payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برف‌دانه یا گویچه‌برف اشاره به بارش اشکالی از قطره‌های آب منجمد شده‌است که شبیه دانه‌های برف می‌باشند. برف‌دانه تگرگ محسوب نمی‌شوند، هر چند گاهی با نام تگرگ ریز از آن یاد می‌شود. با این‌حال سازمان جهانی هواشناسی برف‌دانه را گلوله‌های کوچک برفی پوشیده شده با یخ توصیف نموده‌است که توصیفی مابین توصیف برف‌دانه و تگرگ می‌باشد.
آی‌او یک زبان برنامه‌نویسی بر پایه پیش‌نمونه پویا است. ایده‌های این زبان اکثراً از زبان‌های اسمال‌تاک (تمام مقدارها شی هستند)، سلف (بر پایه پیش‌نمونه)، نیوتن‌اسکریپت‌ (ارث‌بری تفاضلی)، اکت۱ (اکتورها و فیوچرها برای هم‌روندی)، لیسپ (کد یک درخت قابل بررسی و قابل تغییر در زمان اجراست)، و لوا (کوچک، قابل توکاری) برگرفته شده‌است. مثال‌ها. برنامه Hello World: "Hello, world!" println پیاده‌سازی تابع فاکتوریل به صورت غیربازگشتی: factorial := method(n, if(n == 0, return 1) res := 1 Range 1 to(n) foreach(i, res = res
1) res := 1 Range 1 to(n) foreach(i, res = res * i) به این دلیل که تخصیص codice_1 به codice_2 آخرین عمل انجام شده‌است، تابع به صورت غیر صریح این مقدار را به عنوان نتیجه برمی‌گرداند و نیازی به عبارت صریح بازگرداندن نیست.
کانگری گویشی است که در منطقه کانگرا در هیماچال پرادش هند بدان سخن‌می‌رانند. کانگری از شاخهٔ زبان‌های هندوآریایی است و با زبان دوگری بستگی‌دارد. پیشتری کانگری را گویشی از زبان پنجابی می‌دانستند، ولی پژوهش‌های بیشتر از دههٔ ۱۹۶۰ میلادی نشان‌داد که کانگری به زبان‌های پهاری نزدیک‌تراست. منابع. Wikipedia contributors, "Kangri language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Kangri_language&amp;oldid=515671951 (accessed October 25, 2012).
گو یک زبان برنامه‌نویسی ترجمه‌شده و دارای زباله جمع‌کن و همروند است که در شرکت گوگل و توسط رابرت گریسیمر، راب پایک و کن تامپسون توسعه داده می‌شود. این زبان در نوامبر ۲۰۰۹ (برابر ) معرفی شد و در حال حاضر در چند سامانهٔ اجرایی گوگل استفاده می‌شود. مترجم گو از لینوکس، مک او اس، ویندوز و انواع سیستم‌های عامل بی‌اس‌دی مانند FreeBSD پشتیبانی می‌کند. از لحاظ معماری پردازنده نیز، معماری ایکس۸۶، معماری ایکس۶۴، معماری آرم و معماری POWER که مخصوص به شرکت آی‌بی‌ام است، توسط مترجم گو پشتیبانی می‌شوند. «go» به عنوان یک
توسط مترجم گو پشتیبانی می‌شوند. «go» به عنوان یک آزمایش توسط مهندسان گوگل رابرت گریسیمر، راب پایک و کن تامپسون توسعه پیدا کرده است. این زبان برنامه‌نویسی به شیوه‌ای طراحی شده است که ضمن برطرف کردن انتقادهای رایج از دیگر زبان‌ها، ویژگی‌های مثبت آنها را حفظ کند. زبان جدید شامل ویژگی‌های زیر بود: تاریخچه. «گو» در سال ۲۰۰۷ (به شمسی: ۱۳۸۶) توسط «شرکت گوگل» با هدف افزایش بهره‌وری برنامه‌نویسی در محیط چندهسته‌ای، رایانه‌های شبکه‌ای و کدبیس‌های بزرگ طراحی شد. «گو» در نوامبر ۲۰۰۹ (به شمسی: آذر ۱۳۸۸) به صورت عمومی
در نوامبر ۲۰۰۹ (به شمسی: آذر ۱۳۸۸) به صورت عمومی معرفی شد و نسخه [27] و نسخه ۱.۰ آن در مارس ۲۰۱۲ (به شمسی: فروردین ۱۳۹۱) منتشر شد. «گو» به طور گسترده ای در محصولات گوگل و در بسیاری از سازمان های دیگر و پروژه های منبع باز استفاده می شود. در آوریل ۲۰۱۸ ، لوگوی فعلی جایگزین لوگوی سابق آن شد با این حال، شگون‌نما آن که موش‌های کیسه‌دار است، دست نخورده باقی ماند. سیاست انتشار. هر نسخه اصلی گو تا زمانی که دو نسخه اصلی جدیدتر وجود داشته باشد پشتیبانی می شود. به عنوان مثال، گو نسخه ۱٫۵ تا زمان انتشار گو ۱٫۷ و گو
مثال، گو نسخه ۱٫۵ تا زمان انتشار گو ۱٫۷ و گو ۱٫۶ تا زمان انتشار گو ۱٫۸ پشتیبانی می شد. مشکلات حیاتی، از جمله مشکلات امنیتی حیاتی در نسخه‌های پشتیبانی شده در صورت نیاز با صدور بازبینی‌های جزئی برطرف می‌شوند (به عنوان مثال، گو ۱٫۶٫۱، گو ۱٫۶٫۲ و غیره). اهداف ایجاد. اهداف ایجاد زبان گو شامل موارد زیر است: طراحی زبان. “go” به‌طور قابل توجهی در سنت C است، اما باعث تغییرات بسیاری می‌شود که به منظور شفافیت، سادگی و ایمنی ایجاد می‌شود: یک روش نحوی و محرک پذیرش الگوهای رایج در زبان‌های پویا: رویکردهای متمایز به
