payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سازماندهی شد. برای نخستین بار، در میان خواسته‌های اعتصاب‌کنندگان، موضوعاتی سیاسی مطرح شدند. ساعت ۱۱ صبح همان روز، لخ والسا تکنیسین برق که یکی از کارگران اخراج‌شده در نتیجه اعتراضات بود با حمایت دیگر کارگران وارد محوطه کارخانه شد. کمیته سازمان‌دهنده اعتصاب، خواستار بازگشت به کار کارگران اخراجی و در راس آن‌ها لخ والسا و آنا والنتینویچ گشت. از دیگر خواست‌های این کمیته، برپایی بنای یادبود کشته‌شدگان اعتراضات سال ۱۹۷۰ احترام به حقوق کارگران و قانون کار و ارائه برخی خدمات اجتماعی بود. دو روز بعد، نمایندگان دیگر
خدمات اجتماعی بود. دو روز بعد، نمایندگان دیگر اعتصاب کنندگان در دیگر مراکز صنعتی و اداری (بوگدان لیس و آندژی گِـویَزدا) با کمیته اعتصاب کارخانه کشتی‌سازی گدانسک ملاقات کرده، کمیته مشترک اعتصاب را پایه‌گذاری نموده و لخ والسا را به عنوان رئیس این کمیته برگزیدند. روز ۱۷ اوت، یکی از کشیشان معروف گدانسک (هنریک یانکوفسکی) مراسم عشای ربانی را در برابر دروازه ورودی کارخانه کشتی‌سازی و به نشانه حمایت از اعتصاب‌کنندگان برگزار کرد. سپس کمیته مشترک اعتصاب، فهرست معروف ۲۱ درخواست خود را اعلام کرد. هم‌زمان کمیته‌ای از
۲۱ درخواست خود را اعلام کرد. هم‌زمان کمیته‌ای از حقوقدانان و فعالان اجتماعی، مذهبی، با هدایت «کمیته دفاع از کارگران» (KOR) و با مدیریت تادئوش مازویتسکی و برونیسواو گرمک شکل گرفت تا کارگران را در جریان مذاکرات با نمایندگان دولت یاری دهند. رسانه‌ها از ارائه هر گونه خبر در مورد اعتصابات منع شده بودند و سانسور خبری شدید تنها اجازه داده بود تا روزنامه‌ها از توقف کار در کارخانه کشتی‌سازی گدانسک خبر دهند. ارتباط تلفنی با شهرهای ساحلی قطع شده بود. در این محیط بسته، رادیو اروپای آزاد به اصلی‌ترین منبع خبری مردم
رادیو اروپای آزاد به اصلی‌ترین منبع خبری مردم تبدیل شد. کارگران پست، راه آهن و امور حمل و نقل نیز نقش بزرگی در انتشار و ارسال خبرها داشتند. آگاهی مردم دیگر شهرها باعث شد تا اعتصابات رو به گسترش گذاشته و کارگران کارخانه کشتی‌سازی شچچین (Szczecin) نیز به اعتصاب پیوستند. تا ۲۱ ماه اوت، اعتصابات تقریباً همه کشور و مخصوصاً شهرهای ساحلی را فراگرفت. در جنوب نیز کارگران معادن بزرگ لهستان دست از کار کشیدند. در پایان ماه اوت ۶۰۰ مرکز صنعتی و کاری کشور به کمیته مشترک اعتصاب پیوسته بودند. در نتیجه مقیاس بزرگ اعتراضات،
پیوسته بودند. در نتیجه مقیاس بزرگ اعتراضات، حکومت برخلاف دفعات پیشین از روی اجبار تن به گفتگو داد. مذاکرات بین نمایندگان کمیته مشترک و حکومت، سرانجام در روز ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۰ به امضای توافق‌نامه‌ای منجر شد که بعدها نام «توافق‌نامه ماه اوت» را به خودگرفت. بر مبنای این توافق‌نامه، نمایندگان همه کمیته‌های اعتصابی از سراسر کشور، مرکزیتی را تشکیل دادند که بر آن نام اتحادیه مستقل خودگردان اتحادیه‌های کارگری، سولیدارنوشچ را نهادند. این تشکیلات بعداً و به اختصار «اتحادیه همبستگی» خوانده شد. «همبستگی» و «اتحاد» دو
همبستگی» خوانده شد. «همبستگی» و «اتحاد» دو واژه‌ای بودند که در هر نوشته و اعلامیه‌ای دیده‌ای می‌شدند. به همین دلیل، بولتن خبری اعتصاب‌ها که توسط کارگران کشتی‌سازی گدانسک منتشر می‌شد، نام «همبستگی» به خود گرفت و نماد شناخته شده اتحادیه همبستگی که در آن واژه همبستگی به زبان لهستانی با رنگ‌های سفید و سرخ طراحی شده از آن زمان به وجود آمد. این نماد توسط یکی از دانشجویان رشته هنر آکادمی هنرهای زیبای گدانسک به نام یژی یانیشفسکی طراحی شده‌است. همبستگی بزرگ. روز ۱۶ دسامبر۱۹۸۰ از بنای یادبود کشته شدگان کارخانه‌های
دسامبر۱۹۸۰ از بنای یادبود کشته شدگان کارخانه‌های کشتی‌سازی پرده‌برداری شد. در ۱۹ مارس ۱۹۸۱ سه تن از اعضای اتحادیه همبستگی در شهر |بیدگوشْچْ توسط واحدهای میلیشیای خلقی(ZOMO) مورد حمله قرار گرفته و شدیداً مضروب شدند. ۸ روز بعد اتحادیه همبستگی در اعتراض به این یورش اعلام ۴ ساعت اعتصاب عمومی نمود. حزب حاکم و دولت مصرانه اعلام کردند که عاملان حمله را دستگیر و به مجازات خواهند رساند. هم‌زمان چندین گردهمایی بزرگ فعالان اتحادیه همبستگی از سراسر کشور برگزار شد و اتحادیه سازمان و قوام لازم را پیدا کرد. یکی از ۲۱
اتحادیه سازمان و قوام لازم را پیدا کرد. یکی از ۲۱ درخواست اعتصاب‌کنندگان برقراری سیستم توزیع عادلانه کالا از طریق توزیع کوپن بود که عملی شد و کم‌کم بیشتر مواد غذایی و خوراکی را دربرگرفت. از اوت ۱۹۸۰ تا پایان سال ۱۹۸۱ اتحادیه همبستگی از یک کمیته صنفی به سازمانی گسترده و مردمی که همه قشرها و طبقات جامعه را دربرمی‌گرفت تبدیل شد و علی‌رغم سیستم پلیسی و خفقان حاکم رسماً بیش از ۱۰ میلیون لهستانی نام خود را به عنوان عضو آن ثبت کردند. بخش‌های اقماری متعددی گرداگرد اتحادیه همبستگی شکل گرفتند و از جمله می‌توان از
اتحادیه همبستگی شکل گرفتند و از جمله می‌توان از اتحادیه کشاورزان یا اتحادیه دانشجویان نام برد. همزمان، تلاش‌های کنش‌گران اتحادیه و فعالان سیاسی برای انجام مذاکرات در جهت توافق برسر اصلاحات اقتصادی-اجتماعی با واکنش‌های منفی حکومت مواجه می‌شد و رژیم سعی در خرید وقت داشت تا خود را برای سرکوب خونین اعتراضات و عملیات نظامی-پلیسی در زمانی که امواج اعتصابات رو به آرامی بگذارند آماده نماید. حکومت نظامی. خیزش مردمی سران حزب حاکم را وادار کرد تا برای سرکوب اعتراض‌ها به دولت فشاری روزافزون بیاورند. به دنبال آن ویچخ
به دولت فشاری روزافزون بیاورند. به دنبال آن ویچخ یارزلسکی به رهبری حزب و بلافاصله با حفظ سمت به عنوان نخست وزیر برگزیده شد. اندکی بعد، در شب ۱۳ دسامبر ۱۹۸۱ وی در سراسر لهستان اعلام حکومت نظامی نمود و فردای آن روز شورای نظامی نجات ملی را تشکیل داد. اتحادیه همبستگی غیرقانونی اعلام شد و رهبران آن در سراسر کشور توسط نیروهای امنیتی دستگیر و در مراکزی محافظت‌شده و محصور گردآورده شدند. نیروهای میلیشیای خلقی که افرادی با لباس‌های شخصی بودند به مراکز اعتصابات حمله‌ور شده و به سرکوب مخالفان پرداختند. وزارت کشور مجوز
شده و به سرکوب مخالفان پرداختند. وزارت کشور مجوز کاربرد سلاح گرم برای سرکوب معترضان را صادر نمود. در روز ۱۶ دسامبر نیروهای پلیس و لباس شخصی میلیشیای خلقی به روی معدنچیان معدن وویک آتش گشودند که در نتیجه ۹ معدنچی کشته و ۲۱ نفر زخمی شدند. روز بعد نیز همین برخورد با کارگران کشتی‌سازی گدانسک صورت گرفت که به مرگ یک تن و زخمی شدن ۲ نفر انجامید. تا روز ۲۸ دسامبر همه مراکز اعتصاب به شدت سرکوب شده و فعالان همه دستگیر یا فراری شده بودند. در فضای سرکوب حکومت نظامی تنها شکل اعتراضی که دولت نمی‌توانست با آن برخورد کند،
شکل اعتراضی که دولت نمی‌توانست با آن برخورد کند، مراسم مذهبی بود و کلیسا به عنوان تنها محلی که در آن می‌توان آزادانه‌تر سخن گفت مرجع مخالفان شد. از جمله یکی از کشیشان ورشو به نام یـِژی پُپیـِوشکوک از مرتبطین با اتحادیه همبستگی بود در یک سخنرانی تند و مشهور حکومت کمونیستی را به زیر شلاق انتقادهایی سخت گرفت. وی ۲ سال بعد توسط نیروهای امنیتی‌ای که بعداً «خودسر» خوانده شدند ربوده شد و پس از چند روزی جنازه‌اش را در رودخانه‌ای یافتند. بعدها، وی به نماد شهیدان راه آزادی و اتحادیه همبستگی مبدل شد. آغاز فعالیت‌های
