payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شمس‌الدین انصاری دمشقی، شهاب‌الدین نویری، ابن وردی، ابن بطوطه، مصطفی کاتب چلبی قسطنطنی، ابن خلدون، طبری، الماوردی، استخری، مسعودی، بیرونی، حمدالله مستوفی، یاقوت حموی، حمزه اصفهانی، ناصرخسرو قبادیانی، ابوریحان بیرونی، حافظ ابرو و … عبارت بحر فارس یا بحر عمان یا مکران بکار برده و هیچ‌یک از آنها اصطلاح دریای عرب را به کار نبرده‌اند. در کتاب (صوره ارض) شکل زمین صفحه ۴۲ نوشته ابن حوقل نوشته شده است: «... پس از سرزمین اعراب باید دریای پارس را نام برد، زیرا دریای پارس بیشتر مرزهای اعراب را دربر می‌گیرد. شبه جزیره
بیشتر مرزهای اعراب را دربر می‌گیرد. شبه جزیره عرب به این دریا متصل است، دریای پارس به بسیاری از کشورهای اسلامی متصل است. این دریا از قلزم (دریای سرخ) شروع می‌شود و به ابله (خلیج بصره) ختم می‌شود، سپس از سیراف (بوشهر) می‌گذرد و به هرمز و مکران و سواحل مولتان که سواحل سند (پاکستان) است امتداد می‌یابد. و تا آنجا که مرزهای بلاد اسلامی به پایان می‌رسد سپس دریای پارس تا سواحل هند ادامه می‌یابد و سرانجام در شرق به دریای چین متصل می‌شود. حداقل ۴۰ جغرافی‌دان مسلمان دریای پارس را توضیح دادند، آنها جهان را تنها ۷
دریای پارس را توضیح دادند، آنها جهان را تنها ۷ دریا می‌دانستند و دریای فراخ را دریای پارس و دریای روم می‌دانستند. آنها هیچ‌گاه نامی از دریای عرب نیاورده اند زیرا این نام اولین بار توسط نقشه‌کش‌ها یا کارتوگرافهای اروپایی قرن هفدهم استفاده شد، اما خود مسلمانان آن را تا قرن بیست هم بکار نبرده‌اند و در قرون معاصر آن را بحر عمان می‌گفتند تا اینکه سازمان آبنگاری بین‌المللی آن را در سال ۱۹۳۸ به عنوان نام رسمی تصویب نمود. فصل چهارم. "به‌دنبال شکست جنگ سالاران ساحل دزدان دریایی (Pirate Coast) از نیروهای هندی
ساحل دزدان دریایی (Pirate Coast) از نیروهای هندی بریتانیا سواحل دزدان دریایی (شارجه، عجمان و راس خیمه) به تصرف انگلیس درآمد؛ و بر اساس قرارداد ۱۸۱۹ بریتانیا برای آن‌ها پرچمی و علامت ملی و مهر درست کردو آن‌ها را تحت حمایت (مستعمره) قرارداد. دریازنان در خلیج فارس حملات خونینی در سالهای سال ۱۸۰۸ پیش آوردند. در سال ۱۸۰۸ بومیان سواحل عمان کم و بیش تحت فرمان سلطان بن صقر شیخ شارجه درآمده و نیرویی متشکل و بیش از حد تصور نیرومند و جنگجو به‌وجود آوردند؛ و به دارایی‌های نیروهای هندی انگلیسی خلیج فارس حمله‌ور شده
نیروهای هندی انگلیسی خلیج فارس حمله‌ور شده آنان را غارت کردند و به کشت و کشتار دست زدند؛ در سال ۱۸۰۷ یک نیروی متفق مرکب از ارتش بمبی (مومبای) انگلیسی‌ها و افراد مسقط به دریا زنان حمله‌ور شده و خیمه‌ها و پناهگاه‌های آنان را منهدم ساخته و جزیره قشم را از دستشان بدر آورده بودند. در سال ۱۸۰۹ حکومت بمبئی دسته‌ای از افراد نیروی دریایی را به این ناحیه اعزام داشت تا با همکاری حکمران مسقط به مهاجمان دریازن یورش بزند. با تضعیف دولت مرکزی ایران پس از جنگهای ایران و روس و جنگ هرات و مرو، نیروهای بریتانیا به تدریج بسوی
و جنگ هرات و مرو، نیروهای بریتانیا به تدریج بسوی سواحل فارسی نیز چشم طمع دوخت؛ و جزایر کیش و خارک و بوشهر را مورد تهدید قرار داد. اسناد و مدارکی که ایران در سالهای ۱۸۸۷ تا ۱۹۰۳ مبنی بر اعتراض به اشغال جزایر خلیج فارس به بریتانیا ارائه می‌نمود عبارت بودند از: پاسخ ایران: جزایر مسکونی بوده اتباع آن ایرانی هستند آن‌ها برای خرید و معاملات و رفع دعاوی و ارسال شکایت‌های بین قبیله‌ای به نماینده فارس در بندر لنگه و بوشهر مراجعه می‌کرده‌اند و می‌کنند؛ و رعیت (شهروند) ایران هستند (در آن زمان شناسنامه نبود). نقشه‌های
ایران هستند (در آن زمان شناسنامه نبود). نقشه‌های رسمی و مکاتبات شیوخ موید این موضوع است. در دسامبر ۱۹۷۱ نماینده ایران در شورای امنیت اسناد و مدارک ایرانی بودن جزایر را به اعضای شورای امنیت ارائه نمود و شکایت ۴ کشور عربی برای همیشه از دستور کار خارج شد. نماینده ایران گفت: "این جزایر همواره از گذشته‌های بسیار دور بخشی از قلمروایران بوده‌اند و در قرنهای ۱۸ و ۱۹ میلادی جزء حوزهٔ صلاحیت و حکمرانی لنگه به حساب می‌آمده‌اند که خود یک بخش اداری از استان فارس بوده است. حاکمیت ایران بر این جزایر در کتابها، اسناد
است. حاکمیت ایران بر این جزایر در کتابها، اسناد تاریخی، نقشه‌های جغرافیایی و به خصوص در اسناد رسمی، گزارش‌های اداری و یادداشتهای وزارت خارجه و دفتر امور هندوستان در انگلیس در خلال قرنهای ۱۷ و ۱۸ و بخش اعظم قرن ۱۹ و در اسناد و نقشه‌های روسیه و آمریکا نیز منعکس شده است. از میان نقشه‌های رسمی و نیمه رسمی می‌توان به چند نمونه زیر اشاره کرد: علاوه بر دوره‌های مختلف تاریخی از سال ۱۳۴۶ تا ۱۵۰۰ تمامی جزایر و سواحل خلیج فارس تحت حکومت سلطان هرمز بود که خود تابع حکّام فارس یا کرمان محسوب می‌شد. در دوره استعمار مدت
فارس یا کرمان محسوب می‌شد. در دوره استعمار مدت کوتاهی حاکمیت مؤثر ایران بر جزایر تحت الشعاع قرار گرفت اما ایران هرگز حاکمیت خود بر این جزایر را به دولتی تفویض نکرده است. توطئه برای تخریب نامی که میراث فرهنگی بشر است۱۵/۴/۲۰۰۲ مأموران ایرانی در طول سال‌های ۱۹۳۵ تا ۱۹۷۱ بارها به صورت علنی یا مخفی به جزایر سرکشی می‌کردند و تحرکات انگلیسی‌ها را گزارش می‌کردند به‌خصوص در مورد معدن خاک سرخ ابوموسی و از چراغ‌های دریایی. در دورهٔ ۲۲ نوامبر ۱۹۵۴ تا ۲۰ ژانویه ۱۹۵۵ سواحل ایران در خلیج فارس به صورت فرمانداری کل بندرها
ایران در خلیج فارس به صورت فرمانداری کل بندرها و جزایر خلیج فارس سازماندهی شد. بوموسی در تابستان ۱۹۵۸ در بخش کیش ادغام شد. در این موارد، دولت بریتانیا هیچ اعتراضی نکرد. تعدادی از معاهدات عربی و قبایل با بریتانیاامروزه در دسترس عموم قرار دارد از جمله در ۸۰ صفحه ای گزارش جامع سواحل و جزایر و قبایل خلیج فارس و مکران فارس توسط دولت بریتانیا. بخش‌های دیگر این فصل کتاب عبارتند از: برای تفصیل این مطالب بنگرید: تحریف نام خلیج فارس. فصل پنجم. خلیج فارس در نقشه جهان هکاتئوس (۵۵۰–۴۷۶ ق. م)(Hecataeus)از سرشناس‌ترین
هکاتئوس (۵۵۰–۴۷۶ ق. م)(Hecataeus)از سرشناس‌ترین جغرافیدانان یونانی، و نقشه جهان بطلمیوس (۱۶۸–۹۰ م)، (Claudius Ptolemy) نخستین کسی که اطلسی شامل ۳۶ نقشه از نقاط مختلف جهان تهیه کرده است.
آبچلیک زوزه‌گرگی یا آبچلیک بلندبوم از سرده بارترامیا و خانواده آبچلیک است که از لحاظ پرنده‌شناسی به گیلانشاه نزدیک است. نام قدیمی این پرنده، آبچلیک بارترام است. به دلیل اینکه این پرنده صدایی مانند زوزه گرگ دارد به آن آبچلیک زوزه‌گرگی می‌گویند. ویژگی‌های زیستی. آبچلیک زوزه گرگی بزرگسال ۲۸ تا ۳۲ سانتی‌متر درازا دارد. فاصله نوک دو بال این پرنده در حالت باز ۵۰ تا ۵۵ سانتی‌متر است. پا، گردن و دم این نوع آبچلیک بلند است. پاهای این پرنده، زرد و سر و گردنش به شکل راه‌راه و نواری به رنگ قهوه‌ای روشن است. پشت و نوک
و نواری به رنگ قهوه‌ای روشن است. پشت و نوک بال‌های آبچلیک زوزه‌گرگی، قهوه‌ای تیره و به حالت لکه‌لکه و موج‌دار است. رنگ شکم نیز به سفیدی می‌زند. زیستگاه و پراکندگی. زیستگاه آبچلیک زوزه‌گرگی در چمنزارهای آلاسکا و شمال آمریکای شمالی می‌باشد. در زمستان‌ها این نوع پرنده به نواحی آمریکای جنوبی مهاجرت می‌کنند.
اُلَمپ دو گوژ یا ماریا دگوژ (متولد ۷ می ۱۷۴۸-درگذشته ۳ نوامبر ۱۷۹۳) نمایشنامه‌نویس، فعال سیاسی و طرف‌دارالغای برده‌داری بوده‌است. زندگی. ماریا دگوژ در سال ۱۷۴۸ در جنوب غربی فرانسه به‌دنیا آمد. پدرش قصاب و مادرش دختر یک تاجر پارچه بود. در سال ۱۷۶۵ ازدواج کرد و این ازدواج، یک ازدواج عاشقانه نبود و افزون بر آن، او به "روابط عاشقانه خارج از ازدواج" اعتقاد داشت. یک سال بعد همسرش مرد و به‌همراه پسرش پیتر، به پاریس نقل مکان کرد. از این پس، او نام خود را به "المپ دگوژ" تغییر داد و بعد از آن، با مرد ثروتمندی به نام
تغییر داد و بعد از آن، با مرد ثروتمندی به نام بیاتریکس روزریس آشنا شد و روابط خود را با او تا اواخر انقلاب فرانسه حفظ کرد. نقاشی‌های بازمانده از او، او را زنی زیبا توصیف می‌کنند. زندگی اجتماعی. در سال ۱۷۸۴، وی نمایشنامه زمره و میرزا را نوشت؛ اما به‌دلایلی، این نمایشنامه تا سال ۱۷۸۹ اجرا نشد. البته چهار سال بعد، او این نمایشنامه را با عنوان «کشتی‌شکستگان خوشحال» منتشر کرد. در سال ۱۷۸۹ که این نمایشنامه اجرا گشت، پس از سه بار اجرا متوقف شد. این نمایشنامه ضدبرده‌داری است. در سال ۱۷۹۱ او اعلامیه حقوق شهروندی
است. در سال ۱۷۹۱ او اعلامیه حقوق شهروندی خود را نوشت. در مقابل حقوق شهروندی فرانسه که چیزی از حقوق زنان در برنداشت، این اعلامیه در هفده‌ بند است. انقلابیون تندرو فرانسه در نهایت او را به خیانت به انقلاب و حمایت از سلطنت محکوم کردند و او را در سوم نوامبر ۱۷۹۳ زیر گیوتین گردن زدند.
ایرانیان آفریقایی‌تبار گروهی از مردم ایران هستند که اصالت آفریقایی داشته و در طی قرن‌های مختلف به ایران وارد شده‌اند. این گروه از مردمان بیشتر در استان‌های جنوب ایران زندگی می‌کنند. پیشینه. در متون فارسی دوره اسلامی مانند قابوس‌نامه از بردگان حبشی سخن به میان آمده که در بازارهای ایران فروخته می‌شدند. شمار زیادی از این مردم بازماندگان بردگانی هستند که توسط تاجران برده دار به خلیج فارس آورده می‌شدند. همچنین در دوره‌های بعدی پرتغالی‌ها در سواحل ایران دست به تجارت برده می‌زدند. این سیاهپوستان عمدتاً بانتو زبان
برده می‌زدند. این سیاهپوستان عمدتاً بانتو زبان و متعلق به شرق آفریقا و از کشورهای تانزانیا به ویژه زنگبار، مالاوی و موزامبیک بوده‌اند. در نهایت در سال ۱۸۴۸ محمدشاه قاجار تحت فشار بریتانیا فرمان لغو برده‌داری را صادر نمود. محل سکونت. امروزه بازماندگان این آفریقایی‌ها در ایران به‌ویژه در استان‌های هرمزگان، جزایر ایرانی خلیج فارس، استان بوشهر، خوزستان، سیستان و بلوچستان، جنوب کرمان و تا میزان اندکی در استان فارس به سر می‌برند. زبان ایشان در گذشته متعلق به خانواده زبانی بانتو بوده اما امروزه زبان‌های بومی
خانواده زبانی بانتو بوده اما امروزه زبان‌های بومی ایران را پذیرفته‌اند. شماری از ایشان به زبان فارسی، لری جنوبی و عربی تکلم می‌کنند. همچنین میان بلوچ‌های ایران نیز اقوام و خاندان‌های سیاهپوست وجود دارد. در استان فارس به ویژه حوالی فسا و داراب آفریقایی‌تباران به نام کولوها شناخته می‌شوند. آداب و رسوم. پاره‌ای از این اقوام آداب و رسوم شمنی و آفریقایی خود را حفظ کرده‌اند و این مسئله در میان ایرانی‌تباران جنوب نیز رسوخ کرده‌است. به عنوان نمونه مراسم زار که در جنوب ایران و سواحل و جزایر خلیج فارس به عنوان یک
جنوب ایران و سواحل و جزایر خلیج فارس به عنوان یک مراسم درمانی اسطوره‌ای برای بیرون کشیدن موجودی خیالی بنام زار انجام می‌شود ریشه آفریقایی دارد و میان ایرانیان آفریقایی‌تبار نیز به خوبی رایج است. رقص بندری و نیز موسیقی بندری تأثیر فراوانی از آئین‌های آفریقایی پذیرفته‌اند. برخی از این افراد که آیین‌های شمنی خود را حفظ کرده‌اند اهالی بخش لاشار هستند که در سیستان و بلوچستان به سر می‌برند. این افراد خود را از قبایل تسونگا می‌دانند. شنگان‌ها یا تسونگاها امروزه عمدتاً در خاک زیمبابوه و سوازیلند ساکنند.
کولوها گروهی از مردم سیاهپوست و از ایرانیان آفریقایی‌تبار هستند که در استان فارس زندگی می‌کنند. تمرکز جمعیتی این گروه عمدتاً در مناطق جنوبی و جنوب‌شرقی استان، به‌ویژه در شهر فسا و روستاهای اطراف آن است. شماری از روستاهای فسا مانند صحرارود، نوبندگان و زنگنه دارای جمعیت قابل توجهی از کولوها هستند. پیشینهٔ تاریخی کولوها به دوران قاجار و پهلوی بازمی‌گردد، زمانی که بردگان آفریقایی از طریق خلیج فارس و توسط سوداگران عرب از مناطق شرقی آفریقا مانند زنگبار، اتیوپی، سومالی و تانزانیا به ایران آورده می‌شدند. بسیاری از
و تانزانیا به ایران آورده می‌شدند. بسیاری از این افراد پس از آزادی، در مناطق جنوبی ایران ساکن شدند و نسل‌های بعدی آنان در قالب جوامع محلی مانند کولوها در فارس شکل گرفتند. مادام دیولافوا، باستان‌شناس فرانسوی، در سفرهای خود به ایران در قرن نوزدهم، مشاهداتی دربارهٔ زندگی و فرهنگ کولوها ثبت کرده است. او از جمله نخستین پژوهشگرانی بود که به بررسی ریشه‌های آفریقایی برخی از جوامع جنوب ایران پرداخت. امروزه کولوها به زبان فارسی سخن می‌گویند و در زمینه‌های کشاورزی، دامداری و صنایع دستی فعالیت دارند. برخی از آیین‌ها و
و صنایع دستی فعالیت دارند. برخی از آیین‌ها و مراسم سنتی آنان، مانند مراسم زار، ریشه در فرهنگ آفریقایی دارد و در مناطق جنوبی ایران نیز رایج است. موسیقی و رقص بندری نیز از جلوه‌های فرهنگی تأثیرگرفته از سنت‌های آفریقایی در میان ایرانیان آفریقایی‌تبار محسوب می‌شود. پژوهشگران معاصر مانند بهناز میرزایی، دانشیار تاریخ خاورمیانه در دانشگاه بروک کانادا، مطالعات گسترده‌ای دربارهٔ دیاسپورای آفریقایی در ایران انجام داده‌اند. او در تحقیقات خود به نقش تاریخی، فرهنگی و اجتماعی ایرانیان آفریقایی‌تبار از جمله کولوها
و اجتماعی ایرانیان آفریقایی‌تبار از جمله کولوها پرداخته است.
آن‌چه در پی می‌آید فهرست افراد سرشناسی است که در سال ۲۰۱۲ درگذشته‌اند. نام‌ها بر اساس فهرست الفبایی نام خانوادگی افراد مرتب شده‌اند. نام اشخاص را به صورت زیر اضافه کنید:
صدراعظم آلمان، با عنوان رسمی صدراعظم فدرال جمهوری فدرال آلمان ، رئیس دولت و فرمانده کل نیروهای مسلح آلمان در زمان جنگ است. صدراعظم آلمان ریاست اجرایی کابینه فدرال و ریاست قوه مجریه را بر عهده دارد. صدراعظم به پیشنهاد رئیس‌جمهور و بدون بحث و گفتگو توسط بوندستاگ انتخاب می‌شود (ماده ۶۳ قانون اساسی آلمان). در سیاست آلمان، صدراعظم معادل نخست‌وزیر در بسیاری از کشورهای دیگر است. معادل مستقیم کلمه نخست‌وزیر به آلمانی (Ministerpräsident) در آلمان برای اشاره به مسئولان دولت‌های ایالات آلمان بکار می‌رود. صدراعظم کنونی
دولت‌های ایالات آلمان بکار می‌رود. صدراعظم کنونی آلمان فریدریش مرتس است که حزب او در انتخابات فدرال آلمان (۲۰۲۵) به پیروزی رسید و با رای پارلمان از ۶ مه ۲۰۲۵ به عنوان صدراعظم آلمان فعالیت می‌کند. تاریخچه. مقام صدراعظم تاریخی طولانی دارد و ایجاد آن به امپراتوری مقدس روم بازمی‌گردد. این عنوان در آن زمان در بخش‌های مختلفی از اروپای آلمانی زبان استفاده می‌شد. مقام کنونی با کنفدراسیون آلمان شمالی ایجاد شد که در آن اتو فن بیسمارک به مقام صدراعظمی رسید. پس از وحدت آلمان در ۱۸۷۱، این مقام در آلمان با نام
از وحدت آلمان در ۱۸۷۱، این مقام در آلمان با نام رایشکانتزلر (ترجمه مستقیم: صدراعظم شاهنشاهی) شناخته شد. گرچه نام انگلیسی آن همچنان همان صدراعظم ماند، ولی نام رسمی آلمانی آن بعداً به بوندزکانتزلر (ترجمه مستقیم: صدراعظم فدرال) تغییر کرد. در دوران‌های مختلف نقش صدراعظم متفاوت بوده است. از ۱۸۷۱ تا ۱۹۱۸ صدراعظم تنها به امپراتور پاسخگو بود. با انقلاب آلمان در ۱۹۱۸، پارلمان اختیار برکناری صدراعظم را کسب کرد. بر اساس قانون اساسی وایمار سال ۱۹۱۹، صدراعظم توسط رئیس‌جمهور منصوب می‌شد و در برابر پارلمان پاسخگو بود.
منصوب می‌شد و در برابر پارلمان پاسخگو بود. اما پس از مرگ رئیس‌جمهور پاول فن هیندنبورگ قانون اساسی وایمار عملاً در دوران نازی کنار گذاشته شد. در قانون اساسی ۱۹۴۹ اختیارات بیشتری به صدراعظم داده شد و رئیس‌جمهور تقریباً به مقامی تشریفاتی تبدیل شد. صدراعظم کنفدراسیون آلمان شمالی (۱۸۶۷ تا ۱۸۷۱). رئیس دولت فدرال کنفدراسیون آلمان شمالی که در اول ژوئیه ۱۸۶۷ ایجاد شد، صدراعظم فدرال نامیده می‌شد. تنها فردی که در این مقام فعالیت کرد اتو فن بیسمارک، نخست‌وزیر پروس بود. پادشاه پروس به عنوان امپراتور آلمان در ۱۸ ژوئیه
پادشاه پروس به عنوان امپراتور آلمان در ۱۸ ژوئیه ۱۸۷۱ در کاخ ورسای تاج‌گذاری کرد. با این حال کنفدراسیون آلمان شمالی تا به اجرا گذاشته شدن قانون اساسی ۱۸۷۱ در شانزدهم آوریل پابرجا ماند. به همین دلیل بیسمارک تا آن موقع صدراعظم کنفدراسیون باقی‌ماند. صدراعظم توسط پادشاه پروس به عنوان رهبر کنفدراسیون آلمان شمالی منصوب شده بود. نقش و قدرت‌های او بسیار شبیه به نقش و قدرت صدراعظم آلمان از سال ۱۸۷۱ بود. صدراعظم امپراتوری آلمان (۱۸۷۱ تا ۱۹۱۸). در امپراتوری آلمان در ۱۸۷۱، صدراعظم هم به عنوان نخست‌وزیر امپراتور فعالیت
صدراعظم هم به عنوان نخست‌وزیر امپراتور فعالیت می‌کرد و هم به عنوان رئیس شورای فدرال که بخش بالاتر پارلمان آلمان بود. در آن زمان صدراعظم نه توسط پارلمان انتخاب می‌شد و نه در برابر آن مسئول بود، بلکه از سوی امپراتور منصوب می‌شد و تنها به او پاسخ‌گو بود. دولت فدرال شامل این بخش‌ها بود: قانون اساسی آلمان در ۲۹ اکتبر ۱۹۱۸ اصلاح شد به طوری که پارلمان اختیار عزل صدراعظم را پیدا کرد. با این حال، این کار نتوانست از انقلاب در چند روز بعد از آن جلوگیری کند. دوران انقلاب (۱۹۱۸ تا ۱۹۱۹). در نهم نوامبر ۱۹۱۸، صدراعظم
(۱۹۱۸ تا ۱۹۱۹). در نهم نوامبر ۱۹۱۸، صدراعظم ماکس فن بادن مقامش را به فردریش ابرت تحویل داد. ابرت به خدمت به عنوان رئیس حکومت در دوران ۳ ماهه بین پایان امپراتوری آلمان و تشکیل مجلس ملی ادامه داد ولی از عنوان صدراعظم استفاده نکرد. صدراعظم جمهوری وایمار (۱۹۱۹ تا ۱۹۳۳). مقام صدراعظم در زمان جمهوری وایمار ادامه پیدا کرد. در آن زمان صدراعظم توسط رئیس‌جمهور منصوب می‌شد و در برابر رایشس‌تاگ مسئول بود. در جمهوری وایمار صدراعظم مانند همتای فرانسوی‌اش، به نسبت مقام ضعیفی بود و تصمیمات کابینه دولت بر اساس رأی اکثریت
بود و تصمیمات کابینه دولت بر اساس رأی اکثریت گرفته می‌شد. صدراعظم رایش سوم (۱۹۳۳ تا ۱۹۴۵). آدولف هیتلر در ژانویه ۱۹۳۳ صدراعظم آلمان شد. هیتلر از همان آغاز شروع به کسب قدرت بیشتر و تغییر ماهیت صدراعظم کرد. تنها پس از ۲ ماه از به قدرت رسیدن هیتلر و پس از آتش‌سوزی در ساختمان رایشس‌تاگ، قانون اختیاردهی تصویب شد که به صدراعظم اختیارات کامل قانون‌گذاری برای یک مدت ۴ ساله می‌داد. بر این اساس، صدراعظم می‌توانست هر قانونی را بدون در جریان قرار دادن پارلمان تصویب کند. قدرت صدراعظم همچنان در حال افزایش بود تا اینکه
قدرت صدراعظم همچنان در حال افزایش بود تا اینکه رئیس‌جمهور پاول فن هیندنبورگ از دنیا رفت. هیتلر از قانون اختیاردهی استفاده کرد تا مقام ریاست‌جمهوری را با مقام صدراعظم ادغام کند و مقام جدیدی به نام فورِر یا پیشوا ایجاد کند. با آن‌که مقام‌ها در هم ادغام شده بودند، همچنان هیتلر را «صدراعظم و پیشوا» می‌خواندند، که نشان می‌داد مقام‌های رهبر کشور و رئیس دولت همچنان دو مقام جدا در دست یک نفر هستند. این جدا بودن زمانی مشخص‌تر شد که در آوریل ۱۹۴۵ هیتلر اعلام کرد پس از مرگش مقام پیشوا از بین خواهد رفت و دوباره یک
از مرگش مقام پیشوا از بین خواهد رفت و دوباره یک رئیس‌جمهور و یک صدراعظم جداگانه وجود خواهد داشت. در ۳۰ آوریل ۱۹۴۵ هیتلر خودکشی کرد و به مدت کوتاهی یوزف گوبلز آن گونه که در وصیت‌نامهٔ هیتلر خواسته شده بود، جانشین او به عنوان صدراعظم شد. پس از مدت کوتاهی گوبلز نیز خودکشی کرد و قدرت به دریاسالار کارل دونیتس به عنوان رئیس‌جمهور آلمان رسید. دونیتس در مقابل لوتز گراف شورین فن کروسیک را به ریاست دولت آلمان منصوب کرد. دونیتس و شورین دربارهٔ تسلیم شدن با متفقین مذاکره کردند. صدراعظم جمهوری فدرال آلمان (از ۱۹۴۹).
کردند. صدراعظم جمهوری فدرال آلمان (از ۱۹۴۹). قانون اساسی ۱۹۴۹ آلمان، به صدراعظم قدرت تعیین سیاست‌های دولتی می‌دهد. به همین دلیل برخی ناظران آلمان را «دموکراسی صدراعظمی» می‌نامند. دولت فدرال شامل صدراعظم و اعضای کابینه‌اش می‌شود. قدرت صدراعظم از مواد قانون اساسی سرچشمه می‌گیرد و در عمل از موقعیتش در رهبری حزبی که بیشترین تعداد کرسی را در پارلمان داشته باشد. به استثنای هلموت اشمیت، صدراعظم معمولاً رئیس حزب خود نیز هست. البته در مورد گرهارد شرودر در سال ۱۹۹۹ هم چنین بود تا اینکه در سال ۲۰۰۴ از رهبری حزبش
هم چنین بود تا اینکه در سال ۲۰۰۴ از رهبری حزبش استعفا داد. چنانچه صدراعظم آلمان، مرد باشد، به‌طور رسمی "Herr Bundeskanzler" (هِر بوندِس‌کانتسلِر) خوانده می‌شود. نام صدراعظم زن (فعلاً فقط آنگلا مرکل) به‌طور رسمی "Frau Bundeskanzlerin" (فِراوْ بوندِس‌کانتسلِرین) است. جستارهای وابسته. فهرست صدراعظم‌های آلمان
شرم یا خجالت یک عاطفهٔ اجتماعی است که در روابط اجتماعی در بعضی افراد ظاهر می‌شود. کم رویی (که به آن عدم اعتماد به نفس نیز گفته می‌شود ) احساس نگرانی ، عدم راحتی یا بی‌قراری است ، به خصوص زمانی که فرد در کنار افراد دیگر است. این حالت معمولاً در موقعیت‌های جدید یا با افراد ناآشنا رخ می‌دهد؛ یک فرد خجالتی ممکن است به سادگی از این موقعیت‌ها اجتناب کند. اگرچه کمرویی می‌تواند از ویژگی‌های افرادی باشد که عزت نفس پایینی دارند ، اما ویژگی اصلی کمرویی، ترس از نظر دیگران در مورد رفتار فرد است. این ترس از واکنش‌های
در مورد رفتار فرد است. این ترس از واکنش‌های منفی مانند مسخره شدن، تحقیر شدن یا مورد تمسخر قرار گرفتن، انتقاد یا طرد شدن می‌تواند باعث عقب‌نشینی فرد خجالتی شود. اشکال قوی‌تر کمرویی را می‌توان اضطراب اجتماعی یا هراس اجتماعی نامید. این حالت از احساس درونی خود کم‌تر پنداشتن در برابر فرد مقابل حاصل می‌شود و در برخی موارد آنقدر شدت می‌یابد که تمامی دیگر حالات اجتماعی فرد را مختل می‌سازد. ریشه‌ها و دلایل. تأثیرِ منفیِ والدین بر سلامت روان. والدینی که نسبت به کودکان خود بیش‌ازحد خشن و بیش‌ازحد سختگیر هستند احتمال
خود بیش‌ازحد خشن و بیش‌ازحد سختگیر هستند احتمال خجالتی شدن کودک و دچار شدن او به اضطراب اجتماعی را افزایش می‌دهند، «محیط و آنچه واقعاً برای کودک در طول دورهٔ رشد وی اتفاق می‌افتد، نقش بزرگی در ایجاد این صفات در بزرگسالی دارد.»
امتوارا شهر مرکزی استان امتوارا می‌باشد که در جنوب شرقی کشور تانزانیا قرار دارد. این شهر در حال حاضر دارای حدوداً ۸۰٬۰۰۰ نفر جمعیت می‌باشد. شهر امتوارا به لحاظ امکانات بندرگاهی توانایی کافی برای صادارات سنگ آهن و زغال سنگ را دارد.
شرم یک احساس ناخوشایند خودآگاه است که معمولاً با ارزیابی منفی از خود همراه است. انگیزه های کناره گیری؛ و احساس پریشانی، آشکار شدن، بی اعتمادی، ناتوانی و بی ارزشی. شرم‏ به معنی گرفتگی روان است از چیزی، و ترک آن چیز از ترس خواری و پستی که در آن است. در نظر ابن مسکویه «گرفتاری جان است در ترس از آلوده شدن به زشتی‌ها و پرهیز از بدگوئی» حیا صفت کسی است که گناهی را که مرتکب شده می‌پوشاند یا از آشکار شدن آنچه به درون او مربوط می‌شود امتناع می‌کند و نیز اگر کسی از ترس گرفتار شدن به کبر و غرور، دیگران را از ستودن
ترس گرفتار شدن به کبر و غرور، دیگران را از ستودن کمالات و فضایل خود منع کند، به این حالت نیز حیا گفته می‌شود. حیا بر دو نوع است. نفسانی و ایمانی: حیای نفسانی حیائی است که خداوند آن را در هر جانی آفریده‌است. مثل حیا از پیدا شدن زشتی. حیای ایمانی حیائی است که به موجب آن، مؤمن از ترس خدا از گناه امتناع می‌کند. فرق خجالت و حیا این است که خجالت اضطراب توأم با ترس و شگفتی است و در نتیجه آگاهی از ناتوانی در هماهنگی با واقعیت، چه زشت و چه زیبا، به وجود می‌آید. در حالی که حیا عبارت است از آگاهی از چیز زشت و پرهیز
حالی که حیا عبارت است از آگاهی از چیز زشت و پرهیز از شرکت در وقوع آن و تنفر از آن. پس حیا دارای یک معنی اخلاقی است و دلالت بر ترس و توبه دارد. به این جهت رسول خدا (ص) فرمود: حیا بخشی از ایمان است، اگر حیا نداری هر چه می‌خواهی بکن. علت این امر این است که کسی که حیا ندارد شرمنده نمی‌شود تا این شرمندگی او را از گناه و زشتی بازدارد پس کسی که از بدی حیا نکند، از ننگ نمی‌ترسد. این مطلب می‌رساند که آنچه مانع انسان از دست یازیدن به بدی می‌شود، حیا است و اگر انسان حیا را کنار گذارد مایل است به هر گمراهی و زشتی
حیا را کنار گذارد مایل است به هر گمراهی و زشتی آلوده گردد. شرم عموماً یک تأثیر، هیجان، شناخت و یک فعل است.
زولاچای، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان سلماس در استان آذربایجان غربی ایران. جمعیت. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت این دهستان برابر با ۲۹٬۵۲۴ نفر (۷٬۸۸۱ خانوار) بوده‌است.
حیا حالتی درونی است که موجب می‌شود انسان به دلیل سرزنش درونی خود یا دیگران از کارهای زشت دوری کند. واژه‌شناسی. حیا از ریشه «ح ی و» یا «ح ی ی»، مفهومی است که در اسلام نیز آمده است. محمدباقر مجلسی در تعریف حیا می‌گوید: کلمه "حیا" در لاتین (Modesty) از کلمه لاتین modestus آمده است که به معنی "نگه داشتن در اندازه" است. از حیا به عنوان پوششی برای روح انسان در مقابل پرده‌دری یاد شده است. حیا یکی از امتیازات انسان نسبت به حیوانات است. در حیا نسبت به افعال زشت دو جهت وجود دارد: جهت اول پیشگیری است که حیا جنبه
دو جهت وجود دارد: جهت اول پیشگیری است که حیا جنبه مانعیت دارد به تعبیر دیگر مانع حرکت انسان به سمت کار زشت می شود. جهت دوم هنگامی است که انسان مرتکب کار زشتی شد، این شرم و حیای وجودی موجب می‌شود از کار خود ناراحت باشد. البته این مساله تا زمانی وجود دارد که آدمی مسخ نشده باشد. حیا در ادیان. اسلام. "حیا" در قرآن به سه معنی "شرم، ترس، ترک کردن" تعبیر شده و جز یک مورد در معنای جنسی به کار نرفته است که در آن نیز اشاره‌ای به حجاب یا تصریحی در مسئلهٔ جنسی ندارد: در احادیث و روایات اسلامی نیز به تفصیل از حیا بحث
در احادیث و روایات اسلامی نیز به تفصیل از حیا بحث شده است؛ برای نمونه صادق – امام ششم شیعیان – حیا را ده قسمت دانسته که نُه قسمت آن در زنان و یک قسمت آن در مردان است. او معتقد است وقتی زن حیض می‌شود، یک قسمت حیای وی می‌رود، و چون ازدواج می‌کند، یک قسمت دیگر می‌رود، و چون عروسی می‌کند، یک قسمت دیگر می‌رود، و چون فرزند به دنیا می‌آورد، یک قسمت دیگر می‌رود و پنج قسمت حیا برای وی باقی می‌ماند. مسیحیت. در انجیل آمده است: «و همچنین زنان خود را بیارایند به لباس حیا و پرهیز، نه به زلف ها و طلا و مروارید و رخت گران
و پرهیز، نه به زلف ها و طلا و مروارید و رخت گران بها، بلکه چنان که زنانی را می شاید که دعوای دینداری می کنند به اعمال صالحه.» بسیاری از مسیحیان، حیا را بسیار مهم می دانند، هرچند اختلاف نظرهای زیادی در مورد ابعاد و اهداف آن وجود دارد. یهودیت. حیا که در یهودیت صنیوت نامیده می شود فراتر از پوشیدگی است. این رفتار به صورت عمومی و خصوصی گسترش می یابد و به شرایط بستگی دارد. زنان. زنان یهودی ارتدکس و حریدی معمولاً دامن هایی را می پوشند که تا زانوی آنها را پوشانده باشد. همچنین بلوزها و پیراهن ها استخوان یقه و آستین
همچنین بلوزها و پیراهن ها استخوان یقه و آستین ها آرنج را می پوشاند. کاربرد واژه «چادر» و «برقع» که به معنای روپوش صورت است، در آیات تورات، کیفیت پوشش زنان یهودی را نشان می دهد. تورات تشبّه مرد و زن به یکدیگر را نهی نموده، می گوید: متاع مرد بر زن نباشد و مرد لباس زن را نپوشد؛ زیرا هر که این را کند، مکروه «یهوه» خدای توست. مردان. استانداردهای حیا در مورد مردان نیز صدق می کند. در حالی که برخی از مردان ارتدوکس در مکان های عمومی پیراهن آستین کوتاه می پوشند، مردان یهودیت حریدی اینگونه لباس نمی پوشند. حیا برای
یهودیت حریدی اینگونه لباس نمی پوشند. حیا برای مردان یهودی اغلب به پوشاندن تنه و پاها با لباس گشاد معنا می شود. گروه های مختلف یهودیان ارتدکس هنجارهای مختلفی در پوشش دارند. اما همه مردان دارای پوشش سر (کیپا) هستند. حیا و فطرت. برخی معتقدند حیا امری فطری و طبیعی است و برخی برخلاف این نظریه می‌گویند حیا تابع فرهنگ است، به‌عنوان مثال می‌گویند مطالعه جامعه‌های به دور از تمدن (مثل برخی قبیله‌های آفریقایی) نشان می‌دهد که در این قبیله‌های به اصطلاح دست‌نخورده، مردم از عریانی عورت خود نزد دیگران، ابایی نداشته و شرم
از عریانی عورت خود نزد دیگران، ابایی نداشته و شرم نمی‌کنند، یا زنان آنان، اختلاط با مردان را زشت نمی‌دانند و از نداشتن حجاب، احساس شرم و خجالت نمی‌کنند و ...، بنابراین نتیجه می‌گیریم که ارزش‌ها و ازجمله حیا و شرم، پدیده‌هایی فرهنگی و محصول تمدن‌اند نه این‌که فطری و ذاتی باشند. برخی دیگر که معتقد به فطری بودن حیا هستند، می‌گویند برای اثبات فطری بودن یا نبودن، نمی‌توان جامعه معیار را جامعه‌ای دانست که از فرهنگ و تمدن روز، به دور است. چنین جامعه‌ای نسبت به اصالت انسانی، بکر و دست‌نخورده نیست و تحت تأثیر فرهنگ
انسانی، بکر و دست‌نخورده نیست و تحت تأثیر فرهنگ و تمدن خود قرار داشته‌است. در چنین مواردی، جامعه معیار را باید ((انسان نخستین)) قرار داد که از تأثیر هر فرهنگ و آیینی به دور بوده، دارای فطرتی پاک و دست‌نخورده است. این دسته برای اثبات ادعای خویش می‌گویند خداوند متعال در جریان نقل داستان آدم و حوا و اخراج آن دو از بهشت، تصریح می‌کند که پس از خوردن از میوه آن درخت ممنوعه، عورت آن‌ها آشکار شد و آن‌ها از این آشکار شدن، متأثر شدند و برای پوشاندن عورت خود، تلاش کردند. این نشان می‌دهد که شرم از آشکار شدن عورت، امری