payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برداشت و چنان وانمود کرد که برگهٔ کتاب را عوض می‌کند. سپس خنجر را بر بدن اسپهبد فخرالدوله فروکرده و او را کشت. اتحاد چلاوی–مرعشی پس از مرگ حسن دوم. پس از کشتن فخرالدوله حسن و بر مسند قدرت نشستن کیا افراسیاب، او سعی کرد حاکمان جزء را به حمایت از خود درآورد ولی موفق نشد و بزرگان مازندران او را به عنوان حاکم مازندران به رسمیت نشناختند. یکی از این افراد «کیا جلال مُتمِیر»، حاکم قلعه فیروزکوه، بود که خود را خواستار گرفتن انتقام فخرالدوله معرفی می‌کرد. کیا افراسیاب چند بار جهت تسخیر قلعهٔ فیروزکوه اقدام کرد ولی
چند بار جهت تسخیر قلعهٔ فیروزکوه اقدام کرد ولی موفق نشد. در یکی از نبردهایی که در ناحیهٔ «ویمه» میان این دو روی داد، کیا افراسیاب موفق شد کیا جلال را شکست دهد ولی او پس از شکست به سوی قلعه عقب‌نشینی کرد و کیا افراسیاب موفق به گشودن قلعه نشد. گویا کیا افراسیاب اشعاری به زبان طبری در این باره سروده‌بود و به این پیروزی اعلان مباهات می‌کرد. همچنین «کیا حسن کیای ضماندار»، که مسئول مالی لارجان و شوهرخواهر کیا افراسیاب بود، «پولاد قبا»، که از جانب حاکم گرگان (امیرولی استرآبادی) حاکم قلعهٔ اسکن بود و ولایت دماوند
استرآبادی) حاکم قلعهٔ اسکن بود و ولایت دماوند در قلمرو او بود، و «کیا اسکندر سیاوش سخت کمان»، که از جانب فخرالدوله داروغهٔ سوادکوه بود، از دیگر دشمنان کیا افراسیاب بودند که قتل فخرالدوله حسن را برنتافتند. این افراد دارای جایگاه اجتماعی و سیاسی هم‌طراز با کیا افراسیاب بوده‌اند و حتی کیا اسکندر سیاوش سخت‌کمان، مقامی بالاتر از افراسیاب نیز داشت. پس از قتل فخرالدوله حسن باوند، انظار عمومی مردم برخلاف کیا افراسیاب شد. از سویی فرزندان حسن باوندی، به جلال‌الدوله اسکندر، استاندار پادوسپانیان، پناه بردند و یک سال
اسکندر، استاندار پادوسپانیان، پناه بردند و یک سال بعد اسکندر برای گرفتن انتقام فخرالدوله به آمل لشکر کشید. چلاویان و هم‌پیمانانشان از آمل بیرون آمده و در «میراناده» یا «مران دبه» با لشکریان رستمدار روبرو شدند. در ابتدای این نبرد «کیا محمد بن افراسیاب» توسط پادوسپانیان کشته شد ولی در نهایت آن‌ها با ۳۳۰ کشته شکست را پذیرفتند. با این حال پادوسپانیان هیچگاه از پیروزی در برابر افراسیاب ناامید نشدند. از مهم‌ترین دلایل این شکست حمایت قوام‌الدین مرعشی، ملقب به میربزرگ، از چلاویان بود. کیا افراسیاب به خاطر کمبود
از چلاویان بود. کیا افراسیاب به خاطر کمبود حامی در میان رهبران نظامی محلی با این روحانی محلی شیعه روابط حسنه‌ای ایجاد کرد و موفق شد به قدرتی با ثبات دست یابد و در میان عامه نیز مشروعیت یابد. پس از بازگشت قوام‌الدین به طبرستان و انعقاد مصالحه بین دو خاندان چلاویان و جلالیان، کیا افراسیاب – که پسرش به تازگی فخرالدوله حسن را به قتل رسانده بود– از روی مصلحت مرید قوام‌الدین گردید؛ زیرا که نفوذ میربزرگ به حدی بود که افراسیاب می‌توانست از نفوذ و اعتبار وی استفاده کند و در حالی که قتل فخرالدوله حسن عملی نکوهیده
کند و در حالی که قتل فخرالدوله حسن عملی نکوهیده شمرده می‌شد، خود را مشروعیت بخشد. "حسین صمدی" همه‌گیری بیماری وبا و آشفتگی جامعه را از دیگر دلایل رجوع کیا افراسیاب به میربزرگ می‌داند. "سید کاظم روحانی" نیز هدف کیا افراسیاب را خاموش کردن «نهضت سید قوام الدین» و استفاده از نفوذ معنوی سید و درویشان، برای تثبیت حکومت متزلزلش می‌داند. نزدیکی چلاویان و مرعشیان تا جایی کشیده‌شد که سید قوام‌الدین با دست خودش موهای کیا افراسیاب را تراشید و کلاه درویشی بر سرش نهاد و حتی به یکی از پسران کیا افراسیاب لقب «شیخی» اعطا
