payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آمده است. دروس متوسطه و عالی را در مدرسه استقلال شهر کابل فرا گرفته است. در دانشگاه کابل از دانشکده حقوق و علوم سیاسی فارغ شده است. در اوایل سال ۱۹۸۰، یک سال بعد از اشغال افغانستان توسط نیروهای شوروی، آقای جواد افغانستان را به مقصد آلمان ترک گفت. برای چند سال را در دانشگاه وستفالی ویلهلم، مونستر به تحصیل پرداخت. پس از شش سال از آلمان به آمریکا نقل مکان کرد و در آنجا از دانشگاه C.W.Post در لانگ آیلند نیویورک درجه کارشناسی ارشد MBA را به دست آورد. آقای جواد بیشتر از یک دهه مقیم شهر سان فرانسیسکو بوده است. او
از یک دهه مقیم شهر سان فرانسیسکو بوده است. او اکنون ساکن واشینگتن دی. سی. است. آقای جواد به زبان‌های فارسی دری، پشتو، فرانسوی، آلمانی و انگلیسی مسلط است. از ایشان نوشته‌های زیادِ در زمینه سیاست، ادبیات، حقوق و تصوف در نشریه‌های مختلف و به زبانهای مختلف در آمریکا، اروپا، پاکستان و ایران به نشر رسانیده است. در کنار فعالیت‌های نوشتاری، ارائه تحلیل‌ها و سخنرانی‌ها در مجامع علمی و سیاسی؛ آقای جواد همچون یک چهره مطرح سیاسی در امور مسایل افغانستان و منطقه در تلویزیون‌ها و رادیوها ظاهر شده است. جوایز و مدارک
تلویزیون‌ها و رادیوها ظاهر شده است. جوایز و مدارک افتخاری. طیب جواد، به خاطر ابتکارها و فعالیت‌هایش بارها مورد ستایش قرار گرفته است. در سال ۲۰۰۳، او به دلیل فعالیت‌هایش در دوره انعقاد قانون اساسی پارلمان افغانستان (لویه جرگه) نشان دولتی افغانستان را دریافت کرد. در سال ۲۰۰۷، دانشگاه آرگوسی در واشینگتن دی. سی. به او دکترای افتخاری «سازماندهی رهبری» تفویذ کرد و نیز در همان سال او نایل به جایزه «شایسته بازسازی یک ملت» از سازمان اجتماعی آموزش مهندسی واشینگتن شد. در سال ۲۰۰۸، جایزه شهروند جهانی را از سازمان
شد. در سال ۲۰۰۸، جایزه شهروند جهانی را از سازمان «ریشه‌های صلح» دریافت کرد.
کولاب پهنهٔ آبی نسبتاً کم‌ژرفا با آب‌شور یا نیمه‌شور است که به‌واسطهٔ حائلی طبیعی، چو دیواره‌ای شنی، یا جزایر سدمانند یا صخره‌های دریایی، از پهنهٔ آبی بزرگ‌تری، چون دریا، جدا افتاده باشد. استخرهای تثبیت معمولاً به دو دستهٔ ساحلی و مرجانی تقسیم می‌شوند. طبقه‌بندی استخرهای تثبیت ساحلی و مصب‌ها گاه با یکدیگر همپوشانی دارد. کولاب را در فارسی تالاب داخلی، خفت‌آب، دریاچهٔ مرجانی، تالاب، ایستاب، مرداب نیز گفته‌اند.
بیمارستان بوستان اهواز یا بیمارستان روانپزشکی بوستان یک بیمارستان اختصاصی روانپزشکی وابسته به بنیاد جانبازان می‌باشد که از سال ۷۱ به عنوان مرکز نگهداری تأسیس شد و جانبازان برگشته از جنگ در این مرکز درمان سرپایی می‌شدند. این بیمارستان به تدریج ساماندهی گرید و از سال ۷۶ نام آن به بیمارستان بوستان تغییر یافت. این بیمارستان دارای ۸۵ تخت بستری و سه بخش اورژانس، حاد و مزمن ، آزمایشگاه طبی ، درمانگاه اعصاب و روان، درمانگاه داخلی و پزشک عمومی می‌باشد.اورژانس این مرکز شبانه روزای به صورت سه سال متوالی به عنوان
مرکز شبانه روزای به صورت سه سال متوالی به عنوان بیمارستان درجه یک ارزشیابی شده‌است.
استخر تثبیت یک استخر مصنوعی یا طبیعی است که برای تصفیه پساب (فاضلاب) به کار می‌رود. با تابیدن نور خورشید بر این استخر و کنش باکتری‌ها و اکسیژن، اکسایش زیستی رخ داده و ماده آلی از بین می‌روند. هزینه‌ها. در انتخاب فرایند تصفیه فاضلاب، علاوه بر جنبه‌های فنی که به هر جایگزین مربوط می‌شود، عوامل مربوط به هزینه این کار نیز نقش بسیار مهمی را به خود اختصاص می‌دهند. این هزینه‌ها را می‌توان به دو بخش بهره‌برداری و نگه‌داری تقسیم نمود. حوضچه‌های تثبیت فاضلاب معمولاً از نظر هزینه‌های ساخت‌وساز جایگزین ارزانی محسوب
از نظر هزینه‌های ساخت‌وساز جایگزین ارزانی محسوب می‌شوند. با این‌حال این موضوع به هزینه‌های نهایی استخرها، وجود حوضچه‌ها، توپوگرافی، شرایط خاک، سطح آب زیرزمینی و هزینه زمین بستگی دارد.
