payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لوگوس (Logos) کلمه‌ای یونانی و به معنی عقل، کلمه، تفکر و اندیشیدن است. در مقابل مفهوم لوگوس، اونتوس (Ontos) قرار دارد که به معنی آنچه که وجود دارد استفاده می‌شده‌است. به اعتقاد تیلیش لوگوس همان نمادی است که در حقیقت با مسئله شکاکیت مقابله می‌کند. اما عقل به تنهایی قادر به شناخت نیست و در این آوردگاه جدال شناخت و شکاکیت تا زمانی که عقل به تنهایی در میدان باشد، در معرض تهدید و شکست است چرا که عقل مخلوق است و هر مخلوقی متناهی است. عقل همواره در مسیر شناخت و قالب بندی هستی با عناصر قطبی تهدید می‌شود. گروه اول
بندی هستی با عناصر قطبی تهدید می‌شود. گروه اول عناصر قطبی شناخت شامل ابعاد صوری و عاطفی واقعیت است. درک عقلانی واقعیت همیشه بین دو قطب صورت و عاطفه درآمد و شد است و کارکردهای صوری و عاطفی نیز گاهی با یکدیگر متعارض‌اند و حال آنکه انسان برای هماهنگی با عالم ناگزیر است تا بین این ابعاد قطبی تعادل ایجاد کند و به نوعی بدانها وحدت و انسجام ببخشد. دومین گروه از عناصر قطبی شناخت، جنبه‌های ایستا و پویای درک واقعیت است. در درک عقلانی واقعیت باید هردو جنبه در حالت توازن و تعادل قرار گیرد. گرایش به بعد ایستای واقعیت
و تعادل قرار گیرد. گرایش به بعد ایستای واقعیت منجر به محافظه‌کاری و مطلق گرایی است و افراط در جنبه‌های پویای واقعیت، سبب گرفتاری در ورطه نسبی‌گرایی است. سومین گروه عناصر قطبی شناخت، تعارض بین اتکاء بر خود یا تکیه بر دیگر به عنوان مرجعیت نهایی در شناخت است. انسان باید در شناخت بین این دو عنصر نیز تعادل را در نظر داشته باشد. به هر تقدیر خودمحوری و دیگرمحوری بازگشت به پذیرش قانون دارد. اگر محوریت با خود باشد، ملاک واقعیت و حقانیت هر قانونی به خود بازگشت دارد و اگر صرفاً محوریت با امری بیرون از خود باشد، دیگری
اگر صرفاً محوریت با امری بیرون از خود باشد، دیگری به مثابه قانون شناخته می‌شود و خود قربانی می‌شود. به اعتقاد تیلیش ریشه چنین تعارضی بین خودمحوری و دیگر محوری در ساختار و کنه عقل نهفته‌است. ساختار عقل مبین مکانیزم درک و قالب‌بندی واقعیت است که به وسیله چنین ساختاری انسان قادر به تشخیص بین خوب و بد، زشتی و زیبایی و همچنین قضاوت نسبت به صدق مدعا است. در مقابل این کنه عقل است که مبنای تعاملات عقلانی است حتی وقتی که نسبت به آن آگاهی و التفاتی وجود ندارد. با چنین ابزاری انسان قادر است تا به حقیقت محض، زیبایی
ابزاری انسان قادر است تا به حقیقت محض، زیبایی صرف یا خیریت محض را درک کند. نهایتاً با کنه عقل است که انسان قادر به درک معیارهای نهایی بیانگر وجود و حضور قدرت هستی (صرف‌الوجود) خواهد شد. در اندیشه تیلیش، بشر همواره در آرزوی نوعی شناخت است که از قید بیگانگی و وابستگی به خود، رها باشد. وی چنین حالتی از تعادل شناختی را وحی می‌نامد. وحی در حقیقت تجلی دلبستگی واپسین ما و مبدأ مقاومت در برابر بی‌معنایی حیات ما است که در نماد عیسی به‌عنوان مسیح تجلی پیدا کرده‌است. تحلیل رویداد وحیانی و پاسخ مسئله شکاکیت. تا بدین
تحلیل رویداد وحیانی و پاسخ مسئله شکاکیت. تا بدین جا در پاسخ به مسئله شکاکیت معلوم شد که عقل برای شناخت همواره با تعارضاتی در عناصر قطبی عالم مواجه است. تعارض بین عنصر عاطفه و صورت، تعارض بین عنصر عینی و عنصر مطلق و تعارض بین خودمحوری و دیگرمحوری، تنش‌هایی‌اند که علت ابتلاء بشر به مسئله شکاکیت شده‌اند. تیلیش در ریشه‌یابی این تعارضات، وجود چنین تعارضاتی را در تعارض بین ساختار عقل و کنه عقل می‌داند. وی می‌گوید بشر در ساختار عقل به قالب‌بندی واقعیت از حیث بدی و خوبی، زشتی و زیبایی یا صدق و کذب توجه دارد،
بدی و خوبی، زشتی و زیبایی یا صدق و کذب توجه دارد، درحالی که در کنه عقل تعامل‌های عقلانی متعلق است به ساحتی بالاتر که به درک و تمیز امور محض و صرف اختصاص دارد، خواه به این تعامل و شناخت توجه داشته باشد خواه از آن به دلیل نزدیکی به سر، غافل باشد. نکته اساسی این است که حضور چنین معیارهای نهایی‌ای مانند خیریت محض، حقیقت محض و زیبایی محض نشانگرِ حضور قدرت هستی در ذهن ما است. دقیقاً به همین دلیل است که بشر در ادوار تاریخی بین تکیه بر خود یا دیگری دچار تنش و پرسش شده‌است.گام بعدی تیلیش پس از این تحلیل و ریشه‌یابی
بعدی تیلیش پس از این تحلیل و ریشه‌یابی مسئله شکاکیت، ارائه پاسخی الهیاتی از مسیحیت تاریخی به این مسئله است. به باور تیلیش برای پاسخ گویی به مسئله شکاکیت، ابتدا باید منشأ مقاومت در برابر شکاکیت را شناخت. باید به این سؤال پرداخت که چه چیزی علی‌رغم وجود تنش‌ها و تعارضات شناختی، جان‌مایه مقاومت در برابر شکاکیت را تشکیل می‌دهد؟ چه عاملی در ذهن انسان حضور دارد که طرف مقابل خودمحوری، صورت‌گرایی و ایستایی است؟ تیلیش بر این باور است که همه ما وجود چنین نیرویی را در خودمان تجربه کرده‌ایم، همه ما چنین دریافت مشترک و
خودمان تجربه کرده‌ایم، همه ما چنین دریافت مشترک و شهودی‌ای را در وجودمان می‌یابیم و نهایتاً بر آن در برابر هجوم اوهام شک‌برانگیز تکیه می‌کنیم. از این جهت به چنین واقعیت مشترکی دلبستگی داریم و قدرت اقناع‌گری او را ورای توان هر نوع شک و تردید می‌دانیم. تیلیش نام این وابستگی و دلبستگی را دلبستگی واپسین می‌گذارد. از نظر وی دلبستگی واپسین یعنی عمیق‌ترین ارتباط ما با آنچه که مبدأ حیات ما یعنی وحی است. وحی، وجد و معجزه. تیلیش در تشریح ماهیت وحی، هر تجلی رویداد وحیانی را از دو ناحیه و دو جنبه مورد بررسی قرار
وحیانی را از دو ناحیه و دو جنبه مورد بررسی قرار می‌دهد: ۱) جنبهٔ پذیرنده یا تجربه‌کننده؛ ۲) جنبه معطی یا دهنده. در جنبه پذیرنده در حقیقت حادثه وحیانی زمانی رخ می‌دهد که حالت وحی تمام وجود پذیرنده را دربر گرفته و او را مستغرق دلبستگی کرده باشد. تیلیش چنین تجربه‌ای را که همه مؤمنان در هر لحظه از ایمان‌شان تجربه می‌کنند تجربه وجدی می‌نامد. در حقیقت وجد حالتی است که عقل در درک خودآگاهانه از کنه عقل، از خودش فراتر رفته و منبع و حافظ عقل را تجربه کند. جنبه دوم هر تجربه وحیانی جنبه معطی است. به اعتقاد تیلیش
هر تجربه وحیانی جنبه معطی است. به اعتقاد تیلیش تجربه‌ای که در جنبه معطی وجود دارد، همواره دارای چنین ویژگی‌هایی است که اولاً نشان‌مند و نمادین است و ثانیاً مستقیماً از مبدأ معنا نشأت گرفته‌است. از سویی چنین تجربه‌ای از مبدأ معنا به معنای شناخت این منبع نیست چراکه مبدأ معنا حتی در وحی یا مکاشفه نیز ذاتاً سری و مخفی است. مبدأ معنا در زمره موضوع‌های قابل شناخت دیگر هم نیست و از ساختار عقل متناهی فراتر است. از این جهت اصولاً امکان آگاهی نفس از حضور مطلق یا مبدأ بی‌قید و شرط معنا بدون امری نشان‌مند و واسطه‌ای
بی‌قید و شرط معنا بدون امری نشان‌مند و واسطه‌ای که تجلی کاملی از آن مبدأ باشد، امکان‌پذیر نیست. تیلیش از پدیده نشان‌مند تجربه وحیانی به معجزه یاد می‌کند. معجزه در حقیقت شیء، حادثه یا شخصیتی نشان‌مند است که از طریق آن معطی و مبدأ معنا، حیات و قدرت خودش را در اشخاص حاضر می‌کند. در حقیقت در دین مسیحیت عیسی مسیح نخستین معجزه به معنی چنین رویداد وحیانی بود. عیسی در مرحله نخست برای حواریون یک معجزه یا نماد و واسطه مبدأ معنا بود، چراکه محور همه گزارش‌هایی که بعداً از سوی حواریون از حیات عیسی ارائه شد، از نقش او
از سوی حواریون از حیات عیسی ارائه شد، از نقش او در انکشاف عینی حضور مبدأ معنا در حیات با عنوان لوگوس حکایت دارد. اما در طول تاریخ همه کسانی که او را در حالت وجدی لبیک گفتند، با چنین تجربه‌ای از رویارویی با مبدأ معنا مواجه شده‌اند. به اجمال مسئله شکاکانه ما را به ریشه تعارضات عناصر قطبی مانند خودمحوری و دیگر محوری و همچنین به تعارض ساختار و کنه عقل رهنمون کرد. درحقیقت مقولات محضی که در کنه عقل برای ما منکشف می‌شود حاکی از حضور و تجربه مبدأ معنا در وجود ماست که به وحی شناخته می‌شود؛ بنابراین پاسخ مسئله
ماست که به وحی شناخته می‌شود؛ بنابراین پاسخ مسئله شکاکانه وحی در حقیقت یک امر نشان‌مندی از سوی مبدأ معنا است که حاکی از حضور و تجربه مبدأ معنا در پذیرنده و تجربه‌کننده تحت عنوان معجزه است. چنین معجزه‌ای در دین مسیحیت عیسی به عنوان مسیح است. در حقیقت پاسخ مسئله شکاکیت، پذیرش عیسی به عنوان جلوه‌ای نشانمند از واپسین دلبستگیِ انسان به مبدأ معنا است. ریشه مسئله شکاکیت. تیلیش پس از بررسی ریشه‌های شکاکیت و رمزگشایی از نماد عیسی به عنوان مسیح سعی می‌کند نشان دهد چنین نمادی سبب خلاصی بشر از کارزار شکاکیت است. به
چنین نمادی سبب خلاصی بشر از کارزار شکاکیت است. به اعتقاد وی اتحاد وحی یا معجزه در عیسای انسان‌وار، سبب رفع تعارض عنصر عاطفی و صوری است و اتحاد رویداد عینی و مطلق، سبب غلبه بر تنش نسبی‌گرایی و مطلق گرایی است. نکته حائر اهمیت در تبیین تیلیش آن است که عیسی در این تبیین تنها وسیله حضور سر است و نباید با صاحب سر خلط شود. نماد خدا به عنوان خالق. تیلیش در تبیین این پرسش که چه عاملی بیرون از ما است که دائماً یارای مقاومت در برابر نیروهای ویرانگر را دارد و به انسان در برابر تهدید به مرگ و جهل و گناه، امنیت می‌بخشد،
برابر تهدید به مرگ و جهل و گناه، امنیت می‌بخشد، وارد مباحث الهیات به معنای اخص آن یعنی مباحث مربوط به خداشناسی می‌شود. اما باید به مسیری که تیلیش طی کرد توجه داشت. او در یک رفت و برگشت خود را مواجه با سوالاتی بنیادین دید، و با تحلیلی هستی‌شناختی به ماهیت ذاتی بشر با وصف مخلوقیت و تناهی رسید و از آن پس نتیجه گرفت که خدایی برای چنین خلقتی هست و چنین خدایی فرا و ورای هرگونه مرز و محدودیتی غیرِ متناهی است. الهیات تیلیش دارای دو محور است. او نخست با الهیات اثباتی آغاز و با الهیات سلبی مطلب را ختم می‌کند. تیلیش
آغاز و با الهیات سلبی مطلب را ختم می‌کند. تیلیش با استفاده از مفهوم دلبستگی واپسین، در حقیقت به دنبال تبیین عشق است. چرا باید خدا همیشه مرا در برابر تهدیدها حفظ کند؟ پاسخ آن در نوعی دلبستگی دوجانبه نهفته‌است. چنین دلبستگی‌ای منحصربه‌فرد و واپسین است، یعنی همه وجود انسان را به خود اختصاص می‌دهد و ورای هرنوع تعلّقِ خاطر دیگر است. الهیات اثباتی. خدا در اندیشه تیلیش تجربه حضور قدرت هستی و خالق آن است. وصف خالقیت در این تعبیر تنها اشاره به منشاء اشیاء ندارد، بلکه متضمن نوعی حضور فعال در حیات و بقاء هستی است.
متضمن نوعی حضور فعال در حیات و بقاء هستی است. خداوند حَیّ است و دارای حیاتی است که حیات هستی در گرو تعلقِ اراده آن به او است. از سویی مفهوم «خداوند خالق است» به معنی حافظ بودن هم هست؛ یعنی از هر نوع تهدیدی انسان را در امان نگه‌می‌دارد. او صرف‌الوجود، غیر مشروط و حاضر در هر چیز و مالک آن است. او مبدأ هستی ما است و در خلالِ تهدید شدن ما به عدم است؛ یعنی ورای عدم و تهدید و نابسامانی، باز خلق می‌کند و مخلوق خود را تحت سرپرستی و محافظتِ خود دارد. الهیات سلبی. تیلیش نسبت به اوصافِ سلبیِ فرجامین دلبستگی مواردی را
نسبت به اوصافِ سلبیِ فرجامین دلبستگی مواردی را ذکر می‌کند که حاکی از ویژگی‌های عمومی و سلبی خدا هم هست. وی معتقد است اولاً توصیف چنین حضور و قدرتی به خاطر قُدسیّت آن، کاملاً توصیف ناپذیر و سِرّی است. مضاف بر اینکه چنین قدرتی درون این ساختار هم نیست چون در این صورت اسم خالق برای او معنا نداشت. از سویی خداوند نام کلی دیگری هم برای ساختار هستی نیست یعنی نمی‌شود گفت خدا همین هستی است با اسم دیگر که مثلاً گفته بشود قادر مطلق یا خالق هستی! در عین حال تیلیش منکر «همه خدایی» هم هست چنان‌که در برخی مکاتب عرفانی از
خدایی» هم هست چنان‌که در برخی مکاتب عرفانی از هستی به عنوان مجلا و تجلی‌گاه خداوند یاد می‌کنند. خداوند «موجود» هم نیست حتی اگر آن موجود را متعالی فرض کنیم، چراکه هر موجودی لاجرم متناهی است؛ بنابراین سخن از وجود خدا امری مردود است.
باغ سالاری یکی از باغ‌های تاریخی استان فارس واقع در شهر شیراز بوده‌است که توسط حبیب‌الله‌خان، فرزند رضاخان قوام‌الملک بنا شده‌است و چون لقب وی سالارالسلطان بوده بدین نام اشتهار یافته‌است. این باغ که هم‌اکنون پابرجا و در حال بازسازی است در جنوب شرقی شیراز، در ضلع شمالی بولوار سیبویه قرار دارد. در دوران قاجار، در میانه این باغ عمارت چهارفصلی در دوطبقه رو به جنوب ساخته شد.
امانوئل مونیه (زاده ۱ مه گرنوبل -مرگ ۲۲ مارس ۱۹۵۰) فیلسوف اگزیستانسیالیست فرانسوی بود. دیدگاه‌ها. آموزه اصلی او همان «معنای رؤیای فلسفی» است که مهم‌ترین اثر خود یعنی «مقدمه‌ای بر اگزیستانسیالیسم» را به آن اختصاص داده است. به نظر مونیه «رؤیای فلسفی» در واقع شاید آخرین پایگاه انسان مدرن در مقابل مکتب تحصلی (پوزیتیویسم) باشد. مونیه شرح می دهد که ما چگونه با دنیای غیرانسانی اشیاء روبرو هستیم و لذا نیاز به فلسفه‌ای داریم که بتواند آن بعد ما را که توسط شیء شدن محو شده، بازسازی کند. مونیه چنانکه در کتاب فردگرایی
شده، بازسازی کند. مونیه چنانکه در کتاب فردگرایی شرح می‌دهد، معتقد است ما با جهانی غیرفردی مواجهیم. تمامی اشیاء که در اطراف ما قرار دارند، به نوعی دنیای غیر فردی برای ما می سازند و این هدف فلسفه است که ما را از این دنیای غیرفردی (اگر نه ضد فردی) برهاند.
باغ بهجت‌آباد یا باغ صاحب‌دیوان یکی از باغ‌های تاریخی استان فارس واقع در شهر شیراز بوده است که توسط فتحعلی‌خان صاحب‌دیوان، فرزند علی‌اکبر قوام‌الملک شیرازی در سال ۱۳۰۱ ه‍.ق هم‌گاه ۱۲۵۷ خورشیدی، در پشت باروی شهر و در میانه دروازه کازرون و دروازه باغشاه بنا شده‌است.وی هم‌چنین کاروانسرا و طویله‌ای نیز در کنار باغ ساخت و چند ایوان طولانی و اتاق جنب در باغ احداث نمود. این باغ هم‌اکنون به منازل مسکونی تبدیل شده‌است.
شهر اِردِنِت (به زبان مغولی: ، ؛ ، )، همین‌طور موسوم به شهرستان بایان‌اوندور (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان اورخون در کشور مغولستان است که در سال ۲۰۲۲ میلادی دارای ۱۰۱٬۹۷۶ نفر جمعیت بود. تقسیمات اداری. شهرستان بایان‌اوندور متشکل از ۲۶ قصبه (باغ) می‌باشد، شامل:
دارخان (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان دارخان‌اول، در کشور مغولستان است که در سال ۲۰۲۲ میلادی دارای ۸۷٬۲۲۲ نفر جمعیت بوده. این شهر، در نزدیکی مرز با روسیه (فاصله‌ای حدود ۱۲۰ کیلومتری) قرار داشته، و به همین دلیل، هم دارای کنسولگری روسیه بوده، و هم محل اقامت تعداد قابل توجهی از شهروندان روسیه می‌باشد. تقسیمات اداری. شهرستان دارخان متشکل از ۱۸ قصبه (باغ) می‌باشد. از بین این‌ها، ۱۶ تای آنان نام‌گذاری نشده‌اند. این قصبه‌ها موسوم به «قصبهٔ ۱ام» الی «قصبهٔ ۱۶ام» می‌باشند. دو قصبهٔ تابعهٔ
۱ام» الی «قصبهٔ ۱۶ام» می‌باشند. دو قصبهٔ تابعهٔ این شهرستان، نام‌گذاری شده‌اند، شامل:
چوی‌بالسان (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر و مرکز استان دورنود در شرق کشور مغولستان است. شهر چوی‌بالسان در تابعیت شهرستان خِرلِن قرار داشته، ۲۸۱ کیلومترمربع مساحت، و ۴۷٬۲۷۰ نفر جمعیت دارد.
مورون یا مورُن (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان خوفسگول، در کشور مغولستان است. مورون ۱۰۲٫۹ کیلومترمربع مساحت و ۴۲٬۸۶۶ نفر جمعیت (در سال ۲۰۲۲) دارد. تقسیمات اداری. شهرستان مورون متشکل از ۱۴ قصبه (باغ) می‌باشد، که این‌ها نام‌گذاری نشده‌اند. این قصبه‌ها موسوم به «قصبهٔ ۱ام» الی «قصبهٔ ۱۴ام» می‌باشند. این ۱۴ قصبه، منطقهٔ شهریِ شهر مورون را تشکیل می‌دهند
نالایخ (به مغولی: ، ؛ ، ) شهر و منطقه‌ (دورِگ) در پایتخت مغولستان، کلان‌شهر اولان‌باتور است. منطقهٔ نالایخ یکی از ۹ منطقهٔ اولان‌باتور می‌باشد. نالایخ، در تابعیت کلان‌شهر اولان‌باتور، خود یک شهر مستقل حومه‌ای می‌باشد و دارای جمعیتی معادل ۳۹٬۵۷۹ نفر (در سال ۲۰۲۲ میلادی) است. نالایخ در فاصله‌ای ۲۰ کیلومتری از منطقهٔ شهری اصلی اولان‌باتور در سمت شرق می‌باشد. مسیر ارتباطی دو منطقهٔ حومه‌ای دیگر کلان‌شهر اولان‌باتور به منطقهٔ شهریِ اصلیِ آن نیز، مناطق باغاخانغای و باغانور از نالایخ عبور می‌کند. نالایخ در سال
و باغانور از نالایخ عبور می‌کند. نالایخ در سال ۱۹۹۷ میلادی دارای جمعیتی معادل ۲۳٫۶۰۰ نفر جمعیت بوده که در سال ۲۰۰۸ با رشدی معادل +۳٫۰% (۵٬۵۱۵ نفر)، تعداد سکنه‌های آن به ۲۹٬۱۱۵ نفر و در سال ۲۰۲۲ میلادی به ۳۹٬۵۷۹ رسیده است. تقسیمات اداری. منطقهٔ نالایخ متشکل از ۸ ناحیه (خورو) (به مغولی: ، ؛ ، ) می‌باشد، که البته این نواحی نام‌گذاری نشده‌اند. این نواحی موسوم به «ناحیهٔ ۱ام» الی «ناحیهٔ ۸ام» می‌باشند. جاذبه‌های دیدنی. مسجد نالایخ. مسجد نالایخ در سال ۲۰۱۳ میلادی، با کمک مالی سفارت ترکیه و برای ساکنین مسلمان
با کمک مالی سفارت ترکیه و برای ساکنین مسلمان (اکثرا قزاق) شهر نالایخ تاسیس شد.
خوفد، خووْد، یا خوبد (به مغولی: ، ؛ ، )، همین‌طور موسوم به شهرستان جارغالانت (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان هم‌نام (خوفد) در کشور مغولستان است که در سال ۲۰۲۲ میلادی دارای جمعیتی معادل ۳۲٬۶۶۳ نفر بوده. این شهر در سال ۱۹۹۷ میلادی جمعیتی معادل۱۷٬۵۰۰ نفر داشته که در سال ۲۰۰۸ با رشدی معادل +۲٫۱% (۱۱٬۱۰۱ نفر)، تعداد سکنه‌های آن به ۲۸٬۶۰۱ نفر، و در سال ۲۰۲۲ میلادی به ۳۲٬۶۶۳ نفر رسیده‌است. تقسیمات اداری. شهرستان جارغالانت (شهر خوفد) متشکل از ۱۲ قصبه (باغ) می‌باشد، شامل:
اولگی (به زبان مغولی: ، ؛ ، )(به زبان قزاقی: ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان بایان‌اولگی در کشور مغولستان است که در سال ۲۰۲۳ میلادی دارای ۴۰٬۹۶۳ نفر جمعیت بود. تاریخ. اولگی، از حدود ۳۰۰ سال پیش به این سو، روستایی قزاق بوده. پس از تشکیل دولت مستقل مغولستان در سال ۱۹۱۱ میلادی و قرار گیری این منطقه تحت تابعیت مغولستان، و پس از انقلاب اکتبر در شوروی، مردم قزاق بسیاری برای فرار از حاکمیت نظام کمونیستی، و محدودیت‌های اقتصادی، سیاسی، اجتماعی، و مذهبیِ آن، به این منطقه کوچ کرده و ساکن اولگی شدند. در آن سال‌ها،
منطقه کوچ کرده و ساکن اولگی شدند. در آن سال‌ها، اولگی مبدل به بزرگترین شهر قزاق در مغولستان، و مرکز اسلامی و فرهنگی برای مردم قزاق شد. این روند تا حدود دههٔ ۱۹۳۰ میلادی ادامه داشت. در دههٔ ۱۹۳۰ میلادی، سیاست دولت مغولستان، مبنی بر سرکوب و حذف نفوذ اسلام و حذف فرهنگ و زبان قزاقی در این کشور قرار گرفت. در این دوران، مسجد اصلی اولگی تخریب شده و امام این شهر اعدام شد. در سال ۱۹۳۹ میلادی، سیاست دولت مغولستان بار دیگر تغییر کرد. در این سال، استان بایان‌اولگی به عنوان استانی اکثریت قزاق تاسیس شد و اولگی به عنوان
استانی اکثریت قزاق تاسیس شد و اولگی به عنوان مرکز آن برگزیده شد. با سقوط شوروی در سال ۱۹۹۰ میلادی، و تاسیس دولت مستقل قزاقستان، بخش قابل توجهی از جمعیت اولگی، معادل حدود ۲۵٪ آن، به دنبال زندگی بهتر در حاکمیت دولت آزاد قزاق، به آن کشور کوچ کردند، و به همین دلیل، این شهر دچار افت نسبی شد. اما امروزه، این روند برعکس شده، و شهر اولگی مجددا در حال رشد بوده، و مردم قزاق در این شهر، از امکانات آموزشی، مذهبی، و فرهنگی قزاقی بهره‌مند می‌باشند. تقسیمات اداری. شهرستان اولگی متشکل از ۱۳ قصبه (باغ) می‌باشد، شامل:
بایان‌خونغور (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان بایان‌خونغور در کشور مغولستان است که در سال ۲۰۲۲ میلادی دارای جمعیتی معادل ۳۲٬۶۶۵ نفر بوده. این شهر در سال ۱۹۹۷ میلادی جمعیتی معادل ۱۶٬۳۰۰ نفر جمعیت داشته که در سال ۲۰۰۸ با رشدی معادل +۲٫۰% (۹٬۹۵۲ نفر)، تعداد سکنه‌های آن به ۲۶٬۲۵۲ رسیده‌، و در سال ۲۰۲۲ میلادی، به ۳۲٬۶۶۵ نفر رسیده است. تقسیمات اداری. شهرستان بایان‌خونغور متشکل از ۱۰ قصبه (باغ) می‌باشد، شامل: از این بین، ۹ عدد از این قصبه‌ها مناطق شهریِ شهر بایان‌خونغور را شامل شده، و قصبهٔ
مناطق شهریِ شهر بایان‌خونغور را شامل شده، و قصبهٔ «شارغالجوت» شامل روستایی توریستی و چشمهٔ آب‌گرم در نزدیکی این شهر می‌باشد.
باغانور (به مغولی: ، ؛ ، ) شهر و منطقه‌ (دورِگ) در پایتخت مغولستان، کلان‌شهر اولان‌باتور است. منطقهٔ باغانور یکی از ۹ منطقهٔ اولان‌باتور می‌باشد. باغانور، در تابعیت کلان‌شهر اولان‌باتور، خود یک شهر مستقل حومه‌ای می‌باشد و دارای جمعیتی معادل ۲۹٬۳۴۱ نفر (در سال ۲۰۲۲ میلادی) است. باغانور در فاصله‌ای ۹۰ کیلومتری از نالایخ و ۱۱۵ کیلومتری از منطقهٔ شهری اصلی اولان‌باتور در سمت شرق می‌باشد. منطقهٔ باغانوراز سایر مناطق اولان‌باتور جدا بوده و با آن‌ها مرزی ندارد. این منطقه در بین استان‌های توف و خِنتِی محاط شده و با
منطقه در بین استان‌های توف و خِنتِی محاط شده و با شهرستان بایان‌دِلگِر (استان توف) و شهرستان چِنخِرماندال (استان خِنتِی) هم‌مرز است. باغانور در سال ۱۹۹۷ میلادی دارای جمعیتی معادل ۲۱٬۱۰۰ نفر جمعیت بوده که در سال ۲۰۰۸ با رشدی معادل +۱٫۸% (۴٬۷۷۷ نفر)، تعداد سکنه‌های آن به ۲۵٬۸۷۷ نفر، و در سال ۲۰۲۲ میلادی به ۲۹٬۳۴۱ رسیده‌است.. تقسیمات اداری. منطقهٔ باغانور متشکل از ۵ ناحیه (خورو) (به مغولی: ، ؛ ، ) می‌باشد، که البته این نواحی نام‌گذاری نشده‌اند. این نواحی موسوم به «ناحیهٔ ۱ام» الی «ناحیهٔ ۵ام» می‌باشند.
آربای‌خیر یا آروای‌خیر (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان (سُوم)، و مرکز اداری استان اوبرخانغای در کشور مغولستان است که در سال ۲۰۲۲ میلادی دارای ۳۵٬۷۲۵ نفر جمعیت بودi. آربای‌خیر در سال ۱۹۹۷ میلادی جمعیتی معادل ۱۲٬۳۰۰ نفر داشته که در سال ۲۰۰۸ با رشدی معادل +۳٫۶% (۱۳٬۳۲۲ نفر)، تعداد سکنه‌های آن به ۲۵٬۶۲۲ نفر، و در سال ۲۰۲۲ میلادی به ۳۵٬۷۲۵ رسیده است. تقسیمات اداری. شهرستان آربای‌خیر متشکل از ۱۳ قصبه (باغ) می‌باشد، شامل:
اولان‌غوم (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان اوفس کشور مغولستان است که در سال ۲۰۲۲ میلادی دارای جمعیتی معادل ۳۳٬۲۱۸ نفر بوده. این شهر در سال ۱۹۹۷ میلادی جمعیتی معادل۱۷٬۹۰۰ نفر داشته که در سال ۲۰۰۸ با رشدی معادل +۰٫۶۷% (۳٬۵۰۶ نفر)، تعداد سکنه‌های آن به ۲۱٬۴۰۶ نفر، و در سال ۲۰۲۲ میلادی به ۳۳٬۲۱۸ نفر رسیده‌است. تقسیمات اداری. شهرستان اولان‌غوم متشکل از ۱۲ قصبه (باغ) می‌باشد، که این‌ها نام‌گذاری نشده‌اند. این قصبه‌ها موسوم به «قصبهٔ ۱ام» الی «قصبهٔ ۱۲ام» می‌باشند. این ۱۲ قصبه، منطقهٔ شهریِ
«قصبهٔ ۱۲ام» می‌باشند. این ۱۲ قصبه، منطقهٔ شهریِ شهر اولان‌غوم را تشکیل می‌دهند.
سوخ‌باتور (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان سلنگه در شمال کشور مغولستان است، در فاصله‌ای کمتر از ۱۰ کیلومتری تا خط مرزی با روسیه، که در سال ۲۰۲۲ میلادی، جمعیتی معادل ۲۱٬۹۶۲ نفر دارد. شهر سوخ‌باتور در سال ۱۹۹۷ میلادی دارای ۱۴٬۳۰۰ نفر جمعیت بوده که در سال ۲۰۰۸ با رشدی معادل +۱٫۲% (۵٬۳۲۶ نفر)، تعداد سکنه‌های آن به ۱۹٬۶۲۶ نفر، و در سال ۲۰۲۲ میلادی به ۲۱٬۹۶۲ نفر رسیده است. تقسیمات اداری. شهرستان سوخ‌باتور متشکل از ۸ قصبه (باغ) می‌باشد، شامل: آب و هوا. این شهر دارای اقلیم قاره‌ای با
شامل: آب و هوا. این شهر دارای اقلیم قاره‌ای با زمستان‌های سرد و خشک است.
ساین‌شاند (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان دورنوغوبی در کشور مغولستان است. ساین‌شاند ۲٬۳۴۲٫۸۰ کیلومترمربع مساحت و ۲۸٬۰۹۷ نفر جمعیت (در سال ۲۰۲۲) دارد. سابقا در سال ۱۹۹۷ میلادی ساین‌شاند دارای ۱۱٬۱۰۰ نفر جمعیت بوده که در سال ۲۰۰۸ با رشدی معادل +۴٫۲% (۱۴٬۱۱۰ نفر)، تعداد سکنه‌های آن به ۲۵٬۲۱۰، و در سال ۲۰۲۲ میلادی، به ۲۸٬۰۹۷ رسیده‌است. تقسیمات اداری. شهرستان ساین‌شاند متشکل از ۸ قصبه (باغ) می‌باشد، که بجز یکی از آنان، این‌ها نام‌گذاری نشده‌اند. این قصبه‌ها موسوم به «قصبهٔ ۱ام» الی
نشده‌اند. این قصبه‌ها موسوم به «قصبهٔ ۱ام» الی «قصبهٔ ۸ام» می‌باشند. قصبهٔ ۵ام به نام زیر می‌باشد: از سایر قصبه‌ها، قصبه‌های ۱ام، ۲ام، و ۳ام شامل منطقهٔ اصلیِ شهری ساین‌شاند می‌شوند. قصبهٔ ۴ام، ۶ام، ۷ام، و ۸ام شامل مناطق شهری حومه‌ای و شمالیِ شهر می‌شوند.
دالان‌جادغاد (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم)، شهر، و مرکز استان استان اومنوغوبی کشور مغولستان است. دالان‌جادغاد ۴۷۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲۹٬۶۴۵ نفر جمعیت دارد. تقسیمات اداری. شهرستان دالان‌جادغاد متشکل از ۱۰ قصبه (باغ) می‌باشد، شامل:
چِچِرلِگ (به زبان مغولی: ، ؛ ، )، همین‌طور موسوم به شهرستان اِردِنه‌بولغان (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان آرخانغای در کشور مغولستان است که در سال ۲۰۲۲ میلادی دارای ۲۱٬۶۰۳ نفر جمعیت بود. چِچِرلِگ در سال ۱۹۹۷ میلادی دارای جمعیتی معادل ۱۴٬۷۰۰ نفر بوده که در سال ۲۰۰۸ با رشدی معادل +۰٫۳۷% (۱٬۶۰۰ نفر)، تعداد سکنه‌های آن به ۱۶٬۳۰۰ نفر، و در سال ۲۰۲۲ میلادی به ۲۱٬۶۰۳ رسیده‌است. تقسیمات اداری. شهرستان اِردِنه‌بولغان متشکل از ۷ قصبه (باغ) می‌باشد، شامل:
اولیاستای (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان جافخان کشور مغولستان است. اولیاستای ۳۲٫۰۴ کیلومترمربع مساحت و ۱۶٬۵۰۷ نفر جمعیت (در سال ۲۰۲۲) دارد. سابقا در سال ۱۹۹۷ میلادی، جمعیت اولیاستای معادل ۱۵٬۴۰۰ نفر جمعیت بوده که در سال ۲۰۰۸ با رشدی معادل +۰٫۱۷٪ (۸۴۰ نفر)، تعداد سکنه‌های آن به ۱۶٬۲۴۰ نفر، و در سال ۲۰۲۲ میلادی به ۱۶٬۵۰۷ نفر رسیده‌است. تقسیمات اداری. شهرستان اولیاستای متشکل از ۶ قصبه (باغ) می‌باشد، شامل:
آلتای (به مغولی: ، ؛ ، )، همین‌طور موسوم به شهرستان یِسون‌بلاغ (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان غوبی‌آلتای در کشور مغولستان است که در سال ۲۰۲۲ میلادی دارای جمعیتی معادل ۱۷٬۶۱۹ نفر بوده. این شهر در سال ۱۹۹۷ میلادی جمعیتی معادل ۱۳٬۷۰۰ نفر جمعیت بوده که در در سال ۲۰۰۸ با رشدی معادل +۰٫۵% (۲٬۱۰۰ نفر)، تعداد سکنه‌های آن به ۱۵٬۸۰۰ نفر، و در سال ۲۰۲۲ میلادی به ۱۷٬۶۱۹ نفر رسیده‌است. تقسیمات اداری. شهرستان یِسون‌بلاغ (شهر آلتای) متشکل از ۱۰ قصبه (باغ) می‌باشد، شامل:
جون‌خارا (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهری در استان سلنگه کشور مغولستان است که در سال ۱۹۹۷ میلادی دارای ۱۱٬۴۰۰ نفر جمعیت بوده و در سال ۲۰۰۸ با رشدی معادل +۱٫۱% (۳٬۶۰۰ نفر)، تعداد سکنه‌های آن به ۱۵٬۸۰۰ رسیده‌است.
شهر چنگیز (به مغولی: ، ؛ ، )، همین‌طور موسوم به شهرستان خِرلِن (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان خنتِی در کشور مغولستان است که در سال ۲۰۲۲ میلادی دارای جمعیتی معادل ۲۴٬۴۱۸ نفر بوده. این شهر در سال ۱۹۹۷ میلادی جمعیتی معادل ۱۱٬۱۰۰ نفر جمعیت بوده که در سال ۲۰۰۸ با رشدی معادل +۱٫۱% (۳٬۷۰۰ نفر)، تعداد سکنه‌های آن به ۱۴٬۸۰۰ نفر، و در سال ۲۰۲۲ میلادی به ۲۴٬۴۱۸ رسیده است. تا پیش از ۱۸ نوامبر سال ۲۰۱۳ میلادی، این شهر موسوم به اوندورخان (به مغولی: ، ؛ ، ) بوده. در آن تاریخ، نام این شهر، برای
، ؛ ، ) بوده. در آن تاریخ، نام این شهر، برای ارج نهادن به چنگیزخان، که نقل شده است در حوالی این شهر زاده شده و همین‌طور دفن شده‌است، به «شهر چنگیز» تغییر یافت. رودخانه خرلن از حاشیهٔ این شهر عبور می‌کند، و نام شهرستانی که این شهر تابع آنست، به نام این رودخانه می‌باشد. تقسیمات اداری. شهرستان خِرلِن (شهر چنگیز) متشکل از ۸ قصبه (باغ) می‌باشد، شامل:
جون‌مود (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان توف در کشور مغولستان است که در سال ۱۹۹۷ میلادی دارای ۹٬۸۰۰ نفر جمعیت بوده و در سال ۲۰۰۸ با رشدی معادل +۱٫۶% (۴٬۷۶۸ نفر)، تعداد سکنه‌های آن به ۱۴٬۵۶۸ رسیده‌است. تقسیمات اداری. شهرستان جون‌مود متشکل از ۶ قصبه (باغ) می‌باشد، شامل:
بارون‌اُورت (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) شهر، شهرستان، و مرکز اداری استان سوخ‌باتور در کشور مغولستان است که در سال ۲۰۲۲ میلادی، جمعیتی معادل ۲۳٬۹۴۲ نفر دارد. شهر بارون‌اورت در سال ۱۹۹۷ میلادی دارای ۱۱٬۶۰۰ نفر جمعیت بوده که در سال ۲۰۰۸ با رشدی معادل +۰٫۴% (۱٬۳۹۴ نفر)، تعداد سکنه‌های آن به ۱۲٬۹۹۴ نفر، و در سال ۲۰۲۲ میلادی به ۲۳٬۹۴۲ نفر رسیده است. تقسیمات اداری. شهرستان بارون‌اُورت متشکل از ۹ قصبه (باغ) می‌باشد، که این‌ها نام‌گذاری نشده‌اند. این قصبه‌ها موسوم به «قصبهٔ ۱ام» الی «قصبهٔ ۹ام» می‌باشند. این ۹ قصبه،
«قصبهٔ ۱ام» الی «قصبهٔ ۹ام» می‌باشند. این ۹ قصبه، منطقهٔ شهریِ شهر بارون‌اورت را تشکیل می‌دهند.
شهرستان جامین‌اُود یا زامین‌اُود (به زبان مغولی: ، ؛ ، ) یک شهرستان (سُوم) و شهرک (توخسون) در استان دورنوغوبی کشور مغولستان است. شهرستان جامین‌اُود ۴۶۸٫۸۰ کیلومتر مربع مساحت داشته، و در سال ۲۰۲۲ میلادی ۱۸٬۵۸۵ نفر جمعیت در آن ساکن بوده است. سابقا در سال ۱۹۹۷ میلادی، جامین‌اُود دارای ۵٬۴۸۶ نفر جمعیت بوده که در سال ۲۰۰۸ با رشدی معادل +۱۳٫۸% (۶٬۰۴۱ نفر)، تعداد سکنه‌های آن به ۱۱٬۵۲۷ رسیده و نهایتا در سال ۲۰۲۲ میلادی به ۱۸٬۵۸۵ نفر رسیده است. شهر جامین‌اُود بر روی مسیر تجاری تاریخی متصل کنندهٔ مغولستان بیرونی به