payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شرور وجود او -که امور کشور داخلی او را به دست گرفته‌اند- یکباره شورش کرده و کنترل اوضاع را به دست بگیرند. همه نیروهایی که در انسان وجود دارند بر اساس حکمت و بر مبنای مصلحت‌اندیشی آفریدگار ایجاد شده‌اند. اگر غرایز شهوانی داریم، بی‌فایده نیست. ما باید این غرایز نفسانی را در حد نیاز طبیعی اشباع کنیم. آنها محدودیت‌هایی دارند، ولی حق‌هایی هم دارند، لذت مشروعی هم دارند، ما باید به اندازه از آنها لذت ببریم. مثل این است که در خانه خود اسب یا سگ داشته باشید. اگر این اسب را برای سوار شدن یا این سگ را برای نگهبانی
اسب را برای سوار شدن یا این سگ را برای نگهبانی می‌خواهید، این اسب یا سگ به غذا احتیاج دارد، باید به او غذا بدهید. افرادی کج فهم هستند که به خود یا فرزند خود فشار می‌آورند. کودک نیاز به بازی دارد و این نیاز به بازی یکی از حکمت‌های خداوند است. مقداری انرژی در کودک ذخیره شده‌است که وی فقط از طریق بازی می‌تواند آن را پراکنده کند. کودک غریزه بازی دارد. اگر غرایز انسان را سرکوب کنید، غرایز را زندانی کنید، آن بخش از وجود را عصبانی و ناراحت می‌کنید. اگر حق آنها را ندهید، سهم آنها را ندهید، آنها به دنبال فرصتی
را ندهید، سهم آنها را ندهید، آنها به دنبال فرصتی می‌گردند. این نیروهای ذخیره شده و سرکوب شده به یک باره زنجیرها را می‌گُسلند و کل ساختمان وجودی را که به اشتباه ساخته شده‌است ویران می‌کنند. توبه دقیقاً برعکس این است. شخصی که گناه می‌کند و غرق در هوس و عیاشی است، وقتی بُعد فرشته‌وار شخصیت او خیلی تحت فشار قرار گیرد، به یک باره قیام می‌کند و فاجعه‌ای رخ می‌دهد. شما باید روح خود را با عبادت تغذیه کنید، یعنی باید این حق و لذت را به او بدهید. شما موجودی آسمانی هستید دارای صفات عالی، باید به آن دنیا پرواز کنید.
دارای صفات عالی، باید به آن دنیا پرواز کنید. وقتی این فرشته را زندانی می‌کنید، آیا می‌دانید که بسیاری از عوارض و ناراحتی‌ها به همین خاطر است؟ یک روز می‌بینید که یک جوان ثروتمند، جوانی دارای تمام امکانات، به بهانه‌ای کوچک دست به خودکشی می‌زند. همه می‌گویند ما نمی‌دانیم چرا او خودکشی کرده‌است. ای آقا! این موضوع خیلی کوچکی بود! چرا خودکشی کرد؟! آنها نمی‌دانند که نیروهای مقدسی که در او زندانی شده بودند، آن نیروهای مقدس از این زندگی رنج می‌برده‌اند، آنها تاب نیاورده‌اند، در نتیجه، این گونه قیام کرده‌اند. گاهی
در نتیجه، این گونه قیام کرده‌اند. گاهی می‌بینید که یک کسی همه چیز دارد اما ناراحت و رنجور است. در باغ زندگی می‌کند، تمام امکانات زندگی را دارد، اما غمگین است، خوشحال نیست و از زندگی ناراضی است؛ زیرا لذتهایی وجود دارد که باید از درون به او برسد، نه از بیرون، و آن لذتهای معنوی است. هجرت و جهاد. مطهری در فصل چهارم «هجرت و جهاد» ذکر کرده‌است: هجرت یعنی دور شدن، رفتن از وطن، پشت سر گذاشتن همه چیز، برای چه؟ برای نجات ایمان. «جبر محیطی» بهانه‌ای برای بسیاری از مردم شده‌است. از شخصی سؤال می‌شود: آقا یا خانم چرا
شده‌است. از شخصی سؤال می‌شود: آقا یا خانم چرا این مدلی هستی؟ می‌گوید: «محیط این گونه است، محیط این را می‌طلبد». ما در درجه اول وظیفه داریم محیط خود را برای یک زندگی اسلامی مساعد سازیم، اما اگر محیطی که در آن هستیم به گونه‌ای باشد که نتوانیم آن را به یک محیط اسلامی و فضای خود را به یک فضای اسلامی تبدیل کنیم و احساس می‌کنیم در این فضا، ایمان ما، ایمان همسر ما، ایمان فرزندان ما، و ایمان نسل آینده نابود خواهد شد، اسلام می‌گوید آن محیط را ترک کنید. همچنین، هجرت به معنی مهاجرت از گناهان نیز تعبیر می‌شود. دربارهٔ
معنی مهاجرت از گناهان نیز تعبیر می‌شود. دربارهٔ جهاد اسلامی فقط شمشیر برداشتن و جنگیدن با دشمن اسلام نیست. مجاهد کسی است که با نفس خود مبارزه کند. مبارز ککسی است که بتواند با منی خود، با خواسته‌های نفس خود بجنگد. مجاهد کسی است که در مبارزه درونی که همیشه در همه انسان‌ها وجود دارد (بین منی و عقل) خسته نشود. علی بن ابی‌طالب می‌گوید: "شجاع‌ترین افراد کسانی هستند که برخواسته‌های نفسانی غلبه می‌کنند". شجاع‌ترین افراد کسانی هستند که تن به خواسته‌های ضمیر خود ندهند. این به معنای شجاعت اصیل است. پیامبر اسلام
ندهند. این به معنای شجاعت اصیل است. پیامبر اسلام می‌گوید: "از همه شما قوی‌تر کسی است که بتواند خود را نگه دارد هنگامی که تمایل شدیدی به گناه دارد". قوی‌ترین شما کسی است که نفس او را مجبور به گناه نکند. مجاهد کسی است که با نفس خود مبارزه کند. شجاع کسی است که بتواند از خود مراقبت کند. بزرگی و بزرگواری روح. در فصل پنجم، تحت عنوان «بزرگی و بزرگواری روح» ذکر شده‌است: اگر کسی روح بزرگی داشته باشد، به ناچار بدن او در رنج خواهد افتاد. قطعاً تلاش زیاد نشانه روح بزرگ است و تلاش اندک نشانه روح کوچک. تفاوت بین بزرگی و
است و تلاش اندک نشانه روح کوچک. تفاوت بین بزرگی و بزرگواری چیست؟ فرض کنید شخصی دانشمند بزرگی است و فضیلت دیگری به جز علم ندارد، یعنی شخصی که فقط می‌خواهد کشف جدیدی انجام دهد، تحقیقات جدیدی انجام دهد. این یک فکر بزرگ است، یعنی یک اراده بزرگ و یک تلاش بزرگ در راه علم. دیگری بزرگی است که همیشه به دنبال ثروت است و هدفش ثروت است، این یک شهوت بزرگ است، این یک حرص و آز بزرگ است. دیگری یک رقیب بزرگ است، دیگری یک حسادت بزرگ است، دیگری یک جاه طلبی بزرگ است. اینها همه خودخواهی‌های بزرگی است. هیچ‌یک از اینها را
همه خودخواهی‌های بزرگی است. هیچ‌یک از اینها را نمی‌توان بزرگواری دانست. رفیع است، اما بزرگواری نیست. این نکته از نظر روانشناختی و فلسفی بسیار قابل توجه است که انسان نوعی احساس بزرگواری در وجدان، روح و روان خود دارد و طبق قرآن در ذات او، غیر از چنین بزرگی‌هایی که ذکر شد -که خودخواهی‌های بزرگ هستند- بزرگواری دیگری دارد که از این نوع‌ها نیست. باید به آن گفت انسانیت بزرگ. بعضی اوقات انسان در روح خود احساس عزت می‌کند، یعنی به شکلی بزرگواری را در خود احساس می‌کند. این یک انسان بزرگ است، یک انسان خودخواه بزرگ
این یک انسان بزرگ است، یک انسان خودخواه بزرگ نیست. از خودخواهی بالاتر است. چطور بعضی‌ها به خاطر بزرگ بودن، بزرگواری را زیر پا می‌گذارند؟ این گونه اشخاص می‌خواهند بزرگ باشند، اما در اصل می‌خواهند بزرگتر از فلان شخص باشند. کسی مقداری ثروت دارد، می‌گوید من باید بیشتر از فلانی داشته باشم، فلانی فقط باید به حکم من باشد، من باید دستور بدهم و او باید اطاعت کند، من باید فرمانده باشم و او باید زیر دست باشد. اما بزرگواری و اشراف موضوع دیگری است: در مقابل بدی، انسان برای روح و روان خود احساس بزرگی کند. به عنوان مثال،
روح و روان خود احساس بزرگی کند. به عنوان مثال، روحیه یک انسان اساساً از دروغ کراهت دارد، او اساساً دروغ را یک حقارت می‌داند، او در روح خود نسبت به عمل پستی چون دروغ احساس برتری می‌کند. این عظمت انسان در برابر ضعف است. این عظمت، که ما آن را «بزرگواری» می‌نامیم، در مقابل انکار و پست بودن است. انسان در روح خود عظمت و بزرگواری‌ای را احساس می‌کند، یعنی در خود افتخاری را درک می‌کند که بر اثر آن از پستی جلوگیری می‌کند. روح خود را گرامی بدار، آن را گرامی بدار، از هر کار فرومایه برتر باش. در مقابل هر قدم فرومایه‌ای
کار فرومایه برتر باش. در مقابل هر قدم فرومایه‌ای فکر کن روح من بالاتر از آلوده شدن به این است. دقیقاً مانند شخصی که یک نقاشی با ارزش دارد، اگر یک لکه سیاه روی آن مشاهده کند، گرد و خاک ببیند، بلافاصله دستمال را برداشته و آن را تمیز می‌کند. اگر به او بگویید که چرا این کار را می‌کنی، می‌گوید حیف نیست که روی چنین نقاشی‌ای لکه‌ای سیاه باشد؟! او احساس می‌کند این نقاشی به قدری زیبا و شگفت‌انگیز است که حیف است یک لکه سیاه روی آن باشد. علی بن ابی‌طالب نیز به این مطلب اشاره کرده‌است، این زیبایی را در روح خود احساس
اشاره کرده‌است، این زیبایی را در روح خود احساس کنید، عظمت را احساس کنید، مانند شخصیتی عمل کنید که فارغ از هر اعتقادی، بدون توجه به هر خیالی، بدون توجه به هرگونه نیاز مادی‌ای، اساساً خود را بزرگتر از تسلیم در برابر ضعف می‌داند. دروغ پیش می‌آید؟ دروغ ناپسند است، پست است. شما زیبا هستید، عالی هستید، بزرگواری دارید، کامل هستید، خود را برتر از تحقیر با دروغ بدانید. از مردم چیزی نخواهید. درخواست از مردم عملی پَست است؛ شما عالی، باشکوه و زیبا هستید. شما انسان هستید؛ مقام انسانیت بالاتر از این است که به خاطر
هستید؛ مقام انسانیت بالاتر از این است که به خاطر نیازهایتان به دیگران التماس کنید. علی می‌گوید: "با کمی بساز و از دیگری نخواه". او همچنین گفته‌است: "انسان شریف و غیور هرگز زنا نمی‌کند"؛ این ربطی به حرام بودن زنا ندارد. وی می‌گوید یک فرد شریف، یک غیور، شخصی که احساس بزرگواری می‌کند، در روح خود احساس عزت می‌کند، هرگز مرتکب زنا نمی‌شود. کسی که طَمَع به دیگران را شعار خود قرار داده، خود را ناچیز و حقیر می‌کند، خود را فرومایه کرده‌است؛ یعنی شخصی که احساس بزرگواری کند، غیرممکن است که به دیگران و دارایی آنها چشم
کند، غیرممکن است که به دیگران و دارایی آنها چشم داشته باشد. علاوه بر این، کسی که رنج خود را به دیگران می‌گوید باید بداند که تسلیم حقارت شده‌است. یک فرد شریف، شخصی که انسانیت و عزت را احساس می‌کند، حتی حاضر نیست رنج خود را با دیگران به اشتراک بگذارد. او رنجش را تحمل می‌کند و آن را به دیگران ابراز نمی‌کند. جعفر صادق می‌گوید: "از هر بدبختی و سختی‌ای که در آن هستی به مردم نگو زیرا که خوار می‌شوی". ایمان به غیب‎. مطهری در فصل شش، تحت عنوان «ایمان به غیب» ذکر کرده‌است: در قرآن، سوره بقره می‌خوانیم: "کسانی که به
در قرآن، سوره بقره می‌خوانیم: "کسانی که به غیب ایمان دارند"، کسانی که به حقایق پنهان ایمان دارند. غیب این است که انسان اعتراف می‌کند که در جهان هستی حقایق و واقعیت‌هایی وجود دارد که من نمی‌توانم با پوسته بدن خودم، یعنی با حواس خودم درک کنم، حتی اگر الان اینجا حاضر باشند؛ چشم‌ها، گوش‌ها، چشایی، لامسه و بویایی‌ام نمی‌توانند آنها را درک کنند؛ یعنی من خودم را با این واقعیت می‌سنجم که این حس‌هایی که دارم ابزارهایی بسیار محدود هستند که به من داده شده تا با دنیای خارج ارتباط برقرار کنم. بزرگترین اشتباهی که انسان
خارج ارتباط برقرار کنم. بزرگترین اشتباهی که انسان در زندگی خود مرتکب می‌شود و شکلی علمی به آن می‌دهد این است که فکر می‌کند حواس داده شده به او در این دنیا و این جهان، برای حس کردن همه چیز است و همه چیز را در این جهان با آنها می‌تواند کشف کند. به طوری که اگر او چیزی را با حواس خود نفهمد، آن را انکار می‌کند و می‌گوید آن چیز وجود ندارد، زیرا اگر بود، من آن را با دست خود لمس می‌کردم، آن را با چشم خود می‌دیدم، من آن را با گوش خودم می‌شنیدم یا با ذایقه خودم آن را می‌چشیدم. قرآن هر آنچه را که باید به آن ایمان
را می‌چشیدم. قرآن هر آنچه را که باید به آن ایمان آورد با کلمه «غیب» بیان کرده‌است؛ اعتقاد به این که واقعیت‌هایی وجود دارد که فراتر از حد تصور ما است. من نمی‌گویم هر ادعایی را که در مورد غیب است باید باور کرد اما نباید غیب را انکار کرد. واقعیت‌های پنهان را نباید انکار کرد. چگونه انسان می‌تواند به غیب ایمان بیاورد؟ هزاران نشانه در جهان وجود دارد که حداقل مانع انکار غیب می‌شود، یعنی انسان را از مرحله انکار به مرحله شک وارد می‌کند. در دین، مسئله اصلی رابطه‌ای است که بین انسان و خدا، بین ما و جهان غیب برقرار
است که بین انسان و خدا، بین ما و جهان غیب برقرار می‌شود. دین از یک سو ما را وادار به عمل و تلاش می‌کند و به تعبیر علی وادار به خدمت می‌کند و از طرف دیگر می‌گوید ارتباطات معنوی بین غیب و اینجا وجود دارد؛ شما دعا کنید، بخواهید، تقاضای کمک کنید، به روش مخفیانه‌ای که نمی‌دانید، به هدف و نتیجه می‌رسید. دین می‌گوید صدقه بدهید، خدا بلایا را به روشی مخفی از شما دور می‌کند که شما نمی‌دانید. نماز بخوانید (که البته شرایطی دارد؛ اگر نماز با آن شرایط انجام شود) به صورت مخفی جواب را خواهید گرفت. تصمیم بگیرید، از خدا در
مخفی جواب را خواهید گرفت. تصمیم بگیرید، از خدا در چیزها الهام بخواهید، آن وقت خواهید دید که در یک زمان خاص، سر بزنگاه، خدا به دل شما می‌اندازد، از غیب به شما کمک خواهد کرد. معیار انسانیت. در فصل هفتم، «معیار انسانیت چیست؟» ذکر شده‌است: ما می‌خواهیم بدانیم معیار و استاندارد انسانیت چیست؟ اگر بخواهیم از نظر زیست‌شناسی معیار انسانیت را بسنجیم، این یک کار ساده و آسان است. در زیست‌شناسی، فقط بدن انسان مطرح است. در آنجا بحث می‌کنند که انسان در میان طبقات مختلف حیوانات در چه گروهی است. یا از نظر پزشکی و حتی از
حیوانات در چه گروهی است. یا از نظر پزشکی و حتی از نظر روانشناسی. از دید زیست‌شناسی، از دیدگاه پزشک و حتی از نظر روانشناسی که در مورد متعلقات جسمی یا روحی انسان بحث می‌کند، هیچ تفاوتی بین دو نفر نیست، یعنی در این دیدگاه‌ها هیچ تفاوتی بین حسین بن علی و یزید وجود ندارد. هر دو از نظر زیست شناختی و پزشکی و حتی از نظر روانشناختی، دارای یک سیستم انسانی هستند. در علوم انسانی می‌بینیم که در مورد انسان کامل و انسان ناقص صحبت می‌شود، در مورد انسان پست و انسان مترقی و متعالی صحبت می‌شود. آنچه که یکی را به منحطی قابل
متعالی صحبت می‌شود. آنچه که یکی را به منحطی قابل مذمت و حتی مستحق مرگ و دیگری را به انسانی تحسین‌برانگیز تبدیل می‌کند، چیست؟ به عنوان مثال، قرآن انسانها را برتر و بالاتر از فرشتگان می‌داند. اما جایی نیز در مورد انسان می‌گوید که حیوان به او برتری دارد. نظریه‌های مختلفی را در مورد معیار انسانیت بررسی می‌کنیم؛ علم: هرچه انسان علم و دانش بیشتری داشته باشد، انسانیت بیشتری نیز دارد؟ و هر چقدر فاقد علم و دانش باشد، فاقد انسانیت است؟ بنابراین یک دانش آموز کلاس اولی از انسان دیگری که هنوز به مدرسه نرفته‌است
اولی از انسان دیگری که هنوز به مدرسه نرفته‌است انسان‌تر است. یک دانش آموز کلاس دومی از یک کلاس اولی انسان‌تر است؟ دانش البته برای انسانیت شرط است. آگاهی و دانا بودن نسبت به جهان، خود و جامعه را نمی‌توان انکار کرد، اما مطمئناً کافی نیست. خلق و خوی: انسان ممکن است دانا باشد و از همه چیز آگاه باشد، اما خلق و خوی او یک خلق و خوی انسانی نباشد. خلق و خویی که معیار انسانیت می‌تواند باشد هم نوع دوستی و محبت است، مادر همه خوبی‌ها محبت است؛ یعنی آنچه را برای خود می‌خواهید برای دیگری هم بخواهید و برای دیگری نخواهید،
برای دیگری هم بخواهید و برای دیگری نخواهید، آنچه را که برای خود نمی‌خواهید. این منطق، منطق محبت است. اراده: مکتب دیگری می‌گوید ملاک انسانیت «اراده» است. به عبارت دیگر، ملاک انسانیت سلطه انسان بر خود، بر روح، بر اعصاب، بر غرایز و بر شهوات خود است، به طوری که هر آنچه از انسان صادر می‌شود مطابق عقل و اراده او باشد نه مطابق میل او. اراده بیشتر جنبه درونی دارد، نقطه مقابل میل است، انسان را از کشش تمایلات آزاد می‌کند، یعنی کنترل خواسته‌ها را به انسان می‌دهد. او از روی اراده خود کار می‌کند، نه از روی میل. تابعی
از روی اراده خود کار می‌کند، نه از روی میل. تابعی از تصمیم و اندیشه بودن با عملکردی از روی میل داشتن متفاوت است. اراده نوعی تسلط بر خواهش‌های نفس است. اگر توجه کرده باشید، علمای اخلاق، بیشتر به مسئله اراده، اراده حاکم برخواسته‌های انسانی تأکید دارند. محمد می‌گوید: "قویترین و قدرتمندترین فرد کسی است که وقتی عصبانی می‌شود، خشم بر او غلبه نیابد، بلکه او بر خشم خود غالب شده و با خشم خود در مسیری که مورد پسند خدا نیست، همراه نشود، و هنگامی که از چیزی خوشش بیاید،" "این لذت او را از رضایت خدا دور نکند، و او
"این لذت او را از رضایت خدا دور نکند، و او بتواند میل خود، خواسته خود را کنترل کند". آزادی: مکتب‌های جدید در مبحث معیار انسانیت، بیشتر آزادی را ملاک قرار می‌دهند؛ یعنی هر چه انسان بیشتر بتواند آزادانه زندگی کند، به همان اندازه انسان است. این هم درست است و هم غلط؛ یعنی، این به عنوان بخشی از معیار انسانیت درست است، اما به عنوان کل معیار انسانیت قابل قبول نیست. از نظر اسلام، همانگونه که محبت انسان‌ها نسبت به یکدیگر تشویق و تقدیس شده و به آن دعوت می‌شود، و همانگونه که تسلط انسان بر امیال خود ستایش شده و به آن
که تسلط انسان بر امیال خود ستایش شده و به آن دعوت می‌شود، آزادی نیز چنین است. علی می‌گوید: "هرگز خود را برده دیگری نساز که خدا تو را آزاد آفریده‌است". مسئولیت و وظیفه: در این دیدگاه گفته می‌شود که انسان کسی است که احساس تکلیف کند، نسبت به انسانهای دیگر احساس مسئولیت کند (این غیر از محبت است، اشتباه نکنید)، نسبت به جامعه خود احساس مسئولیت داشته باشد. زیبایی: افلاطون اخلاق را بر اساس زیبایی توصیف می‌کند و می‌گوید انسانیت چیزی است که زیباست. وی می‌گوید اگر شخصی بخواهد انسانی باشد و به صفات انسانی برسد، باید
بخواهد انسانی باشد و به صفات انسانی برسد، باید احساس زیبایی را در خود تقویت کند. ریشه انسانیت زیبایی است. البته او توجه می‌کند که زیبایی انسانیت، نوعی زیبایی معنوی است. مکتب انسانیت. در فصل هشتم، مطهری در مورد «مکتب انسانیت» چنین می‌گوید: انسان، که تنها کاوشگر و محقق جهان است که می‌شناسیم، همیشه یکی از موضوعات بحث و تحقیق خودش بوده‌است. معنای کلمه «انسانیت» همیشه با نوعی قداست و تعالی همراه بوده‌است، زیرا خواص فوق حیوانی انسان مانند دانش، عدالت، آزادی و وجدان اخلاقی به عنوان موضوعات مقدسی شناخته می‌شوند.
اخلاقی به عنوان موضوعات مقدسی شناخته می‌شوند. در دو یا سه قرن اخیر، انسان از این موقعیت عالی که قبلاً برای خود تصدی کرده بود سقوط کرده‌است، یک سقوط بسیار خرد کننده. انسان که خود را یک نژاد تقریباً آسمانی می‌دانست و معتقد بود که روح خدا در او دمیده شده‌است، تحقیقات بیولوژیکی در مورد تکامل گونه‌ها، نسب و نژاد انسان را با حیواناتی چون میمون پیوند داده‌است؛ انسان یک تفاوت اساسی با حیوان دارد، انسان از هر حیوان دیگری بالقوه‌تر است. این چه مفهومی دارد؟ به عنوان مثال، اسب یک اسب است و در واقع هر آنچه که برای اسب
اسب یک اسب است و در واقع هر آنچه که برای اسب بودن لازم است را دارد. مقدار کمی از اسب باقی نمانده‌است که باید از طریق تمرین به دست آورد. یک اسب، یک اسب واقعی و صد در صد بالفعل متولد می‌شود. اما این انسان است که به عنوان موجودی صد در صد بالقوه متولد می‌شود؛ یعنی وقتی او به دنیا می‌آید، اصلاً مشخص نیست که در آینده برای او چه اتفاقی خواهد افتاد. واقعیت او در آینده ممکن است واقعیت یک گرگ باشد، ممکن است واقعیت یک گوسفند باشد، در حالی که فرم شکل او یک انسان است. همچنین ممکن است واقعیت او یک انسان باشد. از جمله
همچنین ممکن است واقعیت او یک انسان باشد. از جمله سوالاتی که در مورد انسان پرسیده می‌شود، مسئله آزادی و اختیار انسان و مسئولیت و رسالت انسان است. آیا واقعاً انسان موجودی آزاد و مستقل است؟ آیا او مسئول است؟ آیا او مأموریتی دارد که باید به انجام برساند؟ قرآن انسان را با بالاترین اوصاف وصف کرده‌است: "خلیفه خدا". قرآن همچنین انسان را با این مقام وصف کرده‌است: "آموختن همه «نام‌ها»" (نام یک چیز به معنای کلید شناخت آن چیز است). "ما کلید دانستن همه چیز را به او آموختیم". "سپس ما فرشتگان جهان بالا را آوردیم تا با
"سپس ما فرشتگان جهان بالا را آوردیم تا با انسان رقابت کنند". "انسان بر فرشتگان پیروز شد. سپس به آنها گفتیم: ای فرشتگان! مگر من نگفتم چیزی را می‌دانم که شما نمی‌دانید؟! شما روی دیگر سکه را دیده‌اید. این موجود به دلیل داشتن شهوت و غضب، خون‌ها می‌ریزد، قتل‌ها می‌کند و خرابکاری‌ها به بار می‌آورد". ولی از سوی دیگر انسان مظهر فعالیت و خلاقیت خداوند است. بسیاری از افراد به دنبال مرکز لذت در خارج از خود هستند و دائماً به دنبال لذت بردن و راهی برای کام گرفتن از زندگی هستند، کسانی که خود را به عنوان یک انسان
از زندگی هستند، کسانی که خود را به عنوان یک انسان نمی‌شناسند؛ یعنی آنها خود را مرکز اصلی لذت و سعادت نمی‌دانند، که از درون خود انسان ناشی می‌شود. او کجا دنبال لذت می‌گردد؟ در جام مِی، در کاباره. البته درست نیست که انسان چیزهای خارجی را به کلی کنار بگذارد و مانند مکاتب افراطی هندی از دنیا کناره بگیرد و بگوید که اساساً همه لذت‌ها را باید از درون جستجو کرد. این به معنای کنار گذاشتن زندگی نیست. منظور این است که اگر انسان لذت می‌خواهد، نباید فکر کند که می‌تواند همه لذت‌ها را در چیزهای مادی خارج از خودش پیدا
همه لذت‌ها را در چیزهای مادی خارج از خودش پیدا کند. مرکز اصلی لذت در خود اوست، یا حداقل باید تعادلی بین بیرون و درون وجود داشته باشد. نظرها پیرامون کتاب. سید علی خامنه‌ای در ۲۴ مرداد ۱۳۹۰ در دیدار با جمعی از شاعران، پس از اشاره به سودمندی مطالعه قرآن، نهج البلاغه و صحیفه سجادیه، مطالعه کتاب "آزادی معنوی" را توصیه کرد. ترجمه به زبان‌های دیگر. این کتاب هم به انگلیسی و هم به عربی ترجمه شده‌است.
خنوم در اساطیر مصر باستان، یکی از قدیمی‌ترین خدایان مصر باستان می‌باشد؛ که در اصل به او آفرینندهٔ رود نیل لقب داده‌اند. به دلیل سیل سالیانه مصر که ارمغان آورندهٔ گل و لای و خاک رس و آب است به او لقب آفرینندهٔ کودکان نیز داده‌اند. در معبد لوکسور خنوم با چرخ سفالگری خود مشغول آفریدن فرعون و کا می‌باشد. این خدا را آفرینندهٔ انسان نیز می‌پنداشتند. نماد شناسی. خنوم را به شکل مردی با سر قوچ به تصویر کشیدند. شاخ‌های این خدا به صورت افقی یا مردی با سر قوچ ایستاده بر دو پای خود رسم کرده‌اند. این خدا را گاه با چهار
دو پای خود رسم کرده‌اند. این خدا را گاه با چهار سر قوچ به تصویر کشیده‌اند.
سروش رفیعی تل‌گری (زادهٔ ۴ فروردین ۱۳۶۹ در شیراز) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک هجومی برای باشگاه فوتبال پرسپولیس بازی می‌کند. دوران باشگاهی. او دوران خود را با فجر سپاسی شروع کرد و به آنها کمک کرد تا رتبه خود را در لیگ برتر فوتبال ایران ۹۱–۱۳۹۰ ارتقاء دهند. بعدها او به فولاد پیوست. تراکتورسازی. در تابستان سال ۱۳۹۴ رفیعی قراردادی دو ساله را با تراکتورسازی صرف گذراندن دورهٔ سربازی در باشگاه به امضا رساند. پرسپولیس. در ۹ ژانویه ۲۰۱۷، رفیعی قراردادی ۶ ماهه را با باشگاه پرسپولیس در لیگ برتر خلیج
۶ ماهه را با باشگاه پرسپولیس در لیگ برتر خلیج فارس به امضا رساند. به او شماره ۷ داده شد، که قبلاً به افتخار اسطوره بازنشسته باشگاه علی پروین بایگانی شده بود. او در شهرآورد ۸۴ تهران مقابل استقلال گلزنی کرد. الخور. در تابستان ۱۳۹۶، رفیعی با قراردادی یک ساله به الخور قطر پیوست و در این تیم شمارهٔ ۷ را به تن می‌کرد. در پایان فصل باشگاه الخور یک بازیکن جایگزین برای رفیعی جذب کرد و او قراردادش را با این باشگاه تمدید نکرد. بازگشت به پرسپولیس. سروش رفیعی در ۱۸ تیر ۱۳۹۷ با قراردادی یک و نیم ساله، به پرسپولیس
تیر ۱۳۹۷ با قراردادی یک و نیم ساله، به پرسپولیس بازگشت. در توافق میان او و باشگاه پرسپولیس، قرار شد به دلیل محرومیت انتقالاتی پرسپولیس، او یک نیم‌فصل در تیم فولاد خوزستان بازی کند و از نیم‌فصل دوم لیگ هجدهم برای پرسپولیس به میدان برود. شهر خودرو. رفیعی پس از جدایی از پرسپولیس در ۱۷ مرداد ۱۳۹۸ به شهرخودرو پیوست. سپاهان. سروش رفیعی در ۲۳ دی ۱۳۹۸ با عقد قرارداری رسمی به باشگاه سپاهان پیوست. بازگشت دوباره به پرسپولیس. رفیعی در ۲۵ خرداد ۱۴۰۱ با قراردادی ۲ ساله به پرسپولیس پیوست. دوران ملی. او به تیم ملی فوتبال
پرسپولیس پیوست. دوران ملی. او به تیم ملی فوتبال ایران در اکتبر ۲۰۱۴ توسط کارلوس کی‌روش فراخوانده شد. او اولین بازی خود را در یک بازی مقابل کره جنوبی در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۴ انجام داد. او در تاریخ ۳۰ دسامبر ۲۰۱۴ توسط کارلوس کی‌روش به ترکیب ایران در جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۵ فراخوانده شد. چالش‌ها. کارت معافیت از سربازی وی در جریان جنجال کارت معافیت بازیکنان فوتبال باطل شد. بازداشت. در ۲۴ آبان ۱۴۰۱ در جریان خیزش ۱۴۰۱ ایران، در میدان تجریش تهران، سروش رفیعی به‌علت حمایت از دختری که مورد حمله نیروهای امنیتی قرار گرفته
از دختری که مورد حمله نیروهای امنیتی قرار گرفته بود، بازداشت و مورد ضرب و شتم قرار گرفت. او اگرچه با قید وثیقه از زندان آزاد شد، اما در تمرینات روز بعد باشگاه پرسپولیس حاضر نشد. رسانه طرفداری به نقل از یکی از نزدیکان باشگاه پرسپولیس این خبر را تکذیب کرد، اما علی کریمی و کریم باقری در شبکه‌های اجتماعی خود این خبر را تأیید و از سروش رفیعی حمایت کردند.
برنامه با هم ("Juntos")، برنامه کمکهای نقدی انتقالی با هدف توسعه سرمایه انسانی و شکستن چرخه انتقال فقر بین نسلی است که در ماه فوریه سال ۲۰۰۵، توسط دولت آلخاندرو تولدو در پرو به اجرا گذاشته شد. به موجب این برنامه یارانه سی دلاری نقدی به شرطی به خانواده‌های فقیر اعطا می‌شد که آن‌ها فرزندانشان را به مدارس و مراکز بهداشتی می‌فرستادند. برای واجد شرایط شدن، این خانواده‌ها می‌بایست فرزندانی زیر ۱۴ سال می‌داشتند و جایی زندگی می‌کردند که در آنجا حداقل دو نیاز اساسی –از قبیل آب، برق، مدرسه، یا خدمات بهداشتی- مهیا
–از قبیل آب، برق، مدرسه، یا خدمات بهداشتی- مهیا نبود. خانواده‌های دریافت‌کننده می‌بایست فرزندانشان را در مدارس ثبت‌نام می‌کردند و مطمئن می‌شدند که واکسن‌ها را تزریق کرده‌اند. مادران می‌بایست در برنامه‌های مراقبت پیش از بارداری و کنترل‌های پس از بارداری شرکت می‌کردند. بزرگسالان می‌بایست کارت شناسایی ملی می‌داشتند و فرزندان نیز شناسنامه دریافت می‌کردند. با این شرایط تا حداکثر هشت سال خانواده‌ها این اعانه را دریافت می‌کردند. در چهار سال اول خانواده‌ها می‌توانستند این سی دلار را کامل دریافت کنند و در چهار سال
این سی دلار را کامل دریافت کنند و در چهار سال آخر کاهش تدریجی تا قطع کامل آن در برنامه بود. در برخی خانوارها این سی دلار گاه دو برابر درآمد آنها بود. آنها طیفی از برنامه‌ها را برای خرج کردن این مبلغ درذهن داشتند؛ از خرید غذا تا لباس تا خرید حیوانات برای شروع یک کسب و کار. در ابتدا زنان این قراردادها را با دولت امضا می‌کردند زیرا علاوه بر آنکه تحقیقات نشان می‌دهد که زنان محتمل‌تر است که پول را در راه رفاه خانوار و آموزش کودکان سرمایه‌گذاری کنند، در پی مهاجرت شغلی و غیاب شوهرانشان آنها بودند که همچنان در
شغلی و غیاب شوهرانشان آنها بودند که همچنان در روستاها می‌ماندند.
نغمات شفق نام کتابی است که توسط ویکتور هوگو نگاشته شده‌است. جزئیات. یک قسمت از اشعار این کتاب جنبهٔ سیاسی دارد و مربوطه به انقلاب ژوئیهٔ ۱۸۳۰ فرانسه‌است. در بعض اشعار این مجموعه از قبیل «بعد از ژوئیهٔ ۱۸۳۰» و «به مردی که زنی تسلیم کرده‌است» هوگو افکار شاه پرستیش را به کار برده و در قسمتی دیگر از قبیل «به ستون» و «ناپلئون» داستان‌های امپراتوری را سروده‌است و باقی اشعارش مربوط به آزادی خواهی او است. اشعار قسمت دوم این کتاب مجموعه‌ای از احساسات لطیف و افکار بلند است و قسمتی از این اشعار تحت تأثیر عشق معشوقه اش
است و قسمتی از این اشعار تحت تأثیر عشق معشوقه اش «ژولیت دروئه» یا در مواقع شادکامی و نشاط و کامروایی است. اشعار برگزیده. زیباترین اشعار این مجموعه عبارتند از: «سرود» که به افتخار اشخاصی که در راه آزادی جان می‌دهند شاخته شده و «ناپلئون دوم»، «شب تابستان»، «مجلس رقص کاخ شهرداری»، «آه هرگز به زنی که سقوط می‌کند بد نگویید!»، «اکنون که من لبانم را...» (راجع به زن)، «گل بینوا می‌گفت»،«اکنون که ماه مه و موسم گل ا ست»، «همیشه سالم باشی»، «دات لیلیا» (در تمجید زن خود)، «در کلیسای...» و غیره...
نیت الههٔ شکار و جنگ و ایزدبانوی محافظ زنان در مصر باستان بوده است. نیت ممکن است کهن‌ترین ایزد مصری باشد، زیرا تصاویر این ایزدبانوی شکار و جنگ، که نشانه‌اش کمان و دو تیر و یک سپر بود؛ در جایگاه اصلی ساکنان پیش سلسلهٔ فراعنه در عبیدوس یافت شده و دلالت بر آن دارد که کیش او از مهاجران بومی کهن‌سنگی صحرا به اینجا آورده شده بود. بعدها، مرکز اصلی پرستش نیت در شهر مصب‌گونهٔ سائیس بوده است. نیت یکی از اولین خدایان مصر باستان است که در اسنادهای باستان نیز دیده شده است. اولین نشانه‌های پرستش او به دورهٔ فرهنگ گرزه
است. اولین نشانه‌های پرستش او به دورهٔ فرهنگ گرزه حدود (۳۶۰۰–۳۳۵۰ ق. م) مربوط می‌شود. مرکز فرقهٔ اصلی او شهر سائیس در مصر سفلی، نزدیک لبه‌های غربی دلتای نیل بوده است. او مهم‌ترین الهه در دوره سلسله اولیه حدود (۳۱۰۰–۲۶۸۶ ق. م) بود و دارای زیارتگاه و معابد مهمی در پایتخت، ممفیس بوده است. در دوره‌های بعدی او برتری خود را در برابر الهه‌های دیگر مانند حاثور از دست داد، اما اهمیت خود را حفظ کرد، به ویژه در دوران سلسله بیست و ششم حدود (۶۶۷–۵۲۵) ق. م زمانی که سائیس پایتخت مصر بود. اساطیر. نیت در طول دوره‌های یونان