آلیک () (به معنیِ «موج») روزنامه‌ای سیاسی، اجتماعی، ادبی و هنری ارمنی زبان چاپ تهران، دومین روزنامه قدیمی ایران پس از اطلاعات و تنها روزنامه ارمنی زبان ایران است که در سال ۱۳۱۰ در تهران تأسیس شده‌است. ابتدای تأسیس به صورت هفته‌نامه و ماهنامه انتشار می‌یافت که از سال ۱۳۴۱ به‌طور منظم به صورت روزنامه تاکنون منتشر شده‌است. از آنجا که "آلیک" یگانه روزنامه ارمنی زبان در ایران است، بنیادی اساسی و نقش‌آفرین در جامعه ارمنیان ایران است. این روزنامه سال ۱۳۹۵ هشتاد و پنجمین سال انتشار خود را جشن گرفت. از اواخر تابستان
سال انتشار خود را جشن گرفت. از اواخر تابستان سال ۱۳۹۰ شمسی ۲۰۱۱ میلادی، چاپ ستون مقالات فارسی با محتوای سیاسی-اجتماعی یک الی دو بار در هفته آغاز شد. اولین سرمقاله روزنامه آلیک. «آلیک» با درک عمیق وظیفه و تعهد سنگینی که تقبل کرده قدم در جایگاه نشر افکار می‌گذارد، گر چه پیمودن این راه در حد غیرممکن دشوار باشد». «... آگاهیم که نزد ما پیشانی هیچ روزنامه‌نگار متعهدی در قبال مسائل اجتماعی باحلقهٔ برگ زیتون مزین نشده‌است. با وجود این همچنان اعتقادی اساسی به این امر داریم که «آلیک» در شرایط دشوار کنونی ملزم است تا
داریم که «آلیک» در شرایط دشوار کنونی ملزم است تا در حد توان خود در راه ارتقای سطح فرهنگی ارمنیان ایرانی مفید واقع شود. هرگونه تلاش برای همیاری در راه مهم و پرشکوه اعتلای ایران و تشویق ملت ارمن برای مشارکت در این هدف مهم به موازات بهبود و ارتقای سطح فرهنگ آنان در صدر مجموعه اهداف «آلیک» جای دارد». «... شرق در بحبوحه زایشی عظیم قرار دارد. شرق زمان پر شکوه بیداری خود را می‌گذراند تا از قرون سکون و سکوت به در آید و پیام خود را به گوش دنیای متمدن برساند. مشرق زمین امروز حقیقتاً با شور و حرارتی در خور حیاتی نو
امروز حقیقتاً با شور و حرارتی در خور حیاتی نو پیام سترگ و نجات بخش خود را ابراز خواهد داشت و نور حیات بخش آن به غرب خسته، منحط و فرتوت خواهد تابید تا شکوه دیرین مشرق زمین بار دیگر متجلی شود. اعتقاد راسخ داریم که نقش شکوهمند پاسداران پیشتاز این نهضت فرخنده پیشاپیش به نام اقوام پارسی و ارمن رقم خواهد خورد. («آلیک»، س اول، ش ۱، ص ۱، ۱ فروردین ۱۳۱۰ ش. /۲۲ مارس ۱۹۳۱ م). صفحه درباره ما روزنامه آلیک تاریخ نشریات ارمنی‌زبان. از اواخر قرن نوزدهم میلادی نیاز به وجود نشریات ارمنی زبان در جامعه کم جمعیت ارمنیان آن روز
ارمنی زبان در جامعه کم جمعیت ارمنیان آن روز تهران احساس می‌شد. بر این اساس، نخستین نشریه ارمنی زبان چاپ ایران، یعنی هفته‌نامه "شاویق" (معنی کوره راه)، به مدت سه سال از ۱۸۹۴–۱۸۹۷ میلادی / ۱۲۷۳–۱۲۷۶ش، در تهران به چاپ رسید. ناشر و صاحب امتیاز این هفته‌نامه در دوره اول "آندریاس بیگ نظریان" بود و سردبیری آن را نیز در دوره اول هوهانس خان ماسحیان و سپس "ورتانِس پاپازیان"، بر عهده داشتند. دومین نشریه ارمنی زبان ایران، هفته‌نامه "آستق آرِوِلیان" (به معنی ستارهٔ شرقی)، از ۱۸۹۶م در تهران شروع به کار کرد و ۲۶ شماره از
از ۱۸۹۶م در تهران شروع به کار کرد و ۲۶ شماره از آن به چاپ رسید. مؤسس، صاحب امتیاز و سردبیر اسمی این هفته‌نامه "مارکار مارکاریان" بود اما در اصل سردبیری آن را "سقراط خان گلوفیان" برعهده داشت. زیاده روی این دو هفته‌نامه در طرح مسائل و مشکلات درونی جامعه ارمنیان تهران زمینه ایجاد تنش و برخوردهای مداوم بین آن‌ها را فراهم ساخت و مشکلات مالی چاپ و نشر نیز مزید بر علت و سرانجام منجر به تعطیلی تقریباً هم‌زمان هر دو نشریه شد. پس از تعطیلی هفته‌نامه‌های "شاویق" و "آستق آرِوِلیان" وقفه‌ای حدوداً پانزده ساله در انتشار
