payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مجموعه کمدی "پرورش‌دهندگان" محصول اف‌اکس/اسکای۱ به عنوان بازیگر اصلی حضور دارد. او همچنین یکی از خالقان و تهیه‌کنندگان اجرایی این مجموعه است. در ۱۸ مه ۲۰۲۰، شبکه‌های اف‌اکس و اسکای‌۱ این مجموعه را برای فصل دوم تمدید کردند. زندگی شخصی. فریمن در منطقه بلسایز پارک لندن زندگی می‌کند. او پیش‌تر در پاترز باز، هرتفوردشر، همراه با بازیگر آماندا ابینگتون زندگی می‌کرد. این دو از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۶ با هم بودند و یک پسر و یک دختر دارند. آنها در آثار مشترکی مانند "شرلوک"، "تاب خوردن با فینکل‌ها"، "بدهی"، "رابینسون‌ها" و
"تاب خوردن با فینکل‌ها"، "بدهی"، "رابینسون‌ها" و "همه با هم" ظاهر شدند. در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۶، گزارش شد که از یکدیگر جدا شده‌اند. فریمن پیش‌تر ماهی‌خوار بود اما در سال ۲۰۲۴ دوباره به خوردن گوشت قرمز روی آورد. او یک کاتولیک غیرمذهبی است. فریمن دوست صمیمی بازیگر سایمون پگ است که پدرخوانده پسر او محسوب می‌شود. او از لحاظ سبک شخصی، به فرهنگ زیرزمینی مدهای بریتانیایی گرایش دارد و پل ولر را یکی از قهرمانان و تأثیرگذاران بر استایل خود می‌داند. در سال ۲۰۱۱، فریمن به عنوان داور در یک مسابقه کریکت خیریه برای جمع‌آوری
عنوان داور در یک مسابقه کریکت خیریه برای جمع‌آوری کمک به قربانیان زلزله کرایست‌چرچ شرکت کرد. برادر او، جیمی فریمن، خواننده-ترانه‌سرا و طراح وب‌سایت، در دسامبر ۲۰۲۲ بر اثر سرطان مغز درگذشت. موسیقی. فریمن طرفدار موسیقی سول، موتاون و جاز است. او در سال ۲۰۰۹، اجرای یک قسمت از "نمایش فرهنگ" در بی‌بی‌سی دو را با عنوان «مارتین فریمن به موتاون می‌رود» بر عهده داشت. او همچنین در سال ۲۰۰۶، موسیقی‌های مجموعه «ساخته‌شده برای اندازه‌گیری» را برای یک آلبوم گردآوری‌شده از موتاون انتخاب کرد. در ادامه، با دوست خود ادی پیلر
موتاون انتخاب کرد. در ادامه، با دوست خود ادی پیلر روی یک آلبوم گردآوری‌شده از موسیقی جاز به نام «جاز در گوشه» همکاری کرد. این آلبوم که در ۲۳ مارس ۲۰۱۸ توسط اسید جاز رکوردز منتشر شد، شامل قطعاتی از کاماسی واشینگتن و سنگینی‌های جدید برند بود. فریمن و پیلر در ۳۱ مارس ۲۰۱۸، اجرای "نمایش فانک و سول" از کریگ چارلز را بر عهده گرفتند. در سال ۲۰۱۹، آلبوم دنباله‌دار «سول در گوشه» معرفی شد که شامل قطعاتی از لروی هاتسون و بابی وومک بود. دیدگاه‌های سیاسی. فریمن از حزب کارگر بریتانیا حمایت می‌کند. او در دوران نوجوانی از
بریتانیا حمایت می‌کند. او در دوران نوجوانی از گروه سیاسی منحل‌شده ستیزه‌جویانه طرفداری می‌کرد و به‌عنوان داوطلب در جوانان سوسیالیست حزب کارگر فعالیت داشت. در سال ۲۰۱۵، او در یک برنامه تبلیغاتی سیاسی برای حمایت از حزب کارگر، پیش از انتخابات سراسری بریتانیا ۲۰۱۵، حضور یافت. در اوت ۲۰۱۵، فریمن از کمپین جرمی کوربین در انتخابات رهبری حزب کارگر حمایت کرد.
سیاه‌شور سرده‌ای از گیاهان گلدار از راسته میخک‌سانان خانواده تاج‌خروسیان "Amaranthaceae" (هم‌خانواده اسفناجیان "Chenopodiaceae") است. پراکندگی. دارای دامنه انتشار وسیع جهانی و بیشترین گونه های آن در آمریکای شمالی، جنوب آمریکای جنوبی، غرب اروپا، مصر، شمال غرب و جنوب و شاخ آفریقا، روسیه، استرالیا و شبه جزیره عربستان است. گونه های این جنس در دو گروه هیدروفیت و گزروفیت تفکیک می شوند. در خاورمیانه 20 گونه وجود دارد که هر گروه بیشتر در شوره زارهای ساحلی دیده می شوند و زیستگاه آن مناطق خلیج و عمانی و تا جنوب و گاه
و زیستگاه آن مناطق خلیج و عمانی و تا جنوب و گاه نواحی مرکزی ایران است.
سایگو تاکاموری یا سایگو کوکیچی یکی از تأثیرگذارترین ساموراییها و یکی از سه قهرمان برجسته نوسازی میجی در تاریخ ژاپن است. دوران زندگی او مصادف با اواخر دوره ادو و دوره میجی بود. او یکی از مشاوران عالی امپراتور میجی و یکی از افراد با نفوذ دولت بود. او فرد مصمم و تاریخ سازی بود که جنبش اصلاحات میجی را طراحی کرد و پیش برد. در آن زمان مقابله با استعمار و نفوذ غربی، یکی از بزرگ‌ترین مسائلی بود که ژاپن با آن روبرو بود. سایگو بر آن بود که برای مقابله با غرب ژاپن نیز باید روشی سلطه‌جویانه در پیش بگیرد و پاسخ درست به
باید روشی سلطه‌جویانه در پیش بگیرد و پاسخ درست به کره که از داشتن مناسبات سیاسی با ژاپن خودداری داشت، جنگ است. هنگامی‌که طرح او برای جنگ از طرف دولت پذیرفته نشد او که مظهر فضیلت‌های سپاهیگری شناخته می‌شد، با همفکرانش از دولت بیرون رفت. سایگو به کاگوشیما (جنوب ژاپن) رفت و در آنجا مدرسه‌ای را بنا کرد. ساموراییهایی که در این دوران در حال از دست دادن قدرت و ناراضی از دولت بودند، دور او جمع شدند و او در جایگاه رهبری شورش ساتسوما جهت سرنگونی دولت قرار گرفت. تعداد شورشیان سامورایی به ۲۰٬۰۰۰ نفر بالغ می‌شد. آن‌ها
شورشیان سامورایی به ۲۰٬۰۰۰ نفر بالغ می‌شد. آن‌ها قصد داشتند به پایتخت آمده و دولت را سرنگون کنند. این شورش در سال ۱۸۷۷ چندین ماه بطول انجامید اما نتوانست از مرزهای کیوشو فراتر رود و سرانجام توسط نیروهای دولتی سرکوب شد و به کاگوشیما عقب رانده شد. سایگو قبل از دستگیری خودکشی کرد بدین صورت که از دوستش خواست که او را گردن بزند. چند سال بعد در مجمع عمومی اعلام قانون اساسی سایگو از اتهامات وارده مبری دانسته شد. وضعیت زمانه. در اواخر قرن نوزدهم ژاپن از نظر اقتصادی کشوری کم‌توسعه‌یافته بود که از سال ۱۶۰۰ توسط
کشوری کم‌توسعه‌یافته بود که از سال ۱۶۰۰ توسط خاندان توکوگاوا اداره می‌شد که در سال ۱۶۰۳، لقب شوگون را برای خود انتخاب کرده بودند. در طول این دوره امپراتوری ژاپن در کناری ایستاده بود و تنها یک نقش تشریفاتی محض داشت. شوگون‌های توکوگاوا از اعضای بسیار بانفوذ طبقه فئودال‌ها بودند که از قلمروهای خود مالیات می‌گرفتند. در کشور سیاست ساکوکو به معنای سیاست درهای بسته اعمال می‌شد، و هدف آن محدود و ممنوع کردن ارتباط و تجارت مردمان کشور ژاپن با اتباع خارجی بود. در دوره ادو ورود خارجی‌ها و خروج ژاپنی‌ها می‌توانست
دوره ادو ورود خارجی‌ها و خروج ژاپنی‌ها می‌توانست مجازات مرگ را در پی داشته باشد. شوگون در ادو مستقر بود و تمام تجارت خارجی را کنترل و در انحصار خود درآورده بود. نهادهای اقتصادی و سیاسی، محدود بودند و ژاپن در فقر به سر می‌برد. مخالفان برعکس این را می‌خواستند. آنان به دنبال آن بودند نهادهای فئودالی قدیم را منسوخ کنند و یک دولت مدرن در ژاپن تشکیل دهند. آنان برای آنکه حامیان خود را افزایش دهند، انگیزه خود را قدرت گرفتن امپراتور ژاپن در امور کشور عنوان می‌کردند. اوکوبو توشیمیچی (۱۸۳۰–۱۸۷۸ میلادی)، از
می‌کردند. اوکوبو توشیمیچی (۱۸۳۰–۱۸۷۸ میلادی)، از سیاستمداران مشهور این دوره ادعا می‌کرد «یک کشور نمی‌تواند دو سلطنت داشته باشد، یک خانه نمی‌تواند دو ارباب داشته باشد، دولت باید تنها به یک حاکم واگذار شود.» اما قصد اصلی آنان تنها حفظ امپراتور بر سریر قدرت نبود بلکه آنان به دنبال تغییر کامل نهادهای اقتصادی و سیاسی بودند. اوایل زندگی. سایگو تاکاموری در ۲۳ ژانویه، ۱۸۲۸ به عنوان اولین فرزند در یک خانوادهٔ رده پایین سامورایی در قلمروی ساتسوما در جنوب ژاپن متولد شد. پدر وی پس از آن صاحب سه پسر و سه دختر دیگر شد و
پدر وی پس از آن صاحب سه پسر و سه دختر دیگر شد و خانواده در فقر شدیدی روزگار می‌گذراند. در سال ۱۸۳۹ شانه سمت راست تاکاموری در هنگام دعوا با همسالانش با شمشیر بریده شد و اعصاب دستش آسیب دید. وی پس از آن قادر به‌کارگیری شمشیر نشد و به جای آموزش‌های رزمی به یادگیری رشتهٔ علوم پرداخت. اوکوبو توشیمیچی (سیاستمدار مشهور ژاپن) نیز از همان دوران کودکی با وی در یک مدرسه تحصیل می‌کرد و دوستی این دو شخصیت تاریخی به همین علت ریشه عمیقی داشت. اتحاد ساتسوما و چوشو. قلمروی ساتسوما و قلمروی چوشو هر دو جزو قلمروهای پرقدرت
ساتسوما و قلمروی چوشو هر دو جزو قلمروهای پرقدرت (یوهان) در دوره باکوماتسو بودند. در سال ۱۸۶۳ قلمروی ساتسوما با کمک قلمروی آیزو قلمروی چوشو را از دنیای سیاست در پایتخت بیرون رانده بود (تغییر سیاسی روز هیجدهم ماه هشت) و در سال بعد ۱۸۶۴ با اسلحه گرم (حادثه کینمون) توانسته بود سربازان قلمروی چوشو را که به کیوتو آمده بودند را شکست دهد و از پایتخت براند. بدین ترتیب رابطه مابین دو قلمرو به دشمنی گرایید. در سال‌های دهه ۱۸۶۰، ساتسوما تمایل داشت موقعیت ممتاز خود را در راستای حفظ وضعیت موجود حفظ کند، در حالی که هدف
در راستای حفظ وضعیت موجود حفظ کند، در حالی که هدف چوشو به قیام با هدف سرنگونی حکومت تبدیل شده بود. ساکاموتو ریوما از طریق میانجیگری توانست، رهبران نظامی ساتسوما سایگو تاکاموری و اوکوبو توشیمیچی و از طرف دیگر کیدو تاکایوشی (کاتسورا کوگورو) از قلمروی چوشو را گرد هم بیاورد. اگر چه این دو قلمرو به‌طور سنتی دشمنان شدید یکدیگر بودند، رهبران آن‌ها موافقت کردند که زمان مناسب برای تغییر رسیده است و موافقت کردند که در صورت حمله از طرف دیگران به یکدیگر کمک کنند. همچنین قلمروی چوشو به شدت به سلاح‌های مدرن نیاز داشت،
قلمروی چوشو به شدت به سلاح‌های مدرن نیاز داشت، اما ارتباطات بسیار محدودی با قدرت‌های غربی داشت. از طرف دیگر، قلمروی ساتسوما، یک تجارت اساسی قابل توجه با بریتانیای کبیر از طریق توماس بلیک گلاور، یک اسکاتلندی، وابسته به شرکت جاردین ماتسون برقرار کرده بود. با پیشنهاد ساکاموتو ریوما، سایگو توافق کرد که سلاح مورد نیاز قلمروی چوشو برای مبارزه با شوگون‌سالاری توکوگاوا را تأمین کند. این اتحاد برای حمایت از چوشو جهت مقاومت در برابر عملیات تنبیهی دومین اردوکشی چوشو که در تابستان سال ۱۸۶۶ توسط شوگون‌سالاری انجام شد،
در تابستان سال ۱۸۶۶ توسط شوگون‌سالاری انجام شد، بسیار مؤثر بود، و منجر به شکست کامل شوگون‌سالاری در برابر قلمروی چوشو شد. اختلاف با دولت. در سال ۱۸۷۳ میلادی، کشور کره به درخواست ژاپن مبنی بر ایجاد روابط دوستانه مابین دو کشور جواب رد داد و هیأتی که از جانب ژاپن فرستاده شده بود را نپذیرفت. از این رو در هنگام مأموریت ایواکورا عده‌ای در کابینهٔ دولت میجی به رهبری سایگو طرحی برای حمله به کشور کره به منظور تنبیه آن کشور آماده کردند که پذیرفته شد. در همان زمان ایواکورا تومومی عضو برجستهٔ مشاوران دولت از مأموریت
تومومی عضو برجستهٔ مشاوران دولت از مأموریت آمریکا و اروپا به ژاپن برگشت و با طرح مزبور مخالفت کرد. پس از این مخالفت عده‌ای از جمله سایگو، اِتُو شیمپِی، ایتاگاکی تایسوکه و گُوتُو شُوجیرو استعفاء کردند و هر یک راهی جداگانه برای مبارزه با دولت در پیش گرفتند. سانجو سانه‌تومی (صدرالاعظم ژاپن) چنین دید که از هنگام آغاز نوسازی میجی ژاپنی‌ها کوشیده بودند که با کره روابط دوستانه و هم جواری داشته باشند اما فقط سرزنش و ناسزا بهره‌شان شده بود. این فکر پیش آمد که شمار محدودی واحدهای زمینی و دریایی که در صورت لزوم با
محدودی واحدهای زمینی و دریایی که در صورت لزوم با فوج‌های بیش‌تری تقویت شود، به کره فرستاده شود تا از ژاپنی‌های مقیم در پایگاه واکان در بندر بوسان حمایت کند. سایگو تاکاموری خواست که یک سفیر فوق‌العاده نزد کره‌ای‌ها فرستاده شود اما اگر گوش شنوا نداشتند و به این سفیر اهانت کردند گناهشان بر همه دنیا آشکار خواهد بود و باید به آنجا لشکر راند. وی خود را برای این سفارت پیشنهاد کرد. پیشنهاد سایگو از سوی اکثر برجستگان دولت حمایت شد هر چند شماری از دیوان سالاران در خارج بودند یا در جلسه‌های شورای دربار حضور نداشتند.
بودند یا در جلسه‌های شورای دربار حضور نداشتند. در این احوال سانجو سانه‌تومی تردید و دودلی نشان داد و بهتر دید از تلگرافی از ایواکورا تومومی (سیاستمدار پرنفوذ بو مشاور امپراتور) خواسته شود که بی‌درنگ از مأموریت ایواکورا بازگردد و در بحث شرکت جوید، اما سایگو در نامه ای به تاریخ ۳ اوت از سانجو خواست که در اجرای تصمیم‌های شورای دربار قاطع باشد. وی یقین داشت که همین که سفیر ژاپن به کره برسد او را می‌کشند و در این وضع موجه خواهد بود که ژاپن برای مجازات مرتکبان این قتل به آنجا لشکر بفرستد. سایگو آماده بود که خود
قتل به آنجا لشکر بفرستد. سایگو آماده بود که خود را به کشتن بدهد تا ژاپن بهانه ای برای حمله به کره پیدا کند. سایگو افزوده بود که نشانه‌هایی از نارضایتی در ژاپن مشهود است که می‌تواند به شورش و ناآرامی بینجامد و مناسب است که پیکان خشم انباشته شده مردم به سوی خارج کره برگردد و با این کار توان و اعتبار ژاپن هم به دنیا نشان داده شود. ایواکورا تومومی پس از ۲۱ ماه گذراندن در خارج ژاپن و دیدار از دوازده کشور روز ۱۳ سپتامبر ۱۸۷۴ به توکیو بازگشت و پس از اندکی رهبری جناح ضد جنگ را در شورای سلطنتی به دست گرفت. در ماه
ضد جنگ را در شورای سلطنتی به دست گرفت. در ماه اکتبر اوکوبو توشیمیچی (یکی از پرنفوذترین وزیران کابینه) سخنگوی مخالفان حمله به کره شد و گفت که به موجباتی این کار به مصلحت نیست یکی این که بنیه مالی ژاپن تاب فشار جنگ را ندارد دیگر این که همه منابع ملی باید در کار اصلاحات نهاده شود و دیگر این که جنگ ژاپن و کره فرصت را برای بهره‌برداری قدرت‌های خارجی دیگر فراهم می‌کند و به ضرر ژاپن تمام خواهد شد. سایگو از عزم خود برنگشت اما در برابر فشار مخالفان جنگ کاری از وی برنیامد. ایواکورا تومومی حمایت امپراتور میجی را
برنیامد. ایواکورا تومومی حمایت امپراتور میجی را دریافت. این شورا در ماه اکتبر خود رأی داد و فکر لشکرکشی به کره رها شد تا به سازندگی کشور پرداخته شود تا سه سال بعد که سرانجام ژاپنی‌ها کره را گشودند و با این کشور روابط تجاری برقرار کردند. نارضایتی سامورایی‌ها. در سوگندنامه امپراتور میجی در ماده چهارم در مورد لغو رسوم ناپسند گذشته و در ماده دوم در مورد ایجاد وحدت و از بین رفتن طبقات اجتماعی سخن رفته بود. اقداماتی که در مورد اجرای چنین موادی به مورد اجرا درآمد و بر سامورایی‌ها تأثیر داشت عبارت بودند از: سایگو
و بر سامورایی‌ها تأثیر داشت عبارت بودند از: سایگو تاکاموری عقیده داشت که حمله به کره حیثت ملی ژاپن را بالا می‌برد و غنیمتی هم نصیب جامعهٔ سامورایی که به ناامیدی گرفتار آمده بودند خواهند کرد اما کره بندرها خود را بر روی کشتی‌های ژاپنی گشود که یک پیروزی دیپلماتیک برای ژاپن بود و با این پیروزی نیاز به جنگ از بین رفته و همین موضوع باعث نارضایتی جناحی شد که شکست مذاکرات با کره را به عنوان بهانه‌ای برای حمله قرار داده بود. شورش ساتسوما. سایگو به کاگوشیما رفت و در آنجا مدرسه‌ای را بنا کرد. ساموراییهایی که در این
آنجا مدرسه‌ای را بنا کرد. ساموراییهایی که در این دوران در حال از دست دادن قدرت و ناراضی از دولت بودند، دور او جمع شدند و او در جایگاه رهبری شورش ساتسوما جهت سرنگونی دولت قرار گرفت. وی قصد خود را برای راهپیمایی تا توکیو به جهت گفتگو با امپراتور میجی و رهایی از سیاستمداران فاسد اعلام کرد. مسیر رفتن به توکیو از طریق کوماموتو، محل قلعه تاریخی کوماموتو و شهر اصلی استقرار نیروی‌های امپراتوری ژاپن در کیوشو (جنوب ژاپن) بود. رهبران دولت میجی می‌دانستند که از دست دادن کوماموتو به این معنی است که تمام کیوشو به دست
کوماموتو به این معنی است که تمام کیوشو به دست نیروهای ساتسوما افتاده است و این موضوع باعث شورش در بخش‌های دیگر ژاپن خواهد شد. نیروهای اهل ساتسوما در ۱۴ فوریه به کوماموتو رسیدند و فرمانده قلعه کوماموتو، ژنرال تانی تاته‌کی به فرماندهان ساتسوما پیغام فرستاد که هر گونه تلاشی از سوی سربازان ساتسوما برای عبور از کوماموتو با زور متوقف خواهد شد. در ۱۹ فوریه، اولین گلوله‌ها شلیک شد زیرا مدافعان قلعه کوماموتو به سمت نیروهای ساتسوما که قصد ورود به قلعه را داشتند، آتش گشودند. قلعه کوماموتو، در سال ۴۱۷ میلادی ساخته شده
قلعه کوماموتو، در سال ۴۱۷ میلادی ساخته شده بود، و یکی از مستحکم‌ترین قلعه‌ها در ژاپن بود، سایگو اعتمادبه‌نفس کافی داشت چون نیروهایش آزموده‌تر از دهقانان تازه سرباز شدهٔ تانی تاته‌کی بودند. در ۲۲ فوریه، ارتش اصلی ساتسوما به محل وارد شد با وجود موفقیت‌های اولیه، ارتش ساتسوما نتوانست قلعه را بگیرد و متوجه شد که ارتش سربازان مزدور دهقان همان‌طور که قبلاً تصور می‌کرد، بی‌اثر نیستند. پس از دو روز حمله بی‌هدف، نیروهای ساتسوما در اطراف قلعه گودال کندند و سعی کردند مدافعان قلعه را توسط محاصره نظامی گرسنگی بدهند.
مدافعان قلعه را توسط محاصره نظامی گرسنگی بدهند. اوضاع به ویژه برای مدافعان ناامیدکننده بود؛ زیرا مواد غذایی و مهمات تقریباً مدت کوتاهی قبل از حمله به ته رسیده بود. در طول محاصره قلعه کوماموتو، بسیاری از سامورایی‌های کوماموتو به نیروهای سایگو تاکاموری پیوستند، و تعداد رزمندگان در زیر پرچم سایگو به حدود ۲۰٬۰۰۰ مرد رسید. با این حال، سایگو مجبور شد که نیروهای خود را برای تدارک یک خط دفاعی طولانی از تاباروزاکا تا خلیج دریای آری‌آکه تقسیم و جدا کند. در نبرد تاباروزاکا، حدود ۱۵٬۰۰۰ سامورایی خود را با ارتش
تاباروزاکا، حدود ۱۵٬۰۰۰ سامورایی خود را با ارتش امپراتوری با بیش از ۹۰٬۰۰۰ نفر مواجه دیدند و مجبور به عقب‌نشینی با تلفات قابل توجهی شدند. علاوه بر این، سایگو قادر به جلوگیری از به خشکی رسیدن سربازان امپراتوری نبود. در شب ۸ آوریل، سربازانی از قلعه کوماموتو، دست به یک حمله زدند و توانستند حلقه محاصره ساتسوما را باز کنند و بدین ترتیب قادر شدند مواد و لوازم مورد نیاز را به قلعه برسانند. ارتش اصلی امپراتوری نیروهای ساتسوما را به شدت تحت فشار قرار داد تا از این ناحیه خارج شوند. در روز ۲۰ مارس، شورشیان مجبور به
ناحیه خارج شوند. در روز ۲۰ مارس، شورشیان مجبور به عقب‌نشینی شدند. پس از شکست سپاهیان سامورایی‌ها، بقایای باقیمانده از سپاه سامورایی‌هایی که هنوز وفادار به سایگو تاکاموری باقی مانده بودند، به سوی ساتسوما بازگشتند و تپه شیرویاما را که مشرف به کاگوشیما بود را در ۱ سپتامبر ۱۸۷۷ تصرف کردند. نبرد شیرویاما آخرین نبرد از شورش ساتسوما بود. نیروهای ارتش امپراتوری به زودی شروع به ورود به منطقه کردند، و شورشیان را تحت محاصره قرار دادند. پس از تلفات جنگی و فرار سامورایی‌ها، از بیش از ۲۰٬۰۰۰ نفر تنها حدود ۵۰۰ سامورایی
از بیش از ۲۰٬۰۰۰ نفر تنها حدود ۵۰۰ سامورایی در جبهه سایگو تاکاموری باقی مانده بود و این کاهش نیرو تنها در طی شش هفته از شکست محاصره قلعه کوماموتو رخ داده بود. در این نبرد سامورایی‌ها تحت فرماندهی سایگو تاکاموری درحالی‌که که تعدادشان بسیار کمتر بود، در آخرین موضع خود در برابر ارتش امپراتوری ژاپن جنگیدند. این نبرد منجر به نابودی ارتش سایگو و همچنین مرگ وی در اثر خودکشی شد. سایگون از ران و معده زخمی شده بود و با کمک یکی از هم‌رزمانش سعی کرد به پایین تپه برود تا بتواند مکان دیگری برای پایان دادن به زندگی اش
تا بتواند مکان دیگری برای پایان دادن به زندگی اش پیدا کند. هم‌رزم به عنوان کایشاکونین، سر سایگو تاکاموری را قطع کرد و سپس سر را مخفی کرد تا دشمن نتواند آن را پیدا کند. عواقب شورش ساتسوما. از نظر مالی، هزینه سرکوب شورشیان ساتسوما برای دولت میجی بسیار سنگین بود و ژاپن مجبور شد که از استاندارد طلا استفاده کند و همین‌طور دولت مجبور به چاپ اسکناس شد. شکست شورش همچنین به‌طور مؤثری به اهمیت طبقهٔ اجتماعی سامورایی پایان داد، و امپراتوری ژاپن خدمت وظیفه عمومی را مقرر کرد زیرا ثابت شد که بدون توجه به طبقه اجتماعی
کرد زیرا ثابت شد که بدون توجه به طبقه اجتماعی ارتش جدید می‌تواند پیروز شود. در تاریخ ۲۲ فوریه ۱۸۸۹ امپراتور میجی، سایگو تاکاموری را مورد عفو و بخشش قرار داد. دقیقاً زمانی که تاکاموری دیگر زنده نبود و چند ماه قبل با انجام هاراگیری (خودکشی به روش سامورایی‌ها) به زندگی خود پایان داده بود آثار. امروزه در پارک اوئنو مجسمه‌ای از سایگو بر پاست است و مردم با احترام از او یاد کرده و از برابر مجسمهٔ او می‌گذرند. هر چند از نظر سیاسی امروزه به نظر می‌رسد که نظر دیگر تجددخواهان ژاپن که به ستیزه‌جویی سایگو میدان ندادند
ژاپن که به ستیزه‌جویی سایگو میدان ندادند درست بوده است. فیلم "آخرین سامورایی" در سال ۲۰۰۳ میلادی، با شرکت تام کروز و کن واتانابه (در نقش سایگو) براساس شورش ساتسوما ساخته شده است.
پوشش سنتی گیلان و مازندران ، و دارای شباهت ساختاری با لباس دیگر مناطق روستایی ایران است. از لایه‌های مختلف، اغلب از قطعات مشابه روی هم قرار گیرنده، نظیر دامن زمان یا شلوار مردان در زمستان تشکیل می‌شود. بیشترین حفاظت از سر و تنه -خضوضاً پشت- مطلوب است. کودکان لباس خاصی ندارند اما لباسی خیلی شبیه بزرگسالان می‌پوشند گرچه تنوع زیادی دارد. لباس سنتی منطقه خزر علاوه بر مشخصات مشترک، اصالت بی تردیدی دارد که بازتاب دهنده شیوه خاص زندگی در این منطقه پیرامونی ایران است. در اکثر جوامع درون فلات ایران رفتار فرهنگی با
در اکثر جوامع درون فلات ایران رفتار فرهنگی با یک شیوه زندگی محصور شناخته می‌شود؛ خانه را دیوارها می پوشاند تا از نگاه سرزده بیرونیها حفاظتشان کند؛ زنان در اندرونی در انزوا زندگی می‌کنند و در حضور بیگانه یا نامحرم یا موقع بیرون رفتن چادر و روسری به سر می‌کنند. از طرف دیگر، در ساحل خزر شیوه زندگی غالب بازتر است. خانه‌ها پشت دیوارها مخفی نیستند، دسته بندی جنسیتی نسبتاً کمتری در فضای خانگی موجود است و چادر فقط هنگام سفر به شهرهای بزرگ و مراسم مذهبی پوشیده می‌شود. فقدان حجاب که حتی در بین گالش و تالش کوهستانی
فقدان حجاب که حتی در بین گالش و تالش کوهستانی نمود بیشتری دارد تا بین گیلانیان و مازندرانیان جلگه، در همهٔ دوره‌ها مسافرین را شوکه کرده‌است. مثلاً جوناس هنوی، ذکر کرده که زنان دهقان «در بیرون اغلب بدون حجاب دیده می‌شدند،» و کیت ابوت بیان می‌کند «دهقانان مؤنث در این بهش کشور رویشان را نمی‌گیرند.» مورخین معاصر منطقه و قومشناسان این گزارشها را تأیید می‌کنند. برخی اجزا و شیوه‌های تولید لباس در این منطقه به حد کافی ممتاز شده‌اند: جوراب گوراوه کلفت، شال، چموش، و چادرشب
ارکا (با نام کامل ارکا: نهنگ قاتل) (به انگلیسی: Orca: The Killer Whale) یک فیلم دلهره‌آور آمریکایی به کارگردانی مایکل اندرسون با بازی ریچارد هریس، شارلوت رمپلینگ و ویل سمسون که در سال ۱۹۷۷ منتشر شد. این فیلم دربارهٔ یک نهنگ نر ارکا است که به خاطر کشتن جفت باردار نهنگ و جنین متولد نشده‌اش از ناخدای قایق انتقام می‌گیرد. در صدا و سیمای ایران این فیلم با عنوان «نهنگ خشمگین» پخش شده‌ است. پس از اکران، فیلم یک موفقیت جزئی باکس آفیس بود، اما به دلیل شباهت‌هایش به فیلم آرواره‌ها، که دو سال قبل اکران شد، عمدتاً مورد
آرواره‌ها، که دو سال قبل اکران شد، عمدتاً مورد استقبال نامطلوب منتقدان و تماشاگران قرار گرفت. در سال ۲۰۱۷، این فیلم با یک مصاحبه ۴ دقیقه‌ای جدید با مارتا دی لورنتیس منتشر شد. داستان. در این فیلم، اقدام یک ماهی‌گیر در کشتن یک نهنگ قاتل ماده در حالی که بچه‌ای در شکم داشت، باعث برانگیخته شدن حس انتقام در زوج نر آن جانور می‌شود. نهنگ قاتل نر به دنبال شکارچی می‌رود و در این تعقیب از هوش بالای خود برای رسیدن به مقصودش و کشتن شکارچی گناهکار کمک می‌گیرد. بازخوردها. این فیلم در آخر هفته افتتاحیه خود ۳٫۵ میلیون دلار
کنفرانس نیروی دریایی واشینگتن کنفرانسی بود که پس از پایان جنگ جهانی اول (۱۲ نوامبر ۱۹۲۱ تا ۶ فوریه ۱۹۲۲) و به دعوت ایالات متحده آمریکا با شرکت ۷ کشور غربی و ۲ کشور آسیایی تشکیل شد. در این کنفرانس ایالات متحده آمریکا، ژاپن، جمهوری خلق چین، فرانسه، بریتانیا، ایتالیا، بلژیک، هلند، و پرتغال شرکت داشتند. هدف اصلی این کنفرانس مقابله با قدرت رو به افزایش ژاپن بود که منافع آمریکا در اقیانوس آرام را تهدید می‌کرد. در این کنفرانس در مورد تمامی کشورهای شرکت کننده تصمیماتی گرفته شد. تصمیماتی این کنفرانس عبارت بودند از:
گرفته شد. تصمیماتی این کنفرانس عبارت بودند از: در ژاپن از نتایج کنفرانس احساس رضایت نمی‌شد و بخصوص نظامیان از این نتایج خشمگین شدند. این خشم با تصویب قانونی در آمریکا در سال ۱۹۰۴ که مهاجرت ژاپنیان را به آمریکا محدود می‌کرد، بیشتر شد. نارضایتی از فشارهای سیاسی و اقتصادی غرب که نتایج ضعف و زبونی رهبری ملی قلمداد می‌شد، عاملی شد که نظامیان در ژاپن قدرت را در دست گیرند.
در فهرست زیر نبرد بخشی از یک جنگ است و یک جنگ ممکن است از تعداد زیادی نبرد تشکیل بشود. دوران نوین. جنگ دوم چین و ژاپن. قبل از ۱۹۴۲ و ورود به جنگ اقیانوس آرام: پس از شروع جنگ اقیانوس آرام (پس از حمله به پرل هاربر): حمله ژاپن به هندوچین فرانسه جنگ فرانسه-تایلند جنگ‌های مرزی شوروی و ژاپن حملات متفقین. جبهه جنوب شرقی آسیای جنگ جهانی دوم: ۱۹۴۱-۱۲-۰۸ – ۱۹۴۵-۰۸-۱۵ لشکرکشی گینه نو نبرد ماداگاسکار لشکرکشی جزایر آلیوتی لشکرکشی گوادال‌کانال لشکرکشی جزایر سلیمان لشکرکشی جزایر گیلبرت و مارشال بمباران جنوب شرقی آسیا
جزایر گیلبرت و مارشال بمباران جنوب شرقی آسیا (۴۵–۱۹۴۴) لشکرکشی جزایر پالائو و ماریانا لشکرکشی فیلیپین (۴۵–۱۹۴۲) لشکرکشی جزایر کازان و ریوکیو لشکرکشی بورنئو (۱۹۴۵) لشکرکشی ژاپن تهاجم نظامی شوروی به منچوری
تسمه یک حلقه از ماده‌ای انعطاف‌پذیر است که برای ایجاد پیوند مکانیکی و انتقال انرژی بین دو یا چند شفت استفاده می‌شود. تسمه‌ها به دور پولی‌ها پیچیده حلقه می‌زنند. در یک سامانهٔ دارای دو پولی ممکن است هر دو پولی در یک جهت به گردش درآیند یا تسمه به صورت ضربدری باشد تا جهتشان مخالف گردد. به عنوان یک عامل حرکت، تسمه نقاله یکی از کاربردهای تسمه است که در آن از تسمه برای حمل بار بین دو نقطه استفاده می‌شود. تسمه‌ها را معمولاً با یکاهای میلی‌متر یا اینچ اندازه‌گیری می‌کنند که در تسمه‌های میلی‌متری قطر خارجی و در
می‌کنند که در تسمه‌های میلی‌متری قطر خارجی و در تسمه‌های اینچی قطر داخلی ملاک اندازه‌گیری است. انواع تسمه وی (V) شکل. معروفترین و پرکاربردترین نوع تسمه در صنعت، تسمه‌های وی شکل هستند. سه نوع تسمه وی شکل معروف وجود دارد: تسمه وی شکل کلاسیک (بر اساس ابعاد خود از A تا E دسته‌بندی می‌شوند)، سری تسمه‌های وی شکل نازک (بر اساس ابعاد خود به سه مدل ۳V, 5V, 8V دسته‌بندی می‌شوند) و تسمه‌های کاربری سبک کسری از نیرو برای کارهای سبک که بر اساس ابعاد به چهار سری ۲L, 3L, 4L ,5L تقسیم می‌شوند. تسمه‌های دنده‌دار همتای این
4L ,5L تقسیم می‌شوند. تسمه‌های دنده‌دار همتای این تسمه‌ها با حرف X نمایش داده می‌شوند. برای مثال تسمه وی شکل دنده‌ای کلاسیک به صورت ۳VX. 5VX نمایش داده می‌شوند.
سیاه‌شور پرپشت گونه‌ای سیاه‌شور از راسته میخک‌سانان "Caryophyllales" خانواده تاج‌خروسیان "Amaranthaceae" (هم‌خانواده اسفناجیان "Chenopodiaceae") است. سیاه‌شور پرپشت (L. Forrssk) از گونه‌های گیاهی در جزایر و سواحل رودخانه منطقه حفاظت‌شده مند در جنوب ایران است که در گویش محلی تَهمه یا تهما گفته می‌شود که خاصیت دارویی ضدخارش بدن و رفع دردهای استخوانی دارد. این گیاه به صورت بوته‌ای-درختچه‌ای چندساله می‌باشد. پراکندگی. دارای دامنه انتشار وسیع جهانی و بیشتر در آمریکای شمالی، جنوب آمریکای جنوبی، غرب اروپا، مصر،
شمالی، جنوب آمریکای جنوبی، غرب اروپا، مصر، شمال غرب و جنوب و شاخ آفریقا، استرالیا و جنوب ایران است.
سید اسحاق گیلانی (زاده ۱۹۵۴ در کابل) سیاست‌مدار، نماینده ولایت پکتیکا در ولسی جرگه (شورای ملی افغانستان) و رهبر نهضت همبستگی ملی افغانستان است. وی از رهبران جهادی افغانستان است. زندگی شخصی و خانواده. همسر او، فتانه گیلانی، رئیس مؤسسه اجتماعی زنان افغانستان است. برادر او پیر سیداحمد گیلانی یکی از رهبران «هفت‌گانه پیشاور» بود، که بر ضد حکومت کمونیستی افغانستان و نیروهای ارتش سرخ اتحاد جماهیر شوروی می‌جنگید.
اثربخشی کلی تجهیزات ( OEE یا Overall equipment effectiveness ) سلسله مراتبی از معیارهای توسعه یافته‌است که به وسیله Seiichi Nakajima در سال ۱۹۶۰ معرفی شد (براساس تفکر Harrington Emerson منوط بر بهره‌وری نیروی کار) و به وسیله آن ارزیابی روی واحدهای تولیدی و نحوه کار آنان صورت می‌گیرد، نتایج OEE به صورت گزارش‌هایی است که در آن اجازه مقایسه و مشاهده تولیدات در واحدهای تولیدی در صنایع مختلف را می‌دهد، و بهتر است تا برای افزایش عمکرد سیستم و پیشرفت کار در واحدهای تولیدی و کارخانجات استفاده شود به‌طور مثال OEE
تولیدی و کارخانجات استفاده شود به‌طور مثال OEE می‌تواند زمان گردش کار را کاهش دهد و همچنین استفاده از منابع را بهینه تر کند و مثال دیگر می‌تواند این باشد که واحد تولیدی دارای تقاضای کاری زیاد است و تولید آن کم است در این موارد OEE بهترین عملکرد را دارا می‌باشد. در اکثر واحدهای تولیدی براساس فرمول زیر محاسبه می‌شود: OEE = نسبت کیفیت * نسبت عملکرد * نسبت دسترسی نسبت کیفیت = تعداد تولید قطعات سالم تقسیم بر کل قطعات تولید شده اعم از سالم و ناسالم نسبت عملکرد = سرعت تولید قطعات تولید شده توسط دستگاه تقسیم بر