payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گیلکی به گردآوری ملکونف و ۲ دوبیتی نقل‌شده توسط رضا مدنی را باید بر آن‌ها افزود که جمعا به ۳۸ دوبیتی و ۴ تک‌بیت می‌رسد. از این اشعار، آنچه در دیوان بازیافته هم آمده‌باشد انگشت‌شمار است. رضا مدنی مقاله‌ای در یادگارنامهٔ فخرایی (نشر نو، تهران، ۱۳۶۳) با عنوان «پیر شرفشاه و نگاهی به دیوان بازیافته‌اش» نوشته که دربردارندۀ این اطلاعات است. شعر معاصر. از شاعران معاصر که به گیلکی شعر سروده‌اند میرزا حسین‌خان کسمایی را باید نام برد. او که از ادبیات برای مبارزۀ سیاسی استفاده می‌کرد، به جمع یاران میرزا کوچک‌خان جنگلی
استفاده می‌کرد، به جمع یاران میرزا کوچک‌خان جنگلی پبوست و ادارهٔ روزنامهٔ جنگل را از سومین شماره بر عهده گرفت. مقالات و اشعار انتقادی به زبان گیلکی از او بر جا مانده که غالب آن‌ها در سال ۱۳۰۶ خورشیدی در مجلهٔ فروغ چاپ رشت، به همّت مدیر آن مجله، ابراهیم فخرایی، گردآوری و منتشر شده‌است. شاعر دیگری که در زمینه‌های اجتماعی و سیاسی به گیلکی شعر سروده محمدعلی راد بازقلعه‌ای متولد ۱۲۸۷ شمسی است که سپس به افراشته معروف شد و پیش از انقلاب بهمن ۱۳۵۷ در اروپا درگذشت. او بسیاری از عناصر فرهنگ مردم و اصطلاحات و تعبیرات
بسیاری از عناصر فرهنگ مردم و اصطلاحات و تعبیرات روستایی اصیل گیلکی را در اشعار گیلکی و فارسی خود وارد کرد. مجموعهٔ اشعارش، که محمود پاینده لنگرودی گیلکی‌های آن را با ترجمهٔ فارسی، گرد آورده و در سال ۱۳۷۴، تحت عنوان «شعرهای گیلکی افراشته محمدعلی راد بازقلعه‌ای» منتشر ساخته، آینهٔ زندگی و خلقیّات مردم زحمتکش گیلان دانسته شده‌است. این شاعر نه تنها در میان سرایندگان گیلک شاخص است، بلکه در تاریخ شعر فارسی نیز جایگاه بلندی دارد. او با چیره دستی، به زبانی مالامال از مفاهیم نمونه‌وار با رنگ محلی، نماهای گوناگون
از مفاهیم نمونه‌وار با رنگ محلی، نماهای گوناگون زندگی شهری و روستایی گیلانیان و مناسبات اجتماعی آنان را وصف کرده و با بینشی مردمی و تیزبینی فرهنگی، به زبان ساده ولی بکر و بی‌سابقه، خصایص قشرهای گوناگون جامعه را به بیان شاعرانه درآورده‌است. هم از دورهٔ سلطنت رضاشاه، روزنامه فروشی نابینا و سیّار اشعار او را، که به صورت جزوه‌های کوچک چاپ می‌شد و بیشتر در انتقاد از خلقیّات اجتماعی بود، در رشت پخش می‌کرد که مورد استقبال مردم گیلان واقع می‌شد. شالی‌کاران گیلان او را شاعر مدافع حقوق و زبان دل خود می‌دانستند.از
او را شاعر مدافع حقوق و زبان دل خود می‌دانستند.از دیگر شاعران میرزا ابراهیم‌خان ملقب به سراج الدیوان و معروف به سراج نیز شعری به زبان گیلکی با عنوان «شکوای مداح» (در استقبال از شعر کسمایی) سروده‌است. در نیم قرن اخیر سرایش شعر به زبان گیلکی رونق بسیار بیشتری گرفته‌است. از شاعران گیلکی‌سرای نسل جدید می‌توان به شیون فومنی، رحمت موسوی و محمد ولی مظفری اشاره کرد. هأسأشعر. هساشعر سبکی مدرن از شعر گیلکی است که بعداً در زبان مازندرانی نیز تأثیر گذاشت. جریان ادبی هساشعر توسّط شاعران گیلک از جمله محمد بشرا، رحیم
هساشعر توسّط شاعران گیلک از جمله محمد بشرا، رحیم چراغی و محمد فارسی از اوایل دهه هفتاد پایه‌ریزی شد. در شعر گیلکی از قالب‌های سنتی شعر همچون غزل، دوبیتی، رباعی، مثنوی و ... استفاده می‌شود.
