payamvha/North_RAG huggingface dataset:
توضیح و شواهد هریک نقل کرده و به ترتیب حروف تهجی درآورده‌است. از جهانگیری و رشیدی و سراج استفاده نکرده. تاریخ ختم تألیف ۱۳۰۶ ق است. به سال ۱۳۰۷ ق در شهر لکهنو در ۳۰۱۱ صفحهٔ بزرگ چاپ‌سنگی خورده‌است. دو فرهنگ لغت دیگر بنام آصف اللغات و نقش بدیع در هند و نیز فرهنگ نوبهار و کاتوزیان در ایران چاپ شده‌است و علاوه بر فرهنگهای یاد شده چهار فرهنگ فارسی بترکی بنام اقنوم عجم و شامل اللغات و قائمه لطف اللّه و لغت نعمت اللّه تألیف قرن نهم و دهم در دست می‌باشد.
سوسک بال‌آتشین ، از حشرات رایج از خانوادهٔ پایراکوردی است. سوسک‌های بال‌آتشین به دلیل رنگ سیاه و قرمزشان، به راحتی قابل تشخیص‌ هستند. پخش شده در منطقه پلی آرکتیک (دربرگیرنده نواحی اروپا، شمال آسیا و شمال آفریقا) که گستردگی آن از ساحل اقیانوس اطلس در شمال اروپا تا شمال غربی چین است و همچنین در ایالات متحده آمریکا و آمریکای مرکزی و هند نیز دیده شده‌اند.
به هر گونه اسید دی‌اکسی‌ریبونوکلئیکی که سرچشمهٔ آن از بیرون از جاندار باشد، دی‌ان‌ای برون‌زاد می‌گویند. درون شدن دی‌ان‌ای برون‌زاد به درون یاخته را ترا آلودگی می‌گویند.
کاظم خان قوشچی (زاده ۱۲۴۶ قوشچی - درگذشته ۱۳۰۲ کاظم‌داشی) از رجال سیاسی و نظامی اواخر دوران قاجار و اوایل پهلوی بود. زندگی‌نامه. در ابتدای قرن بیستم بر اثر ناتوانی دولت قاجار و ورود ارتش روسیه به آذربایجان و اشغال این خطه، کاظم خان با یاری عده‌ای از جوانان روستاهای محال انزل (قوشچی، قالقاچی، بویداش، گورچین قالا و باری و..) گروه مبارزین را تشکیل داده و توانست در مقابل اشغالگری روسیه از خود ایستادگی نشان دهد و چند پارچه آبادی‌های پیرامون کاظم داشی را پاسداری کند. اولین درگیری کاظم خان و یارانش با ارتش روسیه
کند. اولین درگیری کاظم خان و یارانش با ارتش روسیه به سال ۱۹۰۹ میلادی بود که طی آن مبارزین تسلیم نشده و قصبه قوشچی به توپ بسته شد و کاظم خان و افرادش به قلعه قیرخلار که بعدها به اسم این سردار تغییر نام یافت پناه بردند و در طی سال‌ها مبارزه بارها ضربات جدی به ارتش اشغالگر وارد کردند. پس از عقب‌نشینی ارتش روسیه در سال ۱۹۱۷ میلادی به علت بروز انقلاب در این کشور و پسروی اردوی عثمانی نوبت به تاخت و تاز جیلوها به رهبری مارشیمون و کردها به رهبری اسماعیل سیمکو رسید اما با این اوضاع او دژ مستحکم خود را تا پایان
اما با این اوضاع او دژ مستحکم خود را تا پایان ماجرا از دست نداد و به مدت شش سال در مقابل اشرار و اشغالگران از ایستادگی کرد و توانست از جان و مال مردم ستمدیده پاسداری کند. به‌طوری‌که مایحتاج و مواد غذایی آنان را تأمین و با ساختن قایق‌های بیست و سی نفره آن‌ها را از غرب دریاچه اورمیه به کرانه خاوری آن (تبریز) انتقال دهد. گروه مبارزین به رهبری کاظم خان و فرماندهانی چون داداش بیگ، علی اکبر وکیل باشی، اژدرخان، جانعلی بیگ، امیر ارشد خان قراجه داغی و سیصد اسب سوار که تحت تعلیم محمد افندی به سر می‌بردند با وجود
که تحت تعلیم محمد افندی به سر می‌بردند با وجود ایستادگی‌های خود و اقدامات لازم آسیب‌های جدی به دشمن وارد کردند.
قضیۀ نیون قضیه‌ای در ریاضی است که به اسمِ کاشف‌اش ایوان نیون، نام‌گذاری شده است. این قضیه می‌گوید در بازۀ formula_1 تنها سه زاویه می‌توان پیدا کرد که این ویژگی را داشته باشند: در این زاویه‌ها، هم اندازۀ "θ" و هم اندازۀ Sin "θ" در آنِ واحد عددهایی گویا باشند. این سه زاویه عبارت‌اند از: اگر بخواهیم به جایِ زاویه، از رادیان استفاده کنیم، قضیۀ نیون می‌گوید که در بازۀ formula_3 تنها زمانی formula_4 و formula_5 هر دو گویا هستند که مقدارِ formula_5 تنها یکی از سه مقدارِ ۰، ۱/۲ یا ۱ باشد. این قضیه به عنوانِ نتیجۀ
مقدارِ ۰، ۱/۲ یا ۱ باشد. این قضیه به عنوانِ نتیجۀ ۳.۱۲ در کتابی که نیون دربارۀ عددهایِ گنگ نوشته، مطرح شده است.
