payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آئروفون (aerophone) رده‌ای از سازها است که تولید صدا در آنها با ارتعاش هوا صورت می‌گیرد. به خانواده‌ای از آئروفون‌ها که تولید صدا در آنها با به ارتعاش درآوردن هوای محیط صورت می‌گیرد «آئروفون‌های آزاد» گفته می‌شود.
موسیقی ما یک وبگاه خبری تحلیلی موسیقی فارسی‌زبان در ایران است. موسیقی ما، اوّلین وبگاه رسمی حوزه موسیقی در ایران و تنها سایت رسمی و دارای مجوز در این حوزه است. شروع به کار این سایت مصادف با نهمین جشن خانه موسیقی در ۲۵ مهر ۱۳۸۷ بود. این سایت به پوشش اتفاقات و اخبار موسیقی در ایران می‌پردازد و به انتشار گفتگو، گزارش، نقد آلبوم‌های موجود در بازار و جداول فروش آلبوم‌های ایران، اقدام می‌کند. هم‌اکنون "مهدی عزیزی" مدیر مسئول آن است. این وبگاه در سومین، چهارمین، پنجمین و ششمین دوره‌های جشنواره وب ایران به عنوان
پنجمین و ششمین دوره‌های جشنواره وب ایران به عنوان بهترین وب‌سایت موسیقی برگزیده شد. موسیقی ما از سال ۱۳۹۲ هرساله جشنی با حضور چهره‌های سرشناس موسیقی در شاخه‌های مختلف برگزار و برگزیدگان بخش‌های مختلف موسیقی از سنتی تا پاپ و کلاسیک معرفی و به آن‌ها جوایزی اعطا می‌کند. جشنواره موسیقی ما. وبسایت موسیقی ما زیر نظر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از سال ۱۳۹۲ تاکنون هر سال در تهران جشنی را برگزار می‌کندکه در هر سال فعالیت‌های مربوط به موسیقی رسمی و مجاز کشور، «موسیقی معاصر، اصیل و سنتی ایرانی»، «موسیقی تلفیقی و
معاصر، اصیل و سنتی ایرانی»، «موسیقی تلفیقی و تجربی»، «موسیقی پاپ»، «موسیقی نواحی و مقامی»، «موسیقی مدرن، ملل و کلاسیک»، «موسیقی پاپ-راک»، را در یکسال گذشته در دو بخش کارشناسی و مردمی مورد بررسی قرار می‌دهد و برترین‌ها را معرفی و به آن‌ها «تندیس طلایی» اهدا می‌کند. رأی‌گیری مردمی از طریق خود وبسایت انجام می‌شود. پیوند به بیرون. پایگاه موسیقی ما
به دور از مردم شوریده یا دور از اجتماع خشمگین نام رمانی از توماس هاردی نویسنده انگلیسی است. این اثر ابتدا با امضای گمنام در مجله کورنهیل در سال ۱۸۷۴ چاپ شد. سینما. فیلم‌های زیر اقتباسی از این رمان هستند.
طریق بسمل شدن رمانی از محمود دولت‌آبادی دربارهٔ جنگ هشت سالهٔ ایران و عراق است. این کتاب پس از ده سال انتظار، سرانجام در اردیبهشت۱۳۹۷، مجوز انتشار خود را از وزارت ارشاد دریافت کرد. دولت‌آبادی درباره این رمان می‌گوید: «طرق بسمل شدن» که روایتگر محدوده‌ای از جنگ است از سال ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۵ نوشته شد و از یک سال بعد از آن در انتظار دریافت مجوز نشر بود که حالا بعد از حدود ۱۰ سال انتظار مجوز گرفته است. در نوشته پشت جلد کتاب بخشی از داستان آمده است: همین‌ها، این‌ها، نمی‌بینی‌شان؟ تو نمی‌بینی؟ همه هستند، همه هستند،
نمی‌بینی‌شان؟ تو نمی‌بینی؟ همه هستند، همه هستند، نمی‌بینی‌شان؟ کفن و قمقمه. نگاه کن، نگاه کن! «تشنه‌ای، تو تشنه‌ای برادرم. بنوش آب!» نگاه کن، نگاه کن! چه رستخیز روشنی! منم، تویی و دیگران. تویی، منم و دیگران. چه رستخیز روشنی. کلاه‌خود و چکمه و یراق. یکی به آفتاب می‌دهد سلام، یکی به آب. یکی به آسمان نیاز می‌برد، یکی به خاک. یکان یکان بروز می‌کنند، از پناه خاک، از شکَفت‌های دره هلاک، از حوالی و حدود تپه‌های تاک، تپه‌ها و تنگه‌های کهنه و عمیق، پوده و عتیق، از درون خاک، از مغاک‌ها، مثل رویش و شکفتنِ عجیب سنگ‌ها
خاک، از مغاک‌ها، مثل رویش و شکفتنِ عجیب سنگ‌ها و خارها. پوست پوست‌های خاک می‌شکَفت و می‌شکُفت از آن کسی - تنی. تنی که با کفن، تنی که بی کفن. بیرقی به دست یا نشانه‌ای به نوک نیزه‌ای. تکه پاره‌ای نشانِ رایتی - پاره‌ژنده‌ای؛ ژنده‌ای سیاه، ژنده‌ای سپید، ژنده‌ای کبود، سبز، ارغوانی و بنفش و سرخ و هرچه رنگ؛ رنگ‌ها پریده‌رنگ... این رمان در سی و یکمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران عرضه شد.
