payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بزرگترین تحقیق و توسعه رایانه ای (برنامه ای که تاکنون توسط دولت فدرال ایالات متحده انجام شده‌است) آغاز کرد. پس از سیزده سال حضور در دارپا، وی برای تأسیس شرکت ابتکارات تحقیقات ملی (CNRI) در سال ۱۹۸۶، دارپا را ترک کرد و از سال ۲۰۱۵ رئیس، مدیر عامل شرکت شد. اینترنت. کان در حالی که روی پروژه شبکه بسته ماهواره ای SATNET کار می‌کرد، ایده اولیه را برای آنچه بعداً پروتکل کنترل انتقال (TCP) داده شد، ارائه داد، که به عنوان جایگزینی برای پروتکل شبکه قبلی NCP مورد استفاده در ARPANET در نظر گرفته شده بود، بازی کرد. TCP
در ARPANET در نظر گرفته شده بود، بازی کرد. TCP نقش عمده ای در شکل‌گیری شبکه‌های معماری باز، که به کامپیوترها و شبکه‌ها در سراسر دنیا امکان می‌دهد بدون در نظر گرفتن سخت‌افزار یا سخت‌افزار با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. وینت سرف در بهار سال ۱۹۷۳ در این پروژه به او پیوست و آنها نسخه اولیه آن را به اتمام رساندند. TCP بعداً، پروتکل به دو لایه جدا شد: ارتباط میزبان به میزبان انجام می‌شود توسط TCP، با پروتکل اینترنت (IP) که ارتباطات شبکه اینترنتی را مدیریت می‌کند. این دو با هم معمولاً TCP / IP نامیده می‌شود، و
این دو با هم معمولاً TCP / IP نامیده می‌شود، و بخشی از پایه اینترنت مدرن را تشکیل می‌دهد. در سال ۱۹۹۲ وی با همکاری وینت سرف، جامعه اینترنت را برای ارائه رهبری در استانداردهای مربوط به اینترنت، آموزش و سیاست ایجاد کردند.
تشدید مغناطیسی یا رزونانس مغناطیسی فرآیندی است که در آن یک برنگیزش فیزیکی (تشدید) از طریق مغناطیس ایجاد می‌شود. این فرایند برای توسعه فناوری تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) و طیف‌سنجی تشدید مغناطیسی هسته‌ای (NMRS) مورد استفاده قرار گرفت. همچنین برای توسعه رایانه‌های کوانتومی با تشدید مغناطیسی هسته‌ای استفاده می‌شود. تاریخچه. اولین مشاهده تشدید اسپین الکترون در سال ۱۹۴۴ توسط وای‌کی زاووسکی، فیزیکدان شوروی که در آن زمان در دانشگاه ایالتی قازان (دانشگاه فدرال قازان کنونی) تدریس می‌کرد، انجام شد. تشدید
فدرال قازان کنونی) تدریس می‌کرد، انجام شد. تشدید مغناطیسی هسته‌ای برای اولین بار در سال ۱۹۴۶ در ایالات متحده توسط تیمی به رهبری فلیکس بلوخ و همزمان با تیم جداگانه‌ای به رهبری ادوارد میلز پورسل مشاهده شد که این دو نفر بعداً برندگان جایزه نوبل فیزیک در سال ۱۹۵۲ بودند. روش‌های تشدید و ناتشدید. یک راه طبیعی برای اندازه‌گیری جدایی بین دو سطح انرژی، یافتن کمیت قابل اندازه‌گیری تعریف شده توسط این جداسازی و اندازه‌گیری آن است. با این حال، دقت این روش با دقت اندازه‌گیری محدود می‌شود و بنابراین ممکن است ضعیف باشد.
محدود می‌شود و بنابراین ممکن است ضعیف باشد. روش دیگر، ما می‌توانیم آزمایشی را تنظیم کنیم که در آن رفتار سیستم به سطح انرژی بستگی دارد. اگر یک میدان خارجی با فرکانس کنترل شده را اعمال کنیم، می‌توانیم جداسازی سطح را با توجه به اینکه در کدام فرکانس یک تغییر کیفی اتفاق می‌افتد اندازه‌گیری کنیم: این بدان معناست که در این فرکانس، انتقال بین دو حالت احتمال بالایی دارد. نمونه ای از چنین آزمایشی، تغییری از آزمایش اشترن-گرلاخ است که در آن گشتاور مغناطیسی با یافتن فرکانس تشدید برای گذار بین دو حالت اسپین اندازه‌گیری
تشدید برای گذار بین دو حالت اسپین اندازه‌گیری می‌شود.