آزادی و اتحادیه همبستگی مبدل شد. آغاز فعالیت‌های زیرزمینی اتحادیه همبستگی. بعضی از رهبران اتحادیه که از چنگال ترور و سرکوب حکومت درامان مانده یا گریخته بودند در ۲۲ آوریل ۱۹۸۲ م. «کمیسیون موقت هماهنگی (برای مبارزه)» را تشکیل دادند. فعالیت‌های اتحادیه همبستگی شکلی مخفیانه و زیرزمینی به خود گرفت. اولین ثمره این تلاش‌ها سازماندهی تظاهرات اعتراضی در روز اول ماه مه، روز کارگر بود، روزی که حکومت هرساله از آن به عنوان نمایش حمایت کارگران از رژیم استفاده می‌کرد و ناخواسته نمی‌توانست مانع از انجام تظاهرات در آن روز
نمی‌توانست مانع از انجام تظاهرات در آن روز شود. در شهر گدانسک ده‌ها هزار نفر از این فرصت برای بلندکردن صدای اعتراض خود استفاده کرده و حکومت را غافلگیر کردند. ۲ روز بعد، تظاهرات مردمی به مناسبت سالگرد تصویب اولین قانون اساسی لهستان در سال ۱۷۹۱ م. (اولین قانون اساسی در اروپا و دومین در دنیا) با سرکوب شدید میلیشیای خلقی به خون کشیده شد. حکومت و حزب حاکم همواره از یادبود این روز خودداری می‌کردند و آن را نماد نظام فئودالی-سرمایه داری می‌خواندند. در عرض چند ماه آتی، چندین هسته مبارزه زیرزمینی در سراسر کشور ایجاد
چندین هسته مبارزه زیرزمینی در سراسر کشور ایجاد شد و در اکتبر ۱۹۸۲ سری دیگری از اعتصابات در گدانسک شکل گرفت. طی سال‌های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۸ اتحادیه همبستگی بالا و پستی‌های فراوانی را پشت سر نهاد. اعتراضات و درگیری‌های فرسایشی با حکومت ادامه یافت و گرچه با به‌کارگیری نیروهای لباس شخصی میلیشیای خلقی اغلب تظاهرات با خشونت سرکوب می‌شد، اما با ادامه فشار جامعه بین‌المللی و به‌دنبال مقاومت و تسلیم ناپذیری مخالفان و مردم، حکومت به بیهودگی حکومت نظامی که هزینه‌های زیادی را هم بر او تحمیل کرده بود پی برد و در روز ۲۲ ژوئیه
هم بر او تحمیل کرده بود پی برد و در روز ۲۲ ژوئیه ۱۹۸۳ لغو آن را پس از یک سال و نیم اعلام کرد در حالی‌که چند ماهی قبل از آن از یک سو لخ والسا و بعضی از دیگر رهبران اتحادیه همبستگی را آزاد کرده بود و از سوی دیگر به مراکزی که جنبش حرکت زیرزمینی خود را در آنها متمرکز نموده بود حمله کرده و فعالان این مراکز را دستگیر کرده بود. حکومت اعلام عفو عمومی نمود و در نتیجه آن بیشتر دستگیر شدگان آزاد شدند. در همین زمان، دیوار و پارچه نویسی، چاپ و پخش اعلامیه‌های اتحادیه، فرستادن پیام‌های کوتاه برای مردم بر روی امواج
فرستادن پیام‌های کوتاه برای مردم بر روی امواج رادیویی و روش‌های مشابهی که قبلاً در زمان جنگ دوم جهانی علیه اشغالگران نازی از سوی پارتیزان‌های «ارتش میهنی لهستان» به کار گرفته شده بودند رواج گسترده‌ای پیدا کردند. از دیگر سو، هم‌زمان با لغو حکومت نظامی رژیم به روش‌های پیشرفته‌تر و جدید سرکوب روی آورد. در وزارت کشور «سازمان پژوهش‌ها و مطالعات امنیتی» تشکیل شد که وظیفه اصلی‌اش هماهنگی نیروهای حکومت در مقابله با اتحادیه همبستگی در سراسر کشور بود. کشتار مخفیانه برگزیدگانی از مخالفان آغاز شد و قتل‌هایی زنجیره‌ای
