payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موجود است. دوز اولیه پیشنهادی برای درمان اختلال اضطراب فراگیر ۱۵ میلی‌گرم در روز است که به صورت ۷٫۵ میلی‌گرم دو بار در روز یا ۵ میلی‌گرم سه بار در روز داده می‌شود. هر دو تا سه روز می‌توان دوز دارو را به میزان ۵ میلی‌گرم افزایش داد تا اثر روان‌شناسی بالینی دلخواه حاصل گردد. حداکثر دوز روزانه آن ۶۰ میلی‌گرم است مصرف بیش از حد. در صورتی که بوسپیرون بدون همراهی با سایر داروها در مقادیر زیاد مصرف شود معمولاًﹰ خطر مرگ وجود ندارد، با این حال اطلاعات قطعی در این مورد وجود ندارد. در یک کارآزمایی بالینی، بوسپیرون به
وجود ندارد. در یک کارآزمایی بالینی، بوسپیرون به میزان ۳۷۵ میلی‌گرم در روز به مردان سالمی که داوطلب شرکت در مطالعه بودند داده شد و عوارضی مانند تهوع، استفراغ، سرگیجه، خواب‌آلودگی، میوز و مشکلات گوارشی ایجاد شد. در کارآزمایی‌های بالینی مقدماتی، بوسپیرون با مقادیر بالایی چون ۲۴۰۰ میلی‌گرم در روز هم تجویز شده و عوارضی چون بی‌قراری، لرزش و سفتی عضلانی مشاهده گردیده است. یک مورد مرگ در مصرف هم‌زمان ۴۵۰ میلی‌گرم بوسپیرون با آلپرازولام، دیلتازم، الکل و کوکائین مشاهده شده است تداخلات. بوسپیرون توسط آنزیم Cytochrome
شده است تداخلات. بوسپیرون توسط آنزیم Cytochrome P450 3A4 (CYP3A4) متابولیزه می‌شود؛ بنابراین بوسپیرون با داروهایی که دارد. از آن جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: مصرف هم‌زمان بوسپیرون و مهارکننده‌های MAO منجر به افزایش فشار خون خواهد شد. مصرف در جمعیت‌های خاص. بارداری و شیردهی. بوسپیرون از نظر احتمال خطر در بارداری در گروه B قرار دارد و هنوز به روشنی مشخص نیست که در شیر ترشح می‌شود یا خیر. کارخانه سازنده دارو توصیه می‌کند حین مصرف دارو شیردهی انجام نشود. کودکان. بی خطری و اثربخش بودن مصرف بوسپیرون در
کودکان. بی خطری و اثربخش بودن مصرف بوسپیرون در افراد زیر ۱۸ سال مشخص نشده است. این دارو در کودکان ۶ تا ۱۷ ساله مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر به کار برده شده است و عوارض جانبی غیرمعمول نداشته است. با این حال مصرف مقادیر ۷٫۵ تا ۳۰ میلی‌گرم از این دارو به صورت دو بار در روز، اثری بیش از دارونما نداشته است. سالمندان. بی خطری، اثربخشی و فارماکوکینتیک بوسپیرون در سالمندان تفاوت قابل توجهی با افراد جوان ندارد. اگرچه احتمال افزایش حساسیت به دارو در سالمندان وجود دارد. فارماکولوژی. فارماکودینامیک. بوسپیرون به عنوان
فارماکولوژی. فارماکودینامیک. بوسپیرون به عنوان یک آگونیست با میل ترکیبی بالا به گیرنده‌های سروتونینی 5-HT 1A متصل می‌شود. این دارو یک آگونیست کامل گیرنده‌های پیش‌سیناپسی 5-HT 1A که خود گیرنده های مهاری هستند می‌باشد. همچنین بوسپیرون آگونیست نسبی گیرنده‌های پس‌سیناپسی 5-HT 1A است. به نظر می‌رسد اثرات بالینی بوسپیرون از طریق افزایش فعالیت سروتونرژیک در آمیگدال و سایر بخشهای مدار ترس/اضطراب در مغز اعمال می‌شود. بوسپیرون با میل ترکیبی کمتر به گیرنده‌های 5-HT 2A، 5-HT 2B، 5-HT 2C، 5-HT ۶ و 5-HT ۷ متصل می‌شود.
5-HT 2B، 5-HT 2C، 5-HT ۶ و 5-HT ۷ متصل می‌شود. بوسپیرون علاوه بر گیرنده‌های سروتونینی، به عنوان آنتاگونیست گیرنده‌های دوپامینی D2 با میل ترکیبی پایین نیز عمل می‌کند. این دارو با گرایش بیشتر، خود گیرنده های پیش‌سیناپسی D2 را مهار می‌کند و فقط در دوزهای بالاتر به عنوان آنتاگونیست گیرنده‌های پس سیناپسی D2 عمل می‌کند. علاوه بر این بوسپیرون با میل ترکیبی بالا به عنوان آنتاگونیست گیرنده‌های دوپامینی D3 و D4 عمل می‌کند. یک متابولیت اصلی بوسپیرون به نام ۱-(۲-پیریمیدینیل) پیپرازین (1-PP)، نسبت به خود بوسپیرون سطوح
پیپرازین (1-PP)، نسبت به خود بوسپیرون سطوح خونی بالاتری دارد و به عنوان آنتاگونیست قوی گیرنده‌های آلفا-۲-آدرنرژیک عمل می‌کند. ۱- (۲-پیریمیدینیل) پیپرازین ممکن است نقش مهمی در اثرات ضدافسردگی بوسپیرون داشته باشد. برخلاف بنزودیازپین‌ها، بوسپیرون تأثیری بر کمپلکس گیرنده‌های GABA A ندارد. فارماکوکینتیک. فراهم‌زیستی بوسپیرون از طریق خوراکی ۳٫۹٪ است که در مقایسه با روش تزریقی پایین است. این مسئله به دلیل متابولیسم عبور اول قابل توجه این دارو است. پس از بلع دارو، زمان رسیدن به حداکثر سطح پلاسمایی ۰٫۹ تا ۱٫۵ ساعت
زمان رسیدن به حداکثر سطح پلاسمایی ۰٫۹ تا ۱٫۵ ساعت می‌باشد. نیمه عمر حذف دارو از بدن حدود ۲٫۸ ساعت است، هر چند که در مطالعات مختلف نیمه عمر نهایی دارو بین ۲ تا ۱۱ ساعت گزارش شده است. متابولیت‌های اصلی بوسپیرون عبارتند از ۵-هیدروکسی بوسپیرون، ۶-هیدروکسی بوسپیرون، ۸-هیدروکسی بوسپیرون و ۱-(۲-پیریمیدینیل) پیپرازین. ۶-هیدروکسی بوسپیرون به عنوان متابولیت کبدی اصلی بوسپیرون شناخته می‌شود و سطح پلاسمایی آن بعد از مصرف خوراکی دارو حدود ۴۰ برابر خود بوسپیرون است. این متابولیت مانند بوسپیرون به عنوان یک آگونیست نسبی
متابولیت مانند بوسپیرون به عنوان یک آگونیست نسبی گیرنده‌های 5-HT 1A با میل ترکیبی بالا عمل می‌کند و به همین دلیل نقش قابل توجهی در اثرات درمانی بوسپیرون دارد. ۱-(۲- پیریمیدینیل) پیپرازین نیز نسبت به خود بوسپیرون سطح پلاسمایی بالاتری دارد و ممکن است نقش مهمی در اثرات درمانی این دارو داشته باشد. درصورتی که بوسپیرون همراه با غذا مصرف شود، جذب آن کاهش می‌یابد، اگرچه مصرف هم‌زمان با غذا، متابولیسم عبور اول را نیز کاهش می‌دهد. نتیجه نهایی مصرف بوسپیرون با غذا افزایش فراهم‌زیستی دارو است. تاریخچه. بوسپیرون نخستین
فراهم‌زیستی دارو است. تاریخچه. بوسپیرون نخستین بار در سال ۱۹۶۸ توسط شرکت مید جانسون ۱ ساخته شد. این دارو ابتدا به عنوان یک آنتی‌سایکوتیک مؤثر بر گیرنده‌های D2 سنتز شد، لیکن مشخص شد که تأثیری بر سایکوز ندارد؛ بنابراین مجدداً به عنوان یک داروی ضداضطراب فرآوری گردید. در سال ۱۹۸۶ برای درمان اختلال اضطراب فراگیر مورد تأیید سازمان غذا و دارو قرار گرفت. بوسپیرون در حال حاضر به عنوان یک داروی ژنریک در دسترس است. کاربردهای تحقیقاتی. برخی مطالعات تأثیر بوسپیرون را در درمان افسردگی و اختلالات رفتاری به دنبال آسیب
در درمان افسردگی و اختلالات رفتاری به دنبال آسیب مغزی نشان داده‌اند. همچنین شواهدی موجود است مبنی بر اینکه مصرف ترکیبی بوسپیرون و ملاتونین می‌تواند منجر به بهبود اختلال افسردگی ماژور و افزایش فرایند ساخته شدن سلول‌های عصبی شود.
حقوق اقتصادی مجموعه قوانین و مقررات مربوط به تنظیم فعالیت اقتصادی است. حقوق اقتصادی با تحلیل اقتصادی حقوق رابطه نزدیکی دارد که در آن مباحث حقوقی و قوانین و مقررات از منظر اقتصادی بررسی و تحلیل می‌‌شوند. در سیستم حقوقی اتحاد جماهیر شوروی، حقوق اقتصادی نظریه و سیستمی حقوقی بود که براساس آن روابط اقتصادی یک رشته حقوقی مستقل از حقوق کیفری و حقوق مدنی بود. در نظام حقوقی شوروی، هدف از حقوق اقتصادی تنظیم روابط ناشی از فعالیت‌های اقتصادی بود. تئوری استقلال قانون اقتصادی پس از بیست و یکمین کنگره CPSU در سال ۱۹۵۹
اقتصادی پس از بیست و یکمین کنگره CPSU در سال ۱۹۵۹ دنبال شد، و طرفدار اصلی آن V.V. لاپتف بود که پس از بحث و گفتگو، این موضع توسط احکام CPSU و شورای وزیران اتحاد جماهیر شوروی در طی سالهای ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۵ اتخاذ و در قانون اساسی ۱۹۷۷ شوروی نهایی شد. رشته دانشگاهی. حقوق اقتصادی از رشته‌های دورهٔ کارشناسی ارشد می‌باشد. در این رشته هم حقوق اقتصادی آموزش داده می‌شود، هم تحلیل اقتصادی حقوق و هم برخی مباحث مرتبط حقوق خصوصی.
بوپرنورفین که با نام تجاری سوبوتکس در بازار فروخته می‌شود، یک ماده مخدر و مسکن قوی اپیوئیدی است که برای درمان اختلال مصرف مواد افیونی و دردهای حاد و مزمن به کار می‌رود. از آن به صورت قرص زیرزبانی، تزریق، به عنوان پچ پوستی یا به عنوان درون کاشت استفاده می‌شود. برای اختلال در مصرف مواد افیونی، معمولاً از زمان شروع علائم ترک و برای دو روز اول تحت درمان مستقیم ی‌شود. فرمولاسیون ترکیبی بوپرنورفین/نالوکسان (Suboxone) برای جلوگیری از سوءاستفاده از طریق تزریق توصیه می‌شود. حداکثر اثر تسکین درد عموماً طی یک تا ۲۴
می‌شود. حداکثر اثر تسکین درد عموماً طی یک تا ۲۴ ساعت پس از مصرف آن ایجاد می‌شود. هرگز همزمان با مصرف مواد مخدر مثل هروئین و متادون نباید این قرص مصرف شود و باید فاصله زمانی را حداقل ۱۲ ساعت پس از آخرین مصرف مواد مخدر رعایت کرد. خلاصه فارماکولوژیک. نکات مهم: اولین دوز بوپرنورفین باید حداقل ۲۴ ساعت بعد از آخرین دوز متادون و حداقل ۶ ساعت بعد از آخرین دوز هرویین مصرف شود. مکانیسم اثر. بوپرنورفین آگونیست نسبی گیرنده‌های مو و آنتاگونیست قوی گیرنده کاپا است، آگونیست‌های نسبی گیرنده مو، به گیرنده مو متصل شده و آن
نسبی گیرنده مو، به گیرنده مو متصل شده و آن را فعال می‌کنند اما این فعال کردن کم‌تر از آگونیست‌های کامل صورت می‌پذیرد، به این معنا که با وجود اپیوئیدی بودن و داشتن عوارض خاص اپیوئیدها همچون سرخوشی و تضعیف سیستم تنفسی، حداکثر اثر آن کم‌تر از آگونیست‌های کامل اپیوئید مانند هروئین و متادون است. این دارو به دلیل میل ترکیبی زیاد به گیرنده مو، با اپیوئیدهای دیگر رقابت کرده و اثرات آنها را بلاک می‌کند و موجب جدا شدن مورفین، متادون و اپیوئیدهای دیگر از گیرنده می‌گردد؛ لذا در بیماری که در بدنش مورفین وجود دارد،
لذا در بیماری که در بدنش مورفین وجود دارد، ایجاد علائم ترک می‌کند. دیگر آگونیست‌های گیرنده مو نمی‌توانند بوپرنورفین را از گیرنده جدا کنند، بنابراین نمی‌توانند اثر آگونیستی اپیوئید روی گیرنده‌های داشته باشند که قبلاً توسط بوپرنورفین اشغال شده است. بوپرنورفین در دوزهای بالاتر، مانند یک آنتاگونیست عمل می‌کند، یعنی گیرنده‌ها را اشغال می‌کند، ولی آنها را فعال نمی‌کند و همزمان آگونیست‌های کامل را از گیرنده‌های خود جدا می‌کند یا آنها را بلاک می‌کند. بیشترین تأثیر درمانی بوپرنورفین در محدودهٔ ۱۶ تا ۳۲ میلیگرم
درمانی بوپرنورفین در محدودهٔ ۱۶ تا ۳۲ میلیگرم می‌باشد. دیده شده که با مصرف ۸ میلی‌گرم بوپرنورفین به مدت ۵ روز، با قطع ناگهانی دارو گیرنده‌ها از ۷۲ ساعت تا ۱۲۰ ساعت همچنان توسط دارو اشغال هستند. موارد مصرف. اختلال مصرف مواد افیونی. بوپرنورفین برای معالجه افراد مبتلا به اختلال در مصرف مواد افیونی استفاده می‌شود. فرمولاسیون ترکیبی بوپرنورفین-نالوکسون به‌طور کلی ترجیح داده می‌شود، زیرا نالوکسون یک آنتاگونیست مواد افیونی، فراهمی زیستی بالاتری را به صورت داخل وریدی داشته و در صورت خرد شدن دارو و تزریق آن منجر به
داشته و در صورت خرد شدن دارو و تزریق آن منجر به سندرم ترک ناگهانی می‌شود. قبل از شروع بوپرنورفین، افراد باید پس از آخرین دوز مصرف مواد مخدر منتظر بمانند تا برخی از علائم ترک را داشته باشند تا این دارو بتواند گیرنده‌ها را ببندد، اما اگر خیلی زود مصرف شود، بوپرنورفین می‌تواند سایر مواد مخدر را که به گیرنده‌ها وصل شده‌اند جابجا کند و سندرم ترک حاد ایجاد کند. دوز بوپرنورفین تا بهبود علائم تنظیم می‌شود و افراد از طریق درمان بر روی دوز نگهدارنده باقی می‌مانند. بوپرونورفین در برابر متادون. هردو بوپرنورفین و
بوپرونورفین در برابر متادون. هردو بوپرنورفین و متادون داروهای مورد استفاده برای سم زدایی و درمان نگهدارنده در اختلال مصرف مواد افیونی هستند و به نظر می‌رسد، بر اساس اطلاعات محدود موجود اثر مشابه دارند و برای زنان باردار مبتلا به اختلال مصرف مواد افیونی ایمن هستند، هرچند شواهد اولیه نشان می‌دهد که متادون به احتمال زیاد باعث سندرم ترک در نوزادان می‌شود. در ایالات متحده، فقط کلینیک‌های تعیین شده می‌توانند متادون را برای اختلال در مصرف مواد افیونی تجویز کنند که در آن افراد شروع به درمان روزانه می‌کنند که ممکن
در آن افراد شروع به درمان روزانه می‌کنند که ممکن است برای کسانی که به یک محیط ساختار یافته تر نیاز دارند مناسب باشد. از سوی دیگر، بوپرنورفین را می‌توان توسط هر پزشکی تجویز کرد که به افراد اجازه می‌دهد بخشی از مراقبت‌ها را به صورت روزمره دریافت کنند. درد مزمن. یک پچ transdermal برای درمان درد مزمن در دسترس است. این پچ‌ها برای استفاده در درد حاد، دردی که انتظار می‌رود فقط برای مدت زمانی کوتاه یا درد بعد از عمل باقی بماند، مناسب نیستند و برای اعتیاد به مواد افیونی توصیه نمی‌شوند. قدرت اثربخشی. در صورت استفاده
توصیه نمی‌شوند. قدرت اثربخشی. در صورت استفاده زیر زبانی، قدرت بوپرنورفین در حدود ۴۰ تا ۷۰ برابر مرفین است. هنگامی که به عنوان یک پچ transdermal استفاده می‌شود، قدرت بوپرنورفین ممکن است ۱۰۰ تا ۱۱۵ برابر مرفین باشد. عوارض جانبی. عوارض جانبی ممکن است شامل دپرسیون تنفسی (کاهش تنفس)، خواب آلودگی، نارسایی آدرنال، طولانی شدن QT، فشار خون پایین، واکنش‌های آلرژیک و اعتیاد به مواد افیونی باشد. در بین کسانی که سابقه تشنج دارند، خطر تشنج بیشتر وجود دارد. سندرم ترک مواد مخدر به دنبال متوقف کردن بوپرنورفین، با توجه به
مخدر به دنبال متوقف کردن بوپرنورفین، با توجه به تأثیر کمتر نسبت به متادون یا افیون علائم خفیف تری دارد. مشخص نیست که آیا استفاده در دوران بارداری بی‌خطر است و استفاده از آن در حال شیردهی توصیه نمی‌شود. بوپرنورفین به روش‌های مختلفی بر انواع مختلفی از گیرنده‌های مواد افیونی تأثیر می‌گذارد. بسته به نوع گیرنده ممکن است آگونیست، آگونیست جزئی یا آنتاگونیست باشد. با مصرف این فراورده احتمال بروز سردرد، سرگیجه، تهوع، سرخوشی، یبوست، احتباس ادراری و دپرسیون تنفسی وجود دارد. در دوزهای بالا و به صورت نادر احتمال تشنج
دارد. در دوزهای بالا و به صورت نادر احتمال تشنج نیز وجود دارد. بوپرنورفین بسیار اعتیادآور است، ضمناً خشکی گلو نیز در مصرف این دارو شایع است. سایر عوارض شامل واکنشهای دارویی نامطلوب دارویی مرتبط با استفاده از بوپرنورفین مشابه سایر مواد مخدر، حالت خواب آلودگی، از دست دادن حافظه، مهار شناختی و عصبی، تعریق، خارش، خشکی دهان، کوچک شدن مردمک چشم‌ها (میوز)، فشار خون بالای عضلانی، مشکل انزال در مردان، کم شدن میل جنسی و اثرات یبوست مشاهده می‌شود. برای احتیاط بیشتر قبل از مصرف این دارو به نزدیکان خود اطلاع دهید. اگر
از مصرف این دارو به نزدیکان خود اطلاع دهید. اگر علائمی مانند:گیجی، آبی شدن رنگ پوست، هذیان ، از دست دادن قدرت تکلم و از دست دادن تعادل بدن یا حس ناتوانی در حرکت کردن/راه رفتن را دارید، سریعا در خواست اورژانس کنید. وابستگی. درمان بوپرنورفین خطر ایجاد وابستگی جسمی و روانی را به همراه دارد. بوپرنورفین شروع اثر آرام و نیمه عمر طولانی ۲۴ تا ۶۰ ساعت دارد. پس از تثبیت علایم، سه گزینه وجود دارد: استفاده مداوم، انتقال مصرف به بوپرنورفین / نالوکسان یا قطع مصرف دارو از نظر پزشکی.
بنزوکائین رده درمانی: بی‌حس‌کننده موضعی اشکال دارویی: ژل، افشانه و قطره Oint5% موارد مصرف. بنزوکائین به عنوان ضددرد و مسکن جهت تسکین دردهای موضعی مانند دندان درد، آفتاب سوختگی خفیف و درد ناحیه هموروئید به کار می‌رود. مکانیسم اثر. بنزوکائین با تثبیت برگشت‌پذیر غشای سلول‌های عصبی و در نتیجه کاهش نفوذپذیری آن‌ها به یون سدیم هدایت امواج عصبی را متوقف می‌کند بنابراین مهارکننده هدایت ایمپالس‌های اعصاب حسی است. عوارض جانبی. با مصرف این فراورده احتمال بروز کهیر، خارش و تورم موضعی وجود دارد. جستارهای وابسته.
خارش و تورم موضعی وجود دارد. جستارهای وابسته. لیدوکائین
برنارد هیل (؛ – ) بازیگر انگلیسی بود. از نقش‌های او می‌توان به ناخدا ادوارد اسمیت در "تایتانیک" (۱۹۹۷)، یک زندانی در "جرم واقعی" (۱۹۹۹) و تئودن پادشاه روهان در سه‌گانهٔ "ارباب حلقه‌ها" (۲۰۰۲–۲۰۰۳) اشاره کرد. زندگی. برنارد هیل در ۱۷ دسامبر ۱۹۴۴ در بلیکلی، منچستر زاده شد. او در یک خانواده کاتولیک معادن‌کار بزرگ شد. هیل همزمان با ریچارد گریفیتس در کالج زاورین و سپس مدرسه درام پلی‌تکنیک منچستر تحصیل کرد. او در سال ۱۹۷۰ با مدرک دیپلم در رشته تئاتر دانش‌آموخته شد. هیل از رابطه با سو آلن صاحب دختری به نام جی شد.
هیل از رابطه با سو آلن صاحب دختری به نام جی شد. او با بازیگر ماریانا هیل ازدواج کرد که از او صاحب پسری به نام گابریل شد. این زوج بعداً طلاق گرفتند. هیل در زمان مرگ با آلیسون نامزد بود. هیل از حامیان دیرینه باشگاه فوتبال منچستر یونایتد بود. هیل در سال ۲۰۱۹ یک مدرک افتخاری از دانشگاه ایست آنگلیا دریافت کرد. هیل اواخر عمر در سافک زندگی می‌کرد. او در ۵ مه ۲۰۲۴ در سن ۷۹ سالگی درگذشت.
مرکز تحقیقات پروازی آرمسترانگ یک مرکز ناسا واقع در پایگاه نیروی هوایی ادواردز در ایالت کالیفرنیا است. این مرکز تحقیقاتی در تاریخ ۲۶ مارس ۱۹۷۶ برای تحقیق در زمینه ترابری فضایی ایجاد شد.
میل-۱۷ (نام ناتو: Hip) بالگرد ترابری-نظامی دوموتورهٔ روسی است که در شرکت بالگرد سازی میل مسکو طراحی شده و از سال ۱۹۷۷ تاکنون در دو کارخانه کازان و اولان-اوده تولید می‌شود.در حدود ۱۵۰۰۰ فروند میل-۱۷ تا به حال ساخته شده که در ۷۰ کشور مشغول خدمت هستند. میل-۱۷ بر اساس بدنه پروازی بالگرد ترابری میل-۸ ساخته شده و به همین جهت گاهی مدلی از میل-۸ هم محسوب می‌شود. میل-۸ نخستین بار در سال ۱۹۶۱ پرواز کرده و از سال ۱۹۶۷ فعالیت رسمی در ارتش شوروی را آغاز کرده بود. میل-۱۷ در ۱۹۷۵ برای نخستین بار به پرواز درآمد و دو سال
در ۱۹۷۵ برای نخستین بار به پرواز درآمد و دو سال بعد وارد ارتش شوروی شد. مدل‌های مسلحی از میل-۱۷ هم برای ماموریت‌های تهاجمی و ضد تانک ساخته شده‌اند ضمن اینکه این بالکرد پایه‌ای برای طراحی بالگرد تهاجمی-ترابری میل-۲۴ بود. میل-۱۷ بالگردی با پروانهٔ اصلی ۵ پره و دو موتور توربوشفت کلیموف هر یک به قدرت ۲۱۹۰ اسب بخار است. وزن خالی این بالگرد ۷۴۸۹ کیلوگرم است و قادر است با حداکثر ۱۳ تن وزن از زمین برخیزد. میل-۱۷ ظرفیت حمل ۳۰ سرباز یا ۱۲ برانکارد یا ۴ تُن بار در داخل یا ۵ تُن بار در خارج بالگرد را دارد و حداکثر
داخل یا ۵ تُن بار در خارج بالگرد را دارد و حداکثر سرعت آن به ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت و سرعت صعود آن به ۸ متر بر ثانیه می‌رسد. برد عملیاتی میل-۱۷ حدود ۴۶۵ کیلومتر و سقف پرواز خدمتی آن ۶ هزار متر است و برای ماموریت‌های تهاجمی می‌توان آن را با حداکثر ۱۵۰۰ کیلوگرم موشک، راکت، بمب و غلاف تیربار مجهز کرد.
خورشیدگرفتگی ۲۸ مه ۵۸۵ پیش از میلاد یک خورشیدگرفتگی از نوع خورشیدگرفتگی کامل است. این خورشیدگرفتگی در تاریخ ۲۸ مه ۵۸۵ پیش از میلاد روی داد که زمان اوج آن، ساعت ۱۴:۲۸ به‌وقت ساعت هماهنگ جهانی بوده‌است.مدت زمان و طول این خورشیدگرفتگی ۶ دقیقه و ۵ ثانیه بود. این خورشیدگرفتگی، در خلال نبرد هالیس اتفاق افتاد و تالس نیز آن را پیش‌بینی کرده بود.
توپولوف تو-۲۲اِم (نامگذاری ناتو: Back fire) نخستین بمب‌افکن اوپرصوت روسی است که توسط شرکت هوانوردی توپولف طراحی و ساخته شده‌است. این هواپیما حاصل تجربیات شرکت سازنده از هواپیمای توپولف تو-۲۲ (بلایندر) که پیشتر ساخته شده بود و به خدمت نیروی هوایی شوروی درآمده ولی نتوانسته بود نیازمندی‌های این کشور از جمله اجرای عملیات‌های میان‌قاره‌ای را پاسخگو باشد است. توسعه. پس از ساخت توپولف-۲۲، طراحان روس جهت ساخت بمب‌افکن جدید با قابلیت پرواز بین‌قاره‌ای، توان حمل تسلیحات بیشتر و همچنین سرعت بالاتر را در دستور کار قرار
بیشتر و همچنین سرعت بالاتر را در دستور کار قرار دادند که به تولد توپولف-۲۲اِم انجامید و اساساً با نسل پیش از خود یعنی توپولف-۲۲ تفاوت‌هایی داشت. توپولف-۲۲ام در نیروی هوایی روسیه با نام طرح ۱۴۵ شناخته می‌شود که نتیجهٔ رقابت دو شرکت سوخو و توپولف برای تأمین نیاز به یک هواپیمای بمب‌افکن فراصوت بود که سرانجام منجر به پرواز نخستین فروند آن در سال ۱۹۶۹ شد. توپولف-۲۲ام۳ از دو موتور توربوفن با نام «کوزنتسوف NK-25» با رانش هرکدام ۵۵۰۰۰ پوند نیرو می‌گیرد که به آن قابلیت دسترسی به اهدافی را در شعاع عملیاتی حداکثر
قابلیت دسترسی به اهدافی را در شعاع عملیاتی حداکثر ۷۰۰۰ کیلومتر، می‌دهد. با نصب تسلیحات متعارف، این مقدار بُرد تا میزان محسوسی کاهش پیدا می‌کند. پس‌سوز این بمب‌افکن، توان دستیابی به حداکثر ارتفاع پروازی ۴۳٬۰۰۰ پا یا ۱۳٬۱۰۰ متر را دارد. طول این هواپیما ۴۲/۵ متر و ارتفاع آن ۱۱ متر است و از فناوری بال متغیر بهره می‌گیرد. عرض بال‌ها ۳۴ متر است که می‌تواند در زوایای ۲۰ تا ۶۵ درجه تغییر کند. حداکثر سرعت این بمب‌افکن ۱/۸۸ ماخ معادل ۲۳۰۰ کیلومتر بر ساعت است. این بمب‌افکن توسط دو خلبان که در جلو حضور دارند کنترل شده
توسط دو خلبان که در جلو حضور دارند کنترل شده و در عقب نیز دو افسر ناوبر و ارتباطات، وظایف مربوطه را انجام می‌دهند که مجموعاً با ۴ نفر خدمهٔ پروازی عملیاتی می‌شود. تاریخچه. این هواپیمای بمب‌افکن در انواع مختلفی مورد بهره‌برداری قرار گرفت که نخستین آن توپولف-۲۲ام ملقب به «بکفایر اِی» بود که در سال ۱۹۷۰ آزمایش‌های پروازی خود را به پایان رساند و خلبانان آزمایشگر آن، در تست‌های مختلف، هواپیما را تا لبهٔ ممنوعیت‌های عملیاتی آن بردند تا هرگونه نقص در آن، به‌دقت آشکار و سپس رفع شود. بکفایر اِی به‌عنوان آغاز مسیر
و سپس رفع شود. بکفایر اِی به‌عنوان آغاز مسیر برای ساخت و بهره‌برداری از نسل جدید هواپیماهای سنگین فراصوت، وارد ناوگان نیروی هوایی شوروی شد هرچند پیش از آن، نسخه‌ای مورد بهره‌برداری قرار گرفت که به‌دلیل کارایی پایین، تنها در امر آموزش و به‌مدت کوتاهی پرواز کرد اما در حقیقت نخستین دسته از بکفایرها که به‌صورت عملیاتی حضور در نیروی هوایی را تجربه کردند، نسخهٔ توپولف-۲۲اِم۲ ملقب به «بکفایر بی» بود که با بهره‌گیری از موتورهای «کوزنتسوف NK-22» توان دستیابی به سرعت ۱٬۸۰۰ کیلومتر بر ساعت و برد عملیاتی ۵٬۱۰۰ کیلومتر
۱٬۸۰۰ کیلومتر بر ساعت و برد عملیاتی ۵٬۱۰۰ کیلومتر را پیدا کرد که یک موفقیت شگرف محسوب می‌شد. بکفایر بی که عملاً از سال ۱۹۷۳ وارد ناوگان شد، می‌توانست تا ۳ موشک کروز میان‌برد و همچنین موشک ضدکشتی خا-۲۲ را حمل کند که به‌عنوان یک اهرم سنگین در عملیات‌های مختلف به‌ویژه عملیات دریایی، قابل بهره‌برداری بود. کمی بعد، با درخواست نیروی هوایی و همچنین طرح شرکت سازنده، توپولف-۲۲ام۳ ملقب به «بکفایر سی» در سال ۱۹۷۷ متولد شد که در حقیقت بهترین و ارزشمندترین نسخهٔ این خانواده محسوب می‌شود که از موتورهای بهبودیافتهٔ NK-25
محسوب می‌شود که از موتورهای بهبودیافتهٔ NK-25 بهره می‌برد. این هواپیما به لحاظ ظاهری نیز به‌ویژه در بخش دماغه دارای تغییراتی بود که می‌توانست نسل جدیدی از سامانه‌ها همچون رادار PN-AD و سیستم ناوبری/هدف‌گیری NK-45 را حمل کند که جهت اجرای عملیات‌های بمباران و دسترسی به اهداف دوربرد مناسب بود. همچنین با تغییرات در نسل جدید موتورهای نصب‌شده، مشکلات پروازی در سطح دریا و ارتفاع پایین نیز عملاً رفع شد و توپولف-۲۲ام می‌توانست با اجرای عملیات در ارتفاع پایین و همچنین بهره‌گیری از سامانه‌های ناوبری دقیق، پروازی ایمن
بهره‌گیری از سامانه‌های ناوبری دقیق، پروازی ایمن را تا مقصد بدون شناسایی توسط رادارهای دشمن به انجام برساند. همچنین بکفایر سی بهبود در ارابه فرود، سامانه‌های جنگ الکترونیک و سازه را نیز تجربه کرد. همچنین ایجاد تغییرات در محفظهٔ بمب، آرایش عملیاتی جدیدی را برای این هواپیما پدیدآورد تا حدی که نسبت قابلیت حمل و رهاسازی دو برابری مهمات را نسبت به نسخهٔ قبلی پیدا کرد، اما علی‌رغم برد اعلام‌شدهٔ نزدیک به ۷٬۰۰۰ کیلومتری این هواپیما، عملاً در شرایط رزمی، شعاع عملیاتی تا حد محسوسی کاهش پیدا می‌کرد که مورد رضایت
تا حد محسوسی کاهش پیدا می‌کرد که مورد رضایت فرماندهان نظامی نبود؛ بنابراین با نصب سامانهٔ سوخت‌گیری هوایی در دماغه، این مشکل حل شد اما طی مذاکرات «سالت» بین ایالات متحده آمریکا و شوروی که جهت کنترل توان رزمی/هسته‌ای و ایجاد اطمینان‌پذیری از وقوع جنگ صورت گرفت، به درخواست آمریکا، لولهٔ سوخت‌گیری از روی بکفایر حذف شد تا خطر بمباران اتمی طرف مقابل رفع شود، هرچند اندکی بعد این هواپیما مجدداً قابلیت سوخت‌گیری را پیدا کرد. پس از فروپاشی شوروی و مشکلات اقتصادی متعدد، توان رزمی «بک‌فایرها» تا حد محسوسی کاهش پیدا
توان رزمی «بک‌فایرها» تا حد محسوسی کاهش پیدا کرد و بخشی که در خاک اوکراین باقی‌مانده بود در سال ۲۰۰۲ و طی توافقی با غرب، تکه‌تکه شد و ناوگان عظیمی که میراث حکومت کمونیستی محسوب می‌شد غالباً زمین‌گیر گردید تا آن‌که با روی کار آمدن «ولادیمیر پوتین»، ارتقای سامانه‌های مختلف، صورت گرفت تا آن‌جا که به طرح توپولف-۲۲ام۳ام منجر شد که نخستین ۵ فروند آن در سال ۲۰۱۵ جهت تحویل به نیروی هوایی روسیه آماده شد و قرار است مجموعاً ۳۰ فروند تا سال ۲۰۲۰ به استاندارد جدید ارتقا پیدا کنند. صادرات. در سال ۲۰۰۱ هند قرارداد خرید ۴
پیدا کنند. صادرات. در سال ۲۰۰۱ هند قرارداد خرید ۴ فروند توپولوف-۲۲ام را برای استفاده در مأموریت‌های شناسایی و حمله به اهداف دریایی امضا کرد. در ژانویهٔ ۲۰۱۳ هم گزارش شد چین، قرارداد خرید برای تولید و تحویل ۳۶ فروند توپولوف (Tu-22M3s) را امضا کرده‌است که در چین با نام (H-10) تولید خواهد شد. ایالات متحده آمریکا نیز در رقابت با توپولف-۲۲ام روس‌ها، دست به ساخت هواپیمای بمب‌افکن بی-۱ لنسر زد و پس از آن نیز مجدداً روس‌ها هواپیمای توپولف تو-۱۶۰ را وارد ناوگان خود کردند.
مرکز پروازهای فضایی گادِرد اولین و قدیمی‌ترین مرکز فضایی ناسا و یکی از مراکز مهم ناسا است که در واشینگتن، دی. سی.گرین‌بلت، ماریلند، ایالات متحده آمریکا قرار دارد. این مرکز در تاریخ ۱ مارس ۱۹۵۹ به‌منظور پیشگام‌شدن در نیروی پیشران موشک‌های نوین ایجاد شد. نام این مرکز برگرفته از نام رابرت گدارد، یکی از دانشمندان برجسته علوم موشکی ناسا، است. جان ماتر، یکی از دانشمندان مرکز گادرد، موفق به کسب جایزه نوبل فیزیک در سال ۲۰۰۶ به خاطر تحقیقاتش روی پروژه کاوشگر زمینه کیهان شده‌است. مرکز فضایی گادرد در پروژه مرکوری،
کیهان شده‌است. مرکز فضایی گادرد در پروژه مرکوری، اولین مأموریت فضایی سرنشین‌دار آمریکا، مشارکت داشته‌است. مرکز گادرد بیشترین میزان طراحی و توسعه تجهیزات علمی کاوشگرهای سیارات منظومه شمسی را نسبت به سازمان‌های دیگر داشته‌است.
جگر چرب غذایی تجملی و گران‌قیمت است که کشور فرانسه یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان آن است و جزو خوراک‌های فرانسوی به‌شمار می‌آید. جگر چرب را می‌توان به عنوان چاشنی یا مزه یا به صورت یک وعده مستقل همراه با مخلفات صرف کرد. روش تهیه جگر چرب. برای تهیه این خوراک، مرغابی و غازهایی با سن ۹ تا ۲۵ هفته را به مدت ۱۴ تا ۲۱ روز مجبور به خوردن مقدار زیادی غذا می‌کنند. حتی اگر میلی به خوردن آن نداشته باشند تا زمانی که بیش از اندازه چاق شده و به بیماری کبد چرب مبتلا شوند. برای انجام این کار لوله‌ای فلزی از
مبتلا شوند. برای انجام این کار لوله‌ای فلزی از گلوی حیوان به داخل معده‌اش وارد می‌کنند و به جانور به زور غذا می‌دهند، تا حدی که جگر آن‌ها بزرگ و بزرگتر شود. بزرگ شدن جگر حیوان می‌تواند تا ۱۰ برابر اندازه نخستین باشد. وزن نهایی آن از حدود ۸۰ گرم به ۶۰۰ تا ۱۰۰۰ گرم می‌رسد. سپس آن‌ها را درون قفس‌های بسیار کوچک قرار می‌دهند و آن‌ها را مجبور می‌کنند که در یک حالت ثابت و بدون حرکت بایستند تا انرژی مصرف نکنند. آن‌ها را مجبور به خوردن می‌کنند تا جایی که بمیرند یا بدن آن‌ها نتواند این مقدار غذا را تحمل کنند. اروپا
آن‌ها نتواند این مقدار غذا را تحمل کنند. اروپا بعد از دوران کلاسیک. بعد از سقوط امپراتوری رم جگر غاز به‌طور موقت از غذای اروپایی‌ها حذف شد. بعضی معتقد هستند کشاورزان فرانسوی جگر چرب را حفظ کردند تا اینکه قرن‌ها بعد سایر اروپایی‌ها آن را دوباری کشف کردند ولی حیوانات روستایی‌های زمان قرون وسطی فرانسه اغلب گوسفند و خوک بودند. دیگران عقیده دارند معامله جگر غاز توسط یهودی‌ها ادامه پیدا کرد که روش بزرگ کردن جگر را یا در طول سلطه رم بر یهودیه یادگرفته بودند یا قبل تر، از مصری‌ها. یهودی‌ها این روش آشپزی را در
قبل تر، از مصری‌ها. یهودی‌ها این روش آشپزی را در مهاجرت به غرب و شرق اروپا با خود بردند. طبق قوانین غذایی یهودی‌ها (کاشروت) گوشت خوک و کره ممنوع است همچنین مخلوط کردن لبنیات (مانند کره) با گوشت ممنوع شده. آشپزان یهودی مدیترانه‌ای از روغن زیتون استفاده می‌کردند و بابلی‌ها از روغن کنجد؛ ولی هیچ‌یک از این‌ها به راحتی در اروپای غربی و مرکزی پیدا نمی‌شد؛ بنابراین چربی طیور که با غذا دادن بیش از حد به غازها انجام می‌شد در این منطقه جایگزین شد؛ و طعم خوب جگر غاز به زودی پخش شد. هانس ویلهلم کریشف در سال ۱۵۶۲ نوشت