payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سوبک‌حُتِپ پنجم شاهی در دودمان سیزدهم مصر بود. نام او در فهرست پادشاهان تورین به عنوان جانشین سوبک‌حتپ چهارم دیده می‌شود. نام سوبک‌حُتِپ پنجم در هنگام تولد "سوبک‌حُتِپ" بوده و نام تاجیش "مرحتپ‌رع". احتمال دارد سوبک‌هوتپ چهارم پدر او بوده باشد چرا که او پسری به نام سوبک‌حُتِپ داشته. نام و نشان سوبک‌حُتِپ پنجم بر روی تندیس او (در تصویر) که در کرمه پیدا شده و نیز چندین مهر دیده می‌شود.
شترمرغ زلاندنو (موآ) یا موی‌پرندگان، به گروهی از پرندگان بی‌پرواز گفته می‌شود که بومی زلاندنو بودند. تمام انواع موآ از راستهٔ شترمرغ‌سانان زلاندنو بودند. این راسته نسب مشترک نزدیکی با راسته وشم‌سانان از آمریکای جنوبی داشت. موآها تنها پرندگانی بودند که هیچ رد یا نشانه‌ای از بال در آن‌ها وجود نداشت. این پرندگان گیاه‌خوار بودند و در جنگل‌های زلاندنو زندگی می‌کردند. گونه‌ها. این گروه شامل ۹ گونه در ۶ سرده و سه خانواده هستند. این سه خانواده عبارتند از: انقراض. در آستانه ورود مائوریها به زلاندنو در حدود سال ۱۲۸۰
آستانه ورود مائوریها به زلاندنو در حدود سال ۱۲۸۰ جمعیت شترمرغان زلاندنو به ۵۸٫۰۰۰ عدد می‌رسید و تنها شکارچی بالقوه این جانوران عقاب هاست محسوب می‌شد. پس از ورود مائوری‌ها به زلاندنو، در طی دوره‌ای کمتر از ۲۰۰ سال تمام گونه‌های موآ به همراه عقاب هاست منقرض شدند. شکار گسترده به همراه تخریب زیستگاه، مهم‌ترین عوامل انقراض این جانوران بودند.
چمن مصنوعی در واقع همان محصول پادری است که با تغییر رنگ، کاملاً شبیه به چمن‌های طبیعی می‌شود. این چمن متراکم تر، مقاوم تر و نیازمند نگهداری بسیار کمتری است و مشکل رشد تخم چمن در زمین‌های غیر حاصلخیز را نیز حل کرده‌است. چمن مصنوعی در مناطقی به کار می‌رود که امکانات لازم برای رشد چمن‌های طبیعی فراهم نیست یا این که نگهداری آن به نحو مطلوب، غیرممکن یا مشکل باشد. این نوع کفپوش‌ها عمدتاً در استادیوم‌های ورزشی به کار می‌روند. تاریخچه. تحقیقاتی که اولین بار منجر به تولید چمن مصنوعی با اهداف ورزشی شد به سال ۱۹۶۰ در
تولید چمن مصنوعی با اهداف ورزشی شد به سال ۱۹۶۰ در مرکز تحقیقاتی فلوریدا، کارولینای شمالی و آلاباما در آمریکا بازمی‌گردد. اولین زمین چمن مصنوعی آزمایشی در سال ۱۹۶۴ در مدرسه‌ای در رود آیلند مورد بهره‌برداری قرار گرفت. پس از المپیک مونترال موضوع استفاده از چمن مصنوعی به صورت گسترده‌ای مورد استقبال جوامع ورزشی و تولیدکنندگان تجهیزات ورزشی قرارگرفت و بدین ترتیب ایالات متحده آمریکا و بعد از آن کشورهای اروپایی پیشگام در پیدایش و رشد فناوری چمن مصنوعی در جهان شدند. در این رابطه اولین چمن مصنوعی اروپا در سال ۱۹۸۲
در این رابطه اولین چمن مصنوعی اروپا در سال ۱۹۸۲ تولید و در هلند نصب شد و اکنون بسیاری از ورزشگاه‌های دنیا شاهد انجام بازی‌های متنوع بر روی چمن مصنوعی هستند که تنها در قاره اروپا تا سال ۱۹۹۹ بیش از ۸۵ میلیون متر مربع از فضاهای ورزشی این قاره اعم از فوتبال، هاکی، تنیس، گلف و… زیر پوشش چمن مصنوعی… قرارگرفته‌اند. در دهه ۱۹۷۰، یک شرکت آلمانی به پیروی از شرکت آمریکایی با تولید چمن مصنوعی ساخته شده از جنس پلی پروپیلن با مقاومتی کمتر از نایلون برای کاهش احتمال صدمات ناشی از خراشیدگی، اقدام نمود. هر دو محصول بدون
