payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از سال ۱۳۶۲ عضو هیئت علمی دانشگاه تهران شد و در دانشگاه‌های صنعتی شریف، صنعتی امیرکبیر، فردوسی مشهد و امام صادق نیز دروس مدیریت مالی، حسابداری و اقتصاد تدریس می‌کرد. زمینه‌های تخصصی-پژوهشی وی به گواه پروفایل‌اش بر روی وبگاه دانشکده مدیریت دانشگاه تهران، گروه آموزشی مدیریت مالی و بیمه، عبارت بودند از مدیریت مالی، مدیریت سرمایه‌گذاری و اقتصاد مالی. اسلامی بیدگلی طی سه دهه کار دانشگاهی، در مقاطع کارشناسی ارشد و دکتری در مجموع استاد راهنما و استاد مشاور بیش از ۲۰۰ پایان‌نامه و رساله بود. وی هنگام درگذشت، دارای
پایان‌نامه و رساله بود. وی هنگام درگذشت، دارای رتبه علمی دانش‌یاری بود و قرار بود در سال ۱۳۹۲ به مرتبه استادی در رشته مدیریت مالی ارتقا یابد. پیشینه حرفه‌ای. وی در کنار کار دانشگاهی، پیشینه درازی نیز در کارهای حرفه‌ای داشت. از جمله، می‌توان به انجام خدمت در سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران، دیوان محاسبات کشور، هیئت نظارت سازمان حسابرسی، شرکت چوب و کاغذ ایران و شرکت سرمایه‌گذاری ملی ایران نام برد. عضویت و هم‌کاری با انجمن‌های علمی و حرفه‌ای. وی علاوه بر عضویت در انجمن حسابداران خبره ایران، انجمن مدیران
عضویت در انجمن حسابداران خبره ایران، انجمن مدیران مالی، و جامعه حسابداران رسمی ایران (دارای عنوان "حسابدار رسمی")، عضو پیوسته انجمن مدیریت ایران نیز بود و دو دوره ریاست هیئت مدیره آن انجمن را بر دوش داشت. مقالات. وی نویسنده مقاله‌هایی است که در زیر به بخشی از آن‌ها اشاره شده‌است: درگذشت. غلامرضا اسلامی بیدگلی که از اسفند ۱۳۹۱ به دلیل عوارض بیماری دیابت و ناراحتی کلیه و قلب در بیمارستان مهر تهران بستری بود، جمعه، ۹ فروردین ۱۳۹۲ درگذشت. پیکرش، یک‌شنبه، ۱۱ فروردین ۱۳۹۲ از روبروی دانشکده مدیریت دانشگاه تهران
۱۳۹۲ از روبروی دانشکده مدیریت دانشگاه تهران تشییع شد و در "قطعه نام‌آوران بهشت زهرا" به خاک سپرده شد. بناهای یادبود. کم‌تر از سه‌ماه پس از درگذشت غلامرضا اسلامی بیدگلی بلوار ورودی شهر آران و بیدگل در جاده قدیم به نام وی نام‌گذاری شد. بر این اساس، بلوار بین میدان علم و صنعت تا میدان شهیدان اربابی به نام «غلامرضا اسلامی بیدگلی» نام‌گذاری شده‌است.
جیکوب اِم اَپِل (زاده ۲۱ فوریه ۱۹۷۳)، نویسنده، اخلاق زیستی‌شناس و منتقد اجتماعی آمریکایی است که عمده شهرتش به دلیل نوشتن فیلمنامه و داستان کوتاه و همچنین دیگر نوشته‌هایش در باره اخلاق، اهدای عضو، اوتانازی و اخلاق شناسی عصبی(Neuroethics) می‌باشد. تحصیلات. جیکوب در برانکس برنیا آمد و در نیویورک و کنتیکت بزرگ شد. او از یک خانواده یهودی است. در سال ۱۹۹۵ از از دانشگاه براون در دو رشته ادبیات آمریکایی و انگلیسی و همچنین تاریخ فارغ التحصیل شد.
نوزادکشی عمل عمدی والدینی است که فرزند خود را در ۲۴ ساعت اول زندگی می‌کشند. به عنوان یک اسم، کلمه «نوزادکش» ممکن است به هر کسی که این کار را انجام می‌دهد یا انجام داده‌است، اشاره کند. نوزاد کشی در کشورهای توسعه یافته نسبتاً نادر است، اما بیشتر این قتل‌ها مخفی باقی می‌مانند: «هر سال صدها زن مرتکب نوزادکشی می‌شوند: نوزادان خود را می‌کشند یا اجازه می‌دهند بمیرند. بیشتر نوزادکش‌ها کشف نشده باقی می‌مانند، اما هر چند وقت یک‌بار یک سرایدار رد خونی را دنبال می‌کند تا بدن کوچکی را در سطل زباله دنبال کند. زنی غش
تا بدن کوچکی را در سطل زباله دنبال کند. زنی غش می‌کند و پزشکان بقایای جفت را در داخل او پیدا می‌کنند.» - استیون پینکر، نیویورک تایمز، ۱۹۹۷ نوزادکشی به‌طور قابل توجهی توسط مادران بیشتر از پدران انجام می‌شود. یک مطالعه وزارت دادگستری ایالات متحده در سال ۱۹۹۹ به این نتیجه رسید که بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۷ در ایالات متحده، مادران مسئول سهم بیشتری از کودکان کشته شده در دوران شیرخوارگی بودند، در حالی که پدران بیشتر مسئول کودک‌کشی هشت ساله یا بزرگتر بودند. آمار. ۹۰ درصد از مادران نوزادکش ۲۵ سال یا کمتر هستند. کمتر
درصد از مادران نوزادکش ۲۵ سال یا کمتر هستند. کمتر از ۲۰ درصد متأهل هستند. کمتر از ۳۰٪ به عنوان روان پریشی یا افسرده دیده می‌شوند. آنها معمولاً انکار حاملگی بارداری را از زمان لقاح پنهان کرده‌اند. ۴۵ درصد از همه قتل‌های کودکان در ۲۴ ساعت اول زندگی اتفاق می‌افتد و بنابراین می‌توان آن را به عنوان نوزادکش طبقه‌بندی کرد. برای دوره ۱۹۸۲–۱۹۸۷، تقریباً ۱٫۱٪ از همه قتل‌ها مربوط به کودکان زیر یک سال بوده‌است. ۸ تا ۹ درصد از کل قتل‌ها مربوط به افراد زیر ۱۸ سال است. از این تعداد، تقریباً دو برابر تعداد پسران در مقایسه
این تعداد، تقریباً دو برابر تعداد پسران در مقایسه با دختران قربانی می‌شوند. دفتر چاپ دولت ایالات متحده&lt;/ref&gt; در نیمی از موارد مرگ به معنای واقعی کلمه «به دست» والدین اتفاق می‌افتد. سلاح تقریباً هرگز در نوزاد کشی استفاده نمی‌شود. غرق شدن، خفه کردن، ضربه به سر، خفگی و قرار گرفتن در معرض عناصر همه روش‌های رایج هستند. تاریخ. ارجاع اولیه به فرزندکشی (کشتن کودک توسط پدر و مادر) در اساطیر یونانی است. اوریپید در نمایشنامه خود مده‌آ (نمایش‌نامه) مده‌آ را پس از اینکه جیسون او را به خاطر دختر پادشاه قرنت رها
از اینکه جیسون او را به خاطر دختر پادشاه قرنت رها کرد، دو پسرش را کشته‌است. در قرن چهارم بود که دولت روم تحت تأثیر مسیحیت فرزندکشی را جنایت تلقی کرد. با این حال، مادرانی که نوزادان خود را به قتل می‌رساندند، طبق قوانین کلیسا و ایالت مجازات کمتری دریافت می‌کردند. کلیسا به‌طور پیوسته با آن دسته از مادرانی که فرزندانشان در اثرله شدن در زیر بدن مادر در اثر خفگی جان می‌باختند، رفتار ملایمی داشت. نظرات کلیسا در این مرگ‌ها ممکن است بازتاب آگاهی از یکی از اولین تلاش‌های جامعه برای درک مشکل ازدیاد جمعیت و ازدحام بیش
جامعه برای درک مشکل ازدیاد جمعیت و ازدحام بیش از حد باشد. انگلستان به‌طور سنتی به کودک‌کشی به عنوان یک «جنایت خاص» نگاه می‌کرد، و اولین قانون کودک کشی خود را در سال ۱۶۲۳ تحت دودمان استوارت و اخیراً در قوانین کودک کشی ۱۹۲۲ تصویب کرد. و ۱۹۳۸. برخلاف انگلستان و سایر کشورهای اروپایی، ایالات متحده قوانین خاصی را برای مقابله با نوزادکشی تصویب نکرده‌است. با این وجود، هیئت منصفه و قضات، همان‌طور که در احکام و احکام آنها منعکس شده‌است، به‌طور مداوم مشکلات و استرس‌های مادر را در دوران پس از زایمان در نظر گرفته‌اند.
یوتانازی کودکان به آلمانی: Kinder-Euthanasie)، به سری قتل‌هایی گفته می‌شود که در آلمان نازی اتفاق افتاد که طی آن کودکان و نوجوانان تا سن ۱۶ سال را که به نوعی بیماری لاعلاج جسمی و روحی مبتلا بودند یا معلول بودند، توسط حزب نازی و از طریق یوتانازی از بین می‌رفتند. حد اقل ۵۰۰۰ کودک در ۳۰ محل به اصطلاح محافظت از کودکان، قربانی این عمل شدند. منابع. euthanasia in Nazi Germany|ویکی‌پدیای انگلیسی
گردشگری خودکشی یا گردشگری اوتانازی، نوعی از انواع گردشگری است که در حمایت اوتانازی صورت می‌گیرد. این نوع از گردشگری توسط گروه‌های حمایت‌کننده از اوتانازی برای کمک به افرادی که مایلند به مناطقی از جهان بروند که عمل اوتانازی در آنجا قانونی باشد، راه‌اندازی و اداره می‌شود. آنان این کار را با این امید انجام می‌دهند تا بلکه روزی عمل اوتانازی در دیگر نقاط جهان نیز طرفداران و حمایت‌کنندگان خود را پیدا کند. آمار و ارقام در میان کشورها. کامبوج. یک تبعیدی آمریکایی که در کامبوج اقدام به راه‌اندازی وبسایت‌هایی نموده
در کامبوج اقدام به راه‌اندازی وبسایت‌هایی نموده بود که در آن‌ها به خوانندگان پیشنهاد اوتانازی می‌داد، در سال ۲۰۰۶ به دلیل هراس از مسئولان محلی کشور، وبسایت‌هایش را تعطیل نمود تا مشکلی برایش ایجاد نشود. مکزیک. در فروشگاه‌های حیوان‌های خانگی در کشور مکزیک، دارویی هست به نام پنتوباربیتال (Pentobarbital) مایع که به جهت اوتانازی حیوان‌ها از آن استفاده می‌شود. این دارو اگر به مصرف انسان برسد در ظرف یک ساعت مرگ بی دردی برای وی در پی خواهد داشت. گزارش‌ها حاکی از آن است که آن دسته از افراد که مایل هستند به زندگی
آن است که آن دسته از افراد که مایل هستند به زندگی خود به‌طور خودخواسته پایان دهند، از سرتاسر دنیا برای استفاده از این دارو به مکزیک می‌آیند. ادعاهایی مبنی بر این که این دارو ممکن است به درستی عمل نکند وجود دارد. چراکه میزان مورد نیاز برای مرگ فرد از طریق تزریق به درستی کنترل نمی‌شود. هلند. منتقدان بر این باورند که پیشقدمی هلند در زمینه اوتانازی ممکن است سبب برانگیخته شدن موجی از گردشگری خودکشی شود. با این حال برای جلوگیری از این امر، طرح‌هایی همچون برقراری رابطه خوب بین بیمار و پزشک مطرح شده است. سوئیس. با
خوب بین بیمار و پزشک مطرح شده است. سوئیس. با وجود آنکه تا اکتبر ۲۰۰۸ بازار خودکشی کمکی بیشتر در دست آلمان بود، اما حدود ۱۰۰ تن بریتانیایی از بریتانیا به زوریخ مهاجرت کردند تا در یکی از مراکز دیگنیتاس (سازمان کمک به خودکش‌ها) به زندگی خود پایان دهند. نام بیشتر این افراد فاش شده اما تعدادی نیز نامعلوم هستند. تا نوامبر همان سال این رقم به ۷۲۵ تن رسید؛ رقمی که تنها از اعضای دو کشور سوئیس و آلمان بیشتر بود. با در نظر گرفتن اندازه و میزان تراکم جمعیت اروپا، مطمئناً دیگنیتاس (سازمان کمک به خودکش‌ها) در دیگر
مطمئناً دیگنیتاس (سازمان کمک به خودکش‌ها) در دیگر کشورها نیز عضو دارد. سیاستمداران راستگرا در سوئیس همواره گردشگری خودکشی را مورد انتقاد قرار داده‌اند. در سال ۲۰۰۷ دیگنیتاس (سازمان کمک به خودکش‌ها) تلاش کرد تا حق قانونی اوتانازی برای افراد سالم، همچون زوج‌هایی که مایلند با یکدیگر بمیرند، را به دست آورد. در ۲۰۰۹ یک مدیر بریتانیایی به نام سر ادوارد دونز به اتفاق همسرش ژوان تحت شرایطی که خودشان خواسته بودند در یکی از کلینیک‌های خودکشی در خارج از شهر زوریخ خودکشی نمودند. خود سر ادواردز بیمار نبود اما همسرش
نمودند. خود سر ادواردز بیمار نبود اما همسرش تشخیص سرطان پیشرونده گرفته بود. در مارس ۲۰۱۰ در شبکه پی‌بی‌اس آمریکا برنامه‌ای به نام خط حمله (Frontline) پخش شد که داستان زندگی پروفسور کریگ ایورت (که به بیماری اسکلروز جانبی آمیوتروفیک) مبتلا شده بود و می‌خواست از طریق دیگنیتاس در سوئیس به زندگی خود پایان دهد را به تصویر کشید. بریتانیا. پارلمان بریتانیا اعلام کرد لایحه‌ای را به تصویب می‌رساند که طی آن با محکوم نکردن قانونی افرادی که به خودکش‌ها کمک می‌کنند تا برای انجام این عمل به جایی دیگر مهاجرت کنند، به‌طور
انجام این عمل به جایی دیگر مهاجرت کنند، به‌طور غیر مستقیم گردشگری خودکشی را قانونی دانست. چرا که در بریتانیا قانونی هست که خودکشی کمکی را غیرمجاز می‌داند اما در مورد ذکر شده در بالا این قانون الزام اجرایی ندارد. قوانین و موانع. قوانین تازه‌ای برای محدود کردن خودکشی کمکی برای خارجیان در سوئیس به تصویب رسید. هدف این قانون در ابتدا دیگنیتاس بود که یکی از دو گروه حمایت‌کننده حق مرگ در سوئیس است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
در پوزیشن جک‌نایف یا موقعیت دسته‌چاقویی بمانند وضعیت خوابیده به شکم، حالت بدن صاف بوده و قرارگیری بیمار بر روی تخت بگونه‌ای است که پس از آنکه تخت از وسط زاویه گرفته و به بازه ٩٠ درجه نزدیک شود حالت دسته چاقویی تشکیل شده و بیمار به آن پوزیشن در می‌آید. نقاط در معرض فشار. گوش، گونه، ترقوه، قسمت پیشین دنده‌ها، قسمت پیشین استخوان هیپ، انگشتان پا کاربرد. جراحی‌های ستون مهره‌ها، هموروییدکتومی (برداشتن رگ‌های واریسی ناحیه‌ی مقعد)، سینوس پایلونیدال، سیگموییدسکوپی (دیدن و بررسی سیگمویید) و لامینکتومی (برداشتن لامین
و بررسی سیگمویید) و لامینکتومی (برداشتن لامین مهره‌ها)
رضا داوودنژاد ( – ) بازیگر اهل ایران بود. او فرزند کارگردان علیرضا داوودنژاد و برادر بازیگر زهرا داوودنژاد بود. او کار بازیگری خود را از شش سالگی با حضور در فیلم "بی‌پناه" (۱۳۶۵) ساختهٔ پدرش آغاز کرد و پس از وقفه‌ای دوازده ساله با "مصائب شیرین" (۱۳۷۷) به شکلی جدی‌تر به حرفهٔ بازیگری پرداخت. رضا داوودنژاد در ۱۳ فروردین ۱۴۰۳ به علت عوارض ناشی از عفونت خونی پس از پیوند کبد درگذشت. زندگی. رضا داوودنژاد در ۲۹ اردیبهشت ۱۳۵۹ در تهران زاده شد. پدرش علیرضا داوودنژاد کارگردان بود. او یک برادر و یک خواهر به‌نام زهرا
کارگردان بود. او یک برادر و یک خواهر به‌نام زهرا دارد که بازیگر است. داوودنژاد در ۱۳۸۷ با غزل بدیعی (خواهر بازیگر عسل بدیعی) نامزد و در مهر ۱۳۸۹ با او ازدواج کرد. او دربارهٔ آشنایی با همسرش گفت: «وقتی خواهر من زهرا، خانه عسل بدیعی خواهرخانم من دعوت بود. برای اولین بار غزل را که می‌بیند به غزل می‌گوید بیا عروس ما شو (می‌خندد)». داوودنژاد در مصاحبه با رضا رشیدپور گفته بود برای اینکه سربازی نرود وزنش را افزایش داد تا معافی بگیرد. او گفت که از این کارش پشیمان است زیرا به سلامتی خود آسیب زد و به اندازهٔ ده سال
زیرا به سلامتی خود آسیب زد و به اندازهٔ ده سال سربازی برایش تمام شد. او در پست‌های اینستاگرام خود با استفاده از هشتگ‌هایی از اعتراضات ۱۴۰۱، کشته‌شدن کیان پیرفلک، اعتراضات شهرهای مختلف مناطق کردنشین و سرکوب دانشگاه شریف، قربانیان هواپیمای اوکراینی، شروین حاجی‌پور، و علی دایی یاد می‌کرد. درگذشت. داوودنژاد در سال ۱۳۹۱ بیمارستان نمازی شیراز عمل پیوند کبد انجام داده بود. او گفته بود به‌دلیل مشغلهٔ کاری، داروهای بیماری کبدش را نخورده بود و به‌دلیل وضعیت وخیم کبدش مجبور به عمل پیوند شد. در ۹ آذر ۱۳۹۳ اعلام شد که
مجبور به عمل پیوند شد. در ۹ آذر ۱۳۹۳ اعلام شد که داوودنژاد در شیراز تحت عمل جراحی (در مراحل درمانی پس از پیوند کبد) قرار گرفته است. در ۲۵ آذر اعلام شد که به دلیل وخامت حالش دوباره ناچار به پیوند کبد شده است. او در این باره گفت: «به علت اینکه خون در کبدم لخته شده بود و حالم وخیم شد تیم پزشکی مجبور شدند، کبد دیگری به من پیوند بزنند.» در اسفند ۱۴۰۲ اعلام شد که داوودنژاد بیش از سه ماه است درگیر عفونت خونی شده و ابتدا در تهران و بعداً برای اینکه تحت مراقب پزشکان خودش باشد در شیراز بستری شده است. داوودنژاد در ۱۳
خودش باشد در شیراز بستری شده است. داوودنژاد در ۱۳ فروردین ۱۴۰۳ در ۴۳ سالگی درگذشت. بیمارستان دلیل مرگ او را به‌هم‌ریختگی‌های آنزیم‌های کبدی و عفونت خونی اعلام کرد. پیکر او در ۱۸ فروردین در کنار مادربزرگش احترام‌السادات حبیبیان در قطعه هنرمندان بهشت زهرا دفن شد.
بی بی سلام و خدانگهدار نوعی ورق‌بازی تفریحی است که با ۳ یا ۴ نفر یا بیشتر انجام می‌شود و نیاز به یک دست ۵۲ تایی ورق دارد و یک نفر باید کارت‌پخش‌کن باشد. هدف از بازی این است که سریع‌تر از بقیه بازیکنان ورق‌های دست خود را بیشتر کند. در این بازی سرعت عمل لازم است. ابتدا کارت‌پخش‌کن به همه بازیکنان به تعداد مساوی ورق می‌دهد. اگر ورق‌ها مساوی به همه نرسید می‌توان توافقی به یک یا چند نفر یک ورق بیشتر داد. بازیکنان هیچکدام از ورق‌ها را تا وقتی که روی زمین نیامده است نمی‌بینند. برای شروع، نفر بعد از کارت‌پخش‌کن یک
نمی‌بینند. برای شروع، نفر بعد از کارت‌پخش‌کن یک ورق را به رو بر زمین می‌گذارد (نفر بعد از کارت‌پخش‌کن نفر سمت راست او است زیرا نوبت‌ها پادساعتگرد می‌چرخد). برندهٔ بازی کسی هست که در آخر، کارت های خود را پایان داده است.
تگرا یک سری از سیستم‌های روی تراشه ساخته شرکت ان‌ویدیا است. این پردازنده‌ها بر پایه معماری کم‌مصرف ARM هستند و مخصوص تلفن‌های هوشمند و تبلت‌ها می‌باشند. مشخصه‌ها. تگرا ۲. دومین نسل پردازنده‌های تگرا از معماری جدید شرکت ARM یعنی کورتکس-ای۹ برخوردار بودند و در سال ۲۰۱۱ عرضه شدند. تگرا ۳. سومین نسل پردازنده‌های تگرا در سال ۲۰۱۲ عرضه شدند و از همان معماری تگرا ۲ یعنی آرم کورتکس-ای۹ برخوردار هستند با این تفاوت که تگرا ۳ از چهار هسته کورتکس-ای۹ به‌جای دو هسته که در تگرا ۲ استفاده شده بود برخوردار است. تگرا ۴. نسل
تگرا ۲ استفاده شده بود برخوردار است. تگرا ۴. نسل چهارم پردازنده‌های تگرا از معماری طراحی‌شده توسط شرکت آرم، کورتکس-ای۱۵ به‌علاوهٔ گرافیک ساخت انویدیا برخوردار است. تگرا ۴ قرار بود در نیمه دوم سال ۲۰۱۳ عرضه شود اما به‌دلیل عدم بهینگی و داغ کردن بیش از اندازه، این پردازنده به‌طور گسترده و آن‌گونه که پیش‌بینی شده بود عرضه نگردید. تگرا کی۱. آخرین نسل پردازنده‌های موبایل معرفی‌شده توسط انویدیا تگرا کی۱ نام دارد که از معماری ۶۴ بیتی و گرافیکی با قدرت تا ۳ برابر نسل پیشین خود یعنی گرافیک به‌کار رقته‌شده در تگرا ۴
پیشین خود یعنی گرافیک به‌کار رقته‌شده در تگرا ۴ برخوردار است، تگرا کی‌وان نخستین پردازنده ۶۴-بیتی مخصوص ابزارهای هوشمند همراه از سری تگراست و انویدیا اعلام کرده تا پایان سال ۲۰۱۴ دستگاه‌هایی با این پردازنده عرضه خواهند شد.
معماری آرم نوعی از معماری و ساختار پردازنده‌های رایانه‌ای است که به‌وسیلهٔ شرکت انگلیسی آرم هولدینگز طراحی شده‌است و بیش‌تر برای تلفن‌های هوشمند، تبلت‌ها و دستگاه‌های قابل‌حمل کاربرد دارد. معماری آرم دستورالعمل‌های ۳۲ بیتی و ۶۴ بیتی را پردازش می‌کند و از دههٔ ۱۹۸۰ میلادی تا به امروز در حال توسعه و گسترش است. شرکت آرم هولدینگز خود تولیدکننده پردازنده‌ها نیست و گواهی‌نامهٔ به‌کارگیری از معماری آرم را به تولیدکنندگان نیمه‌هادی می‌فروشد. کمپانی‌ها نیز به راحتی تراشه‌های خود را براساس معماری آرم تولید می‌کنند.
تراشه‌های خود را براساس معماری آرم تولید می‌کنند. از جمله کمپانی‌هایی که پردازنده‌های خود را براساس معماری آرم طراحی می‌کنند می‌توان به اپل در تراشه‌های اختصاصی خود، سامسونگ الکترونیکس در پردازنده‌های اگزینوس، ان‌ویدیا در پردازشگرهای تگرا و کوالکام در پردازنده‌های اسنپ‌دراگون اشاره کرد. معماری آرم به‌گونه‌ای طراحی‌شده که برای هسته اصلی پردازشگر تنها به حدود ۳۵ هزار ترانزیستور نیاز است و این باعث می‌شود که پردازنده بسیار کم‌مصرف شود، کم‌تر داغ کند و نیازی به خنک‌کننده یا فن نداشته باشد برخلاف معماری x86
به خنک‌کننده یا فن نداشته باشد برخلاف معماری x86 به‌کار رفته در پردازنده‌های شرکت‌های اینتل و ای‌ام‌دی که نیازمند میلیون‌ها ترانزیستور هستند و همین مسئله باعث افزایش توان مصرفی و داغ شدن آنان می‌شود. تاریخچه. ARM نوعی از معماری پردازنده‌های کامپیوتری است که بر طبق طراحی RISC CPU و توسط کمپانی بریتانیایی ARM Holding طراحی شده‌است. معماری ARM که دستورالعمل‌های ۳۲ بیتی را پردازش می‌کند از دهه ۱۹۸۰ تا به امروز در حال توسعه است. ARM مخفف Advanced RISC Machine است و از آنجایی که این معماری براساس طراحی RISC بنا
و از آنجایی که این معماری براساس طراحی RISC بنا شده، هسته اصلی CPU نیاز به ۳۵ هزار ترانزیستور دارد این در حالی است که پردازنده‌های معمولی رایج x86 که براساس CISC طراحی شده‌اند حداقل نیاز به میلیون‌ها ترانزیستور دارند. مهم‌ترین دلیل مصرف بسیار پایین انرژی در پردازنده‌های مبتنی بر ARM که باعث استفاده گسترده آن‌ها در ابزارهای پرتابل مانند تلفن هوشمند یا تبلت شده نیز همین موضوع است. جالب است بدانید که شرکت ARM Holding خود تولیدکننده پردازنده نیست و در عوض گواهی استفاده از معماری ARM را به دیگر تولیدکنندگان
استفاده از معماری ARM را به دیگر تولیدکنندگان نیمه هادی می‌فروشد. کمپانی‌ها نیز به راحتی تراشه‌های خود را براساس معماری ARM تولید می‌کنند. از جمله کمپانی‌هایی که پردازنده خود را براساس معماری ARM طراحی می‌کنند می‌توان به اپل در تراشه‌های Ax، سامسونگ در پردازنده‌های Exynos، انویدیا در تگرا و کوالکام در پردازنده‌های Snpdragon اشاره کرد. در سال ۲۰۱۱ مشتریان ARM توانستند ۷٫۹ میلیارد ابزار مبتنی بر این معماری را وارد بازار کنند. شاید تصور می‌کنید که پردازنده‌های مبتنی بر ARM تنها در تبلت و تلفن‌های هوشمند بکار
مبتنی بر ARM تنها در تبلت و تلفن‌های هوشمند بکار گرفته می‌شوند، اما جالب است بدانید که در همین سال بیش از ۹۵ درصد تلفن‌های هوشمند دنیا، ۹۰ درصد دیسک‌های سخت (HDD)، حدود ۴۰ درصد تلویزیون‌های دیجیتال و ست‌تاپ‌باکس‌ها، ۱۵ درصد میکروکنترلرها و ۲۰ درصد کامپیوترهای موبایل مجهز به پردازنده‌های مبتنی بر معماری ARM بوده‌اند. بدون شک این آمار در سال ۲۰۱۲ رشد فوق‌العاده چشم‌گیری را تجربه کرده‌است، چون بازار تلفن‌های هوشمند و تبلت‌های در سال جاری پیشرفت قابل ملاحظه‌ای داشته‌اند. تا اینجا کار معماری ARM تنها بر روی
داشته‌اند. تا اینجا کار معماری ARM تنها بر روی پلتفرم ۳۲ بیتی با عرض حافظه ۱ بایت کار می‌کرد. اما با معرفی ARMv8 این معماری پشتیبانی از دستورهای ۶۴ بیتی را نیز آغاز کرد که البته هنوز در سیستم-روی-یک-چیپ‌ها بکار گرفته نشده‌است. در سال ۲۰۱۲ مایکروسافت نیز نسخه ویندوز سازگار با معماری ARM را به همراه تبلت سرفیس RT معرفی کرد. AMD نیز اعلام نموده که قصد دارد در سال ۲۰۱۴ سرورهای مبتنی بر معماری ۶۴ بیتی ARM را روانه بازار کند. ARM گواهی استفاده از معماری خود را به شرکت‌های دیگر می‌دهد، کمپانی‌هایی که در حال حاضر
شرکت‌های دیگر می‌دهد، کمپانی‌هایی که در حال حاضر گواهی استفاده از ARM را دارند عبارتند از: AMD, آلکاتل، اپل، AppliedMicro, Atmel, Broadcom, Cirrus Logic, CSR plc, Digital Equipment Corporation, Ember, Energy Micro, Freescale, فوجیتسو، Fuzhou Rockchip, هواوی، اینتل توسط شرکت‌های زیر شاخه، ال جی، Marvell Technology Group, Microsemi, مایکروسافت، NEC, نینتندو، Nuvoton, انویدیا، NXP (formerly Philips Semiconductor), Oki, ON Semiconductor, پاناسونیک، کوالکام، Renesas, Research In Motion, سامسونگ، شارپ، Silicon
Research In Motion, سامسونگ، شارپ، Silicon Labs, سونی، اریکسون، STMicroelectronics, Symbios Logic, Texas Instruments, توشیبا، یاماها و ZiiLABS. RISC و CISC یا ARM در مقابل x86. RISC که مخفف Reduced instruction Set Computing یا مجموعه دستورها ساده شده‌است در واقع نوعی از طراحی CPU است که پایه و اساس آن، ساده‌سازی دستورها است که منجر به بازده بالا و سرعت بخشیدن به اجرای دستورها می‌شود. پردازنده‌ای که براساس این طراحی ساخته می‌شود را RISC (بخوانید ریسک) می‌نامند. مهم‌ترین و معروفترین معماری که براساس RISC
مهم‌ترین و معروفترین معماری که براساس RISC طراحی شده، ARM است. درست نقطه مقابل ریسک، طراحی دیگری با نام CISC وجود دارد که مخفف Complex Instruction Set Computing یا مجموعه دستورها پیچیده‌است که معماری x86 اینتل براساس آن طراحی شده و پردازنده کامپیوترهای رومیزی و لپ‌تاپ‌ها و بسیاری از ابزارهای دیگر از آن بهره می‌برند. ایده اصلی RISC اولین بار توسط جان کوکی از IBM و در سال ۱۹۷۴ شکل گرفت، نظریه او به این موضوع اشاره داشت که یک کامپیوتر تنها از ۲۰ درصد از دستورها نیاز دارد و ۸۰ درصد دیگر، دستورها غیرضروری
نیاز دارد و ۸۰ درصد دیگر، دستورها غیرضروری هستند. پردازنده‌های ساخته شده براساس این طراحی از دستورها کمی پشتیبانی می‌کنند به این ترتیب به ترانزیستور کمتری نیز نیاز دارند و ساخت آن‌ها نیز کم هزینه است. با کاهش تعداد ترانزیستورها و اجرای دستورها کمتر، پردازنده در زمان کمتری دستورها را پردازش می‌کند. کمی بعد اصطلاح RISC توسط یک استاد دانشگاه کالیفورنیا به نام دیوید پترسون ایجاد شد. هر دو طراحی RISC و CISC به مراتب در انواع و اقسام ابزارها بکار گرفته می‌شوند، اما مفهوم کلی RISC در واقع سیستمی است که در آن به
اما مفهوم کلی RISC در واقع سیستمی است که در آن به پردازش دستورها کوچک و به شدت بهینه شده پرداخته می‌شود، درست برخلاف CISC که در آن دستورها پیچیده ارسال می‌شوند. یکی از تفاوت‌های عمده بین RISC و CISC نیز در نحوه دسترسی به حافظه و ذخیره و اجرای اطلاعات بر روی آن است. در ریسک دسترسی به حافظه تنها از طریق دستورالعمل‌های حاصلی قابل انجام است و به عنوان مثال نمی‌توان از بخشی از دستور add به حافظه دسترسی داشت. علاوه بر ARM شرکت‌های بسیار دیگری از جمله Intel i860, AMD 29k, ARC و غیره از طراحی RISC برای ساخت
i860, AMD 29k, ARC و غیره از طراحی RISC برای ساخت پردازنده استفاده می‌کنند، اما به لطف گسترش تلفن و تبلت‌ها، معماری ARM به عنوان برجسته‌ترین معماری مبتنی بر RISC شناخته می‌شود. سیستم-روی-یک-چیپ‌ها و معماری ARM. چندین نوع مختلف از معماری برای پردازنده‌های ARM وجود دارد که از آن جمله می‌توان به ARM V2 ،ARMv3 Arm v7 و … اشاره کرد. کمپانی‌ها برای استفاده از هر کدام از این طراحی‌ها باید گواهی مربوط به آن را از ARM Holder دریافت کنند. کمپانی‌ها از این معماری در ساخت پردازنده‌های مورد نظر خود بهره برده و در نهایت
پردازنده‌های مورد نظر خود بهره برده و در نهایت با یکپارچه‌سازی آن با واحد پردازش گرافیک (GPU)، حافظه رم و قسمت کنترلر باند رادیویی (در تلفن‌های هوشمند) سیستم -روی-یک-چیپ خود را می‌سازند. سیستم-روی-یک-چیپ (System on a Chip) که آن را به اختصار SoC می‌نامند در واقع یک تراشه است که در آن پردازنده اصلی (CPU)، پردازنده گرافیک (GPU)، حافظه رم، کنترلرهای ورودی و خروجی و بعضاً کنترلر باند رادیویی قرار دارند. پس لازم است بدانید که کل SoC براساس معماری ARM تولید نمی‌شود و تنها بخش CPU آن بر مبنای معماری ARM طراحی و
و تنها بخش CPU آن بر مبنای معماری ARM طراحی و تولید می‌گردد. پس این باور که فلان SoC براساس معماری ARM ساخته شده، اشتباه است و بخش پردازنده اصلی اکثر SoCها براساس یکی از طراح‌های معماری ARM ساخته می‌شوند. از جمله سیستم-روی-یک-چیپ‌هایی که هسته اصلی آن‌ها براساس معماری ARM طراحی شده‌اند می‌توان به ۳ نسل اول تگرا انویدیا، Quatro شرکت CSRT، نوا شرکت اریکسون، OMAP شرکت تکزاس، Exynos شرکت سامسونگ و Ax شرکت اپل اشاره کرد. این شرکت‌ها از معماری ARM و همچنین معماری یکی از هسته‌های طراحی شده توسط این شرکت بهره
یکی از هسته‌های طراحی شده توسط این شرکت بهره برده‌اند. اما شرکت‌ها می‌توانند گواهی استفاده از معماری ARM را تهیه کرده و سپس بر اساس آن هسته سفارشی مورد نظرشان را طراحی کنند یعنی به جای اینکه هسته CPU را براساس Cortex-A9 یا Cortex-A15 یا دیگر هسته‌های ARM بسازند، خودشان براساس معماری یکی از خانواده‌های ARM، هسته خاص خود را طراحی کنند. به عنوان مثال سیستم-روی-یک-چیپ A6 اپل، X-Gene ,Krait کوالکام، StrongARM شرکت DEC ,XScale شرکت Marvell اینتل یا Project Denver شرکت انویدیا این‌گونه هستند و اگر چه بخش CPU از
شرکت انویدیا این‌گونه هستند و اگر چه بخش CPU از سیستم-روی-یک-چیپ آن‌ها براساس معماری ARM طراحی شده‌اند، اما طراحی هسته‌ها با آنچه ARM پیشنهاد کرده متفاوت هستند. چه سیستم‌عامل‌هایی از ARM پشتیبانی می‌کنند؟. سیستم‌های Acorn: اولین کامپیوتر مبتنی بر معماری ARM، کامپیوتر شخصی Acorn بود که از سیستم‌عاملی به نام Arthur بهره می‌برد. سیستم‌عاملی مبتنی بر RISC OS که از معماری ARM پشتیبانی می‌کرد و Acorn و برخی دیگر از تولیدکنندگان از آن استفاده می‌کردند. سیستم‌عامل‌های توکار: معماری ARM از طیف وسیعی از
سیستم‌عامل‌های توکار: معماری ARM از طیف وسیعی از سیستم‌عامل‌های توکار مانند Windows CE, Windows RT, Symbian, ChibiOS/RT, FreeRTOS, eCos, Integrity, Nucleus PLUS, MicroC/OS-II, QNX, RTEMS, CoOS, BRTOS, RTXC Quadros, ThreadX, Unison Operating System, uTasker, VxWorks, MQX و OSE پشتیبانی می‌کند. یونیکس: یونیکس و برخی از سیستم‌عامل‌های مبتنی بر یونیکس مانند: Inferno, Plan 9, QNX و Solaris از ARM پشتیبانی می‌کنند. لینوکس: بسیاری از توزیع‌های لینوکس از ARM پشتیبانی می‌کنند از آن جمله می‌توان به اندروید و کروم
می‌کنند از آن جمله می‌توان به اندروید و کروم گوگل، Arch Linux، بادا سامسونگ، Debian, Fedora,OpenSuse, Ubuntu و WebOS اشاره کرد. BSD: برخی از مشتق‌های BSD مانند OpenBSD و iOS و OS X اپل نیز از ARM پشتیبانی می‌کند. ویندوز: معماری‌های ARMv 5, 6 و ۷ از ویندوز CE که در ابزارهای صنعتی و PDAها استفاده می‌شود، پشتیبانی می‌کند. ویندوز RT و ویندوز فون نیز از معماری ARMv7 پشتیبانی می‌کنند. گواهی و هزینه استفاده از معماری ARM. ARM خود تولیدکننده نیمه هادی نیست و در عوض از راه صدور مجوز استفاده از طراحی‌های خود، درآمد
از راه صدور مجوز استفاده از طراحی‌های خود، درآمد کسب می‌کند. گواهی استفاده از معماری ARM شرایط خاص و متنوعی را دارد و در شرایط مختلف هزینه مربوط به استفاده از آن نیز تفاوت می‌کند. ARM به همراه گواهی‌نامه خود اطلاعات جامعی در مورد نحوه یکپارچگی قسمت‌های مختلف با هسته‌ها را ارائه می‌کند تا تولیدکنندگان به راحتی بتوانند از این معماری در سیستم-روی-یک-چیپ‌های خود بهره ببرند. ARM در سال ۲۰۰۶ و در گزارش سالانه خود اعلام کرد که ۱۶۴٫۱ میلیون دلار از بابت حق امتیاز یا حق اختراع، درآمد داشته که این مبلغ از بابت فروش