حتی به یکی از پسران کیا افراسیاب لقب «شیخی» اعطا کرد و افراسیاب به عنوان رهبر «شیخیهٔ کِلالِک‌بسر» دست یافت. ظهیرالدین مرعشی در کتاب "تاریخ طبرستان و رویان و مازندران" دربارهٔ این اتحاد می‌گوید: این احتمال وجود دارد که فتوای قتل فخرالدوله حسن توسط قوام‌الدین مرعشی صادر شده‌باشد؛ چنانچه در برخی منابع اولیه، همچون حافظ ابرو، از ارتباط وی با کیا افراسیاب پیش از قتل فخرالدوله سخن به میان آمده و از سوی دیگر منبع اصلی این دوره، میر ظهیرالدین مرعشی، خود از نسل میرقوام‌الدین و به شکلی ذی‌نفع بوده‌است. به هر حال
و به شکلی ذی‌نفع بوده‌است. به هر حال دلیل موافقت قوام‌الدین با درخواست کیا افراسیاب، این بود که هواداران او نیز با این کار بیش‌تر می‌گشتند. چنان‌که منوچهر ستوده در کتاب "درویشان مازندران" می‌نویسد: جدایی مرعشیان از خاندان چلاوی. نگرانی کیا افراسیاب از این خاطر بود که مردم طبرستان به سمت قوام‌الدین مرعشی جذب شوند و با توجه به آنچه از علویان طبرستان و نوع حکومتشان شنیده بودند، به دنبال بنیان دودمانی مشابه آن باشند و اقتدار و ثروت به‌دست آمدهٔ او را تهدید کنند. کیا افراسیاب پیش از این نیز وقتی که به طرفداران
کیا افراسیاب پیش از این نیز وقتی که به طرفداران قوام‌الدین پیوسته‌بود، خرقهٔ درویشی پوشیده‌بود و دیگر هواداران میربزرگ نیز خوراک و پوشاکی مانند او را می‌طلبیدند و چه بسا این اندیشهٔ اجتماعی به شکل مساوات ارائه شد و در رفتار هواداران میربزرگ تجلی یافت که این موجب جدایی و رویارویی کیا افراسیاب با آنان گشت. "سید کاظم روحانی" در این باره معتقد است قوام‌الدین از ابتدا به دنبال تأسیس «حکومت اسلامی» بود و برای آن که «راه و روش سیاسی خود» را نشان دهد، از کیا افراسیاب خواست که به آئین درویشی و ساده‌زیستی روی آورد؛
خواست که به آئین درویشی و ساده‌زیستی روی آورد؛ کیا افراسیاب نیز این خواسته را پذیرفت. از آن پس درویشان و مریدان قوام‌الدین، کیا افراسیاب را مریدی از مریدان سید می‌شناختند و خود را با وی برابر و مساوی می‌دانستند؛ به‌طور مثال پس از حمام لباس او را می‌پوشیدند و به او می‌گفتند که برای خود لباس دیگری تهیه کند؛ سلاح فرزندانش را می‌گرفتند و پیغام می‌فرستادند که فلان درویش سلاحت را گرفته چون شما از این اسلحه‌ها زیاد دارید؛ به خاطر کمبود محصولات کشاورزی از او تقاضای برنج می‌کردند یا خودسرانه از مزارعش کیسه‌های برنج
برنج می‌کردند یا خودسرانه از مزارعش کیسه‌های برنج را می‌بردند. این روش زندگی برای کیا افراسیاب قابل تحمل نبود و وقتی دید بدین شکل پیروان سید قوام‌الدین مدام بیشتر می‌شود، اظهار مخالفت کرد و از مسلک درویشی دست برداشت. در نهایت تضادهای گوناگون بین این دو و رفتار و اشرافیت‌گرایی کیا افراسیاب، موجب جدایی میربزرگ از او شد. این مسائل باعث شد کیا افراسیاب با عده‌ای از علمای سُنّی به مشورت بنشیند. به نوشتهٔ خواندمیر «نتیجهٔ این مشاوره این بود که جهت جلوگیری از اختلال در امور ملک و مال، افراسیاب را به اجتناب از روش
در امور ملک و مال، افراسیاب را به اجتناب از روش سید و تشکیل محکمه‌ای برای وادار کردن قوام‌الدین به دست کشیدن از بدعت درویشی ترغیب نمودند.» قوام‌الدین به مناظره دعوت شد و فقها با او به بحث شرعی پرداختند، ولی موفق نشدند او را متقاعد کنند. کیا افراسیاب از فقها فتوایی مبنی بر حرام بودن «ذکر جلی» ستاند و دستور داد در میان بازار آمل دستار از سر قوام‌الدین برداشتند و او را به بند کشیدند و نهایتاً محبوسش کردند. هم‌زمان با حبس قوام‌الدین، یکی از فرزندان کیا افراسیاب به نام «کیا سیف‌الدین»، که ولیعهدش بود، به مرض
