payamvha/North_RAG huggingface dataset:
میجی به قدرت رسیده بود، به تازگی حزب طرفدار شوگون‌سالاری و ضد تنگو را از قلمرو بیرون رانده بود. با این حال، مشخص نبود که حزب ضد تنگو که به آیزو گریخته بودند، چه زمانی بازخواهند گشت و حبس خانگی یوشینوبو در شهر میتو که از نظر سیاسی ناپایدار بود، مطلوب نبود بنابراین به یوشینوبو دستور داده شد تا در ۱۰ ژوئیه به سونپو (شیزوئوکا) نقل مکان کند. علاوه بر این، یوشینوبو به عنوان پدرخوانده توکوگاوا ایه‌ساتو در فهرست خانوادگی خانواده اصلی ثبت شد. یوشینوبو در ۲۱ ژوئیه، به سونپو سفر کرد. عصر همان روز، وارد معبد هودای-این
سونپو سفر کرد. عصر همان روز، وارد معبد هودای-این شد. در آنجا قرار بود به مدت یک سال و دو ماه در حبس زندگی کند. طبق گفته‌های بعدی کیکی، در طول دوران حبسش در معبد هودای-این، او از بیرون رفتن خودداری کرد و در عوض نقاشی رنگ روغن را آموخت. پس از آنکه گروه انوموتو تاکه‌آکی در اکتبر ۱۸۶۸ گوریوکاکو در هاکوداته را اشغال کردند، اوکوبو توشی‌میچی و کاتسو کایشو پیشنهاد لغو حصر خانگی یوشینوبو و دستور به او برای حمله به گروه انوموتو را دادند، اما این پیشنهاد به دلیل مخالفت سانجو سانه‌تومی کنار گذاشته شد. جنگ بوشین با
سانجو سانه‌تومی کنار گذاشته شد. جنگ بوشین با تسلیم گروه انوموتو در ماه مه ۱۸۶۹ پایان یافت. در نتیجه لابی‌گری ملازمان سابق مانند کاتسو کایشو و اوکوبو کازوئو با مقامات عالی‌رتبه دولتی مانند سانجو سانه‌تومی و اوکوبو توشی‌میچی، حصر خانگی یوشینوبو در ماه سپتامبر لغو شد. در طول دوران زندگی‌اش در شیزوئوکا. پس از لغو حبس، او در ۵ اکتبر ۱۸۶۹ (سال دوم میجی) هودای-این را ترک کرد و به سونپو تغییر نام داده بود، نقل مکان کرد. پس از تسلیم قلعه ادو در سال ۱۸۹۱، همسر یوشینوبو، ایچیجو میکاکو، که در اقامتگاه میتو در
یوشینوبو، ایچیجو میکاکو، که در اقامتگاه میتو در کویشیکاوا زندگی می‌کرد، به شیزوئوکا آمد و زندگی با او را آغاز کرد. یوشینوبو در آن زمان ۳۳ سال و میکاکو ۳۵ سال داشت. در ژوئیه ۱۸۷۱ (میجی ۴)، قلمروهای فئودالی لغو و استان‌ها تأسیس شدند و توکوگاوا ایه‌ساتو به توکیو نقل مکان کرد، اما یوشینوبو در شیزوئوکا ماند. او از هرگونه ارتباط با مقام‌های سابق شوگون‌سالاری که سابقه عدم تسلیم در برابر دولت و اتخاذ موضع سرکشانه را داشتند، اجتناب می‌کرد و در ۱۸ مه ۱۸۷۸، هنگامی که عضو سابق شورا، ناگای نائویوکی (که توسط یوشینوبو
عضو سابق شورا، ناگای نائویوکی (که توسط یوشینوبو برکنار شده و سپس با انوموتو تاکه‌آکی فرار کرده بود، به عنوان «قاضی هاکوداته» تحت نظر انوموتو به عنوان «مدیر کل» در گوریوکاکو در هاکوداته خدمت می‌کرد و پس از تسلیم مدتی زندانی شد) به شیزوئوکا آمد و درخواست ملاقات با یوشینوبو برای «بررسی وضعیت خود» را کرد، اما یوشینوبو از ملاقات با او خودداری کرد. یوشینوبو در دوران اقامتش در شیزوئوکا، هم از نظر جایگاه و هم از نظر مالی تحت کنترل رئیس خاندان توکوگاوا، توکوگاوا ایه‌ساتو، بود. او با پول‌های ارسالی از ایه‌ساتو در
بود. او با پول‌های ارسالی از ایه‌ساتو در توکیو زندگی می‌کرد و مباشران و خدمتکاران یوشینوبو توسط ایه‌ساتو منصوب می‌شدند. همچنین گفته می‌شود که یوشینوبو به دخترانش که در توکیو تحت مراقبت ایه‌ساتو بودند، «به شدت هشدار» می‌داد که از ایه‌ساتو اطاعت کنند. پس از نقل مکان به توکیو. در ۹ ژانویه ۱۸۹۶، دختر نهم او توکوگاوا تسونه‌کو (۱۸۸۲–۱۹۳۹) با شاهزاده فوشیمی هیرویاسو، پسر عموی دوم امپراتور هیروهیتو ازدواج کرد. در نوامبر ۱۸۹۷، در سن ۶۰ سالگی، بر اساس «زندگینامه عمومی توکوگاوا یوشینوبو»، توکوگاوا یوشینوبو در سال‌های
