payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پیروز : کام در فارسی به معنای مراد است و پیروز جد انوشیروان ساسانی است ، در زمان پیروز شاه خشکسالی و قحطی تاقت فرسا ایران را فرا می گیرد ؛ وقتی پیروز شاه به این محل وارد شده در طلب باران دست به دعا برداشته و چون مرادشت حاصل شده شهری در این محل بنا نموده و کام پیروز نام میگذارد •پالنگری : برگرفته از نام امیری سلجوقی بنام پالنگری بیگ(بلنگری) •ده کهنه : به معنای روستای قدیمی تاریخچه. اندكی بعد از روستای «حسين آباد» و به اعتباری، وصل به آن، روستای تاريخی «ده‏ كهنه» قرار دارد. ده كهنه ی امروز همان «پالنگری»
كهنه» قرار دارد. ده كهنه ی امروز همان «پالنگری» قديم است، لذا ثبت دفتری آن به‏ نام «پالنگری كهنه» می‏باشد، به همين لحاظ به آن «ده كهنه» می‏گويند. پالنگری» سرزمين افسانه‏ ها و محل شكل‏ گيری رؤيا ها است. در حوالی «پالنگری» كنونی شهرك قديمی به نام «قيطريه» برپا بوده است كه محل تبعيد گاه مجرمين در عهد كريم خان زند بوده است. هم چنين گفته شده كه روزگاری «پالنگری» كهن از چنان آبادی و وسعت برخوردار بوده كه يك رأس كهره‏ ی پالنگرينی، بام به بام رفته تا به روستای «گرمه» رسيده است. بعضی‏ ها می‏گويند آن كهره
«گرمه» رسيده است. بعضی‏ ها می‏گويند آن كهره از«پالنگری» شروع كرده، بام به بام رفته تابه باغ نو سابق رسيده است، عده ی هم می‏گويند آن‏ كهره ی كذايی از باغ نو شروع كرده وبه «گرمه» تمام نموده است . طبیعی است که جدول مهم « جلال آباد» رکن اصلی عظمت پالنگری کهنه(ده کهنه) محسوب شده و می شود، درباره ی این جدول گفته شده كه اول بار پالنگرينی‏ ها اين جدول را به دستور سلطان جلال الدین خوارزم شاه احداث نموده‏ اند، آن‏ها می‏گويند: حفر اين كانال‏ به دستور سلطان جلال الدين خوارزم شاه آغاز شده و به مدت يك سال از سر بند خود
خوارزم شاه آغاز شده و به مدت يك سال از سر بند خود در زير دست صحرای اللّه مراد خانی تا انتهای «قلعه نو» كنونی كشيده شد. بنابر شواهد اوج پيش رفت «پالنگری کهنه» درزمان سلجوقيان بوده است ؛ به طوری كه «پالنگرين بيگ» (بلنگری) يكی از اُمرای قدرت مند سلجوقی در اين جا حكومت می‏راند، درآن موقع روستای «پالنگری» (كهنه) يك قصابچه ی بوده كه حكم مركزيت ملوك الطوائفی منطقه راداشته است و دارای مسجد، حمام، مراكز پيشه وری وپيله وری بوده است. استادكاران و سنگ تراشان به طورحرفه ای دراين جا كار می‏كرده ‏اند. آثار وبقايای از
ای دراين جا كار می‏كرده ‏اند. آثار وبقايای از نمونه ی كارهای آنان تا هنوز در اين محل موجود است. سنگ‏ های با كنده كاری و تراش زيبا برروی قبور اموات وجود دارد كه شاهد روشن بر اين گفته است . يك نمونه‏ ی ديگر ، سنگ عصاره خانه می ‏باشد، كه هم اكنون در زيردست قبرستان «ده كهنه» به روی زمين‏ های مزروعی موجود است، اين سنگ بزرگ كه بين 2 تا 3 تن وزن دارد، با مهارت تراشيده شده و به صورت يك دايره ی بزرگ، با قطری بيش از نيم متر در آمده است، وسط اين دايره سوراخ است. اين سنگ‏ ها به وسيله ی نيروی احشام به حركت درآورده می