کوه اورین با ارتفاع ۳۷۰۲ متر بلندترین کوه شهرستان خوی (بام خوی) و بلندترین قله استان آذربایجان غربی و نوزدهمین کوه بلند بین بلندترین قله استان‌های ایران در شمال غربی‌ترین نقطه از این شهر با ۴۲ کیلومتر فاصله و در حدفاصل بخش صفائیه و قطور در مختصات جغرافیایی به طول ۳۳٫۴۴ و عرض جغرافیایی ۳۳٫۳۸ واقع گردیده‌است. موقعیت تاریخی جغرافیایی. گویند که این کوه منتهی‌الیه غربی قشون شاه اسماعیل در جنگ چالدران بود؛ و جنگ چالدران از آن به این طرف تر صورت نگرفت. بعد از کوه آرارات، این کوه بلندترین کوه این منطقه محسوب
کوه آرارات، این کوه بلندترین کوه این منطقه محسوب می‌شود. از وجود برخی چشمه‌های آب گرم در دامنه این کوه، و سنگ‌های گدازه بیرونی اطراف کوه، کاملاً واضح است که این کوه آتش فشانی خاموش است که هنوز درون گدازه‌هایی در آن در حال فعالیت جزئی هستند. این کوه از زیبایی و وقار خاصی برخوردار است؛ که دور نمایی بسیار زیبا داشته و از کیلومترها دور نماد شهر خوی است. بیش از نود درصد ابرهای باران زا، بویژه در فصل بهار از پشت کوه اورین پدیدار می‌شوند؛ و تا میانه تابستان همیشه برف‌های قله آن، این کوه را در چشم مردم شهرش روسفید
قله آن، این کوه را در چشم مردم شهرش روسفید و سر بلند می‌کند. این کوه آخرین کوه مرتفع مرز ایران با کشور ترکیه است که ۱۵ کیلومتر با مرز فاصله داشته و از شهر بندری بند ماهی در شرق دریاچه وان ترکیه، نیز به همین زیبایی قابل دیدن است. این کوه بین دشت الند و دره قطور قرار دارد؛ که از ۲ قله اورین کوچک ۳۴۱۸ متر و اورین بزرگ ۳۷۰۲ متر تشکیل شده‌است. اورین کوچک به حالت تپه ماهور است اما اورین بزرگ حالت قله‌ای و نماد زیبا تری دارد. فاصله بین اورین کوچک و بزرگ دو کیلومتر است. مسیر صعود. برای رفتن به این کوه باید از
است. مسیر صعود. برای رفتن به این کوه باید از روستای پسک عبور و پس از طی جاده‌ای نرسیده به روستای بدلان به طرف سر بالایی حرکت باید کرد. این سربالایی تا رسیدن به روستای کوچک حدود ۱۷ کیلومتر است. طبیعت روستای کوچک از جمله چمن‌های سرسبز ابی بسیار بکر و کوه‌هایش پوشیده از علف و گیاهان سر سبز و مرتعی بسیار زیبا برای دام است. والبته پناگاه اورین در سه کلیومتر پایینتر در روستای حصار قرار دارد. اگر کسی قصد زود رفتن به اورین را داشته باشد باید از روستای کوچک رد شد ولی اگر کسی قصد رفتن به پناگاه را دارد باید به
شد ولی اگر کسی قصد رفتن به پناگاه را دارد باید به روستای حصار رفت برای رفتن به پناگاه باید اتوموبیل خود را در مدرسه این روستا پارک کرده و یک کیلومتر پیاده باید سمت پناهگاه حرکت کنید. این پناهگاه مجهز به تخت خواب و یخچال و گاز و وسایل پخت‌وپز می‌باشد که به‌طور کلی سوییت کاملی است، که تا پاسی از شب کوهنوردان در چله تابستان (بویژه پنج شنبه شب‌ها) با نشستن در کنار آتشی که از سرما روشن می‌کنند، و صرف چای دودی، لحظات پر خاطره‌ای برای خود خلق می‌کنند. اختلاف دما در اورین با شهر بین ۷ تا ۱۰ درجه است. صعود به آن
در اورین با شهر بین ۷ تا ۱۰ درجه است. صعود به آن هموار بوده و مسیر صخره‌ای در راه صعود وجود ندارد. در مسیر صعود رودها و جویبارهای زیبایی که از ذوب برف‌های اورین ایجاد شده‌اند به همراه دشت‌های آلاله و بابونه بسیار شیرین و گوارا است که رنج صعود را از انسان دور می‌کند. می‌دانیم که استان آذربایجان غربی سومین استان پرآب کشور است و اکثر نزولات آسمانی این استان از رطوبت دریای سیاه در شمال ترکیه ناشی می‌شود. در بهار و تابستان، بعد از اذان ظهر احتمال بارندگی در اورین بسیار زیاد است؛ و بهتر است بدانیم در مسیر و قله
بسیار زیاد است؛ و بهتر است بدانیم در مسیر و قله هیچ سر پناهی وجود ندارد؛ بنابراین کوه نوردان حرفه‌ای شب را در پناهگاه اقامت و در سپیده دم به سمت قله حرکت می‌کنند؛ و سعی می‌کنند کاوری از پلاستیک برای سر خود در کوله پشتی داشته باشند. فاصله بین پناهگاه تا قله ۱۳ کیلومتر است که ۴ساعت زمان نیاز دارد؛ و با احتساب زمان یک و نیم ساعت برگشت و ۲ ساعت استراحت در قله بین ۷ تا ۸ ساعت، یعنی یک روز کامل کاری اداری زمان نیاز دارد. در ارتفاعات حوضچه‌های زیبایی دیده می‌شود؛ که به آن «گل» در زبان محلی گفته می‌شود. در کنار
که به آن «گل» در زبان محلی گفته می‌شود. در کنار پناه گاه، معبر تنگ و خطرناکی قرار دارد که مسیر ایلات روستای قیل لی است که می‌تواند شما را تا ارتفاع ۳۰۰۰ متر، کنار دامنه و حوضچه اورین برساند. طول این مسیر ۷ کیلومتر است رانندگی در این مسیر بویژه در بارندگی بسیار خطرناک است و باید از خودروهای شاسی بلند مثل لندرور، جیپ و… استفاده کرد. رانندگی در این معبر، مهارت فوق‌العاده‌ای می‌طلبد. استفاده از این معبر در کل توصیه نمی‌شود. برای تماشای طبیعت بکر اورین و دیدن سر سبزی‌های آن بهترین زمان صعود ۲۰خرداد به بعد است
سبزی‌های آن بهترین زمان صعود ۲۰خرداد به بعد است چرا که به علت برودت هوا، بهار دو ماه دیر تر از شهر خود را نمایان می‌کند. همایش ملی کوه اورین. هر ساله در پایان فصل بهار همایش ملی کوه اورین با حضور چند صد هزارنفری مردم و ورزشکاران از سراسر کشور در دامنه‌های سرسبز کوه اورین خوی برگزار می‌شود.
