payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایران جبران شود. حصول توافق هسته‌ای ژنو از جمله محرک‌هایی به‌شمار می‌رود که در وقوع این سلسله توافقات مؤثر بوده‌است. مجید تخت روانچی، معاون وقت آمریکا و اروپای وزارت امور خارجه ایران نیز پرداخت غرامت را تأیید کرد ولی اظهار داشت هیچ‌گونه عذرخواهی صورت نخواهد گرفت. سفارت انگلیس نهایتاً با سفر فیلیپ هاموند در تاریخ ۱ شهریور ۱۳۹۴ به شکل رسمی بازگشایی شد. پرداخت خسارت. به گفته احمد مازنی، نماینده مجلس، برای جبران خسارت های ناشی از این حمله ‌«۲۷میلیارد تومان هزینه خودسری عوامل خودسر از جیب ملت پرداخت شده». او
خودسری عوامل خودسر از جیب ملت پرداخت شده». او گفته این مبلغ که معادل ۱ میلیون و ۳۰۰ هزار پوند بوده، برای ترمیم چند اثر هنری که در جریان حمله به سفارت بریتانیا تخریب شده بودند، پرداخت شده است. اما محمدجواد ظریف، وزیر خارجه ایران، این اظهارات را تکذیب کرد و گفت هنوز «برای پرداخت غرامت در موضوع سفارت انگلیس در تهران، هیچ گونه اقدام و مذاکره‌ای نداشته‌ایم».‌به گفته وی تهران و لندن «باید درباره جزئیات این موضوع مذاکره کنند»، اما هنوز هیچ مذاکره‌ای در این زمینه انجام نشده است.
مؤسسه علوم و امنیت بین‌المللی یا به اختصار آی‌اس‌آی‌اس یک نهاد ناسودبر است که در سال ۱۹۹۳ میلادی، در ایالات متحده آمریکا بنیان‌گذاری شد. این نهاد در زمینه مقابله با گسترش سلاح‌های هسته‌ای فعالیت می‌کند. مؤسسه علوم و امنیت بین‌المللی در منشور خود، هدف این مؤسسه را «آگاهی‌رسانی به عموم مردم در زمینه موضوعات علمی و سیاسی تأثیرگذار بر امنیت بین‌المللی» اعلام کرده‌است. بنیان‌گذار و رئیس این مؤسسه، دیوید آلبرایت، بازرس پیشین هسته‌ای آژانس بین‌المللی انرژی اتمی سازمان ملل است. مؤسسه علوم و امنیت بین‌المللی مستقر
ملل است. مؤسسه علوم و امنیت بین‌المللی مستقر در واشینگتن، به صورت متناوب با مرور و واکاوی داده‌های فنی و تصویرهای ماهواره‌ای، تحلیل‌هایی را در خصوص برنامه‌های گسترش هسته‌ای کشورهای گوناگون منتشر می‌کند. بیشتر مطالب منتشر شده توسط آسیس بر تحلیل و نظارت بر برنامه‌های هسته‌ای کره شمالی، ایران، پاکستان و سوریه و هم‌چنین دادوستد غیرقانونی هسته‌ای متمرکز شده‌است. مؤسسه علوم و امنیت بین‌المللی روز ۲۸ نوامبر ۲۰۱۱ به تجزیه و تحلیل تصاویر ماهواره‌ای مربوط به انفجار پادگان سپاه پاسداران در ملارد پرداخت و این‌گونه
پادگان سپاه پاسداران در ملارد پرداخت و این‌گونه اظهار نظر کرد که این انفجار ظاهراً مرتبط با موتور موشک است و بر اثر این انفجار تأسیسات سپاه در این محل «به شدت آسیب دیده‌است.» منابع. Wikipedia contributors, "Institute for Science and International Security," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed November 29, 2011).
امیلی هیوستون (۳۰ سپتامبر ۱۹۳۳ – ۷ اکتبر ۲۰۲۴)، معروف به سیسی هیوستون ، خواننده سبک سول و گاسپل بود که برندهٔ جایزهٔ گرمی شده بود. او خوانندگی و همخوانی با خوانندگانی چون الویس پریسلی و آرتا فرانکلین را در کارنامه خود دارد. او مادر ویتنی هیوستون و خالهٔ دیان وارویک و دی دی وارویک دیگر خوانندگان آمریکایی بود. او همچنین در فیلم همسر واعظ بازی کرده‌است.