روسپی فیلمی ایرانی به کارگردانی و نویسندگی عباس شباویز و تهیه‌کنندگی مهدی میثاقیه محصول سال ۱۳۴۸ است. رضا بیک ایمانوردی و آذر شیوا در آن نقش‌آفرینی کرده‌اند. خلاصه فیلم. کاباره‌داری بزرگ دختری کولی را کشف می‌کند که در عین زیبایی، صدایی خوش هم دارد. کاباره‌دار (شاهین) او را از گمنامی به اوج شهرت می‌رساند و در عین حال عاشقش می‌شود. دختر کولی شیفتهٔ یکی از نوازندگان ارکستر خود به نام‌ افشین است و بدین ترتیب کاباره‌دار ثروتمند و هنرمند فقیر رقیب عشقی هم می‌شوند. پس از حوادثی سرانجام کاباره‌دار ثروتمند خودش
پس از حوادثی سرانجام کاباره‌دار ثروتمند خودش ترتیب ازدواج محبوبش را با مرد مورد علاقه‌اش می‌دهد. جوایز. دوره دوم جشنواره سپاس دو جایزه برنده شد.
سامانه روشنایی وسایل نقلیه موتوری که شامل چراغ جلو، فلاشرهایی که در بخش جلو، عقب و کنار خودرو و در برخی موارد روی سقف خودرو قرار دارد می‌باشد. هدف از این سامانه روشن کردن مسیر برای راننده، مشخص بودن خود خودرو و ارائه اطلاعاتی دربارهٔ اندازه، موقعیت قرارگیری خودرو و سرعت حرکت خودرو می‌باشد. رنگ نور چراغ‌های خودرو نیز استاندارد شده هستند این استانداردها برای نخستین بار در سال ۱۹۴۹ تحت عنوان «کنوانسیون وین» مشخص گردید. سپس در سال ۱۹۶۸ این استانداردها تحت عنوان کنوانسیون ملل متحد به شکل کنونی تغییر یافت.
عنوان کنوانسیون ملل متحد به شکل کنونی تغییر یافت. به‌عنوان نمونه چراغ جلو باید به رنگ سفید یا زرد باشد و چراغ‌های راهنما به رنگ نارنجی درآمد و دیگر رنگ‌ها بجز برای خودروهای اوژانس ممنوع شد. چراغ جلو. سامانه روشنایی جلوی خودرو که به صورت نور بالا و نور پایین قابل استفاده می‌باشد. سامانه روشنایی جلوی خودرو امکان دارد همراه با مه‌شکن و چراغ بغل باشد. نور پایین. دراین حالت با استفاده از پخش نور بر روی سطح مسیر دید کافی برای راننده ایجاد می‌شود بدون این که باعث خیرگی راننده مقابل شود. نور بالا. این حالت برای
خیرگی راننده مقابل شود. نور بالا. این حالت برای مواقعی طراحی شده‌است که خودروی دیگری در جاده وجود ندارد. در نور بالا مقدار روشنایی کنترل شده نمی‌باشد. در قوانین بین‌المللی استفاده از نور بالا با مشخصات استاندارد آمریکای شمالی مجاز است. مه‌شکن. چراغ مه‌شکن باریکه‌ای از نور به سطح مسیر می‌تاباند که در کل به سمت پایین تنظیم می‌گردد. این چراغ‌ها معمولاً به رنگ سفید یا زرد تولید می‌شوند و برای استفاده در سرعت‌های پایین طراحی گردیده‌اند. دلیل اصلی طراحی این گونه چراغ‌ها جبران دید کم راننده در شرایط آب و هوایی
چراغ‌ها جبران دید کم راننده در شرایط آب و هوایی بارانی یا برفی یا هوای مه آلود می‌باشد. چراغ کنار. در برخی از مدل‌ها برای روشنایی بیشتر در مواقع پیچیدن یا تغییر جهت خودرو از چراغ کنار استفاده می‌شود. این چراغ‌ها به چراغ راهنما نیز متصل بوده و ممکن است به چراغ دنده عقب نیز متصل باشد. چراغ کنار در مدل‌هایی از ساب و همچنین کوروت استفاده شده‌است. چراغ گردان. خودروهای پلیس، اورژانس و امداد و آتش‌نشانی از این نوع چراغ استفاده می‌شود؛ که در انواع چراغ‌های گردان و نوع جدید آن که مجهز به سامانه چشمک‌زن led هست
و نوع جدید آن که مجهز به سامانه چشمک‌زن led هست استفاده می‌شود. این چراغ‌ها در رنگ‌های آبی قرمز زرد موجود است که هر رنگ تعریف کارکرد خودروها را معرفی می‌کند. تولیدکننده بزرگ و عمده این نوع چراغ گردانها شرکت پیام نور خودرو در ایران و شرکت فدرال سیگنال در آمریکا می‌باشد. این نوع چراغ گردانها می‌تواند به همراه آژیر و آمپلی‌فایر جهت تولید صدا هشدار هم مجهز باشد. چراغ راهنما. چراغ راهنما یا در اصطلاح عمومی چراغ چشمک زن یا فلاشر به چراغ‌هایی گفته می‌شود که در گوشه چپ و راست جلو و عقب خودرو نصب گردیده و در مواقع
چپ و راست جلو و عقب خودرو نصب گردیده و در مواقع تغییر جهت استفاده می‌شود. در برخی از مدل‌ها این چراغ‌ها در کنار خودرو نیز نصب می‌شوند که در هنگام تغییر لاین کاربرد دارد. چراغ راهنمای الکتریکی در سال ۱۹۰۷ ابداع گردید و نوع جدیدتر آن در سال ۱۹۳۸ ساخته شد و توسط بیشتر خودروسازان مورد استفاده قرار گرفت. به‌کارگیری چراغ راهنمای الکتریکی برای همه خودروسازان اجباری می‌باشد و گونه دستی آن هنوز بر روی دوچرخه‌ها نصب می‌گردد. کاربرد چراغ راهنمای کناری یا ریپیتر که در بالا به آن اشاره شد نیز در بسیاری از کشورها اجباری
به آن اشاره شد نیز در بسیاری از کشورها اجباری می‌باشد و "مرسدس بنز R170" از نخستین نمونه خودروهایی است که از چراغ راهنمای کناری استفاده کرده‌است.
پر پرواز آلبومی با آهنگسازی شادمهر عقیلی و محمدرضا چراغعلی است که در اصل برای موسیقی متن فیلم سینمایی "پر پرواز" ساخته شده‌است. موسیقی متن این فیلم به همراه دو قطعه از سه قطعهٔ با کلام آن را محمدرضا چراغعلی ساخت. اما معروف‌ترین آهنگ این فیلم یعنی قطعه «علامت سؤال (یه پنجره با یه قفس…)» که خیلی‌ها به اشتباه فکر می‌کنند همان تراک «پر پرواز» است را خودِ عقیلی ساخته و تنظیم کرده‌است. پشت جلد این آلبوم به دلیل اشتباه چاپی آهنگساز و تنظیم کنندهٔ تمام قطعات محمدرضا چراغعلی معرفی شده در صورتی که ترانه‌سرای این
چراغعلی معرفی شده در صورتی که ترانه‌سرای این آلبوم نیلوفر لاری‌پور و هم‌چنین صفحهٔ رسمی عقیلی در فیسبوک بارها اعلام کرده که آهنگساز و تنظیم کنندهٔ ترک علامت سؤال شادمهر عقیلی است. تیم تولید آلبوم. ویلن/گیتار: شادمهر عقیلی کیبورد: محمدرضا چراغعلی ویلن: مازیار ظهیر الدینی / بردیا کیارس / عماد رضا نکویی ویلن آلتو: عماد رضا نکویی ویلونسل: کریم قربانی فلوت: ناصر رحیمی درام: نیما نواپور متن ترانه پر پرواز :&lt;br&gt; تو حضور مبهم پنجره ها&lt;br&gt; روبروم دیوارهای آجریه&lt;br&gt; خورشید روشن فردا مال
دیوارهای آجریه&lt;br&gt; خورشید روشن فردا مال تو&lt;br&gt; سهم من شبای خاکستریه&lt;br&gt; توی این دلواپسی های مدام&lt;br&gt; جز ترانه های وحشی چی دارم&lt;br&gt; وقتی حتی تو برام غریبه ای&lt;br&gt; سر رو شونه های بارون میزارم ...
جنسن الکساندر لیونز باتن (متولد ۱۹ ژانویه ۱۹۸۰)، راننده سابق بریتانیایی فرمول یک لارن او قهرمان سال ۲۰۰۹ مسابقات جهانی رانندگان GP بود. باتن کارتینگ را در سن هشت سالگی آغاز کرد و به موفقیت‌های اولیه‌ای دست یافت. او برای اولین بار در فرمول یک با تیم ویلیامز برای فصل ۲۰۰۰ به قهرمانی رسید. جنسون باتن، راننده تیم براون جی پی، با کسب مقام پنجم در مسابقه پیست اینترلاگوس در شهر سائو پائولو در برزیل با کسب پنج امتیاز توانست یک مسابقه پیش از پایان فصل مسابقات عنوان قهرمانی رانندگان سال ۲۰۰۹ فرمول یک را به دست آورد.
رانندگان سال ۲۰۰۹ فرمول یک را به دست آورد. جنسون باتن که در مرحله زمان گیری رتبه چهاردهم را به دست آورد و مجبور بود مسابقه را از این مکان شروع کند، شانس زیادی برای کسب امتیاز در این مسابقه نداشت اما او توانست با چند سبقت متحوارنه خود را به جمع رانندگان پیشتاز برساند. در اکتبر ۲۰۰۹ جنسون باتن در رقابتی سخت برای کسب قهرمانی قرار گرفته بود. روبنز باریکلو، راننده هم تیم او و سباستین فتل از تیم ردبول دو راننده‌ای بودند که برای کسب مقام قهرمانی با او رقابت می‌کردند. روبنز باریکلو برزیلی که در پیست اینترلاگوس
روبنز باریکلو برزیلی که در پیست اینترلاگوس برای او پیست خانگی محسوب می‌شد اگر چه مسابقه را از خط اول شروع کرد اما به علت پنچر شدن لاستیکش نتوانست مقامی بهتر از هشتم کسب کند. سباستین وتل هم به مقام چهارم دست پیدا کرد. این اولین باری است که جنسون باتن ۲۹ ساله به مقام قهرمانی مسابقات فرمول یک دست پیدا می‌کند. او پس از این پیروزی گفت: " من بیست و یک سال پیش کارم را با مسابقه در کارتینگ شروع کردم و همیشه عاشق بردن بودم. هیچ وقت انتظار نداشتم که روزی قهرمان فرمول یک شوم اما به این مقام دست پیدا کردم." در مسابقه
یک شوم اما به این مقام دست پیدا کردم." در مسابقه سائوپائولو مارک وبر راننده تیم رد بول مقام اول را کسب کرد. این دومین باری است که این راننده استرالیا یی توانسته‌است در یک مسابقه فرمول یک به پیروزی دست یابد. در واکنش به قهرمان ی جنسون باتن، که شش مسابقه از هفت مسابقه اول فصل را پیروز شده بود، وبر گفت که باتن لیاقت این قهرمانی را داشت. جنسون باتن در طول دوران رانندگی خود در فرمول با انتقادات زیادی روبرو بود. ابتدا او به این متهم می‌شد که کارش را جدی نمی‌گیرد. بعد از اینکه او اولین بردش را در یک مسابقه در
بعد از اینکه او اولین بردش را در یک مسابقه در گراندپری مجارستان در سال ۲۰۰۶ به دست آورد، این انتقاد به او بود که زمان زیادی (۱۱۳ مسابقه) طول کشیده تا او بتواند یک مسابقه را ببرد. بردن شش مسابقه از هفت مسابقه اول فصل سال ۲۰۰۹ او را به عنوان مدعی جدی قهرمانی مطرح کرد اما ناکامی در کسب پیروزی در چند مسابقه بعدی در قهرمانی او تردیدهایی به وجود آورد. با این ترتیب در پایان مسابقه جنسون باتن توانست با کسب مقام امتیاز خود را به ۸۹ برساند و اختلاف خود را با نزدیک‌ترین رقیب سباستین فتل به ۱۵ امتیاز افزایش دهد تا یک
رقیب سباستین فتل به ۱۵ امتیاز افزایش دهد تا یک مسابقه پیش از پایان این فصل از رقابت‌های فرمول یک، به مقام قهرمانی دست پیدا کند. از آنجا که فرد پیروز در هر مسابقه فرمول یک ۱۰ امتیاز برای پیروزی کسب می‌کند، باتن حتی بدون حضور در مسابقه باقی‌مانده، مقام قهرمانی خود را از دست نخواهد داد. تعیین مقام دوم رانندگان به آخرین مسابقه فصل فرمول یک در پیست یاس مارینا در شهر ابوظبی موکول شد. این مسابقه قرار است دهم آبان (اول نوامبر) برگزار شود.
مایکل جوزف جکسون در تاریخ ۲۹ اوت ۱۹۵۸ () در شهر صنعتی گَری در ایالت ایندیانا، آمریکا (نزدیک شیکاگو) و در خانواده‌ای از طبقهٔ کارگر و تهی‌دست زاده شد. نام پدرمایکل جوزف و نام مادرش، کاترین بود؛ و هفتمین فرزند از نه فرزند خانواده جکسون بود. مایکل جکسون در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۹ فوت شد. خانواده. مایکل جکسون هفتمین فرزند از ۹ فرزند خانواده جکسون بود. (در اصل هشتمین فرزند از ۱۰ فرزند. هفتمین فرزند خانواده جکسون چند ساعت پس از تولد درگذشت) خواهران و برادران او به ترتیب، ربی (۱۹۵۰)، جکی (۱۹۵۱)، تیتو (۱۹۵۳)، جرمین (۱۹۵۴)،
(۱۹۵۰)، جکی (۱۹۵۱)، تیتو (۱۹۵۳)، جرمین (۱۹۵۴)، لاتویا (۱۹۵۶)، مارلون (۱۹۵۷)، برندن (۱۹۵۷)، رندی (۱۹۶۱) و جنت (۱۹۶۶) هستند. او هفتمین فرزند از ۹ فرزند خانواده جکسون بود. جوزف، پدر خانواده، در استخدام معدن آهن بود و اغلب با برادرش، لوتر، در یک گروه موسیقی به نام فالکونز (عقاب‌ها) به اجرا در کافه‌ها و دیسکوهای شهر گَری می‌پرداخت و اغلب در خانه و جلوی چشمان فرزندانشان تمرین می‌کردند. مادر مایکل بسیار مذهبی بود و فرزندانش را با باورهای سختگیرانهٔ فرقهٔ شاهدان یهوه از دین مسیحیت تربیت می‌کرد. همچنین در جوانی‌اش
از دین مسیحیت تربیت می‌کرد. همچنین در جوانی‌اش عضو گروه ارکستر دبیرستان بود و صدای زیبایی داشت. او برای فرزندانش می‌خواند و پیانو و کلارینت می‌نواخت. خانوادهٔ ۱۱ نفری جکسون، در یک خانهٔ کوچک دو اتاق خوابه زندگی می‌کردند که یکی از آن‌ها برای جوزف و کاترین بود و دیگری مخصوص فرزندان پسر؛ سه دختر خانواده نیز در نشیمن می‌خوابیدند. در محله‌ای که مایکل و خانواده‌اش در آن زندگی می‌کردند، کودکان و نوجوانان را برای کار در باندهای قاچاق و مواد مخدر به کار می‌گرفتند. جوزف که به موسیقی علاقه داشت، برای فرزندانش یک گروه
که به موسیقی علاقه داشت، برای فرزندانش یک گروه موسیقی راه‌انداخت تا آن‌ها را از این انحرافات حفظ کند. آغاز فعالیت هنری. مایکل استعدادش در موسیقی را خیلی زود بروز داد. او در سن ۵ سالگی در حضور همکلاسی‌ها و مردم به مناسبت مختلف اجرا می‌کرد و موجب تعجب همگان می‌شد. در سال ۱۹۶۴ و زمانی که مایکل تنها ۶ سال داشت، به عنوان خوانندهٔ پس‌زمینه به گروه برادران جکسون پیوستند. مایکل در ۸ سالگی (سال ۱۹۶۶) در مقام خواننده و رقصندهٔ اصلی این گروه قرار گرفت. در همین زمان، برادران جکسون نام گروه را به جکسون فایو تغییر
برادران جکسون نام گروه را به جکسون فایو تغییر دادند. سختگیری‌های جوزف. برادران جکسون هر روز پس از بازگشت از مدرسه، به دستور پدرشان به تمرین‌های سخت می‌پرداختند. مایکل از همان دوران خردسالی مورد رفتار تند پدرش قرار داشت. او کار بی‌وقفه، شلاق و کلمات رکیک را تحمل می‌کرد. جوزف اغلب مچ‌گیری می‌کرد یا فرزندان پسر را به دیوار فشار می‌داد. یک شب وقتی مایکل خواب بود، جوزف از بیرون خانه خود را به پنجرهٔ اتاق خواب او رساند و در حالی که ماسک ترسناکی بر چهره داشت با جیغ و فریاد وارد اتاق شد. جوزف گفت که می‌خواسته به
و فریاد وارد اتاق شد. جوزف گفت که می‌خواسته به فرزندانش یاد بدهد که هنگام خواب پنجرهٔ اتاق خوابشان را بازنگذارند. اما تا سال‌ها بعد از آن، کابوس‌های دزدیده شدن از اتاق خواب، مایکل را رها نکرد. این سوء استفاده‌ها از مایکل، زندگی‌اش در بزرگسالی را تحت شعاع خود قرار داد. مایکل در کودکی اغلب از تنهایی می‌گریست و گاهی اوقات با دیدن پدرش بیمار می‌شد یا حالت تهوع به او دست می‌داد. حتی در بزرگ‌سالی هم در بعضی اوقات هنگامی که دربارهٔ کتک خوردن دوران کودکی‌اش صحبت می‌کرد می‌گریست. اما با این وجود، پدرش را به عنوان
می‌گریست. اما با این وجود، پدرش را به عنوان شخصی که توانست استعدادش را کشف کند، همیشه مورد ستایش قرار می‌داد. پدر او علی‌رغم آنکه از فرزندانش سخت کار می‌کشید، اما دستمزد آن‌ها را برای خودش برنمی‌داشت و آن را همیشه به فرزندانش می‌داد. پدر مایکل می‌گوید: «مایکل هیچوقت علاقه‌ای به پول نداشت. من سهم او را از پولی که از اجرای شب به دست آورده بودیم، به او می‌دادم و او روز بعد با آن پول، برای تمام بچه‌هایی که در همسایگی ما زندگی می‌کردند، بستنی یا آبنبات می‌خرید». او در «کتاب مون‌واک» که در سال ۱۹۸۸ در سن ۲۹
او در «کتاب مون‌واک» که در سال ۱۹۸۸ در سن ۲۹ سالگی آن را نوشت می‌گوید: «چیزی که از دوران کودکی‌ام به یاد دارم، بیشتر کار است. من بر خلاف بسیاری از بچه‌های هم سن و سال خودم، از طرف پدر و مادرم وادار به رفتن بر روی صحنه نمی‌شدم. من عاشق خواندن بودم. روی صحنه بودن، برای من مانند نفس کشیدن، طبیعی بود. من این کار را انجام می‌دادم چون مجبور شده بودم. نه از طرف والدین یا خانواده‌ام؛ بلکه از طرف باطنم که در دنیای موسیقی زندگی می‌کرد … گاهی اوقات که از مدرسه به خانه برمی‌گشتم، فقط همین قدر وقت داشتم که کتاب‌هایم را
برمی‌گشتم، فقط همین قدر وقت داشتم که کتاب‌هایم را زمین بگذارم و برای رفتن به استودیو آماده شوم. بعضی وقت‌ها تا آخر شب می‌خواندم. تا وقتی که از موقع خوابم می‌گذشت. روبروی استودیوی «موتاون» یک پارک قرار داشت. به خاطر می‌آورم که پشت شیشه می‌ایستادم و به بازی بچه‌ها در پارک نگاه می‌کردم. نمی‌توانستم یک چنین آزادی و زندگی بدون دغدغه‌ای را برای خودم تصور کنم. بیش از هر چیز آرزو می‌کردم که ای کاش من هم یک چنین آزادی‌ای داشتم که می‌توانستم خودم را از دست مشکلات خلاص کنم و مانند آن بچه‌ها باشم. ما در کارمان پیشرفت
کنم و مانند آن بچه‌ها باشم. ما در کارمان پیشرفت خیلی خوبی داشتیم اما به اندازهٔ افرادی که دو برابر خودمان سن داشتند، کار می‌کردیم … به عنوان رهبر گروه «جکسون فایو» حس کردم که نمی‌توانم حتی یک شب را تعطیل کنم. به یاد دارم که به خاطر بیماری تمام روز را در تختخواب گذرانده بودم و شب همان روز روی صحنه برنامه اجرا کردم. در اینطور مواقع تمرکز کردن بر روی اجرا، مشکل می‌شد اما من آنقدر کارهایی را که باید بر روی صحنه انجام می‌دادیم، خوب به خاطر سپرده بودم که می‌توانستم آن‌ها را در خواب نیز انجام بدهم … استعداد یک
آن‌ها را در خواب نیز انجام بدهم … استعداد یک چیز خدا دادی است اما پدر به ما نشان داد که چگونه آن را رشد دهیم. ما برای او اجرا می‌کردیم و او از ما ایراد می‌گرفت. اگر خراب کنی، کتک می‌خوری. بعضی وقت‌ها با کمربند و بعضی وقت‌ها با شلاق. پدرم واقعأ به ما سخت می‌گرفت. مارلون همیشه موقع تمرینات دچار دردسر می‌شد. اما من برای اتفاقاتی که خارج از زمان تمرین رخ می‌داد، کتک می‌خوردم. پدر آن قدر مرا می‌زد و عصبانی‌ام می‌کرد که من تصمیم می‌گرفتم تمامی آن کتک‌ها را تلافی کنم. کفشم را از پایم بیرون می‌آوردم و به سمت او
کنم. کفشم را از پایم بیرون می‌آوردم و به سمت او پرتاب می‌کردم یا با مشت‌هایم با او می‌جنگیدم. به همین دلیل بود که بیشتر از برادرانم، کتک می‌خوردم. من متقابلأ با او می‌جنگیدم و پدرم هم مرا به شدت کتک می‌زد. مادرم می‌گوید که وقتی خیلی کوچکتر بودم نیز همین کار را انجام می‌دادم اما من چیزی به خاطر نمی‌آورم. یادم می‌آید که برای فرار از دست پدر به زیر میزها پناه می‌بردم و او را عصبانی‌تر می‌کردم. ما روابط متلاطمی با هم داشتیم… پدرم همیشه برای من یک راز بود و خودش هم این موضوع را می‌داند. یکی از چیزهایی که همیشه
هم این موضوع را می‌داند. یکی از چیزهایی که همیشه افسوسش را خورده‌ام این است که هیچوقت قادر نبودم رابطهٔ نزدیکی با او بر قرار کنم. او در طی سالیان، دیواری به دور خودش ساخته بود و وقتی که کارش را با گروه به پایان رساند، متوجه شد که برایش مشکل است که با ما رابطه برقرار کند… تا به امروز من بابت اینکه او بر خلاف بسیاری از والدین، پولی را که ما بدست می‌آوردیم، برای خود برنمی‌داشت، بسیار از او متشکر هستم. پدرم هرگز چنین کاری با ما نکرد. اما من هنوز هم او را نمی‌شناسم؛ و این برای پسری که تشنهٔ شناختن پدرش است،
و این برای پسری که تشنهٔ شناختن پدرش است، بسیار مشکل است. او هنوز هم برای من یک مرد اسرارآمیز است و شاید برای همیشه باشد … نمی‌دانم من و برادرانم چه چیزی را انتظار می‌کشیدیم، اما کلوپ‌های شبانه چیز متفاوتی بودند. ما در بین کمدین‌های بد، افراد الکلی و زنانی که بر روی صحنه استریپتیز می‌کردند، برنامه اجرا می‌کردیم؛ و من تحت اعتقادات دین «یهوا» تربیت شده بودم. مادرم نگران بود که من وقتم را با افراد نامناسبی می‌گذرانم و با چیزهایی آشنا می‌شوم که باید چند سال دیرتر از آن‌ها مطلع شوم… ما در کافه‌ای در لس‌آنجلس
از آن‌ها مطلع شوم… ما در کافه‌ای در لس‌آنجلس برنامه اجرا می‌کردیم. من عادت داشتم در یکی از گوشه‌های صحنه بایستم و یکی از زنان استریپتیز به نام «مری رُز» را تماشا کنم. در آن زمان ۹ یا ۱۰ ساله بودم. آن دختر لباس‌هایش را از تنش بیرون می‌آورد و به داخل جمعیت پرتاب می‌کرد؛ و مردها آن‌ها را برمی‌داشتند و نعره می‌کشیدند. من و برادرانم کل این وقایع را تماشا می‌کردیم و پدرم اهمیت نمی‌داد … بعدها وقتی در سالن «آپولو» در «نیویورک» برنامه اجرا کردیم، من چیزی دیدم که واقعأ بر رویم تأثیر گذاشت زیرا هرگز فکر نمی‌کردم که
بر رویم تأثیر گذاشت زیرا هرگز فکر نمی‌کردم که چنین چیزی وجود داشته باشد. من تا آن زمان چند تا از زن‌هایی که استریپتیز اجرا می‌کردند را دیده بودم. اما آن شب، دختری با مژه‌های بسیار زیبا و موهای بلند بر روی صحنه آمد و برنامه‌اش را اجرا کرد. او اجرای فوق‌العاده‌ای داشت. اما یک‌دفعه، در پایان نمایش، کلاه گیسش را از سر برداشت، یک جفت پرتقال بزرگ از درون لباس زیرش بیرون کشید و معلوم شد که آن دختر، یک مرد بوده‌است. این واقعه بر روی من تأثیر گذاشت. من هنوز یک بچه بودم و حتی نمی‌توانستم چنین چیزی را تصور کنم. من به
و حتی نمی‌توانستم چنین چیزی را تصور کنم. من به طرف تماشاچیان نگاه کردم. آن‌ها با شادی و به شدت تشویق می‌کردند. من به عنوان یک بچه، از این ماجرا درس گرفتم. شاید این اتفاق ذهن مرا به سمت تمرکز کردن بر جنبه‌های دیگر زندگی در بزرگسالی، آزاد کرد.» مشهور شدن. جکسون فایو از ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ (۸ سالگی تا ۱۰ سالگی مایکل) در سطح وسیعی از منطقهٔ ایالت‌های غرب میانه آمریکا (Midwest) به اجرای برنامه پرداخت. آن‌ها مکررأ در کلوب‌های شبانهٔ سیاهپوستان و کلوپ‌های کوچکی که چیتلین سرکت (chitlin' circuit) نامیده می‌شدند به اجرا
سرکت (chitlin' circuit) نامیده می‌شدند به اجرا پرداخت؛ جایی که برنامهٔ آن‌ها اغلب مقدمه‌ای برای شروع استریپ تیزها (رقص‌های برهنه) و نمایش‌های جنسی مربوط به بزرگسالان بود. در ماه ژوئیه سال ۱۹۶۸ (۹ سالگی مایکل)، بری گردی، رئیس شرکت «موتاون رکوردز» با مشاهدهٔ استعداد این گروه با آن‌ها قرارداد بست و به آن‌ها اطمینان داد که ۳ تک‌آهنگ نسخت آن‌ها، شماره یک خواهد شد. در نوامبر سال ۱۹۶۹ (۱۱ سالگی مایکل)، جکسون فایو اولین تک‌آهنگ خود با نام «می‌خواهم برگردی» را منتشر کرد، که در مدت یک ماه و نیم، ۲ میلیون نسخه از آن
کرد، که در مدت یک ماه و نیم، ۲ میلیون نسخه از آن به فروش رفت و شماره یک شد. تک‌آهنگ دوم گروه با نام «اِی بی سی» نیز در مدت ۳ هفته دو میلیون نسخه فروش کرد و شماره یک شد. تک‌آهنگ سوم و چهارم با نام‌های «عشقی که حفظ می‌کنی» و «آنجا خواهم بود» هم شماره یک شدند. شماره یک شدن ۴ تک‌آهنگ نخست گروه، آن هم پشت سر هم، رکوردی به نام آن‌ها کرد. مایکل از سال ۱۹۷۲ (۱۴ سالگی)، در کنار فعالیت در گروه، حرفهٔ انفرادی خود را نیز آغاز کرد. او از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۵، ۴ آلبوم استودیویی تک‌نفره منتشر کرد. این کارها به عنوان قسمتی از
تک‌نفره منتشر کرد. این کارها به عنوان قسمتی از قرارداد جکسون فایو با موتاون منتشر شدند و تک‌آهنگ‌های موفقی از جمله «راکین رابین»، «روز بابی»، «باید آنجا باشم» و همین‌طور تک‌آهنگ «بن» که در آمریکا شماره یک شد و برندهٔ جایزهٔ «بهترین ترانهٔ سال» از گلدن گلوب و همچنین نامزد یک جایزهٔ اسکار در زمینهٔ «بهترین موسیقی فیلم» شد، را منتشر کرد. فروش گروه از سال ۱۹۷۳ شروع به کاهش کرد. اعضای گروه از کمپانی موتاون به دلیل این که نمی‌گذاشتند خود آن‌ها حق کنترل خلاقانه و دخالت در تولید آهنگ‌ها را در دست داشته باشند،
و دخالت در تولید آهنگ‌ها را در دست داشته باشند، ناراضی بودند. با وجود این، در همین دوران نیز چند تک‌آهنگ از جکسون فایو، در بین ۴۰ اثر برتر آمریکا قرار گرفتند. پس از این کشمکش‌ها، جکسون فایو در سال ۱۹۷۵ (۱۵ سالگی مایکل) کمپانی موتاون را ترک نمود. جکسون فایو پس از ترک شرکت موتاون، قرارداد جدیدی را در ژوئن ۱۹۷۵ با شرکت سی‌بی‌اس رکوردز امضا کرد و ابتدا به قسمت فیلادلفیا اینترنشنال رکوردز، و سپس به اپیک رکوردز پیوست. به دلیل رعایت حقوق شرکت نشر موسیقی قبلی به نام موتاون، برادران جکسون نام گروه را از جکسون فایو
موتاون، برادران جکسون نام گروه را از جکسون فایو به به جکسونز تغییر دادند. مایکل در این دوران به بلوغ رسید و او از تغییرات صورت و ظاهرش ناراضی بود. به همین دلیل رژیم غذایی خود را تغییر داد و گیاه‌خوار شد. بعد از تغییر نام، گروه به اجراهای بین‌المللی خود ادامه داد و از ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۴ (از ۱۵ تا ۲۴ سالگی مایکل) شش آلبوم استودیویی دیگر منتشر کرد. در همین مدت، مایکل ترانه‌نویس اصلی جکسونز بود. او آهنگ‌های موفقی همانند «بدنتو تکون بده (برو پایین)»، «آینجا هتل» و «می‌تونی حسش کنی؟» را نوشت.
زمان شاه (شاه زمان درانی) ۱۷۹۳–۱۸۰۰ (شاه زمان) برای حفظ قلمرو پدر بزرگش و حفظ حکومت درانی از فروپاشی با وجود داشتن منابع کم تلاش گسترده کرد اما نتوانست از قلمرو خود محافظت کند و توسط برادرش شاه محمود و بارگزیی‌ها در زمستان ۱۸۰۰ دستگیر و بعداً کور (نابینا) شد او کابل را به قصد هندوستان جبرا ترک کرد بعد از شکست در نیمله در سال ۱۸۰۹ او دوباره در سال ۱۸۴۱ به افغانستان بازگشت و به‌طور خلاصه با شجاع پیوست اما یکسال بعد دوباره به لودیانا هندوستان برگشت و در همان‌جا فوت کرد و به خاک سپرده شد. حمله به هندوستان.
فوت کرد و به خاک سپرده شد. حمله به هندوستان. میرمحمدصدیق فرهنگ می‌نویسد: «زمانشاه مردی جاه جهاد طلب بود. بزرگترین آرزوی او این بود که مانند جدش احمدشاه به هند لشکر کشیده، به مقاومت مسلمان های هند در برابر سیک ها و مرهته سهیم شوند و قسمت‌های شمالی آن را دوباره در تحت اداره امپراطوری بزرگ درانی قرار دهد.» او در ادامه مینویسد: «علاوه بر میل که خودش (زمانشاه) به فتح هند داشت، نامه‌هایی از شاه عالم، تیپو سلطان و سایر امرای مسلمان هند به او رسیده و از او خواهش شده بود که برای سرکوبی مرهته و سایر سرکشان هندو به
بود که برای سرکوبی مرهته و سایر سرکشان هندو به سوی دهلی حرکت نماید.» خلاصه این که زمان شاه یک شاه مدبر بود نیت ایش ای بود که به برادران مسلمان ساکن هند خویش نصرت کند و حیثیت امت مسلمه بر جای شوند. ولی با خیانت بزرگ روبرو شد. برادر ایش شاه محمود با تشویق پرنگی ها و ایرانی ها از هرات به او حمله کرد و او را با توسط یک رهبر فومی شینواری در ننگرهار دستگیر کرد. و تمام پلان و تدبیر او را خراب کرد. در هند دولت گورکانی دیگر حیثیت دولت مرکزی آن کشور را از دست داده بود. و اتحاد مرهته نیز پس از جنگ پاتی پات دیگر توان