روخوس میش ، زاده ۲۹ ژوئیه ۱۹۱۷، افسر پیشین اس اس آلمان نازی و محافظ، پیک و تلفن چی هیتلر بود. وی در روستایی که امروز در لهستان قرار دارد، به دنیا آمد. در بچگی یتیم شد و با پدر بزرگ و مادربزرگش بزرگ شد. پیش از آن که در سن ۲۰ سالگی به نیروهای اس اس (گروه نظامی حزب نازی) بپیوندد، نقاش ساختمان بود. وی برای پنج سال جزء حلقه درونی و از افراد مورد اطمینان پیشوای آلمان نازی به شمار می‌رفت. او همیشه با افتخار از خدمات خود به «پیشوا» یاد می‌کرده است. او هیتلر را مردی خیلی معمولی توصیف می‌کرد و می‌گفت که هیتلر آدم خشن
معمولی توصیف می‌کرد و می‌گفت که هیتلر آدم خشن یا یک هیولا نبوده است. میش در یک مصاحبه با بی‌بی‌سی دربارهٔ هولوکاست گفته بود: «من از اردوگاه کار اجباری داخاو و اردوگاه‌های مرگ باخبر بودم اما از حجم آنچه اتفاق افتاده بود خبری نداشتم.» او همچنین گفته بود: «این مسائل جزئی از بحث‌های ما نبود. دادگاه نورنبرگ به جنایاتی که آلمانی‌ها مرتکب شده بودند، رسیدگی کرد اما باید بدانید که هیچ جنگی در تاریخ وجود ندارد که بدون ارتکاب جنایات باشد و در آینده نیز چنین نخواهد بود.» روخوس آخرین فرد از میان افرادی بود که همراه
بود.» روخوس آخرین فرد از میان افرادی بود که همراه هیتلر در پناهگاه ویژه وی در زیر زمین تا واپسین لحظه‌های سقوط برلین در کنار وی بودند. او شاهد خودکشی هیتلر و اوا براون بوده است و در این باره می‌گوید: «من هیتلر را دیدم که سرش بر روی میز قرار داشت. اوا براون روی مبل دراز کشیده بود و سرش به طرف هیتلر بود. زانوانش به طرف سینه جمع شده بود. او لباس آبی تیره رنگی با چین‌های سفید به تن داشت. هرگز آن صحنه را فراموش نمی‌کنم.» او چند ساعت پیش از ورود نیروهای ارتش سرخ شوروی به درون پایگاه زیرزمینی هیتلر، از آن
سرخ شوروی به درون پایگاه زیرزمینی هیتلر، از آن می‌گریزد، اما به زودی به دست ارتش سرخ گرفتار می آید و نه سال را در اردوگاه‌های کار اجباری شوروی می‌گذراند. او در تاریخ ۵ سپتامبر ۲۰۱۳ در سن ۹۶ سالگی در برلین درگذشت.
تراودل یونگه (؛ زادهٔ ۱۶ مارس ۱۹۲۰ – درگذشتهٔ ۱۰ فوریهٔ ۲۰۰۲)، منشی شخصی پیشوای آلمان نازی، آدولف هیتلر در طی جنگ جهانی دوم بود. فیلم سقوط تا حدی بر پایهٔ خاطرات او ساخته شده‌است. وی پس از سقوط برلین دستگیر شد و ابتدا توسط روس‌ها و سپس توسط آمریکایی‌ها مورد بازجویی قرار گرفت. وی بعد از پایان جنگ به‌عنوان منشی مشغول به کار شد و تا سال‌های آخر عمر، که خاطرات خود مربوط به دوران کار به‌عنوان منشی هیتلر را به چاپ رساند، برای عامه مردم ناشناخته مانده بود. سنین جوانی و تحصیل. تراودل یونگه هامپز در شهر مونیخ آلمان
و تحصیل. تراودل یونگه هامپز در شهر مونیخ آلمان متولد شد. او دختر یک کارخانه دار آبجو سازی و ستوان ارتش، ماکس هامپز و همسرش هیلدگارد (نی زوتمان) بود. او یک خواهر کوچکتر از خود بنام اینجه داشت که متولد سال ۱۹۲۳ بود. او در نوجوانی علاقه داشت تا رقاص باله شود ولی نتوانست در آکادمی رقص پذیرفته شود. سپس به عنوان منشی آموزش دید. وقتی او از برگزاری یک آزمون‌ جهت انتخاب منشی برای آدولف هیتلر صدراعظم و رهبر وقت آلمان آگاه شد، برای این کار درخواست داد. پس از جنگ. اگرچه تراودل به البه رسیده بود اما نتوانست به خطوط
تراودل به البه رسیده بود اما نتوانست به خطوط متفقین غربی برسد و به همین دلیل دوباره به برلین بازگشت. پس از بازگشت تا حدود یک ماه امیدوار بود تا از طریق قطار به غرب برود. در ۹ ژوئیه پس از حدود یک هفته که در برلین به سر می‌برد و تحت نام مستعار «گردا آلت» زندگی می‌کرد توسط دو عضو غیرنظامی اداره نظامی شوروی دستگیر شد و برای بازجویی در برلین بازداشت شد. در حالیکه در زندان بود، او از نگهبانان شوروی داستانهای آزار دهنده ای دربارهٔ آنچه که ارتش آلمان بر سر اعضای خانواده‌هایشان در روسیه آورده بودند شنید و متوجه شد
