه کویری گونه‌های گیاهی شورپسند از جمله سالسولا، سالیکورنیکم، گز،
گیاهی شورپسند از جمله سالسولا، سالیکورنیکم، گز، آتریپلکس رشد می‌کنند و همچنین گونه‌های مختلفی از پرندگان دیده می‌شوند. ویژگی‌ها. جلوه‌های زیبای بلورهای نمک در حال شکل‌گیری، تراکم ساختاری بلورهای نمک بر روی شنزارها، ایجاد چاله‌های نمکی و حوضچه‌های آب حاصل از تعریق خاک از دیگر ویژگی‌های منحصر به فرد این زیستگاه طبیعی است و آن را در کشور و منطقه به یک زیستگاه منحصر به فرد تبدیل کرده است. ثبت ملی. طبیعت زیبا و منحصر به فرد کفه نمکی بردسکن در ۸ دی ۱۳۹۰ به عنوان نخستین اثر طبیعی از استان خراسان رضوی در فهرست