عبدالله شمس (متولد۱۳۲۳ در محله قصر دشت در شهر شیراز)، حقوقدان ایرانی، وکیل دادگستری، نویسنده کتب مرجع دانشگاهی و استاد مقاطع تحصیلی کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری گروه حقوق دانشگاه شهیدبهشتی است. او تحصیلات عالیه خود را در فرانسه به اتمام رساند و پس از اخذ مدرک دکترا، به ایران بازگشت. زندگی و فعالیت‌های حرفه‌ای. عبدالله شمس در سال۱۳۲۳در محله قصردشت شهر شیراز متولد شد. وی استاد دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی و نویسنده کتاب‌های مرجع در مقاطع کارشناسی ارشد و دکتری و همچنین منبع اصلی آزمون وکالت در درس آیین
دکتری و همچنین منبع اصلی آزمون وکالت در درس آیین دادرسی مدنی است. وی همچنین عضو هیئت تحریریه نشریه تحقیقات حقوقی و مدیر انتشارات دراک می‌باشد. آثار. اجرای احکام مدنی:دوجلد، چاپ نخست-پاییز ۱۳۹۷، تهران: دراک
مسجد تازه‌پیر از مساجد قدیمی در باکو است. این مسجد که دوران اتحاد جماهیر شوروی به موزه تبدیل شده بود، در سال ۲۰۰۵ میلادی با بودجه دولت توسط الله شکور پاشازاده رئیس اداره روحانیت آذربایجان و قفقاز بازسازی و با امکاناتی جانبی افتتاح گردید. این مسجد که در خیابان شایق عبدالله واقع شده محل اداره روحانیت آذربایجان و قفقاز نیز هست. محمود احمدی‌نژاد، و عبدالله گل رئیس جمهور ترکیه برای بازدید از این مسجد دعوت شدند. پس از افتتاح این مسجد رافق تقی لی (رافق ناظر اوغلو تقی‌زاده) طی مقاله‌ای به توهین به اعتقادات مسلمانان
طی مقاله‌ای به توهین به اعتقادات مسلمانان و شیعیان و بکار بردن تعابیر رکیک جنسی پیرامون آن نمود.
رونالد لانگاکر (متولد ۲۷ دسامبر ۱۹۴۲) زبان‌شناس آمریکایی و استاد ممتاز دانشگاه کالیفرنیا در سن دیگو، واضع دستور شناختی است. کتاب‌ها. 1. Language and its Structure. New York: Harcourt, Brace, and World. 1968. Japanese translation: Gengo to Koozoo. Tokyo: Taishukan. 1969. German translation: Sprache und ihre Struktur. Tübingen: Max Niemeyer Verlag. 1971. Konzepte der Sprach- und Literaturwissenschaft 10. Portuguese translation: A Linguagem e sua Estrutura. Petrópolis, Brazil: Editora Vozes Limitada. 1972.
Petrópolis, Brazil: Editora Vozes Limitada. 1972. Perspectivas Lingüísticas 6. Second edition: Language and its Structure. New York: Harcourt Brace Jovanovich. 1973. German translation of second edition: Sprache und ihre Struktur. Tübingen: Max Niemeyer Verlag. 1976. Konzepte der Sprach- und Literaturwissenschaft 10. 2. An Introduction to the Luiseño Language, by Villiana Hyde (edited). Banning, CA: Malki Museum Press. 1971. 3. Fundamentals of Linguistic Analysis. New York: Harcourt Brace Jovanovich. 1972.
New York: Harcourt Brace Jovanovich. 1972. 4. Non-Distinct Arguments in Uto-Aztecan. Berkeley and Los Angeles: University of California Press. 1976. University of California Publications in Linguistics 82. 5. Studies in Uto-Aztecan Grammar, vol. 1, An Overview of Uto-Aztecan Grammar. Dallas: Summer Institute of Linguistics and University of Texas at Arlington. 1977. Publications in Linguistics and Related Fields 56. 6. Lessons in Hopi, by Milo Kalectaca (edited). Tucson: University of Arizona Press. 1978.
Tucson: University of Arizona Press. 1978. 7. Studies in Uto-Aztecan Grammar, vol. 2, Modern Aztec Grammatical Sketches (edited). Dallas: Summer Institute of Linguistics and University of Texas at Arlington. 1979. Publications in Linguistics and Related Fields 56. 8. Studies in Uto-Aztecan Grammar, vol. 3, Uto-Aztecan Grammatical Sketches (edited). Dallas: Summer Institute of Linguistics and University of Texas at Arlington. 1982. Publications in Linguistics and Related Fields 56. 9. Studies in Uto-Aztecan
and Related Fields 56. 9. Studies in Uto-Aztecan Grammar, vol. 4, Southern Uto-Aztecan Grammatical Sketches (edited). Dallas: Summer Institute of Linguistics and University of Texas at Arlington. 1984. Publications in Linguistics and Related Fields 56. 10. Foundations of Cognitive Grammar, vol. 1, Theoretical Prerequisites. Stanford: Stanford University Press. 1987. Paperback edition: 1999. Korean translation: Inji Munbeopuy Todae, vol. 1, Ironjeok Seonhaeng Jogeondul. Seoul: Bagijeong. 1999. Reprinted:
Jogeondul. Seoul: Bagijeong. 1999. Reprinted: Peking University Press. 2004. 11. Concept, Image, and Symbol: The Cognitive Basis of Grammar. Berlin and New York: Mouton de Gruyter. 1990. Cognitive Linguistics Research 1. Paperback edition: 1991. Second edition: 2002. Korean translation: Kaynyem Yengsang Sangjing: Munbeopuy Injijek Todae. Seoul: Bagijeong. 2005. 12. Foundations of Cognitive Grammar, vol. 2, Descriptive Application. Stanford: Stanford University Press. 1991. Paperback edition: 1999. Korean
Press. 1991. Paperback edition: 1999. Korean translation: Inji Munbeopuy Todae, vol. 2, Kisuljeok Jeokyong. Seoul: Bagijeong. 1999. Reprinted: Peking University Press. 2004. 13. Inji Munbeop. [Cognitive Grammar.] Seoul: Hanshin. 1991. 14. Wykłady z Gramatyki Kognitywnej. [Lectures in Cognitive Grammar.] Lublin: Marie Curie- Skłodowska University Press. 1995. Realism Rationalism Relativism 33. 15. Grammar and Conceptualization. Berlin and New York: Mouton de Gruyter. 1999. Cognitive Linguistics Research 14.
