payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مغان) سکنی گزیدند یا به اجبار مستقر شدند. در سده یازدهم میلادی مهاجرت ترک‌های غُز به ایران و خاور نزدیک آغاز شده بود، که توسط روسای قبیله قنق، طغرل بیک و چغری بیگ، نوه‌های سلجوق انجام شد. ترک‌های مهاجر به مرور زمان دولت سلجوقیان را در ایران برپا کردند. اولین مرحله ترک شدن در آذربایجان از قرن یازدهم میلادی در شمال (به جز شروان که تحت حکومت شروانشاهان بودند) و در قرن دوازدهم در نواحی جنوبی آذربایجان آغاز شد. در دوره ایلخانان مغول، قبیله‌های ترک به آذربایجان سرازیر شدند. در این دوره، مغولان آذربایجان را
سرازیر شدند. در این دوره، مغولان آذربایجان را تختگاه خود ساخته و بر مردم بومی تبعیض قائل می‌شدند. عمده سربازان مغولان را قبیله‌های ترک و مغول تأمین می‌کردند که این امر باعث تسهیل ورود آنان توسط ایلخانان به این منطقه شد. دیگر علت آمدن قبایل ترک به آذربایجان، فراوانی چراگاه‌ها و مراتع و شرایط مناسب و مساعد برای پرورش دام در این منطقه بود. پس از مهاجرت تعداد قابل توجهی از قبیله‌های ترک و مغول و استقرار آنان در آذربایجان، زبانهای ایرانی آذری و تاتی در این منطقه به مرور کمرنگ تر گردید و زبان ترکی که درمیان
به مرور کمرنگ تر گردید و زبان ترکی که درمیان لشکریان و سربازان خان‌ها و سربازان حکام بکار می‌رفت، در این منطقه رواج یافت. با این حال هنگامی که باکو در جنگ ایران و روسیه در سال‌های ۱۳–۱۸۰۴ میلادی توسط قوای روس اشغال شد، تقریباً کل جمعیت حدود ۸۰۰۰ نفری آن را تات‌ها تشکیل می‌دادند. ترک‌سازی آریایی‌های سین کیانگ. در منطقهٔ تاریخی که امروزه سین کیانگ نامیده می‌شود و شامل مناطق متمایز حوضهٔ تاریم و جونغارستان است، تخارهای هندواروپایی و مردمان سکایی ایرانی‌تبار سکونت داشتند و پیرو دین بودایی بودند. این منطقه در
داشتند و پیرو دین بودایی بودند. این منطقه در اثر هجوم اقوام ترک‌نژاد تحت ترکی‌سازی و اسلامی‌سازی قرار گرفت. برخی ملی‌گرایان اویغور ادعا می‌کنند که اویغورها شش هزار سال پیش بروز کرده‌اند در حالی که دیگران پذیرفته‌اند که بیشتر نظریه‌های اخیر نشان می‌دهند که آن‌ها از مردم شیونگ نو به وجود آمده‌اند. اسلامی سازی در سین کیانگ در اوایل سدهٔ دهم میلادی آغاز شد ولی تا سدهٔ هفدهم میلادی تکمیل نشد. فشار برای ایجاد یک دولت مستقل که امروزه با نام ترکستان شرقی شناخته می‌شود در سدهٔ نوزدهم آغاز شد و تا امروز ادامه دارد.
در سدهٔ نوزدهم آغاز شد و تا امروز ادامه دارد. اسناد و مدارک تاریخی نشان می‌دهد که منطقهٔ سین کیانگ پیش از سکونت مهاجران مغول و اقوام ترک، سرزمینی ایرانی‌تبار بوده که اقوام و قبیله‌های ایرانی مانند سکاها و سغدها با گویش‌ها و زبان‌های شرقی ایرانی (زبان‌های ایرانی شرقی) در آن زندگی می‌کردند. در کتاب‌های تاریخی از حضور گروه‌هایی از اقوام آریایی در منطقهٔ سین کیانگ نام برده شده است. برخی از آنان حکومت محلی نیز داشتند که رواج زبان سغدی از نشانه‌های پایدار فرهنگ ایرانی قدیم در این سرزمین به‌شمار می‌آید. همچنین
ایرانی قدیم در این سرزمین به‌شمار می‌آید. همچنین گذر جادهٔ ابریشم از این منطقه سبب‌شده نژادهای گوناگون با فرهنگ‌های مختلف در آن ساکن شوند و هم‌زیستی مسالمت‌آمیزی داشته باشند که تجمع فرهنگ‌های متنوع آسیایی بر غنای فرهنگی آن افزوده است و در این میان زبان و فرهنگ ایرانی به دلیل پیشینهٔ طولانی و توسعهٔ خود حرف اول را می‌زده است. در سال ۸۴۰ میلادی به دلیل قحطی و خشکسالی و بحران اجتماعی در مغولستان، بسیاری از مغول‌ها به سین کیانگ مهاجرت کردند. از اختلاط مهاجران و سایر اقوام ترک با ساکنان بومی یعنی سکاها و
و سایر اقوام ترک با ساکنان بومی یعنی سکاها و آریایی‌ها نژاد جدیدی به وجود آمد که بعدها به اویغورها معروف شدند. در اثر افزایش تعداد مهاجران، جمعیت قبایل آریایی و ایرانی که به زبان‌های شرقی ایرانی صحبت می‌کردند، کاهش یافت و به تدریج در جمعیت غالب، دچار همگون‌سازی فرهنگی شدند. در اثر افزایش تعداد مهاجران، جمعیت قبایل آریایی و ایرانی رو به کاهش گذاشت و کم‌کم در جمعیت غالب ذوب شدند، در سدهٔ نهم (۸۴۰ میلادی) به علت بروز قحطی و خشکسالی و بحران اجتماعی در فلات مغولستان، تعداد زیادی از مغول‌ها از محل سکونت خود
مغولستان، تعداد زیادی از مغول‌ها از محل سکونت خود مهاجرت و به سرزمین سین‌کیانگ وارد شدند که از اختلاط مهاجران و سایر اقوام ترک با ساکنان بومی (سکاها- آریائی‌ها) نژاد جدیدی به وجود آمد که بعدها به اویغورها معروف شدند. نظریه پان‌ترکیسم وامبری. بسیاری از اقوام ترک‌زبان، زبان ترکی را بر اثر ارتباط و آمیزش با ترک زبانان اخذ کرده‌اند، از این رو اصطلاحاتی چون «خلق‌های ترک» و «ترکان» به مفهوم قوم ترک نیستند و نام ترک نیز اغلب جنبهٔ زبانی دارد. از میان اقوامی که امروزه ترک نام گرفته‌اند بسیاری از اقوام نام‌برده در
ترک نام گرفته‌اند بسیاری از اقوام نام‌برده در زیر در تاریخ قدیم هیچ‌گاه خود و قوم خود را ترک نمی‌نامیدند. در مورد بخشی از این اقوام تنها پس از وارد شدن نظریه پان‌ترکیسم توسط آرمینیوس وامبری یهودی و فرستاده پنهانی وزارت خارجهٔ بریتانیا به منطقه این نام رفته‌رفته برای این اقوام نیز رواج یافت. بر این اساس اقوامی که خود را ترک نمی‌نامند عبارتند از: پیوند به بیرون. نظریات عثمانیان درباره ترک و زبان ترکی
ضریب اشتراک در شبکه‌های کامپیوتری یا در اصطلاح دیگر نرخ رقابت ()، نرخ حداکثر بالقوه تقاضا برای یک پهنای باند مشخص است. هر چه ضریب اشتراک بالاتر باشد تعداد کاربرانی که می‌بایست هم‌زمان از یک پهنای باند مشخص استفاده کنند بیشتر خواهد بود. بدین ترتیب پهنای باند مؤثر در زمان‌های اوج مصرف کمتر خواهد بود. به عنوان مثال در انگلستان سرویس «خط اشتراک دیجیتال با نرخ تطبیقی» با ضریب اشتراک ۲:۱ و ۵:۱ بازاریابی می‌شود بدین معنی که ۲ تا ۵ مشترک به پهنای باندی به عنوان مثال ۸ مگابیت درثانیه متصل می‌شوند و این پهنای باند ۸
۸ مگابیت درثانیه متصل می‌شوند و این پهنای باند ۸ مگابیتی را به اشتراک می‌گذارند. در ایران برخی شرکت‌ها خدمات ADSL را با ضریب اشتراک ۵۰:۱ ارائه می‌دهند، که سازمان تنظیم مقررات و ارتباطات رادیویی آن را به عنوان محدودیت متمایزکننده سرویس‌های اختصاصی و اشتراکی تعیین کرده‌است.
تخته‌رنگ نارمر یکی از مهم‌ترین آثار باستانی پیدا شده از مصر باستان است که قدمت آن به نزدیکی سده ۳۱ پیش از میلاد می‌رسد. این تخته‌رنگ در برگیرنده یکی از نخستین حروف‌های شناخته شده خط هیروگلیف است و گمان می‌رود که یکپارچه‌سازی مصر علیا و سفلی به دست پادشاه نارمر را به تصویر می‌کشد. این لوحه به همراه چند اثر باستانی دیگر در ویرانه‌های نخن پیدا شدند. در یک سوی تخته‌رنگ، شاه در حالی که تاج لامپ‌گونهٔ مصر علیا را بر سر دارد دیده می‌شود. در سوی دیگر نیز شاه تاج سرخ مصر سفلی بر سر گذاشته. تخته‌رنگ نارمر یکی از
سرخ مصر سفلی بر سر گذاشته. تخته‌رنگ نارمر یکی از نخستین تصاویر حکاکی شده از یک پادشاه مصری را به نمایش می‌گذارد. این لوحه جنبه‌هایی از هنر مصر باستان را نشان می‌دهد که گمان می‌رود تا آن هنگام به گونه کامل شناخته شده و متداول بوده‌اند. این لوحه بخشی از مجموعه دایمی موزه مصر در قاهره است.
سیوداد خوارس (؛ ) شهری در ایالت چیئوائوا در شمال مکزیک است، این شهر در کنار رودخانه ریوگرانده قرار دارد و شهر مرزی با خاک آمریکاست و با شهر ال پاسو در (تگزاس) هم مرز است. این شهر بزرگترین و پر جمعیت‌ترین شهر ایالت چیئوائوا در مکزیک به‌شمار میرود. پیشینه. سیوداد خوارس با نام "ال پاسو دل نورته" (El paso del Norte) "راه عبور شمالی" در سال ۱۶۵۹ میلادی توسط اسپانیایی‌های مهاجر٬ که به دنبال یک مسیر از جنوب کوه های راکی بودند تأسیس شد. پس از استقلال مکزیک در سال ۱۸۲۱ میلادی (۱۲۰۰ خورشیدی) و جنگ آمریکا و مکزیک در
میلادی (۱۲۰۰ خورشیدی) و جنگ آمریکا و مکزیک در سال‌های ۱۸۴۶ تا ۱۸۴۸ میلادی (۱۲۲۴ تا ۱۲۲۵ خورشیدی)٬ جنگی که در آن مکزیک قسمت بزرگی از خاک خود را در شمال به همسایه خود آمریکا واگذار کرد. در آخر جنگ بنا بر قرارداد گواداالوپه ایدالگو (Treaty of Guadalupe Hidalgo)٬ تصمیم گرفته شد که این شهر به مرز بین آمریکا و مکزیک تبدیل شود٬ به طوری که رودخانه ریوگرانده مرزه این دو کشور باشد. این تصمیم در حقیقت شهر را به دو قسمت شمالی در خاک آمریکا و جنوبی در خاک مکزیک تقسیم کرد.قسمت شمالی این شهر در خاک آمریکا "ال پاسو" نام
شمالی این شهر در خاک آمریکا "ال پاسو" نام دارد. از آن زمان و تا سال ۱۹۳۰ میلادی (۱۳۰۸ خورشیدی) جمعیت این شهر در هر دو طرف مرز می‌توانستند آزادانه در این شهر بدون در نظر گرفتن مرز کشوری رفت‌وآمد کنند. در زمان حمله فرانسه به مکزیک (۱۸۶۲ تا ۱۸۶۷ میلادی - ۱۲۴۰ تا ۱۲۴۵ خورشیدی)، این شهر محل توقف موقت نیروهای جمهوری خواه بنیتو خوارس بود تا زمانی که توانستند تأسیس دولت خود را در تبعید در شهر چیئوائوا به عمل بیاورند. در سال‌های انقلاب مکزیک (۱۹۱۰ میلادی - ۱۲۸۸ خورشیدی) این شهر خرابی‌های زیادی داشت٬ چون انقلابیان
این شهر خرابی‌های زیادی داشت٬ چون انقلابیان از جمله پانچو وییا برایی به دست گرفتن این شهر تلاش و نبردهایی زیادی کردند، تا اندازی که در سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۷ میلادی (۱۲۹۲ تا ۱۲۹۵ خورشیدی) بخش عمده ای از جمعیت این شهر، شهر را رها کرد و به شهرهای دیگر پناه بردند. در دهه‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۰ (۱۳۰۰ تا ۱۳۲۰ خورشیدی) گردشگری، قمار، و کارخان‌های سبک به این شهر بهبود دادند و جمعیت آن دوباره بالاتر رفت٬ و باز سازی آن آغاز شد. نام. نام نخست این شهر در زمان تأسیس "ال پاسو دل نورته" (El paso del Norte) "راه عبور شمالی" بود،
نورته" (El paso del Norte) "راه عبور شمالی" بود، و نام فعلی آن "سیوداد خوارس" (شهر خوارس) در سال ۱۸۸۸ میلادی (۱۲۶۶ خورشیدی) به این شهر داده شد، که به افتخار بنیتو خوارس و به خاطر توقف موقت نیروهای جمهوری خواه او در زمان حمله فرانسه به مکزیک٬ تا زمانی که توانستند دولت خود را در تبعید در شهر چیئوائوا تأسیس کنند داده شده‌است. امروزه. امروزه شهر سیوداد خوارس٬ دارای چهار پول بین‌المللی است که این شهر را به شهر ال پاسو در تگزاس ارتباط میدهد .این گذرگاه‌های مرزی در سال ۲۰۰۸ میلادی (۱۳۸۶ خورشیدی) ۲۲،۹۵۸،۴۷۲ گذر
در سال ۲۰۰۸ میلادی (۱۳۸۶ خورشیدی) ۲۲،۹۵۸،۴۷۲ گذر داشتند، این سیوداد خوارس را به بزرگترین نقطه ورود و حمل و نقل در شمال مرکزی مکزیک تبدیل می‌کند. همچنین این شهر دارای یک مرکز صنعتی در حال رشد است که بخش بزرگی از آن توسط بیش از ۳۰۰ کارخانه مونتاژه که در داخل و اطراف شهر ساخته شده‌اند تشکیل شده‌است. سیوداد خوارس٬ یکی از سریع‌ترین شهرهای در حال رشد در جهان است، در این حال٬ این شهر به عنوان "خشونت آمیزترین شهردر جهان که خارج از منطقه جنگ" است شناخته شده‌است٬ و یکی از نا امنترین شهرهایی مکزیک به‌شمار میرود.
و یکی از نا امنترین شهرهایی مکزیک به‌شمار میرود. شهرهای خواهرخوانده. شهر سیوداد خوارس ۸ شهر خواهرخوانده دارد
فیلم ۱۲۶ قطعی از فیلم عکاسی است که به صورت کارتریج عرضه شده، و هنوز هم به‌طور محدود در عکاسی مورد استفاده قرار می‌گیرد. تاریخچه. این محصول در سال ۱۹۶۳ توسط کداک معرفی شد. این فیلم عمدتاً با دوربین‌های کامپکت تک لنزی غیربازتابی کداک(Instamatic) به بازار عرضه می‌شد. اندازه نگاتیو. اندازه نگاتیو این فیلم ۲۸*۲۸ میلی‌متر است. وضعیت تولید. اگرچه فیلم ۱۲۶ زمانی بسیار محبوب بود، و تا سال ۲۰۰۸ تولید می‌شد، دیگر تولید نمی‌شود و فقط توسط عده معدودی از شرکت‌ها ظهور می‌گردد.
شصت و نهمین جایزه گلدن گلوب در هتل هیلتون بورلی‌هیلز در کالیفرنیا، در تاریخ ۱۵ ژانویه ۲۰۱۲ برگزار شد. این مراسم از شبکهٔ ان‌بی‌سی و به میزبانی ریکی جرویس پخش گردید. اسامی نامزدهای این مراسم توسط وودی هرلسون، سوفیا وریگارا، جرالد باتلر و رشیدا جونز در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۱ اعلام شد. در شصت و نهمین مراسم گلدن گلوب، فیلم جدایی نادر از سیمین به کارگردانی اصغر فرهادی تنها جایزه گلدن گلوب سینمای ایران را کسب کرد. برندگان و نامزدها. اسامی نامزدهای جوایز شصت و نهم گلدن گلاب به شرح زیر است.
افراد: وابسته به مکانی به نام اسدآباد. خود اسدآباد می‌تواند اشاره به چندین مکان مختلف باشد:
افغانستان برخی از پیچیده‌ترین و متنوع‌ترین زمین‌شناسی را در خود دارد. در این کشور قدیمی‌ترین سنگ‌ها از دوره آرکئن ۳٬۸۰۰ میلیون سال پیش و سنگ‌هایی از دورهٔ پروتوزوئیک (۲٬۵۰۰–۵۷۰ میلیون سال پیش) فنیروزوئیک ۵۷۰ الی ۱٫۶ میلیون سال پیش تا امروز دیده می‌شود. این کشور همچنین دارای پیشینهٔ طولانی و پیچیدهٔ تکتونیکی است. دلایل آن تا حدودی مربوط به موقعیت آن در انتهای غربی هیمالیا، تصادم نیم‌قارهٔ هند، تشکیل کوه‌های هندوکش، تصادم چندین پارچه‌های جدا شده زمین (Plate tectonics) و غیره مسائل می‌باشد. بدین لحاظ ذخایر
tectonics) و غیره مسائل می‌باشد. بدین لحاظ ذخایر معدنی افغانستان از نوع ماگمایی، پگماتیک، کار بونیتک، اسکارن، هیدروتورمال، دگرگونی متحوله و رسوبی می‌باشد. این کشور به نسبت کوهستانی بودنش دارای ذخایر معدنی متنوع و فراوان می‌باشد. طبق اظهارات اخبار اندیپندنت و سروی جیولوژی ایالات متحدهٔ آمریکا ارزش نفت و گاز افغانستان ۲۲۲٬۸۹۲٬۳۵۰٬۰۰۰ دلار و ارزش معادن افغانستان ۹٬۰۰۸٬۹۴۸٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار ارزش مجموعی آن ۹٬۱۳۱٬۸۴۰٬۳۵۰٬۰۰۰ دلار یا ۹٫۱۳۱٫۸۴۰ تریلیون دلار می‌باشد. افغانستان از لحاظ معادن غنی و دارای معادن متعدد است.
از لحاظ معادن غنی و دارای معادن متعدد است. تحقیقات زمین‌شناسی به اثبات رسانیده‌است که در افغانستان ۱٬۴۰۰ نوع منرال و سنگ معدنی شناخت گردیده‌است. در این اواخر گروهی از ناسا آمریکا با وسایل اشعهٔ لیزر توانستند معادن عمق کوه‌ها و زمین‌های افغانستان را کشف، عکسبرداری و تثبیت تقریبی نمایند. تا فعلاً ۲۸۶ معدن فلزات، ۵ میدان گازی در شمال، تیل مایع و سایر معدنیات کشف شده‌است. معدن فلزات افغانستان به تنهایی وجود ندارد، بلکه به‌طور درصدی پیدا می‌شود، مثلاً مس در ۲۴۰ نوع سنگ پیدا می‌شود. زیادترین آن در بورنیت CuFeS4
نوع سنگ پیدا می‌شود. زیادترین آن در بورنیت CuFeS4 دارای اعیار (۶۳٫۳٪) مس و باقی‌مانده آهن و سلفر است. معادن آهن در افغانستان از اهمیت بسزایی برخوردارند، یکی از مشهورترین معادن آهن در این کشور معدن آهن حاجیگک است که دارای ۱٫۸ میلیارد تن آهن می‌باشد. معادن طلا در چهار منطقهٔ زرکشان غزنی، بدخشان، خاک‌ریز قندهار و تخار وجود دارد. معادن کرومیت در حصارک لوگرو و در ولسوالی زن‌خوان غزنی و غیره مناطق وجود دارد. معادن زغال‌سنگ در یازده محل از جمله ۵ معدن آن قابل استخراج می‌باشد، معدن لاجوردبدخشان دارای ۱٬۳۰۰ تن
استخراج می‌باشد، معدن لاجوردبدخشان دارای ۱٬۳۰۰ تن لاجورد در سرسنگ بدخشان، معدن مس عینک لوگر دارای ذخایر آهن ۱۱٫۳ میلون تن، ذخایر نفت وگاز شمال ۱٫۸ میلیارد مترمکعب و ذخایر نفت و گاز در هرات هلمند کتواز، معادن سرب و روی در هشت محل و هم دارای معادن مرمر «سفید و رنگه» می‌باشد. افزون بر این در این کشور معدن یورانیوم خانشین در ولایت هلمند، تیتانیوم، لیتیم در نمکسار هرات، کنر و تخار، معادن آهن در ۱۰۰ محل، مس در دوازده محل، آلومینیم ولایت زابل معدن نقره، منیزیم، قلعمی‌باشد. افغانستان دارای منرال‌های کم قیمت و
قلعمی‌باشد. افغانستان دارای منرال‌های کم قیمت و گران‌قیمت است. منرال‌های قیمتی از قبیل کورندوم، آمیتیست، توپاز، یاقوت در دو ناحیه، اکومارین لعل در شغنان در ولایت بدخشان، عقیق سیاه و رنگه، گرانیت، زمرد پنجشیر فیروزه، بیرایت، تورمالین (شاه مقصود) می‌باشد. هکذا معادن نمک این کشور در اندخوی فاریاب، دولت‌آباد تالقان و نمکسار هرات، می‌باشد. افزون بر این دارای معادن فلوریت، گچ، چونه می‌باشد. معدن باروت، گوگرد در کوه البرز مزارشریف، مواد خام سمنت در کوه جبل السراج، غوربند، تالک (تباشیر) در ننگرهار، ابرک، گانزیت،
غوربند، تالک (تباشیر) در ننگرهار، ابرک، گانزیت، برلیم، نیوبیوم، سزیوم، روبیدیوم، سنگ سلیت، معدن بیروچ ولایت نورستان، معدن بیرات در غوربند و پروان، معدن سیماب در ولایت غور، فلورامیت ارزگان، سنگ رخام در هلمند، معادن مولیدین در زابل، بغلان و لوگر، معدن بریل در ولایت کنر، معدن تنتال در نورستان، معدن بارایت سنگلان هرات، معدن شاه مقصود در ماهیپر کابل، و غیره معادن را دارا بوده و تعداد آن تا هنوز کشف نشده‌است. البته ضخامت پوست زمین در نواحی پامیر الی ۷۵ کیلومتر در نواحی هموار ۵۰ کیلومتر ضخامت رسوبات از چند صد متر
نواحی هموار ۵۰ کیلومتر ضخامت رسوبات از چند صد متر الی ۲۰ کیلومتر می‌باشد که مواد معدنی در میان این‌ها به‌شکل مواد کانی و رسوبی وجود دارد. تا اکنون تقریباً از این معادن بهره‌برداری نشده‌است. پیشینه. تاریخ تمدن شناسی یکی از مشاغلی است که از ۳٬۰۰۰ سال پیش تاکنون رواج داشته‌است. مصری‌ها در مجسمهٔ چشمان آخناتون و ملکه نفریتیت از لاجورد افغانستان استفاده کرده‌اند. در آن زمان مردم معدن طلا، آهن، مرمر، لاجورد، یاقوت و فیروزه را می‌شناختند و از آن زیورآلات می‌ساختند. از گذشته‌های دور لاجورد، طلا و نمک در بدخشان، مس
از گذشته‌های دور لاجورد، طلا و نمک در بدخشان، مس و آهن در قندهار و کابل استخراج می‌گردید. در قرون وسطی و در اوایل قرن ۲۰ نیز طلا در منطقهٔ مقر، نقره و زمرد در ولایت پنجشیر، معادن متعدد آهن و سایر فلزات در نقاط مختلف مورد استفاده قرار می‌گرفت؛ و همچنین طی دو قرن معادن زغال‌سنگ در شمال و بخش مرکزی، نفت وگاز در مناطق شمال افغانستان، هلمند قندهار و خوست کشف شده‌است. درقرن ۱۸ پس از انقلاب صنعتی در اروپا جهان کشایان غرض کشف معادن افغانستان باستان شناسان و معادن شناسان خودرا تحت نام‌های سیار یا نام دیگر گسیل
شناسان خودرا تحت نام‌های سیار یا نام دیگر گسیل داشتن. برای اولین بار زمین‌شناسان انگلیسی (گریس باخ و هایدن) در افغانستان مرکزی و شمالی مشاهداتی انجام دادند و بعدها زمین شناسان فرانسوی، (فیورون و همکاران) در سال‌های ۱۹۲۶–۱۹۵۱ مناطقی در اطراف کابل را نقشه‌برداری زمین‌شناسی نمودند. در اوایل سال ۱۸۴۱ میلادی، نظامیان بریتانیائی جستجو نموده‌اند تا منابع معدنی صادراتی را به عنوان تجارت که برای محصولات صنعتی انگلستان قابل استفاده قرار می‌گرفت، دریافت نمودند؛ ولی در سال ۱۸۸۸ میلادی، طرح نو سیستماتیک مواد معدنی توسط
سال ۱۸۸۸ میلادی، طرح نو سیستماتیک مواد معدنی توسط سروی جیولوجی انگلستان (BGS) به عنوان برخی از فعالیت‌های آن کشور، آغاز گردید. اسنادی که در سال ۱۸۹۰ میلادی توسط جیولوجستان کشور بریتانیا تهیه گردیده، نشان دهنده آن است که معدن بزرگ آهن حاجی گک که یکی از غنی‌ترین ذخایر معدنی در افغانستان در حال حاضر محسوب می‌گردد که در ولایت بامیان این کشور قرار دارد. وبعدها زمین‌شناسان فرانسوی، (فیورون و همکاران او) در سال‌های ۱۹۲۶–۱۹۵۱ مناطقی در اطراف کابل را نقشه‌برداری زمین‌شناسی نمودند. در دههٔ ۱۹۵۰ با تأسیس ریاست تفحص
نمودند. در دههٔ ۱۹۵۰ با تأسیس ریاست تفحص نفت و گاز مرحله مهمی از مطالعات زمین‌شناسی افغانستان آغاز شد. در ۱۹۵۸ زمین‌شناسان افغانستان با همکاری کارشناسان روسی جستجو برای کشف نفت و گاز طبیعی را با موفقیت به پایان رسانیدند. در این مطالعات برای اولین بار ساختار زمین‌شناسی منطقه با تهیهٔ نقشه‌های زمین‌شناسی همراه شد. در سال ۱۹۱۹م برای نخستین بار هیئت روسیه برای اجرای کار بالای منابع معدنی، وارد کابل گردید. در سال ۱۹۲۰ زمین‌شناسان آمریکایی در امور سروی مواد معدنی در افغانستان اشتراک ورزیدند. در سال ۱۹۳۷،
معدنی در افغانستان اشتراک ورزیدند. در سال ۱۹۳۷، افغانستان جواز فعالیت به کمپانی اکتشافی داخلی – نیویورک جهت اکتشاف ذخایر نفت در سراسر کشور را، اعطا نمود، اما به دلیل آغاز درگیری قریب الوقع جنگ جهانی دوم، کمپانی نامبرده پس از یک سال از امتیاز خویش عقب‌نشینی نمود. پس از جنگ جهانی دوم فعالیت‌های اکتشاف یک بار دیگر در توافق به کشور فرانسه و بعضی تحقیقات زغال‌سنگ در جنوب افغانستان توسط آلمانی‌ها در سال ۱۹۵۰ ادامه یافت، که پسان‌تر در سال ۱۹۵۴ توسط جیولوجستان سویدنی این تحقیقات انجام گردید. در سال‌های ۱۹۵۸ تا
این تحقیقات انجام گردید. در سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱ زمین‌شناسان فرانسوی (منزیه و لاپاران) حوالی کابل را نقشه‌برداری نمودند و از ۱۹۵۹ زمین‌شناسان آلمان غربی به کمک عکس‌های هوایی کار تهیهٔ نقشهٔ زمین‌شناسی تمام نیمهٔ جنوبی کشور را (با مقیاس ۱۰۰۰۰۰۰:۱) آغاز نمودند. در سال ۱۹۵۸ کمک‌های خارجی از سوی اتحاد جماهیر شوروی در حال اجرا قرار داشت، که دولت جمهوری چک در روند تهیه کمک‌ها توسط متخصصین روسی، نیز اشتراک ورزیدند. در طی دههٔ ۱۹۶۰، فعالیت‌های اکتشاف و نقشه‌برداری در جنوب افغانستان به آلمانی‌ها، فرانسوی‌ها و
در جنوب افغانستان به آلمانی‌ها، فرانسوی‌ها و آمریکایی‌ها سپرده شد، درحالی که اتحاد جماهیر شوروی در شمال افغانسان تمرکز داشت، دخالت فرانسه فقط تا سال ۱۹۷۰ زمانی‌که شرکت نفت توتال پیش‌بینی در حوضه کتواز افغانستان انجام داد، ادامه داشت. در ۱۹۶۳ ریاست «تفحص مواد مفیدهٔ جامد» تأسیس شد که در ۱۹۶۵ به ریاست «جیولوجی و معادن» تغیر نام یافت. در این ریاست با همکاری زمین شناسان روسی، اکتشاف، ارزیابی و تخمین ذخایر معدنی زغال‌سنگ، سنگ آهن، طلا و لاجورد آغاز گردید. در نتیجه همین تفصحات معادن بزرگی همچون «معدن آهن حاجیگک»
همین تفصحات معادن بزرگی همچون «معدن آهن حاجیگک» در منطقهٔ بامیان و حوزه بزرگ زغال‌سنگ پلخمری نیز معادن حوزهٔ زغال‌سنگ «بخشان تا نزدیکی هرات» همچنان در غرب و مواد با ارزش دیگر همچون باریت، بریلیوم و … کشف گردید. از ۱۹۶۵ مطالعات زمین‌شناسی وسیع و مهمی در مورد اکتشاف مواد معدنی مهمی چون سرب، روی (جست)، مس، طلا، باریت، ابرک، سولفور، فسفریت‌ها، سینابر، زغال‌سنگ، آب‌های معدنی، نمک طعام و مواد ساختمانی صورت گرفت. در ۱۹۷۳ ارزیابی جدیدی در مورد معدن بزرگ «آراگونیت» در حاشیهٔ جنوب غربی کشور و معادن مهم باریت در شمال
حاشیهٔ جنوب غربی کشور و معادن مهم باریت در شمال هرات مورد اکتشاف قرار گرفت. در ۱۹۷۴ در منطقه لوگر (جنوب کابل) کمربند مس دار بزرگی (مس عینک) کشف شد. مهم‌ترین مطالعات زمین‌شناسی افغانستان با تهیه نقشه زمین‌شناسی سراسر افغانستان در مقیاس ۵۰۰۰۰۰:۱ و همچنین تهیه نقشه تکتونیکی کشور در دهه ۱۹۷۰ به انجام رسید. از ۱۹۷۶ تا اوایل دههٔ ۸۰ گزارش‌ها و مطالعات قبلی به صورت کتاب‌ها و مقالات متعددی منتشر شده، از جمله «تکتونیک افغانستان» اثر و.ا. سلاوین (۱۹۷۶)، جیولوجی افغانستان اثر ولفارت و ویتکینت (۱۹۸۰) و «جیولوجی و مواد
اثر ولفارت و ویتکینت (۱۹۸۰) و «جیولوجی و مواد معدنی افغانستان» که توسط یک تیم روسی و افغانی به‌دنبال تهیهٔ نقشهٔ سراسری زمین‌شناسی افغانستان تدوین و به زبان روسی و انگلیسی در سال ۱۹۸۰ درمسکو به چاپ رسید. در دههٔ ۸۰ با تشدید جنگ‌ها در افغانستان مطالعات زمین‌شناسی عمده و سراسری متوقف شد ولی کارهای پراکنده و موردی مخصوصاً روی معادن کشف شده و بزرگ نزدیک به مرکز کشور توسط متخصصین روسی دنبال گردید، اما نتایج این مطالعات در دست نیست و احتمالاً در روسیه حفظ شده‌است. در دههٔ ۹۰ کارهای زمین‌شناسی به کلی تعطیل شد و
در دههٔ ۹۰ کارهای زمین‌شناسی به کلی تعطیل شد و سازمان زمین‌شناسی و معدن افغانستان در اثر جنگ آسیب جدی یافت. تنها در ۱۹۹۵ گری باورساکس (جواهرشناس آمریکایی) با همکاری بونیتا چمبرلن کتاب جالب «سنگ‌های قیمتی افغانستان» را منتشر نمودند که در واقع جدیدترین اثر قابل توجه در زمینهٔ زمین‌شناسی و مواد معدنی این کشور می‌باشد. در سال ۲۰۰۲، با آغاز دوران نو در افغانستان دوران مهمی برای مطالعات زمین‌شناسی افغانستان در راه بود، در این اواخر کمپانی ناسا آمریکا با وسایل اشعه لایزر توانستن معادن عمق کوها و زمین افغانستان را
لایزر توانستن معادن عمق کوها و زمین افغانستان را نقشه‌برداری سروی و تثبیت نماید. این سروی و عکاسی به مصارف ۳۰۰ میلیون دالر مؤفقانه به پایان رسید. بسیاری از معلومات باقی‌مانده در مورد این ذخایر یا ساحاتی که کمتر اکتشاف یافته‌اند، توسط کارمندان وزارت معادن در دوران بی‌ثباتی (۱۹۷۹ تا ۲۰۰۱) در محلات دور نگهداری گردیده‌است، که بعد از تأمین امنیت در منطقه توسط نیروهای بین‌المللی در سال ۲۰۰۲، دوباره برگردانده شد. پس از آن، تجدید فعالیت‌ها در مورد شناسایی و بهره‌برداری از منابع معدنی افغانستان به صورت جدی آغاز
از منابع معدنی افغانستان به صورت جدی آغاز گردیده و تشخیص شود که امور معدنکاری نقش حیاتی را در ثبات اقتصادی درازمدت افغانستان خواهد داشت. برای انجام این کار پیش‌بینی گردیده، که رشد سریع در بهره‌برداری و استخراج منرال‌ها لازم است و در ضمن دولت افغانستان تشخیص می‌نماید که روش و سیاست ملکیت دولتی (ملی سازی) دوران اتحاد شوروی از لحاظ اقتصادی مؤثر یا پایدار نبود. در نتیجه، دولت افغانستان ساختار وزارت معادن به‌عنوان مالک و تولیدکننده معادن بسوی نقش مناسب تر به عنوان طرح‌کنندهٔ پالیسی و تنظیم‌کننده جهت انکشاف
عنوان طرح‌کنندهٔ پالیسی و تنظیم‌کننده جهت انکشاف سرمایه‌گذاری خصوصی به منظور انکشاف مواد معدنی، تجدید نمود. با در نظر داشت تطبیق این رهنمودهای جدید و اصلاح شده، پیشرفته‌ترین پروژهٔ معدنی از زمان شوری سابق در ساحهٔ معدن مس عینک پس از پیشنهاد داوطلبی در سال ۲۰۰۸ به کمپانی MCC کشور چین به استخراج سپرده شد. معدن: محلی است که منرال‌ها در آن تثبیت گردیده و فعالیت‌های حفرکاری، منرال و سایر فعالیت‌های مرتبط به آن صورت می‌گیرد، ساختمان‌ها، تأسیسات، دستگاه‌ها و تجهیزات که به منظور استخراج، پروسس، آماده‌سازی منرال‌ها
که به منظور استخراج، پروسس، آماده‌سازی منرال‌ها در سطح یا طبقات تحتانی زمین قراردارد. منرال‌ها :مرکباتی است که به‌شکل جامد، مایع ویا گاز به صورت طبیعی در سطح زمین و زیر زمین آبها و یا در ذخایر باقیمانده معدن که در نتیجه عملیه جیولوجیکی تجمع نموده و شامل عناصر و ترکیبات، فلزات و سنگ‌های فلز دارو قیمتی، ریگ، سنگ، جغل، خاک رس و زغال‌سنگ می‌باشد. == [[پرونده:Beryl-130023.jpg|بندانگشتی|چپ|100px|زمرد پنجشیر یکی از محصولات معدنی افغانستان است. سنگ‌های قیمتی در افغانستان. سنگ‌های قیمتی را در افغانستان به نام احجار
سنگ‌های قیمتی را در افغانستان به نام احجار کریمه، احجار قیمتی یا منرال‌های قیمتی می‌گویند. استخراج این سنگ‌ها از چند هزار سال پیش تا به امروز توسط اهالی محل صورت می‌گیرد. منرال‌های بارزش معمولاً در قسمت شرقی و شمال شرقی افغانستان زیاده متبلور شده‌اند. این منرال‌ها زیاده در ولایت‌های [[ولایت پنجشیر|پنجشیر]]، [[ولایت بدخشان|بدخشان]]، [[نورستان]] و قسمت‌های [[هندوکش]] مرکزی وجود دارد. منرال‌های و سنگ‌های رسوبی باارزش افغانستان عبارتند از [[فلوریت]]، گانزیت، سپایر، [[یاقوت]] سرخ و کبود، [[لعل]] بدخشان، گارنیت،
[[یاقوت]] سرخ و کبود، [[لعل]] بدخشان، گارنیت، امارالت، اکومارین، زمرد بیروچ و انواع [[کرندوم|کورندم]] می‌باشد. منرال‌های و سنگ‌های نیمه‌قیمتی عبارتند از [[لاجورد]] توپاز تورمالین و [[کوارتز]] می‌باشد. چهار معدن مهم این کشور یعنی معادن پنجشیر، یاقوت جگدلک، لعل بدخشان و نورستان به‌شکل غیر فنی استخراج شده به بازار [[هندوستان]] و مارکیت [[پاکستان]] به‌فروش می‌رسد. معادن مس در افغانستان. درحدود ۳۰۰ رسوبات مستند مس در افغانستان وجود دارد ولی تا فعلاً در ۱۲ معادن مس تحقیقات صورت گرفته‌است. معادن مس در ولایت‌های
مس تحقیقات صورت گرفته‌است. معادن مس در ولایت‌های [[ولایت لوگر|لوگر]]، [[ولایت هرات|هرات]]، [[ولایت فراه|فراه]]، [[ولایت کاپیسا|کاپیسا]]، [[ولایت قندهار|قندهار]]، [[ولایت زابل|زابل]] و معادن جنوب افغانستان عبارتند از معادن مس عینک جوهر و دربند می‌باشد. تخمیناً افغانستان دارای ۶۸۵۰۰میلون تن مس دارند. معادن مس افغانستان که به مقیاس کوچک و بلند دارای سنگ‌های مس دار می‌باشند قرار ذیل اند: [[پرونده:Seljuq Ewer.jpg|بندانگشتی|چپ|150px|هنر کندن کاری روی مس و طلا یکی از فن مردم افغانستان است]] هکذا در معدن طلا
یکی از فن مردم افغانستان است]] هکذا در معدن طلا زرکشان ولایت غزنی و غیره محل به تناسب کم وجود دارد. معادن آهن در افغانستان. تا فعلاً در ۱۰۰ محل معادن فیرس مشاهده گردیده‌است. ذخایر مجموعی معادن آهن افغانستان بیشتر از بیلون تن می‌باشد. معادن آهن افغانستان به‌طور عموم دارای معیار بلند یعنی۴۷–۶۲٪ می‌باشد که در جمله معادن کم مصرف پر کیفیت و کم‌نظیر شمرده می‌شود. معادن آهن در افغانستان در بدخشان، پنجشیر، غوربند، بامیان، حاجیکگ بهسود لال، سرجنگل، [[یکاولنگ]] و [[غور]] وهم در [[قندهار]]، [[میمنه]]، [[هرات]]،