payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را با تخمین یا از روی تعداد حمامها، آب انبارها یا محلات یک شهر به دست می‌آوردند. قبل از ایجاد شهر اراک، در منطقه ۸ قلعه وجود داشت. یوسف خان گرجی با تخریب هشت قلعه، قلعه‌ای تازه به نام سلطان آباد ساخت و مردم آن قلعه‌ها را به قلعه تازه کوچانید. ژنرال شیندلر که در اواخر قرن نوزدهم میلادی دیده‌های خود را دربارهٔ اراک انتشار داده است و جمعیت آن را حدود ۶۰۰۰ نفر برآورده کرده که در مقایسه ظرفیت فیزیکی شهر، در آن دوره رقمی نزدیک به واقع بوده است، زیرا با توجه به تعداد واحدهای مسکونی که در محدوده هسته اولیه شهر
تعداد واحدهای مسکونی که در محدوده هسته اولیه شهر ایجاد شده می‌توان نتیجه گرفت که شهر اولیه دارای ۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ واحد مسکونی بوده که به‌طور تخمینی جمعیتی حدود ۵۰۰۰ تا ۷۰۰۰ نفر را در خود جای می‌داده است. از سال ۱۱۹۹ خورشیدی دور تازه‌ای از مهاجرت به شهر سلطان آباد آغاز شد. تا سال ۱۲۷۱هجری قمری(۱۲۳۴ خورشیدی) جنبه نظامی شهر بیشتر مطرح بود. در این سال به نقل از اعتماد السلطنه، میرزا حسن خان، نایب الحکومه عراق دکان‌های شهر سلطان‌آباد و عمارت و باغ‌های دیوانی را تعمیر و درختکاری کرد و از شهرهای دیگر از هر قبیل
تعمیر و درختکاری کرد و از شهرهای دیگر از هر قبیل صاحبان صنایع و حرفه‌های گوناگون را به شهر آورد و ساکن کرد. چنان‌که مرحوم ضیع الدوله مرقوم داشته است: ارباب صنایع شهر سلطان آباد، همه از بلاد مجاور دعوت شده‌اند. تجار این شهر اکثراً آذربایجانی، اصفهانی، کاشانی و خوانساری می‌باشند و صنعتگران شهر بیشتر از مردم بروجرد و شهرهای مجاور تشکیل شده است و از بومیان سلطان آباد کمتر کسی را می‌شناسیم که به شغل تجارت یا صنعت مشغول باشد. قالی بافی که سوابق ممتدی در منطقه عراق داشت در شهر سلطان‌آباد نیز رواج می‌یابد. این
عراق داشت در شهر سلطان‌آباد نیز رواج می‌یابد. این مهاجرت‌ها پرشتاب انجام شد، به طوریکه از سال ۱۱۹۹ خورشیدی تا سال ۱۳۰۴ خورشیدی، جمعیت اراک تقریباً ۱۰ برابر گردید. علی‌رغم رکود عمومی حاکم بر شهرهای ایران در دوره قاجاریه، سلطان آباد از جمله معدود شهرهایی بود که بین سالهای ۱۲۹۷ قمری (۱۲۹۵ خورشیدی) تا ۱۳۳۵ قمری (۱۲۹۶ خورشیدی) در اثر گسترش تجارت خارجی و افزایش سرمایه‌گذاری داخلی و خارجی، رونق در خور یافت و مرکزی برای جذب جمعیت مهاجر از نقاط دیگر گردید بطوری که جمعیت آن طی سالهای مذکور به حدود ۳۵۰۰۰ هزار نفر
جمعیت آن طی سالهای مذکور به حدود ۳۵۰۰۰ هزار نفر رسید. ناصرالدین شاه در سفرنامه خود معروف به عراق عجم در اردیبهشت ۱۲۷۱ خورشیدی، جمعیت استقبال کننده را که از شهر بیرون آمده بودند ۲۰۰۰۰ نفر نوشته و دکتر فوریه که طبیب ناصرالدین شاه بودو خود شرح سفرنامه را نوشته، جمعیت شهر را حدود ۴۰۰۰۰ نفر تخمین زده بود. در سال ۱۲۸۵ خورشیدی که فرمان مشروطه صادر شد، ۹۲ سال از عمر شهر سلطان آباد می‌گذشت. در آن زمان اراک ۳۰ تا ۴۰ هزار نفر جمعیت داشت. با آغاز جنگ جهانی اول، اقتصاد روستاهای منطقه به واسطه تجارت خارجی، از بین رفتن
