payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پخش ایجاد یا به اشتراک بگذارند. اسپاتیفای در بیشتر اروپا و همچنین آفریقا، آمریکا، آسیا و اقیانوسیه در دسترس است. کاربران و مشترکان آن عمدتاً مستقر در ایالات متحده و اروپا هستند و به‌طور مشترک حدود ۵۳٪ از کاربران و ۶۷٪ از کل درآمد این سرویس را تشکیل می‌دهند. همچنین در ایران، دسترسی به محتوای اسپاتیفای اغلب بدون نیاز به ابزارهای تغییر IP امکان‌پذیر است، اگرچه ثبت نام یا ورود به حساب کاربری همچنان مشکلاتی دارد. این سرویس در اکثر دستگاه‌ها از جمله رایانه‌های ویندوز، مک‌اواس، و لینوکس، تلفن‌های هوشمند و
ویندوز، مک‌اواس، و لینوکس، تلفن‌های هوشمند و تبلت‌های آی‌اواس و اندروید، دستگاه‌های خانگی هوشمند مانند محصولات آمازون اکو و گوگل نست و پخش‌کننده‌های رسانه دیجیتال مانند «روکو» در دسترس است. برخلاف فروش فیزیکی یا دانلودی، که به هنرمند یک قیمت ثابت به ازای هر ترانه یا آلبومی که فروخته شده، پرداخت می‌شود، اسپاتیفای بر اساس تعداد استریم‌های هنرمندان، به نسبت تعداد کل آهنگ‌های پخش شده، بهره مالکانه پرداخت می‌کند. آن‌ها تقریباً ۷۰٪ از مجموع درآمد را به دارندگان حق تکثیر (اغلب کمپانی‌های رکورد) توزیع می‌کنند، که
تکثیر (اغلب کمپانی‌های رکورد) توزیع می‌کنند، که سپس ناشران بر اساس توافقنامه‌های فردی خود با هنرمندان، حقوق آن‌ها را پرداخت می‌کنند. تیلور سوئیفت، با بیش از ۱۰۰ میلیون شنونده ماهانه در اسپاتیفای، تنها خوانندهٔ زنی است که در سال‌های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ پرشنونده‌ترین هنرمند این پلتفرم بود؛ آلبوم‌های «Midnights» و «1989 (Taylor’s Version)» میلیاردها استریم کسب کرده‌اند. سلنا گومز با تک‌آهنگ «Calm Down» (با همکاری رما) که بیش از دو میلیارد استریم دارد، و آلبوم «Rare»، در سال ۲۰۱۷ جزو پراستریم‌ترین خوانندگان زن
در سال ۲۰۱۷ جزو پراستریم‌ترین خوانندگان زن اسپاتیفای بود. آریانا گرانده در سال ۲۰۱۸ با آهنگ «Thank U, Next» پراستریم‌ترین خواننده زن شد و آلبوم‌هایش مانند «Positions» مرتباً در فهرست‌های برتر اسپاتیفای جای دارند. این سه هنرمند با رکوردهای استریم چشمگیر، اثر فرهنگی شگرفی بر کاربران اسپاتیفای گذاشته‌اند. پلی‌لیست‌های پرهواداری چون «Today's Top Hits» جایگاه آن‌ها را تثبیت کرده است. موفقیت‌هایشان با جوایز پرشمار، از جمله گرمی برای سوئیفت و گرانده، تکمیل شده است. پیشینه. اسپاتیفای در سال ۲۰۰۶ در استکهلم، سوئد،
پیشینه. اسپاتیفای در سال ۲۰۰۶ در استکهلم، سوئد، توسط دانیل اک، مدیر ارشد فناوری پیشین استاردول و مارتین لورنسون، یکی از بنیان‌گذاران Tradedoubler بنیان نهاده شد. عنوان این شرکت، نخست از نامی که توسط لورنسون فریاد زده بود، به اشتباه شنیده شد. بعدتر آنها چمدان‌واژه‌ای از "spot" و "identify" را در هم آمیختند. در فوریه ۲۰۱۰، اسپاتیفای ثبت نام همگانی را برای ردیف سرویس‌های رایگان در بریتانیا باز کرد. پس از انتشار این سرویس تلفن همراه، ثبت‌نام‌ها افزایش یافت و باعث شد اسپاتیفای ثبت نام برای این سرویس رایگان را
شد اسپاتیفای ثبت نام برای این سرویس رایگان را در سپتامبر همان سال متوقف کند و به سیاست دعوت‌نامه بازگردد. مدل تجاری. اسپاتیفای با بهره‌برداری از یک مدل تجاری فریمیوم خدمت‌رسانی می‌کند؛ یعنی سرویس‌های اصلی رایگان هستند، در حالی که ویژگی‌های افزوده از راه اشتراک‌های پولی ارائه می‌شوند. اسپاتیفای با فروش اشتراک‌های پخش آنلاین به کاربران و تبلیغات، درآمدزایی می‌کند. در دسامبر ۲۰۱۳، این شرکت یک وب‌سایت تازه به نام "Spotify for Artists" راه‌اندازی کرد که مدل کسب و کار و داده‌های درآمد خود را توضیح می‌داد.
