payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در گلبول‌های سفید خون یا تست تورنیکه مثبت. در مناطقی که دنگی شایع است هر گونه نشانه هشدار دهنده مانند تب نشان می‌دهد فرد مبتلا به دنگی است. معمولاً نشانه‌های هشدار دهنده پیش از شدت گرفتن دنگی نمایان می‌شوند. هنگامی که امکان انجام تست آزمایشگاهی وجود ندارد، تست تورنیکه مورد استفاده قرار می‌گیرد. برای انجام این تست، پزشک بازوبند فشار خون را برای ۵ دقیقه به دست بیمار می‌بندد. سپس هر گونه دانه قرمز نمایان شده بر روی پوست را می‌شمارد. هر چه تعداد این دانه‌های قرمز بیشتر باشد، احتمال ابتلا به بیماری دنگی برای آن
بیشتر باشد، احتمال ابتلا به بیماری دنگی برای آن فرد بیشتر است. تشخیص تب دنگی از تب چیکونگونیا کار مشکلی است. تب چیکونگونیا نشانه‌هایی شبیه به دنگی داشته و در همان مناطق جغرافیایی مشاهده می‌شود که تب دنگی در آن‌ها شایع است. دنگی نیز ممکن است نشانه‌هایی مشابه بیماری‌های دیگر همچون مالاریا، لپتوسپیروز، تب حصبه و بیماری مننگوکوکی را داشته باشد. معمولاً پیش از این که پزشک متخصص شخص را برای بیماری دنگی مورد معاینه قرار دهد، از عدم ابتلای فرد به این بیماری‌ها اطمینان حاصل می‌کند. هنگام ابتلای فرد به دنگی، اولین
حاصل می‌کند. هنگام ابتلای فرد به دنگی، اولین تغییری که در آزمایشگاه مشاهده می‌شود تعداد کاهش یافته گلبول‌های سفید خون است. کاهش در پلاکت‌های خون و اسیدوز متابولیک نیز از نشانه‌های دنگی هستند. اگر شدت ابتلا در فردی بیشتر باشد، تغییرات دیگری نیز در بررسی خون او مشاهده خواهد شد. دنگی حاد باعث خروج مایعات از جریان خون می‌شود. این خروج مایعات باعث تغلیظ خون می‌شود (که در آن پلاسمای خون، به عبارتی قسمت مایع خون کمتر و گلبول‌های قرمز خون بیشتر می‌شوند). همچنین سطح آلبومین خون نیز کاهش می‌یابد. برخی اوقات دنگی حاد
آلبومین خون نیز کاهش می‌یابد. برخی اوقات دنگی حاد پلورال افیوژن (که در آن مایعات ترشح شده اطراف شش جمع می‌شود) و آسیت ایجاد می‌کنند. اگر این ترشحات به اندازه کافی بزرگ باشند، پزشک هنگام معاینه متوجه آن‌ها خواهد شد. اگر پزشک بتواند با استفاده از سونوگرافی مایعات درون بدن را پیدا کند، امکان تشخیص زودهنگام سندروم شوک دنگی وجود دارد. ولی در بسیاری از مناطقی که دنگی شایع است، بیشتر پزشکان و درمانگاه‌ها به دستگاه سونوگرافی دسترسی ندارند. دسته‌بندی. سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۰۹ تب دنگی را به دو گروه دسته‌بندی
جهانی در سال ۲۰۰۹ تب دنگی را به دو گروه دسته‌بندی کرد: معمولی و حاد. پیش از این در سال ۱۹۹۷ سازمان بهداشت جهانی این بیماری را به سه دسته تب نامتمایز، تب دنگی و تب هموراژیک دنگی تقسیم کرده بود. سپس بیان کردند که لازم است این روش قدیمی دسته‌بندی ساده‌تر شود و این که این روش محدودکننده است و شامل همه روش‌های بروز دنگی نیست. با این که روش دسته‌بندی یانگ به‌طور رسمی تغییر یافته است، هنوز از دسته‌بندی قدیمی آن استفاده می‌شود. در سیستم قدیمی دسته‌بندی سازمان بهداشت جهانی تب هموراژیک دنگی را به چهار درجه I-IV
جهانی تب هموراژیک دنگی را به چهار درجه I-IV تقسیم می‌کند: در درجه I شخص تب می‌کند. هم چنین پوست بدنش به آسانی کبود می‌شود و پاسخ تست تورنیکه او مثبت است. در درجه II درون پوست و بقیه قسمت‌های بدن خون‌ریزی می‌کند. در درجه III نشانه‌های شوک دستگاه گردش خون در فرد نمایان می‌شود. در درجه IV شوک چنان شدت می‌گیرد که نمی‌توان ضربان قلب و فشار خون فرد را احساس کرد. درجه III و IV به نام «سندرم شوک دنگی» شناخته می‌شوند. تست‌های آزمایشگاهی. تب دنگی را می‌توان به کمک تست‌های میکروبیولوژی آزمایشگاهی تشخیص داد. تعدادی