روستاهای منطقه به واسطه تجارت خارجی، از بین رفتن امنیت به دلیل جنگ، خشکسالی و شیوع وبا آسیب دید و باعث شد تعداد زیادی از مردم به سلطان آباد مهاجرت کنند و جمعیت شهر به‌طور ناگهانی رشد نمود. از پایان جنگ جهانی اول تا پایان جنگ جهانی دوم (۱۲۹۷ تا ۱۳۲۴ خورشیدی). براساس آمار کتاب ایرانشهر در سال ۱۳۲۰ خورشیدی، جمعیت اراک ۵۱۰۰۰ نفر بود. امّا، در سال ۱۳۲۰ به خاطر توزیع کوپن، نوعی سرشماری انجام شد که فاقد ارزش علمی بود که طبق آن جمعیت شهر را ۱۹۰۰۰ نفر ذکر شده است. از پایان جنگ جهانی دوم تا آغاز دوران صنعتی شهر
از پایان جنگ جهانی دوم تا آغاز دوران صنعتی شهر (۱۳۲۴ تا ۱۳۴۰ خورشیدی). از سال ۱۳۳۰به بعد شهر اراک با کاهش جمعیت روبرو شد و اکثر جمعیت شهر به تهران روی آوردند، به طوریکه جمعیت شهر در سرشماری ۱۳۳۵ نزدیک به ۶۰هزار نفر بود در حالی که اراکی‌های مقیم تهران ۷۸۳۱۸ نفر شده بودند. این روند تا سال ۱۳۴۵ وجود داشت. در سرشماری رسمی سال ۱۳۳۵ جمعیت اراک ۵۸۹۹۸ نفر برآورد شد که نسبت به جمعیت در سال ۱۲۷۸، حدود ۱۰ برابر و نسبت به جمعیت سال ۱۳۲۰، حدود۱٫۲ برابر افزایش داشت. در طی این سالها روند رشد جمعیت آرام بود. از آغاز دوران
این سالها روند رشد جمعیت آرام بود. از آغاز دوران صنعتی شهر تا آغاز دوران انقلاب (۱۳۴۰ تا ۱۳۵۷ خورشیدی). تنها در دهه‌های ۴۰ تا ۵۰ بیش از ۳۰ طرح بزرگ صنعتی در شهر اراک به اجرا درآمد و ۱۷ هزار و ۵۰۰ فرصت شغلی در این شهر ایجاد کرد. جمعیت اراک در اوایل دهه ۴۰ که سرآغاز موج دوم توسعه صنعت (صنایع ماشینی و کارخانه‌ای) است حدود ۶۰۰۰۰ نفر بود. در سرشماری سال ۱۳۴۵ جمعیت اراک ۷۱۹۲۵ نفر، در سرشماری جمعیت سال ۱۳۵۵، جمعیت شهر ۱۱۶۸۳۲ نفر برآورد شد. رشد ناگهانی جمعیت در طی ۱۰ سال ناشی از استقرار صنایع و سرمایه‌گذاری‌های
۱۰ سال ناشی از استقرار صنایع و سرمایه‌گذاری‌های سنگین دولتی در شهر اراک بود. از آغاز دوران انقلاب تا کنون. در سال ۱۳۵۶ با تبدیل شدن شهر اراک به مرکز استان مرکزی، جاذبه نیرومند و جدیدی به وجود آمد و به جمعیت شهر افزوده شد، به صورتی که جمعیت شهر اراک در سال ۱۳۶۵برابر با ۲۷۱۶۴۰ نفر اعلام شد. پس از آن با ایجاد مجتمع پتروشیمی در نزذیکی اراک موج تازه‌ای از افزایش جمعیت شهر پدید آمد. در سرشماری سال ۱۳۷۵، جمعیت شهر ۳۸۰۷۵۵ نفر و در سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت شهر به۴۳۸۳۳۸ نفر رسید. با روند رو به رشد جمعیت شهر اراک و
نفر رسید. با روند رو به رشد جمعیت شهر اراک و مشکلات ناشی از آن نظیر افزایش آلودگی هوا، ترافیک و کمبود خدمات شهری برای جمعیت رو به رشد، هیئت دولت با الحاق نقاط جمعیتی سنجان و کرهرود به شهر اراک، این شهر را در ردیف کلانشهرهای کشور قرار داد. در سرشماری جدید سال ۱۳۹۰، جمعیت شهر اراک ۵۲۶۱۸۲ اعلام شده است. به دلیل قرارگیری اراک بر سر راه‌های اصلی چند استان و وجود شاخص‌های صنعتی و ارتباطی که بر روی میزان جمعیت تأثیر می‌گذارد، پیش‌بینی می‌شد که جمعیت شهر تا پایان سال ۱۳۹۲ به بیش از ۵۵۰۰۰۰ نفر افزایش یابد. با توجه
۱۳۹۲ به بیش از ۵۵۰۰۰۰ نفر افزایش یابد. با توجه به روند فزایندهٔ آلودگی هوا و همچنین گرانی بیش از حد نرخ مسکن (طبق آمارهای رسمی مرکز آمار ایران در طی سال‌های مختلف دههٔ ۹۰، اراک پس از تهران و اصفهان، سومین شهر کشور از لحاظ گرانی قیمت مسکن می‌باشد) و به تبع آن افزایش مهاجرت از اراک به سوی شهرهای دیگر، روند جمعیت رو به کاهش گذاشت و در سرشماری سال ۹۵ با کاهش یک درصدی نسبت به سرشماری قبلی (سال ۹۰) جمعیت آن به ۵۲۰٫۹۴۴ نفر کاهش یافت.