در روسیه آورده بودند شنید و متوجه شد که بیشتر آنچه که او فکر می‌کرد از جنگ در شرق می‌داند، چیزهایی است که فقط وزارت تبلیغات نازی‌ها به زبان می‌آورده‌است و اینکه وحشی گری شوروی در آلمان پاسخی بود به آنچه آلمانی‌ها در اتحاد جماهیر شوروی انجام داده بودند. بازجویی از تراودل در زندانهای غیرقانونی انجام شد، جایی که اغلب در رابطه با نقش وی در همراهی با هیتلر و وقایع پیرامون خودکشی هیتلر مورد بازجویی قرار می‌گرفت. در دسامبر سال ۱۹۴۵، او از زندان آزاد شد، اما آزادی او محدود به بخش اتحاد جماهیر شوروی برلین بود. در
او محدود به بخش اتحاد جماهیر شوروی برلین بود. در شب سال نو ۱۹۴۶، وی در بخش انگلیسیه بیمارستانی در برلین برای بیماری دیفتری بستری شد و دو ماه در آنجا بود. در حالیکه او در بیمارستان بستری بود، مادرش توانست مدارک لازم را برای تراودل تأمین کند تا به وی اجازه دهند از بخش بستری بریتانیا در بیمارستان برلین به بایرن منتقل شود. با دریافت این مدارک در ۲ فوریه ۱۹۴۶، او از برلین و از سراسر منطقه تحت اشغال اتحاد جماهیر شوروی (که قرار بود آلمان شرقی شود) به بریتانیا و از آنجا به باواریا در آمریکا سفر کرد. تراودل در نیمه
آنجا به باواریا در آمریکا سفر کرد. تراودل در نیمه اول سال ۱۹۴۶ برای مدت کوتاهی توسط آمریکایی‌ها در رابطه با زمانی که وی به عنوان منشی مخصوص آدولف هیتلر کار می‌کرد مورد بازجویی قرار گرفت. وی پس از آن آزاد شد و به زندگی در آلمان غربی پس از جنگ ادامه داد.
فصل سوم آکادمی موسیقی گوگوش یک برنامه استعداد یابی خوانندگان ایرانی است که در تاریخ ۲۷ دی سال ۱۳۹۱، از شبکه من و تو ۱ پخش شد. گوگوش، هومن خلعتبری و بابک سعیدی جزء داوران این فصل بودند. شرکت در مسابقه. داوطلبان شرکت در این مسابقه پس از ثبت‌نام اینترنتی در وبگاه این شبکهٔ تلویزیونی، بایستی ویدئوهای تولید شده توسط خودشان را برای تلویزیون «من و تو ۱» ارسال کنند. تمامی ویدئوها توسط هیئت داوری دیده و در نهایت تعدادی از داوطلبان پذیرفته به لندن فراخوانده می‌شوند. فضای کار در این فصل نسبت به فصل‌های گذشته بزرگ‌تر و
کار در این فصل نسبت به فصل‌های گذشته بزرگ‌تر و بهتر بود و ابتدا از میان داوطلبان پذیرفته شده ثبت‌نام اینترنتی، آزمون صدا گرفته شد و سپس تعدادی انتخاب شده و از میان آن‌ها ۱۴ نفر زن و مرد منتخب انتخاب شد. شرکت‌کنندگان. میانگین سن شرکت‌کنندگان در این فصل، ۲۲ سال است و کم‌سن‌ترین شرکت‌کننده "دلسا" با ۱۸ سال سن و مسن‌ترین شرکت‌کننده "ارمیا" با ۳۱ سال سن است. بیشینهٔ شرکت‌کنندگان امسال در آلمان زندگی می‌کنند. مردان: مجید، امیرحسین، امیربهمن، آدرین، احسان، آریا، کیان و شاهین. زنان: ارمیا، ندا، دلسا، هلن، روشنا و
و شاهین. زنان: ارمیا، ندا، دلسا، هلن، روشنا و شهرزاد. پیش از اجرای زنده. هنرجویان پیش از نخستین اجرای زندهٔ خود، در کوکو کازینو، اجرای زنده داشتند و پس از آن در کلاس‌های متعدد آموزش تئوری موسیقی و غیره شرکت کردند. در نهایت شهرزاد، شاهین، آریا و کیان با رأی داوران از آکادمی حذف شدند. مراحل اجرای زنده. در این مراحل هنرجویان در روز چهارشنبه ترانه‌های خود را به صورت زنده اجرا می‌کنند. پس از اجرای آنان رای‌گیری آغاز می‌شود و تا ساعت ۶ بعد از ظهر روز پنجشنبه به وقت ایران ادامه دارد. سپس در برنامه جمعه شب هنرجو