Gruyter. 1999. Cognitive Linguistics Research 14. Paperback edition: 2000. Korean translation: Munbeopgwa Gaenyomwha. Seoul: Bagijeong. 2001. 16. Wykłady z Gramatyki Kognitywnej. [Lectures in Cognitive Grammar.] Lublin: Marie Curie- Skłodowska University Press. 2005. 17. Ten Lectures on Cognitive Grammar. Beijing: Foreign Language Teaching and Research Press. 2007. Eminent Linguists Lecture Series. 18. Cognitive Grammar: A Basic Introduction. New York: Oxford University Press. 2008. Japanese translation:
University Press. 2008. Japanese translation: Ninchi-Bunpoo Jusetsu. Tokyo: Kenkyu-sha. 2011. 19. Investigations in Cognitive Grammar. Berlin and New York: Mouton de Gruyter. 2009. Cognitive Linguistics Research 42. Paperback edition: 2010.
دلیا می واریک متولد ۱۹۴۲ در نیوآرک، معروف به دی دی وارویک خوانندهٔ مشهور در سبک سول وR&amp;B بود. او خواهر دیان وارویک و خواهرزادهٔ سیسی هیوستون و دخترخالهٔ ویتنی هیوستون دیگر خوانندگان آمریکایی است.
جوزف هارولد گرینبرگ (زادهٔ ۲۸ مهٔ ۱۹۱۵ – درگذشتهٔ ۷ مهٔ ۲۰۰۱) یک زبان‌شناس آمریکایی بود که بیشتر به‌خاطر پژوهش‌هایش دربارهٔ رده‌شناسی زبانی و خانواده زبانی شناخته می‌شود. زندگی. اوایل زندگی و تحصیل. جوزف گرینبرگ در ۲۸ مهٔ ۱۹۱۵ در بروکلین، نیویورک در خانواده‌ای یهودی به دنیا آمد. نخستین علاقهٔ بزرگ او موسیقی بود. در ۱۴سالگی در استاینوی هال یک کنسرت پیانو اجرا کرد و تا پایان عمرش همواره پیانو می‌نواخت. پس از پایان دبیرستان جیمز مدیسون، به‌جای مسیر موسیقی، راه علمی را برگزید و در سال ۱۹۳۲ وارد کالج کلمبیا شد.
علمی را برگزید و در سال ۱۹۳۲ وارد کالج کلمبیا شد. در سال آخر، درسی دربارهٔ زبان‌های بومی آمریکا نزد فرانتس بواس گذراند و در ۱۹۳۶ با مدرک کارشناسی فارغ‌التحصیل شد. با معرفی بواس و روت بندیکت، به‌عنوان دانشجوی دکترا نزد ملویل هرزکوویتس در دانشگاه نورث‌وسترن پذیرفته شد و در ۱۹۴۰ درجهٔ دکترا گرفت. در این دوره، کار میدانی در میان هوساهای نیجریه انجام داد و زبان هوسا را آموخت. رسالهٔ دکترای او دربارهٔ تأثیر اسلام بر گروهی از هوسا بود که برخلاف بیشتر هوساها، مسلمان نشده بودند. در ۱۹۴۰ برای دورهٔ پسادکترا به
مسلمان نشده بودند. در ۱۹۴۰ برای دورهٔ پسادکترا به دانشگاه ییل رفت، اما با آغاز جنگ جهانی دوم به سپاه مخابرات ارتش آمریکا پیوست و در آفریقای شمالی به‌عنوان رمزگشا کار کرد و در عملیات مشعل و نبرد کازابلانکا شرکت داشت. سپس تا پایان جنگ در ایتالیا خدمت کرد. در سال ۱۹۴۳، پیش از اعزام به اروپا، با سلما برکویتز که در سال اول کلمبیا با او آشنا شده بود ازدواج کرد. دوران کاری. پس از جنگ، در دانشگاه مینه‌سوتا تدریس کرد و سپس در ۱۹۴۸ به دانشگاه کلمبیا بازگشت و به‌عنوان استاد انسان‌شناسی فرهنگی کارش را ادامه داد. در
استاد انسان‌شناسی فرهنگی کارش را ادامه داد. در نیویورک با رومن یاکوبسن و آندره مارینه آشنا شد و از مکتب پراگ در ساختارگرایی تأثیر پذیرفت. در ۱۹۶۲ به دانشگاه استنفورد رفت و تا پایان عمرش در آن‌جا ماند. در ۱۹۶۵ رئیس انجمن مطالعات آفریقا شد و همان سال به آکادمی ملی علوم ایالات متحده برگزیده شد. سپس عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا (۱۹۷۳) و انجمن فلسفی آمریکا (۱۹۷۵) شد. در ۱۹۹۶ عالی‌ترین جایزهٔ زبان‌شناسی، یعنی «مدال طلای زبان‌شناسی تاریخی»، به او اهدا شد. مشارکت‌ها در زبان‌شناسی. گونه‌شناسی زبانی. گرینبرگ