مهرداد رئیسی اردلی (زادهٔ ۲۵ مهر ۱۳۵۷) مدیر و ناظر کیفی دوبلاژ و صداپیشهٔ ایرانی است. او بنیان‌گذار انجمن صنفی گویندگان جوان تهران است، این انجمن که به گلوری انترتینمنت مشهور است گروه دوبله‌ای بود که در اردیبهشت ۱۳۸۲ تأسیس شد و در ۶ تیر ۱۳۸۴ با مجوز رسمی از وزارت کار و امور اجتماعی ایران و تاییدیه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی فعالیت رسمی خود را آغاز نمود. فعالیت‌ها. مهرداد رئیسی، زاده ۲۵ مهر ۱۳۵۷ در تهران، ایران و تحصیل کرده رشته نرم‌افزار است. آغاز فعالیت وی در دوبله به سال ۱۳۸۲ برمی‌گردد. او گروهی را با نام
دوبله به سال ۱۳۸۲ برمی‌گردد. او گروهی را با نام گلوری انترتینمنت تشکیل داد و در ۶ تیر ۱۳۸۴، این مجموعه را با نام انجمن گویندگان جوان با کسب مجوز از وزارت کار و امور اجتماعی و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، با ۵۰ نفر عضو به ثبت رساند. شبکه‌های مختلف ۱ تا ۵ صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران و همچنین شبکه‌های تازه تأسیس همچون شبکه نمایش، شبکه پویا و پرشین تون و مؤسسات مختلف رسانه خانگی بسیاری از آثار دوبله‌شده با مدیریت وی را پخش کرده‌اند. رئیسی اولین نشریه تخصصی و داخلی دوبلاژ را در انجمن گویندگان جوان تهران، با
داخلی دوبلاژ را در انجمن گویندگان جوان تهران، با نام "«دوبله»" در سال ۱۳۸۵ منتشر کرد. در پروندهٔ کاری او کارگردانی برنامه "تماشاخانه" به سفارش شبکه پنج سیما، به چشم می‌خورد. رئیسی همچنین کارگردانی برنامهٔ تلویزیونی "هنر هشتم" – برنامه‌ای ۱۵ قسمتی، هر قسمت به مدت ۴۰ دقیقه – را به سفارش شبکه پنج، که با حضور پویانماها و کارگردانان مطرح ایران بود و به مقولهٔ دوبلاژ، پشت صحنهٔ دوبله و پویانمایی می‌پرداخت، در کارنامهٔ کاری خود دارد. این برنامه پس از پخش اولیه، بارها از شبکه‌های استانی کشور بازپخش شده است. تعداد
از شبکه‌های استانی کشور بازپخش شده است. تعداد اعضای انجمن گویندگان جوان در سال ۱۳۸۶ به ۱۷۰ نفر و در سال ۱۳۹۱ به بیش از ۳۸۰ نفر رسید. رئیسی تا پایان سال ۱۳۹۰ تعداد استودیوهای دوبلاژ انجمن گویندگان جوان تهران را به ۱۰ استودیوی تمام دیجیتال افزایش داد. او همچنین در سال ۱۳۹۰ به عنوان رئیس شورای سیاست‌گذاری اولین و تنها نشریه تخصصی دوبلاژ کشور با نام "صداپیشه"، اقدام به مدیریت و چاپ ماهنامه مذکور نمود. وی مدیریت دوبلاژ، گویندگی و نظارت کیفی دوبلاژ بیش از ۳۰۰ اثر بلند و کوتاه سینمایی و پویانمایی را عهده‌دار بوده
بلند و کوتاه سینمایی و پویانمایی را عهده‌دار بوده است و به عنوان رکورددار مدیریت دوبلاژ آثار پرفروش و پرمخاطب کشور شناخته می‌شود. رئیسی از صداپیشگانی همچون علی کسمایی، که ملقب به پدر دوبلاژ ایران است، با برگزاری بزرگداشتی در اسفند ۱۳۸۷ تقدیر کرد و یکی از استودیوهای انجمن گویندگان جوان تهران را به نام وی نامگذاری کرد. رئیسی در سال ۱۳۸۸ از آرشاک قوکاسیان، صداپیشه قدیمی فیلم و انیمیشن ایران با حضور کسمایی و حامد بهداد تقدیر کرد و یک استودیو را در انجمن گویندگان جوان به نام او نامگذاری و تأسیس کرد. او در سال
جوان به نام او نامگذاری و تأسیس کرد. او در سال ۲۰۱۱ با حضور در جشنواره انسی فرانسه، با کارلوز سالدانیا، کارگردان فیلم‌های پویانمایی "عصر یخبندان" و "ریو"، دیدار کرد و ضمن تبادل نظر و اطلاعات از وی برای حضور در ایران دعوت به‌عمل آورد. از او در سال ۱۳۹۰ به‌واسطهٔ همکاری و انجام کلیه امور گویندگی و دوبلاژ، از طرف برنامه جهانی غذا سازمان ملل در ایران تقدیر شد. رئیسی در سال ۱۳۹۱ اولین پایگاه اینترنتی پخش ۲۴ ساعته رایگان داستان‌های کودکانه را با نام آوای گلوری، راه‌اندازی کرد. رئیسی در سال ۱۳۹۶ از ایران مهاجرت