وقت ایران ادامه دارد. سپس در برنامه جمعه شب هنرجو یا هنرجویانی که رأی کمتری بدست آورده‌اند از دور مسابقات حذف می‌شوند. مرحله سوم شش نفر. در این مرحله هنرجویان آهنگ‌های مربوط به فیلم‌های سینمای قدیم ایران را اجرا کردند. مرحله چهارم پنج نفر. در این مرحله هنرجویان آهنگ‌های مهستی را اجرا کردند. در برنامه جمعه شب بعد از مرحله چهارمِ اجرای زنده، شهرام شب‌پره به عنوان مهمان حضور داشت و آهنگ واویلا را به صورت زنده اجرا کرد. مرحله پنجم چهار نفر. در این مرحله هنرجویان آهنگ‌های شهرام شب‌پره را اجرا کردند. همچنین در
آهنگ‌های شهرام شب‌پره را اجرا کردند. همچنین در ابتدای برنامه هر دو هنرجو یک اجرای دوصدایی داشتند. اجرای اصلی. در برنامه جمعه شب بعد از مرحله پنجمِ اجرای زنده، فرامرز اصلانی به عنوان مهمان حضور داشت و آهنگ «تو» را برای اولین بار به صورت زنده اجرا کرد. مرحله فینال. در این مرحله هنرجویان هر یک آهنگی از فرامرز اصلانی و یک آهنگ دلخواه اجرا کردند. همچنین هنرجویان یک آهنگ گروهی به نام «نوروز آمد» را اجرا کردند. پس از آخرین بازپخش مرحله نهایی اجرای زنده٫شرکت مخابرات ایران شماره تلفن‌های شبکه منوتو که به رای‌گیری
ایران شماره تلفن‌های شبکه منوتو که به رای‌گیری هنرجویان اختصاص داده شده بود مسدود کرد و رای‌های افراد داخل ایران پس از مسدودسازی شماره‌ها دریافت نشد. همچنین در روز جمعه قبل از معرفی برنده، مهران آتش برنده فصل دوم آکادمی موسیقی گوگوش آهنگ «با من قدم بزن» را به صورت زنده اجرا کرد.
کیا افراسیاب چُلاوی سیاستمدار، شاعر، سپهسالار و فرمانروای طبرستانی از خاندان چلاویان بود. افراسیاب در ابتدا توسط حسن دوم، حاکم دودمان باوندیان، به مقام سپهسالاری رسید ولی مدتی بعد با به قتل رساندن او، حکومت چلاویان را تأسیس کرد و بین سال‌های ۷۵۰ تا ۷۶۰ هجری قمری حاکم طبرستان بود. پس از قتل سپهبد باوندی، امیران و خان‌های جزء مازندران از هر سوی سربرآوردند و علیه کیا افراسیاب چلاوی موضع گرفتند. کیا افراسیاب برای سرپا نگهداشتن حکومتش به یکی از واعظان متنفذ به نام میرقوام‌الدین مرعشی، ملقب به میربزرگ، روی آورد و
میرقوام‌الدین مرعشی، ملقب به میربزرگ، روی آورد و خود را از مریدان مسلک او معرفی کرده و سبک زندگی درویشان را برگزید. این اتحاد موجب شد طرفداران هر دوی آنان افزایش یابد و با حمایت درویشان، رقبای خود را شکست دهد. اما پس از تثبیت قدرت، کیا افراسیاب تدریجاً از درویشان فاصله گرفت. از دلایل این جدایی رویکرد مساوات‌خواهانه در آئین درویشان و میربزرگ بود که کیا افراسیاب نمی‌توانست آن را تحمل کند. در این مسلک کیا افراسیاب و دیگر اشراف نسبت به دیگر درویشان برتری نداشتند و همه در یک سطح اجتماعی در نظر گرفته می‌شدند. از
و همه در یک سطح اجتماعی در نظر گرفته می‌شدند. از سویی بر حامیان قوام‌الدین مرعشی هر آن افزوده می‌شد و این کیا افراسیاب را به هراس افکند. کیا افراسیاب پس از مشورت‌هایی، تصمیم گرفت مناظره‌ای میان قوام‌الدین مرعشی و دیگر علمای دینی برقرار کند. در این مناظره برخی رفتارهای قوام‌الدین توسط دیگر علمای مسلمان محکوم شد ولی او قانع به شکست خود نگشت. بدین ترتیب با حکم علما، کیا افراسیاب قوام‌الدین را روانهٔ زندان کرد، ولی درویشان و حامیان قوام‌الدین به زندان هجوم بردند و او را آزاد کردند و به منطقهٔ دابو، زادگاه
