payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فیلم‌های پیشین آرباکل لغو شود و سینماداران از این امر پیروی کردند. در دسامبر همان سال، تحت فشار عمومی، هیز تصمیم گرفت تا این ممنوعیت را لغو کند. اما آرباکل دیگر نتوانست نقشی را در سینما به عنوان بازیگر به‌دست‌آورد. بیشتر سینماداران هم همچنان از اکران فیلم‌های آرباکل خودداری کردند، که در حال حاضر هیچ نسخه‌ای از آنها باقی نمانده و فیلم گمشده محسوب می‌شوند. یکی از فیلم‌های بلند آرباکل که تا به امروز حفظ شده، "سال کبیسه" است که پارامونت پیکچرز به دلیل این رسوایی از اکران آن در ایالات متحده خودداری کرد و در
از اکران آن در ایالات متحده خودداری کرد و در نهایت در اروپا منتشر شد. با توقیف فیلم‌های آرباکل، در مارس ۱۹۲۲، کیتون توافق‌نامه‌ای را امضا کرد که سی و پنج درصد از تمام سودهای آتی شرکت تولید فیلمش، «باستر کیتون کامدی»، را به آرباکل بدهد، به این امید که وضعیت مالی او را کمی بهبود یابد. پیامدهای بعدی. در نوامبر ۱۹۲۳، مینتا دورفی درخواستی رسمی برای طلاق از آرباکل به اتهام بی‌سرپرست گذاشتن همسر و ترک نفقه داد که در ژانویه بعد، این حکم طلاق صادر شد. آنها از سال ۱۹۲۱ از هم جدا شده بودند، اگرچه دورفی همیشه می‌گفت
از هم جدا شده بودند، اگرچه دورفی همیشه می‌گفت که او دلپذیرترین مرد جهان است و آنها هنوز با هم دوست هستند. پس از یک دورهٔ مصالحه و آشتی کوتاه، دورفی بار دیگر در حالی که در دسامبر ۱۹۲۴ در پاریس بود، درخواست طلاقی دوباره داد. آرباکل در ۱۶ مه ۱۹۲۵ با دوریس دین ازدواج کرد. پس از این وقایع، آرباکل سعی کرد به فیلم‌سازی بازگردد، اما مقاومت این صنعت برای پخش و اکران تصاویر او همچنان پس از تبرئه‌اش ادامه داشت. او دوباره به اعتیاد به الکل روی آورد. به قول همسر اولش، «به نظر می‌رسد که راسکو تنها با یک بطری مشروب،
«به نظر می‌رسد که راسکو تنها با یک بطری مشروب، آرامش و آسایش پیدا می‌کند». کیتون سعی کرد با مشارکت دادن آرباکل در تولید فیلم‌هایش به وی کمک کند. آرباکل در نوشتن فیلم‌نامهٔ یکی از فیلم‌های کوتاه کیتون به نام "خیال‌پردازی‌ها" (۱۹۲۲) مشارکت داشت. گفته می‌شود که آرباکل صحنه‌هایی را در فیلم "شرلوک جونیور" (۱۹۲۴) کیتون کارگردانی کرده‌است، اما مشخص نیست چه مقدار از این صحنه‌ها در تدوین نهاییِ فیلم باقی مانده‌است. در سال ۱۹۲۵، فیلم کوتاه «"بررسی‌های شخصیتی"» کارتر دهیون که قبل از رسوایی فیلمبرداری شده بود، منتشر
دهیون که قبل از رسوایی فیلمبرداری شده بود، منتشر شد. آرباکل در کنار کیتون، هارولد لوید، رودولف والنتینو، داگلاس فربنکس و جکی کوگان در این فیلم ظاهر شد. در همان سال، در شماره اوت مجلهٔ "فتوپلی"، جیمز آر. کوئیرک نوشت: «دوست دارم ببینم که راسکو آرباکل به پرده سینماها بازمی‌گردد.» او همچنین گفت: «ملت آمریکا به مرام جوانمردی خود می‌بالد. ما دوست داریم که تمام دنیا به آمریکا به‌عنوان سرزمینی نگاه کنند که با هر انسانی، رفتار منصفانه‌ای می‌شود. آیا مطمئن هستید که با راسکو آرباکل امروز یک چنین رفتاری می‌شود؟ من که
راسکو آرباکل امروز یک چنین رفتاری می‌شود؟ من که مطمئن نیستم.» نام مستعار ویلیام گودریچ. سرانجام آرباکل با نام مستعار «ویلیام گودریچ» به عنوان کارگردان مشغول به کار شد. نویسنده‌ای به نام دیوید یالوپ، نامِ کاملِ پدرِ آرباکل - ویلیام گودریچ آرباکل - را به‌عنوان الهام‌بخش نامِ مستعارِ وی ذکر می‌کند. بنابر بر روایتی دیگر، باستر کیتون - یک ایهام‌پرداز دیرین - پیشنهاد می‌کند که آرباکل با نام مستعار «ویل بی. گود» کارگردانی کند. آرباکل نام مستعار رسمی‌تر «ویلیام گودریچ» را به کار گرفت. خود کیتون این روایت را طی
