payamvha/North_RAG huggingface dataset:
محمد دیب نویسنده، شاعر، رمان‌نویس و نمایش‌نامه نویس قرن بیستم میلادی اهل الجزایر بود. آثار. خانهٔ بزرگ (۱۹۵۲)، آتش‌سوزی (۱۹۵۴)
فردریک دار رمان‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. او که در ۲۹ ژوئن سال ۱۹۲۱ در خانواده‌ای متوسط در شهری در نزدیکی شهر لیون به دنیا آمده بود، در پایان دهه ۱۹۷۰ دیگر نام خود را بر روی کتاب‌هایش نمی‌نوشت و آثارش را با همان نام «سن آنتونیو» منتشر می‌کرد. وی حتی یکی از کتاب‌های معروفش با نام «آیا باید پسربچه‌هایی را که دستشان روی باسنشان است، کشت؟» (۱۹۸۴) را که در آن ماجرای ربوده شدن دخترش را روایت می‌کند، با همین نام سن آنتونیو منتشر کرد. اوج فعالیت ادبی او در همان دهه ۱۹۸۰ بود. تا سال ۱۹۷۸ بیش از ۱۰۰
او در همان دهه ۱۹۸۰ بود. تا سال ۱۹۷۸ بیش از ۱۰۰ میلیون از آثار وی در سراسر جهان به فروش رفته بود و وقتی در ژوئن سال ۲۰۰۰ در سوئیس درگذشت، بیش از ۴۰۰ رمان منتشر کرده بود. از تعدادی از آثار دار نیز اقتباس سینمایی شده است؛ از جمله «آسانسور» و «آغوش شب» که ژاک گیمو در ۱۹۶۱ بر اساس آن فیلمی ساخت. در ایران، اولین بار، ذبیح‌الله منصوری به سراغ آثار وی رفت و رمان «آخرین ضربه» را از این نویسنده ترجمه و منتشر کرد. «آسانسور»، «مرگی که حرفش را می‌زدی»، «کابوس سحرگاهی»، «چمن»، «قیافه نکبت من»، «بزهکاران»،
سحرگاهی»، «چمن»، «قیافه نکبت من»، «بزهکاران»، «بچه‌پُرروها»، «زهر تویی»، «قاتل غمگین»، «تصادف»، «تنگنا»، «دژخیم می‌گرید»، «اغما»، «نان حلال»، «مردِ خیابان»، «قتل عمد؟»، «دفتر حضور و غیاب»، «آغوش شب» و «آدم که نمی‌میرد» عناوین کتاب‌هایی از فردریک دار است که به فارسی ترجمه و منتشر شده است.
ژان لاکوتور نویسنده، روزنامه‌نگار و مورخ قرن بیستم میلادی اهل فرانسه است. ژان لاکوتور در فرانسه متولد شد. وی کار خود در حرفهٔ روزنامه‌نگاری را در سال ۱۹۵۰ در روزنامه به عنوان ویراستار دیپلماتیک آغاز کرد. ژان در ۱۹۵۱ به نشریه لوموند پیوست. وی از ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۵ در قاهره پایتخت مصر در روزنامه فرانسوی‌زبان به عنوان دبیر سرویس برون‌مرزی (یکی از بالاترین عناوین روزنامه‌نگاری فرانسه) فعالیت می‌کرد. لاکوتور، از نظر گرایش‌های سیاسی چپگرا بود و از جنبش‌های استعمارزدایی میتران حمایت می‌کرد. وی برای Nouvel و هم کار کرد.
میتران حمایت می‌کرد. وی برای Nouvel و هم کار کرد. وی در فیلم مستند «»(۱۹۶۸) که در مورد جنگ ویتنام است مصاحبه کرده‌است. ژان لاکوتور همچنین از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۲ مدیر انتشارات Seuil، یکی از ناشران برجستهٔ فرانسوی بود و بین سالهای ۱۹۶۹ و ۱۹۷۲ به عنوان استاد بین‌المللی در IEP پاریس فعالیت می‌کرد. وی عمدتاً به دلیل انتشار زندگی‌نامه افراد مختلف از جمله ، ، لئون بلوم، ، فرانسوا موریاک، پیر مندس فرانس، میتران، مونتسکیو، مونتنی، ، ژرمن تیلیون، شامپولیون، ، استندال و برای عموم مردم شناخته شده‌است. لاکوتور عاشق موسیقی
عموم مردم شناخته شده‌است. لاکوتور عاشق موسیقی با مفاهیم خاص بود، رئیس انجمن طرفداران ژرژ بیزه (از آهنگ‌سازان سرشناس فرانسوی در دوره رمانتیک) بود. وی در سال ۲۰۱۵ در فرانسه درگذشت.