راه‌اندازی کرد. رئیسی در سال ۱۳۹۶ از ایران مهاجرت کرد و ساکن ایالات متحده است. سرپرستی گویندگان و نظارت کیفی. اولین اثر دوبله‌شده توسط گروه گلوری، انیمیشن «سیاره گنج» می‌باشد. از جمله آثار شاخص دوبله که مدیریت آن به عهده رئیسی بوده می‌توان به انیمیشن تهران ۱۵۰۰ اشاره کرد. از جمله آثار دوبله‌شده به مدیریت و نظارت کیفی دوبلاژ مهرداد رئیسی:
کافه ترانزیت فیلمی ایرانی با کارگردانی کامبوزیا پرتوی است. این فیلم محصول سال ۲۰۰۵ به‌طور مشترک در کشورهای ایران، فرانسه و ترکیه ساخته شده است. پرویز پرستویی و فرشته صدرعرفایی بازیگران اصلی این فیلم هستند. این فیلم نمایندهٔ ایران برای جوایز اسکار در سال ۲۰۰۷ بود. این فیلم در اسرائیل هم اکران شده است. داستان. فیلم در مورد زنی به نام ریحان (فرشته صدر عرفایی) است که شوهر خود را به تازگی از دست داده است. شوهر وی برای او فقط قهوه‌خانه‌ای در کنار جاده در نزدیکی ماکو به ارث گذاشته است. این زن تلاش می‌کند تا
ماکو به ارث گذاشته است. این زن تلاش می‌کند تا استقلال خود را حفظ کند ولی برادر شوهرش ناصر (پرویز پرستویی) در جلوی پای این زن سنگ انداخته، تا ریحان را ناچار به ازدواج با خود کند…
مراقبت سلامت در ایران کنونی را دو بخش خصوصی و دولتی ارائه می‌دهند. بیمارستان‌های دولتی در کنار نهادهای خصوصی، به مردم خدمات بهداشتی و درمانی ارائه می‌دهند اما هنوز ناکافی هستند. وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی بر خدمات درمانی کشور نظارت می‌کند. بهزیستی نیز توسط سازمان بهزیستی ایران، بنیاد شهید و امور ایثارگران و بنیاد مستضعفان انقلاب اسلامی اجرا می‌شود. مراقبت سلامت در جمهوری اسلامی ایران در حال حاضر با مشکلات متعدد و جدی مواجه است از جمله کمبود نیروی انسانی، کمبود دارو، بیمارستان‌هایی که به دلیل بحران
کمبود دارو، بیمارستان‌هایی که به دلیل بحران انرژی به درستی عمل نمی‌کنند و مسائل دیگر. بنا بر آمار سال ۲۰۱۷ میلادی، میزان مرگ مادران در این کشور، ۱۶ در هر ۱۰۰ هزار زایمان زنده بوده‌است (رتبهٔ ۵۰ از ۱۸۵ کشور). این میزان در سنجش با هفده سال پیش (۲۰۰۰ میلادی)، به یک سوم رسیده‌است و از این روی، ایران جایگاه سیزدهم را از دید کاهش میزان مرگ مادری در این بازهٔ زمانی داشته‌است. مرگ‌ومیر نوزادان بر اساس برآورد سال ۲۰۱۹، ۱۲ در هر ۱۰۰۰ تولد زنده است. از این روی ایران از میان ۱۹۳ کشور بررسی شده، در رتبهٔ ۸۲ ام جای
از میان ۱۹۳ کشور بررسی شده، در رتبهٔ ۸۲ ام جای گرفته‌است. نرخ امید به زندگی در ایران برابر ۷۶/۵ سال (۷۵ سال مردان و ۷۸ سال زنان) و از این نظر، این کشور در جایگاه ۷۳ ام جهان (از میان ۱۹۹ کشور) جای دارد. این رقم با افزایشی بیش از بیست و دو ساله، یافته‌است. سرانهٔ تخت‌های بیمارستانی در این کشور در سال ۱۳۹۷، ۱٫۶ تخت برای هر ۱۰۰۰ نفر بوده‌است و توزیع آنان در استان‌های این کشور، نابرابر است. بر اساس آمار سال ۱۳۹۶، نزدیک به ۷۵ درصد از تخت‌های موجود در ایران، از بخش دولتی بوده‌اند. میزان قابل توجهی از تخت‌های