توکوگاوا یوشینوبو»، توکوگاوا یوشینوبو در سال‌های پایانی عمر خود به سه دلیل به توکیو نقل مکان کرد: دیدار از دربار امپراتوری برای نشان دادن قدردانی خود از دربار امپراتوری، احساس تنهایی پس از ازدواج فرزندانش و ترک شیزوئوکا، و اینکه می‌خواست در محیطی باشد که در آن از نظر مراقبت‌های پزشکی و پرستاری مشکلی نداشته باشد. پس از نقل مکان به توکیو، او رابطه خود را با خانواده امپراتوری تقویت کرد و در ۲ مارس ۱۸۹۸، از کاخ امپراتوری توکیو بازدید کرد و با امپراتور میجی ملاقات حضوری داشت. او همچنین رابطه نزدیکی با ولیعهد
حضوری داشت. او همچنین رابطه نزدیکی با ولیعهد یوشیهیتو (بعدها امپراتور تایشو) برقرار کرد. کیکی مرتباً از کاخ توگو بازدید می‌کرد و در مناسبت‌های مختلف، از جمله تبریک سال نو، جشن تولد شاهزاده هیروهیتو (بعدها امپراتور شووا و تشکر از او برای جوایز و نشان‌هایی که به اهدا کرده بود، با ولیعهد ملاقات می‌کرد. در ۳ ژوئن ۱۹۰۲، به او عنوان دوک اعطا شد و خاندان توکوگاوا یوشینوبو را تأسیس کرد. پس از اعطای عنوان دوک، او همچنین به عضویت مجلس اعیان ژاپن طبق قانون کسب شرایط در مجلس اعیان درآمد. ارتباط با شیبوساوا ای‌ایچی.
در مجلس اعیان درآمد. ارتباط با شیبوساوا ای‌ایچی. یوشینوبو حامی شیبوساوا ای‌ایچی (ملقب به «پدر سرمایه‌داری ژاپن») بود، او نه تنها شیبوساوا را از یک کشاورز به یک سامورایی تبدیل کرد، بلکه به او فرصت تحصیل در فرانسه را نیز داد. شیبوساوا که پیش از نوسازی میجی، دانش دست اولی از اقتصاد غرب کسب کرده بود، توانست با آغاز دوران میجی به رهبری در نوسازی اقتصاد ژاپن تبدیل شود. شیبوساوا معتقد بود که وجودش را مدیون یوشینوبو است و برای جبران این قدردانی، مرتباً به یوشینوبو که در شیزوئوکا در حصر خانگی بود، سر می‌زد تا او را
در شیزوئوکا در حصر خانگی بود، سر می‌زد تا او را دلداری دهد. در دهه ۱۹۰۰، شیبوساوا خود را وقف تکمیل کتاب "زندگینامه عمومی توکوگاوا یوشینوبو" کرد. این کتاب پس از مرگ یوشینوبو در سال ۱۹۱۸ منتشر شد. پس از دوک شدن، یوشینوبو از نظر مالی نیز از خانواده اصلی مستقل شد. این به این دلیل بود که او شروع به کسب مقدار قابل توجهی پول از سود سهام و درآمد حاصل از خرید اوراق قرضه دولتی کرد. نکته مهم در این سرمایه‌گذاری‌ها این بود کِیکی سهام شرکت‌هایی را در اختیار داشت که شیبوساوا ای‌ایچی تأسیس یا در آنها سرمایه‌گذاری کرده
ای‌ایچی تأسیس یا در آنها سرمایه‌گذاری کرده بود. مورخ ژاپنی یوایچیرو آندو، می‌گوید: «نوسازی میجی دستاورد قلمرو ساتسوما و قلمرو چوشو نبود. شیبوساوا، به عنوان یکی از ملازمان سابق شوگون‌سالاری، قویاً معتقد بود که یوشینوبو، که نگرش مطیعانه‌ای نسبت به دربار امپراتوری داشت، کسی بود که بیشترین سهم را در احیای میجی داشت.» پس از بازنشستگی از ریاست خاندان. در ۸ دسامبر ۱۹۱۰، او بازنشسته شد و ریاست و عنوان خانواده را به پسر هفتم خود، توکوگاوا یوشی‌هیسا، واگذار کرد. از آنجایی که دیگر دوک نبود، در نهم همان ماه سمت خود را