شینتی یا کاماناچ ایومین یک ورزش تیمی چوب و توپ است که بیشتر در ارتفاعات اسکاتلند بازی می‌شود. این ورزش محبوبیت بیشتری در میان مهاجرین اسکاتلندی در انگلستان و دیگر کشورها دارد. ورزش شینتی شباهت زیادی با هاکی روی چمن دارد که چند تفاوت عمده این دو رشته را مجزا می‌نماید. برای مثال در ورزش شینتی بازی می‌تواند در هوا نیز جریان داشته باشد یا این که یک بازیکن اجازه دارد تا به وسیله هر دو طرف چوب خود که "کامان" نامیده می‌شود به توب ضربه بزند.
پادشاهی ریوکیو (به ریوکیویی: 琉球國، روچو کوکو) (چینی سنتی: 琉球國) (چینی ساده‌شده: 琉球国) (به پین‌یین: Liúqiú Guó) که با نام تاریخی انگلیسی Lewchew یا Luchu شناخته می‌شود یک پادشاهی مستقل بوده که بر بیشتر جزایر ریوکیو از قرن پانزدهم تا قرن نوزدهم میلادی فرمانروایی می‌کرده‌است. پادشاهان ریوکیو مردمان جزیره اوکیناوا را متحد کرده و قلمرو خود را تا جزایر آمامی (امروزه متعلق به استان کاگوشیمای ژاپن است) و جزایر ساکیشیما نزدیک تایوان گسترش دادند. با وجود اندازه کوچک، این پادشاهی نقش مهمی در تجارت دوران قرون وسطی شرق و
پادشاهی نقش مهمی در تجارت دوران قرون وسطی شرق و جنوب‌شرق آسیا بر عهده داشت. تاریخچه. سرچشمه پادشاهی. در قرن چهاردهم میلادی، قلمروهای پراکنده جزایر اوکیناوا در سه قلمرو شاهزاده‌نشین متحد شدند: هوکوزان (北山، کوهستان شمالی)، چوزان (中山، کوهستان میانی) و نانزان (南山، کوهستان جنوبی). از این سه شاهزاده‌نشین با نام کلی دوران سه پادشاهی یا سانزان (三山، سه کوهستان) نام برده می‌شود. هوکوزان که بیش از نیمی از جزیره اوکیناوا را در اختیار داشت از لحاظ زمین و قدرت نظامی قویترین اما از لحاظ اقتصادی ضعیفترین بود. چوزان در
اما از لحاظ اقتصادی ضعیفترین بود. چوزان در مرکز و با پایتختی شوری قویترین از لحاظ اقتصاد بود. نانزان در جنوب نیز شامل بندرهای مهم ناها و کانه‌مورا بود که مرکز تحصیلات کلاسیک چینی بودند. در این دوران چینی‌های زیادی برای تجارت یا خدمت به دولت به این جزایر نقل مکان کردند. بنا به درخواست پادشاه ریوکیو از دودمان مینگ، امپراتور هونگ‌وو در سال ۱۳۹۲ میلادی، ۳۶ خاندان چینی را برای ساماندهی به امور دریایی از فوجیان به ریوکیو انتقال داد. بسیاری از افسران ریوکیو از این خانواده‌های چینی بوده یا نسبشان به آنها می‌رسید.
خانواده‌های چینی بوده یا نسبشان به آنها می‌رسید. آنها به پیشرفت روابط دیپلماتیک و تکنولوژی ریوکیویی‌ها کمک کردند. "پادشاه هاشی" شاه چوزان در ۱۴۱۶ موفق به شکست هوکوزان و در ۱۴۲۹ موفق به شکست نانزان شد و برای اولین‌بار با ایجاد دودمان اول شو، توانست این جزایر را با یکدیگر متحد کند. در سال ۱۴۲۱ امپراتور مینگ به او لقب شو را داد (و با نام شوهاشی یا 尚巴志 شناخته شد) و پیروزی او را به رسمیت شناخت. شوهاشی سیستم سلسله‌مراتبی بارگاه چینی‌ها را برای خودش بکار برد و قلعه شوری و بندرگاه ناها را ساخت. در سال ۱۴۶۹، شو
قلعه شوری و بندرگاه ناها را ساخت. در سال ۱۴۶۹، شو توکو، نوه شوهاشی، که جانشین مذکری نداشت مرد؛ یکی از خدمتکاران اربابان منطقه خود را فرزندخوانده شاه درگذشته نامید و توانست با گرفتن موافقت چینی‌ها به پادشاهی رسیده و دودمان دوم شو را پایه‌گذاری کند. دوره طلایی ریوکیو با به قدرت رسیدن دومین پادشاه دودمان دوم شو با نام شو شین آغاز شد که از ۱۴۷۸ تا ۱۵۲۶ بر سر کار بود. در پایان قرن پانزدهم، پایین‌ترین جزیره‌های مجمع‌الجزایر ریوکیو به پادشاهی ریوکیو پیوستند. در سال ۱۵۷۱ جزایر آمامی-اوشیما در شمال و در نزدیکی
سال ۱۵۷۱ جزایر آمامی-اوشیما در شمال و در نزدیکی کیوشو به این پادشاهی پیوستند.