در زبان‌شناسی. گونه‌شناسی زبانی. گرینبرگ به‌عنوان بنیان‌گذار گونه‌شناسی نوین زبان شناخته می‌شود. در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ با انتشار آثارش این حوزه را دگرگون کرد. او به‌دنبال یافتن همگانی‌های زبانی بود و «همگانی‌های شرطی» را مطرح کرد؛ یعنی اگر زبانی ساختار X را داشته باشد، ناگزیر ساختار Y را هم دارد. این نگاه بر پژوهش‌های بسیاری تأثیر گذاشت و تا امروز در زبان‌شناسی هم‌زمانی اهمیت دارد. برخلاف نوآم چامسکی که رویکردی «صورت‌گرا» داشت، گرینبرگ رویکردی «کارکردگرا» را دنبال می‌کرد. مقایسهٔ انبوه. گرینبرگ معتقد بود
را دنبال می‌کرد. مقایسهٔ انبوه. گرینبرگ معتقد بود پیش از بازسازی تطبیقی باید زبان‌ها را در خانواده‌ها دسته‌بندی کرد. او روش «مقایسهٔ انبوه» یا «چندجانبه» را برای مقایسهٔ همزمان شمار زیادی زبان پیشنهاد کرد. او می‌گفت هرچه تعداد زبان‌ها در مقایسه بیشتر باشد، احتمال شباهت‌های تصادفی کمتر است. این روش بحث‌برانگیز شد و بسیاری از زبان‌شناسان تاریخی آن را نپذیرفتند، اما همچنان در برخی پژوهش‌های کلان کاربرد یافت. مهم‌ترین کار او رده‌بندی زبان‌های آفریقا بود. گرینبرگ صدها زبان آفریقایی را در چهار خانوادهٔ بزرگ جای
صدها زبان آفریقایی را در چهار خانوادهٔ بزرگ جای داد: آفروآسیایی، نیلو-صحرایی، نیجر-کنگو و خویسان. او اصطلاح «آفروآسیایی» را به‌جای «حامی-سامی» پیشنهاد کرد و نشان داد که بانتو‌ها بخشی از نیجر-کنگو هستند. او همچنین نظریه‌هایی دربارهٔ زبان‌های هند-اقیانوسیه، زبان‌های بومی آمریکا و زبان‌های اوراسیایی مطرح کرد که همه مورد پذیرش کامل قرار نگرفت، اما در گشودن مسیرهای تازه برای پژوهش زبان‌شناسی تاریخی اثرگذار بود. رده‌بندی تبارشناختی زبان‌ها. زبان‌های آفریقا. گرینبرگ به‌خاطر ابداع یک نظام رده‌بندی برای زبان‌های
به‌خاطر ابداع یک نظام رده‌بندی برای زبان‌های آفریقا شهرت یافت. او این پژوهش را در قالب مجموعه‌ای از مقاله‌ها در نشریهٔ "Southwestern Journal of Anthropology" بین سال‌های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۴ منتشر کرد (که بعداً در سال ۱۹۵۵ در قالب کتابی با نام "The Languages of Africa" بازچاپ شد). او کتاب را در سال ۱۹۶۳ بازبینی و دوباره منتشر کرد و در سال ۱۹۶۶ نیز ویرایشی تقریباً مشابه ارائه داد (که در سال ۱۹۷۰ بدون تغییر تجدید چاپ شد). در سال ۱۹۸۱ گرینبرگ مقاله‌ای نوشت و در آن چند تغییر دیگر در رده‌بندی خود اعمال کرد. گرینبرگ
چند تغییر دیگر در رده‌بندی خود اعمال کرد. گرینبرگ صدها زبان آفریقایی را در چهار خانواده جای داد: زبان‌های آفروآسیایی، زبان‌های نیلوصحرایی، زبان‌های نیجر-کنگو و زبان‌های خویسان. او اصطلاح «آفروآسیایی» را به‌جای «حامیتو-سامی» پیشنهاد داد، زیرا نشان داد که گروه حامی‌ها که از سدهٔ نوزدهم پذیرفته شده بود، یک خانوادهٔ زبانی معتبر نیست. یکی از مهم‌ترین کارهای او این بود که زبان‌های بانتو، که بخش بزرگی از آفریقای مرکزی و جنوبی را در بر می‌گیرند، نه یک خانوادهٔ مستقل بلکه بخشی از خانوادهٔ نیجر–کنگو هستند. رده‌بندی