بخش دولتی بوده‌اند. میزان قابل توجهی از تخت‌های بیمارستان‌های خصوصی این کشور، بیشتر مواقع خالی هستند که کمبود توانایی مالی ایرانیان به عنوان چرایی آن در نظر گرفته شده‌است. بیماری غالب ناشی از آب و غذای این کشور نیز، اسهال باکتریایی است. دنیاگیری کروناویروس در ایران (سال ۱۳۹۸) نیز رخ داد و با گسترش پایدار در جامعهٔ ایرانی، تلفات قابل توجهی بر جای گذاشت. بخش دارو و تجهیزات پزشکی همواره به صورت ۶۰ و ۴۰ درصد در بودجه‌ها و برنامه‌های توسعه ۵ ساله در کنار هم مطرح می‌شوند، ضمن اینکه کمک‌هایی نیز گاه از سوی سازمان
می‌شوند، ضمن اینکه کمک‌هایی نیز گاه از سوی سازمان برنامه و بودجه در نظر گرفته می‌شوند. کل هزینه‌های درمانی ایران در سال ۲۰۰۵ برابر با ۲۰/۴ درصد از تولید ناخالص ملی بود. ۷۳ درصد از ایرانیان تحت پوشش بیمه درمانی قرار دارند. سازمان بهداشت جهانی (WHO) در آخرین گزارش خود، عملکرد سطح سیستم بهداشتی در ایران را پنجاه و هشتمین سطح بهداشت و عملکرد کلی سیستم سلامتی در ایران را در میان دولتهای جهان، رتبه ۹۳ اعلام کرد. براساس سالنامهٔ آماری‌ای که در سال ۱۳۹۶ منتشر شد، شمار ۱۲۵٬۵۶۶ تخت بیمارستانی در ۳۱ استان این کشور
شمار ۱۲۵٬۵۶۶ تخت بیمارستانی در ۳۱ استان این کشور وجود دارد که از این شمار، ۸۲۱۲ تخت آی‌سی‌یو بوده‌اند. پیشینه. تا سال ۱۲۸۲ خورشیدی، هیچ تشکیلات و نهادی برای رسیدگی به بهداشت در ایران نبود. اگر بیماری همه‌گیر مرگباری شیوع می‌یافت، چند نفر از اطبای پایتخت را موقتاً جمع می‌کردند که مشورت بدهند چه باید کرد. کشتیهایی که می‌خواستند در بنادر ایران پهلو بگیرند، قبلاً می‌بایست در بنادر کشورهای دیگر، جواز سلامت داشته باشند چون ایران امکانات بررسی بهداشتی آنها را نداشت. هر چند سال یک بار که کنفرانس بین‌المللی بهداشت
هر چند سال یک بار که کنفرانس بین‌المللی بهداشت تشکیل می‌شد، از ایران هم نماینده می‌رفت ولی به سکوت می‌گذراند. تا اینکه در این سال (۱۲۸۲) به پیشنهاد میرزا نصرالله خان مشیرالدوله، صدراعظم وقت، مظفرالدین شاه فرمان تشکیل «اداره کل صحیه» را صادر کرد که «هم ترتیبات صحی سرحدات را منظم بدارد و هم امور صحی داخلی را رسیدگی کند» این اداره، هیئتی مشورتی به نام «مجلس حفظ الصحه دولتی» داشت که تشکیلات اصلی برنامه‌ریزی و مدیریت بهداشت در ایران شد. دکتر امیرخان امیراعلم نیر به نمایندگی از آن در کنفرانس بین‌المللی بهداشت در
به نمایندگی از آن در کنفرانس بین‌المللی بهداشت در پاریس شرکت کرد و پس از چهل روز مذاکره، توانست تشکیلات بهداشت ایران را در عهدنامه بین‌المللی این کنفرانس به رسمیت بشناساند. اداره کل صحیه بخشی از وزارت داخله (کشور) بود. از جمله اقدامات آن، آغاز مایه‌کوبی عمومی بود. در زمان مظفرالدین شاه یحیی میرزا لسان الحکما پیشنهاد تأسیس اداره ای برای تولید مایه (واکسن) آبله در ایران داد و مظفرالدین شاه موافقت کرد و مبلغی هم تعیین شد اما آن مبلغ صرف هزینه‌های دیگری شد و این طرح به اجرا درنیامد. در سال ۱۲۸۹ خورشیدی دکتر
این طرح به اجرا درنیامد. در سال ۱۲۸۹ خورشیدی دکتر امیراعلم که نماینده مجلس شده بود، آغاز شد. در آن تاریخ بیماری آبله سالیانه جان حدود شصت هزار نفر را در ایران می‌گرفت و تنها سفارت فرانسه برای مصرف اتباع خود واکسن آبله به ایران وارد می‌کرد که قدری از آن را هم رایگان در اختیار مجلس حفظ الصحه دولتی (بهداری) می‌گذاشت. در دوره دوم مجلس شورای ملی، دکتر امیراعلم که نماینده مجلس بود در چهاردهم اردیبهشت ۱۲۸۹ خورشیدی به مجلس پیشنهاد داد که از محل مالیات نواقل یعنی پولی که برای عبور و مرور چهارپایان باربر و همچنین