سنگ‏ ها به وسيله ی نيروی احشام به حركت درآورده می ‏شده وبدان طريق روغن گنجد گرفته می ‏شده است . یکی ديگر از نمونه‏‌های پيش رفت «پالنگری» آن بوده كه آب چشمه ی حاجت، يا همان بهشت گمشده را به وسيله ی لوله‏ های ساخته شده از ساروج به «پالنگری» انتقال می‏دادند، اين لوله‏ ها در زير زمين تعبيه شده و از زير بستر رودخانه ی «كُر» عبور می‏كرده است. بقايای اين نوع لوله در پوزه ی «پالنگری» كشف شده است. جريان آب به طور دايم بوده و خانه ‏های «پالنگری» همواره آب جاری در خود داشته‏ است. حمام ‏ها نيز از همان آب استفاده می
داشته‏ است. حمام ‏ها نيز از همان آب استفاده می ‏نموده ‏اند . طبق مضمون کتاب فارس نامه ی ناصری «پالنگرين بيگ»(بلنگری) پسری داشت به نام «حالت خاص بيك»(خاصبیک) او جوانی برجسته، غيور و متنفذ بود؛ وقتی كه ميان ملك شاه سلجوقی(ملک شاه دوم) و برادرش اختلاف افتاد، وی را به عنوان نايب الحكومة و واسطه جهت اصلاح بين خود به همدان دعوت كردند، او چند صباحی مهارحكومت را در دست گرفت، قصد تصرف دايمی حكومت به سرش زد «حالت خاص بيك» نزد خود چنين برنامه ريخت كه طی نقشه ی با دعوت از محمد شاه سلجوقی برادر ملك شاه سلجوقی كه در آن
از محمد شاه سلجوقی برادر ملك شاه سلجوقی كه در آن زمان در جنوب ايران زندگی می‏كرد، هر دو برادر رادريك جلسه به قتل رسانيده وحكومت خودرادايمی نمايد . اما اين نقشه ی او در نزد محمد شاه سلجوقی افشاء شد، در شبی كه فردای آن قراربود جلسه ی آشتی ميان آن دو برادر برگزار گردد، مأمورين محمد شاه سلجوقی شب هنگام، وارد اتاق خواب حالت خاص بيك شده وسر او را ازتن جدا كردند؛ سپس محمد شاه سلجوقی دستور حمله به «پالنگری» را صادر نموده و آن محل را به آتش كشيد، امير «پالنگری» از اين وقايع جنون برداشته و عده ی زيادی از مردم را يا
وقايع جنون برداشته و عده ی زيادی از مردم را يا خود كشت، يا به كشتن داد، اوضاع به طور جدی غير قابل زندگی شد. گروهی زيادی از مردم «پالنگری» مجبور شدند منطقه را ترك نموده، به طرف بوانات فرار نمايند، چنان كه تا هنوز در بوانات افراد وخانوادهای زيادی هستند كه با نام خانوادگی «كامفيروزی» زندگی می‏كنند . قرن ها و زمان های طولانی گذشت تا اين كه جرقه ی ديگر ی در تاريخ شكوفايی «پالنگری» به وقوع پيوست وآن در زمان نادر شاه افشاربود كه نسبت به اين منطقه توجه خاص گرديد. با توجه به آثار، نشانه ‏ها و بقايای سنگ های كه هم
