payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شد تا برتری باکوفو را به چالش بکشند. این با منطق مورد توافق عمومی برای اجرای سیستم حضور متناوب یا سانکین کوتای توسط توکوگاوا سازگار است. هدایت تجارت عمدتاً از طریق ناگاساکی، که در سال ۱۵۸۷ تحت کنترل تویوتومی هیده‌یوشی قرار گرفت، باکوفو را قادر می‌سازد، از طریق مالیات و عوارض، خزانه‌داری خود را تقویت کند. این موضوع کوچکی نبود، زیرا فقدان ثروت هم شوگون‌سالاری کاماکورا قبلی و هم شوگون‌سالاری آشیکاگا را از راه‌های مهمی محدود کرده بود. می‌توان گفت تمرکز بر حذف نفوذ غرب و مسیحیت از مجمع‌الجزایر ژاپن به عنوان
نفوذ غرب و مسیحیت از مجمع‌الجزایر ژاپن به عنوان محرک اصلی تا حدودی خوانشی اروپامحوری از تاریخ ژاپن است، اگرچه این یک برداشت رایج است. با این وجود، مسیحیت و دو قدرت استعماری که بیشترین ارتباط را با آن داشتند، توسط توکوگاوا باکوفو به عنوان تهدیدهای واقعی دیده می‌شدند. هنگامی که بقایای خاندان تویوتومی در سال ۱۶۱۵ شکست خوردند، شوگون توکوگاوا هیده‌تادا و همچنین پدر بازنشسته اما همچنان بانفوذش، توکوگاوا ایه‌یاسو، توجه خود را به تنها چالش معتبر باقی مانده برای برتری توکوگاوا معطوف کردند. چالش‌های مذهبی علیه
برتری توکوگاوا معطوف کردند. چالش‌های مذهبی علیه اقتدار مرکزی توسط باکوفو جدی گرفته می‌شد، زیرا چالش‌های کلیسایی توسط راهبان بودایی مسلح در دوره سنگوکو رایج بود. امپراتریس میشو (حکومت: ۱۶۲۹–۴۳) نیز وقتی شنید که اسپانیایی‌ها و پرتغالی‌ها چگونه به جهان جدید حمله و آن را استعمار می‌کنند، دچار تردیدهای شدیدی شد و فکر کرد که ژاپن به زودی به یکی از کشورهای متعدد تحت تصرف آنها تبدیل خواهد شد. پروتستانتیسم مردم انگلستان و مردم هلندی این تصور را با متهم کردن مبلغان اسپانیایی‌ها و مردم پرتغال به گسترش سیستماتیک دین،
و مردم پرتغال به گسترش سیستماتیک دین، به عنوان بخشی از سیاست ادعایی تسلط فرهنگی و استعمار بر کشورهای آسیایی، تقویت کردند. ژاپنی‌ها عموماً هلندی‌ها و انگلیسی‌ها را کشورهایی می‌دانستند که می‌توانند دین و تجارت را از هم جدا کنند، در حالی که همتایان شبه‌جزیره ایبری آنها با سوء ظن بسیار به آنها نگاه می‌کردند. هلندی‌ها که با اسپانیایی‌ها در جنگ بودند و مشتاق بودند تجارت را از اسپانیایی‌ها و پرتغالی‌ها به دست بگیرند، مشکلی برای تقویت این دیدگاه نداشتند. تعداد مسیحیان در ژاپن به دلیل تلاش‌های مبلغان مذهبی، مانند
در ژاپن به دلیل تلاش‌های مبلغان مذهبی، مانند فرانسیسکو خاویر و نوکیشان دایمیو به‌طور پیوسته در حال افزایش بود. گفته می‌شود محرک مستقیمی که باعث تحمیل ساکوکو شد، شورش شیمابارا در سال‌های ۱۶۳۷–۱۶۳۸ بود، قیامی با حضور ۴۰٬۰۰۰ دهقان عمدتاً مسیحی. در پی این شورش، شوگون‌سالاری مبلغان مذهبی را به تحریک شورش متهم کرد، آنها را از کشور اخراج کرد و این دین را به شدت ممنوع و مجازات مرگ را برای آنها در نظر گرفت. مسیحیان ژاپنی باقی مانده، که عمدتاً در ناگازاکی بودند، جوامع زیرزمینی تشکیل دادند و مسیحیان پنهان نامیده
جوامع زیرزمینی تشکیل دادند و مسیحیان پنهان نامیده شدند. تمام ارتباطات با جهان خارج به شدت توسط شوگون‌سالاری یا توسط حوزه‌های (تسوشیما، ماتسومائه و ساتسوما) که به این وظیفه اختصاص داده شده بودند، تنظیم می‌شد. به بازرگانان هلندی اجازه داده شد تا تنها با موافقت عدم مشارکت در فعالیت‌های تبلیغی، به تجارت در ژاپن ادامه دهند. امروزه، درصد مسیحیان جمعیت (۱٪) در ژاپن بسیار کمتر از سایر کشورهای شرق آسیا مانند چین (۳٪)، ویتنام (۷٪) و کره جنوبی (۲۹٪) است. سیاست ساکوکو همچنین راهی برای کنترل تجارت بین ژاپن و سایر
همچنین راهی برای کنترل تجارت بین ژاپن و سایر کشورها و همچنین تثبیت جایگاه جدید خود در سلسله مراتب شرق آسیا بود. توکوگاوا قصد داشت سیستم بین‌المللی کوچک خود را ایجاد کند که در آن ژاپن بتواند به تجارت کالاهای اساسی مانند دارو دسترسی داشته باشد و به اطلاعات ضروری در مورد اتفاقات چین دسترسی پیدا کند، در حالی که از پذیرش جایگاه تابع در سیستم باج‌گذاری چین اجتناب می‌کرد. روابط دیپلماتیک رسمی سازنده ژاپن با پادشاهی چوسان کره اجازه داد تا سفارتخانه‌های معمولی ("چوسان تونگسینسا") توسط کره به ژاپن اعزام شوند. همراه
تونگسینسا") توسط کره به ژاپن اعزام شوند. همراه با تجارت سریع بین قلمرو تسوشیما و کره، و همچنین حضور ژاپنی‌ها در بوسان واکان، ژاپن توانست به پیشرفت‌های فرهنگی، فکری و فناوری چین در سراسر دوره ادو دسترسی پیدا کند. در زمان انتشار سخت‌ترین نسخه‌های ممنوعیت‌های دریایی، [دودمان مینگ] کنترل بسیاری از چین را از دست داده بود و برای ژاپن غیرضروری و شاید نامطلوب بود که روابط دیپلماتیک رسمی با دولت‌های مینگ یا دودمان چینگ را در حالی که موضوع امپراتوری غیرقانونی بود، دنبال کند. ژاپن می‌توانست کالاهای وارداتی مورد نیاز
کند. ژاپن می‌توانست کالاهای وارداتی مورد نیاز خود را از طریق تجارت واسطه‌ای با هلندی‌ها و از طریق جزایر ریوکیو به دست آورد. ژاپنی‌ها در واقع حاکمان پادشاهی ریوکیو را تشویق می‌کردند که رابطه خراجگزارانه خود را با چین حفظ کنند، اگرچه خاندان شیمازو مخفیانه نفوذ سیاسی زیادی در جزایر ریوکیو ایجاد کرده بود. سلسله چینگ پس از شکست وفاداران مینگ در تایوان، بسیار بیشتر پذیرای تجارت شد و بنابراین حاکمان ژاپن نیاز کمتری به برقراری روابط رسمی با چین احساس می‌کردند. چالش‌های آزادسازی ساکوکو از درون نخبگان ژاپن در قرن ۱۸
آزادسازی ساکوکو از درون نخبگان ژاپن در قرن ۱۸ میلادی آغاز شد، اما به جایی نرسید. بعدها، سیاست ساکوکو ضامن اصلی در برابر تخلیه کامل منابع معدنی ژاپن - مانند نقره و مس - به جهان خارج بود. با این حال، در حالی که صادرات نقره از طریق ناگازاکی توسط شوگون‌سالاری کنترل می‌شد تا جایی که تمام صادرات متوقف شد، صادرات نقره از طریق کره در مقادیر نسبتاً بالایی ادامه یافت. روشی که ژاپن در این دوره با فناوری غربی آشنا شد، مطالعه متون پزشکی و سایر متون در زبان هلندی بود که از طریق دجیما به دست آمد. این در اواخر قرن ۱۸ به
از طریق دجیما به دست آمد. این در اواخر قرن ۱۸ به یک مزرعه شکوفا تبدیل شد که به رانگاکو (مطالعات هلندی) معروف بود. پس از باز شدن کشور و سقوط سیاست ساکوکو منسوخ شد. پس از آن، بسیاری از دانشجویان ژاپنی (به عنوان مثال، کیکوچی دایروکو) برای تحصیل به کشورهای خارجی فرستاده شدند، و بسیاری از کارمندان خارجی در ژاپن استخدام شدند (ببینید مشاوران خارجی دولت میجی در ژاپن). خط‌مشی‌های مرتبط با ساکوکو در پاسخ به درخواست‌های مطرح شده توسط متیو سی. پری در سال ۱۸۵۴م. در عهدنامه کاناگاوا پایان یافت. پایان سیاست ساکوکو. در
کاناگاوا پایان یافت. پایان سیاست ساکوکو. در ژوئیه سال ۱۸۵۳، دریادار متیو پری با چهار کشتی جنگی وارد خلیج ادو شد و نظام سیاسی شوگون‌ها را دچار آشفتگی کرد. ناخدا پری آماده بود تا در صورت شکست مذاکرات دست به اقدام نظامی بزند. ژاپنی‌ها مجبور شدند که به او اجازه ورود به ساحل داده و نامه رئیس‌جمهور آمریکا را که حاوی دستورهایی برای امضای یک معادله تجاری بود وصول کنند. پری به چین رفت و در بازگشت پاسخ مطلوب خود را از شوگون‌سالاران توکوگاوا دریافت کرد. به این صورت عهدنامه کاناگاوا امضا شد و راه برای گسترش ارتباط
عهدنامه کاناگاوا امضا شد و راه برای گسترش ارتباط سیاسی و اقتصادی ژاپن با دیگر کشورها هموار گردید. اصطلاحات. تجارت در دوره رونق داشت و اگرچه روابط و تجارت به بندرهای خاصی محدود شده بود، اما کشور به هیچ وجه بسته نبود. حتی زمانی که شوگون‌سالاری پرتغالی‌ها را اخراج کرد، آنها همزمان با نمایندگان هلندی و کره‌ای وارد بحث شدند تا اطمینان حاصل کنند که حجم کلی تجارت آسیب نبیند. بنابراین، در دهه‌های اخیر، در تحقیقات به‌طور فزاینده‌ای رایج شده است که به سیاست روابط خارجی این دوره نه به عنوان ، که به معنای یک کشور
خارجی این دوره نه به عنوان ، که به معنای یک کشور کاملاً منزوی، انزواطلبی و "بسته" است، بلکه با اصطلاح که در اسناد آن زمان استفاده می‌شد و از مفهوم مشابه چینی گرفته شده است، اشاره شود. تاریخ. تجارت در طول دوره. در طول دوره ، ژاپن با پنج واحد تجاری از طریق چهار «دروازه» معامله کرد. بزرگ‌ترین تجارت خصوصی چین در ناکازاکی بود (که همچنین با پادشاهی ریوکیو معامله می‌کرد)، جایی که کمپانی هند شرقی هلند نیز مجاز به فعالیت بود. دامنه خاندان ماتسومائه در هوکایدو (در آن زمان ازو نامیده می‌شد) با قوم آینو (ژاپن) معامله
زمان ازو نامیده می‌شد) با قوم آینو (ژاپن) معامله می‌شد. از طریق خاندان سو تسوشیما، روابطی با پادشاهی چوسان-سلسله کره وجود داشت. ریوکیو، پادشاهی نیمه مستقل تقریباً در تمام دوره ادو، تحت کنترل خاندان شیمازو از قلمرو ساتسوما بود. تاشیرو کازوی نشان داده است که تجارت بین ژاپن و این نهادها به دو نوع تقسیم می‌شد: گروه الف که او چین و هلند را در آن قرار می‌دهد، «که روابطشان تحت صلاحیت مستقیم در ناگازاکی قرار داشت» و گروه ب، که توسط پادشاهی کره و پادشاهی ریوکیو نمایندگی می‌شد، «که به ترتیب با قلمروهای تسوشیما
نمایندگی می‌شد، «که به ترتیب با قلمروهای تسوشیما (خاندان سو) و ساتسوما (خاندان شیمازو) سروکار داشتند». بسیاری از اقلامی که از ژاپن به کره و پادشاهی ریوکیو تجارت می‌شدند، در نهایت به چین ارسال می‌شدند. در جزایر ریوکیو و کره، طوایفی که مسئول تجارت بودند، شهرهای تجاری را در خارج از قلمرو ژاپن ساختند که در واقع تجارت در آنها انجام می‌شد. به دلیل ضرورت رفت و آمد اتباع ژاپنی به این پست‌های تجاری، این امر به نوعی تجارت برون‌مرزی شباهت داشت، به طوری که اتباع ژاپنی مرتباً با بازرگانان خارجی در سرزمین‌های فراسرزمینی
با بازرگانان خارجی در سرزمین‌های فراسرزمینی در تماس بودند. تجارت با تاجران چینی و هلندی در ناگازاکی در جزیره‌ای به نام دجیما انجام می‌شد که توسط یک تنگه باریک از شهر جدا می‌شد؛ خارجی‌ها نمی‌توانستند از دجیما وارد ناگازاکی شوند و شهروندان ژاپنی نیز نمی‌توانستند بدون اجازه یا اختیار ویژه وارد دجیما شوند. برای ساکنان جزیره، شرایط دجیما تحقیرآمیز بود؛ پلیس ناگازاکی می‌توانست به دلخواه آنها را مورد آزار و اذیت قرار دهد و در تمام مدت یک نگهبان قوی ژاپنی بر روی پل باریک منتهی به سرزمین اصلی مستقر بود تا از خروج
باریک منتهی به سرزمین اصلی مستقر بود تا از خروج آنها از جزیره جلوگیری کند. چالش‌های انزوا. تلاش‌های پراکنده بسیاری برای پایان دادن به انزوای ژاپن توسط قدرت‌های غربی در حال گسترش در طول قرن‌های ۱۷، ۱۸ و ۱۹ انجام شد. کشتی‌های آمریکایی، روسی و فرانسوی همگی تلاش کردند تا با ژاپن وارد رابطه شوند اما رد شدند. این تلاش‌های تا حد زیادی ناموفق تا ۸ ژوئیه ۱۸۵۳، زمانی که متیو سی. پری از نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا با چهار کشتی جنگی:یواس‌اس میسیسیپی (۱۸۴۱), یواس‌اس پلیموث (۱۸۴۴), یواس‌اس ساراتوگا (۱۸۴۲) و یواس‌اس
