payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به ادیان دیگر، قابل تعمیم است. نقد دین در مواردی همچون: «ممانعت برای پیشرفت علم، منبع اعمال و رسوم غیراخلاقی و مضر و ابزاری سیاسی برای کنترل اجتماع» وارد است. نقد مفاهیم دینی. برخی انتقادات به ادیان توحیدی: عدم پیوستگی. با نگرش به چگونگی پیدایش و افول ادیان و اعتقادهای گوناگون شاهد فراموش شدن ادیان زیادی بودیم مانند: شبتای زوی، اساطیر اسکاندیناوی، اساطیر یونانی و اساطیر روم که برهانی بر عدم امتداد خط و مش ابدی ادیان است و به خاطر شرایط خاص اجتماعی، سیاسی و فرهنگی هر دوره تاریخی دارای پیروان خاص خود بودند.
فرهنگی هر دوره تاریخی دارای پیروان خاص خود بودند. توضیحِ منشأ غیرالهیِ ادیان. ساخته اجتماع. دنیل دنت و سم هریس می‌گویند که ادیان خداباور و متون مقدسات الهی نیستند، بلکه توسط انسان ساخته شده‌اند تا نیازهای اجتماعی، زیستی و سیاسیِ بشر را برآورده کنند. این گونه انتقادات، دین را به عنوان یک ساختار اجتماعی و در نتیجه فقط یک ایدئولوژی انسانی در نظر می‌گیرند. دین، روایتی برای راحتی و معنی‌بخشی. دیوید هیوم استدلال کرد که دین به عنوان منبع آسایش در مواجهه با ناملایمات، توسعه یافته‌است، نه به عنوان یک مبارزه‌یِ
توسعه یافته‌است، نه به عنوان یک مبارزه‌یِ صادقانه برای کشفِ حقیقتِ قابلِ تأیید است. از این رو، دین شکلی غیر پیچیده از استدلال است. دنیل دنت استدلال کرده‌است که به استثنای گرایش‌های نوین‌ترِ دینی مانند واقع‌گرایی، مورمونیسم، ساینتولوژی و بهائیت، اکثر ادیان در زمانی تدوین شده‌اند که منشأ حیات، عملکرد بدن و ماهیت ستارگان و سیارات به خوبی درک نشده بودند. ادیان به منظور ایجاد آرامش و احساس ارتباط با نیروهای بزرگتر ایجاد شدند. بدین ترتیب، آنها ممکن است چندین کارکرد مهم در جوامع باستانی داشته باشند؛ مثلاً ادیان
مهم در جوامع باستانی داشته باشند؛ مثلاً ادیان در دیدگاه‌های بسیاری دربارهٔ خورشیدگرفتگی و ماه‌گرفتگی و ظهور دنباله‌دارها (و مثال‌های اینچنینیِ اخترشاناسانه)به تبیینِ دینیِ این پدیده‌ها پرداخته‌اند. با توجه به درک کنونی جهان فیزیکی، جایی که دانش بشری به‌طور چشمگیری افزایش یافته‌است، ریچارد داوکینز و فیلسوف خداناباور فرانسوی میشل اونفری ادعا می‌کنند که ادامه حفظ این سیستم‌های اعتقادی غیرمنطقی است و دیگر مفید نیست. افیون توده. کارل مارکس می‌گوید: به گفته کارل مارکس، پدر «سوسیالیسم علمی»، دین، ابزاری است که
مارکس، پدر «سوسیالیسم علمی»، دین، ابزاری است که توسط طبقه حاکم استفاده می‌شود که به موجب آن، مردم می‌توانند رنج خود را از طریق اعمالِ احساسیِ مذهبی، تسکین دهند. تقویتِ اندیشه‌ای که می‌گوید رنج‌های دنیویِ مردم، سعادتِ اخروی خواهد داشت، به نفع حاکمان است؛ بنابراین، تا زمانی که مردم به دین اعتقاد دارند، تلاشی واقعی برای درک و غلبه بر منبع واقعی رنج خود که به عقیده مارکس، نظام اقتصادی سرمایه‌داری آنها است، نخواهند. در این منظر، مارکس دین را به عنوان گریز از رنج تلقی کرد. ویروس مغز. ریچارد داوکینز در کتاب «ژن
