payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شده پیشین را به دقت مطالعه کند، به تفاوت واضح بین مفاهیم «یهودی» و «غیریهودی» پی خواهد برد - و در نتیجه، او متوجه خواهد شد که چرا هلاخا بین آنها تفاوت قائل می‌شود. بارحییم در ادامه از آبراهام اسحاق کوک (۱۸۶۵–۱۹۳۵)، بنیانگذار یشیوا و اولین خاخام اعظم اشکنازی فلسطین اجباری بریتانیا نقل می‌کند: تفاوت روح یهود با تمام استقلال، امیال درونی، آرزوها، شخصیت و جایگاهش، و روح همه غیریهودیان، در تمام سطوحشان، از تفاوت بین روح یک انسان و روح حیوان، بیشتر و عمیق‌تر است؛ زیرا اختلاف در صورت اخیر از نظر کمیت است و تفاوت
زیرا اختلاف در صورت اخیر از نظر کمیت است و تفاوت در صورت اول از جهت کیفیت ذاتی است. سخنان مشابهی علیه یهودیان توسط خاخام سفاردی و رهبر مذهبی یهودیان ایران، عوادیه یوسف بیان شده است که در خطبه ای در سال ۲۰۱۰ بیان کرد که «تنها هدف خلق جنتیلها خدمت به یهودیان است». او گفت که غیریهودها یک هدف الهی را انجام می‌دهند: «چرا غیریهودیان نیاز داریم؟ آنها کار می‌کنند، شخم می‌زنند، درو می‌کنند. ما مانند افندی می‌نشینیم و غذا می‌خوریم. برای همین است که غیریهودیان آفریده شده‌اند.» این سخنان یوسف توسط بسیاری از سازمان‌های
این سخنان یوسف توسط بسیاری از سازمان‌های یهودی مانند اتحادیه ضد افترا (ADL) و کمیته یهودیان آمریکا به شدت مورد انتقاد قرار گرفتند. مناخیم کلنر، فیلسوف و پروفسور یهودی، از فرضیه برخی از یهودیان ارتدوکس مبنی بر وجود «شکاف هستی شناختی بین یهودیان و غیریهودیان» انتقاد می‌کند، که به عقیده او با آنچه تورات تعلیم می‌دهد، مخالف است. در کابالا. در کابالا یا عرفان یهودی معمولاً روح دارای سه مرحله در نظر گرفته می‌شود: بعضی توصیفهای دیگر معتقدند که دو مرحله دیگر از روح به نام چایا و عقیدا نیز وجود دارد. بعضی از
از روح به نام چایا و عقیدا نیز وجود دارد. بعضی از کابالیستهای معروف در طول تاریخ نظیر موسی لئونی نویسنده کتاب اصلی کابالا به نام زوهر معتقد بودند که جنتیلها فقط دارای قسمت نفش هستند و روح آنان مراحل بالاتر را ندارد. اسحاق لوریا کابالیست معروف نیز در نظر مشابهی نوشته است: در یهودیت حسیدی و کتاب اصلی آن، تانیا، نیز بر مسئله خوی شیطانی جنتیلها تأکید شده است. ربی شنوئر زلمان لیادی مؤسس فرقه حسیدی در کتاب تانیا نوشته است که جنتیلها مانند یهودیان دارای نفش هستند ولیکن ذات این خوی حیوانی در یهودیان و جنتیلها
ولیکن ذات این خوی حیوانی در یهودیان و جنتیلها متفاوت است و جنتیلها هیچگاه نمی‌توانند خود را از شیطانی بودن ذاتی خود بالا ببرند و به مرحله تقدس برسند. در فرهنگ یهودی. به‌دلیل درگیری زیاد بین یهودیان و جنتیل‌ها در گذر تاریخ بسیاری داستان‌ها در فرهنگ یهودی به این درگیری اشاره دارند. معمولاً در این داستان‌ها و لطیفه‌ها یهودی فردی باهوش و زیرک است که با زیرکی خود جنتیل قوی‌تر از نظر فیزیکی را مبحور می‌کند. معمولاً در این داستان‌ها جنتیل‌ها همیشه یهودستیز هستند. معمولاً جنتیل‌ها در تمام لطیفه‌های یهودی حضور
معمولاً جنتیل‌ها در تمام لطیفه‌های یهودی حضور دارند مانند نمونه‌های زیر: هیلل هالکین می‌نویسد: «جنتیل‌ها در قالب‌های یهودی بدون فکر عمل می‌کنند؛ ولیکن یهودیان قبل از هر کاری فکر می‌کنند.» در بعضی از این لطیفه‌ها زنان غیریهودی (جنتیل)، شیکسا نامیده می‌شوند. معمولاً شیکسا فردی است که از نظر اخلاقی بی‌بند و بار بوده و با مردان زیادی رابطه جنسی دارد. گاهی اوقات یهودی که قوانین یهودی را رعایت نکند در فرهنگ یهودیان برای مسخره کردن جنتیل یا شیکسا نامیده می‌شود. در زمان فعلی. با گرویدن جنتیل‌ها به مسیحیت و اسلام