گودریچ» را به کار گرفت. خود کیتون این روایت را طی مصاحبه‌ای ضبط‌شده با کوین براونلاو در دهه ۱۹۶۰ بیان کرد. بین سال‌های ۱۹۲۴ و ۱۹۳۲، آرباکل تعدادی فیلم کوتاه کمدی را با نام مستعارش برای شرکت «اِجوکِـیشنال پیکچرز» کارگردانی کرد که در آن کمدین‌های کمتر شناخته‌شدهٔ آن روزگار حضور داشتند. لوئیز بروکس که نقش دخترک ساده‌دل را در فیلم "ویندی رایلی به هالیوود می‌رود" (۱۹۳۱) ایفا کرد، از تجربیات خود در کار کردن با آرباکل به براونلاو گفت: آرباکل هیچ تلاشی برای کارگردانی این فیلم نکرد. او فقط مثل یک مُرده روی صندلی
این فیلم نکرد. او فقط مثل یک مُرده روی صندلی کارگردانی‌اش نشست. او از زمان رسوایی که موجب آسیب به حرفه‌اش شد، بسیار نرم و آرام مُرده بود. اما برای من خیلی معرکه بود که برای ساختن این فیلم شکست‌خورده وارد پروژه شدم، و دریافتم که کارگردان فیلمم، راسکو آرباکل بزرگ است. آه، من همیشه فکر می‌کردم او در فیلم‌هایش محشر است. او یک رقصنده فوق‌العاده بود - در دوران اوج خود، یک رقصنده فوق‌العاده رقص‌های دونفره بود. [رقص با او] مثل غوطه خوردن در بازوان یک دونات بزرگ بود - واقعاً لذت بخش. از جمله پروژه‌های کارگردانی
بود - واقعاً لذت بخش. از جمله پروژه‌های کارگردانی قابل توجه دیگر با نام مستعار گودریچ، "محموله ویژه" (۱۹۲۷) با بازی ادی کانتور بود که توسط پارامونت منتشر شد و ویلیام پاول و جوبینا رالستون در آن نقش‌آفرینی کردند. پرمخاطب‌ترین پروژه او مسلماً "آسیاب سرخ" بود که در سال ۱۹۲۷ با بازی ماریون دیویس منتشر شد. کافه پلَنتِـیشن راسکو آرباکل. آرباکل و دَن کومز (یکی از اولین شهرداران کال‌ور سیتی)، «باشگاه پلنتیشن» را در نزدیکی استودیوهای مترو گلدوین مایر در بلوار واشینگتن در ۲ اوت ۱۹۲۸ بازگشایی کردند و نامش را «کافه
در ۲ اوت ۱۹۲۸ بازگشایی کردند و نامش را «کافه پلَنتِـیشن راسکو آرباکل» گذاشتند، اما آرباکل کمی بعد سهم خود را فروخت و نام این محل ابتدا به «کافه پلَنتِـیشن جرج اولسن» و سپس «پلَنتِـیشن تریلر کورت» و سرانجام به «فورمن فیلیپس کانتی بارن دنس» تغییر یافت. طلاق دوم و ازدواج سوم. در سال ۱۹۲۹، دوریس دین درخواست طلاق از آرباکل را در لس آنجلس، به اتهام بی‌سرپرست گذاشتن همسر و همچنین بدرفتاری و خشونت تنظیم کرد. در ۲۱ ژوئن ۱۹۳۲، روسکو با آدی مک‌فیل (بعدها آدی اوکلی شلدون، ۱۹۰۵–۲۰۰۳) در ایری، پنسیلوانیا ازدواج کرد.
شلدون، ۱۹۰۵–۲۰۰۳) در ایری، پنسیلوانیا ازدواج کرد. بازگشت زودگذر و مرگ. در سال ۱۹۳۲، آرباکل با برادران وارنر قراردادی امضا کرد تا به نام اصلی خودش در مجموعه ای متشکل از شش فیلم کمدی دو حلقه‌ای نقش‌آفرینی کند و این فیلم‌ها در استودیو ویتافون در بروکلین فیلمبرداری شوند. این شش فیلم کوتاه، تنها آثار هستند که در آنها صدای ضبط‌شده‌ای از آرباکل وجود دارد. اَل سنت جان (خواهرزاده آرباکل) کمدین فیلم‌های صامت و لایونل استندر و شمپ هوارد در این فیلم با آرباکل همبازی هستند. یکی از فیلم‌ها ("حالت چطوره؟") شوخی‌ها و