ایو ژان بون‌فوآ (زاده ۲۴ ژوئن ۱۹۲۳ - درگذشته ۱ ژوئیه ۲۰۱۶) شاعر و مقاله‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. این شاعر، نویسنده و مترجم بیش از ۱۰۰ جلد کتاب منتشر کرد که به ۳۰ زبان زنده ترجمه شده‌است. زندگی‌نامه. ایو بون‌فوآ ۲۴ ژوئن ۱۹۳۲ در شهر تور متولد شده‌است. تحصیلات ابتدایی خود را در زادگاهش انجام داد و در اواخر سال ۱۹۴۳، برای تکمیل تحصیلات خود در زمینهٔ ریاضیات و فلسفه در دانشگاه پواتیه به پاریس رفت. او کار خود را با نقد هنری از جمله نوشتن دربارهٔ پابلو پیکاسو، آلبرتو جاکومتی و پیت موندریان آغاز کرد.
پیکاسو، آلبرتو جاکومتی و پیت موندریان آغاز کرد. در همین ایام بود که نخستین بارقه‌های شعری‌اش درخشید. از ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷، با جنبش فراواقع‌گرایی در ارتباط بود. رسالهٔ کوچک نوازنده پیانو " Traité du pianiste" را در این دوره به چاپ رساند. در سال ۱۹۴۷، از فراواقع‌گرایی جدا شد و از این تاریخ به بعد، حرفه ادبی خود را به گونه‌ای جدی شروع کرد. سبک اشعار او گونه‌ای از سوررئالیسم بود، اما سعی می‌کرد که آثارش دچار ابهامی نشوند که خواننده‌اش را از روزمرگی جدا کند. با اولین مجموعه شعرش، «از جنبش و سکون دوو» (۱۹۵۳)، به شهرت
مجموعه شعرش، «از جنبش و سکون دوو» (۱۹۵۳)، به شهرت رسید و تا امروز چندین مجموعه شعر از او به چاپ رسیده‌است: «دیروز فرمانروای بیابان» (۱۹۵۸)، «سنگ نوشته شده» (۱۹۶۵)، در آستانه فریب (۱۹۷۵)، «آنچه بی‌نور بود» (۱۹۸۷) و سطوح منحنی (۲۰۰۱). در عین حال، او چند مجموعه مقاله نظری و انتقادی دارد که اهدافش را مشخص می‌کنند: نامحتمل (۱۹۵۹)، مذاکره در باب شعر (۱۹۸۰) و طرح، رنگ، نور (۱۹۹۵) و…. او همچنین آثار دوستش، گورگوس سفریس، شاعر و دیپلمات یونانی را نیز ترجمه کرده‌است. ایو بون‌فوآ که از مترجمان برجسته آثار ویلیام
روبر ساباتیه شاعر و رمان‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. زندگینامه. روبر ساباتیه که ۱۷ اوت سال ۱۹۲۳ در پاریس به دنیا آمده بود، این نویسنده که برای نوشتن «کبریت سوئدی» در سال ۱۹۶۹ به شهرت رسید، از سال ۱۹۷۱ از اعضای گروه داوری جایزه معتبر گنکور مهمترین جایزه ادبی فرانسه بود. وی از گروه داوری جایزه مالارمه هم بود. رمان مشهور او که بر مبنای خاطرات کودکی خودش نوشته شد، در سه جلد به نوعی بیانگر تاریخ فرانسه است. او که عاشق شعر بود، در دهه ۷۰ قرن بیستم، تاریخ شعر فرانسه را در ۹ جلد منتشر کرد و علاوه بر این
شعر فرانسه را در ۹ جلد منتشر کرد و علاوه بر این کتاب‌های متعددی در زمینه شعر نوشت. مراسم خاک سپاری این نویسنده برجسته امروز دوشنبه در کلیسا سن ژرمان دو پاری برگزار می‌شود. فرانسوا اولاند رییس جمهور فرانسه با ابراز تسلیت به خانواده او گفت : او نویسنده‌ای بود که ادبیات مردمی را در قرن بیستم شکل داد. ساباتیه تعداد زیادی رمان، مجموعه مقاله و کتاب کلمات قصار و شعر دارد. «رمان اولیویه» که درباره بزرگ شدن در خیابان‌های بخش فقیرنشین پاریس در دهه ۳۰ قرن بیستم است، از مهمترین کتاب‌های اوست که با الهام از زندگی خودش
مهمترین کتاب‌های اوست که با الهام از زندگی خودش شکل گرفته‌است. یک عنوان از این مجموعه سه جلدی با عنوان «رویارویی امن» در قالب یک مجموعه تلویزیونی در تلویزیون فرانسه به نمایش درآمد. او کتاب‌های دیگری هم دارد که با الهام از زندگی خودش نوشته که «اولیویه ۱۹۴۰» از جمله آن هاست. آخرین کتاب او با عنوان «شیپورهای جنگاوران» در سال ۲۰۰۷ منتشر شد. در روز ۲۸ ژوئن ۲۰۱۲ در بیمارستان آمبروز بولونی در سن ۸۸ سالگی درگذشت.
عثمان سمبن (۱ ژانویه ۱۹۲۳ — ۹ ژوئن ۲۰۰۷) نویسنده، بازیگر، نمایش‌نامه نویس و کارگردان سنگالی‌تبار فرانسوی بود. عثمان سمبن - متولد ۱۹۲۳ در «زینگوئینکور» سنگال - نام آورترین فیلمساز قاره آفریقا، و زبان کویای سینماگران و هنرمندان این قاره است. او در جنگ جهانی دوم به عنوان سرباز در ارتش فرانسه جنگید و پس از آن مدتی در فرانسه اقامت داشت و به کارهایی در بارانداز بندر مارسی می‌پرداخت و در عین حال نویسندگی می‌کرد. چند رمان و مجموعه داستان او تاکنون به چاپ رسیده و در زمره نویسندگان بزرگ آفریقا نیز به‌شمار می‌رود
در زمره نویسندگان بزرگ آفریقا نیز به‌شمار می‌رود سمبن، زیاد به سفر می‌رود و از جمله مدتی در اوائل دهه ۶۰ در شوروی کارهای تحقیقاتی می‌کرد. او از ماهیگیری و بنایی و حمالی به نویسندگی و سپس به سینماگری روی آورد. عثمان سمبن از معدود فیلمسازان آفریقایی است که فیلم‌هایش در آمریکا و اروپا به نمایش در می‌آید و با استقبال روبرو می‌شود. او اولین فیلمش را در سال ساخت. ضمناً باید گفت که عثمان سمبن در سال ۱۹۸۲ کارگردانی یک محصول مشترک سنگال و آلمان فدرال را به عهده گرفت
فیلیپ ژاکوته شاعر و مترجم قرن بیستم میلادی فرانسوی‌زبان اهل سوئیس بود. ژاکوته در ۲۴ فوریه ۲۰۲۱ در سن ۹۵ سالگی در گرینیا، فرانسه درگذشت.
ژان دُورمِسون (، زاده ۱۶ ژوئن ۱۹۲۵ در پاریس و درگذشته ۵ دسامبر ۲۰۱۷ در نویی-سور-سن واقع در حومه غربی پاریس)، رمان‌نویس، فیلسوف و روزنامه‌نگار قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. دورمسون، در سال ۱۹۷۳ میلادی به عنوان جوان‌ترین عضو آکادمی فرانسه که متشکل از نخبگان ادبی این کشور است، انتخاب شد. وی یکی از این نویسندگان محبوب فرانسه بود و از امانوئل ماکرون، رئیس‌جمهور فعلی فرانسه عنوان «روشنفکری» را دریافت کرده بود. پیشینه. ژان دورمسون رابطه نزدیکی با فرانسوا میتران رئیس‌جمهور سابق سوسیالیست فرانسه داشت. او در ۸۷
رئیس‌جمهور سابق سوسیالیست فرانسه داشت. او در ۸۷ سالگی برای نخستین بار بر پرده سینما ظاهر شد و نقش فرانسوا میتران، رئیس‌جمهور سوسیالیست سابق و دوستش را در فیلمی کمدی بازی کرد. دورمسون یکی از چهره‌های محبوب تلویزیونی و اغلب مهمان برنامه‌های مختلف بود. زندگی‌نامه. ژان دورمسون در شانزدهم ژوئن ۱۹۲۵ میلادی در پاریس به دنیا آمد. پدر او مارکویییس دُورمِسون بود که بعنوان سفیر فرانسه در برزیل کار کرد. ژان کودکی‌اش را به همراه پدر دیپلماتش در کشورهای آلمان، رومانی و برزیل سپری کرد. او مدرک کارشناسی خود را در رشته
و برزیل سپری کرد. او مدرک کارشناسی خود را در رشته ادبیات و تاریخ از دانشگاه معتبر «اکول نرمال سوپریور» گرفت. وی تعدادی پست‌های سیاسی نیز بدست آورد و یکی از روزنامه نگاران ارشد فرانسه بود. او از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۷ مدیر روزنامه «فیگارو» بود و طی ۴دهه بعدی بعنوان مفسر سیاسی خدمت کرد. کارنامه ادبی. او اولین کتابش را در ۱۹۵۶ تحریر کرد و کارنامه ادبی دورمسون با انتشار چهارمین کتاب وی به نام «شکوه امپراتوری» در سال ۱۹۷۱ میلادی پربارتر شد. کتابی که در همان سال برنده گراند پریکس از آکادمی فرانسه شد. وی در سال ۲۰۱۳
گراند پریکس از آکادمی فرانسه شد. وی در سال ۲۰۱۳ کتابی تحت عنوان «شبیه آواز امید» را نوشت و مردم دنیا را به تأمل دربارهٔ دنیا و تغییر سرنوشت انسان فراخواند. رمان‌های او سال‌ها در خارج از فرانسه ترجمه نشد، به همین نیز دلیل دورمسون برای خوانندگان کشورهای مختلف نویسنده نام آشنایی نیست اما در سال ۲۰۱۵ همه آثار او توسط خانه انتشاراتی شناخته‌شده «پلاید» ترجمه شد. ظاهراً هنوز هیچ‌کدام از آثار دورمسون تاکنون به زبان فارسی ترجمه نشده‌است. درگذشت. دورمسون سرانجام و پس از جدال طولانی با سرطان مثانه بر اثر حمله قلبی
پس از جدال طولانی با سرطان مثانه بر اثر حمله قلبی درگذشت. دورمسون از مرگ نمی‌هراسید و یکبار نوشت: «هیچ چیز مهم نیست همه کسانی که ما دوست داریم می‌میرند و من هم خواهم مرد. زندگی زیباست.»
میشل بوتور شاعر، رمان‌نویس و مقاله‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. رمان "دگرگونی" (La Modification) او نمونه‌ای از رمان نو است که در سال 1957 جایزه رنودو را برای او به ارمغان آورد. مهستی بحرینی این رمان را اول بار در سال ۱۳۸۵ به فارسی برگردانده است.
احمدو کوروما نویسنده قرن بیستم میلادی اهل ساحل عاج بود. یک سال پس از مرگ او جایزه ای به یاد او با عنوان «جایزۀ احمدو کوروما» (Prix Ahmadou-Kourouma) در سوئیس وضع گردید که هر ساله به بهترین اثر ادبی که دربارۀ آفریقای سیاه نوشته شده است، اعطا میگردد.
پیر شوندورفر رمان‌نویس، کارگردان و مقاله‌نویس قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. زندگی‌نامه. پیر شوندورفر در ۵ مه ۱۹۲۸ در «شامایر» به دنیا آمد. پیش از آنکه به سینما روی بیاورد مدتی به عنوان ملوان کار کرده بود. سپس به هندوچین رفته و در آنجا به شغل عکاسی مشغول می‌شود. او در زمان جنگ جهانی دوم به اسارت در می‌آید. بعد از آزادی به عنوان عکاس و گزارشگر مجله پاری ماچ و چند نشریه دیگر کارش را دنبال می‌کند بالاخره به سینما روی می‌آورد و در سال ۱۹۵۷ نخستین فیلم خود را در افغانستان می‌سازد. او علاوه بر کارگردانی در
را در افغانستان می‌سازد. او علاوه بر کارگردانی در زمینه نویسندگی نیز فعالیت می‌نماید که داستان بخش سیصد و هفدهم (که در ۱۹۶۵ توسط خودش به فیلم برگردانده شئ) معروفترین آنها است. پیر همزمان با کار در سینما در تلویزیون نیز فعالیت می‌کرد.
نیکولا بوویه (زاده: ۶ مارس ۱۹۲۹- مرگ: ۱۷ فوریه ۱۹۹۸) نویسنده، جهانگرد، عکاس سرشناس سوئیسی در سال ۱۹۵۳ سوار بر یک فیات توپولینو و با یک ماشین تحریر ژنو را به قصد هند ترک کرد. وی از سن ۱۷ سالگی به سفرهای تفریحی پرداخت. این سفرها سرآغازی برای سیاحت‌های بعدی او شد. زندگی. بوویه در سال ۱۹۲۹ شهر گرندلنسی در نزدیکی ژنو به دنیا آمد. او آخرین فرزند از سه فرزند خانواده‌اش بود و در خانواده‌ای با مذهب پروتستان، سخت‌گیر و در عین حال، روشنفکر و دارای ذهنی باز پرورش یافت؛ هرچند که در این محیط زوایای عاطفی هر فرد به شدت
هرچند که در این محیط زوایای عاطفی هر فرد به شدت تحت کنترل بود. او کودکی خود را در خانه‌ای سپری کرد که به گفتهٔ خود او، «ارزش یک چاقوی برش کاغذ، دو برابر بیش از ارزش چاقوی نان بود». او در توصیف پدرش گفته‌بود: «یکی از مهربان‌ترین موجودات که تا به حال دیده‌ام» و مادرش را اینگونه توصیف می‌کرد: «معمولی‌ترین آشپز در غرب سوئز». او نسبت به آشپزی بی‌تفاوت، جسور در مسافرت و مشتاق به مطالعه بود. در سنین شش تا هفت سالگی، کتاب‌های ژول ورن، جک لندن، رابرت لویی استیونسن، کروود و فنیمور کوپر را خواند. او کودکی خود را
کروود و فنیمور کوپر را خواند. او کودکی خود را اینگونه توصیف کرد: «در هشت سالگی، در حالی که با نوک انگشتانم زبری نان تست را لمس می‌کردم، تصور می‌کردم که بلندی‌های یوکان را پشت سر می‌گذارم. هنوز هم منتظر دنیا هستم تا بزرگ شود و متوجه این عظمت شود» از سال۱۹۴۶، هنگامی که بوویه جوان فقط هفده سال داشت، مسافرت‌های مختلف خود را به بورگوین، توسکانی، پروونس، فلاندرز، صحرای بزرگ آفریقا، لاپلند و آناتولی آغاز کرد. این مسافرت‌ها شروع راه تبدیل شدن او به یک جهانگرد بود. نیکلاس بوویه، پس از اتمام تحصیلات دبیرستان، در
نیکلاس بوویه، پس از اتمام تحصیلات دبیرستان، در رشتهٔ حقوق دانشگاه ژنو ثبت نام کرد، اما علاقهٔ او نسبت به تاریخ قرون وسطی و زبان سانسکریت باعث شد تا از ادامه تحصیل در رشته حقوق صرف نظر کرده و در این رشته‌ها ادامه تحصیل داده و حتی نسبت به اخذ مدرک دکترا در این رشته‌ها اقدام کند، هرچند که این امر هرگز تحقق نیافت. او مطالعه‌ای تطبیقی مونان لنست و مال فلاندرز را به عنوان موضوع تز دکترای خود انتخاب کرده بود. مسافرت‌های پی در پی او به اقصی نقاط دنیا، او را تشویق کرد تا تجربیات و ماجراجویی‌های خود را منتشر نماید.
تا تجربیات و ماجراجویی‌های خود را منتشر نماید. از بین آثار منتشر شدهٔ او کتاب‌های «راه و رسم دنیا» و «نیش عقرب» به شهرت فراوانی دست یافتند. مشخصهٔ اصلی کتاب‌های او بازگویی دقیق آنچه که مشاهده و احساس کرده‌است می‌باشد. سفر او از ژنو تا ژاپن از بسیاری جهات تحت تأثیر موج هیپی‌های دهه شصت و هفتاد قرار داشت. سفری آرام، کند و تو در تو در یک ماشین کوچک، با خصوصیاتی منحصربه‌فرد بود. در اواخر دهه ۱۹۵۰، سازمان بهداشت جهانی از وی خواست تا در سفرهای خویش به دور دنیا، عکس‌هایی در زمینه چشم و بیماری‌های چشمی جمع‌آوری و
در زمینه چشم و بیماری‌های چشمی جمع‌آوری و تهیه کند. بدین طریق بود که بوویه از راه عکاسی و برپایی نمایشگاه‌هایش نیز در زمینه عکاسی به شهرت رسید. پیر استاروبینسکی در نمایشگاه لهٔ‌کرپس، میریر دود مونده (بدن آینه‌ای از جهان) در مورد آثار بوویه می‌گوید: «تصویر به مانند موسیقی، زبانی جهانی و بدون نیاز به مترجم است». مسافرت‌های پی در پی بووبه به معنای این نبود که از اقامت خود در سوئیس ناراضی است. برخلاف آرامش ظاهری حکم‌فرما بر زندگی اجتماعی بوویه، وی درگیر فعالیت‌های مختلف بود. او پس از ترک انجمن نویسندگان سوئیس
مختلف بود. او پس از ترک انجمن نویسندگان سوئیس که آن را بسیار محافظه‌کارانه و محتاط یافته‌بود به همراه فیشچ و دورانمت گروه اونکن را تشکیل دادند. بویه در سال ۱۹۸۲، برندهٔ جایزهٔ بزرگ ادبی منتقدین شد. همچنین در سال ۱۹۸۶، جایزه بزرگ مسابقه «نامه‌هایی به بل» یا نامه‌هایی به دختر زیبا را از آن خود کرد. جایزه رامورز نیز در سال ۱۹۹۵ به جهت فعالیت‌های هنری و ادبی به وی تعلق گرفت. وی سرانجام در ۱۷ فوریه ۱۹۹۸، در اثر بیماری سرطان و به گفته همسرش «در آرامش کامل» چشم از جهان فروبست. بوویه آخرین محل استراحت خود را در
از جهان فروبست. بوویه آخرین محل استراحت خود را در گورستان جدید کلنی یافت. همسرش الیان (1933-2022) که دختر ماکس پتی پییر، مشاور ملی و خواهرزاده فیلسوف دنیس دو روژمون بود، در کنار او به خاک سپرده شد. این قبر با دو خودروی مدل افسانه ای سیتروئن 2CV تزئین شده است که او با آن به سراسر جهان سفر کرده است. سفرهای اصلی نیکولا بوویه. نیکولا سفر خود را با ملحق شدن به دوست نقاش‌اش «تیری ورنه» در بلگراد آغاز کرد، تا از آنجا به اتفاق هم، در خلال ماه‌های طولانی و پیش از جدایی پای در مسیر بگذارند. سفر نیکولا چهار سال به
جدایی پای در مسیر بگذارند. سفر نیکولا چهار سال به طول انجامید و به ژاپن ختم شد. تنها وسیلهٔ تجملی این سفر اتومبیلی بود که هر کجا می‌خواستند آن‌ها را می‌برد و سفر چنان کند پیش می‌رفت که این کندی خود به نوعی هنر بدل شده بود. راه خیبر (۱۹۵۳–۱۹۵۴). سفر راه خیبر بوویه و ورنه در سال ۱۹۵۳ از بلگراد برای دیدن کابل که آن را آخر دنیا می‌پنداشتند، آغاز شد. نیکولا به قدری مشتاق این سفر بود که منتظر اعلام نتایج امتحانات پایان دوره خود نشد. ماه‌ها بعد، هنگامی که در بمبئی بود نامه فارغ‌التحصیلی در رشتهٔ حقوق و ادبیات را
بود نامه فارغ‌التحصیلی در رشتهٔ حقوق و ادبیات را دریافت کرد. نیکلا و تیری در این سفر تا دسامبر ۱۹۵۴ به طول انجامید از کشورهای ایران، ترکیه، و پاکستان دیدن کردند. ورنه، مدتی پس از آغاز سفر، دوست خود را رها کرد و به سوئیس بازگشت، از آن پس بوویه به تنهایی به سفر پرداخت. دیدار و همکاری مجدد ورنه و نیکولا، چند سال بعد در طی برپایی نمایشگاه آثار سفر مشترکشان شکل گرفت. در سال ۲۰۰۹، آثار نمایش داده شده در این نمایشگاه در کتاب راه جهان به چاپ رسید. نیکولا، واژه‌ها را برای بیان خود به کار می‌برد و پاهایش نیز در این
برای بیان خود به کار می‌برد و پاهایش نیز در این راه به درستی از او تبعیت می‌کردند. او معتقد بود که «سفر احتیاج به دلیل ندارد بلکه خود دلیل کافی‌است. هر مسافر ابتدا فکر می‌کند که سفر را خواهد ساخت، اما به زودی متوجه می‌شود که این سفر است که او را می‌سازد». نیکولا خاطرات سفر دو نفره‌شان از یوگسلاوی تا افغانستان را در کتابی با نام «راه و رسم دنیا» به چاپ رساند. او در این کتاب به شرح آشنایی‌های خود با مردم این مناطق و روحیات آن‌ها پرداخته‌است. قسمتی از این کتاب مربوط به اقامت وی در محله ارامنه تبریز و آشنایی
مربوط به اقامت وی در محله ارامنه تبریز و آشنایی با کردها و بعد در تهران و آشنایی با طرفداران دکتر مصدق و صادق هدایت در سال‌های ۱۳۳۰ شمسی است. وی اقامت خود در ایران را بسیار جذاب و نوستالژیک وصف می‌کند. سفر به سیلان (۱۹۵۵). بوویه در سال ۱۹۵۵ برای رسیدن به سرزمین سیلان، از افغانستان، پاکستان و هند عبور کرد. در این سفر او به شدت بیمار شد بطوری که توانایی راه رفتن را نیز از دست داد و از شدت تب زمین‌گیر شد. او پس از هفت ماه موفق شد بهبودی نسبی کسب کرده و جزیره را ترک کند. او سی سال بعد خاطرات سفر به سیلان را در
ترک کند. او سی سال بعد خاطرات سفر به سیلان را در کتابی با نام «ماهی عقرب» به چاپ رساند. سفر به ژاپن (۱۹۵۵–۱۹۵۶). ژاپن جزیره دیگری بود که بوویه بعد از سیلان به آن سفر کرد. ژاپن در قلب تغییرات، جایی که بوویه چند سال بعد دوباره به آنجا سفر کرد. بوویه خاطرات سفر به ژاپن را به همراه تجربیات سایر جهانگردی‌های خود از دید یک شهروند غربی در ژاپن با نام «رویدادهای ژاپن» به چاپ رساند که با استقبال گسترده مواجه شد. سفر به ایرلند (۱۹۸۵). بوویه داستان سفر خود به ایرلند را در مجلهٔ جزایر آران به چاپ رساند. در این داستان
در مجلهٔ جزایر آران به چاپ رساند. در این داستان او به شرح وقایع گذشته و نجات جان خویش از حصبه پرداخت. همچنین جزایر ایرلند را دارای هوایی مفرح، روح‌انگیز، سالم و سبک‌کننده توصیف کرد که امیال زمینی و حیوانی را در انسان بیدار می‌کند و انسان را به بازی ناشناخته‌ای دعوت می‌کند. هوای ایرلند شامپاین، کوکائین، کافئین را گرد هم آورده. جذابیت‌هایی که درج نکردن آن‌ها در بروشورهای گردشگری از اشتباهات دفاتر مسافرتی است. گذر از ایران. مشکلات مالی ناشی از سفر، این دو جهانگرد را مجبور کرد تا به سرعت از استانبول به سمت
را مجبور کرد تا به سرعت از استانبول به سمت مرزهای ایران حرکت کنند. اولین شهری که بوویه و ورنه در ایران به آن وارد شدند، تبریز بود. در طول مدت اقامتشان در تبریز به آموزش زبان فرانسوی و دیدار با مقامات محلی پرداختند. نیکولا دربارهٔ تبریز گفته‌است که: "شهری است که از همه امکانات برخوردار است. مکانی بسیار مناسب برای دو مسافر که در آن بمانند و منتظر آب شدن برف‌های زمستانی باشند." هرچند این اقامت بر اساس برنامه قبلی نبود و با روحیات ماجراجویانه نیکولا منطبق بود، باعث ناراحتی و بیقراری ورنه شده بود. او ایران را
باعث ناراحتی و بیقراری ورنه شده بود. او ایران را در کتاب راه و رسم دنیا چنین توصیف کرده‌است: "ایران! این سرزمین اشرافی قدیمی، با تجربه‌ها و فراموشی‌های زیاد. ایران درمانده از درمان‌های معمول و نیازمند به توجهات خاص. هدیه دادن به کودکان سرزمینی که پنج هزار سال بیش از بابانوئل قدمت دارد کار آسانی نیست.
برتران پوارو-دلپش رمان‌نویس، روزنامه‌نگار، مقاله‌نویس و محقق مشهور فرانسوی و عضو آکادمی فرانسه زندگینامه. برتران پوارو-دلپش عضو آکادمی فرانسه مدت بیش از ۵۰ سال در روزنامه لوموند کار می‌کرد. او در این روزنامه معتبر مسوولیت نوشتن مقاله‌های قضایی ، تئاتر و سپس ادبی را به عهده داشت. پوارو-دلپش ، یک مدافع سرسخت زبان فرانسه در سال ۱۹۸۶ به عضویت مادام العمر آکادمی فرانسه انتخاب شده بود. در پی عوارض یک بیماری روز سه شنبه ۱۴ نوامبر ۲۰۰۶ در سن ۷۷ سالگی در پاریس درگذشت. آثار. از آثار مشهور برتران پوارو-دلپش که موفق به
آثار. از آثار مشهور برتران پوارو-دلپش که موفق به کسب جوایز ادبی معتبر شده‌اند می‌توان به کتاب‌های زیر اشاره کرد : آخرین کتاب وی «نمایش سایه‌ها» (۱۹۹۸) نام داشت و دربارهٔ خاطرات خصوصی پرشور و هیجان خودش در حال ۱۹۹۷ است
کاتب یاسین نویسنده قرن بیستم میلادی اهل الجزایر بود. وی نویسنده ای بود که به خاطر رمان ها و نمایشنامه هایش که به زبان‌های عربی الجزایری و فرانسوی نوشته شده بود مشهور بود. کاتب یاسین در ۶ اوت ۱۹۲۹ در کنستانتین، متولد شد. کاتب جوان ، در سال ۱۹۳۷ به مدرسه قرآن صدرات رفت، سپس در سال ۱۹۳۸ به مدرسه فرانسوی در لافایت (بوگا) در کابیلی کوچک، جایی که خانواده نقل مکان کرده بودند، رفت. در سال ۱۹۴۱ در کالج استعماری (مدرسه متوسطه) ستیف به عنوان دانشجوی مقیم ، ثبت نام کرد. وی در سال سوم کالج بود که تظاهرات ۸ مه ۱۹۴۵ رخ
وی در سال سوم کالج بود که تظاهرات ۸ مه ۱۹۴۵ رخ داد. او در این تظاهرات شرکت کرد که با قتل عام بین شش تا هشت (به گفته ملی گرایان چهل و پنج) هزار الجزایری توسط ارتش و پلیس فرانسه در کشتار ستیف و گوئلما به پایان رسید. سه روز بعد او را بازداشت و به مدت دو ماه زندانی کردند. از آن زمان به بعد او به یک حزب برای آرمان ملی گرایانه تبدیل شد. وقتی که او از دبیرستان اخراج شد، پدرش باتوجه به زوال سلامت روانی مادرش، وقتی یاسین را افسرده و غرق در نوشته های لوترامون و بودلر دید ، او را به دبیرستان در بون (آنابا) فرستاد.
دید ، او را به دبیرستان در بون (آنابا) فرستاد. کاتب یاسین اولین مجموعه شعر خود را در سال ۱۹۴۶ منتشر کرد. او "سیاسی" شده بود و زیر نظر "حزب خلق الجزایر"، "حزب بزرگ ملی گرای توده ها" به سخنرانی پرداخت. در ماه مه ۱۹۴۷ به حزب کمونیست الجزایر پیوست. او بین سالهای ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۱ روزنامهنگار روزنامه «الجر جمهوری» بود. پس از مرگ پدرش در سال ۱۹۵۰، یاسین به عنوان یک درازکش (کارگر لنگرگاه) در الجزایر مشغول به کار شد. او به پاریس بازگشت و تا سال ۱۹۵۹ در آنجا ماند. در این دوره در پاریس با ملک حداد کار کرد، با محمد
در این دوره در پاریس با ملک حداد کار کرد، با محمد ایسیاخم رابطه برقرار کرد و در سال ۱۹۵۴ به طور گسترده با برتولد برشت صحبت کرد. در سال ۱۹۵۴، مجله اسپریت نمایشنامه یاسین "Le cadavre encerclé" را منتشر کرد که توسط ژان ماری سررو روی صحنه رفت اما در فرانسه ممنوع شد. بین سالهای ۱۹۷۲ و ۱۹۷۵ کاتب با اجرای نمایشهای «محمد پرندس تا والیس» و «لا گِر دو میل انس» به فرانسه و جمهوری دموکراتیک آلمان سفر کرد. دولت الجزایر در سیدی بل آبس کم و بیش او را به کارگردانی تئاتر منطقه ای شهر به عنوان نوعی تبعید محکوم کرد. یاسین که
ای شهر به عنوان نوعی تبعید محکوم کرد. یاسین که از حضور در تلویزیون منع شده بود، نمایشنامه های خود را در مدارس یا مشاغل به روی صحنه برد. او اغلب به دلیل تأکیدش بر سنت بربر و زبان «تامازیت» و همچنین به دلیل مواضع لیبرال خود در مورد مسائل برابری جنسیتی مانند موضعش در برابر زنان مجبور به پوشیدن روسری مورد انتقاد قرار گرفت.
دومینیک زاردی نویسنده و بازیگر اهل فرانسه بود. از فیلم‌هایی که وی در آن‌ها نقش داشته است، می‌توان به "گناهکاران بی‌گناه"، "ماده آهوان"، "زن بی‌وفا"، "برای پنهان کردن یک پلیس"، "زن و بازیچه او"، "مکس و فروشندگان ضایعات فلزی" و "وقتی حرف می‌زنی دهنت رو ببند" و "حفره" اشاره نمود.
ژیل پرو (۹ مارس ۱۹۳۱ – ۳ اوت ۲۰۲۳) رمان‌نویس و روزنامه‌نگار اهل فرانسه بود. از فیلم‌هایی که وی در شکل‌گیری آنها نقش داشته است، می‌توان به "ارکستر سرخ" اشاره کرد.
کانو جیگورو مربی، ورزشکار و بنیان‌گذار هنر رزمی جودو بود که در سال ۱۸۸۲ میلادی با الهام گرفتن از جوجوتسو، جودو را ابداع کرد. جودو، همراه با جوجوتسو، یکی از اولین هنرهای رزمی ژاپنی بود که به رسمیت بین‌المللی دست یافت و اولین هنر رزمی ژاپنی بود که به ورزش رسمی المپیک تبدیل شد. نوآوری‌های علوم پرورشی که به کانو نسبت داده می‌شوند شامل استفاده از کمربندهای سیاه و سفید و معرفی نظام رتبه‌بندی دان برای نشان دادن رتبه نسبی اعضای یک سبک هنر رزمی است. از شعارهای معروفی که به کانو نسبت داده می‌شود، می‌توان به «بهره‌وری
که به کانو نسبت داده می‌شود، می‌توان به «بهره‌وری حداکثری با حداقل تلاش» و «رفاه و منفعت متقابل» اشاره کرد. در زندگی حرفه‌ای خود، کانو یک معلم بود. سمت‌های مهم او شامل خدمت به عنوان مدیر آموزش ابتدایی وزارت آموزش از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۱ و به عنوان رئیس مدرسه عالی عادی توکیو از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۲۰ است. او نقش کلیدی در گنجاندن جودو و کندو به برنامه‌های مدارس دولتی ژاپن در دهه ۱۹۱۰ داشت. کانو همچنین در ورزش‌های بین‌المللی پیشگام بود. از دستاوردهای او می‌توان به اولین عضو آسیایی کمیته بین‌المللی المپیک اشاره کرد (او
عضو آسیایی کمیته بین‌المللی المپیک اشاره کرد (او از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۳۸ در این سمت بود). او نماینده رسمی ژاپن در بیشتر بازی‌های المپیک بین سال‌های ۱۹۱۲ و ۱۹۳۶ بود و به عنوان سخنگوی برجسته ژاپن برای میزبانی بازی‌های المپیک ۱۹۴۰ خدمت کرد. افتخارات و نشان‌های رسمی او شامل نشان درجه یک شایستگی، نشان بزرگ خورشید تابان و درجه سوم امپراتوری بود. کانو در ۱۴ مه ۱۹۹۹ به عنوان اولین عضو تالار مشاهیر فدراسیون جهانی جودو (IJF) معرفی شد. سال‌های اولیه. دوران کودکی. جیگورو کانو در خانواده‌ای سازنده ساکی در شهر میکاگه، ژاپن
در خانواده‌ای سازنده ساکی در شهر میکاگه، ژاپن (که اکنون بخشی از هیگاشینادا-کو، کوبه است) به دنیا آمد. برندهای ساکیِ خانواده شامل «"هاکوشیکا"»، «"هاکوتسورو"» و «"کیکو-ماسامونه"» بودند. با این حال، پدر کانو، کانو جیروساکو (که نام اصلی‌اش مارشیبا جیروساکو بود)، پسرخوانده بود و وارد کسب و کار خانوادگی نشد. او به جای آن به عنوان کشیش غیر مذهبی و به عنوان کارمند ارشد در خط کشتیرانی کار می‌کرد. پدر کانو به شدت به قدرت آموزش و پرورش در دنیای مدرن باور داشت و برای جیگورو، پسر سوم خود، تحصیلات عالی فراهم کرد. معلمان
پسر سوم خود، تحصیلات عالی فراهم کرد. معلمان اولیه او شامل دانشمندان نئوکنفوسیونیسم، یاماموتو چیکوون و آکیتا شوسستو بودند. مادر کانو زمانی که او نه ساله بود درگذشت و پس از آن، پدرش خانواده را به توکیو منتقل کرد. کانو جوان در مدارس خصوصی ثبت نام شد و معلم خصوصی زبان انگلیسی داشت. در سال ۱۸۷۴، برای بهبود مهارت‌های زبان انگلیسی و آلمانی خود به مدرسه خصوصی ایکوئی که توسط اروپایی‌ها اداره می‌شد، فرستاده شد. در دوره نوجوانی، قد کانو ۱٫۵۷ متر (۵ فوت و ۲ اینچ) بود، اما وزن او تنها ۴۱ کیلوگرم (۹۰ پوند) بود. به دلیل