کسب و کار و داده‌های درآمد خود را توضیح می‌داد. اسپاتیفای محتوای خود را از شرکت‌های بزرگ یا از هنرمندان مستقل دریافت می‌کند و به دارندگان حق پخش برای موسیقی حق کپی برداری می‌پردازد. این شرکت ۷۰ درصد از کل درآمد خود را به صاحبان حقوق پرداخت می‌کند. Spotify for Artists بیان می‌کند که این شرکت نرخ ثابتی ندارد در عوض، عواملی مانند کشور اصلی کاربر و نرخ حق امتیاز هنرمند را در نظر می‌گیرد. پلتفرم‌ها. اسپاتیفای هم‌اکنون نرم‌افزارهایی برای کامپیوترها، تلفن‌های همراه، کنسول‌های بازی و… دارد و برای Windows, macOS,
کنسول‌های بازی و… دارد و برای Windows, macOS, Wear OS, Android, iOS, watchOS, iPadOS, PlayStation 3، PlayStation 4، PlayStation 5، Xbox One و Xbox Series X/S در دسترس است. بر پایه کشور و پوشش. کمپانی در لوکزامبورگ با نام Spotify Technology. S.A. و دفتر مرکزی آن در استکهلم، سوئد، با دفترهایی در ۱۶ کشور در سراسر جهان ثبت شده است. سرویس‌های آن در کشورهایی که از کپی‌رایت و حق خوانندگان و هنرمندان پشتیبانی قانونی لازم را ندارند، در دسترس نیست یا محدود است. کشورهایی چون ایران، افغانستان و ترکمنستان افزون
کشورهایی چون ایران، افغانستان و ترکمنستان افزون برنداشتن قانون مناسب برای کپی‌رایت، مشکلات قانونی دیگری نیز داشته‌اند و دست کم تا سال ۲۰۲۵، در این کشورها خدماتی ارائه نشد. نقد. اسپاتیفای از هنگام راه‌اندازی در سال ۲۰۰۶ با انتقادهای قابل‌توجهی روبه‌رو بوده است. اصلی‌ترین محور انتقادها به موضوع جبران خسارت ناکافی برای هنرمندان، آهنگسازان و رسانه‌ها باز می‌گردد که آن را «ناپایدار» توصیف کرده‌اند. بر خلاف فروش فیزیکی یا دانلود قانونی که در آن زمان روش اصلی گوش دادن به موسیقی بودند و به هنرمندان مبلغ ثابتی برای
به موسیقی بودند و به هنرمندان مبلغ ثابتی برای هر آهنگ یا آلبوم فروخته‌شده پرداخت می‌کردند، اسپاتیفای حق‌الزحمه را بر اساس «سهم بازار» هنرمندان محاسبه می‌کند: تعداد استریم‌های آهنگ‌هایشان به نسبت کل آهنگ‌های استریم‌شده در این پلتفرم. اسپاتیفای حدود ۷۰ درصد از درآمد کل خود را به دارندگان حقوق توزیع می‌کند، که سپس بر اساس توافقات فردی به هنرمندان پرداخت می‌شود. در سطح جهانی، ۳۰٬۰۰۰ موسیقی‌دان به سازمان اتحادیه موسیقی‌دانان (UMAW) پیوسته‌اند. این اتحادیه در مارس ۲۰۲۱ اعتراضاتی را در ۳۱ شهر سازمان‌دهی کرد و
مارس ۲۰۲۱ اعتراضاتی را در ۳۱ شهر سازمان‌دهی کرد و کمپین #JusticeAtSpotify خواستار شفافیت بیشتر و جبران خسارت یک سنت به ازای هر استریم شده است. اسپاتیفای از سوی هنرمندان و تهیه‌کنندگانی مانند تیلور سوئیفت و تام یورک مورد انتقاد قرار گرفته که معتقدند این سرویس به‌طور منصفانه‌ای به موسیقی‌دانان دستمزد نمی‌دهد. هر دوی این هنرمندان موسیقی خود را از این پلتفرم حذف کردند. با این حال، کاتالوگ موسیقی آن‌ها در سال ۲۰۱۷ به این سرویس بازگشت. اگرچه صنعت استریم موسیقی به‌طور کلی با انتقادات مشابهی دربارهٔ پرداخت‌های
به‌طور کلی با انتقادات مشابهی دربارهٔ پرداخت‌های ناکافی مواجه است، اسپاتیفای به‌عنوان سرویس پیشرو، به‌دلیل ارائه سطح رایگان خدمات که به کاربران امکان گوش دادن به موسیقی با تبلیغات بین آهنگ‌ها را می‌دهد، با بررسی‌های ویژه‌ای روبه‌روست. این سطح رایگان باعث شده است که انتشار برخی آلبوم‌های مهم به تأخیر بیفتد یا از این سرویس حذف شود. در پاسخ به اتهامات دربارهٔ جبران ناعادلانه، اسپاتیفای ادعا می‌کند که با انتقال کاربران از کپی غیرمجاز و پلتفرم‌های کمتر تجاری به سطح رایگان خود، به صنعت موسیقی کمک می‌کند و سپس