که دیگر دوک نبود، در نهم همان ماه سمت خود را به عنوان عضو مجلس اعیان از دست داد.در ۲۶ دسامبر ۱۹۱۱، نوهٔ او و دختر یوشی‌هیسا، کیکوکو به دنیا آمد و در سن هیجده سالگی با شاهزاده تاکاماتسو، برادر امپراتور شووا ازدواج کرد. زندگی آرام یوشینوبو در بازنشستگی، ترکیبی از سرگرمی‌های فراوان، از شکار، ماهیگیری، بازی گو، تئاتر نو، گل‌دوزی، نقاشی رنگ روغن، عکاسی، دوچرخه‌سواری و ساخت سرامیک بود. او همچنین مهارت‌های هنرهای رزمی خود را که از کودکی در آنها ورزیده شده بود را حفظ کرد و حکایاتی وجود دارد که نشان می‌دهد او به
حفظ کرد و حکایاتی وجود دارد که نشان می‌دهد او به ویژه در پرتاب شوریکن (سلاحی که بیشتر نینجاها استفاده می‌کردند) متخصص بوده است. همچنین با اوکوما شیگه‌نوبو (هشتمین نخست‌وزیر ژاپن) در تدوین «تاریخ پنجاهمین سال گشایش ژاپن» همکاری کرد و تجربیات خود را که در جلد اول با عنوان "خاطرات توکوگاوا یوشینوبو" گنجانده شده است، برای اوکوما تعریف کرد. توکوگاوا یوشینوبو در ۲۱ نوامبر ۱۹۱۳، در سن ۷۷ سالگی به علت ذات الریه درگذشت و در گورستان یاناکا، توکیو به خاک سپرده شد. تقریباً ۶۰۰۰ نفر در مراسم تشییع جنازه شرکت کردند، از
۶۰۰۰ نفر در مراسم تشییع جنازه شرکت کردند، از جمله اعضای خانواده امپراتوری، مقام‌های سابق شوگون‌سالاری و دیپلمات‌ها. اگر چه این یک مراسم یک تشییع جنازه دولتی نبود، شهروندان توکیو به منظور عزاداری از آواز خواندن، رقصیدن و موسیقی خودداری کردند و تسلیت خود را به‌طور گسترده ابراز کردند. خانواده. نخستین نامزدی او هنگامی بود که یوشینوبو ۱۲ سال و نامزدش ایچیجو تروکو تنها ۶ سال داشت. پدرخواندهٔ نامزد او ایچیجو تاداکا کانپاکو (نایب‌السطنه) پدر تنی امپراتریس شوکن (بعدها همسر اصلی امپراتور میجی) بود. پنج سال بعد از
همسر اصلی امپراتور میجی) بود. پنج سال بعد از نامزدی، درست زمانی که تروکو در شرف ازدواج بود، به آبله مبتلا شد. اگرچه بهبود یافت، اما جای زخم‌هایی روی صورتش باقی ماند، بنابراین پدرخوانده‌اش، تاداکا، مانع از ازدواج تروکو با یوشینوبو شد و در عوض، دختر دیگری به نام ایچیجو میکاکو به سرعت به فرزندخواندگی ایچیجو تروکو درآمد و برای نامزدی جایگزین شد. توکوگاوا یوشینوبو در طول زندگی خود تعداد بسیاری سوکوشیتسو (همسران غیراصلی) داشت اما در دوران انزوای خود در شیزوئوکا، تعداد آنان را به تنها دو نفر محدود کرد. همسر
تعداد آنان را به تنها دو نفر محدود کرد. همسر اصلی‌اش یک تنها یک فرزند دختر به دنیا آورد، اما این دختر حدود چهار روز پس از تولد درگذشت. یوشینوبو ۳۰ سال در شیزوئوکا زندگی کرد و در مجموع ۲۱ فرزند، ۱۰ پسر و ۱۱ دختر از از دو همسر غیر اصلی‌اش در شیزوئوکا متولد شدند، این دو زن علاوه بر این فرزندان، دو فرزند مرده نیز به دنیا آورده بود. در سال ۱۸۷۱، از آنجایی که فرزندانی که در خانواده خودش بزرگ کرده بود، یکی پس از دیگری در سنین پایین فوت کردند، دختر بزرگترش، توکوگاوا کیوکو، را به روش سرپرست موقت به خانواده‌ای دیگر
کیوکو، را به روش سرپرست موقت به خانواده‌ای دیگر سپرد. از این به بعد، تمام فرزندانش را (به جز آنهایی که در سنین پایین فوت کردند) تا دهمین پسرش، که در سال ۱۸۸۸ (۲۱ میجی) متولد شده بود، در خانه‌های افراد عادی (باغبانان، بازرگانان برنج، سنگ‌تراشان و غیره) سپرد. دلیل این امر این بود که عقیده داشت اگر کودکان در خانه‌های عادی بزرگ شوند، سالم‌تر رشد می‌کنند و در واقع میزان بقای کودکان او از این نقطه به بعد افزایش یافت. دوره سرپرستی موقت این خانواده‌ها معمولاً بین سه تا چهار سال بود. در آن زمان برای یک اشراف‌زاده