زمان فعلی. با گرویدن جنتیل‌ها به مسیحیت و اسلام بسیاری قوانین ضد جنتیلی که مربوط به بت‌پرستی جنتیل‌ها بوده است، امروزه دارای اهمیت کمتری است. همچنین بسیاری نوشتارهای جنتیل‌ستیزانه مربوط به درگیری‌های شدید بین یهودیان و جنتیل‌ها در قرون وسطی بوده است و با کاهش درگیری‌ها بین یهودیان و جنتیل‌ها بسیاری نوشتارها دارای اهمیت کمتری است. در مسیحیت. در اوائل مسیحیت این بحث بین مسیحیان اولیه وجود داشت که آیا آن‌ها باید تعلیمات عیسی مسیح را بین خود نگه دارند یا آن را در بین جنتیلها نیز گسترش دهند. نظر حواریون از جمله
بین جنتیلها نیز گسترش دهند. نظر حواریون از جمله پطرس این بود که مسیحیت باید به‌طور کامل در چهارچوب قوانین یهودی باقی بماند و ختنه شدن مسیحیان لازم است؛ ولیکن شائول طرسوسی عقیده داشت که ختنه شدن برای رستگاری لازم نیست. از این رو معمولاً از پولس به عنوان پیغامبر جنتیلها یاد می‌شود. در عهد جدید لغت جنتیل مورد استفاده قرار گرفته است. در بعضی استفاده‌ها مانند عهد قدیم جنتیل به معنی غیریهودی به کار رفته است: در اسلام. محمد مارمادوک پیکتال در ترجمهٔ معروف قرآن خود به زبان انگلیسی لغت «امی» در آیهٔ ۷۵ سوره آل
خود به زبان انگلیسی لغت «امی» در آیهٔ ۷۵ سوره آل عمران را به لغت انگلیسی «جنتیل» ترجمه کرده است. لغت «امی» شش بار در قرآن تکرار شده است ولیکن پیکتال تنها در آیه فوق آن را به عنوان معادل برای جنتیل به کار برده است. بسیاری دیگر از مسیحیانی که قرآن را مورد بررسی قرار دادند نیز نظر مشابهی در مورد لغت امی داشته‌اند. به عنوان مثال ادوارد هنری پالمر شرق‌شناس قرن ۱۹ انگلیسی در ترجمه قرآن خود آیه دوم سوره جمعه را به صورت زیر ترجمه کرده است: پالمر مانند پیکتال هر شش بار لغت امی را به معنی جنتیل ترجمه نکرده است ولیکن
لغت امی را به معنی جنتیل ترجمه نکرده است ولیکن نظر او در پاورقی آیه ۳ سوره ۱۹ نشاندهنده دید او در مورد این لغت است : ادوارد ویلیام لین شرق‌شناس انگلیسی نیز نظر مشابهی در مورد لغت امی نوشته است: جان میدوز رادول که قرآن را به انگلیسی ترجمه کرده است در پاورقی آیه ۱۵۷ سوره ۵۲ نوشته است که لغت امی معادل لغت عبری گویم است و توسط یهودیان به کسانی که کتاب خدا را نمی‌دانستند گفته می‌شد. الوود موریس وری نوشته است : بعضی علمای مسلمان نیز با نظر شرق شناسان مسیحی موافق بوده‌اند. به‌طور مثل محمد حمیدالله در ترجمه
موافق بوده‌اند. به‌طور مثل محمد حمیدالله در ترجمه فرانسوی قرآن خود آیه ۱۵۷ سوره ۷ را به صورت جنتیل ترجمه کرده است. محمد شحرور نیز در کتاب الکتاب والقرآن نوشته است که پیامبر امی به معنی پیامبر جنتیل است. سیدابوالاعلی مودودی نیز آیه ۲ سوره جمعه را به صورت زیر ترجمه کرده است: مودودی در پاورقی این آیه نوشته است که یهودیان پیامبر اسلام را امی می‌خواندند زیرا خود را به صورت نژادی از محمد برتر می‌دیدند و معتقد بودند پیامبری از بین جنتیلها ممکن نیست برگزیده شود. با این وجود اکثریت قریب علمای اسلام معتقد هستند که
این وجود اکثریت قریب علمای اسلام معتقد هستند که لغت امی به معنی درس نخوانده است و ارتباطی با لغت جنتیل ندارد.