بلکه بخشی از خانوادهٔ نیجر–کنگو هستند. رده‌بندی او عمدتاً بر پایهٔ ارزیابی رده‌بندی‌های پیشین استوار بود. در آن زمان، این طبقه‌بندی به‌ویژه دربارهٔ خانوادهٔ نیلو-صحرایی جسورانه و فرضی تلقی می‌شد. اما اکنون، به‌جز دربارهٔ خویسان، این تقسیم‌بندی به‌طور کلی از سوی متخصصان زبان‌های آفریقایی پذیرفته شده و مبنای پژوهش‌های دیگران قرار گرفته است. پژوهش گرینبرگ دربارهٔ زبان‌های آفریقایی با انتقاد لایل کمپبل و دونالد رینج روبه‌رو شد، چراکه آنها معتقد بودند داده‌های او توجیه کافی برای این رده‌بندی ندارد و باید با
او توجیه کافی برای این رده‌بندی ندارد و باید با «روش‌های قابل اعتماد» دوباره بررسی شود (رینج ۱۹۹۳:۱۰۴). هارولد فلمینگ و لایونل بندر که نسبت به کار او همدل بودند، اذعان کردند که دست‌کم برخی از کلان‌خانواده‌های او (به‌ویژه نیلو-صحرایی و خویسان) از سوی بیشتر زبان‌شناسان به‌طور کامل پذیرفته نشده‌اند و شاید نیازمند تقسیم‌بندی دوباره باشند (کمپبل ۱۹۹۷). انتقاد اصلی آنان روش‌شناسی بود: اگر مقایسهٔ انبوه روش معتبری نباشد، نمی‌توان انتظار داشت که این روش بتواند آشفتگی زبان‌های آفریقایی را سامان دهد. در مقابل، برخی
زبان‌های آفریقایی را سامان دهد. در مقابل، برخی زبان‌شناسان کوشیدند چهار خانوادهٔ گرینبرگ را در واحدهای بزرگ‌تر ترکیب کنند. به‌ویژه ادگار گرگرسن (۱۹۷۲) پیشنهاد داد که نیجر–کنگو و نیلو-صحرایی در یک خانوادهٔ بزرگ‌تر ادغام شوند که او آن را زبان‌های نیجر-صحرایی نامید. راجر بلنچ (۱۹۹۵) نیز پیشنهاد کرد که نیجر–کنگو زیرخانواده‌ای از نیلو-صحرایی است. زبان‌های گینه نو، تاسمانی و جزایر آندامان. در سال ۱۹۷۱، گرینبرگ کلان‌خانوادهٔ هندو-اقیانوسی را پیشنهاد کرد که زبان‌های پاپوآیی (خانواده‌های زبانی فراوان در گینه نو و
پاپوآیی (خانواده‌های زبانی فراوان در گینه نو و جزایر پیرامون آن) را با زبان‌های بومی جزایر آندامان و تاسمانی در یک گروه جای می‌دهد، اما زبان‌های بومی استرالیا را مستثنی می‌کند. ویژگی اصلی این طرح آن بود که خانواده‌های متعدد زبانی گینه نو را در یک واحد ژنتیکی واحد تقلیل دهد. این طرح زبان‌های آسترونزیایی را دربر نمی‌گرفت، چراکه این زبان‌ها با موج مهاجرتی تازه‌تر پیوند داشتند. رده‌بندی گرینبرگ از سوی اندک متخصصانی که روی این زبان‌ها کار کرده بودند، پذیرفته نشد. با این حال، پژوهش‌های استفان وورم (۱۹۸۲) و
نشد. با این حال، پژوهش‌های استفان وورم (۱۹۸۲) و مالکوم راس (۲۰۰۵) شواهد قابل توجهی برای این ایدهٔ روزگاری رادیکال ارائه دادند که این زبان‌ها یک واحد ژنتیکی واحد تشکیل می‌دهند. وورم شباهت‌های واژگانی میان زبان‌های آندامانی بزرگ با خانواده‌های پاپوآیی غربی و تیمور–آلور را «بسیار چشمگیر و در چندین مورد معادل با همسانی کامل» توصیف کرد و آن را ناشی از یک زیرساخت زبانی دانست. زبان‌های قارهٔ آمریکا. بیشتر زبان‌شناسان زبان‌های بومی آمریکا را به ۱۵۰ تا ۱۸۰ خانوادهٔ مستقل تقسیم می‌کنند. برخی معتقدند که دو خانوادهٔ
مستقل تقسیم می‌کنند. برخی معتقدند که دو خانوادهٔ زبان‌های اسکیمو-آلیوت و زبان‌های نا-دنه از دیگر زبان‌ها متمایز بوده و احتمالاً نتیجهٔ مهاجرت‌های دیرتر به دنیای جدید هستند. گرینبرگ (۱۹۵۷:۴۱، ۱۹۶۰) از همان آغاز قانع شد که بسیاری از گروه‌های زبانی ظاهراً بی‌ارتباط را می‌توان در دسته‌های بزرگ‌تر جای داد. در کتاب خود "Language in the Americas" (۱۹۸۷)، در حالی که پذیرفت زبان‌های اسکیمو-آلیوت و زبان‌های نا-دنه مستقل هستند، پیشنهاد کرد که همهٔ زبان‌های بومی دیگر قارهٔ آمریکا به یک کلان‌خانواده واحد تعلق دارند که
آمریکا به یک کلان‌خانواده واحد تعلق دارند که آن را زبان‌های آمرین نامید. کتاب "Language in the Americas" بحث‌برانگیز شد و با انتقادهای شدید روبه‌رو گردید؛ بیشتر متخصصان زبان‌های بومی آمریکا و زبان‌شناسان تاریخی آن را رد کرده‌اند. زبان‌شناسان خانواده‌های منفرد زبان‌ها خطاها و نادرستی‌های بسیاری در داده‌های گرینبرگ یافته‌اند، از جمله استفاده از داده‌های زبان‌های ناموجود، آوانویسی‌های نادرست، سوءبرداشت از معانی واژه‌ها و حتی ساختن واژه‌های جعلی. زبان‌شناسان تاریخی همچنین اعتبار روش مقایسهٔ انبوه (یا چندجانبه)
همچنین اعتبار روش مقایسهٔ انبوه (یا چندجانبه) را که اساس رده‌بندی اوست، رد کرده‌اند. آنها معتقدند شباهت‌هایی که او به‌عنوان شواهد ارائه می‌دهد، ناشی از ارث‌برده‌شدن از یک نیای مشترک نیست بلکه ترکیبی از خطاها، شباهت‌های تصادفی، تسامح بیش‌ازحد در مقایسهٔ معنایی، وام‌گیری، واج‌سازی تقلیدی و غیره است. با این حال، دیوید رایش، ژنتیک‌دان دانشگاه هاروارد، می‌گوید پژوهش‌های ژنتیکی تازه الگویی یافته‌اند که از رده‌بندی آمرین گرینبرگ پشتیبانی می‌کند: گروه «نخستین آمریکایی‌ها». او می‌گوید «خوشهٔ جمعیتی که گرینبرگ بر
او می‌گوید «خوشهٔ جمعیتی که گرینبرگ بر اساس زبان پیش‌بینی کرده بود نزدیک‌ترند، واقعاً با الگوهای ژنتیکی در جمعیت‌هایی که دادهٔ آنها موجود است تأیید شد». با این وجود، این دستهٔ «نخستین آمریکایی‌ها» با نیاکان هر دو گروه اسکیمو-آلیوت و نا-دنه آمیزش کرده و بخش قابل‌توجهی از ژن‌های آنان را تشکیل داده‌اند، به‌طوری‌که ۶۰٪ و ۹۰٪ دی‌ان‌ای این دو گروه از «نخستین آمریکایی‌ها» تشکیل شده است. زبان‌های شمال اوراسیا. گرینبرگ در اواخر عمر خود پیشنهاد کرد که تقریباً همهٔ خانواده‌های زبانی اوراسیای شمالی به یک خانوادهٔ ردهٔ
زبانی اوراسیای شمالی به یک خانوادهٔ ردهٔ بالاتر تعلق دارند که او آن را زبان‌های اوراسیایی نامید. تنها استثنا زبان‌های ینی‌سئیایی بود که با گروه گسترده‌تر زبان‌های دنه-قفقازی مرتبط دانسته شده است، گروهی که زبان‌های چینی-تبتی را نیز دربر می‌گیرد. در سال ۲۰۰۸، ادوارد وایدجا زبان‌های ینی‌سئیایی را با زبان‌های نا-دنه در آمریکای شمالی مرتبط دانست و خانوادهٔ زبان‌های دنه-ینی‌سئیایی را معرفی کرد. دسته‌بندی اوراسیایی شباهت‌هایی با گروه‌بندی‌های قدیمی‌تر زبان‌های نوستراتیک به‌وسیلهٔ هولگر پدرسن و ولادیسلاو
نوستراتیک به‌وسیلهٔ هولگر پدرسن و ولادیسلاو ایلیچ-سویتیچ داشت، زیرا زبان‌های هندواروپایی، زبان‌های اورالی و زبان‌های آلتایی را شامل می‌شد. تفاوت آن در این بود که زبان‌های نیوخ، زبان‌های ژاپنی، زبان کره‌ای و زبان آینو (ژاپن) را نیز در بر می‌گرفت (که نوستراتیسیست‌ها از مقایسه کنار گذاشته بودند، زیرا این‌ها زبان‌های منفرد و نه خانواده‌های زبانی بودند) و در عوض زبان‌های آفروآسیایی را کنار می‌گذاشت. تقریباً در همین زمان، نوستراتیسیست‌های روسی به‌ویژه سرگی استاروستین نسخهٔ بازنگری‌شده‌ای از نوستراتیک ساختند. این