سطح رایگان خود، به صنعت موسیقی کمک می‌کند و سپس این سرویس را محدود می‌کند تا کاربران به حساب‌های پولی ارتقا یابند. مطالعه‌ای نشان داده که شرکت‌های ضبط موسیقی بخش زیادی از درآمد حاصل از اسپاتیفای را نگه می‌دارند، و مدیرعامل شبکه مرلین، نماینده بیش از ۱۰٬۰۰۰ لیبل مستقل، نیز رشد سالانه قابل‌توجهی در درآمدهای اسپاتیفای مشاهده کرده، اما تأکید کرده که اسپاتیفای به لیبل‌ها پرداخت می‌کند، نه مستقیماً به هنرمندان. در سال ۲۰۱۷، به‌عنوان بخشی از تلاش‌ها برای مذاکره مجدد قراردادهای مجوز به‌منظور عرضه اولیه عمومی،
مجدد قراردادهای مجوز به‌منظور عرضه اولیه عمومی، اسپاتیفای اعلام کرد که هنرمندان می‌توانند آلبوم‌های خود را به‌طور موقت برای مشترکین پولی انحصاری کنند، به شرطی که این آلبوم‌ها بخشی از گروه موسیقی یونیورسال یا شبکه مرلین باشند. در سال ۲۰۱۶، اسپاتیفای به‌دلیل سخت‌تر کردن دسترسی به موسیقی برخی هنرمندان که ابتدا آثار خود را در سرویس رقیب اپل میوزیک منتشر می‌کردند، مورد انتقاد قرار گرفت. در مه ۲۰۱۸، اسپاتیفای به‌دلیل «محتوای تنفر و سیاست رفتاری نفرت‌انگیز» خود مورد انتقاد قرار گرفت که موسیقی آر. کلی و آر. کلی را
انتقاد قرار گرفت که موسیقی آر. کلی و آر. کلی را از پلی‌لیست‌های ویرایشی و الگوریتمی حذف کرد، زیرا «وقتی به تبلیغ نگاه می‌کنیم، به مسائل مربوط به رفتار نفرت‌انگیز توجه داریم، جایی که یک هنرمند یا خالق دیگر کاری خارج از پلتفرم انجام داده که به‌طور خاص با ارزش‌های ما مغایرت دارد و به‌گونه‌ای فاحش است که نمی‌خواهیم با آن مرتبط باشیم.» آر. کلی با اتهامات سوءاستفاده جنسی مواجه بود، در حالی که اکس‌اکس‌اکس تنتاسیون به‌دلیل اتهامات خشونت خانگی در حال محاکمه بود که پیش از قتل او در ژوئن همان سال به نتیجه نرسید. این
از قتل او در ژوئن همان سال به نتیجه نرسید. این سیاست در ژوئن به‌دلیل «مبهم» بودن لغو شد؛ شرکت اعلام کرد: «در همه ژانرها، نقش ما تنظیم رفتار هنرمندان نیست؛ بنابراین، از اجرای سیاستی در مورد رفتار هنرمندان فاصله می‌گیریم.» با این حال، هنرمندانی مانند گری گلیتر و لاست‌پرافیتس همچنان از ایستگاه‌های رادیویی اسپاتیفای حذف شده‌اند. به گفته برخی کارشناسان علوم کامپیوتر و موسیقی، جوامع موسیقی مختلف اغلب توسط سرویس‌های استریم مانند اسپاتیفای نادیده گرفته یا کم‌اهمیت شمرده می‌شوند. شایع‌ترین خطا به کمبود تنوع در
شمرده می‌شوند. شایع‌ترین خطا به کمبود تنوع در تیم‌های کیوریت محتوا نسبت داده می‌شود که منجر به نادیده گرفتن هنرمندان برجسته در ژانرهای بزرگ و یکنواختی سبک‌های موسیقی می‌شود؛ حتی هنرمندان اصلی مانند ای ترایب کالد کوئست در موسیقی هیپ‌هاپ تحت تأثیر قرار می‌گیرند. در مارس ۲۰۲۱، دیوید داین در نشریه "The American Prospect" استدلال کرد که موسیقی‌دانان به‌دلیل انحصار سرویس‌های استریم مانند اسپاتیفای در خطر هستند. دانیل اک، هم‌بنیان‌گذار و مدیرعامل اسپاتیفای، دربارهٔ آنچه «راه‌حل استریم دوستدار هنرمند» نامید، توضیح
آنچه «راه‌حل استریم دوستدار هنرمند» نامید، توضیح داد: «گسترشی از تب رادیوی اینترنتی در اوایل دهه ۲۰۰۰، اسپاتیفای محتوا را از شرکت‌های ضبط مجوز می‌گیرد و سپس از هنرمندان حمایت می‌کند وقتی مردم به موسیقی آن‌ها گوش می‌دهند.» در ژانویه ۲۰۲۲، ۲۷۰ دانشمند، پزشک، استاد، دکتر و کادر درمان در نامه‌ای سرگشاده به اسپاتیفای نگرانی خود را دربارهٔ «ادعاهای نادرست و مضر برای جامعه» در پادکست جو روگان، "تجربه جو روگان"، ابراز کردند و از اسپاتیفای خواستند «سیاست روشن و عمومی برای مدیریت اطلاعات نادرست در پلتفرم خود» ایجاد