با توجه به آثار، نشانه ‏ها و بقايای سنگ های كه هم اكنون موجود، است می‏توان گفت كه «پالنگری» دوباره به قصابچه‏ ی آباد مبدل گرديد. مساجد، حمام ها، مغازه ‏ها و حرفه‏ ها دوباره رونق گرفت؛ چنان كه سالانه ‏مبلغ زيادی ماليات به دولت می‏پرداخت. اين روند در دوره ‏های زنديه وقاجاريه نيز هم چنان دوام داشت . «در اواخر دولت صفويه وفتنه ی افغانی محمد حسين بيگ چهارده چریک به ضابطی اين بلوك برقرار گرديد و چهارده چریک نام تیره ای از ایلات قشقایی است، بعد از وفات او پسرش حاجی يوسف علی بيگ كامفيروزی به جای پدر نشست، بعد از
يوسف علی بيگ كامفيروزی به جای پدر نشست، بعد از وفات او پسرش حاجی محمد حسين بيگ كامفيروزی به ضابطی اين بلوك مأمور گرديد، بعد از وفات او پسرش حاجی احمد خان كامفيروزی مباشر امر ضابطی گرديد، بعد از وفات او حاجی اسداللّه خان كامفيروزی ضابطی اين بلوك راقبول نمود. او را دو پسراست، جان محمد خان كامفيروزی چندی به عاملی «كامفيروز» برقرار و درعنفوان جوانی بدرود زندگانی را نمود. خلف الصدقش يوسف خان چون والده ی او دختر حامی خان كلانتر شيرازی مشهور به «بيضايی» است، در كنف تربيت اعمام مادری خود تربيت يافت و در «شيراز»
كنف تربيت اعمام مادری خود تربيت يافت و در «شيراز» متوطن گشته است. پسر ديگر حاجی اسداللّه خان كامفيروزی عالی جاه حاجی نصراللّه خان كامفيروزی است، چند سالی است که املاك موروثه ی خود رااز دست داده و در بلوك بوانات مسكن گرفته است.» پالنگری کهنه (ده کهنه) کنونی: «ده‏ كهنه» كنونی دارای 2 قسمت می‏باشد: 1- بخش قديمی 2- بخش جديد كه به آن «پهناب ريزی» می‏گويند، در ناحيه ی قديمی، خانواده ‏هایی زندگی می‏كنند، كه شامل چند گروه و طايفه، مانند: پالنگرينی، شولی، ترك، بنويی، سی سختی، باغ نوی، منصور آبادی، قلعه نوی
بنويی، سی سختی، باغ نوی، منصور آبادی، قلعه نوی ...می‏شوند. به فاصله ی 500 متردورتراز محله ی قديمی «ده ‏كهنه» محله ی " پهناب ريزی " قرار دارد، كه از لحاظ اداری جزء «ده‏ كهنه» محسوب می‏شود. اكثريت ساكنين " پهناب ريزی " از مردم «شول گپ» می‏باشند، چندین خانوار قلعه نوی و ده کهنه ای و منصورآبادی نيز در ميان آن هاوجود دارند. همه ی آنان از ساكنان قديمی ده كهنه ‏اند كه طی دو دهه ی گذشته در اثر كم بود جا و زمين، به اين جا آمده وخانه‏ های مجلل ساخته اند. جمعیت. این روستا در بخش کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس
روستا در بخش کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۴۸ نفر (۸۰خانوار) بوده‌است.
حسین‌آباد (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۰۰۳ نفر (۲۲۷خانوار) بوده‌است.
قلعه‌نو یا قلعه‌نو پالنگری روستایی در بخش کامفیروز شمالی شهرستان مرودشت استان فارس ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۸۱ نفر (۶۷خانوار) بوده‌است.
