payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سه‌بعدی در تمام‌نما هستند، نمونه‌ای نادر در منطقه هده، که سبک تپه شتر را به هنر هلنیستی بلخ و غارهای بودایی سین کیانگ مانند غارهای موگائو مرتبط می‌کند، که احتمالاً مستقیماً از اینها الهام گرفته شده است. طاقچه‌های مختلف صحنه‌هایی از بودا را نشان می‌دهند که توسط همراهان احاطه شده‌اند (به ویژه طاقچه‌های V1، V2، V3). طاقچه سیزدهم یا «طاقچه آبی» نیز مجسمه‌سازی در تمام‌نما را نشان می‌دهد و ناگا کالیکا را به تصویر می‌کشد که موفقیت بودیساتوا را در رسیدن به روشنایی پیش‌بینی می‌کند. این طاقچه مربوط به دوره ۲۵۰–۳۵۰
پیش‌بینی می‌کند. این طاقچه مربوط به دوره ۲۵۰–۳۵۰ میلادی است و احتمالاً با مجسمه‌های گلی معبد دوم در پنج‌کند همزمان است. این مجسمه‌ها از گل ساخته شده‌اند، در حالی که مجسمه‌های بعدی که با گچ قالب‌گیری شده‌اند نیز در این مکان دیده می‌شوند.
بازی‌های آسیایی داخل سالن و هنرهای رزمی ۲۰۱۷ دومین دوره بازی‌های آسیایی داخل سالن و هنرهای رزمی (در مجموع پنجمین دوره) است که در ماه سپتامبر سال ۲۰۱۷ در عشق‌آباد ترکمنستان برگزار می‌شود. دوره بعدی این بازی‌ها برای سال ۲۰۲۱ در تایلند برنامه‌ریزی شده بود ولی به ماه نوامبر سال ۲۰۲۳ موکول شد. ورزش‌ها. در مجموع ۲۱ رشته ورزشی برای بازی‌های داخل سالن و هنرهای رزمی حضور دارند: هفت ورزش المپیک (بسکتبال ۳ به ۳، دوچرخه سواری، تکواندو، تنیس، وزنه‌برداری و کشتی)، چهار ورزش المپیک فقط در قالب‌های غیر المپیکی (دو و
ورزش المپیک فقط در قالب‌های غیر المپیکی (دو و میدانی، سوارکاری، فوتبال، شنا) و یازده ورزش غیر المپیکی (بولینگ، شطرنج، کیو اسپرت، رقص اسپرت، جوجیتسو، کیک بوکسینگ، کوراش، موی تای، سامبو، کشتی با کمربند و کشتی سنتی). دسته‌بندی ورزش‌ها. برای اولین بار در این بازی‌ها اجازه داده شد تا هر کشور دو ورزشکار در هر وزن در ورزش‌های رزمی و کشتی شرکت دهد. این سبب شد کشور میزبان با ۵۰۰ ورزشکار شانس‌های بیشتری برای کسب مدال داشته باشد. ۲۲۶ طلا از ۳۴۸ طلای این بازی‌ها (۶۵ درصد کل مدال‌ها) در ورزش‌های رزمی و کشتی و کشتی‌های
کل مدال‌ها) در ورزش‌های رزمی و کشتی و کشتی‌های سنتی بود که در تاریخ این بازی‌ها و بازی‌های آسیایی بی‌سابقه بود. ورزش‌های رزمی. در ۶ ورزش رزمی ۱۱۰ طلا توزیع شد. کشتی. نکته بارز این بازی‌ها تعداد زیاد کشتی‌های سنتی بود. کشور میزبان برای قرار گرفتن در رده اول مدال‌ها تعداد زیادی از رویدادهای کشتی را برگزار کرد. در مجموع ۶ رشته کشتی برگزار شد. کشتی‌های سنتی با کمربند در ۴ رشته آلیش و کشتی با کمربند و کشتی قزاقی و کشتی پهلوانی با ۵۸ طلا، کشتی سنتی ترکمنی با ۲۶ طلا، کشتی آزاد و فرنگی با ۲۲ طلا در این بازی‌ها
طلا، کشتی آزاد و فرنگی با ۲۲ طلا در این بازی‌ها برگزار شد. ۵۸ + ۲۶ + ۲۲ = ۱۰۶ طلا. از مجموع ۳۴۸ طلای توزیع شده، ۱۰۶ طلا در کشتی بود. موفقیت میزبان. ترکمنستان که تا پیش از این بازی‌ها موفقیت خاصی در ورزش آسیا نداشت به لطف برگزاری مسابقات کشتی سنتی و ورزش‌های رزمی و حضور پرتعداد (دو نفر در هر وزن) موفق به کسب مقام اول بازی‌ها شد. مدال‌های آن در رشته‌های زیر به دست آمد: ترکمنستان در مجموع از ۱۰۶ طلا در شش رشته کشتی موفق به کسب ۶۲ طلا ۴۰ نقره ۳۶ برنز و مجموع ۱۳۸ مدال شد که بر اثر مثبت شدن دوپینگ برخی