قرعه‌کشی روشی برای اهدای جوایز است که در آن از بین تمام شرکت کنندگان در قرعه کشی، تعداد محدودی به صورت تصادفی به عنوان برنده انتخاب می‌شوند. بخت آزمایی یکی از انواع قرعه‌کشی است؛ این نوع قرعه‌کشی در برخی کشورها قمار محسوب می‌شود و قانونی نیست. نوع دیگری از قرعه کشی، توسط بانک‌ها در ایران انجام می‌شود که در آن تعدادی از دارندگان حساب‌های قرض‌الحسنه برندهٔ جوایزی می‌شوند. نوع دیگری از قرعه کشی که در ایران محبوب شده است قرعه کشی در شبکه های مجازی مثل اینستاگرام است که برندگان مسابقه به صورت رندوم و آنلاین
است که برندگان مسابقه به صورت رندوم و آنلاین انتخاب می شوند. قرعه کشی ایران خودرو و سایپا هم به صورت فصلی در ایران برگزار می شود که این نوع قرعه کشی ها جهت حمایت از افراد کم درآمد و طرح جوانی جمعیت برگزار میشود نتایج و اعلام برندگان از طریق پورتال رسمی اعلام میشود.
یوکیگاسن یک گونه برف بازی ژاپنی است که با سازمان‌یافتگی تبدیل به یک ورزش شده‌است. امروزه این ورزش در کشورهای ژاپن، نروژ، استرالیا، سوئد و کانادا طرفداران زیادی دارد. نام این ورزش از دو واژه ژاپنی یوکی به معنای برف و گاسن به معنای نبرد تشکیل شده‌است. قوانین. یوکیگاسن یک ورزش تیمی است که بین دو تیم ۷ نفره انجام می‌شود. زمین این بازی اندازه مشخصی دارد. مسابقات این ورزش بر اساس قوانین تنظیم شده توسط «فدراسیون یوکیگاسن ژاپن» انجام می‌شود. شباهت‌هایی نیز میان قوانین این رشته ورزشی با ورزش پینت‌بال نیز وجود دارد.
مون ، که با نام‌های دیگری چون مونشو ، موندوکورو ، کامون و دایمون نیز شناخته می‌شود نشان‌هایی هستند که در ژاپن برای شناسایی افراد یا خاندان‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند. از آنجایی که مون می‌تواند دربرگیرنده نشان برای هر چیزی باشد، از کامون و موندوکورو برای نامیدن نام خاندان استفاده می‌شود. مون شبیه نشان خانوادگی در آرم‌شناسی اروپاست که از آن‌ها برای شناسایی افراد یا خاندان‌ها در اروپا استفاده می‌شود. تاریخچه. مون می‌تواند به صورت طرحی پارچه‌ای برای قرار گرفتن بر لباس برای مجزا کردن افراد یا اعضای طایفه‌های
بر لباس برای مجزا کردن افراد یا اعضای طایفه‌های مختلف بکار رود. منابع قرن نوزدهم به روشنی بیان می‌کنند که از مون برای متمایز شدن افراد استفاده می‌شده به ویژه در زمان جنگ. مون را بر پرچم، چادرها و تجهیزات نقش می‌بستند. همچنان که در آرم‌شناسی اروپا می‌بینیم، مون در آغاز تنها به‌دست مردمان طبقات بالای اجتماع مورد استفاده قرار می‌گرفت ولی به تدریج به‌کارگیری آن به‌دست افراد دیگر اجتماع نیز عادی شد. در هنگام نبرد با وجود اینکه مون‌های خاندان‌های مختلف یکسان نبوده، از آن به اندازه پرچم اصلی ارتش استفاده
نبوده، از آن به اندازه پرچم اصلی ارتش استفاده می‌کرده‌اند. مون‌ها را سازمان‌های مختلفی همچون امورخیریه، صنفهای صنعتی، معابد، گروه‌های نمایشی و حتی گروه‌های تبهکار نیز بکار می‌برند. معمولاً بر لباس سنتی ژاپنی، مون مربوط به پوشنده لباس نیز قرار دارد. مردمان عادی بدون نشان نیز اغلب نشان پشتیبان یا سازمانی را که بدان تعلق دارند به‌کار می‌برند. به‌کارگیری مونی که متعلق به فرد دیگریست کار درستی نیست و به‌کارگیری مون متعلق به فردی از درجه اجتماعی بالاتر کار زشتیست. معمولاً هنگامی که بر سر یک مون اختلاف نظر پیش
معمولاً هنگامی که بر سر یک مون اختلاف نظر پیش بیاید فرد از درجه اجتماعی پایین‌تر، مون خود را عوض می‌کند تا توهینی به فر دیگر نکرده باشد. مون‌هایی که توسط خاندان‌های حاکم ژاپن به‌کار رفته‌اند همچون نشان توکوگاوا یا نشان پادشاهی، دارای حمایت قانونی در برابر استفاده غیرمجاز هستند. گاهی خاندان‌های حامی، اجازه به‌کارگیری مون خود را به ملازمان و خدمتکاران خود می‌دهند. همچون اعطای نام خانوادگی خود، اعطای جواز استفاده از مون هم برای افراد مستخدم آن خاندان افتخار بزرگیست. البته اربابان می‌توانند عناصری از مون خود