سه تا چهار سال بود. در آن زمان برای یک اشراف‌زاده غیرمعمول بود که کودکی را در خانه یک فرد عادی برای پرورش بسپارد. برخی از رویدادها نشان از اختلاف زناشویی بین یوشینوبو و همسر اصلی‌اش دارد، برای نمونه در حالی که یوشینوبو در ژوئیه ۱۸۷۲ دو همسر غیراصلی را با خود به سفری به چشمه‌های آب گرم به ایزو برد، همسر اصلی‌اش میکاکو را با خود نبرد و میکاکو پس از بازگشت یوشینوبو در همان ماه، جداگانه به چشمه آب‌گرم شوزنجی در ایزو رفت. همسران و فرزندان. نام برخی از همسران و فرزندان در زیر آمده است: ارزیابی. مورخ ژاپنی
و فرزندان در زیر آمده است: ارزیابی. مورخ ژاپنی آکیهیرو ماچیدا می‌نویسد: «توکوگاوا یوشینوبو (۱۸۳۷–۱۹۱۳) کسی بود که به عنوان آخرین شوگون به حکومت نظامی ۷۰۰ ساله، در ژاپن پایان داد. در تاریخ ژاپن به ندرت می‌توان شخصی را یافت که مانند توکوگاوا یوشینوبو چنین طیف گسترده‌ای از ستایش و انتقاد را دریافت کرده باشد.» شهرت او به دو بخش افراطی تقسیم می‌شود: «خائنی که سربازان شوگون‌سالاری را در هنگام جنگ رها کرد» و «قهرمانی که شرافت خود را برای محافظت از ژاپن رها کرد». به‌طور خاص، از شروع دوران مدرن، روندی برای ارزیابی
خاص، از شروع دوران مدرن، روندی برای ارزیابی مجدد توکوگاوا یوشینوبو وجود داشته است و نظرها در مورد حکمرانی توکوگاوا یوشینوبو، متفاوت است، اما همه موافقند که او مردی با هوش و ذکاوت فراوان بود. اگر او در آن زمان تصمیم می‌گرفت که تا آخر بجنگند، ممکن بود قدرت‌های بزرگ خارجی مداخله کنند و یا جنگ داخلی به درازا بکشد. در طول پایان پرآشوب دوره ادو، توکوگاوا یوشینوبو تصمیم گرفت بدون جنگ از کشورش محافظت کند. این تصمیم ژاپن را از هرج و مرج بزرگ بعدی نجات داد و دری به سوی عصری جدید گشود. شجره‌نامه. او از نوادگان
به سوی عصری جدید گشود. شجره‌نامه. او از نوادگان توکوگاوا هیده‌تادا و ماتسودایرا نوبویاسو است. گاهشماری. در زیر به برخی از برجسته‌ترین رویدادهای زندگی یوشینوبو اشاره می‌شود:
نوردیا شرکت خدمات مالی و بانک‌داری فنلاندی است، که عمده خدمات خود را در کشورهای حوزه نوردیک و اروپای شمالی ارائه می‌کند. این بانک در پی ادغام بانک‌های نوردبانکن، یونی‌بانک، مریتا بانک و کریستیانیا بانک، همچنین خریداری چند مؤسسه مالی و بانکی سوئدی، فنلاندی، دانمارکی و نروژی بین سال‌های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۰ تشکیل شد. امروزه با توسعه گروه بانکی نوردیا، کشورهای حوزه دریای بالتیک و لهستان نیز بخشی از بازار خانگی آن محسوب می‌شوند. هم‌اکنون بزرگترین سهام‌دار گروه نوردیا، شرکت بیمه فنلاندی سامپو است، که مالک ۲۰٪ درصد از
شرکت بیمه فنلاندی سامپو است، که مالک ۲۰٪ درصد از سهام این بانک می‌باشد. بخشی از سهام شرکت نوردیا در بازارهای بورس استکهلم، بورس هلسینکی و بورس کپنهاگ معامله می‌شود. شعبه مرکزی نوردیا در شهر هلسینکی قرار دارد. بانک نوردیا دارای بیش از ۱٬۴۰۰ شعبه است، که در ۱۹ کشور جهان مستقر می‌باشند. شعبه‌های بین‌المللی بخش بانکداری کلان نوردیا، در کشورهای آلمان (فرانکفورت)، انگلستان (لندن)، سنگاپور، چین (شانگهای) و ایالات متحده آمریکا (نیویورک) متمرکز می‌باشند. شعبه‌های بین‌المللی ارائه‌کننده بانکداری اختصاصی و بانکداری
ارائه‌کننده بانکداری اختصاصی و بانکداری خرد نوردیا نیز، در کشورهای لوکزامبورگ، بلژیک (بروکسل)، فرانسه (کن)، اسپانیا (مالاگا) و سوئیس (زوریخ) مستقر می‌باشند. علاوه بر این، نوردیا دارای دفاتر نمایندگی در شهرهای سائوپائولو، برزیل و پکن نیز می‌باشد.