به نام «کیا سیف‌الدین»، که ولیعهدش بود، به مرض قولنج درگذشت و مریدان قوام‌الدین این واقعه را از کراماتش دانستند و مصمم به آزادی وی گشتند و بدین ترتیب قوام‌الدین آزاد شد. نبرد جلالک مار پرچین. سال‌شمار کیا افراسیاب قوام‌الدین مرعشی پس از رها شدن از حبس، همراه حامیان و اقوامش به دابو رفت و آمادگی دفاعی خود را افزایش داد. از طرفی کیا افراسیاب در این مدت به حکومتی مستبدانه روی آورده بود. او با چند تن از افراد خاندان جلالیان صلح کرد و به مشورت با آنان پرداخت و با توجه به نظر آنان، از سید قوام‌الدین دعوت کرد به
توجه به نظر آنان، از سید قوام‌الدین دعوت کرد به دیدنش بیاید. سید قوام‌الدین نیز با مریدان خود مشورت کرد و از ترس جانش، دعوت کیا را نپذیرفت. بدین ترتیب چند سال پس از ماجرای محبوس کردن قوام‌الدین، در نبردی که در حدود سال ۷۶۰ هجری قمری با نام "جلالک مار پرچین" رخ داد، درویشان مازندران به رهبری قوام‌الدین توانستند در جنگ بر سپاهیان چلاوی غلبه کنند. البته بر سر حوادث این نبرد اختلاف نظری میان منابع تیموری و مرعشی وجود دارد؛ منابع تیموری می‌گویند کیا افراسیاب و تعداد اندکی از نزدیکانش برای عرض ارادت به سوی دابو
اندکی از نزدیکانش برای عرض ارادت به سوی دابو در حرکت بوده، قوام‌الدین و درویشان به حیله و نیرنگ نقشه‌ای کشیده و برای رسیدن به قدرت، او را کشتند و این در حالی است که ظهیرالدین از یک جنگ خبر می‌دهد و نقشهٔ درویشان را همچون تاکتیکی جنگی می‌نماید. به‌هرحال در این پیکار سواره‌نظامان چلاوی در باتلاقی که پیروان مرعشیه ساخته بودند، گیر کردند و افراسیاب چلاوی و چهار تن از پسرانش به نام‌های کیا حسین، کیا سهراب، کیا علی و کیا لهراسب و اکثر همراهانشان، با تیر و کمان به قتل رسیدند. در "تاریخ رویان" مرگ کیا افراسیاب ۲۸
قتل رسیدند. در "تاریخ رویان" مرگ کیا افراسیاب ۲۸ اردیبهشت ۷۶۲ یادداشت شده‌است؛ ولی سید ظهیرالدین مرعشی زمان وقوع نبرد را در سال ۷۶۰ هجری می‌داند. میراث. اسکندر شیخی تنها پسر کیا افراسیاب بود که به علت کم سن و سال بودن در این نبرد حضور نداشت. عده‌ای از حامیان و فرزندان کیا افراسیاب همراه اسکندر شیخی، از میدان جنگ گریختند و به خارج از طبرستان رفتند. از نظر " مصطفی مجد" این گریز نشان می‌دهد چلاویان در آمل و اطراف آن شهر دارای پایگاه مردمی نبوده‌اند. "سید کاظم روحانی" اما می‌گوید پس از پیروزی در این نبرد،
روحانی" اما می‌گوید پس از پیروزی در این نبرد، درویشان فاتحانه وارد شهر آمل شدند و هر جا حامیان کیا افراسیاب را می‌یافتند، به قتل می‌رساندند. اسکندر شیخی، کوچک‌ترین پسر افراسیاب که توانست از مهلکه بگریزد، ابتدا به لاریجان و سپس به قصران و شیراز رفت. پس از آن به مشورت یکی از ملازمان پدرش، به نام شیخ نورالدین، به شهر سبزوار که در دست خواجه علی مؤید (آخرین امیر سربداران) بود، حمله کرد و توانست آنجا را فتح کند. پس از به دست گرفتن سبزوار نامه‌ای به حاکم آل کرت نوشت و ملک حسین از او دعوت کرد به هرات برود. اسکندر
و ملک حسین از او دعوت کرد به هرات برود. اسکندر در دربار آل کرت و پس از آن تیموریان حضور داشت و بعدها با حملهٔ تیمور به طبرستان، او توانست حکومت شهر آمل را در سال ۷۹۵ هجری از جانب تیمور به دست آورد ولی با طغیان علیه تیمور کشته شد. پس از اسکندر نیز همچنان برخی از افراد خاندان چلاوی در قلعه‌هایی نظیر قلعه فیروزکوه و استاناوند استقلال نسبی داشته‌اند. ادبیات. کیا افراسیاب گاهی اشعاری می‌سروده است، اما دیوان او موجود نیست؛ البته برخی از شعرهایش به زبان طبری (مازندرانی) باقی مانده‌است. در نسخه‌ای از اشعار نظامی