البته اربابان می‌توانند عناصری از مون خود یا مونی کاملاً متفاوت را نیز برای خدمه خود در نظر بگیرند. طراحی. قانون یا روش از پیش تعیین‌شده‌ای برای طراحی مون وجود ندارد. بیشتر مون‌ها به شکل دایره‌ای و شامل نمادها یا تصاویری از گیاه، حیوان، ابزارهای دست‌ساز، اشیا طبیعی یا الهی هستند که تا حدی انتزاعی شده‌اند. نشانه‌های مذهبی، اشکال هندسی و واژگان کانجی نیز بسیار بکار رفته‌اند. همچون سپر در آرم‌شناسی اروپایی، مون‌ها بر اساس تصویر داخل خود نامگذاری می‌شوند ولی قانون خاصی برای نامگذاری آن‌ها وجود ندارد. نقش یک
قانون خاصی برای نامگذاری آن‌ها وجود ندارد. نقش یک مون دارای فرمول خاصی نیست و نسخه‌های مختلف از آن با تفاوت‌های کوچک می‌تواند وجود داشته باشد اما بیشتر قسمت‌های آن‌ها یکسان بوده و در طول زمان استاندارد می‌شوند. میزان تحمل اختلاف نسخه‌های متفاوت مون برای هر مون متفاوت است. به عنوان مثال گل پائولونیا با ۵-۷-۵ گلبرگ، تنها متعلق به نخست‌وزیر ژاپن است، درحالی‌که نماد این گل را با گلبرگ‌های کمتر هر کس دیگری می‌تواند مورد استفاده قرار دهد. نامگذاری. برخی از عبارات در نامیدن مون‌ها رایج هستند همچون: به‌کارگیری
در نامیدن مون‌ها رایج هستند همچون: به‌کارگیری امروزین. می‌توان گفت تمام خانواده‌های امروزین ژاپن دارای مون هستند. اگر کسی نیاز به مون داشت می‌تواند به دفترهای ثبت معابد محل زندگی اجداد خود مراجعه کرده یا یکی از بیشمار انتشارات شجره‌نامه‌شناسی رایزنی کند. کسانی که مراسم عروسی، خاکسپاری یا دیگر مراسم را برگزار می‌کنند نیز می‌توانند در یافتن مون مربوط به هر شخص کمک کنند. هنوز هم می‌توان مون را به‌طور گسترده در فروشگاه‌ها و مغازه‌ها یا مراسم گوناگون دید. حتی رستوران‌های سوشی نیز مون مربوط خود را بر نشان‌هایشان
سوشی نیز مون مربوط خود را بر نشان‌هایشان دارند. می‌توان سفال‌های خانه‌های کهنه را هنوز دید که مون مخصوص خود را دارند. همچنین می‌توان مون را به‌طور گسترده بر بسته‌بندی‌های مواد غذایی همچون سنبی، ساکی و توفو دید. اشیایی که حرفه، هنر یا تخصص کسی را نشان می‌دهند نیز اغلب به عنوان مون انتخاب می‌شوند. مثلاً یک بادبزن می‌تواند توسط یک گیشا انتخاب شود. همچنین یک زن می‌تواند مون دوران پیش از ازدواج خود را همچنان نگاه داشته و به فرزندان خود نیز بدهد بدون اینکه نیاز به تغییر آن به مون پدر یا شوهرش باشد. مون باعث رسمی
تغییر آن به مون پدر یا شوهرش باشد. مون باعث رسمی شدن یک کیمونو می‌شود. یک کیمونو ممکن است یک، سه یا پنج مون داشته باشد. خود مون‌ها هم می‌توانند کم یا زیاد رسمی‌باشند. هرچه شمار مون‌های کیمونو بیشتر باشد رسمی تر است و نحوه قرار گرفتن آن‌ها هم در میزان جلب توجه و رسمی‌تر بودن آن‌ها مهم است. در لباس طبقه حکمرانان، مون بر دو طرف سینه، پشت و روی دو آستین قرار دارد. در طبقه جنگجویان بر روی کلاه‌خود، بالاتنه زره، پرچم و بقیه مکان‌های می‌تواند باشد. مون می‌تواند بر صندوق، چادر، بادبزن و بسیاری دیگر از اشیاء مهم
بر صندوق، چادر، بادبزن و بسیاری دیگر از اشیاء مهم قرار داشته باشد. همانند گذشته، مون‌های جدید به جز مون‌های سلطنتی توسط قانون سنجیده نمی‌شوند. برخی از دولت‌های محلی، سازمان‌ها یا شرکت‌ها می‌توانند از مون خود به عنوان نشان تجاری استفاده کرده و از محافظت قانونی آن‌ها برخوردار شوند اما مون‌های دیگر توسط قانون محافظت نمی‌شوند. از بهترین نمونه‌های شناخته شده لوگوهای تجاری می‌توان به لوگوی میتسوبیشی (به معنی سه شاه‌بلوط آبی) اشاره کرد که به شکل سه متوازی‌الأضلاع نمایان شده‌است. از نمونه‌های دیگر می‌توان به مون
نمایان شده‌است. از نمونه‌های دیگر می‌توان به مون کیکومان اشاره کرد که مون خود مؤسس آن است.