ناشی از خراشیدگی، اقدام نمود. هر دو محصول بدون لایه انعطاف‌پذیر ساخته شده بودند و بعداً همواره این لایه به آن منضم گردید. به این دو نوع اصطلاحاً نسل اول چمن مصنوعی گفته می‌شود و مشخصه آن‌ها نداشتن هیچگونه ماده پرکننده‌ای بود. نسل دوم در پایان همان دهه به وسیله یک شرکت کانادائی با استفاده از مواد پلی پروپیلن به این شکل ابداع شد که نخهای رشته رشته، با دوبرابر پایل قبلی و با استیچی (فاصله ککها) بیشتر بکار گرفته شد. این چمن با "شن دانه گرد" پر شده‌است در حقیقت محصول مرکب است گودال شن ماسه‌ای که از نخهای مصنوعی
مرکب است گودال شن ماسه‌ای که از نخهای مصنوعی پر شده‌است، که وظیفه‌شان نگهداری شن در جای خود و جلوگیری از حرکت زیاد آن‌ها به اطراف است. این محصول جدید باعث انقلابی در صنعت مصنوعی شد که به دلیل استفاده از نخ کمتر باعث افت قیمتی به میزان ۵۰٪ گردید. مزایای چمن مصنوعی. مزایای چمن مصنوعی نسبت به چمن طبیعی با توجه به روند رو به افزایش جمعیت و توسعه مناطق شهری ایجاد فضاهای تفریحی و ورزشی بسیار بیشتری مورد نیاز است. مهم‌ترین ویژگی‌هایی که باعث شده تا چمن مصنوعی بتواند به عنوان یک جایگزین جدی در برابر چمن طبیعی عرض
به عنوان یک جایگزین جدی در برابر چمن طبیعی عرض اندام نماید عبارتند از استفاده در زمین‌های ورزشی تنها بخشی از کاربرد چمن‌های مصنوعی است؛ دوام این لایه‌ها، هزینه پایین نگهداری، عدم نیاز به آبیاری و ظاهر طبیعی آن‌ها سبب شده‌است که این تولیدات در محدوده وسیعی از کاربردها مورد استفاده قرار گیرند که از جمله آن‌ها می‌توان به کاربرد در محوطه‌های چمن کاری عمومی مانند میادین شهرها، حاشیه اتوبان‌ها و بزرگراه‌ها، زمین‌های بازی کودکان، کناره استخرها، چشم‌اندازها و محوطه‌های داخلی ساختمان‌ها اشاره کرد. این چمن‌ها در
داخلی ساختمان‌ها اشاره کرد. این چمن‌ها در مکان‌های تفریحی، مشکل گل آلوده شدن زمین در هنگام بارش باران را ندارند و در چمن کاری‌های مصنوعی اتوبان‌ها و بزرگراه‌ها، خطرات و مشکلات مربوط به آبیاری فضاهای سبز را حل نموده‌اند. همچنین در مناطقی که با کمبود آب مواجه هستند یا نمی‌توان آبیاری مطلوبی برای چمن‌ها انجام داد، چمن‌های مصنوعی گزینه‌های مناسبی به‌شمار می‌روند. یکی دیگر از مزایای استفاده از چمن‌های مصنوعی، صرفه جویی اقتصادی است، زیرا چمن‌های طبیعی را حداقل یک بار در هر فصل باید با چمن‌های جدید جایگزین نمود
بار در هر فصل باید با چمن‌های جدید جایگزین نمود که این کار مستلزم صرف هزینه و وقت می‌باشد. علاوه بر آن هزینه نگهداری آن‌ها نیز مزید بر علت است. اما در مورد چمن‌های مصنوعی تنها یک بار نصب کافی است و بعد از نصب، سال‌ها بدون نیاز به نگهداری قابل استفاده هستند. چمن‌های مصنوعی در زمین‌های فوتبال. فوتبال ورزشی است که در آن بازیکنان تماس‌های فیزیکی زیادی با سطح زمین دارند و تکل زدن و سُر خوردن از جمله حرکات اجتناب ناپذیر در این ورزش می‌باشد. در بررسی ویژگی‌های مورد نظر برای یک چمن مصنوعی، علاوه بر عکس‌العمل میان
نظر برای یک چمن مصنوعی، علاوه بر عکس‌العمل میان سطح و توپ، برهم کنش میان بازیکن و سطح، سایش پوست بازیکن و نیز دوام چمن مصنوعی معیارهای تعیین‌کننده‌ای هستند. چمن‌های مصنوعی که در ابتدا ساخته شده بودند، به دلیل دارا بودن اتصالات ضعیف و سایش و اصطکاک زیاد نخ‌ها، برای استفاده در این ورزش کاملاً مناسب نبودند و بازیکنان مجبور می‌شدند در مواقع استفاده از زمین‌های دارای چمن مصنوعی، از پیراهن آستین بلند و شلوار استفاده کنند تا از رسیدن آسیب به پوست خود جلوگیری نمایند. اما امروزه با پیشرفت‌هایی که در تولید چمن‌های
اما امروزه با پیشرفت‌هایی که در تولید چمن‌های مصنوعی حاصل شده‌است، استفاده از آن‌ها در زمین‌های فوتبال افزایش یافته و به جای چمن‌های طبیعی از فیلامنت‌های مصنوعی همچون پلی پروپیلن، پلی اتیلن و پلی آمید استفاده می‌شود که در واقع این فیلامنت‌ها خاب‌های چمن مصنوعی را تشکیل می‌دهند. خاب این چمن‌ها مانند چمن‌های طبیعی در زمین ریشه دار نیستند، بلکه در یکپارچه زمینه جاسازی شده‌اند. بدین صورت که در طول عملیات تافتینگ، فیلامنت‌ها به فرم لوپ (حلقه) در پارچه قرار داده می‌شوند و در مرحله بعد برش می‌خورند. برای جلوگیری