فتانه نجیب (زاده ۹ اوت ۱۹۵۳) زبان‌شناس و بانوی اول سابق افغانستان است. وی ۱ سپتامبر ۱۹۷۴ با محمد نجیب‌الله، دبیرکل حزب دموکراتیک خلق و رئیس‌جمهور این کشور، که در سال ۱۹۹۶ توسط طالبان به قتل رسید، ازدواج کرد و سه دختر به نام‌های هیله، اونی و مسکا دارد. فتانه نجیب از ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۷ تا ۱۶ آوریل ۱۹۹۲ بانوی اول افغانستان بود. نجیب در دورانی که بانوی اول بود، از خانواده‌های نظامیان نیروهای مسلح افغانستان حمایت و از خانواده‌های سربازان مجروح دیدن کرد. خود او می‌گوید که در عرصه‌های سیاسی نقشی بازی نکرده اما به
که در عرصه‌های سیاسی نقشی بازی نکرده اما به عنوان یک فعال اجتماعی ۱۸ سال آموزگاری کودکان یتیم و معلول را به عهده داشته‌است. وی مدتی در یکی از دانشگاه‌های دهلی نو استاد بوده و هم‌اکنون در این شهر زندگی می‌کند.
محبوبه کارمل در سال ۱۹۳۴ در کابل متولد شد. وی پس از پایان دانشکده ادبیات دانشگاه کابل، در مکاتب/مدارس مختلف کابل مشغول تدریس شد. او از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۶ بانوی اول افغانستان بود. خانم کارمل در سال ۱۹۸۱ 'پرورشگاه وطن' را ایجاد کرد و این پرورشگاه برعلاوه کابل در چندین ولایت افغانستان از کودکان بی‌بضاعت مواظبت می‌کرد. او تا سال ۱۹۸۶ ریاست این پرورشگاه را به عهده داشت. خانم کارمل در حال حاضر در آلمان زندگی می‌کند.
زینب خاتون خانم همسر سردار محمد داوود و دختر محمد نادر شاه و خواهر محمدظاهر شاه بود. زینب خاتون که از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۸ (۱۳۵۲ تا ۱۳۵۷) بانوی اول افغانستان بود زینب خاتون در سال ۱۹۱۷ به دنیا آمد و در سال ۱۹۳۳ در سن شانزده سالگی با سردار محمد داوود خان، نخستین رئیس‌جمهوری افغانستان ازدواج کرد. زینب در ۷ ثور (اردیبهشت) ۱۳۵۷ (۲۷ آوریل ۱۹۷۸) به همراه دیگر اعضای خانواده داوود خان در ارگ ریاست جمهوری کشته‌شدند. مزاری صفا، پژوهشگر افغان که به فعالیت زنان در تاریخ افغانستان پرداخته می‌گوید که در اوایل حکومت داوود خان
پرداخته می‌گوید که در اوایل حکومت داوود خان زنان با محدودیت‌هایی دچار بودند اما به تدریج نقش زنان در شاخه‌های مهم دولتی برجسته شد و زنان توانستند خود را در سمت‌های مهمی چون وزارت‌خانه‌ها و شورای ملی نامزدکنند. خانم صفا می‌گوید که در این دوره، بسیاری از زنان مشهور به عنوان وزیر و مشاور نیز فعالیت می‌کردند. سهمی در فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی افغانستان نداشت.
ملکه حمیرا در ۲۴ ژوئیه ۱۹۱۸ به دنیا آمد وی همسر محمدظاهرشاه بود. او در بسیاری از سفرهای خارجی از جمله سفر به آمریکا با ظاهرشاه همراه بود. خانم حمیرا در عرصه‌های اجتماعی و آموزشی در افغانستان فعالیت داشت و از مسئولان نهاد «جمعیت زنان» از نهادهای دفاع از حقوق زن بود. ملکه حمیرا حکام را تشویق می‌کرد که نقش زنان را در عرصه‌های اقتصادی و اجتماعی نادیده نگیرند. او در فعالیت‌های داوطلبانه از جمله جمعیت صلیب سرخ سهم داشت. ملکه حمیرا از سال ۱۹۳۳ تا سال ۱۹۷۳ ملکه افغانستان بود. وی در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۲ در رم در سن ۸۳ سالگی
بود. وی در ۲۶ ژوئن ۲۰۰۲ در رم در سن ۸۳ سالگی درگذشت.
بازار ثانویه بازار ثانویه محل داد و ستد اوراق منتشر شده در بازار اولیه است و حجم معاملات در این بازار، نسبت به بازارهای اولیه بسیار بیشتر است. در این بازار تغییرات قیمت‌ها شکل می‌گیرد و اوراق بهادار، بارها و بارها در آن داد و ستد می‌شود. نمونه‌ای از بازار ثانویه، بورس اوراق بهادار تهران است. تفاوت آن با بازار اولیه در این است که در بازار اولیه، سهام مستقیماً به سرمایه‌گذار فروخته می‌شود. در اقتصادهای توسعه یافته برای سایر انواع اوراق بهادار نیز بازار ثانویه‌ای موجود است، برای مثال وقتی‌که صندوق‌های
ثانویه‌ای موجود است، برای مثال وقتی‌که صندوق‌های سرمایه‌گذاری، بانک‌های سرمایه‌گذاری یا نهادهای بزرگ پولی و مالی وام‌های کلانی از وام دهندگان بزرگ خریداری می‌کنند. در هر معامله ای که در بازارهای ثانویه انجام می‌شود، پول نقد به جای اینکه مستقیم به حساب یک شرکت یا نهاد برود، به جیب سرمایه گذاران ریخته خواهد شد.بازار ثانویه در مورد کالاهای رسانه ای نیز به کار می‌رود که برای فروش دوباره کالاهای رسانه است. بازار ثانویه می‌توانند داخلی هم باشد؛ مثل زمانی که یک شرکت وابستهٔ محلی سریال‌های قبلاً پخش شده را دوباره
وابستهٔ محلی سریال‌های قبلاً پخش شده را دوباره در ایستگاه خود نمایش بدهد؛ یا بازار ثانویه می‌توانند بین‌المللی باشد، مثل وقتی که استودیوها سریال‌ها را به شبکه‌هایی در کشور دیگر می‌فروشند.