رایج در زبان‌های پویا: رویکردهای متمایز به مشکلات خاص: شی‌گرایی. در زبان گو، ارث‌بری نوع‌ها وجود ندارد. در این زبان، می‌توان برای هر نوع داده‌ای، حتی برای نوع‌های داخلی، مثل اعداد صحیح فاقد بسته‌بندی، تابع عضو تعریف کرد، و این عمل محدود به ساخت‌ها (رده‌ها) نمی‌شود. در زبان گو از رابط‌ها می‌توان برای تعریف رفتار یک شی استفاده کرد. هر رابط مجموعه‌ای از تعریف توابع است، و هر نوعی که توابع این رابط را داشته باشد، این رابط را پیاده‌سازی کرده‌است. در نمونه زیر، یک رابط تعریف شده‌است که یک تابع به نام codice_4 و
رابط تعریف شده‌است که یک تابع به نام codice_4 و نوع خروجی codice_5 مشخص کرده‌است. هر نوعی که این تابع را پیاده‌سازی کند، در واقع این رابط را پیاده‌سازی کرده‌است. به عنوان نمونه، هم codice_6 و هم codice_7 این چنین هستند. type Abser interface { Abs() float64 type MyFloat float64 func (f MyFloat) Abs() float64 { if f &lt;0 { return float64(-f) return float64(f) type Vertex struct { X, Y float64 func (v Vertex) Abs() float64 { return math.Sqrt(v.X*v.X + v.Y*v.Y) func main() { var a Abser f :=
+ v.Y*v.Y) func main() { var a Abser f := MyFloat(-math.Sqrt2) a = f // a MyFloat implements Abser fmt.Println(a.Abs()) a = v // a Vertex implements Abser fmt.Println(a.Abs()) همروندی. گوروتین که برگرفته از نام می‌باشد، تابعی است که به صورت همروند با بقیه گوروتین‌ها در فضای حافظه یکسان اجرا می‌شود. گوروتین‌ها معادل با ریسمان‌های سیستم‌عامل نیستند، بلکه چندین گوروتین بین چندین ریسمان سیستم‌عامل تسهیم می‌شوند. برای ایجاد یک گوروتین، قبل از فراخوانی تابع، عبارت codice_8 را استفاده می‌کنیم. در نمونه زیر، یک
codice_8 را استفاده می‌کنیم. در نمونه زیر، یک گوروتین به‌صورت همروند با گوروتین فعلی ایجاد و اجرا می‌شود: go list.Sort() // run list.Sort concurrently; don't wait for it. گوروتین‌ها برای تبادل داده از کانال‌ها استفاده می‌کنند. در نمونه زیر، یک کانال به نام codice_9 ایجاد می‌شود که برای مشخص کردن تکمیل اجرای گوروتین داخلی استفاده می‌شود: c := make(chan int) // Allocate a channel. // Start the sort in a goroutine; when it completes, signal on the channel. go func() { list.Sort() c &lt;- 1 // Send a signal;
func() { list.Sort() c &lt;- 1 // Send a signal; value does not matter. doSomethingForAWhile() &lt;-c // Wait for sort to finish; discard sent value. مدیریت بسته. گو از سامانه مدیریت بسته اختصاصی خود استفاده می‌کند. وبگاه اصلی آن در pkg.go.dev قرار دارد. گو با استفاده از دستور codice_10 سیستم مدیریت بسته خود را برای یک پروژه ایجاد می‌کند. همچنین با استفاده از دستور codice_11 می‌توان بسته ای را نصب کرد. از نکات مثبت این سامانه می‌توان به دستور codice_12 اشاره کرد که به طور خودکار پکیج های مورد نیاز را نصب و
کرد که به طور خودکار پکیج های مورد نیاز را نصب و پکیج های بلااستفاده را حذف می‌کند. گو برای پیکربندی بسته های یک پروژه دو فایل با نام های go.mod و go.sum ایجاد می‌کند که در فایل go.mod لیست کاملی از وابستگی های پروژه وجود دارد و همچنین در فایل go.sum یک hash از هر بسته ذخیره می‌کند تا نسخه پکیج نصب شده را به یاد داشته باشد. ابزارهای زبان. زبان گو شامل همان نوع اشکال زدایی و تست است که در بسیاری از زبان ای توزیع شده دیگر هم استفاده می‌شود. و.. مثال‌ها. برنامه Hello World. مثال زیر برنامه Hello World را در