تلقی کرد. ویروس مغز. ریچارد داوکینز در کتاب «ژن خودخواه» در سال ۱۹۷۶، اصطلاح «مِم» را برای توصیف واحدهای اطلاعاتی‌ای که مانند ژن‌ها که می‌توانند از نظر فرهنگی منتقل شوند، ابداع کرد. او بعدها از این مفهوم در مقاله «ویروس‌های ذهن» برای تبیینِ تداومِ اندیشه‌هایِ دینی در فرهنگِ بشری استفاده کرد. هذیان و بیماری روانی. بقیه، امثال سم هریس، دین را با بیماری روانی مقایسه می‌کنند، و می‌گویند دین «اجازه می‌دهد موجودات انسان در غیر این صورت عادی، قادر باشند میوه‌های ثمره‌های دیوانگی را برداشت کنند و آن‌ها را مقدس
ثمره‌های دیوانگی را برداشت کنند و آن‌ها را مقدس بشمارند.» همچنین مطالعات روان‌شناسی ای روی پدیده عرفان، و پیوندهای بین جنبه‌های آشفته‌کننده تجربیات عرفانی خاص و ارتباط‌هایشان با آزارهای دوران کودکی وجود دارد. مرحله نابالغ پیشرفت اجماعی. آگوست کنت معتقد است که بسیاری از ساختارهای اجتماعی از سه مرحله عبور می‌کنند و دین با دو مرحله اولیه یا ابتدایی‌تر مطابقت دارد و می‌گوید: آسیب‌های فردی. شست‌وشوی مغزی کودکان. کودکان از روزی که به دنیا می‌آیند با پدیده‌ای به نام دین روبه رو می‌شوند. مراقبت ناکافی پزشکی. یک
نام دین روبه رو می‌شوند. مراقبت ناکافی پزشکی. یک مطالعه دقیق در سال ۱۳۷۷ خورشیدی، ۱۴۰ مورد از مرگ کودکان را به دلیل اِعمالِ درمان مبتنی بر دین نشان داد. بیشتر این موارد مربوط به والدینی بودند که از مراقبت‌های پزشکی خودداری می‌کردند و برای درمان بیماری کودک، به دعا تکیه می‌کردند. ختنه. طبق گفته سازمان بهداشت جهانی، ختنه زنان هیچ مزیتی برای سلامتی ندارد و نقض حقوق بشر است. اگرچه هیچ متن مذهبیِ درجه اولی این عمل را تجویز نمی‌کند، اما برخی از انجام‌دهندگان معتقدند که دستور مذهب است. در حالی که بیشتر در کشورهای
که دستور مذهب است. در حالی که بیشتر در کشورهای مسلمان یافت می‌شود، در برخی از کشورهای مسیحی و زنده‌انگار عمدتاً در آفریقا نیز انجام می‌شود. برخی از رهبران مذهبی آن را ترویج می‌کنند، برخی آن را بی‌ربط به دین می‌دانند و برخی دیگر در از بین بردن آن کمک می‌کنند. این عمل در تمام کشورهای غربی غیرقانونی است. همچنین انتقال دختر به کشور دیگری برای انجام ختنه نیز غیرقانونی است. ختنه‌یِ مَرد در یهودیت و اسلام الزامی است و در مسیحیت الزامی نیست. در سطح جهانی، ختنه‌یِ مردان به دلایل مذهبی، اجتماعی و ارتقای سلامت انجام
به دلایل مذهبی، اجتماعی و ارتقای سلامت انجام می‌شود. ختنه مردان یک فرایند دردناک است و می‌تواند منجر به خونریزی و در برخی موارد، عوارض جانبی شدید از جمله اختلال عملکرد آلت تناسلی و حتی مرگ شود. سنگسار و قتل‌های ناموسی. قتل ناموسی که زمانی در کشورهای غربی به خوبی شناخته شده بود، اکنون بسیار نادر است، با این حال، هنوز در سایر نقاط جهان رخ می‌دهد. قتل ناموسی عبارت است از کشته‌شدنِ شخصی توسط اعضای خانواده خود به دلیل تحقیر یا شرمساری از جانب ایشان. سنگسار نیز نوعی اعدام است که به موجب آن گروهی با پرتاب سنگ،
نوعی اعدام است که به موجب آن گروهی با پرتاب سنگ، شخصی را تا زمانی که فرد بمیرد کتک می‌زنند. از مهرِ ۱۳۸۹ سنگسار در قوانین برخی از کشورها مانند عربستان سعودی، سودان، یمن، امارات متحده عربی و برخی از کشورها مانند نیجریه به عنوان مجازاتی برای زنا محسوب می‌شود. در حالی که سنگسار ممکن است در قوانین افغانستان و سومالی مدون نباشد، اما هر دو کشور چندین حادثه سنگسار را مشاهده کرده‌اند. تا اوایل دی‌ماهِ ۱۳۷۸، سنگسار یک شکل قانونی از مجازات اعدام در ایران بود. در سال ۱۳۸۰، قوه قضائیه ایران رسماً سنگسار را متوقف کرد.
