payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جیتسی یک نرم‌افزار کاربردی برای صدا روی پروتکل اینترنت، ویدئو کنفرانس و پیام‌رسان فوری برای ویندوز، لینوکس و اواس‌ده است. جیتسی از قرارداد پیام‌رسانی فوری و تلفن پشتیبانی می‌کند. مجوز جیتسی گنو ال‌جی‌پی‌ال است و یک نرم‌افزار آزاد و متن‌باز شناخته می‌شود. Jitsi مجموعه ای از برنامه های کنفرانس ویدئویی متن باز ، ایمن ، با کاربری آسان و پلتفرمی برای وب و موبایل است که پایدار و قابل اعتماد است و روی لینوکس ، ویندوز ، سیستم عامل Mac و سیستم عامل های تلفن همراه Android و آی‌اواسکار می کند. Jitsi Videobridge و
Android و آی‌اواسکار می کند. Jitsi Videobridge و Jitsi Meet دو برنامه مرکزی جیتسی هستند. Jitsi Videobridge یک سرور سازگار با WebRTC است که برای مسیریابی جریان های ویدئویی در بین شرکت کنندگان در یک کنفرانس و Jitsi Meet طراحی شده است ، WebRTC یک برنامه جاوا اسکریپت سازگار با Jitsi Videobridge است که برای ارائه کنفرانس های ویدئویی با کیفیت بالا و مقیاس پذیر استفاده می شود. Jitsi Meet یک گزینه ساده ، زیبا و ایمن برای بزرگنمایی ، اسکایپ و Google Meet است که از همه مرورگرهای رایج و همچنین دستگاه های تلفن همراه
همه مرورگرهای رایج و همچنین دستگاه های تلفن همراه پشتیبانی می کند. برنامه های دیگر مانند Jitsi Conference Focus ، Jitsi Gateway to SIP و Jibri Manage جلسات رسانه ای بین هر یک از شرکت کنندگان و Videobridge را مدیریت می کنند ، به مشتریان عادی SIP اجازه می دهند به کنفرانس های Jitsi Meet بپیوندند و ضبط و یا جریان کنفرانس Jitsi Meet را به ترتیب فعال می کنند. یکی دیگر از ابزارهای مهم خارجی Jitsi ، Prosody است ، یک سرور XMPP که برای سیگنالینگ استفاده می شود. جنبه های بسیاری از جیتسی وجود دارد که باید آنها را درک
های بسیاری از جیتسی وجود دارد که باید آنها را درک کنید. اول از همه شما می توانید سرور Jitsi خود را در زیرساخت های خود میزبانی کنید ، به این معنی که امنیت بیشتری را پیاده سازی می کنید و کنترل بیشتری بر ارتباطات آنلاین خود دارید. یکی از ویژگی های اصلی Jitsi این است که می توانید آن را به تقویم خود مانند Google Calendar متصل کرده و کنفرانس ها را مستقیماً از تقویم خود راه اندازی کنید.
نبرد خلیج وِلا نبردی دریایی بود که در جنگ جهانی دوم اقیانوس آرام و در تاریخ ۶ و ۷ اوت ۱۹۴۳ در خلیج ولا در جزایر سلیمان میان ایالات متحده آمریکا و امپراتوری ژاپن درگرفت. در این نبرد ژاپنی‌ها سه ناوشکن از چهار ناوشکنشان را از دست دادند و نبرد هم با پیروزی آمریکایی‌ها به پایان رسید. منابع. Wikipedia contributors, "Battle of Vella Gulf," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Battle_of_Vella_Gulf&amp;oldid=540484591 (accessed March 7, 2013).