دولت‌گرایی، دولت‌سالاری یا دولت‌محوری () در علوم سیاسی، این باور است که دولت باید سیاست اقتصادی یا اجتماعی یا هر دو را تا حدی کنترل کند. دولت گرایی در واقع متضاد آنارشیسم است. دولت‌گرایی اشکال مختلفی را می‌تواند به خود بگیرد. مینارشیست‌ها خواهان دولتی حداقلی یا نگهبان شب برای حفاظت مردم برابر تجاوز، دزدی، پیمان‌شکنی و تقلب با استفاده از نظامیان، پلیس و دادگاه‌هایند. برخی ممکن است به آتش نشانی و زندان هم باور داشته باشند. توتالیترین‌ها خواهان دولتی حداکثری یا تمام عیارند. دولت محدود شده، دولت رفاه و دیگر
یا تمام عیارند. دولت محدود شده، دولت رفاه و دیگر گزینه‌ها بخش میانی میزان دولت محوری هستند. تمامیت‌خواهان یک دولت حداکثری یا همه‌جانبه را ترجیح می‌دهند.
خوی از شهرهای استان استان آذربایجان غربی است. خوی همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
جنگ عراق در سال ۲۰۰۳ آغاز شد و شامل یک درگیری دو مرحله‌ای بود که شامل حمله اولیه به عراق به رهبری نیروهای آمریکا و بریتانیا و یک مرحله طولانی‌تر هشت‌ساله، اشغال و مبارزه با شورشیان بود. درگیری عراق (۲۰۰۳–اکنون) که با جنگ عراق (۲۰۰۳–۲۰۱۱) آغاز شد، شامل چندین مرحله از شورش و درگیری آشکار است: جنگ عراق همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
نادرشاه افشار، پادشاه ایران و بنیانگذار دودمان سلطنتی افشاریه بود. نادر همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
محمدعلی نامی برای مردان است. محمدعلی همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
مسکو پایتخت روسیه است. مسکو هم‌چنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
پایگاه هوایی سپاه تفنگداران دریایی یوما یک فرودگاه نظامی و غیرنظامی است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۴۰۵۴ متر است. این فرودگاه در شهر یوما، آریزونا کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۶۶ متری از سطح دریا واقع شده‌است.
پایگاه هوایی سپاه تفنگداران میرامار (به زبان بومی: Mitscher Field) که به آن (پایگاه هوایی میرامار سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده) نیز گفته می‌شود یک فرودگاه نظامی با کد یاتا NKX است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۳۶۵۸ متر است. این فرودگاه در کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد و در ارتفاع ۱۴۶ متری از سطح دریا واقع شده‌است. ستاد فرماندهی بال ۳ هوایی تفنگداران دریایی در این پایگاه قرار دارد.
فرودگاه ماریبر ادوارد روسجان (به زبان بومی: Letališče Edvarda Rusjana Maribor) یک فرودگاه همگانی با کد یاتا MBX است که یک باند فرود آسفالت دارد و طول باند آن ۲۵۰۰ متر است. این فرودگاه در شهر ماریبور کشور اسلوونی قرار دارد و در ارتفاع ۲۶۷ متری از سطح دریا واقع شده‌است. شرکت‌های هواپیمایی و مقصدهای پروازی. The listed airlines provide scheduled and charter flights in and out of Maribor Edvard Rusjan Airport:
پایگاه هوایی مارس جوینت ایر ریسرو یک فرودگاه است. این فرودگاه در شهر ریورساید کشور ایالات متحده آمریکا قرار دارد. ستاد فرماندهی نیروی هوایی چهارم در این پایگاه قرار دارد.
فرودگاه بین‌المللی مار دکورتس (به زبان بومی: Aeropuerto Internacional del Mar de Cortés) یک فرودگاه همگانی با کد یاتا AMC است که یک باند فرود بتن دارد و طول باند آن ۲٬۵۶۰ متر است. این فرودگاه در کشور مکزیک قرار دارد و در ارتفاع ۲۱٫۷۵ متری از سطح دریا واقع شده است.
لیگ برتر کشتی آزاد ایران با نام دیگر جام یادگار امام (ره) لیگ حرفه‌ای کشتی آزاد ایران است که بالاترین سطح لیگ کشتی در ایران به شمار می‌رود و هر ساله با شرکت ۹ تیمِ متشکل از کشتی‌گیران داخلی و خارجی برگزار می‌شود. این رقابت‌ها از سال ۱۳۸۲ به صورت رفت و برگشت برگزار شد. تعداد تیم‌ها در بیشترین دوره ۱۱ تیم و در کمترین آن ۶ تیم بوده‌است. باشگاه‌های بیمه رازی با ۵ قهرمانی و نفت تهران با ۴ قهرمانی پرافتخارترین تیم تاریخ این رقابت‌ها هستند. حمید یاری رئیس سازمان و آرین زمانپور رئیس کمیته اجرایی سازمان لیگ فدراسیون
زمانپور رئیس کمیته اجرایی سازمان لیگ فدراسیون کشتی ایران است.