تست‌های میکروبیولوژی آزمایشگاهی تشخیص داد. تعدادی تست متفاوت در آزمایشگاه صورت می‌گیرد. در یک تست (جداسازی ویروس) متخصصان ویروس دنگی را در کشت‌های (نمونه‌های) سلولی ایزوله (تفکیک) می‌کنند. در تست دیگری (شناسایی نوکلئیک اسید) نوکلئیک اسید موجود در ویروس‌ها را با تکنیکی به نام واکنش زنجیره‌ای پلیمراز یا PCR ردیابی می‌کند. در تست سوم (شناسایی آنتی‌ژن) به دنبال آنتی‌ژن‌های ویروس می‌گردند. در تستی دیگر برای یافتن آنتی‌بادی که بدن برای مبارزه با ویروس دنگی تولید می‌کند، خون را جستجو می‌کنند. تست جداسازی ویروس و
می‌کند، خون را جستجو می‌کنند. تست جداسازی ویروس و شناسایی نوکلئیک اسید بهتر از تست شناسایی آنتی‌ژن عمل می‌کنند. اگرچه این دو هزینه بیشتری داشته و در نتیجه در مناطق زیادی انجام نمی‌شوند. هنگامی که ویروس دنگی در مراحل ابتدایی بیماری است، ممکن است همه این تست‌ها منفی باشند (به عبارت دیگر بیمار بودن فرد را نشان نمی‌دهند). به استثنای تست آنتی‌بادی، این تست‌های آزمایشگاهی تنها زمانی قابل استفاده‌اند که بیماری، حاد (مراحل ابتدایی) باشد. اگرچه تست آنتی‌بادی در مراحل بعدی نشان‌دهنده ابتلای فرد به دنگی است. بدن پس
بعدی نشان‌دهنده ابتلای فرد به دنگی است. بدن پس از ۵ تا ۷ روز آنتی‌بادی خاصی تولید می‌کند که وظیفه‌اش مبارزه با ویروس دنگی است. پیش‌گیری. در حال حاضر، هیچ درمان ضد ویروسی یا واکسنی با مجوز جهانی وجود ندارد که در برابر هر چهار سروتیپ DENV محافظت کند. واکسنهای متنوعی تولید و برای استفاده در انسان تأیید شده‌اند مانند Dengvaxia، یک واکسن چهار ظرفیتی ویروس زنده از Sanofi Pasteur، که برای استفاده بالینی انسانی تأیید شده است ولی برای استفاده از آن محدودیتهایی وجود دارد از جمله تجویز برای کودکان ۹ تا ۱۶ سال. سازمان
از جمله تجویز برای کودکان ۹ تا ۱۶ سال. سازمان بهداشت جهانی پیشنهاد داده است که برای جلوگیری از ابتلا جمعیت پشه‌ها تحت نظر قرارگرفته و انسان‌ها از گزیدگی پشه‌ها حفاظت شوند. سازمان بهداشت جهانی برای پیش‌گیری از دنگی برنامه‌ای (به نام برنامه «کنترل یکپارچه ناقل») ارائه داده است که از پنج بخش تشکیل شده است: باید از حقوق، تجهیزات اجتماعی و قوانین برای قوی‌سازی جوامع و سازمان‌های بهداشتی عمومی استفاده کرد. همه بخش‌های اجتماع باید همراه با هم عمل کنند. این بخش‌ها شامل بخش عمومی (مانند دولت)، بخش خصوصی (مانند
شامل بخش عمومی (مانند دولت)، بخش خصوصی (مانند موسسات و شرکت‌ها) و حوزه سلامت و بهداشت می‌شوند. تمام روش‌های کنترل بیماری باید یکپارچه‌سازی شوند (گردآوری شوند) تا امکانات موجود، بهترین اثرگذاری ممکن را داشته باشند. تصمیم‌گیری‌ها باید طبق مدارک موجود صورت بگیرد تا به این وسیله از سودمندی تمام اقدامات انجام شده برای مقابله با دنگی اطمینان حاصل شود. باید به مناطقی که دنگی در آن‌ها شایع است کمک کرد تا جایی که بدون کمک دیگران، قادر به مبارزه با این بیماری شوند. سازمان بهداشت جهانی روش‌هایی برای کنترل پشه‌ها و
سازمان بهداشت جهانی روش‌هایی برای کنترل پشه‌ها و حفاظت در برابر گزیدگی آن‌ها ارائه می‌دهد. بهترین روش رهایی از پشه «آئدس اجیپتی» از بین بردن زیستگاه آن است. مردم باید منابع سرباز آب را خالی کنند تا پشه‌ها در آن‌ها تخم‌گذاری نکنند. هم چنین می‌توان برای کنترل پشه‌های این مناطق از حشره‌کش‌ها و عامل‌های کنترل زیست‌شناختی استفاده کرد. دانشمندان معتقدند اسپری‌های ارگانوفسفات و پایروتروئید تأثیری ندارد. آب‌های راکد (یا بدون حرکت و جریان) باید از بین بروند، زیرا پشه‌ها را جذب می‌کنند و هم چنین انباشته شدن