هستند. یکی از فیلم‌ها ("حالت چطوره؟") شوخی‌ها و کمدی‌هایی مشابه با فیلم قدیمی‌تر آرباکل در سال ۱۹۱۷ با نام "شاگرد قصاب" دارد و در آن با کمدین وودویل «فریتس هیوبرت» در نقش دستیار و نوچه خود بازی کرده که لباسی شبیه به باستر کیتون بر تن کرده‌است. فیلم‌های کمدی ویتافون در ایالات متحده آمریکا بسیار موفق بودند، با این حال، زمانی که برادران وارنر تلاش کرد اولین فیلم این مجموعه ("آهای، پدر!") را در بریتانیا منتشر کند، هیئت سانسور فیلم بریتانیا به ماجرای رسوایی ده سال پیش اشاره کرد و از اعطای مجوز نمایش فیلم
ده سال پیش اشاره کرد و از اعطای مجوز نمایش فیلم خودداری نمود. در ۲۸ ژوئن ۱۹۳۳، آرباکل فیلمبرداری آخرین دو فیلمش را به پایان رسانده بود (که ۴ تای آنها پیش‌تر اکران شده بودند). روز بعد او برای نقش‌آفرینی در یک فیلم بلند با برادران وارنر قراردادی امضا کرد. شب آن روز، او با دوستانش بیرون رفت تا اولین سالگرد ازدواجش و همچنین قرارداد جدیدش با برادران وارنر را جشن بگیرد و نقل شده‌است که گفته بود: «این بهترین روز زندگی من است.» آرباکل اواخر همان شب دچار سکته قلبی شد و در خواب درگذشت. وی در هنگام مرگ ۴۶ سال سن
شد و در خواب درگذشت. وی در هنگام مرگ ۴۶ سال سن داشت. بیوه او آدی درخواست کرد که جسد او سوزانده شود، زیرا این وصیت و خواستهٔ آرباکل بود. میراث. بسیاری از فیلم‌های آرباکل، از جمله فیلم بلند "زندگی بزمی" (۱۹۲۰)، تنها به صورت نسخه‌های فرسوده با زیرنویس‌های غیرانگلیسی باقی ماندند. همچون بیشتر فیلم‌های آمریکایی که در دوران صامت تولید می‌شدند، در دو دهه اول هالیوود تلاش کمی برای حفظ نگاتیوها و نسخه‌های اصلی فیلم‌ها انجام شد و بسیاری از آنها از جمله فیلم‌های آرباکل، رسانه گمشده یا فیلم گمشده محسوب می‌شوند. با این
رسانه گمشده یا فیلم گمشده محسوب می‌شوند. با این حال، به احتمال زیاد به دلیل بدنامی‌ای که آرباکل در مورد تجاوز و مرگ ویرجینیا رَپی پیدا کرد، بسیاری از استودیوهای فیلم‌سازی می‌خواستند از هرگونه واکنش منفی اجتناب کنند و در نتیجه تمام فیلم‌های باقی‌مانده‌ای را که او در آنها نقش اصلی را داشت، نابود کردند. در اوایل قرن بیست و یکم، برخی از سوژه‌های کوتاه آرباکل (به ویژه آنهایی که چاپلین یا کیتون در آن نقش‌آفرینی می‌کردند) بازسازی شده و به‌صورت دی‌وی‌دی منتشر شدند و حتی در سینماها به نمایش درآمدند. امروزه تأثیر
و حتی در سینماها به نمایش درآمدند. امروزه تأثیر اولیه او بر کمدی اسلپ‌استیک آمریکایی به‌طور گسترده‌ای پذیرفته شده‌است. به سبب مشارکت‌های او در در صنعت سینما، در سال ۱۹۶۰ میلادی - حدود ۲۷ سال پس از مرگش - ستاره یادبودی برایش در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود واقع در پلاک ۶۷۰۱ بلوار هالیوود نصب شد. در فرهنگ عامه. نیل سداکا در ترانهٔ «فیلم‌های صامت» در آلبوم "ظهور" خود در سال ۱۹۷۱ به نام آرباکل در کنار هنرمندان دیگری چون چارلی چاپلین، باستر کیتون، استن لورل و اولیور هاردی اشاره می‌کند. از فیلم "مهمانی وحشی" به
هاردی اشاره می‌کند. از فیلم "مهمانی وحشی" به کارگردانی جیمز آیووری بارها به اشتباه، به‌عنوان نمایشی از رسوایی آرباکل-رپی یاد شده‌است در حالی که این فیلم، در واقع بر اساس شعری روایی اثر جوزف مانکیور مارچ در سال ۱۹۲۶ ساخته شد. در این فیلم، جیمز کوکو یک کمدین فیلم‌های صامت به نام «جالی گریم» را به‌تصویر می‌کشد که در حال سقوط حرفه‌ای است، اما ناامیدانه در حال تلاش برای بازگشت است. راکل ولش نقش معشوقه‌اش را بازی می‌کند که در نهایت او را تهییج می‌کند که به او شلیک کند. این فیلم به‌ظاهر، اقتباسی آزاد از تصورِ