می‌شوند و در مرحله بعد برش می‌خورند. برای جلوگیری از لغزیدن فیلامنت‌ها، پشت این لایه را با ماده مخصوصی پوشش می‌دهند. در سال ۲۰۰۵ که فدراسیون فوتبال اروپا (UEFA) و فدراسیون بین‌المللی فوتبال (FIFA) استفاده از جدیدترین نسل چمن‌های مصنوعی را مجاز نمودند، چمن مصنوعی رسماً به دنیای فوتبال وارد شد. قبل از آن بررسی‌های زیادی در زمینه تدوین استانداردهای کیفی برای چمن‌های مصنوعی، خواص فیزیکی مربوط به اتصالات، اصطکاک، غلتیدن و انعکاس توپ در آنها، احتمال ایجاد آسیب توسط آن‌ها برای بازیکنان و همچنین مسائل اقتصادی
توسط آن‌ها برای بازیکنان و همچنین مسائل اقتصادی مربوطه انجام شده بود. یکی از نتایج این بررسی‌ها این بود که استفاده از چمن‌های مصنوعی محدودیت زمانی نداشته و مستقل از شرایط آب و هوایی است. در حالی که عمر مفید یک زمین چمن طبیعی کوتاه (به اندازه ۶۰۰ ساعت بازی فوتبال) است. یکی دیگر از دلایل رشد استفاده از چمن‌های مصنوعی، معماری مدرن استادیوم‌های ورزشی است. از آنجا که اکثر استادیوم‌های جدید کاملاً سقف دار هستند، چمن‌های طبیعی نمی‌توانند در آن‌ها هوا و نور کافی دریافت کنند. نسل سوم چمن‌های مصنوعی. امروزه در زمینه
کنند. نسل سوم چمن‌های مصنوعی. امروزه در زمینه سیستم‌های تولید، نوع نخ و لایه‌های زیرین این کفپوش‌ها پیشرفت‌های قابل توجهی حاصل شده‌است. چمن‌های مصنوعی اولیه دارای خاب‌های کوتاهی بودند و به منظور ایجاد یک سطح محکم و فرش مانند، با تراکم بالایی تولید می‌شدند. از چمن‌های نسل اول هنوز هم در زمین‌های هاکی و در چمن کاری چشم‌اندازها استفاده می‌شود. از جمله معایب این نوع چمن‌ها می‌توان به لغزش زیاد و خواص سایشی نامناسب آن‌ها اشاره کرد که هر دوی این عوامل موجب افزایش احتمال وارد آمدن آسیب به بازیکنان فوتبال می‌شد.
احتمال وارد آمدن آسیب به بازیکنان فوتبال می‌شد. نسل کنونی چمن‌های مصنوعی (نسل سوم) دارای خاب‌های بلندی هستند. ماده پرکننده در آن‌ها ترکیبی از شن‌های سیلیسی و گرانول (ذرات لاستیکی) است که هرگز فشرده نمی‌شوند. انواع جدید نخ از جمله نخ‌های تشکیل شده از چندین مونوفیلامنت به همراه سیستم‌های لایه‌گذاری پیشرفته، ویژگی‌های بهینه‌ای به این چمن‌ها می‌دهد. ضریب اصطکاک پایین، اتصالات مناسب و خواص مربوط به انعکاس توپ در آن‌ها با چمن‌های طبیعی برابری می‌کند و اینها همه سبب شده‌اند که امروزه از چمن‌های مصنوعی به عنوان یک
شده‌اند که امروزه از چمن‌های مصنوعی به عنوان یک پوشش مطلوب در زمین‌های فوتبال استفاده شود. در حال حاضر استادیوم‌های بزرگی در سالزبرگ، اتریش و برن (در سوئیس) با چمن‌های مصنوعی مجهز شده‌اند. چمن‌های مصنوعی با خاب کوتاه. از چمن‌های مصنوعی با خاب کوتاه در زمین‌های مخصوص ورزش‌هایی چون هاکی، تنیس، کریکت، بیس بال، گلف و… که در آن‌ها بازیکن تماس مستقیم با سطح زمین ندارد، استفاده می‌شود؛ بنابراین در این چمن‌ها اهمیت مسئله سایش به اندازه چمن‌های مورد استفاده در زمین فوتبال آنقدر زیاد نیست، اما در عوض ویژگی‌های مربوط
آنقدر زیاد نیست، اما در عوض ویژگی‌های مربوط به انعکاس توپ و یکنواختی سطح از اهمیت بیشتری برخوردارند. اخیراً فدراسیون بین‌المللی هاکی (FIH)، زمین‌های دارای چمن‌های مصنوعی را تنها سطوح مورد تأیید برای مسابقات هاکی اعلام نموده‌است. چمن‌های مصنوعی مورد مصرف در ورزش هاکی را می‌توان بدون استفاده از پرکننده‌های شنی سیلیکونی نیز تولید کرد. امروزه این گونه چمن‌ها به جای پلی آمید اغلب از نخ‌های خام یا تکسچره شده PE و PP و بسیار شبیه چمن‌های مصنوعی با خاب بلند ساخته می‌شوند. ورزشگاه امام رضا شهر مشهد اولین ورزشگاه