بردند و او را آزاد کردند و به منطقهٔ دابو، زادگاه قوام‌الدین، رفتند. پس از مدتی کیا افراسیاب به بهانه‌ای حمله‌ای به سوی دابو ترتیب داد تا قوام‌الدین را مجدداً دستگیر کند ولی درویشان با ایجاد باتلاق بر سر راه لشکرکشی او و کمین کردن، سواره‌نظام چلاویان را با تیراندازی شکست دادند. در این نبرد که به نام جلالک مار پرچین مشهور شده‌است، کیا افراسیاب و چند تن از پسرانش کشته شدند و پس از آن شهر آمل به دست مرعشیان افتاد. فرزندان کیا افراسیاب، پس از مرگ او، از طبرستان گریختند. اسکندر شیخی، یکی از این فرزندان وی، مدتی
گریختند. اسکندر شیخی، یکی از این فرزندان وی، مدتی بعد توانست با کمک تیمور گورکانی به آمل برگردد و حکومت این شهر را تحت نظر تیموریان به کنترل خود درآورد؛ مرعشیان در آن هنگام به ماوراءالنهر تبعید شدند. کیا افراسیاب در ادبیات مازندرانی نیز شاعری تأثیرگذار است. وی دارای اشعاری قابل توجه به این زبان است که بخشی از آن‌ها در کتاب ظهیرالدین مرعشی و بخشی دیگر به صورت الحاقی در میان اشعار اسکندرنامه باقی مانده‌است. همچنین سکه‌هایی از دوران حکومت کیا افراسیاب باقی مانده‌اند. منبع‌شناسی. از مهم‌ترین منابع متقدم این
منبع‌شناسی. از مهم‌ترین منابع متقدم این دوره کتاب‌های "تاریخ رویان" اثر مولانا اولیاءالله آملی و "تاریخ طبرستان و رویان و مازندران" اثر ظهیرالدین مرعشی هستند. اولیاءالله از نویسندگان دربار باوندیان بود که پس از روی کار آمدن افراسیاب چلاوی و مرگ واپسین حاکم باوندی، به دربار پادوسپانی گریخت و اطلاعات او دارای اهمیت بسیاری است. ظهیرالدین که خود یکی از سادات مرعشی بوده، نیز با توجه به حضورش در مراتب قدرت، اطلاعات حائز اهمیتی را دربارهٔ خاندان خود به نگارش درآورده است. منابع معاصر دیگری همچون "مطلع السعدین" اثر
است. منابع معاصر دیگری همچون "مطلع السعدین" اثر عبدالرزاق سمرقندی، "زبدة التواریخ" اثر حافظ ابرو، "روضة الصفا" اثر میرخواند و "تذکرةالشعرا" اثر دولتشاه سمرقندی نیز مطالبی دربارهٔ این دوره دارند. منابع متأخری نیز وجود دارند که غالباً بر اساس منابع متقدم نوشته شده‌اند؛ مانند "مجمع التواریخ" اثر میرزا عبدالخلیل مرعشی، "تاریخ مازندران" اثر ملا شیخ علی گیلانی، "تاریخ جهان‌آرا" اثر قاضی احمد غفاری و "حبیب‌السیر" اثر غیاث‌الدین خواندمیر. رقیه بابازاده طلوتی در مقاله‌ای دیدگاه ظهیرالدین مرعشی نسبت به چلاویان را
دیدگاه ظهیرالدین مرعشی نسبت به چلاویان را همراه با کینه و یک‌جانبه می‌داند و تفاوت فاحش شخصیت اسکندر چلاوی، فرزند کیاافراسیاب، در منابع تیموری با آنچه ظهیرالدین عنوان کرده‌است، را شاهدی بر این مسئله بیان می‌کند. از جمله منابع تیموری معاصر اسکندر چلاوی حافظ ابرو، یزدی، شامی، ابن عربشاه، خوافی و معینی نطنزی هستند. برخی همچون میرخواند و سمرقندی هم نیم قرن پس از او درباره‌اش مطالبی نوشته‌اند. وی دلیل این ذهنیت منفی ظهیرالدین را مسئول شناختن چلاوی‌ها در ساقط شدن حکومت هفت‌صد سالهٔ باوندیان، ایجاد هرج و مرج و
حکومت هفت‌صد سالهٔ باوندیان، ایجاد هرج و مرج و نهایتاً هجوم تیمور به طبرستان می‌داند. در حالی که منابع تیموری قدرت‌طلبی، اختلاف مذهبی و دیپلماسی نادرست مرعشیان را مقصر می‌دانند. مقدمه. اوضاع سیاسی، اجتماعی و مذهبی ایران در سده هشتم. فروپاشی دولت ایلخانان در سال ۷۳۶ ه‍.ق دوره‌ای از رقابت، درگیری و سرانجام چندپارگی قدرت سیاسی را در پی آورد که نزدیک به نیم قرن طول کشید. نیروهای رقیبی که هر یک بخشی از قلمرو سابق ایلخانی را فراگرفته بودند، در این دوره برای کسب قدرت یا تثبیت حکومتشان غالباً به نیروی نظامی خود