شلیک کند. این فیلم به‌ظاهر، اقتباسی آزاد از تصورِ نادرستی است که پیرامون رسوایی آرباکل وجود داشت، اما تقریباً هیچ شباهتی به حقایق مستند پروندهٔ او ندارد. در فیلم "والنتینو" (۱۹۷۷) به کارگردانی کن راسل، رودلف نوریف نقش ستارهٔ سینمای صامت رودولف والنتینو را ایفا می‌کند که در یک کلوپ شبانه در مقابل یک سلبریتی به‌شدت چاق، نفرت‌انگیز و لذت‌جو به نام «آقای چاقالو» (با بازی ویلیام هوتکینز) می‌رقصد. این شخصیت کاریکاتوری از آرباکل بود که ریشه در دیدگاه عموم مردم نسبت به وی داشت و از پوشش مطبوعاتی گسترده از اتهام
به وی داشت و از پوشش مطبوعاتی گسترده از اتهام تجاوز جنسی او به رَپی نشات می‌گرفت. در این صحنه، والنتینو ستارهٔ سینما جین آکر (با بازی کارول کین) را از روی میزی که روبروی «آقای چاقالو» قراردارد، بلند کرده و با او می‌رقصد و این کارش موجب خشم این ستارهٔ فاسد می‌گردد و او را دچار سکته می‌کند. کریس فارلی پیش از مرگش در سال ۱۹۹۷، برای بازی در نقش آرباکل در یک فیلم زندگی‌نامه‌ای ابراز علاقه کرده بود. مطابق کتاب زندگی‌نامه «"نمایش کریس فارلی: زندگی‌نامه در سه پرده"» (۲۰۰۸)، فارلی و دیوید ممت توافق کردند که روی
(۲۰۰۸)، فارلی و دیوید ممت توافق کردند که روی اولین نقش دراماتیک فارلی با یکدیگر همکاری کنند. در سال ۲۰۰۷، کارگردان کوین کانر ساخت فیلمی به نام "زندگی بزمی" را بر اساس زندگی آرباکل طرح‌ریزی کرد و قرار بود کریس کاتان و پرستون لیسی در آن نقش آفرینی کنند. با این حال، پروژه متوقف شد. همچون فارلی، دو کمدین دیگر، جان بلوشی و جان کندی، قصد داشتند در نقش آرباکل بازی کنند، اما هر دوی آنها پیش از ساخت یک فیلم زندگی‌نامه‌ای برای آرباکل درگذشتند. در نهایت فیلم فارلی به وینس وان همبازی او واگذار شد. در آوریل و مه ۲۰۰۶،
وینس وان همبازی او واگذار شد. در آوریل و مه ۲۰۰۶، موزه هنر مدرن در شهر نیویورک، ۵۶ فیلم و مروری یک‌ماهه از تمام آثار شناخته‌شدهٔ بازمانده از آرباکل را ارائه و کل مجموعه را دو بار به اکران گذاشت. آرباکل موضوع رمانی با عنوان «"من، چاقالو"» نوشته جری استال در سال ۲۰۰۴ است. «"روزی که خنده متوقف شد"» توسط دیوید یالوپ و «"فریم آپ! داستان ناگفتهٔ روسکو آرباکل"» اثر اندی ادموندز کتاب‌های دیگری در مورد زندگی آرباکل هستند. رمان «"رسوایی در بهشت برین"» نوشته گرت راجرز در سال ۱۹۶۳ نسخهٔ داستان‌گونه و خیالی رسوایی
در سال ۱۹۶۳ نسخهٔ داستان‌گونه و خیالی رسوایی آرباکل است. رستوران «آرباکل چاقالو» یک رستوران زنجیره‌ای با بن‌مایهٔ آمریکایی در بریتانیا بود که نامش را از راسکو آرباکل می‌گرفت. رمان «"باغ شیطان"» در سال ۲۰۰۹ بر اساس محاکمه‌های آرباکل نگاشته شده‌است. شخصیتِ اصلیِ داستانِ دشیل همت، یک کارآگاه از آژانس تحقیقاتی پینکرتون (آژانس تحقیقاتی) در سان فرانسیسکو در دوران برپایی محاکمه است. آلبوم سال ۲۰۱۲ نوئف‌اکس با نام «"حق‌به‌جانب"» دارای آهنگی به نام «من، چاقالو» دربارهٔ آرباکل است. رمان گرافیکی فرانسوی «"چاقالو:
آرباکل است. رمان گرافیکی فرانسوی «"چاقالو: نخستین سلطان هالیوود"»، اثر نادار و ژولین فِره، دوره‌ای از روزهای نخستین حضور آرباکل در هالیوود تا زمان مرگ او را به تصویر می‌کشد.
پاتریشا آرکت (؛ زاده ۸ آوریل ۱۹۶۸) بازیگر آمریکایی است. او که به خاطر نقش‌هایش در سینما و تلویزیون شناخته شده، برنده جوایز متعددی از جمله یک جایزه اسکار، یک جایزه بفتا، دو جایزه امی پرایم‌تایم و سه جایزه گلدن گلوب شده است. نخستین نقش بلند آرکت در فیلم فانتزی-ترسناک "" (۱۹۸۷) بود. پس از آن، نقش‌های اصلی در چندین فیلم مورد تحسین منتقدان ایفا کرد، از جمله "داستان عاشقانه واقعی" (۱۹۹۳)، "اد وود" (۱۹۹۴)، "لاس زدن با فاجعه" (۱۹۹۶)، "بزرگراه گمشده" (۱۹۹۷)، "سرزمین ناهموار" (۱۹۹۸)، "احیای مردگان" (۱۹۹۹) و
"سرزمین ناهموار" (۱۹۹۸)، "احیای مردگان" (۱۹۹۹) و "گودال‌ها" (۲۰۰۳). برای بازی در نقش مادری تنها در فیلم "پسرانگی" (۲۰۱۴)، که فیلمبرداری آن از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۴ طول کشید، آرکت برنده جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. در تلویزیون، او نقشی را در سریال درام ماوراءطبیعی "متوسط" (۲۰۰۵–۲۰۱۱) بازی کرد و در سال ۲۰۰۵ جایزه امی ساعات پربیننده برای بهترین بازیگر نقش اول زن در مجموعه تلویزیونی درام را دریافت کرد. برای نقش خود به عنوان کارمند زندان در مینی‌سریال "فرار از دانمورا" (۲۰۱۸) و نقش دی‌دی بلانچارد در
"فرار از دانمورا" (۲۰۱۸) و نقش دی‌دی بلانچارد در مینی‌سریال "تظاهر" (۲۰۱۹)، جوایز گلدن گلوب و همچنین جایزه امی پرایم‌تایم بهترین بازیگر نقش مکمل زن را برای سریال "تظاهر" دریافت کرد. او همچنین در سریال هیجان‌انگیز "جداسازی" (۲۰۲۲–اکنون) نقش‌آفرینی کرده است. اوایل زندگی. آرکت در سال ۱۹۶۸ در شیکاگو، ایالت ایلینوی، به دنیا آمد. پدرش، لوئیس آرکت، بازیگر و عروسک‌گردان بود و مادرش، برندا اولیویا «ماردی» (با نام خانوادگی قبل از ازدواج نوواک)، در زمینه هنر فعالیت داشت و به عنوان درمانگر کار می‌کرد. او از طریق پدرش
و به عنوان درمانگر کار می‌کرد. او از طریق پدرش با کاوشگر مری‌وثر لوئیس نسبت خانوادگی دوری دارد. پدر آرکت که پیش‌تر کاتولیک بود، به اسلام گرویده بود. مادر او یهودی بود و اجدادش از لهستان و روسیه مهاجرت کرده بودند. نام خانوادگی اصلی خانواده پدری او «آرکوئه» بود و آنها اصالت فرانسوی-کانادایی داشتند. پدربزرگ پدری‌اش، کلیف آرکت، کمدین بود. خواهر و برادرانش یعنی رزانا، ریچموند، آلکسیس و دیوید نیز بازیگر شدند. زمانی که آرکت کودک بود، والدینش پیشنهاد کردند دندان‌هایش را با براکت ارتودنسی اصلاح کند، اما او قبول
را با براکت ارتودنسی اصلاح کند، اما او قبول نکرد و گفت نمی‌خواهد ظاهر کاملی داشته باشد و «احساس می‌کرد این با آنچه در درونش بود، همخوانی ندارد.» برای مدتی خانواده‌اش در یک کمون در بنتونویل، ویرجینیا زندگی کردند. او گفته است هر چه بیشتر آنجا زندگی کردند، فقیرتر شدند و معتقد است این تجربه باعث شد که همدلی‌اش بیشتر شود. پدرش الکلی بود و مادرش رفتاری خشونت‌آمیز داشت. وقتی هفت ساله بود، خانواده به شیکاگو نقل مکان کردند و بعدها در لس آنجلس، کالیفرنیا ساکن شدند. او در مدرسه کاتولیک تحصیل کرد و گفته در نوجوانی
او در مدرسه کاتولیک تحصیل کرد و گفته در نوجوانی می‌خواسته راهبه شود. در ۱۴ سالگی، وقتی فهمید پدرش رابطه نامشروع دارد، از خانه فرار کرد و در لس آنجلس پیش خواهرش روزانا زندگی کرد. او پدرش را بازیگری معرفی کرده که در فیلم‌های صنعتی، تبلیغات و دوبله کار می‌کرد و بیشتر به خاطر نقش جی.دی. پیکت در سریال تلویزیونی "خانواده والتون" شناخته شده بود. قبل از اینکه به حرفه بازیگری روی بیاورد، آرکت قصد داشت ماما شود. زندگی شخصی. در ۲۰ سالگی، آرکت رابطه‌ای با پل روسی، موسیقی‌دان، داشت. آن‌ها یک پسر به نام انزو روسی داشتند
داشت. آن‌ها یک پسر به نام انزو روسی داشتند که در ۳ ژانویه ۱۹۸۹ به دنیا آمد. در آوریل ۱۹۹۵، آرکت با نیکلاس کیج ازدواج کرد (که بعدها در فیلم "احیای مردگان" در سال ۱۹۹۹ با هم هم‌بازی شدند). آن‌ها بعد از نه ماه از هم جدا شدند، اما تا زمانی که کیج در فوریه ۲۰۰۰ درخواست طلاق داد، همچنان به عنوان یک زوج در ملاء عام ظاهر می‌شدند. آرکت و بازیگر توماس جین در سال ۲۰۰۲ نامزد شدند. دخترشان، هارلو اولیویا کالیوپ جین، در ۲۰ فوریه ۲۰۰۳ به دنیا آمد. آرکت و جین در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۶ در پالازو کونتارینی در ونیز، ایتالیا، ازدواج
۲۰۰۶ در پالازو کونتارینی در ونیز، ایتالیا، ازدواج کردند. در ژانویه ۲۰۰۹، آرکت درخواست طلاق از جین را به دلیل اختلافات غیرقابل حل مطرح کرد، اما آنها به زودی آشتی کردند و آرکت در ۹ ژوئیه ۲۰۰۹ درخواست طلاق را پس گرفت. با این حال، در ۱۳ اوت ۲۰۱۰، نماینده جین اعلام کرد که آرکت و جین به دلیل «اختلافات غیرقابل حل» تصمیم به ادامه روند طلاق گرفته‌اند. طلاق در ۱ ژوئیه ۲۰۱۱ نهایی شد و آن‌ها به حضانت مشترک فرزندشان توافق کردند. آرکت تا سال ۲۰۱۴ رابطه‌ای با نقاش اریک وایت داشت. در ژانویه ۲۰۲۵، آرکت اعلام کرد که تقریباً
داشت. در ژانویه ۲۰۲۵، آرکت اعلام کرد که تقریباً دو سال است که مجرد است. انتقاد از دونالد ترامپ. آرکت در تظاهرات سال ۲۰۱۷ زنان علیه رئیس‌جمهور دونالد ترامپ شرکت کرد. وی که در سال ۲۰۲۰ برنده جایزه بازیگر زن نقش مکمل در تلویزیون گلدن گلوب شده بود در سخنرانی خود بعد از دریافت جایزه، از تهدید ترامپ علیه ایران انتقاد کرد.
آلن وولف آرکین (به ؛ ۲۶ مارس ۱۹۳۴ – ۲۹ ژوئن ۲۰۲۳) بازیگر، کارگردان، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. او کارش را در کمدی و تئاتر آغاز کرد. او در طول شش دهه فعالیت، افتخارات گوناگونی شامل یک جایزهٔ اسکار، یک جایزهٔ بفتا و یک جایزهٔ تونی کسب کرد. آرکین حرفه‌اش را با اجرا در کمدی نمایشی آغاز کرد و سپس در تئاتر برادوی به فعالیت پرداخت. او بابت بازی در نمایش "Enter Laughing" اثر جوزف استاین، برندهٔ جایزهٔ تونی بازیگر برگزیده در نمایش شد. او با بازی در نمایشن کمدی "Luv" در ۱۹۶۴ به برادوی
او با بازی در نمایشن کمدی "Luv" در ۱۹۶۴ به برادوی بازگشت و "پسران آفتاب" (۱۹۷۱) اثر نیل سایمون را کارگردانی کرد که برای آن نامزد جایزهٔ تونی شد. سنین جوانی و تحصیل. آرکین در ۲۶ مارس ۱۹۳۴ در بروکلین، نیویورک، به عنوان پسر دیوید آرکین، نقاش و نویسنده، و همسرش بئاتریس ورتیس، معلم، متولد شد. او در یک خانوادهٔ یهودی «بدون تأکید بر دین» بزرگ شد. پدربزرگ و مادربزرگ او مهاجران یهودی از اوکراین، روسیه و آلمان بودند. پدر و مادرش زمانی که آلن ۱۱ ساله بود به لس آنجلس نقل مکان کردند، اما اعتصاب ۸ ماههٔ هالیوود، به قیمت
مکان کردند، اما اعتصاب ۸ ماههٔ هالیوود، به قیمت کار پدرش به عنوان طراح صحنه تمام شد. در طول دههٔ ۱۹۵۰، والدین آرکین به کمونیست بودن متهم شدند و پدرش به دلیل امتناع از پاسخ دادن به سؤالات مربوط به ایدئولوژی سیاسی خود اخراج شد. دیوید آرکین اخراج را به چالش کشید، اما او تنها پس از مرگش تبرئه شد. آرکین که از ۱۰ سالگی دروس بازیگری را گذرانده بود، دانشجوی بورسیه در آکادمی‌های نمایشی مختلف شد، از جمله یکی از آکادمی‌هایی که توسط دانش‌آموز استانیسلاوسکی، بنیامین زماچ اداره می‌شد، که به آرکین رویکرد روان‌شناختی
زماچ اداره می‌شد، که به آرکین رویکرد روان‌شناختی بازیگری آموخت. آرکین از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۳ در کالج ایالتی لس آنجلس شرکت کرد. او همچنین در کالج بنینگتون شرکت کرد. کتاب‌شناسی. آرکین نویسندهٔ کتاب‌های بسیاری بود، از جمله روز سخت کار تونی (تصویرگر جیمز استیونسون، ۱۹۷۲)، وضعیت لمینگ (تصویرگر جوآن ساندین، ۱۹۷۶)، نیمه راه: سفر بازیگر به سوی خود (۱۹۷۹) و پاکسازی (۱۹۸۶ ادامه لمینگ). او دو کتاب خاطرات نیز منتشر کرد: یک زندگی بداهه (۲۰۱۱) و خارج از ذهن من (۲۰۱۸). آوازخوانی. او با دو دوستش، گروه فولک The Tarriers را
او با دو دوستش، گروه فولک The Tarriers را تشکیل داد که در آن آرکین آواز می‌خواند و گیتار می‌نواخت. اعضای گروه در سال ۱۹۵۶ آهنگ موفق گروه "The Banana Boat Song" را ساختند، یک بازسازی، با برخی اشعار جدید، از یک آهنگ سنتی جامائیکایی کالیپسو به همین نام، همراه با دیگری با عنوان "Hill and Gully Rider". 30] در همان سالی که نسخه موفق هری بلافونته شناخته شده بود، به شماره ۴ جدول مجله بیلبورد رسید. این گروه در سال ۱۹۵۷ در فیلم استثمار کالیپسو موج گرمای کالیپسو با خواندن "آهنگ قایق موز" و "چوکون" ظاهر شد. آرکین یکی
"آهنگ قایق موز" و "چوکون" ظاهر شد. آرکین یکی از اعضای گروه The Tarriers بود که آنها "سیندی، اوه سیندی" را ضبط کردند که در صدر جدول قرار گرفت. از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۸، آرکین با گروه فولکلور کودکان The Baby Sitters اجرا و ضبط کرد. او همچنین نقش دکتر پانگلوس را در اجرای کنسرت اپرت Candide اثر لئونارد برنشتاین در کنار Cunegonde مدلین کان اجرا کرد. در سال ۱۹۸۵، او دو انتخاب از جونز و اشمیت را در آلبوم Contemporary Broadway Revisited بن باگلی خواند. زندگی شخصی. آرکین سه بار ازدواج کرد که دو بار به طلاق منجر شد. او و
سه بار ازدواج کرد که دو بار به طلاق منجر شد. او و جرمی یافه (۱۹۶۱–۱۹۵۵) دو پسر داشتند: آدام آرکین، متولد ۱۹ اوت ۱۹۵۶، و متیو آرکین، متولد ۲۱ مارس ۱۹۶۰. او از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۴ با باربارا دانا بازیگر و فیلمنامه‌نویس ازدواج کرد. در سال ۱۹۶۷، آنها صاحب پسری به نام آنتونی (تونی) دانا آرکین شدند. در سال ۱۹۹۶، آرکین با روان درمانگر، سوزان نیولندر، ازدواج کرد که نام خانوادگی او را برای شخصیت خود نورمن نیولندر در روش کومینسکی برگزید. فیلم‌شناسی. از جمله فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است،
تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است، می‌توان به آثار زیر اشاره کرد:
پدرو گرگوریو آرمنداریز هستیگنز (۹ مه ۱۹۱۲–۱۸ ژوئن ۱۹۶۳) هنرپیشهٔ آمریکایی-مکزیکی است. آرمنداریز که دانش‌آموختهٔ دانشگاه ایالتی پلی‌تکنیک کالیفرنیا است نخستین فیلم وی رزاریو (۱۹۳۵) است. او در سال ۱۹۶۳ در سن پنجاه و یک سالگی بر اثر شلیک گلوله به سرش به زندگی خود خاتمه داد
آرلتی هنرپیشهٔ اهل فرانسه است که نخستین فیلم وی پانسیون میموزا (۱۹۳۵) است. از فیلمهای دیگرش "روز برمی‌آید"، "یکشنبه خنده‌دار" را می‌توان نام برد. نام تولد او لئونی باتیا بود.
مری آستور هنرپیشهٔ آمریکایی که نخستین فیلم وی "دوشیزه و گدا" (۱۹۲۱) بود. نام تولد او لوسیل واسکونسلوس لنگ‌هانگ بود. "دروغ بزرگ" و "شاهین مالت" (هر ۲ فیلم محصول ۱۹۴۱) از درخشان‌ترین فیلم‌های او هستند.
آنوک اِمِه (زاده ۲۷ آوریل ۱۹۳۲ – درگذشته ۱۸ ژوئن ۲۰۲۴) هنرپیشهٔ اهل فرانسه بود که نخستین فیلم وی "خانه زیر دریا" (۱۹۴۶) بود. نام او در زمان تولد فرانسواز سوریا بود. آنوک امه در ۱۸ ژوئن ۲۰۲۴، در سن ۹۲ سالگی درگذشت.
بریت الیزابت آندرشون (۱۱ نوامبر ۱۹۳۵ – ۱۴ آوریل ۲۰۱۹) شناخته شده با نام بیبی آندرشون هنرپیشهٔ سوئدی بود که بیشتر به خاطر همکاری‌اش با اینگمار برگمان شناخته می‌شود. ابتدای زندگی و حرفه. آندرسون در ، استکهلم از والدینی به نام‌های کارین (née مانسیون)، یک مددکار اجتماعی، و ژوزف آندرشون، یک تاجر، زاده شد. و در مدرسه درام ترسروس و در (۱۹۵۴–۱۹۵۶) بازیگری آموخت. پس از اتمام مدرسه، پیوستن به تئاتر دراماتیک سلطنتی در استکهلم را پذیرفت، که به مدت ۳۰ سال با آن همکاری کرد. اولین همکاری اش با اینگمار برگمن در سال ۱۹۵۱
کرد. اولین همکاری اش با اینگمار برگمن در سال ۱۹۵۱ بود، زمانی که با او در تبلیغات برای مواد شوینده «بریس» همکاری کرد. در دهه‌های ۱۹۵۰، ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، آندرشون در ده فیلم سینمایی و سه فیلم تلویزیونی به کارگردانی برگمان نقش آفرینی نمود. جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم کن ۱۹۵۸ را به خاطر بازی در فیلم "آستانه زندگی" مشترکاً همراه اینگرید تولین و ایوا دالبک دریافت نمود. در سال ۱۹۶۳، آندرشون برنده خرس نقره‌ای برای بهترین بازیگر زن در سیزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم برلین، به خاطر ایفای نقش معشوقه در فیلم
فیلم برلین، به خاطر ایفای نقش معشوقه در فیلم "ویلگوت خومان" شد. از میانه دهه ۱۹۶۰. تجسم عمیق او از پرستار آلما در سال ۱۹۶۶ در فیلم "پرسونا" منجر به افزایش نقش‌های پیشنهادی به او شد. در همان سال در مقابل جیمز گارنر و سیدنی پوآتیه، در فیلم وسترن خشن "دوئل در دیابلو" ظاهر شد. به همکار ی‌های بیشتر با برگمان ادامه داد، و همچنان‌که با جان هیوستن ("نامه کرملین" ۱۹۷۰) و رابرت آلتمن ("کوئین‌تت" ۱۹۷۹) کار کرد. نخستین کار او در تئاتر آمریکا در سال ۱۹۷۳ با ساخت دایره کامل اثر اریش ماریا رمارک بود. در سال ۱۹۹۰، او به
کامل اثر اریش ماریا رمارک بود. در سال ۱۹۹۰، او به عنوان یک کارگردان تئاتر در استکهلم به فعالیت پرداخت و چندین نمایش در به روی صحنه برد. در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ واوایل ۱۹۹۰، آندرشون بیشتر در تلویزیون و به عنوان یک بازیگر تئاتر کار می‌کرد، در این بین با برگمان نیز مانند دیگران کار می‌کرد. وی همچنین سرپرست یک پروژه انسان‌دوستانه تحت عنوان جاده ای به سارایوو بود. زندگی شخصی. در سال ۱۹۹۶، خودزندگینامهٔ ای تحت عنوان یک لحظه ، یا به معنای واقعی کلمه، یک چشم زدن) را به چاپ رساند. در ۱۹۶۰ او برای نخستین بار با کیل گرید
چاپ رساند. در ۱۹۶۰ او برای نخستین بار با کیل گرید کارگردان ازدواج کرد و سپس از او جدا شد. از او صاحب یک دختر به نام جنی شد. در سال ۱۹۷۸، با سیاستمدار و نویسنده پرل المارک ازدواج کرد و در سال ۱۹۸۱ از هم جدا شدند. آندرسون سپس در ۲۹ مه ۲۰۰۴ با گابریل مورا بازا ازدواج کرد. در سال ۲۰۰۹ او دچار سکته مغزی شد. و در فرانسه در بیمارستان بستری شد، و توانایی سخن گفتن را از دست داد. آندرشون در تاریخ ۱۴ آوریل ۲۰۱۹ در سن ۸۳ سالگی درگذشت. از وی یک دختر به نام جنی به یادگار مانده‌است. همکاری با برگمان. از جمله در فیلم‌های
مانده‌است. همکاری با برگمان. از جمله در فیلم‌های "مهر هفتم"، "توت فرنگی‌های وحشی"، "چهره"، "فلوت سحرآمیز"، "مصائب آنا"، "تماس" و "پرسونا" با اینگمار برگمان همکاری کرد. فیلمشناسی. آندرشون در فیلم‌های زیر بازی کرده‌است:
مایکل جورج آنسارا هنرپیشهٔ اهل ایالات متحدهٔ آمریکا بود که نخستین فیلم وی حادثه در عربستان (۱۹۴۴) است. آنسارا در فیلم محمد رسول‌الله به جای ابوسفیان ایفای نقش کرده‌است. آنسارا در ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۳ در کالاباساس کالیفرنیا درگذشت. اوایل زندگی ویرایش کنید مایکل جورج انصارا در روستای کوچکی در قیمومیت سوریه و لبنان به دنیا آمد و در دو سالگی خانواده اش به ایالات متحده مهاجرت کردند. [5] [6] او اهل سوریه بود . [7] خانواده انصارا قبل از نقل مکان به کالیفرنیا به مدت یک دهه در لاول، ماساچوست زندگی کردند . او ابتدا می‌خواست
در لاول، ماساچوست زندگی کردند . او ابتدا می‌خواست پزشک شود، اما پس از شروع کلاس‌های بازیگری در پاسادنا پلی‌هاوس برای غلبه بر کمرویی‌اش، اشتیاق به مجری شدن پیدا کرد. او در کالج شهر لس آنجلس تحصیل کرد و انصارا مدرک دانشیار هنر را از آنجا گرفت . [5] انصارا در طول جنگ جهانی دوم به عنوان یک پزشک در ارتش خدمت کرد . [7] گزیده فیلم‌شناسی. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که او در آن نقش داشته‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
شهرستان منراد، شهرستانی در ایالت ایلی‌نوی ایالات متحده امریکا و بر طبق سرشماری ۲۰۱۰ این شهرستان ۱۲۷۰۵ نفر جمعیت داشته‌است. رشد جمعیت این شهرستان از ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰، حدود ۱٫۸ درصد بوده است طبق سرشماری ۲۰۱۰، مساحت این شهرستان ۸۱۷ کیلومتر مربع وسعت داشته که از این مقدار ۰٫۳۲ درصد آب و ۹۹٫۶۸ درصد خشکی می‌باشد. این شهرستان در ۱۸۳۹ از شهرستان سنگامون جدا شد. این شهرستان نام خود را از پیره منراد نخستین ستوان حکومت ایلی‌نوی، گرفته‌است. همسایگان و راه‌ها. همسایگان این شهرستان عبارتند از: راه‌های اصلی این شهرستان: