payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ساخت. در این میان یکی از امرای تغلق‌شاهیان به نام سعادت خان که با امیری دیگر به نام مقرب‌خان درگیر بود در ۷۹۷ به فیروزآباد رفت و یکی از پسران فیروزشاه به نام نصرخان را با عنوان ناصرالدین نصرت‌شاه بر تخت نشاند. جنگ میان پادشاه دهلی و فیروزآباد سه سال به طول انجامید تا اینکه یکی دیگر از امرا به نام اقبال خان ناصرالدین نصرت‌شاه را به فیروزآباد فرستاد و مقرب‌خان را کشت و به نام محمودشاه رشته امور را در دست گرفت. تیمور قصد یورش به چین را داشت، اما حمله به هند را مقدم شمرد، از این رو در ذیحجه ۸۰۰ به بهانه جهاد
مقدم شمرد، از این رو در ذیحجه ۸۰۰ به بهانه جهاد به کابل رفت، نخست افغان‌ها را سرکوب کرد و سپس از تنگه خیبر گذشت، در ۸۰۱ با ساخت پل از سند گذشت، پس از آن سند و پنجاب را گرفت و سرانجام قلعه بطنیر را گشود، ناصرالدین محمودشاه با شنیدن خبر یورش تیمور دستور داد که هندوهای پانزده سال به بالا را بکشند و این‌گونه بسیاری از هندوها کشته شدند. در هفتم ربیع‌الثانی ۸۰۱ در پانی‌پت لشکریان تیمور هندی‌ها را شکست دادند، پس از این پیروزی ایشان وارد دهلی شدند و آن شهر را غارت کردند، محمودشاه نیز از دهلی گریخت و به گجرات رفت.
کردند، محمودشاه نیز از دهلی گریخت و به گجرات رفت. دو ماه پس از رفتن تیمور از دهلی، ناصرالدین نصرت‌شاه به دهلی آمد و بر تخت نشست، اما وی که به خاطر قدرت یافتن اقبال‌خان از دهلی گریخت و به موات رفت و در همان‌جا درگذشت، تا ۸۰۴ که دوباره محمودشاه به دهلی بازگشت قدرت در دست اقبال‌خان بود، با اینکه اقبال‌خان پادشاهی وی را پذیرفته بود محمودشاه از او بیمناک بود و به همین سبب به فرزند خواجه جهان به نام سلطان ابراهیم شرقی که از سلاطین جونپور پیوست که البته توفیقی به دست نیاورد و تنها موفق شد قنوج را تصرف کند و
به دست نیاورد و تنها موفق شد قنوج را تصرف کند و همان‌جا ماند. پس از قتل اقبال‌خان در ۸۰۶ محمودشاه دوباره به دهلی رفت و بر تخت سلطنت نشست. اینبار اما قلمرواش بسیار محدود بود و پس از درگیری‌های جزئی با ملوک و امرای دیگر در ۸۱۵ در دهلی درگذشت. با مرگ وی کار تغلق‌شاهیان به پایان رسید و نواحی تحت فرمانشان میان امرای ولایات تقسیم شد. ساختار حکومتی. تغلق‌شاهیان خود را پیروی خلفای عباسی مصر می‌دانستند و مشروعیت‌شان را از ایشان می‌گرفتند. این‌گونه در میان رعایا نفوذ کرده و موقعیت دینی شان را تثبیت کرده بودند. در
کرده و موقعیت دینی شان را تثبیت کرده بودند. در خطبه‌هایشان نام خلفا آورده می‌شد و بر سکه‌ها لقب ایشان را می‌زدند. در ساختار حکومتی تغلق‌شاهیان، سلطان بالاترین جایگاه را داشت، جایگاهی که با تکیه به سپاه به دست می‌آمد. وی تمامی والیان و افراد دولت را تعیین می‌کرد و بر تمامی سرزمین‌های زیر سلطه‌اش تسلط داشت. ساختار قضایی. بالاترین مقام قضایی قاضی‌القضات بود که توسط سلطان تعیین می‌شد. وی که از میان علما انتخاب می‌شد به امور قضایی رسیدگی می‌کرد و قاضیان دیگر شهرها و ولایات تعیین می‌کرد. در زمان محمد بن تغلق‌شاه
و ولایات تعیین می‌کرد. در زمان محمد بن تغلق‌شاه قاضی‌القضات در قصر سلطان زندگی می‌کرد، سالانه دوازده هزار دینار دریافت می‌کرد، همچنین سلطان خلعت و اسبی تندرو به وی اهدا نمود. سلاطین نیز گاهی در امور قضا دخالت می‌کردند و در محاکم حضور می‌یافتند و نظر می‌دادند. قاضیان در قضاوت‌های دشوار از علما مشورت می‌گرفتند. غیر از این، دیوان مظالم نیز برپا بود که سلطان هفته‌ای دو بار در آن حاضر می‌شد. در این دیوان که علاوه بر سلطان حاجب نیز حضور داشت، ورود همه مردم برای تظلم خواهی آزاد بود و حکم‌هایی که سلطان در این‌باره
خواهی آزاد بود و حکم‌هایی که سلطان در این‌باره می‌داد در همان‌جا اجرا می‌شد. ساختار اجرایی. هند تحت سلطه تغلق‌شاهیان به چندین ولایت تقسیم می‌شد و هر ولایت را یک والی که توسط سلطان تعیین می‌شد اداره می‌شد. ایشان را در مناطق تحت نفوذشان امیر می‌نامیدند. مقام هر والی هرساله با فرستادن خلعت توسط سلطان تجدید می‌شد. مناطق تحت نفوذ والیان از شمال به حانسی، پتیاله، لاهور، پنجاب، اسلام‌آباد، سرینگر، سیملا، از شرق و جنوب شرقی به دوآب، علیگره، کنوج، بهار، جایا، لکهنو، جوالپور، کلنجر، اللّه آباد، از غرب و جنوب غربی به
جوالپور، کلنجر، اللّه آباد، از غرب و جنوب غربی به فتحپور، جایپور، راجپوتانا، بهاولپور، حیدرآباد، میوار، مالوه، ستبور، مهارشترا و از جنوب به کَرا و مهبرا و بهوپال محدود می‌شد. محل اقامت سلطان که دارالسلطنه نامیده می‌شد در دهلی قرار داشت. نخستین دروازه دارالسلطنه را "درِ مشورت‌خانه" می‌نامیدند که در کنارش غرفه‌هایی برای مأموران اجرای احکام سلطان وجود داشت. مجلس مشورتی به جهت تبادل نظر در امور سلطنت تشکیل می‌شد. در این مجلس چون سلطان می‌نشست دیگران می‌ایستادند، در برابر سلطان وزیر می‌ایستاد، پشت سر او کاتبان،
در برابر سلطان وزیر می‌ایستاد، پشت سر او کاتبان، در دو طرف مجلس سپاهیان مسلح به شمشیر، قاضی‌القضات و خطیب‌الخطبا و بزرگان و مشایخ نیز در اطراف می‌ایستادند. حاجب بزرگ شکایت‌نامه‌ها را تقدیم سلطان می‌کرد و سلطان دستورهای لازم را می‌داد. درخواست‌های علما اما در مجلس خاص بیان می‌شد و سلطان در آنجا با علما می‌نشست. در نبود سلطان مسئولیت اداره کشور و حفظ امنیت پایتخت با حاجب بزرگ یا نایب‌السلطنه بود که دومین مقام اداری کشور پس از سلطان محسوب می‌شد و در همه کارها به سلطان یاری می‌رساند. وزارت نیز از منصب‌های مهم
به سلطان یاری می‌رساند. وزارت نیز از منصب‌های مهم تغلق‌شاهیان بود، برخی از وزیران سرپرست امور نظامی بودند و برخی به امور داخلی کشور چون دخل و خرج ولایات نظارت رسیدگی می‌کردند. ساختار سپاه. سپاه تکیه‌گاه قدرت سلطان بود. مسئولیت سرکشی سپاه بر عهده حاجب بزرگ بود و به امور سرکردگان آن رسیدگی می‌کرد. مسئولیت تدارکات سپاه نیز با "صاحب دیوان عریض" بود و همواره در جلو سپاه می‌ایستاد. بالاترین جایگاه در سپاه از آن خان‌ها بود و پس از ایشان به ترتیب ملوک، امرا، سپهسالاران و سپاهیان قرار می‌گرفتند. درآمد هر گروه به
و سپاهیان قرار می‌گرفتند. درآمد هر گروه به ترتیب، صدهزار تنکه، پنجاه هزار تنکه، سی تا چهل هزار تنکه، پانزده تا بیست هزار تنکه و هزار تا ده هزار تنکه بود.
سیاهرگ گردنی بیرونی یا ورید ژوگولار خارجی یا سیاهرگ وداج بیرونی؛ در قسمت طرفی و سطحی گردن مشاهده می‌شود و از زیر پوست مشهود است. این سیاهرگ، خون بخش‌هایی از سر و صورت را جمع‌آوری و به سیاهرگ زیرترقوه‌ای (ساب‌کلاوین) در هر سمت می‌ریزد. نام فارسی دو سیاهرگ گردنی بیرونی و درونی در فارسی از قدیم وِداگ (در فارسی میانه: اوداگ) بوده‌است. این واژه در عربی به صورت وداج درآمد و در متون فارسی استفاده شد.‎ در فارسی به هرگونه مجرا و رگ در بدن به‌طور کل «اوداگی‌ها» هم می‌گفتند.‎ جستارهای وابسته. سیاهرگ گردنی درونی
سیاهرگ گردنی درونی یا ورید ژوگولار داخلی یا ورید جوگولار داخلی سیاهرگی است که همراه با شریان کاروتید مشترک (شاهرگ گردن) در گردن طی مسیر می‌کند. این سیاهرگ که حبل‌الورید نیز نام داشته مهم‌ترین سیاهرگی است که خون بخش‌هایی از مغز، گردن و صورت را جمع‌آوری و به سیاهرگ زیرترقوه‌ای (ساب‌کلاوین) در هر سمت متصل شده و سیاهرگ بازویی‌سری را تشکیل می‌دهند و سپس وارد ورید اجوف فوقانی شده و به دهلیز راست تخلیه می‌شوند. نام فارسی دو ورید ژوگولار داخلی و خارجی در فارسی از قدیم وِداگ (در فارسی میانه: اوداگ) بوده است. این
قدیم وِداگ (در فارسی میانه: اوداگ) بوده است. این واژه در عربی به صورت وداج درآمد و در متون فارسی استفاده شد. در فارسی به هرگونه مجرا و رگ در بدن به‌طور کل «اوداگی‌ها» هم می‌گفتند. سیاهرگ گردنی درونی یک سیاهرگ گردنی جفت است که خون را از مغز و قسمت‌های سطحی صورت و گردن جمع‌آوری می‌کند. این سیاهرگ در غلاف کاروتید همراه با سرخرگ کاروتید مشترک و عصب واگ قرار دارد. این سیاهرگ از بخش خلفی سوراخ گردنی (ژوگولار)، در پایه جمجمه شروع می‌شود. در مبدأ خود تا حدودی متسع است که به آن پیاز بالایی می‌گویند. این سیاهرگ
است که به آن پیاز بالایی می‌گویند. این سیاهرگ همچنین دارای یک تنه مشترک است که شاخه قدامی سیاهرگ پشت‌آرواره‌ای، سیاهرگ چهره‌ای و سیاهرگ زبانی به آن تخلیه می‌شود. در کنار گردن به صورت عمودی به سمت پایین می‌رود، در یک انتها در خارج سرخرگ کاروتید داخلی و سپس در خارج سرخرگ کاروتید مشترک قرار دارد و در ریشه گردن به سیاهرگ زیرترقوه‌ای می‌پیوندد تا سیاهرگ بازویی‌سری (سیاهرگ بی‌نام) را تشکیل دهد. کمی بالاتر از انتهای آن، دومین اتساع، پیاز تحتانی قرار دارد. در بالا، بر روی ماهیچه راست کناری سر، پشت سرخرگ کاروتید
بر روی ماهیچه راست کناری سر، پشت سرخرگ کاروتید داخلی و اعصابی که از سوراخ ژوگولار عبور می‌کنند، قرار دارد. در پایین، سیاهرگ و سرخرگ در یک صفحه قرار دارند، اعصاب زبانی حلقی و عصب زیرزبانی از بین آنها به جلو می‌گذرند. عصب واگ بین و پشت سیاهرگ و سرخرگ در یک غلاف (غلاف کاروتید) پایین می‌آید و عصب فرعی به صورت مایل به عقب، سطحی یا عمیق به سیاهرگ می‌رود. در ریشه گردن، سیاهرگ گردنی درونی راست کمی از سرخرگ کاروتید مشترک فاصله دارد و از قسمت اول سرخرگ زیرترقوه‌ای عبور می‌کند، در حالی که سیاهرگ گردنی درونی چپ
عبور می‌کند، در حالی که سیاهرگ گردنی درونی چپ معمولاً روی سرخرگ کاروتید مشترک همپوشانی دارد. سیاهرگ چپ عموماً کوچکتر از راست است و هر کدام شامل یک جفت دریچه هستند که حدود ۲٫۵ سانتی‌متر بالاتر از انتهای رگ وجود دارند. تنوع. در ۹ تا ۱۲ درصد از جمعیت غربی، اندازه، شکل یا مسیر سیاهرگ گردنی درونی غیرطبیعی است. انواع شناسایی‌شده شامل سیاهرگ‌هایی که به‌طور قابل توجهی کوچک‌تر یا از نظر عملکردی وجود ندارند، می‌شود. میانگین قطر ۱۰ میلی‌متر است، اما ممکن است بین ۵ تا ۳۵ میلی‌متر متغیر باشد. اهمیت بالینی. سیاهرگ‌های
۳۵ میلی‌متر متغیر باشد. اهمیت بالینی. سیاهرگ‌های گردنی نسبتاً سطحی هستند و توسط بافت‌هایی مانند استخوان یا غضروف محافظت نمی‌شوند. این باعث می‌شود که آنها مستعد آسیب شوند. با توجه به حجم زیاد خونی که از طریق سیاهرگ‌های گردنی جریان می‌یابد، آسیب به گردنی‌ها می‌تواند به سرعت باعث از دست دادن خون قابل توجهی شود که در صورت عدم درمان می‌تواند منجر به شوک هیپوولومیک و سپس مرگ شود. فشار سیاهرگی گردنی. از آنجایی که یک جفت دریچه بین دهلیز راست قلب و سیاهرگ گردنی داخلی وجود دارد، هنگامی که فشار در دهلیز به اندازه
وجود دارد، هنگامی که فشار در دهلیز به اندازه کافی بالا باشد، خون می‌تواند به داخل سیاهرگ گردنی داخلی برگردد. این را می‌توان از بیرون مشاهده کرد و به فرد اجازه می‌دهد تا فشار را در دهلیز تخمین بزند. ضربان مشاهده شده فشار وریدی گردنی یا JVP نامیده می‌شود. این معمولاً با بیمار در ۴۵ درجه مشاهده می‌شود که سر خود را کمی از ناظر دور می‌کند. JVP را می‌توان در تعدادی از شرایط افزایش داد: JVP همچنین می‌تواند به‌طور مصنوعی با اعمال فشار بر روی کبد (رفلاکس هپاتویوگولار) افزایش یابد. از این روش برای مکان‌یابی JVP و
افزایش یابد. از این روش برای مکان‌یابی JVP و تشخیص آن از نبض کاروتید استفاده می‌شود. برخلاف نبض کاروتید، JVP قابل لمس نیست. کاتتریزاسیون. از آنجایی که سیاهرگ گردنی داخلی بزرگ، مرکزی و نسبتاً سطحی است، اغلب برای قرار دادن کاتترهای سیاهرگ مرکزی استفاده می‌شود. چنین خطی ممکن است به چندین دلیل وارد شود، مثلاً برای اندازه‌گیری دقیق فشار ورید مرکزی یا برای تجویز مایعات زمانی که یک خط در ورید محیطی نامناسب است (مانند در هنگام احیا زمانی که وریدهای محیطی به سختی پیدا می‌شوند). از آنجایی که سیاهرگ گردنی داخلی به
پیدا می‌شوند). از آنجایی که سیاهرگ گردنی داخلی به ندرت در محل خود تغییر می‌کند، یافتن آن آسان‌تر از سایر سیاهرگ‌ها است. با این حال، گاهی اوقات هنگامی که یک خط وارد می‌شود، ژوگولار از دست می‌رود و سایر ساختارها مانند سرخرگ کاروتید، ریه یا عصب واگ (CN X) سوراخ می‌شوند و به این ساختارها آسیب وارد می‌شود. جستارهای وابسته. سیاهرگ گردنی بیرونی
دین‌های خداناباور، سنت‌های عقیدتی برخی از ادیان هستند که گاه با خداباوری، همراستا هستند یا نیستند و خداناباوری، بخشی از اعتقاد یا اعمال دینی آن‌هاست. خداناباوری به برخی جنبه‌های مسیحیت استدلالی و الهیات لیبرال اعمال شده و نقش عمده‌ای در هندوئیسم و بودیسم ایفا می‌کند. بودیسم. با وجود اینکه بودیسم مراسم و متون دینی بسیاری دارد، هسته اساسی آن که چهار حقیقت شریف و راه اصیل هشتگانه است، مطلبی دربارهٔ خدا (خدایان) یا پرستش خدا نمی‌کنند. این دستورالعمل‌ها صرفاً اخلاقی و فکری هستند که بر پایه رنج روان‌شناختی به
اخلاقی و فکری هستند که بر پایه رنج روان‌شناختی به دلیل ناپایداری بنا شده‌اند. مسیحیت. بی‌خدایی مسیحی، جهان‌بینی‌ای است که با وجود رد کردن وجود خدای مسیحی، از آموزه‌های مسیح، پیروی می‌کند. شیطان‌گرایی. این دین، حاوی تفکر ماتریالیستی، نفس‌پرستی و خودخدایی است که بر اصالت لذت و فردگرایی تأکید می‌کند.
ورید ژوگولار یا سیاهرگ وداج یا سیاهرگ دوجانی ؛ نام دو سیاهرگ بسیار مهم (گردنی بیرونی و درونی) است که در هردو طرف گردن قرار دارند. این سیاهرگ‌ها خون بیشتر مناطق مغز، سر و صورت را جمع‌آوری و به سیاهرگ زیرترقوه‌ای (ساب‌کلاوین) در هر سمت متصل شده و ورید براکیوسفالیک را تشکیل می‌دهند و سپس وارد ورید اجوف فوقانی شده و به دهلیز راست تخلیه می‌شوند. در حالت ایستاده فشار سیاهرگ گردنی کم است. دو دسته از وریدهای گردن وجود دارد: خارجی و داخلی. وریدهای ژوگولار خارجی چپ و راست به داخل سیاهرگهای ساب کلاوین تخلیه می شوند.
راست به داخل سیاهرگهای ساب کلاوین تخلیه می شوند. وریدهای ژوگولار داخلی بیشتر به وریدهای ساب کلاوین می پیوندند و وریدهای براکیوسفالیک را تشکیل می دهند. در نهایت، وریدهای براکیوسفالیک چپ و راست به هم می پیوندند و ورید اجوف فوقانی را تشکیل می دهند که خون بدون اکسیژن را به دهلیز راست قلب می رساند. ورید ژوگولار دارای شاخه هایی است که شامل سینوس پتروسال، صورت، زبانی، حلقوی، تیروئید و گاهی ورید پس سری است.