باقی مانده‌است. در نسخه‌ای از اشعار نظامی گنجوی که در پاریس نگهداری می‌شود، بین مخزن‌الاسرار و خسرو و شیرین تعدادی از اشعار خیام نهفته شده‌است و همچنین در بین اسکندرنامه چندین دو بیتی به زبان طبری و با خطی الحاقی آمده‌است که نسبتاً قدیمی است. گویا وزن این رباعیات، وزن ویژه ملی ایرانیان – و لااقل طبری‌ها – است و از بحرهای خلیل بن احمد خارج است. شاعران این دو بیتی‌ها «امیر افراسیاب»، «امیر داوود» و «حسن کیا» ذکر شده‌اند که در این میان اولی همان کیا افراسیاب چلاوی است و دو نفر دیگر نیز از معاصران و اطرافیان
چلاوی است و دو نفر دیگر نیز از معاصران و اطرافیان وی می‌باشند. از کیا افراسیاب چلاوی سه دو بیتی دیگر نیز در کتاب "تاریخ طبرستان و رویان و مازندران" وجود دارد. این دو بیتی‌ها در تاریخ زبان و ادبیات طبری ارزش زیادی دارند؛ چنانکه قدیمی‌ترین سروده‌های باقی ماندهٔ این زبان از قرن‌های چهارم تا نهم هجری قمری هستند و ۱۲ بیت مذکور یک پنجم این مجموعه را تشکیل می‌دهد و این در حالی است که از نظر کیفی هم این اشعار قابل قرائت‌تر از اشعار پیشین هستند. از دیگر تفاوت‌های این اشعار، ذکر نشدن علت سرودن شعر است. در واقع این
اشعار، ذکر نشدن علت سرودن شعر است. در واقع این اشعار از واپسین متون تاریخی زبان طبری است؛ زیرا با نابودی دودمان‌هایی که دنبالهٔ اسپهبدان طبرستان بودند، ترویج فرهنگ پهلوانی طبرستان و دوران ادبیات رزمی و بزمی آن به سر می‌رسد. گرچه تمام الفاظ با آوانگاری اصیل طبری نوشته شده‌اند، ولی در اشعار مذکور «فارسی‌گرایی» نیز دیده می‌شود. به‌طور مثال در این اشعار از «ا» به جای «و» در موضع پیش از صامت خیشومی استفاده شده‌است. بخشی از اشعار طبری کیا افراسیاب چلاوی: و آخر هزیمت بر لشکر رستمدار رسید در آن معرکه سیصد و سی تن
بر لشکر رستمدار رسید در آن معرکه سیصد و سی تن از مردم رستمدار کشته و کیا افراسیاب در آن باب گفته طبری: سکه‌شناسی. در زمان فرمانروایی از کیا افراسیاب چلاوی سکه‌هایی ضرب شده‌است. نمونه‌ای از این مسکوکات، به وزن ۳٫۰۴ گرم و قطر ۲۳٫۳ میلی‌متر، موجود است که بنا بر نوشته‌های روی آن، در سال ۷۵۳ هجری (سنه ثلاث خمسین سبعمائه) در شهر ساری ضرب شده‌است. بر روی این سکه در میان طرح‌های اسلیمی چهار بار نام علی، در قالب یک چلیپا، آمده‌است و در هر زاویهٔ آن نام دو تن از امامان تشیع دیده می‌شود. در پشت سکه نیز شعائر «لا اله
تشیع دیده می‌شود. در پشت سکه نیز شعائر «لا اله الا الله»، «محمد الرسول الله» و «علی ولی‌الله» حک شده.
امیرحسین جهانبگلو (۲۵ بهمن ۱۳۰۲ در تهران – ۲۰ خرداد ۱۳۷۰، تهران) پژوهشگر ایرانی حوزهٔ فلسفه، اقتصاد و تاریخ بود. او همچنین پدر رامین جهانبگلو، استاد شناخته شدهٔ ایرانی در فلسفه و علوم سیاسی بود. زندگی. امیرحسین جهانبگلو از دبیرستان شرف فارغ‌التحصیل شد. ابتدا در وزارت دارایی مشغول به کار شد و ده سال بعد از دانشکده حقوق دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل گردید و چهار سال بعد از آن برای ادامه تحصیل به فرانسه رفت. در سال ۱۳۲۸ از دانشگاه سربن پاریس، لیسانس فلسفه و منطق دریافت کرد و سه سال بعد با درجه دکترای اقتصاد از
دریافت کرد و سه سال بعد با درجه دکترای اقتصاد از همین دانشگاه به تهران بازگشت و در همان وزارت دارایی کارش را از سر گرفت. امیرحسین جهانبگلو بعد از آن، سمت‌های مختلفی را در ادارات و وزارت‌خانه‌های گوناگون به‌عهده داشت، از آن جمله وزارت دارایی، شرکت نفت، سازمان اوپک، شرکت گاز و غیره. او بیشتر عمر خود را از سال ۱۳۵۰ به تدریس در دانشگاه تهران پرداخت. علی نصیریان می‌گوید به توصیه جلال آل احمد و امیرحسین جهانبگلو، وارد فعالیت در حوزه تئاتر ایرانی شد. جهانبگلو در ابتدای دهه بیست به همراه جلال آل احمد، محفلی را
ابتدای دهه بیست به همراه جلال آل احمد، محفلی را پایه گذاشت که انجمن اصلاح نام گرفت و سال ۱۳۲۳ به حزب توده ایران پیوست.
سیداحمد خان اعتبارالدوله (زاده ۱۲۶۶ همدان) که نام خانوادگی اعتبار برگزید، وزیر کشاورزی و پست و تلگراف در دوره محمدرضا شاه پهلوی و نماینده مجلس شورای ملی در دوره‌های قاجار و پهلوی بود. ورود به سیاست. پدرش سید حسن خان مستوفی اهل همدان اما از مالکان ثروتمند بروجرد بود. خدمات دولتی را در تلگرافخانه آغاز کرد و در انتخابات دوره پنجم مجلس شورای ملی در سال ۱۳۰۲ به نمایندگی بروجرد برگزیده شد. در اواخر این دوره ریاست اداره تلگرافخانه مرکزی را به عهده گرفت و در سوم آذر ۱۳۰۴ استعفایش را تقدیم مجلس کرد. در دوره بعد
آذر ۱۳۰۴ استعفایش را تقدیم مجلس کرد. در دوره بعد (ششم) بار دیگر به نمایندگی از بروجرد به مجلس بازگشت و تا دوره سیزدهم این کرسی را حفظ کرد. اعتبار در دوران نمایندگی عمدتاً در کمیسیون مالیه مجلس فعالیت داشت. در آبان ۱۳۱۶ قانونی از تصویب مجلس گذشت که برای افزایش سرمایه بانک ملی، بخشی از جواهرات سلطنتی به این بانک واگذار شود. این قانون تعیین این را که چه جواهراتی به بانک داده شود به عهده کمیسیونی گذاشت که دو نماینده مجلس می‌بایست در آن عضویت داشتند. احمد اعتبار و عبدالوهاب مویداحمدی دو نماینده‌ای بودند که به
و عبدالوهاب مویداحمدی دو نماینده‌ای بودند که به رأی مجلس در سی‌ام آبان ۱۳۱۶ به عضویت این کمیسیون انتخاب شدند. پس از شهریور ۱۳۲۰ که فضای سیاسی باز شد و جناح‌بندی در مجلس از سر گرفته شد، اعتبار به عضویت فراکسیون اتحاد درآمد. او با حمایت فراکسیون، طرحی برای افزایش ۲۶ نماینده به مجموع نمایندگان مجلس داد. که هیچ‌گاه در دستور کار مجلس گذاشته نشد. وزارت کشاورزی. اعتبار با علی سهیلی دوستی نزدیک داشت و در تقویت او همیشه کوشش می‌کرد. قوام‌السلطنه نیز در اواخر نخست‌وزیری‌اش در سال ۱۳۲۰ اعتبار را به معاونت خود برگزید
در سال ۱۳۲۰ اعتبار را به معاونت خود برگزید و فرمان همایونی هم برای اعتبار صادر شد اما پیش از آنکه کار خود را آغاز کند، دولت قوام در ۲۴ بهمن مستعفی شد. سهیلی که پس از قوام برای بار دوم به نخست‌وزیری رسید اعتبار را به عنوان وزیر کشاورزی برگزید و در ۲۷ اسفند با این سمت به مجلس معرفی کرد. اعتبار نزدیک به یک سال وزیر کشاورزی بود و در این مدت، دانشکده‌های کشاورزی و دامپزشکی را که متعلق به وزارت کشاورزی بودند، به دانشگاه تهران انتقال داد و زیر پوشش دانشگاه برد. همچنین بنگاه مستقل آبیاری را تأسیس کرد. پس از کنار
بنگاه مستقل آبیاری را تأسیس کرد. پس از کنار رفتن اعتبار از وزارت کشاورزی، پسرش عبدالحسین به جای او نماینده بروجرد شد. اعتبار در سال ۱۳۲۴ برای به نخست‌وزیری رساندن قوام‌السلطنه کوشید. در بهمن آن سال پس از آن‌که قوام‌السلطنه از مجلس رأی اعتماد گرفت و برای مذاکره بر سر آذربایجان راهی مسکو شد، شب پیش از سفر اعتبار را استاندار غرب (کرمانشاهان، کردستان و همدان) کرد اما در غیاب قوام‌السلطنه، با تحریک معاونش مظفر فیروز، رشاد دادستان دیوان کیفر علیه اعتبار اعلام جرم کرد و مانع از آن شد که او به استانداری غرب برود.
کرد و مانع از آن شد که او به استانداری غرب برود. موضوع اعلام جرم به عملکرد اعتبار در خصوص کشت پنبه در خراسان در دوران وزارتش مربوط می‌شد. قوام‌السلطنه پس از بازگشت به سفر مسکو، لطفی را که از قضات بلندپایه بود برای تحقیق در این زمینه به خراسان فرستاد و در گزارشی که لطفی تهیه کرد، اتهامات وارده بر اعتبار را وارد ندانست و علی هیئت دادستان کل کشور نیز او را قابل پیگرد ندانست. قوام‌السلطنه نیز در نامه‌ای به اعتبار از اتهاماتی که به او زده شده بود، ابراز تأسف کرد.
نت‌بازار Chrome، کروم وب استور یک فروشگاه اینترنتی برنامه‌های کاربردی وب گوگل است که مخصوص گوگل کروم و گوگل اپس می‌باشد. این وبسایت در تاریخ ۱۹ مه ۲۰۱۰ توسط ویک گاندورتا، در کنفرانس گوگل آی/او معرفی و در ۶ دسامبر ۲۰۱۰ منتشر شد. این نرم‌افزار به کاربران امکان نصب و اجرای وب نرم‌افزارهای کاربردی را در گوگل کروم می‌دهد. نرم‌افزارهای کاربردی، قالب‌های مرورگر و افزونه‌ها در این فروشگاه توسط HTML، CSS، جاوااسکریپت و گوگل اپ اسکریپت ساخته می‌شود و از کروم ۱۴ امکان استفاده از Google Native Client وجود دارد. این
استفاده از Google Native Client وجود دارد. این فروشگاه میزبان نرم‌افزارهای کاربردی رایگان و پولی می‌باشد. برای مثال، بازی‌های گیاهان دربرابر زامبی‌ها و پرندگان خشمگین در این فروشگاه موجود است.
ژرف‌درّه یا کنیون ، دره‌ای کشیده و عمیق و نسبتاً باریک است با دیواره‌های پرشیب که اغلب رودی در کف آن جریان دارد. ریشه‌شناسی. کنیون در زبان انگلیسی به معنای ژرف‌دره است. گرند کنیون به عنوان بزرگترین ژرف‌دره در جهان شناخته می شود که نام آن به معنای ژرف‌دره بزرگ است. ژرف‌دره ها. از ژرف‌دره‌های ایران می‌توان به تنگه هایقر و ریجاب اشاره کرد.
مشاهده به معنای کسب فعال اطلاعات از یک منبع اولیه است. مشاهده در علم. در روش علمی، برای فرمول‌بندی و مطرح‌کردن فرضیه‌ها، به مشاهدهٔ طبیعت نیاز است. این روش دارای مراحل زیر است: مشاهده در مراحل دوم و پنجم روش علمی ظاهر شده است. در روش علمی مشاهده‌ها باید تکرارپذیر باشند. به دلیل درونی بودن و کیفی بودن مشاهداتی که توسط حواس انسانی انجام گرفته است، این مشاهدات قابل ذخیره‌سازی و مقایسه نیستند. ایدهٔ اندازه‌گیری برای آسان کردن ارائهٔ نتایج و ثبت داده‌هایی که در طول زمان و مکان‌های گوناگون به وسیلهٔ افراد مختلف
طول زمان و مکان‌های گوناگون به وسیلهٔ افراد مختلف انجام گرفته است، گسترش یافته است. اندازه‌گیری به معنای استفاده از مشاهده برای مقایسهٔ شیء مورد اندازه‌گیری با یک استاندارد، یک فرایند نمونه‌ای پیش‌ساخته یا تعریف که می‌تواند میان همه آزمایشگران به اشتراک گذارده شود و نیز شمارش تعداد استانداردهای قابل مقایسه با شیء مورد نظر است. اندازه‌گیری، مشاهده را تبدیل به یک عدد قابل ثبت می‌کند. نتیجهٔ دو مشاهده که منجر به عدد یکسانی می‌شوند در گسترهٔ دقت اندازه‌گیری یکسان هستند. حواس انسانی محدود هستند و تحت تأثیر
یکسان هستند. حواس انسانی محدود هستند و تحت تأثیر خطاهایی نظیر خطای دید قرار می‌گیرند. ابزارهای علمی برای تقویت توان مشاهداتی انسان ایجاد شدند. این ابزارها شامل ترازو، ساعت، تلسکوپ، میکروسکوپ، دماسنج، دوربین و مانند این‌ها می‌شوند. برخی از ابزارها نیز کمک به مشاهده پدیده‌ها و مواردی می‌کنند که به‌طور مستقیم توسط انسان مشاهده‌شدنی نیست. برای نمونه می‌توان به ولت‌سنج، طیف‌سنج، دوربین آنالوگ، اسیلوسکوپ، تداخل‌سنجی و شمارشگر گایگر اشاره کرد. یکی از مشکلات موجود در زمینه مشاهده در روش علمی، امکان اثرگذاری
موجود در زمینه مشاهده در روش علمی، امکان اثرگذاری مشاهده‌گر بر روی مشاهده‌شونده است که منجر به ثبت نتایج متفاوتی با حالت اولیهٔ شیء پیش از مشاهده می‌شود. این پدیده اثر مشاهده‌گر نام دارد. این مسئله در مکانیک کوانتومی یک پدیده ذاتی است و تاکنون بحث‌های بسیاری دربارهٔ آن انجام گرفته است. اگر فرایند مشاهده را یک فرایند فیزیکی در نظر بگیریم، به دلیل وجود نوعی بزرگ‌نمایی در تمامی مشاهدات، در فرایند مشاهده آنتروپی افزایش می‌یابد و بنابراین از نظر ترمودینامیکی، مشاهده فرایندی برگشت‌ناپذیر خواهد بود. پارادوکس‌های
فرایندی برگشت‌ناپذیر خواهد بود. پارادوکس‌های مشاهداتی. در برخی زمینه‌های علم برخی عوامل که در شرایط مشاهدات عادی و روزمره اهمیتی ندارند برنتیجه آزمایش اثرگذارند. از این موارد به عنوان پارادوکس یاد می‌شود، چراکه در آن‌ها یک پدیده یکسان از دید دو ناظر مجزا، متفاوت به نظر می‌رسد که با "عقل سلیم" ناسازگار است.