آرِوِلیان" وقفه‌ای حدوداً پانزده ساله در انتشار مطبوعات ارمنی زبان تهران پیش آمد. از ۱۹۱۲ میلادی بار دیگر چاپ نشریات ارمنی زبان در تهران شروع شد که به ترتیب سال انتشار عبارت اند از: این نشریه با وجود اینکه مانند "آرشالویس" و "آراوود" ارگان حزبی بود اما رویه‌ای بیطرف را دنبال می‌کرد و بنا به توصیه و پیشنهاد ایشخان هووسپ آرغوتیان، سفیر کبیر وقت جمهوری ارمنستان در تهران، پس از تعطیلی "آراوود" و "هوریزون"، که رویه‌ای خصمانه نسبت به هم در پیش گرفته بودند، به چاپ رسید. "نور گیانک" به صورت شرکت سهامی تأسیس شد با
رسید. "نور گیانک" به صورت شرکت سهامی تأسیس شد با وجود این به علت ضعف اقتصادی در ۱۹۲۷ میلادی از انتشار بازایستاد. طی سال‌های ۱۹۲۷–۱۹۳۱ میلادی نشریه‌ای به زبان ارمنی در تهران منتشر نشد در ۱۹۳۱ میلادی/۱۳۱۰ش هفته‌نامه آلیک آغاز به کار کرد. تأسیس هفته‌نامه آلیک. "روبِن دِر-میناسیان" (ملقب به روبن پاشا)، از چهره‌های فعال سیاسی ـ اجتماعی ارمنی، که به‌طور موقت به ایران آمده بود و در تهران به سر می‌برد، روشنفکران ارمنی تهران را تشویق به چاپ نشریه‌ای کرد که زندگی جامعه ارمنیان ایرانی را منعکس سازد تا از این طریق
جامعه ارمنیان ایرانی را منعکس سازد تا از این طریق جوامع ارمنی دیگر کشورها دربارهٔ آنان اطلاع حاصل کنند. "آرسِن میکائیلیان"، که از معتمدان جامعه ارمنیان تهران بود و در نهادهای دولتی نیز اعتباری در خور داشت، پیگیر موضوع چاپ نشریه شد. به موازات پیگیری‌های او دوستان همفکرش نیز، در طی هجده ماه، امکانات و زمینه اولیهٔ شروع کار را فراهم کردند. در مرحله اول امتیاز مه "نورگیانک"، که انتشار آن در ۱۹۲۷ میلادی / ۱۳۰۶ش متوقف شده بود، به نام وارطان هُوانسیان، که قبلاً نیز دومین صاحب امتیاز نورگیانک بود، برای نشریه آلیک،
دومین صاحب امتیاز نورگیانک بود، برای نشریه آلیک، تجدید اعتبار شد. امتیاز مستقل به نام روزنامه آلیک طی سال‌های بعد صادر شد. بدین ترتیب، هفته‌نامه آلیک در ۱۹۳۱ میلادی /۱۳۱۰ ش، با حداقل امکانات و بودجه‌ای بالغ بر ۱۶۰۰ تومان تأسیس شد. شناسنامه هفته‌نامه آلیک. آلیک از ۲۲ مارس ۱۹۳۱م ـ ۳ دسامبر ۱۹۳۴ به صورت هفتگی به چاپ می‌رسید. نخستین سردبیر آن هوُسِپ تادئوسیان بود که حدود پنج سال (۱۹۳۱–۱۹۳۵ میلادی) در این سمت باقی ماند. در مدت سردبیری وی چاپ نشریه از حالت هفتگی به صورت یک روز در میان درآمد. نخستین صاحب امتیاز
به صورت یک روز در میان درآمد. نخستین صاحب امتیاز آلیک، وارطان هُوانسیان، حدود بیست سال از ۲۲ مارس ۱۹۳۱–۱۰ ژوئیهٔ ۱۹۵۱ عهده‌دار این مسئولیت بود. از ۱۹۳۱–۱۹۳۴ میلادی آلیک هر هفته در چهار صفحه به چاپ می‌رسید که در این مقطع مجموعاً ۱۷۵ شماره از آن منتشر شد. حق اشتراک ماهیانه در شروع کار سه قران، برای خارج از کشور پنج فرانک و قیمت تک فروشی آن یک قران بود. در پایان سال اول انتشار، یعنی از ۲۲ مارس ۱۹۳۲، مسئولیت چاپ و انتشار نشریه به یکی از مسئولان آلیک به نام "استپان خانبابیان" محول شد. چاپ یک روز در میان آلیک
خانبابیان" محول شد. چاپ یک روز در میان آلیک (۱۷ ژانویهٔ ۱۹۳۵ – ۳۱ دسامبر ۱۹۴۰). از ۱۷ژانویهٔ ۱۹۳۵ (اواخر ۱۳۱۴ش)، آلیک حدود شش سال به صورت یک روز در میان و با عنوان نشریه یک روز در میان ملی، اجتماعی، سیاسی و ادبی آلیک، در ۸۷۵ شماره چهار صفحه‌ای، منتشر شد. در این دوره نشریه صبح روزهای یکشنبه، سه شنبه و پنجشنبه به چاپ می‌رسید و شنبه‌ها تعطیل بود. این تغییر در دورهٔ آخر سردبیری هوُسِپ تادئوسیان صورت گرفت. وی فعالیت خود را تا ۲۶ آوریل ۱۹۳۶ ادامه داد و در طی این مدت ۳۴۹ شماره از نشریه را تهیه و تنظیم کرد. یرواند