ماگاتاما ، اشیاء کوچک و خمیده‌ای هستند که متعلق به دوره پیش از تاریخ ژاپن از پایان دوره جومون تا دوره کوفون هستند که تقریباً از ۱۰۰۰ قبل از میلاد تا قرن ششم میلادی را در بر می‌گیرد. این اشیاء را به‌عنوان جواهرات از سنگ‌های ابتدایی و مواد به‌دست امده از زمین می‌ساختند اما در پایان دوره کوفون آنها را تنها از یشم سبز می‌ساختند که در مراسم مذهبی بکار می‌رفتند. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهند که ماگاتاما تنها در منطقه خاصی از ژاپن ساخته می‌شده‌است و از طریق مسیرهای تجاری در مجمع‌الجزایر ژاپن پخش می‌شده‌اند. دوره
تجاری در مجمع‌الجزایر ژاپن پخش می‌شده‌اند. دوره جومون. ماگاتاما ابتدا در اواخر دوره جومون در ژاپن پدیدار شد. در این دوران ماگاتاما را با مواد ساده و در دسترسی همچون رس، تالک، اسلیت، کوارتز، گنیس، سنگ قولنج، نفریت و سرپنتینیت می‌ساختند. این ماگاتاماها از یکنواختی شکل و موادی که در دوره‌های بعد دیده می‌شد برخوردار نبودند. ماگاتاماهای این دوره دارای شکل‌های غیریکنواخت بودند و بسته به منطقه آنها با ییکدیگر متفاوت بودند؛ به همین دلیل آنها را ماگاتامای عصر سنگ می‌خواندند. آنها را با تقلید از دندان‌های حیوان‌های
آنها را با تقلید از دندان‌های حیوان‌های بزرگ و با سوراخی در انتهایشان می‌ساختند. تحقیقات جدید بیان می‌کنند که اینها شاید تنها برای تزیین استفاده می‌شده‌اند و ربطی به ماگاتاماهای دوران بعدی نداشته‌اند. به نظر می‌رسد ماگاتاماها از ابتدای این دوره تا انتهای آن از یک وسیله تزیینی به ابزاری آیینی و مهم تغییر کاربری داده باشند. ماگاتاما در افسانه‌های ژاپن. در کوجیکی و نیهون شوکی، که هر دو در قرن هشتم کامل شده‌اند، بسیار از ماگاتاما نام برده شده‌است. از آن در فصل اول نیهون شوکی که درباره اساطیر ژاپن حرف زده
فصل اول نیهون شوکی که درباره اساطیر ژاپن حرف زده می‌شود نام برده شده است. سوسانو، خدای دریا و طوفان، از "تامانویا نو میکوتو" (خدای جواهرسازی) پانصد ماگاتاما می‌گیرد و آنها را به آسمان برده و به خواهرش آماتراسو (الهه خورشید) می‌دهد و او با بخشی از آن خداهای دیگر را می‌آفریند. "تامانویا نو میکوتو" همچنان به عنوان خدای ماگاتاما و شیشه باقی می‌ماند. در افسانه‌ها آمده که آماتراسو بعدها خود را در غاری محبوس می‌کند. "آمانوکویانه‌نومیکوتو" ماگاتاما و اشیای دیگری را بر پانصد شاخه درخت ساکاکی می‌آویزد تا بتواند
را بر پانصد شاخه درخت ساکاکی می‌آویزد تا بتواند آماتراسو را به بیرون آمدن از غار ترغیب کند. در کتاب نیهون‌شوکی آمده که در سال ۵۸ و در دوره امپراتور سوینین، سگی یک "موجینا" (یک گونه از گورکن) را کشت و در میان معده او یک ماگاتاما پیدا شد. آن را به امپراتور سوینین تقدیم کردند و او آن را مقدس شمرده و به معبد "ایسونوکامی" داده که گفته می‌شود هم‌اکنون نیز در آنجا نگهداری می‌شود. در نیهون‌شوکی آمده که در دوره امپراتور چوآی، او به "تسوکوشی" (امروزه با نام کیوشو شناخته می‌شود) رفته و در آنجا به او درخت ساکاکی بزرگی
می‌شود) رفته و در آنجا به او درخت ساکاکی بزرگی که ماگاتاما و اشیای مقدس دیگر بر آن آویزان بوده‌اند تقدیم شده‌است.
خانات سیبیر خاناتی ترکی-مغولی در غرب سیبری بود. این دولت در طول تاریخ خود، توسط قبایل شیبانیان و تایبوگیان اداره می‌شد. این قبایل نوادگان جوچی، فرزند ارشد چنگیزخان، بودند. خانات سیبیر بخشی از امپراتوری مغول، اردو سفید و اردو زرین بود. مرکز خانات سیبیر دژی به نام قاشلیق بود. بافت جمعیتی خانات سیبیر متشکل از تاتارهای سیبری، خانتی، مانسی، ننتس و سلکاپ بود. همچنین، خانات سیبر شمالی‌ترین دولت مسلمان در تاریخ جهان می‌باشد. به علاوه، شمالی‌ترین دولت ترک بعد از یاکوت‌ها بود. این خانات در ابتدای پیشروی روس‌ها به
بود. این خانات در ابتدای پیشروی روس‌ها به داخل سیبری، در ۱۵۸۲ میلادی توسط یرماک تیموفیویچ فتح شد.
کودک خیابانی کودک بی خانمانی است که دوره‌ای از زندگی خود را در خیابان سپری می‌کند. کودک خیابانی یک ناهنجاری اجتماعی است. کودک خیابانی بر اساس پیمان نامه حقوق کودک. کودک خیابانی بر اساس ماده یک پیمان نامه حقوق کودک، به افرادی اطلاق می‌شود که زیر ۱۸ سال می‌باشند، در خیابان زندگی و کار می‌کنند. خانواده ندارند یا امکان دسترسی به خانواده برخی از آنها وجود ندارد و بازگشت آنها نیز به خانواده امکان دارد و خانواده نیز منتظر بازگشت آنها است و همینطور کودکانی که خانواده منتظر آنان نمی‌باشد. عوامل مؤثر در بروز کودکان
منتظر آنان نمی‌باشد. عوامل مؤثر در بروز کودکان خیابانی. عواملی مانند ناکامی خانوادگی، جنگ، فقر، حوادث و سوانح طبیعی یا انسانی، سوء استفاده توسط بزرگسالان، مهاجرت و خشونت از مهمترین عوامل کشانده شدن کودکان به خیابان‌ها هستند. پراکندگی. کودکان خیابانی را می‌توان در بیشتر شهرهای بزرگ جهان که در حال توسعه هستند یا در کشورهای ناپایدار از لحاظ اقتصادی مانند هند، چین، روسیه و کشورهای آفریقایی یافت. تحقیقات در مورد کودکان خیابانی در ایران. تحقیقی تحت عنوان "بررسی عوامل مؤثر در بروز پدیده کودکان خیابانی شهر مشهد"
عوامل مؤثر در بروز پدیده کودکان خیابانی شهر مشهد" انجام گرفت. نتایج تحقیق مبین آن است که ۶۶ درصد از کودکان خیابانی مورد بررسی با خانواده‌های خود در ارتباط اند و برای کسب و کار و درآمد، امرار معاش از منزل بیرون آمده و سر به خیابان می‌گذارند. تعداد ۳۰ درصد از آنها سابقه محکومیت دارند. ۴۱ درصد از آنها بی سواد یا سطح تحصیلات پایین داشته و ۸۵ درصد شان ملیت ایرانی داشته‌اند. ۵۶ درصد آنای به علت ناسازگاری با والدین مخصوصاً بد رفتاری پدر اقدام به ترک خانه کرده‌اند. در مورد انحراف جنسی، ۴۴ درصد آنها دارای اختلالات
در مورد انحراف جنسی، ۴۴ درصد آنها دارای اختلالات جنسی و ۲۲ درصد آنها مورد اغفال گزارش کرده‌اند. ۸۰ درصد کودکان کم سن و سال هستند که کمتر از ۱۰۰ تومان در روز درآمد دارند. طبق آخرین آماری که مقامات ایران در تاریخ ۲۲ خرداد ۱۳۹۸ دادند، تنها در تهران ۱۴ هزار زباله‌گرد وجود دارد که یک سوم آنها یعنی ۴ هزار و ۷۰۰ نفر کودک هستند. منابع. بررسی جامعه کودکان خیابانی
جمهوری ازو (ازو کیوواکوکو) دولتی با عمر کوتاه بود که بدست ملازمان پیشین خاندان توکوگاوا در جایی که امروزه هوکایدو نامیده می‌شود تشکیل شد. هوکایدو جزیره‌ای بزرگ اما با جمعیت کم و پراکنده در شمال ژاپن است. پیشینه. پس از شکست نیروهای شوگون‌سالاری توکوگاوا در جنگ بوشین (۱۸۶۹) در دوران اصلاحات میجی، بخشی از ناوگان دریایی شوگون تحت فرماندهی دریاسالار انوموتو تاکه‌آکی به جزیره شمال ازو (امروزه با نام هوکایدو شناخته می‌شود) رفتند. این ناوگان شامل چندین هزار سرباز و تعدادی مستشار نظامی فرانسوی با فرماندهی ژول برونت
تعدادی مستشار نظامی فرانسوی با فرماندهی ژول برونت بود. انوموتو برای آخرین بار تلاشش را برای دادخواهی از دادگاه سلطنتی انجام داد تا بتواند به مانند قبل به سنت سامورایی وفادار مانده و مورد تعرض قرار نگیرد اما درخواستش رد شد. تأسیس جمهوری. در ۲۷ ژانویه ۱۸۶۹، جمهوری مستقل ازو با ساختار سازمانی شبیه به ایالات متحده آمریکا و با انتخاب انوموتو به عنوان اولین رئیس‌جمهور (سوسای) اعلام موجودیت کرد. این اولین انتخابات تاریخ ژاپن بود. فرانسه و انگلیس شرایط شناخت دیپلماتیک این جمهوری را به تعویق انداختند اما دولت میجی
