payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بانسنت، روستایی در دهستان بانسنت بخش مرکزی شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. این روستا، مرکز دهستان بانسنت است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۸۲۴ نفر (۴۱۷ خانوار) بوده‌است.
باوریدن، روستایی در دهستان بانسنت بخش مرکزی شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۴۳ نفر (۶۹ خانوار) بوده‌است.
اسلام‌آباد یا اسلام‌آباد دمبیان، روستایی در دهستان بانسنت بخش مرکزی شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۵۶ نفر (۱۴۴ خانوار) بوده‌است.
شمه سر، روستایی در دهستان بانسنت بخش مرکزی شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۱۸ نفر (۲۱۲ خانوار) بوده‌است.
دنو، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان جهلیان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
گوری یات، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان بانسنت قرار دارد و براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن برابر با ۹۱ نفر (۲۴ خانوار) بوده‌است.
حیدرآباد یا بورسر حیدری، روستایی در دهستان کهیر بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. این روستا، مرکز دهستان کهیر است. پیشینه. این روستا در سال ۱۳۵۸ خورشیدی توسط بزرگ روستا، حیدر میرزایی تأسیس شد. اکثر مردمان این روستا مهاجر هستند، و از روستای همجوار بورسر به این مکان مهاجرت کردند. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۶۸ نفر (۲۰۰ خانوار) بوده‌است.
کهیر، روستایی در دهستان کهیر بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. این روستا، مرکز بخش کهیر است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲٬۲۱۳ نفر (۴۵۱ خانوار) بوده‌است.
چهاربیتی (کنارک)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کهیر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۳۳ نفر (۶۲خانوار) بوده‌است.
سیدمحمد بازار، روستایی در دهستان کهیر بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۹۵ نفر (۱۰۲ خانوار) بوده‌است.
دجی، روستایی در دهستان کهیر بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۳ نفر (۱۲ خانوار) بوده‌است.
انگورآباد، روستایی در بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۲۱ نفر (۲۰۶ خانوار) بوده‌است.
گودن، روستایی در دهستان کهیر بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۰ نفر (۴ خانوار) بوده‌است.
بورسر، روستایی در دهستان کهیر بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶۵۸ نفر (۱۴۱ خانوار) بوده‌است.
چگردان لاش، روستایی در دهستان تنگ بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۱۳ نفر (۱۳۳ خانوار) بوده‌است.
روغنی (کنارک)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کهیر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰ نفر (۵خانوار) بوده‌است.
بندر گوردیم، روستایی در دهستان کهیر بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. منطقه نمونه گردشگری گوردیم در این بندر در حال احداث است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۵۶ نفر (۴۲ خانوار) بوده‌است.
کنتانی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کهیر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۹ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
طران، روستایی در دهستان تنگ بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۱۶ نفر (۱۱۶ خانوار) بوده‌است.
روئیدر امام‌آباد ، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کهیر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
شهداد کهیر، روستایی در دهستان کهیر بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۵ نفر (۸ خانوار) بوده‌است.
تلمیشان، روستایی در دهستان کهیر بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۲۹ نفر (۹۸ خانوار) بوده‌است.
احمدآباد، روستایی در دهستان تنگ بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۵۳ نفر (۹۴ خانوار) بوده‌است.
کوهی‌آباد، روستایی در دهستان کهیر بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۲ نفر (۵ خانوار) بوده‌است.
امام‌آباد، روستایی در دهستان تنگ بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۱۱ نفر (۳۴ خانوار) بوده‌است.
بندر تَنگ، روستایی در دهستان تنگ بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. این روستا، مرکز دهستان تنگ است. جاذبه گردشگری. مهمترین جاذبه گردشگری نزدیک این روستا گل‌فشان‌ که پدیده‌ای طبیعی است که طی آن گل‌ولای از زیر زمین به شکل چشمه‌وار به سطح زمین می‌رسد و شکل ماهوری بخود می‌گیرد. دیگر جاذبه این روستا به دلیل تلاقی کویر و دریا است که البته با توجه به شهرت روستای درک کمتر مورد توجه واقع شده است اما همان ویژگی را داراست. از دیگر جاذبه های این روستا اسکله ماهیگیری آن است. یکی از لنج های
این روستا اسکله ماهیگیری آن است. یکی از لنج های قدیمی در این اسکله در موقعیتی قرار گرفته که با پایین رفتن آب به نحوی دیده میشود که گویی وسط بیابان است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۵۰۴ نفر (۳۴۴ خانوار) بوده‌است.
کمشهر یا گرده چیر، روستایی در دهستان تنگ بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۹۲ نفر (۵۳ خانوار) بوده‌است.
رحیمی‌آباد، روستایی در دهستان تنگ بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۰۰ نفر (۵۴ خانوار) بوده‌است.
عزیزآباد بالا یا عزیزآباد، روستایی در دهستان تنگ بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۳۱ نفر (۲۵۵ خانوار) بوده‌است.
بیر بالا یا بیر بالاد، روستایی در دهستان کهیر بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۶ نفر (۸ خانوار) بوده‌است.
بیردف، روستایی در دهستان تنگ بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۲۶ نفر (۸۱ خانوار) بوده‌است.
بیر رسول‌بخش، روستایی در دهستان تنگ بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۳۶ نفر (۱۱۵ خانوار) بوده‌است.
ترامپوک، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کهیر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۴ نفر (۹خانوار) بوده‌است.
درانگو یا درانگو پایین، روستایی در دهستان زرآباد شرقی بخش مرکزی شهرستان زرآباد در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۱۱ نفر (۲۹ خانوار) بوده‌است.
بیر سفلی، روستایی در دهستان تنگ بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۱۸ نفر (۱۴۳ خانوار) بوده‌است.
وینج نام قطعه‌ای در خودروهای مخصوص کوهستان و جادۀ خاکی (آفرُود) می‌باشد. این وسیله، نوعی قرقره است که به جلوی ماشین اتصال پیدا می‌کند و در مواقعی که خودرو در زمین‌های ناهموار یا باتلاقی یا فضای خاصی زمین‌گیر می‌شود یا حتی برای کشیدن خودروها و وسایل دیگر، با سیم بکسلِ پیچیده بر روی قرقره و به کمک نیروی موتور یا موتور برقیِ جداگانه به‌کار می‌رود. هرچند این وسیله در برخی خودروهای معمولی هم نصب می‌شود، ولی اکثراً به‌صورت قابل سفارش بر روی خودروهای شاسی‌بلند و دارای دو دیفرانسیل نصب می‌شود. وینچ به دستگاهی گفته
دو دیفرانسیل نصب می‌شود. وینچ به دستگاهی گفته می‌شود که برای کشیدن یا بلند کردن اجسام به‌کار می‌رود. در زبان فارسی و انگلیسی، وینچ (Winch) به دستگاه کِشندۀ خطی که به‌طور افقی یا با زاویه، جسم را می‌کشد، گفته می‌شود. همچنین به این دستگاه، در حالیکه جسم را به‌طور عمودی به‌جهت بلند کردن می‌کِشد، بالابر و در زبان انگلیسی Hoist می‌گویند. البته در زبان فارسی به این دستگاه، در حالت استفادۀ بالابری نیز وینچ می‌گویند. کاربرد این وسیله به‌قدری زیاد است که لازم به توضیحات جداگانه است. برخی از کاربردهای آن عبارتند از:
جداگانه است. برخی از کاربردهای آن عبارتند از: 1- سکوهای حفر چاه نفت و گاز 2- کابل‌کشی 3- استخراج معادن 4- کشتی‌ها و شناورهای دریایی 5- صنایع و کارخانه‌جات 6- خودرو 7- برج‌های نور. گونه‌ها. وینچ دستی ساده: وینچ‌های دستی معمولاً در صنایع و کاربردهای سبک استفاده شده و به‌طور میانگین، توانایی جابه‌جایی وزن‌های ۱ تا ۲ تُن را دارند. این وینچ‌ها از صفحۀ فلزی، چرخ‌دنده، جمع‌کننده و سیم بکسل تشکیل می‌شوند. وینچ دستی کلاچ‌دار: وینچ‌های دستی کلاچ‌دار، ابزار پرکاربردی هستند که به‌منظور بالا بردن وسایل از آنها استفاده
هستند که به‌منظور بالا بردن وسایل از آنها استفاده می‌شود و به دلیل قیمت و تناژ پایینِ آن، در مصارف سبک‌تر مورد استفاده قرار می‌گیرند. وینچ برقی: بالابر برقی که به آن وینچ برقی می‌گویند، یکی از متداول‌ترین نوع وینچ‌هاست که مصارف خانگی و صنعتی بسیار زیادی دارد. انواع دیگر وینچ بالابر: وینچ الکترومکانیکی، سیم بکسلی، برقی، کِشنده و زنجیری. تفاوت وینچ کلاچ‌دار با وینچ ساده. در هنگام کار با وینچ دستی اگر بخواهید بار خود را در خلاف جهت حرکت دهید، اگر وینچ شما کلاچ‌دار باشد، تنها کافیست قرقره را خلاف جهت بچرخانید.
باشد، تنها کافیست قرقره را خلاف جهت بچرخانید. اما اگر وینچتان ساده باشد، ابتدا باید ضامن را فشار دهید تا باعث شود جهت وینچ تغییر پیدا کند.
فصل ۱۳۷۱ چهل‌ و هفتمین سال فعالیت تیم فوتبال باشگاه استقلال و دومین سال برگزاری لیگ آزادگان بود. استقلال به عنوان نایب قهرمان لیگ فصل گذشته پای در این رقابت‌ها گذاشت و در پایان مسابقات در ردهٔ پنجم جدول رده‌بندی لیگ آزادگان قرار گرفت. بر اساس قوانین فدراسیون فوتبال ایران در آن هنگام، تیم‌های حاضر در لیگ آزادگان بدون توجه به رتبهٔ تیم‌ها در لیگ سال قبل و از طریق مسابقات انتخابی استان‌ها برگزیده می‌شدند. در تهران نیز پس از پایان مسابقات لیگ آزادگان در دی و بهمن ۱۳۷۱، تورنمنتی موسوم به «سوپر جام باشگاه‌های
بهمن ۱۳۷۱، تورنمنتی موسوم به «سوپر جام باشگاه‌های تهران» برگزار گردید تا نمایندگان تهران در لیگ آزادگان سال آینده انتخاب شوند. استقلال در این تورنمنت نتایج درخوری کسب نکرد و با وجود مقام پنجمی در لیگ آزادگان در این فصل، از حضور در لیگ سوم آزادگان در فصل آینده بازماند. مرور فصل. دومین دورهٔ جام آزادگان از مرداد ۱۳۷۱ آغاز شد و در دی ماه همان سال به پایان رسید. این لیگ به عنوان کوتاه‌ترین لیگ فوتبال ایران شناخته می‌شود. پیش از آغاز رقابت‌های این فصل منصور پورحیدری پس از چند فصل موفق در استقلال که با کسب
پورحیدری پس از چند فصل موفق در استقلال که با کسب عناوین قهرمانی و نایب قهرمانی در آسیا همراه بود، جای خود را به بیژن ذوالفقارنسب داد. از تیمی که به تازگی نایب قهرمان آسیا شده بود، چهره‌هایی چون جعفر مختاری‌فر، عبدالعلی چنگیز، رضا احدی و مجید نامجو مطلق نیز از استقلال جدا شدند. چند سال پس از پایان جنگی که تعطیلی مسابقات لیگ سراسری فوتبال ایران را در پی داشت، فدراسیون فوتبال ایران برای برپا کردن دوبارهٔ لیگ سراسری در حال آزمایش شیوه‌های گوناگون برگزاری مسابقات بود. پس از لیگ یکم آزادگان که در یک گروه ۱۲ تیمی
بود. پس از لیگ یکم آزادگان که در یک گروه ۱۲ تیمی برگزار شده بود، مسابقات این فصل دوباره به شیوهٔ «دو گروهی» – شیوه‌ای که در جام باشگاه‌های تهران در دههٔ ۱۳۶۰ رایج بود – برگزار گردید. ۱۶ تیم حاضر در این مسابقات در دو گروه ۸ تیمی به پیکار پرداختند و پس از پایان پیکارهای گروهی، دو تیم برتر هر گروه به دور نیمه‌پایانی راه یافتند. سرانجام نیز تیم‌های پیروز نیمه‌نهایی (پاس و پرسپولیس) دیدار پایانی را برگزار کردند که با برتری سبزپوشان، جام آزادگان برای دومین سال پیاپی به پاس تهران رسید. استقلال در گروه یکم بازی‌ها
به پاس تهران رسید. استقلال در گروه یکم بازی‌ها قرار داشت و با کسب تساوی‌های پیاپی، در پایان به مقام سوم گروه خود رسید و از رسیدن به مرحلهٔ نیمه‌نهایی رقابت‌ها بازماند. در آخرین هفته مرحله گروهی استقلال برای صعود نیاز داشت کشاورز را با اختلاف ۴ گل شکست دهد، اما با تساوی ۱-۱ متوقف شد. در جدول امتیازی دو گروه مسابقات نیز استقلال در میان ۱۶ تیم شرکت‌کننده با ۱۶ امتیاز در جای پنجم قرار گرفت. سهمیه‌بندی تیم‌های فوتبال تهران. در پنج دوره اول لیگ باشگاهی کشوری بعد از انقلاب (لیگ قدس و لیگ‌های آزادگان اول تا چهارم)
انقلاب (لیگ قدس و لیگ‌های آزادگان اول تا چهارم) شیوهٔ برگزاری مسابقات بر اساس «سهمیه‌بندی» تعداد نمایندگان استان‌ها بود و هر استان تعداد سهمیه مشخصی در لیگ داشت. فدراسیون فوتبال در این دوره بدون توجه به رتبهٔ تیم‌ها در لیگ آزادگان فصل گذشته، مسابقات استانی را ترتیب می‌داد تا تیم‌های دورهٔ بعدی لیگ آزادگان انتخاب شوند. این شیوه بعد از دوره چهارم لیگ آزادگان متوقف شد و با روال معمول «صعود و سقوط» که در لیگ‌های فوتبال اغلب کشورهای دنیا متداول است جایگزین شد. استان تهران در لیگ سوم آزادگان سال ۱۳۷۲ هم‌چون لیگ
تهران در لیگ سوم آزادگان سال ۱۳۷۲ هم‌چون لیگ دوم آزادگان تنها ۴ سهمیه داشت و دیگر تیم‌های تهرانی باید در مسابقات دیگر (جام باشگاه‌های تهران یا دسته‌جات پایین فوتبال ایران) بازی می‌کردند. پس از پایان مسابقات لیگ سال ۱۳۷۱، فدراسیون فوتبال تصمیم گرفت تا ۴ سهمیهٔ سال بعد را در رقابتی میان ۴ تیم تهرانی لیگ آزادگان (استقلال، پرسپولیس، پاس و کشاورز) و ۴ تیم برتر جام باشگاه‌های تهران در آن سال (سایپا، پورا، بانک تجارت و گسترش) تعیین کند. در ماه‌های دی و بهمن سال ۱۳۷۱ تورنمنتی ۸ جانبه موسوم به «سوپر جام باشگاه‌های
تورنمنتی ۸ جانبه موسوم به «سوپر جام باشگاه‌های تهران» میان ۸ باشگاه تهرانی برگزار گردید. در میانهٔ این بازی‌ها اعلام شد که دو تیم قهرمان و نایب قهرمان لیگ (پاس و پرسپولیس) بدون توجه به نتایج تورنمنت در لیگ آینده حضور خواهند داشت، هر چند نتایجی که در مقابل تیمهای دیگر کسب می‌کردند، در سرنوشت دیگر تیمها اثر داشت. بدین ترتیب ۶ تیم دیگر تهران بر سر ۲ سهمیهٔ باقی‌مانده رقابت کردند. استقلال در ۷ بازی خود ۵ تساوی (برابر تیم‌های پرسپولیس، کشاورز، پورا، بانک تجارت، گسترش) و دو شکست (برابر پاس و سایپا) کسب کرد. در
گسترش) و دو شکست (برابر پاس و سایپا) کسب کرد. در نهایت کشاورز و سایپا دو سهمیهٔ آخر تهران را به دست آوردند و تیم‌های استقلال، بانک تجارت، پورا و گسترش سهمیه حضور در سومین دوره لیگ آزادگان را به دست نیاوردند. در پی این نتایج ابتدا بنا بود طبق روال معمول این چهار تیم در فصل آینده در لیگ باشگاه‌های تهران بازی کند؛ اما در فاصله یک هفته به شروع فصل جدید باشگاه‌های تهران با پیشنهاد فدراسیون، مسئولان باشگاه‌های استقلال، گسترش، و پورا تصمیم گرفتند که به جای بازی در لیگ باشگاه‌های تهران، در مسابقات کشوری دیگری تحت
لیگ باشگاه‌های تهران، در مسابقات کشوری دیگری تحت عنوان لیگ دسته سوم شرکت کنند. اگر چه از این مسابقات به عنوان «دسته سوم جام آزادگان» اسم برده می‌شد، اما ارتباطی با لیگ‌های دسته اول و دوم آزادگان از لحاظ صعود و سقوط تیم‌ها نداشت و تیم‌های کشور - صرف نظر از رتبه‌ای که در لیگ سراسری کسب می‌کردند - باید در انتهای فصل سهمیه شرکت در لیگ دسته اول سال بعد را از طریق شرکت در مسابقات استانی (سوپرجام) به دست می‌آوردند. علت قبول پیشنهاد فدراسیون از سوی این سه باشگاه این بود که با شرکت در مسابقات کشوری (لیگ دسته سوم)
بود که با شرکت در مسابقات کشوری (لیگ دسته سوم) این تیم‌ها می‌توانستند به‌ صورت مستقیم در سوپرجام سال آینده شرکت کنند، در حالی که اگر مانند بانک تجارت در مسابقات لیگ باشگاه‌های تهران شرکت می‌کردند، لازم بود ابتدا جزو ۴ تیم برتر لیگ باشگاه‌های تهران قرار گیرند تا بتوانند به سوپرجام برسند. ضمن اینکه تهران در مسابقات موسوم به "دستهٔ دوم کشور" نیز نماینده‌ای نداشت و تیم‌های تهرانی در این دسته هم نمی‌توانستند بازی کنند. بنابراین استقلال، تیم پنجم لیگ آزادگان در سال ۱۳۷۱، به مسابقاتی موسوم به لیگ دسته سه ایران
سال ۱۳۷۱، به مسابقاتی موسوم به لیگ دسته سه ایران فرستاده شد، در حالی که بسیاری از تیم‌های لیگ آزادگان فصل ۱۳۷۱ که در جدول رده‌بندی پایین‌تر از استقلال قرار گرفته بودند، در لیگ دسته اول آزادگان سال آینده (فصل ۷۳-۷۲) نیز حاضر بودند. کاظم اولیایی مدیر وقت باشگاه گفته است که انتقال استقلال از سطح اول فوتبال کشور به مسابقاتی موسوم به لیگ دسته سه از سوی هواداران این باشگاه قابل پذیرش نبود و باعث ایجاد تنش‌های اجتماعی می‌شد، اما با توجه به سیستم سهمیه‌بندی و گزینش تیم‌های تهران در آن زمان، حضور در مسابقات انتخابی
تیم‌های تهران در آن زمان، حضور در مسابقات انتخابی موسوم به لیگ دسته سه سریع‌ترین راه برای بازگشت به لیگ دسته ۱ بود و به همین دلیل گردانندگان باشگاه با راهنمایی مسئولان فدراسیون تصمیم گرفتند استقلال به جای لیگ باشگاه‌های تهران در مسابقات انتخابی لیگ دسته سه کشوری شرکت کند. استقلال از این طریق با انجام ۱۴ بازی در طول سه ماه به صورت مستقیم به لیگ یک برگشت. ۲۰ سال پس از اجرای این طرح، ناصر نوآموز رئیس وقت فدراسیون فوتبال اعلام کرد در آن روزها مدیر باشگاه را تشویق کرده‌است که استقلال را به دستهٔ سوم ببرد. به
کرده‌است که استقلال را به دستهٔ سوم ببرد. به گفتهٔ او اگر استقلال به دستهٔ پایین‌تر می‌رفت، دیگر هیچ تیمی جرأت نمی‌کرد پس از سقوط از دستهٔ اول بهانه بیاورد. در انتهای فصل بعد (فصل ۷۳−۱۳۷۲) فدراسیون مجدداً همان طرح سوپرجام را برگزار کرد و این بار سهمیه تهران در لیگ آزادگان را به ۶ و تعداد تیم‌های لیگ را به ۱۶ افزایش داد. استقلال با سرمربیگری رضا نعلچگر در بهار ۱۳۷۳ قهرمان سوپرجام تهران شد و سهمیه لیگ آزادگان بعدی را به دست‌ آورد. اما چند تیم ریشه‌دار شهرستانی همچون تراکتورسازی و نساجی، علی‌رغم عملکرد قابل
همچون تراکتورسازی و نساجی، علی‌رغم عملکرد قابل قبول در لیگ آزادگان ۷۳−۱۳۷۲، نتوانستند از سوپرجام استان خود سهمیه لیگ ۷۴−۱۳۷۳ را به دست آورند. با زیاد شدن اعتراض‌ها فدراسیون جدید تعداد تیم‌های لیگ را از ۱۶ به ۲۴ افزایش داد و به تمام تیم‌های لیگ قبلی (۷۳−۱۳۷۲) و نیز تمام تیم‌های موفق در سوپر جام اجازه شرکت در لیگ ۷۴−۱۳۷۳ را داد. به این ترتیب تعداد سهمیه‌های تهران به ۸ رسید. ضمن اینکه فدراسیون اعلام کرد از فصل آینده تیم‌ها براساس رتبه‌شان در جدول لیگ آزادگان گزینش خواهند شد. به عبارت دیگر قانون سهمیه‌بندی و
گزینش خواهند شد. به عبارت دیگر قانون سهمیه‌بندی و برگزاری مسابقات سوپرجام انتخابی برچیده شد و همچون مثل اغلب لیگ‌های دنیا تیم‌ها بر اساس صعود و سقوط در لیگ جواز حضور در مسابقات فصل بعد را به دست آوردند. این شیوه از فصل ۷۴−۱۳۷۳ تا کنون اجرا شده‌است. شایان ذکر است که اگر این قانون برچیده نمی‌شد تیم های مهم دیگری همچون پرسپولیس برای بار دیگر به دسته سوم سقوط می‌کردند. پس از بروز این شرایط، علی جباری پس از سال‌ها به استقلال بازگشت و سرپرستی تیم را بر عهده گرفت. او در یادآوری آن دوره گفته است که باشگاه برای
او در یادآوری آن دوره گفته است که باشگاه برای پرداخت ۱۵ هزار تومان در ازای ۳۰ پرس غذا برای بازیکنان ناتوان بود و به رستوران‌های دیگر می‌رفتند تا بهای ارزان‌تری را بپردازند. قرارداد بازیکنان استقلال در آن فصل ۳ میلیون تومان پیش‌پرداخت و ماهیانه ۱۸ هزار تومان بود که البته تنها شامل بازیکنان ملی‌پوش می‌شد و سایرین دست‌مزد کمتری می‌گرفتند. فهرست بازیکنان. حسین تراب‌پور،سید مجید نعمتی نژاد،احمدرضا عابدزاده، ثاقبی‌فر، حمید بابازاده، مهدی پاشازاده، شاهین بیانی، ایمان عالمی، صادق ورمزیار، بهمن ترکاشوند، کوروش
ایمان عالمی، صادق ورمزیار، بهمن ترکاشوند، کوروش بختیاری‌زاده، عباس سرخاب، میرشاد ماجدی، عبدالصمد مرفاوی، عادل حردانی، کامیار کاردار، امیرفرهاد یعقوبی، جوادی، رضا حسن‌زاده، محمود سجادی، محمود صالح‌آبادی، امیر قلعه‌نویی. بازی‌ها. سوپر جام تهران. منبع جایگاه در جدول. منبع مسابقات جشنواره بسیج ایران. منبع
نمودار اسمیت یک منحنی ترسیمی از توابع نرمالیزه‌ی مقاومت و راکتانس در صفحه‌ی ضریب بازتاب است که برای مهندسی برق خصوصاً مهندسی مخابرات برای حل راحت‌تر (بدون استفاده از محاسبات خسته‌کننده‌ی اعداد مختلط) مسائلی مثل خطوط انتقال و تطبیق امپدانس توسط فیلیپ هگر اسمیت(1905–1987) ابداع شده‌است. محاسبات ریاضی. مقاومت و امپدانس واقعی و نرمالیزه. یک خط انتقال با امپدانس مشخصه‌ی formula_1 و عموماً با ادمیتانس مشخصه‌ی formula_2 به طوری که بینشان برقراراست. برای نرمالیزه کردن هر امپدانسی formula_4 که واحدش اهم باشد،
کردن هر امپدانسی formula_4 که واحدش اهم باشد، می‌توان با که امپدانس نرمالیزه را با حرف کوچک "z" و زیروند "T" نشان می‌دهند. و مشابهاً برای نرمالیزه کردن هر ادمیتانس نیز را داریم. یکای امپدانس در دستگاه بین‌المللی یکاها، اهم می‌باشد که با حرف بزرگ یونانی امگا (Ω) نمایش داده می‌شود. یکای ادمیتانس نیز در دستگاه بین‌المللی یکاها زیمنس یا مهو می‌باشد که با حرف بزرگ لاتین "S" یا امگای برعکس (℧) نمایش می‌دهند. امپدانس و ادمیتانس نرمالیزه بدون یکا می‌باشند. باید قبل از استفاده کردن از امپدانس‌ها و ادمیتانس‌های
قبل از استفاده کردن از امپدانس‌ها و ادمیتانس‌های واقعی روی نمودار اسمیت نرمالیزه شوند. پس از بدست آوردن جواب از روی نمودار اسمیت آن را دِنرمالیزه می‌کنیم تا امپدانس و ادمیتانس واقعی بدست آید. نمودار اسمیت امپدانس نرمالیزه. با توجه به قضیه‌ی خطوط انتقال، اگر خط انتقال ختم شده به یک بار (formula_4) که با امپدانس مشخصه‌ی خط انتقال (formula_1) متفاوت است که یک موج ساکن در خط از امواج منتجه عبوری (formula_9) و انعکاسی (formula_1) تشکیل می‌شود. با استفاده از نماد گذاری نمایی مختلط داریم: و
هوتک، روستایی در دهستان تنگ بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۹۳ نفر (۱۰۲ خانوار) بوده‌است.
جوگین، روستایی در دهستان کهیر بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۳۱ نفر (۳۸ خانوار) بوده‌است.
آگوند یا بیر آگوند، روستایی در دهستان تنگ بخش کهیر شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۳ نفر (۲۰ خانوار) بوده‌است.
ده درویش، روستایی از توابع بخش جزینک شهرستان زهک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان جزینک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳۸ نفر (۴۲خانوار) بوده‌است.
اس قاضی، روستایی از توابع بخش جزینک شهرستان زهک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان جزینک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۹۵ نفر (۹۶خانوار) بوده‌است.
سهراب غلامی، روستایی از توابع بخش جزینک شهرستان زهک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان جزینک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۸۶ نفر (۱۰۰خانوار) بوده است.
ده پیری (حسن پیری)، روستایی از توابع بخش جزینک شهرستان زهک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان جزینک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۱ نفر (۲۰خانوار) بوده‌است.
خانه های مولوی، روستایی از توابع بخش جزینک شهرستان زهک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان جزینک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۲۴ نفر (۲۷خانوار) بوده‌است.
ده بدیل، روستایی از توابع بخش جزینک شهرستان زهک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان جزینک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۹۳ نفر (۵۹خانوار) بوده‌است.
کربلایی حسن، روستایی از توابع بخش جزینک شهرستان زهک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان جزینک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۰ نفر (۷خانوار) بوده‌است.
ده رشید (زهک)، روستایی از توابع بخش جزینک شهرستان زهک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان جزینک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۵۷ نفر (۵۶خانوار) بوده‌است.
پلگی خمر، روستایی از توابع بخش جزینک شهرستان زهک در استان سیستان و بلوچستان ایران است.و یکی از اندک روستاهایی در شهرستان زهک می باشد که دارای چاه های عمیق و رشته رودخانه های فصلی فراوان و مزارع سرسبز است. این روستا عموما بدلیل قرار گرفتن در حدفاصل زابل و زهک ونزدیکی به یکی از خطوط محوری استوا موقعیتی بسیار عالی برای کشاورزی و کاشت درختان میوه از جمله انار،سیب،انگور،پرتغال،زردآلو،هلو دارد.لازم به ذکر است هم اکنون نیز بعضی از این میوه ها در این روستا برداشت میشود.هندوانه و خربزه کاری و کاشت گندم و جو در فصول
و خربزه کاری و کاشت گندم و جو در فصول مختلف در این روستا رواج دارد . تمامی افراد این روستا دامداری را نیز در کنار سایر مشاغل خود قرار داده اند و تمامی نیاز های خود را ارگانیک سامان می بخشند. جمعیت. این روستا در دهستان جزینک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲۳ نفر (۴۵خانوار) بوده‌است.
چلستعلی، روستایی از توابع بخش جزینک شهرستان زهک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان جزینک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲۹ نفر (۵۳خانوار) بوده‌است.
حسین‌آباد (زهک)، روستایی از توابع بخش جزینک شهرستان زهک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان جزینک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۶۲ نفر (۳۵خانوار) بوده‌است.