پولی که برای عبور و مرور چهارپایان باربر و همچنین خودرو و درشکه و گاری و کالسکه گرفته می‌شد، مایه کوبی سراسری در ایران آغاز شود. با این پیشنهاد موافقت شد در هفدهم آبان آن سال قانون دو ماده ای پیشنهادی دکتر اعلم به این شرح به تصویب رسید: ماده ۱: از مالیات وسائط نقلیه تومانی یک قران برای اصلاح امور حفظ الصحه و بالخصوص تعمیم آبله کوبی و تقسیم سرم گلو درد دیفتری به‌طور مجانی تخصیص شود. ماده ۲: وجوهی که از این ممر حاصل می‌گردد به مجلس حفظ الصحه مرکزی دولت داده می‌شود که به نظارت و تصویب مجلس مذکور درتمام مملکت
که به نظارت و تصویب مجلس مذکور درتمام مملکت به مصرف برسد. در اجرای این قانون، بلدیه (شهرداری) تهران در ۲۹ دی ۱۲۸۹ مبلغ ۱۹۶۵ قران در اختیار مجلس حفظ الصحه تهران گذاشت تا شش مرکز آبله کوبی مجانی در شش محله مختلف شهر دایر کند. در سال ۱۳۰۰ اداره کل صحیه برای نخستین بار وزارتخانه شد اما این وزارتخانه پس از سه ماه منحل شد و این بار، اداره کل صحیه به وزارت معارف و مجلس حفظ الصحه دولتی به وزارت داخله انتقال یافت. پس از جنگ جهانی دوم، با تلاش حکومت شاهنشاهی ایران، آژانس‌های فرامرزی و نیکوکاران، شرایط بهداشتی این
آژانس‌های فرامرزی و نیکوکاران، شرایط بهداشتی این کشور به طرز چشمگیری بهبود یافت. در طول دومین برنامه هفت‌ساله، که از سال ۱۹۵۵ آغاز شد و تا ۱۹۶۲ ادامه یافت، اولویت به کمپین‌های کنترل و ریشه‌کنی بیماری‌های عمده‌ای مانند مالاریا و آبله داده شد. با این حال، این برنامه به عنوان دوره‌ای از بلوغ و کسب تجربه برای برنامه‌ریزی بهتر در کشور، به‌ویژه در حوزه سلامت، در نظر گرفته شد. برنامه سوم (پنج‌ساله) (۱۹۶۲-۱۹۶۷) را باید نقطه آغاز برنامه‌ریزی اصولی دانست، جایی که یک رویکرد جامع برای توسعه شبکه خدمات بهداشتی ملی
یک رویکرد جامع برای توسعه شبکه خدمات بهداشتی ملی اتخاذ شد و به آموزش نیروی انسانی سلامت با توازن بهتر توجه جدی شد. این برنامه، نقطه عطفی در توسعه اجتماعی-اقتصادی ایران محسوب می‌شود. در همین دوره، مهم‌ترین و بنیادی‌ترین اصلاحات از طریق تصویب منشور انقلاب سفید ایران در یک همه‌پرسی عمومی انجام شد. این منشور، علاوه بر بسیاری از اصلاحات اجتماعی مهم، اصلاحات ارضی را در بر می‌گرفت که هدف اصلی آن، توزیع عادلانه‌تر درآمد به نفع جمعیت روستایی بود. در این فضای کلی اجتماعی و سیاسی، سازمان سپاه بهداشت ایجاد شد تا خدمات
و سیاسی، سازمان سپاه بهداشت ایجاد شد تا خدمات پزشکی و بهداشتی را به روستاها برساند. بنابراین، با آغاز چهارمین برنامه پنج‌ساله (۱۹۶۸)، همراه با توسعه اقتصادی گسترده، ایران وارد دوره‌ای از توسعه سریع و گسترش خدمات بهداشتی در سراسر کشور شد. در حدود سال ۱۳۴۲، ایران توانست آبله را از بین ببرد، طاعون را ناپدید کند و مالاریا را عملاً در سرزمین خود، ناپیدا سازد. وبا نیز در حدود سال ۱۳۴۹ شایع و کمی بعد، کنترل شد؛ این بیماری دوباره در اوایل دههٔ ۱۳۶۰ گسترش یافت و به سرعت به آن رسیدگی شد. با این وجود، امکانات بهداشتی
به آن رسیدگی شد. با این وجود، امکانات بهداشتی ایران، ناکافی است و کمبود پزشک، پرستار و تجهیزات پزشکی در این کشور، نمود پیدا می‌کند. دوران جمهوری اسلامی. در سال ۲۰۲۱، در طرح تازه‌ای که نمایندگان مجلس شورای اسلامی تصویب کردند، قرار شد که برای تاییدشدن سقط جنین پس از غربالگری، شورایی از دو فقیه اسلامی، یک قاضی و چند پزشک ایجاد شود و تصمیم مادر، دیگر، تعیین‌کننده نباشد. بر پایهٔ گزارش‌ها، این تصویب، بدون نظرخواهی از سازمان بهزیستی و وزارت بهداشت ایران، در مجلس جمهوری اسلامی به سرانجام رسید و پس از آن، به شورای