این جمهوری را به تعویق انداختند اما دولت میجی این کار را نکرد. جمهوری ازو پرچم خودش را نیز درست کرد که عبارت بود از گل داودی (نشان پادشاهی ژاپن) به همراه یک ستاره قرمز (نماد جمهوری) که بر زمینه آبی قرار داشت. خزانه جمهوری شامل ۱۸۰٬۰۰۰ سکه طلا بود که او از قلعه اوزاکا با عجله پس از شکست شوگون توکوگاوا یوشینوبو در نبرد توبا–فوشیمی در سال ۱۸۶۸ برداشته بود. در سال‌های ۱۸۶۸ تا ۱۸۶۹، مواضع دفاعی اطراف شبه‌جزیره جنوبی هاکوداته، هوکایدو به همراه استحکامات ستاره‌ای گوریوکاکو گسترش یافتند. نیروها هم تحت فرماندهی
گوریوکاکو گسترش یافتند. نیروها هم تحت فرماندهی فرانسوی-ژاپنی سازماندهی شدند و به چهار بریگاد تقسیم شدند. شکست از نیروهای پادشاهی. نیروهای پادشاهی بزودی مواضع خود را در خاک اصلی ژاپن مستحکم کرده و در آوریل ۱۸۶۹ ناوگانی شامل ۷۰۰۰ نفر پیاده‌نظام را عازم هوکایدو کردند. نیروهای پادشاهی به سرعت با پیروزی در نبرد هاکوداته، دژ گوریوکاکو را محاصره کردند. انوموتو در ۲۶ ژوئن ۱۸۶۹ تسلیم شد. گفته می‌شود که کورودا (فرمانده نیروهای پادشاهی) از فداکاری انوموتو در نبرد عمیقاً تحت‌تاثیر قرار گرفته و از اعدام او چشم‌پوشی
تحت‌تاثیر قرار گرفته و از اعدام او چشم‌پوشی می‌کند. در سپتامبر همان سال، این جزیره با نام فعلی هوکایدو (منطقه دریای شمالی) نام‌گذاری شد.
موسیو وردو یک فیلم کمدی سیاه، به کارگردانی چارلی چاپلین با بازی چارلی چاپلین، مارتا ری، ویلیام فرالی و مرلین نش محصول سال ۱۹۴۷ است. از این فیلم به عنوان پدر کمدی‌های سیاه و آغازگر سبکی جدید در سینما یاد می‌شود. طرح این داستان بر اساس زندگی هنری لاندرو ، قاتل سریالی معروف فرانسوی است. طرح این داستان از طرف اورسن ولز به چارلی چاپلین داده شده است.
الکس گری یک هنرمند امریکایی به ویژه در زمینه هنرهای معنوی و سایکدلیک است.گری یک کاروز وجره‌یانه است.عمده کارهای او پیرامون هنر اجرا،تندیس‌گری،چیدمان و نقاشی است.او یکی از اعضای انیستیتوی انتگرال است.از طرح‌های او در برخی آلبوم‌های گروه‌های موسیقی نظیر مشوگا، بیستی بویز، نیروانا و تول استفاده شده است.
سانتوس یا "سانتوز"، شهری در ایالت سائوپائولو در کشور برزیل است. مشخصات. این شهر در سال ۱۵۴۵ توسط نجیب زاده ای پرتغالی بنام براس کوباس ایجاد شد. اقتصاد. سانتوس بزرگترین بندر ساحلی در آمریکای لاتین می‌باشد و در سال ۲۰۰۶ بالغ بر ۷۲ میلیون تن نقل و انتقال داشته است. این شهر دارای مجتمع‌های بزرگ صنعتی و مراکز تجاری کشتیرانی است. حجم عظیمی از صادرات قهوه جهان و نیز فولاد، نفت، اتومبیل و کتان از این بندر انجام می‌شود. در اکتبر ۲۰۰۶ نفت خام سبک در ساحل سانتوز کشف شد. سانتوس حدود ۷۹ کیلومتر از سائوپائولو فاصله دارد.
جنگ بزرگ شمالی (۱۷۰۰–۱۷۲۱) جنگی بزرگ میان روسیه تزاری و امپراتوری سوئد بود که طی آن، روس‌ها به پیروزی رسیدند و اقتدار و برتری سوئد را در مناطق مرکزی، شرقی و شمالی اروپا از میان بردند. رهبران سیاسی روسیه و متحدانش به ترتیب پتر کبیر روسیه، فردریک چهارم پادشاه دانمارک-نروژ و آگوست دوم ملقب به نیرومند فرمانروای زاکسن و لهستان-لیتوانی بودند. فردریک چهارم و آگوست دوم، به ترتیب، در سال‌های ۱۷۰۰ و ۱۷۰۶ مجبور به ترک اتحاد خود با روسیه شدند اما دوباره در ۱۷۰۹ به این کشور پیوستند. همچنین، جرج یکم، دوک برونسویک-لونبورگ