خانیمن، شهری در مرکز بخش کامفیروز شمالی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. این شهر دارای دو بخش قدیم و جدید است . در اواخر دوره پهلوی مردم این شهر به قسمت جدید نقل مکان کردند. تا همین چند سال قبل بخش قدیم (ده دومنی) پا برجا بود ولی متاسفانه به دلیل استفاده به عنوان زمین زراعی از بین رفته و تنها طرحی بسیار مات از آن باقی مانده است. آخرین قسمت از بین رفته قلعه سلیمان خان بود که آن هم به دلیل طمع استفاده زمین به عنوان برنجزار تخریب شد.بین بخش قدیم و جدید کانال آبی ( جو بالایی) وجود دارد که از چند روستا
کانال آبی ( جو بالایی) وجود دارد که از چند روستا بالاتر بین سربست الله مرادخانی سرچشمه میگیرد. البته در بخش قدیم هم کانال آبی وجود داشته که مرز بین روستا و زمین های کشاورزی در آن زمان بوده.پلی بخش جدید(ده بالایی) و بخش قدیم (ده دومنی)را به هم متصل می نموده که معروف به پل آسیاب (پل آسیو) بوده است. حمام عمومی در قسمت پایینی پل ساخته شده که از حدود سال ۱۳۹۲ دیگر مورد استفاده قرار نگرفت.لازم به ذکر است حمام عمومی قدیمی که به سبک حمام های زندیه و قجری ساخته شده بود در این مکان وجود داشته که متاسفانه در سال ۱۳۸۸
در این مکان وجود داشته که متاسفانه در سال ۱۳۸۸ با تصمیم اشتباه شورای شهر تخریب گشت. مردم. مردم این شهر عمدتا لر می باشند. جمعیت. این شهر در بخش کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن۳۰۲۰ نفر (۹۱۹خانوار) بوده‌است.
ده کهنه روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. این روستا قدیمی‌ترین روستا در هر دو بخش کامفیروز شمالی و جنوبی و سندی بر هویت چند هزار ساله کامفیروز است. تاریخچه. اندکی بعد از روستای «حسین‌آباد» و به اعتباری، وصل به آن، روستای تاریخی «ده کهنه» قرار دارد. ده کهنهٔ امروز همان «پالنگری» قدیم است، لذا ثبت دفتری آن به نام «پالنگری کهنه» می‌باشد، به همین لحاظ به آن «ده کهنه» می‌گویند. پالنگری» سرزمین افسانه‌ای ومحل شکل‌گیری افسانه‌ها ورؤیاهااست. در حوالی «پالنگری» کنونی شهرک قدیمی به
در حوالی «پالنگری» کنونی شهرک قدیمی به نام «قیطریه» برپا بوده است که محل تبعید گاه مجرمین در عهد کریم خان زند بوده است. هم چنین گفته شده که روزگاری «پالنگری» کهن از چنان آبادی و وسعت برخوردار بوده که یک رأس کهرهٔ پالنگرینی، بام به بام رفته تا به روستای «گرمه» رسیده است. بعضی‌ها می‌گویند آن کهره از «پالنگری» شروع کرده، بام به بام رفته تابه باغ نوسابق رسیده است، عدهٔ هم می‌گویند آن‌کهرهٔ کذایی ازباغ نوشروع کرده وبه «گرمه» تمام نموده است. طبیعی است که جدول مهم «جلال‌آباد» رکن اصلی عظمت پالنگری کهنه (ده کهنه)
«جلال‌آباد» رکن اصلی عظمت پالنگری کهنه (ده کهنه) محسوب شده ومی شود، دربارهٔ این جدول گفته شده که اول بار پالنگرینی‌ها این جدول را احداث نموده‌اند، آن‌ها می‌گویند: حفر این کانال به دستور سلطان جلال الدین خوارزم شاه آغاز شده و به مدت یک سال از سر بند خود در زیر دست صحرای اللّه مراد خانی تا انتهای «قلعه نو» کنونی کشیده شد. اوج پیش رفت «پالنگری کهنه» را درزمان سلجوقیان می‌توان نام برد؛ به طوری که «پالنگرین بیگ» یکی از اُمرای قدرت مند سلجوقی در این‌جا حکومت می‌راند، درآن موقع روستای «پالنگری» (کهنه) یک قصابچهٔ