در حسابداری، ارزش دفتری از تقسیم حقوق صاحبان سهام در ترازنامه بر تعداد سهام به دست می‌آید و بر اساس آن در صورت انحلال شرکت و پس از پرداخت تمام بدهی‌های شرکت به ازای هر سهم نصیب سهام‌داران می‌شود. در انگلستان، از اصطلاح ارزش خالص دارایی برای بیان ارزش دفتری استفاده می‌شود. ارزش دفتری= حقوق صاحبان سهام/ تعداد سهام
گشتاسب، گشنسپ بنده، گشسب بنده یا جشنسده برادر خسرو سوم و برادرزادهٔ خسروپرویز بود. او پس از درگذشت بوران‌دخت به سال ۶۳۱ میلادی بر تخت شاهی نشست. وی ساکن میشان بود. پدر پیروز، مهران جشنس بود. مادر وی مهان‌دخت، نوهٔ خسروپرویز، دختر یزداندار، پسر خسروپرویز بوده. او می‌خواست اوضاع دولت ساسانی را که آشفته شده بود سروسامانی بدهد ولی تباهی و فساد و چند دستگی چنان بر ارکان دولت چیره شده بود که فردی مثل او قادر نبود این کار را بکند و از طرفی موبدان زرتشتی و سایر سران ساسانی در حرص و آزار به سر می‌بردند و از این رو
ساسانی در حرص و آزار به سر می‌بردند و از این رو چون نتوانست کاری بکند در همان سال از پادشاهی کناره گرفت. بر اساس ادعای رویدادنامه سیرت او قاتل بوران‌دخت بوده است.
کاظم عالمی (زادهٔ ۲۹ اسفند ۱۳۳۳) موسیقی‌دان، آهنگساز و تنظیم‌کنندهٔ موسیقی پاپ و سنتی ایرانی است. زندگی‌نامه. دوران تحصیل. عالمی از ۱۲ سالگی به هنرستان موسیقی ملی رفت و موسیقی را به تشویق پدرش ادامه داد. پس از فارغ‌التحصیلی از هنرستان، در هنرکده موسیقی دوره آهنگسازی و رهبری خواند و سپس با استفاده از بورس تحصیلی سازمانِ رادیو تلویزیون ملی ایران، برای ادامه تحصیلاتش به آمریکا رفت و در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (+University of Southern California) به تحصیل در رشته آهنگسازی پرداخت. بازگشت به ایران. در سال ۱۳۵۹
آهنگسازی پرداخت. بازگشت به ایران. در سال ۱۳۵۹ موقتا به ایران بازگشت و اولین کنسرتش را تالار رودکی (تالار وحدت) و قطعه «ایوان مدائن» روی قصیده معروف «خاقانی» که برای ارکستر سمفونیک تهران، را به رهبری خودش اجرا کرد. حضور دوباره در آمریکا. وی پس از ۳ سال دوباره به آمریکا مهاجرت کرد و برای روشن ماندن شمع موسیقی کلاسیک ایرانی به همراهی کاظم رزازان و اسفندیار منفردزاده در لس‌آنجلس، گروه «"عشاق"» را تشکیل دادند که سابقهٔ حدود ۸ سال فعالیت در زمینه موسیقی سنتی و کلاسیک را داشت‌‌. همچنین آن‌ها به اجرای یک رشته
و کلاسیک را داشت‌‌. همچنین آن‌ها به اجرای یک رشته کنسرت پرداختند که در آن هنگام هنوز گروهی در آن‌جا به آن نپرداخته‌ بود. سپس وی به‌طور جدی کار بر روی موسیقی پاپ را شروع کرد و تاکنون به کار خود ادامه داده و همچنین به آموزش هنرجویان در کنار فعالیت‌های خود ادامه می‌دهد. وی هم‌اکنون در شهر لس آنجلس و در ایالت کالیفرنیا ساکن است. آهنگسازی. فعالیت آهنگسازی و تنظیم وی از اواسط دههٔ پنجاه آغاز شد و تا به امروز ادامه دارد. او برای بسیاری از خوانندگان مشهور ایرانی چون ویگن، منوچهر سخایی، هوشمند عقیلی، اکبر
ایرانی چون ویگن، منوچهر سخایی، هوشمند عقیلی، اکبر گلپایگانی، عارف، معین، ابی، ستار، داریوش، شاهرخ، هایده، مهستی، حمیرا، شهره، شهرام صولتی، حسن شماعی‌زاده، شکیلا، امید، فرامرز آصف، مهرداد آسمانی، شهلا سرشار و… آهنگسازی، نوازندگی و تنظیم کرده‌است.