زیرا پشه‌ها را جذب می‌کنند و هم چنین انباشته شدن حشره‌کش‌ها در این آب‌ها، برای سلامتی انسان‌ها مضر خواهد بود. افراد می‌توانند برای جلوگیری از گزیدگی توسط نیش حشرات لباس‌هایی بپوشند که کاملاً بدنشان را پوشش دهد. هم چنین می‌توان از مواد دافع حشرات (مانند اسپری حشره‌کش) برای دور نگه داشتن پشه‌ها استفاده کرد. دی‌ای‌ای‌تی بهترین گزینه است. می‌توان هنگام خواب نیز از پشه بند استفاده کرد. مردم باید در برابر پشه‌ها از خود محافظت کرده و دفعات گزیدگی با نیش آن‌ها را محدود کنند. هم چنین به پیشنهاد دانشمندان می‌توان
محدود کنند. هم چنین به پیشنهاد دانشمندان می‌توان زیستگاه پشه‌ها را کوچک‌تر کرد و در نتیجه تعداد پشه‌های موجود را کاهش داد. اگر کسی دچار تب دنگی شد و در صورتی که بیماری خفیف باشد، برای بهبودی باید مقدار زیادی مایعات بنوشد. اگر کسی به گونه حادتری از بیماری مبتلا شد نیازمند مایعات وریدی و انتقال خون خواهد بود. از دهه ۱۹۶۰ افراد بیشتری به تب دنگی مبتلا می‌شوند. این بیماری از جنگ جهانی دوم به معضلی جهانی تبدیل شد. در بیش از ۱۱۰ کشور شیوع داشته و ۱۰۰–۵۰ میلیون نفر در هر سال به آن مبتلا می‌شوند. افرادی برای پیدا
در هر سال به آن مبتلا می‌شوند. افرادی برای پیدا کردن واکسن و دارویی برای درمان سریع این ویروس در تلاشند. هم چنین برای رهایی از پشه‌ها کارهایی انجام می‌دهند. مدیریت. به گزارش شبکه تلویزیونی الجزیره انگلیسی، یکی از بیماری‌های مهلکی که از طریق پشه منتقل می‌شود بیماری موسوم به تب دنگی است. پژوهشگران سال‌ها تلاش کردند تا واکسن این بیماری را بسازند. درنهایت، واکسن این بیماری در مکزیک ساخته شد و سازمان‌های درمانی، آن را تأیید کردند. هیچ درمان مشخصی برای تب دنگی وجود ندارد. افراد مختلف، با توجه به علایمشان، نیاز
ندارد. افراد مختلف، با توجه به علایمشان، نیاز به درمان‌های متفاوت دارند. برخی افراد صرفاً با نوشیدن مایعات در منزل بهتر می‌شوند، درحالی‌که یک متخصص سلامت به‌دقت آن‌ها را تحت نظر دارد تا مطمئن شود که در حال بهبود هستند. افراد دیگری نیاز به مایعات وریدی و تزریق خون دارند. اگر فردی علائم اخطاردهندهٔ حاد داشته باشد، به‌ویژه اگر شرایط بیماری مزمن در او باشد، ممکن است متخصص سلامت تصمیم بگیرد که فرد را در بیمارستان بستری کند. وقتی افراد مبتلا نیاز به مایعات وریدی داشته باشند، معمولاً به‌مدت یک یا دو روز به آن‌ها
داشته باشند، معمولاً به‌مدت یک یا دو روز به آن‌ها نیاز دارند. متخصص سلامت میزان مایع تجویزی را افزایش می‌دهد تا فرد مقدار مشخصی ادرار (۰٫۵–۱ mL/kg/hr) دفع کند. همچنین میزان مایع تا زمانی که هماتوکریت (میزان آهن در خون فرد) فرد و علایم حیاتی او به حالت عادی برگردد، افزایش می‌یابد. به‌دلیل احتمال خون‌ریزی، متخصصین سلامت سعی می‌کنند تا از روش‌های تهاجمی پزشکی مانند لوله‌گذاری دهان و بینی (فرستادن لوله از طریق بینی فرد به داخل معده)، تزریقات درون عضلانی (تزریق دارو به درون عضله)، و سوراخ‌های شریانی (وارد کردن
دارو به درون عضله)، و سوراخ‌های شریانی (وارد کردن سوزن به یک سرخ‌رگ) پرهیز کنند.استامینوفن (تایلنول) را می‌توان برای تب و درد تجویز کرد. نوعی از داروی ضدالتهاب به نام اِنسید (مثل ایبوپروفن و آسپرین) نباید استفاده شود چرا که احتمال خون‌ریزی را تشدید می‌کند. تزریق خون باید بلافاصله آغاز شود اگر علایم حیاتی فرد تغییر کردند یا عادی نباشند، همچنین اگر تعداد گلبول‌های قرمز خون کاهش پیدا کند. وقتی تزریق نیاز باشد، باید خون کامل (خونی که به اجزای مختلفش تقسیم نشده است) یا گلبول‌های قرمز بسته‌بندی شده به فرد داده