دبیرستان دانشگاه ملی، نخستین دبیرستان مختلط تهران با مدیریت ایرانی و معیارهای دانشگاهی بود. برای گزینش دانش آموزان مستعد، بعد از دانشگاه شیراز، دانشگاه ملی ایران اقدام به تأسیس دبیرستانی مختص به خود در سال ۱۳۵۳ کرد. طرح ایجاد این دبیرستان با حمایت فرخ‌رو پارسا، که مدتی نیز عهده‌دار سِمَت مدیر کلی دبیرخانه دانشگاه ملی ایران بود، روبرو شد. دبیرستان دانشگاه ملی یک نمونه و طرح موفّق از آموزش و پرورش مختلط در ایران را نشان می‌داد. محمد نوری از چهره‌های ماندگار موسیقی از جمله دبیران این دبیرستان بود که به تدریس
از جمله دبیران این دبیرستان بود که به تدریس زبان انگلیسی می‌پرداخت. علی جعفری از سال ۱۳۷۲ به مدت ۴سال و سپس پرویز شهبازیان و پس از وی عبدالرضا طالبی به مدت ۱۷ سال مدیریت دبیرستان را عهده‌دار بودند. تاریخچه. نحوه تأسیس دبیرستان دانشگاه ملی. دبیرستان دانشگاه ملی در سال ۱۳۵۳ با مدیریت دکتر مسعود آروین تأسیس شد. سالانه حدود ۲۰۰۰ نفر از فارغ التحصیلان دوره راهنمایی که معدل بالای ۱۷ داشتند در آزمون ورودی دبیرستان شرکت می‌کردند. از میان شرکت کننده گان ۲۰۰ نفر اجازه تحصیل در دبیرستان را می‌یافتند. دبیرستان دانشگاه
تحصیل در دبیرستان را می‌یافتند. دبیرستان دانشگاه ملی سال ۱۳۵۳ را با ۱۰۰ دانش آموز در منطقه یک آموزش و پرورش آغاز کرد. در سال ۱۳۵۴، محل دبیرستان به منطقه ۱۲ انتقال یافت. پس از انقلاب. اداره کل آموزش و پرورش استان تهران پانزدهم تیرماه ۱۳۵۹ در ارتباط با فرمان امام خمینی اطلاعیه‌ای در ۱۳ ماده صادر کرد. در این اطلاعیه ضمن تأکید به لزوم رعایت موازین اسلامی در مدارس، از مسئولان مدارس خواسته شد که هرچه زودتر آموزش و پرورش را با موازین اسلامی و اهداف جمهوری اسلامی منطبق کنند. در بیانیه مذکور آمده بود که مدارس مختلط
کنند. در بیانیه مذکور آمده بود که مدارس مختلط در تمامی مقاطع به‌طور کلی برچیده شود. در سال ۱۳۵۸ دبیرستان به دو قسمت پسرانه و دخترانه تقسیم شد. به دنبال آن قسمت دخترانه از سال ۱۳۵۹ منحل شد. از سال ۱۳۶۲ نام دبیرستان پسرانه به دبیرستان شهید باهنر تغییر کرد.
دلفین‌های رودخانه‌ای چهار گونه زنده از دلفین هستند که در آب‌های شیرین چندین رودخانه جهان زندگی می‌کنند. این دلفین‌ها در مناطقی از آسیا و آمریکای جنوبی پراکنده‌اند. آن‌ها اعضای بالاخانواده روددلفین‌واران به‌شمار می‌روند. سه گونه از این دلفین‌ها در آب رودخانه‌ها، و چهارمی یعنی دلفین لاپلاتا در آب‌های شور کرانه‌ای و نزدیک به کرانه اقیانوس زندگی می‌کند. رده‌بندی. چهار عضو بالاخانواده روددلفین‌واران به ترتیب زیر رده‌بندی شده‌اند:
آب‌بازسانان بزرگ‌ترین گروه از پستانداران دریایی هستند که شامل نهنگ‌ها، دلفین‌ها، و گرازماهی‌ها می‌شوند. این گروه از پستانداران نزدیک به هشتاد و هشت عضو دارد و اعضای آن در بیشتر آب‌های آزاد جهان و چند رودخانه بزرگ حضور دارند. گاودریاییان و آب‌بازسانان قدیمی‌ترین و نخستین جانوران شناخته شده در میان دیگر پستانداران دریایی هستند. نیاکان این هر دو گروه در ۵۴–۵۳ میلیون سال پیش در دوره ائوسن پا به درون آب گذاشتند تا از جانوران و گیاهان درون آن تغذیه کنند و این آغاز فرگشت (تکامل) آن‌ها در دریاها بود. نیاکان اعضای
فرگشت (تکامل) آن‌ها در دریاها بود. نیاکان اعضای راسته گاودریاییان گیاه‌خوار بودند و دو گروه عمده باقی‌مانده از این راسته – گاوهای دریایی و داگونگ – از گیاهان دریایی نزدیک به سطح آب تغذیه می‌کنند. نیاکان گوشت‌خوار آب‌بازسانان را اما جفت‌سمانی تشکیل دادند که ظاهری همچون گرگ‌های امروزی داشتند و برای خوردن ماهی و سخت‌پوستان به درون آب‌های شیرین رفتند. نخستین آب‌بازسانان نزدیک به ۵۰ میلیون سال پیش در کناره‌های اقیانوس باستانی تتیس در جایی که امروزه هند و پاکستان قرار دارند پدیدار شدند. با گذشت نزدیک به ۲ میلیون
قرار دارند پدیدار شدند. با گذشت نزدیک به ۲ میلیون سال، آن‌ها توانایی زندگی در هر دو محیط خشکی و آبی را داشتند. نزدیک به ۵ میلیون سال بعد و در ۴۵ م.س.پ. آب‌بازسانان آغازین، به‌طور کامل با زندگی در آب خو گرفته بودند و فرزندان خود را در آن به دنیا آورده و شیر می‌دادند. تا ۳۵ م.س.پ. این جانوران پاهای عقبی خود را از دست داده بودند و برای تغذیه و مکان‌یابی از پژواک بهره می‌گرفتند. نیاز خو گرفتن بیشتر این گروه با حرکت در آب و روش‌های شکار در آن باعث تغییرات بسیار در ساختار بدنی آن‌ها شد. این‌ها شامل صاف شدن کامل
در ساختار بدنی آن‌ها شد. این‌ها شامل صاف شدن کامل ستون مهره‌ها، از دست دادن پاهای عقبی به شکل کامل و به دست آوردن دم‌باله به عنوان وسیله پیش‌رانشی، چرخش حفره بینی به سوی بالای سر و پدید آمدن سوراخ تنفسی، و بسیاری دیگر دگرگونی‌های ریختی می‌شوند. آب‌بازسانان و جفت‌سم‌سانان. از لحاظ تاریخی، در گذشته تصور بر این بود که آب‌بازسانان انواعی از ماهی هستند. اگرچه ارسطو به این اشاره کرده بود که نهنگ‌ها برای تنفس به سطح آب می‌آیند، این باور حتی تا هنگام لینه و در چاپ نخست "سیستما ناتوره" نیز وجود داشت. فلاور (۱۸۸۳)
نخست "سیستما ناتوره" نیز وجود داشت. فلاور (۱۸۸۳) نخستین کسی بود که پیشنهاد داد آن‌ها در واقع گونه‌ای پستاندار هستند که رابطه نزدیکی با جفت‌سم‌سانان دارند. این ایده بعدها از روی شواهد دندانی و جمجمه‌ای توسط دانشمندانی چون ون والن (۱۹۶۶) و زالای (۱۹۶۹) پشتیبانی شد. تا سال ۱۹۹۹ میلادی، باور دانشمندان بر این بود که آب‌بازسانان به تک‌سم‌سانان نزدیک‌تر هستند و جفت‌سم‌سانان شاخه پایه‌ای کلادی از سم‌داران هستند. تا آن هنگام گمان بر این بود که میان‌پنجه‌سانان، که گروهی منقرض‌شده از پستانداران سم‌دار گوشتخوار یا
گروهی منقرض‌شده از پستانداران سم‌دار گوشتخوار یا همه‌چیزخوار بودند، گروه خواهر آب‌بازسانان به‌شمار می‌روند. ون والن و زالای نشان داده بودند که پیوند مشخصی میان این گروه از پستانداران و آب‌بازسانان وجود دارد. آن‌ها بخش‌هایی از بدن همانند گرگ داشتند؛ کناره‌ای بلند، توانایی راه رفتن بر پا و انگشتان پا، و به احتمالی سُم. به علاوه، بیشتر آن‌ها دندان‌هایی بزرگ و خردکننده داشتند که برخلاف بیشتر جفت‌سم‌سانان، نشان از رژیم غذایی گوشتخواری داشت. ارتباط میان میان‌پنجه‌سانان و آب‌بازسانان از بررسی ریخت‌شناسانه جمجمه،
و آب‌بازسانان از بررسی ریخت‌شناسانه جمجمه، دندان، و استخوان پساجمجمه تعدادی از ابتدایی‌ترین نهنگ‌ها با نام‌های پروتوستوس، پاکیستوس، رودوستوس، و آمبولوستوس سرچشمه می‌گیرد. در آن هنگام اغلب پژوهشگران مخالف این ایده بودند که آب‌بازسانان نوعی جفت‌سم باشند چرا که آب‌بازسانان و جفت‌سم‌سانان دارای تفاوت‌های ظاهری بنیادین بودند؛ پاهای پشتی آن‌ها از میان رفته و تنها چند اندام زائدمانده کوچک باقی‌مانده‌اند، بدنشان همانند ماهیان شده و سوراخ بینی آن‌ها به بالای سر رفته‌است. قوزک پا که از جمله بخش‌های بارز بدن در
رفته‌است. قوزک پا که از جمله بخش‌های بارز بدن در جفت‌سم‌سانان است در هیچ‌یک از آب‌بازسانان کنونی وجود ندارد و سنگواره‌های یافت شده از نهنگ‌های باستانی تا آغاز دهه نخست هزاره سوم میلادی یا بخش پای عقبی نداشتند یا اندک استخوان‌های باقی‌مانده از آن‌ها آنچنان تحلیل رفته بودند که امکان شناسایی قوزک پا و دیگر ویژگی‌های استخوانی مربوط به آن بخش وجود نداشت. دهه ۲۰۰۰ میلادی اما این باور را به کلی دگرگون کرد؛ هنگامی که انبوه داده‌های علمی به دست آمده از آزمایش‌های مولکولی و نیز یافته‌های جدید زیست‌باستان‌شناسی نشان
و نیز یافته‌های جدید زیست‌باستان‌شناسی نشان دادند که آب‌بازسانان نه تنها در راسته جفت‌سم‌سانان قرار دارند که نزدیک‌ترین گروه به آن‌ها تیره اسب‌آبیان است. اگرچه حتی تا پیش از آن دهه، آزمایش‌های مولکولی، وجود ارتباط میان جفت‌سم‌سانان و آب‌بازسانان را با اطمینان پشتیبانی می‌کرد، تا نخستین سال‌های سده ۲۱ میلادی هیچ نشانه‌ای از همانندی ریخت‌شناسانه این دو گروه در دست نبود تا آنکه دو گروه پژوهشی مستقل با یافتن قوزک‌های پای پروتوستوس و پاکیستوس توانستند ویژگی‌هایی در قاپ و استخوان پاشنه آن‌ها بیابند که تا پیش از
در قاپ و استخوان پاشنه آن‌ها بیابند که تا پیش از آن تنها در جفت‌سم‌سانان دیده شده بودند. این ویژگی‌ها شامل وجود سامانه استخوانی با کارکردی همچون کارکرد دو قرقره متصل به هم در قوزک پای نهنگ‌های نخستین و نیز دیگر شباهت‌های ریختی قوزک پا با جفت‌سم‌سانان بودند؛ چیزی که تنها نشان از ارتباط نزدیک آب‌بازسانان با این گروه از پستانداران داشت. همچنین، بررسی‌ها بر روی بیش از ۱۶٬۰۰۰ شاخه درخت فیلوژنتیکی با بهره‌گیری از داده‌های مولکولی ارتباط نزدیک سه گروه آب‌بازسانان، اسب‌آبیان، و گروه منقرض رائوایان، را ثابت می‌کند.
اسب‌آبیان، و گروه منقرض رائوایان، را ثابت می‌کند. ۸٬۲۳۹ شاخه از این تعداد گویای آن هستند که اسب‌آبیان و رائوایان دو گروه خواهر به‌شمار می‌روند. به همین تعداد شاخه نیز خواهر بودن رائوایان و آب‌بازسانان را نمایش می‌دهند. از این رو می‌توان چنین نتیجه گرفت که این سه گروه از جفت‌سم‌سانان دارای نیای مشترک هستند. پژوهش‌های علمی بسیاری از این نگره که آب‌بازسانان تک‌نیا هستند پشتیبانی می‌کنند. به نسبت دیگر پستانداران، کاریوتیپ این جانوران بسیار دست‌نخورده مانده و در طول فرگشت خود تفاوت آنچنانی نکرده‌اند. عدد
و در طول فرگشت خود تفاوت آنچنانی نکرده‌اند. عدد کروموزوم برای بیشتر آب‌بازسانان ۲N=۴۴ است. امروزه اگرچه ارتباط این گروه فراگیر (مونوفیلتیک) پستانداران با جفت‌سم‌سانان میان‌پنجه‌سان مشخص است، ولی هنوز آشکار نیست که آیا آن‌ها آرایه‌ای خواهر از نیاکان آب‌بازسانان بوده‌اند یا آب‌بازسانان خود از درون گروهی هم‌نیای میان‌پنجه‌گان برخاسته‌اند. در هر دو صورت، ارتباط نزدیک این جانوران با جفت‌سم‌سانان دوره پالئوسن از شواهد انبوه دیگری از جمله داده‌های ایمنی‌شناسی، دورگه‌سازی دی‌ان‌ای، توالی دی‌ان‌ای میتوکندریایی، و
دی‌ان‌ای، توالی دی‌ان‌ای میتوکندریایی، و توالی دی‌ان‌ای هسته‌ای اثبات شده‌است. فرگشت. کهن‌آب‌بازسانان آرایه‌ای پرتعداد از نیاکان نهنگ‌های امروزین هستند که مشخصه‌های اصلیشان عبارتند از پوزهٔ کشیده، حفره مغزی باریک، جمجمه‌ای با گودال گیجگاهی بزرگ، و نوک سر پیکانی مشخص. تفاوت عمده این جانوران با آب‌بازسانان کنونی در میزان جلوآمدگی استخوان‌های جمجمه است؛ چیزی که در آب‌بازسانان امروزین به شکل تلسکوپی و متمرکز رو به جلو دیده می‌شود. قدیمی‌ترین عضو این آرایه نزدیک به ۵۰ میلیون سال پیش پا بر زمین گذاشت و واپسین
به ۵۰ میلیون سال پیش پا بر زمین گذاشت و واپسین آن‌ها تا پایان دوران ائوسن منقرض شد، اگرچه نهنگ‌ها و دلفین‌های امروزین از آن پدید آمدند و به زندگی ادامه دادند. نزدیک‌ترین جاندار امروزین به آب‌بازسانان اسب آبی است. خط فرگشتی نیای اسب‌های آبی و نهنگ‌ها در حدود ۵۰ تا ۶۰ میلیون سال پیش از هم جدا شد. تخمین‌های کنونی بر پایهٔ تغییرات ملکولی دی‌ان‌ای این جدایی خط فرگشتی اسبان آبی و نهنگ‌ها را در تقریباً ۵۴٫۹ میلیون سال پیش تخمین می‌زنند. نیای مشترک این دو گونه‌ای پستاندار نیمه‌آبزی بوده‌است که بازماندگان آن بعدها
نیمه‌آبزی بوده‌است که بازماندگان آن بعدها به دو گروه کامل آبزی (نهنگ‌ها) و گروه دیگر بزرگی شامل چهارپایان زغال‌دد تقسیم شدند. زغال‌ددان برای مدت ۴۰ میلیون سال روی زمین زیستند و ۳۷ سرده گوناگون پدیدآوردند، ولی واپسین آن‌ها نزدیک به ۲٫۵ میلیون سال پیش منقرض شد و تنها جانور باقی‌مانده ازشان اسب آبی است. نخستین پستانداری که با عنوان "نهنگ" شناخته می‌شود هیمالیاستوس نام دارد که سنگوارهٔ آن در سازند کوتار نالا (مربوط به ایپرزین) در هند به دست آمده‌است. هیمالیاستوس در ۵۲٫۵ میلیون سال پیش می‌زیست و اگر چه سازند
در ۵۲٫۵ میلیون سال پیش می‌زیست و اگر چه سازند کوتار نالا مربوط به رسوب‌های اقیانوسی بوده‌است، اما بررسی بر روی میزان ایزوتوپ اکسیژن در مینای دندان این جانور نشان از زندگی آن در محیط دارای آب شیرین دارد. چنین چیزی به معنای آن است که هیمالیاستوس یا در محیط آب شیرین با دسترسی گاه به گاه به محیط اقیانوسی زندگی می‌کرد یا نمونهٔ یافت شده در کنار رودخانه مرده و جسدش توسط آب به اقیانوس برده شده‌است. کلادنما. کلادنمای زیر روند فرگشت آب‌بازسانان از پستاندارانی خشکی‌زی و چهارپا به جانورانی دریازی و باله‌دار را نشان
و چهارپا به جانورانی دریازی و باله‌دار را نشان می‌دهد. تاریخ‌های نوشته شده در این کلادنما تقریبی هستند. پاک‌نهنگان. پاک‌نهنگان نخستین نهنگ‌های روی زمین بودند که در ائوسن آغازین در نزدیک ۵۰ میلیون سال پیش در منطقه‌ای که امروزه پاکستان نامیده می‌شود، زندگی می‌کردند. سنگواره‌های بسیاری از آنان در کرانه‌های اقیانوس تتیس پیشین یافت شده‌اند. بقایای سنگواره و استخوان‌های پاک‌نهنگان در سازند معروف به کولدانا در شمال‌شرقی پاکستان و بعدها شمال‌غربی هند به وفور پیدا شده‌اند و ویژگی‌های این سازند دانشمندان را به این
شده‌اند و ویژگی‌های این سازند دانشمندان را به این باور رسانده‌است که پاک‌نهنگان در محیطی رودخانه‌ای زندگی می‌کردند. در میلیون‌ها سال پیش، مکان زندگی این جانوران خشک با رودهای فصلی و سیلاب‌های زودگذر بوده‌است. در آن هنگام، این جانوران از آب شیرین تغذیه می‌کردند. رژیم غذایی آن‌ها به گمانی شامل جانورانی می‌شد که برای نوشیدن آب به رودخانه‌ها نزدیک می‌شدند و نیز جانوران آبزی که درون آب زندگی می‌کردند. آن‌ها قدیمی‌ترین نیاکان آب‌بازسانان به‌شمار می‌روند و سازندهای قدیمی‌تر از و زیر کولدونا نشانی از آب‌بازسانان
قدیمی‌تر از و زیر کولدونا نشانی از آب‌بازسانان آغازین در خود ندارند. پاک‌نهنگ‌ها توانایی زیادی برای زندگی در آب نداشتند؛ پاهای عقبی آن‌ها بسیار بزرگ بود، چندین مهره به‌هم‌چسبیده در لگن خاصره داشتند و شنوایی‌شان در آب بسیار ضعیف بود. این‌ها ویژگی‌هایی بودند که کمابیش در راهرونهنگان و رمینگتون‌نهنگان نیز دیده می‌شوند؛ از این رو، به این سه گروه از آب‌بازسانان کهن، «آب‌بازسانان آغازین» می‌گویند. سنگواره آب‌بازسانان آغازین تنها در منطقه هند–پاکستان امروزین یافت شده‌است و همه آن‌ها دارای فرمول دندانی بودند. آنچه
و همه آن‌ها دارای فرمول دندانی بودند. آنچه که پاک‌نهنگان را استثنایی می‌کند پیدا شدن تعدادی از استخوان‌های قوزک پای پاکیستوس – در کنار همین استخوان‌ها از آنِ رودوستوس – در سال ۲۰۰۱ میلادی بود که نشان داد این جانوران همانند خویشاوندان جفت‌سم کنونی نهنگ‌ها دارای قوزک پای دوقرقره‌ای بوده‌اند. پیدا شدن این حلقه ارتباطی اثبات کرد که نهنگ‌های امروزین دارای نیاکان جفت‌سم بوده‌اند. پاکیستوس پوزه دراز و دندان‌های قوی‌ای داشت که نشان از رژیم غذایی به شدت وابسته به گوشت دارد. حفره صماخی آن همانند همه دیگر نهنگ‌ها
گوشت دارد. حفره صماخی آن همانند همه دیگر نهنگ‌ها تصلب استخوانی داشت و کاسه چشم آن به سوی عقب چرخیده بود؛ چیزی که نشان می‌دهد امکان چرخش چشم به اطراف و دیدن آن در هنگام فرورفتن کامل در آب وجود داشته‌است. فرورفتن کامل در آب همچنین به آن‌ها امکان دوری از پرتو فرابنفش خورشید را – در صورتی که همچون اسب‌های آبی کنونی موی چندانی نداشتند – می‌داد. راهرونهنگان. دسته دیگری از نهنگان آغازین که خاستگاهشان همانند پاک‌نهنگان در پاکستان امروزین بود، راهرونهنگان Ambulocetidae بودند. نام علمی این تیره از آب‌بازسانان نخستین
بودند. نام علمی این تیره از آب‌بازسانان نخستین از دو بخش "Ambulo–" به معنای "متحرک" و "جابجاشونده" و "cete" به معنای "نهنگ" آمده‌است؛ نامی که اشاره به نخستین تلاش این جانوران برای سازش بیشتر با زندگی در آب و راه رفتن آسان در آن دارد. این جانوران در ۴۹ میلیون سال پیش در آغاز ائوسن میانی زندگی می‌کردند و دوزیست بودند. آن‌ها همچنین همانندی بسیاری به تمساح‌های امروزین داشتند و در هنگام شکار در کنارهٔ رودخانه‌ها و آبگیرها منتظر جانوران خشکی‌زی می‌ماندند تا در هنگام نوشیدن آب شکارشان کنند. بررسی بر روی دو
در هنگام نوشیدن آب شکارشان کنند. بررسی بر روی دو ایزوتوپ Δ۱۸O و Δ۱۳C موجود در استخوان‌های این جانوران نشان داده‌است که بعضی از آن‌ها در هر دو محیط آب شور اقیانوس و آب شیرین رودخانه‌ها زندگی می‌کردند بعضی نیز هیچ آب شوری مصرف نکرده بودند. از این رو، امروزه باور بر این است که راهرونهنگان حلقه میان ورود آب‌بازسانان از آب شیرین به آب شور بوده‌اند. راهرونهنگان پاهای عقبی دراز و نیرومندی به ویژه در بخش‌های درشت‌نی و نازک‌نی داشتند که در انتها به انگشتانی بلند می‌رسیدند. دمشان نیز بلند بود ولی نشانه‌ای از دم‌باله
دمشان نیز بلند بود ولی نشانه‌ای از دم‌باله در آن‌ها دیده نمی‌شود. این دم کوتاهتر از پاهای عقبیشان بود. لگن خاصره به خوبی شکل گرفته و استخوان خاجی بارزی حضور دارد. این بدان معناست که آن‌ها توانایی حرکت در هر دو محیط خشکی و آب را داشتند؛ اگرچه شواهد نشان می‌دهند که نمی‌توانستند در هیچ‌کدام با سرعت به پیش روند. ماهیچه‌های کمری قدرتمند آن‌ها نشان از آن دارند که راهرونهنگان با حرکت دادن ستون فقرات و پاهای عقبی در سطحی افقی (همچون شنگ‌های دریایی) به جلو پیش می‌رفتند. همچنین، کانال عصبی استخوان خاجی بزرگشان و نیز
همچنین، کانال عصبی استخوان خاجی بزرگشان و نیز مهره‌های دمی آن‌ها حکایت از وجود دمی قوی دارند که هماهنگ با دیگر اعضای شناکننده بدن حرکت می‌کرد. اگرچه ریخت واپسین مهره دمی بیان‌گر آن است که دم تا آن هنگام هنوز به خوبی شکل باله به خود نگرفته بوده و تنها عامل پیش‌برندهٔ جانور به جلو به‌شمار نمی‌رفته‌است. آن‌ها وزنی میان ۱۴۱ تا ۲۳۵ کیلوگرم داشتند و به نظر می‌رسد که پاهای عقبی کشیده امکان تحرک بیشتری به آن‌ها در محیط آب می‌داده‌است و همچون پارو از آن‌ها بهره گرفته می‌شده‌است. همچنین از آن‌ها برای جهت گرفتن و حفظ
می‌شده‌است. همچنین از آن‌ها برای جهت گرفتن و حفظ تعادل در هنگام شنا استفاده می‌شده‌است. این پاها در آب‌بازسانان پسین با رشد دم‌باله ناپدید می‌شوند و کارکرد خود را از دست می‌دهند. رمینگتون‌نهنگان. رمینگتون‌نهنگان کلادی از کهن‌آب‌بازسانان بودند که عمری کوتاه در آغاز ائوسن میانی داشتند. این کلاد دارای پنج سرده بود که مشخصه‌شان جمجمه‌های بلند و باریک و فک‌ها و پاهای عقبی قوی بود. ریخت‌شناسی سنگواره‌های این جانوران نشان می‌دهد که رژیم غذایی آن‌ها از جانداران دریاییِ سریع و چابک تشکیل می‌شد. گوش میانی آن‌ها بزرگ
سریع و چابک تشکیل می‌شد. گوش میانی آن‌ها بزرگ بود و نشانه‌هایی از تطبیق برای شنیدن بهتر در محیط آب داشت. به دلیل داشتن کیسه‌های هوایی در استخوان تریگویدشان، در گذشته گمان بر این بود که آن‌ها نیاکان نهنگ‌های دندان‌دار بودند، اما امروزه به عنوان نسبی از آب‌بازسانان آغازین شناخته می‌شوند. بقایای این نهنگ‌ها در مناطق مرکزی پاکستان و غرب هند یافت شده‌اند. بررسی ویژگی‌های خاک بستری که رمینگتون‌نهنگان در آن پیدا شده‌اند نشان می‌دهد که رمینگتون‌نهنگان آغازین مناطق کرانه‌ای نزدیک به آب شیرین را، همانند آنچه در
کرانه‌ای نزدیک به آب شیرین را، همانند آنچه در راهرونهنگان وجود داشت، اشغال می‌کردند. رمینگتون‌نهنگان پس از این دوره همانندی بیشتری به پیش‌نهنگان داشتند و بقایایشان در سازند دوماندا در مرکز پاکستان و هارودی در شمال‌غربی هند پیدا شده‌اند. در سازند هارودی، انواع گوناگون پیش‌نهنگ‌ها در سازند درازیندا، که از دید چینه‌شناسانه درست بالای سر هارودی قرار دارد، یافت شده‌اند. بدن بلند و پوزه و آرواره کشیده آن‌ها شباهت آنان به تمساح‌ها را حتی بیشتر از راهرونهنگان می‌کرد. همانند پاک‌نهنگان و راهرونهنگان،
می‌کرد. همانند پاک‌نهنگان و راهرونهنگان، رمینگتون‌نهنگ‌ها نیز دارای چهار مهره خاجی جوش خورده بودند. پاهای عقبی، گردال‌های لگن خاصره، و اسکلت محوردار آن‌ها نشان از توانایی‌شان در حرکت در هر دو محیط آب و خشکی دارند. هم بررسی‌های ایزوتوپی و هم چینه‌شناسانه نشان داده‌اند که رمینگتون‌نهنگ‌ها از جانداران اقیانوسی تغذیه می‌کرده‌اند. پیش‌نهنگان. پیش‌نهنگان نسبی بسیار گسترده از نهنگ‌های آغازین بودند که در مناطق گوناگونی از جهان از جمله هند–پاکستان، مصر، جنوب‌شرقی ایالات متحده، اروپا، و آفریقا زندگی می‌کردند. آن‌ها
متحده، اروپا، و آفریقا زندگی می‌کردند. آن‌ها در آغاز ائوسن میانی در هند–پاکستان ظاهر شدند و به سرعت به مناطق دیگر جهان گسترش پیدا کردند. استخوان‌های یافت شده از تعدادی از این نهنگان آغازین نشان‌دهنده آن هستند که آن‌ها با دم‌های قوی خود در کنار پاهای عقبی نیرومند اقدام به شنا می‌کردند. طول این جانوران به صورت تقریبی به ۲ متر می‌رسید. فرمول دندانیشان همانند پاک‌نهنگان بود و در کل فاقد دندانک‌های کمکی بر روی دندان‌های جلویی خود بودند. به نسبت پاک‌نهنگان و دیگر پستانداران معمولی خشکی‌زی، روزنه آرواره‌ای و
دیگر پستانداران معمولی خشکی‌زی، روزنه آرواره‌ای و کانال‌های آرواره در این نهنگ‌ها بسیار بزرگ‌تر شده بود. استخوان‌های این گروه از کهن‌آب‌بازسانان نشان از توانایی تعدادی از آن‌ها – به استثنای ائوستوس و جرجیاستوس – در حرکت بر روی زمین دارند. هیچ پیش‌نهنگ شناخته‌شده‌ای دارای مهره‌های دمی پشتی (خلفی) که نشان از وجود باله داشته باشند، نبوده‌است. ماهیچه‌های بزرگ پاهای عقبی ائوستوس و جرجیاستوس بیانگر آن هستند که آن‌ها توانایی حرکت بر روی زمین را نداشتند و از آن پاها برای موج‌وار حرکت کردن در آب بهره می‌گرفتند. با