payamvha/North_RAG huggingface dataset:
باشد باعث ایجاد حق شفعه نمی‌گردد و سهم مشاعی که فروخته می‌شود باید مبیع معامله باشد نه ثمن معامله. به‌بیان‌ دیگر اگر عرصه و اعیان ملک دارای «تنها دو مالک» باشد؛ و یکی از ۲ نفر دارندگان با انجام عقد بیع (مبایعه‌ نامه) ملک را بفروشد، مالک دیگر می‌تواند مبلغی که خریدار به فروشنده پرداخت کرده را به خریدار بپردازد و همه ملک را به تملک خود درآورد، به این کار در اصطلاح حقوقی حق شفعه گفته می‌شود. در کل شفعه ۵ شرط دارد:
موزیک‌برینز دانشنامه موسیقی است که به صورت برخط در اینترنت قرار دارد. این وب‌گاه در سال ۲۰۰۰ و پس از خریداری سی‌سی‌دی‌بی توسط شرکت گریس‌نوت و تجاری شدن آن، ایجاد شد. در حال حاضر این پروژه زیر نظر بنیاد غیر انتقاعی متابرینز اداره می‌شود. تاریخچه. به گفتهٔ خود وب‌گاه، پروژه را رابرت کی به صورت تکی ایجاد کرد. سپس با گذشت زمان از ایدهٔ وی بسیار استقبال شد و کاربران بین‌المللی به آن پیوستند. روش کار. به مانند هر دانشنامهٔ دیگر، موزیک‌برینز به منظور جمع‌آوری اطلاعات در مورد موسیقی تا جایی که امکان دارد، ایجاد
در مورد موسیقی تا جایی که امکان دارد، ایجاد شده‌است. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار در پایگاه داده پست‌گرس‌کیوال نگه‌داری می‌شوند. برای تغییر یا اضافه کردن مطلب به پایگاه داده فرد باید در وب‌گاه ثبت نام کند. تغییر ایجادکردن با وب‌گاه نظیر ویکی‌پدیا تفاوت دارد از آنجا که هر تغییر در میان کاربران به رأی گذاشته می‌شود و پس از موافقت کاربران اعمال می‌شود. در عبن حال این وب‌گاه برای اضافه کردن مطالب دستورالعمل نگارشی نیز دارد. اجازه‌نامه. بیشتر اطلاعات موجود در وب‌گاه با اجازه‌نامهٔ مالکیت عمومی منتشر می‌شوند،
وب‌گاه با اجازه‌نامهٔ مالکیت عمومی منتشر می‌شوند، قسمت‌هایی از آن با پروانه کرییتیو کامنز (CC BY-NC-SA) که امکان استفادهٔ غیر تجاری را فراهم می‌کند، در اینترنت قرار دارند.
سید محمدجواد شرافت (۱۲ مهر ۱۳۰۶ - هفتم تیر ۱۳۶۰)، مشاور محمدعلی رجایی در دوران وزارت آموزش و پرورش، عضو هیئت امنای بنیاد فرهنگی البرز، عضو هیئت مرکزی نظارت بر انتخابات تهران و نماینده دور اول مجلس شورای اسلامی بود. زندگی. در ۱۲ مهر ۱۳۰۶ خورشیدی در شوشتر به دنیا آمد. پدرش سید بزرگ نام داشت. در ۹ سالگی مادرش را از دست داد. در ۱۴ سالگی انجمنی با نام تبلیغات اسلامی با چند تن از دوستانش به وجود آورد. از ۱۶ سالگی (۱۳۲۲) به تدریس در مدارس مشغول شد و در همین سال ازدواج کرد. وی مدتی نیز در حوزه به تحصیل مشغول بود و
کرد. وی مدتی نیز در حوزه به تحصیل مشغول بود و با ادبیات فارسی نیز آشنایی زیادی داشت. تبعید به اهواز. در سال ۱۳۳۱ به دلیل درگیری در جریان انتخابات مجلس شورای ملی به طرفداری یکی از نامزدها، به اهواز تبعید شد. وی تا سال ۱۳۴۲ در این شهر در آموزش و پرورش به خدمت مشغول بود. تبعید به تهران. در سال ۱۳۴۲ به جرم ایجاد شورش در اهواز دستگیر شد و به تهران تبعید شد. در سال ۱۳۴۴ موفق شد به دانشگاه تهران راه پیدا کند و در رشته مدیریت تحصیل کرد. در سال ۱۳۴۵ با همکاری محمدعلی رجایی اعتصاب و تظاهرات فرهنگیان را سازماندهی کرد
رجایی اعتصاب و تظاهرات فرهنگیان را سازماندهی کرد و به همین جرم دستگیر و به گناباد تبعید شد. پس از مدتی وی را به چالوس و کرج منتقل ساختند. سپس مجدداً به تهران آمد و در دبیرستان ماضی مشغول به تدریس شد. پس از انقلاب. وی پس از پیروزی انقلاب، به عنوان مشاور وزیر آموزش و پرورش، مشغول به کار شد. مدتی نیز عضو هیئت مرکزی نظارت بر انتخابات استان تهران بود. در انتخابات دور اول مجلس شورای اسلامی، با کسب ۸۲ درصد از آراء، از حوزه انتخابیه شوشتر وارد مجلس شد و به عنوان معاون کمیسیون بازرگانی برگزیده شد. مرگ. سرانجام در
کمیسیون بازرگانی برگزیده شد. مرگ. سرانجام در هفتم تیر ۱۳۶۰ در جریان انفجار در حزب جمهوری اسلامی کشته شد.
اردی‌اف/اکس‌ام‌ال نحوی‌است تعریف‌شده توسط کنسرسیوم وب جهان‌شمول برای بیان (خطی‌سازی) یک گراف اردی‌اف به‌عنوان یک سند اکس‌ام‌ال.
اوتارکی یا سیاست خودبسندگی (به انگلیسی:autarky) معمولاً به وضعیتی گفته می‌شود که اقتصاد یک نظام سیاسی از پیگیری رسیدن به سرحد صرفاً قابلیتِ خودکفایی، عبور کرده و در اهداف و برنامه‌ریزی‌ها حد انزوای کامل اقتصادی را مدنظر قرار دهد. چنین نظام اقتصادی «اقتصاد بسته» نامیده می‌شود. هنگامی از اوتارکی سخن به میان می‌آید که نهادی بتواند بدون کمک از بیرون یا تجارت خارجی به فعالیت یا زندگی خود ادامه دهد. منظور از ادامهٔ فعالیت لزوماً فعالیت اقتصادی نیست، برای نمونه می‌توان به ساختار خودبسنده نظامی اشاره کرد که کشوری
به ساختار خودبسنده نظامی اشاره کرد که کشوری بتواند بدون دریافت کمک از سایر کشورها از خود دفاع کند. رژیم خودبسنده می‌تواند مربوط به کل یک کشور باشد یا اینکه در یک زمینهٔ محدود مانند مالکیت یک ماده خام کلیدی باشد. استقلال اقتصادی به معنی خودبسندگی در رفع نیازهای اساسی و جلوگیری از سلطهٔ کشورهای دیگر بر اقتصاد بومی است. از مهم‌ترین شاخص‌های استقلال اقتصادی، عدم تأثیرپذیری گسترده از نوسانات و بحران اقتصادی در سطح جهان و ثبات ارزش پول و نداشتن اقتصاد تک محصولی است. پیشینه. مکتب سوداگری، سیاستی بود که از سوی
است. پیشینه. مکتب سوداگری، سیاستی بود که از سوی فرمانروایان به ویژه در سدهٔ ۱۷ و ۱۸ میلادی پیگیری می‌شد. به این ترتیب که داشتن رابطهٔ تجاری با بیرون از قلمرو ممنوع یا محدود بود. در دههٔ ۱۹۳۰ آلمان نازی کشوری بود که ترجیح می‌داد تجارت در درون مرزهای اقتصادی خودش را به بالاترین میزان برساند و تجارت خارجی به ویژه با بریتانیا، شوروی و فرانسه را به کمترین حد برساند. کشورهای با اقتصاد ضعیف تر مانند آمریکای جنوبی، بالکان و کشورهای اروپای شرقی مانند یوگسلاوی، رومانی و مجارستان در محدودهٔ مرز اقتصادی آلمان جای
و مجارستان در محدودهٔ مرز اقتصادی آلمان جای می‌گرفتند. آلمان‌ها برای رشد به شدت به مواد خام نیاز داشتند و این کشورها از آن برخوردار بودند. تجارت با این کشورها که زیر نظر وزیر اقتصاد وقت، هیالمار شاخت بود بر این پایه بود که دریافت مادهٔ خام تنها به شرط دادن محصولات تولیدی آمانی باشد و نه پرداخت پول. با اینکه در بازهٔ سال‌های ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۷ واردات خوراک بسیار کاهش یافت اما با توجه به سیاست آلمان نازی برای بازسازی نظامی خودش در همان دوذان واردات مواد خام ۱۰ درصد افزایش یافت. امروزه کشوری که کاملاً خودکفا باشد
افزایش یافت. امروزه کشوری که کاملاً خودکفا باشد کمیاب است. شاید بتوان به کرهٔ شمالی اشاره کرد. این کشور برپایهٔ جهان بینی سیاسی جوچه (خودکفایی) اداره می‌شود. بر خلاف این سیاست، کره با کشورهایی چون روسیه، چین، سوریه، ایران، ویتنام و بسیاری کشورهای اروپایی و آفریقایی ارتباط دارد. نمونهٔ دیگر می‌توان به پادشاهی بوتان اشاره کرد. نمونه‌های بیشتر. سیاست خودبسندگی در کشورهای متعددی دنبال شده است. در قانون اساسی ایران، تأکید شده است که اقتصاد ایران باید به مرحله خودبسندگی و استقلال برسد و از وابستگی رهایی یابد.
خودبسندگی و استقلال برسد و از وابستگی رهایی یابد. راه‌حل قانون اساسی در این مورد، افزایش تولیدات کشاورزی، دامی و صنعتی منطبق با نیازهای عمومی‌است. بازخوردهای سیاسی و اقتصادی. خودبسندگی اقتصادی می‌تواند باعث دوری بخش‌های اقتصادی خُرد و کلان از صرفه‌جویی به مقیاس شود. بسیاری از ملت‌ها در سراسر جهان به دلیل تفاوت‌های جغرافیایی، آب و هوایی، مکانی، گسترهٔ سرزمین و جمعیت، دسترسی مستقیم به برخی مواد خام ندارند. از آن جمله می‌توان به نفت، گاز، زغال سنگ، گندم، پشم و … اشاره کرد.
پیر منفره (Pierre Mainfray) (زادهٔ ۱۵۸۰، درگذشت ۱۶۳۰) اهل روان فرانسه، یک شاعر سبک درام فرانسوی بود. پیر لاروس گفته‌است: آنچه ما دربارهٔ پیر منفره می‌دانیم این است که او پیشرویی بود که از سوی هم میهن روشنفکرش، پیر کورنی نادیده گرفته شد. پیر کورنی دربارهٔ منفره گفته بود: «همهٔ نوشته‌های منفره پُر ایراد و یک شکست اند که در دورانی مورد توجه قرار گرفته‌اند. مگر "Cyrus" که دارای نکاتی بود.»
اعتراضات ۲۰۱۱–۲۰۱۲ کردها در ترکیه، اعتراضاتی به رهبری حزب صلح و دموکراسی در ترکیه علیه محدودیت‌سازی حقوق اقلیت کرد در این کشور بود. این اعتراضات گرچه در امتداد رشته طولانی اعمال اعتراضی توسط کردها در ترکیه بودند، قویاً تحت تأثیر اعتراضات مردمی در سرتاسر خاورمیانه و شمال آفریقا قرار گرفتند. تظاهرات در استانبول و جنوب شرق ترکیه و حتی در ازمیر رخ دادند. روزنامه ترکی «حریت» در مقاله‌ای با اشاره به بهار عربی، این اعتراضات را «تابستان کردی» نامید.
کانگوروهای درختی سرده‌ای از کیسه‌داران درازپا است که نامش را از عادت گونه‌های عضوش به زندگی بر روی درختان گرفته‌است. کانگوروهای درختی را می‌توان در جنگل‌های گینه نو، شمال‌شرقی کوئینزلند، در جزیره‌های نزدیک و اغلب در مناطق کوهستانی یافت؛ اگرچه بعضی گونه‌های این سرده همچون کانگوروی درختی فروبوم در مناطق صاف و دشت‌زار زندگی می‌کنند. وزن این کانگوروها میان ۴ تا ۱۳ کیلوگرم است و طولشان ۴۰ تا ۸۷ سانتی‌متر است. آن‌ها دم به نسبت بلندی دارند که به ایشان در نگهداری تعادلشان کمک می‌کند. رده‌بندی. گونه‌های زیر اعضای
تعادلشان کمک می‌کند. رده‌بندی. گونه‌های زیر اعضای سرده کانگوروهای درختی هستند:
دل نمادی در ریاضیات، به‌ویژه ریاضیات برداری است و به عنوان یک عملگر دیفرانسیلی در بردارها به کار می‌رود، دل را معمولاً با نماد نابلا (∇) نمایش می‌دهند. هرگاه عملگر دل را بر یک تابع یک‌بعدی اعمال کنیم، بیانگر مشتق استاندارد آن تابع مطابق آنچه در حساب دیفرانسیل و انتگرال تعریف شده‌است خواهد بود. اگر این عملگر بر یک میدان (تابعی که دارای چندین بُعد است) اعمال شود، دل ممکن است بیانگر شیو (شدیدترین شیب محلی) یک میدان اسکالر (یا گاهی میدان برداری مثلاً در معادلات ناویه-استوکس)، دیورژانس یک میدان برداری، یا تاو یک
دیورژانس یک میدان برداری، یا تاو یک میدان برداری باشد. اینکه دل بیانگر کدامیک از این اعمال است بستگی به نوع اعمالش دارد. به بیان بهتر، دل یک عملگر مشخص نیست، بلکه یک سنت و نماد ریاضی است که می‌تواند بیانگر یکی از سه عملگر بالا باشد و از آن برای ساده‌نویسی معادلات ریاضی استفاده می‌شود. نماد دل را می‌توان به صورت یک بردار عملگرهای مشتق پاره‌ای تفسیر کرد، به این صورت که سه معنی مختلف آن (شیو، دیورژانس و تاو) را می‌توان به ترتیب با ضرب اسکالرها، ضرب داخلی و ضرب خارجی عملگر دل در میدان دانست. شیو:formula_1
ضرب خارجی عملگر دل در میدان دانست. شیو:formula_1 دیورژانس: formula_2 کرل: formula_3 تعریف. در دستگاه مختصات دکارتی سه‌بعدیِ R3 با مختصات ("x", "y"، "z") دل در شکل مشتقات پاره‌ای به صورت زیر ظاهر می‌شود: که در آن formula_5 بردارهای یکه در جهت‌های مربوط هستند. همچنین دل را می‌توان به فضای اقلیدسی Rn تعمیم داد به طوری که در دستگاه مختصات دکارتی با مختصات ("x"1، "x"2، …، "x""n") دل به صورت زیر خواهد بود: که در آن formula_7 استاندارد پایهٔ این فضا است. به صورت فشرده‌تر می‌توان این فرمول را با استفاده از قرارداد
می‌توان این فرمول را با استفاده از قرارداد جمع‌زنی اینشتین به صورتِ نوشت. دل را می‌توان در دیگر دستگاه‌های مختصات (برای نمونه دستگاه‌های مختصات استوانه‌ای و کروی) نیز بیان کرد. کاربردها در نمادگذاری. دل در بسیاری از عبارت‌های ریاضی برای ساده و کوتاه‌نویسی استفاده می‌شود. کاربردهای اصلی آن در نوشتن گرادیان، دیورژانس، تاو، مشتق جهت‌دار و عملگر لاپلاس است. گرادیان. به مشتق برداری یک میدان نرده‌ای formula_9، گرادیان یا شیو گویند و این گونه نمایش داده می‌شود: formula_10 که همیشه در جهت بزرگترین افزایش در
formula_10 که همیشه در جهت بزرگترین افزایش در formula_9 بوده و اندازهٔ آن برابر آهنگ افزایش در آن نقطه می‌باشد (درست همانند مشتق‌های معمولی) اهمیت این کوتاه‌نویسی در این است که قاعدهٔ گرادیان ضرب دو میدان برداری همانند مشتق یک بعدی است. formula_12 هر چند که قاعدهٔ گرادیان ضرب نقطه‌ای دو میدان برداری به این آسانی نیست و به صورت formula_13 واگرایی یا دیورژانس. واگرایی یک میدان برداری formula_14 یک تابع اسکالر است که بدین صورت نمایش داده می‌شود: formula_15 واگرایی را تقریباً می‌توان افزایش در اندازهٔ یک میدان
را تقریباً می‌توان افزایش در اندازهٔ یک میدان برداری در جهت آن دانست ولی به‌طور دقیق‌تر اندازهٔ گرایش (میل) یک میدان برداری به همگرایی یا واگرایی در یک نقطهٔ است. جایی که میدان برداری دیورژانس مثبتی دارد نمایانگر یک چشمه است. و جایی که میدان برداری واگرایی منفی دارد نمایانگر وجود یک چاه در آن نقطه است. اهمیت به‌کارگیری نشانهٔ دل را در ادامه می‌بینم: formula_16 البته رابطهٔ ضرب برداری به نظر کمی غیر منطقی می‌آید اما این به خاطر جابه‌جا پذیر نبودن این ضرب است. formula_17 تاو یا کرل. تاو یک میدان برداری به
formula_17 تاو یا کرل. تاو یک میدان برداری به صورت formula_18 یک تابع برداری است که اینگونه نمایش داده می‌شود: formula_19 تاو یک میدان برداری برابر است با گشتاور یک چرخ‌دندهٔ کوچک که مرکزش در آن نقطه باشد یعنی چنانچه یک چرخ‌دندهٔ کوچک را در نقطه‌ای از این میدان بگذاریم و بچرخد میدان ما در آن نقطه دارای تاو است که چنانچه این چرخش ساعت‌گرد باشد تاو مثبت و اگر پادساعت‌گرد باشد تاو منفی است. بدیهی است میدانی که در آن چرخش وجود نداشته باشد تاو صفر دارد. تاو یک میدان برداری را می‌توان با شبه‌دترمینان زیر نمایش
میدان برداری را می‌توان با شبه‌دترمینان زیر نمایش داد: formula_20 و اما دوباره شگفتی نمادگذاری دل را در قاعدهٔ تاو ضرب: formula_21 هرچند شوربختانه تاو ضرب بردارها چهرهٔ ساده‌ای ندارد formula_22 مشتق جهتی. مشتق جهتی یک میدان اسکالر مانند formula_23 در جهتformula_24 اینگونه بیان می‌شود: formula_25 که آهنگ تغییر میدان formula_9در جهت formula_27 را نشان می‌دهد. لاپلاسی. عملگر لاپلاسی یک عملگر اسکالر است که به هر دو میدان اسکالر و برداری می‌تواند اثر کند. در مختصات برداری این عملگر به صورت: formula_28 لاپلاسی
برداری این عملگر به صورت: formula_28 لاپلاسی در همه جای ریاضی فیزیک نوین دیده می‌شود، برای نمونه در معادلهٔ لاپلاس، معادلهٔ پواسون، معادلهٔ گرما، معادلهٔ موج و همچنین در معادلهٔ شرودینگر. جستارهای وابسته
تخلیهٔ غیرنظامیان لهستانی از اتحاد جماهیر شوروی در جنگ جهانی دوم فرایند تخلیه و مهاجرت لهستانی‌ها در دوران جنگ جهانی دوم از اتحاد جماهیر شوروی و ورود آنها به ایران بود. پس از تهاجم شوروی به لهستان در آغاز جنگ جهانی دوم، بر اساس پیمان مولوتوف–ریبنتروپ علیه لهستان، اتحاد جماهیر شوروی بیش از نیمی از قلمرو جمهوری دوم لهستان یا حدود را که بیش از ۱۳٬۲۰۰٬۰۰۰ نفر در آن ساکن بودند، تصاحب کرد. ظرف چند ماه، به‌منظور لهستان‌زدایی از سرزمین‌های ضمیمه‌شده، کمیساریای خلق در امور داخلی شوروی بین ۳۲۰٬۰۰۰ تا یک میلیون شهروند
امور داخلی شوروی بین ۳۲۰٬۰۰۰ تا یک میلیون شهروند لهستانی را به بخش‌های شرقی اتحاد شوروی، اورال و سیبری بازداشت و تبعید کرد. چهار موج تبعید خانوادگی شامل کودکان، زنان و سالخوردگان با قطارهای باری از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۱ رخ داد. موج دوم تبعیدها به‌وسیلهٔ نیروهای اشغالگر شوروی در سراسر منطقهٔکرسی حدود ۳۰۰٬۰۰۰ تا ۳۳۰٬۰۰۰ لهستانی را دربرگرفت که عمدتاً به قزاقستان فرستاده شدند. به‌واسطهٔ تغییری چشمگیر در سرنوشت، بیش از ۱۱۰٬۰۰۰ لهستانی، شامل ۳۶٬۰۰۰ زن و کودک، توانستند همراه با ارتش آندرس اتحاد جماهیر شوروی را ترک کنند.
با ارتش آندرس اتحاد جماهیر شوروی را ترک کنند. آن‌ها سرانجام در ایران، هند، فلسطین، نیوزیلند، تقسیم آفریقا و همچنین مکزیک ساکن شدند. در میان کسانی که در اتحاد جماهیر شوروی ماندند، حدود ۱۵۰٬۰۰۰ لهستانی پیش از پایان جنگ جان باختند. تخلیهٔ مردم لهستان از اتحاد شوروی از ۲۴ مارس ۱۹۴۲، به مدت یک هفته، و سپس دوباره از ۱۰ اوت ۱۹۴۲ تا آغاز سپتامبر ادامه داشت. در مرحلهٔ نخست، بیش از ۳۰٬۰۰۰ نفر از پرسنل نظامی و حدود ۱۱٬۰۰۰ کودک از ترکمن‌باشی (جمهوری شوروی سوسیالیستی ترکمنستان، امروزه ترکمنستان) از راه دریا به بندر
ترکمنستان، امروزه ترکمنستان) از راه دریا به بندر انزلی رفتند. در مرحلهٔ دوم تخلیه از داخل، بیش از ۴۳٬۰۰۰ پرسنل نظامی و حدود ۲۵٬۰۰۰ غیرنظامی همراه با ژنرال ووادیسواف آندرس از طریق دریای خزر به ایران رفتند. حدود یک‌سوم غیرنظامیان کودکان بودند. تخلیه‌ای کوچک‌تر به عشق‌آباد–مشهد انجام شد که شامل گروه بزرگ و نهایی غیرنظامیان بود. پیشینه. در سال ۱۹۳۹، پس از حملهٔ آلمان نازی و شوروی به لهستان، قلمرو جمهوری دوم لهستان میان این دو مهاجم تقسیم شد. نیمهٔ شرقی لهستان به اتحاد جماهیر شوروی ضمیمه شد. اندکی بعد، مسکو
به اتحاد جماهیر شوروی ضمیمه شد. اندکی بعد، مسکو برنامه‌ای از تبعیدهای گسترده را آغاز کرد که هم شامل لهستانی‌ها می‌شد و هم شماری از یهودیان لهستان که به درون خاک شوروی منتقل شدند. صدها هزار شهروند لهستانی مجبور شدند خانه‌های خود را در لحظه ترک کنند و در واگن‌های باری به سیبری، قزاقستان و دیگر نقاط دورافتادهٔ روسیه منتقل شدند. چندین موج از تبعیدها رخ داد که طی آن خانواده‌ها به سرزمین‌های بایر اتحاد شوروی فرستاده شدند. نخستین دسته‌هایی که از سوی کمیساریای خلق در امور داخلی هدف قرار گرفتند شامل قضات دادگاه،
در امور داخلی هدف قرار گرفتند شامل قضات دادگاه، کارمندان دولتی، کارکنان دولت‌های محلی، اعضای نیروی پلیس، پناهندگان لهستان غربی، پیشه‌وران، کارگران جنگل، اسکان‌یافتگان و کشاورزان خرد، همچنین کودکان اردوگاه‌های تابستانی و یتیم‌خانه‌های لهستانی، اعضای خانوادهٔ هر فردی که از سوی کمیساریای خلق در امور داخلی بازداشت شده بود، و اعضای خانوادهٔ هر کسی که به غرب گریخته یا ناپدید شده بود، می‌شدند. سرنوشت لهستانی‌های تبعیدشده در میانهٔ سال ۱۹۴۲، پس از امضای پیمان سیکورسکی-مایسکی بهبود یافت. استالین یک‌بار عفو شهروندان
بهبود یافت. استالین یک‌بار عفو شهروندان لهستانی در اتحاد شوروی را اعلام کرد. این عفو تا ۱۶ ژانویهٔ ۱۹۴۳ ادامه داشت، زمانی که عملاً لغو شد. در این فرصت کوتاه، ارتش آندرس تشکیل شد که نه تنها سربازانی را که در اردوگاه‌های شوروی نگه داشته شده بودند جذب کرد، بلکه هزاران غیرنظامی و یتیم‌خانه‌های لهستانی با کودکانی که والدینشان در گولاگ جان باخته بودند را نیز دربر گرفت. هزاران نفر در مسیر مراکز ارتش تازه‌تأسیس لهستان، عمدتاً به‌دلیل همه‌گیری دیسانتری که مردان، زنان و کودکان را از پای درآورد، جان خود را از دست
زنان و کودکان را از پای درآورد، جان خود را از دست دادند. تخلیه‌ها. در ۱۹ مارس ۱۹۴۲، ژنرال ووادیسواف آندرس دستور تخلیهٔ سربازان و غیرنظامیان لهستانی ساکن در نزدیکی اردوگاه‌های ارتش را صادر کرد. بین ۲۴ مارس و ۴ آوریل، ۳۳٬۰۶۹ سرباز اتحاد شوروی را به مقصد ایران ترک کردند، همچنین ۱۰٬۷۸۹ غیرنظامی، شامل ۳٬۱۰۰ کودک، نیز خارج شدند. این تنها بخش کوچکی از حدود ۱٫۷ میلیون شهروند لهستانی بود که در آغاز جنگ توسط شوروی‌ها بازداشت شده بودند. بیشتر لهستانی‌ها مجبور شدند در اتحاد شوروی باقی بمانند. سربازان و غیرنظامیان
در اتحاد شوروی باقی بمانند. سربازان و غیرنظامیان لهستانی که خارج شدند، در اردوگاه‌های ایران در بندر پهلوی، مشهد و همچنین تهران مستقر شدند. پس از نخستین تخلیه، روابط لهستان–شوروی رو به وخامت گذاشت و دولت شوروی آغاز به بازداشت مقامات لهستانی کرد. در ۹ اوت ۱۹۴۲، دومین تخلیه آغاز شد که تا اول سپتامبر ادامه یافت. پناهندگان لهستانی مجبور بودند با قطار به ترکمن‌باشی سفر کنند، جایی که با کشتی از دریای خزر به ایران می‌رفتند. برخی نیز ناچار بودند از راه زمینی به عشق‌آباد سفر کنند. کنسولگری‌های لهستان در اتحاد شوروی
سفر کنند. کنسولگری‌های لهستان در اتحاد شوروی گذرنامه‌های موقت داخلی برای افراد تخلیه‌شده صادر کردند: این گذرنامه‌ها باید در گذرگاه‌های مرزی ارائه می‌شد تا اجازهٔ عبور داده شود. به‌گفتهٔ یکی از تخلیه‌شدگان، وندا الیس: گرسنگی وحشتناک بود، ما حتی یک قرص نان در روز، مانند سیبری، نمی‌گرفتیم. هر تکه نان باید دزدیده می‌شد یا به هر روش دیگری به دست می‌آمد. این جهنم بود — آدم‌های گرسنه و بیمار، کودکان در واگن‌های قطار پر از شپش. بیماری‌ها — تیفوس، دیسانتری، نبود دستشویی در واگن‌ها. برای رفع نیاز باید هر بار که قطار
در واگن‌ها. برای رفع نیاز باید هر بار که قطار می‌ایستاد از آن بیرون می‌پریدیم. معجزه است که زنده ماندیم، با وجود هزاران کشته. در طول دومین تخلیه، ۶۹٬۲۴۷ نفر اتحاد شوروی را ترک کردند که شامل ۲۵٬۵۰۱ غیرنظامی (۹٬۶۳۳ کودک) بودند. در مجموع، در دو تخلیهٔ سال ۱۹۴۲، ۱۱۵٬۷۴۲ نفر خارج شدند: ۷۸٬۴۷۰ سرباز و ۳۷٬۲۷۲ غیرنظامی (۱۳٬۹۴۸ کودک). حدود ۹۰٪ از آن‌ها لهستانی‌های غیر یهودی بودند و بیشتر باقی‌ماندگان یهودی بودند. لهستانی‌ها برای مدت طولانی در ایران تحت کنترل شوروی باقی نماندند، به دلایل گوناگون از جمله خصومت مقامات
نماندند، به دلایل گوناگون از جمله خصومت مقامات شوروی که شمال ایران را اشغال کرده بودند و همچنین تهدید ارتش‌های آلمان که پیش‌تر به قفقاز رسیده بودند، و در نهایت شرایط بد زندگی. اردوگاه‌های پناهندگان. پناهندگان پس از چند ماه سرانجام ایران را ترک کردند و به چندین کشور منتقل شدند، از جمله لبنان، فلسطین، هند، اوگاندا، کنیا، تانگانیکا، رودزیای شمالی و رودزیای جنوبی، آفریقای جنوبی، نیوزیلند و مکزیک. آفریقای بریتانیا. ماریا گابینیویچ، یکی از پناهندگان، بعدها نوشت: «ما توانستیم با آخرین کاروان اتحاد شوروی را ترک
«ما توانستیم با آخرین کاروان اتحاد شوروی را ترک کنیم. هنوز هزاران لهستانی پریشان‌حال آنجا مانده بودند و به کلخوزها فرستاده شدند. من هرگز سفر با کامیون از عشق‌آباد به تهران از میان کوه‌ها را فراموش نخواهم کرد. پس از جهنمی که پشت سر گذاشته بودیم، تهران دنیایی دیگر بود. زندگی اردوگاهی سازمان‌یافته بود، مدرسه بود، پیشاهنگان بودند و زندگی مذهبی. تهران دریچه‌ای بود که از طریق آن ما را گروه‌گروه به نقاط مختلف جهان فرستادند. مادرم پیشنهاد وسوسه‌انگیز رفتن به سانتا روسا در مکزیک را رد کرد. او می‌خواست یا به هند
روسا در مکزیک را رد کرد. او می‌خواست یا به هند برویم یا آفریقا، چون به اروپا نزدیک‌تر بود. او امید داشت روزی به لهستان بازگردیم. ما سوار یک کشتی جنگی شدیم و از خلیج فارس گذشتیم… پس از دوازده روز به بندر بیرا در موزامبیک رسیدیم. بزرگسالان مضطرب و از ناشناخته‌ها هراسان بودند، اما ما کودکان خوشحال از ماجراجویی بودیم. ما نخستین لهستانی‌های آفریقا نبودیم. پیش‌تر ۲۲ اردوگاه با ۱۸٬۰۰۰ نفر وجود داشت که مانند ما مسیرهای گوناگون تبعید در اتحاد شوروی را پشت سر گذاشته بودند و در سراسر آفریقای بریتانیا — از کنیا تا
بودند و در سراسر آفریقای بریتانیا — از کنیا تا مستعمرهٔ کیپ — پراکنده بودند». پناهندگان لهستانی که قرار بود به شرق آفریقا فرستاده شوند یا از ایران به مقصد آفریقا اعزام می‌شدند، یا از ایران به هند برده می‌شدند و از یک بندر هندی به مقاصد آفریقایی منتقل می‌شدند. بندر مومباسا در کنیا، بنادر تانگا و دارالسلام در تانگانیکا، و بنادر بیرا و لورنسو مارکیز (ماپوتوی امروزی) در موزامبیک نخستین ایستگاه‌های آفریقایی برای پناهندگان لهستانی بودند. بسیاری از پناهندگان لهستانی که مدتی را در جوامع پناهندگی در شرق آفریقای
که مدتی را در جوامع پناهندگی در شرق آفریقای بریتانیا گذراندند، نوعی خودانگارهٔ فرودست سفید از خود نشان دادند و خود را بیشتر شبیه جمعیت‌های محلی می‌دیدند تا مهاجران اروپایی سفیدپوست، به دلیل تجربهٔ ستم و مهاجرت اجباری از سوی یک قدرت توسعه‌طلب. با این حال، شهادت‌های دیگر پناهندگان لهستانی نگرش‌های مقامات امپراتوری بریتانیا را بازتاب می‌دهد. این امر به‌ویژه در کوجا، اوگاندا مشهود بود، جایی که نگرانی‌های شدیدی دربارهٔ اختلاط نژادی وجود داشت. رودزیای شمالی. در اکتبر ۱۹۴۲، مدیر امور تخلیه‌شدگان جنگ و اردوگاه‌های
۱۹۴۲، مدیر امور تخلیه‌شدگان جنگ و اردوگاه‌های رودزیای شمالی، گور براون، انتظار داشت حدود ۵۰۰ پناهندهٔ لهستانی از خاورمیانه برسند. در اوت ۱۹۴۵، شمار پناهندگان لهستانی در رودزیای شمالی ۳٬۴۱۹ نفر بود که از این میان، ۱٬۲۲۷ نفر در اردوگاه‌های پایتخت لوساکا، ۱٬۴۳۱ نفر در بوانا مکوبوا در منطقهٔ مسی، ۱۶۴ نفر در فورت جیمسون در مرز با نیاسالند، و ۵۹۷ نفر در آبِرکورن در استان شمالی اقامت داشتند. آخرین اردوگاهی که در رودزیای شمالی ساخته شد در آبِرکورن (امروزه امبالا، زامبیا) بود. این اردوگاه در سال ۱۹۴۲ برپا شد. حدود
بود. این اردوگاه در سال ۱۹۴۲ برپا شد. حدود ۶۰۰ پناهندهٔ لهستانی به‌صورت گروهی به آبِرکورن منتقل شدند. آن‌ها با کشتی به دارالسلام رفتند و از طریق کیگُما به امپولونگا در دریاچهٔ تانگانیکا رسیدند و سپس به‌صورت گروهی با کامیون به آبِرکورن منتقل شدند. وندا نووویسیاد-اوستروفسکا، به‌نقل از تاریخ‌نگار تادئوش پیوتروفسکی ("تبعیدشدگان لهستانی در جنگ جهانی دوم")، به یاد می‌آورد که اردوگاه آبِرکورن به شش بخش از خانه‌های تک‌اتاقه، یک محل شست‌وشو، یک رخت‌شوی‌خانه، یک کلیسا و چهار ساختمان مدرسه با هفت کلاس تقسیم می‌شد.
و چهار ساختمان مدرسه با هفت کلاس تقسیم می‌شد. آشپزی در یک آشپزخانهٔ بزرگ در مرکز اردوگاه انجام می‌شد. یکی از مدیران در ساختمانی زندگی می‌کرد که همچنین مرکز اجتماعی‌ای داشت که در آن فیلم نمایش داده می‌شد. نووویسیاد-اوستروفسکا تصویری اجتماعی ترسیم کرده است با آوازخوانی‌های شبانه، گوش‌دادن جمعی به رادیو برای آگاهی از جنگ در اروپا و کارهای دستی با زنان دیگر در عصرها. شرایط زندگی. زندگی در آفریقا برای لهستانی‌هایی که با آداب‌ورسوم و زبان‌های محلی ناآشنا بودند و به آب‌وهوای استوایی عادت نداشتند بسیار دشوار بود.
به آب‌وهوای استوایی عادت نداشتند بسیار دشوار بود. در اوگاندا، بزرگ‌ترین اردوگاه‌ها — که حدود ۶٬۴۰۰ نفر از جمله ۳٬۰۰۰ کودک را در خود جای داده بودند — در کوجا (ناحیه موکونو در کنار دریاچه ویکتوریا) و ماسندی در غرب اوگاندا قرار داشتند. هر اردوگاه مدرسه، باشگاه و تئاتر خود را داشت. مسکن ابتدایی بود: خانه‌هایی از گل با سقف‌هایی از علف و برگ موز. بوگدان هاربوز در اردوگاه کوجا اقامت داشت: «ما هیچ پولی برای غذا دریافت نمی‌کردیم، فقط ماهی ۵ شیلینگ برای هزینه‌هایمان می‌گرفتیم. غذا به ما داده می‌شد: برنج، آرد، گوشت،
می‌گرفتیم. غذا به ما داده می‌شد: برنج، آرد، گوشت، نمک، شکر، چای و کمی قهوه. مردم باغچه‌های خودشان را داشتند، با سبزیجات. ما بسیار فقیر بودیم، هیچ کاری وجود نداشت، بچه‌ها کلاس‌هایشان را در فضای بازداشتند، کتابی هم وجود نداشت». ماریا گابینیویچ شش سال را در آفریقا، در اردوگاهی در بوانا مکوبوا، رودزیای شمالی گذراند: «برای ما همه‌چیز شبیه صحنه‌ای از کتاب در بیابان و دشت نوشتهٔ هنریک سینکیه‌ویچ بود. خانه‌هایی از گل در قلب آفریقا. هیچ‌چیز شبیه لهستان نبود، اما بزرگسالان اردوگاه ما نهایت تلاش خود را می‌کردند تا
اردوگاه ما نهایت تلاش خود را می‌کردند تا ریشه‌هایمان را برجسته کنند. ستونی با پرچم بزرگ لهستان وجود داشت و عقاب سفید بر دروازه». بسته‌شدن اردوگاه‌ها. در ژانویهٔ ۱۹۴۴، کارکنان لهستانی در همهٔ اردوگاه‌های شرق آفریقا کاهش یافتند. در نامه‌ای رسمی از مقامات بریتانیایی گفته شد: «توافق شده که کارهای رفاهی در سکونتگاه‌های لهستانی باید ادامه یابد و حداقل کارکنانی که تضمین‌کنندهٔ این امر هستند باید حفظ شوند». در ژانویهٔ ۱۹۴۸، کمیسر ادارهٔ پناهندگان شرق آفریقا نامه‌ای دربارهٔ اخراج پناهندگان لهستانی از اردوگاه
دربارهٔ اخراج پناهندگان لهستانی از اردوگاه آبِرکورن نوشت. آن‌ها از کیگوما به دارالسلام می‌رفتند و از آنجا با کشتی به بریتانیا منتقل می‌شدند، جایی که خویشاوندان نزدیکشان — اغلب همسران و پسرانی که در جنگ جنگیده بودند — در حال گذراندن دوره‌ها و آموزش برای مشاغل غیرنظامی بودند. اسکان مجدد از آبِرکورن «عملیات پرش لهستانی» نام گرفت. بریتانیایی‌ها در زمان تصمیم به انتقال پناهندگان لهستانی به شرق آفریقا، قصد نداشتند آن‌ها را در آنجا نگه دارند. حتی پیش از تبعیدهای ۱۹۴۱، توافق شده بود که پناهندگان فقط برای «هدفی
۱۹۴۱، توافق شده بود که پناهندگان فقط برای «هدفی ویژه یا موقت» به شرق آفریقا می‌روند. با این حال، در اکتبر ۱۹۴۶، وزیر امور خارجه در لندن اعلام کرد که پناهندگانی که بتوانند دست‌کم برای شش ماه در منطقه کاری پیدا کنند یا مبلغی پول کافی برای گذران زندگی داشته باشند، می‌توانند بمانند. در رودزیای شمالی، ۲۴۵ پناهنده برای اقامت دائم پذیرفته شدند. از آبِرکورن، یک زن مجرد با یک دختر و یک پسر، که پدرشان در جنگ اروپا مفقود شده بود، و یک مرد اجازه یافتند بمانند. مرد مجرد ردیابی نشد؛ زن، یوزفا بیِرونسکا، همراه با