قدرت یا تثبیت حکومتشان غالباً به نیروی نظامی خود تکیه می‌کردند. برخلاف حکومت‌هایی که ریشه‌هایی مغولی داشتند (مانند جلایریان، چوپانیان، طغاتیموریان و جانی قربانیان)، حکومت‌های ایرانی‌تبار مشروعیت خود را تنها در قدرت نظامی و نسبت به چنگیز خان معرفی نمی‌کردند. در این میان سربداران ویژگی‌هایی انقلابی و ضد ظلم را همراه با تشیع به کار بستند، آل کرت سابقهٔ طولانی حکومتشان را نشان شایستگی خود می‌دانستند و مظفریان پیوندشان با خلافت عباسی در مصر را برجسته می‌کردند. در قرون هفتم و هشم هجری به صورتی تدریجی تصوف و تشیع
قرون هفتم و هشم هجری به صورتی تدریجی تصوف و تشیع اثنی‌عشری، که پیش از این در جبههٔ مخالف یکدیگر بودند، در همدیگر تلفیق شدند؛ میر حیدر آملی، عالم شیعه قرن هشتم، صوفیان را «شیعیان خاص» خوانده است. از سوی دیگر، از قرن هفتم طریقت کبرویه، که اهل تسنن بودند، در زمان مرشدی نجم‌الدین کبری تدریجاً به شیعیان نزدیک شدند؛ چنان‌که یکی از مریدان این طریقت به نام سعدالدین حمویه امامان شیعه را برقرار کنندهٔ عدل در جهان می‌داند. نکات مشترک تصوف و شیعیان اثنی‌عشری، مانند وجود اصل ولایت و شخصیت زاهدانهٔ علی بن ابی‌طالب، موجب
اصل ولایت و شخصیت زاهدانهٔ علی بن ابی‌طالب، موجب نزدیکی بیشتر این دو شد. در دورهٔ ایلخانان، مردم در بسیاری از مناطق به سوی خانقاه‌های صوفیان جلب شده‌بودند و در آنجا خود را از تعلقات دنیوی دور نگه می‌داشتند. ایلخانان نیز این روش را ترویج می‌کردند تا مردم به جای معترض شدن به آنان، با تمسک به مذهب آرام بمانند. در چنین شرایطی طرز تفکر شیخ خلیفهٔ آملی، که تلفیقی از تشیع و تصوف بود، در باشتین نشر یافت و توسط مریدان و جانشینانش گسترش یافت و حکومت سربداران را به وجود آورد. مصطفی مجد در این باره می‌گوید که در این
آورد. مصطفی مجد در این باره می‌گوید که در این دوره اندیشه تصوف فعال در مقابل تصوف منفعل قرار گرفت. سربداران حکومتی پیرو تصوف و تشیع امامیه بودند که سازمان اجتماعی مبتنی بر مردم مظلوم و کمک به همنوعان در آن وجود داشت و اعضایش از تودهٔ پایین‌دست جامعه، یعنی کشاورزان و پیشه‌وران، تشکیل شده‌بود. هنگامی که امیر وجیه‌الدین مسعود به حکومت سربداران رسید، شیخ حسن جوری (شاگرد شیخ خلیفه و رهبر جریان شیخیه) را آزاد کرد و با کمک هم توانستند سراسر خراسان را تسخیر کنند. پس از این، سربداران دارای یک رهبر نظامی و یک رهبری
از این، سربداران دارای یک رهبر نظامی و یک رهبری مذهبی جداگانه بودند که دو جریان «سربداری» و «درویشی شیخیه» را در این حکومت به وجود آوردند. پس از مدتی اختلاف بین آن‌ها بروز کرد و امیر مسعود دستور قتل حسن جوری را داد. با مرگ شیخ حسن جوری، مسعود سعی کرد یکی از مریدان او، به نام سید عزالدین سوغندی را جانشینش کند. بدین شکل سوغندی رهبر جریان «شیخیه حسنیه» شد و زمام تمام امور خراسان را به دست گرفت. در این هنگام میر قوام‌الدین مرعشی، که بعدها لقب میربزرگ گرفت، در حدود سال ۷۴۳ هجری به خراسان رفت و مرید سوغندی شده و
سال ۷۴۳ هجری به خراسان رفت و مرید سوغندی شده و تحت تأثیر «تعالیم انقلابی شیخیان» قرار گرفت. به گفته یعقوب آژند این تعالیم را شامل اصول تشیع اثنی‌عشری، مبارزه با تمامی جوانب ظلم در جامعه، فتوت و جوانمردی و کمک به فقرا، مساوات طلبی و ایجاد قسط اسلامی و بُعد مهدویت می‌داند. ظهیرالدین زنجیرهٔ خرقه و مریدی را از جعفر صادق به سوغندی رسانده و در شعری مریدی شیخیان را به شهاب‌الدین یحیی سهروردی می‌رساند. او پس از چندی به مازندران بازگشت و مریدان خود را یافت. قوام‌الدین بار دیگر میان سال‌های ۷۴۹ تا ۷۵۳ برای گذراندن