است) یا گلبول‌های قرمز بسته‌بندی شده به فرد داده شود. پلاکت‌های خونی (که از خون کامل جدا شده‌اند) و پلاسمای تازهٔ یخ‌زده معمولاً توصیه نمی‌شود. وقتی فرد در مرحلهٔ درمان تب دنگی قرار دارد، معمولاً مایعات وریدی بیشتری به او داده نمی‌شود تا آن‌که دچار حجم اضافی مایعات نشود. اگر حجم اضافی مایعات اتفاق بیفتد، اما علایم حیاتی فرد ثابت باشد (تغییر نکند)، صرف توقف دادن مایعات بیشتر می‌تواند کافی باشد. اگر فرد دیگر در مرحلهٔ حساس بیماری نباشد، می‌توان به او یک مدر لوله هنله مانند فوروزماید (لاسیکس) داد. با این کار
هنله مانند فوروزماید (لاسیکس) داد. با این کار می‌توان از مایعات اضافی موجود در جریان خون فرد خلاص شد. احتمال. اکثر افراد مبتلا به تب دنگی بهبود می‌یابند و پس از آن هیچ مشکلی ندارند. ۱ تا ۵٪ افراد مبتلا (۱ تا ۵ از هر ۱۰۰ نفر) به دنگی اگر درمان نشوند، می‌میرند. کمتر از ۱٪ علی‌رغم درمان مناسب می‌میرند. اما افرادی که مبتلا به دنگی وخیم هستند، ۲۶٪ (۲۶ از هر ۱۰۰ نفر) می‌میرند. دنگی در بیش از ۱۱۰ کشور رایج است. هرساله ۵۰ تا ۱۰۰ میلیون نفر در سرتاسر جهان به آن مبتلا می‌شوند. همچنین باعث بستری شدن نیم میلیون نفر
می‌شوند. همچنین باعث بستری شدن نیم میلیون نفر می‌شود و حدود ۱۲۵۰۰ تا ۲۵۰۰۰ مرگ سالانه را باعث می‌شود. دنگی رایج‌ترین بیماری ویروسی است که بندپایان عامل انتقال آن هستند. باور بر این است که دنگی موجب هزینهٔ بیماری حدود ۱۶۰۰ سال تقریبی ناتوانی در طول عمر به ازای هر یک میلیون نفر است. این یعنی در هر یک میلیون نفر، دنگی موجب از دست رفتن ۱۶۰۰ سال زندگی می‌شود. این میزان حدوداً برابر با هزینهٔ بیماری سایر بیماری‌های کودکان و مناطق گرمسیری مانند سل می‌باشد. دنگی پس از مالاریا به‌عنوان دومین بیماری مهم مناطق
پس از مالاریا به‌عنوان دومین بیماری مهم مناطق گرمسیری شناخته می‌شود. همچنین سازمان سلامت جهانی تب دنگی را به‌عنوان یکی از ۱۶ بیماری نادیده‌گرفته شدهٔ مناطق گرمسیری (یعنی دنگی آن‌قدر که باید جدی گرفته نشده است) به حساب می‌آورد. دنگی در سراسر دنیا رایج‌تر می‌شود. در سال ۲۰۱۰، دنگی ۳۰ بار رایج‌تر از سال ۱۹۶۰ بوده است. عوامل مختلفی به‌عنوان دلیل افزایش دنگی مطرح هستند. افراد بیشتری در شهرها زندگی می‌کنند. جمعیت جهان (تعداد افراد حاضر در دنیا) در حال رشد است. افراد بیشتری سفرهای بین‌المللی (در بین کشورها)
افراد بیشتری سفرهای بین‌المللی (در بین کشورها) دارند. همچنین گمان می‌شود که گرم شدن جهان نقشی در افزایش دنگی دارد. دنگی اغلب در ناحیهٔ خط استوا اتفاق می‌افتد. ۲٫۵ میلیارد نفر در مناطقی زندگی می‌کنند که دنگی رخ می‌دهد. ۷۰٪ این افراد در منطقهٔ آسیا اقیانوسیه زندگی می‌کنند. در ایالات متحد، ۲٫۹٪ تا ۸٪ از افرادی که از سفر به مناطق مستعد دنگی بازمی‌گردند و تب دارند، در حین سفر آلوده شده‌اند. در این گروه از افراد، دنگی، پس از مالاریا، دومین دلیل رایج برای عفونت است که باید بررسی شود. تاریخچه. دنگی اولین بار در
است که باید بررسی شود. تاریخچه. دنگی اولین بار در سال‌های دور ثبت شده است. در یک دانش‌نامهٔ پزشکی چینی از دوران خاندان جین (که بین سال‌های ۲۶۵ تا ۴۲۰ میلادی می‌زیسته‌اند) از شخصی صحبت شده است که احتمالاً دنگی داشته است. این کتاب از «سمّ آبی» صحبت می‌کند که با حشرات پرنده مرتبط بوده است. همچنین اسناد مکتوبی از قرن هفدهم وجود دارد که بیان‌گر چیزی است که احتمالاً یک همه‌گیری دنگی بوده است. محتمل‌ترین گزارش‌های همه‌گیری دنگی مربوط به سال‌های ۱۷۷۹ تا ۱۷۸۰ هستند. این گزارش‌ها از یک همه‌گیری صحبت می‌کنند که آسیا،