۱۳۸۰، قوه قضائیه ایران رسماً سنگسار را متوقف کرد. در سال ۱۳۸۴، جمال کریمی‌راد، سخنگوی قوه قضائیه، اظهار داشت که «در جمهوری اسلامی ما شاهد اجرای چنین مجازات‌هایی نیستیم» و افزود که اگر احکام سنگسار در دادگاه‌های پایین‌تر صادر می‌شد، توسط دادگاه‌های بالاتر لغو می‌شد. در سال ۱۳۸۷، قوه قضائیه تصمیم گرفت که مجازات را به‌طور کامل از کتابهای موجود در قوانینی که برای تصویب به مجلس ارائه شده‌است حذف کند. در اوایل دی‌ماه سال ۱۳۹۱، مجلس ایران گزارش رسمی مبنی بر کنار گذاشتن سنگسار از قانون جزایی منتشر کرد و رسانه‌های
سنگسار از قانون جزایی منتشر کرد و رسانه‌های غربی را به «تبلیغات پر سر و صدا» در مورد این پرونده متهم کرد. آسیب‌های جمعی. جنگ‌های مقدس و تروریسم مذهبی. هرچند تروریسم پدیده‌ای پیچیده‌است و به عوامل گوناگونی بستگی دارد اما عقاید مذهبی این کمک را به تروریسم مذهبی می‌کنند که تروریسم مذهبی، خودش را برحق بداند. تناقض در این رفتار هنگامی هویدا می‌شود که فرقه‌های افراطیِ گوناگون، در تقابل با یکدیگر، هریک خودش را برحق و دیگری را گمراه می‌دانند. فیزیکدان نظری، میچیو کاکو، تروریسم مذهبی را یکی از تهدیدهای اصلی برای
کاکو، تروریسم مذهبی را یکی از تهدیدهای اصلی برای تکامل بشریت از تمدن نوع صفر به تمدن نوع یک می‌داند. سرکوب پیشرفت علمی. جان ویلیام دراپر و اندرو دیکسون وایت، نویسندگان تز تضاد، می‌گویند که وقتی دینی مجموعه‌ای کامل از پاسخ‌ها را به مشکلات هدف، اخلاق، منشأ یا علم ارائه می‌کند، اغلب با سرکوب کنجکاوی، کاوش در آن مناطق را منع می‌کند. دین، چشم‌انداز وسیع‌تری از پیروان خود سلب می‌کند و می‌تواند از پیشرفت اجتماعی، اخلاقی و علمی جلوگیری کند. نمونه‌هایی که در نوشته‌های آنها ذکر شده‌است که شامل محاکمه گالیله و اعدام
آنها ذکر شده‌است که شامل محاکمه گالیله و اعدام جوردانو برونو به روش زنده سوزاندن است. در طول قرن نوزدهم، این تضاد توسعه یافت. بر اساس این مدل، هر گونه تعامل بین دین و علم، ناگزیر باید به خصومت آشکار منجر شود، به طوری که دین معمولاً در مقابل ایده‌های علمی جدید نقش متجاوز را بر عهده می‌گیرد. تز تضادِ تاریخی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم یک رویکرد تاریخ‌نگاریِ محبوب در تاریخ علم بود، اما شکل اصلی آن تقریباً به‌طور کامل توسط محققان امروز کنار گذاشته شده‌است. با وجود آن، نظریه تضاد همچنان یک دیدگاه رایج
با وجود آن، نظریه تضاد همچنان یک دیدگاه رایج است و با موفقیت کتاب‌هایی مانند پندار خدا منتشر شده‌است. مورخان علم از جمله جان هدلی بروک و رونالد نوبرز مفهوم «مذهب در مقابل علم» را ساده‌سازی بیش از حد می‌دانند و ترجیح می‌دهند دیدگاه ظریف‌تری از موضوع داشته باشند. این مورخان، برای مثال، ماجرای گالیله و محاکمه اسکوپز را ذکر می‌کنند و ادعا می‌کنند که این موارد صرفاً نمونه‌هایی از تضاد بین علم و دین نبودند، زیرا عوامل شخصی و سیاسی نیز در توسعه هر یک به‌شدت دخیل بوده‌اند. علاوه بر این، برخی از مورخان معتقدند که
بوده‌اند. علاوه بر این، برخی از مورخان معتقدند که سازمان‌های دینی در تاریخ نقش علی گسترده‌تری نسبت به علوم داشته‌اند و بسیاری از ذهن‌های علمی تا زمان حرفه‌ای شدن فعالیت‌های علمی (در قرن نوزدهم) روحانیون و دیگر متفکران دینی بودند. برخی از مورخان معتقدند که بسیاری از پیشرفت‌های علمی مانند قوانین کپلر و فرمول‌بندی مجدد فیزیک در قرن نوزدهم از نظر انرژی به صراحت توسط ایده‌های دینی هدایت می‌شدند. نمونه‌های اخیر تنش‌های علم با مذهب، بحث فرگشت، مناقشات در مورد استفاده از لوازم پیشگیری از بارداری، مخالفت با تحقیق
از لوازم پیشگیری از بارداری، مخالفت با تحقیق در مورد سلول‌های بنیادی جنینی، یا مخالفت‌های الهیاتی با واکسیناسیون، بیهوشی و انتقال خون بوده‌است. سرکوب هنر و ادبیات. سقراط فیلسوف بزرگ یونان، که همشهریان آتنی‌اش را به پرسش و ارزیابی خدایانشان، ارزش‌هایشان و خودشان دعوت می‌کرد؛ به فاسد کردن جوانان متهم شد. اتهام دیگر او بی‌اعتقادی به خدایان بود. وی که از موضع خود بازنگشت و فرار را به قرار ترجیح نداد با نوشیدن جام زهر اعدام شد. اخلاقیات. ریچارد داوکینز می‌گوید که ادیان خداباور، دل‌سوزی و اخلاق انسانی را بی‌ارزش