راگنار لودبروک (ایسلندی مدرن: "Ragnar Loðbrók"ُ) یک شخصیت تاریخی-افسانه‌ای وایکینگ می‌باشد، وی همچنین با استناد به کتاب کهن تاریخ دانمارک، گستا دانوروم، پادشاه افسانه‌ای دانمارک و سوئد بوده. درستی داستان‌های گفته‌شده پیرامون او و اساساً وجود داشتن یا نداشتنش از دید کهن‌نگاری مورد تردید است. منابع به احتمال قوی وجود او را ثابت می‌کنند اگرچه با استناد به سرگذشت‌نامه‌های ایسلندی وایکینگ‌ها، چنان بنظر می‌رسد که روایت‌های پیرامون راگنار احتمالا بر پایه اقدامات بیش از یک شخصیت واقعی باشند و در واقع حماسه راگنار
از یک شخصیت واقعی باشند و در واقع حماسه راگنار از تلفیق شخصیت‌های مختلف تاریخی و ادبی به دست آمده باشد. آوازه راگنار برآمده از اشعار نورسای قدیم عصر وایکینگ‌ها، سرگذشت‌نامه ایسلندی و دوران نزدیک به معاصر می‌باشد. بر پایه ادبیات سنتی، راگنار نام‌آوری خود را وام‌دار تاخت‌وتازهای بسیاریست که علیه جزایر بریتانیا ، شارلمانی فرانسه و امپراتوری مقدس روم ترتیب داد و بدین‌گونه در قرن نهم میلادی سرشناس گردید. به گفته سرگذشت‌نامه‌ها، پدر راگنار لودبروک پادشاه سوئد، سیگارد رینگ بود. داستان‌ها. افسانه‌های ایسلندی. بر
رینگ بود. داستان‌ها. افسانه‌های ایسلندی. بر پایه حماسه راگنار لودبروک آن هم با استناد به منابعی چون: داستان پسران راگنار، هاییمسکرینگلا، سرگذشت‌نامه هرووار، ساگوبروت و بسیاری دیگر از منابع ایسلندی، راگنار فرزند پادشاه سوئد سیگارد رینگ بود. تقریباً تمامی سرگذشت‌نامه‌ها پذیرفته‌اند که پادشاه دانمارک راندور، پدر سیگارد بوده، بر پایه سرگذشت‌نامه هروارار همسر سیگارد رینگ آسا نام داشته، دختر شاه هارالد سبیل قرمز از نروژ. همچنین، روایات اذعان دارند که به بیان دخترش آیود، راندور نوه پادشاه افسانه ای اسکاندیناوی
آیود، راندور نوه پادشاه افسانه ای اسکاندیناوی آیوار ویدفمن بوده‌است. (کسی که سرگذشت‌نامه هروارار او را آلفیلد نام می‌دهد) پس از مرگ شاه آیوار ویدفام، پسر ارشد آئود، توسط پادشاه دانمارکی هرورک رینگسلینگر، هارالد، تمام قلمرو پدربزرگش را فتح نمود و خود را زیر نام هارالد وارتوث به دیگران شناساند. خواهرزاده هارالد، سیگورد رینگ، پس از مرگ رندور، پادشاه سوئد، (یا شاید دانمارک، طبق سرگذشت‌نامه هروارار) گردید، احتمالاً به عنوان فرمانروایی زیر نظر یک پادشاهی. سیگاورد و هارالد در نبرد (برالاوالا) در دشتهای اشترگاتلند
و هارالد در نبرد (برالاوالا) در دشتهای اشترگاتلند جنگیدند، جنگی که هارالد در آن بسیاری از مردانش را از دست داد. پس از آن سیگارد بر دانمارک و سوئد حکمرانی کرد. او در کنار شاهدخت نروژی با تباری از مردم نیمه اسطوره ای آلفار به نام آلفیلد صاحب فرزندی به نام راگنار لادبروک گشت، راگنار بعدتر جانشین او شد. اویستین بیلی که به گفته هروارار پسر هارالد وارتوت بود، مدتی پس از سیگارد سوئد را فرمانروایی کرد تا اینکه توسط پسران راگنار و آسلاگ کشته شد. بر پایه کتاب تاریخی دانمارک، گتسا دانوروم، مرگ راگنار توسط پادشاه
دانمارک، گتسا دانوروم، مرگ راگنار توسط پادشاه آنگلوساکسون، آلا نورتومبریا، رقم خورد، وی پس از اسیر کردن راگنار او را در گودالی پر از مار انداخت. منابع و دقت تاریخی. در حالی که فرزندان راگنار همچون ایوار بی‌استخوان، هلفدان راگنارسان، بیورن آیرونساید، اوبه و سیگارد مار در چشم چهره‌هایی تاریخی هستند، دیدگاه‌ها در مورد هویت پدرشان یکسان نیست. آکادمی مدرن، بیشتر داستان‌های نقل شده پیرامون او را زاده تخیل می‌داند. در سال ۱۹۷۹ هیلدا الیس دیویدسون، بیان داشت: برخی از محققان در سالهای اخیر حداقل بخشی از داستان
از محققان در سالهای اخیر حداقل بخشی از داستان راگنار را براساس واقعیت تاریخی پذیرفته‌اند. با این وجود، نسلی بعد، کاترین هولمن در سال ۲۰۰۳ نوشت: اگرچه پسران وی چهره‌های تاریخی هستند، اما هیچ مدرکی مبنی بر اینکه خود راگنار تا به حال وجود داشته‌است، در دسترس نیست و به نظر می‌رسد او برآمده از تلفیق چهره‌های تاریخی و زاده ادبیات است. مهمترین منابع قرون وسطایی که از راگنار یاد می‌کنند عبارتند از:
شاه عباس پس از در هم شکستن نیروی عثمانی و فرار چغال اوغلی، قسمتی از اردوی خود را به تبریز فرستاد و خود در زمستان آن سال از راه اردبیل و شمال آذربایجان عازم فتح قلعه گنجه شد. پیش از حرکت به سوی اردبیل، الله‌وردی خان گرجی را اجازه داد تا به فارس باز گردد و در بهار همان سال با نیروی تازه به اردوی او در آذربایجان بپیوندد. سرداران خراسان را نیز مرخص کرد. پس از زیارت اردبیل، شاه به مردم گنجه پیام داد که چون امیدی به رسیدن قوای کمکی از سوی سلطان عثمانی نیست، بهتر است که بدون جنگ و خونریزی تسلیم شوند، تا جان و
است که بدون جنگ و خونریزی تسلیم شوند، تا جان و مالشان در امان بماند. ولی محمد پاشا حکمران قلعه که اصلاً تبریزی بود، به پیشنهاد شاه وقعی ننهد و آماده دفاع شد. شاه عباس در آغاز بهار سال ۱۰۱۴ ق / آوریل ۱۶۰۶م قلعه را در محاصره گرفت؛ اما کار محاصره به سبب دلیری و پایداری نگهبانان قلعه نزدیک به سه ماه به درازا کشید. دراین مدت تعدادی از سربازان قزلباش هم کشته شدند؛ افزون بر این، اهالی قلعه، یکی از سرداران ایرانی را هم که دو سال پیش از آن به دست ایشان افتاده بود، با یکی از سادات مازندران، که از جانب مادر با شاه
با یکی از سادات مازندران، که از جانب مادر با شاه عباس خویشی داشت، کشتند. با این اقدام، خشم شاه ایران را برانگیختند، به همین جهت پس از آنکه قلعه گنجه را در ۲۸ صفر ۱۰۱۵ ق / ۵ ژوئیه ۱۶۰۶ م به دست سربازان ایران افتاد، چون محمد پاشا به خدمت شاه رسید و خواست بر پایش بوسه زند، اجازه نداد و به دستور وی، پاشای ترک را به همراه سربازانی که از قلعه دفاع کرده بودند، گردن زند. در قلعه گنجه گذشته از غنایم بسیار و آزوقه فراوان، مقدار زیادی توپ و تفنگ نیز به دست آمد. شاه حکمرانی قلعه را به محمد خان زیاد اوغلی قاجار سپرد.
قلعه را به محمد خان زیاد اوغلی قاجار سپرد. منابع. تسخیر قلعه گنجه-دانشنامهٔ رشد
ورید مزانتریک فوقانی (Superior mesenteric vein) که خون روده باریک را جمع آوری و با سیاهرگ طحالی یکی شده ورید باب را میسازد.
سیاهرگ طحالی که خون طحال و بخشهایی از فوندوس معده را جمع آوری و با سیاهرگ روده‌بندی بالایی یکی شده ورید باب را می‌سازد. جستارهای وابسته. سیاهرگ باب
عقاب خال‌دار بزرگ گونه‌ای پرنده شکاری از تیرهٔ بازان و راستهٔ بازسانان است که پرهای پرواز آنها تیره یا دارای سایه‌ای روشن‌تر از دیگر پرهاست و رنگ بخش‌های زیرین و بالایی بدن آنها در پرندهٔ بالغ قهوه‌ای تیره است. به آن عقاب تالابی و خالدار نیز گفته‌اند. این پرنده در ایران نیز یافت می‌شود.
عقاب خال‌دار کوچک یا عقاب جنگلی یک پرنده شکاری از تیرهٔ عقابیان است. این پرنده در ایران نیز یافت می‌شود.
توکوگاوا یوشی‌نوبو ، هیتوتسوباشی یوشی‌نوبو همچنین به عنوان کِیکی شناخته می‌شود، از خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا، پانزدهمین شوگون و آخرین حکمرانِ شوگون‌سالاری توکوگاوا بود. او در روز ۲۸ اکتبر ۱۸۳۷ میلادی، به عنوان هفتمین پسر توکوگاوا ناری‌آکی، ارباب قلمرو میتو، به دنیا آمد. مادرش شاهدخت یوشیکو، دوازدهمین دختر شاهزاده آریسوگاوا (نوهٔ امپراتور ریگن) بود. در ابتدا نام او توسط پدرش ناری‌آکی، ماتسودایرا آکی‌مونه گذاشته شد، اما پس از فرزندخواندگی توسط خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا، توسط شوگون دوازدهم توکوگاوا