سینائیان (Avicenniaceae) یا حرّائیان تیره‌ای از نعناسانان درختی یا درختچه‌ای است با یک سرده و حدود یازده گونه که در نواحی میان‌کِشندی دریا در نزدیکی پای‌رودها و خورها می‌رویند و دارای ریشه‌های هوایی هستند. نام علمی این تیره به افتخار ابن سینا، دانشمند ایرانی، نام‌گذاری شده است.
پرویز شاهین‌خو (۱ مهر ۱۲۹۴ – ۱۶ مرداد ۱۳۹۵) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون ایرانی بود. زندگی. پرویز شاهین‌خو در سال ۱۲۹۴ در تهران به‌دنیا آمد. او از سال ۱۳۱۲ در گروه تئاتر خیرخواه مشغول بازی در تئاتر شد و در سال ۱۳۱۴ در کلاس سینمایی اوانس اوهانیانس شرکت کرد که موجب شد در دو فیلم به نام‌های "آبی و رابی" و "حاجی آقا آکتور سینما" همکاری کند. شاهین‌خو در سال ۱۳۱۷ وارد هنرستان هنرپیشگی شد و بعد از گرفتن دیپلم از سال ۱۳۱۸ در تئاتر «نصر و دهقان» به اجرای نقش‌های مختلف پرداخت. همچنین وی در سال ۱۳۱۳ در اداره تفتیش
پرداخت. همچنین وی در سال ۱۳۱۳ در اداره تفتیش قاچاق مملکتی، مفتش بود و از سال ۱۳۱۶ کارمند بانک گردید. نام وی در ابتدا «امیرزند» بود که به دلیل ممنوعیت انتخاب نام امیر به دستور رضاشاه، وی نام خود را به پرویز تغییر داد. او در سال ۱۳۴۵ بازنشسته گردید. ایفای هشت نقش مختلف در سریال سربداران و سریال‌های "روزی روزگاری"، "تفنگ سرپر"، "امام علی"، "ولایت عشق"، "کوچک جنگلی" و برخی مجموعه‌های تاریخی دیگر از کارهای شاهین‌خو بود. وی همچنین در سال ۱۳۸۲ در فیلم سینمایی "بابا عزیز" به کارگردانی محمد ناصر خمیر با گلشیفته
عزیز" به کارگردانی محمد ناصر خمیر با گلشیفته فراهانی و حسین پناهی همبازی بود. آخرین فعالیت تلویزیونی وی، نقش آفرینی در سریال شاید برای شما هم اتفاق بیفتد (احمد معظمی_۱۳۹۲) و آخرین کار سینمایی‌اش، "صد سال به این سال‌ها" (سامان مقدم - ۱۳۸۶) بود.وی در روز شنبه ۱۶ مرداد ۱۳۹۵ خورشیدی پس از یک دوره بیماری، به دلیل مشکلات ریه فوت کرد.او در هنگام درگذشت، ۱۰۰ سال داشت.
عباس خان‌مختاری (زادهٔ فروردین ۱۳۲۳ – درگذشتهٔ ۱۸ اردیبهشت ۱۴۰۴) هنرپیشه، تئاتر، سینما و تلویزیون ایرانی بود.از وضعیت ازدواج و تعداد فرزاندان وی اطلاعاتی در دسترس نیست. عباس خان مختاری زاده آستارا، بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون ایران بود که بازیگری را از سال ۱۳۵۱ در ۲۸ سالگی با فیلم ستارخان آغاز کرد و در بیش از ۳۰۰ فیلم در سینمای ایران حضور داشته است. این بازیگر صبح روز پنج شنبه هجدهم اردیبهشت 1404 در سن ۸۱ سالگی درگذشت.