اسلامی به سرانجام رسید و پس از آن، به شورای نگهبان ارسال شد. در همین دوره، نگرانی‌هایی دربارهٔ افزایش جمعیت بدون توجه به سلامت مردم و تحمیل فشار اقتصادی و اجتماعی به مردم و کشور، به وجود آمد. رئیس ادارهٔ ژنتیک وزارت بهداشت ایران گفت که: «طرح جدید مجلس در مورد سقط جنین با افزایش جمعیت ارتباطی ندارد، چون بیشتر آنها افراد ناقص‌الخلقه‌ای خواهند شد که طول عمر کمی هم خواهند داشت». وی به اینکه مادر نمی‌تواند نظر دهد نیز نقد کرد. همچنین اشاره‌هایی به مدافعان طرح، که به حرام بودن حالت دیگر اشاره داشتند، شد.
طرح، که به حرام بودن حالت دیگر اشاره داشتند، شد. امیرحسین بانکی‌پور فرد، رئیس کمیسیون طرح جوانی جمعیت که از مدافعان حذف غربالگری اجباری و قانون سقط جنین بوده‌است، به همشهری می‌گوید: «دروغ می‌گویند که موارد مثبت ۵ درصد است…»؛ بانکی همچنین باور داشت که تا آن دوره، موارد قابل‌توجهی سقط صورت گرفته‌است که بر خلاف ادعای پزشکان ایرانی، توجیه شرعی (اسلام) نداشته‌است. او به موردی دیگر نیز اشاره کرد: «تاکنون موضوع حرج بر مادر که مسئله‌ای فقهی است، درست تفسیر نشده بود؛ درحالی‌که تشخیص این موضوع با فقیه است… پزشک که
درحالی‌که تشخیص این موضوع با فقیه است… پزشک که نمی‌تواند در مورد شرع نظر بدهد. ما در کشور اجازهٔ انجام هیچ کار خلاف شرعی را نداریم». در خرداد ۱۴۰۰ مدیرعامل سازمان بیمه سلامت ایران اعلام کرد که «ایران با جمعیت ۸۰ میلیونی به اندازهٔ کشور ۱٫۵ میلیارد نفری چین مصرف دارو دارد و روابط ناسالم در بازار دارویی ایران زیاد است». او همچنین گفت که ایران از دید مصرف دارو از سه کشور نخست در جهان به‌شمار می‌رود. در پایان اردیبهشت ۱۴۰۰، گزارش شد که در طول ۳۰ سال گذشته از این تاریخ، آمار بیماران دیابتی در ایران ۱۴ برابر
این تاریخ، آمار بیماران دیابتی در ایران ۱۴ برابر شده‌است و هر سال نزدیک به ۲۰۰ هزار تن نیز به‌شمار بیمارانش افزوده می‌شود. در این دوره، گسترش این بیماری در ایران و خاورمیانه، بسیار بالاتر از اروپا بوده‌است. همچنین از کمبود انسولین برای بیماران، گزارش شد و اعلام گردید که مشکل کلیوی در ۳۵ درصد افراد با دیابت، بدون انجام کنترل بوده‌است. در ۴ خرداد ۱۴۰۰، گسترش سرخک در ایران گزارش شد و شناسایی ۲۵ مبتلا به این بیماری در پنج استان این کشور خبرساز شد. اگرچه، در سال ۱۳۹۸، ادعا شده بود که این بیماری در ایران ریشه‌کن
۱۳۹۸، ادعا شده بود که این بیماری در ایران ریشه‌کن شده‌است. تأثیر بحران انرژی بر مراقبت سلامت. سیستم بهداشت و درمان به انرژی پایدار و در دسترس برای عملکرد اساسی وابسته است. بیمارستان‌ها به برق مداوم برای تجهیزات پزشکی حیاتی مانند دستگاه‌های تنفس مصنوعی، دستگاه‌های مانیتورینگ و تجهیزات تصویربرداری نیاز دارند. قطعی برق یا کمبود انرژی می‌تواند جان بیماران را به طور مستقیم به خطر بیندازد. ایران علی‌رغم ثروتمند بودن از نظر منابع، با بحران انرژی شدیدی روبرو است که این امر ناشی از سوء مدیریت جمهوری اسلامی است. این