این گزارش‌ها از یک همه‌گیری صحبت می‌کنند که آسیا، آفریقا، و شمال آمریکا را دربرگرفته است. از آن زمان تا سال ۱۹۴۰، همه‌گیری‌های دیگری نبوده است. در سال ۱۹۰۶، دانشمندان ثابت کردند که مردم از پشه‌های «آیدیس» عفونت‌هایی را دریافت می‌کنند. در سال ۱۹۰۷، دانشمندان نشان دادند که یک ویروس موجب تب دنگی می‌شود. این دومین بیماری بود که ثابت می‌شد عامل آن ویروس است (قبل از آن دانشمندان ثابت کرده بودند که عامل تب زرد هم ویروس است). جان برتون کلیلند و جوزف فرانکلین سایلر به مطالعهٔ ویروس دنگی پرداختند و راه‌های گسترش
به مطالعهٔ ویروس دنگی پرداختند و راه‌های گسترش ویروس را کشف کردند. دنگی در حین جنگ جهانی دوم و پس از آن با سرعت بسیار بیشتری گسترش یافت. دلیل آن این‌طور فرض می‌شود که جنگ به طرق مختلف موجب تغییرات محیطی شد. همچنین انواع گوناگونی از دنگی به نقاط جدیدی سرایت پیدا کرد. برای اولین بار، مردم مبتلا به تب خون‌ریزی دهندهٔ دنگی می‌شدند. این نوع وخیم از بیماری اولین بار در سال ۱۹۵۳ در فیلیپین گزارش شد. تا دههٔ ۱۹۷۰، تب خون‌ریزی دهندهٔ دنگی بدل به عامل اصلی در مرگ کودکان شد. همچنین شیوع آن در اقیانوسیه و آمریکا آغاز
شد. همچنین شیوع آن در اقیانوسیه و آمریکا آغاز شد. تب خون‌ریزی دهندهٔ دنگی و سندروم شوک دنگی اولین بار در سال ۱۹۸۱ در آمریکای جنوبی و مرکزی گزارش شد. در این زمان، کارشناسان سلامت متوجه شدند که افرادی که مبتلا به نوع ۱ ویروس دنگی شده‌اند، در چند سال آینده مبتلا به نوع ۲ دنگی هم می‌شوند. تاریخچهٔ واژه. مشخص نیست که واژهٔ «دنگی» از کجا آمده است. برخی بر این باورند که از عبارت "Ka-dinga pepo" در زبان سواحلی گرفته شده است. این عبارت از یک بیماری صحبت می‌کند که روح شیطانی عامل آن است. اعتقاد بر این است که واژهٔ
شیطانی عامل آن است. اعتقاد بر این است که واژهٔ "dinga" در سواحلی از واژهٔ "dengue" در زبان اسپانیایی آمده است. این واژه به معنای «مراقب» است. ممکن است از این واژه برای توصیف شخصی استفاده شده باشد که از درد استخوانی در تب دنگی رنج می‌برد؛ این درد موجب خواهد شد تا فرد با مراقبت راه برود. البته ممکن است که واژهٔ اسپانیولی از سواحیلی آمده باشد و نه برعکس. نام «تب استخوان‌شکن» را اولین مرتبه بنیامین راش، پزشکی از بنیان‌گذاران ایالات متحده آمریکا به‌کار برد. راش در سال ۱۷۸۹ نام «تب استخوان‌شکن» را در گزارشی
راش در سال ۱۷۸۹ نام «تب استخوان‌شکن» را در گزارشی پیرامون شیوع دنگی در سال ۱۷۸۰ در فیلادلفیا به‌کار برد. راش در آن گزارش اغلب از نام رایج‌تر «تب فرستندهٔ صفراوی» استفاده کرد. واژهٔ «تب دنگی» تا پس از ۱۸۲۸ به‌طور رایج استفاده نمی‌شد. قبل از آن، افراد مختلف از نام‌های گوناگونی برای این بیماری استفاده می‌کردند؛ مثلاً دنگی را «تب قلب‌شکن» و «la dengue» هم می‌نامیدند. نام‌های دیگری هم برای دنگی وخیم استفاده می‌شد: مثلاً، «پلاکت‌های لکه‌های خونی زیرپوستی عفونی»، «فیلیپینی»، «تایلندی»، و «تب خون‌ریزی‌دهندهٔ
«فیلیپینی»، «تایلندی»، و «تب خون‌ریزی‌دهندهٔ سنگاپوری». پژوهش. دانشمندان به پژوهش در مورد راه‌های پیش‌گیری و درمان دنگی ادامه می‌دهند. همچنین پیرامون کنترل پشه‌ها، ساخت واکسن، و ساختن داروهای مقابله با این ویروس کارهایی انجام می‌شود. کارهای سادهٔ زیادی برای کنترل پشه‌ها انجام شده است. برخی از آن‌ها جواب داده است؛ مثلاً می‌توان ماهی گوپی ("Poecilia reticulata") یا پاروپایان را در آب‌های راکد رها کرد تا لارو (تخم) پشه را بخورند. دانشمندان به کار بر روی واکسنی برای محافظت افراد در برابر هر چهار نوع دنگی ادامه
