payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چرم ساغری رمانی از انوره دو بالزاک است. بالزاک این رمان را در سال ۱۸۳۱ منتشر کرد. داستان مرد جوانی است که قطعه‌ای از چرم ساغری (چرم پوست کفل اسب) را پیدا می‌کند. این قطعه چرم، جادویی است و می‌تواند تمام خواسته‌های مرد جوان را برآورده کند. اما با برآورده شدن هر آرزو، چرم کوچک و کوچک‌تر می‌شود… محمود اعتمادزاده (با نام قلمی م.ا. به‌آذین) این کتاب را به فارسی ترجمه کرده‌است.
استان یکم یکی از ۱۰ استان ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری تشکیل گردید. این استان شامل ۶ شهرستان زنجان، قزوین، ساوه، سلطان‌آباد، رشت، شهسوار بود. شهرهای زنجان، قزوین، مأمونیه، ساوه، سلطان‌آباد (اراک)، رشت و شهسوار در این استان قرار داشتند. در لغتنامهٔ دهخدا آمده‌است، گیلان استان یکم محسوب می‌گردد. طبق مادهٔ ۳ مصوب ۱۳۱۶/۸/۶ هر استان تحت ادارهٔ یک نفر استاندار قرار داشته که در محدودهٔ مقررات این قانون به فرمانداران حوزهٔ مأموریت خود دستور و تعلیمات می‌داده و با وزارت داخله
خود دستور و تعلیمات می‌داده و با وزارت داخله (وزارت کشور) رابطهٔ مستقیم داشته و طبق تبصرهٔ ۱ همان ماده استانداران دارای مرکز ثابت نبوده و در کلیهٔ امور شهرستان‌های تابعه بازرسی کرده و مسئول حسن جریان امور آنها بوده‌اند. این نکته که استاندار مرکز ثابتی نداشته، نکته جالبی است. شاید مقصود قانون‌گذار آن بوده که استاندار دائماً در سطح استان در حرکت باشد و نیز یک شهر خاص تحت عنوان این که مرکز استان است بیش از سایر شهرها رشد نکند.این استان هفت شهرستان داشت: طوالش، فومن، بندر پهلوی، رشت و لاهیجان در گیلان، و
فومن، بندر پهلوی، رشت و لاهیجان در گیلان، و شهرستان‌های قزوین و زنجان و اراک در عراق عجم سابق. شهر رشت مرکز این استان و گیلان بخش اصلی این استان بود. مناطق زیر از این استان جدا شده‌اند: منطقه زیر به این استان الحاق شده‌است: در تقسیمات کشوری سال ۱۳۱۶ خورشیدی، بخش آستارا از گیلان جدا شد و به زیرمجموعهٔ شهرستان اردبیل از استان آذربایجان شرقی محسوب شده بود. در سال ۱۳۳۶، با تأسیس فرمانداری، به یکی از شهرستان‌های استان آذربایجان شرقی ارتقا پیدا کرد. به دلیل نارضایتی اهالی منطقه از تصمیماتی که پس از عهدنامه
نارضایتی اهالی منطقه از تصمیماتی که پس از عهدنامه ترکمنچای اتخاذ شده بود[']، سرانجام با درخواست اهالی برای الحاق مجدد به سرزمین قبلی['] موافقت شد و شهرستان آستارا از خرداد ۱۳۳۹[""]دوباره به استان گیلان ملحق گردید. در تاریخ ۱۳۳۹/۲/۲۱ به موجب مادهٔ ۱۳ قانون وظایف و اختیارات استانداران، مقرر شد استان های کشور که از سال ۱۳۱۶ با شماره نام‌گذاری شده بودند، با نام اصلی خود خوانده شوند و دولت مکلف شد با توجه به سوابق تاریخی، نام و حوزهٔ استان را تعیین کند. بر این اساس، در سال ۱۳۳۹ نام این استان به گیلان تغییر
اساس، در سال ۱۳۳۹ نام این استان به گیلان تغییر یافت. با جدا شدن زنجان و اراک و الحاق آستارا، این استان مرزهای کنونی استان گیلان را با مساحت ۱۴٬۷۰۹ کیلومتر مربع دارا شد.