دانشگاه ملی ایران در سال ۱۳۳۸ خورشیدی به دستور محمدرضا پهلوی و توسط علی شیخ‌الاسلام تأسیس شد و تا پیش از سال ۱۳۶۲ با این نام خوانده می‌شد. علی‌رغم افتتاح رسمی در اسفند ۱۳۳۹، پذیرش دانشجو در مهر ۱۳۳۹ و توسط دانشکده‌های معماری و شهرسازی و علوم بانکداری که اولین دانشکده‌های دانشگاه بودند انجام شد. در خرداد ۱۳۶۲ ستاد انقلاب فرهنگی وقت با تغییرنام دانشگاه از «دانشگاه ملی ایران» به «دانشگاه شهید بهشتی» موافقت کرد. تاریخچه. مقدمات تأسیس. در سفر آذر ۱۳۳۳ محمدرضا شاه به ایالات متحدۀ آمریکا، علی شیخ‌الاسلام به‌عنوان
به ایالات متحدۀ آمریکا، علی شیخ‌الاسلام به‌عنوان نمایندۀ دانشجویان ایرانی سخنرانی کرد و پیشنهاد تأسیس دانشگاه ملی را به عنوان راهکاری برای جلوگیری از خروج جوانان ایرانی از کشور برای تحصیل به شاه ارائه کرد که مورد موافقت قرار گرفت. نام ملی در زمان پهلوی به مؤسسات آموزشی گفته می‌شد که غیردولتی بودند و به‌وسیلۀ دریافت شهریه از متقاضیان آموزش و خارج از بودجه دولت اداره می‌شدند. روزنامۀ "اطلاعات" در سرمقالۀ روز ۲۰ مرداد ۱۳۴۴ خود نوشت: پس از آن با حکم شاه شیخ‌الاسلام مأمور شد در اروپا و آمریکا دربارهٔ
شیخ‌الاسلام مأمور شد در اروپا و آمریکا دربارهٔ دانشگاه‌های غیردولتی مطالعه کند. در سال ۱۳۳۸ در دیداری که بین شاه و چند تن از استادان دانشگاه که در راس آن‌ها جهانشاه صالح رئیس دانشگاه تهران قرار داشتند، بار دیگر پیشنهاد تأسیس دانشگاه ملی مطرح شد، هر چند از نتایج این مذاکرات اطلاعی در دست نیست. در همین سال علی شیخ‌الاسلام به ایران بازمی‌گردد و با کسب موافقت نهایی محمدرضا پهلوی دهم آذر ۱۳۳۸ «دبیرخانه دانشگاه ملی» را در خانه خود در خیابان رامسر تهران به‌طور غیررسمی به راه می‌اندازد. ۲۹ اسفند ۱۳۳۸ با فرمان شاه
به راه می‌اندازد. ۲۹ اسفند ۱۳۳۸ با فرمان شاه و موافقت حسین علا، «وزیر دربار»، دبیرخانه دانشگاه ملی به ساختمانی واقع در خیابان پاستور پلاک ۵۷ منتقل می‌شد. این ساختمان از املاک وزارت دربار بود که در اختیار شجاع‌الدین شفا رئیس کمیته تهیه مقدمات جشن‌های ۲۵۰۰ ساله بود. کار دبیرخانه تهیه اطلاعاتی مربوط به سوابق تحصیلی فارغ‌التحصیلان بی‌کار اروپا و آمریکا و تهیه مقدمات تأسیس دانشگاه بود. با آشکار شدن اندیشه تأسیس دانشگاه ملی مخالفت‌های زیادی با آن مجامع دانشگاهی آغاز شد. کسانی مانند «احمد فرهاد» رئیس دانشگاه
آغاز شد. کسانی مانند «احمد فرهاد» رئیس دانشگاه تهران و «میمندی نژاد» رئیس دانشکده دامپزشکی و عبدالله ریاضی رئیس دانشکده فنی و رئیس مجلس شورای ملی از مخالفان سرسخت تأسیس این دانشگاه بودند. میمندی نژاد در مصاحبه‌ای که در تاریخ ۱۱ اسفند ۱۳۳۸ در روزنامه کیهان منتشر شد فکر تأسیس دانشگاه ملی را اندیشه‌ای نابجا دانست و گفت: «دانشگاه تهران هنوز کامل نشده است اگر ملت فکر تأسیس دانشگاه ملی (غیردولتی) هستند که می‌تواند وضع دانشگاهی را بهتر سازد، باید همین دانشگاه موجود را ترقی و تکامل دهد.» علی‌رغم مخالفت‌های فراوان،
را ترقی و تکامل دهد.» علی‌رغم مخالفت‌های فراوان، با حمایت پهلوی دوم، تأسیس دانشگاه ملی با جدیت پیگیری شد. هیئت مؤتمنین دانشگاه با عضویت وزیر دربار شاهنشاهی (حسین علا) مدیر عامل بنیاد پهلوی، وزیر فرهنگ یک نفر از نمایندگان مجلس سنا، دو نفر از نمایندگان مجلس شورای ملی، مدیر کل بانک ملی ایران رئیس اتاق بازرگانی رئیس دانشگاه ملی ایران و سه نفر از شخصیت‌های علمی اقتصادی کشور تشکیل شد. در سال ۱۳۳۹ اساسنامه دانشگاه توسط هیئت مؤتمنین تصویب شد. در ۸ آبان ۱۳۳۹ این اساسنامه مورد تصویب شورای عالی فرهنگ قرار گرفت.