برای محافظت افراد در برابر هر چهار نوع دنگی ادامه می‌دهند. برخی دانشمندان نگران هستند که واکسن ممکن است از طریق افزایش وابستگی به پادتن (ADE) موجب افزایش خطر بیماری وخیم شود. بهترین واکسن احتمالی، چند ویژگی متفاوت خواهد داشت. اول این‌که ایمن خواهد بود. دوم این‌که پس از یک یا دو تزریق تأثیر خواهد گذاشت. سوم این‌که در برابر تمام انواع ویروس دنگی محافظت خواهد کرد. چهارم این‌که موجب افزایش وابستگی به پادتن نمی‌شود. پنجم این‌که حمل و نگهداری آن آسان خواهد بود. ششم این‌که کم هزینه و به‌صرفه خواهد بود. تا سال
ششم این‌که کم هزینه و به‌صرفه خواهد بود. تا سال ۲۰۰۹ تعدادی واکسن آزمایش شده‌اند. دانشمندان امیدوارند که اولین واکسن (یا واکسن‌ها) تا سال ۲۰۱۵ برای مصرف عموم آماده شود. همچنین دانشمندان کار بر روی ساخت داروهای ضدویروس را ادامه می‌دهند که برای درمان حملات تب دنگی و محافظت مبتلایان از ابتلا به عوارض وخیم می‌باشد. آن‌ها همچنین برای کشف ساختار پروتئینی ویروس کار می‌کنند. این کار ممکن است به ایشان کمک کند تا داروهایی تولید کنند که برای درمان تب دنگی به‌خوبی عمل کند.
زبان کاریا تار یکی از زبان‌های هندوآریایی است. این زبان، زبان شاخه‌ای از کاریاها است که مردمانی هستند که به صورت قبیله‌ای در خاور هند و بخش‌هایی از نپال می‌زیند. منابع. Wikipedia contributors, "Kharia Thar language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Kharia_Thar_language&amp;oldid=485290438 (accessed October 6, 2012).
سازمان آتش‌نشانی لندن «به انگلیسی: London Fire Brigade - "به معنی" تیپ آتش نشانی لندن» در سال ۱۸۶۵ آغاز به کار کرد. این سازمان دارای ۱۷ عضو است که تمامی آنان از سوی شهرداری لندن منصوب می‌گردند. ۸ نفر از مجلس لندن، ۸ نفر از بخش حوادث لندن و دو نفر نیز از شهرداری لندن در این گروه هستند. فعالیت‌های این سازمان بسیار گسترده می‌باشد.
اسماعیل رحیم‌زاده (زادهٔ ۱ آبان ۱۳۳۶ در تهران) نویسنده، کارگردان و تدوینگر ایرانی است. در کارنامه کارگردانی و نویسندگی او حضور در جشنواره‌های داخلی نمایان است و تعدادی جایزه که از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به جایزه کارگردانی فیلم فیلادلفی در بخش تجلی اراده ملی سی‌امین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر در سال ۱۳۹۰، جایزه برای فیلمنامه فیلادلفی در یازدهمین جشنواره فیلم مقاومت در سال ۱۳۸۹ و لوح تقدیر بهترین کار ترکیبی برای مجموعه «سینمای دیگر» در سال ۱۳۷۷ از طرف شبکه ۲ سیمای جمهوری اسلامی ایران اشاره کرد. همچنین
۲ سیمای جمهوری اسلامی ایران اشاره کرد. همچنین وی نویسندگی مجموعه موفق سیزده قسمتی دبیرستان خضرا را نیز در کارنامه دارد. زندگی‌نامه. رحیم‌زاده در یکی از محله‌های جنوب تهران متولد شد. او مدرک لیسانس خود را در رشته سینما از دانشکده صدا و سیما در سال ۱۳۶۷ دریافت کرد. فعالیت هنری وی از سال ۱۳۶۱ با کارگردانی فیلم کوتاه ۱۶ میلیمتری «طلوع» تولید مرکز اسلامی فیلمسازی آغاز شد. فعالیت هنری. رحیم‌زاده خود را فیلمساز مستقلی می‌داند که وابسته به هیچ حزب و گروهی نیست. او از جمله اعضای اولیه کانون فیلمنامه‌نویسان سینمای
از جمله اعضای اولیه کانون فیلمنامه‌نویسان سینمای ایران در سال ۱۳۷۰ بود که بعدها به دلایلی فعالیتش را با کانون قطع کرد. از جمله آثار او در دهه ۷۰ می‌توان به مجموعه ترکیبی «سینمای دیگر» اشاره کرد. او نویسندگی، کارگردانی و تدوین آن را بر عهده داشت. این مجموعه به طور مداوم از سال ۱۳۷۴ تا ۱۳۷۷ هر هفته از شبکه ۲ سیما پخش می‌شد که در آخرین سال برنامه وی به عنوان بهترین کار ترکیبی چند سال اخیر شناخته شد. از جمله ابتکارات او در آن مجموعه می‌توان به شیوه جدیدی در عنوان‌بندی و همین‌طور ارائه بخش‌های مختلف برنامه با
و همین‌طور ارائه بخش‌های مختلف برنامه با وله اشاره کرد که بعدها، بسیاری از مجموعه‌های دیگر از آن الگو برداشتند. در سال ۱۳۶۲، او به همراه حیمد خیرالدین در مراحل تولید فیلم کوتاهی به نام «پیک» در خط مقدم جنگ ایران و عراق بودند که کار آن‌ها به دلایلی متوقف شد ولی دوباره در سال ۱۳۶۶، تکیمل و توسط خود رحیم‌زاده تدوین گردید. او در سال ۱۳۶۸ به عنوان مدیر گروه کودک مرکز صدا و سیمای کرمانشاه و همین‌طور مشاور هنری مدیر کل به مدت ۱ سال منصوب گردید. او همچنین در چندین جشنواره انجمن سینمای جوان در شهرهایی چون همدان،
جشنواره انجمن سینمای جوان در شهرهایی چون همدان، شیراز و زاهدان به عنوان داور در سال‌های ۱۳۷۰ تا ۱۳۷۲ حضور داست. وی در سال ۱۳۷۶ با ساخت فیلم کوتاه ده دقیقه‌ای در مورد امام رضا که تیتراژ هم نداشت موفق به دریافت تقدیرنامه از طرف مدیر وقت شبکه ۲ سیما گردید. رحیم‌زاده در سال ۱۳۷۳ به همراه حمید خیرالدین اقدام به نگارش فیلمنامه‌ای ضد آمریکایی به نام «دام دار» کرد که پس از اتمام، آن را به مؤسسه پویا فیلم واگذار کردند. این مؤسسه به صورت پنهانی اقدام به بازنویسی آن گرفت و نام آن را به «بهشت پنهان» تغییر داد. این
گرفت و نام آن را به «بهشت پنهان» تغییر داد. این درحالی بود که بازنویسی فیلمنامه بدون نظر نویسندگان بر خلاف اساسنامه کانون فیلمنامه‌نویسان بود. رحیم‌زاده و خیرالدین در مصاحبه‌ای با روزنامه کیهان این اقدام پویا فیلم را نابودی این فیلمنامه توصیف کردند. در همان سال ۱۳۷۳ «بهشت پنهان» به کارگردانی کامران قدکچیان ساخته و اکران گردید. در سال ۱۳۸۱، فیلم او با نام قلعه یاسین برای بخش مسابقه نهمین جشنواره فیلم دفاع مقدس انتخاب گردید. رحیم‌زاده قبل از جشنواره مصاحبه‌ای با روزنامه خراسان انجام داد و در آن از انحصارطلبی
با روزنامه خراسان انجام داد و در آن از انحصارطلبی و روابط در انجمن سینمای دفاع مقدس به شدت انتقاد کرد. این مصاحبه باعث شد تا علی‌رغم حضور فیلمش در جشنواره، برای او دعوت‌نامه به محل برگزاری جشنواره در مشهد صادر نشود و فیلم از گرفتن جایزه نیز محروم بماند. وی بعدها در مطلبی، مشکلات مالی در ساخت فیلم قلعه یاسین را نیز بیان کرد. او همچنین در یادداشتی در نیمه اول سال ۱۳۹۱ به شدت به وضع موجود در بنیاد سینمایی فارابی انتقاد کرد. دوستان و نزدیکان او، همیشه از وی با این جمله یاد می‌کنند: «خودش می‌نویسد، خودش
وی با این جمله یاد می‌کنند: «خودش می‌نویسد، خودش می‌سازد، خودش تدوین می‌کند» و او را فیلمسازی مستقل می‌دانند. کارگردان. فیلادلفی (سینمایی) (به همراه سید مجتبی اسدی پور) (۱۳۹۰) تدوینگر. عشق سال‌های جنگ (مجموعه تلویزیونی) (۱۳۸۰) (شبکه سوم سیما) جوایز. برای کارگردانی فیلم فیلادلفی در سی‌امین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر سال ۱۳۹۰ در بخش تجلی اراده ملی (به همراه سید مجتبی اسدی پور)
سازمان آتش‌نشانی توکیو در ۷ مارس ۱۹۴۸ تأسیس گردید. بودجه این سازمان در سال ۲۰۱۱ میلادی ۲۴۳ میلیارد و ۹۸۲ میلیون ین ژاپن تعیین شده بود. ۱۸۰۸۰ نفر نیروی فعال در این سازمان مشغول به کار هستند که نسبت به سازمان‌های دیگر آتش‌نشانی در دنیا بیشترین تعداد است. سازمان آتش‌نشانی توکیو بزرگترین سازمان آتش‌نشانی دنیا می‌باشد.
بنیاد تعاون فراجا یک شرکت مادر وابسته به فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است که خود مجموعه‌ای از چندین شرکت دیگر است.هم‌اکنون از دی ماه ۱۴۰۲ سرتیپ دوم پاسدار محمدقاسم ناظر، مدیرعامل بنیاد تعاون فراجا است. اساس کار این بنیاد این است که فعالیت‌های اقتصادی، تجاری و بازرگانی انجام دهند و از محل سود حاصله، خدمات‌رسانی و کسب منافع کنند. ادرس مرکزی :تهران،شهرک آزمایش،بلوار مرزداران پیشینه. تمام نیروهای مسلح در ایران بنیادی به نام بنیاد تعاون دارند. فرماندهی انتظامی، سپاه، ارتش، بسیج و وزارت دفاع، همه بنیاد
انتظامی، سپاه، ارتش، بسیج و وزارت دفاع، همه بنیاد تعاون دارند. اساسنامه این بنیادهای تعاون در دهه ۷۰ پایه‌گذاری شد. به‌طور کلی نیز اساسنامه آنها تقریباً مشابه و یک تیپ کلی بود. اساسنامه این اجازه را به بنیادها داده بود که فعالیت‌های اقتصادی، تجاری و بازرگانی انجام دهند و از محل سود حاصله، خدمات‌رسانی کنند و منافع را در اختیار پرسنل قرار دهند. این بنیادها در زمینه‌های مربوط به وام، تسهیلات مسکن و به‌طور کلی امور معیشتی پرسنل نیروهای مسلح فعالیت خود را شروع کردند. زیرساخت‌های اولیه از سال ۱۳۷۵ تشکیل شده بود
زیرساخت‌های اولیه از سال ۱۳۷۵ تشکیل شده بود ولی هنوز متمرکز و یکپارچه نبود. در واقع از سال ۱۳۸۰ بود که فعالیت‌ها به صورت جدی و منسجم شروع شد. در آن دوره، شرکت‌هایی مثل «سرمایه گذاری قدر»»، «عمران نیرو»، «قوامین» و «مؤسسه مسکن» وجود داشتند. «راهگشا» هم در حال ایجاد بود که امور مربوط به راهنمایی و رانندگی را پیگیری می‌کرد. این شرکت‌ها و موسسات، زیرمجموعه بنیاد تعاون درآمدند و با توجه به گستردگی فعالیت‌ها، بنیاد به صورت یک هلدینگ مطرح شد. قوامین هم در رابطه با همین مباحث مرتبط با تسهیلات ایجاد شد. بنیاد تعاون
همین مباحث مرتبط با تسهیلات ایجاد شد. بنیاد تعاون فرماندهی انتظامی، در آن زمان وارد بحث مسکن هم شد. قوامین در آن زمان، شرکتی به نام «سرمایه‌گذاری مهرگان» ایجاد کرد. با توجه به اینکه بانک مرکزی اعلام کرده بود بانک‌ها و موسسات نمی‌توانند فعالیت‌های سرمایه‌گذاری مستقیم انجام دهند، شرکت مهرگان در آن زمان از زیرمجموعه قوامین خارج شد و تحت نظر بنیاد درآمد.
آنومالی شمال سیمکان یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سعادت آباد استان فارس قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است. سنگ میزبان این اندیس سنگ آهک آواری، کنگلومرای برشی، ماسه‌سنگ است
آنومالی دره زیارت یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سقز استان کردستان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، آهن است.
آنومالی نیگی کند یک اندیس فلزی است که در حوالی شهر سقز استان کردستان قرار دارد و مادهٔ معدنی موجود در آن، طلا است. سنگ میزبان این اندیس آمفیبولیت است و دیرینگی آن به دوران پرکامبرین می‌رسد.
زبان چاکما یک زبان هندوآریایی است که چاکماها بدان سخن‌می‌رانند. این زبان به زبان‌های بنگالی، آسامی، چیتاگونی، مانیپوری و زبان سیلهتی نزدیکی‌دارد. این زبان با خط چاکما نگاشته‌می‌شود، ولی ادبیات اندکی دارد. منابع. Wikipedia contributors, "Chakma language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Chakma_language&amp;oldid=514542704 (accessed October 6, 2012).
«بیا بریم دشت» ترانه و آواز معروفی است که در مرکز خراسان با نام ترانه صیاد رایج است و تا کنون چندین خواننده آن را به صورت سنتی اجرا کرده‌اند، از جمله حسن عابدینی، سیما بینا، اعظم علی، گلوریا روحانی، شهلا سرشار، مهران مدیری و محمد ملک. این ترانه یا آواز فلکلوریک نخستین بار در کاشمر توسط نوازنده و آوازخوان حسن عابدینی با دوتار خراسانی خوانده شده‌است و نوار کاست آن در اوایل انقلاب جزو کاست‌های پرطرفدار بود. این ترانه بر روی تیتراژ آغاز سریال کمدی - اجتماعی «شب های برره» توسط مهران مدیری بازخوانی شده است .