درآن موقع روستای «پالنگری» (کهنه) یک قصابچهٔ بوده که حکم مرکزیت ملوک الطوائفی منطقه راداشته است و دارای مسجد، حمام، مراکز پیشه‌وری وپیله وری بوده است. استادکاران و سنگ تراشان به طورحرفهٔ دراین جا کار می‌کرده‌اند. آثار وبقایای از نمونهٔ کارهای آنان تا هنوز در این محل موجودمی باشد. سنگ‌های با کنده کاری و تراش زیبا برروی قبور اموات وجود دارد که شاهد روشن بر این گفته است. یک نمونهٔ دیگر، سنگ عصاری خانه می‌باشد، که هم‌اکنون در زیردست قبرستان «ده کهنه» به روی زمین‌های مزروعی موجود است، این سنگ بزرگ که بین ۲ تا ۳
مزروعی موجود است، این سنگ بزرگ که بین ۲ تا ۳ تن وزن دارد، با مهارت تراشیده شده و به صورت یک دایرهٔ بزرگ، با قطری بیش از نیم متر درآمده است، وسط این دایره سوراخ است؛ گویا این سنگ، جفتی شبیه خودهم داشته که اکنون دردست رس نیست. این سنگ‌ها به وسیلهٔ نیروی احشام به حرکت درآورده می‌شده وبدان طریق روغن گنجد گرفته می‌شده. دیگر از نمونه‌های پیش رفت «پالنگری» آن بوده که آب چشمهٔ حاجت، یاهمان بهشت گمشده رابه وسیلهٔ لوله‌های ساخته شده از ساروج به «پالنگری» انتقال می‌دادند، این لوله‌ها در زیر زمین تعبیه شده و از زیر
این لوله‌ها در زیر زمین تعبیه شده و از زیر بستر رودخانهٔ «کُر» عبور می‌کرده است. بقایای از این نوع لوله در پوزهٔ «پالنگری» کشف شده است. جریان آب به‌طور دایم بوده و خانه‌های «پالنگری» همواره آب جاری در خود داشته است. حمام‌ها نیز از همان آب استفاده می‌نموده‌اند. طبق مضمون کتاب فارس نامهٔ ناصری «پالنگرین بیگ» پسری داشت به نام «حالت خاص بیک» او جوانی برجسته، غیور و متنفذ بود؛ وقتی که میان ملک شاه سلجوقی و برادرش اختلاف افتاد، وی را به عنوان نایب الحکومة و واسطه جهت اصلاح بین خود به همدان دعوت کردند، او چند
جهت اصلاح بین خود به همدان دعوت کردند، او چند صباحی مهارحکومت را در دست گرفت، قصد تصرف دایمی حکومت به سرش زد «حالت خاص بیک» نزد خود چنین برنامه ریخت که طی نقشهٔ با دعوت از برادر ملک شاه سلجوقی که در آن زمان در جنوب ایران زندگی می‌کرد، هر دو برادر رادریک جلسه به قتل رسانیده وحکومت خودرادایمی نماید. اما این نقشهٔ او در نزد ملک شاه سلجوقی افشاء شد، در شبی که فردای آن قراربود جلسهٔ آشتی میان آن دو برادر برگزار گردد، مأمورین ملک شاه سلجوقی شب هنگام، وارد اتاق خواب حالت خاص بیک شده وسر او را ازتن جدا کردند؛ سپس
حالت خاص بیک شده وسر او را ازتن جدا کردند؛ سپس ملک شاه سلجوقی دستور حمله به «پالنگری» را صادر نموده و آن محل را به آتش کشید، امیر «پالنگری» از این وقایع جنون برداشته و عدهٔ زیادی از افراد مردم را یا خود کشت، یا به کشتن داد، اوضاع به‌طور جدی غیرقابل زندگی شد. گروهی زیادی از مردم «پالنگری» مجبور شدند منطقه را ترک نموده، به طرف بوانات فرارنمایند، چنان‌که تا هنوز در بوانات افراد وخانوادهای زیادی هستند که با نام خانوادگی «کامفیروزی» زندگی می‌کنند. قرن‌ها و زمان‌های طولانی گذشت تااین که جرقهٔ دیگر ی در تاریخ
طولانی گذشت تااین که جرقهٔ دیگر ی در تاریخ شکوفایی «پالنگری» به وقوع پیوست وآن در زمان نادر شاه افشاربود که نسبت به این منطقه توجه خاص گردید. با توجه به آثار، نشانه‌ها و بقایای سنگ‌های که هم‌اکنون موجود، است می‌توان گفت که «پالنگری» دوباره به قصابچهٔ آباد مبدل گردید. مساجد، حمام‌ها، مغازه‌ها و حرفه‌ها دوباره رونق گرفت؛ چنان‌که سالانه مبلغ زیادی مالیات به دولت می‌پرداخت. این روند در دوره‌های زندیه وقاجاریه نیز هم چنان دوام داشت. «در اواخر دولت صفویه وفتنهٔ افغانی محمد حسین بیگ چهارده چریک به ضابطی این بلوک
محمد حسین بیگ چهارده چریک به ضابطی این بلوک برقرار گردید و چهارده چریک نام تیره ای از ایلات قشقایی است، بعد از وفات او پسرش حاجی یوسف علی بیگ کامفیروزی به جای پدر نشست، بعد از وفات او پسرش حاجی محمد حسین بیگ کامفیروزی به ضابطی این بلوک مأمور گردید، بعد از وفات او پسرش حاجی احمد خان کامفیروزی مباشر امر ضابطی گردید، بعد از وفات او حاجی اسداللّه خان کامفیروزی ضابطی این بلوک راقبول نمود. اورادو پسراست، جان محمد خان کامفیروزی چندی به عاملی «کامفیروز» برقرار و درعنفوان جوانی بدرود زندگانی را نمود. خلف الصدقش
درعنفوان جوانی بدرود زندگانی را نمود. خلف الصدقش یوسف خان چون والدهٔ او دختر حامی خان کلانتر شیرازی مشهور به «بیضایی» است، در کنف تربیت اعمام مادری خود تربیت یافت و در «شیراز» متوطن گشته است. پسر دیگر حاجی اسداللّه خان کامفیروزی عالی جاه حاجی نصراللّه خان کامفیروزی است، چند سالی است که املاک موروثهٔ خود رااز دست داده و در بلوک بوانات مسکن گرفته است.» پالنگری کهنه (ده کهنه) کنونی: «ده کهنه» کنونی دارای ۲ قسمت می‌باشد: ۱- بخش قدیمی ۲- بخش بخش جدید که به آن «پهناب ریزی» می‌گویند، در ناحیهٔ قدیمی، خانواده‌هایی
ریزی» می‌گویند، در ناحیهٔ قدیمی، خانواده‌هایی زندگی می‌کنند، که شامل چند گروه و طایفه، مانند: پالنگرینی، شولی، ترک، بنویی، سی سختی، باغ نوی، منصورآبادی، قلعه نوی … می‌شوند. به فاصلهٔ ۵۰۰ متردورتراز محلهٔ قدیمی «ده کهنه» محلهٔ " پهناب ریزی " قرار دارد، که از لحاظ اداری جزء «ده کهنه» محسوب می‌شود. اکثریت ساکنین " پهناب ریزی " از مردم «شول گپ» می‌باشند، چندین خانوار منصورآبادی و قلعه نوی و ده کهنه ای نیز در میان آن هاوجود دارند. همهٔ آنان از ساکنان قدیمی ده کهنه اند که طی دو دههٔ گذشته در اثر کم بود جا و
کهنه اند که طی دو دههٔ گذشته در اثر کم بود جا و زمین، به این‌جا آمده وخانه‌های مجلل ساخته‌اند. مردم. مردم این روستا لرتبار هستند و به زبان لری سخن می‌گویند جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۰۳ نفر (۱۰۱ خانوار) بوده است.