می‌شوند. ورزشگاه امام رضا شهر مشهد اولین ورزشگاه فوتبال در سطح کشور ایران خواهد بود که در آن چمن مصنوعی مورد تأیید فیفا کار می‌شود. چمن‌های مصنوعی تزئینی. چمن‌های مصنوعی اگرچه در ابتدا با هدف کمک به ورزش تولید شدند اما امروزه یکی از ابزارهای زیباسازی به خصوص در مکان‌هایی که امکان رسیدگی مناسب به چمن طبیعی نیست به‌شمار می‌روند. مزیت‌های این چمن‌ها برای طبیعت نیاز کمتر به آب، عدم نیاز به هرس کردن که عموماً با وسایل آلوده کننده هوا انجام می‌شود و عدم نیاز به کودهای شیمیایی از مزایایی است که این چمن برای محیط
شیمیایی از مزایایی است که این چمن برای محیط زیست دارد. البته برخی مخالفان این چمن‌ها را تولیدکننده پلاستیک و ترکیبات کربنی آلوده کننده برای محیط می‌دانند و با جایگزینی چمن طبیعی با چمن مصنوعی در زیباسازی شهری موافق نیستند.
شرکت پیراحفاری ایران شرکت خدمات مهندسی ایرانی است، که در زمینه ارائه خدمات حفاری، خدمات سرچاهی، اسیدکاری، سیمان‌کاری و لوله‌گذاری، همچنین تعمیر و نگهداری تجهیزات جانبی حفاری، فعالیت می‌کند. شرکت پیراحفاری ایران در سال ۱۳۸۲ به‌عنوان شرکت تابعه‌ای از شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب و از تجهیزات و دارایی‌های بخش حفاری آن، تأسیس شد. این شرکت در حال حاضر مالک ۳ دکل حفاری، ۴ دکل تعمیرات، ۱۴ دستگاه چاه‌پیمایی، ۶ دستگاه لوله‌مغزی، ۷ دستگاه پمپ تراک سیمان‌کاری، اسیدکاری و تزریق نیتروژن می‌باشد. دفتر مرکزی شرکت پیراحفاری
تزریق نیتروژن می‌باشد. دفتر مرکزی شرکت پیراحفاری ایران در شهر اهواز قرار دارد. تاریخچه. ریشه‌های تأسیس این شرکت به اسفند ۱۳۷۷ و راه‌اندازی شرکت ماشین‌آلات صنعتی و ساختمانی نفت بازمی‌گردد، که توسط شرکت ملی نفت ایران و از دارایی‌های بخش خدمات سرچاهی، تعمیرات و نگهداری دکل‌های حفاری شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب تشکیل شد. در خرداد ۱۳۸۲ اساسنامه و ساختار اداری این شرکت مورد بازنگری قرار گرفت و نام آن به شرکت پیراحفاری ایران تغییر پیدا کرد. این شرکت فعالیت عملیاتی خود را از تاریخ ۳ اسفند ۱۳۸۲ به‌طور رسمی،
عملیاتی خود را از تاریخ ۳ اسفند ۱۳۸۲ به‌طور رسمی، به‌عنوان یک شرکت سهامی خاص و زیرمجموعه‌ای از شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب آغاز نمود. بمنظور اجرای سیاست‌های اصل ۴۴ قانون اساسی، شرکت پیراحفاری ایران، در سال ۱۳۸۴ در فهرست ارائه شده به سازمان خصوصی‌سازی، توسط وزارت نفت ایران، قرار گرفت و در سال ۱۳۸۵ بنا بود این شرکت نیز به همراه شمار زیادی از شرکت‌های نفتی، در یک برنامه زمانی ۴ ساله، کلیه سهام آن، به بخش خصوصی واگذار گردد. در سال ۱۳۸۹ اندکی پیش از رسیدن تاریخ واگذاری، وزارت نفت ایران اعلام نمود که شرکت‌های
واگذاری، وزارت نفت ایران اعلام نمود که شرکت‌های فعال در بخش بالادستی صنعت نفت، به‌طور موقت، از قانون خصوصی‌سازی مستثنی می‌شوند، که با توجه به نوع فعالیت شرکت پیراحفاری ایران، واگذاری سهام آن، به سال‌های بعد موکول شد. در نهایت شرکت پیراحفاری ایران در سال ۱۳۹۲ به‌طور کامل از فهرست شرکت‌های قابل واگذاری به بخش خصوصی خارج گشت. این شرکت هم‌اکنون به عنوان یک شرکت سهامی خاص، که کلیه سهام آن در اختیار شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب می‌باشد، به فعالیت خود ادامه می‌دهد. نمودار سازمانی. سازمان اداری و تشکیلاتی شرکت
نمودار سازمانی. سازمان اداری و تشکیلاتی شرکت پیراحفاری ایران، در قالب بنگاه‌داری اقتصادی، از دو بخش زیر تشکیل شده‌است: مدیریت‌ها. مدیریت‌های شرکت پیراحفاری ایران که وظیفه هدایت و راهبری فعالیت‌های شرکت را برعهده دارند، از ۵ بخش اصلی تشکیل شده‌است: ادارات ستادی. ادارات ستادی شرکت پیراحفاری ایران که بخش خدماتی و عملیات جانبی شرکت را برعهده دارند، از ۶ شاخه اصلی تشکیل شده‌است: حوزه عملیاتی. شرکت پیراحفاری ایران یکی از شرکت‌های تابعه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب است، که مرکز آن در اهواز در جنوب غربی ایران مستقر
است، که مرکز آن در اهواز در جنوب غربی ایران مستقر می‌باشد. این شرکت با استفاده از شبکه جامع نیروی انسانی شامل ۵۲۹ سمت سازمانی و ۲۰۰ نیروی پیمانی، خدمات سرچاهی، عملیات درون چاهی، رفع مشکلات چاه‌های تولیدی نفت و گاز را با بکار گرفتن دکل‌های تعمیراتی، دستگاه‌های چاه‌پیمایی و دستگاه‌های لوله‌مغزی سیار، به همراه پمپ‌های سیمانکاری، اسیدکاری و تزریق نیتروژن، ارائه می‌نماید. این شرکت خدمات خود را در حوزه فعالیت شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب شامل ۵ شرکت تولیدی نفت و گاز تابعه؛ شرکت بهره‌برداری نفت و گاز کارون، شرکت
گاز تابعه؛ شرکت بهره‌برداری نفت و گاز کارون، شرکت بهره‌برداری نفت و گاز مارون، شرکت بهره‌برداری نفت و گاز گچساران، شرکت بهره‌برداری نفت و گاز آغاجاری و شرکت بهره‌برداری نفت و گاز مسجدسلیمان، ارائه می‌دهد. شرکت پیراحفاری ایران همچنین در بخشی از حوزه عملیاتی شرکت نفت مناطق مرکزی ایران و دو شرکت تولیدی زیرمجموعه آن؛ شرکت نفت و گاز زاگرس جنوبی و شرکت نفت و گاز غرب، (در عملیات توسعه میدان گازی تابناک، میدان گازی کیش، میدان گازی شانول، میدان گازی وراوی و میدان گازی هما) نیز فعالیت می‌نماید. حوزه عملیاتی شرکت
گازی هما) نیز فعالیت می‌نماید. حوزه عملیاتی شرکت پیراحفاری دارای بیش از ۳۰۰۰ حلقه چاه نفت و گاز، در ۵۰ میدان کوچک و بزرگ گازی و نفتی، در محدوده‌ای به وسعت بیش از ۶۰۰ هزار کیلومتر مربع، در ۶ استان کشور، شامل استان فارس، استان خوزستان، استان بوشهر، استان کهگیلویه و بویراحمد، استان قم و استان ایلام تحت پوشش قرار می‌دهد. شرکت پیراحفاری ایران همچنین، با شرکت نفت و گاز پارس در پروژه تکمیل چاه‌های فاز ۱ پارس جنوبی مشارکت داشته‌است. این شرکت در حال حاضر در پروژه‌های توسعه میدان نفتی یادآوران، میدان آزادگان و میدان
توسعه میدان نفتی یادآوران، میدان آزادگان و میدان نفتی یاران؛ با شرکت مهندسی و توسعه نفت ایران نیز همکاری دارد. شرکت پیراحفاری ایران با مشارکت شرکت ملی حفاری ایران، خدمات جانبی و پشتیبانی حفاری، در محدوده جغرافیایی از غرب کشور تا جزیره قشم را نیز ارائه می‌نماید. تجهیزات. شرکت پیراحفاری ایران در حال حاضر با ۵۲۹ نیروی رسمی و ۲۰۰ نیروی پیمانکاری، در مجموع دارای ۷۲۹ نفر نیروی انسانی می‌باشد و با استفاده از تجهیزات زیر، خدمات خود را ارائه می‌نماید: زمینه فعالیت. زمینه فعالیت شرکت پیراحفاری ایران، بشرح زیر
انستیتو ادبیات تطبیقی و جامعه یکی از انستیتوهای اقماری وابسته به دانشگاه کلمبیا در شهر نیویورک است که وظیفۀ اصلی آن کمک به رشد مطالعات بینارشته‌ای در حوزه‌های ادبیات، علوم اجتماعی، معماری، تاریخ هنر، مطالعات سینمایی، مطالعات فرهنگ بصری، مردمشناسی، و علوم سیاسی است. این انستیتو در دهۀ ۹۰ میلادی توسط گایاتری چاکراورتی اسپیواک و آندریاس هویسن بنیانگذاری شده است و ریاست آن اکنون بر عهدۀ لیدیا لیو (Lydia Liu) است. انستیتو ادبیات تطبیقی و جامعه رأسًا در مقطع دکتری دانشجو نمی‌پذیرد. کلیۀ دانشجویان مقطع دکتری این
دانشجو نمی‌پذیرد. کلیۀ دانشجویان مقطع دکتری این انستیتو باید در وهلۀ نخست در یکی از دپارتمان‌های دانشگاه کلمبیا پذیرش گرفته و سپس برای اخذ مدرک دوم دکتری از این مؤسسه پذیرش بگیرند. دانشجویان برای اخذ درجۀ دکتریِ این مؤسسه مجبور به گذراندن تعدادی واحد مشخص در حوزۀ ادبیات تطبیقی، تعدادی واحد درسی که در آن زبان تخصصی به غیر از انگلیسی مورد نیاز است، هستند. ضمناً برای دریافت مدرک ضروری است که دست کم یک نفر از کمیتۀ ۳ نفرۀ امتحان جامع هر دانشجو از استادان این انستیتو باشد و در زمان دفاع از رسالۀ دکتری نیز حتمًا
باشد و در زمان دفاع از رسالۀ دکتری نیز حتمًا یکی از استادان این انستیتو عضو کمیتۀ ۵ نفرۀ رساله باشد. انستیتو ادبیات تطبیقی و جامعه یکی از مراکز مهم ارائۀ دورۀ پسا-دکترا در حوزۀ علوم انسانی در دانشگاه کلمبیا است.
شرکت بهره‌برداری نفت و گاز کارون شرکت نفت و گاز ایرانی است که به عنوان زیرمجموعه‌ای از شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب در زمینه تولید، فرآورش و انتقال نفت خام و گاز طبیعی، همچنین تولید میعانات گازی فعالیت می‌کند. شرکت نفت و گاز کارون در سال ۱۳۷۷ تأسیس شد و هم‌اکنون (۱۳۹۴) با تولید متوسط یک میلیون بشکه نفت خام در روز، بزرگترین تولیدکننده نفت شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب، (که خود بزرگترین تولیدکننده نفت در ایران است) به‌شمار می‌آید، که از این میزان حدود ۵۰۰ هزار بشکه در روز توسط خطوط لوله، به پالایشگاه آبادان،
بشکه در روز توسط خطوط لوله، به پالایشگاه آبادان، پالایشگاه تهران، پالایشگاه اراک و پالایشگاه تبریز ارسال و مابقی به مقصد پایانه صادراتی خارک، متعلق به شرکت پایانه‌های نفتی ایران، انتقال می‌یابد. این شرکت همچنین به‌طور متوسط ۵۵ هزار بشکه در روز میعانات گازی تولید می‌نماید. از میان ۶ میدان نفتی تحت مدیریت شرکت نفت و گاز کارون، میدان نفتی اهواز با ظرفیت تولید ۸۰۰ هزار بشکه نفت خام در روز، بیشترین و میدان نفتی رامین با تولید حدود ۲ هزار بشکه در روز، کمترین سهم تولید را دارا می‌باشند. شرکت نفت و گاز کارون مالک
تولید را دارا می‌باشند. شرکت نفت و گاز کارون مالک شبکه گسترده‌ای از ۳٫۰۹۴ کیلومتر خطوط لوله انتقال نفت و گاز، ۷ مجتمع بهره‌برداری، ۴ کارخانه نمک‌زدایی، ۱۰ ایستگاه تقویت فشار گاز و ۳ کارخانه گاز و گازمایع می‌باشد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر اهواز قرار دارد. تاریخچه. پس از پایان جنگ ایران و عراق و آغاز بازسازی تأسیسات نفتی، در اواسط دهه ۱۳۷۰ بحث تشکیل شرکت‌های تابعه در گستره شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب عملیاتی شد و سرانجام شرکت بهره‌برداری نفت و گاز کارون براساس بند الف ماده ۵ اساسنامه شرکت ملی نفت ایران و
بند الف ماده ۵ اساسنامه شرکت ملی نفت ایران و بند ن تبصره ۲ قانون بودجه سال ۱۳۷۷ کل کشور، با هدف راهبری عملیات تولید، فرآورش و انتقال نفت خام، گاز و گاز مایع، همچنین تصفیه آب (خام، صنعتی و شرب) در شهرستان اهواز، در تاریخ ۱۱ آذر ۱۳۷۷ تحت شماره ۱۴۵۷۸۸ نزد سازمان ثبت شرکت‌ها و مؤسسات غیرتجاری، به ثبت رسید و از ابتدای سال ۱۳۷۹ به عنوان یک شرکت سهامی خاص، که کلیه سهام آن متعلق به شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب می‌باشد، فعالیت خود را آغاز نمود. این شرکت با در اختیار داشتن ۷ مجتمع بزرگ صنعتی و شبکه‌ای از ۶ هزار
داشتن ۷ مجتمع بزرگ صنعتی و شبکه‌ای از ۶ هزار کیلومتر خطوط لوله انتقال نفت، گاز و آب، در گستره‌ای به وسعت ۱۵ هزار کیلومتر مربع در شهرستان اهواز و مناطق همجوار آن، روزانه بیش از یک میلیون بشکه نفت (معادل ۲۵ درصد نفت تولیدی کل کشور)، حدود ۷۰۰ میلیون فوت مکعب گاز و ۶۵ هزار بشکه مایعات گازی را از میدان نفتی اهواز، میدان نفتی منصوری، میدان نفتی آب تیمور، میدان نفتی دارخوین و میدان نفتی رامین تولید و نیمی از آن را از طریق خطوط لوله انتقال نفت و گاز، به شرکت پایانه‌های نفتی ایران در جزیره خارک، جهت صادرات تحویل
نفتی ایران در جزیره خارک، جهت صادرات تحویل می‌دهد. این شرکت همچنین معادل ۵۰۰ هزار بشکه تولید روزانه نفت خام خود را، به چندین پالایشگاه داخلی، ارسال می‌نماید. بعلاوه تأمین آب شرب، صنعتی و خام، تأسیسات صنعتی کارون و منازل سازمانی مستقر در کلان‌شهر اهواز، با دبی روزانه ۲۵۰ تا ۱۵۰ هزار بشکه نیز از دیگر وظایف این شرکت است. تولید. برنامه تولید نفت و گاز شرکت بهره‌برداری نفت و گاز کارون نیز مانند سایر شرکت‌های تولیدکننده در سه بخش نفت، گاز و مایعات گازی پس از انجام تحقیقات کارشناسی از طرف مدیریت برنامه‌ریزی
انجام تحقیقات کارشناسی از طرف مدیریت برنامه‌ریزی تلفیقی شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب تهیه می‌شود و پس از تأیید در هیئت مدیره شرکت ملی نفت ایران، از سوی مدیرعامل مناطق نفتخیز جنوب، به ستاد این شرکت و مدیریت تولید ابلاغ شده و برنامه تولید جهت اجرا، در اختیار شرکت کارون قرار می‌گیرد. نفت خام. شرکت بهره‌برداری نفت و گاز کارون به عنوان بزرگترین شرکت بهره‌بردار زیرمجموعه شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب، با دارا بودن ۵۴۷ حلقه چاه در محدوده جغرافیایی خود، روزانه بیش از یک میلیون بشکه نفت تولید می‌نماید. نیمی از نفت
از یک میلیون بشکه نفت تولید می‌نماید. نیمی از نفت فرآورش شده شرکت نفت و گاز کارون جهت صادرات به پایانه صادراتی خارک و مابقی برای مصارف داخلی، از طریق شبکه خطوط لوله این شرکت، به پالایشگاه آبادان، پالایشگاه تهران، پالایشگاه اراک، پالایشگاه آناهیتا و پالایشگاه تبریز ارسال می‌گردد. گاز طبیعی. در کلیه میدان‌ها نفت و گاز تحت مدیریت شرکت کارون، بعلت وجود مقادیر زیاد گازهای همراه نفت، همواره عملیات تولید و فرآیند جمع‌آوری گاز طبیعی نیز، در کنار استخراج نفت انجام می‌گیرد، بنابراین میزان حجم گاز تولید شده، همواره
می‌گیرد، بنابراین میزان حجم گاز تولید شده، همواره به مقدار نفتی که استخراج می‌شود بستگی دارد. شرکت بهره‌برداری نفت و گاز کارون در حال حاضر به‌طور میانگین، روزانه در حدود ۵۰۰ میلیون فوت مکعب گاز طبیعی تولید و فرآورش می‌نماید، که درصد زیادی از آن، جهت مصارف خانگی و صنعتی به شرکت ملی گاز ایران تحویل داده می‌شود. میعانات گازی. میدان‌های تحت مدیریت شرکت بهره‌برداری نفت و گاز کارون، دارای یکی از غنی‌ترین گازها می‌باشند، که پس از تولید به پالایشگاه‌های گاز و گازمایع این شرکت ارسال می‌شود و پس از فرآورش و پالایش
این شرکت ارسال می‌شود و پس از فرآورش و پالایش اولیه، گاز خشک و مایعات گازی از هم تفکیک شده و میعانات گازی از طریق خطوط لوله، جهت تأمین خوراک اولیه به پتروشیمی ماهشهر و پتروشیمی بندرامام ارسال می‌گردد. این شرکت در حال حاضر روزانه حدود ۶۵ هزار بشکه مایعات گازی تولید می‌نماید. آب آشامیدنی و صنعتی. شرکت کارون دارای دو کارخانه تأمین و تصفیه آب آشامیدنی، آب صنعتی و آب خام، با ظرفیت ۵۵ هزار متر مکعب در روز است، که آب شرب آن برای مصارف خانگی، شهرک‌های متعلق به شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب در اهواز، در مناطق شهرک