آقای هفت رنگ فیلمی به کارگردانی شهرام شاه‌حسینی با بازی رضا عطاران و نیکی کریمی محصول سال ۱۳۸۷ است. این فیلم برداشتی از فیلم سازش ۱۳۵۳ است. خلاصه داستان. یکی بود، یکی دیگه هم بود. اونم یه آقای دزدی بود که می‌خواست از یه خونه ای دزدی کنه… ولی کاش این خونه رو برای دزدی انتخاب نمی‌کرد.
گسترش‌خواهی یا توسعه‌طلبی به‌طور کلی شامل سیاست‌های توسعه‌طلبانه دولت‌ها و کشورهاست. ممکن است این واژه به معنی ترویج رشد اقتصادی نیز به‌کار رود، ولی توسعه‌طلبی معمولاً و نه لزوماً، اشاره به گسترش نواحی ارضی (یا نفوذ اقتصادی) به‌وسیله تجاوز نظامی دارد. گاهی بازپیوندخواهی، الحاق یا پان‌ناسیونالیسم برای توجیه و مشروعیت بخشیدن به توسعه‌طلبی مورد استفاده قرار می‌گیرد، اما تنها هنگامی این لفظ صادق است که برای الحاق سرزمین‌های از دست رفته یا سرزمین‌های آبا و اجدادی باشد. معمولاً اختلاف سادهٔ ارضی مانند اختلافات
باشد. معمولاً اختلاف سادهٔ ارضی مانند اختلافات مرزی، توسعه طلبی نامیده نمی‌شوند.
شاهدخت میکاسا (به ؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) همسر کوچکترین پسر امپراتور تایشو، شاهزاده میکاسا بود. او در هنگام مرگ مسن‌ترین عضو خانوادهٔ امپراتوری ژاپن بود. یوریکو، شاهدخت میکاسا در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۴، در سن ۱۰۱ سالگی بر اثر سینه‌پهلو درگذشت.
سانتورینی (، به لاتین:Santorini، تلفظ: ) با نام سنتی ثِرا (به لاتین: Thera، تلفظ: ) و نام رسمی ثیرا (یونانی: Θήρα، لاتین: Thira، تلفظ: ) جزیره‌ای در دریای اژه در کشور یونان است و نزدیک به ۲۰۰ کیلومتری جنوب شرقی خاک اصلی یونان جای دارد و از گروه جزیره‌های کیکلادس است. به دلیل محلی که جزیره واقع شده و رنگ سفید خانه‌ها و ابنیه بسیار معروف شده‌است. سانتورینی در حدود ۳۶۰۰ سال پیش یک فوران عظیم آتشفشانی را شاهد بوده‌است و بدین ترتیب بیشتر قسمتهای امروزی جزیره را به بیرون ریخته‌است. در طول سالیان و قرن‌های بعدی،
به بیرون ریخته‌است. در طول سالیان و قرن‌های بعدی، یونانیان بر لبه تیز این آتشفشان‌های بلند، روستاهایی را بنا نهادند که زیباییش در کنار آبی دل‌انگیز خلیج آن چشم هر بیننده‌ای را به خود معطوف می‌کند. در کنار خانه‌های سفید این جزیره می‌توان به گنبدهایی آبی که بر روی صخره‌های شیب‌دار ساخته شده‌اند نیز اشاره کرد. سانتورینی به ساختمان‌های سفید و یکپارچه‌اش مشهور است. معماری بومی جزیره، با طراحی کمینه‌گرایی مخلوط شده‌است و کاملاً یکدست شده. این جزیره به دلیل آب و هوای شرجی و گرم مکان بسیار مناسبی برای زندگی دائم
هوای شرجی و گرم مکان بسیار مناسبی برای زندگی دائم نیست.
تفسیر الباقر یا کتاب الباقر یا تفسیر ابوالجارود اثر تفسیری است که ابن ندیم به محمد باقر، امام پنجم شیعیان نسبت داده است. این کتاب در حقیقت مجموعه نقل‌قول‌هایی از محمد باقر است که توسط شاگردش ابوالجارود زیاد بن منذر نوشته‌شده‌است. نجاشی این تفسیر را در صدر فهرست اولین تفسیرها بر قرآن می‌آورد. سیدابن طاووس حداقل پنج قسمت از این کتاب را داشته و از آن نقل قول کرده‌است. مولف. اَبوالْجارود، از اصحاب باقرالعلوم و جعفر صادق در نیمه اول قرن دوم قمری و نیز بنیانگذار فرقه جارودیه بوده است. وی را گاهی منسوب به قبیله
فرقه جارودیه بوده است. وی را گاهی منسوب به قبیله هَمْدان از تیره خارف دانسته اند. وی از اصحاب باقرالعلوم بوده است و احادیث زیادی از وی نقل کرده است اما گویا به سبب اندیشه های خاص و عدم پایبندی به تقیه از سوی باقرالعلوم طرد شده و به وی لقب سُرحُوب به معنای شیطان کور ساکن دریا داده شده است. جعفر صادق نیز وی را به جهت عقایدش مورد نکوهش قرار داده است. ابوالجارود در پی قیام زیدبن علی به وی می پیوندند گرچه بعضی از روایات درباره فعالیت او در قیام زید قابل اعتماد نیست و حتی احتمال خلط وی با یزید بن ابی زیاد وجود
نیست و حتی احتمال خلط وی با یزید بن ابی زیاد وجود دارد. در کتاب بخاری که از اهل سنت می باشد آمده است که مرگِ ابوالجارود بین 150 تا 160ق بوده است. روش شناسی. کتابی مدونی از تفسیر ابوالجارود وجود ندارد. نخستین اشاره به این تفسیر گفته ابن ندیم در الفهرست است. مولفانی اواخر قرن سوم یا چهارم به نقل از وی عبارت هایی را آورده اند نیز تصریح نکرده اند که از کتاب ابوالجارود نقل کرده اند. اکثر مطالب تفسیری منسوب به ابوالجارود برگرفته از تفسیر علی بن ابراهیم قمی است و حتی در بعضی موارد تمیز میان مطالب ابوالجارود و قمی
در بعضی موارد تمیز میان مطالب ابوالجارود و قمی سخت است، زیرا شاگرد قمی عبارت های آن دو را آمیخته با هم آورده است بدون آنکه اشاره ای به پایان نقل قول کند. گرچه در ابتدا به نقل قول ها اشاره می کند. در تفسیر ابوالجارود توجهی به لغت، نحو و بلاغت وجود ندارد. و برای توضیح کلمات غریب نزدیک ترین هم معنای آن ذکر شده است که دلالت بر قدمت روایات دارد که برای توضیح معانی غریب به شواهد معنایی و شعر استناد می کردند. دیدگاهها. ابن شهرآشوب می‌نویسد: «ابوالجارود دارای اصل و تفسیری از ابی جعفر است.». شیخ طوسی نیز مانند این
تفسیری از ابی جعفر است.». شیخ طوسی نیز مانند این سخن را آورده‌است. آقا بزرگ تهرانی هم از تفسیر ابی الجارود نام می‌برد و در مورد آن می‌نویسد: «… ابوالجارود، اسمش زیاد بن منذر… و از اصحاب امامان سه‌گانه: [امام زین العابدین، باقر و صادق ] است و تفسیر وی تنها از امام باقر است که در ایام استقامت [سلامت اعتقادی] خود ازآن حضرت روایت کرده‌است.» وجود کتاب. اصل تفسیر به صورت مستقل در دسترس نیست اما بسیاری از روایات ابوالجارود را علی‌بن ابراهیم قمی در تفسیرش آورده‌است. مشکل این نقل از تفسیر این است که صرف‌نظر از موثق
مشکل این نقل از تفسیر این است که صرف‌نظر از موثق بودن یا نبودن ابوالجارود، راوی آن مجهول است و اتصال سند آن از ابوالجارود تا علی بن ابراهیم مشخص نیست. دیگر تفاسیر منسوب به باقر. تفسیر جابر الجعفی از دیگر تفاسیر منتسب به محمد باقر است. این تفسیر مشتمل بر روایات تفسیری است که به نقل از جابر بن یزید جعفی گردآوری شده است. همچنین عبدالعلی الاهوازی در تفسیر نورالثقلین که مشتمل بر 14000 تفسیر روائی است، احادیث زیادی در زمینه تفسیر قرآن از باقر روایت کرده است که بعد از احادیث پیامبر اسلام و جعفر صادق، رتبه سوم را
از احادیث پیامبر اسلام و جعفر صادق، رتبه سوم را از نظر تعداد به خود اختصاص داده است و سیزده درصد از احادیث این کتاب را شامل می شود.
دال دمگاه‌سفید گونه‌ای در بحران انقراض از تیرهٔ بازان است. این نوع کرکس تا دهه ۱۹۹۰ در تعداد بسیار زیاد در مناطق جنوب و جنوب شرقی آسیا زندگی می‌کرد، به‌طوری‌که یکی از محققان در سال ۱۹۸۵ در توصیف آن گفته بود «ممکن است پرجمعیت‌ترین پرندهٔ شکاری بزرگ دنیا باشد» اما از میانه‌های دهه ۱۹۹۰ کاهش سریع جمعیت آن آغاز شد به‌طوری‌که جمعیت آن از چندین میلیون عدد در اوایل دهه ۱۹۹۰ به ۳ تا ۱۵ هزار در دهه ۲۰۰۰ کاهش یافت. دلیل اصلی این کاهش سریع استفاده از داروی مسکن دیکلوفناک در دام‌های اهلی بود. دیکلوفناک برای دال