برای مدیریت اطلاعات نادرست در پلتفرم خود» ایجاد کند. امضاکنندگان به پخش اطلاعات نادرست درباره دنیاگیری کووید-۱۹ توسط روگان اعتراض داشتند و به اپیزود «بسیار جنجالی» با مهمان رابرت دبلیو مالون (#175۷) اشاره کردند. در ۲۶ ژانویه، نیل یانگ پس از امتناع اسپاتیفای از حذف این پادکست، موسیقی خود را از این پلتفرم حذف کرد. دیگر هنرمندان و پادکسترها مانند جونی میچل، نیلز لوفگرن، برنه براون و کرازبی، استیلز، نش اند یانگ نیز تحریم اسپاتیفای را اعلام کردند. اسپاتیفای قول داد هشدارهای محتوایی برای هر چیزی که شامل بحث‌های
داد هشدارهای محتوایی برای هر چیزی که شامل بحث‌های مرتبط با کووید-۱۹ باشد اضافه کند و قوانین جدیدی منتشر کرد. از حدود سال ۲۰۲۱، اسپاتیفای در تلاش برای کاهش پرداخت‌های حق‌الزحمه، پلی‌لیست‌های خود را در برخی ژانرها (از جمله جاز، چیل و "پیانوی آرام") با موسیقی آماده‌ای که به تعداد محدودی از موسیقی‌دانان کمتر شناخته‌شده، عمدتاً سوئدی، نسبت داده شده بود، پر کرد. در سال ۲۰۲۲، تحقیق روزنامه سوئدی داگنز نی‌هتر نشان داد که حدود بیست ترانه‌سرا پشت آثار بیش از پانصد "هنرمند" بودند و هزاران آهنگ آن‌ها در اسپاتیفای
"هنرمند" بودند و هزاران آهنگ آن‌ها در اسپاتیفای میلیون‌ها بار استریم شده بود. در کتاب سال ۲۰۲۵ ""، روزنامه‌نگار لیز پلی جزئیات می‌دهد که اسپاتیفای با شبکه‌ای از شرکت‌های تولید همکاری دارد که کنترل برخی از بهره مالکانه را واگذار می‌کنند تا شرکت از نظر مالی سود ببرد. این آهنگ‌ها سپس در پلی‌لیست‌هایی به نام محتوای کاملاً مناسب (PFC) در سراسر پلتفرم پخش می‌شوند. با این کار، آن‌ها عملاً تعداد پخش‌ها برای دیگر موسیقی‌دانان را کاهش می‌دهند. هنرمندان/خوانندگان برتر. اسپاتیفای، به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین پلتفرم‌های
اسپاتیفای، به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین پلتفرم‌های استریم موسیقی، میزبان آثار خوانندگان زن برجسته‌ای است که اثر بزرگی بر صنعت موسیقی گذاشته‌اند. تیلور سوئیفت، با رکوردهای بی‌نظیر، تنها خواننده زنی است که در سال‌های ۲۰۲۳ و ۲۰۲۴ پرشنونده‌ترین هنرمند اسپاتیفای بوده و آلبوم‌های بازضبط‌شده‌اش مانند «1989 (Taylor’s Version)» و «Midnights» میلیاردها استریم کسب کرده‌اند؛ او همچنین با بیش از ۱۰۰ میلیون شنونده ماهانه، یکی از پرطرفدارترین هنرمندان این پلتفرم است. سلنا گومز نیز با آهنگ‌های پاپ احساسی مانند «Lose You to
نیز با آهنگ‌های پاپ احساسی مانند «Lose You to Love Me» و آلبوم «Rare»، جایگاه ویژه‌ای در اسپاتیفای دارد و در سال ۲۰۱۷ جزو پراستریم‌ترین خوانندگان زن بود؛ تک‌آهنگ «Calm Down» با همکاری رما، بیش از دو میلیارد استریم داشته و در فهرست‌های جهانی درخشیده است. بیلی آیلیش با سبک منحصربه‌فرد و آهنگ‌هایی چون «Bad Guy»، به‌ویژه در میان نسل جوان، محبوبیت چشمگیری دارد و بارها در فهرست‌های برتر اسپاتیفای جای گرفته است. آریانا گرانده با صدای قدرتمند و آهنگ‌های پاپ مانند «Thank U, Next»، در سال ۲۰۱۸ پراستریم‌ترین خواننده
U, Next»، در سال ۲۰۱۸ پراستریم‌ترین خواننده زن بود. ریحانا با آثار متنوع در سبک‌های پاپ و آر‌اند‌بی، مانند «Umbrella»، همواره در میان پرشنونده‌ترین‌ها حضور دارد. دوجا کت نیز با استایل خاص و آلبوم‌هایی چون «Hot Pink»، در دوران اخیر به ستاره‌ای در اسپاتیفای تبدیل شده است. این خوانندگان با خلاقیت و گوناگونی ژانر، سلیقهٔ موسیقایی کاربران را شکل داده‌اند. پلی‌لیست‌های محبوبی مانند «Today's Top Hits» و فهرست‌های سالانه اسپاتیفای، جایگاه والای این هنرمندان را نشان می‌دهند. موفقیت آن‌ها در شمار استریم‌ها، اثر
نشان می‌دهند. موفقیت آن‌ها در شمار استریم‌ها، اثر فرهنگی و جوایز پرشمار موسیقی، از جمله گرمی برای سوئیفت و نامزدی‌های گومز، برجسته است.