هیتوتسوباشی توکوگاوا، توسط شوگون دوازدهم توکوگاوا ایه‌یوشی، نام «توکوگاوا یوشینوبو» به او داده شد. پس از خدمت به عنوان سرپرست شوگون و فرمانده کل گارد امپراتوری، او ریاست خاندان توکوگاوا را به ارث برد و شوگون شد. او آخرین شوگون در تاریخ بود و تنها شوگون در شوگون‌سالاری توکوگاوا بود که در طول شوگونی خود وارد قلعه ادو نشد. در ۹ نوامبر سال ۱۸۶۷، او قدرت را به امپراتور بازگرداند، کیکی با بازگرداندن قدرت به امپراتور، فکر می‌کرد که طبیعی است که در دولت جدید یک موقعیت مرکزی (سمت مشاور) داشته باشد اما دو ماه بعد در
مرکزی (سمت مشاور) داشته باشد اما دو ماه بعد در سه ژانویه سال ۱۸۶۸، پس از کودتایی به نام احیای حکومت امپراتوری انجام شد، قلمرو ساتسوما به کیکی دستور دادند که استعفا دهد و زمین‌هایش را واگذار کند. یوشینوبو علیه قلمرو ساتسوما که رهبری این کودتا را در دست داشت، اولین نبرد از جنگ بوشین را به نام نبرد توبا-فوشیمی را آغاز کرد، اما شکست خورد و به ادو گریخت، جایی که تسلیم ارتش امپراتوری شد و در حصر خانگی خودخواسته قرار گرفت و دستور تسلیم قلعه ادو را داد. پس از احیای میجی، توکوگاوا ایه‌ساتو که فرزندخوانده شوگون قبلی
میجی، توکوگاوا ایه‌ساتو که فرزندخوانده شوگون قبلی بود، جانشین او به عنوان رئیس خاندان توکوگاوا شد. او به مدت ۳۰ سال تا سن ۶۰ سالگی در استان شیزوئوکا به عنوان عضوی از اشراف بدون رتبه زندگی کردد و سپس به توکیو نقل مکان کرد. در سال ۱۹۰۲ از خاندان اصلی توکوگاوا جدا شد و یک شاخه دیگر به نام خاندان توکوگاوا یوشینوبو را تأسیس کرد و به عضویت مجلس اعیان درآمد. در سال ۱۹۱۰ او بازنشسته شد و عنوان خود را به پسر هفتم خود، توکوگاوا یوشی‌هیسا، واگذار کرد و در ۲۲ نوامبر ۱۹۱۳ در سن ۷۷ سالگی درگذشت. در تاریخ ژاپن به ندرت
۱۹۱۳ در سن ۷۷ سالگی درگذشت. در تاریخ ژاپن به ندرت می‌توان شخصی را یافت که مانند توکوگاوا یوشینوبو چنین طیف گسترده‌ای از ستایش و انتقاد را دریافت کرده باشد. شهرت او به دو بخش افراطی تقسیم می‌شود: «خائنی که سربازان شوگون‌سالاری را رها کرد» و «قهرمانی که شرافت خود را برای محافظت از ژاپن رها کرد». نام. طبق قانون توکوگاوا گوسانکه — از ابتدای دوره ادو و تا زمان شوگون هشتم سه خاندان اصلی توکوگاوا بود و شوگون از آن انتخاب می‌شد — همه اعضا به جز رئیس خانواده و پسر بزرگتر باید نام خانوادگی «ماتسودایرا» را برگزینند،
باید نام خانوادگی «ماتسودایرا» را برگزینند، او به نام ماتسودایرا شیچیرومارو نامگذاری شد. وقتی حدود ۸ یا ۹ سال داشت، پدرش، ناری‌آکی، نام کوچک او را به آکیمونه تغییر داد. پس از سن ۱۱ سالگی و فرزندخواندگی در خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا — یکی از سه خاندان اصلی توکوگاوا یا گوسانکیو که شوگون از آن انتخاب می‌شد - نام خانوادگی «توکوگاوا» را برای خود برگزید و شوگون دوازدهم توکوگاوا ایه‌یوشی (مرگ ۱۷۵۳– تولد ۱۸۹۳) بخشی از نام خود را به او داد و نام کوچک خود را به «یوشی‌نوبو» تغییر داد. مردم محلی او را با محبت
به «یوشی‌نوبو» تغییر داد. مردم محلی او را با محبت «کِیکی-ساما» یا «کِیکی-سان» صدا می‌زدند و خود توکوگاوا یوشینوبو هم ترجیح می‌داد او را کِیکی صدا کنند. دوران کودکی. او در روز ۲۹ از ماه نهم از هشتمین سال دوره تنپو برابر با روز ۲۸ اکتبر ۱۸۳۷ میلادی، به عنوان هفتمین پسر توکوگاوا ناری‌آکی، نهمین ارباب قلمرو میتو (امروزه استان ایباراکی)، در عمارت اربابی قلمرو میتو در ادو (توکیوی کنونی) به دنیا آمد. ناری‌آکی ۲۲ پسر و ۱۵ دختر داشت، در مجموع ۳۷ فرزند داشت. پدرش، توکوگاوا ناری‌آکی، می‌خواست پسرش از آداب و رسوم عجیب
ناری‌آکی، می‌خواست پسرش از آداب و رسوم عجیب و غریب ادو در امان باشد، آموزش کاملی در زمینه هنر و هنرهای رزمی ببیند و اجازه داشته باشد آزادانه در قلمرو خود پرسه بزند تا با زندگی روزمره آشنا شود؛ بنابراین ماتسودایرا شیچیرومارو در نهمین سال تنپو (۱۸۳۰) زمانی که هفت ماه داشت از مادرش که ساکن ادو بود، جدا شد و نه سال در قلمرو میتو زندگی کرد. او در کودوکان، جایی که سامورایی‌ها و فرزندانشان در آن تحصیل می‌کردند و هم بر آموزش‌های علمی و هم بر هنرهای رزمی تأکید می‌شد و توسط پدرش ناری‌آکی تأسیس شده بود، به تحصیل
و توسط پدرش ناری‌آکی تأسیس شده بود، به تحصیل پرداخت. توکوگاوا یوشینوبو در کودکی هنرهای رزمی را ترجیح می‌داد و از مطالعه بیزار بود، اما تحت سیاست آموزشی سختگیرانه پدرش، توکوگاوا ناری‌آکی، طیف گسترده‌ای از موضوع‌های علمی و همچنین هنرهای رزمی را در کودوکان آموخت. نمونه خوشنویسی‌ای که از او در شش سالگی برجا مانده است بسیار زیباست و با مهارت یک بزرگسال برابری می‌کند. خوشنویسی بعدها به یکی از سرگرمی‌های توکوگاوا یوشینوبو تبدیل شد، اما استعداد او در این زمینه در این زمان شکوفا شده بود. در هنگام انتخاب او به عنوان
زمان شکوفا شده بود. در هنگام انتخاب او به عنوان وارث خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا که شرط شوگون شدن او را فراهم می‌کرد او از نظر هوش و داشتن استعداد برای یادگیری در بین برادران خود سرآمد بود. در اوت ۱۸۴۷ (چهارمین سال دوره کوکا) شوگون‌سالاری به او دستور داد که به ادو برود، با این فرض که او وارث خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا خواهد شد. وارث خاندان هیتوتسوباشی. در سال ۱۸۴۷ بود که شیچیرومارو (بعد از بلوغ با نام یوشینوبو شناخته شد) برای فرزندخواندگی در نظر گرفته شد تا بتواند جانشین و وارث خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا
بتواند جانشین و وارث خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا که رئیس آن به تازگی درگذشته بود، شود. این به معنای دارای آمادگی و حائز شرایط بودن، برای شوگون شدن بود. شوگون دوازدهم توکوگاوا ایه‌یوشی که پسرش شوگون سیزدهم به علت بیماری فرزندی از خود نداشت، شهرت هوش شیچیرومارو را شنیده بود، می‌خواست او جانشین خانواده هیتوتسوباشی شود. پدرش، ناری‌آکی، نمی‌توانست خواسته‌های شوگون را رد کند، بنابراین در اوت همان سال، شیچیروماروی ۱۱ ساله، میتو را به مقصد ادو ترک کرد تا به خاندان هیتوتسوباشی توکوگاوا بپیوندد. در اول اکتبر،
هیتوتسوباشی توکوگاوا بپیوندد. در اول اکتبر، شیچیرومارو برای اولین بار با شوگون ایه‌یوشی ملاقات کرد. مادر واقعی شیچیرومارو، همسر ناری‌آکی، شاهدخت یوشیکو بود که از خانواده امپراتوری کیوتو بود. خواهر کوچکتر یوشیکو، همسر شوگون توکوگاوا ایه‌یوشی و خالهٔ شیچیرومارو بود. در اولین ملاقات بین شیچیرومارو و شوگون، ایه‌یوشی از او دربارهٔ چگونگی کشاورزی در میتو، کتاب‌هایی که خوانده و غیره پرسید که شیچیرومارو با صراحت پاسخ داد. ایه‌یوشی پس از این دیدار به شیچیرومارو علاقهٔ زیادی پیدا کرد. مسئله جانشینی شوگون. مسئله
علاقهٔ زیادی پیدا کرد. مسئله جانشینی شوگون. مسئله جانشینی شوگون به درگیری سیاسی در ژاپن برای تعیین جانشین شوگون سیزدهم توکوگاوا ایه‌سادا (۱۸۵۸–۱۸۲۴) گفته می‌شود. ایه‌یوشی در طول حیات خود، امیدهای خود را به یوشینوبو بسته بود که به خاطر خردش شناخته می‌شد، اما او بدون تصمیم‌گیری درگذشت. شوگون دوازدهم توکوگاوا ایه‌یوشی به فاصله کمی پس از اردوکشی ناخدا پری به ژاپن در ۸ اوت سال ۱۸۵۳، در روز ۲۷ اوت همان سال در اثر نارسایی قلبی به‌موجب گرمازدگی درگذشت. وی ۱۴ پسر و ۱۳ دختر داشت که تمامی آنان به غیر از پسر چهارم وی
۱۳ دختر داشت که تمامی آنان به غیر از پسر چهارم وی توکوگاوا ایه‌سادا (شوگون سیزدهم) قبل از رسیدن به سن بلوغ درگذشتند. ایه‌سادا نیز از کودکی بیمار بود و به‌شدت از ظاهر شدن در انظار نفرت داشت و توانایی اداره کشور را نداشت. برای تعیین جانشینِ توکوگاوا ایه‌سادا، مسئله جانشینی شوگون رخ داد و در این درگیری سیاسی دایمیوها به دو دسته تقسیم شدند: در همان سال، ای نائوسوکه، عهدنامه دوستی و تجارت بین ایالات متحده آمریکا و ژاپن را بدون اجازه امپراتوری امضا کرد. در ۲۳ ژوئن، یوشینوبو برای بازجویی از نائوسوکه به قلعه رفت و
یوشینوبو برای بازجویی از نائوسوکه به قلعه رفت و در ۵ ژوئیه به او دستور داده شد که دیگر به قلعه نرود. در ۲۷ اوت سال بعد (۱۸۵۹)، به او دستور داده شد که بازنشسته شود و در حبس خانگی (پاکسازی آنسی) قرار گیرد. علاوه بر این، به نظر می‌رسید که خود یوشینوبو تمایلی به جانشینی شوگون نداشت، زیرا نامه‌ای به پدرش فرستاد و گفت که «از همان ابتدا شوگون نشدن خیلی بهتر از شوگون شدن و شکست خوردن است، زیرا این یک کار دلهره‌آور خواهد بود». سرپرست شوگون. پس از ترور ای نائوسوکه در حادثه ساکورادامون در ۳ مارس ۱۸۶۰، شوگون‌سالاری او
حادثه ساکورادامون در ۳ مارس ۱۸۶۰، شوگون‌سالاری او را در ۴ سپتامبر ۱۸۶۰ از حبس خانگی آزاد کرد. در سال ۱۸۶۲، شیمازو هیسامیتسو و فرستاده‌اش اوهارا شیگه‌نوری، به همراه سربازانی از قلمرو ساتسوما، وارد ادو شدند و با استفاده از فرمان امپراتوری، در امور پرسنلی رهبری شوگون‌سالاری دخالت کردند و در ۶ ژوئیه موفق شدند یوشینوبو را به سمت سرپرست شوگون و ماتسودایرا شونگاکو را به سمت مدیر ارشد منصوب کنند (در همان زمان، یوشینوبو دوباره به ریاست خاندان هیتوتسوباشی برگشت). یوشینوبو و شونگاکو اصلاحاتی را در دولت شوگون‌سالاری
و شونگاکو اصلاحاتی را در دولت شوگون‌سالاری انجام دادند که به اصلاحات بونکیو معروف است، از جمله تأسیس مقام شوگوشوکوی کیوتو و تسهیل قوانین حضور و غیاب متناوب در ادو. در ۳۰ سپتامبر همان سال، در پاسخ به نظر یوکوی شونان مبنی بر اینکه نقض پیمان و اخراج خارجی‌ها اجتناب‌ناپذیر است، یودو یامائوچی ارباب قلمرو توسا، توضیح داد که در عصری که همه ملت‌ها با یکدیگر دوستانه رفتار می‌کردند، ژاپن به تنهایی نباید به انزوای قدیمی خود پایبند باشد و باید به امپراتور نشان دهد که گشودن درها به روی جهان اجتناب‌ناپذیر است.
دهد که گشودن درها به روی جهان اجتناب‌ناپذیر است. ماتسودایرا شونگاکو نیز نظر خود را تغییر داد و با نظر کیکی موافقت کرد، بنابراین شورای شوگون‌سالاری تصمیم گرفت که کیکی به کیوتو برود و قصد خود را برای گشودن درها به روی جهان ابراز کند. با این حال، هنگامی که کیکی با تجدیدنظر در نحوه برخورد با فرستادگان امپراتوری مخالفت کرد، ماتسودایرا شونگاکو شورش کرد و بار دیگر موضع خود را تغییر داد و از شکستن پیمان و اخراج خارجی‌ها حمایت کرد و باعث سردرگمی در شورای شوگون‌سالاری شد. در این زمان، یودو یامائوچی توضیح داد که اگر
شد. در این زمان، یودو یامائوچی توضیح داد که اگر پیشنهاد گشودن درها به روی جهان ارائه شود، بحث دربار در مورد اخراج خارجی‌ها می‌تواند به پرونده اخراج شوگون تبدیل شود و کیکی با اکراه موافقت کرد. در نتیجه، شورای شوگون‌سالاری تصمیم گرفت از فرمان امپراتوری برای اخراج بربرها پیروی کند. در سال ۱۸۶۳، قرار بود شوگون چهاردهم توکوگاوا ایه‌موچی، برای اولین بار پس از ۲۳۰ سال در به کیوتو سفر کند تا در مورد اجرای اخراج بیگانگان با دربار امپراتوری گفتگو کند. یوشینوبو پیش از او به کیوتو رفت و از طرف شوگون با دربار امپراتوری
او به کیوتو رفت و از طرف شوگون با دربار امپراتوری مذاکره کرد. در شب ۱۰ آوریل همان سال، حضور ایه‌موچی در زیارت امپراتور کومی از معبد ایواشیمیزو هاچیمانگو برای دعا جهت اخراج خارجی‌ها که برای روز بعد برنامه‌ریزی شده بود، ناگهان لغو شد و دلیل آن «تب» (بیماری ساختگی) شوگون عنوان شد. اگر شوگون در سفر امپراتور را همراهی می‌کرد، بنا بر رسوم ژاپنی در صورتی که امپراتور در مقابل محراب معبد به او شمشیری تشریفاتی هدیه می‌داد، دریافت آن به عنوان وعده‌ای محکم برای اخراج بیگانگان تلقی می‌شد. شمشیر تشریفاتی از اهمیت زیادی
تلقی می‌شد. شمشیر تشریفاتی از اهمیت زیادی برخوردار بود زیرا به شوگون یا فرستادگان دودمان تانگ چین که امپراتور آنها را به عنوان نماینده خود می‌شناخت، اهدا می‌شد. احتمالاً ایه‌موچی برای پرهیز از قرار گرفتن در چنین موقعیتی در مراسم شرکت نکرد و سرپرست شوگون، یوشینوبو، به جای او به همراهی با امپراتور در این سفر منصوب شد. با این حال، او نیز به دلیل دل درد ناگهانی نتوانست محل اقامت خود را ترک کند و فقط از این دعوت قدردانی کرد. با این حال، این نظریه هم مطرح است که ساختگی دانستن بیماری این دو نفر یک اشتباه است،
که ساختگی دانستن بیماری این دو نفر یک اشتباه است، زیرا طرح اعطای شمشیر امپراتوری یک نقشه مخفی از جناح سوننو جوئی بود و هیچ راهی برای شوگون‌سالاری یا یوشینوبو وجود نداشت که این دو نفر از پیش از وجود چنین نقشه‌ای اطلاع پیدا کرده باشند. یوشینوبو در ۵ ژانویه ۱۸۶۳، قبل از اینکه شوگون ایه‌موچی به کیوتو برسد، برای توضیح وعده اخراج خارجی‌ها که شوگون‌سالاری به دربار امپراتوری داده بود، وارد کیوتو شد. در آنجا، یوشینوبو که قادر به تحمل فشار دربار امپراتوری و حامیان تاج و تخت امپراتوری نبود، قول داد که برای اخراج
تاج و تخت امپراتوری نبود، قول داد که برای اخراج خارجی‌ها مهلت تعیین کند. یوشینوبو مجبور شده بود تاریخ اخراج بربرها را «۲۰ روز پس از بازگشت شوگون به ادو» تعیین کند و مهلت اخراج خارجی‌ها «۱۰ مه» تعیین شد. یوشینوبو پس از بازگشت به ادو، سیاست بستن بندر یوکوهاما را به عنوان وسیله‌ای برای اجرای اخراج خارجی‌ها نهایی کرد. موضوعی که باعث اختلاف نظر شد، «مسئله تعطیلی بندر یوکوهاما» بود. این درخواستی از سوی دربار امپراتوری به شوگون‌سالاری برای تعطیلی بندر یوکوهاما بود که بر اساس پیمان مودت و تجارت بین ایالات متحده و
که بر اساس پیمان مودت و تجارت بین ایالات متحده و ژاپن افتتاح شده بود و موضوع مورد بحث مثل همیشه بود. بحث بر سر این بود که آیا وضعیت باز ژاپن مطابق با معاهدات منعقد شده با کشورهای خارجی ادامه یابد یا معاهدات لغو و کشور به روی جهان خارج بسته شود. شیمازو هیسامیتسو و داته مونه‌ناری که در ابتدا طرفدار بازگشایی کشور بودند، و همچنین ماتسودایرا یوشیناگا که در مقطعی طرفدار اخراج خارجی‌ها بود اما بعداً به طرفداری از بازگشایی کشور روی آورد، این موضع را اتخاذ کردند که بستن دوباره بندر یوکوهاما پس از بازگشایی آن
که بستن دوباره بندر یوکوهاما پس از بازگشایی آن غیرممکن است. در ۱۶ فوریه همان سال، یوشینوبو عمداً در یک مهمانی مشروب‌خوری با شاهزاده ناکاگاوا و دیگران مست کرد و به ماتسودایرا یوشیناگا، شیمازو هیسامیتسو و داته مونه‌ناری (سه ارباب از شورای سانیو) که آنها نیز حضور داشتند، توهین کرد و آنها را «سه احمق و شرور بزرگ جهان» نامید. او همچنین به شاهزاده ناکاگاوا گفت: «اگر تصمیم (روز قبل بستن بندر یوکوهاما) نادرست باشد، من جان خود را می‌گیرم و خودم سپوکو انجام می‌دهم.» این تلاشی برای اطمینان از تصمیم دربار مبنی بر بستن
تلاشی برای اطمینان از تصمیم دربار مبنی بر بستن بندر یوکوهاما بود. روز بعد، هیسامیتسو و داته مونه‌ناری نیز اعلام کردند که هیچ اعتراضی به بسته شدن بندر ندارند و تصمیم دربار اتخاذ شد. نظریه‌های مختلفی در مورد دلیل این اقدام خشونت‌آمیز وجود دارد. کیکی همچنین طرفدار گشودن درهای کشور به روی جهان خارج بود و به دلیل ایده اخراج خارجی‌ها به شدت رنج کشیده بود. از نظری فکری او با آن سه نفر عقیده یکسانی داشت، اما در عمل مخالف آنان بود زیر به اطاعت از امپراتور عقیده داشت و در نتیجه همان موضع طرفدار اخراج را مانند دربار
و در نتیجه همان موضع طرفدار اخراج را مانند دربار امپراتوری اتخاذ کرد. در ۹ مارس همان سال (نام این دوره اکنون سال اول گنجی است)، کیکی از سمت خود به عنوان عضو شورای سانیو استعفا داد. در نتیجه، سان‌یوهای مختلف یکی پس از دیگری استعفا دادند و شورای سان‌یو فروپاشید. در ۱۱ مارس ۱۸۶۳ امپراتور کُومِی طی حکمی به نام فرمان اخراج اجنبی‌ها خطاب به شوگون وقت، توکوگاوا ایه‌موچی، خواستار خارج شدن بیگانگان از کشور شد و زمان خروج را دو ماه بعد یعنی ۱۱ مه ۱۸۶۳ تعیین کرد، اگر چه یوشینوبو می‌دانست که بیرون کردن خارجی‌ها عملی
چه یوشینوبو می‌دانست که بیرون کردن خارجی‌ها عملی نیست و این ضرب‌الاجل صرفاً برای ساکت کردن اشراف معترض طرفدار امپراتوری و قلمرو چوشو تعیین شده بود. روز ۹ ژوئن سال ۱۸۶۳ شوگون وقت توکوگاوا ایه‌موچی به دربار گزارش داد که خارجی‌ها روز ۲۴ این ماه اخراج خواهند شد. پیش‌تر هم او با بی‌میلی دو بار تاریخی معین کرده اما هر بار ناچار شده بود که کار را به تعویق بیندازد. استنباط او این بود که اگر خارجی‌ها به جنگ روی بیاورند، ژاپن آمادگی مقابله را ندارد. قلمرو چوشو چون با خبر شد که امپراتور مصمم به اخراج خارجی هاست. تحت
خبر شد که امپراتور مصمم به اخراج خارجی هاست. تحت فرمان موری تاکاچیکا، شروع به اقدام برای اخراج تمام خارجی‌ها پس از پایان مهلت کرد. موری تاکاچیکا به‌طور آشکار ضدیت با شوگون‌سالاری توکوگاوا را آغاز کرد و به نیروهای خود دستور داد که بدون هشدار به سمت هر کشتی خارجی که از تنگه شیمونوسکی عبور کند با توپ شلیک کنند. این دستور به منجر به آغاز جنگ شیمونوسکی شد. در ماه اوت ۱۸۶۳، خاندان‌های آیزو و ساتسوما رهبری کودتایی را در دربار امپراتوری به دست گرفتند و هفت نفر از اشراف رادیکال دربار، از جمله سانجو سانتومی و قلمرو
رادیکال دربار، از جمله سانجو سانتومی و قلمرو چوشو را از کیوتو اخراج کردند. این کودتا به کودتای بونکیو معروف است. پس از کودتای بونکیو، یوشینوبو در ۲۶ نوامبر به دستور امپراتوری به کیوتو رفت و در آخرین روز دسامبر به عنوان عضوی از شورای سانیو منصوب شد، که متشکل از اربابان فئودال و مقام‌های شوگون‌سالاری بود که از اتحاد دربار امپراتوری و شوگون‌سالاری حمایت می‌کردند. با این حال، اصلاحات مورد انتظار شونگاکو و دیگر دایمیوهای سانیو انجام نشد و شونگاکو و دیگران از اینکه یوشینوبو به اندازه کافی تلاش نمی‌کرد، عصبانی
یوشینوبو به اندازه کافی تلاش نمی‌کرد، عصبانی بودند. در همان زمان، یوشینوبو نیز توسط روجو به دلیل همکاری با دایمیوهای سانیو مورد سوءظن قرار گرفت. در چنین شرایطی، یوشینوبو بر بستن بندر یوکوهاما اصرار داشت و با دایمیوهای سانیو، شیمازو هیسامیتسو، ماتسودایرا شونگاکو و دیگران که با این امر مخالف بودند، درگیر شد. یوشینوبو که در ابتدا طرفدار گشودن کشور بود، به ایده بستن بندر یوکوهاما پایبند ماند زیرا در ژانویه ۱۸۶۴، توسط مشاوران ارشد ساکای تاداشیگه (تایرو) و میزونو تاداماسا مطلع شد که شورای شوگون‌سالاری از ایده
تاداماسا مطلع شد که شورای شوگون‌سالاری از ایده ساتسوما برای گشودن کشور پیروی نخواهد کرد و نظر ایه‌موچی نیز همین بود، بنابراین چاره‌ای جز انجام این کار نداشت. فرماندار گارد امپراتوری. یوشینوبو در نوامبر ۱۸۶۳ دوباره از ادو به کیوتو بازگشت و شش سال در آنجا ماند و هرگز به ادو بازنگشت. این رویداد نمادی از تغییر مرکز سیاسی از ادو به کیوتو بود و همچنین می‌توان گفت لحظه‌ای بود که یوشینوبو در خط مقدم آشفتگی اواخر دوره ادو قرار گرفت. در ۲۵ مارس ۱۸۶۴ (سال اول گنجی) پس از انحلال شورای مشاوران، کیکی از سمت خود به عنوان