پلیموث (۱۸۴۴), یواس‌اس ساراتوگا (۱۸۴۲) و یواس‌اس ساسکوهنا (۱۸۵۰) در ادو (توکیو) و قدرت تهدیدآمیز توپ پیخانس کشتی‌هایش را به نمایش گذاشت. او خواستار باز شدن ژاپن برای تجارت با ایالات متحده شد. این کشتی‌ها به ، کشتی سیاه معروف شدند. پایان انزواگرایی. سال بعد، در عهدنامه کاناگاوا (۳۱ مارس ۱۸۵۴)، پری با هشت کشتی بازگشت و شوگون را مجبور به امضای «عهدنامه کاناگاوا» کرد و روابط دیپلماتیک رسمی بین ژاپن و ایالات متحده برقرار شد. بریتانیا عهدنامه دوستی آنگلو-ژاپن را در پایان سال ۱۸۵۴ امضا کردند. بین سال‌های ۱۸۵۲ و
در پایان سال ۱۸۵۴ امضا کردند. بین سال‌های ۱۸۵۲ و ۱۸۵۵، دریاسالار یفیمی پوتیاتین از [نیروی دریایی روسیه] تلاش‌های متعددی برای به دست آوردن شرایط تجاری مطلوب از شوگون برای روسیه انجام داد. در ژوئن ۱۸۵۳، او نامه‌ای از وزیر امور خارجه کارل نسلرود به خلیج ناکازاکی آورد و یک موتور بخار را به تاناکا هیساشیگ نشان داد، احتمالاً اولین موتوری که در ژاپن دیده شده است. تلاش‌های او با امضای عهدنامه شیمودا در فوریه ۱۸۵۵ به اوج رسید. در عرض پنج سال، ژاپن معاهدات مشابهی را با سایر کشورهای غربی امضا کرد. عهدنامه دوستی و
را با سایر کشورهای غربی امضا کرد. عهدنامه دوستی و تجارت بین ایالات متحده آمریکا و ژاپن در ۲۹ ژوئیه ۱۸۵۸ با ایالات متحده امضا شد. این «قراردادهای آنسی» به‌طور گسترده توسط روشنفکران ژاپنی به عنوان نابرابر تلقی می‌شد، که از طریق دیپلماسی قایق‌های توپدار به ژاپن تحمیل شده بود، و به عنوان نشانه‌ای از تمایل غرب برای ادغام ژاپن در امپریالیسم که قاره را در دست گرفته بود، در نظر گرفته می‌شد. در میان سایر اقدامات، آنها به کشورهای غربی کنترل بی‌چون و چرای تعرفه‌های واردات و حق فراسرزمینی را به همه اتباع بازدیدکننده
و حق فراسرزمینی را به همه اتباع بازدیدکننده خود دادند. این امر تا آغاز قرن بیستم به عنوان یک نقطه اختلاف در روابط ژاپن با غرب باقی ماند. سیاست‌های مشابه. چین تحت سلسله‌های دودمان مینگ و دودمان چینگ و همچنین پادشاهی چوسان سیاست‌های انزواطلبی را قبل از ژاپن اجرا کرده بود، که با اجرای «هایجین» از سال ۱۳۷۱ توسط مینگ آغاز شد. غیر از مسیحیت در ژاپن مطالعه شود. چین در پی شکست خود در پیمان نانجینگ و در معاهدات بعدی مجبور به گشایش در پیمان نانجینگ شد. چوسان که به عنوان یک پادشاهی گوشه‌نشین شهرت داشت، توسط ژاپن در
یک پادشاهی گوشه‌نشین شهرت داشت، توسط ژاپن در پیمان ۱۸۷۶ ژاپن و کره از انزواطلبی خارج شد و از دیپلماسی قایق‌های توپ‌دار استفاده کرد که توسط ایالات متحده برای وادار کردن ژاپن به گشایش استفاده شده بود. پاراگوئه تحت حکومت دیکتاتور خوزه گاسپار رودریگز د فرانسیا در ۱۸۱۴–۱۸۴۰ نیز سیاست انزواطلبی مشابهی داشت. این امر، هرچند به تدریج، در زمان دولت‌های کارلوس آنتونیو لوپز و فرانسیسکو سولانو لوپز پایان یافت. چندین هیئت توسط «باکوفو» به خارج از کشور اعزام شدند تا در مورد تمدن غرب بیاموزند، معاهدات را اصلاح کنند و
مورد تمدن غرب بیاموزند، معاهدات را اصلاح کنند و بازگشایی شهرها و بندرها به روی تجارت خارجی را به تأخیر بیندازند. یک هیئت اعزامی ژاپن به ایالات متحده آمریکا در سال ۱۸۶۰ در کشتی ارسال شد. در سال ۱۸۶۱ حادثه تسوشیما ناوگان روسی تلاش کرد بندری را که به‌طور رسمی برای تجارت خارجی با کشورهای خارجی باز نشده بود، به زور باز کند، اما با کمک انگلیسی‌ها دفع شد. نخستین هیئت اعزامی ژاپن به اروپا (۱۸۶۲) در سال ۱۸۶۲ فرستاده شد، و دومین هیئت اعزامی ژاپن به اروپا (۱۸۶۳) در سال ۱۸۶۳. ژاپن نیز هیئت فرستاد و شرکت کرد در
در سال ۱۸۶۳. ژاپن نیز هیئت فرستاد و شرکت کرد در نمایشگاه جهانی (۱۸۶۷) در پاریس. مأموریت‌های دیگر، متمایز از مأموریت‌های شوگون‌سالاری، مانند پنج چوشو و مأموریت‌های فیف قلمرو ساتسوما نیز به اروپا فرستاده شدند. پیوند به بیرون. ژاپن در اروپا
بهداروند یکی از طوایف ایل بختیاری است که جزو شاخهٔ هفت لنگ و از باب بختیاروند است. جمعیت و معیشت. بنابر آمار سال ۱۳۶۶، جمعیت «کوچندهٔ» بهداروندها شامل ۱۹۲۴ خانوار یا ۱۲۷۵۸ نفر بوده است. بهداروندها از راه پرورش دام، کشاورزی و باغداری زندگی می‌گذراندند. بافت قالی و قالیچه، گلیم و زیلو، جاجیم و خورجین، پلاس، چادر و چوقا از مهم‌ترین صنایع‌دستی بهداروندهاست. پیشینه. خوانین بهداروند همیشه جزء قدرتمندترین و ثروتمندترین خوانین ایل بختیاری به حساب می‌آمدند. از لحاظ سیاسی از زمان زندی تا پهلوی بسیار قوی بودند طوری که
از زمان زندی تا پهلوی بسیار قوی بودند طوری که پادشاهان با خان‌های بهداروند معاشرت می‌کردند. از وقایع مهم در حیات اجتماعی بهداروندها، می‌توان به جنگ و ستیزهای درون ایلی آن‌ها با دورکی‌ها اشاره کرد. خوانین آنها برای کسب منصب ایلخانی، اغلب با یکدیگر رقابت و مبارزه می‌کرده‌اند. ازاین‌رو، هر طایفه، خان و رئیس خود را ایلخان، می‌شمرد. این طایفه‌مداری، سبب آشفتگی و اختلاف در تشخیص درست برخی ایلخانان و رهبران طایفه در منابع موجود شده است. در جنگ‌های میان بهداروند و دورکی، اغلب طوایف: دورکی باب و بابادی باب به جز
و دورکی، اغلب طوایف: دورکی باب و بابادی باب به جز راکی و احمدمحمودی و گَلِه «خینِ چوی» (خون چوب: پیمان و اتحادی میان دو یا چند طایفه، به این معنا که تا زمان پاک شدن خون روی چوب، یار و یاور یکدیگر خواهند بود) یکدیگر؛ بهداروند و ممصالح چهارلنگ و همچنین راکی و احمدمحمودی و گله خینِ‌چوی هم بودند. وقتی که اختلافات و نزاع‌ها، بین دو گروه در ایل بختیاری از راه‌های مسالمت‌آمیز و کدخدامنشانه حل نمی‌شد و به جنگی روی می‌آوردند، گروه یا گروه‌هایی از بختیاری به یاری حریف ضعیف و کم‌زور می‌شتافتند، تا قدرت طرفین دعوا در
ضعیف و کم‌زور می‌شتافتند، تا قدرت طرفین دعوا در جنگ، متوازن شود. این همیاران را که احتمالاً همبستگی خونی هم نداشتند، خینِ‌چویِ یکدیگر می‌نامیدند. از دیگر وقایع مهم قابل ذکر در تاریخ بهداروندها، جنگ‌های اسدخانی، اسدخان بختیاروند رئیس بهداروند، میان سال‌های ۱۲۲۵–۱۲۵۶ق/۱۸۱۰–۱۸۴۰م ( با حبیب‌الله‌خان دورکی زراسوند، رئیس شاخهٔ دورکی هفت‌لنگ است. در این جنگ‌ها هفت‌لنگ‌ها، به دو گروه هوادار حبیب‌الله خان و اسدخان تقسیم و با هم درگیر شده بودند. اسدخان از سرداران بزرگ بختیاری و مشهور به شیرکش یا شاه اسد، که در
بزرگ بختیاری و مشهور به شیرکش یا شاه اسد، که در دلاوری از مردان بی نظیر زمان خود بود. وی علاوه بر شایستگی‌های فردی که از او شخصی ممتاز ساخته بود با دو وصلت قدرت خودرا افزوده بود. اول اینکه دختر طهماسب خان راکی را به زنی گرفته و دوم دختر خود را به ازدواج شیرمردی به نام نامدارخان منجزی بختیاروند درآورده بود. او در زمان فتحعلی‌شاه قاجار به سبب شورش و اطاعت نکردن از حکومت و درگیری‌های فراوان با قوای حکومتی، همراه حبیب‌الله‌خان دورکی دستگیر و در تهران، زندانی شدند. پس از عفو و آزادی، در بازگشت به سرزمین بختیاری
پس از عفو و آزادی، در بازگشت به سرزمین بختیاری از آنها خواسته شد تا زغال و مواد سوختی توپخانهٔ قشون دولتی را، از جنگل‌های منطقهٔ بختیاری تأمین کنند. اسدخان از این کار سر باز زد از این‌روی، سپاهی به سرپرستی محمدعلی میرزا دولتشاه، در سال ۱۲۲۷ قمری، برای سرکوب او به منطقهٔ بختیاری فرستاده شد. در این نبرد، که به «جنگ کُلُنچی»، معروف است، سپاه قاجار به فرماندهی محمدعلی میرزای دولتشاه، به اتفاق قوای فرانسوی و حمایت حبیب‌الله خان دورکی و هم‌پیمانانش از آنان، اسدخان و ایل بهداروند را، در منطقهٔ کوهستانی و
اسدخان و ایل بهداروند را، در منطقهٔ کوهستانی و صعب‌العبور «کُلُنچی»، در دامنه‌های شمالی زردکوه بختیاری، گرفتار جنگ نمودند. در این نبرد خونین، اسدخان بهداروند، با همکاری سردارانی همچون داودخان بهداروند، محمودخان بهداروند، ملاعیدی محمد خان منجزی، اسدالله خان منجزی، نامدارخان منجزی، عزیزخان منجزی، تَمبُرخان منجزی، آحسین منجزی (معروف به آحسین قَمه طلا یا آحسین شمشیر شُل)، آشهباز منجزی (معروف به آشهواز حَیسه سوار)، آ شعبان هلیلی، آ جافر اسنکی، آاَمان الله بلیوند، آحبیب الله مش مرداسی، آصیدال بک چنگایی (معروف به
آحبیب الله مش مرداسی، آصیدال بک چنگایی (معروف به صیدال بَک)، آمندنی کاله، آمسیح کاله، طهماسب خان راکی، محمدیوسف خان احمدمحمودی، آاسحاق کَهیَش، آخسرو حموله و سواران ورزیده و تفنگچیان زبده طوایف بهداروند حصر خود را شکست و بهداروندها نجات پیدا کردند و به قلعه یا «دژ ملکان»، محل استقرار قبلی خود، که بعداً به «دژ اسدخان» معروف شد، بازگشتند. محمدعلی میرزا بار دیگر سپاه را آراست و مدت طولانی در پای دژ ملکان، با بهداروندها به جنگ پرداخت. سرانجام چون نتیجه ای حاصل نشد تصمیم گرفت شخصاً با اسدخان به گفتگو بنشیند.
نشد تصمیم گرفت شخصاً با اسدخان به گفتگو بنشیند. وقتی اسدخان شجاعت و مردانگی شاهزاده را دید که به تنهایی و به صورت ناشناس برای گفتگو باوی به پای دژ آمده است، شاهزاده را به درون دژ برد. و با گفتگو به مصالحه رسیدند و اسدخان از آن روز تا هنگام مرگ شاهزاده همواره جزو ملازمان نزدیک او بود. پس از اسدخان بزرگ (معروف به اسدخان شیرکُش یا شاه اسد بهداروند) پسرش جعفرقلی خان، ریاست بهداروندها را به دست گرفت. او پس از سالها رقابت با خوانین دورکی و محمدتقی خان چهارلنگ بر سر دستیابی به منصب ایلخانی طوایف بختیاری، در پی
سر دستیابی به منصب ایلخانی طوایف بختیاری، در پی شورش و سرپیچی از حکومت مرکزی به دستور حشمت‌الدوله، حاکم لرستان و بروجرد، در سال ۱۲۸۵ قمری، به قتل رسید.
سول‌کالیبر یک بازی ویدئویی در سبک مبارزه‌ای بر پایه سلاح است که توسط پراجکت سول ساخته شده و شرکت نامکو آن را در سال ۱۹۹۸، بر روی دستگاه آرکید منتشر کرد. این دومین قسمت از مجموعه بازی‌های مبارزه‌ای "سول‌کالیبر" و بعد از نسخه "سول اج" است. "سول کالیبر" در ابتدا بر روی سخت‌افزار آرکید نامکو سیستم ۱۲ منتشر شد و بعد از آن با یک ارتقاء جدید شامل گرافیک بهتر و جزئیات بیشتر در سال ۱۹۹۹ برای کنسول دریم‌کست منتشر شد. همچنین نسخه قابل دانلود آن از ژوئیه ۲۰۰۸ در ایکس‌باکس لایو برای کنسول ایکس‌باکس ۳۶۰ در دسترس قرار
لایو برای کنسول ایکس‌باکس ۳۶۰ در دسترس قرار گرفت. "سول کالیبر" نام شمشیر مقدسی است که برای مبارزه با شمشیر اهریمنی "سول اج" خلق شده است و خط سیر داستان این سری حول محور آن می‌گردد. "سول کالیبر" به عنوان یکی از بهترین و پرفروش‌ترین بازی‌های دریم‌کست و همچنین یکی از بازی‌هایی است که بهترین نقدها را از منتقدین وبگاه‌های مختلف دریافت کرده‌است و با امتیاز ۹۶٫۹۴ از ۱۰۰ به عنوان پنجمین بازی برتر در وبگاه گیم رنکینگز قرار دارد.
چربی پشم یا لانولین (نام تجاری: اکتیول) موم زرد رنگی می‌باشد که از غدد چربی پشم حیوانات گرفته می‌شود. بیشتر لانولین‌های مورد استفاده انسان از پشم گوسفند تهیه می‌شود. لانولین غالباً به اشتباه و برای بیش از ۱۵۰ سال در فارماکوپه‌ها چربی پنداشته می‌شد در حالی که فاقد گلیسرید و در حقیقت از موم‌ها است. این موم از طریق فشردن پشم گوسفند در میان یک غلتک تهیه می‌شود. تمام یا بیشتر لانولین در زمان تهیه نخ، نمد و پارچه از پشم جدا می‌شود. نقش طبیعی لانولین در پشم برای حفاظت از آن و پوست جاندار در برابر نابسامانی‌های آب
از آن و پوست جاندار در برابر نابسامانی‌های آب و هوا و محیط زیست است. همچنین به نظر می‌رسد این ماده نقشی در دستگاه پوششی بهداشتی بدن حیوان دارد. لانولین و بسیاری از مشتقات آن به عنوان ماده بهداشتی برای درمان و زیبایی پوست انسان استفاده می‌شود. کاربردهای لانولین. از لانولین به عنوان یک نرم کننده ، لوازم آرایشی و دارویی مورد استفاده می‌شود. کد ملی قوانین فدرال آمریکا بیان می‌کند که لانولین در محدوده غلظت ۱۲-۵۰٪ ممکن است در پماد ضدپلاسم استفاده شود. لانولین در حفاظت، درمان، و افزایش زیبایی پوست انسان استفاده
حفاظت، درمان، و افزایش زیبایی پوست انسان استفاده می‌شود. خواص آب‌گریزی آن می‌تواند به محافظت از پوست در مقابل عفونت‌ها و یا تحریک پوست کمک کند. لانولین به عنوان یک ماده فعال در بیشتر محصولات موضعی مانند پماد، روان‌کننده‌ها، لوسیون‌ها و لوازم آرایشی صورت استفاده می‌شود. لانولین نیز اغلب در داروهای درمانی پوست جهت محافظت پوست و همچنین زخم و عفونت نوک سینه و سینه درد در مادران شیرده استفاده می‌شود. از این محصول برای کمک به درمان سوختگی‌های پوست ناشی از تابش خورشید استفاده می‌کنند. این ماده به عنوان یک
تابش خورشید استفاده می‌کنند. این ماده به عنوان یک مرطوب‌کننده برای درمان و پیشگیری از خشکی و خشن بودن پوست، خارش و تحریکات جزئی پوست (مانند سوختگی پوست از پرتودرمانی) استفاده می‌شود. می‌توان گفت این ماده کمک می‌کند تا سلول‌های مرده‌ی پوست سقوط کنند و به پوست کمک می‌کند تا آب بیشتری داشته باشد و پوست را نرم و نرم‌تر می‌کند. منابع. خواص لانولین
روستای فوشه در جنوب غربی شهرستان فومن در مختصات جغرافیایی ۴۹ درجه و ۶دقیقه و ۳۱ ثانیه تا ۴۹ درجه و ۱۷ دقیقه طول شرقی و در ۳۷ درجه تا ۳۷ درجه و ۷ دقیقه و ۲۷ ثانیه عرض شمالی قرار گرفته و دارای مساحت ۸۲ کیلومتر مربع می‌باشد. از جنوب و جنوب غربی و غرب به جنگل‌ها و ارتفاعات و کوهستان‌های زیبا و از شرق و شمال شرقی به روستاهای حیدر الات و قلعه رودخان منتهی می‌شود. این روستا با توجه به پراکنده بودن خانه‌های روستایی تقریباً شبهه یک روستا ی خطی می‌باشد که رودخانه یا دره دائمی این حوضه آبخیز روستا را تقریباً به دو
دره دائمی این حوضه آبخیز روستا را تقریباً به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم نموده‌است که مناطق مسکونی در دو طرف رودخانه به صورت پراکنده و خطی استقرار یافته‌اند. اختلاف ارتفاع نسبت به سطح دریا در نقطه خروجی رودخانه ۱۷۵ متر و در مناطق مسکونی بالا دست ۳۷۰ متر بوده و بلندترین ارتفاعات این روستا تا ۲۸۰۰ متر نیز می‌رسد روستای فوشه از ابتدای ورودی تا انتها و جایی که دیگر مناطق مسکونی وجود ندارد با داشتن تراس‌های رودخانه‌ای در دو طرف رودخانه و همچنین تراس‌های یخچالی به جای مانده از گذشته دارای چشم‌اندازهای بسیا زیبا
جای مانده از گذشته دارای چشم‌اندازهای بسیا زیبا می‌باشد که اخیراً تعداد زیادی گردشگر را به خود جذب نموده‌است وجود پوشش گیاهی و جنگل‌های بکر در ارتفاعات قسمت جنوبی شمالی و غربی و همچنین باغ‌های چای در دامنه‌ها بر جذابیت این روستا افزوده‌است این روستا بیش از ۲۰۰ خانوار جمعیت دارد که شغل اکثر مردم چایکاری می‌باشد در کنار چایکاری تعدادی شالیکار و دامدار نیز هستند فاصله روستا تا دهستان گوراب پس ۱۰ کیلومتر و تا شهرستان فومن ۲۲ کیلومتر می‌باشد. محله‌ها. روستای فوشه دارای محله‌های کوچکی از ورودی به نام‌های جراویر،
دارای محله‌های کوچکی از ورودی به نام‌های جراویر، مشه، سله، نظرآلات، توت باغ، عبدالله روبار، اسپی سیکین، فوشه، لیلی سرا، شاویزن، خرنش للکی پرده سر، ولی نایه بوده که هر کدام از این محلات دارای زیبای خاص خودشان می‌باشند. خارج از این محلات مناطقی را که می‌توان برای گردشگری از آن استفاده نمود عبارتند از: تراس‌های رودخانه‌ای از ابتدا تا انتهای روستا و در دو قسمت رودخانه و حتی مناطق مرتفع تر وجود دارند. آبگیرهای شنا و پر آب که در فصل تابستان برای شنا از آن‌ها استفاده می‌شود. وجود جنگل‌های بکر و دیدنی در حاشیه
می‌شود. وجود جنگل‌های بکر و دیدنی در حاشیه رودخانه‌ها و مناطقی در نقاط مرتفع کنار رودخانه و جنگل و مرتع به نام‌های دریا لات، کله ماسون، ریحانه، شهرگاه، آقا شیخ جمال که بقعه‌ای است در دل جنگل‌های بکر فوشه و در کنار تراس رودخانه‌ای که درختان شمشاد آن را احاطه کرده‌اند که هم زیارتی است وهم محیط بسیار زیبایی برای کوهپیمایی عمومی است و بعد از آن انار دشته و اسکاسون و لیسندی و سپس غار خون فوشه که در ارتفاع ۹۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد غار خون فوشه با دهلیزها و دالان‌های متعدد در قلب جنگل‌های زیبای فوشه قرار
و دالان‌های متعدد در قلب جنگل‌های زیبای فوشه قرار گرفته که اخیراً نیز توسط نگارنده در ثبت غارهای ایران ثبت گردیده‌است. و بعد از این غار ارتفاعات خون، برنا، دایلسر، دزد بن، مناره کل، تیکا و از مناطق بسیار زیبا هستند که برای کوهنوردی وصعودهای ورزشی مناسبند. فوشه با توجه به خطی بودن و رودخانه پر آب و دائمی که دارد و وجود مناطقی که نام برده شد می‌تواند منطقه بسیار مناسبی برای جذب گردشگر در فصول مختلف باشد.
در الکترونیک، ویفر که گاهی برش یا زیرلایه نیز نامیده می‌شود، یک برش نازک از یک نیم‌رسانا مانند سیلیکون بلورین است که در ساخت تراشه‌های الکترونیکی و در فتوولتائیک برای ساخت سلول‌های خورشیدی کاربرد دارد. از این ویفرها در ریزابزارهای الکترونیکی به عنوان یک زیرلایه استفاده می‌شود به گونه‌ای که این ریزابزارها درون و روی ویفرها ساخته می‌شوند یا بسیاری فرایندهای زیرساختی مانند آلایش، کاشت یون، طرح‌نگاری نوری و… بر روی آن‌ها انجام می‌شود. این ویفرها سپس توسط فرایند «دای‌سازی ویفر» برش خورده و تراشه‌ها از هم جدا
«دای‌سازی ویفر» برش خورده و تراشه‌ها از هم جدا می‌شوند. چندین گونه از سلول‌های خورشیدی هم از این ویفرها ساخته شده‌اند. در ویفرهای خورشیدی، یک سلول خورشیدی که بیشتر چهارگوش است، تمام ویفر را دربر می‌گیرد. ساخت. ویفرها از مواد تک-کریستالی بی‌اندازه خالص (با درصد خلوص ۹۹٫۹۹۹۹۹۹۹٪) و تقریباً کاملا بدون نقص ساخته می‌شوند. یکی از فرایندهای ساخت ویفرها، فرایند چکرالسکی است که نخستین بار از سوی شیمیدان لهستانی یان چکرالسکی پیشنهاد شد. در این فرایند یک شمش کریستالی نیم‌رسانای تک-بلوری فوق‌العاده خالص، مانند سیلیکون
تک-بلوری فوق‌العاده خالص، مانند سیلیکون یا ژرمانیم، که بلورین نامیده می‌شود، با بیرون کشیدن یک بذر بلور از داخل ظرف حاوی مواد مذاب آن ماده به‌دست می‌آید. برخی اتم‌های ناخالصی مانند بور یا فسفر را هم می‌توان در اندازه‌های بسیار دقیق به داخل مذاب افزود تا به این ترتیب با آلایش سیلیکون، ساختار ماده را دگرگون کرد و به نیم‌رسانای n و نیم‌رسانای p رسید. پس از آن شمش به‌دست آمده را با کمک ارّهٔ سیمی، برش و سپس پولیش‌کاری و جلا می‌دهند تا به شکل دلخواه درآید. اندازهٔ ویفرها برای کاربرد فتوولتاییک میان ۱۰۰ تا ۲۰۰