Hello World. مثال زیر برنامه Hello World را در گو پیاده‌سازی می‌کند: package main import "fmt" func main() { // a first program in go fmt.Println("Hello, World") برنامه Echo. مثال زیر چگونگی نوشتن برنامه‌ای مشابه فرمان echo یونیکس را در گو نشان می‌دهد: package main import ( "os" "flag" // Command line option parser. var omitNewline = flag.Bool("n", false, "don't print final newline") const ( Space = " " Newline = "\n" func main() { flag.Parse() // Scans the arg list and sets up flags. var s string for i :=
arg list and sets up flags. var s string for i := 0; i &lt;flag.NArg(); i++ { if i&gt; 0 { s += Space s += flag.Arg(i) if !*omitNewline { s += Newline os.Stdout.WriteString(s) انتقادها. منتقدان زبان گو می‌گویند: اختلاف نام‌گذاری. در روز ۱۰ نوامبر ۲۰۰۹، روز انتشار عمومی زبان، فرانسیس مک کیب، توسعه دهنده زبان برنامه‌نویسی !Go درخواست تغییر نام از زبان گوگل را برای جلوگیری از سردرگمی با زبان خود، که ۱۰ سال در حال توسعه آن است، کرد. در ۱۲ اکتبر ۲۰۱۰، این مسئله توسط راس ککس (rsc@) توسعه دهنده گوگل با وضعیت
توسط راس ککس (rsc@) توسعه دهنده گوگل با وضعیت سفارشی «متأسفانه» همراه با توضیح زیر بسته شد: «بسیاری از محصولات و خدمات محاسباتی از نام Go استفاده می‌کنند. در ۱۱ ماه پس از انتشار ما، این شباهت نام کمترین میزان سردرگمی را به‌وجود آورده‌است.»
سه کوزان ("sekuzan") و نیز سه گِر نام قله و کوهی از سلسه کوههای زاگرس در شهرستان بروجرد است. این کوه منفرد در شمال غربی شهر بروجرد قرار گرفته‌است و 3428 متر ارتفاع دارد . سه کوزان از شمال به ادامه کوه‌های گرین و از جنوب و جنوب غرب به کوه میش پرور ، دشت تخت سفره و قله ولاش محدود می‌شود. راه صعود به این کوه از روستای ونایی است. سه کوزان به همراه کوههای مجاور به پهنه زاگرس مرتفع تعلق دارند . سه کوزان کوهی کشیده و مخروطی شکل است و علت نام گذاری آن به این دلیل است که دارای سه کوهان یا قوز است. این کوه دارای
است که دارای سه کوهان یا قوز است. این کوه دارای چشمه‌های متعددی است که چشمه توتیا از بقیه مشهورتر است. تخت سفره در دامنه آن قرار دارد و قله‌های مجاور آن عبارتند از: برف هل (ویر هُی)، برنجه، ولاش، هیگره و چغا غار.
۱۰۰۰ قهرمان (به انگلیسی: 1000 Heroz) در سبک پلتفرم، پازل، توسط شرکت رد لینکس در ۸ ژوئن ۲۰۱۱ میلادی برای آی‌پد و آی‌فون تولید و منتشر گردید. این بازی به صورت قابل دانلود از اینترنت و از تاریخ عرضه هر روز یک مرحله به‌مدت ۱۰۰۰ روز، توسط شرکت تولید کننده، منتشر گردید گیم‌پلی. گیم پلی این بازی در سبک پلتفرم و بر اساس قواعد فیزیکی می‌باشد و هدف از ان رسیدن به خط پایان در سریعترین زمان ممکن است، هرچه این زمان کوتاهتر باشد، جوایز بدست آمده بهتر خواهد بود. هر روز یک مرحله و یک قهرمان جدید از طرف سازنده منتشر می‌گردد
و یک قهرمان جدید از طرف سازنده منتشر می‌گردد و در واقع هر مرحله قهرمان مخصوص به خود را دارد. مراحل و قهرمانان قبلی نیز قابل بازی هستند ولی دیگر امکان دریافت آن‌ها از سایت منتشرکننده وجود ندارد. وقتی شما یک مرحله را مجدداً بازی می‌کنید یک تصویر روح مانند از بهترین زمان خود را در بازی مشاهده می‌کنید. برای هر مرحله سه هدف وجود دارد: یک ستاره برنز، دو ستاره نقره‌ای و سه ستاره طلایی. کنترل بازی بسیار ساده و شامل حرکت به سمت جلو، حرکت به سمت عقب و پرش می‌باشد. بازخورد. بازخورد منتقدین و سایتها نسبت به این بازی
زبان دوگری (डोगरी یا ڈوگری) زبانی هندوآریایی است که در منطقهٔ جامو در جامو و کشمیر، هیماچال پرادش، شمال منطقه پنجاب و چند نقطهٔ دیگر در کشورهای هند و پاکستان گویشورانی دارد. دوگری زبان دوگراهاست، این زبان از شاخهٔ باختری زبان‌های پهاری دانسته‌می‌شود. دوگری مانند برخی گویش‌های پنجابی دارای ویژگی نواخت می‌باشد که در زبان‌های هندواروپایی (جز برخی از این زبان‌ها مانند سوئدی و نروژی) نامعمول می‌باشد. منابع. Wikipedia contributors, "Dogri language," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Dogri_language&amp;oldid=511089215 (accessed October 25, 2012).
هندکو (هندکو) زبانی‌است که در شمال باختری پنجاب پاکستان از سوی پشتوها و غیرپشتون‌ها بدان سخن رانده می‌شود. هندکو ششمین زبان منطقه‌ای پاکستان است و به زبان‌های لندا وابسته است. جز پشتوها مردمان هندکی افغانستان نیز بدین زبان سخن می‌رانند. گویشوران بدین زبان از تیره‌های چندی‌اند و هندکو وابسته به قومیت ویژه‌ای نیست. هندکوه زبان مردمان کوه‌نشین کوه‌های هیمالیا شمال هند، شمال پاکستان و کوهای هندوکش شمال شرق افغانستان است. این زبان شاخه‌ای از زبان سانسکریت بوده و دارای ۱۰ میلیون گوینده در افغانستان، پاکستان کشمیر
۱۰ میلیون گوینده در افغانستان، پاکستان کشمیر و شمال هند است. گروهی گویند نام این کوه از هندوکش گرفته شده‌است. گروهی دیگر گویند نام این کوه از هند و کوه گرفته شده‌است؛ یعنی مردمان کوهی هند. زبان هندکوهی در افغانستان. زبان هندکو زبان خاص مردمان دیگر هندوآریایی افغانستان است. قرن‌ها پیش این زبان گویش باشندگان کوهای هندوکش بود. این زبان تا اکنون ۳۰۰٬۰۰۰ گویشور دارد. پس از اینکه اقوام قوی داخل سرزمین این مردم شدند، باشندگان این کوه‌ها ثروت و زمین‌های خود را از دست داده تا اکنون به شغل‌های سطح پایین مشغولند.
دست داده تا اکنون به شغل‌های سطح پایین مشغولند. اقوام هندکوزبان افغانستان عبارتند از مصلی، وانگ والا، شادی‌باز، جلالی، پیکراغ، گوتانا و شیخ محمدی می‌باشد. ارتباط هندکو و فارسی. در زبان هندکو هم هزاران لغت، عبارت و ضرب‌المثل فارسی رایج است. در این زبان هم مثل دیگر زبان‌های بومی پاکستان لغات فارسی یا طی گذشت قرن‌ها با تغییراتی همراه شده‌اند یا عیناً به کار برده می‌شوند. برای نمونه تعدادی از آن‌ها را ذکر می‌کنیم: در زیورآلات: وزن، آویزه، طلائی، نقری، نوشیروانی، تعویذ، زنجیری، گلوبند، تاج، امام ضامن وغیره در
تعویذ، زنجیری، گلوبند، تاج، امام ضامن وغیره در مراسم ازدواج: نکاح، آیینه بندی، گل پاش، خوانچه سلامی. ظروف: پیاله، طباخ، غوری، کوزه، دیگ، دیگچه، دسته، سماوار، شمعدان، چراغدان، مجمر، جام، آفتابه، منقل، چای جوش، سرمه دانی، کارگاه، خورجین، سنگ پا، چلو صاف و غیره. ساختمان: دیوال[دیوار]، ریت[ریگ]، ریگمال، گِل مال، گز، پیمانه، گلکاری، گلکار، دروازه، زنجیر، فرش، چینی خانه، کرسی دار، پرده، میخ، باره دری[بالادری]، چمن، سبزه، گلستان، باغ، باغچه، شاخ[شاخه]، درخت، جنگل، خاک، خاکدان، چوب وغیره. مذیبی:خدا، نماز، روزه،
خاک، خاکدان، چوب وغیره. مذیبی:خدا، نماز، روزه، بزرگ، خانگه، زیارت، پیر، مرید و غیره. دیگر لغاتی که در محاورات روزمره هندکوزبانان استفاده می‌شوند به هزاران می‌رسد که باز برای نمونه چندتایی ذکر می‌شود: زمین، آسمان، فضا، هوا، طوفان، ستاره، روز، ماه، مهر، گفتگو، ملاقات، آرام، آزاد، شب برات، شب بیداری، آشنا، شناس، آب و تاب، گوشت، سبزی، برادر، خاله، چشم، ابرو، شعله، بلند، بلندی، هفت روزه، ماهانه، ماهنامه، گوشه، گوشه نشین، کفن، گور، گورکند[گورکن]، دربدر، خاک بسر، بیزار، وفادار، بی وفا، بی وفایی، بیخود، بیخودی،
بیزار، وفادار، بی وفا، بی وفایی، بیخود، بیخودی، سینه زنی، زنجیرزن، شرم، گرم، سرد، شیروان، شیروانی وغیره برخی ترکیب‌ها: سرخور، درد بی دوا، درد دندان کندن به، شنیده کی بود مانند دیده، دل شکسته، جمال همنشین بر من اثر کرد، جوانامرگ (جوان مرگ)، آمدن به ارادت رفتن به اجازت، خر محض، نان جوین، سنگ و خشت، سگ اصحاب کهف، گربه کشتن روز اول به، زبانزد عالم، پیرزاد وغیره. همچون دیگر مناطق، منطقه هندکوزبان شعرایی دارد که به فارسی هم شعر سروده‌اند. از جمله: استاد احمد علی سائین پشاوری محمودالحسن کوکب، ملک ناصر علی خان،
سائین پشاوری محمودالحسن کوکب، ملک ناصر علی خان، آقا سید جگر کاظمی، آقا سید رعنا شاه کاظمی، آخوندزاده قمرعلی سرحدی، میرزا رضا حسین همدانی (همه مرحوم)، ناز سیتیّ و آخوندزاده مختار علی نیّر. جناب مختار علی نیّر از محققین و شعرای هندکو ملقب به بابای هندکو می‌نویسد: هرجا می‌رویم قدم به قدم نام‌ها و لغات و اصطلاحات فارسی پیش از ما حرکت می‌کنند و همین ما را مجبور کرده‌است که بالادستی فارسی را بپذیریم. از جمله نام‌هایی است که در جوار ما هستند و روزانه به کار می‌بریم و بر گرد آن‌ها می‌گردیم. مثلاً: محله، کوچه، چاه،
و بر گرد آن‌ها می‌گردیم. مثلاً: محله، کوچه، چاه، شاهراه، کوچه بسته، کوچه بندی، محلّه دار، رسالدار[مقامی در ارتش صفویان یا افشاریه بوده‌است مثل سرتیپ]، بازار نالبندی[نعلبندی]، دروازه، محله مروی‌ها، محله خداداد و غیره. واژهای هندکو که اصل آن فارسی است: پیشی (نمازپیشین), دیگر (نماز دیگر)، نماشاں(نماز شام)، کفتاں(نماز خفتن), جانماز (جای نماز) بسترا (بستر) لوچه (آلوچه) وغیره. منابع. Wikipedia contributors, "Hindko language," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Hindko_language&amp;oldid=516806935 (accessed October 25, 2012).
عمار تفتی (زادهٔ ۳ دی ماه ۱۳۶۰ در یزد) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون، دستیار صحنه و لباس، و دستیار کارگردان ایرانی است. او فارغ‌التحصیل رشته سینما با گرایش تدوین از دانشگاه هنر تهران است. زندگی هنری. از ۱۱ سالگی با فیلم ایلیا، نقاش جوان به کارگردانی ابوالحسن داوودی به سینما پا گذاشت. او در این سال‌ها در سریال‌هایی نظیر زیرزمین،میوه ممنوعه، گلهای گرمسیری، شب می‌گذرد، ساختمان ۸۵ و… حضور داشته است.
استار وان (به نام استار وانِ آرین آنتونی لوکاسن نیز اشاره دارد) یک ابرگروه و یکی از پروژه‌های موسیقی‌دان هلندی، آرین آنتونی لوکاسن، است. موسیقی استار وان ترکیبی از اسپیس راک و موسیقی پراگرسیو متال است. برخلاف آلبوم‌های ارین، آلبوم‌های این پروژهٔ آنتونی لوکاسن؛ از یک خط داستانی پیروی نمی‌کند و به جای آن هر آهنگ دارای یک مفهوم علمی–تخیلی است، بیشترِ قطعه‌ها برپایهٔ فیلمها و سری‌های تلویزیونیِ موجود بنانهاده شده‌است. نام گروه برگرفته از سری دوم مجموعه تلویزیونی «Blake's 7» گرفته شده‌است.
استان خوزستان که جزئی از عیلام بوده است، تاریخ طولانی را دارا است. نام. نام خوزستان در دوران هخامنشیان. خوزستان یعنی سرزمین مردمان خوزی یا هوزی. در سنگ‌نوشته‌های فارسی باستان که مربوط به ۲۵۰۰ سال پیش هستند برای نامیدن سرزمین عیلام (یعنی منطقهٔ جنوب غربی ایران امروز و دربردارندهٔ خورستان امروز) واژه‌های -ʰŪja و -ʰŪvja به کار رفته است. این واژه‌ها ۲۴ بار در سنگ‌نوشته‌های داریوش یکم و یک بار در سنگ‌نوشته‌ای از خشایارشا ثبت شده‌اند. همین واژهٔ -ʰŪja است که در زبان فارسی تبدیل به خوز شده است. واژه‌های -ʰŪjiya و
فارسی تبدیل به خوز شده است. واژه‌های -ʰŪjiya و -ʰŪvjiya نیز ۷ بار در سنگنوشته‌های داریوش یکم به کار رفته‌اند که در واقع صفت و به معنای «خوزی یعنی اهل سرزمین -ʰŪja و -ʰŪvja» هستند. همین واژهٔ -ʰŪjiya است که در زبان فارسی تبدیل به خوزی شده است. استرابون و پلینیوس از خوزستان به اسم اوکسی نام می‌برند. این استان با عیلامیان باستان و شوش کم و بیش مرتبط است. نام اهواز، شوش و هویزه منعکس‌کننده شهروندان این منطقه در زمان عیلامیان بوده‌است. نام خوزستان در دوران ساسانیان. نام استان خوزستان در فارسی میانه (یا همان
نام استان خوزستان در فارسی میانه (یا همان پهلوی ساسانی) و نیز در پارتی (یعنی همان پهلوی اشکانی) به صورت hūjestān (یعنی هوجِستان) یا hūžestān (یعنی هوژِستان) آمده است. بخشی از متنی پارتی بر روی دستنویس مانوی M 5569 که از زمان و مکان مرگ مانی می‌گوید و در سدهٔ سوم میلادی (یعنی سیصد سال پیش از اسلام) نوشته شده است: برگردان فارسی: به‌رغم حضور گروههای جمعیتی مختلف در خوزستان، اطلاق واژۀ «خوز»، برگرفته از «قوم خوز»، بر سرزمینی به وسعت خوزستان، می‌تواند نشانگر غلبۀ اکثریت این قوم در ترکیب جمعیتی خوزستان باشد.
غلبۀ اکثریت این قوم در ترکیب جمعیتی خوزستان باشد. دربارۀ ریشه، نژاد و تاریخ اسکان قوم خوز در این سرزمین گزارشی در دست نیست، ولی گفته‌اند که این قوم ایرانی و جنگاور از سمت شمال به دشت خوزستان آمده‌اند. در دورۀ ایلامی، شهروندان خوزستان را به دو نام اصلی سوسی و هوزی / خوزی می‌نامیدند که این نام‌ها در نام‌گذاری ۳ شهر شوش، اهواز و هویزه انعکاس یافته است. زبان خوزی نیز هم‌زمان با حضور خوزیان از دیرباز تـا قرون اولیـۀ اسلامی در این سرزمین رونق داشت. شمار قـابل توجهی از اقوام ایرانی لر و کرد نیز در دوره‌های مختلف،
از اقوام ایرانی لر و کرد نیز در دوره‌های مختلف، در خوزستان حضور داشتند. نام خوزستان در دوران اسلامی. به گفته سوات سوجک در کتاب‌های تاریخ کلاسیک اسلامی، نام این استان خوزستان بود. ابن حوقل- جغرافی دان سده ۱۰ میلادی - در کتاب خودش صورت الارض در فصلی جداگانه این استان را همراه با نقشه توصیف می‌کند و یاقوت در سده ۱۳ میلادی در مجعم البلدان جزئیاتی از استان خوزستان نوشته‌است ریچارد فرای درمورد خوزستان می‌نویسد: «خوزستان استانی ثروتمند و کم ارتفاع بود که دست کم به هفت کوره تقسیم می‌شد؛ بزرگترین جزء آن هرمزداردشیر
هفت کوره تقسیم می‌شد؛ بزرگترین جزء آن هرمزداردشیر یا هرمزدشهر بود که عرب‌ها بدان سوق‌الاهواز می‌گفتند» واژه خوزستان به معنای سرزمین «خوزها» است و خوز را به صورت‌های «هوز» و «حوز» نیز می‌نوشتند و جمع هوز در زبان عربی اهواز است که نام کرسی ایالت خوزستان است. البته ابن خردادبه (متوفای حدود ۳۰۰ ق) خوزستان را با همان اهواز یکی می‌داند و آنجا را سرزمینی وسیع، مشتمل بر هفت کوره بر می‌شمارد که با نام کور الاهواز می خواندش. ابن خردادبه نظر دیگری درباره نام اهواز دارد. او نه فقط اهواز بلکه کل موقعیت جغرافیایی
دارد. او نه فقط اهواز بلکه کل موقعیت جغرافیایی خوزستان امروزی را اهواز می‌داند. (متوفای حدود ۳۰۰ ق) خوزستان را با همان اهواز یکی می‌داند و آنجا را سرزمینی وسیع، مشتمل بر هفت کوره بر می‌شمارد و به آن اکوار الاهواز می‌گوید. سبب وجود همین هفت کوره در این سرزمین، عضدالدوله دیلمی، آنجا را آب‌وهوا هفت حوزه نام گذارده تا آنجا که مقدسی در سده چهارم هجری، از رواج این نام خبر داده و پیروی خود را از آن، اعلام می‌دارد. همچنین او یادآور می‌شود که برخی از این حوزه‌ها از میان رفته‌است. قبل از اسلام. ناحیهٔ خوزستان در
از میان رفته‌است. قبل از اسلام. ناحیهٔ خوزستان در ادوار مختف تاریخی به نام‌های گوناگونی خوانده شده‌است. واژهٔ سامی سوزیانا/سوزیان، در ظاهر، قدیمی‌ترین نام این ناحیه بوده‌است. پس از آن تا سدهٔ سیزدهم پیش از میلاد، نام حالتامتی یا سرزمین حالتام‌ها بر این ناحیه اطلاق می‌شد و از آن پس، آنجا را اَنشان سوسونکا (کشور انشان و شوش) می‌گفتند. در حدود ۶۴۰ پیش از میلاد که چیش‌پیش دوم، جد داریوش اول هخامنشی، به انشان هجوم اورد و انرا تصرف کرد، نام این منطقه به اَنزان بدل شد. در این هنگام، بابلی‌ها و آشوری‌ها این ناحیه
شد. در این هنگام، بابلی‌ها و آشوری‌ها این ناحیه را که شامل شوش (پایتخت) و نواحی انشان و خووَج بود، عیلام می‌خواندند. در کتیبهٔ بهستان در تخت جمشید نیز داریوش بزرگ در ذکر سرزمین‌های تحت فرمان خود، از این سرزمین با نان اووَج یاد کرده‌است، که برخی پژوهشگران آن را به معنای سرزمین عیلام دانسته‌اند. در منابع یونانی خوز و خوزیان اوکس/اوکسی و کیسیا نام دارد. در دورهٔ اسلامی گاهی تمام خوزستان را اهواز یا هوجستان می‌خواندند و در مقابل، شهر اهواز را که بازاریان در آن بودند،سوق الاهواز نامیده می‌شد. به رغم این
در آن بودند،سوق الاهواز نامیده می‌شد. به رغم این اختلافات، در دورهٔ اسلامی چه در منابع لغوی عربی و چه در منابع ادب فارسی، واژه خوزستان که در عهد ساسانیان نام رسمی این ناحیه بود، بر آن اطلاق شده و گزارش‌های یاقوت حموی نیز این استعمال را تائید کرده‌است. همچنین در این دوره، اشخاص بسیاری با نام خوزی بدین ناحیه منسوب بودند، که برخی از نامورترین آنان عبارتند از ابوایوب سلیمان بن ابی سلیمان مخلد موریانی خوزی (متوفی ۱۵۴)، وزیر منصور عباسی؛ سهل بن ساور بن سهل خوزی، از پزشکان معروف سده‌های دوم و سوم و فرزندش، ساور
از پزشکان معروف سده‌های دوم و سوم و فرزندش، ساور بنب سهل خوزی (متوفی ۲۵۵)، رئیس بیمارستان جندی‌شاپور و صاحب کتاب اقراباذین؛ ابویوسف یعقوب بن اسحاق معروف به ابن سکیت خوزی (متوفی ۲۴۴)، لغوی و نحوی؛ و ابوحفض خوزی، از عارفان سدهٔ پنجم. خوزستان و شهرهای کهن آن مانند شوش، از مناطق متمدن باستان بوده‌اند، البته، علاوه بر شهروندان شهرهای متمدن، اقوام کوهستانی بدوی و نیمه بدوی نیز در این ناحیه به سر می‌بردند. در دورهٔ هخامنشی، خوزستان بخشی از مسیر جادهٔ شاهی را در خود جای می‌داد و اهمیت بسیاری برای شاهان داشت و شهر
جای می‌داد و اهمیت بسیاری برای شاهان داشت و شهر ثروتمند شوش پایتخت آن بود. پس از هخامنشیان، سلوکیان از ۳۱۲ پیش از میلاد، این سرزمین را مورد هجمه قرار دادند. خوزستان در دورهٔ اشکانیان (حکومت: ۲۲۶-۲۵۰ م)، حکومت مستقل داشت، اما پادشاهان آن هدایایی به شاهان اشکانی می‌دادند و تا زوال این دولت، خوزستان به‌طور تقریبی به همین شکل، به صورت یکی از دولت‌های دست نشاندهٔ اشکانیان، استقلال داخلی خود را حفظ کردند. چنان که حتی استرابو در این دوره، شوش، اوکسی و الیمائی را از نواحی مستقل دانسته‌اند. در سال ۲۲۴ میلادی،
را از نواحی مستقل دانسته‌اند. در سال ۲۲۴ میلادی، اردوان پنجم به وسیله اردشیر بابکان حاکم فارس (بعدها اردشیر یکم ساسانی) در نبرد هرمزدگان واقع در استان خوزستان کنونی، شکست خورده و کشته می‌شود. طی این رویداد پادشاهی ۴۷۱ ساله اشکانیان پایان می‌پذیرد. خوزستان از اولین مناطقی بود که در پی جنگهای اردوان پنجم و اردشیر اول (حکومت ۲۲۶-۲۴۱ م)، بنیانگذار سلسله ساسانی، در اختیار ساسانیان قرار گرفت. در این دوره، این ناحیه به نواحی شوش/سوس، ایران فره شاپور، هرمزد اردشیر، شوشتر و بیت لاپات یا جندی شاپور تقسیم گردید. در
شوشتر و بیت لاپات یا جندی شاپور تقسیم گردید. در دوره اردشیر اول، ابکساندر سوروس، امپراتور روم، در ۲۳۱ میلادی به خوزستان لشکر کشید، اما شکست خورد. اردشیر در آبادانی خوزستان کوشید و ازجمله اقداماتش احداث نهر مسرقان، مرمت و تجدید بنای شوشتر و اهواز و بنای ریو اردشیر (ریشهر) و دزفول بود. شاهپور اول نیز پس از شکست دادن رومیان در ۲۶۰ م، هفتاد هزار اسیر رومی را، که برخی از آنها معمار و صنعتگر بودند، به خوزستان آورد و با به کار گرفتن آنها، بناهای متعدد ازجمله چند پل و شهر احداث کرد. تلاش کاروس، امپراتور روم، در
پل و شهر احداث کرد. تلاش کاروس، امپراتور روم، در ۲۸۲ میلادی که به دستیابی موقت وی بر قسمتی از خوزستان انجامیده بود، سرانجام موفقیت آمیز نداشت و پس از مرگ وی بر اثر برخورد صاعقه، سربازانش خوزستان را ترک کردند. دسته‌ای از مردم عرب از دیرباز تا دوران معاصر به خوستان آمده‌اند؛ به‌طورمثال عرب بنی حنظله، در زمان ساسانیان به همراه اسرای رومی به خوزستان آورده‌شدند. پس از فتح خوزستان به دست مسلمانان، روند مهاجرت عربها به این منطقه سرعت گرفت، اما بیشترین مهاجرت آنان در دورهٔ صفوی و حاکمیت مشعشعیان بود. بعد از اسلام
در دورهٔ صفوی و حاکمیت مشعشعیان بود. بعد از اسلام تا صفویه. خوزستان از اولین مناطق فلات ایران بود که مسلمانان به آن روی آوردند. ابتدا در سال ۱۴ هجری و در دوره خلافت عمر، سپاهی به فرماندهی عتبه بن غزوان از نواحی اُبُلَه و دشت میشان وارد خوزستان شد. سپس تا سال ۱۷ شهرهای مهم آن مانند سوق‌الاهواز، سوس (شوش)، تستر (شوشتر) و ایذج (ایذه) فتح شدند. ازجمله مهم‌ترین حوادث خوزستان در دهه‌های اولیه اسلامی، آشوب‌های مختلف خوارج بود که دست کم چند دهه به ناآرامی این منطقه و حداثی چون قیام خوارج و سرکوب آن انجامید. در پی
و حداثی چون قیام خوارج و سرکوب آن انجامید. در پی شورش غلامان زنگباری در سال‌های ۲۵۶ تا ۲۵۹، آشوب دیگری رخ داد که خساراتی مانند ویرانی و غارت شهرهای خوزستان و کشتار بسیاری از اهالی آن به دست شورشیان را به دنبال داشت و در ۲۶۷، ابواحمد موفـق، برادر خلیفه معتمد عباسی، آن را سرکوب کرد. اسماعیلیه نیز در خوزستان فعالیت داشتند و در ۲۹۴ بر قلعه الناظر دست یافتند. به رغم این حوادث، گزارش‌های موجود نشان از استمرار رونق شهرهای متعدد خوزستان مانند سوق‌الاهواز، نَهرتیری، تستر، سوس، جندی‌شاپور، رامهرمز، ایذج (ایذه)،
تستر، سوس، جندی‌شاپور، رامهرمز، ایذج (ایذه)، عَسکَرمُکرَم، دورق، مناذِرکبری و مناذِرصغری و رونق کشاورزی آن در قرون اولیه و میانی اسلامی دارد. نگارنده حدودالعالم، حتی به رونق بازارهای برخی شهرهای کوچک خوزستان مانند سمبیل، اَزم و جُبَی (شهرکی در کنار رود شوشتر) تصریح دارد. در آن دوران، علاوه بر صادرات شکر به عنوان محصول مهم کشاورزی، صنایع دستی مانند فرش، دیبا، خز و انواع پارجه، پوشاک و لنگ نیز در خوزستان تولید و به مناطقی چون عراق، جبال و یمن صادر می‌شد. این محصولات از راه‌های گوناگون تجاری به مناطق مجاورش