payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که گروهی از منحنی‌ها هستند که عملیات جمع عمومی و دوگانه در آنها به عملیات‌های یکسانی نیاز دارد. نگرانی دیگر درباره منحنی‌های بیضوی خطر حملات خطا به خصوص در مواردی که در روی کارت‌های هوشمند اجرا می‌شود، می‌باشد. راه فرار. متخصصان رمزنگاری دربارهٔ این موضوع که NSA یک راه فرار kleptographic در حداقل یکی از تولیدکنندگان شبه تصادفی برپایه منحنی بیضوی قرار داده‌است، ابراز نگرانی کرده‌اند. اطلاعات درز کرده توسط کارمند پیشین NSA، ادوارد اسنودن، ادعا می‌کند NSA یک راه فرار استاندارد Dual EC DRBG قرا داده‌است. یک
راه فرار استاندارد Dual EC DRBG قرا داده‌است. یک تحلیل بر روی راه‌های فرار احتمالی به این نتیجه رسید که یک حمله کننده در مقام الگوریتم رمز پنهان، تنها با داشتن ۳۲ بیت از خروجی PRNG می‌تواند کلیدهای رمزنگاری را بدست آورد. پروژه منحنی امن به منظور فهرست کردن منحنی‌هایی که پیاده‌سازی ایمن آنها آسان است و به شکل کاملاً عمومی قابل بازبینی هستند اجرا شده‌است تا شانس وجود راه فرار را به حداقل برساند. حملات محاسبات کوانتومی. با استفاده از الگوریتم شور و به کمک محاسبه لگاریتم گسسته بر روی یک کامپیوتر کوانتومی فرضی
لگاریتم گسسته بر روی یک کامپیوتر کوانتومی فرضی می‌توان رمزنگاری منحنی بیضوی را شکست. آخرین منابع کوانتومی تخمین زده شده مورد نیاز برای شکستن منحنی به طول ۲۵۶ بیت مدول ۲۳۳۰ کوبیت و ۱۲۶ میلیارد گیت توفولی است. به عنوان مقایسه، استفاده از الگوریتم شور برای شکستن الگوریتم RSA نیازمند ۴۰۹۸ کوبیت و ۵٫۲ تریلیون گیت توفولی است در حالتی که طول کلید ۲۰۴۸ بیت باشد. این بدین معناست که منحنی بیضوی هدف ساده‌تری برای کامپیوترهای کوانتومی است در قیاس با RSA. تمامی این ارقام بسیار بیشتر از توانایی کامپیوترهای کوانتومی است
بسیار بیشتر از توانایی کامپیوترهای کوانتومی است که تا کنون ساخته شده‌است و تخمین زده می‌شود ساخته شدن این چنین کامپیوترهایی دهه‌ها به طول خواهد انجامید. تبادل کلید Supersingular Isogeny Diffie–Hellman نسخه ای فراکوانتومی ایمن از رمزنگاری منحنی بیضوی فراهم می‌کند که از isogenies برای پیاده‌سازی تبادل کلید Diffie–Hellman استفاده می‌کند. این تبادل کلید از بسیاری از همان ریاضیات میدان موجود در منحنی بیضوی استفاده می‌کند و سربار محاسباتی و انتقالی مشابه سیستم‌ها ی کلید عمومی فعلی دارد. در آگوست 2015 NSA اعلام
ی کلید عمومی فعلی دارد. در آگوست 2015 NSA اعلام کرد که برنامه ای برای انتقال به محیط رمزنگاری جدید دارد که در مقابل حملات کوانتومی ایمن است. متأسفانه استفاده از منحنی بیضوی با وجود پیشرفت در تحقیقات روی کامپیوترهای کوانتومی، گسترش یافته‌است که نیازمند بازارزیابی استراتژی‌های رمزنگاری است. حملات منحنی نامعتبر. زمانی که رمزگذاری منحنی بیضوی در ماشین‌های مجازی استفاده می‌شود، حمله کننده ممکن است از یک منحنی نامعتبر برای دریافت کامل کلید خصوصی PDH استفاده کند.
مفعول‌نمایی افتراقی (Differential object marking یا DOM) پدیده‌ای زبان‌شناختی است که در بیش از ۳۰۰ زبان دیده می‌شود. زبان‌های دارای این ویژگی نشانه‌ای برای مفعول دارند، اما این نشانه را با همهٔ مفعول‌ها به کار نمی‌برند. به عبارتی، برخی مفعول‌ها را نشاندار می‌کنند، و برخی را بدون نشانه به کار می‌برند. این پدیده در برخی زبان‌ها با جانداری و در برخی دیگر با معرفگی/مشخص‌بودگی و در برخی با هر دو در ارتباط است. پدیدهٔ مفعول‌نمایی افتراقی را نخستین بار جرج بوسونگ (۱۹۸۵) با بررسی زبان‌های ایرانی معرفی کرد.
بوسونگ (۱۹۸۵) با بررسی زبان‌های ایرانی معرفی کرد. مفعول‌نمایی افتراقی برخی زبان‌ها نشانهٔ مفعول را برای تمام مفعول‌ها به کار می‌برند؛ مثلاً در زبان مجاری پسوند -t نشانهٔ مفعول مستقیم است و به تمام مفعول‌ها اضافه می‌شود. در عین حال، زبان‌هایی نیز هستند، مانند زبان لیسو، که اصلاً نشانه‌ای برای مفعول ندارند. و البته زبان‌هایی نیز وجود دارند، مانند زبان عبری، که بین زبان مجاری و لیسو قرار دارند. در عبری برخی مفعول‌ها نشانه می‌گیرند و برخی دیگر بدون نشانهٔ مفعول واقع می‌شوند. در این زبان، مفعول‌های مستقیم معرفه
واقع می‌شوند. در این زبان، مفعول‌های مستقیم معرفه با نشانهٔ مفعول همراه هستند، اما مفعول‌های نکره بدون نشانه ظاهر می‌شوند. در برخی زبان‌های ایرانی نیز پدیدهٔ مفعول‌نمایی افتراقی قابل مشاهده‌است. جانداری و معرفگی در تعیین دریافت یا عدم دریافت نشانهٔ حالت مفعولی در زبان‌های ایرانی نیز دارای نقش‌اند. در برخی از این زبان‌ها مانند تاتی جنوبی، جنس دستوری نیز در مفعول‌نمایی افتراقی مؤثر است. نقش جانداری و معرفگی. زبان‌شناسان از مدت‌ها قبل به نقش جانداری و معرفگی در مفعول‌نمایی افتراقی اشاره کرده‌اند. کلدول
در مفعول‌نمایی افتراقی اشاره کرده‌اند. کلدول آورده‌است که، اگر زبانی فعل متعدی داشته باشد، در برخی موارد، مفعول (کنش‌پذیر) باید به نحوی متمایز از فاعل (عامل) شود؛ زیرا در غیر این صورت شنونده آن را به عنوان عامل تلقی خواهد کرد. اگر مفعول انسان و معرفه باشد، احتمال این تلقی غلط بیشتر است. اما، در صورتی که فاعل انسان یا جاندار باشد، و مفعول بی‌جان، این برداشت نادرست روی نمی‌دهد و نیازی به نشانه نیست. سیلورستین می‌گوید، اگر مفعولی نشانهٔ حالت گرفت، تمام مفعول‌هایی که در طیف جانداری، معرفگی و شخص بالاتر از آن
که در طیف جانداری، معرفگی و شخص بالاتر از آن هستند نیز حداقل به همان اندازه نشانهٔ حالت می‌گیرند. برخی زبان‌ها فقط براساس طیف جانداری، برخی معرفگی و برخی براساس هر دو طیف به مفعول‌ها نشانهٔ حالت می‌دهند. زبان‌هایی نیز هستند که در آنها مفعول‌نمایی افتراقی براساس هر دو طیف معرفگی و جانداری روی می‌دهد. آیسن از زبان‌های هندی، رومانیایی، اسپانیایی قرن ۲۱ و فارسی به عنوان مواردی از این زبان‌ها نام می‌برد. از میان زبان‌های ایرانی مطالعه شده، تنها در گویش کاخکی مفعول‌نمایی افتراقی منحصراً براساس طیف جانداری صورت
افتراقی منحصراً براساس طیف جانداری صورت می‌گیرد. در این گویش، مفعول‌های انسان و برخی مفعول‌های جاندار (که شامل حیوانات می‌شود اما گیاهان را در برنمی‌گیرد) نشانهٔ مفعول می‌گیرند، ولی مفعول‌های بی‌جان فاقد این نشانه‌اند، حتی اگر معرفه باشند. برخی زبان‌های ایرانی مفعول را براساس طیف معرفگی نشاندار می‌سازند.
داود راجحه (۱۹۴۷ – ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۲) وزیر دفاع سوریه از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ بود. او سابقاً از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ رئیس ستاد ارتش سوریه بود. او که یک مسیحی ارتدوکس بود در دمشق زاده شد. او در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۲ در بمبگذاری ساختمان امنیت ملی در دمشق کشته شد. تحریم توسط آمریکا. آمریکا و اتحادیه اروپا علیه وی تحریم‌هایی را اعمال کرده بودند. درگذشت. در روز ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۲ در جلسه‌ای که در مرکز امنیت ملی سوریه برگزار شد وی به همراه سپهبد آصف شوکت معاون وزیر دفاع، ژنرال جاسم الفریج وزیر سابق دفاع و همچنین حسن ترکمانی مشاور ارشد نظامی بشار
دفاع و همچنین حسن ترکمانی مشاور ارشد نظامی بشار اسد توسط یک بمبگذار انتحاری که گفته می‌شود محافظ شخصی وزیر دفاع بوده‌است ترور شد.
ایران‌رانر که همچنین تحت عنوان "یورو رانر ۲۴ پی‌سی" نیز شناخته می‌شود، یک لوکوموتیو مسافربری دیزل الکتریک تک کابین است که توسط شرکت ساخت و مهندسی لوکوموتیو مپنا و زیمنس ساخته شده‌است. در سال ۲۰۰۶ میلادی شرکت‌های زیمنس، مپنا و راه‌آهن ایران موافقت‌نامه‌ای را برای تأمین ۱۵۰ لوکوموتیو ۴ محور مدل بوبو ۲٫۴ مگاواتی، برای استفاده در قطارهای مسافربری به امضا رساندند. ۳۰ دستگاه لوکوموتیو در آلمان (زیمنس، مونیخ) ساخته شد و قرار بود ۱۲۰ دستگاه باقی‌مانده تحت یک قرارداد انتقال تکنولوژی در ایران ساخته شوند. ارزش این
انتقال تکنولوژی در ایران ساخته شوند. ارزش این قراداد بالغ بر ۴۵۰ میلیون دلار (۲۹۴ میلیون یورو) بود. نخستین دستگاه از این لوکوموتیوها در اوایل سال ۲۰۱۰ میلادی توسط شرکت زیمنس تولید شد.
فهرست آزادراه‌های ایران اشاره به آزادراه‌های احداث شده در ایران دارد. هم‌ اکنون ایران دارای ۳۱۰۵ کیلومتر آزادراه است. طول آزادراه‌ها در حوزه‌های استحفاظی استان‌ها. این فهرست نام استان‌هایی را که در کشور دارای آزادراه هستند می‌باشد. بر این اساس در کشور ایران ۱۸ استان دارای آزادراه می‌باشند که استان اصفهان دارنده بیشترین طول آزادراه (۴۳۷ کیلومتر) و استان مازندران دارنده کمترین مقدار آزادراه (حدود ۲۰ کیلومتر) می‌باشند. همچنین ایران تا پایان سال ۱۴۰۲ دارای ۲٬۹۵۷ کیلومتر آزادراه بوده است که در حوزه استحفاظی ۱۷
کیلومتر آزادراه بوده است که در حوزه استحفاظی ۱۷ استان قرار گرفته‌اند که طولانی‌ترین آنها به ترتیب آزادراه زنجان-تبریز (۲۸۰ کیلومتر)، آزادراه اصفهان-شیراز (۲۱۲ کیلومتر) و کوتاه‌ترین آن آزادراه تهران-پردیس (۲۰ کیلومتر) و آزادراه اصفهان-شاهین شهر (۲۶ کیلومتر) می‌باشند. درحال حاضر از ۳۱ استان ایران، حدود ۱۴ استان فاقد آزادراه هستند و پروژه‌های ساخت آزادراه در این استان‌ها نیز درحال انجام است.
دیواره آتش شخصی یک برنامه کاربردی می‌باشد که ترافیک شبکه را از طریق یک کامپیوتر کنترل می‌کند.براساس سیاست‌های امنیتی مجوزی برای برقراری ارتباط ویا انکار آن داده می‌شود.به‌طور معمول لایه کاریردی دیوار آتش این کار را انجام می‌دهد.یک دیوار آتش شخصی در قیاس با دیوار آتش معمولی متفاوت مبیاشد.در قیاس با یک دیوار آتش معمولی که به‌طور معمول بر روی یک رابط تعیین شده بین دو یا چند شبکه نصب شده‌است,ومانند یک روتر یا پروکسی سرور می‌باشد,دیوار آتش شخصی تنها از کامپیوتری که بر روی آن نصب شده‌است محافظت می‌کند.از این
که بر روی آن نصب شده‌است محافظت می‌کند.از این رو,دیوارآتش‌های شخصی بر روی یک کامپیوترفردی سیاست‌های امنیتی را تعریف می‌کنند درحالی که دیوارآتش معمولی سیاست کترل بین شبکه‌هایی که به هم متصل هستند را دارد. دامنه دیوارآتش شخصی در هر کامپبوتری برای محافظت از ماشین‌هایی که در سراسر شبکه‌های مختلف عبور می‌کنند بسیار مفید است. به عنوان مثال,یک لپ‌تاپ ممکن است در محل کار خود که حداقل حفاظت مورد نیاز را با دیوار آتشی معمولی که از پیش وجود داشته‌است , برای خدماتی که نیاز به پورت باز دارند مانند فایل و به اشتراک
که نیاز به پورت باز دارند مانند فایل و به اشتراک گذاشتن چاپگر نیاز به اینترنت قابل اعتمادی که برای انجام این کار مفید باشد, نیاز داشته باشد.این لپ‌تاپ را می‌توان درمکان‌هایی عمومی که از شبکه‌های بی سیم پشتیبانی می‌کنند مانند هتل,فرودگاه وکافه‌ها که در آن امنیت سخت وبیشتری برای محافظت از فعالیت‌های مخرب لازم است استفاده کرد.هنگامی که یک شبکه برای اولین بار در یک سطح قابل اعتماد برای تصمیم گیری ایجاد می‌شود دیوار آتش شخصی به کاربر به سرعت اجازه می‌دهد که یک سیاست امنیتی که منحصرآ در اختیار کاربر قرار دارد
سیاست امنیتی که منحصرآ در اختیار کاربر قرار دارد رابرای هر شبکه تعیین کند. بسیاری از دیوارهای آتش شخصی قادر به کنترل ترافیک شبکه که در زمان تلاش برای اتصال و زمان برنامه که توسط کاربر ایجاد می‌شوند,هستند و همچنین سیاست‌های امنیتی نیز بر همین اساس انطباق می یابند. دیوار آتش‌های شخصی این امکان را به نرم‌افزارهایی که دارای توانایی تشخیص نفوذ به برنامه یا مشکوک به تلاش برای نفوذ در برنامه هستند را, می‌دهد که اتصال موجود را در همان محل محدود ویا مسدود نماید خصوصیات. ویژگی‌های معمول دیوار آتش خصوصی: محافظت از
ویژگی‌های معمول دیوار آتش خصوصی: محافظت از کاربر در مقابل تلاش‌های ناخواسته اتصال ورودی هشدار به کاربر در تلاش برای برقراری اتصال خروجی اجازه دادن به کاربر که برنامه‌هایی را که می‌توانند ونمی توانند به شبکه‌های محلی یا اینترنت دسترسی داشته باشند کنترل کند. مخفی کردن کامپیوتر از ژورت اسکن برای پاسخ ندادن ناخواسته به ترافیک شبکه نظارت بر برنامه‌های کاربردی با گوش دادن به آن برای اتصال به شبکه‌های دریافتی نظارت وتنظیم همهٔ ورودی وخروجی کاربران اینترنت جلوگیری از ترافیک ناخواسته شبکه که از برنامه‌های محلی نصب
از ترافیک ناخواسته شبکه که از برنامه‌های محلی نصب شده به وجود آمده‌است. فراهم کردن اطلاعاتی در مورد برنامه‌هایی که در تلاش برای برقراری اتصال می‌باشند برای کاربر. فراهم نمودن اطلاعاتی در مورد سرور مقصد که با نرم‌افزار در تلاش برای برقراری ارتباط می‌باشد. منابع. 1.^ https://web.archive.org/web/20120626062254/http://securityresponse.symantec.com/avcenter/security/Content/2004.05.12.html
آصف شوکت از سران سیاسی و نظامی سوریه بود که از سپتامبر ۲۰۱۱ به معاونت وزیر دفاع منصوب شد و همچنین شوهرخواهر بشار اسد رئیس‌جمهور سوریه نیز بود. وی متولد ۱۹۵۰ در طرطوس و کشته شده در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۲ در دمشق پایتخت سوریه در اثر یک بمب‌گذاری انتحاری در ساختمان شورای امنیت ملّی سوریه است. وی یکی از طراحان تسلط سوریه بر لبنان در مقابل آمریکا بود و به همین دلیل نیز دارایی‌های وی در سال ۲۰۰۶ از طرف آمریکا بلوکه شد. زندگی. وی در یک خانوادهٔ متوسط علوی متولد شد. در دانشگاه دمشق تحصیل کرد و در دهه ۱۹۷۰ به ارتش سوریه
دمشق تحصیل کرد و در دهه ۱۹۷۰ به ارتش سوریه پیوست. در دهه ۱۹۸۰ به بشرا اسد خواهر بشار اسد و تنها دختر حافظ اسد که در دانشگاه دمشق مشغول تحصیل در رشتهٔ داروسازی بود، معرفی شد. ازدواج این دو در میانه دهه ۱۹۹۰ با مخالفت شدید خانوادهٔ اسد که این ازدواج را مناسب نمی‌دانستند، (چون آصف شوکت یک افسر ساده ارتش و از خانواده‌ای متوسط بود و همچنین از ازدواج قبلی‌اش ۵ فرزند داشت و از بشرا نیز ده سال بزرگتر بود) مواجه شد؛ به‌ویژه برادر بزرگ بشار اسد یعنی باسل اسد با این ازدواج مخالف بود و حتی برای جلوگیری از ملاقات آصف
ازدواج مخالف بود و حتی برای جلوگیری از ملاقات آصف شوکت با خواهرش، وی را دستگیر کرد، ولی درنهایت باسل در یک تصادف رانندگی کشته شد. یک سال پس از این حادثه، ازدواج صورت گرفت و شوکت توسط حافظ اسد بخشیده شد و به مقام سرلشگری رسید. اختلافات همچنان ادامه داشت و حتی گفته شد که ماهر اسد برادر کوچکتر بشار اسد به وی تیراندازی کرد و در نتیجه، شوکت را برای درمان به بیمارستانی نظامی روانه پاریس کردند. آصف شوکت ریاست سازمان اطلاعات ارتش سوریه را برعهده داشت و به‌طور رسمی از سال ۲۰۰۵ به این پست گمارده شد. وی پس از واقعه
از سال ۲۰۰۵ به این پست گمارده شد. وی پس از واقعه ۱۱ سپتامبر با سرویس‌های اطلاعاتی آمریکا همکاری می‌کرد که با تیره شدن روابط سیاسی دو کشور این همکاری هم به پایان رسید. در ماجرای ترور رفیق حریری نخست‌وزیر سابق لبنان از ماهر اسد و آصف شوکت به عنوان طراحان ترور نام برده می‌شود. وی به دقت، نظم و سنجیدن امور در کارها معروف بود و می‌توانست میان کار سیاسی و کار نظامی و امنیتی، هماهنگی کاملی ایجاد کند. آصف شوکت توانسته بود با برخی از نیروهای نظامی جدا شده از نظام سوریه گفت‌وگو و ارتباط برقرار و آن‌ها را نسبت به
سوریه گفت‌وگو و ارتباط برقرار و آن‌ها را نسبت به بازگشت به ارتش سوریه قانع کند که در نتیجهٔ اقدامات وی بحران شهر زبدانی در سوریه خاتمه پیدا کرد. شایعه کشته شدن. در اواسط ماه مه ۲۰۱۲، گروه‌های شورشی، شایعه مسمومیت شوکت و درگذشت وی را منتشر کردند. چندی بعد شوکت در تلویزیون سوریه ظاهر شد. مرگ. او که در اواخر ماه مه از یک سوء قصد مسمومیت به همراه پنج تن دیگر از سران رژیم جان سالم به در برده بود که با قتل‌عام زنان و کودکان در کشتار حوله پاسخ داده شد، سرانجام در روز ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۲ در جلسه‌ای که در ساختمان شورای
روز ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۲ در جلسه‌ای که در ساختمان شورای امنیت ملّی سوریه برگزار می‌شد، به همراه داود راجحه وزیر دفاع، ژنرال جاسم الفریج وزیر سابق دفاع و همچنین حسن تورکمانی مشاور ارشد نظامی بشار اسد توسط یک بمب‌گذار انتحاری که گفته می‌شود محافظ شخصی وزیر دفاع بوده است، به قتل رسید.
فرانتز زلدته (زاده ۲۹ ژوئن ۱۸۸۲ – درگذشته ۱ آوریل ۱۹۴۷) وزیر کار آلمان نازی از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵ بود. زندگی. زلته در ماگدبورگ به دنیا آمد. پدر وی صاحب یک کارخانه تولید مواد شیمیایی و آب گازدار بود. در مدرسه ویلهلم رابه درس خواند. برای مدتی به عنوان فروشنده کار می‌کرد. سپس به دانشگاه فنی براونشوایگ و دانشگاه گرایفسوالد شیمی خواند. در سال ۱۹۰۸ کار پدر تازه درگذشته‌اش را ادامه داد. وی در جنگ جهانی اول در ارتش آلمان خدمت کرد و بازوی چپش را از دست داد. پس از آن گزارشگر جبهه شد و صلیب آهنین درجه دو و درجه یک را
گزارشگر جبهه شد و صلیب آهنین درجه دو و درجه یک را دریافت کرد. وی در جنگ به درجه هاوپتمان (سروانی) رسید. اشتالهلم. وی در واکنشی به انقلاب ۱۹۱۸–۱۹۱۹ آلمان، سازمان اشتالهلم را در ۲۵ دسامبر ۱۹۱۸ تأسیس کرد. چند سال بعد به حزب خلق ملی آلمان پیوست و هم‌چنین عضو شورای شهر ماگدبورگ شد. در سال‌های بعدی در جمهوری وایمار سازمان اشتالهلم به سرعت به یک سازمان ضددموکراتیک و ضدجمهوری‌خواه تبدیل شد. زلته امیدوار بود که این سازمان بتواند به ارگان رهبری یک جنبش متحد جناح راستی تبدیل شود. در سال ۱۹۲۹ این سازمان توانست با متحد
تبدیل شود. در سال ۱۹۲۹ این سازمان توانست با متحد کردن حزب خلق ملی آلمان، حزب نازی و لیگ پان-ژرمن یک رفراندوم را علیه برنامه‌ای که جمهوری وایمار برای پرداخت غرامت‌های جنگ جهانی اول داشت برگزار کند. هدف اصلی این اتحاد محکوم‌کردن هرمان مولر صدراعظم آلمان و وزیرانش به خیانت به کشور بود؛با این حال رای مردم به حد نصاب نرسید. در سال ۱۹۳۱ زلته توانست جبهه هارتسبورگ را که یک اتحاد دست راستی علیه هاینریش برونینگ صدراعظم آلمان پس از مولر بود تشکیل دهد. کابینه هیتلر. در جریان مذاکرات برای صدراعظمی آلمان میان هیتلر و
در جریان مذاکرات برای صدراعظمی آلمان میان هیتلر و فرانتس فون پاپن در ژانویه ۱۹۳۳ زلته از طرف خود و کل اشتالهلم به هیتلر رای داد. در نهایت پاپن تسلیم خواسته‌های هیتلر شد و هیتلر صدراعظم آلمان شد. در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۳ زلته به عنوان وزیر کار به کابینه هیتلر پیوست. در انتخابات مارس ۱۹۳۳ نمایندگان در رایشتاگ نیز از طرف حزب خلق ملی آلمان در انتخابات شرکت جست اما رای لازمه را کسب نکرد. با این حال به عنوان عضو مهمان به جمع نمایندگان اضافه شد. در ۲۷ آوریل ۱۹۳۳ زلته به حزب نازی پیوست و اشتالهلم را با اس‌آ ادغام کرد. در
نازی پیوست و اشتالهلم را با اس‌آ ادغام کرد. در مارس ۱۹۳۴ زلته رهبری سازمان لیگ آلمانی جبهه جنگندگان را بر عهده گرفت که در واقع سازمانی همانند اشتالهلم بود. این سازمان بسیار سریع منحل شد. در سال ۱۹۳۵ وی از هیتلر درخواست کرد تا وی را از مسئولیت‌های رسمی کنار بگذارد اما هیتلر نپذیرفت. پس از جنگ. زلته در پایان جنگ جهانی دوم در موندورف توسط متفقین دستگیر شد. در دادگاه‌های نورنبرگ وی سعی کرد از نقش خود در به قدرت رسیدن هیتلر تبری جوید. صحبت‌های او پذیرفته نشد و زلته در آوریل ۱۹۴۷ در بیمارستان نظامی ایالات متحده
در آوریل ۱۹۴۷ در بیمارستان نظامی ایالات متحده آمریکا در شهر فورت درگذشت. در دوران رایش سوم، چندین خیابان در شهرهای مختلف آلمان از جمله در شهر ماگدبورگ محل زادگاه وی به نام وی نام‌گذاری شد.
عملیات بارباروسا که با عنوان تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی نیز شناخته می‌شود، اسم رمز یورش ورماخت (نیروهای مسلح آلمان) و برخی متحدانش در نیروهای محور به اتحاد جماهیر شوروی در جریان جنگ جهانی دوم بود که به‌عنوان بزرگ‌ترین و گسترده‌ترین یورش نظامی تاریخ در روز یکشنبه ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ آغاز شد. این عملیات قصد داشت هدف ایدئولوژیک آلمان برای تصرف سرزمین‌های غربی شوروی به‌عنوان فضای حیاتی و جای دادن نژاد آلمانی در آن را به منصه اجرا بگذارد. هدف آلمانی‌ها از طرح جامع برای شرق به‌دست آوردن منابع نفتی قفقاز و همچنین
برای شرق به‌دست آوردن منابع نفتی قفقاز و همچنین اراضی کشاورزی شوروی بود. در دو سال منتهی به جنگ، دولت‌های آلمان و شوروی معاهدات سیاسی و اقتصادی با اهداف راهبردی میان خود به امضا رسانده بودند. در پی حصول فراغت از جبهه غربی پس از پیروزی بر فرانسه در مهٔ ۱۹۴۰، فرماندهی عالی ورماخت ژوئیهٔ همان سال آغاز به طرح‌ریزی یک تهاجم به شوروی کرد که در نهایت در ۱۸ دسامبر ۱۹۴۰ با صدور فرمان شماره ۲۱ پیشوا نهایی شد. در طول عملیات بارباروسا، حدود سه میلیون نیروی مهاجم (بزرگ‌ترین نیروی تهاجمی در تاریخ نظامی) در جبهه‌ای
نیروی تهاجمی در تاریخ نظامی) در جبهه‌ای به‌طول ۲۹۰۰ کیلومتر با قریب به ۶۰۰ هزار خودرو و ۶۲۵ هزار اسب، به شوروی حمله بردند. این تهاجم نقطه اوج جنگ جهانی دوم به‌لحاظ جغرافیایی و نظامی بود. آغاز این عملیات موجب گشوده شدن جبهه شرقی جنگ برای آلمان گردید؛ جبهه‌ای که بیشترین شمار نیروها نسبت به هر جبهه دیگری در تاریخ را به خود دید و تأثیر بسزایی بر سیر جنگ جهانی دوم و تاریخ سده بیستم داشت. در جریان این عملیات نیروهای آلمانی با جلوداری چهار گروه زرهی زیر چتر پشتیبانی هوایی لوفت‌وافه، با غافلگیر کردن ارتش سرخ در
هوایی لوفت‌وافه، با غافلگیر کردن ارتش سرخ در مجموعه‌ای از حملات متوالی، در مدتی کوتاه یعنی کمتر از شش ماه، پیشروی سریعی در سه محور راهبردی شمالی، مرکزی و جنوبی در عمق ۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ کیلومتری تا حومه لنینگراد، مسکو و روستوف-نا-دونو صورت دادند. در محور مرکزی، آلمانی‌ها با دو انبر شمالی و جنوبی گروه ارتش مرکز، تا پایان ماه نخست سه ارتش میدانی شوروی را در غرب مینسک به محاصره درآوردند و منهدم کردند. تا پایان ماه بعد محاصره مشابه دیگری توسط این گروه ارتش این بار در ناحیه شمال اسمولنسک حول سه ارتش دیگر شوروی پدید
ناحیه شمال اسمولنسک حول سه ارتش دیگر شوروی پدید آمد. در همین حال، دو گروه ارتش شمالی و جنوبی ورماخت نیز موفقیت‌های تقریباً همسانی کسب کردند. در این زمان در یک تصمیم سرنوشت‌ساز در اواخر ژوئیه، آلمانی‌ها با به تعویق انداختن تهاجم به سمت مسکو، بر اراضی شمالی و جنوبی متمرکز شدند. در پی این انحراف، پیروزی‌های مهمی در جنوب با محاصره و انهدام تمامی نیروهای جبهه جنوب غربی شوروی در ناحیه شرق کی‌یف و در شمال با تکمیل محاصره لنینگراد حاصل گشت اما تهاجم به مسکو برای یک ماه به تأخیر افتاد تا فرصت کمتری برای ورماخت جهت
ماه به تأخیر افتاد تا فرصت کمتری برای ورماخت جهت پایان دادن موفقیت‌آمیز به عملیات پیش از فرا رسیدن زمستان باقی بماند. در بعد تاکتیکی–عملیاتی، نیروهای آلمانی پیروزی‌های قابل‌توجهی کسب کرده، برخی از مهم‌ترین مراکز اقتصادی و سیاسی شوروی به‌ویژه در اوکراین را تصرف نموده و با وجود متحمل شدن تلفاتی سنگین، با اجرای نبردهای محاصره‌ای به دشمن خود مقدار بیشتری تلفات و خسارات وارد آوردند. نیروهای آلمانی با اجرای تاکتیک جنگ برق‌آسا در اعماق خطوط دفاعی دشمن در مجموع بیش از سه میلیون سرباز ارتش سرخ شوروی را به اسارت
بیش از سه میلیون سرباز ارتش سرخ شوروی را به اسارت گرفتند. با وجود موفقیت‌های اولیه، تهاجم آلمان به مشکلات عدیده‌ای همچون معضلات ترابری و تدارکاتی، کاستی‌های طراحی عملیاتی و زمستان روسیه گرفتار شد. در پایان این عملیات در دسامبر ۱۹۴۱، نیروهای آلمانی با شکست در نبرد مسکو و ضدحمله زمستانی شوروی از حومه پایتخت به عقب رانده شدند. آلمانی‌ها با اطمینان بالایی انتظار فروپاشی سریع ساختار حاکمیت و مقاومت در شوروی همانند لهستان و فرانسه را داشتند اما حکومت شوروی و ارتش سرخ با نجات از تهاجم اولیه، دشمن را وارد یک جنگ
سرخ با نجات از تهاجم اولیه، دشمن را وارد یک جنگ فرسایشی نمودند؛ جنگی که آلمان با محدودیت در منابع مادی و انسانی مهیای آن نبود. نیروهای فرسوده ورماخت با از دست دادن ابتکار عمل، دیگر قادر به رسوخ در عمق سرزمین‌های شوروی نبودند و در نهایت متحمل شکست قطعی شدند. نام‌گذاری. این عملیات نام فریدریش یکم، پادشاه آلمان و امپراتور مقدس روم (رایش نخست) را که به‌سبب ریش سرخ «بارباروسا» لقب گرفته بود، بر خود داشت. فریدریش یکم کسی بود که در سال ۱۱۸۹ میلادی و در جریان جنگ صلیبی سوم در رأس قوای صلیبی برای بازپس‌گیری اورشلیم
سوم در رأس قوای صلیبی برای بازپس‌گیری اورشلیم به جنگ مسلمانان به رهبری صلاح‌الدین ایوبی رفت. آدولف هیتلر، پیشوای «رایش سوم» که جنگ خود با شوروی را نوعی جنگ صلیبی، این بار علیه بلشویسم تلقی می‌کرد، لقب فریدریش یکم یعنی «بارباروسا» را بر عملیات تهاجم به شوروی گذاشت. پیش‌زمینه. روابط آلمان و شوروی. با روی کار آمدن کمونیست‌ها در روسیه، اتحاد جماهیر شوروی سیاست توسعه‌طلبانه‌ای اتخاذ کرد. در نخستین دهه از حاکمیت کمونیست‌ها، این کشور در تلاش بود ایده «انقلاب بلشویکی» خود را به سرتاسر جهان از جمله آلمان صادر کند.
خود را به سرتاسر جهان از جمله آلمان صادر کند. آلمان و شوروی از میانه دهه ۱۹۲۰ برای رشد ظرفیت تجهیزات نظامی خود همکاری‌هایی سرّی صورت دادند تا آلمان بتواند ضمن دور زدن محدودیت‌های پیمان ورسای، فرصتی جهت بازسازی توان نظامی خود بیاید. هر دو طرف منفعت بالایی از این همکاری حاصل کردند و در آینده نزدیک به قدرت‌های برتر در زمینه جنگ‌افزارهای زرهی و هوایی بدل شدند. با وجود این، روابط دو طرف بر اثر واگرایی نظام‌های اجتماعی و سیاسی آن‌ها به‌سرعت به سمت تضاد کشیده شد. با به قدرت رسیدن آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳ تنش در
با به قدرت رسیدن آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳ تنش در روابط دو کشور شتاب گرفت. اختلافات ایدئولوژیک، با جانبداری از دو جبهه مخالف، حتی موجب تقابل عیان نظامی بین آلمان و شوروی در جنگ داخلی اسپانیا در سال ۱۹۳۶ شد. پیمان مولوتوف–ریبنتروپ. با پیش گرفته شدن سیاست مماشات توسط قدرت‌های غربی در قبال آلمان، شوروی در نهایت وادار شد با آلمان وارد معامله شود. شوروی به تلاش بریتانیا و فرانسه برای دفع خطر آلمان از خود و تشویق آن به توسعه به سمت شرق، مظنون شده و حتی نگران بود در نهایت آلمان و بریتانیا با هم‌دستی یکدیگر جنگی
در نهایت آلمان و بریتانیا با هم‌دستی یکدیگر جنگی علیه شوروی کمونیست به پا کنند. در طرف دیگر، تضمین استقلال لهستان توسط بریتانیا، جایگاه آلمان در اروپا را به چالش کشید. همین موضوع محرکی برای آلمان جهت خنثی‌سازی تهدید شوروی با رسیدن به توافق با آن، برای اجتناب از گرفتاری در جنگ دو جبهه‌ای شد. مذاکرات بین طرفین از آوریل ۱۹۳۹ آغاز شد. روز ۲۳ اوت، یواخیم فن ریبنتروپ، وزیر خارجه آلمان، وارد مسکو شد. توافق نهایی طی چند ساعت حاصل گردید و روز بعد به امضا رسید. منعقد‌کنندگان این پیمان که به پیمان مولوتوف–ریبنتروپ
این پیمان که به پیمان مولوتوف–ریبنتروپ معروف شد، علاوه بر لهستان بخش‌های دیگر شرق اروپا از جمله کشورهای حوزه دریای بالتیک، رومانی و فنلاند را بین یکدیگر تقسیم کردند و آلمان مجال پیدا کرد بدون نگرانی از جناح شرقی، به لهستان و سپس فرانسه حمله کند. به هر حال، هر دو طرف کاملاً آگاه بودند که این توافق چیزی بیش از یک پیوند موقت تا زمانی که منافع آن‌ها را تأمین می‌کند، نیست و شکی وجود نداشت که آلمان در اولین فرصت چرخشی ضد طرف مقابل خواهد داشت. انگیزه‌ها و اهداف. اهداف ایدئولوژیک. در کتاب "نبرد من"، آدولف هیتلر،
اهداف ایدئولوژیک. در کتاب "نبرد من"، آدولف هیتلر، پیشوای آلمان، مهم‌ترین وظیفه سیاست خارجی حکومت را امنیت‌بخشی به بقای نژاد آن ملت می‌داند و این امر را از طریق برقراری «نسبتی سالم و طبیعی» بین مقدار جمعیت و رشد آن و متناسب با گستردگی جغرافیایی و منابع آن میسر می‌شمارد. او نسبت جمعیت آلمان به مساحت آن را «حزن‌انگیز» می‌خواند که باعث شده این کشور از اهمیتی برخوردار نباشد. هیتلر در ادامه می‌نویسد اگر مردم آلمان در چنین اراضی محدودی «زندانی» شوند، در آینده با «بدبختی» روبه‌رو خواهند شد. او جنبش ناسیونال
با «بدبختی» روبه‌رو خواهند شد. او جنبش ناسیونال سوسیالیست را با به دست آوردن اراضی جدید، ناجی مردم آلمان از نابودی یا به بردگی درآمدن معرفی می‌نماید. هیتلر در این راه بازیابی اراضی امپراتوری آلمان در سال ۱۹۱۴ و حتی هر دوره دیگری در تاریخ این کشور را کافی نمی‌بیند. او توسعه استعماری در سایر قاره‌ها را مشکل‌گشا نمی‌داند و بر لزوم سلطه بر اراضی بیشتر در خاک اروپا تأکید می‌کند. او در نهایت اذعان می‌دارد که آلمانی‌ها بدین منظور باید به شرق و مشخصاً روسیه و کشورهای وابسته هم‌مرز آن نظر بیفکنند. هیتلر قوام‌دهنده
وابسته هم‌مرز آن نظر بیفکنند. هیتلر قوام‌دهنده حکومت‌های پیشین روسیه را هسته‌ای از «روشنفکران آلمانی» در طبقه حاکمان آن می‌داند که هم‌اینک جای خود را به «یهودیان» داده‌اند؛ یهودیانی که پایدار نگاه داشتن این حکومت برایشان ممکن نیست و امپراتوری عظیم روسیه را به سمت انحلال پیش می‌برند. هیتلر می‌پندارد «یهودیت بین‌المللی» به‌عنوان «مجرمان خون‌آلود و خون‌آشام» و «انگل‌های نمایشگر فریب و خدعه» در لباس «بلشویسم روسی» به دنبال آن است که علاوه بر روسیه بر تمامی جهان از جمله آلمان سلطه استبدادی یابد و موجب از بین