اساسنامه مورد تصویب شورای عالی فرهنگ قرار گرفت. اساسنامه دانشگاه ملی دارای پنج فصل و بیست و دو ماده بود. براساس ماده نخست نام دانشگاه «دانشگاه ملی ایران» و براساس ماده دوم مقر اصلی آن تهران بود. به موجب ماده سوم اساسنامه دانشگاه، این دانشگاه از تاریخ تأسیس دارای دو دانشکده بانکداری و علوم مالی اقتصادی و دانشکده معماری بود. سال‌های اولیه. در پی انتشار اساسنامه دانشگاه، خبر پذیرش ۲۰۰ نفر دانشجو برای اولین سال تحصیلی در دو دانشکده اعلام شد. دانشگاه ملی از نیمه دوم مهر ۱۳۳۹ در یک ساختمان استیجاری نزدیک دوراهی
دوم مهر ۱۳۳۹ در یک ساختمان استیجاری نزدیک دوراهی یوسف آباد دانشگاه ملی فعالیت خود را آغاز کرد در ۲۵ بهمن ۱۳۳۹ مراسم افتتاح دانشگاه ملی با حضور شاه و فرح پهلوی برگزار شد. در سالهای اولیه تأسیس دانشگاه ملی دریافت شهریه از دانشجویان مهم‌ترین منبع تأمین هزینه‌های دانشگاه ملی محسوب می‌شد اگر چه مبالغی کمک دولتی نیز توسط دانشگاه دریافت می‌شد. بعد از چند سال با موافقت شاه و دستور حسن ارسنجانی وزیر کشاورزی وقت یک میلیون و پانصد هزار متر از زمین‌های سعادت آباد و ۱۰ هزار متر از زمین‌های بالای میدان ونک و ۷۰ هزار متر
متر از زمین‌های بالای میدان ونک و ۷۰ هزار متر زمین خالصه مجاور اوین درکه برای اجرای ساختمان دانشگاه ملی در نظر گرفته می‌شود. مراسم کلنگ زنی عملیات ساختمانی دانشگاه ملی با حضور فرح پهلوی و علی شیخ‌الاسلام و انوشیروان پویان، هوشنگ نهاوندی و تعدادی از شخصیت‌های علمی کشور در منطقه بالای اوین درکه برگزار شد. شیخ‌الاسلام که دانشگاه ملی را بنا گذاشت به تدریج کسانی که در آمریکا تحصیل کرده بودند را به دانشگاه کشاند. هیئت علمی اولیه این دانشگاه کم و بیش دانش‌آموختگان دانشگاه‌های آمریکایی بودند. فرخ‌رو پارسا، در
دانشگاه‌های آمریکایی بودند. فرخ‌رو پارسا، در سال‌های آغازین کار دانشگاه، عهده‌دار سِمَت مدیر کلی دبیرخانه دانشگاه ملی ایران بود که با این سِمَت وی نخستین مدیر کل زن در ایران شد. در این نهاد، شیخ‌الاسلام سعی داشت بخشی از جامعه نخبگان ایرانی را که عمدتاً از طبقه متوسط جامعه بود به آنجا بکشاند. در چنین شرایطی که جامعه علمی دانشگاه ملی عمدتاً دانش‌آموختگان آمریکا بودند و دانشجویان از افراد متمول و طبقه متوسط جامعه در کنار هم گرد آمده بودند و در واقع جامعه جدیدی از طبقه سیاسی آن زمان را تشکیل دادند. با تمام این
از طبقه سیاسی آن زمان را تشکیل دادند. با تمام این مسائل دانشگاه ملی ایران به دلیل نوپا بودن و نیز دریافت شهریه در اولویت‌های مرتبه پایین متقاضیان تحصیلات دانشگاهی حتی در مورد افرادی که از تمکن مالی برخوردار بودند قرار می‌گرفت. در مدت پنج سال ریاست شیخ‌الاسلام علاوه بر دانشکده اقتصاد و معماری دانشکده پزشکی ۱۳۴۰ زبان‌های خارجی ۱۳۴۱، علوم ۱۳۴۲، دندانپزشکی ۱۳۴۴، راه‌اندازی شد. پس از شیخ‌الاسلام عبدالعلی جهانشاهی و سپس علی اکبر بینا به ریاست دانشگاه ملی منصوب شد. در زمان ریاست علی‌اکبر بینا دانشکده حقوق
شد. در زمان ریاست علی‌اکبر بینا دانشکده حقوق راه‌اندازی شد. پس از وی محمد علی مجتهدی (مؤسس دانشگاه صنعتی شریف) و سپس انوشیروان پویان به ریاست دانشگاه ملی منصوب شدند. پس از پویان نیز به ترتیب احمد هوشنگ شریفی، عباس صفویان و احمد قریشی ریاست دانشگاه را بر عهده گرفتند. در این سال‌ها دانشکده علوم زمین و دانشکده جامع انفورماتیک و دانشکده روان‌شناسی ساخته و وارد دایره مراکز علمی کشور شد. عمومی شدن دانشگاه در سال ۱۳۵۳. مهترین تحول در تاریخ دانشگاه در سال ۱۳۵۳ رقم خورد، هنگامی که دولت وقت به پشتوانه درآمدهای نفتی