نسخهٔ بازنگری‌شده‌ای از نوستراتیک ساختند. این نسخه اندکی بزرگ‌تر از گروه‌بندی گرینبرگ بود، اما آن هم آفروآسیایی را مستثنی می‌کرد. در سال‌های اخیر، میان طرفداران فرضیهٔ نوستراتیک نوعی اجماع پدید آمده است. گرینبرگ در اصل با مفهوم نوستراتیک موافق بود، هرچند او بر تقسیم عمیق درونی میان «لایهٔ شمالی» (اوراسیایی او) و «لایهٔ جنوبی» (اصولاً آفروآسیایی و دراویدی) تأکید داشت. آلن بومهارد، نوستراتیسیست آمریکایی، اوراسیایی را شاخه‌ای از نوستراتیک می‌داند، در کنار شاخه‌های دیگر: آفروآسیایی، زبان‌های ایلامی-دراویدی و
دیگر: آفروآسیایی، زبان‌های ایلامی-دراویدی و زبان‌های کارتولی. به‌طور مشابه، گئورگی استاروستین (۲۰۰۲) به یک گروه‌بندی سه‌گانه رسید: او آفروآسیایی، نوستراتیک و ایلامی را تقریباً هم‌فاصله دانست و آن‌ها را نزدیک‌تر به یکدیگر نسبت به هر خانوادهٔ زبانی دیگر توصیف کرد. [[مکتب زبان‌شناسی تطبیقی مسکو|مکتب استاروستین] اکنون آفروآسیایی را نیز در نوستراتیک به‌طور گسترده‌تر در نظر گرفته است. آن‌ها اصطلاح «اوراسیایی» را برای شاخهٔ محدودتر به‌کار می‌برند که شامل بقیهٔ ماکروفامیل می‌شود. پیشنهادهای تازه بنابراین عمدتاً در
می‌شود. پیشنهادهای تازه بنابراین عمدتاً در گنجاندن یا نادیده گرفتن دقیق دراویدی و کارتولی تفاوت دارند. گرینبرگ پس از تشخیص سرطان درمان‌ناپذیر لوزالمعده همچنان روی این پروژه کار کرد و تا هنگام مرگش در مهٔ ۲۰۰۱ آن را ادامه داد. همکار و شاگرد پیشینش [[مریت رولن]] انتشار آخرین جلد کار او دربارهٔ اوراسیایی (۲۰۰۲) را پس از مرگش تضمین کرد. منابع. [[رده:استادان بخش انسان‌شناسی دانشگاه استنفورد]] [[رده:استادان دانشگاه استنفورد]] [[رده:استادان دانشگاه کلمبیا]] [[رده:اعضای فرهنگستان ملی دانش آمریکا]] [[رده:اعضای
فرهنگستان ملی دانش آمریکا]] [[رده:اعضای فرهنگستان هنر و دانش آمریکا]] [[رده:اعضای مجمع فیلسوفان آمریکا]] [[رده:افراد آمریکایی یهودی‌تبار]] [[رده:انسان‌شناسان سده ۲۰ (میلادی)]] [[رده:اهالی بروکلین]] [[رده:پرسنل ارتش آمریکا در جنگ جهانی دوم]] [[رده:پرسنل ارتش ایالات متحده آمریکا]] [[رده:دانشمندان یهودی]] [[رده:دانش‌آموختگان کلمبیا کالج (نیویورک)]] [[رده:درگذشتگان ۲۰۰۱ (میلادی)]] [[رده:دریافت‌کنندگان جایزه گوگنهایم]] [[رده:دور از وطن‌های اهل ایالات متحده آمریکا در نیجریه]] [[رده:زادگان ۱۹۱۵ (میلادی)]]
آمریکا در نیجریه]] [[رده:زادگان ۱۹۱۵ (میلادی)]] [[رده:زبان‌شناسان اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:زبان‌شناسان تاریخی]] [[رده:زبان‌شناسان زبان‌های اسکیمو-آلوت]] [[رده:زبان‌شناسان زبان‌های بومی قاره آمریکا]] [[رده:زبان‌شناسان زبان‌های پاپوآیی]] [[رده:زبان‌شناسان زبان‌های هوکان]] [[رده:زبان‌شناسان سده ۲۰ (میلادی)]] [[رده:سربازان ارتش ایالات متحده]] [[رده:نظامیان ایالات متحده آمریکا در جنگ جهانی دوم]] [[رده:نویسندگان غیرداستانی سده ۲۰ (میلادی)]] [[رده:یهودیان آمریکایی سده ۲۰ (میلادی)]] [[رده:یهودیان اهل ایالات
سده ۲۰ (میلادی)]] [[رده:یهودیان اهل ایالات متحده آمریکا در نیروی نظامی]]
نقره کلرید واکنش عمر مدلی یک ترکیب شیمیایی است و فرمول آن AgCl می‌باشد. این بلور سفید برای حلالیت پایینش در آب شناخته شده‌است (این رفتار در کلرید Tl+ و Pb۲+ نیز دیده می‌شود). در برابر نور و گرما، کلرید نقره به نقره و کلر تجزیه می‌شود که در برخی نمونه‌ها با دگرگونی رنگ نمونه به خاکستری یا بنفش این تغییر آشکار می‌شود. AgCl به صورت طبیعی در کانی کلورآرژیریت یافت می‌شود. پیدایش. کلرید نقره به آسانی از ترکیب محلول آبی نیترات نقره و کلرید سدیم ایجاد می‌شود: منابع. ویکی انگلیسی
لارا بئاتریس مارلینگ (؛ زادهٔ ۱ فوریه ۱۹۹۰) آهنگساز، ترانه‌سرا و خوانندهٔ اهل انگلستان است. او برنده جایزه بریت برای بهترین هنرمند انفرادی زن بریتانیا در سال ۲۰۱۱ بود و در سال ۲۰۱۲، ۲۰۱۴، ۲۰۱۶، و ۲۰۱۸ نامزد دریافت همان جایزه شد. او زادهٔ بارکشر در جنوب شرقی انگلستان است. زمانی که ۱۶ ساله بود به خواهران خود در لندن پیوست تا موسیقی را دنبال کند. مارلینگ با چند گروه موسیقی همکاری داشت و نخستین آلبوم خود به نام "افسوس، نمی‌توانم شنا کنم" را در سال ۲۰۰۸ منتشر کرد. این آلبوم و همچنین آلبوم دوم و چهارم او، "من
کرد. این آلبوم و همچنین آلبوم دوم و چهارم او، "من می‌گویم زیرا من می‌توانم" در سال ۲۰۱۰ و "زمانی من عقابی بودم" در سال ۲۰۱۳ نامزد جایزه مرکوری شدند. علاوه بر آن آلبوم ششم او، "سمپر فمینا" برای او نامزدی بهترین آلبوم فولک را در جایزه گرمی به همراه داشت. آغاز زندگی. مارلینگ در بارکشر انگلستان متولد شد، او کوچک‌ترین فرزند از سه دختر خانواده بود. مادرش معلم موسیقی است. پدرش، سر چارلز ویلیام سامرست مارلینگ، پنجمین بارونت مارلینگ، یک استودیوی ضبط را اداره می‌کرد و او را با موسیقی فولک آشنا کرد و سلیقه موسیقی او
و او را با موسیقی فولک آشنا کرد و سلیقه موسیقی او را شکل داد. تجربه ای که بعداً مارلینگ آن را به این شکل توصیف کرد: «کمی نعمت و کمی بلا… [چون که] من نمی‌توانستم خودم را به سبک مناسب سن برسانم.». او نواختن گیتار را از همان سال‌های آغازین، آغاز کرد. مارلینگ به مدرسه ابتدایی "ویورلی" در فینچمپستد، بارکشر می‌رفت و برای حضور در "مدرسه لایتون پارک"، یک مدرسه خصوصی کوئیکر در ردینگ، بارکشر بورسیه دریافت کرد. در طول دوران دبیرستان، او احساس اضطراب نسبت به سایر افراد و ترس از مرگ داشت. بازیگری. مارلینگ در فیلم کوتاه
و ترس از مرگ داشت. بازیگری. مارلینگ در فیلم کوتاه «زن راننده» که در مارفا، تگزاس و به کارگردانی کریس پرکل فیلمبرداری شده‌است در یکی از نقش‌های اصلی ظاهر شد. این فیلم در ۷۲ ساعت فیلمبرداری و تدوین شد. مارلینگ بعداً در مسابقه ملی فیلم ۷۲ ساعته برنده «بهترین بازیگر زن» شد. این فیلم در فستیوال فیلم کوتاه لندن در تاریخ ۱۴ ژانویه ۲۰۱۵ نمایش داده شد و بعداً در ماه بعد در Vimeo به نمایش درآمد. این فیلم همچنین قطعات موسیقی جدیدی از مارلینگ را شامل می‌شد. زندگی شخصی. مارلینگ مدتی با خواننده گروه نوا اند ده ویل،
مارلینگ مدتی با خواننده گروه نوا اند ده ویل، چارلی فینک در ارتباط بود تا اینکه در ۲۰۰۸ از هم جدا شدند. او تا اواخر سال ۲۰۱۰ با مارکوس مامفرد از اعضای مامفرد اند سانز در ارتباط بود. او در سال ۲۰۱۳ به سیلور لیک، لس آنجلس در کالیفرنیا نقل مکان کرد تا این که در دسامبر سال ۲۰۱۴ دوباره به لندن برگشت. در سپتامبر ۲۰۱۳، مارلینگ توضیح داد: «من یک فرد انفرادی هستم اما عاشق مردم هستم، من یک انسان‌گریز نیستم. من فکر می‌کنم صحبت کردن فقط در صورت لزوم کاملاً ضروری است. من بیشترین احساس نزدیکی با مردم را در زمان تجربه
من بیشترین احساس نزدیکی با مردم را در زمان تجربه مشترک دارم. من هنوز در حال کاوش در مورد آن هستم، نمی‌دانم که من را به کجا بکشاند.»