در مکانیک کوانتومی به تعریف دقیقی ازاندازه‌گیری نیاز است. در کوانتوم‌مکانیک، مشاهدهٔ یک شئ میکروسکوپی، منجر به تغییر عمده در حالت آن ذره می‌شود؛ بنابراین، اندازه‌گیری در مکانیک کوانتومی با اندازه‌گیری در مکانیک کلاسیک، که در آن، مشاهده و اندازه‌گیری تأثیر چندانی بر جسم ندارد متفاوت است. اندازه‌گیری در قلب مسئلهٔ تفسیر مکانیک کوانتومی قرار دارد، مسئله‌ای که هنوز توافقی بر سر آن وجود ندارد. مفهوم کلاسیک اندازه‌گیری. در مفهوم کلاسیک اندازه‌گیری، همواره می‌توان فرض کرد که یک نتیجه وجود دارد که با احتمال بسیار
فرض کرد که یک نتیجه وجود دارد که با احتمال بسیار زیاد (تقریباً ۱) در محدوده‌ای معین (متناسب با دقت ابزار اندازه‌گیری)، قرار دارد و مقادیرِ دیگرِ حاصل از اندازه‌گیری دارای احتمال بسیار کم (تقریباً ۰) هستند. همچنین، تکرار این آزمایش، همیشه نتیجه‌ای در همان محدوده؛ با توجه به دقت ابزار اندازه‌گیری؛ خواهد داد. این ویژگیِ مفهوم کلاسیک اندازه‌گیری - نقش نداشتن احتمال در آن - مهم‌ترین تفاوت آن با اندازه‌گیری در مکانیک کوانتومی است. مقایسه با مفهوم کوانتوم مکانیکی اندازه‌گیری. فرضیات یاد شده برای مفهوم کلاسیک
اندازه‌گیری. فرضیات یاد شده برای مفهوم کلاسیک اندازه‌گیری، در اندازه‌گیری کوانتوم مکانیکی، همیشه برقرار نیستند. برای مثال، با فرض این‌که ذره پیش از چند آزمایش در شرایطی یکسان قرار گرفته‌است، نمی‌توان گفت که نتایج اندازه‌گیری‌ها یکسان خواهد بود. از دیگر تفاوت‌های اندازه‌گیریِ کلاسیک و اندازه‌گیری کوانتوم مکانیکی، هنگامی که چند ویژگی جسم را اندازه‌گیری می‌کنیم آشکار می‌شود. در مورد کلاسیک، اندازه‌گیری‌های متعددِ ویژگی‌های مختلف شئ بر یکدیگر اثرگذار نیستند، اهمیتی ندارد که ابتدا طول جسم را اندازه بگیریم و بعد
ندارد که ابتدا طول جسم را اندازه بگیریم و بعد عرضش را، یا به عکس، اول عرض و بعد طول را و بعد هم جرم آن را اندازه‌گیری کنیم. یعنی یکی از فرضیاتِ اندازه‌گیریِ کلاسیک این است که اندازه‌گیری کمیت‌های گوناگون جسم اثری بر نتایج یکدیگر (با در نظر داشتن محدودهٔ دقت ابزار اندازه‌گیری) ندارند. اما در حوزهٔ اندازه‌گیری کوانتوم مکانیکی، این فرض "واضح" نیز برقرار نیست. برای مثال، در مورد اندازه‌گیری مکان و تکانه خطی یک ذره، اندازه‌گیری کمیت‌های گوناگون برهم اثرگذارند و اولین اندازه‌گیری بر نتیجه آزمایش دوم نیز اثر
و اولین اندازه‌گیری بر نتیجه آزمایش دوم نیز اثر خواهد گذاشت. در این‌جا این تأثیر به وسیله اصل عدم قطعیت هایزنبرگ مشخص می‌شود. کمیت‌های مورد اندازه‌گیری (مشاهده‌پذیرها) به عنوان عملگر. یکی از اصول مکانیک کوانتوم بیان می‌کند که متناظر با هر اندازه‌گیری یک عملگر با ویژگی‌های زیر وجود دارد: از مثال‌های مهم یک مشاهده‌پذیر می‌توان به این موارد اشاره کرد: formula_1 , formula_3
نبرد استرلیتز که با نام نبرد سه امپراتور نیز شناخته شده‌است، یکی از بزرگترین پیروزی‌های ناپلئون بود که به نابودی ائتلاف سوم انجامید. در ۲ دسامبر ۱۸۰۵ میلادی، ارتش فرانسه به فرماندهی ناپلئون بناپارت موفق شد ارتش مشترک روسیه-روم مقدس به فرماندهی امپراتوران الکساندر اول و فرانتس دوم را پس از نه ساعت جنگ سخت درهم بشکند. این نبرد در دهکده استرلیتز در ۱۰ کیلومتری جنوب شرقی برنو واقع در موراوی - که در آن زمان جزئی از امپراتوری مقدس روم بود - رخ داد. این نبرد از نظر تاکتیکی شاهکاری به تمام معنا همانند نبرد گوگمل و
تاکتیکی شاهکاری به تمام معنا همانند نبرد گوگمل و نبرد کان بود. پیروزی بزرگ فرانسه در استرلیتز، به عمر ائتلاف سوم خاتمه داد. در ۲۶ دسامبر ۱۸۰۵، اتریش و فرانسه پیمان پرسبورگ را امضاء کردند که موجب خروج اتریش از ائتلاف سوم گردید. این نبرد باعث واگذاری متصرفات اتریش در ایتالیا و بایرن به فرانسه و در آلمان به متحدان آلمانی فرانسه گشت. همچنین، ۴۰٬۰۰۰ فرانک غرامت از اتریش به فرانسه داده شد و نیروهای شکست‌خورده روس اجازه یافتند که به کشورشان بازگردند. این نبرد نتایج مهم دیگری نیز در پی داشت: