payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به حکومت آمل دست یافت و مرتضی را کنار زد. سپس در نامه‌ای از سید محمد عذر تقصیر نمود. در سال ۸۴۹ ه‍.ق، با مرگ کمال‌الدین، سید مرتضی دوباره به حکومت آمل رسید. سرانجام محمد بن مرتضی در سال ۸۵۶ درگذشت و یک ماه پس از مرگ او فرزند ارشدش، عبدالکریم، که جهت کسب آموزش‌های ملک‌داری در «دیوان اعلی» یا در اردوگاه «میرزا جهان شاه بن قرا یوسف» به سر می‌برد به ساری آمد و بر مسند حکومت نشست.
عبدالکریم بن محمد معروف به عبدالکریم اول یا عبدالکریم یکم یکی از شاهان مرعشی تبرستان بود که یک ماه پس از آن‌که پدرش، محمد بن مرتضی، در سال ۸۵۶ درگذشت به ساری آمد و بر مسند حکومت نشست. غصب کوتاه مدت آمل. «سید کمال‌الدین بن قوام‌الدین دوم» حکومت آمل را پس از مرگ پدرش بدست گرفت و با تابعیت از محمد بن مرتضی به حکومت ادامه می‌داد. بهرام، ولد اسکندر روزافزون، به محمد پیشنهاد نمود که حکومت آمل از کمال‌الدین بگیرد و به یکی از پسران خویش اهدا کند. وقتی محمد، کمال‌الدین را به ساری فراخواند، او از سر باز زد. در نتیجه
را به ساری فراخواند، او از سر باز زد. در نتیجه کمال‌الدین در نبردهای پیش‌آمده شکست خورد و به تنکابن پناهنده شد و عبدالکریم حکومت آمل بدست گرفت. ولی مخالفت طرفداران کمال‌الدین آغاز شد و آملیان پس از علنی کردن حمایت خود از کمال‌الدین، عبدالکریم بن محمد را از شهر خارج نمودند. دوران حکومت. «دو مهرهٔ اصلی» حکومت عبدالکریم یکم، یعنی «بهرام روزافزون» و «عزیز بابلکانی»، به «جنگ قدرت» دچار گشتند، که به مرگ بهرام روزافزون انجامید. در آمل نیز وقتی سید مرتضی درگذشت، فرزند وی، شمس‌الدین، نتوانست توجه آملیان را جلب
فرزند وی، شمس‌الدین، نتوانست توجه آملیان را جلب نماید. ارتباط با تیموریان. عبدالکریم پیش از آن که به حکومت رسد، جهت کسب آموزش‌های ملک‌داری در «دیوان اعلی» یا در اردوگاه «میرزا جهان شاه بن قرا یوسف» به سر می‌برده‌است. حکومت وی مقارن با مرگ شاهرخ تیموری و اختلاف بر سر جانشینی او در هرات بود که موجب شد چندی بر سلطه و اقتدار تیموریان بر ولایات گوناگون من‌جمله مازندران خلل ایجاد شود. در سال ۸۵۲ نیز این درگیری‌ها به حکومت «بابر پسر بایسنقر پسر شاهرخ» انجامید. به علت دیرکرد ارسال باج و خراج مازندران، بابر (سلطان
علت دیرکرد ارسال باج و خراج مازندران، بابر (سلطان تیموری) قصد مازندران کرد و با لشکر خراسان بدانجا رفت. عبدالکریم یکم نیز در «صحرای قراطوغان» با وی جنگید. در این نبرد پس از مرگ سید عزیز بابلکانی، عبدالکریم چون تاب مقاومت نداشت، گریخت و به جنگل پناه جست. مدتی بعد دو گروه صلح کردند و قرار شد تا عبدالکریم مانند پیش خراج دهد. سپس وی به ساری رفت و منصب عزیز بابلکانی را به پسر وی، شمس‌الدین، اهدا نمود. مرگ. پس از مرگ «سید شمس‌الدین بن مرتضی»، حاکم آمل، نیز حکومت آن شهر به دستور عبدالکریم به دست «اسدالله بن حسن
آن شهر به دستور عبدالکریم به دست «اسدالله بن حسن بن رضی‌الدین» رسید. عبدالکریم یکم در روز چهارشنبه، ۵ ربیع‌الاول ۸۶۵ هجری‌قمری، درگذشت.
زین‌العابدین بن کمال‌الدین مرعشی آملی یکی از شاهان مرعشیان تبرستان بود که پس از به قتل رساندن عبدالله به حکومت رسید و پس از چندی نبرد با عبدالکریم بن عبدالله، سرانجام با خوردن غذای سمی مادرش در سال ۸۹۷ هجری‌قمری کشته شد. دوران حکومت و نبردها. عبدالله مرعشی هنگامی که به پادشاهی رسید سن کمی داشت و به شرب خمر بسیار اقدام می‌کرد و این موجب شد تا مردم مازندران از وی متفرق شوند. در حکومت وی، علی روزافزون قدرت بسیاری داشت که به‌دست سادات بابلکانی کشته شد و سرانجام عبدالله در حمام و به دست پسر عمویش، زین‌العابدین،
عبدالله در حمام و به دست پسر عمویش، زین‌العابدین، به قتل رسید. عبدالله پیش از این فرزندش، عبدالکریم دوم را به خدمت «سلطان ابوسعید تیموری» فرستاده بود. پس از مرگ عبدالله، زین‌العابدین خود را حاکم مازندران خواند. لیکن «سادات پازواری» با وی مخالفت کردند و حکومت عبدالکریم دوم را طلبیدند. دخالت «کارکیا سلطان محمد»، حاکم گیلان و مذاکراتش با ابوسعید تیموری و حمایت روزافزونیان و سادات پازواری از درخواست کارکیا، موجب شد که ابوسعید این کودک چهار ساله را به گیلان بفرستد. پس از مدتی عبدالکریم دوم از گیلان به سوی آمل
پس از مدتی عبدالکریم دوم از گیلان به سوی آمل راه افتاد لیکن در رستمدار توقف نمود زیرا اسدالله با زین‌العابدین سازش کرده‌بود. در این زمان ابوسعید کشته شد و «امیر حسن بیک» به قدرت رسید. وی دستور داد که لشکریان گیلان، رستمدار و عراق عبدالکریم دوم را به حکومتش برسانند. بدین ترتیب عبدالکریم دوم در ساری به تخت نشست و زین‌العابدین به هزارجریب عقب‌نشینی نمود. سرانجام با پیوستن هیبت‌الله بابلکانی به زین‌العابدین، وی به ساری دست یافت و سپس به آمل حمله نموده، اسدالله را اخراج نمود. هیبت‌الله بابلکانی بر زین‌العابدین
را اخراج نمود. هیبت‌الله بابلکانی بر زین‌العابدین «یاغی» شد و به عبدالکریم دوم پیوست. زین‌العابدین برای سرکوب شورشیان از ساری خارج شد و عده‌ای در این هنگام اسدالله را از محبس آزاد نموده، راهی آمل کردند. وی حکومت آمل را گرفت و پسر اسدالله، حسن، به نزد زین‌العابدین شتافت. اسدالله، عبدالکریم دوم را به آمل دعوت نمود، وی نیز با لشکری از گیلان به رستمدار و آمل رفت. سپس اسدالله، هیبت‌الله بابلکانی و عبدالکریم دوم به زین‌العابدین حمله نمودند لیکن در نبرد شکست خوردند و اسدالله که به اسارت رسیده بود، را به قتل
خوردند و اسدالله که به اسارت رسیده بود، را به قتل رساندند. این جدال‌ها تا ۸۹۴ هجری ادامه داشت. مرگ زین‌العابدین. زین‌العابدین دو همسر داشت که به یکی از این دو تن توجه بیشتری قائل بود. بر همین اساس همسر دوم وی با مادر زین‌العابدین علیه همسر مورد توجه سید، سخن‌چینی نمود. مادر زین‌العابدین نیز غذایی تهیه نموده در آن قدری سم ریخت و به همسر محبوب زین‌العابدین داد. وی غذا را نگهداشت تا زین‌العابدین نیز از غذای مادرش بخورد. لیکن زین‌العابدین این غذا را تناول نمود و درگذشت.
میرشمس‌الدین بن کمال‌الدین یکی از پادشان مرعشیان تبرستان بود که پس از مرگ برادرش به حکومت این خاندان رسید. وی با متحد شدن با شاه اسماعیل صفوی و قطع روابط سادات مرعشی با درگاه تیموریان دورهٔ جدیدی را در تاریخ این خاندان به وجود آورد. از مخالفان اصلی وی می‌توان به عبدالکریم دوم نام بُرد. آغاز حکومت. میرشمس‌الدین با مرگ برادرش، زین‌العابدین، بر مسند حکومت نشست. وی برخلاف زین‌العابدین و شاید به نصیحت وی، با فرماندهان رقیب، سیاست متعادلی پیشگرفت. وی منصب «سپهسالاری شرقی» را به «سید عظیم بابلکانی» و بخش غربی را
شرقی» را به «سید عظیم بابلکانی» و بخش غربی را به «میرحسن پازواری» سپرد. همچنین مابین «تالار» و «تجینه‌رود» را به کارگزاری «محمد دیو» گذاشت. دو سال بعد، عبدالکریم دوم، با کمک گیلانیان و تأیید سلاطین تیموری، به سوی مازندران لشکرکشی نمود. وی توانست «سید حسن آملی»، حاکم آمل، را همراه خویش نماید؛ لیکن میرشمس‌الدین با پشتیبانی «آقا رستم روزافزون» در نبرد پیروز شد و حتی روزافزون در برابر حاکمان خاندان «دیو» پیروز شد. میرشمس‌الدین تمام امور مملکت، حتی عزل و نصب امرا و اعیان را، به آقا رستم روزافزون سپرد. قدرت
امرا و اعیان را، به آقا رستم روزافزون سپرد. قدرت گرفتن آقا رستم، موجب «حسادت» بزرگان مازندران شد، چنانچه فرمان میرشمس‌الدین را جهت حبس او گرفتند. گرچه با میانجی‌گری مادر شمس‌الدین، آقارستم به منصبش بازگشت نمود. پس از مدتی نیز از گیلان و رستمدار درخواست صلح نمودند و همچنین خواستند که برخی از ممالک مازندران به عبدالکریم دوم داده شود. بدین ترتیب، میرشمس‌الدین راضی شد که آمل را به عبدالکریم دوم بسپارند. عبدالکریم دوم برخلاف تعهدش، به ناراضیان گریخته از ساری پناه می‌داد و سعی داشت که میرعلی، حاکم بارفروش ده، را
می‌داد و سعی داشت که میرعلی، حاکم بارفروش ده، را با خود همراه سازد. میرعلی ضمن نصیحت وی و تذکر به حفظ معاهدهٔ صلح، میرشمس‌الدین را در جریان کار قرار داد. میرشمس‌الدین خود به سوی آمل شتافت و عبدالکریم دوم باز هم به گیلان گریخت. در درگاه صفویان. در سال ۹۰۶ ه‍، همزمان با برآمدن «شاه اسماعیل صفوی»، میرشمس‌الدین فرزندش، «میرکمال‌الدین»، را به جای خویش نهاده، خود به دیدار شاه اسماعیل شتافت. پس از آن‌که میرشمس‌الدین به «اردوی معلی»، نزد شاه اسماعیل صفوی، رفت، شاه اسماعیل «منشور سلطنت ممالک مازندران و توابع» را به
«منشور سلطنت ممالک مازندران و توابع» را به او داد و سپس میرشمس‌الدین به مازندران مراجعت نمود. قلعهٔ استوناوند. در زمستان سال ۹۱۷ هجری، هنگامی که شاه اسماعیل با سپاهش به «قم» رفت، چند تن از سردارانش را ری و اطراف فرستاد تا حضور شاه را اعلام نمایند. «میرحسین کیای چلاوی»، حاکم استوناوند، در درگیری شدید با یکی از سرداران شاه به نام «الیاس بیک»، این سردار را به اسارت گرفته و به قتل رساند. با رسیدن خبر به شاه اسماعیل، وی دستور داد که قلعهٔ مذکور را فتح کنند. پس از آن‌که قزلباش‌ها نتوانستند این دستور را اجرا
پس از آن‌که قزلباش‌ها نتوانستند این دستور را اجرا نمایند، شاه شخصاً به میدان جنگ آمد. میرشمس‌الدین با شنیدن خبر ورود شاه به مازندران، خود را به اردوی معلی رساند. میرشمس‌الدین از شخصی فیروزکوهی که به کلیهٔ راه‌های ورودی آب و علوفهٔ قلعه آگاهی داشت بهره جُست و با وعدهٔ دادن مال به شخص نهایتاً راه‌های ورودی قلعه را بست. میرشمس‌الدین، کیای چلاوی را از «صلح و امان» مطمئن ساخت. سپس قلعه‌نشینان پس از دو سال و اندی تسلیم شدند. شاه دستور تخریب قلعه را داد. شاه اسماعیل به امانی که به کیای چلاوی داده بود، وفادار
به امانی که به کیای چلاوی داده بود، وفادار نماند و سه روز بعد میرحسین کیای چلاوی را در قفسی محبوس کرده، روی شتری بستند. عاقبت نیز او را به شکلی که ایاس بیک را کشته‌بود، قصاص نمودند. ولیعهد. هنگامی که میرشمس‌الدین به بیماری سختی دچار شد و طبیبان از درمانش درماندند، وی برای تنظیم وصیت‌نامه‌ای جامع با امرا، ارکان دولت و اعیان ولایت به گفتگو نشست. وی علیرغم علاقه‌ای که به میرعلی، حاکم آمل، داشت و به توانایی وی در ادارهٔ حکومت آگاه بود، «گرایش افراطی» به فرزندش، میرکمال‌الدین را پنهان نمی‌کرد. در بین مشاوران
میرکمال‌الدین را پنهان نمی‌کرد. در بین مشاوران میرشمس‌الدین نیز دو دیدگاه وجود داشت، اغلب نظرشان چنین بود که «چون میرکمال‌الدین با روحیهٔ خاصی که دارد، نخواهد توانست از پس تمشیت امور مازندرن برآید، او را حکومت آمل بس است.» در مقابل آقا رستم روزافزون، ولایتعهدی میرکمال‌الدین را تبلیغ می‌نمود و مخالفانش را «خائن» و «نمک به حرام» می‌خواند. سرانجام نیز میرشمس‌الدین فرزندش را به عنوان جانشین خویش برگزید و میرعلی هم بر ولایتعهدی میرکمال‌الدین صحّه گذاشت. میرشمس‌الدین همچنین امرا را جهت نظارت و قضاوت بر هرگونه
همچنین امرا را جهت نظارت و قضاوت بر هرگونه اختلاف و خروج از بیعت تعیین نمود. مرگ. رابینو با استناد به سنگ قبر وی مرگش را در ۹۰۵ هجری می‌داند که جای شک دارد.
میرکمال‌الدین بن میرشمس‌الدین بن کمال‌الدین یا کمال‌الدین دوم یکی از پادشان مرعشیان تبرستان بود که در سال ۹۰۴ هجری با حمایت آقارستم روزافزون به ولیعهدی رسید. ولیکن به دست همین فرد که تمام قلمرو حکومتش را گرفته بود، کشته شد. ولیعهد شدن. هنگامی که میرشمس‌الدین به بیماری سختی دچار شد و طبیبان از درمانش درماندند، وی برای تنظیم وصیت‌نامه‌ای جامع با امرا، ارکان دولت و اعیان ولایت به گفتگو نشست. وی علیرغم علاقه‌ای که به میرعلی، حاکم آمل، داشت و به توانایی وی در ادارهٔ حکومت آگاه بود، «گرایش افراطی» به فرزندش،
ادارهٔ حکومت آگاه بود، «گرایش افراطی» به فرزندش، میرکمال‌الدین را پنهان نمی‌کرد. در بین مشاوران میرشمس‌الدین نیز دو دیدگاه وجود داشت، اغلب نظرشان چنین بود که «چون میرکمال‌الدین با روحیهٔ خاصی که دارد، نخواهد توانست از پس تمشیت امور مازندرن برآید، او را حکومت آمل بس است.» در مقابل آقا رستم روزافزون، ولایتعهدی میرکمال‌الدین را تبلیغ می‌نمود و مخالفانش را «خائن» و «نمک به حرام» می‌خواند. سرانجام نیز میرشمس‌الدین فرزندش را به عنوان جانشین خویش برگزید و میرعلی هم بر ولایتعهدی میرکمال‌الدین صحّه گذاشت.
میرعلی هم بر ولایتعهدی میرکمال‌الدین صحّه گذاشت. میرشمس‌الدین همچنین امرا را جهت نظارت و قضاوت بر هرگونه اختلاف و خروج از بیعت تعیین نمود. حکومت. سه سال اندی پس از مرگ میرشمس‌الدین، آقارستم‌روزافزون مقاصد خویش نمایان ساخت. از آنجا که کمال‌الدین فردی «ساده‌لوح» و «بی‌تجربه» بود، آقارستم توانست کارها را به معتمدان خویش می‌سپرد و اکثر قلعه‌ها را به امینان خود می‌داد. میرکمال‌الدین نیز خیلی دیر از مقاصد روزافزون آگاهی یافت، چناچه نمی‌توانست ابراز مخالفت کند؛ زیرا «اکثر اهل، در خانه هوادار آقا رستم بودند».
زیرا «اکثر اهل، در خانه هوادار آقا رستم بودند». توطئه و قتل. وقتی اخبار بعضی از عکس‌العمل‌های میرکمال‌الدین به اطلاع رستم روزافزون رسید، وی به شدت واکنش نشان داد و در سال ۹۱۲ هجری دادگاهی تشکیل داده، میرکمال‌الدین را به جرم «توطئه قتل» خویش به مرگ محکوم نموده و حکم را اجرا نمود. پس از آن نیز آقا رستم با مصادرهٔ اموال و خزائن، خویش را «والی بالاستقلال مازندران» دانسته، سکه و خطبه روان نمود سپس جهت تأیید حکومتش، رو به درگاه «شیبک‌خان اوزبک» نمود و به وی اعلام اطاعت و بندگی کرد. شیبک‌خان حکم حکومت را به وی
اطاعت و بندگی کرد. شیبک‌خان حکم حکومت را به وی داده، به امرای خراسان و حوالی آن، گفت که هرگاه روزافزون کمک خواست، او را مدد نمایند.
عبدالکریم بن عبدالله معروف به عبدالکریم ثانی یا عبدالکریم دوم یکی از شاهزادگان مرعشی تبرستان بود که پس از مرگ عبدالله جنگ‌های مکرری با شاهان مرعشی و روزافزونیان داشت و سرانجام به حکومت خاندان مرعشی رسید. دوران کودکی. عبدالله پیش از این‌که در نتیجهٔ اختلافات داخلی سادات کشته شود، عبدالکریم دوم را به خدمت «سلطان ابوسعید تیموری» فرستاده بود. پس از مرگ عبدالله، زین‌العابدین مرعشی خود را حاکم مازندران خواند. لیکن «سادات پازواری» با وی مخالفت کردند و حکومت عبدالکریم دوم را طلبیدند. دخالت «کارکیا سلطان محمد»، حاکم
دوم را طلبیدند. دخالت «کارکیا سلطان محمد»، حاکم گیلان و مذاکراتش با ابوسعید تیموری و حمایت روزافزونیان و سادات پازواری از درخواست کارکیا، موجب شد که ابوسعید عبدالکریم دوم را، که کودکی چهار ساله بود، به گیلان بفرستد. در این زمان ابوسعید کشته شد و «امیر حسن بیک» به قدرت رسید. وی دستور داد که لشکریان گیلان، رستمدار و عراق عبدالکریم دوم را به حکومتش برسانند. بدین ترتیب عبدالکریم دوم در ساری به تخت نشست و زین‌العابدین به هزارجریب عقب‌نشینی نمود. سرانجام با پیوستن هیبت‌الله بابلکانی به زین‌العابدین، وی به ساری
هیبت‌الله بابلکانی به زین‌العابدین، وی به ساری دست یافت و سپس به آمل حمله نموده، اسدالله را اخراج نمود. لیکن نبردهای زین‌العابدین و عبدالکریم دوم تا ۸۹۴ هجری ادامه داشت. میرشمس‌الدین. عبدالکریم دوم، با کمک گیلانیان، تأیید سلاطین تیموری و همراهی «حسن آملی»، حاکم آمل، به سوی مازندران لشکرکشی نمود. لیکن میرشمس‌الدین با پشتیبانی «آقا رستم روزافزون» در نبردهای پیش‌آمده پیروز شد. نتیجه چنین شد که میرشمس‌الدین تمام امور مملکت را به آقارستم روزافزون سپرد. حکومت آمل. پس از مدتی شاهان گیلان و رستمدار برای عبدالکریم
پس از مدتی شاهان گیلان و رستمدار برای عبدالکریم دوم، درخواست صلح نمودند و همچنین خواستند که برخی از ممالک مازندران به عبدالکریم دوم داده شود. بدین ترتیب، میرشمس‌الدین با پادرمیانی میرعلی، راضی شد که آمل را به عبدالکریم دوم بسپارند. عبدالکریم دوم برخلاف تعهدش، به ناراضیان گریخته از ساری پناه می‌داد و سعی داشت که میرعلی، حاکم بارفروش ده، را با خود همراه سازد. میرعلی ضمن نصیحت وی و تذکر به حفظ معاهدهٔ صلح، میرشمس‌الدین را در جریان کار قرار داد. میرشمس‌الدین خود به سوی آمل شتافت و عبدالکریم دوم باز هم به گیلان
به سوی آمل شتافت و عبدالکریم دوم باز هم به گیلان گریخت. روزافزون. پس از توطئهٔ روزافزون در سال ۹۱۲ هجری و اعلام استقلال حکومتش در مازندران و تأیید حکومتش از سوی شیبک‌خان اوزبک؛ عبدالکریم دوم نیز با آقارستم روزافزون متحد شد و با وی پیوند خانوادگی برقرار نمود. عبدالکریم دوم پس از چندی، از ادامهٔ همکاری با رستم روزافزون بازماند و به لاریجان بازگشت زیرا آقارستم قلعه‌هایی را که درخواست نموده‌بود، به وی واگذار نکرد. میرعلی وقتی که خبر جدایی عبدالکریم از روزافزون را شنید، با سپاهی به ساری حمله نمود. میرعلی،
را شنید، با سپاهی به ساری حمله نمود. میرعلی، روزافزون را مجبور به عقب‌نشینی کرده، بر مسند حکومت]]ساری، , نشست؛ ولی روزافزون بار دیگر با رسیدن نیروهای کمکی به ساری بازگشت. میرعلی نیز شهر را ترک کرده، در حوالی ساری موضع گرفت. عبدالکریم دوم نیز به آمل رفته و آنجا را تصرف نمود. سرانجام میرعلی و عبدالکریم با یکدریگر متحد شدند و در نبردی هماهنگ بر سپاهیان روزافزون تاختند، اما در اثنای جنگ عبدالکریم با روزافزون از در سازش درآمد و میرعلی را هم با خود موافق ساخت. آمل را تا کرم رود و ساسی کلام، عبدالکریم برداشت، و
را تا کرم رود و ساسی کلام، عبدالکریم برداشت، و بارفروش‌ده را تا تالار میرعلی و رستم به ساری درآمد. درگیری‌های متوالی. در پی مرگ آقارستم، سادات مرعشی در نبردی متحدانه، آقامحمد را از مازندران بیرون راندند و او هدایایی نزد شاه اسماعیل صفوی فرستاد و از عبدالکریم دوم شکایت نمود. از سویی عبدالکریم نیز به سوی درگاه شاه رفت تا ادعای محمد روزافزون را باطل نماید. شاه نیز دستور تقسیم مازندران بین این دو نفر نمود. عبدالکریم دوم در برابر این فرمان گفت: سرانجام با تعهدات متقابل آقامحمد و عبدالکریم دوم، مازندران به دو
متقابل آقامحمد و عبدالکریم دوم، مازندران به دو نیمه تقسیم گشت. تعلل در پرداخت مالیات نیز موجب شد که فرستادهٔ شاه اسماعیل این دو فرد را برداشت و به درگاه شاه رسانید. میرعلی، حاکم آمل، با شکست دادن «سهراب روزافزون»، برادر محمد، ساری را فتح نمود؛ سپس نمایندگانی نزد شاه فرستاد و تعهداتی را پذیرفت. شاه نیز حکومت مازندران را با «لقب خانی» برایش صادر نمود. عبدالکریم و محمد روزافزون نیز که در زندان محبوس بودند با شنیدن خبر بیماری شاه اسماعیل، گریختند و با جمع‌آوری هوادارانی، به سوی ساری لشکر کشیدند. عبدالکریم و
هوادارانی، به سوی ساری لشکر کشیدند. عبدالکریم و آقامحمد خواستار صلح شدند، مشروط بر آن‌که «برادرانه مملکت مازندران را قسمت نموده هرکدام طرفی حساب شوند و در هر کار به صلاح هم بوده بیگانه را راه ندهند»، میرعلی نیز قبول نمود و ولایت را تقسیم کردند. اما زمانی‌که شاه بهبود یافت، عبدالکریم و محمد تصمیم گرفتند که میرعلی را دفع نمایند. میرعلی‌خان پس از چندی، عازم اردوی شاه شد؛ زیرا آن دو نفر گریخته از درگاه شاه بودند و میرعلی می‌توانست مجددأ حکمی کسب نماید و با کمک شاه بر کل مازندران دست یابد به همین دلیل به نزد
شاه بر کل مازندران دست یابد به همین دلیل به نزد شاه در نخجوان رفت. شاه سلطنت سراسر ولایت مازندران را به وی مفوض گرداند. میرعلی نیز از ۹۲۰ هجری تا چهارسال به دفع مدعیانش پرداخت و سپس حدود چهارسال حکومتی بی‌دغدغه داشت تا آن که در ۹۲۷ هجری‌قمری در حالی‌که جانشینی از خود به جا نگذاشته‌بود، در بندپی درگذشت. عبدالکریم در این مدت در جنگل‌ها پنهان شده‌بود. به حکومت رسیدن و مرگ. پس از میرعلی، عبدالکریم و آقامحمد دیگربار مازندران را صحنهٔ تاخت و تاز خود ساختند که سرانجام منجر به آن شد که عبدالکریم دوم با قبول خراج
منجر به آن شد که عبدالکریم دوم با قبول خراج مازندران بتواند به مازندران بازگردد و آقامحمد در زمرهٔ سپاهیان شاه قرار گرفت. شاه اسماعیل آقامحمد را مورد عفو قرار داد و در تبریز تحت‌نظرش گرفت. پس از مرگ شاه اسماعیل در ۹۳۰ هجری، به درخواست دورمیش‌خان، شاه تهماسب یکم آقامحمد را آزاد کرد و سوادکوه و حوالی آن را به آقامحمد سپرد، لیکن پس از اندکی آقا محمد که از وضعیت آشفته پایتخت آگاه بود، به جنگ با عبدالکریم دوم پرداخت. وی در این نبرد شکست خورد و به سوادکوه گریخت. میر عبدالکریم دوم سرانجام در ۹۳۲ هجری‌قمری،
میر عبدالکریم دوم سرانجام در ۹۳۲ هجری‌قمری، درگذشت. فرزندان. عبدالکریم سه پسر داشت که به ترتیب «میرسلطان محمود»، «میرشاهی» و «میرتیمور» نام داشتند.
جی‌دانلودر مدیر دانلودی است نوشته شده در جاوا که دانلود خودکار پرونده‌ها و قسمت‌بندی پرونده‌ها را از سایت‌های مانند رپیدشیر را هم فراهم می‌آورد. JDownloader حتی حساب‌های premium را هم حمایت می‌کند. قسمت‌های مشخصی از جی‌دانلودر متن‌‌باز می‌باشد. جی‌دانلودر بیشتر در اسپانیا و کشورهای اسپانیایی زبان شناخته شده‌است. از ۲۰۰۹ وب‌گاه جی‌دانلودر در هزار سایت اول از نظر بازدید قرار گرفته‌است. مجلهٔ برخط آلمانی Chip.de به عنوان «تازه وارد سال ۲۰۰۹» پس از رتبه‌گیری بین ۵۰ دانلود نخست با بیش از نیم میلیون دانلود در سال
۵۰ دانلود نخست با بیش از نیم میلیون دانلود در سال قرار داد. مجوز. بر خلاف مجوز بعضی قسمت‌های جی‌دانلودر به صورت عمومی موجود نیستند. توسعه‌دهندگان اظهار نموده‌اند که مجوز آن ممکن است تغییر کند—برنامه هنوز متن‌باز ولی مجوزی می‌گیرد که قسمت‌های غیرمتن‌باز را اجازه دهد.
موجِ دومِ فمینیسم که جنبش فمینیستی یا جنبشِ آزادیِ زنان نیز خوانده می‌شود، دوره‌ای از فعالیت فمینیستی در ایالات متحده آمریکا است که در سال‌های آغازین دهه ۱۹۶۰ شروع شد و تا اواخر دههٔ ۹۰ ادامه یافت. در حالی که موج اول فمینیسم عمدتاً بر روی اصلاح موانع قانونی برای برابری جنسیتی متمرکز بود (برای مثال حق رأی و حق مالکیت)، موج دوم فمینیسم طیف گسترده‌ای از مسائل را مورد توجه قرار داد: نابرابری‌های غیررسمی، نابرابری‌های حقوقی رسمی، جنسیت، خانواده، محل کار و حقوق مربوط به باروری. هم‌چنین در تلاش برای اضافه کردن
مربوط به باروری. هم‌چنین در تلاش برای اضافه کردن متمم برابری حقوق در قانون اساسی ایالات متحده شکست خوردند. بسیاری از فمینیست‌ها، پایان دورهٔ موج دوم را مقارن با منازعات درون‌فمینیستی دربارهٔ مسائلی چون جنسیت و هرزه‌نگاری می‌دانند که نشانگر آغار موج سوم فمینیسم است. فرهنگ مردمی. فمینیست‌های دوم موجی فرهنگ مردمی را مورد توجه قرار دادند. یک پروژۀ فمینیسم موج دوم موجب ایجاد تصاویر مثبت از زنان شد که برای مقابله با تصاویر غالب موجود در فرهنگ مردمی و افزایش آگاهی زنان از ظلم و ستم بر آن‌ها، به عنوان مقابله‌ای
زنان از ظلم و ستم بر آن‌ها، به عنوان مقابله‌ای عادلانه عمل می‌کند. کسب و کار. فعالان فمینیستی مجموعه‌ای از مشاغل فمینیستی را ایجاد کرده‌اند؛ از جمله کتابفروشی‌های زنان، اتحادیه‌های اعتباری فمینیست، مطبوعات فمینیستی، کاتالوگ‌های پست الکترونیکی فمینیست، رستوران‌های فمینیست و سمبل‌های فمینیستی. این کسب و کارها به عنوان بخشی از امواج دوم و سوم فمینیسم در دهه‌های ۱۹۷۰، ۱۹۸۰، و دهه ۱۹۹۰ شکوفا شد.
لنز رتروفوکال، یا لنز وارونه‌کانون، لنزی است واید، که با استفاده از پیکربندی معکوس یک لنز تله طراحی و ساخته شده‌است. این لنز توسط پیر آنژنیو در سال ۱۹۵۰ میلادی در کشور فرانسه معرفی گردید و هنوز هم در فرانسه این لنز به‌نام سازندهٔ آن، رتروفوکال آنژنیو خوانده می‌شود. ساختار. یک لنز تله از دو گروه عدسی مقعر و محدب که مقابل هم قرار گرفته‌اند، تشکیل شده‌است. این سیستم باعث کاهش فاصله اولین عدسی لنز با صفحه حساس عکاسی می‌شود (طول لنز از فاصله کانونی لنز کوتاهتر می‌باشد). بدین صورت طول لنز کاهش یافته و دیگر به آن
بدین صورت طول لنز کاهش یافته و دیگر به آن اندازه دست و پا گیر نخواهد بود. حال اگر این حالت را معکوس بکنیم، اولین عدسی، بیشتر از فاصله کانونی لنز از سطح حساس عکاسی فاصله خواهد گرفت. این اختراع امکان طراحی و ساخت لنزهایی با فاصله کانونی کمتر از نرمال را برای دوربین تک‌لنزی انعکاسی فراهم کرد. چراکه وجود آیینه در این دوربین‌ها، امکان نزدیک‌تر شدن لنز به سطح حساس عکاسی برای ایجاد زاویه دید بازتر را نمی‌داد. این طرح در سال ۱۹۳۱ میلادی توسط تای‌لور و هوب‌سان به شمارهٔ ۳۵۵،۴۵۲ در انجمن ثبت اختراعات بریتانیا به ثبت
۳۵۵،۴۵۲ در انجمن ثبت اختراعات بریتانیا به ثبت رسید. جستارهای وابسته. لنز رتروفوکال
موجِ سومِ فمینیسم اصطلاحی است که شامل گرایش‌های متعدد و مختلفی در حوزهٔ مطالعه و فعالیت فمینیستی می‌شود. مرز بندی دقیق تاریخی برای شروع موج سوم مورد اجماع واقع نشده اما معمولاً آغار آن را در اوایل دهه ۸۰ می‌دانند که تا به امروز ادامه داشته‌است. جنبش مذکور به عنوان واکنشی علیه شکست مفروض موج دوم و طرح‌ها و جنبش‌های ایجادشده توسط موج دوم فمینیسم ظاهر شد؛ اما همچنین در پاسخ به دستاوردهای موج دوم اعلام وجود کرد. در ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰، درک این امر که زنان می‌توانند با استفاده از کلیشه‌های مرسومی که به آن‌ها عنوان داده
از کلیشه‌های مرسومی که به آن‌ها عنوان داده می‌شود، احساسی از توانمندی را ایجاد کنند، باعث شد موج سوم فمینیسم به بازتعریف زنان و دختران به عنوان موجوداتی قدرتمند، جسور و صاحب اختیار جنسیت خود بپردازد. همچنین در موج سوم ادراکی عمومی وجود دارد مبنی بر اینکه زنان از «رنگ‌ها، قومیت‌ها، ملیت‌ها، ادیان و پیشینه‌های فرهنگی متفاوت» می‌آیند. موج سوم از تنوع و تغییر دفاع می‌کند. مانند دو موج قبل، نظریه‌ای فراگیر و واحد که با آن بتوان موج سوم را توصیف کرد، وجود ندارد. اصطلاحِ «موجِ سومِ فمینیسم» برای نخستین بار
دان‌دم‌آل! افزونهٔ مدیریت دانلود برای مرورگر فایرفاکس است، تحت پروانهٔ جی‌پی‌ال. دان‌دم‌آل! می‌تواند دانلودهایی که سرورشان حمایت می‌کنند را هر زمانی بدون از دست دادن اطلاعات متوقف و دوباره ادامه دهد و به کاربران اجازه می‌دهد که همهٔ پیوندها، تصاویر و شئ‌های جاسازی شده را دانلود کنند. هر دو پروتکل اچ‌تی‌تی‌پی و اف‌تی‌پی در دان‌دم‌آل! حمایت می‌شود. دانلود چند بخشی. یکی از قابلیت اصلی دان‌دم‌آل! حمایت از دانلود چندبخشی است.
ولسوالی چاریکار یکی از ولسوالی‌‌‌‌های ولایت پروان، به مرکزیت شهر چاریکار در شمال خاوری افغانستان است. جمعیت این ولسوالی در سال ١٣٩٩ حدود ٢٠٢٬٢١٠ نفر می‌باشد. این ولسوالی از جنوب با ولایت کابل، از شمال‌شرق با ولسوالی شینواری از شمال با ولسوالی جبل‌سراج و از جنوب غرب با ولسوالی بگرام هم‌مرز است. تپهٔ گل‌ارغوان یکی از ساحات مشهور و تفریحی در ولسوالی چاریکار می‌باشد که گل ارغوان آن از سوی شاعران ستوده شده و مردم از کابل و سایر ولایات در فصل بهار در آنجا جمع و تفریح می‌نمایند. اولین سینما نیز در شهر چاریکار در
می‌نمایند. اولین سینما نیز در شهر چاریکار در دوران حکومت شیر علی خان در شهر چاریکار تأسیس شد که تا چند سال پیش نیز فعالیت داشت و بنام سینمای چاریکار یاد می‌شد.
جادوی واقعیت: چگونه می‌دانیم چه چیزی واقعاً درست است عنوان کتابی از ریچارد داوکینز، زیست‌شناس سرشناس بریتانیایی است که در سال ۲۰۱۱ منتشر شده‌است. تصویرپردازی این اثر را دیو مک‌کین انجام داده‌است. کتاب ابتدا در بریتانیا و سپس در ایالات متحده آمریکا منتشر شد. سخن ناشر. جادو چهره‌های گوناگونی داشته‌است. جادو یا معجزه فراطبیعی واژه‌ای است که گذشتگان ما برای پاسخ به چگونگی رویدادهای جهان، پیش از آمدن روش‌های علمی به کار برده‌اند. مصری‌های باستان بر این باور بودند که خورده شدن خورشید به دست خدای آسمان نوت به پدید
که خورده شدن خورشید به دست خدای آسمان نوت به پدید آمدن شب می انجامد. وحشیان اسکاندیناوی وایکینگ ها گمان میکردند که رنگین کمان پُلی از سوی خدا به زمین است. ژاپنی‌ها برای روشن کردن چراییِ زمین لرزه‌ها، گربه ماهی غول پیکری را در فکر خود می دیدند که زمین را بر پشت می کشد و هنگامی که دُم خود را می‌جنباند، زمین لرزه رُخ می‌دهد. اینها همه افسانه‌های فراطبیعی هستند. اما نوع دیگری از جادو در لذتی که با یافتن پاسخ درست بدست می‌آید، همراه است و آن جادوی واقعی چیزی نیست جز دانش. کتاب "جادوی واقعیت" مجموعه‌ای از
نیست جز دانش. کتاب "جادوی واقعیت" مجموعه‌ای از اندیشه‌های هوشمندانه و پرتوهایی شگفت انگیز از راستی و حقیقت است که گستره بزرگی از پدیده‌های طبیعی را توضیح می‌دهد. مواد از چه ساخته شده‌اند؟ عُمر هستی چقدر است؟ چرا قاره‌ها تکه‌های جدا شده از یک پازل به نظر می‌آیند؟ طوفان‌ها و امواج سونامی دریاها چگونه شکل می‌گیرند؟ این همه گوناگونی در گیاهان و جانوران برای چیست؟ نخستین مرد یا زن روی زمین چه کسانی بودند؟ این کتاب فقط یک راهنمای عکسدار برای توضیح معنای علوم نیست بلکه مُحرّکی برای اندیشیدن، مانند دانشمندان است.