خورد، هنگامی که دولت وقت به پشتوانه درآمدهای نفتی اقدام به پرداخت شهریه موسسات آموزشی ملی (خصوصی) و رایگان کردن آن‌ها نمود. این امر سبب شد تا بافت دانشجویی دانشگاه برهم خورده و دانشجویان از طبقات مختلف و شرایط گوناگون از طریق کنکور سراسری وارد این دانشگاه شوند و بدین ترتیب دانشگاه عملاً به صورت یک دانشگاه عمومی مانند سایر دانشگاه‌ها درآمد. تغییرات پس از انقلاب اسلامی. پس از انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۸ به موجب قانونی که در شورای انقلاب تصویب شد دانشگاه ملی، دانشگاهی دولتی اعلام شد (قبل از انقلاب دانشگاه
دانشگاهی دولتی اعلام شد (قبل از انقلاب دانشگاه غیردولتی و خصوصی محسوب می‌شد) و در خرداد ۱۳۶۲ ستاد انقلاب فرهنگی با تغییر نام دانشگاه از «ملی ایران» به «شهید بهشتی» موافقت کرد. در سال ۱۳۶۴ بر اساس مصوبه دولت جمهوری اسلامی مبنی بر تأسیس وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی مراکز درمانی و دانشکده‌های پزشکی و پیراپزشکی از دانشگاه شهید بهشتی منفک و با نام دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی فعالیت خود را آغاز کردند.
گربه‌ها یک تئاتر موزیکال با آهنگسازی اندرو لوید وبر، بر پایه کتابی از تی. اس. الیوت است. این موزیکال ترانه استانداردی را به دنیای موسیقی معرفی کرد به نام خاطره. این موزیکال ابتدا در سال ۱۹۸۱ در تئاتر وست اند و در ۱۹۸۲ در برادوی روی صحنه رفت که هر دو توسط ترور نون کارگردانی شده‌بود. طراحی رقص نیز بر عهده گیلین لین بود. گربه‌ها برنده جایزه‌های بسیار مانند جایزه تونی برای بهترین موزیکال گردید. اجرای لندن آن بیست و یک سال به طول انجامید و اجرای برادوی هجده سال که در نوع خود رکورد محسوب می‌شود. الین پیگ و بتی
که در نوع خود رکورد محسوب می‌شود. الین پیگ و بتی باکلی هر دو با این موزیکال اجراهای بسیاری داشتند. داستان این موزیکال دربارهٔ گربه‌هایی به نام جلیکلز است و آنها در شبی تصمیم می‌گیرند که کدام گربه بر لایه هوی‌ساید جلوس کند و زندگی به یک زندگی نو بازگردد. این اجرا از نظر زمان روی صحنه بودن دومین اجرا در تاریخ برادوی و چهارمین در تاریخ اجرای وست اند است. همچنین این تئاتر به بیست زبان ترجمه شده‌است و یک فیلم به همین نام از آن ساخته شده‌است. منابع. Wikipedia contributors, "Cats (musical)," Wikipedia, The Free
"Cats (musical)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Cats_(musical)&amp;oldid=503206956 (accessed July 23, 2012).
اروینگ گافمن (زادهٔ ۱۱ ژوئن ۱۹۲۲ - مرگ ۱۹ نوامبر ۱۹۸۲) جامعه‌شناس آمریکاییِ زادهٔ کاناداست. مشهورترین اثرش "نمود خود در زندگی روزمره" نام دارد. زندگی. گافمن در ۱۱ ژوئن ۱۹۲۲ در یکی از شهرهای ایالت آلبرتای کانادا به دنیا آمد. تحصیلات خود را تا مقطع لیسانس در دانشگاه تورنتو گذراند و سپس به آمریکا مهاجرت کرد. مدارک فوق لیسانس و دکترای خود را به ترتیب در سال‌های ۱۹۴۹ و ۱۹۵۳ از دانشگاه شیکاگو در دو رشتهٔ جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی اجتماعی دریافت کرد. از سال ۱۹۵۸ به عضویت هیئت علمی گروه جامعه‌شناسی سیاسی دانشگاه
به عضویت هیئت علمی گروه جامعه‌شناسی سیاسی دانشگاه برکلی در کالیفرنیا درآمد و ظرف مدت کمتر از چهار سال به درجهٔ استاد تمامی رسید. وی تا سال ۱۹۶۸ در دانشگاه برکلی ماند و در آنجا در کنار چهره‌های سرشناسی همچون دیوید ماتزا، کینگزلی دیویس، نیل اسملسر، و همچنین هربرت بلومر، یکی از قوی‌ترین گروه‌های جامعه‌شناسی دههٔ ۱۹۶۰ آمریکا را تشکیل داد. در سال ۱۹۶۸ با قبول عنوان استادی در رشته‌های جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی به دانشگاه پنسیلوانیا رفت و تا پایان عمر در آنجا به فعالیت خود ادامه داد. گافمن در سال ۱۹۸۱، یک سال قبل
خود ادامه داد. گافمن در سال ۱۹۸۱، یک سال قبل از مرگش، در شرایطی به ریاست انجمن جامعه‌شناسی آمریکا برگزیده شد که به علت بیماری و وخامت اوضاع جسمی قادر به ایراد خطابه ریاستش نبود. نظریات. اروینگ گافمن، یکی از معروف‌ترین نظریه پردازان کنش متقابل نمادین است. نظریهٔ او اگرچه عمدتاً دربارهٔ ارتباط رو در رو در گفتگوی روزمره و نیز مکالمات تلفنی است، اما می‌تواند برای اَشکال رسانه ای تعامل و ارتباط نیز مورد توجه و استفاده قرار بگیرد. وی در کتاب معرفیِ خود در زندگی روزمره (۱۹۹۰)، معرفیِ خود را شیوه‌هایی می‌داند که
روزمره (۱۹۹۰)، معرفیِ خود را شیوه‌هایی می‌داند که افراد و گروه‌ها برای عمل کردن و بیان و معرفی خودشان به دیگران به کار می‌گیرند. انسان‌ها ذاتاً خواهان دوست داشتن و دوست داشته شدن هستند. به علاوه، وقتی یک فرد یا بازیگر، نقشی را برای مخاطب در مواقع متفاوت بازی می‌کند، احتمالاً نوعی روابط اجتماعی را شکل می‌دهد.
قوی کوچک یا قوی توندرا گونه‌ای قو ساکن نیمکره شمالی است. این گونه دارای دو زیرگونه با نام‌های و است. نام این پرنده از نام نقاش و پرنده‌شناس انگلیسی، توماس بیویک، گرفته شده است. ویژگی‌های ریخت‌شناسی. زیرگونه Cygnus columbianus bewickii. این زیرگونه ریزجثه از قوها هستند. جمعیت‌های این قو در مناطق شرقی اندکی کوچکترند و بیشتر داده‌های مربوط به اندازه و جثه این پرنده مربوط به جمعیت‌های ساکن کشورهای غربی است. در حالت کلی این پرندگان وزنی میان ۳٫۴ تا ۷٫۸ کیلوگرم دارند؛ وزن میانگین در نرها ۶٫۴ کیلوگرم است و در
دارند؛ وزن میانگین در نرها ۶٫۴ کیلوگرم است و در ماده‌ها ۵٫۷ کیلوگرم. طول بدن ۱۱۵ تا ۱۴۰ سانتی‌متر است. هر بال ۴۶٫۹ تا ۵۴٫۸ سانتی‌متر طول دارد و به صورت میانگین طول بال در نرها ۵۱٫۹ و در ماده‌ها ۵۰٫۴ سانتی‌متر است. طول نوک ۱۰٫۲–۸٫۲ سانتی‌متر است با میانگینی برابر با ۹٫۱ سانتی‌متر. این زیرگونه در ظاهر همانندی بسیاری به قوی فریادکش دارد ولی از نظر جثه از آن کوچک‌تر است، نوک کوتاهتری دارد، و سرش گردتر است. الگوی رنگ بر روی نوک این پرندگان از قوهای فریادکش متنوع‌تر است اما بر خلاف قوی فریادکش بخش سیاه‌رنگ نمود
است اما بر خلاف قوی فریادکش بخش سیاه‌رنگ نمود بیشتری از بخش زرد رنگ دارد. زیرگونه Cygnus columbianus columbianus. این زیرگونه دارای وزنی برابر ۹٫۵–۴٫۲ کیلوگرم است که میزان میانگین آن در نرها به ۷٫۳ و در ماده‌ها به ۶٫۴ کیلوگرم می‌رسد. طول بدن این قو ۱۵۰–۱۲۰ سانتی‌متر است. طول هر بال میان ۵۰ تا ۵۷ سانتی‌متر است که نزدیک به ۳ سانتی‌متر بیشتر از قوهای کوچک می‌شود. اندازه نوک به ۳٫۶ تا ۴٫۲ سانتی‌متر می‌رسد و رنگ آن به صورت کامل سیاه‌رنگ است با تنها نقطه زرد و کوچکی در انتهای نوک چسبیده به چشم‌ها که به رنگ زرد
در انتهای نوک چسبیده به چشم‌ها که به رنگ زرد دیده می‌شود. این نقطه بسیار کوچک است و به سختی می‌توان آن را از دور تشخیص داد. از این رو دو زیرگونه به آسانی از هم تشخیص‌پذیرند. تفاوت میان این زیرگونه و قوی شیپورچی ساکن آمریکای شمالی در اندازه بزرگتر این زیرگونه نسبت به شیپورچی و نیز درازی مشخص نوک به همراه سیاه بودن کامل آن است. این زیرگونه گاهی با نام «سوت‌زن» خوانده می‌شود، زیرا در هنگام مهاجرت با به هم زدن بال‌های نیرومند خود صدایی مانند سوت تولید می‌کند و کسانی که تا کیلومترها در اطراف باشند، آشکارا این
کسانی که تا کیلومترها در اطراف باشند، آشکارا این صدا را می‌شنوند. گستره و پراکندگی. همان‌گونه که از نامشان بر می‌آید، قوهای توندرا در مناطق توندرایی آمریکای شمالی، آلاسکا، و کانادا زندگی می‌کنند. آن‌ها در فصل زمستان و با سرد شدن هوا به سوی جنوب و ایالات متحده آمریکا مهاجرت می‌کنند. جمعیت‌های غربی این گونه در آلاسکا و یوکان زمستان را در کرانه غربی از جنوب آلاسکا تا کالیفرنیا و درون خاک آمریکا تا ایالت یوتا و جنوب‌تر تا نیو مکزیکو می‌گذرانند. جمعیت شرقی نیز زمستان‌ها در دریاچه‌های بزرگ و کرانه شرقی از مریلند
در دریاچه‌های بزرگ و کرانه شرقی از مریلند تا فلوریدا و تگزاس به سر می‌برند.