ملی مناطق نفت‌خیز جنوب در اهواز، در مناطق شهرک نفت، نیوسایت و محله کارون، همچنین آب صنعتی نیز جهت واحدهای عملیاتی و تأسیسات این شرکت در استان خوزستان مورد استفاده قرار می‌گیرد. نیروی انسانی. شرکت بهره‌برداری نفت و گاز کارون دارای شبکه جامعی از ۵٫۴۰۸ نفر نیروی انسانی می‌باشد، که از این تعداد ۱٫۶۰۶ نفر به عنوان نیروی رسمی و ۳٬۹۰۲ نفر به عنوان نیروی پیمانکاری، در ادارات ستادی، مدیریت‌ها و بخش‌های عملیاتی این شرکت فعالیت می‌کنند. میدان‌ها عملیاتی. میدان نفتی اهواز. میدان نفتی اهواز از میدان‌ها نفتی ایران است،
میدان نفتی اهواز از میدان‌ها نفتی ایران است، که در استان خوزستان، در محدوده شهرستان اهواز، در جنوب غربی ایران واقع می‌باشد. میدان نفتی اهواز در سال ۱۳۳۷ با حفر چاه شماره۶ اهواز کشف گردید. در حال حاضر ظرفیت تولید میدان اهواز به‌طور میانگین معادل ٧۵٠ هزار بشکه در روز می‌باشد. میزان نفت درجای این میدان معادل ٣٧ میلیارد بشکه است. طول این میدان ۶۷ کیلومتر و عرض آن ۶ کیلومتر است، که از شمال با میدان نفتی رامین، از شرق با میدان نفتی مارون، از جنوب با میدان نفتی شادگان و میدان نفتی منصوری و از غرب با میدان نفتی آب
و میدان نفتی منصوری و از غرب با میدان نفتی آب تیمور و میدان نفتی سوسنگرد مجاور است. میدان نفتی اهواز از میدان‌ها تحت مدیریت شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب است، که عملیات تولید از آن توسط شرکت بهره‌برداری نفت و گاز کارون انجام می‌گیرد. مخزن آسماری. مخزن آسماری میدان نفتی اهواز در سال ۱۳۳۷ با حفر چاه شماره۶ اهواز کشف گردید. اولین چاه این مخزن در مرداد ۱۲۹۱ تا عمق ۱۱۰۰ متری حفاری شد. چاه شماره۲ اهواز نخستین چاهی است که به سازند آسماری رسید، این چاه تا کلاهک گازی حفاری گردید، اما ادامه حفاری آن متوقف شد. بین
حفاری گردید، اما ادامه حفاری آن متوقف شد. بین سال‌های ۱۳۲۸ تا ۱۳۳۶ سه حلقه چاه دیگر حفاری گردید، اما حفاری چاه شماره۶ اهواز نوید تولید از مخزن آسماری را به دنبال داشت. حفاری این چاه در شهریور ۱۳۳۶ آغاز و در حین حفاری قسمت فوقانی آسماری در فروردین ۱۳۳۷ دچار فوران شد، اما سرانجام در سال ۱۳۳۸ به عنوان چاه نفت آسماری تکمیل گردید و تولید از آن تا میزان ۳۵ هزار بشکه در روز افزایش یافت. در ابتدای تولید، فرآورش نفت در مجموعه‌های تفکیک سرچاهی به‌طور موقت صورت می‌گرفت، که با استمرار تولید، واحدهای بهره‌برداری
می‌گرفت، که با استمرار تولید، واحدهای بهره‌برداری پنج‌گانه فعلی به مرور احداث و در مدار فرآورش نفت و گاز قرار گرفتند. این مخزن در حال حاضر با تعداد ۲۷۰ حلقه چاه تولیدی، تزریقی و مشاهده‌ای و تولید ۶۶۰ هزار بشکه در روز، یکی از قدیمی‌ترین و در عین حال بزرگترین مخازن نفتی ایران می‌باشد. مخزن بنگستان. مخزن بنگستان میدان نفتی اهواز با ترکیبی از سازندهای تولیدی ایلام و سروک دارای حدود ۳۱ میلیارد بشکه نفت در جای اولیه است، که بهره‌برداری از آن، در سال ۱۳۵۰ آغاز گردید. با توجه به نقش این مخزن در مجموعه مخازن شرکت
با توجه به نقش این مخزن در مجموعه مخازن شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب، پس از پایان جنگ ایران و عراق حجم بسیار بالایی از فعالیت‌های حفاری چاه‌ها بر روی این مخزن متمرکز شد و از سال ۱۳۵۸ تاکنون با حفاری ۹۶ حلقه چاه جدید، مجموع چاه‌های تکمیلی در این میدان، به ۱۵۰ حلقه و کل تولید آن به حدود ۱۴۰ هزار بشکه در روز افزایش یافته‌است. نفت این مخزن، به دلیل دارا بودن حدود ۳٪ درصد حجمی گاز هاش۲اس نیازمند تأسیسات مقاوم در برابر هیدروژن سولفوره است. میدان نفتی آب تیمور. میدان نفتی آب تیمور در جنوب غربی اهواز واقع و بوسیله