۳۴۹ شماره از نشریه را تهیه و تنظیم کرد. یرواند هایراپتیان، که فارغ‌التحصیل رشتهٔ حقوق از چکسلواکی بود، عهده‌دار سمت سردبیری شد و حدود یک سال و نیم در این سمت باقی ماند. (۲۸ آوریل ۱۹۳۶) از ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۷م تا آخرین روزهای اوت ۱۹۴۱ (احتمالاً تا ۲۸ اوت)، مقارن ورود نیروهای متفقین به خاک ایران، اداره نشریه را آندره دِر-اوهانیان (آ. آموریان)، سومین سردبیر آلیک، به عهده گرفت. در دوران سردبیری وی آلیک به صورت نشریه مسلسل هر روز منتشر می‌شد. روزنامهٔ صبح آلیک (۳ ژانویهٔ۱۹۴۱–۱سپتامبر۱۹۶۰). از جمعه، ۳ ژانویهٔ ۱۹۴۱
از جمعه، ۳ ژانویهٔ ۱۹۴۱ آلیک تبدیل به روزنامه صبح شد و با این منوال تا پایان اوت ۱۹۶۰م به صورت روزنامه‌ای چهار صفحه‌ای انتشار یافت (حدود ۵۶۵۰ شماره، از شمارهٔ ۱۰۵۱–۶۷۰۰). در آن سال‌ها کلیه روزنامه‌های کشور بدون تعطیلی و در تمام روزهای هفته چاپ می‌شدند؛ بنابراین، نخستین شمارهٔ روزنامه آلیک در روز جمعه منتشر شد. با وجود این همچنان در روزهای شنبه روزنامه به چاپ نمی‌رسید. از سپتامبر ۱۹۴۱ مسئولیت هیئت تحریریهٔ روزنامه در مدتی محدود بر عهده "مانوئل ماروتیان" گذارده شد. وی، که در اصل بازیگری هنرمند و کارگردان
شد. وی، که در اصل بازیگری هنرمند و کارگردان باسابقهٔ تئاتر بود. در نیمهٔ اول ۱۹۴۲م، "هوُسِپ هُوانسیان" (ه. اِلمار)، روزنامه‌نگار مجرب و باسابقه، مسئولیت سردبیری روزنامه را تقبل کرد و به منزلهٔ پنجمین سردبیر آلیک مسئولیت سنگین ادارهٔ روزنامه را در سال‌های جنگ جهانی دوم و پس از آن، که آکنده از کشمکش‌های اجتماعی، سیاسی و بازتاب‌های درون اقلیتی آن بود، تا ۱۹۴۸ میلادی به دوش کشید. در دورهٔ اول سردبیری هوُسِپ هُوانسیان دو تن از مترجمان جوان، "آرسِن مامیان" و "زاون قازاریان"، که با روزنامه همکاری می‌کردند. در این
قازاریان"، که با روزنامه همکاری می‌کردند. در این دوره همچنین "اونیک ساهاکیان" و "آلبرت برناردی"، که در آن سال‌ها دانشجوی رشتهٔ حقوق دانشگاه تهران بودند و نیز نویسنده تازه‌کار به نام "هاکوپ کاراپتیان"، که تازه از تبریز به تهران آمده بود، همکاری را با روزنامه شروع کردند. «در پی اغتشاشات حاکم بر کشور در جنگ جهانی دوم، تهران در آذر ۱۳۲۱ (۸ دسامبر ۱۹۴۲) در آستانه جنگ شهری قرار گرفت و در نتیجه قوام السلطنه، چاپ کلیهٔ جراید کشور را موقتاً ممنوع کرد و تنها به خبرنامه رسمی دولتی اجازهٔ انتشار داد. این وضعیت تا
رسمی دولتی اجازهٔ انتشار داد. این وضعیت تا پایان تهیه و تصویب قانون جدید مطبوعات از سوی مجلس به طول انجامید. انتشار آلیک نیز به پیروی از این اوضاع متوقف و بار دیگر از ۵ مارس ۱۹۴۳ (نیمهٔ اسفند ۱۳۲۲) از سر گرفته شد». "هووانِس شاهیجانیان"، او تکنسین امور چاپ و سرپرست حروفچین‌های چاپخانه مدرن بود. از اواخر ۱۹۴۷ میلادی "لوون کلانتریان" به مدیریت انتشار روزنامه گمارده و با موافقت مدیریت روزنامه سفارش خرید محموله جدیدی از حروف چاپی به زبان ارمنی داده شد. از اول ۱۹۴۸ میلادی آلیک در چاپخانهٔ فرانسوا ملک کرم، واقع
میلادی آلیک در چاپخانهٔ فرانسوا ملک کرم، واقع در کوچهٔ گوهرشاد خیابان نادری (خیابان جمهوری، روبه روی هتل نادری) و با استفاده از بخش حروفچینی شخصی روزنامه به چاپ رسید. از تاریخ ۹ مه ۱۹۵۰ آلیک صاحب ماشین چاپ شخصی و دیگر ملزومات چاپی شد. در بیست و پنجمین سال تأسیس آلیک، یعنی در ۱۹۵۶ میلادی، با خرید ساختمان استیجاری محل استقرار روزنامه، سرانجام آلیک صاحب ساختمانی تحت مالکیت خود شامل بخش‌های هیئت تحریریه، حسابداری، انتشارات، کتابخانه، چاپخانه، انبار و تالار اجتماعات شد. سردبیر و صاحب امتیاز روزنامه آلیک. (دورهٔ
شد. سردبیر و صاحب امتیاز روزنامه آلیک. (دورهٔ سردبیری وی به مدت شش سال از ۱۹۴۹–۱۹۵۵ میلادی ادامه یافت). "آرمن داویدیان"، که در رشتهٔ ادبیات، دستور زبان و نگارش زبان ارمنی تجربهٔ خوبی داشت، در ۱۹۷۶ میلادی به جمع مجلهٔ دو هفتگی آلیک جوانان و دو سال بعد، در ۱۹۷۸ میلادی، به هیئت تحریریهٔ روزنامهٔ آلیک پیوست. از اواخر ۱۹۸۵ "واروش آوانسیان" مدیریت امور چاپ و نشر روزنامهٔ آلیک را بر عهده گرفت. زیر مجموعه‌های آلیک. از اول سپتامبر ۱۹۶۰ (اواسط شهریور ۱۳۳۹) زمان انتشار روزنامه از صبح به عصر تغییر یافت و هفته‌ای شش
روزنامه از صبح به عصر تغییر یافت و هفته‌ای شش شماره از آن به استثنای روزهای تعطیل و جمعه‌ها به سردبیری باغدیک میناسیانس منتشر شد. ماهنامهٔ آلیک از ۱۹۶۱ میلادی در ۳۶ شمارهٔ پیاپی انتشار یافت. این ماهنامه شامل بخش‌های ادبی، جامعه‌شناسی، تفسیر ماهانهٔ سیاسی، هنری، علمی و فکاهی بود. سردبیر این ماهنامه نورایر پاهلاوونی و اعضای هیئت تحریریه عبارت بودند از: ساموئل ساروخانیان، هرایر خالاتیان، هارپیک تمرزیان و خاژاک دِر-گریگوریان، که از سال دوم انتشار ماهنامه به جمع هیئت تحریریه پیوست. با تجهیز چاپخانه به ماشین چاپ
هیئت تحریریه پیوست. با تجهیز چاپخانه به ماشین چاپ خودکار پرشتاب از شنبه ۳۰ اکتبر ۱۹۶۵ روزنامه در هشت صفحه، با قطعی کوچکتر از گذشته و با عنوان دو رنگ به چاپ رسید. شمارهٔ نخست مجلهٔ دو هفتگی آلیک جوانان در ۲۶ نوامبر ۱۹۶۹، در روز جشن سالیانه روز نوجوانان، که از چند سال پیش هر ساله از سوی روزنامه برگزار می‌شد، انتشار یافت و در اختیار حاضران قرار گرفت. سردبیر آن "ژیرایر غریبیان" بود. این نشریه تا پایان ۱۹۷۸ میلادی، مصادف با اعتصاب ۶۲ روزهٔ مطبوعات ایران، منتشر شد. ژیرایر غریبیان از ۱۹۶۹م ـ ۱۹۷۵م سردبیری نشریه
شد. ژیرایر غریبیان از ۱۹۶۹م ـ ۱۹۷۵م سردبیری نشریه را بر عهده داشت. ژرژ ماردیروسیان، آموزگار با سابقهٔ مدارس و دستیار کارگردان، مصحح مجله بود. او در سالهای بعد به هیئت تحریریهٔ روزنامه پیوست. پس از ۱۹۷۵ میلادی، سرپرستی آلیک جوانان را نخست "سایات بابومیان" و سپس "میشا هایراپتیان" بر عهده گرفتند. از مارس ۲۰۱۰ میلادی (اسفند ۱۳۸۸) انتشار آلیک جوانان از سر گرفته شد. این نشریه که طی ۱۹۶۹–۱۹۷۸م (۱۳۴۸–۱۳۵۷ش) به صورت دو هفتگی منتشر می‌شد، این بار به صورت ماهنامه و در قطعی جدید و کوچک، با رعایت مسائل مورد توجه
و در قطعی جدید و کوچک، با رعایت مسائل مورد توجه نوجوانان و جوانان امروزی و با همکاری کادر تحریریه جداگانه‌ای شروع به کار کرد. هُوهانس دِر-پطروسیان (۱۹۱۲–۲۰۰۷ میلادی)، معلم پرسابقه و قدیمی مدارس، از ۱۹۶۰ میلادی با امکانات شخصی خود، مبادرت به چاپ و انتشار تقویم دیواری گانتق کرد که مانند دیگر تقویم‌های دیواری ارمنی زبان چاپ ایران جنبه سالنامه نیز داشت. دِر-پطروسیان این تقویم را ۳۷ سال متوالی منتشر ساخت و در ۱۹۹۷ میلادی امتیاز انتشار آن را داوطلبانه به روزنامه و مؤسسهٔ انتشاراتی آلیک واگذار کرد. از اواخر
و مؤسسهٔ انتشاراتی آلیک واگذار کرد. از اواخر تابستان ۲۰۱۱ میلادی (۱۳۹۰ش) چاپ ستون مقالات فارسی به صورت هفتگی در روزنامه شروع شد. ساختمان جدید آلیک. طی ۱۹۶۶–۱۹۶۷ میلادی عملیات اولیهٔ ساخت بنای جدید روزنامه، که از سال‌ها قبل برنامه‌ریزی شده بود، آغاز شد. این ساختمان مدرن، که مجهز به کلیه تأسیسات و امکانات رفاهی بود، در مجاورت چاپخانه و هیئت تحریریه، در دو طبقه و یک طبقه نیمه همکف بنا شد و با ساخت آن هیئت تحریریه، انتشارات، حسابداری، دفاتر، کتابخانه، تالار اجتماعات و چاپخانه به محل ساختمان جدید انتقال یافت.
و چاپخانه به محل ساختمان جدید انتقال یافت. نقشهٔ ساختمان کار رستم وسکانیان، بود و مهندسی سازهٔ آن به دست مهندس "آندرانیک آندریاسیان" و تحت نظارت مهندس "نشان پیرومیان" صورت گرفت. تأسیسات تهویه و گرمایش مرکزی نیز به دست مهندس "خاچاتوریان" طراحی شد. ساختمان نو بنیاد مؤسسه آلیک در ۲۲ ژوئیهٔ ۱۹۹۷/۳۱ تیر ۱۳۷۶ طی تشریفاتی خاص به دست عالیجناب آرام اول، رهبر مذهبی ارمنیان حوزهٔ دینی سیلیسیه، افتتاح شد. از ۳۱ اکتبر همان سال کادر هیئت تحریریه، حروفچینی کامپیوتری و صفحه بندی به ساختمان جدید منتقل شدند ولی بخشهای
و صفحه بندی به ساختمان جدید منتقل شدند ولی بخشهای اداری، حسابداری و چاپخانه به‌طور موقت در ساختمان پیشین، واقع در خیابان جمهوری، باقی ماندند. طراحی ساختمان به دست مهندسان معمار، "آلبرت عجمیان" و "کاجونی گراسکیان"، صورت گرفت و محاسبات فنی آن را مهندس "موُسِس عابدیان" عهده‌دار بود. عملیات اجرایی و نظارتی ساختمان را نیز "باگو ساهاکیان" بر عهده داشته‌است. در ۲۹ اکتبر ۲۰۰۱ (۱۳۸۰ش) جشن هفتادمین سال تأسیس روزنامه در باشگاه ارامنهٔ تهران برگزار شد. جوایز و افتخارات. در ۱۵ اکتبر، روزنامه آلیک در زمرهٔ موفقترین
سلیساو شهری در ایالت اکلاهما کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۸٬۸۸۰ نفر بوده‌است. داستان کتاب مشهور خوشه‌های خشم اثر جان استاین‌بک از این شهر شروع می شود .
اسپارکس شهری در ایالت اکلاهما کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱۶۹ نفر بوده است.
پول بی‌پشتوانه، پول حکمی، پول دستوری یا پول اعتباری پول فیات، پولی است که ارزشش ذاتی نبوده و تنها ناشی از دستور دولتی یا قانون باشد. نام آن از واژه لاتین فیات به معنی بگذارید انجام شود گرفته شده‌است. این نوع پول با پول کالایی متفاوت است که در آن یک کالا (معمولاً فلزات گرانبها نظیر طلا و نقره) به عنوان پول مورد استفاده قرار می‌گیرد. اولین استفاده از چنین نوع پول در چین در سال ۱۰۰۰ میلادی بوده‌است و از آن زمان به‌طور متناوب در بعضی نقاط دنیا مورد استفاده قرار گرفته‌است. مهم‌ترین خطر این نوع پول، تورم
قرار گرفته‌است. مهم‌ترین خطر این نوع پول، تورم سرسام‌آور به دلیل عدم وجود هرگونه محدودیت بر حجم نقدینگی است. در ایالات متحده طبق اصلاحات ریچارد نیکسون به‌نام «شوک نیکسون» در ۱۹۷۱ بر نمایندگی پولی مستقیم دلار آمریکا به طلا پایان داد. از آن زمان تا به حال همهٔ پول‌های مورد استفاده در سراسر دنیا از جمله دلار آمریکا، پوند انگلستان، یورو و ریال ایران پول بی‌پشتوانه‌اند. تعریف. پول بی‌پشتوانه پولی است که: این پول در تضاد با پول کالایی است که در آن سکه طلا و نقره یا پولی که دارای ارزش مشخصی نسبت به طلا و نقره
یا پولی که دارای ارزش مشخصی نسبت به طلا و نقره باشد مورد استفاده قرار می‌گیرد. مقدار ارزش ضرب شده بر روی پول بی‌پشتوانه به صورت سکه بسیار بیشتر از ارزش فلز آن بوده و این ارزش بالا به دلیل دستور حکومت است. تاریخچه. چین. اولین استفاده از پول بی‌پشتوانه در قرن ۱۱ در چین بوده‌است. استفاده از آن در سلسله‌های مینگ و یوان رایج بود. سلسله سونگ در چین اولین سلسله‌ای بود که از پول کاغذی استفاده نمود؛ ولیکن این پول کاغذی دارای ارزش ثابتی نسبت به طلا و نقره بود با اینکه در عمل هیچگاه اجازه تبدیل به طلا و نقره داده
در عمل هیچگاه اجازه تبدیل به طلا و نقره داده نمی‌شد. با افزایش چاپ این نوع پول توسط حکومت تورم ایجاد شد. حکومت تلاش زیادی برای کاهش تورم انجام داد ولی این تلاش‌ها موفقیت‌آمیز نبود. سلسله یوان اولین سلسله‌ای بود که تنها از پول کاغذی استفاده نمود. گوبلای خان مؤسس این سلسله از پولی به نام چائو استفاده نمود. اروپا. در قرن ۱۱ میلادی هنری اول پادشاه انگلستان به دلیل کمبود طلا مجبور شد از چوب به عنوان پول استفاده کند. در زمان حمله اسپانیا به گرانادا در سال ۱۴۹۲ نیز از نوعی پول کاغذی استفاده شد. فرانسه نو یا
نیز از نوعی پول کاغذی استفاده شد. فرانسه نو یا کانادا. در قرن ۱۷ میلادی در فرانسه نو که اکنون قسمتی از کانادا است از پوست خز به عنوان پول استفاده می‌شد. در این زمان سکه‌های فرانسه نیز به عنوان پول استفاده می‌گردید. با گسترش کلونی کمبود پول ایجاد شد. در این زمان فرماندار فرانسه نو از کارت‌های کاغذی سربازان به عنوان پول استفاده نمود. او دستور داد که تمامی کارت‌های بازی جمع شده و از اعداد آن‌ها برای پول استفاده شود. در سال ۱۷۵۷ دولت کانادا تمامی پرداخت‌ها به طلا را لغو کرد و تنها از پول کاغذی استفاده نمود.
طلا را لغو کرد و تنها از پول کاغذی استفاده نمود. مردم به دلیل راحتی استفاده از پول کاغذی تمامی طلا و نقره خود را با پول کاغذی تعویض نمودند؛ ولیکن به دلیل هزینه بالای جنگ با انگلستان تورم بسیار شدیدی در فرانسه نو ایجاد شد و پول کاغذی بی‌ارزش گردید. در این زمان طلا و نقره مجدداً به عنوان پول استفاده شد. بر اساس قرارداد پاریس در سال ۱۷۶۳ دولت فرانسه قول داد این پول‌های کاغذی را با طلا معاوضه کند ولیکن دولت فرانسه ورشکسته بود و این کاغذها در سال ۱۷۷۱ بی‌ارزش گردید. قرن بیستم. بعد از جنگ جهانی اول تمامی
گردید. قرن بیستم. بعد از جنگ جهانی اول تمامی دولت‌های دنیا تلاش کردند از پول کاغذی استفاده کنند که قابل تبدیل به طلا و نقره در هر زمان باشد؛ ولیکن به دلیل هزینه جنگ و بازسازی بعضی از این دولت‌ها نظیر جمهوری وایمار در آلمان به تورم بحرانی دچار شدند و به چاپ بی‌رویه پول کاغذی پرداختند. از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۷۱ قرارداد برتون وودز ارزش پول آمریکا را به صورت هر اونس طلا معادل ۳۵ دلار ثابت کرد، و دلار را به یک پول نماینده تبدیل کرد. تمامی پول‌های کاغذی دیگر دارای ارزش ثابت نسبت به دلار بودند و دلار تنها پول نماینده
ثابت نسبت به دلار بودند و دلار تنها پول نماینده (با ارزش ثابت نسبت به طلا) بود. دولت آمریکا قول داد که در صورت درخواست هر کشوری به آن به اندازه پول مورد نیاز طلا پرداخت کند. ولیکن شوک نیکسون در سال ۱۹۷۱ قرارداد برتون وودز را یکطرفه لغو کرد. از این زمان پول آمریکا و سایر پول‌ها دارای ارزش ثابتی نسبت به هیچ کالایی نیستند و تمامی دنیا از پول بی‌پشتوانه استفاده می‌کند. تولید و نظارت پول. خطر بزرگ در استفاده از پول بی‌پشتوانه تورم بحرانی و افزایش بیش از حد نقدینگی به دلیل نامحدود بودن آن است. معمولاً تمامی
به دلیل نامحدود بودن آن است. معمولاً تمامی کشورها از ارگانی به نام بانک مرکزی برای کنترل تولید پول استفاده می‌نمایند. در زمان امروزی پول کاغذی و سکه‌ها تنها درصد بسیار کمی از حجم نقدینگی را تشکیل می‌دهند و بیشتر نقدینگی تنها به صورت پس‌انداز در بانک‌ها موجود است. تورم. تاریخ پول بی‌پشتوانه با تورم عجین بوده‌است. از قرن ۱۸ و افزایش استفاده از پول بی‌پشتوانه تورم بحرانی در بسیاری کشورها اتفاق افتاده‌است. بهترین نمونه از این نوع تورم، تورم بحرانی در جمهوری وایمار آلمان است که منجر به قدرت گرفتن حزب نازی و جنگ
آلمان است که منجر به قدرت گرفتن حزب نازی و جنگ جهانی دوم گردید. امروزه بیشتر اقتصاددانان موافق وجود تورم ثابتی هستند. زیرا در سیستم فعلی تورم مثبت یا منفی باعث بحران اقتصادی می‌گردد. افزایش نقدینگی همیشه باعث افزایش قیمت‌ها نمی‌شود و گاهی ممکن است تنها از کاهش قیمت‌ها جلوگیری کند. بعضی اقتصاددانان معتقدند که افزایش نقدینگی به صورت دائم ممکن است عوارض خطرناکی در صورت قطع آن داشته باشد. معمولاً بانک‌های مرکزی با کنترل نرخ بهره و تعیین نرخ ذخیره برای بانکها حجم نقدینگی را کنترل می‌کنند. از بین رفتن ارزش. به
نقدینگی را کنترل می‌کنند. از بین رفتن ارزش. به دلیل اینکه ارزش پول بی‌پشتوانه تنها وابسته به حکومت تولیدکننده آن است در صورت از بین رفتن آن حکومت این نوع پول بی‌ارزش می‌گردد. به‌طور مثال پول کشور عراق بعد از حمله آمریکا سقوط ارزش بسیار شدیدی را تجربه کرد.
پوداب ، تالاب سرشار از پوده‌ای (توربی) را می‌گویند که حاصل زهکشی خاک‌های معدنی مجاور است و پوشش گیاهی درختی و درختچه‌ای و علفی دارد. به آن لَشاب هم گفته‌اند. پوده‌ها مواد گیاهی قهوه‌ای و سیاه‌رنگی هستند که زیر خاک‌های مربوط انباشته شده‌اند. پوداب یکی از چهار گونهٔ اصلی تالاب wetland و یکی از دو گونهٔ لوش mire است (گونهٔ دیگر، خلاش bog است. پوداب‌ها معمولاً از آب‌های سطحی غنی از مواد معدنی یا آب‌های زیرزمینی تغذیه می‌شوند. لشاب‌ها از روی وضعیت شیمیایی آب‌شان، که می‌تواند پی‌اچ خنثی یا الکلاین باشد، دسته‌بندی
که می‌تواند پی‌اچ خنثی یا الکلاین باشد، دسته‌بندی می‌شوند. این نوع پوداب مواد معدنی محلول نسبتاً زیاد ولی غیرمغذی دارد. آنها اغلب پوشش علف و جگن دارند و معمولاً باتلاق‌های قهوه‌ای رنگ دارند که دارای اسکورپیدیوم یا درپانوکلادوس می‌باشد. گیاهان گوناگون دیگری مانند گیاه گوشتخوار پینگویکولا نیز در پوداب‌ها می‌روید. آنها ممکن است در دریاچه‌ها و رودهای بزرگ، جایی که تغییرات فصلی سطح آب، خاک را با رطوبت بالا و فاقد گیاهان بزرگ‌تر نگه می‌دارند نیز به وجود آیند. گونه‌های گیاهی هر پوداب به نوع آب و غلظت مواد مغذی در
گیاهی هر پوداب به نوع آب و غلظت مواد مغذی در آن بستگی دارد.
تالسا شهری در ایالت اکلاهما کشور ایالات متحده آمریکا است و چهل و ششمین شهر بزرگ آمریکا به‌شمار می‌رود. جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۳۹۱٬۹۰۶ نفر بوده‌است. منابع. Wikipedia contributors, "Tulsa, Oklahoma," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Tulsa,_Oklahoma&amp;oldid=184984787 (accessed January 20, 2008).
توتل شهری در ایالت اکلاهما کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۶٬۰۱۹ نفر بوده است. تاریخچه. توتل که در شرق مسیر چیشولم قرار دارد، به عنوان یک جامعه کشاورزی و دامداری توسعه یافت. این شهر در سال ۱۹۰۱ آبکاری شد و زمین از خانواده کولبر زمین چیکاساو خریداری شد. نام این شهر برگرفته از مزرعه‌دار محلی جیمز اچ. تاتل است که ازدواج کرده و پدر فروشنده خودرو و سیاستمدار هلمز تاتل است. در زمان تأسیس، تاتل در شهرستان پیکنز، کشور چیکاساو قرار داشت. حق تقدم راه‌آهن سنت لوئیس و سانفرانسیسکو
داشت. حق تقدم راه‌آهن سنت لوئیس و سانفرانسیسکو از بخش قبیله ای فرانسیس شروک، یک چوکتاو، بدست آمد. Schrock Park به افتخار او نامگذاری شده است. اداره پست تاتل در سال ۱۹۰۲ تأسیس شد و شهر در سال ۱۹۰۶ تأسیس شد.
وایتسبورو شهری در ایالت اکلاهما کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۵۰ نفر بوده است.