شیکسا (ییدیش: שיקסע) یک لغت ییدیش یا لهستانی است که به زبان انگلیسی وارد شده‌است. این لغت به معنای "زن غیریهود" است که معمولاً با دید منفی همراه است. معمولاً شیکسا به زن غیریهودی (جنتیل) گفته می‌شود که بسیار جذاب بوده و برای مردان یهودی برای دوستی یا ازدواج وسوسه‌آمیز است. از آنجا که در شریعت یهود، یهودی بودن از طریق مادر منتقل می‌شود بسیاری از روحانیون یهودی شیکساها را به عنوان خطری جدی برای بقای یهودیت میدانستند زیرا در صورت ازدواج مردان یهودی با آنان، فرزند این رابطه دیگر یهودی تلقی نمی‌شود. لغت شیکسا از
این رابطه دیگر یهودی تلقی نمی‌شود. لغت شیکسا از لغت عبری شکتز (שקץ sheketz) به معنای کثیف، فاسد و وسیله تنفربرانگیز گرفته شده‌است. همچنین بعضی فرهنگ لغت‌ها، لغت شیکسا را به عنوان لغت توهین‌آمیز تلقی می‌کنند.
هویت یهودی به یهودی بودن یا مرتبط با یهودیت یک فرد اشاره دارد. «چه کسی یهودی است؟» یک سؤال اساسی در مورد هویت یهودی است. این سؤال معمولاً در مورد این است که چه کسی یهودی تلقی می‌شود که خود شامل بخشهای فرهنگی، مذهبی، ژنتیکی و فردی است. این سؤال در زمان جنگ جهانی دوم توسط آلمان نازی بسیار پراهمیت گردید و قوانین نورنبرگ در رابطه با آن بودند. تعریف اینکه چه کسی یهودی است بر اساس نظر خود یهودیان درباره خودشان و نظر غیریهودیان (جنتیلها) در رابطه با آنان متفاوت است. این به دلیل آن است که یهودیت برخلاف اسلام و
است. این به دلیل آن است که یهودیت برخلاف اسلام و مسیحیت مخلوطی از دین، نژاد و تابعیت است و بسته به اینکه کدام قسمت مورد توجه قرار بگیرد تعریف آن متفاوت است. این مسئله مشکلات زیادی به خصوص در اسرائیل ایجاد کرده‌است. از سال ۱۹۶۲ دادگاههای زیادی در اسرائیل برای تشخیص یهودی بودن یک فرد تشکیل شده‌است. بر اساس میشنا که پایه و اساس تلمود است یک فرد یا بر اساس زاده شدن از مادر یهودی، یهودی است. از این رو برخلاف اسلام و مسیحیت کسی که از دین خارج شده باشد همچنان یهودی محسوب میگردد. راه دیگر یهودی بودن فرد بر اساس
محسوب میگردد. راه دیگر یهودی بودن فرد بر اساس گرویدن به یهودیت است. ولیکن یهودیت دین تبلیغی نیست و معمولاً یهودیان تمایلی به یهودی کردن بقیه مردم ندارند. از دید جامعه‌شناسی. هویت یهودی از دید جامعه‌شناسی نیز مورد بررسی قرار گرفته‌است. ایدو آبرام معتقد است که پنج دیدگاه در مورد هویت یهودی امروزی وجود دارد:
هادروسور سِتَبْرسور (به معنی سوسمار حجیم)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پسین می‌باشد که در ۷۵ تا ۷۴ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در آمریکای شمالی کشف شده‌است و در سال ۱۹۱۸ به وسیله جوزف لیدی نام‌گذاری شد. گونه خاص این جنس هادروسور فولکی نام دارد.
هالتیکوسور (به معنی سوسمار متحرک)، یک دایناسور گوشت‌خوار مربوط به دورهٔ تریاس پسین می‌باشد که در ۲۲۲ تا ۲۰۸ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در آلمان، وورتمبرگ کشف شده‌است و در سال ۱۹۰۸ به وسیله فردریش وان هیون نام‌گذاری شد. گونه خاص این جنس هالتیکوسور لونگوتارسوس نام دارد.
هاپلوکانتوسور (به معنی سوسمار تک خار)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ ژوراسیک پسین می‌باشد که در ۱۵۵ تا ۱۵۲ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در آمریکای شمالی کشف شده‌است و در سال ۱۹۰۳ به وسیله جان بل هاتکر نام‌گذاری شد. گونه خاص این جنس هاپلوکانتوسور پریسکوس نام دارد.
هارپیمیموس (به معنی تقلید کننده هارپی (هارپی در افسانه‌های یونانی یک هیولای زن – پرنده‌است))، یک دایناسور گوشت‌خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پیشین می‌باشد که در ۱۳۰ تا ۱۲۹ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در مغولستان کشف شده‌است و در سال ۱۹۸۴ به وسیله رینچن بارسبولد نام‌گذاری شد. گونه خاص این جنس هارپیمیموس اوکلادنیکووی نام دارد.
هسپروسور (به معنی سوسمار غربی)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ ژوراسیک پسین می‌باشد که در ۱۵۰ تا ۱۴۹ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در وایومینگ، ایالات متحده کشف شده‌است و در سال ۲۰۰۱ به وسیله کنث کارنپتر نام‌گذاری شد. گونه خاص این جنس هسپروسور مجوسی نام دارد.
هترودونتوسور یا ناجوردندان (به معنی سوسمار دندان‌متفاوت)، سرده‌ای از دایناسورهای گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ ژوراسیک پیشین بود که در ۱۹۹ تا ۱۹۶ میلیون سال پیش می‌زیست. تک‌گونه خاص این جنس هترودونتوسور توکی نام دارد. سنگوارهٔ این دایناسور در آفریقای جنوبی کشف شده‌است و در سال ۱۹۶۲ به وسیله کرومپتون و کاریس نام‌گذاری شد.
هیستریاسور (به معنی سوسمار ایسترین)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پیشین می‌باشد که در ۱۳۰ تا ۱۲۹ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در کرواسی کشف شده‌است و در سال ۱۹۹۸ به وسیله دالا وکیا نام‌گذاری شد. گونه خاص این جنس هیستریاسور بوسکارولی نام دارد.
هومالوسفال (به معنی سرصاف)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پسین می‌باشد که در ۸۰ تا ۷۹ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در مغولستان کشف شده‌است و در سال ۱۹۷۴ به وسیله ترسا ماریانسکا و هالژکا اوسمولسکا نام‌گذاری شد. گونه خاص این جنس هومالوسفال کالاثوکرکوس نام دارد.هومالوسفال 2 متر قد داشت .
هوپلیتوسور (به معنی سوسمار هوپلیت)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پیشین می‌باشد که در ۱۳۵ تا ۱۱۹ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در داکوتای جنوبی، ایالات متحده کشف شده‌است و در سال ۱۹۰۲ به وسیله فرددریک لوکاس نام‌گذاری شد. گونه خاص این جنس هوپلیتوسور مارشی نام دارد.
هوایانگوسور (به معنی سوسمار هوایانگو)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ ژوراسیک میانی می‌باشد که در ۱۷۰ تا ۱۶۹ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در چین کشف شده‌است و در سال ۱۹۸۲ به وسیله ژیمینگ دونگ نام‌گذاری شد. گونه خاص این جنس هوایانگوسور تایبائی نام دارد.
هیلائوسور (به معنی سوسمار ضربه‌ای)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پیشین می‌باشد که در ۱۴۰ تا ۱۳۶ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در اروپا کشف شده‌است و در سال ۱۸۳۳ به وسیله گیدئون مانتل نام‌گذاری شد. گونه خاص این جنس هیلائوسور آرماتوس نام دارد.
هیپاکروسور (به معنی سوسمار پایین بالا)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پسین می‌باشد که در ۷۵ تا ۶۷ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در آلبرتا، کانادا کشف شده‌است و در سال ۱۹۱۳ به وسیله بارنوم برون نام‌گذاری شد. گونه خاص این جنس هیپاکروسور آلتیسپینوس نام دارد.
هیپسلوسور (به معنی سوسمار برآمدگی بزرگ)، یک دایناسور گیاه‌خوار مربوط به دورهٔ کرتاسه پسین می‌باشد که در ۷۳ تا ۶۵ میلیون سال پیش می‌زیست. سنگوارهٔ این دایناسور در فرانسه کشف شده‌است و در سال ۱۸۶۹ به وسیله فیلیپ ماترون نام‌گذاری شد. گونه خاص این جنس هیپسلوسور پرسیکوس نام دارد.