دانشنامهٔ زبان و ادب فارسی دانشنامه‌ای است به زبان فارسی، دربرگیرندهٔ مهم‌ترین اطلاعات ادبی فارسی، در قالب مقاله‌هایی در موضوعات رجال و کتاب‌های ادبی، دستور زبان، اصطلاحات عرفانی، بلاغت (معانی و بیان)، عروض و قافیه، قالب‌های شعری، سبک‌های ادبی، زبان‌های ایرانی، انواع ادبیات، ادبیات ایران پیش از اسلام، اسطوره‌های ایرانی، اَعلام "شاهنامهٔ فردوسی"، و برخی دیگر از اَعلام، به‌ویژه اَعلام قرآنی، ادبیات معاصر ایران و احوال و آثار ایران‌شناسانی که چه در داخل و چه در خارج، در حوزهٔ زبان و ادب فارسی تحقیق کرده‌اند.
خارج، در حوزهٔ زبان و ادب فارسی تحقیق کرده‌اند. بنا بر تصمیم شورای علمی دانشنامه، مدخل‌های مستقل را تنها به نویسندگان و شاعرانِ درگذشته و برجسته‌ترین آثارشان اختصاص می‌دهد. "دانشنامهٔ زبان و ادب فارسی" به سرمایهٔ فرهنگستان زبان و ادب فارسی تدوین شده‌است و سرپرستی تدوین آن را اسماعیل سعادت، عضو پیوستهٔ این فرهنگستان، برعهده داشته‌است. این دانشنامه شامل بیش از ۲۰۰۰ مدخل (مقاله) است. این دانشنامه نخستین دانشنامهٔ اختصاصی در معرفی مهم‌ترین اطلاعات مربوط به زبان و ادب فارسی در همهٔ شاخه‌های آن است. "دانشنامهٔ
و ادب فارسی در همهٔ شاخه‌های آن است. "دانشنامهٔ زبان و ادب فارسی" در تألیف و تنظیم مقالات خود، از سنت‌های جاافتاده و پذیرفته‌شدهٔ دانشنامه‌نویسی به شیوهٔ جدید پیروی می‌کند و بر درستی و رعایت کامل قواعد دستور زبان فارسی، پرهیز از اطناب و عبارت‌پردازی، و اکتفا به عبارات ساده، روشن و قابل‌فهم و خالی از حشو و ابهام تأکید می‌کند. از دیگر نکات مهمّی که "دانشنامهٔ زبان و ادب فارسی" در تألیف مقالات مدّ نظر دارد، رعایت تناسب موضوع آن‌هاست. متن. این کتاب نخست از ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۵ در شش جلد منتشر شد و بعداً یک جلد ذیل
تا ۱۳۹۵ در شش جلد منتشر شد و بعداً یک جلد ذیل بدان افزودند. ویرایشِ دوّمش سالِ ۱۳۹۸ در دوازده جلدِ کوچک‌تر منتشر شد. سالِ ۱۴۰۴ دو جلد ذیل بر این دوازده جلد افزوده شد.
کریس مارکر کارگردان، عکاس، شاعر و نویسنده فرانسوی بود. زندگی. کریس مارکر با نام واقعی کریستیان فرانسوا بوش ویلنوو در ۲۹ ژوئیه ۱۹۲۱ در نوی-سور-سن از حومه‌های شمال غربی پاریس زاده شد. این کارگردان برجسته حتی با وجود این‌که در فرانسه متولد شده بود، به طعنه اعلام می‌کرد که در مغولستان به دنیا آمده‌است. مارکر در ابتدا رشتهٔ فلسفه را برای ادامه تحصیل انتخاب کرد و از شاگردان ژان پل سارتر بود. مارکر در طول زندگی‌اش به زندگی منزویانه، اجتناب از مصاحبه و دوری از عکاسان شهرت داشت. او دوست نزدیک بسیاری از کارگردانان
شهرت داشت. او دوست نزدیک بسیاری از کارگردانان معروف مانند آلن رنه، آنیس واردا و آنری کولپی بود. او یک روز پس از برگزاری مراسم تولد ۹۱ سالگی خود، در روز سه‌شنبه ۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۱۲ درگذشت. ژیل ژاکوب؛ دبیر جشنوارهٔ فیلم کن در همان روز در بیانیه‌ای دربارهٔ درگذشت کریس مارکر، این کارگردان فرانسوی را ذهنی کنجکاو، فیلمسازی خستگی ناپذیر، شاعر عاشق گربه‌ها، شخصیت مرموز، دارای استعداد بسیار زیاد و استاد همه ما خواند. فعالیت هنری. سینما. نخستین اثر مارکر مستند «المپیک ۵۲» دربارهٔ المپیک هلسینکی سال ۱۹۵۲ میلادی بود. دیگر
دربارهٔ المپیک هلسینکی سال ۱۹۵۲ میلادی بود. دیگر اثر او که در سال ۱۹۶۱ میلادی ساخته شده‌است «کوبا، آری!» (به فرانسوی: Si Cuba) نام داشت که وقتی از سوی فیدل کاسترو و منتقدان آمریکا مورد حمایت قرار گرفت، توسط دولت آمریکا توقیف شد. فیلم سینمایی «اسکله» نیز دیگر اثر مطرح و برجسته‌ای است که مارکر در سال ۱۹۶۲ میلادی ساخت. فیلم‌های سینمایی «منظره‌های سرخ» به کارگردانی مامورو اوشی و «دوازده میمون» به کارگردانی تری گیلیام از آثار برجسته‌ای هستند که گفته می‌شود از «اسکلهٔ» الهام گرفته شده‌اند. «ای کی» اثری دربارهٔ
الهام گرفته شده‌اند. «ای کی» اثری دربارهٔ آکیرا کوروساوا و «پوزخند بدون گربه» نیز دیگر آثار مطرح و برجسته‌ای‌اند که کریس مارکر ساخت. نقد. این کارگردان برجستهٔ فرانسوی علاوه‌بر فعالیت در حوزهٔ فیلمسازی، به عنوان روزنامه‌نگار و منتقد، در مجلهٔ معروف «کایه دو سینما» نیز فعالیت می‌کرده‌است.
خُریط یا خُرّیط نام خوراکی زرد رنگی است که از گیاهی با نام "بردی" به عمل می‌آید. این خوراکی در تیر ۱۳۹۸ در فهرست آثار ملی قرار گرفت. در کناره رودهای جنوب ایران این گیاه می‌روید. اهالی جنوب غرب ایران با شیوهٔ خاص و سنتی این خوراکی را درست می‌کنند. از این فن میان ساکنان کناره کرخه در شوش و هورالعظیم در دشت آزادگان، عراق و کویت هم وجود دارد اما به گستردگی شادگان نیست. حاشیه نشینان در طول سال و در کنار کارهای صید و صیادی، حصیر بافی و دامداری در اول بهار منتظر بردی می‌مانند. «بردی» (پاپیروس یا لُخ) قد و قامتش
بردی می‌مانند. «بردی» (پاپیروس یا لُخ) قد و قامتش حدود ۶ متر است. در دل برگهای صاف و پهن، شاخه‌ای لوله مانند قد می‌کشد. در بالای این شاخه کاکلی وجود دارد. این کاکل که اندازه‌اش بین ۳۰ تا ۶۰ سانتی‌متر است، حامل تخم گیاه و تضمین کننده ادامه حیات آن است. این خوراکی دارای خاصیت‌های ویتامینی برای بدن و کم‌یاب است. در تحقیقی آمده‌است که این خوراک غذای سومریان و بابلیان بوده‌است. این خوراکی غذای ویژه ماه رمضان نیز به حساب می‌آید. شیوهٔ تهیه. کاکل با یک حرکت دست از شاخه جدا می‌شود. این بخش از گیاه که اگر به موقع
شاخه جدا می‌شود. این بخش از گیاه که اگر به موقع چیده نشود خشک می‌شود و با وزش کمترین باد در هوا پخش می‌شود. بعد از جدا کردن کاکل‌های آن‌ها را روی هم انباشته می‌کنند. علت نامگذاری این خوراکی همین نحوهٔ کندن و جدا کردن کاکل است. (خرط به معنی قرار دادن یک چیز مثل شاخهٔ درخت و با یک حرکت کندن برگ‌های آن است) کپهٔ قهوه‌ای رنگ و نرمی که ظاهرش مثل لیف خرما است چند ساعتی باید زیر تابش مستقیم آفتاب بماند. بعد از اینکه کاکل جداشده خشک شد، آن را در دیگ می‌گذارند و بعد هم به سلیقه یا توان هر کسی، مقداری شکر یا خرما
هم به سلیقه یا توان هر کسی، مقداری شکر یا خرما اضافه می‌شود تا کمی مزه‌اش شیرین شود. این خوراکی زرد رنگ و خشک است. در گذشته اهالی شادگان از این خوراکی به عنوان سوغات استفاده می‌کردند و در بازار نیز می‌فروشند. هنگام پخت آن آداب بخصوصی داشتند مراسمی شبیه به گلابگیری در قمصر کاشان. علت نامگذاری. علت نامگذاری این خوراکی نحوهٔ کندن و جدا کردن کاکل گیاه بردی است. (خرط به معنی قرار دادن یک چیز مثل شاخهٔ درخت و با یک حرکت کندن برگ‌های آن است) کپهٔ قهوه‌ای رنگ و نرمی که ظاهرش مثل لیف خرماست چند ساعتی باید زیر تابش
که ظاهرش مثل لیف خرماست چند ساعتی باید زیر تابش مستقیم آفتاب بماند.
هیثم المالح (زاده ۱۹۳۱ میلادی در دمشق) حقوقدان، فعال حقوق بشر و رئیس پیشین دولت انتقالی سوریه می‌باشد. زندگی‌نامه. هیثم المالح متولد سال ۱۹۳۱ در دمشق است، وی در رشته حقوق فارغ‌التحصیل شد و دارای دانشنامه قانون عام بین‌المللی می‌باشد. وی به عنوان یک وکیل در سال ۱۹۵۷ شروع به کار کرد. سپس در سال ۱۹۵۸ به قضائیه منتقل گردید. مقامات سوریه در سال ۱۹۶۶ قانون ویژه‌ای را تصویب نمودند که منجر به برکناری وی به عنوان یک قاضی شد وی مجدداً به حرفه وکالت برگشت و کماکان یک وکیل می‌باشد. مالح کار و فعالیت سیاسی خود را از سال
می‌باشد. مالح کار و فعالیت سیاسی خود را از سال ۱۹۵۱ در زمان حکومت نظامی ادیب الشیشکلی آغاز نمود و در سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۶ در زمان ریاست جمهوری حافظ اسد به همراه تعداد زیادی از اعضای سندیکای وکلا و نیز فعالان سیاسی و اپوزیسیون به دلیل فراخوان به اصلاحات در قانون اساسی دستگیر شد. وی بارها در زمان زندانی بودن و در مجموع ۱۱۰روز دست به اعتصاب غذا زد که در یکی از این اعتصاب غذاها که ۷۰ روز مستمر طول کشید در آستانه مرگ قرار گرفت. وی از سال ۱۹۸۹ با سازمان عفو بین‌الملل کار می‌کند و با شماری دیگر از فعالان جمعیت
کار می‌کند و با شماری دیگر از فعالان جمعیت سوری حقوق بشر را تأسیس نمود (به عربی الجمعیة السوریة لحقوق الإنسان). هیثم المالح بار دیگر در ۱۴ اکتبر ۲۰۰۹ در سن ۷۹ سالگی از طرف بخش امنیت سیاسی رژیم سوریه در دمشق دستگیر شد. سازمان‌های مدافع حقوق بشر در لندن و دمشق این موضوع را اعلام کردند. این دستگیری بعد از گفتگوی تلفنی وی با تلویزیون ماهواره‌ای بردی سوری مخالف بود. هیثم مالح در این گفتگو اوضاع سوریه را مورد انتقاد قرار داد و به مبارزه با فساد فراخوان داد. وی دراین گفتگو گفت: «سوریه بیش از پیش درفقر فرومی‌رود.
گفتگو گفت: «سوریه بیش از پیش درفقر فرومی‌رود. درحالی که ثروتمند بیش از پیش فربه می‌شود. و… هر شهروند باید حقوق خود را بداند و از آن دفاع کند…» ریاست دولت انتقالی سوریه. گروه‌های اپوزیسیون سوریه در روز ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۲ در نشستی در قاهره توافق کردند که هیثم المالح، ریاست دولت انتقالی سوریه را به عهده گیرد. هیثم المالح مسئولیت تشکیل دولت در تبعید را که مقر آن در قاهره خواهد بود، به عهده گرفت. المالح در گفتگو با خبرگزاری فرانسه گفت: «من مسئولیت تشکیل دولت انتقالی را پذیرفتم و برای تشکیل کابینه با همهٔ گروه‌های
را پذیرفتم و برای تشکیل کابینه با همهٔ گروه‌های اپوزیسیون سوریه در خارج و داخل کشور مشورت خواهم کرد.» مالح که دارای سابقه دفاع از حقوق بشر است، در گفتگو با خبرگزاری فرانسه اضافه کرد: «وقتی بشار اسد از قدرت کناره‌گیری کند یا برکنار شود، نباید در وضعیتی نابسامان و بدون هیچ برنامهٔ سیاسی مشخصی باشیم. هدف از تشکیل این دولت در تبعید، آمادگی برای قبول مسئولیت‌ها و هدایت کشور با برنامه‌ریزی قبلی و هزینه‌های کمتر است.» از مواضع وی. هیثم المالح در مصاحبه با روزنامه مصری الشروق در تاریخ ۱۰ ژانویه ۲۰۱۷ گفت که وی رئیس
الشروق در تاریخ ۱۰ ژانویه ۲۰۱۷ گفت که وی رئیس توافقی سوریه می‌باشد. وی گفت که هیچ راه حلی بدون خروج جنگجویان خارجی در سوریه متصور نیست. آمریکا مخالف نابودی کشور ما نیست و به‌طور پنهانی با روسیه بازی می‌کند. وی در مورد نقش جمهوری اسلامی ایران در سوریه گفت که: «نفوذ ایران در دو مرحله بوده‌است اول در زمان رئیس‌جمهور سابق حافظ اسد که روابطی استراتژیک با هم علیه رئیس‌جمهور سابق عراق صدام حسین داشتند سپس در زمان بشار اسد این نفوذ بیشتر شد و به پروژه ایران برای تضعیف کل منطقه عربی اجازه وسیع‌تر داده شد. آنچه الان
کل منطقه عربی اجازه وسیع‌تر داده شد. آنچه الان درسوریه رخ می‌دهد یک اشغال است که تهران به سوریه جنگجو می‌فرستد و آنها را مسلح می‌کند و تاکنون ۵۰ میلیارد دلار برای حمایت از بشار اسد خرج کرده‌است.»
گبریل کریستینا ویکتوریا داگلس معروف به گبی (زادهٔ ۳۱ دسامبر ۱۹۹۵) یک ژیمناست آمریکایی است. داگلس که عضو تیم ملی ایالات متحدهٔ آمریکا است، توانست در رقابت‌های قهرمانی ژیمناستیک هنری جهان در سال ۲۰۱۱ در توکیو ژاپن به مدال طلا دست یابد. همچنین او در تیم اعزامی به المپیک ۲۰۱۲ لندن نیز حضور داشت که موفق به دریافت مدال طلا در هر دوبخش انفرادی و مجموع تیمی شد.او اولین آمریکایی آفریقایی‌تبار زن و اولین آمریکایی آفریقایی‌تبار در رشته ژیمناستیک است که در تاریخ المپیک در انفرادی مجموع قهرمان شده‌است.داگلس همچنین به
در انفرادی مجموع قهرمان شده‌است.داگلس همچنین به عنوان اولین ژیمناست آمریکایی که موفق به دریافت مدال طلا در هر دو بخش انفرادی و تیمی در یک المپیک شده‌است شناخته می‌شود.او به دلیل عملکرد عالی بر پارالل ناهم‌سطح سنجاب پرنده نام گرفته‌است. همچنین او در رقابتهای جهانی ۲۰۱۱ نیز یکی از اعضای تیم ایالات متحده بود که موفق به کسب مدال طلا شدند. اوایل زندگی. گبریل داگلس در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۵ و در شهر ویرجینیابیچ به دنیا آمد.پدر او تیموتی داگلس و مادرش ناتالی هاوکینز هستند. او دارای دو خواهر به نام‌های جویل، آریل و یک
او دارای دو خواهر به نام‌های جویل، آریل و یک برادر به نام جان است. او ژیمناستیک را با خواهر بزرگترش آریل در سن شش سالگی و با متقاعد کردن مادرشان برای اسم‌نویسی در کلاس‌های ژیمناستیک آغاز کرد. او تمرینات خود را تحت نظر مربی دانا واکر در ویرجینیابیچ آغاز کرد.او در سن هشت سالگی موفق به کسب عنوان قهرمانی در سطح چهار مجموع در ایالت ویرجینیا در سال ۲۰۰۴ شد. اوایل کار حرفه ای. آغاز کار داگلس در تیم ملی ایالات متحده در جام نستیا لوییکین سوپرگرل و در سال ۲۰۱۰ بود که در این رقابت‌ها او موفق به کسب مقام چهارم شد.
که در این رقابت‌ها او موفق به کسب مقام چهارم شد. منابع. Wikipedia contributors، "Gabrielle Douglas،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Gabrielle_Douglas&amp;oldid=505174111 (accessed July 31، 2012).
فاکوندو کابرال (Facundo Cabral) (۲۲ مه ۱۹۳۷ – ۹ ژوئیه ۲۰۱۱) خواننده فولکلور و ترانه‌نویس اهل آرژانتین بود. او به خاطر ترانه «من نه از اینجایم نه از آنجا» ("No soy de aquí ni soy de allá") که در یک کنسرت به‌طور بداهه سروده‌بود شهرت یافت. او هم‌چنین در دهه ۱۹۷۰ به عنوان یک خواننده ناراضی و مخالف به شهرت رسید. سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد، یونسکو، در سال ۱۹۹۶ فاکوندو کابرال را "سفیر جهانی صلح" خود نامیده بود. همسر و دختر خردسال او در سال ۱۹۷۸ در سقوط هواپیما کشته شدند و خود او نیز در ۷۴ سالگی در حالی
کشته شدند و خود او نیز در ۷۴ سالگی در حالی که برای اجرای کنسرت به گواتمالا سفر کرده بود و از هتل محل اقامت خود در گواتمالاسیتی راهی فرودگاه بود مورد اصابت گلوله قرار گرفته و کشته شد. روسای جمهوری کلمبیا، اکوادور و ونزوئلا در پیام‌هایی کشته شدن کابرال را تسلیت گفتند و گواتمالا سه روز عزای عمومی اعلام کرد و ریگوبرتا منچو، برنده گواتمالایی جایزه صلح نوبل به محل حادثه رفت تا برای فاکوندو کابرال عزاداری کند. فاکوندو کابرال در سال ۲۰۰۸ در مصاحبه با خبرگزاری آسوشیتدپرس گفت: «من عاشق زندگی هستم برای این هزینه لذت
گفت: «من عاشق زندگی هستم برای این هزینه لذت بردن از آن برای من بسیار زیاد بوده‌است. زندگی از گهواره تا گور یک مدرسه است، اگر به مشکلاتمان به عنوان درس نگاه کنیم، آنگاه دید تازه‌ای به زندگی پیدا می‌کنیم.» هدف ضاربین از حمله به آقای کابرال مشخص نشده‌است.