عنکبوت‌های زمینی کوچک (Microstigmatidae) نام خانواده‌ای از عنکبوتها است. این خانواده ۷ سرده و ۱۵ گونه را دربر می‌گیرد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
استان دوم یکی از ۱۰ استان ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به عنوان استان یکم تعیین گردید. این استان شامل ۶ شهرستان قم، کاشان، طهران، سمنان، ساری، گرگان بود. این استان شامل شهرهای قم، کاشان، تهران، سمنان، ساری و گرگان می‌بود. طبق ماده ۳ مصوب ۱۳۱۶/۸/۶ هر استان تحت اداره یک نفر استاندار قرار داشته که در محدوده مقررات این قانون به فرمانداران حوزه ماموریت خود دستور و تعلیمات می داده و با وزارت داخله (وزارت کشور) رابطه مستقیم داشته و طبق تبصره ۱ همان ماده استانداران دارای مرکز
و طبق تبصره ۱ همان ماده استانداران دارای مرکز ثابت نبوده و در کلیه امور شهرستان های تابعه بازرسی کرده و مسنول حسن جریان امور آنها بوده اند.این نکته که استاندار مرکز ثابتی نداشته،نکته جالبی است.شاید مقصود قانون گذار آن بوده که استاندار دائما در سطح استان در حرکت باشد و نیز یک شهر خاص تحت عنوان این که مرکز استان است بیش از سایر شهر ها رشد نکند. و به نوعی هم گروه شدن چند ولایت کشور ایران. از استان دوم این شهرستان ها و بخش‌های زیر جدا و مستقل شده‌اند: در تقسیمات کشوری سال ۱۳۱۶ خورشیدی، شهرستان شهسوار از استان
کشوری سال ۱۳۱۶ خورشیدی، شهرستان شهسوار از استان مازندران جدا شد و به استان یکم پیوست. طبق مصوبه شماره ۶۵۷۸ هیئت وزیران در سال ۱۳۲۳ شهرستان شهسوار از استان یکم منتزع و به استان دوم ضمیمه گردید. هیئت وزیران در جلسه ۲۰ مهر ماه ۱۳۲۶ بنا به پیشنهاد شماره ۵۵۴۱–۵۶۵۱۲ وزارت کشور تصویب نمودند که چون دو استان ۳ و ۴ با استفاده از تبصره ۲ ماده ۲ قانون تقسیمات کشور تبدیل به یک استان به نام استان آذربایجان گردیده‌است، تهران نیز تبدیل به استان و به نام استان تهران نامیده شود. شهرستانهای قزوین ـ ساوه از استان یکم و
شود. شهرستانهای قزوین ـ ساوه از استان یکم و شهرستان قم از استان دوم منتزع و بضمیمه شهرستان دماوند و شهرستان محلات تابع استان تهران خواهد بود. در تاریخ ۱۳۳۹/۲/۲۱ به موجب ماده ۱۳ قانون وظایف و اختیارات استانداران، مقرر شد استان های کشور که از سال ۱۳۱۶ با شماره نام گذاری شده بودند، با نام اصلی خود خوانده شوند و دولت مکلف شد با توجه به سوابق تاریخی، نام و حوزه ی استان را تعیین کند. بر این اساس، استان دوم در سال ۱۳۳۹ استان مازندران نام گرفت.
استان سوم یکی از ۱۰ استان کشور ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به عنوان استان سوم تعیین گردید. این استان شامل ۲ شهرستان تبریز و اردبیل بود. استان سوم امروزه شامل استان آذربایجان شرقی (به مرکزیت تبریز) است و استان بیست و چهارم (اردبیل) و شهرستان آستارا از این استان جدا شده‌اند و شهرستان مراغه به این استان ملحق شده است.
استان چهارم یکی از ۱۰ استان کشور ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به عنوان استان چهارم تعیین گردید. این استان شامل ۵ شهرستان خوی، رضائیه، مهاباد، مراغه، بیجار بود. استان چهارم امروزه شامل استان آذربایجان غربی (به مرکزیت ارومیه) است و شهرستان‌های مراغه و بیجار از این استان جدا شده‌اند.
پونچاک ماندالا () که در زبان محلی اونایی آبوم نامیده می‌شود و پیشتر نیز با نام کوه جولیانا یا جولیانا تاپ شناخته می‌شد، کوهی است به ارتفاع ۴٬۷۶۰ متر واقع در استان پاپوآی اندونزی. این کوه که بلندترین قلهٔ رشته‌کوه استار را تشکیل می‌دهد تا سالیان اخیر نیز دارای کلاهکی یخی بود اما این کلاهک در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۸۹ تا اوایل ۲۰۰۳ ناپدید شد. این کوه همچنین پس از پونچاک جایا، دومین کوه بلند مجمع‌الجزایر اندونزی شناخته می‌شود. پونچاک ماندالا نخستین بار در سال ۱۹۵۹ و توسط گروهی هلندی صعود شد. ریشه شناسی. در زبان
و توسط گروهی هلندی صعود شد. ریشه شناسی. در زبان محلی، این قله کوه «آپلیم آپوم» نام دارد و مکانی مقدس است که خالق، آتانگکی، انسان‌ها را خلق کرده است. مردم محلی به آنها «آپلیم آپوم سیبیلکی» یعنی فرزندان آپلیم آپوم می‌گویند. در زمان حکومت اندونزی، نام این کوه «قله ماندالا» گذاشته شده است. هرچند دلیل این نام‌گذاری ثبت نشده، اما نام «ماندالا» با افسانه خلقت آپلیم آپوم مرتبط است. باور بر این است که این کوه مرکز جهان است و آتانگکی در آنجا زندگی می‌کند. زمین شناسی. کوه ماندالا یکی از سه کوه بلند و مهم در غرب گینه
کوه ماندالا یکی از سه کوه بلند و مهم در غرب گینه نو است که همراه با مجموعه کوه‌های کارستنز و تریکورا قرار دارد. این قله قبلاً پوشش یخی داشته، اما آخرین بار در سال ۱۹۸۹ دیده شده و تا سال ۲۰۰۳ این پوشش کاملاً از بین رفته است. براساس اطلاعات مأموریت رادار شاتل، ارتفاع کوه ماندالا احتمالاً از کوه پونچاک تریکورا که حدود سال ۱۹۶۰ پوشش یخی خود را از دست داده بود، بیشتر است. صعودها. به‌دلیل دورافتادگی و سختی مسیر دسترسی، کوه ماندالا مانند بسیاری از قله‌های گینه نو، بسیار کم صعود شده است. کوهنوردان از تیم هلندی که
بسیار کم صعود شده است. کوهنوردان از تیم هلندی که در سال ۱۹۵۹ به کوه‌های استار سفر کردند، موفق شدند این قله را در تاریخ ۹ سپتامبر صعود کنند. کوهنورد اتریشی، کریستیان استنگل، نیز در ۲۸ فوریه ۲۰۱۲ ماندالا را صعود کرد. این صعود بخشی از تلاش او برای اولین بار صعود به هفت قله دوم و هفت قله سوم جهان بود.
استان پنجم یکی از ۱۰ استان کشور ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به مرکزیت شهر همدان تشکیل گردید. این استان شامل ۶ شهرستان ایلام، شاه‌آباد، کرمانشاهان، سنندج، شهرستان ثلاث (ملایر و نهاوند و تویسرکان) و همدان بود. استان کردستان در ۱۳۳۵، استان همدان در سال ۱۳۵۲ و استان ایلام در ۱۳۵۳ با نام استان‌های دوازدهم (کردستان)، سیزدهم (همدان) و شانزدهم (ایلام) از این استان جدا شدند و به عنوان استان‌های مستقل تشکیل شدند. شهرستان‌ها. شهرستان‌ها و ۳۲ بخش تابع آن‌ها در استان پنجم در زمان
و ۳۲ بخش تابع آن‌ها در استان پنجم در زمان تأسیس در سال ۱۳۱۶ به صورت زیر بوده است: تغییرات در تقسیمات استان پنجم در سال ۱۳۲۱. همچنین مرکز بخش ارکوازی به سومار منتقل و به‌همراه دهستان بولی بخش تابع شهرستان قصر شیرین گردید و به نام بخش سومار خوانده می‌شد. سرپل ذهاب نیز به یکی از بخش‌های تابع شهرستان قصر شیرین تبدیل شد. پس از این تغییرات در سال ۱۳۲۱ شهرستان‌های استان پنجم و بخش‌های تابعه آن‌ها به ۱۰ شهرستان و ۳۴ بخش به‌صورت زیر درآمد: تغییرات در تقسیمات استان پنجم تا آخر سال ۱۳۲۷. تا آخر سال ۱۳۲۷ تنها دو تغییر
تا آخر سال ۱۳۲۷. تا آخر سال ۱۳۲۷ تنها دو تغییر وچک در درون استان پنجم اتفاق افتاد؛ بخش ارکوازی ذیل شهرستان ایلام تشکیل شد و همچنین بخش تویسرکان از شهرستان ملایر جدا و به شهرستان جدیدی تابع استان پنجم تبدیل شد. در سال ۱۳۲۹ بخش‌های زرین‌آباد، دره‌شهر، بدره و چرداول ذیل شهرستان ایلام تشکیل شد. بخش شاه‌آباد ذیل شهرستان شاه‌آباد به بخش حومه تغییر کرد و بخش باباجانی نیز ذیل این شهرستان تشکیل شد. بخش شراء پیشخور ذیل شهرستان همدان تشکیل شد. در شهرستان سنندج نیز بخش سنندج به بخش حومه تغییر کرد و بخش روانسر ذیل این
سنندج به بخش حومه تغییر کرد و بخش روانسر ذیل این شهرستان تشکیل شد. در همین زمان بود که بخش‌های بیجار، همدان، ملایر، ایلام، کرمانشاهان به «بخش مرکزی شهرستان» تغییر نام دادند. جدا شدن سه شهرستان و تغییر نام استان در ۱۳۳۵. در سال ۱۳۳۵ شهرستان‌های سنندج، سقز و بیجار از استان پنجم جدا شدند و استان کردستان را تشکیل دادند. در همین زمان نام استان‌ها از اعداد به نام‌های جغرافیایی تاریخی آن‌ها تغییر داده شد و استان پنجم نیز از همین زمان با نام "استان کرمانشاهان" نامگذاری شد. ۹ شهرستان و بخش‌های تابع آن در استان پنجم
شد. ۹ شهرستان و بخش‌های تابع آن در استان پنجم (کرمانشاهان) در پاییز ۱۳۳۵ که می‌توان آن را پایان کار استان پنجم دانست به شرح زیر بود: تا سال ۱۳۴۵ همچنین در شهرستان ایلام تغییراتی به وجود آمد. بخش‌های حومه، زرین‌آباد، آبدانان و موسیان شهرستان دهلران را تشکیل دادند. همچنین بخش‌های حومه، صالح‌آباد و ارکوازی شهرستان مهران و بخش‌های حومه و دره‌شهر نیز شهرستان بدره را تشکیل دادند. این سه شهرستان تازه تأسیس به‌همراه شهرستان ایلام که در این زمان از بخش‌های حومه، چوار، ایوان و شیروان و چرداول تشکیل شده بود مجموعاً
ایوان و شیروان و چرداول تشکیل شده بود مجموعاً "فرمانداری کل ایلام و پشتکوه" را تشکیل دادند. همچنین شهرستان‌های همدان (متشکل از بخش‌های حومه، اسدآباد، رزن، کبوترآهنگ، سیمینه‌رود و شراء و پیشخور)، ملایر (متشکل از بخش‌های حومه و سامن)، نهاوند (متشکل از بخش حومه) و تویسرکان (متشکل از بخش حومه) نیز به "فرمانداری کل همدان" تبدیل شدند. در جلسهٔ مؤرخ ۲۱ اردیبهشت ۱۳۴۸ بنا به پیشنهاد شماره ۲۲۳۹۵/۱۰/۲۰۱۸۱/د مؤرخ ۴۸/۲/۱۲ وزارت کشور و به استناد تبصرهٔ ۲ از مادهٔ ۲ قانون تقسیمات کشور مصوب آبان ۱۳۱۶، در منطقهٔ خزل
قانون تقسیمات کشور مصوب آبان ۱۳۱۶، در منطقهٔ خزل شهرستان نهاوند به بخش تبدیل شد و با تأسیس بخشداری در آن، شهرستان نهاوند به دو بخش حومه وو خزل تقسیم شد. بر اساس مصوبهٔ ۲۴۰۰–۳۳/م در تاریخ ۹ مهر ۱۳۵۲ فرمانداری کل همدان از استان کرمانشاه جدا شده و به استان همدان تبدیل شد. همچنین در تاریخ ۱۸ فروردین ۱۳۵۳ نیز فرمانداری کل ایلام از استان کرمانشاه جدا و به استان ایلام تبدیل شد.
استان ششم یکی از ۱۰ استان کشور ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به عنوان استان ششم تعیین گردید. این استان شامل ۴ شهرستان خرم‌آباد، گلپایگان، اهواز، خرمشهر بود. طبق ماده ۳ مصوب ۱۳۱۶/۸/۶ هر استان تحت اداره یک نفر استاندار قرار داشته که در محدوده مقررات این قانون به فرمانداران حوزه ماموریت خود دستور و تعلیمات می داده و با وزارت داخله(وزارت کشور) رابطه مستقیم داشته و طبق تبصره ۱ همان ماده استانداران دارای مرکز ثابت نبوده و در کلیه امور شهرستان‌های تابعه بازرسی کرده و مسئول حسن
امور شهرستان‌های تابعه بازرسی کرده و مسئول حسن جریان امور آن‌ها بوده‌اند. این نکته که استاندار مرکز ثابتی نداشته، نکته جالبی است. شاید مقصود قانون‌گذار آن بوده که استاندار دائما در سطح استان در حرکت باشد و نیز یک شهر خاص تحت عنوان این که مرکز استان است بیش از سایر شهرها رشد نکند. شهر اهواز مرکز این استان و خوزستان بخش اصلی این استان بود. مناطق زیر از این استان جدا شده‌اند: منطقه زیر به این استان الحاق شده‌است:
مسجد جامع ورامین یا مسجد جمعهٔ ورامین مسجدی مربوط به دورهٔ ایلخانی و یکی از قدیمی‌ترین ساختمان‌های شهر ورامین است. ساخت مسجد در دورهٔ سلطان محمد خدابنده آغاز و و در زمان حکومت پسرش، ابوسعید بهادرخان در ۷۲۲ هجری به پایان رسید. توصیف بنا. نقشهٔ بنا مستطیلی شکل است و ابعادی در حدود ۶۶ متر طول و ۴۳ متر عرض دارد.مسجد امروزه به شکل تقریباً کامل در میان میدانی شهری قرار دارد. نقشهٔ منظم و چهارگوشی دارد و بنای دیگری به آن متصل نیست. در سه جدارهٔ خارجی نماسازی وجود دارد ولی در جبههٔ جنوبی-قبلی نماسازی ندارد. نقشهٔ
دارد ولی در جبههٔ جنوبی-قبلی نماسازی ندارد. نقشهٔ این مسجد چهارایوانی است و شامل سردر در شمال، شبستان در جنوب، رواق در شرق و غرب است. محمدکریم پیرنیا این بنا را در دسته‌بندی خود در سبک "معماری آذری" قرار می‌دهد. سردر مسجد بلند و کشیده به‌سان دیگر بناهای ایلخانی است و کاشی کاری معرق دارد. و طبق یافته‌های باستانشناسی احتمالاً حوض و آب انباری در جلوی ورودی مسجد قرار داشته‌اند. گنبدخانهٔ مسجد اتاقی مربعی شکل به ابعاد ۱۰/۵ در ۱۰/۵ متر است که به کمک فیل‌پوشها به هشت ضلعی، سپس شانزده‌ضلعی و در نهایت به گنبد تبدیل
ضلعی، سپس شانزده‌ضلعی و در نهایت به گنبد تبدیل می‌شود. گنبد و بدنهٔ گنبدخانه با آجر و گچ تزئین شده‌است. پیرنیا معتقد است گنبد دو پوسته بوده و پوستهٔ رویی از بین رفته و فقط پوستهٔ زیرین (آهیانه) باقی مانده‌است. رواق شرقی که یک ردیف رواق است نیز مدخلی به بیرون دارد که در قیاس با سردر اصلی، مدخلی فرعی محسوب می‌شود. رواق غربی اما هیچ مدخلی ندارد و از دو ردیف ستون تشکیل شده‌است. این رواق پیشتر کاملاً تخریب شده بود و در مرمت بنا دوباره ساخته شده‌است. تاریخچه و مرمّت‌ها. در سدهٔ ششم هجری، خاندان ابوسعد ورامینی
مرمّت‌ها. در سدهٔ ششم هجری، خاندان ابوسعد ورامینی مسجدی جامع در ورامین ساختند؛ اما بنای کنونی در سال ۷۲۲ هجری به دستور عزالدین قوهدی احداث شد. به نظر می‌رسد به علت حادثه‌ای دچار خرابی شد و در سدهٔ نهم، امیر یوسف خواجه دستور مرمت بنا را داد. پس از آن به مدت ۵۰۰ سال در بنا ساخت و سازی نشد. به طوری که ژان دیولافوا، که در دورهٔ قاجار از مسجد بازدید کرده بود، نوشته است که هیچ‌کس در آن نماز نمی‌خواند و «فرنگی‌های کافر» می‌توانند آزادانه از آن بازدید کنند. این مسجد در سال ۱۳۱۰ شمسی در ایران ثبت ملی شد و حریم فعلی
در سال ۱۳۱۰ شمسی در ایران ثبت ملی شد و حریم فعلی آن تعریف شد. در سالهای ۱۳۴۵ و ۱۳۵۴ مورد کاوش باستان شناسان قرار گرفته و در دههٔ ۶۰ بنا مرمت شد.
استان هفتم یکی از ۱۰ استان کشور ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به عنوان استان هفتم تعیین گردید. این استان شامل ۶ شهرستان بهبهان، شیراز، بوشهر، فسا، آباده، لار بود. استان هفتم امروزه شامل استان فارس (به مرکزیت شیراز) است و استان‌های هفدهم (کهگیلویه و بویراحمد)، هجدهم (بوشهر) و شهرستان بهبهان از این استان جدا شده‌اند. همچنین بخش هائی از این استان به هرمزگان ملحق شده است.
استان هشتم تحت عنوان استان کرمان و بلوچستان یکی از ۱۰ استان کشور ایران به مرکزیت شهر کرمان بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به عنوان استان هشتم تعیین گردید. این استان شامل ۵ شهرستان کرمان (مرکزیت)، بم، بندرعباس، خاش، زابل بود. طبق ماده ۳ مصوب ۱۳۱۶/۸/۶ هر استان تحت اداره یک نفر استاندار قرار داشته که در محدوده مقررات این قانون به فرمانداران حوزه ماموریت خود دستور و تعلیمات می داده و با وزارت داخله ی رابطه مستقیم داشته و طبق تبصره ۱ همان ماده استانداران دارای مرکز ثابت نبوده و در
۱ همان ماده استانداران دارای مرکز ثابت نبوده و در کلیه امور شهرستان های تابعه بازرسی کرده و مسئول حسن جریان امور آنها بوده اند. این نکته که استاندار مرکز ثابتی نداشته،نکته جالبی است.شاید مقصود قانون گذار آن بوده که استاندار دائما در سطح استان در حرکت باشد و نیز یک شهر خاص تحت عنوان این که مرکز استان است بیش از سایر شهر ها رشد نکند. استان هشتم امروزه شامل استان کرمان (به مرکزیت کرمان)، استان‌های یازدهم (سیستان و بلوچستان)(به مرکزیت زاهدان) و بیست و دوم (هرمزگان)(به مرکزیت بندر عباس) می شود.البته بخشی از
مرکزیت بندر عباس) می شود.البته بخشی از استان کنونی هرمزگان متعلق به استان هفتم بوده‌است. روند تجزیه استان هشتم اینگونه بوده که در سال ۱۳۲۶ «فرمانداری کل بلوچستان» و در سال ۱۳۳۳ «فرمانداری کل فرمانداری کل بندرها و جزایر بحر مکران» نیز از این استان هشتم جدا و بعد تر تبدیل به استان شدند.
استان نهم یکی از ۱۰ استان کشور ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به عنوان استان نهم تعیین گردید. این استان شامل ۷ شهرستان بیرجند، تربت حیدریه، مشهد، قوچان، بجنورد، گناباد، سبزوار بود. استان نهم امروزه شامل استان خراسان رضوی (به مرکزیت مشهد) است و استان‌های بیست و هشتم (خراسان شمالی) و بیست و نهم (خراسان جنوبی) از این استان جدا شده‌اند.
استان دهم (معروف به استان یزد و اصفهان) یکی از ۱۰ استان کشور ایران بود که در ۱۹ دی ۱۳۱۶ خورشیدی، با اصلاح قانون تقسیمات کشوری به عنوان استان دهم تعیین گردید. این استان شامل ۲ شهرستان اصفهان و یزد بود. استان دهم امروزه شامل استان اصفهان (به مرکزیت اصفهان) است و استان‌های استان چهارمحال و بختیاری به مرکزیت (شهرکرد) و استان یزد به مرکزیت (یزد) از این استان جدا شده‌اند و شهرستان‌های کاشان و گلپایگان به این استان ملحق شده است. در سال ۱۳۳۷ شهربابک از استان دهم جدا و به استان هشتم ملحق گردید.
اکس‌کد نام محیط توسعهٔ یکپارچه است که ابزاری را برای توسعهٔ نرم‌افزار فراهم می‌آورد که توسط شرکت اپل برای توسعهٔ برنامه برای سیستم عامل مک اواس ده توسعه می‌یابد. اولین نسخهٔ آن با نگارش ۱٫۰ در تاریخ ۲۰۰۳ (۱۳۸۲) ارائه شد و آخرین نگارش آن با نگارش ۴٫۳ (۴٫۳.۲) توسط اپل از طریق فروشگاه برنامه مک و برنامهٔ آی‌تیونز برای نگارش سیستم‌عامل شیر، به‌صورت رایگان، منتشر شدتوسعه‌گران مک که ثبت‌شده باشند از طریق سایت توسعه‌ دهنده اپل قادر به دستیابی به نگارش‌های سابق این محیط مجتمع هستند. معماری. برنامهٔ اصلی مجموعه‌ایی
محیط مجتمع هستند. معماری. برنامهٔ اصلی مجموعه‌ایی از ابزارها به صورت محیط توسعه مجتمع (متم) که با نام اکس‌کد شناخته می‌شود. جعبه ابزار اکس‌کد شامل اسناد توسعهٔ اپل، سازندهٔ فاصل و ابزاری برای ساخت رابط کاربری گرافیکی است. ابزار اکس‌کد شامل ابزاری تغییر یافته از مجموعه کامپایلر گنو نیز هست، که از نگارش ۳٫۱ به بعد در آن قرار گرفته‌است که کامپایلر llvm-gcc اپل نام گرفته‌است.، که براساس LLVM است. اک‌س‌کد از زبانهای برنامه‌نویسی زبان‌های برنامه‌نویسی متعددی مانند سی/سی++، آبجکتیو-سی، آبجکتیو-سی++، جاوا، اپل
سی/سی++، آبجکتیو-سی، آبجکتیو-سی++، جاوا، اپل اسکریپت، پایتون و روبی برای نوشتن و کامپایل پشتیبانی می‌نماید. این پشتیبانی تنها محدود به رابط برنامه‌نویسی نرم‌افزار اعم از کوکوا و کربن نیست. گروههای ثالت ابزاری را برا پشتیابنی از گنو پاسکال پاسکال آزاد، ایدا، سی‌شارپ، پرل، و زبان برنامه‌نویسی دی. ابزار اکس‌کد در دیباگر گنو نیز استفاده می‌شود سری x.۱. اکس‌کد ۱٫۰ در پاییز سال ۲۰۰۳ (۱۳۸۲) براساس پروژه بیلدر ارائه شد، اما علاوه بر امکانات پایه دارای UI، زیرولینک ، تعمیر و مشارکت و امکان ساخت توزیعی و ایندکس کد
، تعمیر و مشارکت و امکان ساخت توزیعی و ایندکس کد را نیز دارا بود. در این دوره به روز رسانی نیز با نگارش ۱٫۵ صورت گرفت که دارای کامپایل و خطایابی بهینه‌شده بود. سری x.۲. اکس‌کد ۲٫۰ به همراه مک اواس ۱۰٫۴ (ببر) ارائه شد. این نسخه دارای نویسنده کواترز برای برنامه‌نویسی تصویری به همراه پشتیبانی بهتر از جاوا با کمک آپاچی انت نیز بود. ابزار کتابخانهٔ مرجع اپل که امکان جستوی مستندات برخط را فراهم می‌نمود نیز از دیگر امکانات این نسخه بود. اکس‌کد ۲٫۱ توانایی ایجاد کد سراسری بود. این باعث پیش‌کامپیال سرآمد، ابزار تست
سراسری بود. این باعث پیش‌کامپیال سرآمد، ابزار تست واحد، امکان استفاده از خطایابی خط به خط و نظارت مستقیم بر پارامترها و متغیرها بود. از سویی دارای تحلیگر وابستگی بهتری نیز بود. سری x.۳. اکس‌کد ۳٫۰ به همراه مک اواس ۱۰٫۵ (گربهٔ وحشی) ارائه شد. این نسخه تغییرات قابل توجهی نسبت به نگارش ۲٫۱ نموده بود. از این میان می‌تون به ابزار ردیابی‌دی (که اکنون ابزارها نامیده می‌شود)، پشتیبانی از اعمال تغییرات ، مستندات حساس به متن و آبجکتیو-سی نگارش ۲ به همراه زباله‌روبی بود. همچنین از گزارش‌های ویژه برای پروژه پشتیبانی
بود. همچنین از گزارش‌های ویژه برای پروژه پشتیبانی می‌نمود که شکل ساده‌ایی از کنترل نگارش بود؛ پیام حبابی که خطاهای برنامه را در خطایابی نمایش می‌دهد از دیگر ویژگی‌های نگارش جدید بود. این نگارش قادر به تولید کد دودویی برای چهار معماری ۳۲ و ۶۴ برای پردازندهٔ اینتل و پاورپی‌سی بود. نگارش ۳٫۱ به روز رسانی انتشار یافته برای مک‌اوس اکس بود که حاوی کیت توسعهٔ آیفون نیز بود. این نگارش قادر بود تا برنامه‌هایی را برای سایر سیستم‌عامل‌هایی موجود مانند آیفون ۲٫۰ تولید نماید. اکس‌کد جاری شامل پشتیبانی از جی‌سی‌سی ۴٫۲ و
اکس‌کد جاری شامل پشتیبانی از جی‌سی‌سی ۴٫۲ و کامپایلر ال‌ال‌وی‌ام ۴٫۲ بود. یکی دیگر از تغییرات پشتیبانی از ساب‌ورژن ۱٫۵ بود. نگارش ۳٫۲ برای مک اواس ۱۰٫۶ (گربه‌وحشی برفی ) بود که قادر به اجرا بر روی نسخه‌های سابق مک‌اواس نبود. تحلیل ایستای برنامه نیز پشتیبانی می‌شد. آیفون ۳٫۰ و پیش از آن نیز از دیگر خصوصیات این نسخه بود. نسخهٔ ۳٫۲.۶ آخرین نسخه قابل دانلود برای کاربران به صورت رایگان بود. اگرچه برای دانلود نیاز به ثبت‌نام در سایت توسعهٔ اپل بود. سری x.۴. در ژوئن ۲۰۱۰ (خرداد ۱۳۸۹) در کنفرانس جهانی توسعه‌
در ژوئن ۲۰۱۰ (خرداد ۱۳۸۹) در کنفرانس جهانی توسعه‌ دهندگان، اپل نگارش چهارم،۴، از اکس‌کد را به عنوان ابزار توسعه ارائه نمود. نگارش چهارم ابزار ویرایش و سازندهٔ واسط کاربری را در یک برنامه مجتمع نموده بود. اپل نگارش نهایی را در ۹ مارس ۲۰۱۱ (۱۸ اسفند ۱۳۸۹) منتشر ساخت که برای تمام کاربران عضو برای دانلود آن به صورت رایگان بود. که دارای پشتیبانی ۹۹ دلار به ازای هر سال نیز بود. برای غیراعضا نیز این نسخه به میزان ۴٫۹۹ دلار از طریق فروشگاه برنامه مک به فروش می‌رفت (متوقف شده). از ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۱ دانلود آن (۲۹ تیر
(متوقف شده). از ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۱ دانلود آن (۲۹ تیر ۱۳۹۰) برای تمام افراد عضو/غیرعضو استفاده‌کننده از مک‌او اس شیر، رایگان اعلام شد. نگارش ۴٫۱ و ۴٫۲ نیز در همان سال منتشر شد. نگارش ۴٫۲ دارای ابزار تحصحیح برتر به همراه پشتیبانی از آی‌اوس ۵٫۰ بود. ویژگی‌های اصلی. در میان ویژگی‌هایی که مجموعهٔ اکس‌کد ارائه می‌نماید امکان توسعه سیستم بر روی چندین رایانه است.
ایتاچی اوچیها یک شخصیت خیالی در مجموعه مانگا و انیمه "ناروتو" است که توسط ماساشی کیشیموتو خلق شده است. ایتاچی برادر بزرگتر ساسوکه و نینجایی با استعداد بود که توانست در سنین پایین وارد زمین نبرد بشود. او در هفت سالگی یک نینجا شد، در هشت سالگی توانست بر شارینگان تسلط پیدا کند و در ۱۰ سالگی یک چونین شد و در ۱۳ سالگی در روستای کونوها یکی از رهبران گروه آنبو شد. ایتاچی پس از خودکشی بهترین دوستش شیسویی اوچیها توانست مانگکیو شارینگان را بدست آورد، چشم دیگر شیسویی توسط دانزو شیمورا برداشته شد. ایتاچی مسئول قتل‌عام
دانزو شیمورا برداشته شد. ایتاچی مسئول قتل‌عام تمام خاندان و قبیله اوچیها است و فقط برادر خود ساسکه را زنده نگه داشت. بعد از این ماجرا ایتاچی روستای کونوها را ترک کرده و عضو گروهی به نام آکاتسوکی شد. تاریخچه. "ایتاچی اوچیها" در خاندان اوچیها به دنیا آمده بود. او بزرگ‌ترین پسر فوگاکو و میکوتو اوچیها بود و به عنوان یکی از با استعدادترین افراد در نسل خود به‌شمار می‌رفت. او وقتی تنها چهار سال بیشتر نداشت شاهد کشته شدن افراد زیادی در سومین جنگ جهانی شینوبیها بود که همین مسئله باعث یک ضربه روحی به او شد و او را
که همین مسئله باعث یک ضربه روحی به او شد و او را تبدیل به یک انسان صلح طلب کرد. زمانی که روباه نه‌دم به روستای کونوها حمله کرد، ایتاچی به تنهایی از برادر کوچک خود ساسوکه مراقبت می‌کرد و به او قول داد هیچ وقت او را تنها نخواهد گذاشت. در سن هفت سالگی فقط بعد از یک سال از مدرسه شینوبی‌ها به عنوان شاگرد اول کلاس فارغ و التحصیل شد. در هشت سالگی و بعد از کشته شدن رقیب و رفیق خود به دست دشمنی ماسک دار و مرموز توانست بر چشم شارینگان خود تسلط پیدا کند، در سنین ده سالگی امتحان چونین رو پشت سر گذاشت، ۶ ماه بعد عضوی
امتحان چونین رو پشت سر گذاشت، ۶ ماه بعد عضوی از گروه آنبوها شد و در ۱۳ سالگی به یکی از رهبران گروه آنبو تبدیل شد. پدر ایتاچی بسیار به او امیدوار بود و آینده خاندان اوچیها را در او می‌دید به همین سبب به پسر کوچکتر خود توجه کمتری داشت. وقتی خاندان اوچیها نقشه نابودی دهکده کونوها را کشیدند، ایتاچی به عنوان یک آنبو مأموریت جاسوسی در روستا را داشت. او که این را می‌دانست این مسئله باعث جنگ دیگری در میان شینوبی‌ها می‌شود، شروع به جاسوسی در خاندان اوچیها کرد و تمام اطلاعات را به دانزو و هوکاگه سوم و بزرگان روستا
اطلاعات را به دانزو و هوکاگه سوم و بزرگان روستا انتقال می‌داد. در همین حین بهترین دوست او اوچیها شیسویی با دادن مانگکیو شارینگانش به او از بالای آبشاری پرید و خودکشی کرد و این سبب شد پلیس کونوها به او برای کشتن شیسویی تهمت بزند. اما او به خاطر ساسکه از درگیر شدن با پلیس گذشت و زانو زد و عذر خواهی کرد. او که به هیچ عنوان دلش نمی‌خواست جنگ جهانی دیگری در بگیرد و با آگاهی از اینکه اگر قبیله اوچیها شورش کنند دنیا نابود خواهد شد دست به عملی دشوار و دردناک زد و در شبی که ساسکه خانه نبود کل خاندان را قتل‌عام کرد.
شبی که ساسکه خانه نبود کل خاندان را قتل‌عام کرد. وقتی ساسکه به خانه برگشت ایتاچی از عمد خود را به او نشان داد تا ساسکه را با خود دشمن کند و بعدها انتقام خاندان را از او بگیرد. با وجود اینکه همه از او به نام خائن یاد می‌کردند او از اکاتسوکی برای هیروزن ساروتوبی جاسوسی می‌کرد و دورادور مراقب ساسکه و همچنین ناروتو بود و در اولین رویارویی با او برای دزدیدنش در واقع به جیرایا سنسی هشدار داد مراقب ناروتو باشد و به نحوی هدف اکاتسوکی را برای کونوها لو داد. همچنین او با ساسکه درگیر شد و با وجود اینکه به راحتی
او با ساسکه درگیر شد و با وجود اینکه به راحتی می‌توانست ساسکه دوازده ساله را بکشد او را زنده گذاشت و آسیب چندانی به او وارد نکرد. در سری دوم ناروتو او چند بار دیگر هم با ساسکه روبه رو شد و به ظاهر اقدام برای گرفتن چشم او کرد و در آخرین مبارزه اش به صورت برنامه‌ریزی شده و در حالی که به علت بیماری مرموزش دارو مصرف می‌کرد و از همیشه ضعیف تر بوداجازه داد بالاخره ساسکه او را بکشد و روحش آرام بگیرد. او همیشه آرزو داشت که ساسکه قبل از کشتن او یکبار دیگر هم او را برادر بزرگ‌تر صدا کند. او با لبخندی در لحظه آخر
برادر بزرگ‌تر صدا کند. او با لبخندی در لحظه آخر ساسکه متعجب را از دوست اشتنش آگاه کرد و از دنیا رفت.