بار دیگر میان سال‌های ۷۴۹ تا ۷۵۳ برای گذراندن چله‌نشینی به خراسان رفت. وقتی قوام‌الدین دوباره به خراسان رفت، اوضاع حکومت سربداران دگرگون شده‌بود. امیرمسعود در جنگ طبرستان کشته شده‌بود و چندین نفر پیاپی به جانشینی او رسیده‌بودند و نوسانات سیاسی اوج گرفته‌بود. نهایتاً شخصی به نام خواجه شمس‌الدین علی قدرت را در دست گرفت. او که از مریدان شیخ حسن جوری بود، سعی داشت رهبری نظامی و مذهبی را توأمان در دست گیرد؛ وی سوغندی را به عنوان جانشین شیخ حسن جوری بر حق نمی‌دانست و این مقام را مناسب خود می‌دانست. اختلاف میان
و این مقام را مناسب خود می‌دانست. اختلاف میان این دو بیشتر شد و سوغندی همراه قوام‌الدین از راه دامغان به سوی مازندران گریخت ولی در حین مسیر درگذشت. پس از آن قوام‌الدین به موطن خود، در آمل، آمد و معتکف شد و پیروان شیخیهٔ خود را شکل داد. تفکرات او تلفیقی از تصوف و تعالیم شیعی بود و توانست با اتکا بر چارچوب انقلابی امامیه درویشان را از گوشه‌نشینی درآورد و به سوی جهاد و مبارزه سیاسی سوق دهد. این تفکر به خاطر نابسامانی‌های اجتماعی و فقر مردم آن زمانه و رویکرد فتوت و مساوات‌خواهی درویشان و پوشش درویشی و فقر
فتوت و مساوات‌خواهی درویشان و پوشش درویشی و فقر قوام‌الدین، مورد اقبال عموم قرار گرفت. باوندیان. از زمان تسلط ساسانیان بر طبرستان حکومت‌هایی مستقل و نیمه مستقل در این سرزمین وجود داشتند، که یکی از آنان دودمان باوندیان بود. مورخان، حکام باوندیان را به علت طولانی مدت بودن دوران حضور این حکومت، به سه دوره تقسیم می‌کنند که در این میان دورهٔ نخست "ملک‌الجبال"، دورهٔ دوم "اسپهبدیه" و دورهٔ سوم "کین‌خواریه" نام دارد. کین‌خواریه (آخرین دورهٔ حکومت باوندی) شاخه‌ای از باوندیان است که توسط حسام‌الدوله اردشیر در سال
از باوندیان است که توسط حسام‌الدوله اردشیر در سال ۶۳۵ هجری قمری بنیان نهاده شد. اغلب اسپهبدهای دورهٔ کین‌خواریه تحت نظر ایلخانان بودند و حکومتی محدود داشتند. این وضع تا قرن هشتم هجری، یعنی زمانی که باوندیان به رستمدار کوچیدند، ادامه داشت. در زمان فخرالدوله حسن (یکی از اسپهبدان شاخهٔ کین‌خواریه) سربداران قدرتمند شدند و امیر مسعود (حاکم سربداران) از خراسان تا طبرستان را تحت نظر گرفت و حتی توانست قومس، گرگان و استرآباد را فتح کند. او پس از این فتوحات قصد کرد که به سوی طبرستان لشکرکشی کند. فخرالدوله حسن
کرد که به سوی طبرستان لشکرکشی کند. فخرالدوله حسن علی‌رغم آن‌که از تمایلات و مقاصد امیرمسعود آگاه بود، با او سازش نمود و مسعود با آرامش وارد شهر آمل شد ولی پس از ورود او به آمل، باوندیان با نقشه‌ای طراحی شده، بر او چیره شدند و وی را به قتل رساندند. در این نبرد پادوسپانیان و باوندیان در جبهه‌ای متحد و با مساعدت چشم‌گیر جلالیان، به پیروزی رسیدند. خانواده. کیاهای چلاوی - یا چلابی و جلابی - منسوب به ناحیهٔ چلاو در شهرستان آمل بودند و از زمین‌داران بزرگ آن منطقه محسوب می‌شدند. گویا این خاندان خود را به بیژن و
محسوب می‌شدند. گویا این خاندان خود را به بیژن و گیو، از شخصیت‌های شاهنامه فردوسی، منتسب می‌کردند و این مسئله در منابع تیموری آمده‌است، اما به نظر می‌رسد این نسب‌نامه جعلی باشد. چلاویان یکی از دو خاندان متنفذ در دربار باوندیان بودند و کیا افراسیاب بزرگ این خاندان محسوب می‌شد. خواهر کیا افراسیاب که پیشتر دختری به نام «ریبه» داشت، جهت تحکیم مناسبات در دربار باوندی، با اسپهبد حسن باوندی ازدواج کرد. کیا افراسیاب ۸ پسر داشت؛ بزرگترین آن‌ها کیا سیف‌الدین بود که ولیعهد افراسیاب نیز محسوب می‌شد. او نهایتاً در اثر
افراسیاب نیز محسوب می‌شد. او نهایتاً در اثر مریضی قولنج درگذشت. کیا محمد و کیا علی دو پسر افراسیاب بودند که صدای خوشی داشتند و برای اسپهبد حسن آواز می‌خواندند. کیا علی بعدها، در سال ۷۵۰ هجری، حسن باوندی را به قتل رساند. او به همراه سه برادر دیگرش به نام‌های کیا حسین، کیا سهراب و کیا لهراسب در نبرد جلالک مار پرچین کشته شدند. تنها فرزند بازمانده از کیا افراسیاب اسکندر شیخی بوده‌است. رشد کیا افراسیاب در دربار باوندیان. فخرالدوله حسن پس از شکست دادن سربداران با دو قدرت محلی وارد رقابت شد. این دو قدرت در واقع
دو قدرت محلی وارد رقابت شد. این دو قدرت در واقع دو خاندان چلاویان، به رهبری افراسیاب چلاوی و جلالیان، به رهبری جمال احمد اجل، بودند. این دو خاندان محلی با یکدیگر رقابت و دشمنی داشتند و اوضاع طبرستان را با رقابت‌هایشان به آشفتگی کشانده بودند. آن‌ها عمدتاً به عنوان وزرا و هیئت حاکمهٔ باوندیان مشغول به کار بودند و انگیزهٔ دشمنی‌هایشان منافع خانوادگیشان بود. فخرالدوله حسن نیز سعی داشت از این اختلاف به نفع خود استفاده کند. هنگامی که کیا جلال از ارکان حکومت فخرالدوله بود و وزارت داشت، کیا افراسیاب، رهبر خاندان
بود و وزارت داشت، کیا افراسیاب، رهبر خاندان چلاوی، حکومت لارجان را در دست داشت. فخرالدوله پس از مدتی دستور قتل کیا جلال را صادر کرد و جلالیان از او فاصله گرفتند و فخرالدوله به سوی چلاویان گرایش یافت. افراسیاب که برادر زن حسن باوندی نیز بود، به انتخاب او سپهسالار لشکر باوندیان شد. برگزیدن افراسیاب چلاوی به مقام سپهسالاری، قدرت او را به قدر زیادی افزایش می‌داد و این موجب نارضایتی بیشتر خاندان جلالیان گشت. آن‌ها به جلال‌الدوله اسکندر (استاندار رویان و حاکم دودمان پادوسپانیان) پناه بردند و او را ترغیب کردند که
پادوسپانیان) پناه بردند و او را ترغیب کردند که با فخرالدوله بجنگد. حاکم پادوسپانی نیز با لشکر بزرگی به قلمرو باوندیان حمله کرد. فخرالدوله با دیدن لشکریان اسکندر پادوسپانی به ناتوانی ارتش خود در مقاومت در برابر دشمنانش پی برد و با رفتاری صلح‌آمیز جلالیان را به سمت خود مایل کرد و تلاش کرد تا دو خاندان محلی جلالی و چلاوی را آشتی دهد که این امر با ناخوشایندی افراسیاب چلاوی همراه شد. افراسیاب چلاوی قصد داشت محبوبیت فخرالدوله را از بین ببرد و کارگزاران وفادارش را از اطرافش پراکنده کند. افراسیاب در ابتدا «بحث
را از اطرافش پراکنده کند. افراسیاب در ابتدا «بحث درویشی و سرداری» که در خراسان بر سر زبان‌ها افتاده بود را گسترش داده و اصرار داشت که فخرالدوله نیز با این مسلک همراه شود و مرید قوام‌الدین مرعشی شود. همچنین افراسیاب بعدها، پس از صلح بین فخرالدوله حسن و جلالیان، او را متهم به «روابط نامشروع» با دخترِ همسرِ خود نمود. ظهیرالدین مرعشی این دختر را خواهرزادهٔ افراسیاب از همسر سابق خواهرش دانسته و نامش را «رییبه» گفته و می‌گوید که این افترا با تأیید خواهر افراسیاب انجام شده‌است. کیاافراسیاب حتی به بهانهٔ این
انجام شده‌است. کیاافراسیاب حتی به بهانهٔ این رابطهٔ نامشروع فتوای قتل فخرالدوله را نیز از علمای آمل اخذ کرد و سید قوام‌الدین مرعشی هم از افرادی بود که این فتوا را امضا کرد.ولی با این همه به مقاصد خود دست نیافت. سرانجام در ۲۷ محرم ۷۵۰ هجری، فخرالدوله حسن پس از حمام کتاب شاهنامه گشود و خنجرش را بالای آن گذاشته بود و پسران کیا افراسیاب با نام‌های «کیا محمد» و «کیا علی»، که خوش آواز بودند، را طلبید و از آنان خواست برایش بخوانند. کیا علی خنجر را از بالای کتاب برداشت و چنان وانمود کرد که برگهٔ کتاب را عوض