از مخالفان آغاز شد و قتل‌هایی زنجیره‌ای در چندین نقطه کشور اتفاق افتاد. در پایان سال ۱۹۸۳ لخ والنسا به عنوان برنده جایزه صلح نوبل اعلام شد، اما دولت از صدور گذرنامه برای او به منظور شرکت در مراسم اهدای جایزه خودداری کرد و هرچند که سال‌ها بعد آشکار گردید که نیروهای امنیتی با ارسال مدارک گوناگون به کمیته صلح نوبل تلاش کرده بودند تا از اختصاص جایزه به والسا جلوگیری کنند، اما دانوتا، همسر والسا موفق شد تا خود را به مراسم مربوطه رسانده و جایزه را به نمایندگی از وی دریافت کند. پیریسترویکا و مذاکرات موسوم به
از وی دریافت کند. پیریسترویکا و مذاکرات موسوم به میزگرد. در ۱۱ مارس ۱۹۸۵ میخائیل گورباچف در شوروی به قدرت رسید. شرایط ناهموار اقتصادی و سیاسی بلوک شرق و شوروی٬ وی را به آغاز اصلاحات سیاسی واداشت. رفرم سیاست خارجی شوروی که پریسترویکا خوانده می‌شد سبب تغییر شرایط در لهستان نیز شد. در روز ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۶ بخش بزرگی از زندانیان سیاسی (۲۵۵ نفر) آزاد شده و در پایان همین ماه لخ والسا تجدید فعالیت علنی اتحادیه همبستگی را اعلام کرد. حکومت در مقابل فعالان سیاسی سیاست دوگانه‌ای اتخاذ کرد: به بخش متعادل‌تر جنبش اجازه
دوگانه‌ای اتخاذ کرد: به بخش متعادل‌تر جنبش اجازه فعالیت داد و هم‌زمان سرکوب علیه بخش رادیکال آن را شدت بخشید. با توجه به سابقه اختلاف در اتحادیه همبستگی که از همان سال‌های آغازین دهه ۱۹۸۰ م. آغاز شده بود٬ جنبش عملاً به دو بخش تقسیم شد. بخش بزرگ‌تر و میانه‌رو گرد لخ والسا و بخش دیگر حول آندژی گویزدا و آنا والنتینویچ گرد آمدند. بخش اول به تغییر از راه تفاهم و مصالحه با حکومت اعتقاد داشتند درحالی‌که بخش دوم بیشتر بر انقلاب بنیادی علیه نظام کمونیستی تأکید می‌ورزید. در سال ۱۹۸۸ شرایط بد اقتصادی بازهم بدتر شد.
در سال ۱۹۸۸ شرایط بد اقتصادی بازهم بدتر شد. تورم شدید٬ نبود یا کمبود کالاها در بازار٬ کیفیت پائین محصولات داخلی و در نتیجه نارضایتی همگانی کاملاً مشهود بود. اصلاحات اعلام‌شده از سوی نخست وزیر وقت میچیسلاو راکوفسکی پاسخگوی نیازها نبود. دیون کشور و عدم بازپرداخت وام‌های خارجی بر مشکلات افزودند. از ۲۵ آوریل ۱۹۸۸ تا ۲۲ اوت این سال اعتصابات سراسر کشور را فراگرفته بود. سرکوب‌های انجام شده به خصوص از جانب میلیشیای خلقی دیگر برای خاموش کردن اعتراضات کافی نبود. در ۲۶ اوت فرمانده قوای مسلح برای مذاکره با اعتصاب
در ۲۶ اوت فرمانده قوای مسلح برای مذاکره با اعتصاب کنندگان اعلام آمادگی نمود و ۵ روز بعد با لخ والسا دیدار کرد و روز پس از آن اعتصابات پایان یافتند. ۲ ماه بعد تلویزیون لهستان مناظره‌هایی با حضور مخالفان تشکیل داد و لخ والسا در یکی از این مناظره‌ها شرکت کرد و با موفقیت طرف دیگر را محکوم ساخت. سرانجام در روز ۱۸ دسامبر ۱۹۸۸ کمیته‌ای شامل یکصد نفر از رهبران جنبش و با مدیریت اتحادیه همبستگی برای انجام مذاکره با سران حکومت تشکیل شد. این کمیته به بخش‌های مختلف تقسیم شد تا هر بخش در زمینه‌ای خاص درخواست‌ها و
تقسیم شد تا هر بخش در زمینه‌ای خاص درخواست‌ها و مطالبات مردمی را مدون کنند. روز ۲۷ ژانویه ۱۹۸۹ در دیدار والسا با نمایندگان دولت٬ گروهی که قرار بود در مذاکرات موسوم به «میزگرد» شرکت کنند مشخص و تعیین شدند. این گروه شامل ۲۰ نفر از اتحادیه همبستگی٬ ۲۰ نفر از سوی حکومت٬ ۱۴ نفر مستقل و ۲ روحانی بود. اولین جلسه مذاکرات در ششم فوریه تشکیل شد. این مذاکرات تا پنجم آوریل به طول انجامید. طرفین توافق کردند تا اتحادیه همبستگی مجدداً حزبی قانونی قلمداد شود و اولین انتخابات نیمه آزاد در روز ۴ ژوئن ۱۹۸۹ برگزار شود. این
نیمه آزاد در روز ۴ ژوئن ۱۹۸۹ برگزار شود. این انتخابات با پیروزی اتحادیه همبستگی به پایان رسید و راه را برای تغییرات وسیع بعدی باز نمود.
منطقه گوروکا یکی از منطقه های استان ارتفاعات شرقی واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه گوروکا است. این منطقه خود از دو فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود. مزدم منطقه به زبان دانو تکلم می کنند. تقسیمات. این منطقه دارای ۲ فرمانداری محلی است که اسامی آن ها به شرح زیر است:
منطقه هنگانوفی یکی از منطقه های استان ارتفاعات شرقی واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه هنگانوفی است. این منطقه خود از یک فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود. تقسیمات. این منطقه دارای یک فرمانداری محلی است که اسامی آن به شرح زیر است:
منطقه کائینانتو یکی از منطقه های استان ارتفاعات شرقی واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه کائینانتو است. این منطقه خود از دو فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود. تقسیمات. این منطقه دارای ۲ فرمانداری محلی است که اسامی آن ها به شرح زیر است:
منطقه لوفا یکی از منطقه های استان ارتفاعات شرقی واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه لوفا است. این منطقه خود از یک فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود. تقسیمات. این منطقه دارای یک فرمانداری محلی است که اسامی آن به شرح زیر است:
منطقه اوبورا-وونهنارا یکی از منطقه های استان ارتفاعات شرقی واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه لاماری است. این منطقه خود از دو فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود. تقسیمات. این منطقه دارای ۲ فرمانداری محلی است که اسامی آن ها به شرح زیر است:
منطقه اوکاپا یکی از منطقه های استان ارتفاعات شرقی واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه اوکاپا است. این منطقه خود از یک فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود. تقسیمات. این منطقه دارای یک فرمانداری محلی است که اسامی آن به شرح زیر است:
پرش ارتفاع یکی از رشته‌های ورزش دو و میدانی است که در آن ورزشکاران باید از روی یک میله افقی که در ارتفاع مشخصی گذاشته شده‌است، بدون کمک گرفتن از هر گونه وسیله‌ای پرش کنند. این ورزش از زمان بازی‌های المپیک یونان باستان وجود دارد. در طول قرن‌ها ورزشکاران با بهبود تکنیک‌ها، این ورزش را به شکل امروزی درآورده‌اند. در گذشته از تکنیک‌های مختلفی برای پرش ارتفاع استفاده می‌شود اما امروزه در سطح اول پرش ارتفاع فقط از روش فازبری استفاده می‌کنند که دیک فازبری در المپیک ۱۹۶۸ مکزیکوسیتی برای نخستین بار آن را به کار گرفت.
مکزیکوسیتی برای نخستین بار آن را به کار گرفت. خاویر سوتومایور از کوبا رکورددار فعلی مردان با پرشی به ارتفاع ۲٫۴۵ متر (سال ۱۹۹۳) و استفکا کوستادینوا از بلغارستان رکورددار پرش ارتفاع زنان با پرشی به میزان ۲ متر و ۹ سانتی‌متر در سال ۱۹۸۷ است.
منطقه اونگائی-بنا یکی از منطقه های استان ارتفاعات شرقی واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه بنا است. این منطقه خود از یک فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود. تقسیمات. این منطقه دارای یک فرمانداری محلی است که اسامی آن به شرح زیر است:
منطقه کاندپ یکی از منطقه های استان انگا واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. این منطقه خود از ۴ فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود. تقسیمات. این منطقه دارای ۴ فرمانداری محلی است که اسامی آن ها به شرح زیر است:
منطقه کومپیام یکی از منطقه های استان انگا واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه کومپیام است. چمعیت منطقه مطابق با سرشماری رسمی سال ۲۰۰۰ میلادی ۴۴٬۱۳۷ بوده است. این منطقه خود از ۳ فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود. تقسیمات. این منطقه دارای ۳ فرمانداری محلی است که اسامی آن ها به شرح زیر است:
منطقه لاگائیپ-پورگرا یکی از منطقه‌های استان انگا واقع در کشور پاپوآ گینه نو می‌باشد. مرکز این منطقه لاگائیپ-پورگرا است. چمعیت منطقه مطابق با سرشماری رسمی سال ۲۰۰۰ میلادی ۸۶٬۹۰۱ بوده است. این منطقه خود از ۴ فرمانداری محلی تشکیل می‌گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می‌شود. تقسیمات. این منطقه دارای ۴ فرمانداری محلی است که اسامی آن‌ها به شرح زیر است:
منطقه واباگ یکی از منطقه های استان انگا واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه واباگ است. چمعیت منطقه مطابق با سرشماری رسمی سال ۲۰۰۰ میلادی ۵۷٬۶۸۴ بوده است. این منطقه خود از ۳ فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود. تقسیمات. این منطقه دارای ۳ فرمانداری محلی است که اسامی آن ها به شرح زیر است:
منطقه کومو-ماگاریما یکی از منطقه های استان هلا واقع در کشور پاپوآ گینه نو می باشد. مرکز این منطقه ماگاریما است. چمعیت منطقه مطابق با سرشماری رسمی سال ۲۰۰۰ میلادی ۶۳٬۸۹۵ بوده است. این منطقه خود از ۳ فرمانداری محلی تشکیل می گردد که هر فرمانداری به منظور سهولت در امر آمارگیری خود به چند بخش تقسیم می شود. تقسیمات. این منطقه دارای ۳ فرمانداری محلی است که اسامی آن ها به شرح زیر است:
اندرو جیمز کلاترباک (به ؛ زادهٔ ۱۴ سپتامبر ۱۹۷۳) که بیشتر با نام هنری اندرو لینکلن شناخته می‌شود، یک هنرپیشه انگلیسی است. اولین نقش اصلی او در نقش شخصیت اگ در درام "این زندگی" (۱۹۹۶–۱۹۹۷) از بی‌بی‌سی بود. لینکلن بعداً نقش سایمون کیسی را در سیت‌کام "معلمان" (۲۰۰۱–۲۰۰۳) از کانال ۴، نقش مارک را در فیلم کمدی رمانتیک کریسمسی "در واقع عشق" (۲۰۰۳) و نقش دکتر رابرت بریج را در مجموعه تلویزیونی "پس از مرگ" (۲۰۰۵–۲۰۰۶) از آی‌تی‌وی به تصویر کشید. از سال ۲۰۱۰، لینکلن با بازی در نقش ریک گرایمز، شخصیت اصلی مجموعه
با بازی در نقش ریک گرایمز، شخصیت اصلی مجموعه تلویزیونی ترسناک پسا آخرالزمانی "مردگان متحرک" از شبکه ای‌ام‌سی به شهرت رسید. لینکلن برای ایفای نقش ریک گرایمز در سال‌های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۷ برنده جایزه ساترن بهترین بازیگر مرد تلویزیونی شد. او در سال ۲۰۱۸ از بازیگران "سریال مردگان متحرک" جدا شد، اما در سال ۲۰۲۲ در قسمت پایانی سریال به این مجموعه برگشت. لینکلن در سال ۲۰۲۰ در فیلم پنگوئن بلوم نقش کامرون بلوم را بازآفرینی کرد سپس در مجموعه تلویزیونی "" در سال ۲۰۲۴ نقش ریک را تکرار کرد و برنده جایزه ساترن بهترین بازیگر
را تکرار کرد و برنده جایزه ساترن بهترین بازیگر مرد در سال ۲۰۲۴ شد اندرو قرار است در سال ۲۰۲۵ بازی در نقش جان شخصیت اصلی سریال آب سرد از شبکه آی‌تی‌وی پس از ۱۰ سال به تلویزیون بریتانیا برگردد. اوایل زندگی. اندرو در لندن زاده شد. مادرش یک پرستار اهل آفریقای جنوبی است و پدرش یک مهندس عمران انگلستانی است. او در شهر کینگستون آپون هال بزرگ شد و در ده سالگی به شهر باث نقل مکان کردند. پس از ترک کردن مدرسهٔ بیکن کلیف اندرو به مدرسهٔ هنرهای نمایشی رویال پیوست و نام خانوادگی‌اش را از کلاترباک به لینکلن تغییر داد. او
را از کلاترباک به لینکلن تغییر داد. او برادر کوچک‌تری به نام ریچارد دارد که معاون و معلم مدرسه است. لینکلن نخستین بار در سال ۱۹۹۴ در یک قسمت از طنز تلویزیونی «Drop the Dead Donkey» از کانال ۴ بریتانیا بازی کرد. نخستین نقش اصلی او آشپز ادگارد در سریال درام بسیار موفق «این زندگی» از شبکهٔ بی‌بی‌سی بود. او در سال ۲۰۰۱ بازی در نقش سایمون کسی در سریال معلمان از کانال ۴ بریتانیا را آغاز کرد. او برای درک بهتر نقشش در سریال چند هفته به همراه برادرش به مدرسه می‌رفت تا تدریس او را تماشا کند؛ و در سریال «پس از زندگی»
تدریس او را تماشا کند؛ و در سریال «پس از زندگی» در نقش استاد دانشگاه و روانپزشک به نام رابرات بریج بازی کرد.
ابوعبدالله محمد بن عیسی ماهانی (زاده حدود ۲۱۰ / ۸۲۰ - درگذشته حدود ۲۷۵ / ۸۸۴ (میلادی))، ریاضیدان، مهندس، منجم و نویسنده ایرانی و مسلمان قرن سوم هجری قمری بود (برابر با قرن نهم میلادی) که در ماهانِ از توابع شهر کرمان در ایران زاده شد. تاریخ تولد و وفاتش به طور دقیق معلوم نیست ولی با توجه به مدارک موجود می‌توان حدس زد که وی در حدود سال ۲۱۰ هجری قمری به دنیا آمده و در حدود ۲۷۵ هجری قمری درگذشته‌است. او ریاضی‌دانی بزرگ و مهندسی خوش فکر، منجمی زبر دست و نویسنده‌ای توانا بود و در شهر بغداد در عراق زندگی می‌کرد.
توانا بود و در شهر بغداد در عراق زندگی می‌کرد. ریاضی و هندسه. تخصص اصلی وی در هندسه و ریاضیات محض بود و آثار متعددی در این رشته‌ها دارد که مهم‌ترین آن‌ها تفسیر المقاله العاشره من کتاب اقلیدس است که هم اکنون در کتابخانه ملی فرانسه نگهداری می‌شود. معادله درجه سوم را به وی نسبت می‌دهند که در بین دانشمندان اسلامی به معادله ماهانی موسوم است. ("معادله ماهانی": formula_1) ماهانی بخش عمده‌ای از زندگی خود را صرف ساختن واژه‌ها و اصطلاحات فنی کرد و قسمت‌های مهمی از اصول اقلیدس را تفسیر و تشریح کرد. نجوم. ابن یونس در
اقلیدس را تفسیر و تشریح کرد. نجوم. ابن یونس در زیج کبیر حاکمی از رصدهای زیر که ماهانی از سال ۲۳۰ تا سال ۲۵۲ انجام داده نام برده و آن‌ها را مورد استفاده قرار داده‌است. او همچنین آثار متعددی در نجوم دارد. مهم‌ترین اثر او با مقاله فی معرفه السمت لای ساعه اردت و فی ای موضع اردت است که هم اکنون در استانبول موجود است.
فرودگاه قزوین در شهر قزوین، ایران واقع شده‌است. توسعه فرودگاه. شهرداری قزوین در راستای توسعه خطوط حمل و نقل این شهر، فرودگاه قزوین را خریداری کرده‌است. و در صدد است تا در راستای توسعه گردشگری این شهر، فرودگاه فوق را توسعه داده و به فرودگاه مسافربری تبدیل نماید و اولین پرواز از تهران به قزوین با موفقیت انجام شد. در حال حاضر پرواز هواپیماهای کوچک مسافربری در این فرودگاه امکان‌پذیر می‌باشد.
سلسله خلجی (به هندی: सलतनत ख़िलजी) یک سلسله پادشاهی مسلمان ترک-افغان به پایتختی دهلی بر بخش وسیعی از شمال و غرب شبه قاره هند نزدیک به سه دهه، بین سال‌های ۱۲۹۰ تا ۱۳۲۰، حکومت می‌کرد.&lt;ref name="Khalji Dynasty"&gt;
ترانه گریستن ترانه‌ای از گروه موسیقی پراگرسیو/سایکدلیک راک پینک فلوید است. این قطعه بعنوان سومین ترانه در آلبوم "موسیقی متن فیلم بیشتر" آنها قرار دارد،آلبومی که در سال ۱۹۶۹ منتشر شد. ترانه‌سرای این آهنگ راجر واترز است. آهنگ با ضربان کند جلو می‌رود و دیوید گیلمور خوانندگی و نوازندگی گیتار را عهده دارد. این قطعه هیچ‌گاه زنده اجرا نشد.
رضاقلی خان ایل بیگی (زاده ۱۲۰۹ منطقه بختیاری - درگذشته ۱۲۸۰ گندمان) از سران ایل بختیاری در دوره قاجار و مقارن با سلطنت ناصرالدین شاه و مظفرالدین شاه است. وی برادر کوچک حسین‌قلی‌خان ایلخانی (ایلخان بختیاری) بود. رضاقلی‌خان در سال ۱۲۶۷ ه‍.ش به ایلخانی بختیاری رسید و به‌مدت ۴ سال در این مقام باقی‌ماند. فرزندان وی به ایل‌بیگی شهرت دارند، پسر ارشد او؛ ضرغام‌السلطنه بود. دوران کودکی و جوانی. رضاقلی‌خان ایل‌بیگی، پسر چهارم جعفرقلی‌خان دورکی، ایلخانی شاخه هفت‌لنگ بختیاری و بی‌بی مهربانو (دختر ملا علیخان
هفت‌لنگ بختیاری و بی‌بی مهربانو (دختر ملا علیخان عالی‌محمودی) در سال ۱۲۰۹ در منطقهٔ بختیاری زاده شد. وی ۶ ساله بود، که پدرش (جعفرقلی‌خان) در جنگ مَنار به‌قتل رسید. به دلیل اینکه فرزندان جعفرقلی‌خان، در سنین نوجوانی قرار داشتند، حکومت بختیاری، به برادر جعفرقلی‌خان، کلبعلی خان دورکی واگذار شد و رضاقلی‌خان و برادرانش، تحت کفالت عموی خود، (کلبعلی‌خان) قرار گرفتند. بعلت از دست دادن پدر در سن کم، رابطه‌ای بسیار صمیصی، میان رضاقلی‌خان و برادران بزرگترش، حسینقلی خان و امام‌قلی خان به وجود آمد. رضاقلی‌خان، در دوران
و امام‌قلی خان به وجود آمد. رضاقلی‌خان، در دوران نوجوانی، مادر خود را نیز از دست داد، از آن پس تحت سرپرستی بی‌بی شاه‌پسند، همسر دیگر جعفرقلی‌خان (مادر حسین‌قلی خان و امام‌قلی خان) قرار گرفت. حکومت چهارمحال و بختیاری. در سال ۱۲۲۸ با به قدرت رسیدن حسینقلی خان در جایگاه ایلخانی بختیاری، برادرانش؛ امامقلی خان را به عنوان ایل‌بیگی و رضاقلی‌خان، را به عنوان حاکم چهارمحال و بختیاری در مصدر کار قرار داد. رضاقلی‌خان، بمدت ۳۳ سال، بین سال‌های ۱۲۲۸ تا ۱۲۶۱ حاکم چهارمحال و بختیاری بود. قتل حسینقلی‌خان. دلیل مدت طولانی
و بختیاری بود. قتل حسینقلی‌خان. دلیل مدت طولانی حکومت و نفوذ و ثروت حسینقلی خان در مناطق غربی و جنوبی کشور، ناصرالدین شاه را نگران کرد، بنابراین حاجی میرزا عبدالغفارخان ملقب به نجم‌الدوله را به‌ظاهر برای برآورد هزینه ساخت آب‌بند اهواز، اما در واقع برای گردآوری اطلاع دربارهٔ میزان و قدرت نیروهای حسینقلی خان به منطقة بختیاری فرستاد. نجم‌الدوله در گزارش خود به شاه دربارهٔ میزان قدرت ایلخانی در جنوب اشاره کرد. گزارش نجم‌الدوله، گزارش‌های قبلی را که فرهاد میرزا معتمدالدوله؛ حاکم فارس، برای شاه تهیه کرده بود،
معتمدالدوله؛ حاکم فارس، برای شاه تهیه کرده بود، تأیید می‌کرد؛ بنابراین ناصرالدین شاه به کشتن ایلخانی برانگیخته شد و به پسرش ظل‌السلطان حاکم اصفهان دستور داد، که او را به قتل رساند. سرانجام در تاریخ ۲۴ خرداد ۱۲۶۱ ظل السلطان، ایلخانی را به اصفهان فراخواند و حسینقلی خان، در مراسم بازدید از سربازان شرکت کرد و در پایان مراسم؛ اظهار داشت: این گفته به ظل‌السلطان انگیزه بیشتری برای اجرای نقشه‌اش داد. او پس از پایان مراسم، ایلخانی و دو پسرش اسفندیار خان و علیقلی خان را برای گفتگو به دارالحکومه برد. پس از جداکردن او
را برای گفتگو به دارالحکومه برد. پس از جداکردن او از پسرانش و زندانی کردن آنان، دستور قتل ایلخانی را داد، که توسط یک قهوه آمیخته به زهر کشنده، وی را مسوم کرد، سپس او را زندانی نمود که حسینقلی‌خان پس از ۲ روز در اسارت درگذشت. ایل‌بیگی. پس از قتل حسینقلی خان ایلخانی زراسوند، در اصفهان به دست ظل السلطان، اختلاف و دو دستگی در میان خانواده‌های ایل زراسوند، یعنی ایلخانی و "حاجی ایلخانی" و "ایل بیگی" شدت گرفت. در چنین موقعیتی، امامقلی خان به کمک خانواده ایل بیگی، ایلخان بختیاری شد و رضاقلی خان؛ به سمت ایل بیگی