ادیان خداباور، دل‌سوزی و اخلاق انسانی را بی‌ارزش می‌کنند. چون کتاب‌های مقدس حاوی دستورها بسیاری در برابر پیروی از وجدان خود در مورد کتاب مقدس هستند و قرار است اعمال مثبت نه از دل‌سوزی و مهربانی، بلکه از ترس از مجازات سرچشمه بگیرند. آلبرت انیشتین بیان کرد که برای نشان دادن رفتار اخلاقی به هیچ مبنای مذهبی نیاز نیست. رفتار با همجنس‌گرایان. همجنس‌گرایی در ادیان ابراهیمی صریحاً محکوم است. همجنس‌گرایان در انجیل چندین بار اما بدون مجازاتِ اجباری، محکوم شده‌اند. در آمریکا گروه‌های راست‌گرایِ محافظه‌کارِ مسیحی
در آمریکا گروه‌های راست‌گرایِ محافظه‌کارِ مسیحی مانند جامعه حقوقی مسیحی و صندوق دفاع اتحاد، شکایت‌های متعددی علیه دانشگاه‌های دولتی تنظیم کرده‌اند و هدفشان لغو سیاست‌هایی است که همجنس‌گرایان را در برابر تبعیض و سخنانِ نفرت‌آمیز محافظت می‌کند. این گروه‌ها استدلال می‌کنند که چنین سیاست‌هایی حقشان برای اعمال آزادانه دین را نقض می‌کند، همان‌طور که در بند تمرین آزاد اولین متمم قانون اساسی ایالات متحده تضمین شده‌است. اکثر کشورهای مسیحیِ سکولار شده فعالیت همجنس‌گرایی را قانونی کرده‌اند و چندین کشور ازدواج
را قانونی کرده‌اند و چندین کشور ازدواج همجنس‌گرایان را قانونی کرده‌اند. با این حال، همه کشورهای مسیحی تاریخی مانند روسیه و اوگاندا که قوانین تبعیض‌آمیزی از قوانین ضد تبلیغات تا تنبیه بدنی را معرفی کرده‌اند، این کار را انجام نداده‌اند. همجنس‌گرایی هنوز در اکثر کشورهای مسلمان غیرقانونی است و چندین مورد از این کشورها مجازات اعدام را برای رفتارهای همجنس‌گرا تعیین می‌کنند. در خرداد ۱۳۸۴، دو مرد ایرانی شانزده و هجده‌ساله به دلیل همجنس‌گرایی اعدام شدند. این رخداد اعتراض بین‌المللی را برانگیخت. آنان در دادگاه به
اعتراض بین‌المللی را برانگیخت. آنان در دادگاه به تجاوز محکوم شدند حال آنکه گروه بریتانیاییِ دگرباشِ Outrage مانند بسیاری دیگر ادعا کرد که رابطه این دو نوجوان، توافقی بوده و تجاوز نبوده‌است. نژادپرستی. مطابق با این مسئله که انسان‌دوستیِ مذهبی سازوکاری درون‌گروهی داشته و بیشتر برای هم‌کیشان مطرح شده‌است، مذهب‌گرایی بیشتر نیز با بنیادگرایی دینی و تعصبات نژادی همراه است. این موضوع با این واقعیت تطابق دارد که ۵۰درصد از گروه‌های دینی در ایالات متحده آمریکا تک‌نژادی هستند و تنها ۱۳درصد از ایشان تا اندازه‌ای دارای
هستند و تنها ۱۳درصد از ایشان تا اندازه‌ای دارای تنوع نژادی هستند. رفتار با زنان. به گفته‌یِ پالی توینبی، هرچند مذهب بدونِ درنظرگرفتن جنسیت در استقلال بدن دخالت می‌کند، اما به شکل ویژه‌ای نگرش‌های منفی نسبت به بدن زنان دارد. او می‌نویسد: «بدن زنان همیشه مورد بحث است. نجس‌تر از آن است که اسقف شوند، و آنقدر خطرناک است که اسلام آن را پوشانده و یهودیت آن را غسل می‌دهد. گفته می‌شود که تبعیض جنسی در دین منجر به روابط نابرابر در ازدواج و بُروزِ هنجارهای مردسالار می‌شود که زن را تابع شوهر می‌سازد. واژه‌یِ בעל(بعل)،
که زن را تابع شوهر می‌سازد. واژه‌یِ בעל(بعل)، در زبان عبری به معنای «شوهر»، که در سراسر تورات استفاده می‌شود، مترادف با «صاحب» و «ارباب» است. این منعکس کننده نگرش ابراهیمی از خدا به عنوان یک قدرت مطلق و کامل است، که در آن این قدرت، قدرتِ سلطه‌گری است که پیوسته با ویژگی‌های مردانه همراه است. شیلا جیفریز می‌گوید: محتوای کتاب‌های الهی ادیان ابراهیمی دربردارنده‌یِ قوانین سختی برای زنان در مسائل زناشویی و اجتماعی هستند: اسلام. جولی بیندل می‌گوید که ادیان، سلطه مردان بر زنان را تشویق می‌کنند و اسلام با تشویق
مردان بر زنان را تشویق می‌کنند و اسلام با تشویق اعمالی مانند ازدواج کودکان، اطاعت زنان را در برابر شوهرانشان ترویج می‌کند. او می‌نویسد که دین، بر نابرابری بین زن و مَرد می‌افزاید و پیام اسلام برای زن این است که او مطیع شوهرش باشد و زندگی خود را وقف رضایت او بکند و وسواس اسلام به باکرگی و زایمان، منجر به جدایی جنسیتی و ازدواج زودهنگام شده‌است. قوانین اسلامی به دلیل قراردادن زنان در معرض بدرفتاری و خشونت، جلوگیری از گزارش تجاوز جنسی و کمک به تبعیض زنان، توسط سازمان‌های حقوق بشر مورد انتقاد قرارگرفته‌است.
سازمان‌های حقوق بشر مورد انتقاد قرارگرفته‌است. سازمان ملل می‌گوید که اسلام در راستای محرومیتِ زنان از رضایت مقاربت جنسی، تضمین باکرگی، یا تغییر ظاهر آلت تناسلی زنان، ختنه‌یِ زنان را توجیه می‌کند. مریم نمازی استدلال می‌کند که زنان هم در امور مدنی و هم در امور کیفری، قربانی قوانین شرعی می‌شوند. او همچنین استدلال می‌کند که زنان دارای موانع قضایی هستند که برای مردان، سودمند واقع شده. جستارهای وابسته. نقد ادیان خاص منتقدان قابل توجه دین
خاندان سمیعی یکی از خانواده‌های اصیل گیلانی است. که افراد مختلفی از آن عهده‌دار مناصب مختلف در دوران قاجاریه و پهلوی بوده‌اند. افراد متعددی از خاندان سمیعی نقش‌های مهمی در پیشرفت فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و علمی ایران داشته‌اند. در حال حاضر، خانواده‌های ادیب سمیعی، میرآب سمیعی، ابتهاج سمیعی، ساعد سمیعی، رحمت سمیعی، رئیس سمیعی، منشی‌زاده سمیعی، مهربان سمیعی، نجد سمیعی، آزاد سمیعی و هاشم سمیعی به این دودمان وابسته‌اند. جد این خاندان ادیب‌السلطنه از بازماندگان شیخ سمیع میلانی بود. گفته شده وی «در سلامت نفس و صحت
سمیع میلانی بود. گفته شده وی «در سلامت نفس و صحت عمل و صدق گفتار و حفظ بیت‌المال از سرآمدان عصر خود بود.» به گفتهٔ احمد سمیعی، «این خاندان به غیر از خود دختر نمی‌دادند و این باعث ازدیاد سمیعی‌ها شد که خیلی از آنها به شهرت رسیدند». حسینقلی خان سلطانی کلهر در کتاب تحفةالحسنیه شرح زندگانی این خانواده را نوشته‌است. سرشناسان. فهرستی از افراد شناخته‌شده این خانواده: منابع. ۷-بامداد، مهدی، شرح حال رجال ایران، تهران، زوار، ۱۳۶۶، ج۱، ص۳۹۱
روزی روزگاری مجموعه تلویزیونی آمریکایی درام/فانتزی است که پخش آن ۲۳ اکتبر ۲۰۱۱ از شبکه ای‌بی‌سی آغاز شد. این مجموعه که شامل هفت فصل می‌باشد توسط ادوارد کیتسیز و ادام هوروویتس خلق شده‌است. خلاصه داستان. داستان در شهری غیر واقعی به نام استوری‌بروک در ایالت مین رخ می‌دهد، که ساکنان آن در حقیقت شخصیت‌های داستان‌های افسانه‌ای مختلف هستند که به دنیای واقعی آورده شده‌اند. ملکه شیطانی رجینا (لانا پاریلا) با استفاده از نفرینی قدرتمند که از پوست چروکین (رابرت کارلایل) گرفته، خاطرات اصلی آن‌ها را ربوده‌است. ساکنان
گرفته، خاطرات اصلی آن‌ها را ربوده‌است. ساکنان استوری‌بروک که رجینا شهردار آن است، بیست و هشت سال به‌طور تکراری و بدون اتفاق جدید زندگی کرده‌اند، بدون آنکه خودشان بفهمند سنشان تغییر نمی‌کند. تنها امید شهر به دختری به نام اِما سوان (جنیفر موریسون) بستگی دارد، دختر سفیدبرفی (جینیفر گودوین) و شاهزاده دلربا (جاش دالاس)، که در نوزادی قبل از اینکه طلسم اجرا شود از جنگل سحرآمیز با یک کمد جادویی به دنیای حقیقی فرستاده شده‌است. بخاطر همین او تنها کسی است که می‌تواند طلسم را بشکند و خاطرات از دست رفته شخصیت‌ها را به
طلسم را بشکند و خاطرات از دست رفته شخصیت‌ها را به آن‌ها برگرداند. پسرش هنری (جرد اس. گیلمور) که او را رها کرده بود، در رسیدن او به هدف مورد نظر یاری‌اش می‌کند، همراه با کتاب افسانه‌هایش «روزی روزگاری» که کلید شکستن طلسم است. هنری فرزندخوانده رجیناست که باعث ایجاد تنش‌ها و علایق مشترکی بین رجینا و اِما می‌شود. فصل اول. فصل با برهم زدن عروسی سفیدبرفی و شاهزاده دلربا توسط ملکه شیطانی آغاز می‌شود، او اعلام می‌کند که نفرینی را راه خواهد انداخت که خوشبختی همه را می‌گیرد. شخصیت‌های افسانه‌ای به شهر استوری‌بروک در
شخصیت‌های افسانه‌ای به شهر استوری‌بروک در ایالت مین آمریکا فرستاده می‌شوند، جایی که خاطرات اصلی و هویت‌شان از آن‌ها گرفته می‌شود. در روز تولد ۲۸سالگی‌اش اِما، دختر سفید برفی و شاهزاده دلربا، توسط پسرش هنری میلز به استوری‌بروک آورده می‌شود، به امید اینکه طلسمی را که مادر خوانده‌اش ملکه‌شیطانی رجینا اجرا کرده بشکند. فصل دوم. با اینکه اما طلسم را شکسته شخصیت‌ها به دنیای افسانه‌ای بازنگشته‌اند، و باید با هویت‌های دوگانه‌شان کنار بیایند. پوست چروکین با استفاده از یک شبح سعی می‌کند رجینا را به خاطر زندانی کردن
از یک شبح سعی می‌کند رجینا را به خاطر زندانی کردن بل بکشد. رجینا به همراه اما و سفیدبرفی و شاهزاده چارمینگ می‌خواهند شبح را به جنگل سحر آمیز بفرستند اما اوضاع خوب پیش نمی‌رود و اِما و سفیدبرفی هم به جنگل سحر آمیز می‌روند و در ادامه تهدیدهای جدیدی از طرف کاپیتان‌هوک (کالین اودانهیو)، مادر رجینا، کورا (باربارا هرشی) یا ملکه قلب‌ها برای استوری‌بروک به وجود می‌آید همچنین افرار شرور و مرموزی هم با هدف نابود کردن جادو به استوری‌بروک می‌آیند. فصل سوم. در بخش اول، شخصیت‌های اصلی به سرزمین عدم (Neverland) می‌روند
شخصیت‌های اصلی به سرزمین عدم (Neverland) می‌روند تا هنری را که توسط پیتر پن روبی کی دزدیده شده نجات دهند. پیتر پن قصد دارد که «قلب راسخ‌ترین معتقد» را به‌دست بیاورد. در ادامه معلوم می‌شود پن پدر پوست‌چروکین است و وقتی پوست‌چروکین بچه بوده او را رها کرده. کشمکش آن‌ها با پن در استوری‌بروک ادامه پیدا می‌کند که نتیجه‌اش به کار افتادن برعکس نفرین اولیه است. همه شخصیت‌ها به دنیای خودشان برمی‌گردند، درحالی که اِما و هنری ناچارند به نیویورک بروند. دربخش دوم، شخصیت‌ها به‌طور مرموزی به استوری‌بروک بازگردانده
شخصیت‌ها به‌طور مرموزی به استوری‌بروک بازگردانده می‌شوند، در حالی که خاطراتشان از یک سال گذشته پاک شده، و جادوگر خبیث غرب(ربکا میدر) از سرزمین اُز وارد می‌شود. معلوم می‌شود جادوگر شرور خواهر رجینا است و برای تغییر گذشته و رسیدن به خوشبختی به استوری‌بروک آمده‌است و می‌خواهد برای انجام طلسم سفر در زمان بچهٔ سفیدبرفی و شاهزاده چارمینگ را قربانی کند. فصل چهارم. با سفر در زمان فصل قبل، داستان جدیدی با عناصر فیلم منجمد آغاز می‌شود که منجر به آمدن السا (جورجینا هگ) از جنگل سحرآمیز به استوری‌بروک می‌شود. او با کمک
از جنگل سحرآمیز به استوری‌بروک می‌شود. او با کمک شخصیت‌های اصلی به دنبال خواهرش آنا (الیزابت لیل) می‌گردد که به اینگرید، ملکه‌برفی (الیزابت میچل) برمی‌خورند. در همان زمان رجینا به دنبال نویسنده کتاب «روزی روزگاری» هنری می‌گردد تا بتواند بالاخره پایان خوشش را به‌دست‌آورد. با این حال آقای‌گلد با کمک کروئلا دویل مربوط به فیلم ۱۰۱ سگ خالدار (ویکتوریا اسمورفیت)، شخصیت ملفیسنت(کریستین باور وان استراتن) و اورسلا ملکهٔ دریا (مرین دانجی) برای خودش نقشه دارد تا قوانین سرنوشت قهرمانان و بدذاتان را توسط نویسنده
قوانین سرنوشت قهرمانان و بدذاتان را توسط نویسنده (ایزاک) تغییر دهد. هنری و اِما به بازگرداندن حقیقت می‌شتابند، قبل از اینکه داستان وارونه شده دائمی شود؛ ولی در نهایت، بهایش فداکاری عظیمی است. فصل پنجم. شخصیت‌ها در مأموریتی به کملوت می‌روند تا جادوگر مرلین (الیوت نایت) را پیدا کنند و اِما را از قدرت‌های تاریکی کهن که همه چیز را تهدید می‌کند نجات دهند. برای پیچیده‌تر شدن اوضاع، شاه آرتور (لیام گریگان) مصمم است تا توازن نور و تاریکی را با استفاده از شمشیر افسانه‌ای اکسکالیبور تغییر دهد. با پیوند خوردن تاریخ و
اکسکالیبور تغییر دهد. با پیوند خوردن تاریخ و سرنوشت، نتیجه کار آن‌ها را به دنیای زیرین می‌کشاند، که در آنجا با ارواح کسانی روبرو می‌شوند که کارهای ناتمامی دارند و باید با هادس (گریگ گرمن) روبرو شوند. در تلاش برگرداندن نظم و درست کردن اوضاع، استفاده نادرست شخصیت‌ها از جادو به جنگ خطرناکی میان نور و تاریکی منجر می‌شود و دکتر جکیل (ساموئل هریس) و آقای هاید (ساموئل ویتور) وارد می‌شوند. همین امر باعث شرور شدن دوباره برخی از شخصیت‌ها می‌شود که می‌توان به رجینا اشاره کرد. فصل ششم. با ورود آقای هاید و ملکه شیطانی
کرد. فصل ششم. با ورود آقای هاید و ملکه شیطانی به استوری بروک، دردسرهای بیشتری به سراغشان می‌آید. اما الهاماتی از آینده غمگینش بدست آورده و در پی تغییر دادن آن است. زلینا با ملکه شیطانی همدست می‌شود تا رجینا را نابود کند و در این بین، جاسمین و علا الدین (ناجی سابق) وارد داستان می‌شوند. سرانجام به دنیا آمدن فرزند بل و به وجود آمدن یک دنیای موازی، اما را به نبرد نهایی نزدیک می‌کند. فصل هفتم. چند سال از ترک استوری بروک توسط هنری می‌گذرد. هنری در «جنگل سحرآمیز جدید» با سیندرلا آشنا می‌شود و آنها به همراه رجینا
با سیندرلا آشنا می‌شود و آنها به همراه رجینا و هوک ماجراهایی برای شکست دادن بانو ترمین و دریزیلا پشت سر می‌گذرانند. تمام کسانی که در جنگل سحرآمیز جدید بودند نفرین می‌شوند. دختر هنری میلز، لوسی، او را به هایپریون هایتز میاورد. جایی که خطرات بیشتر از همه جا در کمین نشسته‌اند... ولی تعداد نفرات نفرین شده خیلی بیشتر است چرا که ملکه تیانا، آلیس، دکتر فاسیلیر، زلینا و زن مرموز قدرتمندی در این فصل نقشی اساسی دارند. همه اینها داستان را با محقق شدن پیشگویی دربارهٔ هنری و پوست چروکین، به سمت پایانش هدایت می‌کنند.
عبدالحسین ابتهاج سمیعی (زاده ۱۳۰۹ - درگذشته ۱۳۷۹)، پزشک، استاد دانشگاه و دولتمرد ایرانی بود. سمیعی که دانش‌آموختهٔ پزشکی در آمریکا بود، سمت‌هایی چون معاونت وزیر بهداری، ریاست مرکز پزشکی شاهنشاهی، و بین سال‌های ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۵، وزارت علوم و آموزش عالی را برعهده داشت. او در این مقام بانی تأسیس نهادهای آموزش عالی چون مرکز پزشکی شاهنشاهی، دانشگاه رازی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، دانشگاه گیلان، و دانشگاه مازندران بود. پس از انقلاب اسلامی او به آمریکا بازگشت و دوباره به استادی دانشکده پزشکی دانشگاه کرنل و ریاست بخش
به استادی دانشکده پزشکی دانشگاه کرنل و ریاست بخش داخلی بیمارستان نیویورک رسید. زندگی‌نامه. او که فرزند میرزا مهدی‌خان ابتهاج سمیعی و زهرا مژدهی-اکبر بود در رشت متولد شد و پس از طی تحصیلات ابتدایی و سیکل اول متوسطه در آن شهر در ۱۳۲۶ مستقیماً به دانشگاه استنفورد رفت و مدرک لیسانس پزشکی خود را دریافت کرد که در آن زمان نامعمول بود. او سپس فوق لیسانس خود را از دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس، دکترای خود را از بیمارستان نیویورک و کالج پزشکی ویل کرنل، دانشگاه کرنل، نیویورک دریافت کرد. او تخصص بیماری‌های داخلی را از
دریافت کرد. او تخصص بیماری‌های داخلی را از دانشگاه هاروارد، مسچوستس دریافت کرد و در آن دانشگاه به تدریس پرداخت. سمیعی دورهٔ کارآموزی را در بیمارستان نیویورک گذراند و پس از چند سال برای کار به بیمارستان‌های پیتر بنت بریگم و عمومی بوستون رفت. او در ۱۳۴۱ پس از ۱۷ سال اقامت در آمریکا به ایران آمد و در دانشگاه شیراز به تدریس مشغول شد. دکتر سمیعی اولین نفرولوژیست فارغ‌التحصیل آمریکا در ایران بود که خدمات بزرگی را در مراقبت از بیماران کلیوی و دیالیزی ایران ارائه داد. چندی بعد به همراه چند پزشک دیگر بیمارستان پارس
چندی بعد به همراه چند پزشک دیگر بیمارستان پارس تهران را بنیان گذاشت مدیریت آن را در ادواری بر عهده داشت او به استادی دانشگاه ملی ایران رسید و تا ۱۳۴۷ در این سمت بود. در دولت حسنعلی منصور او دعوت جمشید آموزگار، وزیر بهداری را برای معاونت طرح و برنامه پذیرفت و بیمارستان فیروزگر را تأسیس کرد که هفت تخصص در آن تربیت می‌شد. پس از ترور نخست‌وزیر حسنعلی منصور در سال ۱۳۴۳، سمیعی هدایت تیم پزشکی او را بر عهده داشت و مرگ او را اعلام کرد. در سال‌های بعد او یکی از پزشکان امیرعباس هویدا نخست‌وزیر بعدی بود. او از ۱۳۵۲
امیرعباس هویدا نخست‌وزیر بعدی بود. او از ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۵ در کابینه امیرعباس هویدا وزیر علوم ایران بود. در این مدت او به تأسیس ۱۰ دانشگاه از جمله دانشگاه رازی، دانشگاه بلوچستان، دانشگاه گیلان با همکاری دانشگاه‌های آلمان، دانشگاه رضا شاه کبیر در مازندران پرداخت. او از مؤسسین بیمارستان پارس بود. سمیعی پایه‌گذار و رئیس مرکز پزشکی شاهنشاهی (بعداً دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی ایران در تهران) بود. در سال ۱۹۷۵ مرکز پزشکی شاهنشاهی که او ریاستش را بر عهده داشت قراردادی با دانشگاه کویینیپیاک برای تأسیس کالج
قراردادی با دانشگاه کویینیپیاک برای تأسیس کالج بهداشت در این مرکز امضا کرد. برنامه این بود که با معکوس کردن فرار مغزها از ایران، ایرانیانی که برای تحصیل به آمریکا می‌روند جذب این کالج شوند. سمیعی در پاییز ۱۳۵۷ برای شرکت در همایش صدمین سالگرد تأسیس آکادمی علوم ژاپن به این کشور عزیمت کرد که پس از آن به دلیل اوج‌گیری انقلاب به همراه خانواده اش به آمریکا مهاجرت کرد. پس از انقلاب ایران وی به عنوان مدیر بخش داخلی بیمارستان نیویورک و استادی پزشکی بالینی در دانشکده پزشکی دانشگاه کرنل مشغول به کار شد و دو کتاب درسی
پزشکی دانشگاه کرنل مشغول به کار شد و دو کتاب درسی تألیف کرد. او از جمله پایه‌گذاران و عضو اجرایی هیئت امنای بنیاد مطالعات ایران بود. سمیعی در چندین کمیته مشورتی سازمان جهانی بهداشت عضویت داشت و عضو انجمن بین‌المللی نفرولوژی آکادمی علوم نیویورک آکادمی پزشکی نیویورک و انجمن هاروی بود. زندگی شخصی. سمیعی با شهلا سمیعی ازدواج کرد و دو فرزند به نام‌های گلناز و احمدعلی داشت. او در سال ۱۳۷۹ بر اثر سرطان درگذشت. خانه ایشان در تهران، میدان بهارستان، خیابان مجاهدین اسلام، خیابان ایران، (مدرسه راهنمایی شهید اندرزگو)
خیابان ایران، (مدرسه راهنمایی شهید اندرزگو) واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۳۸۷۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. بخشی از این خانه در مرداد ۱۳۹۶ تخریب شد.
عباس محمدرضایی (زادهٔ ۱۸ شهریور ۱۳۶۱) بازیکن فوتبال ایرانی‌ست. سوابق حرفه‌ای او بازی در تیم‌های شاهین تهران، مهرکام پارس، صبای قم، سایپا، فجر سپاسی، استقلال تهران، فولاد خوزستان و پدیدهٔ مشهد و راه آهن تهران، پیکان تهران، خونه‌به‌خونه بابل می‌باشد. او موسس گروه شرکتهای مهندسی جانا در سعادت‌آباد است.