payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اجرایی را به خود اختصاص داده‌است. کار کائون هم سیاسی و هم شخصی است. او در کتاب انکارها (Disavowals) می‌نویسد: «مردانه؟ زنانه؟ بستگی به موقعیت دارد. خنثی تنها جنسیتی است که همیشه برای من مناسب است.» در طول جنگ جهانی دوم، کائون همچنین به عنوان یک کنشگر و مبلغ جنبش مقاومت فعال بود. زندگی. کلود کائون در ۲۵ اکتبر ۱۸۹۴ در نانت فرانسه در خانواده ای یهودی به دنیا آمد. کائون به عنوان نوه هنرمند بانفوذ فرانسوی دیوید لئون کائون و فرزند صاحب روزنامه، در فضایی سرشار از خلاقیت به بلوغ رسید. در ۱۴ سالگی با مارسل مور،
از خلاقیت به بلوغ رسید. در ۱۴ سالگی با مارسل مور، شریک زندگی و همکار هنری خود آشنا شد. پس از نقل مکان به پاریس برای تحصیل ادبیات در سال ۱۹۱۹، کائون سر خود و شریک زندگی‌اش را تراشید و نام مشهور خود را که از نظر جنسیت خنثی بود در شورش علیه قراردادهای اجتماعی انتخاب کرد. علیرغم اینکه در پاریس دهه ۱۹۲۰ عدم انطباق جنسیتی به‌طور گسترده تابو تلقی می‌شد، تصمیم کائون برای شناسایی جامعه به عنوان غیر باینری با بحث و جدل مواجه شد، اما این دو به صراحت علیه هیاهوی عمومی ایستادند. کائون سیالیت جنسیتی را از طریق ادبیات و
ایستادند. کائون سیالیت جنسیتی را از طریق ادبیات و خودنگاره‌های مالیخولیایی مانند مجموعه ۱۹۲۷ «من در حال تمرین هستم، مرا نبوس» مورد توجه قرار داد. این اثر هنرمندی را با لباس وزنه‌برداری زنانه به تصویر می‌کشد که مرز بین کلیشه‌های مردانه و زنانه را محو می‌کند. کائون علاوه بر کارهای هنری خود در طول زندگی، با جمعی دیگر برای مقاومت در برابر اشغال فاشیست‌ها همکاری کرد. دولت فرانسه در سال ۱۹۵۱ مدال قدردانی فرانسوی را به تلاش‌های آنها اهدا کرد. در سال ۲۰۱۸، شورای شهر پاریس خیابانی را به افتخار کائون و مور در منطقه
پاریس خیابانی را به افتخار کائون و مور در منطقه ششم پایتخت فرانسه، جایی که زمانی این دو نفر در آن زندگی می‌کردند، نامگذاری کرد. آثار کائون علاوه بر افزایش تمرکز بر روی کار پیشگام خود در جنبش سوررئالیستی و شکستن موانع جنسیتی در هنرهای عکاسی، بر سلبریتی‌های متمایل به جنسیت، جامعه مدرن "ال‌جی‌بی‌تی+" (+LGBTQ) و گفتگوها در مورد هویت و بیان تا به امروز تأثیر گذاشته‌است.
مارسل پانیول (۲۸ فوریه ۱۸۹۵–۱۸ آوریل ۱۹۷۴) نویسنده، نمایش‌نامه‌نویس و فیلم‌ساز اهل فرانسه است. او در سال ۱۹۴۶ نخستین فیلم‌سازی بود که به عضویت آکادمی فرانسه درآمد. پیشینه و کار. مارسل پانیول فرزند معلم مدرسه و خود در آغاز معلم زبان انگلیسی بود، اما زود از آن کار دست کشید و به پاریس رفت و استعدادش را در نویسندگی آزمود و نخست نمایشنامه‌ای در جانبداری از صلح نوشت به نام «سوداگران افتخار» (۱۹۲۶) و سپس نمایشنامه‌هایی که نوشت او را به شهرت و محبوبیت رساند و فیلم‌های پانیول براساس فیلم‌نامه‌هایی که همه به قلم خود
پانیول براساس فیلم‌نامه‌هایی که همه به قلم خود اوست، بسیار نمایش داده شد. برخی از این فیلم‌ها که مشهورند امروز جزء آثار کلاسیک سینمایی به‌شمار می‌آیند و به سینماتکها راه یافته‌اند. نخستین نمایشنامه‌های معروف پانیول "جاز" و "توپاز" نام دارد. نمایشنامه "جاز" که اول بار در ۱۹۲۶ به روی صحنه رفت، در واقع تملق و تقدیرهای بی‌جا در جامعه را نشان می‌دهد و گویی زندگی اجتماعی بعضی افراد را در مقابل آیینه قرار می‌دهد. "توپاز" داستان مردی به نام توپاز است که پاره‌ای از روحیات و خلق‌وخوی تارتوف و ولپن را به ارث
از روحیات و خلق‌وخوی تارتوف و ولپن را به ارث برده‌است. این نمایشنامهٔ چهارپرده‌ای در ۹ مه ۱۹۲۹ به نمایش درآمد و در ۱۹۳۰ به چاپ رسید و با اقبال تماشاگران مواجه شد. پانیول پس از توفیق توپاز که همزمان در پاریس و لندن و برلن و رم و بخارست و مسکو و کپنهاک و زاگرب به نمایش درآمد، نمایشنامهٔ ماریوس را در تئاتر دوپاری به صحنه برد، با بازی‌های پیر فرنه در نقش ماریوس. این نمایشنامه نیز با همان استقبالی که ماریوس پنج ماه پیش از آن به خود دیده بود، روبرو شد و منتقدان آن را حتی بیش از توپاز ستودند. ثروتی که پانیول از
آن را حتی بیش از توپاز ستودند. ثروتی که پانیول از فروش فیلم‌های خود به دست آورد به او آزادی عمل داد و وی سرانجام شرکت فیلمبرداری خود را تأسیس کرد. استودیوهای پانیول با تجهیزات کامل و همه وسایل و امکانات مورد نیاز از سال ۱۹۳۴ در مارسی به‌کار پرداختند؛ و همه کارها در همین استودیو انجام می‌شد و تنها چیزی که پانیول قادر به تولید آن نبود، نوار فیلم بود. علاوه بر این پانیول از نخستین کسانی است که صدا را مستقیماً در صحنه ضبط کرد و در هوای آزاد به فیلمبرداری پرداخت. فعالیت پانیول با وقوع جنگ جهانی دوم متوقف نشد،
فعالیت پانیول با وقوع جنگ جهانی دوم متوقف نشد، او همزمان با شروع جنگ فیلم "دختر چاه‌کن" را بر اساس داستانی که خود نوشته بود، با شرکت فرناندل و رمو تولید کرد. اما کمی بعد پانیول ناگزیر استودیوهایش را فروخت تا اشغالگران نازی مجبورش نکنند که برای آن‌ها فیلم‌های تبلیغاتی بسازد. البته گروهش پراکنده شدند. کارهای پانیول یکدست است و در آن هیچ گسستی نیست، چون زبان فرهنگ مردم جنوب فرانسه است.
آبراهام آلبرت کوهن ؛ (16 اوت 1895-17 اکتبر 1981) رمان نویس، شاعر، نویسنده و نمایش‌نامه نویس یهودی رومانیایی سوئیسی یونانی الاصل، فرانسوی زبان قرن بیستم میلادی است. او در جزیره کورفو در یونان زاده شد و در ژنو سوییس درگذشت. او به عنوان کارمند دولتی در سازمان های مختلف بین المللی مانند سازمان بین المللی کار مشغول به کار بود. وی در سال 1919 شهروند سوئیس شد. زندگی‌نامه. آلبرت کوهن در سال ۱۸۹۵ در جزیرهٔ یونانی کورفو در خانواده‌ای یهودی چشم به جهان گشود. خانواده او که در صنعت ساخت صابون فعالیت می‌کرد، زمانی که
او که در صنعت ساخت صابون فعالیت می‌کرد، زمانی که آلبرت پنج سال بیشتر نداشت به شهر مارسی در فرانسه مهاجرت کرد. آلبرت کوهن تحصیلاتش را در یک مدرسه خصوصی کاتولیک آغاز کرد. در ۱۶ اوت ۱۹۱۵ بود که در خیابان برای اولین بار مورد توهین فروشنده دوره گردی قرار گرفت که او را جهود خطاب می‌کرد قرار گرفت. پسربچه به سمت ایستگاه قطار شهر می‌دود و از آنجا که جایی برای فرار ندارد، خودش را در توالت عمومی حبس می‌کند و روی دیوار توالت می‌نویسد: زنده باد فرانسوی ها! کوهن بعدها از این اتفاق در یکی از کتاب‌هایش یاد می‌کند و خاطره
این اتفاق در یکی از کتاب‌هایش یاد می‌کند و خاطره آن روز را با جزئیات نقل می‌کند. او در سال ۱۹۰۴ وارد دبیرستان می‌شود، چند سال بعد با دانش آموز دیگری به نام مارسل پانیول طرح دوستی می‌ریزد. در سال ۱۹۱۳ دیپلم خود را با معدل متوسط اخذ می‌کند و یک سال بعد مارسی را به مقصد ژنو ترک می‌کند تا تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته حقوق ادامه دهد. او از همان ابتدا شروع به فعالیت به نفع صهیونیسم می‌کند، هرچند که تا پایان عمرش هرگز به اسرائیل سفر نمی‌کند. در سال ۱۹۱۷ مدرک لیسانس می‌گیرد و سپس در دانشگاه ادبیات تا سال ۱۹۱۹
می‌گیرد و سپس در دانشگاه ادبیات تا سال ۱۹۱۹ به تحصیل ادبیات می‌پردازد. در همین سال با الیزابت بروشر ازدواج می‌کند، حاصل این ازدواج، تنها دخترش مریم است. عمر این پیوند اما بسیار کوتاه است، در سال ۱۹۲۴ همسرش از بیماری سرطان می‌میرد. آلبرت کوهن بین سال‌های ۱۹۲۶ و ۱۹۳۱ در سازمان بین‌المللی کار واقع در ژنو کار می‌کند. بعدها تحت تأثیر فضای این سازمان شخصیت‌های اصلی مرد کتاب معروفش زیبای ارباب را خلق می‌کند. در سال ۱۹۳۱ برای بار دوم ازدواج می‌کند که این بار به طلاق ختم می‌شود. در سال ۱۹۴۱ مادرش در مارسی از دنیا
ختم می‌شود. در سال ۱۹۴۱ مادرش در مارسی از دنیا می‌رود، در همین سال همسر آینده اش بلا برکوویچ را ملاقات می‌کند و همچنین به فعالیت‌های سیاسی اش در زمینه حقوق پناهندگان ادامه می‌دهد. او در سال ۱۹۴۷ به ژنو بر می‌گردد و مدیر یکی از موسسه‌های زیر مجموعه سازمان ملل می‌شود. ده سال بعد به او پیشنهاد می‌شود که به عنوان سفیر اسرائیل به فعالیت بپردازند که وی به بهانهٔ ادامهٔ فعالیت ادبی از پذیرش آن سر باز می‌زند. آثار. در سال ۱۹۲۱ او مجموعه شعری به نام Paroles Juives را منتشر کرد. در سال ۱۹۳۰ اولین رمانش با عنوان سلال
منتشر کرد. در سال ۱۹۳۰ اولین رمانش با عنوان سلال روانه بازار شد. سلال شروع جوانی شخصیتی است به همین نام که سرنوشتش در معروف‌ترین کتاب کوهن با نام زیبای ارباب رقم می‌خورد. این کتاب در فرانسه و همهٔ دنیا مورد توجه منتقدین قرار گرفت. در مقاله‌ای در نیویورک تایمز سبک او را ترکیبی از جیمز جویس، ارسکین کالدول و فرانسوا رابله خواندند که با جادوی هزار و یک شب همراه شده‌است. این کتاب سرانجام جایزه بزرگ آکادمی فرانسه را از آن خود کرد و نویسنده را به کسب عنوان لژیون دونور رساند. از دیگر آثار کوهن می‌توان به کتاب
دونور رساند. از دیگر آثار کوهن می‌توان به کتاب مادرم که اثری اتوبیوگرافی است اشاره کرد.
آنتون ماری ژورف آرتو که به آنتونن آرتو شهره می باشد. او نویسنده، شاعر، مقاله‌نویس، بازیگر و کارگردان تئاتر قرن بیستم میلادی اهل فرانسه بود. همه‌ی نوشته‌های آرتو به‌صورت اول‌شخص و همچون خطابه‌ای است که حاصلِ اختلاطِ آواهایی جادویی و توصیف‌های استدلالی منطقی است. آرتو نظریه‌پرداز تئاتر شقاوت است او نظریاتش را در این مورد در کتاب تئاتر و همزادش منتشر کرده است. آرتو به نمایش های شرق گرایش داشت و پیشنهاد میکرد که تئاتر غرب نیاز به وسایل نمادین وآیینی دارد. آرتو در سینما نیز فعالیت محدودی داشت. از فعالیت‌های شاخص
سینما نیز فعالیت محدودی داشت. از فعالیت‌های شاخص او می‌توان به بازی در فیلم های ناپلئون، صدف و کشیش، مصائب ژان دارک و همچنین مشارکت در نگارش فیلمنامه فیلم صدف و کشیش اشاره کرد. تاریخنگاران هنری، صدف و کشیش را به عنوان اولین فیلم سورئالیستی به شمار می آورند. این تنها فیلمنامه آرتو بود که ساخته شد و دیگر فیلمنامه های او مورد توجه قرار نگرفتند.
آنری دو مونترلان نویسنده قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه بود. از ویژگی های مهم آثار او ، جایگاه روشن فکرانه شخصیت ها است و اعمال و ویژگی های روانی آنها در مرکز توجه است.
تریستان تزارا (زادهٔ ۱۶ آوریل ۱۸۹۶ - درگذشته ۲۵ دسامبر ۱۹۶۳) نمایش‌نامه‌نویس، شاعر، مقاله‌نویس، آهنگساز، کارگردان فیلم، سیاستمدار، دیپلمات، روزنامه‌نگار و هنرمند قرن بیستم فرانسوی‌زبان رومانیایی‌تبار است. زندگی‌نامه. تریستان تزارا با نام حقیقی ساموئل رزنستاک در ۱۶ آوریل ۱۸۹۶ در موینشت رومانی به دنیا آمد. تزارا بیشتر شهرتش را مدیون حضورش در میان جمع بنیان‌گذاران دادائیسم است. یک جنبش انقلابی پوچ‌گرایانه در هنر که هدفی نداشت جز ویرانی تمام ارزش‌های تمدن مدرن. فعالیت خود به عنوان یک دادائیست را طی جنگ جهانی
فعالیت خود به عنوان یک دادائیست را طی جنگ جهانی اول و در کنار هنرمندانی چون مارسل دوشان، فرانسیس پیکابیا و ژان آرپ در زوریخ آغاز کرد. تزارا نخستین متون دادائیستی خود – نخستین ماجرای آسمانی آقای آنتی پیرین (۱۹۱۶) و «۲۵ شعر» (۱۹۱۸) را نوشت و بعد در ۱۹۲۴ "هفت بیانیه دادا" را به رشته تحریر درآورد. در پاریس فعالیت‌های جنجالی خود را با همکاری آندره برتون، فیلیپ سوپو و لویی آراگون آغاز کرد تا با متلاشی کردن ساختار زبان به عموم مردم شوکی وارد کند. در حدود ۱۹۳۰ شالوده‌شکنی و پوچ‌گرایی افول کرد و او به فعالیت‌های
و پوچ‌گرایی افول کرد و او به فعالیت‌های محافظه‌کارانه‌تری پیوست که عده‌ای از دوستان سوررئالیست‌ش دنبال می‌کردند. او بیشتر وقت خود را صرف آشتی‌دادن سوررئالیسم و مارکسیسم می‌کرد و به همین دلیل در سال ۱۹۳۶ و در حین جنگ جهانی دوم به عضویت حزب کمونیست و جنبش مقاومت فرانسه پیوست. این گروه‌های سیاسی او را به هم‌فکرانش نزدیک‌تر ساخت و تزارا تدریجاً به ساحت شعر غنایی روی آورد. شعرهای او بازتاب‌دهنده دلهره و آشفتگی روحی او هستند. تزارا طی دوران شاعری خود مسیری پرتحول را پیمود. برهم زدن افراط خواهانهٔ هنجارها و
را پیمود. برهم زدن افراط خواهانهٔ هنجارها و ساختارهای زبانی، آغازهٔ راه وی به عنوان شاعری دادائیستی بود. او در رسالهٔ «هفت بیانیهٔ دادا» برخی از بنمایه‌های رادیکالیستی هنر مدرن را برمی‌شمارد. در واقع سویهٔ منفی تمدن غرب در قاعده گریزی مورد تأیید وی نقش می‌بندد. در همین بیانیه است که وی آزادی و وارستن از هنجارهای قوام یافتهٔ هنر را مورد تأکید دوچندان قرار می‌دهد و امر هنری – بخصوص شعر – را همچون رسالتی تصویر می‌کند که فطرتاً به رهایی می‌انجامد. با این همه طی دهه‌های سی و چهل میلادی وی به همراه دوستانی چون
دهه‌های سی و چهل میلادی وی به همراه دوستانی چون لوئی آراگون و آندره برتون به حزب کمونیست فرانسه پیوست و از گرایش نیست‌انگارانهٔ دادا فاصله گرفت. در این دوره وی مشخصاً به شعر سوررئالیستی گرایید و تلاش نمود تا میان مارکسیسم و سوررئالیسم پیوندی ایجاد نماید. دورهٔ اخیر با گرایش وی به اشعار تغزلی برآمده از دست آموختگی هنرمندانه مشخص می‌شود. در این سروده‌ها، تراژدی زندگی روزمرهٔ انسان مدرن تصویر شده‌است. از کارهای این دورهٔ تزارا: «مرد تقریبی» (۱۹۳۱)، «تنها گفتن» (۱۹۵۰) و «چهرهٔ درون» (۱۹۵۳) هستند. در این دوره و
(۱۹۵۰) و «چهرهٔ درون» (۱۹۵۳) هستند. در این دوره و در کمینهٔ همین سروده‌هاست که وی از زبان هنجارستیز و سامان‌باختهٔ دادائیستی فاصله می‌گیرد و به زبانی دشوارفهم ولی انسان انگاشته روی می‌آورد. وی در ۲۵ دسامبر ۱۹۶۳ در پاریس چشم از جهان فروبست. تأثیرات. در کنار بسیاری از نویسندگانی که از طریق فعالیت های تبلیغاتی او جذب دادا شدند، تزارا توانست بر نسل های متوالی نویسندگان تأثیر بگذارد. این مورد در سال 1928 در سرزمین مادری او بود، زمانی که اولین مانیفست آوانگارد منتشر شده توسط مجله "unu"، نوشته ساشا پانا و مولدوف،
شده توسط مجله "unu"، نوشته ساشا پانا و مولدوف، از تزارا به عنوان مربی این جریان نام بردند. یکی از نویسندگان رومانیایی که مدعی الهام گرفتن از تزارا بود، ژاک جی کوستین بود، که با این وجود استقبالی به همان اندازه از دادائیسم و آینده‌گرایی داشت. مارسل آورامسکو، نویسنده کابالیست و سوررئالیست، که در دهه 1930 نوشت، به نظر می‌رسد که مستقیماً از دیدگاه‌های تزارا در مورد هنر الهام گرفته است. نویسندگان دیگری از آن نسل که از تزارا الهام گرفته‌اند عبارتند از برونو جاسینسکی نویسنده آینده‌نگر لهستانی، شاعر ژاپنی و متفکر
نویسنده آینده‌نگر لهستانی، شاعر ژاپنی و متفکر ذن، تاکاهاشی شینکیچی، و شاعر شیلیایی و هوادار دادائیست، ویسنته هویدوبرو، که از او به عنوان پیشروی برای خود یاد کرده است. او که پیشروی فوری پوچ گرایی بود، توسط یوژن یونسکو، که اصول خود را برای مقالات اولیه خود در نقد ادبی و اجتماعی توسعه داد، به عنوان یک مربی شناخته شد. شعر تزارا بر ساموئل بکت تأثیر گذاشت. آلن گینزبرگ، نویسنده بیت، که در پاریس با او آشنا شد، از او در میان اروپاییانی نام می برد که بر او و ویلیام اس. باروز تأثیر گذاشتند. در نگاهی به گذشته،
اس. باروز تأثیر گذاشتند. در نگاهی به گذشته، نویسندگان مختلف نمایش‌های دادائیست تزارا و نمایش‌های خیابانی را به‌عنوان «اتفاقات» توصیف می‌کنند، با واژه‌ای که پسا دادائیست‌ها و موقعیت‌گرایان به کار می‌برند، که در دهه 1950 ابداع شد. برخی همچنین تزارا را به دلیل ارائه یک منبع ایدئولوژیک برای توسعه موسیقی راک، از جمله پانک راک، خرده فرهنگ پانک و پست پانک نسبت می دهند.
فیلیپ سوپو نویسنده، شاعر و روزنامه‌نگار قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه است. او یکی از بنیانگذاران سورئالیسم به همراه آندره بروتون است که با همکاری یکدیگر نشریه‌ای برای انتشار نوشته‌های سورئالیستی تاسیس کردند. فیلیپ سوپو در جریان اشغال پاریس همزمان با جنگ جهانی دوم به امریکا رفت و در آنجا به تدریس پرداخت. از برخی از آثار وی میتوان به : همه‌چیز با هم در آخر دنیا (۱۹۴۷) یادبودهای جیمز جویس (۱۹۴۵) تصویرهای نیم‌رخ (۱۹۶۳) برادران دوراندو (۱۹۲۴) عصر آدمکش‌ها (۱۹۴۵)
مارسل آشار بازیگر، نمایش‌نامه نویس، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه بود. از فیلم‌ها یا مجموعه‌های تلویزیونی که وی در آن‌ها نقش داشته‌است می‌توان به "زن و بازیچه او" اشاره نمود.
آرمان سالاکرو نمایشنامه‌نویس قرن نوزدهم میلادی اهل فرانسه بود. وی در طول اشغال فرانسه توسط نازی ها، در جنگ جهانی دوم در مقاومت مخفی فرانسه شرکت کرد.
صدف سیاه نام عمومی برای گونه‌های متنوعی از نرم‌تنان دوکفه‌ای و صدف دوکفه‌ای است که در آب‌های شور یا آب شیرین زندگی می‌کنند. صدف این جانوران نازک و بلند اما نسبتاً محکم است. این صدف‌ها از یک انتها پیوسته‌اند و در انتهای دیگر دندانه‌های ریزی آن‌ها را به هم قفل می‌کند. گوشت درون صدف سیاه خوردنی است. صدف‌های سیاه دریایی را انسان، ستاره دریایی، پرنده‌های دریایی و بسیاری از شکم‌پایان می‌خورند. صدف‌های آب شیرین توسط سمور آبی، راکون، اردک و بوزینه و غازها خورده می‌شود. منابع. Wikipedia contributors, "Mussel,"
می‌شود. منابع. Wikipedia contributors, "Mussel," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Mussel&amp;oldid=488267930 (accessed April 24, 2012).
دیوید وارن الفسن (؛ زادهٔ ۱۲ نوامبر ۱۹۶۴) موسیقی‌دان آمریکایی است که به‌عنوان نوازندهٔ دیرینهٔ گیتار بیس گروه ترش متال مگادث شناخته شد. الفسن علاوه بر مگادث در گروه‌هایی نظیر کیلینگ ماشین و اف ۵ هم حضور داشته است. همکاری او با مگادث از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۰ با وقفه مواجه شد. اخراج از مگادث. در می ۲۰۲۱ تعدادی پیام جنسی و فیلم‌هایی با محتوای غیراخلاقی از الفسن در توییتر منتشر شد و او به فریب دادن دختری زیر سن قانونی متهم شد. الفسن این اتهام‌ها را رد کرد و مدعی شد فیلم‌ها و پیام‌های خصوصی او توسط شخص ثالثی که مجاز
و پیام‌های خصوصی او توسط شخص ثالثی که مجاز به داشتن یا به اشتراک گذاشتن آنها نبوده، با سوء نیت منتشر شده‌اند. هم‌زمان اسکرین شاتی از یک پُست زن طرف مقابل در رسانه‌های اجتماعی منتشر شد. او در آن پُست گفته بود که لحظات خصوصی‌شان را ضبط کرده و آنها را بدون اجازه الفسن با یکی از دوستانش به اشتراک گذاشته است. او به خاطر این کار خود را «ساده لوح» خوانده بود و گفته بود که خودش شروع کننده آن رابطه بوده که «کاملاً با رضایت و همه‌اش آنلاین» بوده است. دیگر اعضای مگادث ابتدا در بیانیه‌ای اعلام کردند از آنچه در جریان
ابتدا در بیانیه‌ای اعلام کردند از آنچه در جریان است آگاه هستند و پروندهٔ الفسن را دنبال می‌کنند اما دو هفتهٔ بعد در بیانیه‌ای دیگر اعلام شد که بابت این اتفاق‌ها او را از گروه اخراج کرده‌اند. دیسکوگرافی. با مگادث
آزمون مکعب‌های کهس ، آزمونی است برای اندازه‌گیری هوش عملی در کودکان ۱۵–۵ ساله. آزمون مکعب‌ها که در سال ۱۹۲۰ آقای کهس تهیه کرده‌اند، راه حلی است برای کم کردن نارسایی‌های ازمون‌های کلامی، هنگامی که به تنهایی استفاده می‌شوند. این آزمون از نوع ازمون‌های عملی است و برای احتزار از دخالت عامل زبان در اندازه‌گیری هوش ساخته شده‌است. این آزمون دارای ۱۶ مکعب می‌باشد که طول هر ضلع آن ۲/۵ سانتی‌متر است. چهار سطح جانبی آن به رنگ‌های قرمز، سفید، زرد، آبی است و دو سطح دیگر که هر کدام از قطر به دو قسمت تقسیم شده‌است، یکی به
هر کدام از قطر به دو قسمت تقسیم شده‌است، یکی به رنگ‌های آبی وزرد و دیگری به رنگ‌های قرمز و سفید می‌باشد. این مکعب‌ها برای کودکان و حتی بزرگسالان نیز جالب می‌باشد. چون توجه ان‌ها را جلب می‌کند؛ کهس در نخستین ازمایش‌های خویش دیده بود که واکنش تمام آزمودنی ها- یعنی شخصی که مورد آزمایش واقع شده‌است یا حتی بیمار-در برابر مکعب‌های رنگی این است که ان‌ها را کنار هم بچینند و شکل‌هایی بسازند؛ بنابراین خود این آزمون انگیزش لازم برای اجرا را ایجاد می‌کند. برای آن که واکنش آزمودنی‌ها که در واقع بازی با مکعب هاست به یک
آزمودنی‌ها که در واقع بازی با مکعب هاست به یک آزمون روانی تبدیل شود، تنها باید آزمایشگر - دکتر یا شخصی که این آزمایش را انجام می‌دهد- دخالت نموده و تمایل آزمودنی را در مسیر خاصی سوق دهد. این کار به کمک سری تصاویری که آزمودنی با مکعب‌ها ان‌ها را درست می‌کند تحقق می‌یابد. هر یک از تصاویری که در دفترچه این آزمون وجود دارد، مسئلهٔ جداگانه‌ای را فراهم می‌آورد. سری تصاویر به تدریج پیچیده می‌شود به دلیل:
لویی لسر (زاده ۱۵ ژوئن ۱۹۱۶) تاجر صاحب نفوذ آمریکایی است. والدین او اصالتاً روسی-هلندی بودند که در سال ۱۹۱۰ به ایالات متحده امریکا مهاجرت کردند. وی در سال ۱۹۶۳ مقاله‌ای را در روزنامه نیویورک تایمز منتشر کرد و در آن برای نخستین بار به تشریح جایگاه توسعه دهندگان (Developer) پرداخت. خرید اراضی مناسب برای ساخت و ساز، ثبت قرار دادهای تجاری در حوزه آغاز پروژه‌های ساختمانی، تنظیم برنامه‌های اجرایی سازندگان، ایجاد فرصت‌های جدید سرمایه گذاری، کنترل و مدیریت اجرای پروژه‌ها از مراحل ابتدایی تا بهره برداری کامل، پذیرش
از مراحل ابتدایی تا بهره برداری کامل، پذیرش ریسک سرمایه گذاری، ایجاد نوآوری و خلاقیت در اجرای پروژه‌های ساختمانی از مهمترین و بزرگترین وظایف توسعه دهندگان صنعت ساختمان محسوب شد که در راستای برنامهٔ بلند مدت گروه توسعه دهندگان ایالات متحده امریکا قرار گرفت. لسر در سال ۱۹۵۸ قرار دادی برای ساخت یک پروژه مسکونی در ایران را با شخصی که ظاهراً سید کاظم کاشانی نام داشت، بست. این قرارداد ۵ سال پس از آن منعقد شد که امریکا به مشارکت در کودتا علیه دولت دکتر مصدق متهم شده بود.
چراغ گاز (به انگلیسی: Gaslight) فیلمی است آمریکایی در ژانر دلهره آور ساختهٔ جرج کیوکر که اقتباسی است از نمایش نامهٔ خیابان فرشته اثر پاتریک هامیلتون که در ۴ مه ۱۹۴۴ به اکران درآمد. خلاصه داستان. بعد از قتل خاله آلیس که هرگز پرونده آن به نتیجه نرسید، پایولا لندن را ترک می‌کند تا ساکن ایتالیا شود. چند سال بعد از این حادثه پایولا عاشق پیانیستی جذاب بنامِ گِرگوری می‌شود و با او ازدواج می‌کند و می‌پذیرد که با او به لندن برگردد و در همان خانه‌ای که خاله آلیس به قتل رسیده زندگی کنند. در ابتدا همه چیز به خوبی و
قتل رسیده زندگی کنند. در ابتدا همه چیز به خوبی و خوشی می‌گذرد و از اینکه با همسرش در خانه‌ای که بزرگ شده زندگی می‌کند، احساس خوشبختی می‌کند. اما کم‌کم و با گذشت زمان پایولا متوجه می‌شود که شادی و خوشبختی اش در حال پژمرده شدن است. همسرش مرتب او را متهم به انجام کاری می‌کند که او اصلاً به خاطر نمی‌آورد و با توسل به این مشکل همسرش او را مورد آزار و اذیت قرار می‌دهد. با تکرار این موضوع پایولا کم‌کم به سلامت عقل خود شک می‌کند؛ به ویژه آنکه همسرش هم در تلاش است تابه او بقبولاند که مشکل روحی دارد. دربارهٔ فیلم.
تابه او بقبولاند که مشکل روحی دارد. دربارهٔ فیلم. زمانی که جورج کیوکر ساخت فیلم را آغاز کرد، به خاطر فیلم زنان کوچک به شهرت رسیده بود؛ بنابراین یک درام دلهره‌آور ژانری نبود که او در آن تجربه داشته باشد. اینگرید برگمن هم بیشتر در نقش همسر و زنان ساده بازی کرده بود؛ بنابراین شخصیت تیره و راز آلود پایولا اولین تجربه‌اش بود که برایش اولین اسکار را به ارمغان آورد. پس از این فیلم بود که فرصت پیدا کرد تا با کارگردانان بزرگی همچون آلفرد هیچکاک و روبرتو روسلینی همکاری کند. به خاطر فیلمنامه، میزانسن و نور پردازی
کند. به خاطر فیلمنامه، میزانسن و نور پردازی فیلم چراغ گاز به ربه کا هیچکاک شبیه‌است که در سال ۱۹۴۰ اکران شد.. در هر دو فیلم خاطره یک فرد مرده همیشه حاضر فضای سنگین و منفی را به ساکنان خانه تحمیل می‌کند. راه پله و زوایای تاریک خانه فضای وهم آلود باعث عدم تعادل شخصیت اصلی در فیلم می‌شود. چند سال بعد هیچکاک دوباره به سراغ چنین موضوعی می‌رود و فیلم در برج جدی با بازی اینگرید برگمن را می‌سازد که یادآور فیلم چراغ گاز است. جوایز. اسکار. فیلم در ۷ مورد کاندیدای دریافت اسکار بود که ۲ جایزه را نصیب خود کرد.
تخت جمشید یا ارگ جمشید، اورنگ جمشید، اریکه جمشید یا عرش جمشید یک روایت داستانی ایرانی مربوط به دورهٔ باستان و ادبیات فارسی میانه است. اورنگ جمشید و تخت جمشید. اگر چه نام تخت جمشید در زمان ساخت پارسَه به معنای «شهر پارسیان» بوده است، اما صدها سال پس از حملهٔ اسکندر و اعراب و در زمانی که یاد و خاطره پادشاهان هخامنشی فراموش شده بود، مردمی که از نزدیکی ویرانه‌های پارسه گذر می‌کردند، تصاویر کنده‌کاری شدهٔ تخت شاهی را می‌دیدند که روی دست مردم بلند شده است و از آنجا که نمی‌توانستند خط میخی کتیبه‌های حک شده روی
آنجا که نمی‌توانستند خط میخی کتیبه‌های حک شده روی سنگ‌ها را بخوانند، می‌پنداشتند که این همان اورنگ جمشید است که فردوسی در "شاهنامهٔ " خود از آن یاد کرده است. به همین خاطر نام این مکان را تخت جمشید نهادند. بعدها که باستان‌شناسان توانستند خط میخی کتیبه را ترجمه کنند، دریافتند که نام نخستین آن پارسه بوده است. اورنگ جمشید در شاهنامه. مطابق داستان‌ها جمشید بر تختی می‌نشست که دیوان و پریان آن را به آسمان‌ها می‌بردند و او با جامی که داشت جهان را نظاره می‌کرد. این تخت را ارگ جمشید می‌گفتند. جام او را جام جم
این تخت را ارگ جمشید می‌گفتند. جام او را جام جم می‌گفتند که جهان‌نما بود و تمام جهان (کشورهای هفت‌گانه) در آن می‌توان دید. در "شاهنامهٔ " فردوسی آمده است: فردوسی توسی تختگاه یا اریکه جمشید. تخت جمشید در داستانهای ایرانی آنقدر شهرت دارد که فتحعلی شاه دستور داد تختی مانند تخت جمشید برایش ساختند. این تخت از مرمر بسیار ممتاز و تقریباً سه تکه ساخته شد. جام‌جم یا جام جمشید. بر اساس داستانهای جام جم و گوی جم و تخت جمشید داستانهایی در دوره اسلامی رایج شده است تخت سلیمان در واقع همان جمشید است جمشید با حیوانات
سلیمان در واقع همان جمشید است جمشید با حیوانات وپرندگان سخن می‌گفت. داستان ارداویراف‌نامه از بزرگان زرتشتی که به ارج می‌رود و هفت آسمان را طی می‌کند شباهت زیادی به داستانهای جمشید و رفتن او به آسمانها (هفت آسمان دارد) محمود شبستری فردوسی توسی حافظ شیرازی بدینسان جمشید با خردمندی به همهٔ هنرها دست یافت و بر همه کاری توانا شد و خود را در جهان یگانه یافت. آن گاه انگیزهٔ برتری و خود بینی در او بیدار شد و در اندیشهٔ پرواز در آسمان افتاد: فرمان داد تا تختی گران بها برایش ساختند و گوهر بسیار بر آن نشاند و دیوان
بها برایش ساختند و گوهر بسیار بر آن نشاند و دیوان که بندهٔ او بودند تخت را از زمین برداشتند و بر آسمان برافراشتند. جمشید در آن چون خورشید تابان نشسته بود و این همه به فر ایزدی می‌کرد. او جام جهان‌نما، جام جم داشت جهانیان از شکوه و توانایی او خیره ماندند، گرد آمدند و بر بخت و شکوه او آفرین خواندند بر او گوهر افشاندند و آن روز را که نخستین روز از فروردین بود، نوروز خواندند. «جم» با پسوند «شید»، «جمشید» نامیده می‌شود که علوم ستاره‌شناسی یا استرشناسی را نیز به او نسبت می‌دهند و او را از اولین منجمان و
نیز به او نسبت می‌دهند و او را از اولین منجمان و ریاضیدانان و فیزیکدانان می‌دانند که در تاریخ اساطیری ایران تا مقام خداوندی ارتقا یافت. اسطرلاب یا استریاب را ایرانیان مسلمان جام جم یا جام جهان‌نما یا آینه جم نیز می‌خواندند. حافظ در غزلی از آینه جام نام می‌برد که منظورش همان استرلاب است که جهان را مانند جام آینه‌واری به آدمی نشان می‌دهد. پیوند به بیرون. Ardā Virāz Nāmag - Titus، متن کامل کتاب
روستای شیت از توابع بخش چورزق شهرستان طارم در استان زنجان می‌باشد. روستای شیت از روستاهای نمونه گردشگری و دارای ظرفیت‌های زیبا و طبیعی است. این روستا دارای ۲۴۰ خانوار و قریب به هزار نفر جمعیت دارد. معیشت روستا شامل: کشاورزی، باغداری، دامداری، زنبورداری و قالیبافی و زبان مردم این روستا ترکی آذربایجانی است ‌‌. جاذبه‌های دیدنی و گردشگری روستا: چشمه سارها، قلعه شیت، رودخانه چهار فصل، غار سیدباغی، ییلاق دولا و ییلاق نَراب، سنگ‌های دختر و پسر، امامزاده سید محمد ماهوری شیت.
سمبوبیوس با فرمول شیمیایی C۱۱H۲۰O۱۰ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۳۱۲٫۲۷ g/mol می‌باشد.
۴-می‌او-می‌پی‌تی با فرمول شیمیایی C۱۵H۲۲N۲O یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۲۴۶٫۳۵ g/mol می‌باشد.
۴،۵-ام‌دی‌او-دی‌پی‌تی با فرمول شیمیایی C۱۷H۲۴N۲O۲ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۲۸۸٫۳۹ g/mol می‌باشد.
۵،۶-می‌او-می‌پی‌تی با فرمول شیمیایی C۱۶H۲۴N۲O۲ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۲۷۶٫۳۷ g/mol می‌باشد.
۶بتا-نالترکسول-دی۴ با فرمول شیمیایی C۲۰H۲۱D۴NO۴ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۳۴۷٫۴۲ g/mol می‌باشد.
الاجیتانین تمشک با فرمول شیمیایی C۱۱۶H۷۶O۷۴ یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۲۶۵۳٫۷۹ g/mol می‌باشد.