بکیان، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. مردم. مردم این روستا لرتبار هستند و به زبان لری محلی سخن می گویند که بسیار خالص تر از فارسی است و امروزه در دست فراموشی است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۵۲۶ نفر (۳۳۱خانوار) بوده‌است.
پالنگری نو، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۰۲۵ نفر (۲۵۹خانوار) بوده‌است.
حاجی‌آباد (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۱۲۱ نفر (۱۹۷خانوار) بوده‌است.
الله مرادخانی، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۶۲ نفر (۱۰۴خانوار) بوده‌است.
ده دامچه، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۷۷ نفر (۴۰خانوار) بوده‌است.
چم زیر، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۸۹ نفر (۷۹خانوار) بوده‌است.
چم سهراب‌خانی، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۷۱ نفر (۶۱خانوار) بوده‌است.
سربست (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۶۷ نفر (۱۰۵خانوار) بوده‌است.
آب ماهی (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۸۴ نفر (۴۹ خانوار) بوده‌است.
پیرسبزعلی، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶۸ نفر (۶۴خانوار) بوده‌است.مردم این روستا به دلیل آب و هوای معتدل و مرطوب به کشت برنج و باغداری روی آورده اند.
چشمه نوروزی، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن زیر سه خانوار بوده‌است.
چم چنار، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۴۰۱، جمعیت آن ۵۰۰ نفر (۷۰خانوار) بوده‌است.
چم کنگری، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۹۴ نفر (۷۱خانوار) بوده‌است.
گرمه (مرودشت)، روستایی از توابع بخش کامفیروز شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان کامفیروز شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۸۲ نفر (۱۵۳خانوار) بوده‌است.
کوه سبز، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است.کوه سبز در نزدیکی پتروشیمی های شیراز و مرودشت قرار دارد. این روستا دارای بستنی های سنتی معروفی است که همواره مورد استقبال مسافران قرار می گیرد. جمعیت. این روستا در دهستان رامجرد یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲٬۹۰۶ نفر (۶۵۲خانوار) بوده‌است.
فخرآباد (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رامجرد یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۵۸ نفر (۹۹خانوار) بوده‌است.
قاسم‌آباد رامجرد یا قاسم‌آباد روستایی در دهستان رامجرد یک بخش مرکزی شهرستان مرودشت استان فارس ایران است.این روستا در 15 کیلومتری شهر مرودشت و 7 کیلومتری پتروشیمی شیراز قرار دارد.چند سالیست افتتاح شرکت های صنعتی مجاور این روستا افزایش یافته. این روستا دارای طبیعتی زیبا مخصوصا در فصل بهار است. امامزاده شاهغیب در این روستا وجود دارد که یک مکان زیارتی است. علاقمندان به تاریخ این روستا میتوانند به کتاب (ده قاسم اباد رامجرد) نوشته مهندس ایرج روحانی منتشر شده سال 1343 هجری شمسی مراجعه کنند جمعیت. بر پایه سرشماری
1343 هجری شمسی مراجعه کنند جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۸۸۱ نفر (۲۴۶خانوار) بوده‌است.
اسفدران، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رامجرد یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۹۹ نفر (۱۶۱خانوار) بوده‌است.
دم افشان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رامجرد یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۵۶ نفر (۹۴خانوار) بوده‌است. شغل مردم و راه‌های درآمد. بیشتر مردم به شغل کشاورزی و دامپروری مشغول هستند. محصولات کشاورزی. عمده محصول کشاورزی روستا گندمو جو و ذرت می‌باشد. کاشت گوجه فرنگی و برنج نیز در روستا به چشم می‌آید
شهرک طالقانی (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رامجرد یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۷۹ نفر (۱۰۹خانوار) بوده‌است.
اسلام‌آباد یا شهرک خارا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. نام محلی ان شرکت خارا است و ساکنان آن بعد ازتخریب دو روستای گروازجان و مالنجان در این مکان مستقر شدند . از افراد معتمد و امین این روستا میتوان حاج اسدالله خیری را نام برد که کدخدای این منطقه نیز بودند . جمعیت. این روستا در دهستان رامجرد یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۹۵ نفر (۱۸۲ خانوار) بوده‌است.
زقانک، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رامجرد یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۷۳۳ نفر (۱۶۸خانوار) بوده‌است.
فالونک، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رامجرد یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۰۳ نفر (۱۰۸خانوار) بوده‌است.
دولت‌آباد (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. دارای مناطق سبز و آب هوایی معتدل و خوب است. جمعیت. این روستا در دهستان رامجرد یک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۳۹ نفر (۷۱خانوار) بوده‌است.
زرگران (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در منطقه رامجردیک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۷۴۷ نفر (۳۷۹خانوار) بوده‌است.
بادکی (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲۲ نفر (۵۳خانوار) بوده‌ است.
حسن‌آباد (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۱ نفر (۲۰خانوار) بوده‌است.
عمادآباد (مرودشت) روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. زبان مردم این روستا فارسی است و لهجه خاص خود را دارد. جمعیت. این روستا در دهستان رودبال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۰۲۳ نفر (۲۳۲خانوار) بوده‌است.
احمدآباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۵۲ نفر (۴۱خانوار) بوده‌است.
خالدآباد علیا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. خالدآباد علیا، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت دهستان رودبال در استان فارس ایران است.نام خالدآباد از روستای قدیمی در فاصله تقریبی 2 کیلومتری روستای فعلی به سمت روستای احمدآباد که با نام خالدآباد بوده، گرفته شده است.ظاهرا روستای خالد آباد در اثر هجوم اقوام بیابانگرد(کولی) مورد چپاول قرار گرفته به نحوی که ادامه حیات در آنجا به صلاح نبوده است لذا در قسمت بالای آبادی (علیای خالد آباد) روستای فعلی پی ریزی می شود.بافت اصلی
خالد آباد) روستای فعلی پی ریزی می شود.بافت اصلی جمعیتی شامل: 1_ فارس های محلی از خاندان قاسمی که از نوادگان قاسم قاسمی و فرزندش میرزاقا قاسمی می باشند. 2_طایفه بهمئی که در زمان کریم خان زند، به منطقه مرودشت آمده و ابتدا در روستای حسن آباد تل کمین و سپس در علیا خالد آباد ساکن شدند. 3_ فامیل های دیگر نظیر مرادبیگی، مرزبان، خالدی، پورمند و ... شغل اصلی مردم روستا کشاورزی بوده و از کشاورزان قدیمی دارای حق نسق که به رعیت معرف هستند و در سال 1342 و طی اصلاحات ارضی صاحب زمین شده و نیز کشاورزانی که بعد از انقلاب و
صاحب زمین شده و نیز کشاورزانی که بعد از انقلاب و در هیات‌های هفت نفره تحت عنوان خوش نشین زمیندار شدند تشکیل یافته است. روستای علیا به عنوان روستای فرهنگی معروف می باشد و تعداد معلمان آن نسبت به سرانه جمعیتی در رده های بالای شهرستان قرار دارد. ویرایش‌ها بدون خلاصۀ ویرایش جمعیت. این روستا در دهستان رودبال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۱۲ نفر (۲۰۲خانوار) بوده‌است.
معصوم‌آباد (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است که دارای تاریخی کهن است این دهستان در مجاورت کوه میان قلعه قرار دارد که این کوه داری آثار باستانی فروان وتمدن اصیلی بوده جمعیت. این روستا در دهستان رودبال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۹۰ نفر (۱۰۶خانوار) بوده‌است.
مقصودآباد (مرودشت)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان مرودشت در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان رودبال قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۵ نفر (۲۰خانوار) بوده‌است.