مجموع ۱۳۸ مدال شد که بر اثر مثبت شدن دوپینگ برخی ورزشکارانش به ۴۸ طلا ۳۷ نقره ۳۵ برنز مجموع ۱۲۰ مدال کاهش یافت. بقیه مدال‌های میزبان در رشته‌های زیر به دست آمد: مجموع ۸۶ مدال در ۵ ورزش رزمی در رشته‌های زیر موفق به کسب مدال نشدند: در مجموع ترکمنستان به صورت زیر موفق شد: در مجموع ۲۲۶ مدال کسب کرد (البته ۲۴۵ مدال بود که ۱۹ مدال به علت دوپینگ کسر شد). جدول مدال‌ها. دوپینگ ۲۰۲۰ و ۲۰۲۲. در سال ۲۰۲۰ به علت دوپینگ تغییراتی در جدول مدال‌ها رخ داد. ترکمنستان ۷ طلا، ۵ نقره و ۱ برنز و در مجموع ۱۳ مدال خود را از دست
۵ نقره و ۱ برنز و در مجموع ۱۳ مدال خود را از دست داد. مدال‌های دوپینگی بین بقیه نفرات بعدی توزیع و ۹ کشور دچار تغییر شدند. در سال ۲۰۲۲ موارد جدید دوپینگ اعلام شد و ترکمنستان ۶ طلای دیگرش را از دست داد. تغییرات مدالی در اثر دوپینگ. https://en.wikipedia.org/wiki/2017_Asian_Indoor_and_Martial_Arts_Games#Doping ۲۰۲۰. در ۱۰ ماده زیر نتایج تغییر کرد: ۲۰۲۲. در ۷ ماده دیگر هم نتایج تغییر کرد: Nasiba Surkiýewa از ترکمنستان در کشتی‌های سنتی دوپینگش مثبت شد و ۵ طلای خود را از دست داد. Alysh 1st place, gold
و ۵ طلای خود را از دست داد. Alysh 1st place, gold medalist(s) (Women's freestyle 75 kg) "۱- ترکمن" ۲- ترکمن ۳- ایران و اندونزی --- ۱- ترکمن ۲- ایران ۳- اندونزی Belt wrestling 1st place, gold medalist(s) (Women's freestyle 70 kg) "۱- ترکمن" ۲- قزاق ۳- ایران و پاکستان --- ۱- قزاق ۲- پاکستان ۳- ایران و هند 1st place, gold medalist(s) (Women's classic style 70 kg) "۱- ترکمن" ۲- قزاق ۳- قرقیزستان و پاکستان --- ۱- قزاق ۲- قرقیز ۳- تاجیک و پاکستان Turkmen goresh 1st place, gold medalist(s) (Women's freestyle 70
1st place, gold medalist(s) (Women's freestyle 70 kg) "۱- ترکمن" ۲- ازبک ۳- ترکمن و اندونزی --- ۱- ازبک ۲- اندونزی ۳- ترکمن 1st place, gold medalist(s) (Women's classic style 70 kg) "۱- ترکمن" ۲- قرقیز ۳- ترکمن و ازبک --- ۱- قرقیز ۲- ازبک ۳- ترکمن و تاجیک Muhammet Altybaýew از ترکمنستان در کیک بوکسینگ دوپینگش مثبت شد و ۱ طلای خود را از دست داد. Kickboxing 1st place, gold medalist(s) (Men's low kick 63.5 kg) "۱- ترکمن" ۲- قرقیز ۳- ایران و چین --- ۱- قرقیز ۲- چین ۳- ایران و قزاق در جوجیتسو ۷۷ کیلوگرم نه وازا
چین ۳- ایران و قزاق در جوجیتسو ۷۷ کیلوگرم نه وازا مردان ( Ju-jitsu 3rd place, bronze medalist(s) (Men's ne-waza 77 kg)) برنز از احمد منصور شهیب بحرینی (Ahmed Mansoor Shebeeb) گرفته شد و به قزاقستان رسید. پیوند به بیرون. https://en.wikipedia.org/wiki/2017_Asian_Indoor_and_Martial_Arts_Games#Doping لینک موادی که نتایج آن‌ها به علت دوپینگ تغییر کرد:
دانشکده مهندسی دانشگاه فردوسی مشهد یکی از دانشکده‌های دانشگاه فردوسی مشهد است که در سال ۱۳۵۳ به مجموعه دانشکده‌های دانشگاه اضافه شد. بر اساس وبگاه این دانشگاه، در حال حاضر این دانشکده با داشتن ۱۷۵ عضو هیئت علمی و بیش از ۲۹۳۶ دانشجوی کارشناسی، ۱۸۲۲ دانشجوی کارشناسی ارشد، ۶۷۳ دانشجوی دکتری در ۱۰ رشته و ۶۸ گرایش (جمعا ۵۴۳۱ دانشجو) با امکانات و تجهیزات کارگاهی، آزمایشگاهی و تحقیقاتی قابل ملاحظه قطب مهندسی در شرق کشور به حساب می‌آید. تاریخچه دانشکده. دانشکده مهندسی دانشگاه فردوسی مشهد در ۵ اسفند سال ۱۳۵۳ هجری
دانشگاه فردوسی مشهد در ۵ اسفند سال ۱۳۵۳ هجری شمسی تأسیس شد و در مهر ماه سال ۱۳۵۴ با پذیرش ۳۰ دانشجو در رشته برق و ۳۰ دانشجو در رشته مکانیک فعالیت خود را آغاز کرد. در سال ۱۳۶۷ گروه کامپیوتر در دانشکده علوم تأسیس شد و یک سال بعد به دانشکده مهندسی پیوست. گروه مهندسی شیمی در سال ۱۳۷۰ و دو سال پس از آن گروه مهندسی متالورژی و مواد تأسیس گردید و گروه مهندسی صنایع نیز در سال ۱۳۸۵ به گروه‌های آموزشی دانشکده افزوده شد. همچنین در تیرماه سال 1400، رشته مهندسی نساجی نیز به رشته‌های فعلی این دانشکده افزوده گردید.
نیز به رشته‌های فعلی این دانشکده افزوده گردید. گروه‌های آموزشی. گروه‌های آموزشی دانشکده به شرح زیر می‌باشد: مهندسی کامپیوتر. در سال ۱۳۴۹ هجری خورشیدی و همزمان با دانشگاه تهران و دانشگاه صنعتی شریف، رشته «آمار و ماشین‌های حسابگر» در مقطع کارشناسی در دانشکده علوم دانشگاه فردوسی مشهد تاسیس گردید. بعدها این رشته به «کامپیوتر» تغییر نام یافت، تا اینکه در سال ۱۳۶۷ «گروه مهندسی کامپیوتر» به صورت رسمی در دانشکده مهندسی این دانشگاه شکل گرفت و به دنبال آن، پذیرش دانشجو در مقطع کارشناسی رشته مهندسی کامپیوتر، گرایش
در مقطع کارشناسی رشته مهندسی کامپیوتر، گرایش نرم‌افزار، آغاز شد. در سال ۱۳۷۴ پذیرش دانشجو در مقطع کارشناسی ارشد مهندسی کامپیوتر، گرایش نرم‌افزار صورت پذیرفت. در سال ۱۳۷۹ گرایش کارشناسی سخت‌افزار به گرایش‌های این گروه اضافه شد. در سال ۱۳۸۵ پذیرش دانشجو در مقطع دکترای تخصصی مهندسی کامپیوتر گرایش نرم‌افزار آغاز شد. پذیرش دانشجو در مقاطع کارشناسی ارشد و دکترای تخصصی مهندسی کامپیوتر گرایش هوش‌مصنوعی نیز به ترتیب در سال‌های ۱۳۸۷ و ۱۳۹۴ آغاز شد. همچنین گروه مهندسی کامپیوتر از سال ۱۳۹۳ اقدام به پذیرش دانشجو در
کامپیوتر از سال ۱۳۹۳ اقدام به پذیرش دانشجو در مقطع کارشناسی ارشد شبکه‌های کامپیوتری و از سال ۱۳۹۶ پذیرش دانشجو در مقطع کارشناسی ارشد معماری کامپیوتر (سخت‌افزار) را آغاز نمود. گرایش‌ها کتابخانه. کتابخانه دانشکده مهندسی در سال ۱۳۵۵ با امکانات محدود آغاز به کار کرد. در سال ۱۳۶۰ با ادغام کتابخانه دانشگاه کار بتدریج رو به توسعه و گسترش نهاد. قبل از ادغام کتابخانه دانشکده‌ها در کتابخانه مرکزی دانشگاه، این کتابخانه دارای حدوداً ۴۲۸ متر مربع مساحت بوده و شامل سالن مطالعه برادران، سالن مطالعه خواهران، بخش مرجع، بخش
برادران، سالن مطالعه خواهران، بخش مرجع، بخش مجلات، مخزن و بخش اطلاع‌رسانی می‌گردید. در سال ۱۳۹۱ کلیه کتابخانه‌های دانشکده‌های دانشگاه فردوسی در محل ساختمان کتابخانه مرکزی دانشگاه تجمیع گردیدند.
فرودگاه منطقه‌ای ایسترن اریگن یک فرودگاه همگانی با کد یاتا PDT است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۹۲۰ متر است. این فرودگاه در شهر پندلتن، اورگن کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۴۵۶٫۳ متری از سطح دریا واقع شده است. شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. On ۲۱ اکتبر ۲۰۰۸, SeaPort Airlines was awarded a two-year grant under the Essential Air Service (EAS) program to provide commercial service from پورتلند to Pendleton beginning ۱ دسامبر ۲۰۰۸, replacing the previous subsidized service by
replacing the previous subsidized service by هوریزن ایر. SeaPort service continued to operate utilizing the سسنا ۲۰۸ کاروان turboprop aircraft, six days a week until ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۶ when the airline ceased all service due to bankruptcy. بوتیک ایر was awarded a contract for 21 round-trips a week between Pendleton and Portland using Pilatus PC-12 aircraft, with the option to operate one service a day to سیاتل-تاکوما instead of Portland, from ۱ اکتبر ۲۰۱۶. The contract is worth US$2.3 million and goes until
contract is worth US$2.3 million and goes until the end of 2018. Boutique Air has the option to operate trips from Pendleton to بویزی, but these will not be subsidised under the EAS.
فرودگاه ایست میدلند یک فرودگاه همگانی مسافربری با کد یاتا EMA است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۸۹۳ متر است. این فرودگاه در شهر میدلند شرقی کشور انگلستان قرار دارد و در ارتفاع ۹۳ متری از سطح دریا واقع شده‌است. شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. مسافری. The following airlines operate regular scheduled and charter flights to and from East Midlands Airport:
فرودگاه ای.تی. جاشوا یک فرودگاه همگانی با کد یاتا SVD است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۴۰۱ متر است. این فرودگاه در شهر کینگزتاون کشور سنت وینسنت و گرنادین‌ها قرار دارد. شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. Passenger Airlines All flights transfer to آرگایل Cargo Airlines. All flights transfer to آرگایل
فرودگاه دوسلدورف (; تا مارس ۲۰۱۳ "فرودگاه بین‌المللی دوسلدورف"; ) یک فرودگاه بین‌المللی در شهر دوسلدورف، مرکز ایالت نوردراین-وستفالن در کشور آلمان است. این فرودگاه در شمال شهر دوسلدورف، و در حدود جنوب غرب اسن در راین-رور قرار دارد. فرودگاه دوسلدورف با جابه‌جایی ۲۱٫۸ میلیون مسافر در سال ۲۰۱۴ میلادی، سومین فرودگاه بزرگ آلمان پس از فرودگاه بین‌المللی فرانکفورت و فرودگاه مونیخ است. این فرودگاه قطب شرکت هواپیمایی برای یورووینگز است و تنها قطب هواپیمایی لوفت‌هانزا برای مسیرهای طولانی (به فرودگاه بین‌المللی لیبرتی
برای مسیرهای طولانی (به فرودگاه بین‌المللی لیبرتی نیوآرک) به‌جز فرودگاه‌های مونیخ و فرانکفورت است. فرودگاه دوسلدورف دارای ۳ ترمینال مسافربری و ۲ باند فرود است که هواپیماهای پهن‌پیکر از جمله ایرباس ای۳۸۰ قادر به نشست و برخاست در آن هستند. شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. The following airlines offer regular scheduled and charter flights at Düsseldorf Airport:
فرودگاه درم تیز ولی یک فرودگاه همگانی مسافربری با کد یاتا MME است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۲۹۱ متر است. این فرودگاه در شهر دارلینگتون کشور انگلستان قرار دارد و در ارتفاع ۳۷ متری از سطح دریا واقع شده‌است. شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. The following airlines operate regular scheduled and charter flights at Durham Tees Valley Airport:
فرودگاه شهرستان دورانگو-لا پلاتا یک فرودگاه با کد یاتا DRO است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۸۰۴ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۲۰۳۷٫۶ متری از سطح دریا واقع شده است. شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. مسافری. The airport has three boarding gates, five plane stands, a pre-security restaurant and a gift shop. It has free wi-fi internet terminal-wide. Historical airline service. Several airlines flew mainline jets to Durango. امریکن ایرلاینز مک‌دانل داگلاس
jets to Durango. امریکن ایرلاینز مک‌دانل داگلاس ام‌دی-۸۰s flew to Dallas/Fort Worth during several winter ski seasons starting in 1994-95; America West Airlines بوئینگ ۷۳۷s flew to Albuquerque and Phoenix, and the original Frontier Airlines (1950-1986) flew بوئینگ ۷۳۷s to Denver, and weekend 737 flights to Dallas/Fort Worth during several winter ski seasons. Frontier had served Durango for years with Convair 580 turboprops with flights to Arizona, Colorado, New Mexico and Utah; the first jets to serve
New Mexico and Utah; the first jets to serve Durango were Frontier 737s in 1977. During the 1990s, Reno Air operated MD-80 jetliners nonstop to لس‌آنجلس and also to آلبوکرکی. A number of regional and commuter airlines served DRO, mainly to Denver. Aspen Airways flew British Aerospace بی‌ای‌ئی ۱۴۶ jets and Convair 580 turboprops as an independent airline and later as یونایتد اکسپرس; Rocky Mountain Airways flying as Continental Express operated ATR-42s, Beechcraft 1900Cs and de Havilland Canada DHC-7 Dash
1900Cs and de Havilland Canada DHC-7 Dash 7s; Mesa Airlines operating as یونایتد اکسپرس flew Beechcraft 1900Cs, de Havilland Canada DHC-8 Dash 8s and امبرائر ئی‌ام‌بی ۱۲۰ برازیلیاs, and GP Express Airlines (Continental Connection) flew Beechcraft 1900Cs. Trans-Colorado Airlines served Durango as Continental Express with Fairchild Swearingen Metroliners. All flights now are turboprops or regional jets. امریکن ایگل, flying for امریکن ایرلاینز, has امبرائر ئی‌آرجی ۱۳۵/۱۴۰/۱۴۵s and امبرائر ئی‌آرجی ۱۳۵/۱۴۰/۱۴۵s
۱۳۵/۱۴۰/۱۴۵s and امبرائر ئی‌آرجی ۱۳۵/۱۴۰/۱۴۵s nonstop to Dallas/Fort Worth while بمباردیه سی‌آرجی ۱۰۰/۲۰۰s and بمباردیه سی‌آرجی ۷۰۰/۹۰۰ operate flights to Phoenix. یونایتد اکسپرس/Republic Airlines mainly flies the Bombardier Q400 , although other یونایتد اکسپرس flights nonstop to Denver are flown by اسکای‌وست بمباردیه سی‌آرجی ۱۰۰/۲۰۰ and by ExpressJet امبرائر ئی‌آرجی ۱۳۵/۱۴۰/۱۴۵s.
فرودگاه دونکسول یک فرودگاه خصوصی است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۹۶۸ متر است. این فرودگاه در کشور انگلستان قرار دارد و در ارتفاع ۲۵۶ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
فرودگاه بین‌المللی دنیدن یک فرودگاه همگانی مسافربری با کد یاتا DUD است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۹۰۰ متر است. این فرودگاه در شهر دنیدن کشور نیوزلند قرار دارد و در ارتفاع ۱٫۲ متری از سطح دریا واقع شده است. شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. Mainland Air. Mainland Air is based at the airport, and operates scenic, charter and ambulance flights. Mainland Aviation College, a division of Mainland Air, operates a flight training school.
فرودگاه دوندو یک فرودگاه همگانی با کد یاتا DUE است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۱۹۷۱ متر است. این فرودگاه در شهر دوندو کشور آنگولا قرار دارد و در ارتفاع ۷۴۷ متری از سطح دریا واقع شده است. در این فرودگاه سیستم های چراغ هدایت استفاده شده است.
فرودگاه دوهوک (به زبان بومی: Balafirgeha Nêvdewletî ya Duhokê) یک فرودگاه همگانی گشتی با کد یاتا NA است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن - متر است. این فرودگاه در شهر دهوک کشور کردستان عراق قرار دارد .
توماس آنتونی هالندر (زادهٔ ۲۵ اوت ۱۹۶۷) بازیگر انگلیسی است که در فیلم‌هایی همچون غرور و تعصب، ، ، والکیری، هانا و ایفای نقش کرده‌است. زندگی شخصی. هالندر در ناتینگ هیل، لندن زندگی می‌کند. در انتخابات سراسری بریتانیا (۲۰۱۹)، او برای سم جیما از حزب لیبرال دمکرات در کنسینگتون کارزار تشکیل داد و بیان کرد که «همان طور که در این چند روز تمام سایت‌های رای‌گیری تاکتیکی تایید کرده‌اند، اگر می‌خواهید عضوی از حزب محافظه کار در کنسینگتون پیروز نشود، اینجا باید به حزب لیبرال-دمکرات رای بدهید.» در سال ۲۰۲۰، هالندر به
لیبرال-دمکرات رای بدهید.» در سال ۲۰۲۰، هالندر به ویروس کووید ۱۹ مبتلا شد ولی بدون نیاز به بستری در بیمارستان، بهبود پیدا کرد.
ناصر گیتی‌جاه (۱ فروردین ۱۳۱۴ – ۲۰ فروردین ۱۳۹۳) بازیگر ایرانی بود. او برنده دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در سی‌امین جشنواره فیلم فجر بود. زندگی هنری. گیتی‌جاه دارای مدرک آموزش بازیگری زیر نظر رفیع حالتی، مهدی نامدار و اسماعیل مرتاش بود و سال ۱۳۳۷ با فعالیت در «جامعه باربد» و تلویزیون خصوصی و اجرای نمایش زنده، کار هنری‌اش را آغاز کرد. از سال ۱۳۳۴ بازی در تئاتر را شروع کرد و از سال ۱۳۵۲ شروع به بازی در سینما کرد. او اولین کسی بود که پس از انقلاب نقش محمدرضا شاه پهلوی را در سریال «طبل توخالی» بازی
محمدرضا شاه پهلوی را در سریال «طبل توخالی» بازی کرد و پس از آن در تله‌فیلم «سقوط» به کارگردانی محمدرضا ورزی بار دیگر این نقش را تکرار کرد.
همسر نجیب‌زادهٔ سلطنتی سوک از قبیله هائه‌جو چوی (کره‌ای: 숙빈 최씨؛ هانجا: 淑嬪 崔氏؛ ۱۷ دسامبر ۱۶۷۰–۹ آوریل ۱۷۱۸) با نام شخصی چوی دونگ‌یی، یکی از شناخته شده‌ترین همسران پادشاه سوک‌جونگ و مادر پادشاه یونگ‌جو از چوسان بود. زندگی‌نامه. زندگی اولیه. بانو چوی در ششمین روز از یازدهمین ماه قمری در یازدهمین سال سلطنت پادشاه هیون‌جونگ متولد شد که در تقویم میلادی به ۱۷ دسامبر ۱۶۷۰ ترجمه می‌شود. او دختر کوچکتر چوی هیو-وون و بانو هونگ، از قبیله نامیانگ هونگ بود. او یک برادر بزرگتر به نام چوی دونگ‌هو و یک خواهر بزرگتر به نام
به نام چوی دونگ‌هو و یک خواهر بزرگتر به نام بانو چوی داشت. ورود به قصر و ملاقات با پادشاه. بانو چوی در سن ۷ سالگی وارد قصر شد. او به طبقه چئون‌مین تعلق داشت که پایین‌ترین طبقه در دوره چوسان بود. معلوم نیست اولین برخورد او با پادشاه چگونه اتفاق افتاد. پذیرفته‌شده‌ترین روایت این است که او در زمانی که ملکه این‌هیون تبعید شده بود و جانگ هی-بین موقعیت ملکه را به دست آورده بود، یک موسوری (خدمتکار بخش آب) در قصر بود. یک شب، بانو چوی برای سلامتی ملکه مخلوع (این‌هیون) دعا می‌کرد که پادشاه سوک‌جونگ که از سفر به کاخ
دعا می‌کرد که پادشاه سوک‌جونگ که از سفر به کاخ بازمی‌گشت، صدای او را شنید و از سخنانش متأثر شد. کتاب "سومونروک (صخره و آب)" (수문록، 隨聞錄) نوشته: یی مون-جونگ (۱۶۵۶–۱۷۲۶) وقایعی را که منجر به اعدام جانگ هی-بین شد، توصیف می‌کند. نویسنده ای که در زمان پادشاهی سوک‌جونگ زندگی می‌کرد، این برخورد را به شرح زیر ثبت کرد: صیغه سلطنتی. بانو چوی در سال ۱۶۹۳، پس از به دنیا آوردن اولین فرزندش، شاهزاده یونگ‌سو، که در خردسالی (بر اثر بیماری سرخک) درگذشت، با رتبه چهارم سوک-وون، صیغه سلطنتی سوک‌جونگ شد. یک سال بعد، او پس از به
صیغه سلطنتی سوک‌جونگ شد. یک سال بعد، او پس از به دنیا آوردن پسر دیگری به نام یی گئوم، شاهزاده یونینگ، به رتبه دوم سوک-اوی ارتقا یافت. در سال ۱۶۹۵، او به رتبه اول گویی-این ارتقا یافت. در سال ۱۶۹۸، او یک شاهزاده مرده به دنیا آورد. در سال ۱۶۹۹، او مجدداً با صفت سوک (淑) به معنی «پاک / با فضیلت» به اولین رتبه ارشد بین ارتقا یافت. بانو چوی آشکارا از ملکه این‌هیون مخلوع حمایت می‌کرد و با ملکه فعلی جانگ اوک‌جونگ، که تاریخ او را زنی پلید و بی رحم توصیف کرده، مخالف بود. در سال ۱۶۹۳، پادشاه از ملکه جانگ و جناح سورون
در سال ۱۶۹۳، پادشاه از ملکه جانگ و جناح سورون ناامید شد و بالاخره در سال ۱۶۹۴، پادشاه سوک‌جونگ ملکه این‌هیون را به قصر بازگرداند و ملکه جانگ را به رتبه هی-بین، تنزل داد. در سال ۱۷۰۱ ملکه این‌هیون به علت نامعلومی درگذشت. برخی از تاریخ نگاران معتقدند که او مسموم شده است، اما این نظریه تأیید نشده است. بر اساس یک نسخه، پادشاه سوک‌جونگ، جانگ هی-بین را در اتاقش با یک شمن پیدا کرد. تفسیر دیگری که بر اساس قسمتی مبهم از سالنامه سلسله چوسان است، بیان می‌کند که این چوی سوک-بین بود که به پادشاه گفت که از جادوگری برای
سوک-بین بود که به پادشاه گفت که از جادوگری برای آسیب رساندن به ملکه استفاده شده است؛ زیرا در عنوان «وصیت ملکه» نوشته شده است: «چوی سوک-بین با لطف همیشگی خود به ملکه (این‌هیون) ادای احترام می‌کند و با گریه برای کسی که نتوانست قلب پادشاه را به دست آورد، این راز را به پادشاه اطلاع داد.» با این حال، در سالنامه سلسله چوسان، که در سال ۱۷۰۱ ثبت شده است آمده که مین جین-وون و مین جین-هو، برادران بزرگتر ملکه این‌هیون، پادشاه سوک‌جونگ را از جادوگری جانگ هی-بین مطلع کردند و ادعا کردند که در انجام این کار با آخرین
کردند و ادعا کردند که در انجام این کار با آخرین درخواست ملکه این‌هیون از آنها قبل از مرگ مطابقت دارند. به گفته مین جین-وون، در قصر این شایعه بود که جانگ هی-بین از یک شمن برای نفرین ملکه استفاده کرده و او از این شایعات باخبر شد. صرف نظر از اینکه پادشاه چگونه از این موضوع مطلع شد، تصمیم گرفت این موضوع را بررسی کند و حقیقت را در پس شایعاتی که جانگ هی-بین در اقامتگاه خود یک محراب شمنیست ساخته است، کشف کرد، جایی که مجسمه‌هایی با نام ملکه در آن یافت شده. بعداً، ندیمه‌های قصر بانو جانگ اعتراف کردند که او به آنها
قصر بانو جانگ اعتراف کردند که او به آنها دستور داده است که هر روز سه بار به سمت تصویر ملکه این‌هیون تیر پرتاب کنند و حیوانات مرده را در باغ کاخ او دفن کنند. علی‌رغم درخواست‌های فراوان جناح سورون برای عفو بانو جانگ، پادشاه سوک‌جونگ احساس کرد که رفتار او بیش از حد شیطانی است و در سال ۱۷۰۱ دستور داد که بانو جانگ و سایر افراد متهم، باید با خوردن سم اعدام شوند. پس از مرگ بانو جانگ، پادشاه سوک‌جونگ قانونی را تصویب کرد که طی آن هیچ‌یک از صیغه‌های سلطنتی دارای رتبه «بین» نتوانند به مقام ملکه دست یابند. سوء تفاهمی
«بین» نتوانند به مقام ملکه دست یابند. سوء تفاهمی وجود دارد که چوی سوک-بین قرار بود ملکه بعدی سوک‌جونگ شود، اما این هیچ مبنایی ندارد. چون طبقه اجتماعی پایین چوی سوک-بین مانعی برای ملکه شدن او بود زیرا چوسان یک جامعه کنفوسیوس بود که توسط سیستم طبقاتی اداره می‌شد. سپس ملکه این‌وون، از جناح سورون به عنوان چهارمین ملکه پادشاه سوک‌جونگ انتخاب شد. طبقه اجتماعی پایین چوی سوک-بین به وضوح زندگی پسرش، پادشاه یونگ‌جو را تحت تأثیر قرار می‌داد، چون در آغاز حکومتش تا حدی به دلیل طبقه مادرش تهدید شده بود. بعدها، زمانی که
به دلیل طبقه مادرش تهدید شده بود. بعدها، زمانی که حکومت او محکم شد، اگر پیشینه مادرش به عنوان برده ذکر می‌شد، آن را توهین شخصی تلقی می‌کرد. زندگی بعدی. در سال ۱۷۰۳، ملکه این‌وون، شاهزاده یونینگ را به فرزندی پذیرفت، و او را مانند پسر خود می‌دانست. در سال ۱۷۰۴، سالنامه سلسله چوسان بیان می‌کند که برای ازدواج یونینگ، پادشاه سوک‌جونگ دستور یک مراسم بسیار باشکوه و تجملاتی را داد. وزرا و اشراف نسبت به این ولخرجی‌ها اعتراض کردند و به شاهزاده یونینگ شکایت کردند؛ زیرا او حتی ولیعهد هم نبود، بلکه پسر یک صیغه سلطنتی
او حتی ولیعهد هم نبود، بلکه پسر یک صیغه سلطنتی بود. سالنامه بیان می‌کند که اواخر همان سال، سوک‌جونگ کاخ زمستانی خود، کاخ ای‌هیون (که روزهای جوانی خود را در آن گذرانده بود) را به چوی سوک-بین هدیه داد. گفته می‌شود که این ساختمان بزرگ و وسیع بوده و در هان‌سونگ (سئول کنونی) قرار داشت. در سال ۱۷۱۱، هنگامی که ملکه این‌وون مبتلا به آبله شد، و بانو چوی به خدمتکاران دستور داد تا از قصر بیرون بروند و در میان مردم عادی برای نجات ملکه که در نهایت جان سالم به در برد، به دنبال چاره بگردند. در سال ۱۷۱۶، چوی سوک-بین بیمار
دنبال چاره بگردند. در سال ۱۷۱۶، چوی سوک-بین بیمار شد و در حالی که بیمار بود از قصر خارج شد و به کاخ ای‌هیون نقل مکان کرد تا بلکه بیماری اش درمان شود. بعداً در همان سال، سوک‌جونگ پیامی از پسرش یونینگ دریافت کرد که به او اطلاع داد که وضعیت سلامتی مادرش بدتر شده است و درخواست کمک پزشکی بیشتری کرد. در سال ۱۷۱۷، سوک‌جونگ از سیاست بازنشسته شد و به پسرش، ولیعهد یی یون (پادشاه گیونگ‌جونگ) اجازه داد تا امور دولت را در دست بگیرد. مرگ و آرامگاه. در سال ۱۷۱۸، بانو چوی در سن ۴۷ سالگی در کاخ ای‌هیون درگذشت. در لوح
چوی در سن ۴۷ سالگی در کاخ ای‌هیون درگذشت. در لوح یادبود او در وصف شخصیتش چنین آمده است: آرامگاه او در شهر پاجو، استان گیونگ‌گی، کره جنوبی قرار دارد. این مکان، باغ "سوریونگ‌وون" نام دارد و به عنوان مکان تاریخی شماره ۳۵۸ تعیین شده است. پادشاه سوک‌جونگ در سال ۱۷۲۰ (دو سال بعد از مرگ بانو چوی) درگذشت، ظاهراً پس از اینکه به یی یی-میونگ گفت که شاهزاده یونینگ باید به عنوان ولیعهد برادرش گیونگ‌جونگ، معرفی شود. وقتی شاهزاده یونینگ به عنوان "پادشاه یونگ‌جو" تاجگذاری کرد و پادشاه چوسان شد، قربانگاهی (제실) در نزدیکی
کرد و پادشاه چوسان شد، قربانگاهی (제실) در نزدیکی مقبره مادرش (بانو چوی) برپا کرد، تا نشانی از محبت عمیق فرزندی او باشد. او برای سوگواری خود در کنار قبر مادرش یک جسیل ساخت و سنگ قبری برای او ساخت که در چهار نقطه آن مطالبی دربارهٔ او نوشته شده است. لوح یادبود بانو چوی در چیل‌گونگ (محل تاریخی شماره ۱۴۹)، مکانی که لوح‌های اجدادی هفت صیغه سلطنتی دیگر را در خود جای داده است، ثبت شده است. به چوی سوک-بین لقب پس از مرگ هواگیونگ (화경، 和瓊) داده شد که به معنای ("هماهنگ") است. او بعداً به هوی‌دوک ("فضیلت باشکوه") و به
است. او بعداً به هوی‌دوک ("فضیلت باشکوه") و به آن‌سون ("پاکی آرام") ارتقا یافت. بحث رتبه‌بندی. تنها پسر بازمانده بانو چوی، شاهزاده یونینگ (یی گئوم، بعدها پادشاه یونگ‌جو) بود که به عنوان یک کودک نابغه شناخته می‌شد و یکی از بزرگ‌ترین پادشاهان تاریخ چوسان بود. اما از آنجایی که مادرش، یک صیغه از طبقه اشرافی نبود، مقاماتی که در خانه‌های اشرافی به دنیا آمده بودند و همسرانی نجیب‌زاده داشتند، نسبت به او و مادرش نگاهی تحقیرآمیز داشتند. اگرچه یونگ‌جو در بزرگسالی نسبت به ریشه مادرش بسیار حساس بود، اما نمی‌توان عشق
به ریشه مادرش بسیار حساس بود، اما نمی‌توان عشق عمیقی را که او به مادر خود داشت انکار کرد. احترام او به حد و مرزی نداشت. او اشعار زیادی سروده و در یکی از آنها می‌گوید: یونگ‌جو با درباریان بحث می‌کرد تا چوی سوک-بین را به عنوان یک مادر عمومی به رسمیت بشناسند. اما مقامات کاملاً با این موضوع مخالف بودند و فقط این حق را به پادشاه می‌دادند که اغلب اوقات به عنوان بخشی از مراسم سلطنتی اش، از مقبره مادرش بازدید کند. در طول مدتی که او با این موضوع مبارزه می‌کرد، دو روایت جالب از احساسات او در مورد این وضعیت وجود