شهرستان میرجاوه یکی از شهرستان‌های استان سیستان و بلوچستان در شرق ایران است. مرکز این شهرستان، شهر میرجاوه است. این شهرستان در تاریخ ۲۹ آذر ۱۳۹۱ از شهرستان زاهدان جدا شد و مستقل گردید. موقعیت جغرافیایی. شهرستان میرجاوه از شمال تا غرب با شهرستان زاهدان، از جنوب با شهرستان خاش و از شرق با مرز پاکستان همسایه است. تقسیمات کشوری. شهرستان میرجاوه شامل ۳ بخش، ۷ دهستان و ۳ شهر به نام‌های زیر است: جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان میرجاوه برابر با ۴۵٬۳۵۷ نفر بوده‌است.
ورید صافن کوچک (Small saphenous vein) یکی از دو ورید درشت سطحی ساق پا که از پشت قوزک خارجی پا به طرف سطحی خلفی خارجی ساق پا می‌آید و در ناحیهٔ زانو به سیاهرگ پشت‌زانویی (پوپلیته آل) در سطح خلفی زانو می‌ریزد. جستارهای وابسته. دهانه صافن سیاهرگ صافن بزرگ سیاهرگ صافن جانبی قدامی
شورای مرکزی مسلمانان سابق انجمنی در آلمان برای افراد بی‌دین و سکولار است که سابقاً مسلمان بوده‌اند یا از پیش‌زمینه کشورهای اسلامی آمده‌اند. این مرکز در ژانویه ۲۰۰۷ بنیان نهاده شده و بیش از صد عضو دارد. تاکنون از این مرکز شعبه‌هایی در انگلستان و اسکاندیناوی و همچنین کمیته مرکزی مسلمانان سابق در هلند افتتاح شده‌اند. بنیان‌گذاری. شورا توسط ۳۰ مسلمانان سابق افتتاح شد؛ از جمله فعال حقوق زنان ایرانی، مینا احدی (رئیس)، که در کشورش در سال ۱۹۸۱ محکوم به اعدام شده بود؛ روزنامه‌نگار متولد ترکیه، آرزو توکر (معاون
بود؛ روزنامه‌نگار متولد ترکیه، آرزو توکر (معاون رئیس)، و نور جباری پسر یک روحانی عراقی. حتی در کشورهایی که ارتداد جرم نیست، مسلمانان سابق امنیت جانی ندارند، زیرا ممکن است برخی بستگان مسلمان قصد جان‌شان را بکنند. رئیس سازمان، خانم احدی به خاطر دریافت پیام‌های تهدیدآمیز تحت نظارت امنیتی پلیس آلمان قرار دارد. احدی می‌گوید اعضای دیگری هم مورد تهدید و "ترور" قرار گرفته‌اند. انتخاب نام سازمان به عمد بوده، و به شکلی ارجاعی است به شورای مرکزی مسلمانان آلمان که از جمعیت ۳ میلیونی مسلمانان آلمان حدود ۲۰۰۰۰ عضو دارد،
۳ میلیونی مسلمانان آلمان حدود ۲۰۰۰۰ عضو دارد، و آن هم به نوبه خود نامش به نوعی ارجاعی به شورای مرکزی یهودیان آلمان است. شورای مرکزی مسلمانان سابق توسط بنیاد جوردانو برونو در آلمان حمایت می‌شود و بنا به ادعای مرکز، عضو سازمان‌های اتحادیه جهانی غیرمذهبی و بی‌خدایان، Bund für Geistesfreiheit München و همچنین Humanistischer Pressedienst است.
نمایش گول‌زننده، نمایش انحرافی یا نمایش حواس‌پرتی یک رفتار ویژه است که برخی جانوران برای اغفال و پرت کردن حواس دشمن یا شکارچی برای دور کردن آن‌ها از لانه یا جوجه خود استفاده می‌کنند. برای نمونه برخی پرندگان با دیدن دشمن، در مکانی دورتر از محل تخم‌گذاری خود به طوری بر روی زمین می‌نشینند که گویا بر روی تخم‌ها نشسته‌اند. نمایش انحرافی مشخصاً در پرندگان دیده شده است ولی در ماهی‌ها هم این رفتار گزارش گردیده است. اصطلاح نمایش انحرافی در میان رفتارشناسان جانوری مورد مباحثه است و گاهی این حرکت را به شکل عامه رفتار
مباحثه است و گاهی این حرکت را به شکل عامه رفتار لانه‌بانی تعریف کرده‌اند و آن را نوعی رفتار قلدری تعریف می‌کنند. ،نمایش انحرافی اساساً در پرندگان تعریف می‌گردد زیرا آنها می‌توانند به سرعت و در لحظات آخر از دست شکارچی زمینی بگریزند. «وانمودکردن به بال‌شکستگی به عنوان یک نمایش انحرافی در گونه‌ای سلیم»
نلسون دی خسوس سیلوا (زادهٔ ۷ اکتبر ۱۹۷۳ در باهیا) که با نام سادهٔ دیدا شناخته شده است، بازیکن سابق فوتبال اهل برزیل می‌باشد. او به همراه تیم آ.ث. میلان دو قهرمانی در مسابقات لیگ قهرمانان اروپا (۲۰۰۳ و ۲۰۰۷) و یک نایب قهرمانی (۲۰۰۵) را کسب کرده است. تیم ملی برزیل. دیدا به مدت ۱۱ سال عضو تیم ملی فوتبال برزیل بوده است. اولین بازی دیدا در تاریخ ۷ ژوئیه ۱۹۹۵ مقابل تیم ملی فوتبال اکوادور به انجام رسید. وی ۹۱ بازی ملی به انجام رسانده است. وی به همراه تیم ملی برزیل حضور در سه جام جهانی (۱۹۹۸، ۲۰۰۲ و ۲۰۰۶) را نیز
حضور در سه جام جهانی (۱۹۹۸، ۲۰۰۲ و ۲۰۰۶) را نیز تجربه کرد.
دین‌شناسی تطبیقی ، مطالعات تطبیقی ادیان یا دین‌شناسی همسنجشی شاخه‌ای از مطالعات دین‌شناسی است که به مقایسهٔ نظام‌مند آموزه‌ها، مناسک، موضوعات و تاثیر و تاثرات ادیان در سرتاسر جهان می‌پردازد. به طور کلی مطالعهٔ این رشته به فهم بهتر و عمیق‌تر بنیادهای فلسفی ادیان مانند اخلاقیات، متافیزیک، طبیعت و اشکال متفاوت رستگاری کمک می‌کند. از دیگر مسائل مورد توجه این رشته، می‌توان به بررسی و مقایسه ریشه‌ها و تشابهات موجود در میان ادیان مختلف جهان اشاره کرد. مطالعهٔ این رشته، فهمی گسترده‌تر و دقیق‌تر از باورها و آداب
رشته، فهمی گسترده‌تر و دقیق‌تر از باورها و آداب دینی در مورد مفاهیمی مانند تقدس، نومینوس، معنویت و الوهیت برای انسان به ارمغان می‌آورد. به طور معمول، در رشته دین‌شناسی تطبیقی، ادیان بر اساس گستردهٔ جغرافیایی باورمندانشان، به دسته‌های ادیان خاورمیانه‌ای (که شامل ادیان ابراهیمی، ادیان ایرانی و دین مصر باستان می‌شوند)، ادیان هندی و ادیان شرق آسیایی، ادیان آفریقایی، ادیان آمریکایی، ادیان استرالیایی و ادیان هلنیستی-یونانی باستان تقسیم می‌شوند. تاریخچه. ابوریحان بیرونی (۳ ذیحجه ۳۶۲ – بعد از سال ۴۴۲ ه‍.ق) و ابن
بیرونی (۳ ذیحجه ۳۶۲ – بعد از سال ۴۴۲ ه‍.ق) و ابن حزم (رمضان ۳۸۴ –۲۲ شعبان ۴۵۶ قمری)، که هر دو در دوران طلایی اسلام زیست می‌کردند، به عنوان «پدران دین‌شناسی تطبیقی» شناخته می‌شوند. آن‌ها با مطالعه تکثر و تنوعی که در ادیان وجود دارد، تاثیر شگرفی بر رشته‌های الهیات و فلسفه گذاشته‌اند. ابوریحان بیرونی ایدهٔ خودش دربارهٔ تاریخ را در کتاب مشهورش، الآثار الباقية عن القرون الخالية (به فارسی: آثار باقی‌مانده از قرون گذشته) تشریح می‌کند؛ این کتاب توسط ادوارد زاخائو در قرن نوزدهم به انگلیسی ترجمه شد. این کتاب
در قرن نوزدهم به انگلیسی ترجمه شد. این کتاب مطالعه‌ای تطبیقی از تقویم‌ها در فرهنگ‌ها و تمدن‌های مختلف است. این کتاب همچنین شامل اطلاعات ریاضیاتی، نجومی و تاریخی بوده و به کاوش‌هایی دربارهٔ سنن و باورهای مذهبی و دینی ملل مختلف می‌پردازد. در قرن نوردهم،‌ گرایش قدرتمندی در میان دانشمندان و متخصصین علوم اجتماعی مبنی بر مطالعه ادیان «ابتدایی» به وجود آمد. این گرایش به واسطه آثاری که ماکس مولر، ادوارد بارنت تایلور، ویلیام رابرسون اسمیت، جیمز جورج فریزر، امیل دورکیم، ماکس وبر و رودلف اوتو تالیف کردند، شکل گرفت.
ماکس وبر و رودلف اوتو تالیف کردند، شکل گرفت. نیکولاس دلانگ، استاد مطالعات عبری و یهودیت در دانشگاه کمبریج می‌گوید:رشتهٔ مطالعات تطبیقی ادیان، رشته‌ای آکادمیک است که در دانشکده‌های الهیات مسیحی رشد و پرورش یافته است؛ و به همین دلیل هر آن می‌تواند به ورطه‌ای بیافتد که تمام پدیده‌های مختلف‌الشکل را به نوعی دست‌‌وپا بسته و با الگویی مسیحی بفهمد و تاویل کند. و البته در اینجا مشکل تنها این نیست که دیگر «ادیان» ممکن است در مورد پرسش‌هایی که برای مسیحیت اهمیت حیاتی دارند، حرفی برای گفتن نداشته باشند یا چیز زیادی
دارند، حرفی برای گفتن نداشته باشند یا چیز زیادی نگویند، بلکه این است که آن‌ها حتی ممکن است خود را به همان شکلی که مسیحیت خود را به عنوان یک دین می‌بیند، دین نبینند. بودیسم و ادیان سنتی چین، مثال‌هایی هستند که می‌توانند فهم این گفتار را آسان‌تر کنند. این دو گروه ادیان در طول تاریخ خود را غیر قابل جمع با یکدیگر ندانسته‌اند و با ترکیب شدن با یکدیگر ادیان دیگری مانند بوداگرایی پاک‌بوم را شکل داده‌اند. این مثال نشان می‌دهد که انگاره‌های غربی از پدیدهٔ دین چقدر می‌تواند با انگاره‌هایی که دیگر جوامع از دین دارند،
با انگاره‌هایی که دیگر جوامع از دین دارند، متفاوت باشد؛ انگارهٔ غربی، برخلاف مثال ذکر شده، باورمندی به یک نظام اعتقادی را مانعةالجمع با باورمندی به دیگر نظام‌های اعتقادی می‌داند. هندوئیسم و بودیسم، در رستگاری‌شناسی‌شان، مثال‌های دیگری برای فهم این موضوع هستند. مطالعات تطبیقی ادیان، با این پیش‌فرض ادیان مختلف را مطالعه می‌کند که گویی رستگاری لزوما در زندگی پس از مرگ حاصل می‌شود؛ این در حالی است که ادیانی مانند هندوئیسم و بودیسم لزوما این تعریف از رستگاری را نمی‌پذیرند. در عوض، هندوئیسم و شاخهٔ خاصی از
را نمی‌پذیرند. در عوض، هندوئیسم و شاخهٔ خاصی از بودیسم به نام ترواده‌، هر دو معقتدند که رستگاری، نه با زندگی ابدی پس از مرگ، بلکه زمانی حاصل می‌شود که انسان از وجود دنیوی خود فرا رفته و از چرخهٔ تناسخ خارج شود. طبقه‌بندی جغرافیایی ادیان. به عقیدهٔ چارلز جوزف آدامز، در حوزهٔ دین‌پژوهی تطبیقی، یک طبقه‌بندی جغرافیایی رایج، گروه‌های اصلی دینی را به‌صورت زیر دسته‌بندی می‌کند: ادیان خاورمیانه‌ای. ادیان ابراهیمی یا ادیان آسیای غربی در مطالعات دین‌پژوهی تطبیقی، دستهٔ ادیان ابراهیمی شامل سه دین یکتاپرست مسیحیت،
دستهٔ ادیان ابراهیمی شامل سه دین یکتاپرست مسیحیت، اسلام و یهودیت است که همگی ابراهیم (به تلفظ: اَوْراهام؛ به ) را بخشی از تاریخ مقدس خود می‌دانند. ادیان خردتری مانند آیین بهایی نیز گاه در این دسته قرار می‌گیرند، اما در اغلب موارد به کل نادیده گرفته می‌شوند. چیزی که امروزه به یکتاپرستی سخت‌گیرانهٔ یهودیت ربانی امروز تبدیل شده محصول همان اعتقاد یهودیان اولیه به خدای ابراهیم است. یهودیت از دیدگاه یهودیان مذهبی، بیانگر پیمانی است که خدا با فرزندان اسرائیل (بنی‌اسرائیلیان) بسته است؛ آنان معتقدند تورات بخشی از
بسته است؛ آنان معتقدند تورات بخشی از متن وسیع‌تری به نام تنخ یا کتاب مقدس عبری است و همچنین به سنت شفاهی‌ای معتقدند که در متونی مانند میدراش و تلمود بازتاب یافته است. مسیحیان معتقدند که مسیحیت ادامه و تحقق عهد عتیق یهودی است. آن‌ها باور دارند که عیسی (به تلفظ: یِشوع) همان مسیح موعودی است که در پیش‌گویی‌های عهد عتیق آمده و ایمان دارند که اناجیل عهد جدید هم ادامه‌دهندهٔ همان آموزه‌هاست. عیسی در نظر مسیحیان هم تجسم خداست و هم پسر خدا. آموزه‌های اصلی و مشترک شاخه‌های مختلف مسیحی دربارهٔ این است که تولد، زندگی،
مختلف مسیحی دربارهٔ این است که تولد، زندگی، رنج، تصلیب، و رستاخیز عیسی در اصل به‌منظور رستگاری انسان‌ها رخ داده است. اسلام معتقد است که متون مقدس یهودیان و مسیحیان در طول زمان دچار تحریف شده و دیگر همان وحی اصیل الهی نیستند. قرآن به عقیدهٔ مسلمانان آخرین و کامل‌ترین وحی خدا (الله) است که تنها به محمد نازل شده؛ محمد از نگاه مسلمانان آخرین پیامبر و «خاتم‌النبیین» است. با تکیه بر باور مسلمانان دربارهٔ مهدی (منجی نهایی بشریت و دوازدهمین امام شیعه)، شخصی به نام علی‌محمد شیرازی (باب) جنبش بابیه را آغاز کرده و
علی‌محمد شیرازی (باب) جنبش بابیه را آغاز کرده و خود را بابی (به معنی دروازه‌ای، مدخلی) به امام دوزادهم معرفی می‌نمود. این جنبش انشعابی از اسلام تلقی شد. در خلال سال‌های ۱۸۶۰ تا ۱۸۷۰، این جنبش به دو شاخه تقسیم شد: اکثریتی که میرزا حسین‌علی نوری (بهاالله) را جانشین معنوی باب دانستند و جنبش بهاییت را پایه‌گذاری کردند، و اقلیتی که از صبح ازل پیروی کردند و به ازلیان معروف شدند. آیین بهایی بعدها به دینی مستقل بدل شد. در مقایسه با سه دین اصلی ابراهیمی (یعنی یهودیت، مسیحیت و اسلام)، شمار پیروان آیین بهایی و دیگر
مسیحیت و اسلام)، شمار پیروان آیین بهایی و دیگر ادیان ابراهیمی خرد، چندان قابل توجه نیست. از میان سه دین اصلی ابراهیمی، مسیحیت و یهودیت بیشترین تفاوت را از منظر الهیاتی و مناسکی دارند. تعامل تاریخی اسلام و یهودیت از قرن هفتم میلادی، با پیدایش و گسترش اسلام آغاز شد. اشتراکات زیادی میان اسلام و یهودیت وجود دارد و اسلام از بسیاری جهات، دینی نزدیک به یهودیت محسوب می‌شود. برخلاف مسیحیت که محصول آمیزه‌ای از فرهنگ‌های یونانی، رومی و عبری بود، اسلام و یهودیت در ساختار دینی، فقه و اعمال عبادی بسیار به هم شبیه‌اند.
دینی، فقه و اعمال عبادی بسیار به هم شبیه‌اند. بسیاری از سنت‌های اسلامی نیز ریشه در سنت‌های کتاب مقدس عبری یا سنت‌های پس از آن دارند که تحت عنوان اسرائیلیات شناخته می‌شوند. رابطه تاریخی میان مسیحیت و اسلام، مفاهیم بنیادین این دو دین را به هم پیوند می‌دهد. اسلام بسیاری از جنبه‌های مسیحیت را، هرچند با تفاوت‌هایی در تفسیر، به عنوان بخشی از ایمان خود می‌پذیرد و برخی دیگر را رد می‌کند (مانند اختلاف اسلام با مسیحیت در تفسیر واقعهٔ تصلیب عیسی). از دیدگاه اسلام، قرآن آخرین وحی الهی و تکمیل‌کننده تمامی وحی‌های پیشین
آخرین وحی الهی و تکمیل‌کننده تمامی وحی‌های پیشین از جمله کتاب مقدس است. مندائی‌گری، که گاهی با نام صابئیت شناخته می‌شود (برگرفته از نام اسرارآمیز آمده در قرآن، صابئین، که گروه‌های مختلف آن را به خود نسبت داده‌اند)، دینی گنوسی و یکتاپرست است. یحیی تعمیددهنده پیامبر اصلی آن‌ها بوده و انجام غسل‌های مکرر از آموزه‌های اساسی آن است. بسیاری از پژوهشگران منشأ مندائی‌گری را در قرون اول تا سوم میلادی، در بین‌النهرین جنوبی یا منطقه شامات-فلسطین می‌دانند، هرچند برخی آن را دینی قدیمی‌تر از ادیان ابراهیمی می‌دانند.
آن را دینی قدیمی‌تر از ادیان ابراهیمی می‌دانند. مندائیان معتقدند که مستقیما از نسل سام، پسر نوح، و نیز از پیروان اولیه یحیی تعمیددهنده هستند. ادیان ایرانی. چندین دین و جنبش دینی مهم در ایران بزرگ، یعنی در میان گویشوران زبان‌های ایرانی، پدید آمدند؛ این ادیان شامل زرتشتی‌گری، میترائیسم، دین آسی، یزدان‌باوری، اهل حق، زوروان‌گرایی، مانی‌گری و مزدک‌گرایی می‌شوند. شاید بتوان دین زرتشتی را یکی از مهم‌ترین ادیانی که در ایران شکل گرفته، دانست. هرچند نمی‌توان آن را دقیقا یک دین جهانی به حساب آورد، اما در قلمروی
را دقیقا یک دین جهانی به حساب آورد، اما در قلمروی فرهنگی ایران، به‌ویژه از طریق امپراتوری‌های هخامنشی و ساسانی، به‌شدت گسترش یافت. با پیدایش اسلام و تشکیل خلافت‌های اسلامی، این دین هم همانند بسیاری از دیگر ادیان ایرانی رو به افول رفت. با این حال، زرتشتی‌گری هنوز هم اقلیتی از باورمندان به خود را حفظ کرده است؛ برای مثال جوامع پارسیان ساکن در هند و پاکستان. پژوهشگران بارها به شباهت‌های میان زرتشتی‌گری و ادیان ابراهیمی، به‌ویژه مسیحیت، اشاره کرده‌اند. آن‌ها این شباهت‌ها را به رابطهٔ تاریخی یهودیان با