این امر ناشی از سوء مدیریت جمهوری اسلامی است. این بحران به شدت به سیستم بهداشت و درمان ایران آسیب می‌زند. در تابستان ۱۴۰۰، در جریان خاموشی‌های ۲۰۲۱ ایران که به مشکل این دوران مردم ایران تبدیل شده بود، گزارش‌هایی در رسانه‌های ایرانی منتشر شد که از تلف‌شدن بیماران به دلیل نبود برق در بیمارستان‌های ایران می‌گفت. همچنین فیلمی نیز منتشر شد که نشان می‌داد در یک آی‌سی‌یو برق‌ها رفته و بیماران، یک‌به‌یک در حال اکسپایر شدن بودند و هیچگونه دستگاهی نیز برای رفع مشکل، وجود نداشته‌است. یک پزشک ایرانی با انتشار این فیلم
نداشته‌است. یک پزشک ایرانی با انتشار این فیلم و گفتن از «از دست رفتن بیمار» اعلام کرد: «این بار فیلم این صحنه منتشر شده‌است اما ما با چنین صحنه‌هایی بارها مواجه شده‌ایم. اکسیژن که قطع می‌شود بعضی از ونتیلاتورها از دچار اختلال عملکرد می‌شوند. بعضی از ونتیلاتورها که توربینی هستند کاملاً از کار می‌افتند. بارها گفته‌ام که متأسفانه وزارت بهداشت جزئیات مرگ بیماران کووید ۱۹ را منتشر نمی‌کند.» سازمان نظام پزشکی ایران نیز پس از این، اعلام کرد که احتمال مرگ بیماران به دلیل خاموشی‌ها، بالا است و افزود که «حتی در
به دلیل خاموشی‌ها، بالا است و افزود که «حتی در بیمارستان‌های بزرگ هم که ژنراتور دارند، دستگاه‌ها فرسوده هستند یا در مدت طولانی قطع برق، دوام نمی‌آورند». همچنین احتمال مرگ بیماران بیمارستان‌هایی که ژنراتور برق ندارند، ۱۰۰٪ اعلام شد. اینها در هنگامی رخ می‌داد که مقامات دولتی جمهوری اسلامی، از جمله حسن روحانی رئیس‌جمهور، چنین چیزهایی را تکذیب کردند. در سوی دیگر، گزارش شد که آن بیمارستان‌هایی که ژنراتور دارند نیز برخی نیاز به تعمیر سنگین دارند. در خرداد ۱۴۰۰ رئیس انجمن جراحان کودکان ایران اعلام کرد که
۱۴۰۰ رئیس انجمن جراحان کودکان ایران اعلام کرد که استان‌های ایلام، هرمزگان، بوشهر، اردبیل، یاسوج، کردستان، خراسان جنوبی و شمالی، سیستان و بلوچستان و سمنان پزشک جراح کودکان ندارند و مردمشان در این زمینه سختی فراوانی کشیده‌اند. در تیر ۱۴۰۰ همچنین استاندار سیستان و بلوچستان گفت که با «کمترین امکانات در حال مقابله با موج جدید کرونا هستیم» و اعلام کرد که ۱۰ شهر این استان، بیمارستان ندارند. اسماعیل حسین‌زهی، نماینده مجلس، گفت که «اوضاع سیستان و بلوچستان از مرز فاجعه رد شده» و از وضعیت خدمات درمانی در این استان به
رد شده» و از وضعیت خدمات درمانی در این استان به شدت انتقاد کرد. دیگران نیز از عدم رسیدگی به بحران ویروس کرونا در این استان گفتند و معین‌الدین سعیدی نیز اعلام کرد که «محدوده سواحل مکران یعنی شهرهای چابهار، کنارک، نیکشهر و قصرقند حتی یک بخش عفونی ندارد… برخورد مسئولان وزارت بهداشت، ما را متأُسف کرده» و ادامه داد «مسئولان به جای پاسخگویی، مدعی هستند». در ۱۴۰۴، با تشدید فراوانی و طول مدت قطعی‌های برق در ایران، علی امیرسوادکوهی رئیس انجمن صنفی مراقبت‌های ویژه به تأثیرات قطع برق بر مریضان وابسته به ونتیلاتور
به تأثیرات قطع برق بر مریضان وابسته به ونتیلاتور اشاره کرد. به گفته‌های امیرسوادکوهی، دستگاه‌های تنفس مصنوعی خانگی در ایران قدیمی هستند و باتری‌هایشان فقط ۵-۶ ساعت دوام می‌آورند، و زمانی که قطعی‌های برق مکرر رخ می‌دهد، این دستگاه‌ها آسیب می‌بینند و ممکن است جان بیمارانی که به آن‌ها متصل هستند را به خطر بیندازند. وی وزارت بهداشت را به دلیل عدم سرمایه‌گذاری در به‌روزرسانی تجهیزات و نبود مقررات قوی برای بهبود مراقبت‌های پزشکی در منزل مورد انتقاد قرار داد، برخلاف کشورهای پیشرفته که بیماران را با تجهیزات